Parapet Story: marca 2014\nO tym, dlaczego filozofia podróżowania jest luksusem dla wybranych\nPodróż: słowo-przygoda, słowo-obietnica, słowo-zmęczenie, słowo-niewiadoma, słowo-moc. Niewiele jest słów o takiej pojemności. Podróżą może być wszystko: życie, spacer, miłość, jazda rowerem po seler do warzywniaka albo czytanie książki, bo tak naprawdę chodzi w tym wszystkim o przemieszczanie i przenoszenie. Przemieszczamy się gdzieś fizycznie i przenosimy myślami, tak czy siak – podróżujemy. Wystarczyło kilka dni chorobowego uziemienia, żebym odkryła, a raczej przypomniała sobie, ile dla mnie znaczy możliwość przemieszczania się. W moim podróżowaniu doznania geograficzne są sprawą drugorzędną, bo tak naprawdę chodzi o to, że podróżując zmieniam punkt widzenia na pewne sprawy. Jadąc lub idąc dokądś tak naprawdę odbywam podróż wgłąb siebie, a nieskromnie powiem, że nie każdego stać na filozofię podróżowania, choć nic nie kosztuje.\nW swoją pierwszą poważną podróż wybrałam się jako dziecko, z babcią, która postanowiła odwiedzić ciotkę w Tarnowie. Pamiętam, że byłam bardzo przejęta dystansem, jaki mamy pokonać i siedziałam nieruchomo na siedzeniu obitym designerskim wzorkiem „PKP”, i pożerałam oczami przesuwający się za oknem krajobraz. Od ciotki dostałam dżinsową spódnicę i czarne lakierki (wszystko zagraniczne, nie ma to tamto), a że czasy były wiadomo jakie, cieszyłam się tym niemożebnie. Niestety w tamtym czasie jeszcze się zbytnio w siebie nie zagłębiałam, bo drogę powrotną spędziłam na kontemplowaniu czerni i połysku lakierków, i zupełnie nie przeszkadzało mi to, że były na mnie o numer za małe. Kolejne podróże także wiązały się z wizytami u rodziny, tyle że w Lublinie. Bardzo lubiłam tam jeździć. Niby ten sam kraj, ale wschód Polski ma w sobie coś, czego zachód już nie ma, jakiś taki dziwny spokój (bynajmniej wtedy miał). Lubelszczyzna podoba mi się niesamowicie, być może dlatego, że idealizuję ją trochę przez pryzmat dzieciństwa.\nJeździłam też na wycieczki szkolne w różne miejsca, w które trzeba (zdaniem nauczycieli) pojechać, ale z perspektywy czasu nie określiłabym ich mianem podróży, bo zamiast duchowych i krajoznawczych uciech przywoziłam stamtąd przeświadczenie, że dzieci jeżdżą na wycieczki po to by rzygać w autobusie. Pamiętajmy, że był początek lat 90. i rzadko, któremu rodzicowi przyszło do głowy, żeby dać dzieciakowi aviomarin, który zresztą nie był tak łatwo dostępny. Swoją drogą mam też traumę z tym związaną. Razu pewnego nasza kochana Mutti, zapakowała mnie i siostrę do naszej słynnej Łady, i postanowiła odwiedzić swą koleżankę w Jarosławiu. Była zima, na nogach miałyśmy amerykańskie, białe pseudokowbojki z ceraty, a któraś z nas (siostra albo ja – jeśli siostra pamięta niech uściśli) miała na sobie – uwaga – futerko z królika (Mamo jak mogłaś?!), sztywne i krępujące ruchy (nie można było się nawet obejrzeć do tyłu bez odwracania całego ciała). Gdzieś w połowie drogi, siostra albo ja, wyobraziłyśmy sobie, że jedziemy do Rygi i przyozdobiłysmy futerko wiadomo czym. Abstrahując już od naszej choroby lokomocyjnej, chyba nie lubiłyśmy tego futerka, bo ilekroć mama nas w nie ubierała, regularnie je zarzygiwałyśmy, a po wycieczce do Jarosławia wyrzuciła je w diabły, ku naszej uciesze.\nW liceum odbyłam tylko jedną ważną podróż, chyba jedną z najważniejszych w życiu. Pojechałam do Warszawy, żeby móc postawić stopę w miejscach, gdzie bywała bliska mi osoba, która zmarła kilka miesięcy wcześniej. Pociąg do Warszawy wlókł się niemiłosiernie, bo nastąpiła kumulacja majowych burz i to, co działo się za pociągowym oknem dokładnie odzwierciedlało to, co działo się we mnie. To tak jakby moje wnętrze zostało wystawione na publiczny widok, z tą różnicą, że tylko ja wiem, że jest moje. Połykałam łzy i zaciskałam pięści, ale z drugiej strony cieszyłam się, bo wiedziałam, że kiedy już z tej Warszawy będę wracać, to będzie mi lżej na duszy. I było. Nawet już w samej Warszawie, kiedy stałam w majowym deszczu pod kolumną Zygmunta, razem za jakimś psem, który nagle do mnie przybiegł i nie chciał się odczepić. Wszyscy gdzieś się pochowali przed tym deszczem, a mnie się akurat zachciało schować w deszczu. To dziwne, ale właśnie uświadomiłam sobie, że od tamtej pory nie byłam w Warszawie, pomijając lądowanie na lotnisku Chopina.\nOkres studiów to podróżowanie bez końca między miastami, w których studiowałam a domem. Liczba godzin spędzonych wtedy w depresyjno-wyskokowych (dosłownie, bo co jakiś czas, ktoś z wagonu skakał lub się pod pociąg rzucał) wagonach PKP jest wprost proporcjonalna do tego, ile działo się w mojej głowie. Głównie za sprawą lektur, z którymi romansowałam w tych pociągach. Bogowie! Czego ja wówczas nie czytałam: Wojaczki, Bursy i inne Świetlickie, Rimbaudy, Baudelairy, Verlainy, Nitzche, Eco, Cioran (aż dziw bierze, że się jeszcze po tych lekturach nie unicestwiłam samobójczo), Plath, Tokarczuk no i oczywiście Pilch. Tak sobie myślę teraz, że ten Pilch to mnie chyba ratował przed resztą masochistycznych lektur. Denerwuje mnie jego obsesja futbolowa i momentami szowinistyczne wtręty, ale uwielbiam Pilchowe pióro do dziś za niesamowicie inteligentny, złośliwy, ale bez przesady, dowcip (do dziś pamiętam jak czytałam na głos moim współpasażerom w pociągu relacji Rzeszów-Kraków, fragmenty Mojego pierwszego samobójstwa, zdaje się te o Babce Czyżowej i zaraz każdy miał do opowiedzenia jakąś śmieszną historię o własnej babce). Odkąd wprowadzili w pośpiesznych wagony bez przedziałów, takie z osobnymi siedzeniami, przywodzące na myśl te w samolocie, potrafiłam gnać przez cały peron, żeby tylko wsiąść do takiego wagonu (a były dwa na cały pociąg) i nie musieć z nikim gadać, wsadzić nos w książkę, zabunkrować się i uprawiać intelektualny oraz duchowy nierząd. Po każdym przeczytanym rozdziale robiłam przerwę i przez piętnaście minut gapiłam się na to, co za oknem, jakby miało mi to pomóc w utrwalaniu prawd najważniejszych, które wynajdywałam między wersami tekstu. Skutkiem ubocznym tego zawieszenia były przemyślenia o takiej rozpiętości tematycznej, jakiej nie posiada nawet wikipedia. Co prawda, większość z nich to jakieś abstrakcyjne pitolenie, ale „bękarty leniwego umysłu” to nie były na pewno.\nI tak doszliśmy do momentu, kiedy zmienia się kondycja mojego podróżowania. Z pociągów przerzuciłam się na samoloty i metro. Moja pierwsza podróż samolotem to ekstaza połączona ze strachem i skrajnie idiotyczne pytania w stylu: jak to możliwe, że na dole jest ciemno, a tu nad chmurami świeci słońce? Lot z Warszawy na madryckie Barajas pamiętam jak przez mgłę, właśnie z powodu tej ekscytacji. Po Madrycie śmigałam metrem, w którym nie sposób się zgubić, nawet jeśli trafia się tam pierwszy raz, serio. Z wiadomych względów nie można było sobie podziwiać zaokiennych krajobrazów, ale za to ludzie jeżdżący metrem wynagradzali te niedogodności. Takiego przekroju społecznego i nagromadzenia tylu kolorów nie widziałam w żadnym innym miejscu. Jeśli ktoś zwrócił moją uwagę (a było tak prawie za każdym razem, gdy jechałam metrem), wymyślałam mu życiorys, aktualne zajęcia, emocje, przeżycia. Bawiłam się przy tym znakomicie i robiłam użytek z najwymyślniejszych polskich przymiotników, jakie zdołały mi przyjść do głowy.\nPo dłuższym pobycie w Hiszpanii wybrałam się w podróż do prowincji La Rioja, gdzie mieszkałam na samym początku. Droga wiodła w dużej mierze przez góry, więc jechałam autokarem przez te wszystkie przełęcze i doświadczałam tak skrajnych przeżyć, że dziś mam wrażenie jakby mi się to wszystko śniło. Pamiętam, że kiedy zobaczyłam kościół częściowo wykuty w skale, a częściowo zwisający nad przepaścią, ledwo powstrzymałam buzię i ręce, żeby nie drzeć się, i nie wymachiwać rękami w kierunku kościoła, przekonując kierowcę, że musimy jechać mnichom na pomoc. Kiedy zdarzało mi się przysnąć i budziłam się, będąc przyklejoną do szyby, wystarczyło skierować oko w dół, by zobaczyć Rio Irregua wijącą się w dole kilkadziesiąt metrów pod nami – horror dla kogoś, kto jak ja ma lęk wysokości. Z tej podróży pamiętam tylko jedno słowo: adrenalina. Mieszkając w Anglii nie podróżowałam za wiele, głównie pociągiem z Mansfield do Notthingham, nie licząc samochodowej wyprawy do Manchesteru, kiedy to przedawkowałam angielski aviomarin i przespałam zarówno podroż do jak i z miasta, a z samej wizyty w Manchesterze niewiele pamiętam. W Anglii podróżowało mi się raczej na smutno, bo tęskniłam okrutnie za Polską i na początku źle znosiłam pogodę, ale potem wszystko się zmieniło, bo dziś potrafię tęsknić za tą angielską surowością. A za Notthingham będę tęsknić zawsze.\nDziś podróżuję głównie na Śląsk i w zasadzie tylko Polskim Busem, bo ma dobre ceny biletów, a komfort jazdy jest względnie dobry. Ale co z tego, skoro ledwo autokar ruszy, to ¾ pasażerów wyciąga swoje iphony, smartfony i inne srajfony, tablety oraz laptopy (bo Polski Bus ma wifi) i rozpoczyna się zmasowany atak na mój spokój. Wszechobecne klikanie, pikanie, dzwonienie i trajkotanie sprawia, że owszem, odbywam podróż do swego wnętrza, ale do najmroczniejszych jego zakamarków, zatrzymując się po drodze na takich stacjach jak: Irytacja, Wkurwienie, Zbiorowy Mord. Potrafię dojechać do Katowic, nie przeczytawszy ani jednej strony w książce, ale wiem za to, że: dziewczynie siedzącej za mną nie wyszło z Jackiem, ale wyszło z Marcinem, bo przez dwie godziny relacjonowała telefonicznie koleżance swe miłosne zmagania, pies kobiety siedzącej obok mnie nasrał do jej ulubionego buta (doniósł o tym telefonicznie troskliwy mąż, którego słyszałam w słuchawce ja i połowa autokaru), grupa szczebiocących pracownic pewnej kawiarni w Rzeszowie, jechała na baristyczne szkolenie do Katowic (a wiem to, bo ich nadgorliwa opiekunka postanowiła zacząć szkolenie już na tyłach autokaru), panowie siedzący przed mną, przywieźli ze Szwecji „miliony”, które liczyli na głos, po przejechaniu każdych 50 km, wspomagając swoje matematyczne umiejętności ukradkiem pitą żubrówką. Nic dziwnego, że po wyjściu z autokaru miewam niejasne przeczucie, że wiem jak wygląda lobotomia. Ludzie wiecie, co to kultura podróży?! Cóż mogę więcej dodać? Tęsknię po prostu za tym podróżowaniem z czasów studenckich, kiedy w człowieku było więcej Człowieka, a mniej idioty.\nIch bin krank, czyli ból egzystencjalny w leprozorium\nMusiałam się pochorować, żeby coś napisać - do czego to już doszło?! Zalegam teraz spektakularnie w moim łożu boleści, przyozdobiona zasmarkanymi chusteczkami niczym białymi liliami i kiedy w gorączkowej malignie usłyszę piosenkę z Titanica, będzie to znak, że czas posłać po notariusza w celu sporządzenia testamentu, w razie gdyby ktoś niepożądany połakomił się na stosik książek, niemiecki rower marki Herkules (przeżył niejedno, sam siebie również), ciuchy w rozmiarze gimbusize i kota organizującego działalność przestępczą każdego dnia o 7.00 rano w okolicy wystających spod kołdry stóp. Póki co, słyszę jedynie piszczenie w lewym uchu, więc wygląda na to, że umierać nie będę. Zostaje mi użalanie się nad sobą, co też niezwłocznie od pierwszego smarknięcia i kaszlnięcia czynię, ze znaną sobie determinacją i terrorystycznym zacięciem. Gorzkie żale w moim wydaniu przebijają nawet obojczykowe lamenty mojej babci, która ów obojczyk złamała dwadzieścia lat temu, ale do dziś dnia nad tym ubolewa, jakby co najmniej amputowano jej rękę. O tak, nie ma to jak wywlec wszystkie smuty na wierzch, stanąć nad nimi i zapłakać, zaryczeć, drzeć pidżamę w akcie rozpaczy i ubolewać nad swym nieszczęsnym losem. Siedzę na wygnaniu, zamknięta w pokoju, z kotem za jedyne towarzystwo, jak w jakimś cholernym leprozorium tylko trądu nie mam. Co prawda na zapalenie tchawicy i krtani się nie umiera, ale nigdy nic nie wiadomo, w razie czego ćwiczę bolesne jęki i omdlenia. Obłożyłam się książkami, ale po przeczytaniu dziesięciu stron którejkolwiek albo zasypiam, albo nachodzi mnie ochota przeczytać zakończenie, więc zamiast tego postanowiłam stworzyć boleściwego posta, żebyście się mogli ze mną łączyć w bólu i rozpaczy. Mamy piękne piątkowe popołudnie, termometr przyłożony do skroni wskazuje 38,1 stopni (trafia, czy pudłuje - nieważne, obecnie i tak ginę w mękach!), herbata z cytryną stygnie, kot od trzech godzin śpi w pozycji trumiennej, świat zaokienny uspokaja mnie jednostajnym szumem...\nSkoro mam chwilowo papiery na narzekanie poparte chorobą, to skorzystam z okazji i powspominam jak cudownie chorowało mi się dawniej. Jako dziecko zapadałam na wszelkie choroby, które w wieku dziecięcym powinien przejść każdy, czyli: drapałam krosty podczas ospy, kwitłam różyczkową wysypką i w trakcie świnki hodowałam szyję niczym Pudzian. Do tego należy dodać wszelkie anginy, grypy, rotawirusy, zapalenia oskrzeli itp. W dzieciństwie najfajniejsze w chorowaniu było to, że chorowanie miało się gdzieś. Nieważne, że w gorączkowych majakach zdarzało mi się rozmawiać z Koziołkiem Matołkiem i dupa bolała od zastrzyków z penicyliny, ważne, że dostawało się nowe kredki woskowe (jeśli można narkotyzować się zapachem tych kredek, to tak, zgadza się, byłam małym kredkowym ćpunem), o jednego pomarańcza więcej od cioci z Ameryki, w domu gotowano to, co lubisz no i przede wszystkim nie trzeba było iść do szkoły. Tydzień spędzony w kołdrach owocował galerią epickich obrazów popełnionych ręką dziecięcia będącego pod wpływem oparów z kredek woskowych. Niosło się te dzieła do szkoły, pani od plastyki piszczała z zachwytu, na konkursy wysyłali i miało się przynajmniej jakąś książkę w nagrodę od czasu do czasu. Poza tym można było podczas chorowania robić mnóstwo innych rzeczy, jak choćby buszowanie po szafkach w babcinym pokoju w poszukiwaniu wszelkich skarbów lub zarażanie chorobą resztę rodziny.\nW liceum chorowało się przeważnie na chemię, zasady rachunkowości lub matematykę, a w międzyczasie na anginę i grypę. Zdarzyło się, że wspomnianą anginę przeziębiłam i wylądowałam w leżajskim szpitalu na oddziale dziecięcym, bo byłam jeszcze nieletnia, więc na inny oddział się nie nadawałam. Wsadzili mnie do izolatki, gdzie leżałam całe dwa dni, a gdy się obudziłam, zobaczyłam nad sobą dwóch debatujących lekarzy i panią pielęgniarkę, zbliżającą do mnie rękę z palcem wskazującym, owiniętym w coś, co pewnie było gazikiem. Bezceremonialnie wpakowała mi palec do gardła i po kolei przebijała ropne bąble. Nie muszę opisywać bogactwa doznań, jakie towarzyszyło temu doświadczeniu – grunt, że wyobraziłam sobie, jak wyżynam w pień rodzinę pielęgniarki do trzeciego pokolenia w przód i wstecz. O dziwo te sadystyczne praktyki poskutkowały lepiej, niż penicylina i inne medykamenty, bo przewieziono mnie już w całkiem znośnym stanie do normalnej sali, którą dzieliłam z przeuroczą dziewczynką o nieco wybujałej fantazji. Dziewczynka regularnie przeszukiwała mi szafkę (pewnie dziś zasila szeregi celników przy którejś z granic) i zaznajamiała mnie z lalkowym towarzystwem wzajemnej adoracji, które obradowało na jej łóżku. Moim jedynym rówieśnikiem na oddziale był chłopak po jakimś urazie kręgosłupa i szybko okazało się, że całkiem sprawnie wychodzi nam eksplorowanie przyszpitalnego parku i rozmowy o tym, jakie to życie jest ciężkie. Pamiętam, że planowaliśmy nawet ucieczkę ze szpitala, zachęceni szalejącymi po niebie światłami z pobliskiej dyskoteki o obiecującej nazwie „Ibiza”. Niestety szpitalny amant wyłamał się (no pewnie, jak tu tańczyć z chorym kręgosłupem), a na drugi dzień wyszedł ze tegoż szpitala i nici z naszego romansu kręgosłupowo-anginowego.\nDziś choruje mi się znacznie gorzej. Wystarczy, że poleżę dwa dni w łóżku i trafia mnie szlag. Kiedy mam dość czytania książek, oglądania filmów i rozgrzeszam chorobą swoje lenistwo, pozostaje mi tylko leżenie plackiem. I tu pojawia się problem, bo nie jestem stworzeniem, które potrafi sobie po prostu leżeć oraz nie szaleć zbytnio z intensywnym myśleniem. Ledwie odłożę książkę i zaczynam zgłębiać zawiłe treści sufitu, to od razu w mojej głowie dzieją się dantejskie sceny. „Gdybam”, rozpamiętuję, wspominam, wyobrażam coś sobie, katuję się bzdurami i oczywiście popadam w stany sztucznej nostalgii, nie bardzo wiedząc, za czym tak tęsknię. Nie znoszę tego idiotycznego grzebania sobie w głowie, bo potem czuję się podwójnie chora: fizycznie i z wściekłości, że marnotrawię czas na głupoty. A mogłabym przecież w tym czasie napisać choćby jeden post i się cieszyć, że blog nie pozarastał pajęczynami i nie przykrył się kurzem. Dobrze, że tym razem zamiast kontemplowania sufitu zdecydowałam się zasiąść do pisania, nawet jeśli jest to pisanie o głupotach. O tak, teraz czuję się zdecydowanie lepiej.\nDziadek do orzechów, babka do kościoła, czyli co nieco o starości\n„To nie jest kraj dla starych ludzi”. Tak, wiem, że to tytuł filmu braci Coen, ale pasuje też idealnie, jako slogan na pocztówki z Polski. Do takiego wniosku doszłam, będąc świadkiem takiej oto sytuacji: podchodzę do kasy ze swoim koszykiem, a przy niej stoi na oko 70-letnia kobieta i tłumaczy dwóm młodym dziewczynom/ekspedientkom, że była u kosmetyczki i ta poleciła jej by zakupiła jakiś specyfik w saszetkach do skóry wrażliwej. Te dwie pindy nie mogły się powstrzymać, żeby się głupio do siebie nie uśmiechnąć, kiedy tylko usłyszały, że owa staruszka była u kosmetyczki (jakby to było od pewnego wieku zabronione), po czym ją najzwyczajniej w świecie, z udawaną uprzejmością spławiły. Kiedy tylko kobieta odeszła od kasy, wymieniły szeptem między sobą kpiące uwagi i jedna z nich zaszczebiotała: „W czym mogę pomóc?”. „W niczym” – powiedziałam i poszłam odłożyć to, co miałam w koszyku, a potem wyszłam z drogerii, trzaskając drzwiami. Dogoniłam tamtą kobietę i powiedziałam jej, żeby poszła do kosmetyczki i poprosiła o dokładną nazwę tego, czego szuka oraz, żeby poszła do innej drogerii, bo w tej zatrudniają dziewczyny umysłowo niepełnosprytne. Podziękowała zdawkowo i odeszła w swoim kierunku, a ja się zaczęłam zastanawiać, czy poszłam za nią, bo jej współczułam i się tym rogrzeszałam, chciałam pomóc albo po to, by obniżyć sobie ciśnienie.\nPo chwili dotarło do mnie, że pewnie miałam na twarzy wypisane współczucie, a ona wcale go nie potrzebowała, stąd zapewne jej reakcja. Mówimy: „współczuję Ci” i tak się u nas przyjęło, że wypowiadając te słowa, przyczepiamy temu, komu współczujemy w pewnym sensie etykietkę pokrzywdzonego, ofiary, biedaka itp. A gdyby tak w myślach zamienić słowo ‘współczucie’ słowem ‘współodczuwanie’. Niby znaczy to samo, etymologia ta sama, a jednak brzmi inaczej, bo nie niesie ze sobą ładunku tego dziwnego upokorzenia, jakim może być znalezienie się w pozycji kogoś, komu należy współczuć. Nie ściągamy wtedy brwi w ten głupi sposób, zdający się mówić: „ojej, tak mi przykro ciuciuruciu, pitupitu”. Współczucie to współodczuwanie, zarazem nim nie będące. Ot, taka semantycznie podejrzana sprawa. Przychodzi mi tu na myśl też mój Dziadek, którego bardzo denerwowało, jeśli ktoś mu współczuł i to okazywał. W wyniku pierwszego udaru trafił do szpitala i nie znosił, kiedy się siedziało przy Jego łóżku z tym litościwym spojrzeniem, kretyńsko pytając sto razy, czy Mu czegoś nie trzeba. Dziadek wolał podrywać pielęgniarki i opowiadać im sprośne dowcipy, niż pozwolić, by mu współczuły. Takiego Go zapamiętam na zawsze, ale o moim Dziadku napiszę innym razem, bo to historia na osobny wpis.\nNa podstawie tego, co zaobserwowałam w różnych środkach komunikacji miejskiej, kiedy jeszcze mieszkałam w dużym mieście, to starsi ludzie drażnią młodszych, bo: większość śmierdzi (zgadza się, to słyszałam najczęściej), za wolno się ruszają i wiecznie im trzeba wszystko tłumaczyć po dziesięć razy, a słowo ‘emeryt’ kojarzy się z zasiłkiem pogrzebowym. Mdli mnie, kiedy coś takiego słyszę, bo to oznacza, że pustak generujący te spostrzeżenia uważa, że nigdy nie będzie stary i nigdy nie będzie sprawiało mu trudności wejście po dwóch schodkach do tramwaju, mycie się lub bycie na bieżąco ze wszystkim. Myślicie, że mi się nie zdarzyło pod nosem powiedzieć: „no ruszaj się dziadku”, stojąc za jakimś starszym panem w kolejce do kasy, kiedy ten wyciągał ślamazarnie swoje produkty na taśmę? Ano zdarzyło i nie uwierzę, że Wam się nie cisnęło to nie raz na usta. Zostałam wychowana w szacunku do osób starszych, a mimo to reagowałam na nie różnie.\nNie zastanawiałam się nad tym, dopóki nie pojechałam do Hiszpanii i nie zobaczyłam, w jaki sposób tam się traktuje starszych ludzi. Są przede wszystkim taką samą częścią społeczeństwa jak reszta, tak samo aktywną, kolorową i przede wszystkim WIDOCZNĄ. Mieszkając w Logrono, chodziłam często do La Redondy – uroczej knajpki na Plaza Mercado. Moją pierwszą wizytę tam, przypłaciłam lekkim szokiem, bo zobaczyłam, że przy stolikach siedzą starsze panie i tną w pokera lub inne gry karciane. Mało tego - grały w te karty z osobami w moim wieku lub młodszymi, raczyły się lampkami wina i śmiały do rozpuku. Obok siedziały matki z dziećmi, dalej jacyś młodzi ludzie brzdąkali na gitarze i nikt nie wydawał się zdziwiony obecnością tych kobiet. Pomieszkałam w Hiszpanii dłużej i sama przestałam się dziwić. Kilkupokoleniowe rodziny w jednym domu to tam normalka i właściwie obowiązek młodych, aby opiekować się starszymi, a u nas to raczej już rzadkość. W hiszpańskich parkach niektóre ławki mają przed sobą coś na wzór pedałów rowerowych - siedzisz na ławce i jednocześnie pedałujesz - genialne. Ławki były przeznaczone dla starszych osób, ale korzystali z nich wszyscy. Jeśli ktoś starszy miał problem ze wsiadaniem do autobusu, to reszta pasażerów brała się do pomocy. Być może trochę generalizuję, ale nie twierdzę, że w Polsce to się nie zdarza, bo zdarza, jednak boli mnie właśnie to, że się „zdarza” a nie „jest”.\nAle zaraz, o co ja się tak czepiam? Przecież w Polsce starszy człowiek też może się zajmować różnymi rzeczami np. wybrać ładną trumnę, posiedzieć w kościele, poskrobać gromnicę, pójść do spożywczaka, spróbować przeżyć za gównianą emeryturę, popatrzeć na telefon, który dzwoni za rzadko, dać się naciągnąć jakimś specjalistom od wciskania byle czego. A jak się ktoś wyłamie i np. pójdzie sobie do kosmetyczki, na kurs komputerowy albo na basen to wzbudza lekki uśmieszek. Ci, co lepiej wychowani, nie śmieją się, ale najczęściej współczują. Sama nie wiem, co jest gorsze. Starsi ludzie mają gdzieś współczucie. Owszem często potrzebują pomocy (realnej, nie wzrokowej), zainteresowania, bycia Kimś - ale nie litości nad tym, że są starzy.\nA wszystkim tym, którzy jeszcze nie widzieli, polecam najlepszy moim zdaniem film o starości. Danuta Szaflarska - mistrzyni.\nO tym, dlaczego filozofia podróżowania jest luksus...\nIch bin krank, czyli ból egzystencjalny w leprozor...\nDziadek do orzechów, babka do kościoła, czyli co n...


Parafia pw. Podwyższenia Świętego Krzyża w Brzezinach | Niedziela.pl\nPrzejeżdżając przez Brzeziny uwagę zwraca ufortyfikowany, wzniesiony na wzgórzu kościół, z charakterystyczną kopułą, przypominającą kaplicę Zygmuntowską na Wawelu.\nParafia Podwyższenia Świętego Krzyża w Brzezinach jest jedną z niewielu w Polsce posiadających relikwię z drzazgą z Krzyża świętego. Parafia została erygowana prawdopodobnie w 1139 r. przez arcybiskupa gnieźnieńskiego Jakuba ze Żnina. Majestatyczna świątynia to jeden z najcenniejszych gotyckich zabytków województwa. Została wybudowana w XIII wieku (najpewniej w 1321 roku), prawdopodobnie przez zakon Bożogrobców. Była wielokrotnie przebudowywana i restaurowana. Dziś łączy w sobie elementy stylowe gotyku, renesansu i baroku. Na początku była tylko nawa główna. Od strony południowej dobudowana została renesansowa kaplica Matki Boskiej Różańcowej, ufundowana w 1534 r. przez Stanisława Lasockiego. Charakterystyczna kopuła z latarnią wzorowana jest na bazylice św. Piotra w Rzymie i przypomina kaplicę Zygmuntowską na Wawelu. W 1619 r. od strony północnej dobudowana została kaplica Świętego Krzyża. W połowie XIX wieku nieodnawiany kościół bliski był ruiny i jakiś czas nawet był zamknięty. Po przebudowie został ponownie poświęcony 30 października 1853 r.\nNajcenniejszym zabytkiem świątyni jest relikwiarz, pochodzący prawdopodobnie z XVIII wieku. Drzazga z Krzyża Świętego umieszczona została w zabytkowym relikwiarzu, w krzyżu z kryształu górskiego. Dla przechowywania i eksponowania relikwiarza wybudowana została kaplica Krzyża Świętego, zwana inaczej Kaplicą Miedzianków lub Kaplicą Grobu Bożego. Znajduje się w niej klasycystyczny ołtarz, w którym mensa ołtarzowa zlokalizowana została dosyć wysoko, pod nim znajduje się grupa figuralna przedstawiająca złożenie Chrystusa do grobu. Sama drewniana rama jest zabytkiem ruchomym. W tabernakulum mieści się ponad pół metrowy relikwiarz krzyża świętego. W kaplicy znajdują się dwa wmurowane w ściany nagrobki rodziny Lasockich, którzy byli fundatorami Brzezin, w tym także fary. Są one dziełem architekta Giovanniego Ciniego ze Sieny, którego fundatorzy Brzezin sprowadzili z Włoch, w celu wykonania kaplicy Matki Bożej Różańcowej. W przeciwległej ścianie kaplicy znajduje się renesansowa rzeźba nagrobkowa, dzieło Jana Michałowicza z Urzędowa. Po drugiej stronie wejścia do kaplicy wmurowano płytę nagrobną dawnych proboszczów brzezińskiej fary. Lasoccy prawdopodobnie sprowadzili także zakonników do Brzezin, o czym świadczą drewniane stalle w nawie świątyni. Historycy przypuszczają, że zakonnicy mieli swój klasztor po drugiej stronie drogi, w okolicach dzisiejszych stawów, skąd farę i ten budynek klasztorny łączył podziemny tunel, istniejący do dzisiaj pod drogą.\nW bogato złoconym prezbiterium znajdują się trzy krzyże, tabernakulum oraz obraz Matki Bożej Częstochowskiej. Na suficie nawy głównej znajduje się scena zmartwychwstania pańskiego. W połowie kościoła, po prawej stronie znajduje się wkomponowany w całość świątyni ołtarz miłosierdzia z obrazem „Jezu ufam Tobie” i obrazem św. Siostry Faustyny, zaś po lewej ołtarz Matki Boskiej Nieustającej Pomocy z obrazem św. Jana Pawła II. Pod kościołem znajduje się krypta z grobowcami członków rodziny Lasockich. Obok kościoła znajduje się murowana plebania z drewnianą weranda wybudowana około 1890 roku.\nW ostatnich latach przeprowadzono prace renowacyjne, w trakcie których odsłaniane są zewnętrzne ściany świątyni. Widać przemurowania, otwory, dodatkowe drzwi, jakie zostały zamurowane, co świadczy o wielu przebudowach kościoła. Od 2011 roku zabezpieczano fundamenty przed wilgocią. Od 2018 roku remont konserwatorski elewacji fary. Zdejmowany jest tynk, który szkodzi murom. Prace rozpoczęły się strony zachodniej, potem ściana południowa, ściana wschodnia i w 2021 roku odsłonięto ścianę wschodnią. Wszystkie prace prowadzone są w porozumieniu i na zlecenie Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Łodzi. Prace są sukcesywnie Dofinansowywane z Wojewódzkiego Funduszu Konserwatora Zabytków, Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego oraz Urzędu Miasta Brzeziny. Podczas przeprowadzonych prac odwilgoceniowych fundamentów kościoła, zostały odkryte ślady osadnictwa średniowiecznego na tym terenie, datowanego na XII wiek. W trakcie prac archeologicznych pozyskano szereg fragmentów naczyń ceramicznych z jeszcze wcześniejszych etapów, sięgających co najmniej epoki brązu. Podczas prowadzenia tych robót został odkryty tunel łączący nieistniejący dziś „zamek” Lasockich z kościołem farnym. W najbliższym czasie priorytetem jest zajęcie się dachem, który wymaga całkowitej zmiany. W dalszej kolejności także witraże wymagają konserwacji.\nParafia liczy 6500 osób. Proboszczem od lipca 2015 roku jest ks. kan. Mariusz Wojturski. W codziennej pracy parafialnej wspomaga go wikariusz ks. Roman Jaguś, zaś rezydentem jest ks. Bogumił Walczak, emerytowany proboszcz fary. Do parafii poza Brzezinami należy także: Adamów, Grzmiąca, Helenów, Ksawerów, Lipiny, Małczew, Paprotnia, Polik, Tadzin oraz Witkowice. Na jej terenie znajduje się także drewniany kościół św. Anny, będący perełką architektury drewnianej województwa łódzkiego. Kapłani przygotowują grupę dzieci pierwszokomunijnych oraz grupę młodzieży do przyjęcia sakramentu bierzmowania. Na terenie parafii działa Szkoła Podstawowa nr 1 im. Kazimierza Wielkiego w Brzezinach i Szkoła Podstawowa im. Marii Konopnickiej w Lipinach oraz dwa domy pomocy społecznej – jeden w mieście, drugi w Lipinach, gdzie kapłani odprawiają msze święte i sprawują opiekę duszpasterską. Działa także klub anonimowego alkoholika. Parafia współpracuje z Towarzystwem Pomocy Świętego Alberta, która zajmuje się pomocą żywnościową dla biedniejszych mieszkańców Brzezin. Parafia organizuje także wiele wydarzeń np. jasełka, nabożeństwa drogi krzyżowej, pielgrzymkę na Jasną Górę. Obecnie podstawowym zadaniem jest odbudowanie duszpasterstwa po zmaganiach pandemicznych. Kapłani na nowo zapraszają dzieci i młodzież do udziału w grupie ministrantów, scholi dziecięcej i młodzieżowej. W tygodniu w kościele odmawiana jest nowenna do Matki Boskiej Nieustającej Pomocy, nabożeństwo do św. Jana Pawła II, w piątki odmawiana jest Koronka do Miłosierdzia Bożego oraz nabożeństwo adoracyjne. W pierwszą sobotę miesiąca rano na mszy świętej gromadzą się czciciele Matki Bożej, zaś w ostatnią niedzielę miesiąca na modlitwie spotyka się Apostolstwo Dobrej Śmierci. W pierwsze niedziele miesiąca odbywa się całodzienne wystawienie Najświętszego Sakramentu w Kaplicy Bożego Grobu.


Jarmark św. Wojciecha odwołany\nWyniki XXIII Konkursu na wykonanie palmy wielkanocnej\nKomisji Konkursowej oceniającej palmy wielkanocne, które wpłynęły na XXIII Konkurs na Wykonanie Palmy Wielkanocnej zorganizowany przez: Muzeum Rolnictwa im. ks. Krzysztofa Kluka w Ciechanowcu, Starost...\nZbliżały się Święta Wielkanocne, do których przygotowywano się już na kilka dni przed ich nadejściem. W okresie tym do pracy mobilizowano prawie wszystkich domowników. Wielkanocne porządki były nieod...\nWszystkiego najlszepszego Drogie Kobietki !\nNIECOdziennik Muzealny - Czas na czyszczenie budek lęgowych\nDruga połowa lutego to ostatni moment na oczyszczenie skrzynek lęgowych dla ptaków gdyż niektóre gatunki przy korzystnych warunkach pogodowych mogą wejść w okres lęgowy już pod koniec tego miesiąca. N...\nXXIII Konkurs na Wykonanie Palmy Wielkanocnej - regulamin i karta zgłoszenia\nNIECOdziennik Muzealny - Ostatki i popielec\nOstatki czyli ostatnia szansa do hucznej, wesołej zabawy i sowitego najedzenia się, przed nadchodzącym, długim okresem wstrzemięźliwości – Wielkim Postem. Wielki Post rozpoczynał się Środą Popielcową...\nW tym przypadku mowa oczywiście o… pączkach roślinnych. Na styku zimy i wiosny są one doskonale widoczne na bezlistnych jeszcze pędach drzew i krzewów. Zimą szczelnie zamknięte, pod wpływem pierwszych...\nMuzeum ponownie otwarte. Regulamin zwiedzania.\nSzanowni Państwo, 1 lutego otwieramy muzeum dla zwiedzających i udostępniamy wybrane ekspozycje. Najbliższy weekend na Podlasiu zapowiada się wyjątkowo zimowy i jeśli nie macie jeszcze żadnych planó...\nNIECOdziennik Muzealny - Kartki z czasów powstania styczniowego\nPowstanie styczniowe odcisnęło się w historii Ciechanowca dwiema osobami: dowódcą powstańczym – pułkownikiem Władysławem Cichorskim ps. Zameczek (1822-1876) oraz majorem wojsk carskich – Gustem. Pie...\nNiecodziennik Muzealny - Ciechanowiecka Kronika Kryminalna cz. 3, Fryderyk Petzholt (1807-1812)\n9 lipca 1807 roku Napoleon I, podpisał z carem Aleksandrem I traktat pokojowy w Tylży. Pomimo wydatnej pomocy jaką okazali mu w ostatniej kampanii Polacy, Napoleon utworzył Polakom tylko państwo sate...\nZmarł dr Adam Wołk\nZ wielkim smutkiem zawiadamiany, że w dniu 8 stycznia br. w wieku 92 lat zmarł dr Adam Wołk, wielki przyjaciel ciechanowieckiego muzeum. Dr Adam Wołk, sybirak i społecznik, zawodowo związany z IU...\nW strefie klimatu umiarkowanego i chłodnego spotykamy wiele gatunków roślin – drzew i krzewów, których kolorowe owoce utrzymują się na gałązkach jeszcze długo po tym, jak opadną liście. Te dzikie owoc...\nNiecodziennik Muzealny - Ciechanowiecka Kronika Kryminalna cz. 2\nDnia nie ma, żebyśmy nie czytali w pismach opisów przestępstw i zbrodni. Człowiek przywyknąć może do trucizny i do widoku krwi, jak przywyka do tytoniu, kawy lub herbaty, a dla niektórych opisy sce...\nBoże Narodzenie na tradycyjnej podlaskiej wsi to czas magiczny i pełen symboliki – szczególnie wigilia. Dawniej wierzono w niezwykłą wyjątkowość tego dnia. Mawiano, że na wigilii wszystko się zaczyna...\nTrzeba przyznać, że jemioła jest rośliną niezwykłą. Żyjący w XVI wieku polski botanik i lekarz, Marcin z Urzędowa opisywał ją w następujący sposób: „Jemioło drzewo iest, które nie na ziemi, ale zawżdy...


Dieta bananowa | Kafeteria.pl\nZaburzenia związane z jedzeniem mogą mieć podłoże psychiczne. Przykładem ilustrującym taką sytuację jest chociażby anoreksja, bulimia czy kompulsywne objadanie się. Nasza psychika jednak bardzo często jest jednym z całego zespołu elementów, nad jakim musimy popracować. Za zbyt małą bądź dużą ilość posiadanych przez nas kilogramów odpowiedzialne być mogą również nasze nawyki żywieniowe. Jedzenie za częste, za rzadkie albo w niewłaściwych ilościach może mieć zgubne skutki. Równie ważne jest to, po jakie produkty sięgamy. Chcąc wykorzystać niezwykłe właściwości niektórych z nich, tworzone są specjalne diety. Do najpopularniejszych z nich zaliczyć można dietę kapuścianą, dietę mięsną albo dietę warzywną, opierające się na wymienionych rodzajach produktów. W ostatnim czasie coraz większym powodzeniem cieszy się dieta bananowa. Na czym ona polega? Co takiego szczególnego kryje się w bananach? Odpowiedzi na te i inne pytania poznasz, czytając poniższy artykuł.\nJuż na początku należy zaznaczyć, że jedzenie bananów wcale nie musi być monotonne. Zwykle mamy do czynienia z jednym z ich rodzajów o dość słodkim smaku. Jednak ten typ owoców jest znacznie bogatszy w smaku i wyglądzie. Poza tym kuchnia polska nigdy wcześniej nie miała do czynienia z bananami, z tego powodu, szukając jakiegoś sposobu na ich wykorzystanie, dobrze jest sięgnąć po przepisy pochodzące z innych zakątków świata. Jakie zalety posiadają banany? Zawierają one dość dużą ilość kalorii i są bardzo sycące. Jednak warto jest po nie sięgać, gdy potrzebujemy sporego zastrzyku energii, np. podczas wyczerpujących treningów. W owocach tych mieści się bowiem dużo szybko przyswajalnych cukrów prostych. Mówiąc o witaminach w bananach, nie sposób nie wspomnieć o dużej ilości witaminy C mieszczącej się w tych owocach. Pojawiają się w nich także witaminy z grupy B, A, E i K, jednak jest ich znacznie mniej. Kto powinien szczególnie uwzględniać banany w diecie? Na pewno osoby, które cierpią na niedobór potasu czy magnezu. Dobrze sięgać po niego nie tylko w czasie ćwiczeń, lecz także podczas nauki. Właściwości te wykorzystujejapońska dieta bananowa. Już teraz zobacz, na czym ona polega.\nDieta bananowa posiada kilka założeń, jednak najważniejszym z nich jest jedzenie bananów. Celem jej stosowania może być zarówno oczyszczenie organizmu z toksyn, jak również zrzucenie nawet 7 kilogramów. Może mieć ona różną długość, inna będzie też wtedy intensywność zastępowania bananami innych produktów żywnościowych. Poranna dieta bananowa trwa około 1 miesiąca i polega na jedzeniu na śniadanie bananów i popijaniu ich szklanką wody. W czasie jej trwania zakazuje się spożywania alkoholu, słodyczy, a także tłustego nabiału. Jeżeli chcemy być na diecie tylko 3 dni, będziemy jedli tylko banany oraz pili niecały litr mleka dziennie. Dieta trwająca 7 dni dopuszcza przy tym spożycie płatków owsianych. Dlaczego banany pozwalają nam schudnąć? Znajduje się w nich wiele błonnika usprawniającego pracę naszych jelit. Poza tym banany są owocami bardzo sycącymi, dlatego przez długi czas po ich spożyciu nie mamy ochoty na zjedzenie czegokolwiek.\nDieta japońska bananowaBanan a odchudzaniaDietyBanan na odchudzanieDieta bananowa 7 dniBanany na diecie\nCzym zajmuje się psychodietetyk? Co go różni od dietetyka?\nJak wrócić do formy po zimie?\nGrzybica. Przykra pamiątka z wakacji Naturalne jest trendy Po co jeść czosnek? Czy grozi ci choroba serca? Sprawdź! Biegunki a choroby wewnętrzne - co je łączy? Zrób test DNA Problem z alkoholem? Zrób test CAGE Myśl, jak singiel, a nie przytyjesz Apetyt na zdrowie rośnie w miarę… jedzenia! Nie daj się zaskoczyć przeziębieniu i grypie Herbatki odchudzające Grzechy główne Polek w przyjmowaniu leków przeciwbólowych


NiceSport.pl - Piłka nożna - Arsenal z pierwszym trofeum w sezonie!\nArsenal z pierwszym trofeum w sezonie!\nDodany 06-08-2017, 17:25, do: Liga angielska, Europa,\nPodopieczni Arsene'a Wengera okazali się lepsi od Chelsea w meczu o Tarczę Wspólnoty. Kanonierzy odnieśli zwycięstwo dopiero po serii jedenastek serwując przy tym - jak przystało na superpuchar - kapitalny spektakl.\nPierwsza połowa nie obfitowała w bramki. Żadna z drużyn nie zdołała przechylić szali zwycięstwa na swoją stronę, jednak to Arsenal wyglądał lepiej od mistrza Anglii. Kanonierzy próbowali zaskoczyć, lecz swoje okazje marnowali Alex Iwobi, Welbeck i Lacazette. W pierwszej odsłonie piłkarze Chelsea byli mniej konkretni w prowadzeniu ofensywy. Blisko wyjścia na prowadzenie The Blues byli w okolicach 30. minuty, kiedy Arsenal grał w dziesiątkę z powodu urazu Mertesackera. W ostatniej chwili zdołał jednak zareagować Petr Cech i na tablicy wyników wciąż było 0:0.\nDruga połowa zaczęła się kapitalnie dla piłkarzy Antonio Conte. Kanonierzy nieco pogubili się w wybijaniu piłki z własnego pola karnego, a futbolówkę przechwycił Gary Cahill. Reprezentant Anglii głową zagrał do Victora Mosesa, który pokonał czeskiego golkipera Arsenalu. Strata bramki rozdrażniła graczy Wengera. Znowu przejęli inicjatywę w rozgrywaniu, jednak na bramkę musieli czekać aż do 82. minuty. Moment wcześniej z boiska zszedł już Pedro po brutalnym wejściu z wyprostowanymi nogami w Mohameda Elnenego. Dwie minuty później wyrównał obrońca Arsenalu - Sead Kolasinac. Do 90. minuty utrzymał się remis, więc wszystko rozstrzygnęło się dopiero w rzutach karnych.\nW nich lepsi okazała 5. drużyna ubiegłego sezonu Premier League. Warto wspomnieć, że serię jedenastek rozegrano w nowym systemie (do tej pory w Anglii rozgrywano według standardowej formuły ABAB, teraz jest to ABBA, w której drużyny na przemian wykonują dwa karne pod rząd). Dla Arsenalu trafiali: Walcott, Nacho Monreal, Oxlade-Chamberlain i Giroud. Jedyną jedenastkę dla Chelsea trafił Gary Cahill. Swoje szanse zmarnowali Courtois i Morata\nArsenal Londyn - Chelsea Londyn 1:1 (0:0), karne 4:1\n0:1 - Victor Moses (46.)\n1:1 - Sead Kolasinac (82.)\nArsenal Londyn: Petr Cech - Rob Holding, Per Mertesacker (33. Sead Kolasinac), Nacho Monreal - Hector Bellerin, Mohamed Elneny, Granit Xhaka, Alex Oxlade-Chamberlain - Alex Iwobi (66. Theo Walcott), Alexandre Lacazette (66. Olivier Giroud), Danny Welbeck\nChelsea Londyn: Thibaut Courtois - Cesar Azpilicueta, David Luiz, Gary Cahill - Victor Moses, Cesc Fabregas, N'Golo Kante, Marcos Alonso (79. Antonio Rudiger) - Willian (83. Charly Musonda), Michy Batshuayi (74. Alvaro Morata), Pedro Rodriguez\nŻółte kartki: Hector Bellerin - Cesar Azpilicueta, Marcos Alonso, Willian\nCzerwone kartki: Pedro Rodriguez (80. za faul na Mahamedzie Elnenym)\nSędzia: Robert Madley\nśrednia glosów: 0\nNikt tego jeszcze nie oceniał.\nopublikowny przez Maciej Siemiątkowski około 13 dni temu


Weronika Zając 19.08.2021 10:41\nEkiwalent za urlop 2021 - komu przysługuje? Nie każdy może liczyć na tę formę wsparcia. W celu otrzymania dodatkowych środków, należy spełnić określone warunki. Kto może liczyć na ekwiwalent? Odpowiadamy.\nDo jednego z wielu obowiązków pracodawcy należy wypłacenie tego rodzaju rekompensaty. Sam niewykorzystany urlop nie wystarczy, aby otrzymać ten dodatek. Istotne są także okoliczności tej sytuacji. Jakie są warunki wypłacania ekwiwalentu i jak się go wylicza? Poniżej odpowiedzi na najbardziej nurtujące pytania.\nEkwiwalent za urlop 2021 - w jakich okolicznościach jest przyznawany?\nZ prawa do wypoczynku nie można zrezygnować. Pracodawca jest zmuszony udzielić wolne w wyznaczonym wymiarze, ale może nie zgodzić się na proponowany przez pracownika termin. Taka sytuacja może mieć miejsce, kiedy wyjazd na wakacje zatrudnionego powoduje zaburzenie pracy w danej firmie. Co jeśli nie wykorzystamy urlopu w danym roku? Możemy wówczas liczyć na dodatkowe pieniądze, ale pod pewnymi warunkami. Z ekwiwalentu za niewykorzystany urlop może skorzystać osoba, która nie udała się na wypoczynek z powodu:\nŚrodki zostają przyznawane, kiedy stosunek o pracę w danej firmie nie będzie już kontynuowany. W przeciwnym razie niewykorzystane wolne przechodzi na kolejny rok. Czas na udanie się na wypoczynek mija wraz z dniem 30 września.\nOla Kwaśniewska wraca do telewizji. Poprowadzi reaktywowany program\nKalkulator ekwiwalentu za urlop - ile nam się należy?\nPrzy wyliczaniu kwoty za niewykorzystany urlop bierze się pod uwagę wysokość wynagrodzenia brutto oraz współczynnik ekwiwalentu. Posługujemy się poniższym wzorem:\nWartość współczynnika na 2021 wynosi 21 dni i dokładnie przez tę liczbę dzielimy miesięczne wynagrodzenie brutto.\nTe buty ubóstwiają wszystkie Polki! Optycznie wydłużą nogi i są bardzo wygodne. Nie będziesz chciała ich zdjąć\nTe szorty z Lidla kosztują 34,99 zł. Maskują brzuszek i optycznie wydłużą nogi


Minix NEO Z83-4 - najnowszy mini PC Windows firmy Minix\nJesteś tutaj: C4i NOWOŚCI Artykuły Minix NEO Z83-4 - najnowszy mini PC Windows firmy Minix\nNa panelu czołowym urządzenia znajduje się dioda LED wskazująca pracę\nNEO Z83-4. Klasyczny przycisk włącznika, trzy złącza USB w standardzie 2.0, jedno USB 3.0 oraz gniazdo na karty microSD trafiły na boczną ściankę komputera. W testach urządzenie obsłużyło kartę o pojemności 128GB, bez problemu powinno sobie jednak poradzić z większą. Porty USB przydadzą się do podłączenia klawiatury i myszy bezprzewodowej, dodatkowej pamięci zewnętrznej, dysku twardego lub – przykładowo - przetwornika audio. Z tyłu urządzenia producent umieścił między innymi złącze audio 3,5mm stereo, czyli popularny Mini Jack, do obsługi słuchawek lub współpracy z zewnętrznym zestawem audio, gdy monitor nie obsługuje dźwięku z przewodu HDMI. Za pomocą złącza HDMI, które także znalazło się na tylnym panelu, podłączymy NEO Z83-4 do telewizora, monitora lub rzutnika. Wrażenia wzbogaci obsługa rozdzielczości 4K oraz filmów w wersji 3D. Dodatkowo, port Mini DisplayPort rozszerzy wyświetlanie obrazu na drugim monitorze/telewizorze lub pozwoli na klonowanie pulpitu. Oba złącza wideo obsługują rozdzielczość do 4K@30Hz. Do dyspozycji użytkownika oddano także standardowe gniazdo sieci LAN Gigabit Ethernet oraz regulowaną dwuzakresową antenę WiFi z obsługą standardu WiFi 802.11ac.\nDo sterowania urządzeniem zalecana jest klawiatura bezprzewodowa z funkcją pada lub mysz żyroskopowa taka, jak modele Deluxe lub MGP-811 lub inne - link.\noprogramowania KODI z wtyczkami.\nCena detaliczna urządzenia Minix NEO Z83-4 wynosi 799 zł brutto, koszt usługi FooKo to 200zł , zaś usługi SET TOP BOX 30zł. Minix NEO Z83-4 jest objęty 12-miesięczną gwarancją producenta dla firm oraz 24-miesięczną dla użytkowników domowych.\nDostępny jest też w promocyjnej cenie poprzednik modelu Z83-4, sprawdzony wielokrotnie Minix NEO Z64 W10\nUrządzenia są dostępne w sklepie elektronicznym www.c4i.com.pl.


10 najmniejszych krajów na świecie - Histoire-Ucad.org\nZ ponad 194 krajami na świecie łatwo jest myśleć, że słowo „kraj” oznacza ogromny obszar lądowy z dużą liczbą ludzi. Niektóre narody są tak małe, że miasta w innych narodach są gigantami w porównaniu z nimi. Najczęściej spotykane w Europie, na Karaibach i na Pacyfiku jest wiele krajów na świecie o powierzchni mniejszej niż 400 kilometrów kwadratowych. Dziesięć największych najmniejszych krajów na świecie obejmuje obszar o powierzchni 1411, 4 km², który jest mniejszy niż obszar miasta Houston w Teksasie (1625, 2 km²)\nMając własne rządy i własną kulturę, te małe kraje są jednymi z najbogatszych, najbardziej odległych i najbardziej intrygujących miejsc na świecie. Rzućmy okiem na 10 najmniejszych krajów na świecie:\nMalta jest kolejnym krajem wyspiarskim i znajduje się na Morzu Śródziemnym. Republika Malty składa się w rzeczywistości z trzech wysp: Gozo, Comino i Malta, która jest największą z trzech. Ten mały kraj liczy ponad 450 000 mieszkańców, co czyni go jednym z najgęściej zaludnionych krajów na świecie. Inna popularna miejscowość turystyczna, cudzoziemcy z całego świata przyjeżdżają na Maltę ze względu na słoneczną pogodę, atrakcyjne plaże, bogatą historię i tętniące życiem kluby nocne. Malta składa się ze 116 kilometrów kwadratowych, co plasuje ją na dziesiątce najmniejszych krajów świata.\n9. Malediwy - 300 km²\nMalediwy, popularne wśród turystów miejsce na Oceanie Indyjskim, są najmniejszym krajem w Azji pod względem powierzchni i liczby ludności. Na Malediwach jest ponad 1 192 wysp koralowych, które zajmują powierzchnię 90 000 km2, co czyni je jednym z najbardziej rozproszonych krajów świata. Kraj był niegdyś kolonią wielu imperiów, portugalską, holenderską i brytyjską, ale w 1965 r. Stał się niepodległym krajem. Dzisiaj Malediwy mają tętniącą życiem gospodarkę turystyczną ze względu na słynne białe piaszczyste plaże i krystalicznie błękitne wody. Malediwy to dziewiąty najmniejszy kraj na świecie z obszarem lądowym mierzącym w sumie 300 kilometrów kwadratowych.\n8. Saint Kitts i Nevis - 261 km²\nMatka Kolonia Indii Zachodnich, te 2 wyspy na Karaibach były jednymi z pierwszych wysp okupowanych przez Europejczyków. Zajmują łącznie 261 kilometrów kwadratowych, co czyni Saint Kitts i Nevis ósmym najmniejszym krajem na świecie. Jego gospodarka zależy od turystyki, rolnictwa i małych gałęzi przemysłu. Wyspy zapewniają również fantastyczne miejsca do nurkowania ze względu na obfite życie morskie. Duże plantacje cukru od wieków, duże plantacje są teraz pięknymi posiadłościami, które zostały przekształcone w hotele i kurorty.\n7. Wyspy Marshalla - 181 km²\nWyspy Marshalla, oficjalnie nazywane Republiką Wysp Marszałkowskich, to kraj wyspiarski, który można znaleźć na Oceanie Spokojnym, w połowie drogi między stanem Hawaje USA a kontynentem Australii. Uważany jest za część Mikronezji. Obszar otaczający wyspy jest niezwykle różnorodny biologicznie i obejmuje ponad 800 gatunków ryb, a także 160 gatunków koralowców. W okolicach Wysp Marshalla znajduje się także wiele wraków statków. Wyspy Marshalla o powierzchni 181 kilometrów kwadratowych są siódmym najmniejszym krajem na świecie.\nJako kraj niemieckojęzyczny jest to jedyny kraj na świecie, który znajduje się całkowicie w Alpach. Znajdujący się między Szwajcarią a Austrią Liechtenstein jest najbogatszym krajem na świecie pod względem PKB na mieszkańca, z najniższą stopą bezrobocia (1, 5%). Wjazd do kraju jest trochę skomplikowany, ponieważ w jego granicach nie ma lotniska. Odwiedzający muszą udać się przez szwajcarskie lotnisko w Zurychu, aby dotrzeć do tego alpejskiego kraju, w którym wciąż rządzi książę! Liechtenstein ma 160 kilometrów kwadratowych i jest szóstym najmniejszym krajem na świecie.\nOtoczony całkowicie przez Włochy, San Marino jest również znany jako Most Serene Republic of San Marino. Łącznie 61 kilometrów kwadratowych jest piątym najmniejszym krajem na świecie. twierdzi, że jest najstarszym suwerennym państwem na świecie, a także jednym z najbogatszych pod względem PKB na mieszkańca. Trzeci najmniejszy kraj w Europie, ma populację zaledwie 30 000, chlubiąc się jednym z najniższych wskaźników bezrobocia na świecie.\nTuvalu, dawniej znany jako Wyspy Ellice, znajduje się na Oceanie Spokojnym na północny wschód od Australii. Tuvalu, o łącznej powierzchni 26 kilometrów kwadratowych, jest czwartym najmniejszym krajem na świecie. Liczy około 10 000 mieszkańców, 8 km dróg i tylko jeden szpital na głównej wyspie. Kraj był niegdyś terytorium brytyjskim, ale w 1978 r. Stał się niezależny. Ze względu na położenie kraju dalej, turystyka nie jest zbyt znacząca. W 2010 r. Do Tuvalu przybyło mniej niż 2000 odwiedzających, z czego 65% przyjeżdżało w celach biznesowych.\nNauru, wyspiarski kraj położony na wschód od Australii, jest najmniejszym krajem wyspiarskim na świecie. Znany był w latach osiemdziesiątych ze swego dynamicznie rozwijającego się wydobycia fosforanów, ale obecnie jest cichą wyspą poza zasięgiem radarów turystów. Dawniej znana jako Pleasant Island, jej zasoby fosforowe są obecnie wyczerpane, co prowadzi do 90% krajowej stopy bezrobocia, a pozostałe 10% jest zatrudnionych przez rząd. Nauru jest również znane jako kraj z najbardziej otyłymi ludźmi na świecie, z 97% mężczyzn i 93% kobiet otyłych lub z nadwagą. Z tego powodu Nauru jest także domem dla najwyższego na świecie poziomu cukrzycy typu 2, a 40% jego populacji cierpi na tę dolegliwość. Nauru ma łącznie 21 kilometrów kwadratowych, co czyni go trzecim najmniejszym krajem na świecie.\nPołożone na Riwierze Francuskiej Monako jest siedzibą największej liczby milionerów i miliarderów na świecie na jednego mieszkańca. Jest to również drugi najmniejszy kraj na świecie, o łącznej powierzchni 2 km2. Znane z hazardu i luksusowych towarów i usług, Monako jest ulubionym placem zabaw bogatych i sławnych. Graniczy z Francją z trzech stron, a z jednej strony nad Morzem Śródziemnym, mieszkańcy Monako w większości mówią po francusku. Z populacją ponad 36 000 Monako jest najgęściej zaludnionym krajem na świecie. Najpopularniejszym corocznym wydarzeniem jest wyścig Formuły 1 z torami przechodzącymi przez ulice miasta.\n1. Watykan - 0, 44 km²\nNajmniejszym krajem na świecie jest Watykan, znany również jako Stolica Apostolska. Mając zaledwie 0, 44 kilometra kwadratowego, Watykan jest najmniejszym krajem na świecie pod względem powierzchni. Ten kraj pasuje całkowicie do włoskiej stolicy Rzymu i jest centrum Kościoła katolickiego. Znajduje się tu także największy kościół na świecie - Bazylika św. Piotra, w której znajdują się jedne z najważniejszych dzieł sztuki renesansowej, takie jak Pieta i Stworzenie Adama. Jego dochód pochodzi z dobrowolnych składek ponad 1 miliarda członków Kościoła rzymskokatolickiego na całym świecie. Pozostała część gospodarki pochodzi ze sprzedaży znaczków pocztowych, pamiątek turystycznych i opłat za wstęp do muzeów.\n50 najmniejszych krajów świata\nPowierzchnia (km kw.)\n1 Watykan 0, 44 0.17\n2 Monako 2.02 0, 78\n7 Wyspy Marshalla 181 70\n8 Saint Kitts i Nevis 261 101\n9 Malediwy 298 115\n12 Saint Vincent i Grenadyny 389 150\n14 Antigua i Barbuda 443 171\n15 Seszele 455 176\n17 Andora 468 181\n18 święta Lucia 606 234\n20 Mikronezja 702 271\n22 Dominika 751 290\n23 Bahrajn 765 295\n26 Komory 1, 862 719\n29 Samoa 2821 1, 089\n30 Wyspy Zielonego Przylądka 4, 033 1, 557\n31 Trynidad i Tobago 5, 128 1980\n32 Brunei 5.265 2, 033\n33 Cypr 9, 241 3, 568\n34 Gambia 10 000 3 861\n35 Bahamy 10, 010 3865\n36 Liban 10 230 3950\n37 Jamajka 10 831 4, 182\n38 Katar 11 586 4, 473\n39 Vanuatu 12 189 4, 706\n40 Czarnogóra 13 452 5, 194\n41 Wschodni Timor 14 874 5, 743\n42 Suazi 17, 204 6, 643\n43 Kuwejt 17, 818 6880\n44 Fidżi 18 274 7, 056\n45 Słowenia 20.151 7 780\n46 Izrael 20, 330 7850\n47 Salwador 20 721 8000\n48 Belize 22 806 8, 805\n49 Dżibuti 23 180 8 041\n50 Macedonia 25 433 9820


Organizujesz imprezę branżową? Catering to nie wszystko | Biznes i Firma\nOrganizujesz imprezę branżową? Catering to nie wszystko\nTomasz Gancarczyk Kwiecień 18, 2017 0 Komentarzy\nPlanowanie wydarzeń biznesowych wymaga naprawdę porządnego planowania i organizacji całego eventu. Jeśli poświęcisz trochę czasu, aby dowiedzieć się, jak zaplanować wydarzenia biznesowe, przekonasz się, że każde kolejne wydarzenie biznesowe stanie się łatwiejsze do zaplanowania. Wydarzenie biznesowe to inwestycja firmy w marketing produktu lub innego aspektu firmy. Aby zmaksymalizować zwrot z inwestycji, musisz opracować proces planowania zdarzeń, który działa i nie chodzi zawsze o catering, tak jak się to powszechnie przyjęło w wielu firmach.\nOkreśl zakres zdarzenia, decydując o tym, jaki efekt chcesz uzyskać.\nMożesz na przykład zdecydować, że zaprezentowanie produktu powinno odbywać się w dużej sali, podczas gdy nieformalna grupa może być przyjmowana w bardziej kameralnych warunkach imprezy branżowej. Zrób listę na papierze wszystkiego, co chcesz osiągnąć poprzez organizację tego wydarzenia, a następnie użyj tej listy w celu określenia zakresu wydarzenia.\nSporządź listę gości zawierającą każdą osobę, którą chcesz zaprosić na imprezę. Jeśli planujesz zorganizować wydarzenie, które jest otwarte dla publiczności, musisz jeszcze oszacować, jaka będzie frekwencja, aby wiedzieć dokładnie jakie meble eventowe na wynajem będą dla ciebie przydatne, oraz oczywiście w jakich ilościach.\nZastanów się nad tematem wydarzeń. Po opracowaniu motywu można podjąć decyzję o całej pozostałej organizacji wydarzenia. Konieczne będzie potem zrobić listę dekoracji na imprezę, głośników i kosztów instalacji, oczywiście ważna jest też kwestia cateringu i wynajętej pomocy potrzebnej do obsługi imprezy. W tym momencie znasz już przecież zakres twojego wydarzenia – więc wiesz ile osób potrzebujesz do jego obsługi, jakiego rodzaju głośników i dekoracji dokładnie potrzebujesz. Pozwoli to określić, czy odbędzie się impreza w obiekcie, czy też trzeba wynająć halę. Koszt wynajmu będzie również musiał zostać uwzględniony jako część kosztów instalacji.\nPrzekaż opis wydarzenia wśród pracowników i poproś ochotników o pomoc w organizowaniu i prowadzeniu imprezy. Im mniejszej ilości pracowników musisz zapłacić, tym więcej pieniędzy oszczędzisz na imprezie.\nOkreśl, jak chcesz reklamować swoje wydarzenie.\nJeśli robi się zaproszenie tylko dla gości wydarzeń, to kosztuje tylko zaproszenia i opłaty pocztowe. Jeśli robisz wydarzenie, które jest otwarte dla publiczności, musisz przygotować listę kosztów reklamy mediów, takich jak internet, radio, telewizja i druk.\nSkompiluj wszystkie informacje w budżecie. Budżet powinien zawierać bardzo wiele aspektów sposobu wydawania pieniędzy, musisz tam dokładnie oszacować ile będzie kosztować każdy przedmiot, by wiedzieć jakiej spodziewać się sumy całej imprezy. Warto zawsze dodać dodatkowe 20 procent do wszystkich kosztów, aby umożliwić zmiany planów lub problemów podczas planowania i realizacji wydarzeń.\nPamiętaj, iż zawsze możesz skorzystać z pomocy profesjonalnych agencji eventowych, dzięki czemu nie będziesz musiał zajmować się tym wszystkim-bo oni to zrobią za ciebie.\nPoprzedni: Trzy cechy dobrego księgowego\nNastępny: Giełda długów – co to takiego?


Artykuły – Strona 124 – Strefa Gospodarki\nWilno, 29.06.2017 – ITAKA Holdings („ITAKA”), największa turystyczna korporacja w Polsce i największy touroperator w Europie Środkowo-Wschodniej podpisała umowę w sprawie zakupu całego pakietu akcji spółki Novaturas, największego biura podróży w krajach bałtyckich. Decyzja Zarządu ITAKA Holdings w osobach: Mariusz Jańczuk, Leszek Szagdaj, Piotr Henicz i Michał Wróbel jest konsekwencją obranej drogi rozwoju i strategii firmy. […]\nNajlepsza odpowiedź na miękkie lakiery\nTwarde i solidne lakiery, stosowane przed laty, to już niestety jedynie mgliste wspomnienie. Dziś nowe auta, wyjeżdżające z salonu, pokryte są tak delikatną powłoką, że wystarczy skorzystać z myjni automatycznej, przejechać się autostradą z większą prędkością czy nie usunąć na czas ptasich odchodów, żeby je zniszczyć. Wszystko przez szeroko pojętą ekologię, której wpływ sprawił, że do […]


21 maja 2015, 16:03\nOczywiście że będę pod opieką specjalisty, nie mam zamiaru z tego rezygnować.Jeśli chodzi o opis kolonoskopii to wszystkie badania które miałam do tej pory były właśnie po to by wykluczyć lub potwierdzić Cu. A sam opis his.pat. mówi tylko o tym że może być to Cu, nie potwierdzał i nie wykluczał Cu.Z...\n21 maja 2015, 10:57\nSiemanko to znowu ja, w badaniu wyszły guzki krwawnicze ani śladu wskazującego na CU jestem pełna dobrych myśli bo hemoroidy da się wyleczyć. Mam nadzieję że to koniec mojej historii z ta paskudną chorobą która mimo wszystko wiele mnie nauczyła i o której ja nauczyłam się wiele. Dziękuje za wysłucha...\n20 maja 2015, 18:13\nHej, doczekałam się - jutro mam rektoskopię\n20 maja 2015, 18:11\nCześć, podziwiam, gratuluję i zdrówka życzę\n15 maja 2015, 07:49\nDziękuje karolek0303 za podpowiedz, zastanawiam się nad zmiana lekarza, czekam tylko jeszcze na rektoskopię która mi obiecał.\nMam nadzieję ze to badanie przyczyni się do postawienia jednoznacznej diagnozy i skutecznego leczenia.\n14 maja 2015, 20:03\nHej, choruje najprawdopodobniej na CU od marca 2014 roku. Moja diagnoza nie jest potwierdzona przez lekarz u którego leczę się obecnie. W grudniu miałam kolonoskopie której wynik może wskazywać na Cu. Początkowo pierwszy gastrolog leczył mnie pentasą na wzjg na podstawie wyniku tejże kolonoskopii, g...


Błogosławiony Wincenty Kadłubek – Parafia Archikatedralna św. Stanisława B. M. i św. Wacława M.\nKatedra Świętych » Historia katedry\nRelikwiarz bł.Wincentego Kadłubka\nBł.Wincenty Kadłubek – fragment relikwiarza\nZ Krakowa dzięki wsparciu biskupa Gedki Wincenty Kadłubek wyjechał na zagraniczne studia. Studiował w Paryżu, a następnie we Włoszech, w Bolonii. Po ich zakończeniu, około 1185 roku, Wincenty pojawił się w Krakowie jako kanonik katedralny blisko związany z księciem Kazimierzem Sprawiedliwym i biskupem Pełką. Przed 1189 rokiem przyjął święcenia kapłańskie. W tym samym czasie zaczął pisać Kroniką, największe dzieło swego życia i tamtych czasów.\nW 1194 roku Wincenty Kadłubek przeniósł się do Sandomierza, lecz w 1207 roku powrócił do Krakowa gdzie 28 marca 1208 roku został mianowany na biskupa krakowskiego. Konsekracji Wincentego Kadłubka dokonał arcybiskup Henryk Ketlicz. Biskup Kadłubek brał udział w synodach w Borzykowie, Mstyczowie oraz Wolborzu. Dziesięcioletni okres pasterskich rządów Wincentego Kadłubka zapisał się w Krakowie jako pontyfikat dobrego i wzorowego biskupa. Umiał zjednywać nie tylko wiernych, ale i kapłanów, szczególną sympatią darzył zakon cystersów. Zreformował prowincjalne kapituły, zlikwidował kolegiaty w Kijach, konsekrował bazyliką św. Floriana w Krakowie. Brał udział w soborze Laterańskim IV w 1215 roku, a także w uroczystej koronacji Kolomana Węgierskiego na króla Rusi Halickiej.\nPo powrocie z soboru w Rzymie Wincenty Kadłubek pozostał jeszcze trzy lata na stolicy krakowskiej. Po dziesięcioletnim pasterzowaniu /1208-1218/ zrzekł się godności i urzędu i wstąpił do zakonu cystersów w Jędrzejowie. Dzięki niemu cystersi z Jędrzejowa zamienili drewnianą budowlę na murowany klasztor. W tym klasztorze 70-letni Wincenty Kadłubek jako zwyczajny mnich wypełniał wszystkie obowiązki. Surowe życie mnicha zgodne z ascetyczną zasadą: BOGU WSZYSTKO – SOBIE NIC doprowadziło Wincentego Kadłubka do śmierci, która nastąpiła 8 marca 1223 roku.\nW XV wieku mnich z Jędrzejowa ułożył ku czci Wincentego hymn, w którym po raz pierwszy biskup jest nazwany „błogosławionym”. W latach 1583-1640 na podstawie ksiąg klasztornych przytaczano ponad 150 cudownych przypadków, jakie miały zdarzyć się przy grobie Wincentego Kadłubka. W 1764 roku papież Klemens XII dokonał beatyfikacji Wincentego Kadłubka, wówczas jego szczątki przeniesiono uroczyście z Jędrzejowskiego Kościoła do Katedry wawelskiej do kaplicy biskupa Piotra Tomickiego, gdzie spoczywają do dzisiaj.\nNajwiększe dzieło Wincentego Kadłubka Kronika Polski (łac. Historia Polonica) – kronika historii Polski, obejmująca jej dzieje od czasów pradawnych po rok 1202, została spisana na polecenie księcia Kazimierza II Sprawiedliwego. Dzieło to, liczące cztery księgi, zostało napisane po łacinie i obok Kroniki Galla Anonima stanowi główne, aczkolwiek niezbyt wiarygodne, źródło historii tamtego okresu. W celu osiągnięcia efektów estetycznych lub moralnych autor swobodnie przeinacza fakty.\nWątki z dziejów Polski przeplatają się w nim m.in. z dziejami Aleksandra Wielkiego, Juliusza Cezara, Grakchów. Wincenty Kadłubek rozpoczął swą pracę pisarską najprawdopodobniej w 1190 roku a przerwał w 1208, kiedy objął godność biskupa krakowskiego. Kronika została wydana po raz pierwszy po łacinie w 1612 roku, wydanie polskojęzyczne pochodzi z 1862. Należy ona do fundamentalnych pomników historiografii polskiej.


Koronawirus nie odpuszcza. O dziewięciu nowych przypadkach zakażenia po weekendzie informuje wadowicki sanepid. To osoby chore z gmin Andrychów, Wieprz i Mucharz.\nNiestety jest kolejna smutna informacja, zmarł 77 -letni mężczyzna z Zagórnika, który w zeszłym tygodniu trafił do szpitala. Miał inne choroby współistniejące.\nObecnie w powiecie wadowickim za chorych uznaje się 23 osoby, z czego 11 to mieszkańcy gminy Andrychów.\nNowe cztery zakażenia pojawiły się w Mucharzu. Jak się dowiadujemy, pacjenci tydzień temu bawili się na weselu w Suchej Beskidzkiej, gdzie była największa liczba zakażeń w ostatnich tygodniach i prawdopodobnie w ten sposób się zarazili.\nOd początku pandemii w powiecie wadowickim zaraziło się 49 osób, z czego 26 wyzdrowiały, a trzy osoby niestety zmarły. Trzy przypadki śmiertelne dotyczą pacjentów, którzy leczeni byli na szereg innych współistniejących chorób.\n« Mieszkaniec powiatu oszukał kilka osób na 12 tysięcy złotych. Jak tego dokonał?\tZakażenie na weselu. Testują gości z Mucharza, wirusa może mieć nawet 40 osób »


Story - Pinger.pl\nWpisy oznaczone tagiem "Story" (208)\n/221 dni temu (12 lutego)\n/288 dni temu (7 grudnia)\n#story #fanfiction #książka #opowiadanie\nDead Grace: 112.\nPotknęłam się o własną nogę i upadłam z hukiem na podłogę pełną butelek. Rozbolał mnie nos i miałam wrażenie, że moja głowa zaraz eksploduje. "Czy ja krwawię?" - pomyślałam próbując się podnieść. Kierując wzrok w górę ujrzałam zniekształconą twarz mężczyzny, która w jakiś sposób mnie pociągała. Wyciągnął rękę w moją stronę, ale nie potrafiłam jej złapać. Był blisko i daleko jednocześnie.\n-Kurwa. - mruknęłam do siebie odsuwając butelki. W tym momencie dotarło do mnie, jak głośno jest wewnątrz pomieszczenia, w którym się znajduję. Ocknąwszy się, z wielkim trudem podniosłam się, odpychając ręcę mężczyzny, który właśnie chciał mi pomóc.\n-Spierdalaj. - rzuciłam cicho wiedząc, że i tak mnie nie usłyszy. Dotarło do mnie, że jestem w swoim własnym mieszkaniu.\n-Graaace! - usłyszałam z drugiego pokoju. A może właśnie z tego? - Ale zajebiście!\nSpojrzałam w tamtą stronę. Carrie tańczyła na schodach w samej bieliźnie, a wokół niej kilka innych dziewczyn. Zaczęłam się zastanawiać, czy w ogóle je znam, kiedy zdałam sobie sprawę, że to Maggie i jej koleżanka. Wszystkie miały ogromne, czarne oczy.\n-Grace. - ponownie usłyszałam swoje imię. Obraz rozmazał mi się, kiedy odwróciłam wzrok.\n-Duff? - westchnęłam ledwo łapiąc równowagę. - Co ty tu robisz?\n-Zaprosiłaś mnie! Nie pamiętasz? - uśmiechnął się, nerwowo tupiąc w miejscu. - Zatańczymy?\n-Ja... Chyba nie najlepiej się czuję. - mówiąc te słowa poczułam niesamowitą falę euforii, która wyostrzyła mi wzrok. Blondyn zmarszczył brwi. Zaczęłam mu się przyglądać - miał dziwna minę, zmęczone oczy, aczkolwiek nadal całkiem nieźle się prezentował. Patrzył na mnie w specyficzny sposób - chyba mu się podobałam. Wybuchnęłam niespodziewanym śmiechem, a on momentalnie się rozchmurzył, łapiąc mnie mocno w pasie. Pachniał dziwnie, głównie papierosami. Mój głód nikotynowy gwałtownie się odezwał, ściskając mnie za wnętrzności.\n-Muszę zapalić. - przytuliłam się do niego. - Chodź.\nPociągnęłam go za rękę zadając sobie sprawę, że nie mam papierosów. Na szczęście Michael ogarniał bardziej ode mnie i poczęstował mnie od razu, gdy tylko wyszliśmy. Usiedliśmy na trawie i zaczęliśmy rozmawiać.\n-Jak tam Axl? - palnęłam wybuchając śmiechem. Nie czułam w tej chwili kompletnie żadnego sentymentu.\n-Cóż. - westchnął Duff. - Trochę mu odjebało po tym... No wiesz... Wszystkim. Słyszałem, co się wydarzyło. Żeby nie było - nie mam nic do tego i nie zamierzam cię umoralniać.\n-Słucham? - zmarszczyłam brwi.\n-No, u Maggie. Słyszałem o wszystkim, o tym, że was...przyłapał.\n-Dean mnie przytulił, to wszystko. Coś wam się wszystkim pojebało. - odpaliłam kolejnego papierosa - poprzedniego gdzieś zgubiłam.\n-W sumie to było do przewidzenia, że ten psychol coś pomiesza. Maggie wie cokolwiek?\n-Nie! - prawie krzyknęłam. - I żeby nie przyszło ci do głowy jej o tym mówić. Dean jej się oświadczył, są już szczęśliwi. Nie ma po co, to nic nie znaczyło. Dawno, nieprawda.\nBlondyn przyglądał się mi chwilę po czym objął mnie ramieniem.\nPosiedzieliśmy tak jeszcze przez jakiś czas, dopóki nie zrobiło mi się dziwnie zimno. Krótki spacer wokół domu był wystarczający, by odczuć zmęczenie. Wolnym krokiem wróciliśmy do domu.\nAtmosfera zmieniła się nie do poznania. Większość siedziała na tyłku nic nie robiąc, natomiast Maggie stała i płakała.\n-Och, daj spokój! - machnęła ręką na bruneta łkając. Dopiero po jakimś czasie zrozumiałam o co chodzi.\nBył tam Dean i robił awanturę Maggie. Dziwne, że nie zauważyliśmy, jak wchodzi.\n-Sorry, gołąbeczki, ale może byście sobie odpuścili w moim mieszkaniu? - zaczęłam, ale totalnie mnie ignorowali.\n-Zachowujesz się jak jakaś...dziwka! - krzyczał brunet. -Mam tego dosyć! Najpierw nie odbierasz, później coś takiego...\nMaggie osunęła się przy ścianie wpadając w histerię. Ja również zaczęłam mieć tego dość. Ludzie, całkowicie zażenowani, zaczęli opuszczać mój dom. Stanęłam za Deanem i stuknęłam go palcem w ramię.\nOdwrócił się gwałtownie. Jego oczy tak bardzo błyszczały nienawiścią, że przez chwilę się go naprawdę wystraszyłam. Musiał to zauważyć, bo sekundę po tym odetchnął i spojrzał na mnie czule.\n-Przepraszam. - szepnął. Nastała cisza. Dean zamknął oczy i zaczął głęboko oddychać. Wyczuwałam, że za chwilę coś się stanie. Przeszło mi przez myśl, że za chwilę przeprosi wszystkich i powie Maggie o swojej tajemnicy związanej ze mną. Niestety, nic takiego się nie stało.\n-Dean, po prostu... - zaczęłam chcąc go wyprosić, lecz przerwał mi gestem.\n-Nie, już wychodzę. - doskonale mnie zrozumiał. Spojrzał mi prosto w oczy zrezygnowany, po czym na Maggie z lekką niechęcią. Już miał do niej podchodzić i ją podnosić, kiedy Carrie wypaliła:\n-On JĄ kocha. Od dawna.\nWszyscy spojrzeli na nią pytającym wzrokiem prócz mnie - moje oczy wyrażały mnóstwo złości i pretensji. Duff pocałował mnie w policzek i wyszedł. Nastała długa cisza. Dean wstał i się wyprostował wpatrując się w podłogę.\n-C-co? - wydusiła Maggie ocierając łzy.\n-Dean kocha Grace. Od bardzo dawna. Kiedyś się spotykali, ale ona go nie chciała. No, a potem trafiło na ciebie, nikt nie chciał ci wspominać o przeszłości, no bo i po co, ale teraz wydaje mi się to istotne, a prawdopodobnie nigdy byś się tego nie dowiedziała. No ale! Podobno jesteście dość szczęśliwi, co nie?\n-Dean?! - jęknęła Maggie. Widać było, że jest na granicy wytrzymania absolutnie wszystkiego. - Dean, spójrz na mnie!\nAle on nie patrzył, bo zwyczajnie był tchórzem. Wiedział, że nie wyjdzie z tego cało i chyba nawet nie zamierzał próbować.\n-Przepraszam. - szepnął tylko i zakrył oczy dłonią. Był zmęczony.\nMyślałam, że w tym momencie Maggie zacznie płakać jeszcze bardziej, albo co gorsza, zacznie go bić i histeryzować, robiąc mi z mieszkania jakąś pieprzoną "Modę na sukces", ale ona tylko wstała i w milczeniu zaczęła się ubierać. Dean nawet nie drgnął, pozwolił jej wyjść w spokoju. Carrie z wielkim uśmiechem wzięła resztę butelki z wódką i skierowała się w samotności na górę. Zostaliśmy sami.\nWestchnęłam, nie kryjąc ulgi. W końcu nie musiałam niczego udawać, ani grać przyjaciółki. Wiedziałam, że "przyjaźń" z Maggie dobiegła ostatecznego końca i nawet nie było mi przykro z tego powodu. Spojrzeliśmy na siebie biorąc głęboki wdech.\n-Napijesz się? - zaproponowałam.\nUsiedliśmy obok siebie na kanapie, wcześniej zrzucając śmieci ze stołu. Włączyłam telewizor i upiłam sporego łyka wina, podając butelkę Deanowi.\n-Nie jest ci przykro? - zaczęłam całkiem spokojnie. Mimo całej sytuacji także wyglądał na opanowanego.\n-Jest. - westchnął. - Przykro mi, że nie dość, że sam nie czuję się dobrze, to jeszcze ranię innych. Chciałem to przyspieszyć, odizolować się od ciebie zapychając myśli kimś innym. Całkiem się udało... Na początku. Tak jak mówiłem, to nie to samo.\n-Długo nie da się siebie okłamywać... - powiedziałam mądrym tonem i uśmiechnęłam się. - To okrutne, ale cieszę się, że nie muszę jej już znosić. Gdy podał mi butelkę po raz kolejny dostrzegłam, jak blisko mnie się znajduje, a jego zapach lekko mnie rozbudził.\n-Potrafię grać w nieskończoność. To męczące, ale da się, szczególnie, jeśli nie wyobrażasz sobie bycia samemu. A ja jestem pierdolonym tchórzem.\n-Jesteś uzależniony od ludzi.\n-Wiem, zawsze to wiedziałem. Nie potrafię żyć bez bliskiej osoby, nawet jeśli ta bliskość jest sztuczna i wymuszona. Taki ze mnie skurwiel.\nUśmiechnęłam się. Chyba go rozumiałam - nie pamiętałam, kiedy ostatnio byłam sama.\n#story #death #life #words\nAnybody: Śmierć i odrodzenie - ciąg dalszy „Wyboru”\nCzłowiek nie boi się śmierci tylko bólu, który jej towarzyszy. Lęk przed nieznanym i cierpieniem często popycha ludzi do okropnych czynów. Jednak kiedy pogodzisz się ze swoim losem i czekasz na śmierć nie czujesz już nic, strach przemija i wszystko wokół ciebie przestaje mieć znaczenie. Czujesz pustkę. Nie masz już po co walczyć. Wszystko przepadło. Ci, których kochałaś są martwi, a świat, który jest okrutny i przepełniony wrogością odrzucił cię. Wtedy w pełni pojmujesz, że nic ci już nie pozostało tylko śmierć. Jesteś zmęczony fizycznie i psychicznie, jedyne czego pragniesz to zamknąć oczy i nie otworzyć ich już nigdy więcej wtem nagle słyszysz szept w swoim umyśle, tak delikatny i cichy, że zastanawiasz się czy to nie złudzenie lecz szept zyskuje na sile i przemienia się w krzyk, w krzyk twojej podświadomości „ Zemsta! Żyj dla zemsty!”. Wtem coś w tobie pęka zalewa cię żal i gniew. Potężny ogień trawi twoje wnętrzności, karmi się twoją złością i podsyca twój bunt wobec świata. Myślisz sobie jak oni śmieli doprowadzić cię do takiego stanu. Ciebie, która niegdyś byłaś na samym szczycie, zrzucili na dno. Zniszczyli cię, choć ty nic im nie zrobiłaś. Zyskujesz cel, powód do życia, odzyskać należne ci miejsce. Znów walczysz i żyjesz lecz wewnątrz jesteś martwa. Zupełnie jakby ogień, który przed chwilą w tobie płonął wypalił cię do cna, niszcząc wszystkie emocje i uczucia. Pozostawia tylko jedno słowo wyryte w twoim umyśle, słowo, które będzie towarzyszyć ci do końca twoich dni „ZEMSTA”.\nUnosiłam się na wodzie. Moje ciało niszym szmaciana lalka kolejno uderzało w wystające fragmenty skał. Ból, przenikliwy ból. Walczyłam o każdy oddech. Potężne fale niestrudzenie podtapiały mnie próbując ściągnąć na dno. Niesiona z prądem rzeki wkładałam wkładałam resztki moich sił w próby dopłynięcia do brzegu jednak moje wysiłki poszły na marne gdyż woda za wszelką cenę nie chciała mnie wypuścić ze swojego objęcia. Nagle olbrzymia fala większa od pozostałych pojawiła się na horyzoncie i z wielkim hukiem uderzyła w tafle wody. Moje ciało opadało na dno, a mnie ogarnęła błoga nicość.\nPrzyjemne światło otulało mnie i przywracała siły. Wokół mnie słychać było szepty. Dwa przyjazne głosy o ciepłej barwie dyskutowały o czymś po cichu. Nie rozumiałam o czym rozmawiali, ponieważ ich język był mi obcy. Nigdy w życiu nie słyszałam takiej dziwnej mowy lecz teraz pragnęłam jedynie skupić się na tym uczuciu ciepła wnikającego przez moją skórę i ogrzewającego moje zmarznięte ciało jednak nawet ono nie było wstanie roztopić lodowej skorupy, która niedawno pokryła moje serce. Otworzyłam powoli powieki i dostrzegłam zupełnie inny świat … zaczęłam nowe życie. Jednak przeszłość nie dawała o sobie zapomnieć i żądała wyrównania rachunków.\n#story #words #choice\nAnybody: Wybór - ciąg dalszy „Tułaczki”\nKiedy odzyskałam przytomność moja głowa wydawała się pulsować. W ustach miałam posmak żółci, a moje ciało było jak z ołowiu. Obok mnie leżał Joshue zwinięty w kłębek, jego oczy były zamknięte, a twarz pokryta była rumieńcem spowodowanym przez gorączkę. Resztkami sił podniosłam głowę z brudnej podłogi i rozejrzałam się po pomieszczeniu w którym się znajdowałam. Była to niewielka izba wypełniona zniszczonymi meblami, które pokrył kurz. Dopiero po chwili zorientowałam się, że nie jestem sama, opodal stało pięciu potężnie zbudowanych mężczyzn. Ich ubrania były zniszczone, niektóre nawet podarte. Każdy z nich miał przy sobie nóż przypięty do pasa. Kiedy tak obserwowałam otoczenie jeden z mężczyzn spostrzegł, że już nie śpię i zbliżył się jego twarz pokryta była wieloma bliznami. Uśmiechnął się do mnie lecz nie był to ciepły uśmiech pełen serdeczności czy sympatii, nie jego uśmiech był przepełniony chłodem, nie posiadał w sobie żadnej wesołości, był po prostu przerażający. Taki wyraz twarzy nie mógł wróżyć nic dobrego. Kiedy natrafiłam na jego spojrzenie przelękłam się, w jego oczach była niespotykana dzikość i niekontrolowana gwałtowność. W tedy przypomniałam sobie słowa służki "nigdy nie ufaj ludziom są zdradzieccy niczym węże i nieprzewidywalni jak dzikie zwierzęta”. Strach tak mnie sparaliżował że niebyłam wstanie nic zrobić tylko patrzeć przerażający mężczyzna się zbliża. Gdy dzielił nas zaledwie metr przystanął, a we mnie uderzył zapach alkoholu i dymu. Mężczyzna zlustrował mnie wzrokiem, by następnie chwycić mnie i Joshue za ubranie i wepchnąć do niewielkiego ciemnego pomieszczenia znajdującego się obok izby w której przebywaliśmy. miałam ochotę krzyczeć. aby nas wypuścił lecz za bardzo się bałam. Joshua się obudził i zaczął płakać. tuliłam go do siebie i prosiłam aby przestał nie chciałam za żadne skarby zwrócić na siebie uwagi mężczyzna z pomieszczenia obok. W końcu Joshua znowu odpłynął w sen. Był bardzo osłabiony i rozgrzany. Po pewnej chwili usłyszałam rozmowę z za ściany. Rozmawiali między sobą co z nami zrobić, któryś z nich podsunął pomysł aby nas sprzedać. W tedy w pełni zrozumiałam jak wielki błąd popełniłam przychodząc do tego miejsca. Konieczność ucieczki stała się faktem lecz nie miałam pojęcia jak się z tamtąd wydostać. W pomieszczeniu nie było okien a jedyne drzwi prowadziły do izby w której przebywali mężczyźni. Usiadłam zrozpaczona na podłodze i po chwili poczułam silny podmuch zimnego powietrza. Zrozumiałam że któraś z desek w ścianie musi być dziurawa. Zaczęłam sprawdzać kolejno wszystkie deski aż w końcu natrafiłam na całkowicie spróchniały kawałek drewna,pełen dziur, który dosłownie kruszył się za dotknięciem. Zaczęłam powiększać otwór w ścianie, starając się robić to jak najciszej aby nie zwrócić niczyjej uwagi. Kiedy szpara między deskami była wystarczająco dużą żebym mogła się przez nią wydostać, wzięłam Joshua na ręce, przytuliłam go mocno do siebie i opuściłam ciasną izdebkę. Gdy poczułam chłodne powietrze przesycone zapachem lasu zaczęłam biec przed siebie ile sił w nogach. Mężczyźni mogli w każdej chwili dowiedzieć się o naszej ucieczce. Jakby za sprawą tej myśli z tyłu zaczęły nabiegać dźwięki kłótni, które po chwili zamieniły się w odgłosy pogoni. Biegłam i biegłam, zdawało mi się że trwało to godzinami lecz tak naprawdę było to zaledwie kilka minut. Odgłosy z chwili na chwilę wydawał się być coraz głośniejsze. Bałam się, że jeśli odwrócę głowę zobaczę ich tuż za sobą. Zmęczenie coraz mocniej dawało o sobie znać, mój oddech robił się ciężki, a okaleczone stopy nie dawały o sobie zapomnieć. Biegłam tak opadając z sił i zbliżając się do kresu swojej wytrzymałości. Nagle dostrzegłam promienie słońca przebijające się przez zarośla. W końcu znalazłam wyjście z tego lasu, który wydawał się ciągnąc kilometrami. Przez chwilę czułam się otępiała kiedy moje oczy zaatakowało oślepiające światło. Pomimo intensywnych promieni słonecznych było bardzo zimno. Kiedy moje oczy przywykły do światła poczułam panikę. Stałam naprzeciw ogromnej przepaści. Stałam na szczycie klifu i nie było dalszej drogi ucieczki. Za swoimi plecami słyszałam odgłosy pościgu, a przede mną była … nicość.\nPoczułam jak stróżek ciepłych łez spływa mi po policzku. Szukanie wyjścia, ucieczka to wszystko na marne. Nie było nadziei. Stałam nad przepaścią. Była tak głęboka że nie było widać dna, tylko ciemność … wszech obecną ciemność. Podskoczyłam gwałtownie gdy usłyszałam, że mężczyźni wybiegi z lasu. Byli przepełnieni agresją, a na ich twarzach malowała się wściekłość. Czułam jak rośnie we mnie strach. Dwóch z nich trzymało noże i zbliżało się do mnie niewielkimi lecz miarowymi krokami. Największy z nich ten, który wcześniej zamknął mnie i Joshue w ciasnym pomieszczeniu, krzyczał coś lecz jego słowa do mnie nie docierały. Cokolwiek mówił nie było to nic miłego. Musiałam dokonać wyboru i zrobiłam jedyną rzecz, która przyszła m wtedy do głowy. Postanowiła, że jeśli mam teraz umrzeć to na własnych warunkach. Zrobiłam krok do tyłu i zaczęłam … spadać.\ngość: WHICH WAY TO GO? We wszystkich miejscach, w których wczesniej bywałeś - nie ma cię A ja wsród obcych twarzy - gubię się Nie pójdę donikąd, bo tam nie ma drogi Nie obejdę świata, bom słaby, chory i ubogi Tak więc sobie pod drzewem życia samotnie siedzę I nad prostymi sprawami mocno się biedzę - Myślę, że gdybym był bardziej w umyśle lotny Już dawno nie byłbym biedny, słaby ani samotny A tak płacę za swą tępotę cenę I gubię po drodze swoją słodką wenę Moje marzenia dawno zostały błotem zbrukane - Lepiej już w życiu było - i jest zapomniane...\nInvisibleSilence: Podoba mi się Twój styl. Widzę, że w tym co piszesz wyrażasz siebie:) Czekam na więcej\n#story #chance #words\nAnybody: Tułaczka - wydarzenia które maja miejsca po „Pamiętnej nocy”\nJest ciemno, światło które przebija się przez korony drzew nie dociera w dolne partie lasu. Jest cicho, słychać jedynie pohukiwanie sowy ukrytej pośród gałęzi, która poszukuje ofiary mającej zaspokoić jej głód. W powietrzu unosi się woń drzew i ziół. Powietrze jest suche i zimne, tak że oddychanie sprawia mi ból. Mój umysł nawiedzają obrazy okrucieństwa, które dane mi było oglądać w niedalekiej przeszłości. Widok martwych ciał moich rodziców i braci pozostawił palący ślad w mojej głowie. To wszystko sprawia, że cały czas towarzyszy mi strach który trzyma mnie za gardło utrudniając wzięcie wdechu i żal, który ściska mnie za serce tak iż o mało nie pęka. Jestem zmęczona, głodna, nie mam już siły. Moje stopy okaleczone są przez ostre kamienie i kolce roślin. Od wielu dni jedyne co miałam w ustach to garstka owoców i woda ze strumienia po której rozbolał mnie brzuch. Z czasem zaczął padać śnieg. Ziemia okryła się bielą niczym puszystym płaszczem i wygląda jak z bajki lecz gdy zamykam powieki ta czysta biel przybiera barwę szkarłatu, wtedy wydaje mi się że cały świat topi się we własnej krwi. Mój umysł płata mi figle, jak długo jeszcze wytrzymam tą tułaczkę? Joshua ciągle płacze, jego twarz jest zarumieniona, a ciało nienaturalnie ciepłe. Nie wiem co mam robić od wielu dni kroczymy przed siebie pozbawieni celu. Nie wiem jaki jest dziś dzień i jak wiele dni dane nam będzie jeszcze przeżyć. Idąc tak w pewnym momencie dostrzegłam światło pośród zarośli. Gdy zbliżaliśmy się do jego źródła z pośród krzaków wyłonił się drewniany dom, który gdyby nie blask bijący z okien można było by uznać za opuszczony bowiem ściany budynku porośnięte były mchem i pnączami, dach był dziurawy, a w kominie brakowało paru cegieł. Cały dom odpychał swoim wyglądem i wydawał się niezwykle ponurym i nieprzyjemnym miejsce lecz ciepły ogień który oświetlał jego wnętrze w ręcz kusił aby zajrzeć do środka. Wycieńczona, o resztkach siły dotarłam do drzwi i w nie zapukałam. W moim umyśle nagle pojawiła się nadziej. niczym blask świecy rozjaśniła mrok, który spowijał mój umysł. Zaczęłam wierzyć, że ktoś nam pomoże, że to kres naszej wędrówki, dopiero niebawem miałam zrozumieć jak bardzo się myliłam, a płomień nadziei miał zostać brutalnie zgaszony. Gdy zapukałam w domu słychać było jakieś poruszenie. Ktoś zaczął zbliżać się do wejścia lecz ja nie doczekałam się otwarcia drzwi bowiem nagle moja głowa stała się strasznie ciężka, a nogi się pode mną ugięły. Zmęczenie ostatnich dni uderzyło we mnie ze wzmocnioną siłą, a ja upadłam. Ogarnęła mnie ciemność, a mój umysł wypełniła pustka. Zemdlałam…\n#story #death #words\nAnybody: Pamiętna noc - wspomnienia głównej bohaterki 5 lat wcześniej\nZimne krople deszczu uderzały o ziemię i pogrążone we śnie domostwa. Chmury kłębiące się nad Loral przybrały barwę spopielałej szarości. Tego poranka niebo zwiastowało że nie wszystkim będzie dane zobaczyć wschód słońca. Podczas gdy niebo płakało jakoby przewidując tragiczne zdarzenie które miało mieć niebawem miejsc, a chmury zasłaniały niebo tworząc ciemny całun który spowił ziemię tak jakby sam bóg nie chciał patrzeć na okropieństwa zbliżającej się zbrodni, mieszkańcy zamku przemywali uśpieni w swoich komnatach.\nTej nocy nie mogłam zasnąć. Nie wiem czy to z powodu ekscytacji i zniecierpliwienia, wszak nazajutrz miały odbyć się moje 15 urodziny, czy może coś przeczuwałam lecz tej nocy nie udało mi się zmrużyć oka. Kiedy noc zbliżała się ku końcowi a z powodu deszczu komnata napełniona była chłodnych powietrzem postanowiłam pójść po służkę aby rozpaliła ogień. Kiedy przechodziłam korytarzem dostrzegłam iż drzwi do sypialni rodziców są uchylone i nigdzie nie widać żywego ducha co było dość dziwne gdyż nawet nocą w zamku roiło się od służby i żołnierzy. Pchana na przód przez ciekawość otworzyłam ciężkie dębowe drzwi i zajrzałam do środka. Moim oczom ukazał się obraz który do dziś prześladuje mnie w koszmarach. Wszędzie było pełno krwi, wszystko pokryte krwistą czerwienią. Moja matka wisiała powieszona na własnym szalu i z przerażeniem w oczach spoglądała w pustą przestrzeń. Jej usta otworzone były w niemym krzyku, a jej cera pobladła. W tej chwili nie wyglądała jak piękna i dostojna pani od której zawsze biło ciepło i spokój. Teraz przypominała ducha który nie może uwolnić ze swoich okowów. Jednak to nie było najgorsze. Dostrzegłam coś leżącego w pobliżu miejsca gdzie wisiało ciało matki. Pogrążona w letargu z umysłem niczym za mgłą kroczyłam naprzód zbliżając się do jej ciała,dopiero kiedy w kształcie leżącym niedaleko rozpoznałam ciało ojca zatrzymałam się i zauważyłam że moje stopy stoją w kałuży krwi. Nie mogąc znieść tego widoku wybiegłam z komnaty i biegłam przed siebie chcąc znaleść się jak najdalej od tego pokoju. Kiedy wbiegła do głównego holu pojełam dlaczego w całym zamku nikogo nie spotkałam. Pomieszczenie wypełnione było ciałami służby i żołnierzy. Wśród zabitych dostrzegłam twarze moich braci i poczułam jak moje serce pęka z żalu. Po policzku zaczęły płynąć gorące łzy a moje usta otworzyły się do krzyku jednak nie byłam w stanie wydać z siebie żadnego dźwięku. Stałam tam, pogrążona w letargu przez dłuższą chwilę aż do moich uszu dotarły odgłosy czyiś kroków. Moje ciało było ociężałe i ogarnęła mnie senność. Nie mogłam się ruszyć choć głos w mojej głowie krzyczał abym uciekała ciało go nie słuchało i pozostało w bezruchu. Nagle poczułam jak czujaś ręka zasłoniła mi usta i pociągnęła do tyłu między kamienne kolumny. Po chwili stałam twarzą w twarz z jedną ze służek która w ramionach trzymała mojego najmłodszego brata Joshue. Dała mi znak żebym była cicho. Kiedy kroki w pobliżu zaczynały cichnąć Wzięła mnie za rękę i ciągnąc mnie za sobą pobiegła bocznym korytarzem dla służby wciąż trzymając w ramionach Joshue. Schodziliśmy coraz niżej i zrozumiałam że prowadzi nas do podziemnych korytarze które ciągnęły się kilometrami. Kobieta wprowadziła mnie do podziemi i przekazała mi na ręce mojego 2 letniego braciszka. Ucałował mnie w czoło i patrząc mi w oczy z niewypowiedzianym smutkiem i żalem powiedział „ Ciebie dziecie krwi Dragomirów czeka życie pełne żalu i lęku. Zapomnij o przeszłości o tym kim byłaś albo ona wróci po ciebie i cię zgładzi. Porzuć swe imię i stań się nikim aby móc przeżyć. Zaopiekuj się bratem i nigdy nie ufaj ludziom są zdradzieccy niczym węże i nieprzewidywalni jak dzikie zwierzęta nigdy nie wiadomo kiedy zaatakują lub cie zdradzą. a teraz biegnij i nie oglądaj się za siebie.” Zamknęła za nami drzwi a sama wróciła do zamku i nigdy więcej o niej nie słyszałam. Tak zaczęła się moja tułaczka. tego dnia straciłam dom, rodzinę, przyjaciół ale przede wszystkim straciłam coś jeszcze bardziej cennego straciłam własną tożsamość, straciłam imię…\nPomimo iż słońce już wstało i nastał dzień, deszcz padał nieustępliwie przez kolejne kilka godzin. Tak jakby świat próbował zmyć z siebie przelaną niedawno krew. Kraj ogarnęła wojna domowa. Nastał czas chaosu i pożogi.\n/3 lata temu (27 marca) /1 komentarz\ngość: Ciekawe opowiadanie - tylko jak tu teraz spać?? ;)\n#school #miłość #love #nastolatki #szkoła #teenagers #życie #book #story #seks #opowiadanie\nms.nothing: Zdzira z II klasy.\n- Przespałam się z kimś - z trudem wydusiłam z siebie te słowa zanim Tamara zdążyła mnie podejść i sama wyciągnąć ze mnie prawdę, jak miała w zwyczaju.\nNie mogłam się temu dziwić. To w końcu moja najlepsza przyjaciółka. Według jej definicji tej relacji, oczywistym był fakt, że takie sprawy jak najszybciej trzeba ze sobą omówić. Swoją drogą, Tamara była najlepsza w dwóch rzeczach. Świetnie pełniła rolę lidera, zaczynając od tego, że była przewodniczącą szkoły, kończąc na jej uwielbieniu do organizowania tego, co tylko było możliwe do zorganizowania. Lubiła nad wszystkim panować, wydawać innym polecenia, a później cieszyć się z efektów swojej pracy. Drugą rzeczą było jej podejście do mężczyzn. Tamara to mistrzyni kokietowania, podrywania i...zostawiania. Zastanawiałam się czasem czy kiedykolwiek zamierza się ustatkować, choć zbywała to komentarzami o moim nieprzystosowaniu do nastoletniego życia. Z perspektywy czasu uważam, że miała rację. Jak mogłam zadawać pytania o uczuciową stabilizację osiemnastoletniej dziewczynie? Czasami zazdrościłam jej tej beztroski, lekkości z jaką przychodzi jej nawiązywanie nowych znajomości. Teraz, gdy nasze drogi prawdopodobnie na zawsze się rozeszły mogę powiedzieć, że naprawdę kochałam tę dziewczynę. Gdyby nie Tamara, skończyłabym jako wrak człowieka, którego, mimo młodego wieku, nie czeka już nic pozytywnego. Już wiem, że nie można poddawać się w starciu z brutalną rzeczywistością. Nie żałuję niczego, co się wydarzyło. Zaczęłam żyć, a nie tylko istnieć. Albo po prostu zwariowałam. Ale kto powiedział, że szaleństwo nie jest częścią tego świata?\n- O Mój Boże! Dlaczego dowiaduję się o tym dopiero teraz? Jak było? Chcę wiedzieć wszystko, włączając w to obrzydliwe szczegóły! Czy to ktoś ze szkoły? A może jakiś starszy facet? Jeśli zrobiłaś to ze studentem to chyba zemdleję z ekscytacji! Jestem w szoku, ale oczywiście..\n- Tamara! Przestań gadać to może zdołam powiedzieć Ci cokolwiek.\n- Nel, mów natychmiast! Twój pierwszy raz na pewno był wyjątkowy. W tej chwili opowiedz mi o wszystkim. Czy powinnam się obrazić? Przyjaźnimy się od pięciu lat, a ja nawet nie domyślam się kto mógłby być twoim tajemniczym chłopakiem.\n- Tamara, nie wiem czego oczekujesz. Było...dziwnie.\n- Co to znaczy? Akcja trwała dwie minuty?\n- Po wszystkim zwyczajnie wyszedł, zostawił mnie bez słowa - powiedziałam, siląc się na obojętność.\n- Cholera! Skopię mu tyłek. Mów, który to dupek.\n- Nie mogę, nie zrozumiesz tego. Zresztą, ja się mu wcale nie dziwie. Jeśli ktoś się dowie, nie będziemy mieć życia w tej szkole.\n- A więc to ktoś z naszego liceum. Doskonale. - stwierdziła z entuzjazmem Tamara - Drogą dedukcji szybko dowiem się, kto ma czelność z nami zadzierać. I wykończę go.\nWiedziałam, że nie żartuje. Mistrzyni sabotażu i uprzykrzania życia swoim wrogom już rysowała w głowie plan działania. Nigdy nie został on wprowadzony w życie.\nCzułam, że ponowne spotkanie z moim 'tajemniczym chłopakiem' będzie najbardziej żenującym momentem mojego dotychczasowego życia. Byłam wtedy bardzo naiwna. Z czasem, po późniejszych wydarzeniach, mimowolnie zaczęłam myśleć, że zawsze może być gorzej.\nObmyślałam tysiące scenariuszy naszego kolejnego spotkania, które nieuchronnie miało nastąpić. Pierwszy raz cieszyła mnie myśl, że w szkole otaczają mnie setki osób i nie ma tu miejsca na prywatność. Postanowiłam odwlekać rozmowę z Aleksem do czasu kiedy wspomnienia wyblakną, a mówienie o naszej małej chwili zapomnienia nie będzie owiane wstydem i przepełnione niezręczną, trudną do zniesienia ciszą. Tylko czy taki moment miał nadejść?\nChrysalis ♕: Masz świetny avatar. ;>\nLovely Mess: Piękne ♥


Przepis - Drobiowo-pieczarkowe kotleciki przepis - Gotujmy.pl\n06 cze 2009 12:15\nSzybkie danie obiadowe oraz wyśmienita zakąska na przyjęcia\n1 łyżka majonezu (Hellmans Babuni)\nPiersi z kurczaka drobno kroimy. Pieczarki ścieramy na tarce (średnie oczka) i przesmażamy aż do odparowania wod.y Delikatnie doprawiając solą i pieprzem. Wszystkie składniki mieszamy w misce. Doprawiamy do smaku. Smażymy kotleciki (placuszki) na oleju na złoty kolor\nJuż się spotkałam z takim przepisem u mojej Cioci, która była nim zachwycona. Ja też spróbuję :) Brzmi smacznie\nJa takie robię,są rewelacyjne,u mnie się nimi zajadają!\nŚwietne danie....myślę, że można by jeszcze podkreślić smak przyprawą maggi\nZa sama foteczke 5 sie nalezy. Bardzo ladnie wygladaja i zapraszaja do wyprobowania ;)\nA ja sobie pozwoliłam dodac fotkę, bo dzisiaj to danie było moim przepysznym obiadkiem ;) tylko zapomniała, że robiłam z papryką, a tu w składzie papryki nie ma... ale to prawie to samo :)\n[quote nick=Sarenka]Za sama foteczke 5 sie nalezy. Bardzo ladnie wygladaja i zapraszaja do wyprobowania ;)[/quote] A ja sobie pozwoliłam dodac fotkę, bo dzisiaj to danie było moim przepysznym obiadkiem ;) tylko zapomniała, że robiłam z papryką, a tu w składzie papryki nie ma... ale to prawie to samo :) Pyszności :]\nDziękuję bardzo Karito za fotkę. Z papryką nie próbowałam, ale jak słusznie stwierdziła Sarenka bardzo ładnie wyglądają i w najbliższym czasie wypróbuję jak z papryką smakują :)\n[quote nick=karita][quote nick=Sarenka]Za sama foteczke 5 sie nalezy. Bardzo ladnie wygladaja i zapraszaja do wyprobowania ;)[/quote] A ja sobie pozwoliłam dodac fotkę, bo dzisiaj to danie było moim przepysznym obiadkiem ;) tylko zapomniała, że robiłam z papryką, a tu w składzie papryki nie ma... ale to prawie to samo :) Pyszności :][/quote] Dziękuję bardzo Karito za fotkę. Z papryką nie próbowałam, ale jak słusznie stwierdziła Sarenka bardzo ładnie wyglądają i w najbliższym czasie wypróbuję jak z papryką smakują :)\nA ja sobie pozwoliłam dodac fotkę, bo dzisiaj to danie było moim przepysznym obiadkiem ;) tylko zapomniała, że robiłam z papryką, a tu w składzie papryki nie ma... ale to prawie to samo :) Pyszności :]\nBrawo karita, foteczka pierwsza klasa!\n[quote nick=karita][quote nick=Sarenka]Za sama foteczke 5 sie nalezy. Bardzo ladnie wygladaja i zapraszaja do wyprobowania ;)[/quote] A ja sobie pozwoliłam dodac fotkę, bo dzisiaj to danie było moim przepysznym obiadkiem ;) tylko zapomniała, że robiłam z papryką, a tu w składzie papryki nie ma... ale to prawie to samo :) Pyszności :][/quote] Brawo karita, foteczka pierwsza klasa!\nnie zawstydzaj mnie ;) kotleciki pyszne, to i musiałam się nimi nacieszyć i fotek nacykać :)\n[quote nick=Sarenka][quote nick=karita][quote nick=Sarenka]Za sama foteczke 5 sie nalezy. Bardzo ladnie wygladaja i zapraszaja do wyprobowania ;)[/quote] A ja sobie pozwoliłam dodac fotkę, bo dzisiaj to danie było moim przepysznym obiadkiem ;) tylko zapomniała, że robiłam z papryką, a tu w składzie papryki nie ma... ale to prawie to samo :) Pyszności :][/quote] Brawo karita, foteczka pierwsza klasa![/quote] nie zawstydzaj mnie ;) kotleciki pyszne, to i musiałam się nimi nacieszyć i fotek nacykać :)\nJUŻ SAME SKŁADNIKI BARDZO MI ODPOWIADAJĄ\nBędą u syna na "18"!


X Webstarfestival - BRIEF\nWebstarfestival to konkurs na najlepsze strony internetowe, jedyny taki wśród polskich konkursów przeznaczonych dla branży internetowej i interaktywnej. Skierowany do szerokiego audytorium, skupia środowiska polskich internautów, właścicieli stron i agencje interaktywne.\nW tym roku nagrody przyznawane są w sekcjach Webstary dla najlepszych stron internetowych (28 kategorii), Webstary Internautów – nagrody internautów (28 kategorii) i Webstar Creative dla najlepszych kampanii (10 kategorii). Specjalna nagroda zostanie również wręczona Człowiekowi Roku Polskiego Internetu.\nW ciągu dziewięciu edycji konkursu wzięło w nim udział ponad 3 000 uczestników. Jeśli chcesz spróbować swoich sił i zaprezentować swoją kreację internetową, zgłoś swoją stronę na www.webstarfestival.pl/pages/formular.\nPartnerzy Konkursu: www.webstarfestival.pl/festiwal/partnerzy


BIP - Urząd Gminy Słońsk: Przyczyny zminay klasyfikacji PKD\nKlasifikacja PKD na 2008r. » Klasyfikacja PKD\nPrzyczyny zminay klasyfikacji PKD\nPrzyczyny zmiany klasyfikacji działalności\nZmiany ekonomiczne i gospodarcze zachodzące na arenie światowej oraz potrzeba globalnej wymiany informacji społeczno-gospodarczej wymusiła konieczność gruntownej przebudowy klasyfikacji statystycznych m. in. klasyfikacji działalności.\nW świecie istnieje pięć dużych systemów klasyfikacyjnych w zakresie działalności:\nONZ-towski - ISIC\nUnii Europejskiej - NACE\npółnocnoamerykański - NAICS\naustralijski i nowozelandzki - ANZSIC\njapoński - JSIC\nKlasyfikacje działalności, ONZ - ISIC oraz UE - NACE, przechodziły wieloletni proces harmonizacji. Obecnie są zbieżne pod względem metodologicznym, a klasyfikacja NACE uznawana jest jako europejski odpowiednik klasyfikacji ISIC.\nW 2000 roku pod patronatem Departamentu Statystyki Organizacji Narodów Zjednoczonych i Unii Europejskiej oraz dyrektorów Urzędów Statystycznych Stanów Zjednoczonych i Kanady podpisano dokumenty pozwalające realizować projekt prac umożliwiających uzyskanie jak największej zbieżności pomiędzy NAICS, a NACE i ISIC. Zatem, działania te zmierzają do zapewnienia spójności pomiędzy klasyfikacjami występującymi na trzech poziomach: ogólnoświatowym, regionalnym (np. europejskim) i krajowym. Ogół działań zmierzających do aktualizacji i zharmonizowania klasyfikacji statystycznych funkcjonujących w ONZ (ISIC/CPC), Unii Europejskiej (NACE/CPA) i krajach Ameryki Północnej (NAICS) nazwano "Operacją 2007".\nGłównymi przyczynami aktualizacji klasyfikacji były:\na. konieczność zapewnienia porównywalności odpowiednich danych statystycznych na poziomie międzynarodowym (potrzeba globalnej wymiany informacji w świecie);\nb. potrzeba przystosowania klasyfikacji do rozwoju gospodarki światowej,\na w szczególności rozwoju nowych technologii oraz rodzajów działalności.\nPolska Klasyfikacja Działalności, która została opracowana na podstawie NACE Rev. 2 zachowuje z nią pełną spójność oraz porównywalność: metodologiczną, pojęciową, zakresową i kodową na wszystkich poziomach. W celu wyodrębnienia rodzajów działalności charakterystycznych dla polskiej gospodarki i będących przedmiotem obserwacji statystycznych, polską wersję rozszerzono o podklasy.\nProces aktualizacji klasyfikacji działalności ISIC/NACE/PKD odbywał się poprzez prowadzone na szeroką skalę konsultacje z udziałem krajowych urzędów statystycznych państw członkowskich ONZ i Unii Europejskiej, służb Komisji Europejskiej, Europejskiego Banku Centralnego, Europejskich Stowarzyszeń Gospodarczych i Handlowych, związków zawodowych oraz innych użytkowników. W ramach działań krajowych związanych z opracowaniem PKD 2007 został powołany zarządzeniem Nr 60 Prezesa Rady Ministrów z dnia 15 lipca 2005 r. Międzyresortowy Zespół ds Wdrożenia Klasyfikacji Działalności oraz Klasyfikacji Wyrobów i Usług. Zadaniem Zespołu jest skoordynowanie prac zmierzających do przygotowania i wdrożenia klasyfikacji działalności oraz klasyfikacji wyrobów i usług, w dostosowaniu do klasyfikacji statystycznych przygotowywanych i przewidzianych do wprowadzenia od roku 2007 wspólnie przez Organizację Narodów Zjednoczonych i Unię Europejską. Jako członkowie Zespołu wskazani zostali przedstawiciele kilkunastu ministrów w randze sekretarza bądź podsekretarza stanu. W ramach Zespołu powołano 5 grup roboczych, którym powierzono określone zadania związane zarówno z opracowaniem projektów klasyfikacji, jak i ich wdrożeniem.\nRozporządzenie Rady Ministrów (105.8kB)\nPKD - Schemat (214.9kB)\nPKD - opis szczegółowy (1.3MB)\nŹródło informacji: Zofia Krawiec\nData utworzenia: 2008-01-10 13:01:47\nData wprowadzenia: 2008-01-10 13:01:46\nData publikacji: 2008-01-10 13:05:36\nOstatnia zmiana: 2008-01-10 13:05:37\nIlość wyświetleń: 6081


Strona główna›Płatny YouTube stał się faktem!\nŹródło zdjęć: © jm3 / flickr.com / CC\nTen dzień musiał kiedyś nastąpić – serwis YouTube wprowadził płatne subskrypcje dla niektórych kanałów.\nChyba nikt nie może powiedzieć, że jest zaskoczony ogłoszeniem, jakie pojawiło się na blogu YouTube. W końcu o wprowadzeniu odpłatności za niektóre kanały w tym serwisie mówiło się już od jakiegoś czasu i chyba wszyscy podskórnie przeczuwaliśmy, że ten dzień kiedyś nastąpi. Ale też wszyscy chyba mieli nadzieję, że nie nastąpi to tak szybko. Tak czy inaczej, płatny YouTube stał się faktem.\nChoć jeśli chodzi o nasze warunki jest to raczej fakt jedynie medialny, ponieważ żaden z 5. płatnych kanałów, które biorą udział w programie pilotażowym, nie jest dostępny w Polsce. A szkoda, bo może ktoś w naszym zapomnianym przez Google kraju chciałby zapłacić za oglądanie na YouTube Ulicy Sezamkowej.\nTego się jednak na razie nie dowiemy - wiemy natomiast, że użytkownicy będą mogli oglądać za darmo treści na płatnych kanałach przez 1. dni, po czym będą musieli zapłacić za dostęp do nich co najmniej 0,99 dolara miesięcznie. W przypadku wyżej wspomnianej Ulicy Sezamkowej (no dobra, oficjalnie nazywa się to Jim Henson Family TV, ale wiadomo o co chodzi) jest to już jednak 2,99 dolara miesięcznie. W niektórych przypadkach opłata będzie zmniejszona, jeśli użytkownik zdecyduje się opłacić roczny abonament z góry. Sama subskrypcja będzie ważna na każdym urządzeniu, na które zalogowany będzie konkretny użytkownik.\nYouTube zapowiada, że płatne kanały są rozszerzeniem możliwości jakie już wcześniej dawał twórcom program partnerski portalu. To twórca będzie decydował o tym czy będzie pobierał opłaty za dostęp do swoich treści ale i tak wcześniej YouTube musi zakwalifikować go do programu.\nWprowadzenie odpłatności za niektóre kanały na YouTube jest logiczną konsekwencją tego, że użytkownicy porzucają tradycyjną telewizję na rzecz wszelkiego rodzaju treści na żądanie. YouTube po prostu wchodzi w wiek dojrzały i chyba zmierza w kierunku przekształcenia się w bezpośrednią konkurencję dla Netflixa. Ale i tak z łezką w oku będziemy wspominać niewinne początki tego serwisu.\nPolecamy w serwisie Giznet.pl: Microsoft potwierdza: Windows Blue powrotem do tradycji\nMWC 2013: Firefox OS stał się faktem - pierwsze wrażenia\nPłatny Youtube bez reklam pojawi się już w październiku