GWYNBLEIDD - "Amaranthine"\n(MCD 2006 / własna produkcja zespołu)\nSporym zaskoczeniem był dla mnie mail ze Stanów od kapeli, w której grają Polacy. Podałem - a jakże - adres i już po około dwóch tygodniach dostałem materiał do recenzji. Płytkę oprawiono w jakże jesienną szatę graficzną, co oczywiście idzie w parze z dość nastrojową i nostalgiczną muzyką grupy. Znalazłem gdzieś informację, że panowie wzorują się na skandynawskiej i ogólnie europejskiej scenie metalowej lat 90., plus kilkoma artystami zza Wielkiej Wody. Dość ogólne stwierdzenie, ale wystarczy posłuchać pierwszego numeru - od razu moje myśli pobiegły w kierunku OPETH. Nie jest to oczywiście żadną ujmą na honorze, bowiem niejednego ta grupa zainspirowała i niejednego fascynuje. Oczywiście do takiego grania potrzebne są także odpowiednie umiejętności muzyków, a tych chłopakom odmówić nie można. Gitarzyści bardzo sprawnie poruszają się zarówno w partiach ciężkich, typowo metalowych, jak i partiach klasycznych czy solowych, tworząc świetne linie melodyczne wspierane growlingiem lub czystym śpiewem. Muszę przyznać, że takie opanowanie rzemiosła w połączeniu jeszcze ze świetnymi wokalami robi na mnie wrażenie. Utwory pełne są emocji, dość smutne, wręcz jesienne jak cała oprawa płytki, depresyjne i nostalgiczne. Nie chcę zagłębiać się w ten materiał i opisywać każdy numer po kolei, proponuję po prostu zdobyć go od kapeli i posłuchać. Znalazłem wiadomość, że grupa wydała coś dla The End Records, więc zachęcam tym bardziej, na pewno łatwiej będzie zdobyć płytkę, niż tą ep.\nGALLHAMMER - "Ill Innocence"\n(CD 2007 / Peaceville Records)\nZachwycałem się wydawnictwem "The Dawn of..." będącym wizytówką GALLHAMMER, a jednocześnie przedsmakiem debiutu dla zacnej nadzwyczaj firmy Peaceville Records i nie inaczej będzie z "Ill Innocence". Japonki uwolniły z siebie wszystko to, co im w sercach gra, tak więc ich nowy album to prawdziwa prezentacja fascynacji, umiejętności i pomysłów Vivian Slaughter, Miki Penetrator i Risy Reaper opatrzona prawdziwie undergroundowym necro-soundem. Brud, obskurność i nawet drobne potknięcia nie przeszkadzają jednak w obcowaniu z kompletnie poje*aną mieszanką HELLHAMMER, punka, crust, sludge-core'a, black metalu i doom metalu. Właściwie każdy numer na płycie jest z innej beczki, a jednocześnie dzięki temu swoistemu klimatowi od razu da się wyczuć, że gra to jeden zespół. Wgniatający w ziemię, grobowy "At the Onset of the Age of Despair" na początek, a potem kolejno: prawie blackmetalowy "Speed of Blood", zeschizowany "Delirium Daydream", punkowy "Ripper in the Gloom", hellhammerowski "Killed By the Queen", doom'owy "Song of Fall", psychodeliczny "World To Be Ashes", sludge'owy "SLOG" i wreszcie minimalistyczny, funeralny "Long Scary Dream" - te trzy szalone dziewczyny naprawdę pokazują na co je stać. Nie są mistrzyniami swoich instrumentów, muzyka bazuje na prostych, wręcz archaicznych riffach gitar, przesterowanym basie i perkusyjnym chaosie (ha, pozory mylą), ale jest w tym taki oldskulowy urok, który skłoni do wzruszeń nawet największych twardzieli. GALLHAMMER to cholernie spontaniczny i cholernie szczery twór, który nie potrzebuje żadnych studyjnych bajerów, klawiszy czy sampli dla uatrakcyjnienia uzyskanej przez siebie formuły. Żeńskie wokale są, ale nie uświadczycie tu zwyczajnego śpiewu, a nawet prób przypodobania się publice przyzwyczajonej do wypolerowanych produkcji z pop metalem. Dziewczyny wrzeszczą, growlują, skrzeczą, piszczą, wydają z siebie nieludzkie dźwięki - to zdecydowanie nie spodoba się sympatykom symfonicznego, melodyjnego grania. Również za to cenię sobie GALLHAMMER i "Ill Innocence". Ten żeński tercet nie potrzebuje poklasku, stu tysięcy sprzedanych egzemplarzy ich płyt, tras koncertowych w towarzystwie DIMMU BORGIR, fanów NIGHTWISH i w ogóle biznesu muzycznego. Jedna z nielicznych naprawdę undergroundowych formacji. Dla mnie album 2007 roku i ch*j mnie obchodzi co pomyślą sobie inni.\nGUTWORM - "Disfigured Narcissus"\n(CD 2007 / Anticulture Records & Mystic Production)\nGUTWORM podobno gra hybrydę death metalu i metal-core'a. Brzmi dość mało zachęcająco, prawda? W rzeczywistości nie jest aż tak źle, bo mimo wszystko bliżej tym Anglikom do "śmiertelnej" odmiany metalu i ciężkiego core'owego gra w stylu CROWBAR aniżeli do wszystkich tych klonujących siebie wzajemnie kapelek. Jasne, gdyby się uprzeć, to GUTWORM używa podobnych patentów i motoryki co na wielu powstających obecnie płytach z metal-core'm, ale nie nagrali przy tym płyty przewrzeszczanej przez wokalistę, bez wyraźnych linii melodycznych, a po której tak naprawdę kompletnie nic nie pozostaje w pamięci. "Disfigured Narcissus" zawiera naprawdę brutalne fragmenty, nie brakuje blastów, dziwnych riffów i specyficznych "cannibal'owskich" melodii. Słychać, że na swoim drugim albumie GUTWORM stara się mieszać różne wpływy i wychodzić poza schematy agresywnego grania. Zarówno fani PANTERY, MASTODON, nowszego ENTOMBED i wspomnianego już CROWBAR, jak również amerykańskiego death metalu znajdą tu coś dla siebie. Może i nie jest to jakoś specjalnie wyróżniające się wydawnictwo, ale jest nadzieja, że Angole w przyszłości jeszcze bardziej się rozwiną i Zjednoczone Królestwo będzie miało się czym pochwalić. Takim znakiem, by potraktować ich już teraz bardziej poważnie są takie numery, jak szybki, bogaty w gitarowe smaczki i zapadający w pamięć "Omniscient Dreams", diabelnie ciężki "Imperfect Harmony" i przypominający dokonania naszej TRAUMY "Scrape the Blood". Najsłabsze momenty to przydługawe instrumentalne intro i outro, które nie wnoszą nic do całości i śmiało można je pominąć podczas zapoznawania się z "Disfigured Narcissus", a do tego trzeba trochę czasu, by przyzwyczaić się do nieco drażniącej maniery wokalisty. Ale ogółem jest obiecująco.\nGORESOERD - "Goremarket Mid-Prices"\n(CD 2007 / Nailboard Records)\nTen album powinien zostać opatrzony stosownym podtytułem lub chociażby etykietką na opakowaniu: "ortodoksyjnym metalowcom mówimy nie!" :D GORESOERD to taka estońska odpowiedź na naszego rodzimego CREMASTERa. Nie będziemy teraz rozstrzygać sporów na temat tego, kto był pierwszy czy kto jest bardziej oryginalny. Faktem jest, że obie kapele robią sobie jaja nie tylko z tych wszystkich poważnych metalowych kapel, ale mówiąc w skrócie, z wszystkiego. Jako ciekawostkę podam, iż muzykom nie przeszkadza fakt, iż sami udzielają się w innych poważnych projektach czy to death, grind czy black metalowych ;). Estończycy swoją formułę ubrali w dźwięki związane głównie z death metalem i grindem ubarwiając je dodatkowo rock 'n rollowym luzem w kroku :) Nie starają się jednak jak CREMASTER parodiować znane zespoły pod względem muzycznym, ale wolą przemycać akcenty prześmiewcze w samych lirykach. Te są mniej lub bardziej wybitne, lecz jakkolwiek by one nie były zidiociałe, to jednak w pewien sposób ukazują smutną prawdę o nas samych ("Goremarket Mid-Prices"). Fajnie, bo panowie poruszają się też śmiało po tematach objętych społecznym tabu i widać, że wszystkich i wszystko mają gdzieś - dla nich liczy się przede wszystkim dobra zabawa! Najfajniejszą z tych wszystkich rzeczy okazuję się jednak muzyka - tak śmiałego połączenia różniastych gatunków nie słyszałem już dawno. Dodatkowo debiutancki krążek Estończyków powstał w, jak zresztą słychać, profesjonalnym studio, co należy także zaliczyć w poczet plusów. W zasadzie mało co mnie może już zdziwić w tym temacie, ale panowie mają swój pomysł by rozruszać te nieco zastaną scenę i ja się za nimi właśnie dlatego wstawię. Estoński kwintet wie doskonale jak trafić do słuchacza, starają się grać z werwą, a ta ich niepospolita mieszanka stylów dodaje tylko smaczku i aż dziw bierze, z jaką łatwością potrafią po profesjonalnej grindowej masakrze ("IBM (Interrogated, Brutally Mutilated)") odnaleźć się w hard rockowym stylu ("Three of Us"), a nawet country ("Poprock Cowboy")!!! Oczywiście mam nadzieję, że się nie zrazicie przez to do tej kapeli, bo powiem wam szczerze, że nie ma się czego bać. Lepsze takie 'inne' granie niż kolejna bezpłciowa produkcja, która nie wnosi zupełnie nic nowego do muzyki. W tym wypadku macie przynajmniej gwarantowaną dobrą zabawę. A tak zupełnie na marginesie: kto jest za splitem CREMASTER i GORESOERD, hę? :)\nGRAYCEON - "Grayceon"\n(CD 2007 / Vendlus Records & Foreshadow Productions)\nGRAYCEON zabiera nas na wycieczkę szczególną. Trudną do nakreślenia, zdefiniowania czy przewidzenia. Bo też ten zespół powołany do życia przez muzyków AMBER ASYLUM (Jackie Perez Gratz) oraz WALKEN (Max Doyle i Zack Farwell) nie daje się umieścić w konkretnej szufladce. Przy użyciu skromnego instrumentarium składającego się z gitary, perkusji, wiolonczeli i głosów porusza się gdzieś między neoklasyczną muzyką, rockiem progresywnym rodem z lat 70-ych i... thrash metalem. Ze względu na używaną tutaj często i gęsto wiolonczelę nie unikną oczywiście porównań do APOCALYPTIKI (ale do kogo ich w końcu porównać, prawda?), ale GRAYCEON to nade wszystko insza inszość, choć i oni używają czasem klasycznych wręcz harmonii, które objawiają się między innymi we współbrzmiących ze sobą żeńskim i męskim głosie oraz wiolonczeli i gitarze. Całość brzmi jak dopracowany jam session, instrumenty brzmią prawie tak jak w sali prób, nie ma żadnego studyjnego udziwniania, nakładania na siebie wielu ścieżek tego samego instrumentu, dzięki czemu sound jest bardzo "żywy", organiczny i naturalny. Sporo tutaj elementów improwizacji, co wynika z naszkicowania głównego tematu, z którego wyłaniają się co rusz nowe wątki. W ten sposób tworzy mało który ze współczesnych zespołów, co zbliża GRAYCEON do tuzów progresywnego grania z lat 70-ych. Dla wielu zda się to bardzo staroświeckie, a nawet archaiczne, jednak paradoksalnie jest w tym jakiś specyficzny urok i progresywność. Zresztą cała płyta złożona z trzech długich i jednego krótszego utworu może się wydawać dla ucha przyzwyczajonego do nowoczesnych form muzycznych i brzmień trochę nudna, monotonna i nie do końca zrozumiała. Ja też z początku miałem dość mieszane wrażenia, bo jakoś gryzły się ze sobą na tej płycie określenie "progresja" z używanym przez muzyków GRAYCEON "językiem" grania. Ale właśnie w tym zderzeniu niemodnych, improwizowanych brzmień z odważnymi w gruncie rzeczy pomysłami jest siła tej płyty. Trzeba się w nią wgryźć, usłyszeć w niej coś więcej niż tylko czasem kojącą, a czasem wściekłą i agresywną muzykę. Koneserzy pokręconej muzy będą mieli całkiem ciekawe zadanie na długie jesienne i zimowe wieczory.\nGALLHAMMER - "The Dawn of..."\n(CD + DVD 2007 / Peaceville Records)\nJaponia nie może się poszczycić szczególnymi dokonaniami w świecie metalu. Kilka coś tam znaczących kapel chwały nie przynosi skośnookim wojownikom, którzy chyba wolą rajcować się zespołami z Europy i ze Stanów, często zdradzając przy tym swój nieco dziwny gust. Jedna nowa jaskółka wiosny nie czyni, ale jestem pod przemożnym wrażeniem działającego od czterech lat GALLHAMMER'a. Ten w pełni żeński (!) band odnalazł w sobie oldskulowego, bardzo podziemnego ducha i nie bawiąc się w tworzenie modnych rzeczy, łupią swoje archaiczne nuty aż miło. Już sama nazwa zespołu nasuwa to, z czym mniej więcej mamy do czynienia, bo trzy japońskie diablice oddają w ten sposób hołd kultowemu HELLHAMMER. A dodając do tego inklinacje do pisania numerów zawierających w sobie punkowo-crustowy spontan, blackmetalowy brud, apokaliptyczność doom metalu oraz odniesienia do bardzo wczesnego VOIVOD, mają u mnie wieeeelkiego plusa, bo takie wzorce są bardzo zacne. Prostota tych dźwięków jest wręcz rozbrajająca, a przy tym cholernie szczera. Zebrane na krążku audio nagrania pochodzące z prób i demo do przygotowywanego właśnie debiutu dla Peaceville Records robią wrażenie. Zwłaszcza, gdy skonfrontuje się je z tym, co przygotowano na drugim krążku DVD. Bo tutaj mamy całą esencję GALLHAMMER. Wychodzą trzy kobitki na scenę i po prostu grają. Górująca wzrostem basistka Vivian Slaughter po lewej, niższa od niej gitarzystka Mika Penetrator po prawej, a z tyłu, za zestawem perkusyjnym czarnowłosa Risa Reaper. W trójkę kreują obskurny, chorobliwy i apokaliptyczny klimat, którego wcale nie burzą eksplozje punkowych wręcz kawałków w rodzaju "Blind My Eyes". Najbardziej niesamowite jest jednak to, że oglądając ich występy i słuchając tego co grają mam wrażenie, jak by czas cofnął się gdzieś do drugiej połowy lat 80-ych. Żywioł, energia, prostota! Można by to określić jednym słowem - KULT! Na dysku znajduje się zapis aż sześciu koncertów z lat 2005-2006 (z niektórych mamy zapewne tylko fragmenty), które zagrały w Japonii i nawet jeśli większość z nich została sfilmowana amatorską kamerą, a dźwięk nie nokautuje perfekcją, to i tak dawno z taką uwagą nie oglądałem żadnych występów scenicznych na DVD. Te dziewczyny oddają się swojej pasji w stu procentach... co ja mówię?! w trzystu procentach! Wrzeszczą i growlują jak najęte na dwa wokale (w "Blind My Eyes" nawet na trzy, ale piski wydawane przez perkusistkę pominę może milczeniem) i katują swoje instrumenty, aż im ramiączka od staników spadają ;) Powaga! Zastanawia mnie tylko to, że na każdym z koncertów Vivian ma tego samego t-shirta CELTIC FROST, a Mika - AMEBIX. Ludzie, zrzućcie się na jakieś koszulki w rozmiarze "girlie" i wyślijcie im, to będą miały na zmianę ;)\nTak czy siak, ja już jestem fanem GALLHAMMER i to chyba pierwszy girlsband, który można pokochać za muzykę, a nie za wdzięki tworzących go pań.\nGRAVE - "As Rapture Comes"\n(CD 2006 / Century Media Records)\nChoć GRAVE był zawsze kapelą, którą stawiałem wysoko na piedestale w całokształcie szwedzkiej sceny i światowego death metalu w ogóle, po odejściu Jörgena Sandströma moje zainteresowanie nowymi dokonaniami Grobowca znacznie osłabło. Niespecjalnie udana płyta "Hating Life" nie utrafiła chyba zresztą w gusta wielu dotychczasowych zwolenników formacji, skoro przeszła praktycznie bez echa, a niedługo potem sama kapela postanowiła zwinąć żagle. Wynurzywszy się po kilku latach z niebytu, powróciła z nowym albumem zatytułowanym metaforycznie "Back From the Grave" i choć nie był on może jakimś specjalnym objawieniem w dyskografii zespołu, a co za tym idzie - powrotem w wielkim stylu, słychać było, że chłopaki starają się jakoś wyjść na prostą i przywrócić swojemu szyldowi uzyskane niegdyś uznanie i szacunek. Mały kroczek postępu zrobiony został także na kolejnym wydawnictwie, choć wyraźnie słyszalne było, że do poziomu klejnotów pokroju "Into the Grave" czy "You'll Never See..." płytce "Fiendish Regression" wiele jeszcze brakuje. Jako, że buńczuczne zapowiedzi kapel rekomendujących swoje przygotowywane do wydania materiały o rzekomej i najczęściej niespotykanej dotąd brutalności nowego stuffu nieczęsto mają stuprocentowe pokrycie, z pewną dozą sceptycyzmu odniosłem się także do deklaracji GRAVE, którego członkowie właśnie takowe w ostatnich miesiącach składali. Mając jednak na uwadze wytężoną pracę, jaką muzycy włożyli w ulepszenie swoich umiejętności, czemu wyraz dawała chociażby druga wydana po reaktywacji i wymieniona przed chwilą płyta, uznałem, że szansa na kolejną miłą niespodziankę jest bardzo duża i kierując się zasadą ryzyk - fizyk, postanowiłem świeżynkę "As Rapture Comes" dołączyć do długiej półki ze srebrnymi krążkami, nie spodziewając się nawet, że decyzja ta okaże się co najmniej niegłupia. Nowa płyta Grobu faktycznie jest brutalna, miażdżąca i ciężka niczym dupa zapaśnika sumo. Choć rozpoczynający ją "Burn" nie poraża może od samego początku szybkością galopującego tabunu mustangów, wystarczy odczekać chwil parę, aby następujący po nim "Through Eternity" porządnie przywalił w szczękę. Podobnie sprawa ma się z "By Demons Bred", który zaczynając się leniwym walcowatym wstępem, potrafi przeistoczyć się w pędzącą na oślep i opętaną żądzą zabijania bestię, która zmęczywszy się nieco powłóczy jakiś czas odnóżami, aby po jakimś czasie ponownie kąsać, szarpać i zachłystując się krwią rozrywać na strzępy każdego, kto wejdzie jej w paradę. Takim schematem określić właśnie można konstrukcję "As Rapture Comes" - wolne lub średnio szybkie fragmenty początkowe poszczególnych utworów przechodzą po chwili w zmasowany atak, po którym następuje krótkotrwałe zwolnienie i jatka rozpoczyna się na nowo. Mały wyjątek stanowi może "Battle of Eden", niemal od początku do końca utrzymany w tempie maszerujących złowrogo szwadronów śmierci, notabene jeden z moich faworytów. Zróżnicowanie materiału to kwestia niezwykle ważna, gdyż nawet w brutalnej rzezi wskazane są zwolnienia, a zagrane w sposób przemyślany i nie ślimaczące się niczym doomowe ponuractwa, potrafią tylko materiał urozmaicić. Death metal zresztą jako gatunek pozostający w swej klasycznej formule zaskorupiałym i niereformowalnym, nie posiada jakiegoś ściśle określonego szablonu, gdyż sam jego ekstremizm jest na tyle odczuwalny, że tempa nie odgrywają tu żadnej szczególnej roli, spójrzmy chociażby dla porównania na BOLT THROWER, KRISIUN, CRYPTOPSY czy IMMOLATION. Niby wszystkie z death metalowego tygla, ale różnice zauważyło by się momentalnie, prawda? Nie wiem, czy stwierdzenie moje wydaje się trafne, ale w przypadku GRAVE słychać też wyraźnie, iż trzymanie się wypracowanego szwedzkiego patentu "umpa - umpa" staje się dziś procederem mniej praktykowanym i czerpanie z innych wzorców także ma miejsce w twórczości tegoż zespołu, choć szwedzkie patenty, siłą rzeczy zapisane w umiejętnościach wyssanych z mlekiem matki, nie zanikają, rzecz jasna, całkowicie. To oczywiście tylko moja opinia, z którą co niektórzy mają prawo się nie zgodzić, ale ja osobiście takie wrażenie odnoszę. Inną ważną kwestią, której nie sposób pominąć jest oczywiście brzmienie krążka, które charakteryzuje się przytłaczającą głębią, nadając utworom odpowiednio dołującą i niepokojącą atmosferę. Wypada zaznaczyć, iż "As Rapture Comes" powstał właściwie w dwóch miejscach - muzykę nagrano z pomocą Petera Othberga w sztokholmskim Studio Soulless, rejestracją wokali zajął się zaś Peter Tägtgren w komnatach swojego Abyss. Dwóch Piotrusiów stanęło jednak na wysokości zadania, podobnie zresztą jak cały zespół, czego dowodem jest niniejszy zbiór wakacyjnych przebojów. Nie należy zapominać, iż na liście kompozycji znalazł się także cover, który nie jest, o dziwo, przeróbką żadnego metalowego klasyka, gdyż "Them Bones" pochodzi z repertuaru... ALICE IN CHAINS. Dokonania Alicji W Łańcuchach są mi jednak całkowicie nieznane, więc nie jestem nawet w stanie ocenić jak toto wyszło, ale dla mnie ma to akurat najmniejsze znaczenie, bo nawet i bez tego płytka nie straciłaby na wartości. Cieszy niezmiernie fakt, iż GRAVE złapał nareszcie w żagle pomyślny wiatr i zamiast dryfować ku przeciętności, nawet bez kompasu zacznie płynąć dobrym kursem. Wypada mieć nadzieję, że dla szwedzkiej sceny, a szczególnie dinozaurów Svenska Death Metalu nastały dobre czasy, gdyż z całkiem niezłym albumem zameldował się niedawno DISMEMBER, teraz GRAVE pokazał się od dobrej strony, kto zatem następny? Hmmm... Poczekamy, co też z kolei wysmyczy teraz UNLEASHED...\nGENERAL SURGERY - "Left Hand Pathology"\n(CD 2006 / Listenable Records & Mystic Production)\nGENERAL SURGERY nagrał swój pierwszy pełen album. Trudno uwierzyć, że to jedynka mając świadomość, że zespół powstał pod koniec 1988 roku. Dotychczas specjalizował się w nagrywaniu różnego rodzaju splitów. Na "Left Hand Pathology" jest bardzo krwiście, moi mili. Posoka płynie strumieniami. Kapela została powołana do życia lata temu w celu atakowania słuchaczy death/grindowym hałasem i cel ten kultywuje po dzień dzisiejszy. Na płycie znalazło się czternaście kompozycji old skulowego death/grindowego młócenia. Jest obleśnie, obskurnie i śmierdzi trupem, czyli wszystko w jak najlepszym porządku. Słuchając każdej z czternastu kompozycji GENERAL SURGERY mam wrażenie, jakbym dostawał ciosy w głowę tępym narzędziem. Jak na grindową szkołę przystało przekaz muzyki Szwedów jest bezpośredni, bez silenia się na dekorowanie muzyki specjalnymi dodatkami, czy wyszukanymi aranżacjami. Muzyka GENERAL SURGERY ma wybijać zęby i zostawiać rany tłuczone na człowieku. Muszę przyznać, że zamierzony skutek panowie osiągają w 100 %. Produkcja materiału nie budzi zastrzeżeń. Jest idealna dla tego typu twórczości. Polecam ten krążek wszystkim miłośnikom death/grindowego grania, szczególnie fanom CARCASS.\nGOD AMONG INSECTS - "Zombienomicon"\n(CD 2006 / Threeman Recordings)\nYes, yes, yes zakrzyczał premier Marcinkiewicz, gdy usłyszał przemiłe piosenki z "Zombienomicon". Poważnie! Podobno strasznie z bliźniakami się pokłócił. Wiadomo, oni wolą SLAYERA, a nie jakiś tam old skulowy death gore. Mówię Wam, Kaziu oszalał jak usłyszał ten stuff. Chodzą słuchy po mieście, że również większość członków Opus Dei tnie się podczas odsłuchu tej przyjaznej człowiekowi twórczości. Ojciec R. też ponoć nie oponuje i pozwala zabawiać się swym czarnym braciom przy akompaniamencie "Zombienomicon". Myślą chłopaki, że Amerykę odkryli. Co oni tam wiedzą o dobrej muzyce i zabawie. Tylko prawdziwy metalowiec jest w stanie docenić to, co znalazło się na najnowszej płycie GOD AMONG INSECTS, a jest się nad czym zachwycać. Jaki feeling!!! Dźwięki z tej płyty po prostu się chłonie. Nie słucha, a chłonie każdym kawałkiem ludzkiego mięcha i członka. Wspaniałe małżeństwo amerykańskiej i szwedzkiej szkoły grania pierwszych lat ubiegłej dekady!!! Żadnych popłuczyn, czy pseudo żartów. Żywy, autentyczny, bezpośredni przekaz na najwyższym artystycznym poziomie. Kwintesencja tego, co w old skulowym graniu najlepsze! Niewielu potrafi dziś oddać sens takiego grania. Dżentelmeni z GOD AMONG INSECTS potrafią zrobić to znakomicie. Album posiada piękne, masywne, brudne brzmienie walące po plapie jak Żelazny Majk za czasów swej świetności. Marzę o tym, by zobaczyć chłopaków w akcji. Już dziś wiem, że jeżeli będzie mi to dane, odpalę taki headbanging, że moja głowa potoczy się po podłodze i będzie gryzła po członkach wszystkich sztywniaków nie machających banią wraz ze mną. Nie można zostać obojętnym wobec TAKIEJ twórczości!!! Jeżeli pan Kaziu wypruwa sobie bebechy przy piosenkach z "Zombienomicon", to myślę, że i Wy również tak uczynicie. Mam nadzieję, że nie będę zmuszony się za Was wstydzić przed panem premierem... Ja tam jadę do Kazia na imprezę. Podobno jakieś fajne foczki mają być ... Dla pań tez jakiś zdrowy samiec się znajdzie... To jak, jedziecie??? Warunek jest jeden. Bez tego cedesa wstęp wzbroniony. Musicie już dziś zamówić ten sympatyczny album. Niespodziankę stanowi skład personalny tego morderczego kwartetu... To jak, jedziemy razem do Kazika???\nGORELORD - "Norwegian Chainsaw Massacre (The Final Cut)"\n(CD 2006 / Coffin Records)\nZapomnijcie kto tam pogrywa i choćby nie wiem jak gwiazdorski byłby skład - skupcie się tylko na muzyce! Trudne, prawda? No ale co począć? GORELORD uderza z nowym albumem i chcąc nie chcąc trzeba ów fakt zaakceptować. Wymowny tytuł bezczelnie nawiązuje do klasycznych już horrorów, a sama muza to jak zwykle najwyższych lotów death/gore/grind mogący być kojarzony chociażby z ROTTEN SOUND, HEADMEAT, INHUMATE, ale też i z nieśpieszną twórczością ABSCESS czy instrumentalną gęstwiną spod znaku SLIPKNOT. Pełno na "Norwegian Chainsaw Massacre" krwistych plam, odrąbanych kończyn oraz niepohamowanej nienawiści, którą płyta wprost ocieka. Od typowych nadświetlnych "Dying Or Dreaming" lub "Sprayed With Gasoline" zespół przechodzi płynnie w majestatyczne i prymitywne zgniatarki, jak trzyminutowy "Man of Shit", który od połowy staje się progresywnym zlepkiem chorych riffów i dziwnych samplerskich sztuczek. Rozpiżdzający wszystko wokół jest pięcio i pół minutowy hymn "Glorification Of Violance", w którym gitary łapią totalny dół, a wokaliści rzygają na potęgę całym dostępnym arsenałem charkotów, prosiaków, growli, skrzeków i co tam jeszcze w przyborniku metalowego krzykacza jest. Nie brak na płycie prawdziwych hiciorów - takim z pewnością jest "Hammered", prosty i chwytliwy numer, który wypatroszy każdego, podobnie jak jego poprzednik, czyli "Deathbreed" pełen skocznych riffów zachęcających wszystkich do udziału w szaleńczym rytuale mordu. Idealne brzmienie (to zasługa aż pięciu studiów nagraniowych!), jak również wyważone proporcje pomiędzy brutalnością oraz tym, co można by określić mianem "groove" powodują, że płyty słucha się bez większych zgrzytów, ale też i bez jakiegoś przesadnego podniecenia. To po prostu wzorcowy album dla zwolenników takich właśnie chorych klimatów z horrorystyczną otoczką...\nGORILLA MONSOON - "Damage King"\n(CD 2006 / Armageddon Music & Mystic Production)\nGorilla Monsoon to pseudonim jednego z legendarnych amerykańskich wrestlerów. GORILLA MONSOON to również nazwa niemieckiej kapeli parającej się ciężkim graniem powstałym w oparach zioła. Może to oznaczać tylko jedno: grają cholernie ciężko, wręcz transowo, ale potrafią też nieźle rozbujać. Takie dźwięki powinny być u nas popularniejsze, ale cóż, u nas nawet CORRUPTION jest odbierane jakoś tak nijako. Dlatego nie wróżę kariery niemieckim "Gorylom" w naszym kraju. A nie można powiedzieć, by ich debiutancki pełnograj, "Damage King", był jakimś przeciętnym wydawnictwem, bo ma w sobie pomysły, które, owszem, wywodzą się w prostej linii od kapel pokroju BLACK SABBATH, CATHEDRAL i KYUSS, ale wszystko jest zrobione z klasą i smakiem. Diabelnie ciężkie riffy, przestery, sprzężenia, mocne uderzenia bębnów, bulgoczący bas, pozornie obojętny głos wokalisty, czasem jakiś psychodeliczny smaczek, a gdzieniegdzie wręcz apokaliptyczne, doom'owe zagrywki. Do tego można jeszcze dodać bujającą rytmikę większości utworów, a nie brakuje też specyficznych melodii, które można zanucić przy lufie lub/i butelczynie czegoś mocniejszego. Może pod koniec płyta trochę nuży i brakuje tej świeżości pierwszych kilku numerów, ale generalnie poziom jest utrzymany w normie i jeśli komuś z Czytelników podobają się dokonania kapel z kręgu stoner rocka, hard rocka czy nawet doom metalu, to kasa wydana na krążek stworzony przez czterech Germańców powinna być inwestycją udaną. Szczególną uwagę zwracam na numery "Delay Priest", "Down Song", "Death Revelation" i "Heavier Than Europe".\nGRAVEN - "The Shadows Eternal Call"\n(CD 2005 / Undercover Records)\nWreszcie jakiś przyzwoicie brzmiący black metal! Nawet nie wiecie jaka to ulga móc wreszcie posłuchać czegoś bez zbędnego dudnienia, pogłosu, trzasków i innych takich "wynalazków" epoki nekro-brzmienia. GRAVEN całkiem nieźle sobie poczyna na rodzimej, czyli niemieckiej scenie metalowej. "The Shadows Eternal Call" to kolejna płyta naszych zachodnich sąsiadów, na której moje uszy się nie zawiodły. Wcześniej usidlił mnie już będący przedłużeniem żywota BATHORY - MORRIGAN, nie rozczarowałem się też przy dźwiękach HELRUNAR i tym bardziej jestem rad z pracy jaką na swojej ostatniej płycie wykonała trójka muzyków GRAVEN. Przepisowy chłodek na samym początku sprawnie przenosi nas w TE klimaty, gdzie niepodzielnie króluje mroźny, stosownie odhumanizowany, ale jednocześnie zjadliwy nawet dla początkujących adeptów czarnego rzemiosła black metal. Nie chcę tymi słowami zrazić do Niemiaszków wszelkich prawdziwków, a zaznaczyć tylko, że jeżeli ktoś potrafił zaakceptować dojrzałe oblicze IMMORTAL, ten z pewnością nie powinien bać się konfrontacji z muzyką GRAVEN. To zadziwiające, że tak ciekawą otoczkę zdołali wytworzyć wyłącznie przy użyciu konwencjonalnego instrumentarium, bez jakiegoś nadęcia i pompatycznego klawisza. Potraficie sobie wyobrazić 'At The Heart Of Winter" bez klawisza? Jeżeli tak, to już wiecie jak brzmiałaby ta płyta w pełnym blackmetalowym rynsztunku. Oczywiście nie jest to totalna zrzynka, bo GRAVEN gra zdecydowanie szybciej, ale wsłuchując się w melodie (nie znających pojęcia odsyłam do pierwszego lepszego słownika) generowaną wyłącznie przez gitarę w "Lords of the Winter" czy w te majestatyczne pochody w "Swarm of the Night" dyktowane przez perkmana trudno nie mieć skojarzeń z twórczością akurat tej legendarnej kapeli. Żeby jednak nie był tak tradycyjnie, to pod koniec GRAVEN postanowił złożyć należyty hołd starej szkole thrash metalu. "The Presence of Death", bo o nim mowa, śmiga zadziornie do przodu, utwór aż prosi się o szaleńcze pogo, które byłoby jego dopełnieniem. Niby nic wielkiego, ale fajnie, że zespół pamięta o gatunku, z którego Niemcy niegdyś słynęły. Choć ten kawałek jest zaprzeczeniem tego co wcześniej pisałem, m.in. tych moich nieudolnych porównań, to warto na niego czekać - czysta zajebioza! W black metalu niewiele już pozostało zamkniętych furtek, a GRAVEN zaledwie przekroczył już te dawno pootwierane. Uczynił to jednak z klasą, a jego kolejne "wejście" świadczy nie tylko o dobrym guście ludzi z Undercover, ale też dobrze rokuje na przyszłość, choć wiadomo, że po takich zespołach nie należy się spodziewać rewolucji. W zasadzie mógłby być nawet podobnie skonstruowany - nie długi, nie krótki a w sam raz...\nGREY - "The First Shade of..."\n(CD 2005 / Avantgarde Music)\nCałkiem sporą niespodzianką okazał się bliżej mi nie znany GREY. Z pozoru doommetalowa nazwa, dopiero po odpaleniu krążka nabrała wyrazistszych kształtów. A te okazały się zgoła odmienne niż przypuszczałem. Nie miałem ochoty na wsłuchiwanie się w dźwięki dla sfrustrowanych maksymalnie desperatów (hej, kolego, obrażasz Naczelnego, hehe, który bynajmniej nie należy do desperatów, a często sięga po doom metal - dop. Diovis), więc po części zostałem usatysfakcjonowany muzyką na debiutanckim "The First Shade of...". Oczywiście, jak już zdążyliście się przekonać, nie jest to typowe doommetalowe smucenie, chociaż pewne znaczące elementy tej stylistyki poupychane są w tych utworach. Doommetalowy black metal? Co wy na to? Wiem, brzmi to co najmniej dziwnie, ale uwierzcie, że ciężko mi znaleźć bardziej adekwatne określenie. Po ambientalnym intro w postaci "I" (w sumie są tu trzy takie przerywniki), wkraczają pierwsze riffy "Leaving This Place Once Again", a te z kolei przywołują skojarzenia z KATATONIA. Wrażenie to jednak mija jeszcze szybciej niż się pojawiło i już po paru sekundach dźwięki stają się gęstsze, mocniejsze, wokalista stara się wzorować na ochrypłym, blackmetalowym skrzeku. Zapomnijcie jednak o drastycznych zwrotach, a tym bardziej o gwałtownych przyspieszeniach. Cały album utrzymany jest w nie dość, że w ślimaczych tempach, to jeszcze w atmosferze piekielnej obskurności. OPETH'owym akustykiem rozpoczyna się "I Speak Fluent Evil", a gdy do głosu dochodzą te horrendalne wokale po raz kolejny zastanawiam się, czy jest to black metal z doommetalowym feelingiem, czy może doom metal z lekkim blackmetalowym powiewem... Chyba jednak nigdy nie dojdę do tego, jak to naprawdę z nimi jest, od czego się zaczęło, co chcieli grać i dlaczego nie zdecydowali się na jeden, konkretny rodzaj muzy. Płyta kręci się od dłuższego czasu, a ja raz za razem mam dylemat, bowiem iście blackmetalowo rozpędza się "Hidden Behind Your Sufferings", ale tylko po to, by po chwili wchłonąć nas pod gitarową prasę, miażdżącą nas powolnym i nieźle zakręconym riffowaniem. Muza nieprzystępna, dość minimalistycznie nakreślona, w zasadzie tylko dla zatwardziałych zwolenników obu wspomnianych stylistyk, w przeciwnym razie nie ręczę za szkody poczynione tymi dźwiękami na umyśle. Tak sobie myślę, że całkiem blisko im do pierwszych materiałów HOLY DEATH, które również w głównej mierze opierały się na takim ascetycznym, strasznie ślamazarnym i jednocześnie diabelskim graniu... Tak w ramach ciekawostek - zespół dziękuje innej kapeli, doom'owcom z DOLORIAN za ich album "When All the Laughter Has Gone" - nie wiem dlaczego (pewnie ich w jakiś sposób zainspirował), ale mnie w tym momencie także nie jest do śmiechu! Taka reakcja jest zwyczajnie niemożliwa przy tego rodzaju dźwiękach.\nGOREFEST - "La Muerte"\n(CD 2005 / Nuclear Blast Records & Mystic Production)\nHolender! To, że zaczynam od takiego słowa wcale nie jest zrządzeniem przypadku. O tym, że GOREFEST podźwignął się z grobu dowiedziałem się już pod koniec zeszłego roku i choć wszelakie media zapewniały o rzekomym powrocie do korzennych czasów twórczości ekipy z Eindhoven, nie bardzo wierzyłem, aby grupa mogła jeszcze zaskoczyć zwolenników "Mindloss" czy potężnego "False", nagrywając album dorównujący stylistycznie tym dwom najmocniejszym i chyba najbardziej cenionym pozycjom z jej dyskografii. Na zachętę dostałem jednak od kapeli prezent w postaci całkiem fajnego występu na tegorocznym Wacken, który mojego apetytu ani nie stępił, ani też specjalnie nie zaostrzył, aczkolwiek skupienie się na utworach z trzech pierwszych wydawnictw, spośród których przeważały oczywiście te z wyżej wymienionych płyt, mogło dawać do myślenia, że po dwóch ostatnich, dużo lżejszych stylistycznie i brzmieniowo produkcjach, a co za tym idzie - kilkuletnim rozbracie z działalnością, zespół jest pełen werwy i potrzebuje na nowo kopa, chcąc zdrowo zamieszać w metalowym audytorium. Chłopcom wprawdzie przybyło latek, co niektórym ubyło włosów, jednakże stykając się koniec końców z ich najnowszą wydawniczą propozycją, której tytuł oznacza w języku hiszpańskim śmierć lub coś w tym sensie, odniosłem wrażenie, że do emerytury jeszcze dosyć daleko, a do śmierci tym bardziej. Ci, którzy postawili na nich krzyżyk jeszcze w ostatnich latach "przedśmiertnej" działalności, powinni być chociaż lekko uśmiechnięci, gdyż powracający GOREFEST solidnie wziął się w garść i podpisując ponownie papiery z Nuclear Blast nagrał materiał, który jeśli nie zrobi przesadnej furory, to na pewno trafi w gusta wszystkich, którzy przywykli do tego, czym charakteryzował się niegdysiejszy styl zespołu, gdzie masakrująco szybkie tempa przechodzić potrafiły w rytmy miażdżące i walcowate lub na odwrót. Osobiście wyłapuję mnóstwo podobieństw do "False", gdyż kawałków kojarzących się z "dwójką" nie brakuje - wystarczy tylko nadmienić, że taki chociażby "Man To Fall" bardzo przypomina "The Glorious Dead", początkowe riffy "Rogue State" zalatują lekko fragmentem "From Ignorance...", "Of Death And Chaos" natomiast "smakuje" prawie jak "State Of Mind". "Till Fingers Bleed" przywołuje wprawdzie skojarzenia po części z "Tangled In Gore" i "Horrors In Retarded Mind" reprezentujących "Mindloss", ale skoro zaznaczałem na początku, że i debiut należy do najbardziej uznawanych dzieł Goreografii, nawiązanie to wydaje mi się jak najbardziej trafione. Nie myślcie jednak, że ekipa Jana Chrisa de Koeyera w bezmyślny sposób skopiowała stare patenty, myśląc, że idąc na łatwiznę ponownie zostanie wyniesiona na piedestał. Nawiązanie - jak najbardziej, kopiowanie - nic z tych rzeczy. Kto wsłucha się dokładnie w zawartość "La Muerte", doszuka się pewnie i cech płyt późniejszych, aczkolwiek te, w połączeniu ze wspomnianymi przed chwilą tworzą coś w rodzaju wieloskładnikowej mikstury. Niektóre fragmenty może brzmią nieco rock'n'rollowo, ale urozmaicenia w końcu też są mile widziane. Może nie przez wszystkich, ale przynajmniej przez jakąś grupę. Solą stanowiącą o smaku ostatniego longa GOREFEST jest jednak brzmienie. Hans Pieters, znany chociażby ze współpracy z SINISTER, zasiadając za konsoletą Excess Studio naprawdę stanął na wysokości zadania, nadając "La Muerte" klarowny i wybijający zęby sound. Myślę, że najnowsza oferta Holendrów powinna usatysfakcjonować zarówno zwolenników starszych, jak i nowszych dokonań GOREFEST, gdyż poskładanie wszystkich poznanych już wcześniej gitarowych patentów w zgrabną całość, z dominującym smakiem przypraw "korzennych", powoduje, że muzykę albumu konsumuje się ze smakiem. GOREFEST zdał sobie sprawę z jaką sceną zawsze był i powinien być kojarzony, więc należy tylko trzymać kciuki, aby tak pozostało.\nGORELORD / WURDULAK - "Drunk, Damned & Decayed"\n(DVD 2005 / Red Stream & Pagan Records)\nMożna było się spodziewać, że któregoś dnia nie tylko Killjoy i NECROPHAGIA doczekają się DVD, ale także ich "partnerzy w zbrodni" z rozlicznych projektów, w których macza palce charyzmatyczny lider "Zjadaczy Trupów". I tak też się stało, oto bowiem ukazał się dysk bardzo specjalny, na którym zebrano nie tylko muzykę dwóch spokrewnionych ze sobą bandów. Ale po kolei... Po wybraniu opcji GORELORD na początek możemy obejrzeć dwa video clipy: "The Stench of Flesh Decomposing" oraz "Butcher Bob". Ten drugi ma nawet horrorystyczną oprawę i fabułę, co ma swoje rozwinięcie w innej części DVD i o tym opowiem za chwil kilka. Z kolei WURDULAK przygotował również dwa clipy: "Sin Eater" (trochę głupawy i epatujący farbą na ścianie, hłehłe) oraz "Severed Eyes of Possession", będący zlepkiem różnych obrazków, w tym nudnymi zbliżeniami kamery na wkładkę do płyty rzeczonego WURDULAK'a. Ciekawsze rzeczy dzieją się w tak zwanych dodatkach. Mamy na przykład film obrazujący pracę nad debiutem "Ceremony In Flames" w norweskim studiu w marcu 2001 roku i drugi, z kolejnego roku, gdy nagrywano "The Severed Eyes of Possession". Humory panom dopisywały (a warto w tym miejscu wspomnieć, że w skład tej supergrupy wchodzą/wchodzili Killjoy, Frediablo, Ihizahg, Iscariah, Fug, Maniac i Jehmod, czyli persony znane ze składów IMMORTAL, NECROPHAGIA, MAYHEM, GORELORD i kilku innych), więc poza obrazkami z sesji mamy różne ciekawe ujęcia, a już szczególnie ubawić się można, gdy Maniac śpiewa jakiś jazzowy kawałek przy akompaniamencie pianina i gitary akustycznej. Co dalej? Dużo wygłupów w norweskich barach i na różnych domowych imprezkach, czasem mało zrozumiałych (klienci wrzeszczący i szepczący ze zgrozą "Ola Foss"), a czasem po prostu zabawnych (pijany i śpiący Iscariah, Killjoy jako hairdresser). Potem wyjaśnia się, że ojcem Frediablo jest znany w Norwegii szansonista Bjorn Prytz i mamy obrazki ze spotkania Killjoya z tym starszym już gościem. Szczytem głupoty (lub surrealizmu - jak kto woli) jest filmik "Kuk a Las Vegas", w którym Killjoy i Frediablo obsesyjnie wręcz poruszają tematy związane z męskim członkiem (hehe), a ich ulubionym zajęciem jest trzepanie kapucyna przy horrorach. Prawdziwym rarytasem jest natomiast zrealizowany w 1999 roku krótki horror "Butcher Bob", z którego fragmentów złożono później video do utworu WURDULAK'a (czyli solowego projektu Frediablo). Trzeba przyznać, że jak na niskobudżetową produkcję zrobiono nadzwyczaj ciekawy obraz, w którym krew leje się często i gęsto, a wymyślne sposoby zadawania śmierci przez Rzeźnika Boba i jeszcze jednego kolesia przypominają horrory klasy B. O samej fabule nie będę opowiadał, bo zanudzilibyście się czytając recenzję, a potem nie byłoby przyjemności bycia zaskoczonym o co chodzi w tym krótkim filmie. Dodatkowo mamy jeszcze na DVD galerię zdjęć, trailery DVD NECROPHAGII, ujęcia z sesji zdjęciowej i kilka innych drobiazgów. W sumie dobrze ponad 2 godziny oglądania, jakość różna (w niektórych ujęciach amatorskie użycie kamery wychodzi niestety na niekorzyść), ale dla wszystkich fanów Killjoy'a, GORELORD, WURDULAK i tym podobnych klimatów gratka jest to niezwykła.\nGIZMACHI - "The Imbuing"\n(CD 2005 / Mayan Records/Sanctuary & Mystic Production)\nZ przykrością stwierdzam, że przemysł muzyczny sięga swoimi obleśnymi mackami również po cięższe dźwięki. Roadrunner inwestował w masę nu-metalowych badziewi, Metal Blade uporczywie karmi fanów metal-core'm, a tak zacna w sumie firma, jak Sanctuary wydaje na terenie Europy debiut amerykańskiego GIZMACHI. Grupę odkrył Clown (lub jak kto woli #6) ze SLIPKNOT i nic dziwnego, że dokonania jego podopiecznych plasują się gdzieś w okolicy nu-tone'owego grania. Pierwszy na płycie (notabene najciekawszy moim zdaniem) "The Answer" zaczyna się jak jeden z utworów nieodżałowanego ALICE IN CHAINS, by dalej uderzyć już graniem gdzieś z pogranicza DEFTONES i SLIPKNOT. To ta sama estetyka łączenia melodyjnych wokali z wrzaskami, a wszystko to przy akompaniamencie nisko nastrojonych gitar i łupającej nu-metalowe rytmy perkusji. Owszem, są na "The Imbuing" przebłyski, które mogą się spodobać nawet fanom bardziej ekstremalnych dźwięków, ale summa summarum całość jest tak "politycznie poprawna", że może z czasem zemdlić. Tym bardziej, że większość numerów trwa ponad 5 minut i tak naprawdę nie odstają one od norm ciężkiego, rockowego grania, jakie przeżywa teraz w Stanach swój renesans. I cały czas pojawiają się przy słuchaniu skojarzenia ze wspomnianym już SLIPKNOT. Na całe szczęście GIZMACHI nie bawi się w nadużywanie sampli i inne modne, komercyjne zagrywki. Niestety, wokale chwilami słodzą i nadają się do zagrania w MTV dla zilustrowania jakichś pokazów skateboardingu, ale wiadomo - Amerykanie myślą innymi kategoriami i pośród setek tysięcy potencjalnych fanów ostrzejszego grania znajdą się adoratorzy kolejnego "twardego" bandu z image'm bardziej pasującym do punkowego składu. Pomijając już jednak aspekty czysto estetyczne i komercyjne, da się "The Imbuing" posłuchać ze dwa-trzy razy. Potem już mało kto będzie pamiętał o tym zespole i o tej płycie. No chyba, że zdarzy się cud i GIZMACHI stanie się jedno-, dwu- lub trzysezonową gwiazdką...\nGODLESS TRUTH - "Desperation"\n(CD 1998 / Deadsun Records)\nNie wiem jaki ma sens podsyłanie do recenzji wydanego w 1998 roku krążka, do tego już dawno wyprzedanego. Ale powiedzmy, że nie będę się zastanawiał nad motywami tej "zbrodni" ze strony francuskiej Deadsun Records i podam kilka faktów na temat tej płyty. GODLESS TRUTH to kapela z sąsiadujących z nami Czech, powstała jeszcze w pierwszej połowie ostatniej dekady ostatniego stulecia, a swoje pierwsze oficjalne nagrania datuje na 1995 rok. I z tej chyba sesji pochodzi gro materiału zawartego na "Desperation". Poza tym, że brzmią jakoś tak kulawo (chociaż nagrań dokonano w jednym z lepszych w owym czasie czeskich studiów nagraniowych, Barbarell), to prezentują się całkiem ciekawie. Może pomysły na początek utworów powielają się, a i w samych kawałkach dzieje się niewiele, ale wiedząc, że to były początki tej pepickiej brygady idzie im to wybaczyć. Porażką jest jednak umieszczenie trzech tych samych utworów po sobie (tytułów nie znam, bo wydawca zapomniał o tym, a nigdzie nie mogłem tego znaleźć). Jak na moje ucho, te trzy wersje nie różnią się nawet od siebie (!). A ten numer brzmi ciekawie, i jak większość pozostałych, brzmi jak bardziej ubogi krewny DEATH. Dwa bonusowe nagrania na "Desperation" to efekt kolejnej sesji nagraniowej z lata 1997 roku i poza nieco inną (co nie znaczy, że lepszą) produkcją wiele się nie zmieniło. I tak się zastanawiam, czy był sens pisania tej recenzji, skoro jedyną metodą na zdobycie tej pozycji pewnie i tak będzie poszukanie jej na dużych giełdach, gdzie "Ruscy" handlują nawet nie wydanymi płytami... Oceny nie wystawiam, bo po co?! PS. Ostatnie kopie tego albumu można jednak dostać w dystrybucji Pagan Records.\nGRAVE FLOWERS - "Incarcerated Sorrows"\n(CD 2005 / Firebox Records)\nDo tej pory uważałem większość wydawnictw ze znaczkiem fińskiej firmy Firebox (jak i pododdziału Firedoom) za godne uwagi, a niektóre z nich nawet na swój sposób wybitne. Czy byli to dewastatorzy z TOTAL DEVASTATION, czy też bardziej doomowate klimaty PANTHEIST - coś interesującego w tych nutach było zapisane. Chciałbym to samo napisać o szwedzkim GRAVE FLOWERS, tym bardziej, że zespół prowadzony przez Matte Andersona ma już za sobą pełną płytę "Solace Me" wydaną przez Serenades Records przed pięcioma laty, a działa w sumie od ponad 10 lat. Początek najnowszego wydawnictwa pt. "Incarcerated Sorrows" brzmi dość obiecująco i da się wyczuć podobieństwa do goth-metalowego EVEREVE (melodyka, głos wokalisty), w drugim utworze, "Lackrosy", słyszymy nawet zgrabnie skonstruowany żeńsko-męski duet wokalny, gdzieś tam przemykają partie pianina i akustycznych gitar. Jest całkiem ładnie i nie tak mrocznie jak na okładce płyty przedstawiającej powyginane drzewo w świetle księżyca. A potem to się rozpływa w banalnych, powtarzających się motywach i trochę zbyt monotonnym wokalu Matte. Wszystko trochę ożywia się w "Save Me Or Destroy Me", prawdziwą gotycką perłą jest też pojawiające się już prawie pod koniec "Your Memory Lives On", ale poza tym "nuda, panie, nuda". Da się przewidzieć co się zdarzy w kolejnym utworze, klawisze z gitarą tworzą coraz bardziej toporne melodyjki oparte na ogranych szablonach, które może zauroczą konserwatywnych Niemców lub nastoletnie fanki WITHIN TEMPATATION, ale na pewno nie zachwycą wytrawnych fanów szeroko pojętej muzyki. Trzeba jeszcze pochwalić gitarowe solówki, choć w połączeniu z wcześniej wspomnianymi wadami tej płyty stają się tylko potwierdzeniem, że GRAVE FLOWERS należy do jakiejś tam trzeciej ligi gotyckiego grania i można ich postawić w jednym rzędzie z LACUNA COIL, DARKSEED, GODGORY czy EPICA...\nGRAVEWORM - "[N]utopia"\nNie miałam okazji słyszeć wcześniejszych albumów Włochów (i jednej Włoszki) z GRAVEWORM, ale chyba nadrobię te zaległości, ponieważ trochę mnie zainteresowali swoją "twórczością", zaprezentowaną na najnowszym wydawnictwie (co nie oznacza, że "[N]utopia" powaliła mnie na kolana! Wręcz przeciwnie, kieruje mną zwykła ciekawość!). "The Machine" - kawałek otwierający płytę - brzmi wprawdzie ciekawie i troszkę intrygująco. Na wstępie trochę black'owego wrzasku, death'owego ryku, naparzana bębnów i wszystko rusza w szaleńczym tempie. Już po chwili orientujemy się, że mamy do czynienia z ekstremalnym połączeniem black i death metalu. Swoją rolę odegrały również klawisze, które wniosły do całości trochę melodii. Drugi utwór trochę mnie rozczarował, gdyż już pierwsze dźwięki nasunęły skojarzenia do poczynań IN FLAMES. Kolejne dwa lub trzy utwory w moim odczuciu za bardzo trącą jakimś "new-graniem", zdominowanym przez death'owy, a nawet hard core'wy wokal. Dalej niestety bez większych zmian - jest nudno, każdy utwór utrzymany w tej samej tonacji. "[N]utopia" to album, który określiłabym jako mix DIMMU BORGIR i IN FLAMES, z odrobiną hard-core... Nie wszystkim takie mieszanki pasują, ja w tym przypadku należę do tej grupy, której nie podoba się styl reprezentowany przez GRAVEWORM.\nGRIMOND - "Nocna wizyta"\nThrash/heavy metal w wykonaniu GRIMOND nie zachwyca niczym specjalnym. Trochę tutaj KATa, odrobina METALLIKI i KINGA DIAMONDA, kompozycje zwyczajnie bez większego ognia, choć przyznać muszę, że poprawnie utwory zrealizowano i nagrano. Co z tego jednak, skoro muzyka nie przystaje zwyczajnie do obecnych standardów aranżacyjnych. W ogromie przytłaczających nas zewsząd dźwięków "Nocna wizyta" wypada marniutko i trzeba się z tym pogodzić. Znaczącym minusem jest tutaj wokalista, który niestety wyznaczył sobie zadanie, któremu nie potrafił sprostać, kalecząc niejako ogólny zamysł kompozytorski. Pisane po polsku teksty tylko wzbudzają u mnie śmiech politowania, bo słychać, że panowie traktują temat śmiertelnie poważnie, ale nie potrafią go w odpowiedni sposób przekazać. Siłą rzeczy dochodzi do nieco karykaturalnej sytuacji, gdzie muzyka nawet i trzyma poziom, natomiast inne elementy mocno kuleją lub w ogóle pozbawione są trzymających je w pionie kończyn. Nie wiem, może są jeszcze ludzie spragnieni takiego grania, ale z całym szacunkiem nie upatrywałbym ich w młodych ludziach, który ostatnimi czasy stają się coraz mniej wybredni. GRIMOND owszem może i trafia w gusta pracujących, mających już nawet rodziny nieco starszych, wychowanych na klasycznym wymiataniu wyrośniętych metalowców, jednak nawet wtedy nie ma sensu pchać materiału w media, bo one właściwie nie są przygotowane na spotkanie z taką muzyką. Taka jest prawda i ja się jej wcale nie wypieram, ale zgodnie z tytułami "Nadszedł czas" na inne dźwięki i wydaje się, że heavy metal w takiej wersji powinien udać się na swoje "Miejsce spoczynku"...


Telefony komórkowe i laptopy to popularne benefity\nTelefony komórkowe i laptopy to ...\nPrezes UKE przewodniczącą rady Intersputnika\nprzez Marek Jaślan - 25 kwietnia 2012\nTelefony komórkowe i laptopy to obok samochodów służbowych najczęściej przyznawane bnefity, na jakie mogą liczyć pracownicy w Polsce – wynika z analizy badań przeprowadzonych na zlecenie monsterpolska.pl przez firmę Mareco. Tego typu benfity najczęściej otrzymują osoby pracujące w sprzedaży, branży IT oraz inżynierowie.\nSłużbowe telefony komórkowe mają do dyspozycji pracownicy w ponad trzech czwartych firm. Korzystają z nich przede wszystkim inżynierowie (86 proc.), pracownicy sprzedaży (86 proc.) i branży FMCG (83 proc.). 65 proc. pracowników korzysta ze służbowego laptopa i samochodu. Są to głównie pracownicy branży IT i FMCG oraz inżynierowie.\nTego typu benefity są częściej oferowane pracownikom w większych firmach, zatrudniających powyżej 100 pracowników.


Vincom Center for Contemporary Art (VCCA) (Hanoi, Wietnam) - opinie\nRestauracje w pobliżu lokalizacji: Vincom Center for Contemporary Art (VCCA)\nAtrakcje w pobliżu obiektu Vincom Center for Contemporary Art (VCCA)\nVincom Center for Contemporary Art (VCCA) opinie, Hanoi\nNr 70 wśród 224 atrakcji w lokalizacji Hanoi\n72A Nguyen Trai | R3-B1 Royal City, Thanh Xuan, Hanoi 10000, Wietnam\nMa lodowisko do jazdy na łyżwach z dobrymi restauracjami\nEkskluzywne centrum handlowe, więc sklepy przenoszą droższe przedmioty (mówiąc, że żona i córki znalazły przedmioty, które podobały się w sprzedaży w obszarze imprezy, które zostały zdyskontowane). Moja rodzina lubi to miejsce ze względu na tor do jazdy na łyżwach i bufet King BBQ (podobno lepiej...niż inne sklepy, jeśli spojrzysz na sekcje restauracji trip advisor i zgodzę się z tym, że jest to sposób powyżej średniej)Więcej\nsuper duży kompleks, który wyglądał jak z Europy. na zewnątrz było miłe, ale centrum handlowe naprawdę nie oferuje wiele. zostaliśmy na 1 godzinę i wyjechaliśmy.\nUdaliśmy się do centrum handlowego ponieważ padał deszcz bardzo ciężko. Wiele sklepów, ale prawie nie było rajem dla miłośników zakupów więc personel był sprawdzanie ich telefony komórkowe, robiąc krótką drzemkę i lubi. Naprawdę nieciekawe i nudne. Nie trać czasu.\nMamy wolny czas i chcesz zrobić zakupy w Hanoi, więc nasz przewodnik zabrał nas do tego centrum handlowego. To jest pod ziemią i trzeba iść w dół przez schodami ruchomymi. Centrum handlowe ma kilku klientów. To ma mały staw z pięknym głodni. Nie kupować bo...nie ma jak zakupy w Bangkoku. Jestem zainteresowany fotele do masażu, który zaczyna się od 10 000 dongs przez 6 minut.Więcej\nuwagi: Przygotowanie potrzebne. Przed wyjazdem odwiedzić to miejsce to jest Miami Vise do planu trochę z wyprzedzeniem. Obejrzyj mapę i umieścić na dobre buty i jesteś gotowy na duże centrum handlowe. Wiele sklepów jest jeszcze w budowie, ale nowa, otwarta prawie codziennie teraz. Jest to...wiele butików, dużo elektroniki i wiele atrakcji dla dzieci i pasaży handlowych. To wspaniałe miejsce do odwiedzenia, mili pracownicy, którzy są zainteresowani, ale ponieważ tylko połowa sklepów był otwarty w tym razem dać mu tylko 3 .Więcej\nDobry sposób, by wypełnić dzień na koniec długiej podróży\nVINCOM mega centrum handlowego, w królewskim mieście, jest na całym świecie z dala od reszty Hanoi. To jest bardzo nowoczesny. Jako rodzina okazało się, że jest to mile widziana ulga po prawie trzech tygodni pełne przygód po Wietnamie. Jak mówili inni - połowa sklepów nie...są jeszcze ukończone, ani też jest lodowisko. Ale jest tam jeszcze wiele sklepów, kawiarenek i fast foodów. Plus filmy i dziesięć kręgle są otwarte. Udało nam się zobaczyć w nowej wersji filmu w języku angielskim VND 75 , 000 i 10 kręgle za VND 60 , 000.Więcej\nZestaw kina domowego Dzień\nŚwietne miejsce na wyjazd do kina na gorącym lub deszczowy dzień w Hanoi. Bilety są około 120 000 a następnie z przekąskami rozsądną cenę z mnóstwem wyborów. Bardzo wygodne fotele w nowoczesnym kinie. Jesteśmy bardzo zadowoleni z naszego po południu.\nJest to w porządku centrum handlowego dobre miejsce dla dzieci, bo mają wiele opcji rozrywki dla nich i mogliśmy odetchnąć od upału. Jeszcze wiele pustych sklepów.\nJeden z najlepszych w Hanoi\n30 minut jazdy od starej dzielnicy, duży i dobrze znane centrum handlowe. Warto odwiedzić to miejsce na pewno. Darmowy dostęp do internetu wifi za\nkino jest dobre\nBędziemy szukali schronienia w tym centrum handlowym dzisiaj od relentless deszczu w Hanoi! Kosztowało nas 30 000 VND od jeziora Hoan Kiem za taksówkę. Sklepy są dość drogie i najczęściej puste. W kinie było super, £4 za bilet. Oglądaliśmy Suicide Squad co było w języku...angielskim. W Vinmart jest przydatne do rzeczy, jednak personel był dla nas bardzo niegrzeczny. Staraliśmy się, aby kupić prezenty dla tych w domu i dlatego, że nie mieli cene nie sprzedają tem do nas, mimo że na ich półki na sprzedaż! Denerwujące!Więcej\nUzyskaj szybką odpowiedź od pracowników i klientów obiektu Vincom Center for Contemporary Art (VCCA).


Archwium tagów dla "animacja" - PinkKarton\n„Whaddup Fish!” to krótka animacja dziejąca się głęboko głęboko pod wodą. Najnowsze dzieło Tomka Pilarskiego opowiada o tym w jakie tarapaty może wpakować niepozorna choć jakże i urocza … ośmiorniczka. Podążając jej tropem zaintrygowany naukowiec wpakuje się w dość „głębokie” kłopoty a miało być tak pięknie.. Whaddup Fish! from Tomek Pilarski on Vimeo.\nPodróżujący po pustynnej krainie robot poszukuje swojego stwórcy. “We Were Not Made For This World,” to piękny i malowniczy film autorstwa Colina West McDonald oparty na historii stworzonej przez Paula Hornschemeiera.


Mr. Silla i Ruxpin w Rzeszowie | muzyka islandzka\nEvents, Zapowiedzi koncertów 09/03/2017 09/03/2017\n1 kwietnia w Rzeszowie odbędą się dwa wyjątkowe koncerty. Będziemy mieli niepowtarzalną okazję zobaczyć i posłuchać dwójki bardzo różnych, a jednocześnie bardzo ważnych artystów z Islandii. Mr. Silla, to jedna z najciekawszych przedstawicielek współczesnej muzyki islandzkiej. Oczarowuje i hipnotyzuje słuchaczy a jej twórczość charakteryzuje ogromny ładunek emocjonalny. Współtworzyła kultowy kolektyw – múm, trudno policzyć albumy różnych islandzkich artystów, na których się udzielała. Z kolei Ruxpin jest jedną z ważniejszych postaci na islandzkiej scenie muzyki elektronicznej. Współtworzy projekt Asonat, produkuje także nagrania innych artystów. Jest współzałożycielem wytwórni Raftónar. Ma na koncie 8 płyt. Ostatni album zatytułowany „We Become Ravens” ukazał się w ubiegłym roku.\nMr. Silla – 1 kwietnia, godz. 20. Teatr Maska, ul. Mickiewicza 13 w Rzeszowie\nBilety: 20 zł normalne i 10 zł ulgowe\nNaprawdę nazywa się Sigurlaug Gisladóttir, muzyką interesuje się od dziecka. Solowo zadebiutowała dopiero w 2015 roku albumem zatytułowanym „Mr. Silla”. Śpiewała także na płytach innych artystów, między innymi u Low Roar i Mice Parade. Ma na koncie współpracę z Sóley, Seabear, Sin Fang, Snorri Helgason czy Amiiną. Jest nie tylko wokalistką, ale również multiinstrumentalistką. Gra na mirlitonie, harmonijce ustnej i klawiszowej, ukulele i gitarze basowej. Jej płyta zebrała świetne recenzje zarówno w Islandii jak i poza nią.\n‘Mr. Silla jest w świetnej formie, a jej solowa płyta to materiał, którego nie można przegapić’ (Muzyka Islandzka). Przekonajcie się sami słuchając (i oglądając) ponad półgodzinny występ, zarejestrowany w grudniu 2015 roku w Wiedniu.\nMr. Silla rzadko bywa w Polsce. Koncert w Rzeszowie to jak na razie jedyny potwierdzony występ Mr. Silla w Polsce w tym roku.Koncert Mr. Silla będzie transmitowany na antenie Polskiego Radia Rzeszów.\nBilety na koncert w Teatrze Maska dostępne online: https://ekobilet.pl/estrada-rzeszowska/koncert-mr–silla-1487856056/194412-bilety-na-koncert\nAfterparty, na którym zagra Ruxpin odbędzie się o godz. 22 w Estrada Caffe, Rynek 26 w Rzeszowie\nMa na koncie 8 płyt. Ostatni album zatytułowany „We Become Ravens” ukazał się w ubiegłym roku – nasza recenzja tutaj. To jedna z najciekawszych, elektronicznych płyt ostatnich miesięcy. Wydana nakładem amerykańskiej wytwórni n5MD, jest kontynuacją poprzedniego wydawnictwa – „This Time We Go Together”. To historia dwójki podróżników, którzy odnajdują się i wspólnie podróżują przez życie, odrywając się od swoich korzeni. Głównym motywem jest miłość, która przezwycięża wszystko…\nTeraz Ruxpina będziemy mogli usłyszeć na żywo w Rzeszowie.\nOrganizatorami obu koncertów są Estrada Rzeszowska i Polskie Radio Rzeszów. Muzykaislandzka.pl wspiera to wydarzenie.\nInformacje o koncercie możecie śledzić na facebooku.\nThe Ghost Choir (recenzja albumu)\nThe Ghost Choir to płyta po stokroć mroczna. Śmiem nawet twierdzić, że...


Awantura w Sejmie. Powodem uchodźcy - RMF 24\nPiątek, 11 września 2015 (10:58)\nAktualizacja: Piątek, 11 września 2015 (11:18)\nPremier Ewa Kopacz zwróciła się do marszałek Sejmu Małgorzaty Kidawy-Błońskiej o zwołanie jednodniowego, nadzwyczajnego posiedzenia Sejmu w sprawie uchodźców. Odbędzie się ono w środę o godz. 14. Wcześniej marszałek Sejmu poinformowała, że informacja rządu zostanie przedstawiona na następnym posiedzeniu Sejmu w dniach 23-25 września. Po tych słowach w Sejmie wywiązała się burzliwa debata.\nJak poinformowała szefowa rządu, w poniedziałek w sprawie uchodźców będą rozmawiać ministrowie spraw zagranicznych i ministrowie spraw wewnętrznych UE, a posiedzenie Rady Europejskiej, na której mają zapaść decyzje, planowane jest na początek października.\nMoi ministrowie (...) prezentując stanowisko Polski, stawiają określone warunki. Te warunki to przede wszystkim oddzielenie wśród emigrantów tych ekonomicznych od uchodźców, silna i konkretna polityka powrotowa, wzmocnienie granic i fundusz europejski, którzy będzie pomagał tym, którzy w tej chwili przebywają w obozach w Syrii i w Libii - powiedziała Kopacz.\n"Nie można tego odkładać na dwa tygodnie"\nPosłowie PiS i ZP skrytykowali rząd za brak informacji ws. uchodźców na obecnym posiedzeniu. Zarzucili premier Ewie Kopacz wykorzystywanie kwestii uchodźców w kampanii i dzielenie Polaków.\nPoseł PiS Jarosław Sellin stwierdził, że debata ws. uchodźców powinna się odbyć na obecnym posiedzeniu Sejmu. Cała opinia publiczna tą sprawą żyje i nie można tego odkładać na dwa tygodnie, bo nie wiadomo, z jakimi decyzjami będziemy musieli się mierzyć za dwa tygodnie. Sytuacja jest dynamiczna - uzasadniał. Zarzucił premier Kopacz, że wykorzystuje tę kwestię w kampanii wyborczej "systematycznie" i "dzieli Polaków".\nJak mówił, premier atakuje PiS na potrzeby kampanii, a z różnych stron sceny politycznej padają w sprawie uchodźców pytania, na które "nie otrzymujemy odpowiedzi". Wokół tej sprawy można zbudować konsensus, pod warunkiem, że będziemy wiedzieli, wokół czego go budujemy, gdy będziemy mieć informację, do czego pani się zobowiązała, na jakie kwoty, ilu ludzi, czy pani ulega dyktatowi brukselsko-berlińskiemu czy nie, czy utrzymana jest zasada dobrowolności czy nie - zwrócił się do Kopacz Sellin.\nBeata Kempa (Zjednoczona Prawica) zaapelowała o uczczenie minutą ciszy pamięć ofiar ataku na World Trade Center z 11 września 2001 r. "14 lat temu terroryści z Al-Kaidy uprowadzili samoloty i uderzyli w niewinnych ludzi" - przypomniała. Myślę, że nie będzie miała Wysoka Izba nic przeciwko temu, by w ramach też tej dyskusji i zastanowienia się nad skalą terroryzmu na świecie i w świetle dyskusji, czy mamy przyjmować (...), może powstańmy i uczcijmy minutą ciszy ten atak na niewinnych ludzi - powiedziała. Po tych słowach posłowie powstali.\nMarszałek Sejmu Małgorzata Kidawa-Błońska powiedziała po tym, że "oczywiście, powinniśmy pamiętać o tej tragedii 11 września, ale nie ma odpowiedzialność zbiorowej". Nie może pani utożsamiać tych dzieci, ludzi, którzy uciekają przed bombami, gwałtem, pożarami z terrorystami, bo to jest duże nadużycie - zwróciła się marszałek do Kempy.\nPo tej dyskusji nastąpiła krótka przerwa i premier Kopacz zwróciła się do marszałek Sejmu o zwołanie na środę, jednodniowego nadzwyczajnego posiedzenia Sejmu.\nPoseł Ryfiński przywoływał marszałek "do porządku"\nKolejną przerwę zarządzona po tym, jak poseł Armand Ryfiński (niezrz.) zwrócił się do marszałek Sejmu Małgorzaty Kidawy-Błońskiej słowami "przywołuję panią marszałek do porządku".\nMarszałek Sejmu odpowiedziała, że poseł składał już wnioski formalne i nie udzieliła mu głosu. W odpowiedzi na to, co mówił Ryfiński, Kidawa-Błońska zezwoliła mu zabrać głos podkreślając jednak, że jeśli nie będzie to wniosek formalny, skieruje jego sprawę do sejmowej komisji etyki.\nRyfiński nie rozpoczął od wniosku formalnego, komentował natomiast, że ze zdumienie przyjmuje zachowanie pani marszałek. Nie możemy być cenzorami - powiedział i zarzucił jej łamanie regulaminu Sejmu. Potem nawiązał do kwestii uchodźców mówiąc m.in. że tak bogate kraje jak Arabia Saudyjska, zapowiedziały, że nie będą ich przyjmować. Kidawa-Błońska stwierdziła, że poseł nie składa wniosku formalnego i wyłączyła Ryfińskiemu mikrofon. Obraża pan marszałka Sejmu - powiedziała i wezwała go do zejścia z mównicy. Do widzenia - zwróciła do Ryfińskiego.\nKidawa-Błońska nie udzieliła mu głosu, mówiąc że jużdziś zabierał głos, i choć to zapowiadał, nie składał wniosków formalnych. Ryfiński nie opuszczał mównicy. Marszałek Sejmu, powołując się na regulamin izby, przywołała go do porządku, stwierdziła, że poseł uniemożliwia prowadzenie obrad.\nGdy poseł nadal nie opuszczał mównicy, marszałek Sejmu wykluczyła go z obrad.\nTagi:uchodźcy, Sejm RP


Tworzenie stron www Gniezno\nStrona internetowa stanowi wizytówkę firmy świadczącą o jej profesjonalizmie. Dlatego tak ważne jest w dzisiejszych czasach, by posiadać nowoczesną i responsywną stronę, która będzie w atrakcyjny sposób przedstawiała ofertę firmy i zachęcała użytkowników do kontaktu. Jeśli więc interesuję Cię stworzenie nowoczesnej i przejrzystej strony internetowej, która tak samo dobrze będzie wyglądała na ekranie monitora komputera jak i na ekranie tabletu oraz smartphona, to zachęcamy do skorzystania z naszych usług.\nSpecjalizujemy się w tworzeniu nowoczesnych i eleganckich stron www opartych na CMS WordPress. Dbamy oto, by nasze strony spełniały najnowsze standardy w dziedzinie web designu. Do każdego projektu podchodzimy indywidualnie, co sprawia, że każda zaprojektowana przez nas strona jest unikatowa. Zapewniamy naszym klientom pomoc w obsłudze strony oraz doradzamy w dobraniu najlepszych rozwiązań dla Twojej strony. Projektując stronę internetową dużą wagę przywiązujemy do szybkości wczytywania strony oraz optymalizujemy stronę pod kątem wyszukiwarek internetowych.\nZaprojektowane przez nas strony wyróżnia unikatowy design, podążanie za najnowszymi trendami, estetyka, intuicyjność, łatwość obsługi oraz nowoczesne technologie.\nTworzone przez nas strony powstają w oparciu o najpopularniejszym na świecie systemie zarządzania treścią jakim jest WordPress. Jest to CMS, który pozwala na łatwą edycję treści na stronie bez posiadania specjalistycznej wiedzy. Wszystkie treści będą prosto edytowalne z poziomu panelu administracyjnego WordPress.\nProjektowanie strony zaczynamy od burzy mózgów. Na tym etapie poznajemy twoje wymagania i przedstawiamy Ci nasze pomysły na ich zrealizowanie. Następnie tworzymy unikatowy projekt graficzny i przedstawiamy Ci go do oceny. Gdy stworzony przez nas projekt graficzny zostanie przez Ciebie zaakceptowany, przystępujemy do wdrażania strony do CMS’a WordPress. Na tym nie koniec naszej pracy. Kolejnym ważnym krokiem jest zoptymalizowanie strony pod kątem wyszukiwarek internetowych oraz zapewnienie jak najszybszego wczytywania. Tutaj wykorzystujemy szereg technik, które sprawią, że strona będzie przyjazna dla wyszukiwarek internetowych. Na koniec poprawiamy bezpieczeństwo strony, tak by nikt niepowołany nie uzyskał dostępu do twojej strony.\ntworzenie stron www Gniezno, projektowanie stron internetowych Gniezno, strony mobilne Gniezno, strony responsywne Gniezno, projektowanie sklepów internetowych Gniezno, tworzenie sklepów internetowych Gniezno, strony internetowe Gniezno, strony www Gniezno,


Tłumaczenia na język angielski – szybko i niedrogo | Olsztyn\n516 080 498\n895 345 749\n502 771 056\nTłumaczenia na język angielski – Usługi tłumacza przysięgłego\nChociaż język angielski jest obecnie uznawany za jedną z obowiązkowych umiejętności, to jednak nie wszyscy mają uprawnienia do wykonywania tłumaczeń na język angielski, a tym samym tłumaczeń z języka angielskiego. W biurze tłumaczeń spotkacie Państwo osobę, która będzie w stanie zająć się tłumaczeniem przysięgłym dokumentów osobistych, sądowych i wielu innych. Pomagamy jednak także w tłumaczeniu tekstów okolicznościowych, artykułów i wielu innych podobnych form pisemnych. W przeciwieństwie do dokumentów o charakterze sądowym lub urzędowym, zwykłe artykuły czy też książki nie wymagają usług tłumacza przysięgłego języka angielskiego. W obu ostatnich przypadkach do wykonania tłumaczenia z języka angielskiego lub tłumaczenia na język angielski wystarczy osoba, która bardzo dobrze zna dany język i kontekst kulturowy. Warto bowiem w tym miejscu zaznaczyć, że pewne rzeczy bardzo trudno tłumaczy się bez znajomości tła kulturowego danego kraju lub regionu.\nNasza oferta tłumaczeń polsko-angielskich obejmuje także tłumaczenia przysięgłe aktów notarialnych, aktów urodzenia oraz między innymi dokumentów samochodowych i sądowych. Zachęcamy do sprawdzenia naszej propozycji, a także do kontaktu z przedstawicielem biura tłumaczeń przysięgłych w Olsztynie.


Żal mi chłopaków. Gol dla Śląska gwoździem do trumny - CKsport.pl - Sport Kielce\nŻal mi chłopaków. Gol dla Śląska gwoździem do trumny\n- Mecz w pierwszej połowie był wyrównany i szkoda, że padła bramka dla gospodarzy. W drugiej my przeważaliśmy, zdobyliśmy bramkę, ale gwoździem do trumny był gol Śląska – żałował po przegranej ze Śląskiem trener Mirosław Smyła.\nMirosław Smyła: - Podsumowując dzisiejsze spotkanie musiałbym powtórzyć to, co powiedziałem kilka dni temu po meczu z Lechią. Pomimo niezłej drugiej połowy po raz kolejny nie zdobywamy punktu. Najbardziej żal mi zawodników, bo przeżywają to w szatni. Jedno, czego nie można im zarzucić, to tego, że bardzo chcą. Jeżeli utrzymamy tę tendencję, będziemy się rozwijać, poprawiać jakość. Będziemy skuteczniejsi i przyjdą te zwycięstwa. Czy wystarczy czasu? To jest piłka nożna.\n- Gratuluję Śląskowi zwycięstwa. Moim zdaniem mecz w pierwszej połowie był wyrównany i szkoda, że wpadła bramka dla gospodarzy. W drugiej my przeważaliśmy, zdobyliśmy bramkę, ale gwoździem do trumny był gol Śląska.\nKorona miała bardziej klarowne sytuacje. Mecz mógł się jednak potoczyć inaczej  Niewykorzystany rzut karny napędził Koronę  Młodzież pokazała się z bardzo dobrej strony. Trzeba iść tą drogą  W środę ważna konferencja PGE VIVE Kielce! Relacja NA ŻYWO na CKsport.pl \nzmyła standardowo, on nic innego nie umie powiedzieć\nnie ma już nawet na koniec: walczymy do końca. Jest za to gwóźdź do trumny...\nLudzie ratujmy ukochany klub2020-03-04 20:50:07\nnie ma autorytetu nie ma pomyslu na druzyne mowilem dawno ze weufista jest zlym wyborem KZ\nJa się zastanawiam, czy to wycofywanie się na swoja połowę do rozegrania i kółeczka Żubrowskiego, to jego autorki pomysł, czy trenera?\nTrener niestety, ale jest słaby. Wszystkie jego działania to przypadek. Brak taktyki na mecz.\nTak panie trenerze. W tej chwili idzie gra o to, z którego miejsca Korona spadnie do I ligi. Czy z ostatniego, czy z 15 czy z 14-go. Ale to nie do końca pańska wina. Odpowiedzialny jest pański szef nazywa się zając, który razem z pańskim poprzednikiem Koronie zrobili z d.py jesień średniowiecza. I tak pan sporo zrobił z tej kupy gruzu. A ci co podpisali TAKĄ umowę z Lettierim powinni stanąć przed sądem z zarzutem defraudacji pieniędzy klubu Korona.\nMoże by ktoś spytał trenera, co to za koncepcja grania na 3 napastników w końcówce? Każdy trener co ma pojęcie, to wie że ilośc napastników nie przekłada się na ilość bramek. Rozumiem wejście Djuranowicia, ale te kolejne zmiany spowodowały porażkę, więc niech nie bredzi, że mu szkoda, bo to on swoimi zmianami spowodował, że nie było żadnej gry.\nWesoly chlopek roztropek... I ten tekst: "nie ma takiego miesa, ktore kiedy nie peknie". Mirek nie peka - idzie jak Titanic\nWszystko sie sypie..2020-03-04 21:04:48\n...bez licencji, bez własciciela, bez zawodników aby powalczyć o jakies punkty.. Pytanie czy będzie I liga czy upadłość i zaczynanie od 4 ligi?\nz boku2020-03-04 21:07:42\nNa Szymusiku, Spychale i na bramkarzu budować zespół składający się z młodych chłopaków. Ograją się w I lidze i będą gotowi na awans. Im się mocno chce, bo niektórzy w koronie się zwyczajnie wiozą.\nJedno słowo2020-03-04 21:12:38\nTylko jedno pańskie słowo: rezygnuję. Nic pan nie zdziałał i nie zdziała. I proszę już nic więcej nie mówić, by się tym słowotokiem nie kompromitować. A proszę zabrać ze sobą pana prezesa.\nA ja nadal popieram Pana Trenera Smyłę :TAK KRAWIEC KRAJE,JAK MATERII STAJE .\nProsze z czystym sumieniem wskazać / oprócz bramkarza /, który piłkarz gra na stałym choćby poziomie, ile jest celnych podań do przodu!!! ,żaden trener nie ma wplywu na to ,że oni nie potrafia celnie podać a w efekcie celnie strzelić do bramki/jedyny plus że oddaja wiecej znowu strzałów/\nDo czyjej trumny był ten gwóźdź???? Takie są efekty nieudolnej i nieodpowiedzialnej pracy pana prezesa!!!!Won razem z tymi inwestorami!¡!!\nMnie zastanawia ile wypłacają co miesiąc Lettieriemu za nic nie robienie, a ile obecnemu trenerowi, który dostaje razy od kibiców za cudze błędy?\nTrzeba walczyć w poniedziałek bo to jest mecz ostatniej szansy! Jeśli ten mecz nie wygramy to zostanie Nam gra o pietruszkę!\nSmyła to pionek zatrudniony tylko ze względu na konieczność opłacania największego po zającu szkodnika Korony =letieriego. Od ponad roku gra korony to zenada , liga uratowana w ub sezonie tylko dzięki punktom z jesieni , bylismy najgorszą druzyną ubiegłego roku . Co zrobił amatora zając - trzymał na siłę szkodnika , zakontraktował tuzin piłkarskich miernot , zatrudnił bajkopisarza zamiast trenera , zamiast ratować ligę jak w bankrucie z Krakowa - sprowadził amatorów Anglików i mega słabego , całkowicie nieprzygotowanego Kiełba , którego 2 lata temu pogonił . Takiego ignoranta , amatora jako prezesa nikt nie ma , a wydoił z klubu niezłą kasę .Zając z niemcami zniszczyli klub .\nChłopie ! Ale ty się kiedyś musiałeś zdrowo yebnąć w głowę, że do dziś ci nie przeszło.\nTrzenerze podesłać analizę meczu ile kontrataków kończyło się na 40 metrze? Co było potem? Ano podania do tyłu na bramkarzu kończąc, a potem długa na superwysokiego Pućkę bez formy i gonitwa za straconą piłką. Nie kompromituj się Pan, nie wpoiłeś drużynie chęci zwycięstwa, więc kopią 80% piłek do tyłu. Oni mieli przed sobą Śląsk Wrocław, nie Barcelonę czy Real, żeby aż tak bać się podejść do bramki... Miej honor i odejdź, nic nie zdziałasz, a będziesz mieć w CV spadek i nikt poważny Cię już nie zatrudni.\nSzczera prawda. Żubrowski balansuje po boisku jak cień.\nCzłowiek który trzymał dzisiaj 90 minut na boisku Cecarica nie może nazywać się trenerem.\nCo się dziwicie? Przecież wiosna jest. Zapomnieliście jak Korona grała zeszłej wiosny czy poza zeszłej? Nic nie grała. Marnowała dorobek jesieni, a w tym sezonie nie ma dorobku z jesieni to nie ma co marnować.\nMusi być w końcu przełom w tym wszystkim co dotyczy Korony. Przełom w grze i wygrywaniu meczy, przełom w ustabilizowaniu finansów, przełom w zarządzaniu i sponsorowaniu klubu. Ostatni dzwonek dzwoni do wszystkich którym leży na sercu klub Korona Kielce.\ndo R2020-03-04 22:33:34\nProsty błąd taktyczny, powtórzony. Widać że chłop nie czyta właściwie gry.\nDo January2020-03-05 07:22:13\nCiekawe, kto ich trenuje?\nstary kibic2020-03-05 08:30:02\nmiły i sympatyczny facet....niestety na taktyce i trenowaniu zespołu z ekstraklasy się po po prostu nie zna ,z motywacją też nie najlepiej ,stałe fragmenty to DNO ,gra z kontry nie istnieje,problem jest z 3 podaniami na połowie przeciwnika....w naszej sytuacji priorytetem powinno być zabezpieczenie własnej bramki a jest strzelenie na siłę gola\nbyć może gdyby spadały dwa zespoły,niestety spadają trzy a nie widać nikogo na nasze miejsce.....lecimy i teraz to trzeba myśleć o 1 lidze\nSmyła i jego słodkie pierdzenie...gdzie masz młodych ,co wygrali CLJ, daj im szansę się pokazać, patrz ŁKS i bramka na 3:1???!!!\nSkończmy gadać o chęciach gdy nie ma umiejętności, nikt tych zawodników nie chce bo są słabi lub nie grali w piłkę przed przyjściem do Korony, bo są słabi.\nJa mam ogromne chęci, gryzłbym trawę, ale brak mi techniki, szybkości, zwrotności, wytrzymałości itd. - eee tam ja się nadaję na Koronę bo mam wielkie chęci.\nP.S. Mieliśmy napastników to były punkty(vide Kaczarawa, Soriano), ni(e) ma napastników ni(e) ma punktów. Djuranovic gra w piłkę chyba przez przypadek.\n-"@" wieśniak w beretce z antenką,główny lizorów z czasów napoleona.Teraz mówi o spadku Korony do 1 ligi.(jak to się stało ,gdzie ten super men?).\nSkoro żal ci tych chłopaków yo im nie przeszkadzaj i wyjedż z Kielc . Zobaczysz że zaczną grać lepiej .\nTagi:mirosław smyła, konferencja, śląsk wrocław,


Masaż tantryczny. Stymulująca moc erotycznego dotyku - Kalashatra Govinda (eBook) - Księgarnia PWN\nMasaż tantryczny. Stymulująca moc erotycznego dotyku(eBook)\nMasaż tantryczny wniesienie do Twojego życia intymnego nowe cielesne i duchowe doświadczenia. Ten wyjątkowy przewodnik po technikach masażu intymnego zawiera estetyczne fotografie metod stopniowania zmysłowego dotyku i stymulacji punktów energetycznych. Obok szczegółowego opisu masażu erotycznego znajdziesz też fantazyjne rytuały wzmagające siły witalne, zapewniające przepływ energii w związku i szczęście. A mieszanki zmysłowych olejków wzmocnią odczuwanie bliskości i intymności. Opanujesz też pięć stopni dotyku tantrycznego, który zacieśni partnerskie relacje. To forma terapii dla par, które pragną poznać nowy wymiar zmysłowej pieszczoty i pełniej odczuwać przyjemność płynącą z miłości. Magiczny seks – cudowny związek.\nISBN druku: 978-83-8168-720-1\nGeneza dotyku tantrycznego\nSztuka masażu tantrycznego ma bardzo długą tradycję. Zabierz ukochaną osobę w podróż pełną duchowych i zmysłowych odkryć.\nWiedza konieczna do obcowania z tantrą\nFaza wstępna: przygotowanie\nNa intensywność przeżywania płynącej z masażu tantrycznego rozkoszy pewien wpływ ma także otoczenie. Przeobraź je w prywatną świątynię tantry.\nStwórz przestrzeń bezpieczeństwa\nZmysłowe olejki w służbie miłości\nPrzed rozpoczęciem masażu całego ciała olejkami należy nawiązać duchową więź z partnerem. Połączenie czakramów dodatkowo przyczyni się również do pogłębienia spełnienia erotycznego\nPięć stopni dotyku tantrycznego\nAngela Bell otrzymuje tajemniczy list - zaproszenie do tajemnego stowarzyszenia, które co tydzień organizuje ekskluzywny, erotyczny bal maskowy. Zaproszenie nie wspomina nic o celu balu ani innych gościach. Jedyną regułą jest to, że należy nie o...\n„Była szczupła, ale nie wychudzona. Płaski brzuch, talia i wystające biodra tworzyły figurę klepsydry. Od pępka do łona biegła nieco ciemniejsza linia, która miała ten sam odcień, co jej włosy. Z jakiegoś powodu, nie czuliśmy cienia zażeno...


Kajakowe przedwiośnie na Orlej – Kcynia info - serwis informacyjny Kajakowe przedwiośnie na Orlej – Kcynia info - serwis informacyjny\nKajakowe przedwiośnie na Orlej\nDnia 8 marca 2019 r. grupa kajakarzy z Koła Turystów Górskich im. Klimka Bachledy wspólnie z wychowankami kcyńskiego Zakładu Poprawczego spłynęła kajakami rzeką Orlą na odcinku z Orzelskiego Młyna do Broniewa.\nAura tego dnia była bardzo dynamiczna i prawdziwie przysłowiowa: „w marcu jak w garncu”. Silne podmuchy wiatru, przelotne opady deszczu oraz stosunkowo niska temperatura (4 stopnie Celsjusza) nie zniechęciły nas i nie powstrzymały od kolejnej przygody na tej najpiękniejszej rzece naszego nakielskiego powiatu. Wiosenny wysoki stan wody w tej rzece był dodatkowym magnesem do sprawdzenia swych umiejętności i wspólnej kajakowej zabawy. W Orzelskim Młynie zatrzymaliśmy się na chwilę przy najstarszym (XVIII w.) młynie gospodarczym w dolinie Noteci. Podziwialiśmy jego konstrukcję i żywotność. Obok, przy rozstaju dróg, niedaleko przydrożnej kapliczki położony jest zabytkowy cmentarzyk byłych młynarzy, otoczony solidnym płotem, dawał dobre świadectwo mieszkającym tutaj rolnikom. To doskonały przykład, w jak umiejętny sposób można podnieść walory turystyczne naszych terenów i w jaki prosty sposób można przyciągnąć zainteresowanie mieszkańców dużych ośrodków miejskich.\nPierwszy odcinek z Orzelskiego Młyna do Wyrzy przepłynęliśmy szybko i sprawnie, zawiedzeni wycięciem i usunięciem z nurtu wszystkich przeszkód. Przygoda zaczęła się dla nas za Wyrzą. Wiele radości sprawiło nam słynięcie dzikim, pełnym naturalnych przeszkód, odcinkiem przez Wyrza-Młyn do Broniewa. Rzeka pełna była pni drzew wywróconych przez wichry. Poukładane bezładnie na sobie, sprawiały wrażenie dziewiczej czystości i pierwotności. Dzielne bobry dorzuciły swoje zwałowiska, tak, że doskonale się bawiliśmy w czasie pokonywania tych przeszkód, nawzajem się asekurując i pomagając sobie w trudniejszych momentach.\nTo doskonała szkoła wychowania młodzieży, kształtowania postaw społecznych, kiedy ci młodzi ludzie zmuszeni zostają przez sytuację do rozwijania w sobie zaradności i odpowiedzialności za kolegę oraz przewidywania skutków podjętych decyzji…\n10 marca wspólnie z koleżeństwem z Królikowa i Szubina poprowadziliśmy szkolenie kajakowe na jeziorze w Wąsoszu. Młodzi adepci kajakarstwa poznawali dopiero arkana manewrowania kajakowymi górskimi jedynkami na wodach stojących, naciągania, piórkowania czy sterowania przy pomocy kontr. Zakończyło się ono efektowną „eskimoską” w lodowatej wodzie wykonaną przez, jak zwykle gorącego Patryka, który przygotowuje się do pełnienia odpowiedzialnej funkcji asystenta Instruktora Kajakarstwa w czasie imprez kajakowych organizowanych przez nas w okresie letnim.


Internetowy Spis: Szukam pracy!\nTytuł dzisiejszej notki wiele mówi o dzisiejszych czasach. Wiele osób poszukuje pracy, ale niestety nie możemy im pomóc. Za to wy możecie pomóc nam! Każdy z was jest wyjątkowy i posiada jakiś niepowtarzalny talent. Chcemy, abyście wykorzystali te talenty i udoskonalili je razem z nami!\nChcielibyśmy oficjalnie poinformować o pojawieniu się na ISie nowych formularzy rekrutacyjnych. Teraz, dzięki tym formularzom, zgłoszenie się do załogi Internetowego Spisu będzie, mamy nadzieję, łatwiejsze i szybsze. Prosimy więc każdego, kto chce spróbować swoich sił na blogspocie o przejście do zakładki „Rekrutacja” i wybranie jednego ze stworzonych przez Carolle formularzy rekrutacyjnych.\nNejt 4 stycznia 2015 17:19\nNo i formularze pojawiły się jak ja już się zgłosiłam... ;/\nSiva 5 stycznia 2015 11:53\nAle zgłoszenie zostało rozważone ;)


Święty spokój | Tygodnik Powszechny\nWiktor Sedlak, psychoanalityk: Bardzo kibicuję piłkarzom Evertonu. Jak wchodzą na boisko, to zawsze grają im hymn. Więc poprosiłem syna, żeby ten hymn puszczono, jak moją trumnę będą wnosić do...\nStrona główna » Zmysły » Święty spokój\nWiktor Sedlak, Justyna Dąbrowska\nWiktor Sedlak, psychoanalityk: Bardzo kibicuję piłkarzom Evertonu. Jak wchodzą na boisko, to zawsze grają im hymn. Więc poprosiłem syna, żeby ten hymn puszczono, jak moją trumnę będą wnosić do kościoła.\nWarszawa, styczeń 2020 r. MIKOŁAJ GRYNBERG\nJUSTYNA DĄBROWSKA: Ile masz lat, Wiktorze?\nWIKTOR SEDLAK: W listopadzie skończyłem 69.\nSpieszysz się do emerytury?\nDużo o tym myślę. Trzymam się z grupą kolegów, z którymi studiowałem psychologię – było nas dwanaście osób, co parę lat się spotykamy. Oni wszyscy dziesięć lat temu zaczęli już marzyć o emeryturze. Z naszej grupy tylko ja pracuję. Teraz jestem psychoanalitykiem szkoleniowym, czyli takim, który przygotowuje innych analityków do zawodu, i mam ich teraz troje. Zanim odejdę na emeryturę, muszę zakończyć pracę z nimi.\nMój syn mieszka w Turcji, córka w Portugalii, czasami myślę: ale byłoby fajnie pojechać do każdego z nich na sześć, osiem tygodni. Rano bym spokojnie pił kawę, wygrzewał się w słońcu… Tak, w ostatnich latach coraz wyraźniej mnie ciągnie do tej emerytury.\nNo właśnie, dobre...


Siłacze z Gogglebox, czyli Dominik Abus i Krzysztof Radzikowski. Fani ich uwielbiają. Obydwaj to świetni ojcowie. Oto, jak mieszkają! | Jarosław Nasze Miasto


Mirka na szlaku handlu bursztynem: 1020 KILOMETRÓW PIESZO, SAMA DAWNYM SZLAKIEM BURSZTYNOWYM Z PRAGI CZESKIEJ NA WYBRZEŻE BAŁTYCKIE\n1020 KILOMETRÓW PIESZO, SAMA DAWNYM SZLAKIEM BURSZTYNOWYM Z PRAGI CZESKIEJ NA WYBRZEŻE BAŁTYCKIE\nInformacje oraz fotki, które po raz pierwszy umieszczone były na zaprzyjaźnionej stronie internetowej:\nPoznanianka Mirosława Stroińska, przeszła pieszo ponad 1020 kilometrów, jedną z odnóg dawnego szlaku bursztynowego, który wiódł znad Morza Adriatyckiego. Trasa wędrówki prowadziła ze stolicy Czech, na Wybrzeże Bałtyckie, w tym również na Półwysep Sambijski. Najważniejszą rzeczą w wytyczeniu trasy na podstawie publikacji naukowej, była zgodność z dawnym szlakiem bursztynowym. W dzisiejszych warunkach terenowych, „przeszkodę” stanowiły: autostrady, zabudowania przemysłowe, a także linie kolejowe, które, zwłaszcza w górach bardzo często biegną podobnie jak drogi, którymi kiedyś wędrowali kupcy.\nKierując się krainami geograficznymi, wyprawa podzielona została na etapy:\n- Kotlina Czeska – Kotlina Kłodzka (Praga – Kłodzko)\n- Kotlina Kłodzka - środkowa Odra (Kłodzko – Wrocław)\n- środkowa Odra – środkowa Prosna (Wrocław – Kalisz)\n- środkowa Prosna – Kujawy (Kalisz – Toruń)\n- Kujawy – ujście Wisły (Toruń – Kwidzyn)\n- ujście Wisły – Sambia (Kwidzyn – [Filono])\n- przeprawa, okolice Pojezierza Kaszubskiego – Zatoka Gdańska (Mareza – Gdańsk)\nZe względu na ograniczone środki finansowe, podróżniczka, zamiast map używała ksero, drukowała także z czeskiego portalu turystycznego CZeCOT, oraz z polskiego portalu Szukacz. Odległości jeśli nie było ich na mapie, wyliczała tzw. metodą chałupniczą to jest mierzenia linijką według skali mapy (dobrze byłoby wyliczyć je za pomocą GPS). Często więc w terenie okazywało się, że zamiast jednej drogi, są trzy. Dlatego też, miała problemy jeśli kierowcy nie zatrzymywali się, gdy chciała spytać o drogę.\nZałożeniem całego przedsięwzięcia była wyłącznie wędrówka piesza, lecz z różnych powodów, parę odcinków trasy, nie zostało „przemaszerowanych”. I tak z Jordanowa Śląskiego do Pustkowa Wilczkowskiego przed Wrocławiem, dalej z Jelonek do Elbląga, oraz z Gdańska do Starzyna. Te kilkadziesiąt kilometrów, Poznanianka przewędrowała w tym roku, docierając na rynek Starego Miasta prawobrzeżnej Pragi. Tym razem, oprócz bursztynowego naszyjnika, miała ze sobą bursztynowy wisior, który otrzymała od Stowarzyszenia Bursztynników, podczas Jarmarku św. Dominika w Gdańsku.\nW dalszych planach natomiast, jest przemierzenie odcinka drogi bursztynowej, wiodącego z Aguileii (Włochy), poprzez Lentię (Linz, Austria) do Pragi, tak aby była całość szlaku. Jest to jednak o wiele trudniejsze, chociażby z uwagi na bardzo dokładne mapy i względy finansowe.\n1020 kilometrów pieszo, szlakiem bursztynowym\nJest to ogromny skrót mojego przedsięwzięcia, w czasie którego niejednokrotnie borykałam się z różnymi problemami. Trasa wędrówki, prowadziła z Pragi czeskiej na Wybrzeże Bałtyckie. Jest to jedna z odnóg dawnego szlaku bursztynowego prowadzącego z Aqvileii. Dawne szlaki handlu bursztynem określone na podstawie odkryć bursztynu oraz obcych importów, wiodły ku bursztynowym złożom poza granice państwa rzymskiego, były przedłużeniem dróg bitych lub kutych w skałach na jego terytorium. Szlaki te, często uczęszczane, omijały przeszkody terenowe wiodąc wzdłuż dolin rzecznych, przełęczy górskich lub przejść między bagnami.\nParę lat temu, kończąc studia, zamierzałam napisać pracę magisterską o szlaku bursztynowym. To znaczy, na podstawie publikacji naukowych, oraz przemierzenia pieszo trasy dawnego szlaku prowadzącego przez Polskę. Z powodu różnych problemów, nie udało mi się tego zrealizować i pisałam o dawnym mieście żydowskim w Pradze. Jednak fascynacja bursztynem pozostała, i postanowiłam zrealizować to przedsięwzięcie.\nWybrałam odnogę dawnego szlaku bursztynowego wiodącego przez Pragę czeską na Wybrzeże Bałtyckie. Od 30 lipca do 13 września, przeszłam ponad 1020 kilometrów. Wyruszyłam z wschodniej dzielnicy stolicy Czech, Vysočan. Już w pierwszym dniu wędrówki, zamiast planowanych 20, idę 34,5 kilometry, ze względu na to iż cena noclegu znacznie przewyższa przeznaczoną na ten cel kwotę. Maszeruję szosą prowadzącą przez Poděbrady. Co chwilę jadą samochody dostawcze, jest gorąco, pot zalewa oczy i zwiewa czapkę. Niektóre odcinki szlaku pokrywają się z trasami szybkiego ruchu i wtedy ma innego wyjścia jak maszerować ich skrajem.\nW jednym z kolejnych dni, tak jak było moim pierwotnym zamiarem wędrować przez dawne osady, kieruję się na północny wschód, wioskami. Po wędrówce szosą, wspaniale jest iść lasami i polami. Jem „papierówki” nagrzane słońcem i pozbierane z rowu, a także mirabelki prosto z drzewa. Jednak o wodzie mineralnej, można było tylko pomarzyć. Kupiłam ją w Nepolisach i dalej przez 26 kilometrów trasy przez wioski, przez te wszystkie miejscowości: Lukova, Mlékosrby, Bydżovská Lhotka, Barchov, Zvíkov, Kunčice, Radostov, Radíkovice, sklepy były zamknięte. Po prostu myślałam, że nie dam rady, bo przecież niemożliwością byłoby nieść zgrzewkę wody przez tyle kilometrów. Dopiero przed Hradec Králové, mogłam zaopatrzyć się w napoje. Na raz wypiłam 1,5 litra wody, 1 litr soku, zjadłam loda, odsapnęłam trochę i „doczłapałam” się do miasta. Takie, jak je nazwałam „czeskie obyczaje”, że sklepy otwarte są rano i po południu, panowały jeszcze, przy pierwszych zabudowaniach, po polskiej stronie granicy.\nW Czechach miałam wyprzedzenie jednego dnia marszu, ale w Polsce przez deszcze, wszystko się „wyrównało”. Wyruszając z Kłodzka, opakowałam plecak folią, choć na niewiele to się zdało. „Kserówki” map, które noszę w kieszeni, po pewnym czasie są totalnie mokre i w strzępach, bo co jakiś czas sprawdzam trasę. Leje już nawet pod drzewami, nie mogę robić zdjęć, bo szkoda aparatu. Moje ręce i stopy „sprane od deszczu”, bąbel na palcu, z rękawów bluzy polarowej, raz po raz wyciskałam wodę. Odzież i buty jak wyciągnięte z pralki bez wirowania. Jednak ogromną frajdę sprawia mi brodzenie w strumykach wody deszczowej, spływających po asfaltowej drodze.\nDoznałam już upałów w Czechach, ulewnego deszczu w Polsce, a teraz z kolei wędrówki nocą, być może podobnie jak kupcy, dla których okolica Białobrzezia była punktem postojowym. Jakąś godzinę, przedrzemałam pod krzakiem. Nie wzięłam cieplejszej kurtki, gdyż jak taka gapa, przed wyjazdem, wyciągnęłam ją z plecaka. Pachniało ścierniskiem i cały czas wiał, silny zachodni wiatr. Już nie szłam, tylko człapałam, lecz cały czas w tej nocy „towarzyszyła” mi góra Ślęża, a na niej migający maszt, jak latarnia. Światła góry po lewej stronie, lub z tyłu wskazywały mi kierunek nocnego marszu, wiedziałam że dobrze idę. A teraz kilometry: 49,5 i ponad 14 godzin wędrówki ze zwichniętą nogą, prawdopodobnie w lesie w czasie marszu po kamieniach i cegłach.\nW znalezieniu noclegów, pomagały mi zarówno dzieci jak i osoby dorosłe. Wielokrotnie byłam tak zmęczona, że zamiast spać, przez pół nocy drzemałam. Wydawać by się mogło że baza noclegowa, w tym gospodarstwa agroturystyczne w Polsce, są dość dobrze rozwinięte, lecz trudność polegała na tym, że nocleg wypadał codziennie w innej miejscowości. To też, dokładnie od Wrocławia, gdy docierałam do punktu etapowego, a nie było tam noclegów, po prostu dojeżdżałam by gdzieś przenocować. Na następny dzień z kolei wracałam w to samo miejsce aby kontynuować wędrówkę, tak by trasa była zgodna z tą, którą dawniej przemierzali kupcy. A co do bursztynu, spotkałam „poławiaczy” ze swoimi zdobyczami na najbardziej wysuniętym cyplu Półwyspu Sambijskiego.\nWYSTAWA FOTOGRAFII WYKONANYCH PRZEZ MIROSŁAWĘ STROIŃSKĄ, PODCZAS WĘDRÓWKI TRASĄ DAWNEGO SZLAKU BURSZTYNOWEGO\nFAIR PLAY TRADE serdecznie zaprasza do obejrzenia zdjęć, które zaprezentowane zostały, w dniach 8 - 25 maja 2007 roku, w holu gmachu głównego Wielkopolskiego Urzędu Wojewódzkiego w Poznaniu.\nKolorowe zdjęcia wraz z komentarzami, prezentują 1020 kilometrowy odcinek Szlaku Bursztynowego, który Pani Mirosława pokonała pieszo. Latem 2006 roku jako pierwsza Polka, przeszła śladami bursztynowych kupców, trasę z Pragi czeskiej na Wybrzeże Bałtyckie.\nFotografie prezentowane na kolejnej wystawie.\nZapraszam na szlak bursztynowy, w świat malowany słońcem, deszczem i wiatrem ...\nAutor: mirka o 05:33\n1020 KILOMETRÓW PIESZO, SAMA DAWNYM SZLAKIEM BURSZ...