HDR HDR | Real-time rendering class\nThis is the Polish translation of Advanced-Lighting/HDR article of learnopengl.com tutorial series.\nDomyślnie wartości jasności i koloru są obcinane do wartości pomiędzy 0.0 i 1.0, gdy są zapisywane do bufora ramki. To na pozór niewinne stwierdzenie sprawia, że zawsze określamy wartości światła i koloru gdzieś w tym zakresie, próbując dopasować je do sceny. Działa to dobrze i daje przyzwoite wyniki, ale co się stanie, jeśli będziemy chodzić w szczególnie jasnym obszarze z wieloma jasnymi źródłami światła, które w sumie przekraczają wartość 1.0? Odpowiedź brzmi, że wszystkie fragmenty, których jasność lub suma kolorów przekracza 1.0, zostają obcięte do 1.0, co nie jest zbyt miłe do oglądania:\nZe względu na dużą liczbę wartości kolorów fragmentów obciętych do wartości 1.0 każdy z jasnych fragmentów ma dokładnie taki sam biały kolor na dużym obszarze, tracąc znaczną ilość szczegółów i nadając im fałszywy wygląd.\nRozwiązaniem tego problemu byłoby zmniejszenie mocy źródeł światła i upewnienie się, że żaden obszar fragmentów w twojej scenie nie będzie jaśniejszy niż 1.0; nie jest to dobre rozwiązanie, ponieważ zmusza do użycia nierealistycznych parametrów oświetlenia. Lepszym rozwiązaniem jest, aby wartości kolorów tymczasowo przekroczyły wartość 1.0 i przekształcić je z powrotem do oryginalnego zakresu 0.0 i 1.0 w ostatnim kroku, ale bez utraty szczegółów.\nMonitory są ograniczone do wyświetlania kolorów w zakresie 0.0 i 1.0, ale nie ma takiego ograniczenia w równaniach oświetlenia. Dzięki temu, że kolory fragmentów mogą przekroczyć 1.0, mamy znacznie większy zakres wartości kolorów znany jako high dynamic range (HDR). Przy HDR jasne rzeczy mogą być naprawdę jasne, ciemne mogą być naprawdę ciemne, a szczegóły można zobaczyć w obu przypadkach.\nHDR był pierwotnie używany tylko w fotografii, gdzie fotograf robił wiele zdjęć tej samej sceny z różnymi poziomami ekspozycji, rejestrując duży zakres wartości kolorów. Te połączone obrazy tworzą obraz HDR, w którym duży zakres szczegółów jest widoczny na podstawie połączonych poziomów ekspozycji lub określonej ekspozycji, z jaką jest oglądany. Na przykład obraz poniżej pokazuje wiele szczegółów w jasno oświetlonych regionach z niską ekspozycją (patrz okno), ale te szczegóły zniknęły przy dużej ekspozycji. Jednak wysoka ekspozycja ujawnia teraz dużą ilość szczegółów w ciemniejszych regionach, które wcześniej nie były widoczne.\nJest to również bardzo podobne do działania ludzkiego oka i podstawą renderowania HDR. Kiedy jest mało światła, ludzkie oko dostosowuje się, więc ciemniejsze części są znacznie lepiej widoczne i podobnie jest dla jasnych obszarów, tak jakby ludzkie oko miało automatyczny suwak ekspozycji w oparciu o jasność sceny.\nRenderowanie z wykorzystaniem HDR działa trochę tak: pozwalamy na uzyskanie znacznie większego zakresu wartości kolorów w celu zebrania szerokiego zakresu ciemnych i jasnych szczegółów sceny, a na końcu przekształcamy wszystkie wartości HDR z powrotem na low dynamic range (LDR) [0.0, 1.0]. Ten proces przekształcania wartości HDR w wartości LDR nazywa się mapowaniem tonalnym (ang. tone mapping) i istnieje duża kolekcja algorytmów mapowania tonalnego, które mają na celu zachowanie większości szczegółów HDR podczas procesu konwersji. Te algorytmy mapowania tonalnego często zawierają parametr ekspozycji, który selektywnie faworyzuje ciemne lub jasne obszary.\nJeśli chodzi o rendering w czasie rzeczywistym, HDR pozwala nam nie tylko przekroczyć zakres LDR [0.0, 1.0] i zachować więcej szczegółów, ale także daje nam możliwość określenia intensywności źródła światła przez realnej intensywności. Na przykład słońce ma znacznie większą intensywność niż latarka, więc dlaczego nie skonfigurować słońca takiego jakie jest (np. z jasnością diffuse 10.0). To pozwala nam na lepsze skonfigurowanie oświetlenia sceny z bardziej realistycznymi parametrami oświetlenia, co nie byłoby możliwe przy renderowaniu LDR, ponieważ wtedy zostaną one bezpośrednio obcięte do 1.0.\nPonieważ monitory wyświetlają tylko kolory w zakresie od 0.0 do 1.0, musimy przekształcić wartości kolorów HDR z powrotem do zakresu monitora LDR. Po prostu ponowne przekształcenie kolorów za pomocą prostego uśredniania wartości nie przyniesie nam zbyt wiele dobrego, ponieważ jaśniejsze obszary stają się bardziej dominujące. Możemy jednak użyć różnych równań i/lub krzywych, aby przekształcić wartości HDR z powrotem w LDR, co daje nam pełną kontrolę nad jasnością sceny. Jest to proces wcześniej określony jako mapowanie tonalne i jest to ostatni krok renderowania HDR.\nAby zaimplementować renderowanie HDR, potrzebujemy jakiegoś sposobu, aby zapobiec obcinaniu wartości kolorów po uruchomieniu każdego Fragment Shadera. Gdy framebuffery używają znormalizowanego formatu koloru (np. GL_RGB) jako wewnętrznego formatu bufora kolorów OpenGL automatycznie obcina wartości do zakresu pomiędzy 0.0 i 1.0 przed zapisaniem ich w buforze ramki. Ta operacja dotyczy większości typów formatów bufora ramki, z wyjątkiem formatów zmiennoprzecinkowych, które są używane dla ich rozszerzonego zakresu wartości.\nGdy wewnętrzny format bufora kolorów bufora ramki jest określony jako GL_RGB16F, GL_RGBA16F, GL_RGB32F lub GL_RGBA32F znany jest jako zmiennoprzecinkowy framebuffer, który może przechowywać wartości zmiennoprzecinkowe poza domyślnym zakresem wartości 0.0 i 1.0. Jest to idealne do renderowania w HDR!\nAby utworzyć zmiennoprzecinkowy bufor ramki, jedyną rzeczą, którą musimy zmienić, jest parametr formatu wewnętrznego bufora kolorów:\nDomyślny framebuffer OpenGL (domyślnie) zajmuje tylko 8 bitów na składnik koloru. Dzięki zmiennoprzecinkowemu framebufferowi z 32 bitami na składnik koloru (przy użyciu GL_RGB32F lub GL_RGBA32F) używamy 4 razy więcej pamięci do przechowywania wartości kolorów. Ponieważ 32 bity nie są tak naprawdę potrzebne, chyba że potrzebujesz wysokiego poziomu precyzji, wystarczy użyć GL_RGBA16F.\nDzięki zmiennoprzecinkowemu buforowi kolorów dołączonemu do bufora ramki możemy teraz renderować scenę do tego bufora ramki, wiedząc, że wartości kolorów nie zostaną obcięte do zakresu między 0.0 i 1.0. W przykładzie demonstracyjnym tego samouczka najpierw renderujemy oświetloną scenę w zmiennoprzecinkowym buforze ramki, a następnie wyświetlamy bufor kolorów bufora ramki na wypełnionym kwadracie pełnoekranowym; będzie wyglądać to tak:\n// [...] render (lighted) scene\n// now render hdr colorbuffer to 2D screen-filling quad with different shader\nTutaj wartości kolorów sceny są wprowadzane do bufora kolorów zmiennoprzecinkowych, który może zawierać dowolną wartość koloru, prawdopodobnie przekraczającą 1.0. W tym samouczku powstała prosta scena demo z dużym rozciągniętym sześcianem działającym jak tunel z czterema punktowymi światłami, z których jedno jest bardzo jasne i znajduje się na końcu tunelu:\nRendering do zmiennoprzecinkowego framebuffera jest dokładnie taki sam jak taki sam jak rendering do normalnego framebuffera. Nowością jest Fragment Shader hdrShader, który renderuje ostateczny kwadrat 2D z dołączoną teksturą bufora zmiennoprzecinkowego. Najpierw określmy prosty Fragment Shader:\nTutaj bezpośrednio próbkujemy zmiennoprzecinkowy bufor kolorów i używamy jego wartości koloru jako wyjścia Fragment Shadera. Jednakże, ponieważ dane wyjściowe kwadratu 2D są bezpośrednio renderowane do domyślnego bufora ramki, wszystkie wartości wyjściowe Fragment Shadera będą obcięte do zakresu między 0.0 i 1.0, mimo że mamy kilka wartości w teksturach zmiennoprzecinkowych przekraczających 1.0.\nStaje się jasne, że intensywne wartości światła na końcu tunelu są obcięte do 1.0, ponieważ duża ich część jest całkowicie biała, skutecznie tracąc wszystkie szczegóły oświetlenia które przekraczają 1.0. Ponieważ bezpośrednio przekształcamy wartości HDR w wartości LDR, to tak, jakbyśmy nie mieli włączonego HDR. To, co musimy zrobić, aby to naprawić, to przekształcenie wszystkich wartości zmiennoprzecinkowych z powrotem w zakres 0.0 - 1.0 bez utraty jakichkolwiek szczegółów. Musimy zastosować proces o nazwie mapowania tonalnego (ang. tone mapping).\nMapowanie tonalne to proces przekształcania wartości kolorów zmiennoprzecinkowych do oczekiwanego zakresu [0,0, 1,0] znanego jako LDR bez utraty zbyt dużej ilości szczegółów, któremu często towarzyszy określony stylistyczny balans kolorów.\nNajprostszy algorytm mapowania tonalnego znany jest jako mapowanie tonalne Reinharda i polega na podziale wartości kolorów HDR na wartości kolorów LDR równomiernie równoważąc je wszystkie. Algorytm mapowania tonalnego Reinharda równomiernie rozkłada wszystkie wartości jasności na LDR. Dodamy mapowanie tonalne Reinharda do poprzedniego Fragment Shadera, a także dodamy korekcję gamma (w tym wykorzystanie tekstur sRGB):\n// reinhard tone mapping\nDzięki zastosowaniu mapowania tonalnego Reinharda nie tracimy już szczegółów w jasnych obszarach naszej sceny. Algorytm ma tendencję do faworyzowania jaśniejszych obszarów, sprawiając, że ciemniejsze regiony wydają się mniej szczegółowe i wyraźne:\nPonownie można zobaczyć szczegóły na końcu tunelu, ponieważ wzór tekstury drewna staje się ponownie widoczny. Dzięki temu względnie prostemu algorytmowi mapowania tonalnego możemy właściwie zobaczyć cały zakres wartości HDR przechowywanych w zmiennoprzecinkowym buforze ramki, co daje nam precyzyjną kontrolę nad oświetleniem sceny bez utraty szczegółów.\nZauważ, że mogliśmy również bezpośrednio zastosować mapowanie tonalne na końcu naszego Fragment Shadera, nie potrzebując żadnego zmiennoprzecinkowego bufora ramki! Ponieważ sceny stają się coraz bardziej złożone, często będziesz musiał przechowywać wyniki pośrednie HDR w buforach zmiennoprzecinkowych, więc jest to dobre ćwiczenie.\nInnym interesującym zastosowaniem mapowania tonalnego jest umożliwienie użycia parametru ekspozycji. Prawdopodobnie pamiętasz ze wstępu, że obrazy HDR zawierają wiele szczegółów widocznych na różnych poziomach ekspozycji. Jeśli mamy scenę z cyklem dziennym i nocnym, sensowne jest używanie mniejszej ekspozycji w świetle dziennym i wyższej ekspozycji w porze nocnej, podobnie jak dostosowuje się ludzkie oko. Przy takim parametrze ekspozycji pozwala nam skonfigurować parametry oświetlenia, które działają zarówno w dzień, jak i w nocy w różnych warunkach oświetleniowych, ponieważ musimy jedynie zmienić parametr ekspozycji.\nStosunkowo prosty algorytm mapowania tonalnego wykorzystujący ekspozycję wygląda następująco:\n// Exposure tone mapping\nTutaj zdefiniowaliśmy uniform exposure, który domyślnie przyjmuje wartość 1.0 i pozwala nam precyzyjniej określić, czy chcielibyśmy bardziej skupić się na ciemnych czy jasnych regionach wartości kolorów HDR. Na przykład, przy wysokich wartościach ekspozycji ciemniejsze obszary tunelu wykazują znacznie więcej szczegółów. W przeciwieństwie do tego, niska ekspozycja w dużym stopniu usuwa szczegóły ciemnego regionu, ale pozwala nam zobaczyć więcej szczegółów w jasnych obszarach sceny. Rzuć okiem na poniższy obraz, aby zobaczyć tunel o różnych poziomach ekspozycji:\nTen obraz wyraźnie pokazuje korzyści płynące z renderingu HDR. Zmieniając poziom ekspozycji, widzimy wiele szczegółów naszej sceny, które w innym przypadku zostałyby utracone przy LDR. Na przykład na końcu tunelu, przy normalnej ekspozycji struktura drewna jest ledwo widoczna, ale przy niewielkiej ekspozycji drewniane wzory są wyraźnie widoczne. To samo dotyczy drewnianych wzorów w pobliżu, które są znacznie lepiej widoczne przy wysokiej ekspozycji.\nMożesz znaleźć kod źródłowy wersji demonstracyjnej tutaj.\nPokazane algorytmy mapowania tonalnego to tylko garstka z dużej kolekcji (bardziej zaawansowanych) algorytmów mapowania tonalnego, z których każdy ma swoje mocne i słabe strony. Niektóre algorytmy mapowania tonalnego faworyzują pewne kolory/intensywności niż inne, a niektóre algorytmy wyświetlają równocześnie kolory o niskiej i wysokiej ekspozycji, aby uzyskać bardziej kolorowe i szczegółowe obrazy. Istnieje również zbiór technik znanych jako automatyczna regulacja ekspozycji (ang. automatic exposure adjustment) lub adaptacja oka (ang. eye adaptation), które określają jasność sceny w poprzedniej klatce i (powoli) dostosowują parametr ekspozycji, np. scena staje się jaśniejsza w ciemnych obszarach lub ciemniejsza w jasnych obszarach naśladujących ludzkie oko.\nPrawdziwa korzyść z renderowania HDR naprawdę pokazuje się w dużych i złożonych scenach z ciężkimi algorytmami oświetlenia. Ponieważ trudno jest stworzyć tak złożoną scenę demo do celów dydaktycznych, przy zachowaniu jej dostępności scena demo tutoriala jest niewielka i brakuje jej szczegółów. Chociaż jest stosunkowo prosta, pokazuje niektóre zalety renderowania HDR: żadne szczegóły nie są tracone w obszarach jasnych i ciemnych, ponieważ można je odzyskać za pomocą mapowania tonalnego, a dodanie wielu świateł nie powoduje utraty szczegółów i wartości światła można określić za pomocą ich oryginalnych wartości jasności nie ograniczonych przez wartości LDR. Co więcej, renderowanie HDR sprawia, że kilka interesujących efektów jest bardziej wykonalnych i realistycznych. Jednym z tych efektów jest bloom, o którym porozmawiamy w następnym samouczku.\nDoes HDR rendering have any benefits if bloom won’t be applied?: pytanie stackexchange, które zawiera długą odpowiedź opisującą niektóre zalety renderowania HDR.\nWhat is tone mapping? How does it relate to HDR?: kolejna interesująca odpowiedź z doskonałymi obrazami referencyjnymi do objaśnienia mapowania tonalnego.


Dlatego też tak ważne jest, by przestrzenie użytkowe z przeznaczeniem na spożywanie posiłków dedykowane dzieciom były właściwie zaplanowane i urządzone. Niezwykle istotne są w tym kontekście szkolne stołówki, w których dzieci spożywają nawet 2-3 posiłki dziennie. Jak zatem powinna wyglądać taka przestrzeń, by nawet największe niejadki chciały w niej przebywać? O szczegółach opowiada Maria Kowalewska, dyrektorka ds. edukacji i komunikacji z Federacji Polskich Banków Żywności, partnera społecznego programu „Extra Szkolna Stołówka”.\nKolory, czyli ma być energetycznie\nKolor otoczenia wpływa na nasze samopoczucie – przeważnie dobrze czujemy się w sąsiedztwie jasnych barw. I tak żółty i pomarańczowy mogą powodować, że będziemy zadowoleni i radośni. Kolorem, który pobudza do działania i dzięki któremu mamy więcej energii, jest czerwony. Te energetyczne barwy będą sprzyjać spożywaniu posiłków. Dlatego też w pomieszczeniach przeznaczonych do jedzenia, w tym na szkolnych stołówkach, powinny dominować różne odcienie żółtego, pomarańczowego i czerwonego. Niewskazane są barwy chłodne, w tym wyjątkowo niesprzyjający jedzeniu kolor niebieski.\nMusi być jasno, czyli dużo światła\nPrzestrzenie użytkowe, w tym te przeznaczone dla dzieci, powinny być właściwie doświetlone. Istotna jest zarówno obecność światła dziennego, jak i odpowiednio zaprojektowane oświetlenie dodatkowe. W jasnej stołówce szkolnej zdecydowanie przyjemniej będzie zjeść obiad.\nBezpiecznie i funkcjonalnie, czyli rozplanowanie przestrzeni\nMiejsca, w których dzieci spożywają posiłki, muszą cechować się odpowiednim rozplanowaniem przestrzeni. Takim, by dzieci czuły się bezpiecznie, swobodnie, komfortowo. Jednocześnie miejsca te muszą być niezwykle funkcjonalne. Jeśli mówimy o stołówkach w placówkach oświatowych, pamiętajmy, że to dzieci są głównymi użytkownikami i współgospodarzami szkoły i to z myślą o nich powinna być planowana szkolna przestrzeń:\nPomieszczenie powinno być pozbawione elementów, które mogą być dla dziecka potencjalnym zagrożeniem, takich jak ostre kanty czy szklane przedmioty.\nMówiąc o miejscach publicznych przeznaczonych do spożywania posiłku przez dzieci, warto pamiętać o zasadzie – im większa przestrzeń w przeliczeniu na jedną osobę, tym lepiej. Ważne bowiem, by zagęszczenie było na odpowiednim poziomie, ponieważ wpływa ono na poziom hałasu, a ten nie sprzyja atmosferze, w której najmłodsi powinni jeść.\nMeble powinny być dostosowane do wieku użytkowników przestrzeni – stół i krzesła muszą odpowiadać wzrostowi dzieci, dla jakich są przeznaczone. Na stołach powinna być taka ilość miejsca, która gwarantuje, że dziecko bez problemu zmieści tacę z obiadem, a podczas jedzenia nie będzie trącać kolegów.\nCo ważne, także między stołami powinna zostać zachowana odpowiednio duża ilość miejsca, by bez trudu można było mijać kolegów spożywających posiłki przy sąsiednich stołach. Dzięki odpowiedniemu rozplanowaniu przestrzeni, szkolna stołówka będzie miejscem nie tylko spożywania posiłku w komfortowych warunkach, ale także przestrzenią budowania wzajemnych relacji miedzy uczniami.\nW miejscu, w którym dzieci spożywają posiłki, powinny mieć dostęp do bieżącej wody – by mogły zadbać o higienę rąk. Na stołach muszą znajdować się serwetki, które także będą jej sprzyjać.\nDzieci powinny mieć również swobodny dostęp do tac i sztućców.\nIdealną sytuacją jest, gdy w miejscu spożywania posiłku znajduje się też osobny kącik, wyposażony w wygodne kanapy, w którym dzieci odpoczną po zjedzeniu obiadu i poczekają na swoich kolegów.\nDzieci są wzrokowcami, czyli pamiętajmy o kolorowych dodatkach\nWszelkie dekoracje powinny być zainstalowane nisko, na wysokości wzroku dzieci. Jednak, co ważne, muszą być one planowane z umiarem, by nie powodowały nadmiaru bodźców, zbytnio nie rozpraszały – aby dzieci mogły się skupić na spożywaniu posiłku. Ważne są też naczynia, w jakich podawane są posiłki dla najmłodszych – kolorowe talerze i kubki będą zachęcać do jedzenia. Na stołach powinny znajdować się estetyczne nakrycia.\nAtmosfera i wygląd miejsca ma znaczenie także podczas rodzinnego wyjścia na obiad – zwłaszcza, gdy rodzice planują posiłek z dzieckiem w wózku lub z kilkorgiem pociech. Wtedy najlepiej wybierać przestrzenne lokale, co ważne - bez schodów. Istotne, by pomieszczenia były jasne, pełne kolorów i przyjaznych dla dzieci mebli – to wyznaczniki, które mogą pomóc w wyborze miejsca na rodzinny obiad. Stoły i krzesła powinny być dostosowane do dzieci – idealne są te, których wysokość da się regulować. Wspaniale, jeśli w środku znajduje się kącik dla najmłodszych, w którym mogą one spędzić czas, zanim zostanie podany posiłek. Odpowiednio zorganizowana przestrzeń sprawi, że dzieci z chęcią zasiądą do stołu.


Ciasteczka bananowe - Kulinarne Nawigacje\nCo zrobić z umierającymi bananami w lodówce? Cudnie kremowe i mokre w środku ciasteczka bananowe!\nChlebek bananowy zna pewnie każdy z Was. Przepis na mój ulubiony wypiek z bananów jest na blogu. Ten ciasteczkowy przepis jest zupełnie inny!\nTym razem poszłam o krok dalej i stworzyłam bananowe pyszności. Coś w stylu włoskich biscotti cudnie miękkich i rozpływających się w ustach.\nMożna przygotować ten przepis w wersji wegańskiej i zrezygnować z masła zwierzęcego zupełnie. Nic nie stracą na smaku!!!\nSkładniki na 27 szt:\n1 szklanka mąki pszennej (można zastąpić kokosową)\n1 szklanka mąki kokosowej (można zastąpić pszenną)\n100 g miękkiego masła (opcjonalnie)\n1/2 szklanki cukru muscovado (można użyć cukru trzcinowego)\n3/4 szklanki pasty migdałowej (można użyć kremowego masła orzechowego)\n1 łyżeczka pasty waniliowej (można użyć laski wanilii)\nDo przygotowania ciasteczek możecie użyć albo 2 szklanek mąki pszennej lub 2 szklanek kokosowej albo zmiksować według Waszego uznania, tak by uzyskać w sumie 2 szklanki.\nJeżeli w Waszym maśle orzechowym jest cukier możecie z niego zrezygnować w przepisie. Ciasteczka będą mniej słodkie. Moja pasta migdałowa była z samych migdałów bez cukru.\nNagrzej piekarnik do 180 st. z termoobiegiem.\nDo miski wsyp mąkę. Dodaj proszek i sodę oraz sól i cynamon. W osobnej misce (jeżeli używasz masła) to utrzyj je z cukrem muscovado. Jeżeli nie używasz masła utrzyj cukier z pastą migdałową lub masłem orzechowym. Dodaj rozgniecione banany i pastę waniliową i miksuj dalej do połączenia się składników.\nWsyp suche składniki do masy orzechowo- bananowej i wymieszaj całość. Wyłóż blachę do pieczenia papierem. Zwilż dłonie lekko wodą i kulaj małe kuleczki. Spłaszcz je lekko i ułóż na blaszce. Zachowaj odstęp, bo lekko urosną. Na każdym ciasteczku odciśnij widelcem stempel.\nWstaw do piekarnika i piecz 10 min. Zaraz po upieczeniu ciasteczka są bardzo miękkie. Wyciągnij i odstaw do ostudzenia na kolejne 10 min.\nCiasteczka bananowe do dobra alternatywa na słodką przekąskę dla dzieci do szkoły lub na pyszny dodatek do popołudniowej kawy.\nwegańskie ciasteczkaciasteczka bananoweciasteczka\nHej! 🙂 właśnie je zrobiłam z dodatkiem gorzkiej czekolady! Są pyszne i bardzo puszyste.\n25 lutego 2019 at 11:37\nCieszę się ogromnie!! 🙂\nHej czy można zrezygnować w jakiś sposób z masła orzechowego? Pasty orzechowej?\n27 stycznia 2020 at 12:54\nMożna użyć tradycyjnego masła 🙂\nWitam, i ja zrobiłam takie ciastka… poza tym, że termoobieg jest za mocny na taki delikatny wypiek, to mi one po prostu nie smakują… są mdłe i za słodkie. No czegoś tam brakuje… Ale oczywiście to kwestia gustu. Szkoda tylko tylu drogich składników 🙁 Pozdrawiam\n27 stycznia 2020 at 12:46\nOne nie są bardzo słodkie, a kremowość daje masło orzechowe. Przygotowując je z dziećmi czasem polewam je czekoladą, by były słodsze. Ale dziękuję Tobie bardzo za opinię!\n8 marca 2020 at 15:12\nRzeczywiście są bardzo słodkie i lekko mdłe… Ale może Młodemu zasmakują.\n18 marca 2020 at 15:05


Niespieczone ciasto! - Jedzenie I Koktajle | Może 2022\ncómo deshacerse de la hinchazón constante\ncómo los teléfonos inteligentes han cambiado nuestras vidas\nlavar la cara con agua fría o caliente\nNiespieczone ciasto! - Może 2022\nJasne, ten kawałek ciasta marchewkowego wygląda teraz pysznie, ale poczekaj, aż usłyszysz, przez co przeszedł, żeby wyglądał tak dobrze.\nKtóregoś dnia wyciągnąłem jedną z moich ulubionych książek kucharskich,Książka kucharska Babe's Country, wegetariańska książka kucharska będąca częścią tego wspaniałego filmuDzieckoi opublikowany w 1998 roku. Po prostu to uwielbiam! Zawiera mój ulubiony przepis na ciasto marchewkowe, który robiłem dziesiątki razy (dlaczego jest tak pyszny? Część magii polega na tym, że używa sody oczyszczonej, która, jak mówi książka, sprawia, że ciasto jest super wilgotne - nawet po kilku dniach).\nW każdym razie postanowiłem zrobić ciasto marchewkowe, do którego naprawdę tęskniłem. Po raz pierwszy od co najmniej roku przeczytałem w całości instrukcję (gdy coś zrobię kilka razy, to mam tendencję do odtłuszczania) - i zobaczyłem, że ciasto należy upiec na okrągłej tortownicy lub kwadratowym brownie patelnia typu. Teraz robiłem to tylko w dwóch foremkach do ciasta warstwowego lub w prostokątnej formie 9x13, ale tym razem postanowiłem postępować zgodnie ze wskazówkami. A gdy wlewałem ciasto na patelnię, pomyślałem, że to strasznie dużo ciasta na jedną 9-calową tortownicę! Ale zignorowałem mój instynkt pieczenia ... Co za błąd!\nMoje ciasto nie jest w pełni upieczone. Wyjęłam go z piekarnika po odpowiednim czasie i wyglądał na upieczony - cały podpuchnięty i brązowy na wierzchu, wcale się nie poruszał na środku. Położyłem go na stojaku chłodzącym i zostawiłem w spokoju na co najmniej 20 minut. Kiedy wróciłem, zdjąłem zewnętrzny pierścień patelni, a następnie przerzuciłem ciasto na talerz, aby móc położyć je na cokole i zamrozić. Yikes !!!! Środek spodu zapadł się sam w sobie. Moje ciasto było surowe w środku.\nCo mógłbym zrobić? Mój umysł szalał. Wyciągnąłem z szafki patelnię mini-Bundt, następnie łyżką wyjąłem surowe ciasto i wrzuciłem do mini. Włączyłem mój toster konwekcyjny na 325 stopni, włączyłem mini i miałem nadzieję, że wszystko będzie dobrze.\nPotem spróbowałem wyrównać dziurę, którą zrobiłem w cieście. Kiedy skończyłem, wyglądało na to, że upiekłem go na patelni z anielskim jedzeniem (rodzaj). Ale wnętrze wciąż było niedogotowane, więc ciasto wróciło do piekarnika o 350 stopniach, siedząc samotnie do góry nogami na blasze do pieczenia. Ustawiłem minutnik na 15 minut i miałem nadzieję, że wszystko będzie dobrze.\nDobre wieści? Wszystko działało! Patelnia mini-Bundt pełna ledwo ugotowanego ciasta upiekła się lekka i puszysta, a ja zjadłem ją od razu, wszystko ciepłe z piekarnika. Jak widać powyżej, Rich podniósł kciuk do góry nieco dziwnie wyglądający, dwukrotnie upieczony placek marchewkowy - i to tylko z odrobiną kremu z melasy z serka śmietankowego. Kiedy całkowicie lukrowałam ciasto, prawie nie można było powiedzieć, że to kiedyś byłotak bliskodo bycia katastrofą. Ale powiem ci coś: lekcja, której się nauczyłem, to bardziej niż to, jak uratować flop z ciastem, to zaufanie do własnego instynktu, jeśli chodzi o wybór patelni do ciast lub ciastek batonowych. Jeśli wygląda na to, że za dużo ciasta, następnym razem wybiorę większą patelnię, niezależnie od tego, co mówi przepis.


Loteria Grill 2018. Grillujemy razem, na swoim! - Biuro prasowe - Knorr.pl\nSłoneczna, niczym letnia pogoda sprawiła, że sezon grillowy możemy uznać za otwarty. W związku z tym marki Knorr, Hellmann’s i Tortex, łącząc siły, przygotwały dla smakoszy potraw z rusztu wyjątkową akcję promocyjną. Co miesiąc mogą oni wygrać aż 50 tysięcy na zakup działki. Na swoim smakuje najlepiej!\nLoteria „Grillujemy razem, na swoim!” to prawdziwa gratka na wielbicieli grillowania. Kupując produkty marek Knorr (przyprawę lub sos sałatkowy) oraz Hellmann’s lub Tortex, mają oni szansę na wygranie aż 50 tysięcy na swoją działkę. Dodatkowo każdego dnia trzech uczestników wygrywa 500 złotych. Prosty mechanizm i jasne zasady będą dla konsumentów dodatkową zachętą. Wystarczy bowiem zarejestrować paragon potwierdzający zakup produktów na stronie www.grill.pl. Zgłoszenia są przyjmowane od 15 kwietnia do 15 czerwca 2018.\nCelem akcji promocyjnej jest wsparcie produktów z portfolio marek Knorr, Hellmann’s i Tortex dedykowanych do dań z grilla. Oparta jest ona na zasadzie komplementarności – wymienione marki pozwalają skompletować zestaw produktów, który pomoże konsumentom zagwarantować doskonały smak dania z grilla na różnych etapach jego przygotowywania. Za odpowiednie doprawienie odpowiadają przyprawy Knorr, kompozycję warzyw uzupełni sos sałatkowy Knorr, a dressingi Hellmann’s i Tortex będą przysłowiową kropką nad „i”.\nGrilluj na swoim.JPG


Kulturalna Małopolska na koniec karnawału - Agencja Informacyjna Nasz Kraków\nStrona główna Kultura Kulturalna Małopolska na koniec karnawału\nKulturalna Małopolska na koniec karnawału\nSpektakle, koncerty i wydarzenia kulturalne dostępne już nie tylko w sieci! Sprawdź karnawałową ofertę otwieranych po przerwie instytucji artystycznych województwa małopolskiego.\nZgodnie z nowym Rozporządzeniem Rady Ministrów RP, od 12 lutego dla publiczności mogą znowu otworzyć się wszystkie teatry, filharmonie, opery i kina. Warunkiem jest zachowanie reżimu sanitarnego oraz udostępnienie nie więcej niż 50 procent dostępnych miejsc na widowni. Co z okazji nowego otwarcia przygotowały instytucje artystyczne województwa małopolskiego.\nPoprzedni artykułKraków: Kto ponosi winę za pożar w Archiwum Miasta?\nNastępny artykułKonkurs „Mecenat Małopolski bis” 2021-2022


Marcin Knyszyński ‹Na rubieżach rzeczywistości: W poszukiwaniu rzeczywistości obiektywnej› – Esensja\nTytuł Labirynt śmierci\nTytuł oryginalny A Maze of Death\nPierwotny tytuł powieści napisanej w 1968 brzmiał „The Hour of the T.E.N.C.H.” – po kilku perturbacjach zmieniony został na „A Maze of Death”. Książka wydana została w roku 1970 przez wydawnictwo Doubleday i szybko uznana za jedną z najmroczniejszych powieści Philipa K. Dicka. Do Polski trafiła dokładnie takim samym sposobem jak „Do Androids Dream of Electric Sheep?” – „Labirynt śmierci” ukazał się w tak zwanym „trzecim obiegu” w 1986 roku. W 1990 roku, za sprawą oficyny „Alfa”, wyszła pierwsza oficjalna edycja powieści w tłumaczeniu Arkadiusza Nakoniecznika. Wersja ta posłużyła jeszcze potem dwa razy „Rebisowi” – w 1997 i 2017 roku. „Labirynt śmierci” jest jedną z pozycji absolutnie obowiązkowych podczas „studiów nad Dickiem” – warto go przeczytać po wspomnianym „Ubiku”, gdyż mamy wówczas do czynienia w bardzo ciekawymi analogiami.\nCzternastu kolonistów przybywa na dziewiczą planetę Delmak-O, gdzie mają założyć pierwszą ludzką osadę. Podróżują „nosaczami” – statkami, które stają się bezużyteczne po wylądowaniu, zatem jeśli pójdzie coś nie tak, liczyć mogą tylko na ratunek z zewnątrz. Jako ostatni przybywa główny (w sumie „najbardziej główny” – ale o tym później) bohater, Seth Morley, wraz żoną – na miejscu wita ich zdezorientowana reszta ekipy. Okazuje się, że przyszli koloniści nie wiedzą zupełnie nic o swoich zadaniach, planach kolonizacji, ani nawet dobrze nie pamiętają, dlaczego w ogóle biorą w niej udział. Gdy zawodzi kontakt z satelitą i całkowicie urywa się kontakt z zewnętrznym światem, osadnicy zostają zdani sami na siebie. Są tylko oni, brak jasno określonych celów, obca planeta, na której żyją „liny”, czyli bezkształtne, galaretowate istoty potrafiące „wyprodukować” dowolny przedmiot bezpośrednio z materii planety. Gdzieś niedaleko osady zauważono tajemniczą, na poły realną budowlę, nazywaną po prostu „Budynkiem”, która budzi wśród bohaterów niewytłumaczalną grozę. Eksploracja planety (bo cóż innego pozostało?) powoduje narastanie agresji i nieporozumień, a na domiar złego co jakiś czas umierają kolejni członkowie ekspedycji. Narasta strach i paranoja, aż dochodzi w końcu do wydarzeń wprost niewyobrażalnych. Cały świat rozsypuje się na kawałki i okazuje się (podobnie jak w „Ubiku” czy „Oku na niebie”) współdzielonym snem pasażerów statku kosmicznego. Załoganci budzą się i przypominają sobie wszystko – są uwięzieni w polu grawitacyjnym martwej gwiazdy, z którego nie sposób uciec. Skazani na śmierć, „umilają” sobie pozostały im czas tworzeniem wirtualnych światów, w których mogą istnieć bez uczucia przygnębiającej beznadziei i oczekiwania na koniec istnienia.\nPhilip K. Dick przedstawia wydarzenia na planecie Delmak-O z punktu widzenia różnych bohaterów i każdą relację nacechowuje indywidualnym rysem interpretacyjnym. Najważniejszą postacią jest tu Seth Morley, ale poza tym, że jego opis świata występuje najczęściej, nie jest wcale bardziej wiarygodny. Już w „Oku na niebie” Dick odwoływał się do Heraklitowych pojęć „idios kosmos” i „koinos kosmos” – to pierwsze, oznaczające „kosmos prywatny” ma tu być zbiorem indywidualnych spostrzeżeń i interpretacji rzeczywistości, które konstruują w pełni świat naszych snów, ale w rzeczywistości na jawie muszą wejść w interakcje z podobnie wykreowanymi „prywatnymi kosmosami” innych ludzi. Razem mogą posłużyć do budowy „koinos kosmos”, czyli „kosmosu publicznego” – obiektywnie istniejącej rzeczywistości, która ma równie obiektywnie określone cechy, niezależne od naszego „prywatnego” chciejstwa, niedoskonałości i indywidualnych predyspozycji.\nDokładnie to dzieje się na Delmak-O. Wszystkie postacie śnią, choć o tym nie wiedzą. Ich „prywatne kosmosy” są tak mocno zindywidualizowane, że opierają się całkowicie jakiejkolwiek integracji z pozostałymi. Koloniści niby ze sobą rozmawiają, ale słychać tylko monologi, kakofonię nie powiązanych ze sobą tyrad i wizji świata. Gdy docierają w końcu do koszmarnego „Budynku”, każdy z nich widzi tylko to, co chce zobaczyć. Szyld nad drzwiami wejściowymi oznajmia za każdym razem coś innego – „biczownię”, „winiarnię”, „rozumownię”, „czarownię” czy „hockownię-klockownię”, czyli realizację wstydliwych marzeń, nieopanowanych żądz i osobistych preferencji względem rzeczywistości. „Z wami jest coś nie w porządku. To jakiś debilizm albo coś w tym rodzaju. Każdy z was zdaje się żyć w prywatnym, odseparowanym świecie, nie zwracając uwagi na innych” – dziwi się Seth Morley zaraz po przybyciu na Delmak-O i okazuje się potem (do czego wrócimy) jedynym bohaterem potrafiącym wyjść poza „własne ja”. Przy okazji „Inwazji z Ganimedesa” pisaliśmy o tym, że ludzie są czymś w rodzaju monad Leibniza – dziś znowu wracamy do tej idei. Jesteśmy odseparowani od siebie, zamknięci we własnych solipsystycznych słojach (lub lemowych „skrzyniach profesora Corcorana”) – i czasem, jak w „Ubiku”, możemy próbować dotrzeć do rzeczywistości obiektywnej. Ale czy to w ogóle możliwe?\nFormat 272s. 150×225mm; oprawa twarda, obwoluta\n„Labirynt śmierci” jest najbardziej „snergową” powieścią z wszystkich dzieł Philipa K. Dicka. Adam Wiśniewski-Snerg w swej trzeciej, bardzo niedocenionej, powieści pod tytułem „Nagi cel”, zaprasza na pseudonaukowy wykład profesora Lisitano, który mówi swoim słuchaczom o tym, że obiektywna rzeczywistość nie istnieje. Dokładnie tak – nie ma jej, a wszystko czego doświadczamy to nasze wyobrażenia, marzenia i nadzieje, w których jesteśmy uwięzieni. Tak samo jak my funkcjonują wszyscy inni, zamknięci we własnych światach – wspólna rzeczywistość, rzeczony „koinos kosmos”, przesuwamy w domenę wiary, którą utrzymują „manifestacje”, czyli wydarzenia, mające miejsce, gdy dochodzi do „nakładania się na siebie” rzeczywistości prywatnych. Kosmosy osobiste naciskają na siebie, a siły pochodzące z tych nacisków kreują „świat”, w którego istnienie wierzymy. (Snerg w swojej „Arce” poszedł jeszcze dalej – polecam przeczytać zaraz po „Labiryncie śmierci”).\nŚwiat Delmak-O powstał z syntezy wyobrażeń, poglądów, przekonań i religii wyznawanych przez członków załogi statku kosmicznego. Komputer pokładowy LIN889B, od którego wzięła się nazwa dziwnych istot-kreatorów zamieszkujących planetę, stworzył rzeczywistość, odzwierciedlającą coś jeszcze – nieuświadamiane pragnienia wszystkich załogantów, dotyczące niezaprzeczalnego dowodu na to, że rzeczywistość obiektywna jednak istnieje i że mogą ją w jakiś sposób poznać. Stąd wzięła się specyficzna konstrukcja świata Delmak-O, w którym jedyną religią jest dziwny konglomerat chrześcijaństwa, zoroastryzmu, judaizmu, islamu, buddyzmu, oparty na przeświadczeniu realności Boga. Jest to podstawowe i najważniejsze założenie tej „syntetycznej religii” – Bóg, podobnie jak u Teda Chianga, istnieje i aktywnie wpływa na życie swoich owieczek. Występuje on w czterech postaciach – Konstruktor, który tworzy nowe elementy świata i odnawia, gdy są zużyte (czyli Bóg Ojciec „ciągnący” byt ku doskonałemu światu idei Platona, lub Jedni Plotyna); Orędownik, który poprzez ofiarę był jest w stanie „zdjąć Klątwę” i umożliwić ludziom poznanie prawdziwej, obiektywnej rzeczywistości (wiadomo, Jezus); Chodzący po Ziemi pocieszający maluczkich (Duch Święty) i złowrogi byt nazwany Niszczycielem Formy. Tej istoty nie ma w chrześcijańskiej Trójcy, ale uosabiać go możemy w siłą przeciwną do działania Konstruktora. Niszczyciel Formy to manifestacja entropii, rozkładu rzeczywistości, z którą mieliśmy do czynienia w kilku ostatnich powieściach Dicka. To on odpowiedzialny jest za ludzką śmierć, rozpad materii, degenerację rzeczywistości. Przeciwko niemu staje Konstruktor aktywnie zwalczający efekty entropii – tym skuteczniej, im żarliwiej modlą się do niego ludzie. Autor postanowił zsyntetyzować również swoje poglądy, rozbudować i zdefiniować swoje dość luźno opisywane teorie, które zaznaczaliśmy już we „Wbrew wskazówkom zegara” i „Ubiku” – ale robi to również dlatego, żeby ponownie wskazać siłę samego człowieka i jego wiary.\nMieszkańcy Delmak-O nie muszą w nic wierzyć. Oni mają pewność, że Bóg istnieje. Tylko, że skoro jest namacalnym bytem, to nie może być doskonały – to wiemy już z „Trzech stygmatów Palmera Eldritcha”. Podstawą religii jest tu niepodważalny fakt istnienia, nie ma tu żadnych „transcendentnych symboli, żadnych metafizycznych nonsensów”. W takim układzie Bóg i jego Manifestacje to tylko zwykłe materialne byty, różniące się od nas tylko stopniem rozwoju. I tu znowu wracamy do Adama Wiśniewskiego-Snerga i jego „Robota”. Występujące tam Nadistoty nie są absolutne, choć mogą być tak przez nas postrzegane – ich umiejętności to dla nas magia i supermoce. Są one jednak tylko „produktem” ewolucji jak my wszyscy. Jeden z kolonistów, który zaczyna snuć podobne rozważania, uświadamia sobie, że został właśnie „ateistą, w czasach niezbitych dowodów na istnienie Boga”. Tylko, że ten jego „ateizm” jest w takich warunkach czymś jak najbardziej oczywistym – skoro akceptujemy boską niedoskonałość, to tym bardziej nie powinniśmy go nazywać „Bogiem”.\nI to dlatego właśnie w świecie-śnie na Delmak-O dochodzi do rzeczy pozornie niewytłumaczalnej. Pomimo iż istnienie „Boga” (w tym Orędownika, którego zadaniem miało być otwieranie oczu ludziom) jest niezaprzeczalnym faktem to i tak jego rezydentom nie udaje się dotrzeć do rzeczywistości obiektywnie istniejącej. Co więcej – brak porozumienia, ciągłe zamknięcie w „więzieniu własnych oczekiwań i nadziei” i niemożność ustalenia wspólnej wizji rzeczywistości powoduje jej rozpad. Okazuje się, że brak transcendentnego, niepoznawalnego bytu spajającego i ujednolicającego wizje cząstkowe (nazwijmy go Bogiem, Absolutem, Jednią, Światem Idei), w miejsce którego pojawiają się jacyś faktycznie istniejący Konstruktorzy czy Niszczyciele Formy, to koszmar, z którego trzeba się jak najszybciej wybudzić. Mieszkańcy Delmak-O nie potrafili funkcjonować jako grupa, wykreowany przez nich świat rozpadł się jak domek z kart – nie było w nim nic, w czym mogliby upatrywać sił wyższych, nie dawał im nadziei na cokolwiek poza trwanie w materii pożeranej przez entropię. Paradoks – w świecie zbudowanym tylko z impulsów nerwowych nie istniało nic poza materią.\nPasażerowie statku kosmicznego, skazani na śmierć w polu grawitacyjnym planety, są w trochę innym położeniu. Otóż nie mają dowodów na istnienie Boga, lecz mogą w niego wierzyć. Nie mają żadnej nadziei na wydostanie się z grawitacyjnej pułapki, więc uciekają w światy wirtualne. Lecz jak widać na przykładzie Delmak-O ich „wycieczki” skazane są z góry na niepowodzenie. Seth Morley jako jedyny członek załogi zaczyna myśleć inaczej – a może porzucić wszelką nadzieję? Otworzyć śluzę i zginąć w przestrzeni kosmicznej, kończąc ten koszmar raz na zawsze? I wtedy ukazuje mu się Orędownik – dokładnie tu, w korytarzach statku, w świecie, który przecież z założenia był tym rzeczywistym. Może to interpretować dwojako. Możemy podejść do tego tak samo jak do końcówki „Ubika”, w której Glen Runciter znajduje monetę z podobizną Joego Chipa i jego świat rozsypuje się w drobny mak – Seth Morley i jego towarzysze żyją w śnie wielopoziomowym. Nie ma możliwości zatem, czy jakakolwiek inna rzeczywistość, w której kiedykolwiek się znajdą, będzie prawdziwa. Horror.\nMożna też uznać, że żyją w świecie realnym. Pasażerowie nie wierzą w istnienie sił wyższych, uciekają więc do świata, gdzie nie muszą w nie wierzyć, ponieważ one istnieją. I nagle, po którejś tam z kolei wyprawie w świat wirtualny, Morley wierzyć zaczyna. Nie wie nic, nie ma dowodów, ma tylko wiarę i nadzieję, że istnieje cokolwiek więcej niż zestaw danych zarejestrowanych przez jego aparat poznawczy. Że jego „idios kosmos” to nie wszystko, że może jest jednak coś niepoznawalnego i transcendentnego. Co oznacza jego nagłe zniknięcie z pokładu statku zaraz po spotkaniu z Orędownikiem (lub tym co po prostu manifestowało się Morleyowi w ten właśnie sposób)? Czy Orędownik naprawdę mu się ukazał, czy symbolizował tylko jego wewnętrzną przemianę? Co się tak naprawdę stało? Nie ma jednej obiektywnej, publicznej interpretacji – są tylko subiektywne, prywatne, każdego czytelnika z osobna.\n28 VI 2020 12:01:21\nA czy pomiędzy "Ubikiem" a "Labiryntem śmierci" nie powinien być "Galaktyczny druciarz"?\n28 VI 2020 13:03:30\n"Druciarz galaktyki" będzie za miesiąc. Zrobiłem zamianę w oczekiwaniu na nową edycję "Rebisu".\n27 VII 2020 07:39:50\nDobra, przeczytałem „Labirynt śmierci” i powyższy artykuł. Warto było. A oto parę SPOJLEROWYCH uwag na gorąco:\nCo najmniej część imion bohaterów ma konotacje religijne / mitologiczne oraz niesie pierwiastek zła i śmierci:\nSeth Morley – Set egipski bóg zła i pustyni, wyobrażany pod postacią węża, krokodyla, hipopotama\nMorley to co prawda tylko miasto w Anglii, ale „mor” w nazwisku Setha kojarzy się z łacińskim mors mortem śmierć oraz angielskim mortal – śmiertelny i morbid – chorobliwy, a nawet z Morlockami z „Wehikułu czasu” Wellsa.\nDr Milton Babble – biblijna wieża Babel; mieszkańcy osady nie mogą się ze sobą dogadać zupełnie jak budowniczy wieży, ponadto w powieści kluczową rolę odgrywa tajemnicza Budowla; każdy inaczej odczytuje napisy na jej wejściu. John Milton to poeta, autor „Raju utraconego”\nMary Morley – Maryja Matka Jezusa – w języku biblijnym nazywana też „drugą Ewą”; Maryja „naprawiała” to co zniszczyła Ewa w Raju; znaczenie dickowskiej Mary jest jednak złowrogie, tak jak „pierwszej” Ewy. W udziwnionym spisie treści w informacji o rozdziale ósmym autor podaje, że Mary jest w ciąży (oczywiście w powieści nie ma na ten temat wzmianki)\nIgnatz Thugg – thuggowie to wyznawcy hinduistycznej bogini śmierci Kali, zabójcy-dusiciele (znani np. z filmu „Indiana Jones”); imię Ignacy pochodzi z łacińskiego ignis – ogień . Ignatz nie ma wiele wspólnego ze św. Ignacym, za to dużo z ogniem piekielnym, a może z zoroastryjskim kultem ognia\nGlen Belsnor – Bel/Baal/Belial/Belzebuth imiona bliskowschodnich bóstw, których kult był zwalczany w Starym Testamencie. Imię Belzebub, bóstwa utożsamianego z Szatanem, zwanego Władcą Much. Glen Belsnor jest bardzo zainteresowany miejscowymi muchami\nSusie Smart – mądra i cnotliwa Zuzanna w biblijnej Księdze Daniela, młoda kobieta niesłusznie oskarżona o rozwiązłość; Susie, tak jak Mary, jest przeciwieństwem swojej imienniczki; jest rozwiązła i niezbyt rozgarnięta\nHIPOTEZA 1. Tylko statek kosmiczny jest prawdziwym światem, ale…\n… w rzeczywistości na statku kosmicznym Seth otwiera zawór i zabija wszystkich, w tym siebie. Spotkanie z Orędownikiem przypomina kuszenie Chrystusa na pustyni, by skoczył ze skały; Seth jest ułomnym Mesjaszem, który ulega pokusie, a rzekomy Orędownik – Niszczycielem Formy. Oferta Orędownika bardziej niż zbawienie przypomina pokusę, której ulega Seth… Seth pragnie zostać kaktusem na pustyni. Jest to antyteza rajskiego ogrodu i drzewa życia. Ponadto Set jest egipskim bogiem pustyni. Szata Orędownika jest WYPŁOWIAŁA. Tymczasem podczas biblijnych objawień anielskie istoty mają zawsze LŚNIĄCE szaty.\nHIPOTEZA 2 Wszystkie światy są prawdziwe, zgodnie z doktryną Specktowsky’ego są to kolejne kręgi, w których moc Boga kolejno słabnie, co ostatecznie obrazuje studnia grawitacyjna, w którą wpadł statek kosmiczny (piekło – stan bez wyjścia)\n1 Tekel Upharsim (nazwa, tak jak imię Susie pochodzi z Księgi Daniela i zapowiada śmierć). Wytwarzają tam przetwory z pomarańczy, które gromadzi Seth. Pomarańcza jest odpowiednikiem owoców rajskiego ogrodu. Żyje tam się nieźle, ale Seth i Mary są niezadowoleni.\nPrzed wyruszeniem w podróż Seth wzywa diabła:\n„-Chcę tylko dokończyć mój ser – rzekł Morley, odkrawając kolejny plaster. Nagle poczuł, że wcale nie ma na niego ochoty; zjadł już zbyt dużo. –Do diabła z tym wszystkim – powiedział rzucając nóż”.\nNiedługo potem spotyka Chodzącego po Ziemi – nadprzyrodzony byt. Ciemne ramiona, ciemna twarz w wyobrażeniach hinduistycznych i judeochrześcijańskich raczej wskazują na postać demoniczną. Chodzący po Ziemi doradza zabranie się innym pojazdem. Jedyny dobry uczynek jaki „anioł” przypomina Sethowi to miłość do żarłocznego i fałszywego kota, którego Seth ma spotkać po śmierci.\nW rzeczywistości pojazd Setha i Mary ulega katastrofie i na domniemany Delmak O trafiają po swoim zgonie.\n2 Delmak O to obraz zdeprawowanego raju („czyśca”?), gdzie kontakt z Bogiem jest osłabiony, ale wciąż możliwy. Początkowo bohaterowie snują się po planecie bez celu. Znajdują węża z nogami, który jest mechanizmem. W biblijnym raju wąż też miał początkowo nogi – dopiero po skuszeniu Adama i Ewy został ukarany koniecznością pełzania w prochu. Tutaj nosicielami zła są sami ludzie, nie wąż.\nRzeka, którą przekracza grupa to odpowiednik greckiego Styksu, a tatuaże, które znajdują na ciele to „znamię Bestii” z Apokalipsy św. Jana. Kolejne śmierci zbliżają bohaterów do Persusa 9 czyli piekła\n3 Persus 9 Obraz piekła. Jeszcze jeden jego krąg osiągnie Seth jako kaktus na pustyni. W tym świecie nie ma Boga, modlitwy są nieskuteczne, a astronauci egzystują w cieniu zagłady co oznacza piekło.\nPerseusz był greckim bohaterem, którego jako dziecko zamknięto w skrzyni i wrzucono do morza. Jako młodzieniec wyprawiał się do podziemi (piekła). Po śmierci został przemieniony w gwiazdozbiór. W mitologii greckiej Perseusz jest postacią pozytywną.


Pożyczki, wysokie kwoty, minimum formalności. Sprawdź - www.pozyczka.fora.pl\nPożyczki, wysokie kwoty, minimum formalności. Sprawdź\nWysłany: Czw 18:40, 19 Paź 2017 Temat postu: Pożyczki, wysokie kwoty, minimum formalności. Sprawdź\nWysłany: Nie 16:32, 22 Paź 2017 Temat postu: Pozyczka\nWitam. Jakie są wymagania aby uzyskać. Powiem szczerze że najchętniej skonsolidowalabym swoje zadłużenia. Wplatalam się w spirale pożyczek pozabankowych zaczęło się to 4 lata temu jestem młodą osoba mam 23 lata. Z tego co wiem widnieje w big i Bik. Moje zadłużenie jest dość duże. Oczywiście mam komornika itp. Skonsolidowane pożyczek pozwoliłoby mi się go pozbyć i ogólnie funkcjonować jakoś w życiu. Pozdrawiam\nWysłany: Pon 9:41, 05 Mar 2018 Temat postu:


Tabletka anty wzięta 8h za późno - Wizaz.pl\nTabletka anty wzięta 8h za późno\nMoja dziewczyna wzięła tabletkę anty 8h za późno, jest to pierwszy tydzień cyklu. Pytanie, czy powinniśmy się teraz dodatkowo zabezpieczać przez jakiś czas?\nWyślij prywatną wiadomość do Sanbi145\nZnajdź więcej postów Sanbi145\nDot.: Tabletka anty wzięta 8h za późno\nJakie bierze tabletki? Konkretnie nazwę. Przy wielu tabletkach dozwolone jest do 12 godzin spóźnienia, wystarczy przeczytać ulotkę. Mi się często zdarza wziąć po 5 albo i więcej godzinach i jest ok. Jeśli np. tabletki zwykle bierze o 15 to ma czas żeby ją wziąć do 3 nad ranem.\nCzas edycji: 2017-05-11 o 14:35\nWiadomości: 5 924\nNapisane przez Sanbi145\nPrzeczytaj ulotkę. Martwiłaby się gdyby to było po 12h\nCat: - I need you to stay late tonight...\nBądź dobrym człowiekiem. Dla każdego.\nMasz zapłon z tą odpowiedzią.\nWiadomości: 4 077\nA Ty i dziewczyna macie zapłon przy czytaniu ulotek :-D\nZwierzak to nie rzecz, nie kupuj go na prezent ! Devon_rose\nJa nie rozumiem jak można nie przeczytać ulotki zanim się brać jakiekolwiek leki. W nich piszą o chociażby alergenach, skutkach ubocznych i ostrzeżenia. Przecież tabletki anty to nie witamina c. One wchodzą w interakcje z innymi lekami, antybiotyki obniżają skuteczność, węgiel aktywowany, grejfryty, antydepresanty. A potem zdziwienie, że ciąża\nNo jak widać można nie czytać ulotek z tego co się bierze :/\nJa mimo, że ulotkę belary znam praktycznie na pamięć to i tak mam jedną odłożoną w szafce dla pewności i spokoju ducha jak czegoś nie jestem pewna Trinitty90\nData ostatniego posta: 2017-05-19 23:51:32


Osiedle Port Drzewny. Czyste powietrze, czysta energia\nPort Drzewny to jedno z najczystszych pod względem jakości powietrza miejsc w Toruniu i okolicach. Nasze osiedle powstaje w odległości ok. 500 m od innej zabudowy jednorodzinnej. Z dala od przemysłowych kominów i ruchliwych tras komunikacyjnych. Na osiedlu Port Drzewny nie będzie więc smogu, hałasu, a także miejskiego zgiełku.\nNa naszym osiedlu powstaną nowoczesne i energooszczędne domy z ogrodami, pompami ciepła i wentylacją mechaniczną z rekuperacją. Stawiamy na ekologiczne i innowacyjne rozwiązania. Dlatego też na osiedlu nie będzie źródeł niskiej emisji. Będziemy możliwie szeroko korzystać z odnawialnych źródeł energii, tworząc np. spółdzielnie energetyczne i produkując prąd z fotowoltaiki na dachach budynków bądź też na zadaszeniach miejsc parkingowych tzw. carportów, gdzie będzie możliwe także ładowanie samochodów elektrycznych.\nNa osiedlu powstanie zupełnie nowy ekosystem. A to za sprawą m.in. drzew, które będziemy nie tylko sadzić, ale także przesadzać z innych lokalizacji - w przeciwieństwie do innych deweloperów. Liczbę sadzonych drzew będzie można śledzić na liczniku, który pojawi się już wkrótce na naszej stronie internetowej. Docelowo urządzimy też aleje, przy których znajdą się krzewy, byliny, łąki kwietne, ozdobne trawy i zioła, a także zadbane tereny zieleni czy place zabaw.\nDużą uwagę poświęcimy gospodarce wodnej – mieszkańcy będą mogli zbierać deszczówkę i nią np. podlewać ogrody, poza tym będzie ona też trafiać do tzw. ogrodów deszczowych na terenach zieleni, dzięki temu stworzy się wyjątkowy mikroklimat i zwiększy bioróżnorodność, a co najważniejsze – deszczówka będzie równomiernie rozsączana do gleby.\nBędziemy stale monitorować jakość powietrza w miejscu inwestycji. Ograniczymy do niezbędnego minimum ruch aut na osiedlu. Przede wszystkim z myślą o bezpieczeństwie najmłodszych mieszkańców. Auta będą parkować przy wybranych ulicach bądź na skraju osiedla.\nMieszkańcy Portu Drzewnego dzięki tym rozwiązaniom będą mogli ograniczyć swój negatywny wpływ na środowisko. Korzystając z pomp ciepła, a w przyszłości być może z ciepła geotermalnego, nie będą szkodzić otoczeniu i sobie. Będą mogli zmniejszyć swój ślad węglowy!


Kod Władzy: Hodowla ludzkich serc - ratunek dla chorych?\nLista osób czekających na przeszczep serca stale rośnie. Codziennie na całym świecie zwiększa się liczba osób, oczekujących na ratującą życie operację. Kolejki, niepewność jaka towarzyszy tak ciężkiej operacji i restrykcyjnym wymaganiom skłoniła naukowców do rozpoczęcia badań nad stworzeniem sztucznego w pełni funkcjonującego serca.\nGłównym problemem związanym z operacją przeszczepu serca jest prawdopodobieństwo odrzucenia przez ciało nowego narządu. Zdarza się, że system autoimmunologiczny odbiera nowy organ jako ciało obce atakując i niszcząc je. Dlatego bardzo często podaje się pacjentom po operacji leki hamujące układ odpornościowy, które niestety nie zawsze działają. W efekcie takie osoby, poddawane są kolejnym operacjom trafiając z powrotem na listę pacjentów do przeszczepu.\nPierwsze badania jakie zostały wykonane w celu ominięcia tego problemu wykazały, że można wyprodukować serce za pomocą drukarki 3D. Brzmi to całkowicie niewiarygodnie, lekarze z General Hospital i Harvard Medical School zapewniają że jest to możliwe. Materiałem potrzebnym do stworzenia jest tkanka ludzka.\nBadanie jakie przeprowadzili polegało na zanurzeniu 73 serc w roztworze, który rozpuszczał całkowicie tkankę ludzką pozostawiając jednak w stanie nietkniętym coś w rodzaju szkieletu budowy serca. Zniszczenie komórek z obcego ciała dawcy pozwala na uniknięcie problemu z odrzuceniem organu przez biorcę. Później rozpoczęto dosłownie hodowlę komórek macierzystych, które przez organizm człowieka odczytywane są jako przyjazne. Proces tworzenia komórek i całego serca trwa ponad dwa tygodnie. Po tym czasie serce zaczyna bić - oczywiście w laboratorium.\nCałe przedsięwzięcie jest obecnie w fazie badań laboratoryjnych. Świat nauki mówi jednak o wielkim przełomie jakiego dokonali amerykańscy naukowcy i lekarze.\nEtykiety: druk 3D, medycyna, nowe technologie


Wysłany: 16:26:43 19-05-11 Temat postu:\nMiło mi conan235 i dzięki za komentarz\nAlex wszedł do gabinetu i zamarł kiedy zobaczył pokiereszowanego wampira siedzącego na kanapie. Obrzucił wszystkich zaskoczonym spojrzeniem i szybko podszedł do przybysza.\n-\tIan? Co jest grane? – zapytał i ukląkł przed nim – co ci się stało?\n-\tDostałem wiadomość od Vina, że potrzebujecie pomocy – odpowiedział. Alex kiwnął głową, ale nie przerwał przyjacielowi – wyruszyłem więc ze swojego pustkowia żeby wam pomóc. Niestety po drodze natknąłem się na grupę wampirów. Kiedy się z nimi rozprawiłem zaczęło już mocno świtać. Ukryłem się przed słońcem bez pożywienia – powiedział a Alex zaklął siarczyście – a później kiedy wyszedłem na polowanie już w Bostonie napadło na mnie tych dwóch z żądzą krwi. Nie zdążyłem zaleczyć poprzednich ran, byłem głodny i osłabiony więc mnie pokiereszowali – przyznał a później spojrzał na Tegana z wdzięcznością – gdyby Tegan mnie nie znalazł pewnie nie dałbym rady.\n-\tDobrze, że nic ci nie jest – powiedział Alex i zerknął na Tegana, który przysiadł na biurku i ze skrzyżowanymi ramionami przyglądał się księciu bez cienia emocji na surowej twarzy – musimy cie wyleczyć i porządnie napoić – stwierdził.\n-\tTegan dał mi już swoją krew, ale nie zgodziłem się od niego wziąć więcej niż to konieczne żebym wytrzymał – Alex kiwnął głową z aprobatą po czym zwrócił się do kompanów.\n-\tTrzeba go położyć w jednej z sypialni. Dante pomóż mi – poprosił i pomógł Ianowi wstać. We trójkę skierowali się po schodach w górę.\n-\tMacie tu niezły bajzel Alex – stwierdził Ian z nutą sarkazmu w głosie.\n-\tBajzel to mało powiedziane przyjacielu – zaśmiał się Dante – mamy na głowie armię wampirów, Luciena, który uparł się, że utrze nam nosa. Do tego dodaj jeszcze nieznośnego panterołaka i upartą czarownicę.\n-\tPanterołak i czarownica? – zapytał śmiejąc się i krzywiąc z bólu.\n-\tTo długa historia – powiedział Alex i wszedł z przyjaciółmi do wolnej sypialni na piętrze.\n-\tDomyślam się – odparł Ian i położył się na łóżku.\n-\tOpowiemy ci później teraz musisz odpocząć przyjacielu – stwierdził Alex i przymknął oczy. wyciągnął dłonie i położył je na ranach przyjaciela. Skupił myśli na ciele Iana po czym zaczął leczyć jego rany. Dotarł do wnętrza sprawdzając czy oprócz tych powierzchownych ran nie ma jakiś poważniejszych wewnętrznych. Nic jednak nie znalazł i poczuł ulgę. Szeptem zaczął wypowiadać starożytną formułę rozpoczynając proces leczenia. Przelał na Iana energię ciepła i zasklepiał kolejne zadrapania. Oczyścił z wampirzego jadu miejsce ugryzienia. Zasklepił ranę na klatce piersiowej i po kolei sprawdził resztę szukając jeszcze jakiś oznak walki przyjaciela z wrogiem. Kiedy skończył zachwiał się lekko, ale podtrzymał go Tegan. Alex wymienił z nim spojrzenia, ale żaden z nich nie odezwał się słowem. Książę rozgryzł sobie nadgarstek i podsunął go pod usta Iana. Wojownik spojrzał na niego z szacunkiem i zaczał pić życiodajny płyn jaki Alex ofiarował mu bezinteresownie. Ian poczuł jak jego ciało regeneruje się po obrażeniach, mięśnie zaczęły się napinać, ból ustępował a głód został zaspokojony. Po ciele rozeszło się przyjemne ciepło i siła. Ian zasklepił ranę księcia i kiwnął mu z wdzięcznością.\n-\tA teraz odpoczywaj Ian – polecił Alex i wyszedł z sypialni.\n-\tJasny gwint! – Alex usłyszał po drugiej stronie słuchawki wściekły głos Vina – jako to do cholery możliwe, że Ian się nie posilił przed wschodem słońca?\n-\tWalczył Vin i nie zdążył, to się zdarza a traf chciał, że w Bostonie znów został zaatakowany. Jednak myślę, że w tej sytuacji to nie przypadek.\n-\tUważasz, że to sprawka Luciena? – zapytał Vin. Alex przeczesał włosy palcami.\n-\tNie wiem przyjacielu. Śmiem sądzić, że tak. Przysłał mi wiadomość, w której wyraźnie pisze, że będzie zabijał kolejno każdego kto stawi się przeciwko niemu dopóki nie oddam mu Sary.\n-\tZawsze twierdziłem, że czarownice niosą ze sobą kłopoty – zaśmiał się serdecznie. Alex potarł czoło rozbawiony.\n-\tZaczekaj aż ją poznasz – powiedział.\n-\tPrzyprawia cie o ból głowy co książę? – zapytał z rozbawieniem – nie będzie nigdy inaczej, bo to kobieta.\n-\tJestem gotów uwierzyć – zaśmiał się i podszedł do okna wkładając dłoń w kieszeń – zmieniając temat kiedy możemy się ciebie spodziewać Vin? – zapytał z nadzieją.\n-\tDwa dni Alex – rzucił wojownik – daj mi dwa dni. Zebrałem już zespół, Ian jest u Ciebie więc nie ma potrzeby czekać – stwierdził.\n-\tW porządku. Uważajcie tylko na siebie – poprosił Alex.\n-\tNie ma sprawy. To do zobaczenia – pożegnał się Vin i rozłączył. Alex oparł się dłonią o ścianę i przymknął oczy. Szykują się ciężkie dni. Muszą się przygotować na każdą ewentualność. Nic nie może ich zaskoczyć. Potarł kark i podszedł do biurka odkładając słuchawkę bezprzewodowego telefonu. W tym samym czasie obok gabinetu przechodził Tegan.\n-\tTeganie, pozwól na chwilę – poprosił i obszedł biurko opierając się o niego. Tegan wszedł do gabinetu z rękoma w kieszeni i spojrzał na Alexa wyczekująco.\n-\tO co chodzi? – zapytał głosem wypranym z jakichkolwiek uczuć.\n-\tDzwoniłem do Vina. Przybędzie razem ze swoim ludźmi za dwa dni. Musimy przygotować strategię i dobry plan.\n-\tZrobi się – odparł Tegan i zerknął w okno. Alex taksował go przez chwilę wzrokiem.\n-\tIdziesz dziś na patrol razem ze mną. Dante zostanie z Sarą i Ianem. Nasz przyjaciel powinien do tego czasu odzyskać siły więc będzie ich dwóch w razie potrzeby – Tegan kiwnął jedynie głową – jak Aaidan?\n-\tWrócił do sił. Chce iść dziś na patrol – odparł Tegan i spojrzał księciu w oczy.\n-\tCoś jeszcze? – zapytał Tegan posyłając przyjacielowi wściekłe spojrzenie.\n-\tNie, to wszystko – odparł Alex i skrzyżował ręce na piersi. Tegan odwrócił się bez słowa i ruszył do wyjścia – Właściwie ….. – zaczął książę powodując, że jego przyjaciel zatrzymał się w pół drogi i spojrzał przez ramię – chciałem cie przeprosić Teganie – przyznał i podszedł do niego. Tegan uniósł ze zdziwienia brwi przyglądając mu się badawczo – nie powinienem był tak na ciebie naskoczyć. Nie wiem co mnie opętało, nie byłem wtedy sobą. Ufam ci najbardziej ze wszystkich dobrze o tym wiesz. Jesteś dla mnie jak brat, nie chce mieć w tobie wroga.\n-\tNie masz we mnie wroga Alex – odezwał się Tegan – to wszystko? – zapytał z błyskiem w oku. Książę kiwnął głową a Tegan odwrócił się i wyszedł z gabinetu bez słowa mijając się w progu z Sarą. Spojrzała na wampira ze zmarszczonymi brwiami niewiele rozumiejąc. Weszła do gabinetu a Alex nie odrywał od niej wzroku.\n-\tNadal jest wściekły? – zapytała. Książę przytaknął i potarł kark – przejdzie mu w końcu – powiedziała uśmiechając się łagodnie.\n-\tMam nadzieję – westchnął Alex i spojrzał jej w oczy – jak się czujesz? – zapytał z troską.\n-\tLepiej, dziękuję – odparła i podeszła do okna – Neli dotrzymała mi towarzystwa, ale pojawił się Rex, więc wyszła się przewietrzyć.\n-\tWiesz co się między nimi dzieje? – zapytał i stanął obok niej opierając dłoń o ścianę. Sara wzruszyła ramionami i spojrzała mu w oczy.\n-\tWygląda to jak konflikt ras – zauważyła – odkąd Rex opatrzył jej ranę zachowują się jak wrogowie. Zupełnie jakby nie znosili swojego towarzystwa.\n-\tPytałaś Neli? – zaciekawił się Alex. Sara pokręciła głową.\n-\tPytałam, ale nie chciała mi nic powiedzieć – westchnęła – jedyne co wiem to, że nie jest jej obojętny. Nienawidzi wampirów a jednak czuje coś zupełnie innego kiedy Rex jest obok niej – Alex zmarszczył brwi zastanawiając się co takiego się dzieje.\n-\tTo, że Twoja przyjaciółka nienawidzi wampirów wynika również z tego kim jest. To zupełnie tak jak wilkołaki i wampiry. Przez stulecia się nienawidziły. To instynktowne. Masz jednak rację, że coś się między nimi zmieniło. Rex też ostatnio zachowuje się jakoś inaczej. Zawsze wszystkich rozbawiał, a teraz przycichł, zamknął się w sobie. Nie poznaje go. Zachowuje się tak jakby był na coś wściekły.\n-\tAlbo na kogoś – zauważyła Sara i spojrzała księciu w oczy. Alex uśmiechnął się lekko.\n-\tMyślisz, że twoja przyjaciółka wyprowadziła z równowagi naszego świętego Rexa? – zapytał z rozbawianiem.\n-\tNeli potrafi wyprowadzić z równowagi każdego – przyznała dziewczyna i wyjrzała znów przez okno – ale jeśli dalej to potrwa, któreś z nich nie wytrzyma i obawiam się, że będzie z tego katastrofa.\n-\tTylko mi nie mów, że jeszcze mam pilnować tej dwójki? – zapytał Alex a kiedy zobaczył pełen niepewności wzrok Sary jęknął bezradnie – Chryste…..- przeczesał włosy palcami.\n-\tAlex znam Neli. Jest gwałtowana i drapieżna. Ma umiejętność wszczynania burd z niczego – przyznała Sara. Alex pokręcił bezradnie głową.\n-\tJeszcze tego mi brakuje – westchnął i oparł się ramieniem o ścianę patrząc dziewczynie w oczy z rozbawieniem.\n-\tPrzykro mi, że masz przeze mnie tylko kłopoty – odezwała się Sara i objęła się ramionami. Alex zmarszczył brwi i ujął ją pod brodę zmuszając by spojrzała mu w oczy. Podszedł do niej bliżej.\n-\tNie wolno ci tak mówić, rozumiesz? – powiedział stanowczym tonem.\n-\tAle to prawda – stwierdziła Sara – odkąd zacząłeś mnie chronić musisz się użerać z Lucienem, armią głodnych krwiopijców, humorami panterołaka i jej potyczkami w twoim przyjacielem. Poza tym słyszałam, że trafił tu jeden z waszych i został zaatakowany przez wampiry.\n-\tSaro….- zaczął Alex rzeczowym tonem patrząc jej w oczy z przyganą – na to wszystko jesteśmy skazani od stuleci. Taką obraliśmy drogę. Walczymy z członkami rasy których opętała żądza krwi by bronić śmiertelników, niekiedy zostajemy ranni. To normalna kolej rzeczy. To, że Ian został zaatakowany to nie twoja wina. Zaatakowały go wampiry jeszcze w Europie skąd przybył, nie pożywił się i dlatego nie dał sobie rady z tutejszymi. To co się teraz dzieje wokół nas to chleb powszedni. Stykamy się z tym od zawsze. Braliśmy udział w gorszych wojnach. W takich o jakich nie masz pojęcia. Traciliśmy braci i przyjaciół. Teraz nie damy się pokonać – powiedział z powagą, po czym uśmiechnął się lekko – a Neli i Rex to akurat najmniejszy problem w tym całym bałaganie – dodał. Sara parsknęła śmiechem, ale nadal czuła się podle. Gdyby nie pojawiła się w kwaterze, Alex i jego kompani przynajmniej nie musieliby walczyć z Lucienem.\n-\tTo sama przyjemność – powiedział Alex patrząc jej w oczy. Dopiero po chwili dziewczyna zorientowała się, że książę usłyszał jej myśli.\n-\tProsiłam ……. – zaczęła marszcząc brwi ze złością. Alex przytaknął\n-\tWiem…przepraszam – dodał skruszony. Spojrzał jej w oczy przepraszająco – nawyk. Wiele jeszcze muszę się nauczyć jeśli o ciebie chodzi – przyznał i założył jej włosy za ucho w delikatnym geście. Potarł kciukiem policzek i zajrzał głęboko w oczy.\n-\tHej! Gołąbeczki! – do gabinetu wszedł Dante śmiejąc się gardłowo. Alex spojrzał jej w oczy i odsunął się powoli – czas goni Alex – przypomniał. Książę spojrzał na niego rozbawiony i pokręcił głową.\n-\tMuszę iść na patrol Saro. Zostaniesz z Dantem – powiedział a dziewczyna tylko kiwnęła potulnie głową starając się ukryć rumieńce jakie oblały jej policzki – Ian powinien poczuć się już lepiej. Posiedzi z wami – zwrócił się do przyjaciela.\n-\tSpokojnie. Damy sobie radę Alex – wojownik uśmiechnął się dodając księciu otuchy.\n-\tW porządku – przytaknął i zerknął jeszcze raz na Sarę. Owionął ją intensywny korzenny zapach a tuż przy ustach poczuła telepatyczny pocałunek. Alex uśmiechnął się tylko i wyszedł z gabinetu.\nWysłany: 19:46:14 19-05-11 Temat postu:\nZ każdym odcinkiem jestem coraz bardziej ciekawa, o co w tym wszystkim chodzi... Vin niedługo pojawi się w mieście, miejmy nadzieję, że okaże się pomocny...\nIan dochodzi powoli do siebie, Aaidan też...\nKonflikt ras między Neli a Rexem? Wydaje mi się, że nie tylko...\nMam nadzieję, że, jak to powiedział Alex, nie poddadzą się i wygrają...\nWysłany: 21:46:57 19-05-11 Temat postu:\nWracając do Twojego poprzedniego posta - widzisz, ze mną już tak jest, że często doszukuję się drugiego dna, nawet tam, gdzie go nie ma prawa być\nCo do odcinka - Vin i jego ludzie ruszają z odsieczą, Sara i Alex wreszcie normalnie z sobą rozmawiają, książę przeprosił Tegana, ale za to coś "nie styka" między Rexem i Neli... Ciekawa jestem o co chodzi i mam nadzieję, że w którymś z odcinków poświęcisz tej dwójce więcej miejsca;)\nMam nadzieję, że Lucienowi nie przyjdzie do głowy atakować zanim przybędzie Vin z odsieczą, choć coś mi mówi, że już na tym patrolu coś się wydarzy. Ale może znowu zupełnie niepotrzebnie kombinuję?;P\nWysłany: 12:05:51 20-05-11 Temat postu:\nAguś kochana nawet jeśli bym chciała, to nie mogę odpowiedzieć na Twoje pytanie\nCo do reszty. Vin faktycznie rusza z odsieczą i na pewno okaże się pomocny. Może nawet bardzo :>\nMiędzy Sarą i Alexem NA RAZIE jest wszystko okey, ale jak długo???\nCo do Neli i Rexa to postaram się rozwinąć ich wątek nieco. Na pewno niedługo dowiecie się jaka jest przyczyna tego "niestykania" między nim jak wspomniała Nami - to może nie tylko konflikt ras :>\nWysłany: 17:50:39 20-05-11 Temat postu:\nOh tam, ja przecież wcale nie chcę, żebyś odpowiadała na moje pytania - będę miała większą frajdę z czytania\nNo i znów mącisz mój spokój - "na razie"? Rozumiem, że sielanka nie może trwać wiecznie, ale i bez kłótni między sobą mają wystarczająco dużo problemów, więc może lepiej nie dokładaj im kolejnych:P Albo dobra - dokładaj. Więcej problemów = więcej odcinków => będę się mogła dłużej cieszyć tym dziełem\nWysłany: 20:53:06 23-05-11 Temat postu:\nMące spokój, ale po to by można było się bardziej cieszyć tymi słodkimi scenami między nimi A teraz odcinek :* mam nadzieję, że zaskoczę\nSara siedziała na kanapie ze swoim szkicownikiem i ołówkiem w dłoni. Co chwila zerkała na siedzącego w fotelu Dantego, który z zainteresowaniem oglądał rozgrywki koszykówki. Uśmiechnęła się do siebie i poprawiła jeszcze raz kontury rysunku, który coraz bardziej przypominał zaabsorbowanego czymś złotowłosego wampira. Przygryzła dolną wargę i kciukiem roztarła linie ołówka, aby nadać im bardziej delikatny kształt. Spojrzała na Dantego przekrzywiając głowę w bok.\n-\tNie wiedziałam, że wampiry oglądając koszykówkę – powiedziała rozbawiona. Dante leniwie oderwał się od ekranu ogromnej plazmy i uśmiechnął się od ucha do ucha.\n-\tWiesz, kiedyś nie było tylu ciekawych sportów a tym bardziej nie było tak wspaniałych odkryć technologicznych jak ta cudowna plazma – wskazał dłonią telewizor – na tym mogę oglądać wszystko złotko – Sara z uśmiechem kiwnęła głową.\n-\tWiem przynajmniej co mogę ci dać jeśli będę miała ochotę cie przekupić – powiedział i mrugnęła do niego. Dante pochylił się do przodu opierając dłonie o kolana.\n-\tZłotko, nie tak łatwo mnie przekupić – uśmiechnął się – poza tym Alex urwałby mi łeb gdybym okazał się takim materialistą i naraził cie na niebezpieczeństwo.\n-\tSpokojnie, nie mam nic konkretnego na myśli – zaśmiała się i pokręciła głową rozbawiona. Dante jej zawtórował i oparł się z powrotem w fotelu patrząc na ekran.\n-\tWiem, ale nawet jeśli będziesz próbowała to ci się nie uda – odparł pewny siebie.\n-\tWierzę – odpowiedziała i dorysowała jeszcze kilka delikatnych linii, nadając tym samym twarzy Dantego tej charakterystycznej beztroski. Zawsze uśmiechnięty, towarzyski, traktujący wszystko jak zabawę. Taki właśnie był Dante.\n-\tNie przeszkadzam? – usłyszeli czyjś spokojny głos. Sara odwróciła się w stronę drzwi i napotkała przenikliwe, niebezpieczne i okrutne spojrzenie kolejnego wampira. Miał krótko ostrzyżone jasne włosy, był wysoki i dobrze zbudowany.\n-\tJasne, że nie – odezwał się Dante – lepiej się czujesz? – zapytał. Ian kiwnął głową i wszedł do środka.\n-\tWszystko w porządku. Kiedy wróci Alex muszę się pożywić i będę jak nowy – stwierdził i przeniósł zimne spojrzenie na Sarę. Jego oczy na chwilę złagodniały, ale trwało to tak krótko, że dziewczyna zaczęła się zastanawiać czy oby na pewno takie było.\n-\tTy zapewne jesteś Sara – bardziej stwierdził niż zapytał – Ian – przedstawił się i wyciągnął do niej dłoń.\n-\tUważaj komu podajesz dłoń Saro – zaśmiał się Dante. Dziewczyna zmarszczyła brwi i spojrzała na Dantego pytająco – jeśli to zrobisz ten lew będzie wiedział o tobie prawie wszystko – wyjaśnił uśmiechając się szeroko.\n-\tNie rób ze mnie potwora Dante – zganił go Ian i spojrzał na Sarę – lubię wiedzieć kogo mam przyjemność chronić – dodał i przekrzywił głowę.\n-\tA ja nie mam nic do ukrycia – stwierdziła Sara i podała mu dłoń. Przytrzymał ją chwilę dłużej niże wymagała tego sytuacja i przenikliwie wpatrywał jej się w oczy. Na moment na jego twarzy malowało się zaskoczenie a po chwili uśmiechnął się lekko i puścił jej dłoń. Usiadł na fotelu i przyjrzał jej się przenikliwie.\n-\tWięc jesteś wnuczką Lilith – zagadnął z aprobatą.\n-\tZnałeś moją babkę? – zapytała zaciekawiona. Ian kiwnął głową i uśmiechnął się lekko.\n-\tKażdy z nas znał Twoją babkę. Miałem okazję spotkać ją tylko raz. To było kilka lat temu kiedy szykowaliśmy się do jakieś walki. Pomagała Alexowi. Nigdy więcej jej nie spotkałem.\n-\tMoże dlatego, że jesteś najbardziej gburowatym z naszych i zawsze podróżujesz sam z dala od wszystkich – wtrącił Dante ze śmiechem. Ian wygiał usta w delikatnym uśmiechu.\n-\tByć może – uniósł wzrok i spojrzał w okno – była dobrą kobietą. Najlepszą czarownicą jaką znałem i wspaniałym człowiekiem. Żałuję, że zginęła – przyznał a Dante spojrzał na niego marszcząc brwi.\n-\tDziadku a co ty taki sentymentalny się zrobiłeś co? – zapytał z kpiną i rozbawieniem. Ian chwycił poduszkę i rzucił nią w przyjaciela.\n-\tZejdź ze mnie z łaski swojej – zaśmiał się a Sara mu zawtórowała.\n-\tMówiłem, że z nami nie będziesz się nudzić? – zapytał Dante patrząc na Sarę.\n-\tFaktycznie coś wspominałeś – przyznała ze śmiechem i wróciła do swojego rysunku.\n-\tMasz talent – stwierdził Ian. Sara spojrzała na niego nie bardzo rozumiejąc o czym mówi a kiedy wskazał głową szkicownik pojęła – mogę zobaczyć? – zapytał.\n-\tJasne – rzuciła Sara i podała mu szkicownik. Kiedy przyjrzał się rysunkowi uśmiechnął się szeroko – nawet Dante wygląda lepiej niż w rzeczywistości - zaznaczył kąśliwie. Dante zaciekawiony natychmiast podniósł się z fotela i stanął przy Ianie. Wampir podał mu szkicownik i uśmiechnął się do Sary.\n-\tHej! Całkiem nieźle – powiedział Dante szczerząc zęby – może namalujesz mój akt? No wiesz coś takiego jak Michał Anioł w tym swoim Dawidzie – zapytał z nadzieją, ale Sara uniosła ręce w geście poddania i pokręciła głową.\n-\tWybacz Dante, ale wolę nie mieć tej przyjemności – zaśmiała się. Mężczyzna udał zawiedzionego i wrócił na fotel.\n-\tNo dobra, ale ten rysunek chce dostać jak go skończysz – powiedział puszczając do niej oko.\n-\tNie ma sprawy – odparła – ale teraz pójdę się położyć – powiedziała i uśmiechnęła się do Iana – dobranoc.\n-\tDobranoc Saro – rzucił Dante i odprowadził ją wzrokiem.\n-\tRozumiem, że ona nie wie kim jest? – zapytał Ian. Dante spojrzał na niego marszcząc brwi.\n-\tCzy ty coś…… - zaczął z nadzieją, ale Ian jedynie pokręcił głową – jasna cholera. Lucien chce ją nam odebrać z jakiegoś konkretnego powodu, ale nie wiemy z jakiego. Najgorsze, że ona sama nie ma pojęcia. Podejrzewam, że fakt iż jest czarownicą to akurat najmniejszy problem i nie dlatego jest tak cenna dla Luciena że zamierza nas wszystkich zrównać z ziemią byle tylko ją dostać – powiedział Dante i westchnął.\n-\tPewnie masz rację przyjacielu. Macie jakieś pomysły kto mógłby wam pomóc rozwikłać tę zagadkę? – zapytał. Dante spojrzał na niego z bezradnością.\n-\tNie mamy nikogo takiego – przyznał – musimy się tego dowiedzieć jak najszybciej inaczej nie wygramy tej walki – zauważył Dante z gniewem.\n-\tSpokojnie Dante – powiedział Ian i wbił wzrok w okno nad czymś się zastanawiając. Dante zmarszczył brwi i pochylił się do przodu opierając łokcie o kolana.\n-\tCzy ty masz jakiś pomysł Ian? – zapytał z nadzieją. Wampir wstał i podszedł do okna.\n-\tByć może – odparł – ale najpierw muszę pogadać z Alexem – dodał i oparł się dłońmi o parapet – podejrzewam coś o czym nasz książę nie ma pojęcia.\nAlex razem z reszt ą wrócili z patrolu nad ranem. Słońce jeszcze nie zdążyło wyjść zza horyzontu, więc nie musieli obawiać się poparzeń. Z rozczarowaniem książę zaobserwował, że na ulicach robi się coraz bardziej niebezpiecznie. Mają bardzo mało czasu jeśli chcą ochronić śmiertelników, którzy dla Luciena są nic nie znaczącymi pionkami w grze. Nie mogą pozwolić by w tej wojnie ucierpieli niewinnie ludzie, nie mogli pozwolić by Lucien wygrał i odebrał im Sarę. Alex by tego nie zniósł. Nie teraz.\nZatrzymał się przed drzwiami jej sypialni i cicho wszedł do środka. Leżała na ogromnym łóżku. Wyglądała tak spokojnie. Zupełnie jakby nie czyhało na nią śmiertelne niebezpieczeństwo. Alex pochylił się nad łóżkiem i wciągnął w nozdrza jej cudowny zapach. Przez całą noc tęsknił za nim. Tęsknił za nią. Pragnął wrócić do kwatery i zostać przywitanym przez tę piękną kobietę. Chciał by czekała na niego w jego łożu, by odgoniła niepokój, zmęczenie. Trącił nosem jej szyję tuż pod uchem, aż jęknęła cicho przez sen. Uniósł dłoń i odgarnął jej jedwabiste włosy z twarzy po czym pogładził policzek w delikatnej pieszczocie. Była taka piękna. Delikatna i krucha. Długie rzęsy, aksamitna skóra, zaróżowione policzki, wydatne usta. Była idealna. Marzył by należała tylko do niego.\n-\tAlex? – usłyszał cichy głos Iana. Odwrócił się i napotkał poważne spojrzenie przyjaciela – musimy pogadać – powiedział a kiedy zobaczył na twarzy księcia zmęczenie i złość dodał – to nie może czekać – Alex kiwnął głową i patrząc na śpiącą Sarę wycofał się z sypialni. Zamknął drzwi i ruszył za Ianem do gabinetu.\n-\tO co chodzi? – zapytał i skrzyżował ręce na piersi. Ian patrzył na księcia przez słowa.\n-\tChodzi o Sarę – odezwał się w końcu. Alex zmarszczył brwi i oparł się o biurko.\n-\tWiesz dlaczego Lucien może jej pragnąć? – zapytał zaciekawiony. Ian jednak pokręcił głową – więc o co chodzi? – ponaglił zniecierpliwiony.\n-\tWiem dlaczego ty reagujesz na nią w ten sposób – odparł opanowanym tonem.\n-\tO czym ty mówisz do cholery? – warknął\n-\tJesteś w stosunku do niej zaborczy, pragniesz jej jak żadnej na ziemi, prawda? – zapytał. Alex posłał mu wściekłe spojrzenie.\n-\tMów o co ci chodzi Ian – ryknął.\n-\tOgłupia cię, sprawia, że twoje zmysły szaleją, że stajesz się głodny i nie panujesz nad tym jak do tej pory a kiedy piła twoją krew czułeś się jak na rauszu, mam racje?\n-\tSkąd o tym wiesz? – warknął i podniósł się z biurka – czytałeś ją? – warknął rozjuszony patrząc na Iana błyszczącymi od gniewu oczami.\n-\tO tym właśnie mówię Alex – odparł Ian całkiem nie wzruszony zachowaniem Alexa – Sara to Księżniczka Ciemności czyli twoja kobieta – wyjaśnił. Alex zmarszczył brwi i rozłożył bezradnie ręce.\n-\tO czym ty do cholery jasnej pleciesz? – zapytał zdezorientowany książę.\n-\tTwoja druga połówka jeśli wolisz jaśniej – zaczął – to kobieta o kompatybilnym DNA, która może stworzyć z Tobą związek i urodzić ci prawowitego dziedzica. Jedyna na ziemi pasująca do ciebie.\n-\tChcesz mi powiedzieć, że na ziemi istnieją kobiety, które jako jedyne mogą urodzić nam dzieci? Nam wampirom? – prychnął z ironią.\n-\tTak. To właśnie chce ci powiedzieć, ale muszą zostać ludźmi. Nie wolno ich zamienić w wampiry, bo nie przeżyją – wyjaśnił. Alex pokręcił głową z niedowierzaniem i potarł czoło.\n-\tSkąd ty o tym wiesz? – zapytał Alex skołowany. Ian posmutniał i wlepił wzrok w okno.\n-\tZnałem kiedyś jedną taką kobietę – powiedział nieobecnym głosem.\n-\tCo się z nią stało? – zapytał Alex. Przez chwilę Ian milczał a kiedy spojrzał na księcia w jego oczach błysnęły łzy.\n-\tUrodziła mi syna, a potem ona i moje dziecko zostali zamordowani – odparł głosem wypranym z jakichkolwiek uczuć.\n-\tTo dlatego teraz żyjesz sam z dala od przyjaciół – stwierdził Alex rozumiejąc nagle postępowanie kompana. Ian kiwnął jedynie głową w odpowiedzi.\n-\tSara jest twoja kobietą. Wyczułem to kiedy dziś podałem jej dłoń – wytłumaczył – ani ty ani ona nie będziecie w stanie żyć bez siebie. To będzie instynktowne. Nie wytrzymacie długo bez swojej bliskości – spojrzał mu w oczy – dosłownie Alex – zaznaczył – najważniejsze dla was będzie wzajemne dotykanie się. Zwykłe gesty dla niektórych mało istotne. Dla was najważniejsze. Zawsze wyczujecie swoje nastroje. Jedno spojrzenie a będziecie wiedzieć wszystko. Będziecie czytać w sobie jak w otwartej księdze. Przez gesty, ruchy ciała, spojrzenie, uśmiechy. Wszystko. Twoim priorytetem będzie jej szczęście. Zrobisz wszystko by była uśmiechnięta, by cieszyła się życiem i to może stać się dla ciebie przekleństwem przyjacielu, bo one potrafią to dobrze wykorzystać – zaśmiał się i stanął przy oknie wkładając dłonie w kieszenie – za to ona każdego ranka będzie czekać na ciebie. Będzie dla ciebie ukojeniem. Przy niej nawet zmęczenie, ból czy gniew odpłynie w mgnieniu oka. Będzie dla ciebie lekiem na wszystko Alex. I najważniejsze – odwrócił się i spojrzał jej głęboko w oczy – nigdy nie możesz jej do niczego zmusić. Nawet jeśli będziesz miał rację. Nie wolno ci tego robić. Nie możesz podnieść na nią głosu. Nie możesz jej w żaden sposób skrzywdzić.\n-\tJak dochodzi do……- Alex na chwilę zawiesił głos – no wiesz…..do połączenia?\n-\tTo jak konsumpcja małżeństwa. Podczas stosunku seksualnego ona staję się twoja na wieki a ty należysz do niej na wieczność. Z tą tylko różnicą, że musicie wymienić krew.\n-\tAle to znaczy, że ….. – Alex zmarszczył brwi i spojrzał na Iana wyczekująco. Wampir jednak pokręcił głową.\n-\tNie Alex. Sara nigdy nie będzie mogła napić się twojej krwi. Będzie reagować na nią jak każdy śmiertelnik. Odruch wymiotny. To, że stanie się twoją kobietą nie oznacza, że będzie dzielić z tobą zwyczaje. Będzie jadła jak śmiertelnik, będzie miała te same upodobania kulinarne co wcześniej. Jeśli chodzi o ten rytuał to możecie wymienić krew tylko w jeden sposób – spojrzał na niego z cwanym uśmieszkiem – krwawy pocałunek – Alex zmarszczył brwi i przeczesał włosy palcami.\n-\tKrwawe co?\n-\tKrwawy pocałunek. To znaczy, że musisz skaleczyć wasze usta sztyletem i dopiero wtedy pocałować swoją kobietę jednocześnie konsumując związek. Rozumiesz? – zapytał unosząc jedną brew.\n-\tChryste…. To jakiś kosmos – prychnął odpychając się od biurka i przechadzając się po gabinecie - A co jeśli nie dojdzie do połączenia – zapytał Alex pocierając kark.\n-\tDojdzie. Alex jesteście jak dwie połowki tego samego jabłka – powiedział i spojrzał księciu w oczy ze śmiechem – żadne z was nigdy nie pokocha ani nie połączy się z nikim innym. Nie będziecie tego potrafili. Połączycie prędzej czy później, ale to ona musi zdecydować kiedy. To musi być jej świadoma decyzja, musi być tego pewna i tylko wtedy będzie szczęśliwa. Musisz tylko postarać się by się do ciebie przekonała i zrobiła to z miłości. Jeśli ją zmusisz nigdy nie będzie szczęśliwa. Będzie czuła się jak dzikie zwierze uwięzione w klatce. Musi być gotowa.\n-\tChryste…….- Alex usiadł w fotelu i przeczesał włosy palcami – to co ja teraz musze zrobić? Okazuje się, że Sara to przeznaczona mi kobieta.\n-\tNie możesz pozwolić jej odejść i zrobić wszystko by się w tobie zakochała i połączyła na wieki dając ci syna – powiedział Ian. Alex pokręcił głową i wtedy dostrzegł jak Sara stoi w drzwiach. Zakryła dłonią usta i ruszyła korytarzem przed siebie.\n-\tSara! – krzyknął Alex i wybiegł za dziewczyną – Saro…..\nWysłany: 21:25:23 23-05-11 Temat postu:\nNooo.... powiem Ci, że zaskoczyłaś mnie tak, że ciągle siedzę z otwartą buzią\nSara Księżniczką Ciemności? Jedyną kobietą, która może urodzić Alexowi dziecko? Krwawy pocałunek? Mamusiu... chyba trochę za dużo tego jak na moją małą głowę;P\nNo i coś mi się zdaje, że Sara usłyszała kilka zdań wyrwanych z kontekstu, a może nawet tylko to ostatnie i znów będzie miała focha Wkurza mnie czasem jej impulsywność, ale cóż... Mam nadzieję, że nie zrobi nic głupiego.\nPozdrawiam i teraz z jeszcze większą niecierpliwością czekam na nowy odcinek\nWysłany: 21:33:28 23-05-11 Temat postu:\nHehe jednak mi się udało\nCieszę się niezmiernie Tak właśnie Sara Księżniczką Ciemności i jedyną kobietą, która może urodzić księciu dziecko a co się będę szczypać poszłam na całość jeśli o to chodzi ale to dopiero początek kochana\nA co do Sary - to właśnie taka miała być - impulsywna - czyli całkowice przeciwieństwo (teoretycznie ) naszego księcia poza tym jeśli byłaby potulna to straciła by swój charakterek czarownicy, no a tego zrobić jej nie mogłam\nWysłany: 21:45:40 23-05-11 Temat postu:\nNo nie da sie ukryć, że na całość, ale mnie to wcale nie przeszkadza:P Wiedziałam od początku, że między nimi musi być coś szczególnego, ale na coś takiego chyba bym nie wpadła. I Ty mi jeszcze mówisz, że to dopiero początek? To ja już w ogóle nie chcę zgadywać co może się tu jeszcze wydarzyć\nI wcale nie mówię, że Sara powinna być potulna, tylko raczej, że powinna mniej pochopnie podejmować decyzje;)\nWysłany: 21:53:57 23-05-11 Temat postu:\nE tam ....na jedno wychodzi ale nie jest ciekawej jak się tak wkurza o głupotę, albo jak pochopnie podejmuje decyzje? Zawsze dzięki temu coś się dzieje i nie jest nudno\nA to nie wszystko jeśli chodzi o samą Sarę ale na razie nic nie powiem szkoda by było sie wygadać\nWysłany: 22:01:27 23-05-11 Temat postu:\nOczywiście, że jest ciekawiej tyle, że irytuje mnie jej zachowanie, ale jakoś przeżyję.\nI nic nie mów - jeśli mam być zaskakiwana tak jak dziś, to nie chce nic wiedzieć\nWysłany: 22:21:31 23-05-11 Temat postu:\nAle ja i tak nic nie powiem\nTo się biorę w garść i pisze dalej tak żeby zaskoczyć\nWysłany: 22:29:01 23-05-11 Temat postu:\nJeny, tego się nie spodziewałam... O_O\nWięc dlatego Alex tak reagował na Sarę... Ciekawe, co zrobi teraz Sara... Pewnie musiała być kompletnie zaskoczona, słysząc coś takiego... Oby nie zrobiła czegoś głupiego...\nCzekam oczywiście na dalszy ciąg...\nWysłany: 18:56:04 24-05-11 Temat postu:\nCo do Sary to w następnym odcinku wyjaśni się jak zareaguje i co zrobi lub czego nie zrobi głupiego, albo i nie głupiego\nWysłany: 21:55:06 26-05-11 Temat postu:\nPrzepraszam, że tak post pod postem, ale wrzucam kolejny odcinek.\n-\tSara! – krzyknął Alex i wybiegł za dziewczyną – Saro…..- złapał ją za nadgarstek zatrzymując. Dziewczyna jednak wyrwała mu dłoń i spojrzała z bólem w oczy.\n-\tZostaw mnie – wyszlochała. Alex patrzył na nią ze smutkiem i udręką.\n-\tIle słyszałaś? – zapytał starając się cokolwiek wyczytać z jej twarzy.\n-\tWystarczająco – warknęła – to wszystko było po to żebym urodziła ci syna? Uwodziłeś mnie po to żeby zaciągnąć mnie do łóżka? – zapytała z wyrzutem. Alex zmarszczył brwi.\n-\tSaro to nie tak – próbował tłumaczyć.\n-\tA jak?! – syknęła – prosiłeś żebym ci zaufała, bo mnie ochronisz. W porządku, ale nie wspomniałeś o tym co chcesz w zamian! – wrzasnęła z wyrzutem.\n-\tAż tak źle o mnie myślisz? – zapytał mierząc się z nią na spojrzenia – przecież nie raz ci udowodniłem, że możesz mi ufać. Niczego bym od ciebie nie wziął za ochronę.\n-\tJasne! – prychnęła.\n-\tSaro nie miałem o tym pojęcia – wytłumaczył patrząc jej w oczy zdezorientowany – Ian dopiero teraz wytłumaczył mi wszystko – powiedział ze smutkiem.\n-\tNie wierze ci – warknęła ze łzami w oczach – spójrz mi w oczy i powiedz, że fakt, że mogę urodzić ci syna nic dla ciebie nie znaczy – powiedziała z wyzwaniem. Alex spojrzał jej w oczy ze smutkiem, ale nie odezwał się słowem – no właśnie – prychnęła i ruszyła schodami na górę.\n-\tSaro! Proszę cie! – chwycił ją za nadgarstek, ale wtedy znów poczuł na skórze palące gorąco. Syknął z bólu i spojrzał jej w oczy.\n-\tNie dotykaj mnie – wycedziła przez zęby po czym pobiegła po schodach. Nagle obok Alexa znaleźli się jego przyjaciele i Neli. Weszła po schodach za Sarą patrząc na księcia z gniewem. Rex chwycił ją za dłoń starając się zatrzymać i dając do zrozumienia żeby się nie wtrącała. Dziewczyna jednak gwałtownie odwróciła się w jego stronę wlepiając w niego żółte ślepia ze źrenicami zwężonymi w pionowe kreski po czym prychnęła dziko i drapnęła go ostrymi pazurami orając mu skórę. Rex zareagował natychmiast. Obnażył kły i warknął ostrzegawczo wyrywając się do niej. Alex jednak szybko go powstrzymał.\n-\tRex! – złapał go za ramię i spojrzał mu w twarz – zostaw je – poprosił. Wampir jednak patrzył drapieżnym wzrokiem na kobietę przed nim, która zdawała się wcale nie bać jego wybuchu. Jej oczy błysnęły z satysfakcją. Weszła po schodach na górę kołysząc zalotnie biodrami. Rex widząc to warknął gniewnie, a wszystko odbiło się echem od ścian w holu. Dziewczyna posłała mu obojętne spojrzenie po czym zniknęła mu z oczu.\n-\tCo się z tobą dzieje Rex? – Tegan stanął przed przyjacielem przyglądając mu się badawczo. Czarnoskóry wojownik leniwie przeniósł wzrok na Tegana i wyswobodził ramię z żelaznego uścisku księcia.\n-\tTo moja sprawa! – warknął i przesunął wzrokiem po zgromadzonych – jasne?! – zapytał mierząc każdego po kolei wściekłym spojrzeniem.\n-\tRex – zaczął spokojnie Alex patrząc przyjacielowi w oczy – dla nas najważniejsze jest żebyś był przy nas. Jeśli nie chcesz o tym rozmawiać, w porządku, ale nie chciałbym, żeby sprawa z Neli cie rozproszyła. Potrzebujemy cię – przyznał szczerze. Rex przez chwilę jedynie patrzył księciu w oczy.\n-\tNie bardziej niż ciebie sprawa z Sarą – odpowiedział obojętnym tonem – chyba masz większy problem niż ja – stwierdził i minął księcia kierując się na salę treningową. Alex przymknął oczy i przeczesał włosy palcami.\n-\tOdpocznijcie – zwrócił się do kompanów po czym skierował się schodami do swojej sypialni.\n-\tAlex – zawołał za nim Ian. Książę zatrzymał się i spojrzał na wampira – pamiętaj o czym ci mówiłem – Alex tylko kiwnął głową i bez słowa ruszył dalej. Wszedł do swojej sypialni i odpiął pasek ze sztyletami z uda, zdjął pochwę z tytanowym mieczem z pleców po czym ściągnął czarną koszulkę jaką miał na sobie i rzucił ją na łóżko. Szybko pozbył się reszty ubrań i wszedł pod prysznic. Ciepła woda przyjemnie obmywała jego ciało ze zmęczenia i brudu po spotkaniu z wampirami żądnymi krwi. Nic jednak nie było w stanie uleczyć bólu jaki wywołały w nim słowa oskarżenie jakie skierowała pod jego adresem Sara. Faktem było, że nie mógł całkiem zignorować tego, że ta mała czarownica okazała się jedyną na ziemi przeznaczoną mu kobietą, która mogła mu urodzić syna. Mimo to nigdy do niczego by jej nie zmusił. Nie umiał jej skrzywdzić i to nie dlatego, że ostrzegał go przed tym Ian, ale dlatego, że miał do niej słabość. Była taka krucha, delikatna. Pragnął jej szczęścia, uwielbiał jej śmiech, lubił z nią rozmawiać kiedy wszystko było miedzy nimi w porządku. Nienawidził momentów kiedy zaczynali się kłócić. Czuł się wtedy podle. Nie zniósł by gdyby cierpiała z jego winy. Jednak Sara w tak łatwy sposób rzucała w niego oskarżeniami.\nOparł się dłonią o zimne kafelki i pochylił głowę. Potrafił zrozumieć, że nienawidziła kłamstwa, ani zatajania prawdy, ale do jasnej cholery on sam przecież nie miał o tym pojęcia. Jeszcze teraz wcale nie chciała z nim rozmawiać. Nie wiedział już jak ma do niej dotrzeć. Jak z nią rozmawiać. Przede wszystkim jak ją przekonać, że niczego od niej nie wymaga. Gotów był dać jej to czego by tylko zapragnęła. Dałby jej wolność jeśli taka byłaby jej wola. Nie zniósł by widoku jej cierpienia. Widział go już zbyt wiele razy. Pragnął jednak by mu naprawdę zaufała. By pozwoliła mu udowodnić, że stała się dla niego bardzo ważna i to jeszcze przed tym kiedy dowiedział się kim dla niego jest. Pragnął jej, to nie ulegało wątpliwości. Marzył o jej ciele, ustach i sercu. Pragnął jej całej tylko dla siebie. Chciał by czasem obdarzyła go uśmiechem czy czułym spojrzeniem. Chciał widzieć w jej oczach miłość. Nie wiedział, że to możliwe, ale właśnie tego pragnął. Chciał ją mieć przy sobie już na zawsze, budzić się przy niej. Patrzeć jak zasypia. Wracać do niej każdego ranka wiedząc, że na niego czeka. Z własnej woli a nie dlatego, że musi. Dałby jej gwiazdkę z nieba gdyby mógł. Chciał ją uszczęśliwiać, dbać o nią, ochraniać. Zrobiłby dla niej wszystko, nawet oddałby własne życie. Po prostu ją kochał….\nDopiero teraz to do niego dotarło. Może się tego bał, może starał się zdusić to w sobie, ale teraz był już pewny. Zakochał się w tej czarownicy i nic już tego nie zmieni. Potarł nasadę nosa i zaśmiał się z bezradnością.\n-\tNo to jestem stracony – powiedział do siebie ze śmiechem. To co teraz go czeka wcale nie jest łatwe. Może nawet trudniejsze od walki z armią wampirów i samym Lucienem.\nSara siedziała po turecku na podłodze w swojej sypialni oparta plecami o łóżko. Tępo patrzyła w płomień na swojej dłoni, który z każdą sekundą przybierał na sile a jego kolor stawał się coraz bardziej intensywny. Od złotego po pomarańcz do mocnej czerwieni. Płomień zamienił się w kulę, którą zaczęła powoli turlać po dłoni.\n-\tSaro powiesz mi co się dzieje? – zapytała Neli i usiadła w fotelu patrząc na przyjaciółkę uważnie.\n-\tAlex się nie pochwalił? – zapytała z ironią, a kiedy Neli pokręciła głową dodała – okazało się, że jestem kobietą, która może urodzić mu dziedzica – powiedziała a jej oczy błysnęły ogniem.\n-\tCo ty mówisz? – zapytała Neli i zmarszczyła brwi.\n-\tRozmawiał o tym z Ianem. Powiedział mu, że musi zrobić wszystko bym się w nim zakochała i urodziła mu syna – Neli przez chwilę zastanawiała się nad słowami Sary.\n-\tNie przepadam za Alexem…… - zaczęła, ale Sara jej przerwała.\n-\tTy nie przepadasz za żadnym wampirem – wtrąciła.\n-\tFakt, ale zdążyłam go trochę poznać. Myślę, że Alex jest za honorowy na to by w ten sposób cie oszukać – zauważyła. Sara powoli uniosła płonący wzrok znad kuli ognia i wlepiła go w przyjaciółkę – nie patrz na mnie w ten sposób bo zaczynam się ciebie bać – przyznała.\n-\tPrzypominam ci, że Alex nie raz mnie oszukał i zataił przede mną prawdę. Dlaczego teraz kiedy chodzi o jego dziedzica miałoby być inaczej? – zapytała i znów spojrzała na kulę skupiając na niej swoje myśli.\n-\tNie wiem – powiedziała zrezygnowana – mam jednak wrażenie że zbyt pochopnie go osądziłaś. Słyszałam jak próbował się tłumaczyć. Może faktycznie o niczym nie wiedział? – zasugerowała patrząc na przyjaciółkę. Ta zmarszczyła brwi a jej oczy coraz bardziej zaczęły błyszczeć.\n-\tJasne! – prychnęła – wszystkowiedzący książę nie miał pojęcia, że mieszka pod jednym dachem z kobietą która okazuje się dla niego bezcenna. Może właśnie dlatego Lilith nie powiedziała mu o moim istnieniu. Może właśnie dlatego kiedy uczyła mi walczyć z wampirami nie wspomniała, że jej największy przyjaciel to wampir? Może do cholery jasnej o wszystkim wiedziała! – warknęła wściekła a jej oczy przybrały czerwony odcień. Kula na dłoni zaczęła się niebezpiecznie rozrastać i dziwnie trząść.\n-\tGdyby nie chciała żebyście się spotkali to nie prosiła by Alexa żeby cie chronił – zauważyła Neli.\n-\tA może nie miała wyjścia? Alex to była osoba która widziała ją żywą jako ostatnia. Nie miała ani czasu ani wielkiego wyboru w wybieraniu bodyguarda dla swojej wnuczki. Został jej tylko Alex, a on to doskonale wykorzystał – wysyczała przez zęby. Złożyła dłonie gasząc kulę. Zacisnęła powieki i potarła skronie – boże jak ja go nienawidzę! – krzyknęła. Nagle w tym samym momencie ciężka zasłona przy oknie zapłonęła żywym ogniem. Neli gwałtownie wstała i otworzyła szeroko oczy ze zdumienia. Chwyciła kapę z łóżka i zaczęła gasić płomień uderzając w niego kilkakrotnie. Kiedy jej się to udało powoli przeniosła zaskoczony wzrok na przyjaciółkę. Wymieniły zdumione spojrzenia.\n-\tSara…. – wykrztusiła\n-\tNie wiem jak to możliwe – Sara wstała i przeczesała włosy palcami patrząc zdezorientowanym wzrokiem na zasłonę której dół zniszczony został przez płomień. Kiedy przeniosła wzrok z powrotem na Neli ta patrzyła na nią z szeroko otwartymi oczami – nie mam pojęcia co ja zrobiłam – powiedziała i usiadła bezradnie na łóżku.\n-\tJesteś potężniejsza niż mi się wydawało – powiedziała Neli – musimy znaleźć kogoś kto pomoże nam dowiedzieć się kim jesteś i jak masz opanować swoje moce, bo jeśli dalej tak pójdzie to spalisz nam dom, albo co gorsza nas samych.\n-\tJestem zmęczona – powiedziała Sara i ukryła twarz w dłoniach – mam dość całej tej sytuacji, Alexa, Luciena i tego co się tu dzieje – wyszlochała. Neli usiadła obok niej i przytuliła ją mocno.\n-\tPoradzimy sobie Saro. Może jest nas mniej niż tej całej bandy Luciena, ale za to mamy większe szanse strategiczne. Pokonamy go obiecuję ci – powiedziała i pogłaskała ją po włosach – a teraz idź wziąć prysznic i połóż się na kilka godzin – Sara otarła łzy z policzków i kiwnęła głową. Wstała i ruszyła do łazienki – będę u siebie – rzuciła jeszcze Neli po czym wyszła z sypialni przyjaciółki i ruszyła wzdłuż korytarza w stronę swojego pokoju. Nagle coś ciężkiego uderzyło ją w plecy i pchnęło na ścianę. Kiedy odzyskała równowagę ujrzała przed sobą wściekłe spojrzenie Rexa. Przypierał ją do ściany trzymając ręce w żelaznym uścisku tuż przy głowie i patrzył na nią płonącymi oczami.\n-\tCzego chcesz ? – zapytała odważnie patrząc mu w oczy.\n-\tNie pozwolę się tak traktować – warknął obnażając ostre kły. Neli jednak prychnęła w odpowiedzi udając rozbawienie.\n-\tBędziesz musiał przywyknąć – rzuciła mu w twarz.\n-\tUważaj Neli – ostrzegł mrocznym tonem przyciskając ją do ściany jeszcze mocniej.\n-\tNie boje się ciebie wampirze – warknęła. Jej oczy gwałtownie przybrały żółty odcień i nim Rex zdążył zareagować dziewczyna kopnęła go z całych sił i pchnęła na przeciwległą ścianę. Prychnęła jak dziki kot i zamachnęła się dłonią pazurami rozcinając mu skórę na policzku. Rex dotknął rany a na opuszkach została mu krew. wciągnął w nozdrza jej intensywny zapach i ryknął wściekle rzucając się na Neli. Złapał ją za dłonie obrócił tak, że stała do niego tyłem a ręce miała skrzyżowane na piersi i przytrzymywane przez Rexa.\n-\tNie wiesz z kim zadzierasz skarbie – wysyczał jej do ucha muskając je ustami. Neli zaczęła szybko oddychać a serce kołatało jej się w piersi nie wiedząc czemu. Warknęła zła i w jednej chwili zamieniła się w panterę i wyswobodziła z jego uścisku. Przybrała bojową pozycję i obnażyła długie kocie kły. Kiedy Rex ruszył w jej stronę rzuciła się na niego. Nie spodziewała się jednak, że Rex jest tak silny. Uderzył nią o ścianę i wypowiedział starodawną formułę w zapomnianym już języku powodując, że Neli znów zamieniła się w człowieka. Spojrzała na niego zdezorientowana stojąc jak osłupiała tak jak ją Pan Bóg stworzył. Rex przyparł ją do ściany i uniósł znacząco brew uśmiechając się cwano.\n-\tOstrzegałem cię – wyszeptał. Dziewczyna patrzyła na niego ze łzami w oczach.\n-\tJesteś draniem! – warknęła – dobrze wiedziałeś, że jeśli znów zamienię się w człowieka będę naga – dodała i oblała się rumieńcem.\n-\tI to całkiem ponętnym – powiedział przesuwając wzrokiem powoli w dół jej ciała. Kiedy dostrzegł jak jedna drobna łza kapie mu na buty uniósł wzrok. Neli odwróciła wzrok w bok i zakryła dłońmi to co była w stanie zakryć. Rex odsunął się od niej i jednym szybkim ruchem zdjął swoją koszulkę. Nim zdążyła zareagować włożył ją jej przez głowę i spojrzał jej w oczy czekając aż włoży ręce w rękawy. Neli spuściła wzrok i szybko to zrobiła.\n-\tDlaczego to robisz? – zapytała nadal wlepiając wzrok w podłogę – dlaczego tak mnie traktujesz. Nie musiałeś mnie w ten sposób upokarzać – Rex ujął ją pod brodę i uniósł jej twarz ku sobie. Spojrzał jej w oczy bez cienia śmiechu.\n-\tAle gdybyś została w postaci pantery nie mógłbym tego spróbować – powiedział i pochylił się całując ją namiętnie. Nie był to delikatny pocałunek. Raczej gwałtowny, zaborczy i pełen pasji. Rex wplótł jedną dłoń w jej gęste włosy a długą sięgnął do jej uda. Wsunął ją pod koszulkę i opuszkami palców powoli przesunął w górę jej ciała. Neli położyła mu dłonie na torsie i odsunęła go od siebie.\n-\tNie – powiedziała patrząc mu w oczy.\n-\tDlaczego? – zapytał dotykając kciukiem jej wargi.\n-\tBo nie……\n-\tSkarbie i tak jesteśmy na siebie skazani. Dobrze o tym wiesz – powiedział z błyskiem w oku – dlaczego mamy nie skorzystać i się zabawiać? – zapytał unosząc znacząco brew. Neli odepchnęła go od siebie i ze łzami w oczach powiedziała:\n-\tTy nic nie rozumiesz - Rex zaśmiał się na te słowa i włożył ręce w kieszenie.\n-\tJa nic nie rozumiem? – zapytał rozbawiony – kochanie chyba nie myślisz, że coś nas może łączyć? – zapytał z ironią w głosie. Neli patrzyła na niego przez chwilę a samotna łza spłynęła jej po policzku.\n-\tIdź do diabła – warknęła i mijając go ruszyła do swojej sypialni. Rex odprowadził ją smutnym wzrokiem. Odetchnął głęboko i oparł się o ścianę. Wcale nie czuł się dobrze po tym jak ją potraktował. Nie powinien jej tego mówić, ale stało się. Przecież z tym cholernym panterołakiem nie może go nic łączyć. To wbrew jakimkolwiek zasadom. To wbrew jego zasadom. Do tego Neli potrafiła być irytująca. Lubiła wszczynać awantury i była odważna. Musiał przyznać, że strasznie mu się to podobało. Była w niej pasja i namiętność, która bardzo go pociągała. Pokręcił głową i przeczesał włosy palcami.\n-\tCo się z tobą dzieje Rex? – zza rogu wyszedł Aaidan i patrzył na kompana wyczekująco – nigdy się nie zachowywałeś w ten sposób wobec kobiety.\n-\tNie twoja sprawa – warknął i minął go schodząc na dół.\nOstatnio zmieniony przez Kenaya dnia 22:39:48 27-05-11, w całości zmieniany 1 raz


Pokazywanie wyników dla tagów 'erp'. - MamBiznes.pl\nPokazywanie wyników dla tagów 'erp'.\nInwestować w system ERP ?\nWitam. W mojej firmie mam być odpowiedzialny za wdrożenie systemu Teta ERP (http://www.unit4.com/pl/produkty/erp ) w różnych działach. Czy ktoś może podzielić się swoim doświadczeniem w tym zakresie? Co należy ustalić z wdrożeniowcem i jak sprawdzić, czy wszystko zostało wykonane poprawnie? Może są jakieś kwestie, których wybitnie trzeba pilnować? Będę wdzięczny za każdą podpowiedź


Stardoll i My: Spoilery Strike a Pose\nSpoilery Strike a Pose\nNajprawdopodobniej jeszcze dziś, pojawi się nowa kolekcja Strike a Pose. Pozy widoczne poniżej, dostępne będą standardowo w trzech karnacjach.\nEDIT: Kolekcja jest w StarPlazie. Rzeczy znajdziemy w zakładce "Nowości" same piętra sklepu jeszcze się nie pojawiły.\nHeather 23 grudnia 2016 17:38\nNiezła kolekcja, dobrze,że nie jest świąteczna. :>\nmoon light 23 grudnia 2016 17:43\nNie wiem czy coś kupię aczkolwiek zapowiada się dość ciekawie.\nLadyTramp41 23 grudnia 2016 17:46\nKuszą żeby wykupić ss :)\ncherry9713 23 grudnia 2016 17:50\nPodoba mi się czerwona sukienka, ale to są tylko jednorazowe stroje więc się na nie nie zdecyduję ;)\nsylwia5278 23 grudnia 2016 17:55\nGab Gaba 23 grudnia 2016 18:08\nKilka poz mi się spodobało. Mam nadzieję, że na nie zdążę.\nEllara 23 grudnia 2016 18:16\nNiektóre są fajne, ale nie będę robiła zakupów, bo nie jestem SS.\nSoxo Stard 23 grudnia 2016 18:21\ntak mało? może kupię futro\nolao373 23 grudnia 2016 19:23\nŚrednia kolekcja, ciężko będzie wykazać się jakąkolwiek kreatywnością, jeżeli tak naprawdę kupuję się całą stylizację\nŚwietne pozy, wow\ngabrysiaslysz 23 grudnia 2016 19:47\naha zajebiscie dzis wydalam ok.150 sd...\nlilyanne _ 23 grudnia 2016 21:30\nNiby kolekcja jest fajna - znajdzie sie parę perełek, jednak nawet będąc ss nie zainwestowalabym w żadną sztukę. Stylizacje sa podane na tacy - wole tworzyć je od podstaw, zamiast tylko dobierac buty i dodatki.\ndezerter 23 grudnia 2016 21:56\nbeznadziejna kolekcja,już jest dostępna w starplazy....poza tym czekam kiedy poprzednia kolekcja wyląduje w bazarze,bo będę polowała na granatowe rurki z dziurami i na jeden strój\nhilary_klaudia 23 grudnia 2016 23:18\nSzkoda że same jednoczęściowe. Zabić kreatywność stardollowiczek - hasło grudniowego SAP :). Gdyby ta poza ze sweterkiem była dwuczęsciowa, byłoby wspaniale, na pewno kupilabym nogi :) Wariują już, o tej godzinie SAP.\nhilary_klaudia 23 grudnia 2016 23:22\nJeżeli ktoś chce kupić czerwoną pozę, powinna być dostępna, mimo iż cena jest przekreślona jakby się skończyła..


Chelsea znalazła następcę Fabregasa?\n12 grudnia 2018 Kamil Gieroba\nW styczniu prawdopodobnie dojdzie do kilku roszad w kadrze Chelsea.\nZ “The Blues” ma pożegnać się Cesc Fabregas. Doświadczony pomocnik miałby trafić do Milanu, gdzie mógłby liczyć na częstszą grę w pierwszym składzie. W tym sezonie Premier League 31-latek zagrał tylko w czterech meczach ligowych. Do Premier League trafił w 2014 roku z Barcelony i do czasu przejęcia Chelsea przez Maurizio Sarriego był podstawowym piłkarzem londyńskiego klubu.\nJego cierpliwość jednak się kończy, a na Stamford Bridge rozpoczęły się poszukiwania dużo młodszego następcy. Według “Mirror” głównym kandydatem ma być Denis Suarez, który co ciekawe, jest w podobnej sytuacji co aktualnie Fabregas. Suarez nie może liczyć na regularną grę od pierwszych minut, ogółem w tym sezonie zagrał tylko w czterech meczach.\nPracuję nad tym, by dostawać szanse. Jeżeli nie otrzymam wystarczającej ilości minut na grę… zastanowię się co dalej. – stwierdził niedawno sam 24-latek.\nO ile transfer Fabregasa do Serie A wydaje się być niemal pewny, to ciekawe, czy rzeczywiście Suarez zawita na Stamford Bridge.\nTags: Chelsea, Denis Suarez, premier league\nPoprzedni Remis na Camp Nou, Tottenham gra dalej!\nNastępny Milik: Alisson dobrze skrócił kąt i niestety nie udało się go pokonać