pod lasem opowieści | czytam, piszę, czaruję.: wydawnictwo janka\nPokazywanie postów oznaczonych etykietą wydawnictwo janka. Pokaż wszystkie posty\n#159 Wskrzesina - Artur Boratczuk\n"Czekają na jego sygnał w swoich wieżowcowych apartamentach z widokiem na inne wieżowce, wyniosłe i święte jak megality Stonehenge, cyberdruidzi obżarci cynkiem i magnezem, kwasem hialuronowym, witaminami, wygimnastykowani, godzina jogi w środy i piątki, dumni ze swojego rozsądku i niewstydzący się swojej dzikości, partnerzy i partnerki partnerów i partnerek, rozsmakowani w ciemnych piwach z lokalnych browarów i chlebie orkiszowym z małej piekarni".\nAkcja "Wskrzesiny"Artura Boratczuka, jest osadzona we Fraudencji - w nieistniejącej - istniejącej mieścinie, która dla każdego z jej mieszkańców, w zależności od ilości wiosen na karku, jest rajem, przekleństwem albo więzieniem. Starzejący się były sekretarz PZPR - Michał Serpina - pszczelarz, poszukuje kogoś chętnego na tzw. dożywotkę - ktoś otrzyma majątek w zamian za opiekę nad nim. Żona pana Michała nie żyje, a córka, która mogłaby mu pomóc zamieszkuje na plebanii u 103-letniego proboszcza Smętka - hodowcy koni, który planuje żyć tak długo, aż pewne dzieła sztuki - ujrzą światło dzienne.\nW odpowiedzi na ogłoszenie - do Fraudencji przybywa Adam, a wraz z jego przybyciem rzeczywistość znana mieszkańcom miasteczka zdaje się falować.\nFraudencja jest jak wycinek świata. Całego świata - materialnego i duchowego. Mieni się tysiącem barw, połyskuje, a czasem brzydko szarzeje. To, co widzialne i niewidzialne nakłada się na siebie i trudno jest odróżnić jedno od drugiego. Może jest tak, że to - jedno bez drugiego - po prostu nie istnieje: jak dobro bez zła, jak czystość bez brudu, jak duchowość bez cielesności.\nPszczoły są równorzędnymi bohaterkami tej powieści. Pojawiają się co chwila - dając to: pożywny miód który, być może, umożliwia prawdziwe widzenie, informując swoim stanem zdrowia o kondycji przyrody i społeczeństwa,\nsą przyczynkiem do zmian, przeobrażeń.\nNie da się wyzbyć z głowy przekonania, że to jak żyją i jakie są - stanowi odbicie naszej egzystencji.\n"Na dobrą sprawę nie pamiętam swojego życia na jawie. Biorę czasem kalendarz sprzed kilku lat, otwieram na chybił trafił. Myślisz, że pamiętam, co robiłem tamtego dnia, gdzie byłem, o czym myślałem, co czułem?\nŻycie na jawie chowa się przed człowiekiem tak samo jak sny".\nArtur Boratczuk stworzył historię nieoczywistą. Im dłużej się o niej myśli tym więcej dostrzega się nawiązań, ukrytych znaczeń, symboli. Można ją czytać na kilku płaszczyznach i za każdym razem dojść do innych wniosków.\nWiele w niej odniesień do jakości - bylejakości - życia, do poszukiwania w nim sensu i udziału Istoty Wyższej w procesie kształtowania świata, która może nie do końca jest taka, jaką chcemy ją postrzegać.\nChcemy wierzyć, mówimy, że wierzymy. Przebieramy się i siadamy w pierwszej ławce w kościele, sądząc, że to właściwe, a tymczasem to, co myślimy nie jest tak czyste jak nasza świeżo wyprana i wyprasowana koszula.\nChcemy być dobrzy, tak mówimy, ale robimy zupełnie co innego.\nŚwietnie jest to pokazane na przykładzie działania aparatu władzy. Ludzie składają donosy, domagają się ukarania sąsiadów, skrzywdzenia ich, dźgnięcia ich nożem źle pojętej sprawiedliwości, jednocześnie umywając ręce od odpowiedzialności, bo nie zrobili przecież tego osobiście.\nZnajdziemy tu dążenie do szybkiego wzbogacenia się, wieczne chowanie urazy bo komuś wiedzie się lepiej niż nam, zemstę, a nawet przemoc.\nWytłumaczymy sobie wszystko, czego się w życiu dopuścimy, bo musimy mieć wewnętrzne usprawiedliwienie dla swoich moralnie niewłaściwych poczynań, bo spać spokojnie przecież każdy lubi.\nJęzyk, którym operuje autor bywa liryczny, obfituje w kwieciste metafory, ale zdarzają się zachowania bohaterów, ich słowa, stosowane przez nich określenia, które są jak rysa na czymś pięknym - wzburzają, czasem zniesmaczają, ale sprawiają, że to, co zdaje się idealne staje się... rzeczywiste.\nWe "Wskrzesinie", jak w życiu, liczy się uważność, a i tak zapewne przeoczymy wiele ukrytych przez Autora nawiązań. Już sama okładka książki jest niejako wprowadzeniem do jej treści.\nTo książka o poszukiwaniu siebie, o poszukiwaniu sensu i budzeniu się do życia. Czasem za pomocą miodu w innym kolorze niż ten, który znamy, a czasem - jako uczestnik gry zwanej Jaźnią.\nTylko czy tego naprawdę chcemy? Chcemy być świadomi tego, co dajemy? I co z tą świadomością w końcu zrobimy?\nData wydania: 3. lutego 2020\nChoć Cichoborek nie istnieje, próżno szukać go na mapie, jak i stacji autobusowej Smęcice, to mam wrażenie, że znam tę miejscowość doskonale, a czasem bywam mieszkańcem tej wymyślonej przez Urszulę Stokłosę wsi.\nGłówną bohaterką tej historii myślę, że można nazwać Justynę. Dlaczego myślę, że można? Ponieważ "Cichoborek" aż pęka w szwach od istotnych dla fabuły postaci, z których każda jest niezwykle barwna i nosi w sobie wiele smutku, nawet jak nie jest go zupełnie świadoma.\nNie wiem nawet, czy to sama wioska nie jest nie tyle sceną, co głównym aktorem.\nJustyna przeżyła prawdziwą traumę, stratę, po której nie wszyscy byśmy byli w stanie się podnieść.\nJak każde chmury w końcu rozwiewa wiatr, tak Justyna pragnie zmiany i na pragnieniu nie poprzestaje, ponieważ znajduje pracę właśnie w Cichoborku.\nBędzie opiekunką pewnej starszej i schorowanej kobiety, z którą zamieszka. Znowu poczuje się potrzebna i nawiąże wiele nowych więzi z mieszkańcami i na życie paru z nich będzie miała znaczący wpływ.\nPowieść składa się z trzynastu rozdziałów, a narracja prowadzona jest w osobie trzeciej.\nPowieść Urszuli Stokłosy jest napisana w dość niespotykanej formie. Każdy z rozdziałów jest skonstruowany na kształt opowiadania o innej osobie, ale wszystkie te opowieści łączą się ze sobą, tak jak los każdego z nas splata się z losami innych ludzi.\nWioska, o której pisze autorka, to jedna z tych jakich wiele na całym świecie. Wszyscy o wszystkich wszystko wiedzą. Każdy ma swój plan dnia i się go trzyma, a całe życie toczy się wokół cyklu obrzędów kościoła katolickiego. Od wesela przez chrzest do stypy.\nChociaż wszyscy się znają, to tak naprawdę nikt nic o sobie nie wie. A najbardziej widać to w zawieranych małżeństwach. Pary są sobie całkowicie obce, nie znają ani swoich potrzeb, nie mają wspólnych planów. Nikt tu z nikim szczerze nie rozmawia, za to żaden skandal nie umknie uważnemu oku ekspedientki jedynego sklepu we wiosce - Pani Jadzi.\nRodzice nic nie wiedzą o swoich dzieciach, które rodzą się jakoby z musu ich posiadania - bo co ludzie powiedzą na bezdzietne małżeństwo. Kobiety trwają w małżeństwach nacechowanych obrzydzeniem do męża, a mężowie wolą szukać płatnych uciech cielesnych niż przyznać otwarcie, że taka małżeńska relacja też im nie służy.\nJedną z bohaterek jest też niezwykle empatyczna dziewczynka, której wyjątkowości boją się wszyscy - łącznie z rodzicami.\nChoć to smutna opowieść o bylejakości codzienności, o trwaniu w przyjętym schemacie, o kłamstwie powtarzanym tak często, że stało się w końcu prawdą - to czyta się ją bardzo lekko, a to za sprawą dużej dozy humoru.\nAutorka serwuje nam znane przysłowia, puenty o ludzkiej niedoskonałości. Jednak nadal jest to taki śmiech przez łzy.\nCichoborek to taka stacja, na której można chwilę poczekać na przesiadkę do lepszego życia, by nie przeżyć go jak babcia, którą opiekuje się Justyna - podglądając zza firanki życie innych. Powieść przestroga, byśmy nie przyzwyczajali się do tego, co mamy, skoro marzymy o czymś zupełnie innym. Nasze życie i jego jakość jest zależne tylko od nas, a moc sprawcza leży w nas samych.\nNie jest też zupełnie tak, że powieść nie daje żadnej nadzei, bo ona jest i tkwi właśnie w terapeutycznej mocy słów, rozmowy z człowiekiem, który chce i umie słuchać.\nTo dość krótka powieść, jednak nie da się nie zauważyć jak została przez autorkę przemyślana nie tylko w ciekawej konstrukcji literackiej, ale w systemie powiązań relacji między ludzkich, niczym pajęcza sieć. Obojętnie gdzie wystąpi drganie, to odczuje je cały misterny system.\nWydaje się nam, że tak naprawdę wszystko wiemy, a tymczasem życie umyka, czas biegnie, a my nadal tkwimy w Cichoborku.\nZa swój egzemplarz dziękuję wydawnictwu Janka.\nData wydania: 30. września 2019 Liczba stron: 252\n"Pszczoły i grom w oddali" to kolejna z książek wydanych przez Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego w znakomitej Serii z Żu...\nPeter Balko to słowacki poeta i prozaik, autor scenariuszy filmowych. Laureat kilku nagród literackich, który pracuje jako pedagog w Wyżs...\n„Gdybyśmy mieli słowo, gdybyśmy mieli język, nie p...\nWięzy przeznaczenia - B. M. W. Sobol


FreshMail opublikował Raport Technologia CSS w aplikacjach pocztowych 2012 - MamStartup\nPressroom e-mail e-mail marketing Freshmail\nEksperci z firmy FreshMail po raz czwarty dokonali analizy technologii CSS w aplikacjach pocztowych. Konsekwencją tego jest obszerny raport, mający na celu pomoc koderom i osobom związanym z e-mail marketingiem w unikaniu podstawowych błędów podczas przygotowywania e-mailingów i zapobieganiu efektowi tzw. “rozsypanego szablonu”.\nZe względu na to, że zastosowanie CSS nie ominęło e-marketingu, w którym arkusze stylów wyznaczyły nowe trendy w projektowaniu szablonów mailingowych, a także na duże zainteresowanie poprzednimi raportami postanowiliśmy po raz kolejny przeprowadzić badania i podzielić się naszą wiedzą i doświadczeniem w tworzeniu profesjonalnych szablonów mailingowych. Po raz pierwszy w raporcie przeanalizowane zostały właściwości technologii CSS 3, mogące mieć zastosowanie w e-mail marketingu.\nCałość raportu to aż 80 stron zawierających analizę 19 przetestowanych aplikacji pocztowych [programów desktopowych i aplikacji webowych]. Przy interpretacji wyników wzięto pod uwagę wpływ 4 najpopularniejszych rodzin przeglądarek internetowych na sposób prezentacji szablonów mailingowych. W ramach badań nad technologią CSS wykonaliśmy szereg testów opartych na specjalnie przygotowanych szablonach e-mailingowych, które dostarczyły informacji na temat interpretacji właściwości CSS w poszczególnych narzędziach.\nSpecjaliści z FreshMaila przygotowali także „przepis” na idealny, jak i przykładowy mailing. Czyli jak przygotować kreację tak, aby nie było znaczących różnic w jej wyświetlaniu ze względu na aplikację lub przeglądarkę wykorzystywaną przez odbiorcę do sprawdzania poczty.\nPełna wersja raportu do pobrania: www.freshmail.pl/css


40. Herbata – Kryzys ćwierćwiecza 40. Herbata – Kryzys ćwierćwiecza\n2 lipca 2019 Kasia Leave a Comment\nNad zlewem pełnym naczyń Sowa zawsze miała najwięcej refleksji o zabarwieniu egzystencjalnym. Nie wiedzieć czemu widok patelni z przyklejonym kawałkiem smażonej cebuli przywoływał w niej tęsknotę za wiosną. Szklanka po coli mówiła głośno o masowej konsumpcji jako problemie tego świata. Talerz ubrudzony majonezem i mięsnym tłuszczem mógł zaprowadzić myśli na skraj decyzji o byciu wegetarianką. Ale najgorszy ze wszystkich naczyń był dzbanek po herbacie.\nKupiony w prezencie dla jej ojca przez jakąś dawno już nieżyjącą ciotkę, migotliwy, porcelanowy dzbanek z pozoru niewinnie leżał na boku na dnie zlewu. Kiedy tylko Sowa chwyciła go do ręki, wspomnienia jak fala zmiotły jej poczucie sensu życia, herbaciane fusy wylały się na srebrne dno i spłynęły w stronę odpływu. Aleksandra zamarła bez ruchu z naczyniem w ręce, bezbronna i niezdecydowana, czy powinna poddać się herbacianej nostalgii, czy z nią walczyć.\nTen dzbanek uczestniczył w rodzinnych niedzielnych obiadach, w jej kolejnych urodzinach z tortem pieczonym przez babcię, w spokojnych październikowych wieczorach, gdy ćwiczyła grę na flecie. Tata zawsze parzył w nim herbatę czarną, a ona, gdy już przeminęła żałoba, a potem okres buntu, zalewała w nim głównie zieloną. Dzieliła się tą herbatą z przyjaciółkami tak samo szczodrze i od serca, jak udostępniała im miejsce do życia na Chopina. O ile picie kawy z przelewowego ekspresu było codziennością, koniecznością oraz niepisaną zasadą poranka, o tyle przygotowywanie herbaty miało dla Sowy zupełnie inne znaczenie. Ten rytuał celebrowała tylko wtedy, gdy mogła spędzić czas dobrze i godnie, z winylem obracającym się w kącie pokoju albo z książką na łóżku.\nJeśli sytuacja tego wymagała, przygotowywała specjalne mieszanki ze swoich słoików pełnych ziół oraz zasuszonych kwiatów i owoców. Gdy Karolinie trafiały się wyjątkowo paskudne egzaminy, obok jej książek lądował dzbanek pełen energetycznej yerby. Jeśli Gosię męczył bolesny okres i krzyczała na wszystkich w napadzie złości, Sowa nalewała jej melisy. Sobie samej zazwyczaj serwowała herbatę zieloną, białą, ewentualnie czerwoną, jeśli naprawdę miała na to nastrój.\nAleksandra z głębokim, ciężkim westchnieniem wypucowała gąbką porcelanowy dzbanek i odłożyła go na suszarkę. Ledwie zdążyła to zrobić, do kuchni weszła zawinięta w koc Gosia. Bez okularów, z resztkami wczorajszego makijażu, w ciepłych skarpetach wyglądała jak piętnaście nieszczęść.\n– Sowa – wychrypiała brunetka. – Zrobisz mi herbaty?\nAleksandra chwyciła czysty dzbanek w rękę i postawiła go na stole przed Gosią.\n– Na kaca. Oraz na brak moralności.\nWłaścicielka mieszkania z uśmiechem czającym się w kącikach ust otworzyła szafkę ze swoimi pudełkami i słoikami. Rozejrzała się uważnie. W końcu zdecydowanym gestem chwyciła korzenną, zimową mieszankę.\n– Chcesz mi o tym opowiedzieć, czy zostawiasz to na później?\n– Trochę nie wiem.\n– Czyli później.\nSowa nasypała do dzbanka aromatycznej herbaty. Zalała ją gorącą wodą, przykryła i postawiła na stole przed milczącą przyjaciółką. Z szafki wyjęła dwa kubki w kolorowe kropki. Poczekały razem kilka minut aż napar naciągnął. W międzyczasie do kuchni przyszedł zaciekawiony odgłosami kotek. Z nieco zaspaną mordką rozejrzał się wokół i wskoczył na taboret obok zawiniętej w koc Gosi. Dziewczyna wyciągnęła z odmętów koca dłoń i podrapała kociątko za uchem.\n– Muszę znaleźć pracę. Muszę w końcu iść do roboty, bo inaczej czeka mnie życie jak w jakimś reality show podrzędnej stacji telewizyjnej.\nSowa spojrzała uważnie na brunetkę, która wygłosiła to orędzie tonem zdecydowanym i nieco wystraszonym.\n– Przykro mi to mówić, ale ja szukam sensownej pracy już od miesiąca – Sowa nalała do kubków parującej herbaty. Aromat cynamonu uniósł się nad stołem. – Odrzuciłam kilka ofert, to prawda, ale nie chcę znowu pracować w galerii handlowej albo w magazynie. Albo w toksycznym środowisku z ludźmi, którzy nadają w boksach przez słuchawkę i muszą wyrobić target.\nKotek przeciągnął się rozkosznie na taborecie. Zaczął szykować się do skoku, wymierzył, a potem błyskawicznie znalazł się na kolanach Gosi. Udeptał sobie miejsce na kocu, którym dziewczyna była owinięta. Zaczął cichutko mruczeć.\n– Co za rozkoszne maleństwo.\n– Przypominam ci, że wczoraj pytałaś o jego imię tylko po to, żeby na niego nakrzyczeć – Sowa przesunęła kubek z herbatą w stronę Gosi. Dziewczyna uśmiechnęła się przepraszająco w odpowiedzi. – Ale wracając do tematu pracy, to co cię nagle wzięło na szukanie? Tak dziś z rana na kacu?\n– Muszę coś zrobić z moim życiem. Ostatnie tygodnie to jakieś apogeum braku planu. Jest niebezpiecznie cygańskie, ciągle tylko się upijam, robię idiotyczne rzeczy w idiotycznych miejscach i za tydzień będę już żreć gruz, bo prawie całkowicie sobie wyczyściłam konto.\n– Musisz coś zrobić z życiem – powtórzyła Sowa bez przekonania. Napiła się gorącej herbaty. – Już miałaś taki moment…\n– Tak, pierwszy raz po trzecim roku. A potem znów na piątym, kiedy się do ciebie wprowadziłam, żeby pisać magisterkę.\n– Wtedy twój plan się powiódł.\n– Teraz też musi – Gosia zdecydowanym gestem chwyciła kubek korzennego napoju. – Inaczej zostaje mi jedynie życie celebrytki.\n– Jeśli zarobisz na tym na pokój i pomożesz mi nagrać album, nie mam nic przeciwko.\nBrunetka uśmiechnęła się blado. Jej telefon leżący na szafce w przedpokoju zawibrował, a chwilę później to samo zrobił telefon Sowy, który miała w kieszeni spodni. Aleksandra wyciągnęła smartfona i zobaczyła na ekranie wiadomość od Marcina.\n– Nasz sąsiad pisze, że dzisiaj przyjadą jacyś jego bliscy znajomi. I że… CO? Że zamieszkają u niego na pół roku, więc przyda się każda para rąk do noszenia pudeł. – Sowa spojrzała na Gosię w zdumieniu. – Wiedziałaś coś o tym?\n– Nie – odparła przyjaciółka. Wyciągnęła rękę w stronę szafki, by chwycić również swój telefon. – Nic nie wspominał o ludziach w mieszkaniu, tylko o swoim dłuższym pobycie w Warszawie… – Gosia wpatrzona w ekran nagle się wyprostowała. Przestała ręką głaskać kota na swoich kolanach, aż zdziwiony uniósł głowę. – Ooo fak. Ktoś to nagrał. I wrzucił na naszą konwersację z panieńskiego.\nSowa wstała. Z kubkiem w dłoni podeszła do brunetki i stanęła obok tak, by obejrzeć video z poprzedniej nocy w klubie. Roześmiała się serdecznie. Poklepała Gosię po ramieniu. Dziewczyna rzuciła telefon na stół, prześlizgnął się po blacie i zatrzymał dopiero przy porcelanowym czajniku.\n– Muszę zmienić swoje życie – powtórzyła.\n– E, kochana – Sowa z kubkiem w ręce szła już w stronę swojego pokoju. Kot widząc, że jego pani opuszcza kuchnię, zeskoczył z kolan Gosi i podreptał za Aleksandrą. Z korytarza dobiegło jeszcze rzucone na odchodne: – Na starość będziesz miała co wspominać.\nDecyzja Marcina o częściowej przeprowadzce do Warszawy była dla Sowy nieprzyjemną niespodzianką, ale jej ostrożne obserwacje nowych sąsiadów – Mani i Kuby – napawały ją pewnym optymizmem. Spędzili razem część popołudnia. Zgodnie z prośbą przyjaciela Aleksandra pomagała nowym lokatorom wnosić do góry pudła oraz torby z ich rzeczami. Podchodzili do wypakowanego po brzegi samochodu i wyciągali z niego kolejne sprzęty, a góra kartonów przy wejściu na poddasze rosła jak mury obronnego zamku.\n– Tego nie bierz, tu są książki. Będzie ci za ciężko – powiedziała Mania, pokazując na polepiony taśmą karton.\n– To może ten? – Sowa machnęła w stronę mniejszego, ale równie posklejanego pudła.\n– Tam też są książki. W tamtym planszówki… W tym też książki… – dziewczyna rozejrzała się nieco bezradnie. Chwyciła doniczkę z fikusem i triumfalnie wręczyła ją Aleksandrze. – Proszę.\n– Tak, oczywiście, kochanie, wniosę wszystkie książki na górę sam – powiedział Kuba, przechodząc z jednym z kartonów obok dziewczyn. Dyszał ciężko, wchodząc na kolejne stopnie, a jego okulary ślizgały się na spoconym nosie.\n– Ja mogę wziąć coś cięższego, nie ma problemu…\n– Nie – przerwała Sowie Mania. Popchnęła ją lekko dłonią, żeby z fikusem i torbą z poduszkami ruszyła na poddasze. – Książki to nasza działka.\n– Nasza?! – zawołał z półpiętra niewidoczny już Kuba.\nMarcin na cześć nowych lokatorów ugotował jakieś ostre, meksykańskie danie. Kiedy razem wnieśli już ostatnie rzeczy, Sowa z radością opadła na kanapę przed parująca miską z fasolą. W labiryncie przyniesionych kartonów co rusz było słychać stanowczy głos Mani oraz powolne odpowiedzi Kuby. Aleksandra rozejrzała się wokół i napotkała radosny wzrok Marcina, który wycierał ręce w kuchenną ścierkę.\n– Chodźcie jeść! – zawołał w stronę Malborka ułożonego z pudeł.\n– Już, moment!\n– Skąd ty ich wziąłeś w swoim życiu? – zapytała w końcu Sowa, nalewając wody do szklanki. – I co oni robią w Toruniu?\n– Chodziliśmy razem do liceum – Marcin usiadł na podłodze nad swoją miską fasoli. – Mania była naszą gwiazdą siatkówki i przewodniczącą samorządu, taka popularna dziewczyna z wynikami naukowymi jak Skłodowska, zawstydzała wszystkich bystrością. A Kuba snuł się po kątach z nosem w książkach, zawsze w jakimś spranym t-shircie metalowego zespołu, z bułką w serem w ręce. Trzymaliśmy się w trójkę do matur, a potem spotkaliśmy się ponownie kilka lat temu, już po studiach. To niesamowite, jak oni się ze sobą zeszli po takim czasie, bardzo im kibicowałem!\nZ sypialni, w której para nowych sąsiadów układała część pudeł, dobiegł huk. Zaraz potem Mania zaczęła soczyście przeklinać, a Kuba roześmiał się głośno.\n– Co tam się stało?\n– A nic, pękł karton z książkami – usłyszeli spokojny głos chłopaka. Zmęczona para wynurzyła się z sypialni.\n– Jedzcie, bo zimne nie będzie takie wybitne – Marcin gestem zaprosił ich do stolika. Mania opadła na kanapę obok Sowy, a Kuba usiadł na miękkim dywanie. – Wasza nowa sąsiadka, Sowa, zapytała mnie właśnie, co robicie w Toruniu. Proszę się tu zaraz wytłumaczyć.\n– Ja to nie wiem, co robię w Toruniu – odpowiedział Kuba. Flegmatycznym ruchem sięgnął po widelec. – Mam pracę w Bydgoszczy, więc najwyraźniej los mnie postanowił doświadczyć jak Hioba…\n– Nie zaczynaj znowu z tą dziecinadą, mam dosyć słuchania o tych regionalnych idiotyzmach – burknęła Mania znad swojego talerza. – Kuba jest wykładowcą na psychologii w Bydgoszczy, a ja dostałam tutaj pracę na wydziale chemii.\n– Państwo Doktorstwo – Marcin podkreślił wagę swoich słów, zataczając łuk ręką. – Elita intelektualna naszego narodu. Akademiccy mistrzowie swoich niezwykłych dziedzin. Przygotowani do stawiania czoła tępym studentom i jednocześnie największym naukowym wyzwaniom dzisiejszych czasów.\n– I kompletnie nieprzygotowani do stawiania czoła czynszowi za mieszkanie – zakończyła Mania. – Klepanie biedy mamy przerobione na wszystkie możliwe sposoby. Gdyby nas tu Marcin nie zaprosił za symboliczną złotówkę, musielibyśmy mieszkać u rodziców Kuby na jakimś totalnym końcu świata.\n– Ale macie dużo książek – wtrąciła pogodnie Sowa.\n– Oby nas to kiedyś uratowało. Napalimy sobie nimi w piecu.\n– W tym mieszkaniu nie ma pieca.\n– Hm. W takim razie zginiemy. Szlachetnie, w imię nauki. Marcinku, czy mogę jeszcze nałożyć sobie dokładkę tego pysznego czegoś z nierozsądną ilością fasoli, mięsa i sera?\nMarcin uśmiechnął się promiennie. Pokazał brudnym widelcem w stronę aneksu kuchennego.\n– Czuj się jak u siebie.\nSowa patrzyła, jak Mania boso idzie w stronę garnka i z szerokim uśmiechem podnosi pokrywkę. Nieuchronne zmiany, które od kilku tygodni przeradzały się z mglistych wyobrażeń w konkretne kształty, mogły mimo wszystko okazać się dobre. Państwo Doktorstwo na pewno nie zastąpią rudego sprzedawcy-stylisty, ale mogą okazać się dobrym towarzystwem na jesienne wieczory na Chopina.\n– Jak się już tutaj ogarniecie, poukładacie sobie pudła w coś innego, niż piramidy, to zapraszam do mnie na herbatę – powiedziała Sowa, patrząc na siedzącego na podłodze Kubę i jego błyszczące od potu czoło. Chłopak akurat przeżuwał, więc jedynie pokiwał głową z aprobatą. – Na spokojnie, mamy dużo czasu.\nPrevious Article← 39. To się nazywa panieński\nNext Article41. Jagodna →


Systemy kominowe firmy NIKO – kominy ceramiczne i stalowe\nW naszej ofercie znajdziecie systemy kominowe firmy NIKO. W sprzedaży posiadamy kominy ceramiczne i stalowe.\nOferujemy kominy dla osób ceniących sobie klasyczne lub nowoczesne rozwiązania. Zawsze dopasowujemy się do możliwości Klientów – pozwólcie się zatem poznać! Dzięki temu będziemy mogli dobrać system kominowy szyty na miarę Waszych potrzeb.\nStalowe czy ceramiczne?\nStalowe świetnie współpracują z kotłami gazowymi bądź olejowymi. Świetnie sprawdzą się wewnątrz Waszego domu, jak i na zewnątrz. Kominy te są niezwykle solidne – wykonuje je się bowiem ze stali kwasoodpornej. Dzięki temu, że montaż trwa zaledwie kilka chwil, kominy te ostatnimi czasy można spotkać w wielu polskich domach. To nowoczesne i trwałe rozwiązanie, które powinno Wam przypaść do gustu.\nKominy ceramiczne mają tę zaletę, że doskonale poradzą sobie z różnymi rodzajami paliwa. Są także odporne na korozję czy pożar sadzy. Ten rodzaj komina posłuży Wam przez kilkadziesiąt lat – słynie ze swojej trwałości. Poza tym sam montaż przebiega łatwo i szybko, dlatego nie musicie obawiać się długich prac. A sam komin można postawić już nawet wtedy, gdy dom został wybudowany – wystarczą drobne prace modernizacyjne.\nKomin stalowy czy ceramiczny - na co zatem się zdecydować? Wszystko zależy od tego, jaki posiadacie kocioł grzewczy oraz rodzaj paliwa. Nasi pracownicy chętnie pomogą Wam w podjęciu decyzji. Współpraca z nami to gwarancja atrakcyjnych cen oraz Waszego zadowolenia.


Polska na tle innych – Strona 2. – prostoofinansach\nKategoria: Polska na tle innych\nMój ulubiony temat, staram się pokazać gdzie się teraz znajdujemy jako Polacy, w stosunku do innych narodów. Gonimy, gonimy, gonimy!\nSpojrzenie na Grecję z boku\nWakacje się skończyły a ja jeszcze nie bardzo chcę o nich zapomnieć. Dlatego zrodził się pomysł na wpis pół wakacyjny a pół nie. Czyli jeszcze trochę o Grecji. O tym co najpiękniejsze w architekturze i przyrodzie Grecji już Wam opowiadałam. Dzisiaj chciałabym to podsumować i spojrzeć na Grecję trochę z boku. Kraj to biedny, ale…\nRelacja z wyjazdu do Grecji\nCzas na relację z mojego wyjazdu do Grecji. Sam pomysł na wyjazd to zupełny przypadek, gdy nasi sąsiedzi pochwalili się wiosną , że jadą ze sprawdzonym wielokrotnie biurem podróży, mój mąż wiele się nie zastanawiając stwierdził, że jedziemy z nimi. I pojechaliśmy 🙂 Grecja przywitała nas pięknym słońcem, szafirowym morzem i plażą, długą i piaszczystą….\nWyjeżdżając na wakacje przeważnie myślimy o tym co nas pozytywnego czeka, czyli słońcu, plaży, czy nic nie robieniu, po prostu o odpoczywaniu na maksa. Wyjeżdżając do innych państw musimy też jednak pomyśleć o odmiennych niż w Polsce uregulowaniach prawnych. Jeżeli pojechaliśmy na wakacje własnym samochodem, albo na miejscu go wynajęliśmy, będzie nas szczególnie interesować prawo…\nSzczególnie latem cenimy czas, chcemy wypocząć jak najdłużej. Doceńmy co mamy.\nWyjeżdżając za granicę musimy pamiętać o ograniczeniach, które mogą nas spotkać. Mogą dotyczyć perfum, ale również czekolady czy muszli.\nZłoty jak rand?\nZłoty jak rand, a może jak juan? I o co chodzi z Mac’iem. Niedowartościowany kurs złotówki\n65% wkładu własnego?\n65% wkładu własnego? to możliwe. Bardzo ważny parametr kredytu hipotecznego.\nKredyt zmora ale i konieczność\nJak wypadają polskie kredyty hipoteczne na tle innych krajów dowiesz się z tego tekstu.\nBezwarunkowy dochód podstawowy, pomysł na szczęśliwe życie?\nBezwarunkowy dochód podstawowy (BDP), brzmi ciekawie ale i tajemniczo. A być może jest to pomysł na szczęśliwe życie. Co to za dziwne stwierdzenie? Dochód bezwarunkowy, czyżby to była pensje bez względu na to jak pracuje to ją dostanę? Dlaczego podstawowy? Pensja zasadnicza? Opodatkowana w pierwszym progu podatkowym, a może nie opodatkowana tylko np. równa kwocie…\nRozmowa o domowych finansach z dziećmi, polskie tabu?\nNatknęłam się dzisiaj na artykuł na http://www.forbes.pl Jennifer Ryan Woods pt. „11 finansowych pojęć, które należy nauczyć dzieci”. Artykuł ciekawy, dla mnie finansisty oczywisty, ale czy dla polskiej tradycyjnej rodziny również? W naszym kraju wydaje się, że pieniądze są tematem tabu. Wystarczy sobie przypomnieć jak są odbierane przez społeczeństwo oświadczenia majątkowe posłów, czy radnych. W…\nPiewszy raz w historii\nWczoraj, zgodnie z wcześniej ustalonym terminarzem, 3 agencje ratingowe miały ogłosić aktualne oceny wiarygodności finansów Polski. Agencja ratingowa Standard & Poor’s obniżyła rating długoterminowy Polski w walutach obcych z AA- z perspektywą pozytywną do BBB+ z perspektywą negatywną. Zredukowano też oceny dla długo i średnioterminowych kredytów w złotych. Nasza ocena jest w tej chwili taka…


Cabela's Dangerous Hunts 2013 POBIERZ ZA DARMO •• download free, do pobrania, ściągnij\nRejestracja | Logowanie Strona główna / Gry / Akcji / Cabela's Dangerous Hunts 2013 Cabela's Dangerous Hunts 2013\n3.1 GB Platforma\nWirtualne polowania na dzikie zwierzęta\nCabela's Dangerous Hunts 2013 to jeden z najbardziej znanych symulatorów polowań, który jest z fanami myślistwa od wielu lat. Gra wyróżnia się trybem fabularnym przedstawiającym losy dwóch braci, których wspólna historia jest naznaczona tragizmem. Ich ojciec został zabity przez niedźwiedzia. Gdy wchodzą w dorosłość postanawiają zająć się łowiectwem.\nGra świetnie sprawdzi się w trybie kooperacji. Każdy gracz kontroluje jednego brata, wzajemnie się osłaniają i wspierają. Dzięki możliwości rozgrywania misji w dwie osoby, Cabela's Dangerous Hunts 2013 ma pewne cechy gry taktycznej.\nTryb kampanii, w którym zapolujemy na różne zwierzęta, to nie jedyna atrakcja. Twórcy przygotowali również pomniejsze tryby: m.in. wirtualną strzelnicę, gdzie można doskonalić celność.\nPodczas kampanii wykorzystamy bogaty arsenał broni: od pistoletów, przez karabiny, strzelby, skończywszy na łukach i kuszach. Zadaniem gracza nie jest tylko strzelanie: do określonego punktu myśliwskiego trzeba dotrzeć, odpowiednio się przygotować i zaaranżować pułapki. W porównaniu do poprzednich części, twórcy poprawili zachowanie sztucznej inteligencji sterującej zwierzętami. W grze spotkamy lwy, niedźwiedzie, gepardy, tygrysy, krokodyle, słonie czy wilki.\nCabela's Dangerous Hunts 2013 prezentuje rozgrywkę w pełnym trójwymiarze. Gra została zbudowana zgodnie ze współczesnymi standardami technicznymi dotyczącymi gier FPS.\nUwaga: by sprawdzić wersję demonstracyjną konieczne jest posiadanie bezpłatnego konta w usłudze Steam.\nGaleria zdjęć Cabela's Dangerous Hunts 2013\nGaleria screenów z Cabela's Dangerous Hunts 2013\n+ Dodaj Opinie - Cabela's Dangerous Hunts 2013\nŻadna opinia nie została jeszcze dodana. Jeżeli chcesz się podzielić opinią na temat Cabela's Dangerous Hunts 2013 kliknij w przycisk "Dodaj opinię" i wypełnij formularz.\nPomoc do Cabela's Dangerous Hunts 2013\nTytuł pytania:Treść pytania:Wyślij » Żadna porada nie została jeszcze dodana. Jeżeli masz jakieś problemy z Cabela's Dangerous Hunts 2013 kliknij w przycisk "Zadaj pytanie" i wypełnij formularz. Postaramy się jak naszybciej dodać rozwiązanie twojego problemu.\nPliki Wideo - Cabela's Dangerous Hunts 2013\nCabela's Dangerous Hunts 2013 - poradnik\nPoradnik jak przejść pierwszą misję w Cabela's Dangerous Hunts 2013\n1+1: dodaj » Pobierz za darmo Cabela's Dangerous Hunts 2013 na tej stronie. Aplikacja dostępna w kategorii Akcji została dodana 29.04.2014. Od tego czasu została pobrana 777 razy. Producentem dostępnego do pobrania darmowego pliku jest Cauldron. Download free na stronie downloads.pl nie zajmuje dużo czasu. Plik ma wielkość 3.1 GB i po zainstalowaniu działa na . Nasz redaktor Michał ocenił Cabela's Dangerous Hunts 2013 na 6.5 w skali 1-10. Plik można legalnie używać tylko na licencji Demo. Pełna wersja dostępna jest rzadko, w przypadku nowych gier często jest to demo które ma wiele ograniczeń. Dobreprogramy i gry mimo że nie zawsze dostępne są po polsku to często można do nich pobrać spolszczenie PL. Ściągnij online Cabela's Dangerous Hunts 2013 chomikuj. Akcji:\nsterowniki wifi laptopa inspiron 1720\tfear 3 spolszczenie\tmody do need for speed most wanted\tsterowniki do kamery logitech m n v uap42\tsterownik logitech gran turismo\tprototype download\tspolszczenie do combat wings\tmapy nawigacji gockliver\thack awatari\tprogram zmiany formatu\tprogram przerabiania muzy\tProgram do pobierania gier na telefon\tsterowniki hp deskjet f4118\tskorki gadu gadu10 ganja\tbattlefield 4\ttiwi setup\tasus p5vd2 mx p5v vm dh\texcel pobrania\tsterowniki do karty graficznej intel inside\tsterowniki ati radeon ati rs690m\tProgramy


W weekend Strzelecka drogówka zatrzymała 5-ciu piratów drogowych [Video] - estrzelce.pl - Portal Strzelec Krajeńskich i Okolicy\nJesteś tutaj: Home Kryminałki W weekend Strzelecka drogówka zatrzymała 5-ciu piratów drogowych [Video]\nOpublikowano: wtorek, 25, kwiecień 2017 12:59\nźródło: S. Warzecha, KPP w Strzelcach Kraj.\nW piątek (21 kwietnia) strzeleccy policjanci z Wydziału Ruchu Drogowego patrolujący drogi gminy Dobiegniew, zauważyli pojazd Audi A4, który pędził 104 km/h przez miejscowość Dobiegniew. Niebezpieczną jazdę uwiecznił policyjny video rejestrator zamontowany w nieoznakowanym radiowozie. Po zatrzymaniu do kontroli okazało się, że nieodpowiedzialnym kierowcą jest 55-letni obywatel Niemiec, którego mundurowi ukarali mandatem karnym i zatrzymali prawo jazdy na okres 3 miesięcy. Chwilę później w miejscowości Rolewice policjanci zatrzymali do kontroli drogowej pojazd marki Ford, który jechał z prędkością 101 km/h na tzw. „50". 37 -letni mieszkaniec powiatu gdańskiego stracił prawo jazdy na okres 3 miesięcy oraz został ukarany mandatem karnym i 10 pkt. karnymi.\nW niedzielę (23 kwietnia) prawo jazdy straciło trzech kierujących w związku z przekroczoną prędkością w terenie zabudowanym. Pierwszy z nich został zatrzymany w miejscowości Dobiegniew na ul. Gorzowskiej. 44-letni mieszkaniec woj. Wielkopolskiego miał 107 km/h na tzw. „50". Następnie w miejscowości Rolewice 49-letni kierujący pojazdem marki Mercedes nie spodziewając się, jadącego za nim radiowozu, przekroczył dozwoloną prędkość o 64 km/h. Tego samego dnia policjanci zatrzymali w Dobiegniewie 38-letniego kierującego Seatem Leon, który przekroczył dozwoloną prędkość o 61 km/h, jadąc 111 km/h w obszarze zabudowanym. Także tym kierowcom, poza mandatem i punktami karnymi, zatrzymano uprawnienia do kierowania na okres trzech miesięcy.\nOd początku 2017 roku na terenie powiatu strzelecko-drezdeneckiego odnotowano już 15 takich zdarzeń, w których kierowcy przekroczyli prędkość o 50km/h w terenie zabudowanym.


Tym razem Dolne Łużyce | Zeszyty Łużyckie\n34 (2002) – Tym razem Dolne Łużyce\nOddajemy w ręce Czytelników już XXXIV numer ,,Zeszytów Łużyckich”. Jak wskazuje tytuł – poświęcony jest on problematyce związanej z Łużycami Dolnymi.\nPrezentowane przez nas materiały w większości poświęcone są dolnołużyckiemu językowi literackiemu. Ze względu na wagę podejmowanej problematyki należy wśród nich wyróżnić artykuły omawiające sytuację językową na Dolnych Łużycach, tzn. aktualny stan i perspektywy rozwoju dolnołużycczyzny oraz niektóre aspekty łużyckiej polityki językowej po ostatniej wojnie, a także po zjednoczeniu Niemiec. Zwracamy tu szczególnie uwagę Czytelników na artykuł G. SpiessaAktualny stan języka dolnołużyckiego i jego perspektywy. W bloku poświęconym językowi dużą grupę stanowią też teksty prezentujące osobliwości, zwłaszcza leksykalne, dolnołużyckiego języka literackiego.\nW dziale Varia znajdziemy ciekawe informacje o historii i współczesności stolicy Dolnych Łużyc – Chociebużu. Są tu także wspomnienia z Łużyc z czasu ostatniej wojny oraz prezentacja sylwetki Fabiana Kaulfürsta, który chociaż pochodzi z rodziny niemieckiej, to mieszkając na łużyckiej ziemi całym sercem czuje się Łużyczaninem, a swą przyszłość i dorosłe życie pragnie poświęcić kulturze łużyckiej.\nW Kąciku literackim prezentujemy poezję i prozę. Czytelnicy zwrócą niewątpliwie uwagę na ciekawy przekład z języka polskiego na dolnołużycki dwóch znanych wierszy Adama Mickiewicza (Grób Potockiej i Nad wodą wielką i czystą). Autorem tłumaczenia jest Alfred Měškank. W drugiej części zamieszczamy przekłady z języka dolnołużyckiego – są to fragmenty prozy z tomu Źiw se njewospietujo. Antologija dolnoserbskeje proze.\nW stosunkowo obszernym dziale recenzji proponujemy zwrócić uwagę między innymi na omówienie książki prof. Rafała Leszczyńskiego My i oni. Kontakty kulturalne Polaków i Łużyczanoraz na prezentację obszernej pracy H. Jenča, poświęconej rozwojowi leksyki górnołużyckiego języka literackiego od XVIII do początków XX wieku. Ciekawe są także pozycje podejmujące problematykę poświęconą kościołowi i katolickiej społeczności łużyckiej (Czym dla Łużyczan w latach 1863-1939 był ,,Katolski Posoł”?, Kościół katolicki na Łużycach w XX wieku). Na zainteresowanie zasługuje prezentacja tomu Pytannja sorabistyky, będącego pokłosiem międzynarodowego seminarium sorabistycznego organizowanego przez Serbski Instytut w Budziszynie i Uniwersytet Lwowski. Tom zawiera materiały poruszające problemy i zagadnienia dotyczące językoznawstwa, literaturoznawstwa oraz historii i kultury.\nW niniejszym tomie obszerna jest Kronika. Znaleźć w niej można między innymi przegląd ważniejszych wydarzeń kulturalnych i naukowych na Łużycach i poza nimi, np. omówienie Drugich i Trzecich Dni Łużyckich w Opolu, powrót do wakacyjnego kursu języka i kultury łużyckiej w Budziszynie, sprawozdanie z wyjazdu koła naukowego slawistów na Łużyce, informację o sesjach sorabistycznych itd. Ilustracje, poza zdjęciami związanymi bezpośrednio z tekstem, to pejzaże Dolnych Łużyc lub fragmenty ludowego wesela. Powinny wprowadzić w nastrój tego regionu.\nEwa Siatkowska, Do widzenia, Marteczko\nTomasz Kowalczyk, Wspomnienie dr. Zdeňka Bohácza\nGünter Spiess, Aktualny stan języka dolnołużyckiego i jego perspektywy\nEwa Siatkowska, Podstawowe postulaty górno- i dolnołużyckiej polityki językowej\nPiotr Szymeczko, Pytania o język i literaturę dolnołużycką\nRafał Leszczyński, W obronie literatury i współczesnego języka literackiego Dolnych Łużyc\nGrzegorz Szpila, Mylące podobieństwa leksykalne między językiem dolnołużyckim a polskim\nAnja Pohončowa, Leksykalne wpływy górnołużyckie na pisany język dolnołużycki\nGrzegorz Szpila, Zjawisko metonimii w przysłowiach dolnołużyckich\nRichard Bígl, Język Margity Heinrichowej\nAgata Jabłońska, Chociebuż - historia, literatura, współczesność\nKinga Kijo, Są jeszcze na Łużycach tacy młodzi zapaleńcy\nBolesław Czajka, Wojenna przyjaźń przetrwała lata\nPrzekłady z języka polskiego na dolnołużycki\nAdam Mickiewicz, Row Potockeje\nAdam Mickiewicz, Nad wodu welikej cystej\nPrzekłady z języka dolnołużyckiego na polski\nBeata Mičerlichowa, Rozorana ojczyzna\nMěto Worak, Babcia Maja i jej słoneczko\nMonika Słokowa, Okrągłe urodziny\nJanusz Siatkowski, Dwieście lat rozwoju leksyki górnołużyckiej\nAnna Hejduk, Wszystko, co najważniejsze o łużyckiej muzyce\nGrzegorz Szpila, O nich i o nas\nJózef Borzyszkowski, Kościół katolicki na Łużycach w XX wieku\nTomasz Kowalczyk, Czym dla Łużyczan w latach 1863-1939 był ,,Katolski Posoł''?\nPiotr Pałys, Łużycka nadzieja na wolność\nMarek Gawryluk, Zagadnienia sorabistyki\nArtur Wiśniewski, Krajoznawcza książka o Wschodnich Łużycach\nGrzegorz Pisarski, Lusatica w Encyklopedii Wrocławia\nAnna Praszyńska, Problem łużycki na łamach ,,Polityki''\nKronika wydarzeń kulturalnych, naukowych i wydawniczych\nMaria Elikowska-Winkler, Działalność integracyjna na pograniczu polsko-łużycko-niemieckim\nEwa Siatkowska, Wkład Polaków w łużyckie konferencje (2000-2001)\nRafał Leszczyński, Młody łódzki kompozytor nagrodzony w Chociebużu\nZbigniew Gajewski, Odsłonięcie pomnika św.św. Cyryla i Metodego na Łużycach\nAnna Hejduk, Wakacyjny kurs języka i kultury łużyckiej w Budziszynie (17 VII - 4 VIII 2000 r.)\nAleksandra Branicka, Sylwia Choryło, Wyjazd koła naukowego slawistów na Łużyce\nPolacy nadal protestują przeciw zamknięciu szkoły w Chrósćicach\nPamiętajmy o Łużycach\nJózef Wójcicki, Sejmowa Komisja Spraw Zagranicznych wspiera utrzymanie łużyckich szkół\nMěrćin Wirth, Łużycki superintendent czy pełnomocnik?\nMieczysław Wojecki, Wycieczka na Dolne Łużyce - nagrodą za pracę\nWiesław Pyżewicz, Z działalności zielonogórskich sorabistów\nEwa Siatkowska, Nowy przejaw aktywności działaczy Łużyc Wschodnich\nKrzysztof R. Mazurski, Łużyce i ewangelicyzm\nAnna Trybuch, Z obrad żarskiego sejmiku\nLudmiła Gajczewska, Andrzej Czermak, Sprawozdanie z działalności Dolnośląskiego Oddziału Towarzystwa Polsko-Serbołużyckiego w roku 2000\nAgata Jabłońska, Osiągnięcie opolskiego oddziału Towarzystwa Polsko-Serbołużyckiego\nPiotr Pałys, Drugie Dni Łużyckie (Opole-Namysłów)\nPiotr Pałys, Kolejny ,,łużycki'' listopad w Opolu\nTrochę etnologii, trochę historii, trochę futurologii\nBudziszyn i nie tylko


.życie jak jesień, coś w nim z blasków lata, z uśmiechów słońca przez mgły i szarugi, ze złotawych blasków wśród szarego świata, z kwiatów, co nigdy nie kwitną po raz drugi.. Sercem pozdrawiam zycze radosnego nowego tygodnia.\nPiękne są w życiu chwile. Piękny jest każdy dzień. Ale najpiękniejsze jest to że Ty i ja przyjaźnimy się.Miłego dnia i udanego nowego tygodnia ..życzę\nPrzyjacielskie pozdrowienie śle\n¯`'*. WITAM SERDECZNIE * -(¯`'*.¸(¯`'*.¸_¸** (¨`•.•´¨) DZIEŃ DOBRY !!! Dzień się nowy budzi, dookoła wiele ludzi. Jedni płaczą,inni się śmieją, a Ty bądź dla nich dobrą nadzieją. "Najpiękniejszym podarunkiem, który możn więcej...\nWitam serdecznie Żeby cieszyć się każdego dnia nie trzeba wiele posiadać wystarczy że spojrzymy na małe rzeczy, na zwykłych prostych ludzi. Tak dużo jest niespodzianek, które odkrywamy co dnia, tak wiele jest dobrych lud więcej...


Prokurator o wypadku w Bukowinie Tatrzańskiej: "Mamy tutaj zaniechanie inwestora w zakresie zabezpieczania" - wiadomosci.com\nProkurator o wypadku w Bukowinie Tatrzańskiej: “Mamy tutaj zaniechanie inwestora w zakresie zabezpieczania”\nProkuratura Rejonowa w Zakopanem zajmie się katastrofą, do której doszło w wypożyczalni sprzętu w Bukowinie Tatrzańskiej. Zerwany przez silny wiatr dach budynku przygniótł cztery osoby w tym dziecko. Dwie osoby zginęły – 15-letnia dziewczyna i jej 52-letnia matka.\nProkurator Jacek Dyka z zakopiańskiej prokuratury powiedział, że prawdopodobnie dzisiaj zapadnie decyzja prokuratury dotycząca zakresu jej prac. Powiedział, że śledczy zajmą się kwestią bezpośredniego narażenia na utratę zdrowia i życia osób, które korzystały z tego miejsca. Ustalane ma być także to, kto stworzył konstrukcję budynku oraz kto był inwestorem i dzierżawcą.\n“Mamy tutaj zaniechanie inwestora w zakresie zabezpieczania” – dodał Jacek Dyka.\nMałopolskie 1352 Bukowina Tatrzańska 4 prokuratura 294 Tatry 124\nNowe przepisy o kanonicznym przygotowaniu do małżeństwa. “Trzeba dzisiejszym językiem przybliżyć młodym ludziom prawo kościelne”\nPrezydent Duda: Aktu zaślubin Polski z morzem przed 100 laty był wielkim dniem dla odbudowującej się Polski


Zavratnica | Wakacje w Chorwacji | Croatia-holiday-accommodations\nYou are here:Strona główna Zavratnica\nW Velebit górze, a istnieją surowe botanicznych rezerwaty, pomniki przyrody, oraz 2 parków narodowych (Paklenica i Północny Velebit).Kategoria obejmuje również szczególną ochronę zatoczki. Zavratnica to z pewnością jeden z najpiękniejszych zatoczek wybrzeża chorwackiego. Wygląda jak miniaturowa fiordów norweskich. To tylko 15 minut spacerem wzdłuż wybrzeża od Jablanac. Więc może pochodzić ze wsi Zavratnica, schodząc z punktu widzenia szlaku piaszczystą do zatoki. Zatoka ma 900 metrów długości i szerokość waha się od 50 do 150 m kanionu wznosi się na wysokość 100 m, ponieważ jego wartości przyrodniczych są 1.964-gi Pan uznany za obszar chroniony, w 1981 roku. g jest integralną częścią Parku Przyrody Velebit. Apartamenty Rukelj zaoferować zorganizowanej wycieczka statkiem do zatoki Zavratnica.\nWedług legendy, Zavratnica powstała w silnym trzęsieniu ziemi w 615th tyłu, w którym zatonął i trzy stare rzymskie miasto w okolicy.Prawdziwe pochodzenie zatoki jest jeszcze inna. Było to spowodowane ruchami tektonicznymi, które mają spękane skały węglanowe, po którym woda z Velebit pogłębiły kanionu. Jak Adriatyckie wybrzeże powoli tonie, więc kanion Zavratnica stopniowo obniżona do morza, i od niej pojawiły Velebit wyciągnął zatok morskich.\nW budynku z początku 20 wieku, górny szlak z altanką i chodnik nad morzem. W tym czasie Zavratnica ośrodek staje tajemniczy elita Wiedniu i Pradze. Jest on odwiedzany przez wielu sławnych ludzi tamtych czasów ust dr Miroslav Hirtz, Arpad von Degen, itp.). Magia Atrakcją Zavratnica nie mógł się oprzeć nawet znany pisarz Vjenceslav Novak, który jest tutaj znalezienie inspiracji do swoich dzieł.\nUndersea z Zavratnica\nZatoka widać szczątki statku przez 1944. zatopiony alianckich samolotów.Łódź jest prawdziwym wyzwaniem dla dociekliwych podwodnego odkrywców.\nZavratnica ubogich gleb, a tym samym rozwój flory i roślinności tu rzadkością.Flora reprezentowana jest przez 129 różnych gatunków roślin, z czego 100 gatunków rodzimych i 29 wprowadzone. Aby zatrzymać potok pracy, mężczyzna suchy wybudowany kaskadowo i taras, gdzie cyprysy posadzone i sosny Aleppo, rys., dąb i inne drzewa. Wizyta Video Zavratnica łodzią\nBasen 6x12m 2015.\nGwarancja jakości i oferty\nPrzybycie na gwarancji Rukelj apartamentami, że oferta jest wyświetlana na stronie internetowej identycznej do aktualnej oferty i zagwarantowania zwrotu zaliczki za rezerwacje!\nW apartamenty Rukelj jakości jest gwarantowana!


W pryzmacie ksiąg zbójeckich: Kobiety, mężczyźni... część dalsza.\nW całym krótkim, choć pełnym zawodów - głównie z powodu braku gibkości umysłu - życiu, nigdy nie udało mi się nauczyć szufladkowania. Tym większe moje zdziwienie, gdy wyczytałem podczas tegoż research-u, jakoby metodą strumienia świadomości pisał również śp. Geniusz Gombrowicz.\nW istocie, widziałem pewne podobieństwa, lecz nie aż tak uderzające... No i trudno zapomnieć, że książki GG charakteryzuje mimo introwertycznego charakteru dużo większa dynamika. A to jest stanowczo in plus.\nGłówna postać pierwszej części, Pani Ramsay - w pełni trzymająca się roli kobiety, opiekunki domu. Matka ośmiorga dzieci. Zmęczona gromem obowiązków - jednakże akceptująca swoje miejsce na ziemi. Protekcjonalna wobec wszystkich mężczyzn, z jej własnym mężem na czele, z "przyczyn dla niej niejasnych; może za ich rycerskość, męstwo, może za to, że zawierali traktaty, rządzili Indiami i kierowali finansami państwa; może wreszcie za ich stosunek do niej (...), za to coś ufnego, dziecięcego i pełnego szacunku";\nNiestety, mężczyznom bliżej przedstawionym w książce na ogół brak "rycerskości", "męstwa", "traktatów" i "Indii" - natomiast mnóstwo "czegoś ufnego, dziecięcego".\nPan Ramsay, filozof, który wydał tylko jedne poważne dzieło - podczas swej młodości - sprawia wrażenie człowieka zimnego, pesymistycznego, introwertyka do kwadratu - oczekujący od kobiet wciąż współczucia. Żyjący ciągle przeszłością, zatrzymany na drodze na szczyt poznania ("jeżeli myśl ludzka jest jak (...) alfabet (...) - to jego wspaniały umysł nie znajdował żadnej trudności w przebiegnięciu przez wszystkie te litery (...) aż, powiedzmy, do litery Q. (...)", "Do R nie dotrze nigdy"). Nieraz, jako powód 'bezpłodu twórczego' i zatrzymania się w drodze do "Z" - wychodzi na pierwszy plan rodzina.\nJestem ciekaw, czy można "Do latarni morskiej" traktować jako rzetelny obrazek z epoki (książka napisana w 1927)... Jeżeli przeciętny mężczyzna w istocie tak się prezentował, jak postaci przedstawione tutaj - trudno mieć wątpliwości, skąd wziął się ruch feminizmu ;)\nNo i - warte również uwagi jest to, że rodzinę Ramsayów, mimo 'niezbytniej zamożności' stać było na kucharkę, dom nad morzem, wyżywienie ośmiorga dzieci (nie mówiąc już o działalności filantropijnej, prowadzonej przez panią Ramsay) - a to wszystko tylko z 'filozofii'... zaprawdę - ciekawe, czy jest to odzwierciedlenie stanu faktycznego tego okresu w dziejach Anglii...\nJeżeli tak - to w istocie przyszło nam żyć w czasach powszechnej biedy i ubóstwa...\nPodsumowując: mimo bycia dziełem 'feministki', w książce brak jadu w stronę "szowinistycznych świń" - w istocie, nie można jej zarzucić nawet całkowicitego potępienia "męskiego świata". Krzyku o "równouprawnienie" - w sensie dzisiaj częstego postulatu o identyczności obu płci - również nie ma. Ba! Płci są wyraźnie rozróżnione. Oczywiście - ukazany jest tu duży wpływ społeczeństwa na ich kształtowanie, jednak nie da się nie dojrzeć również szeroko pojętych predyspozycji.\nWniosek jest jeden - dzisiejsze 'feministki', które tak gardłują na lewo i prawo, to bez wątpienia raczej 'femi-nazistki'. Jak ktoś niegdyś zauważył - one nie potępiają męskiego świata; chcą po prostu wejść weń w roli mężczyzny..\nDzisiejsza medycyna daje już jednak takie możliwości... jakiż problem?\nAutor: KosKos o 20:10\nLiv 26 stycznia 2011 17:22\nNo to muszę spróbować poczytać:) Bo moje pierwsze zetknięcie z jej twórczością skończyło się moją przegraną...:)


DOROSŁY CZY DOJRZAŁY? - embraceyourlife.pl\nDOROSŁY CZY DOJRZAŁY?\nŻyjemy w świecie, w którym niejeden dorosły nie umie załatwiać spraw, jak dorosły, bo ten dorosły nigdy nie dojrzał mentalnie do bycia dorosłym.\nWielu dorosłych kryje dziś pod grubą warstwą skóry, grubą warstwą sukcesów i pięknych zdjęć w drogich samochodach, lęk przed brakiem przynależności, brakiem poczucia własnej wartości, brakiem docenienia, zauważenia, poczucia bezpieczeństwa. Brakiem miłości.\nLęk ten objawia się przed Twoimi oczami gniewem, wymuszaniem, brakiem uprzejmości, często nawet hejtem, obrazą majestatu i różnymi takimi pseudo sprytnymi zabiegami, które mają sprawić, że poczujesz się zbita z tropu, gorsza, zobowiązana do usprawiedliwiania się, usługiwania czy trzymania palca prosto – wiadomo gdzie. I żeby było jasne. Sama możesz wobec kogoś innego takie zabiegi stosować. Szczególnie, gdy nie rozumiesz, co kryje się pod taflą wody.\nDojrzeć może jedynie ten dorosły, który świadomie przygląda się swoim emocjom i nie wchodzi w nie jak w masło, tylko z dystansu obserwuje pewien przepływ.\nPrzepływ emocji, myśli towarzyszących tym emocjom i przepływ tych emocji w ciele (objawiający się często jakąś formą bólu lub dyskomfortu).\nTo ważny i niełatwy proces, bo aby w ogóle miał miejsce, dorosły musi podjąć dojrzałą decyzję o zmianie. I rozumieć, dlaczego ta zmiana jest mu potrzebna.\nJeśli dziwi Cię, dlaczego w dzisiejszym świecie tak mało mamy dojrzałych dorosłych, to właśnie dlatego, że niewielu jeszcze ma ochotę obserwować się z dystansu. Wielu woli wybuchnąć jadem lub strzelić focha zamiast popracować nad sobą. Wielu jest tym wkurwiającym dzieckiem, wrzeszczącym w sklepie, gdy mu mama nie chce kupić zabawki. Niewielu jest tych, którzy rozumieją, że w dorosłym życiu sami mogli stać się swoimi wewnętrznymi rodzicami i zadbać o wewnętrzne dziecko.\nI tak – Ty – jako obserwator z dystansu, udzielający dobrej rady, aczkolwiek jednocześnie będący w pierwszej linii frontu – stajesz się wrogiem.\nJeśli masz czasem wrażenie, że jesteś nie z tego świata, to nie próbuj się przekonać, że jest inaczej. Jesteś z innego świata. Wymiaru. Galaktyki. A z tą wiedzą, którą masz teraz, możesz z miłością życzyć wszystkim niedojrzałym dorosłym, aby kiedyś dojrzeli. I potem spokojnie pójść swoją drogą.\nBo dobra wiadomość jest taka, że dojrzałych dorosłych, którzy jednocześnie umieją dbać o swoje wewnętrzne dziecko – bawiących się i śmiejących w głos, rozumiejących przyczyny i skutki swoich wyborów – jest spora gromada.\nCeń takich ludzi. I siebie też ceń za to, kim jesteś. Nie przestawaj być dobra – zwłaszcza dla tych bachorów, którzy potrzebują wiele zrozumienia i dobrej energii. Nie musisz z nimi przebywać, ale życz im dobrze.\nA swoje rób dla tych, którzy rozumieją, że wszystko co się daje, wraca do człowieka.\nŻyczymy Ci wielu pięknych ludzi dookoła Ciebie.\nP.S. Podziel się tym dalej, jeśli uważasz, że ktoś z Twoich znajomych powinien to przeczytać. W ten sposób dajesz nam też znać, że te treści są dla Ciebie ważne i wzmacniające.


Dnia 12.10.2018 obchodzone było Święto Komisji Edukacji Narodowej. Z tej okazji uczniowie klas czwartych przygotowali apel, podczas którego w bardzo miły oraz humorystyczny sposób przestawili wszystko co dla nich w procesie edukacji jest najważniejsze. Po zakończeniu części artystycznej zostały wręczone dyplomy przyjęcia do braci uczniowskiej uczniom, który rozpoczęli naukę w naszej w szkole w roku szkolnym 2018/2019\nPodczas apelu z okazji obchodów Dnia Edukacji Narodowej zostały wręczone nagrody dla wałbrzyskich nauczycieli. Nasze dwie wspaniałe Panie są również wśród nagrodzonych - zachęcamy do lektury, a Paniom raz jeszcze gratulujemy!\nArtkuł dostępny jest TUTAJ\nW naszej szkole był realizowany w klasach IV projekt międzyprzedmiotowy (łączyliśmy matematykę, język polski, języki obce, plastykę, wychowanie fizyczne i technikę) „Tydzień z tabliczką mnożenia” zakończony Wielkim Testem z Tabliczki Mnożenia.\nW czasie trwania projektu uczniowie wykonywali lapbooki matematyczne, pisali rymowanki ułatwiające zapamiętanie trudnych dla nich mnożeń. Ćwiczyli pisownię i wymowę liczb w różnych językach. Grali w matematycznego unihokeja i rozwiązywali dodatkowe zadania.\nPrzedsięwzięcie zakończyło się przyznaniem tytułu „Eksperta tabliczki mnożenia”.\nWycieczka na Zamek Cisy\nKlasa 3 gimnazjum, VIII i VII wybrały się na pieszą wycieczkę na Zamek Cisy. Wyprawę poprzedziły zajęcia, na których uczniowie szukali informacji na temat okolic, w które się wybraliśmy. Następnie grupy mogły sprawdzić zdobytą wiedzę w terenie. Po drodze przygarnęliśmy także małego kotka, który towarzyszył nam przez całą wędrówkę.\n26.09 w naszej szkole odbyły się wybory do Samorządu Szkolnego poprzedzone intensywną kampanią wyborczą. W dniu wyborów ostatnim etapem kampanii była prezentacja programów wyborczych kandydatów i debata. Kandydaci mogli zadawać sobie nawzajem pytania, odpowiadali też na pytania uczniów.\nPytań było tyle, że na wszystkie nie wystarczyło czasu. Na kolejnych lekcjach odbyło się głosowanie. Nowym przewodniczącym został Janek z klasy VIII, jego zastępcą Mateusz z klasy VI.\nOla z klasy IIIG, Kuba z klasy VIII i Felek z klasy IVA to kolejni tegoroczni zwycięzcy wyborów.\n26.09 to Międzynarodowy Dzień Języków Europejskich. Uczniowie naszej szkoły również wzięli w nich udział. Nauczyciele języków zorganizowali konkursy związane z językami nauczanymi w szkole. Między innymi trzeba było zmierzyć się z łamańcami językowym po angielsku i niemiecku, rozpoznać znane miejsca w Europie, wiedzieć kiedy świętujemy dzień Świętego Patryka. Było sporo zabawy, a zwycięzcy otrzymali bilety zwalniające ich z pytania i niezapowiedzianych kartkówek w wybranym dniu. Taką samą nagrodę można było dostać biorąc udział w konkursie na przebranie lub gadżet związany z dowolnym krajem europejskim.\nZainteresowanie konkursem było spore, zwłaszcza wśród uczniów młodszych klas. Uczniowie klasy IVC przebrali się najliczniej i otrzymali nagrodę dla całej klasy.\nDnia 20.09.2018 w Naszej Szkole odbyła się akcja "Sprzątanie Świata". Uczniowie wraz z nauczycielami tworzyli plakaty na temat "Dbajmy o czystość naszej Ziemi". Prace o tematyce ekologicznej zostały zawieszone na korytarzach Naszej Szkoły.


Rozdział 70 – Odejście II – Dracaena | Nowelki\nMo Dao Zu Shi\t 31 grudnia 2020\nRozdział 70 – Odejście II15 min. lektury\n– Zixun! – powiedziała karcąco kobieta, a jej brwi wykrzywiły się groźnie.\nUśmiech Wei Wuxiana natychmiast zniknął, kiedy usłyszał słowa mężczyzny.\n– Kształcenie? – zapytał i powoli się odwrócił. – Pokręcona ścieżka?\n– Wei Ying – powiedział niskim tonem Lan Wangji.\nJin Zixun i pozostali także zauważyli ten niecodzienny nastrój. Wstrzymali oddechy, patrząc na niego. Wei Wuxian znowu się uśmiechnął.\n– Chcecie wiedzieć, dlaczego nie noszę ze sobą miecza? Mogę wam powiedzieć, nie zrobi to żadnej różnicy. – Odwrócił się w pełni do nich, akcentując każde słowo. – Bo chcę, byście wiedzieli, że nawet bez miecza i idąc tą „pokręconą ścieżką”, wciąż będę niepokonany, zostawiając was daleko w tyle.\nSłysząc to, wszyscy obecni byli zszokowani. Żaden uczeń nigdy nie śmiał powiedzieć tak zarozumiałych słów przed tyloma ludźmi.\n– Wei Wuxian! – krzyknął Jin Zixun chwilę później, kiedy w końcu wyrwał się z szoku. – Jesteś zwykłym synem służącej! Jak śmiesz być tak arogancki!\nSpojrzenie Lan Wangjiego zamarzło, kiedy usłyszał te słowa. Źrenice Wei Wuxiana się skurczyły. Wyglądało na to, że jego prawa dłoń była sekundę od złapania Chenqinga. Powietrze zagęściło się od narastającego konfliktu, tak jakby zaraz miało wybuchnąć, kiedy ktoś nagle krzyknął:\nSerce patriarchy zmiękło. Odwrócił się powoli, a Jiang Yanli do niego machnęła.\n– A-Xian, chodź i stań za mną.\nWei Wuxian się zawahał. Zanim mógł się ruszyć, pani Jin szybko złapała ją za rękę.\n– A-Li, nie wtrącaj się w ich sprawy.\nDziewczyna tylko uśmiechnęła się przepraszająco do starszej kobiety i stanęła przed przybranym bratem, salutując Jin Zixunowi i pozostałym. Nie wiedzieli, jak na to zareagować. Niektórzy odwzajemnili gest, a inni nie.\n– Paniczu Jin, powiedziałeś, że A-Xian zajął jedną trzecią bestii na górze Feniksa, co jest wbrew zasadom sprawiedliwej gry i przejawem arogancji. Ja… Też nigdy o czymś takim nie słyszałam. To musiało sprawić wam spory kłopot. Przepraszam was w jego imieniu – powiedziała cienkim głosikiem Jiang Yanli, kłaniając się ponownie. Wyglądało na to, że jej przeprosiny były dość poważne.\n– Siostro! – zaprotestował Wei Wuxian.\nDziewczyna jeszcze się nie wyprostowała. Spojrzała na niego i prawie niepostrzeżenie potrząsnęła głową. Wei Wuxian mógł tylko zacisnąć pięści i siedzieć cicho.\nJin Zixuan spoglądał na nich z oddali. Jego mina była dość skomplikowana. Jednak jego kuzyn i pozostali nawet nie próbowali ukryć triumfu, który pojawił się na ich twarzach. Byli niezwykle zadowoleni. Zixun zachichotał, mówiąc:\n– Panienko Jiang, naprawdę jesteś miła i wyrozumiała. To, co zrobił jeden z waszych uczniów, jest niebywale nieodpowiednie i rzeczywiście sprawiło nam wiele problemów. Jednak skoro to zauważyliście, to ze względu na panienkę Jiang i lidera sekty Jiang przeprosiny nie są konieczne. Sekty YunmengJiang i LanlingJin są sobie bliskie jak bracia.\nBył na skraju wybuchnięcia aroganckim śmiechem, a Wei Wuxian aż gotował się ze złości, zaciskając pięści tak mocno, że aż trzasnęły mu stawy. Już miał się odezwać, kiedy Jiang Yanli wyprostowała się i szczerym tonem kontynuowała:\n– Lecz nawet jeśli nie brałam wcześniej udziału w łowach, to wiem jedno. Nie istnieje zasada, która zabraniałaby upolować zbyt wiele bestii.\nUśmiechy na twarzach ludzi zesztywniały, zanim mogły się w pełni na nich zadomowić.\n– Powiedzieliście, że A-Xian złamał zasady. Które? – dokończyła dziewczyna.\nTym razem to Wei Wuxian miał ochotę śmiać się do rozpuku.\nMina Jin Zixuana pociemniała, ale nie odpowiedział z dwóch powodów. Nigdy nie widział, by Jiang Yanli stanęła w czyjejś obronie, więc nie wiedział, jak mocną musi wystosować ripostę. Oprócz tego pani Jin i Jiang Cheng wysoce poważali dziewczynę, więc nie śmiał im się narażać. Po drugie, gdyby naprawdę zajrzeli do regulaminu, to nie znaleźliby takiej zasady!\nNiektórzy obecni nie mogli tego już dłużej znieść. W takich chwilach lider sekty Yao zawsze wyrywał się pierwszy.\n– Panienko Jiang, to naprawdę niedobre określenie. Choć niektóre zasady są niezapisane, to wszyscy je rozumieją i ich przestrzegają.\n– Ile jest łącznie bestii na górze Feniksa? – krzyknął ktoś z tłumu. – Czy jest ich chociaż pięćset? A ile osób uczestniczy w łowach? Ponad pięć tysięcy! Walczymy o zdobycz! Jeśli zabierze większość za pomocą tak niecnych metod, to co mają zrobić inni?\nWei Wuxian uśmiechnął się drwiąco. Już miał się odezwać, ale Jiang Yanli go powstrzymała, szepcząc:\n– Będzie lepiej, jeśli nic nie powiesz.\nKtoś inny także był niezadowolony.\n– Tak, w przeciwnym razie dorwałbym przynajmniej jednego trupa.\n– Ale… To nie jego wina, że nie potraficie nic złapać – powiedziała Yanli i nie dając im dojść do głosu, kontynuowała: – Czy w łowach nie chodzi głównie o siłę? Choć zniknęły trupy, to czy nie zostały potwory i zjawy? Nawet gdyby nie zajął jednej trzeciej albo nie wziął udziału w łowach, to i tak nic by się nie zmieniło dla tych, co nic dzisiaj nie złapali. Choć A-Xian użył innej metody, to jest to wciąż coś, czego sam się nauczył. Nie możecie nazywać jej pokrętną ścieżką tylko dlatego, że nie macie już dostępu do jednej trzeciej trupów, prawda?\nLudzie zgromadzeni wokół Jin Zixuna mieli równie ponure miny, co on. Jednak biorąc pod uwagę pochodzenie Jiang Yanli, nie śmieli bezpośrednio jej odszczeknąć.\n– Zresztą łowy to łowy, co do tego ma metoda kształcenia? A-Xian jest uczniem YunmengJiang. Wychował się ze mną i moim bratem, więc sam jest dla mnie jak brat. Nazwaliście go synem służącej i wybaczcie, ale tego nie zaakceptuję. I dlatego… – Dziewczyna stanęła prosto i podniosła głos. – Mam nadzieję, że panicz Zixun przeprosi Wei Wuxiana z sekty YunmengJiang!\nGdyby tych słów nie wypowiedziała Jiang Yanli, tylko jakaś inna osoba, Jin Zixun już dawno by jej przywalił. Jego twarz była prawie czarna, ale zachował milczenie. Jiang Yanli patrzyła się na niego bez słowa, nie chcąc odwrócić wzroku.\n– A-Li, dlaczego jesteś taka poważna? – odezwała się pani Jin. – To tylko drobna sprawa. Nie nakręcaj się tak.\nTon głosu dziewczyny był cichy.\n– Proszę pani, A-Xian to mój młodszy brat. Upokarzanie go przez innych nie jest tylko drobną sprawą.\n– Zixun, słyszałeś? – Pani Jin z pogardą spojrzała na Jin Zixuna.\n– Ale ciociu!\nDla niego przeproszenie Wei Wuxiana było absolutnie niemożliwe. Jak pani Jin mogła nie znać jego charakteru? Obecna sytuacja była dość niekomfortowa. Pani Jin już wyobrażała sobie jaką awanturę zrobi Jin Zixun po przeprosinach i powrocie do Wieży Karpia. Coraz bardziej się irytowała, mając ochotę siłą zgiąć jego szyję i zmusić go do przeproszenia.\nNagle niebo przecięły dwa rozbłyski mieczy. Nadlecieli Jin Guangyao i Lan Xichen.\n– Bracie – przywitał się Lan Wangji.\n– Wangji, dlaczego ty także tutaj jesteś? – zastanawiał się Lan Xichen.\n– Co tu się stało? – zapytał Jin Guangyao. Z jego przybyciem złość tłumu wreszcie znalazła punkt ujścia.\n– Wciąż się uśmiechasz? – zbeształa go pani Jin. – Stało się coś takiego, a tobie wciąż wesoło! Spójrz na zorganizowane przez ciebie łowy, nieudaczniku!\nJin Guangyao zawsze miał ten sam uśmiech przylepiony do twarzy. Nie spodziewając, że od razu po przybyciu mu się dostanie, natychmiast zmył go z twarzy, szczerze pytając:\n– Matko, co takiego się stało?\nPani Jin zmrużyła oczy.\n– Co takiego się stało… A nie widzisz? Czy nie jesteś mistrzem odczytywania nastroju?\nJin Guangyao milczał, więc jego kuzyn postanowił mu wytłumaczyć, wykorzystując tę szansę na odwrócenie uwagi od tematu przeprosin.\n– Jedna trzecia bestii na górze Feniksa została złapana. Co zgromadzone tutaj pięć tysięcy kultywatorów ma teraz robić?!\nChłopak już miał kontynuować, kiedy wtrącił się Lan Xichen:\n– Lianfang-zun już zajął się poszerzaniem terenu łowieckiego. Proszę, uspokójcie się.\nTeraz kiedy odezwał się Zewu-jun, Jin Zixuan wiedział, że nie powinien nic więcej mówić. Nie mógł także dalej wyżywać się na Jin Guangyao. Rzucił łuk na ziemię i zaśmiał się gorzko.\n– Te łowy to jakaś farsa! Nieważne. Nie muszę w nich brać udziału. Rezygnuję.\nJin Guangyao zamarł z zaskoczenia.\n– Zixun, to zaraz zostanie załatwione. Nie będzie trzeba czekać dłużej niż godzinę.\n– Paniczu Jin, to naprawdę nie jest konieczne! – zawołał lider sekty Yao.\n– Łowy nie są już sprawiedliwe. Dlaczego miałbym czekać? Proszę, wybaczcie mi moją nieobecność! – odparł Jin Zixun i już miał odlecieć razem ze swoimi ludźmi, ale podbiegł Jin Guangyao, próbując go przekonać do zostania. Niektórzy chcieli także zrezygnować, a inni się wahali, nie będąc pewnymi, czy warto się już poddać. Zrobiło się ogromne zamieszanie.\nJiang Yanli potrząsnęła głową i odwróciła się do pani Jin.\n– Pani Jin, naprawdę narobiłam pani kłopotów.\n– Nigdy nie narobisz kłopotów teściowej. Besztaj tego głupiego bachora ile wlezie, nie obchodzi mnie on. Jeśli wciąż jesteś wściekła, to pomogę ci mu wlać.\n– Nie ma takiej potrzeby, naprawdę… Mogę już odejść?\n– Do wież obserwacyjnych? Poproszę Zixuana, by nas odprowadził – powiedziała szybko pani Jin, patrząc znacząco na syna, który stał dość daleko od nich.\n– Nie ma takiej potrzeby. Chciałabym porozmawiać z A-Xianem. Może mnie odprowadzić – wyszeptała dziewczyna.\nPani Jin uniosła brwi, patrząc oceniającym wzrokiem na Wei Wuxiana. Jej spojrzenie było ostrożne, tak jakby była niezadowolona.\n– Młody mężczyzna i równie młoda kobieta. Nie możecie ciągle razem przebywać bez towarzystwa innej osoby.\n– A-Xian to mój młodszy brat.\n– A-Li, proszę, nie złość się. Powiedz mi, co głupiego zrobił tym razem ten mój uparty bachor. Rozkażę mu odpowiednio ci to wynagrodzić.\nJiang Yanli potrząsnęła głową.\n– To naprawdę nie jest konieczne. Pani Jin, proszę go nie zmuszać.\n– Jak mogłabym go zmuszać? Nie ma w tym nic wymuszonego.\n– Pójdziemy już, pani Jin – wtrącił się Wei Wuxian, opuszczając głowę.\nRazem z Jiang Yanli skłonili się w tym samym czasie. Odwrócili się, by odejść, ale pani Jin złapała dziewczynę za rękę. Szarpali się przez chwilę, kiedy podbiegł Jin Zixuan i krzyknął głośno:\n– Panienko Jiang!\nWei Wuxian udawał, że nic nie słyszał. Pociągnął Jiang Yanli za rękę, mówiąc:\n– Siostro, chodźmy szybko.\n– To nie tak, panienko Jiang! – krzyknął znowu Jin Zixuan.\nTym razem nie mogli udawać, że nic nie słyszeli. Wei Wuxian odwrócił się razem z Yanli. Nawet grupa Jin Zixuna, która robiła zamieszanie kawałek dalej, zwróciła na nich uwagę. Wszyscy zastanawiali się, co znaczyło „to nie tak”. Jin Zixuan podbiegł kilka kroków do przodu, tak jakby chciał ich dogonić, ale nagle się zatrzymał. Stojąc daleko, wziął kilka głębokich wdechów, a żyły wyskoczyły mu na czole. Chwilę później krzyknął:\n– To nie tak, panienko Jiang! To nie moja matka! To nie był jej zamysł! Nie jestem zmuszany, ani trochę! – Powstrzymywał się przez kilka sekund, po czym w końcu ryknął: – To ja! To ja sam! To ja chciałem, byś przyjechała!\nBlade policzki Jin Zixuana nagle przybrały barwę krwi. Cofnął się chwiejnie o kilka kroków, odzyskując równowagę tylko dzięki wsparciu drzewa. Spojrzał w górę i zamarł. Najwyraźniej zrozumiał, że wiele osób wciąż było obecnych i powiedział to przy nich wszystkich, więc przez długi moment stał oniemiały. W końcu uciekł z krzykiem.\nPo kilku chwilach ciszy pani Jin wrzasnęła:\n– Dlaczego uciekasz, idioto?!\n– A-Li, dokończymy naszą rozmowę później. Najpierw muszę go dorwać! – Wskoczyła na miecz i odleciała z garścią kultywatorów jeszcze zanim skończyła mówić. Krzyczała, pędząc w stronę, w którą uciekł jej syn.\nWei Wuxian także nie spodziewał się takiego obrotu spraw. Nie wiedział, jak to zrozumieć po całym tym zamieszaniu.\n– Co on wyprawia? Lepiej stąd chodźmy.\nJiang Yanli wyrwała się z szoku, przytakując. Wei Wuxian pomachał Lan Wangjiemu.\n– Idę już, Lan Zhan.\nMężczyzna przytaknął, nic nie mówiąc. W ciszy obserwował jak sylwetki Wei Wuxiana i Jiang Yanli powoli znikały w głębi lasu. Jin Guangyao zaś nie był w stanie dłużej zatrzymać Jin Zixuna i pozostałych. Grupa wskoczyła na miecze i odleciała, przekrzykując się nawzajem. Natychmiast została tylko połowa z pierwotnie zebranej ogromnej chmary ludzi. Widząc, że nie zanosiło się na więcej atrakcji, pozostali także zaczęli się rozchodzić.\nJin Guangyao wytarł pot z czoła, zmuszając się do uśmiechu.\n– To naprawdę jest…\nLan Xichen poklepał go po ramieniu.\n– Obawiam się, że nawet dwie godziny nie wystarczą na zorganizowanie większej ilości zwierzyny – powiedział Jin Guangyao, masując czoło.\n– Nie tylko panicz Wei zagarnął dla siebie jedną trzecią. Nasz najstarszy brat wybił ponad połowę zjaw i potworów.\nSłysząc to, Lan Xichen się zaśmiał.\n– Właśnie taki jest nasz brat.\nLan Wangji był głęboko zamyślony.\n– I dlatego teren łowiecki będzie musiał zostać jeszcze bardziej powiększony – dodał Jin Guangyao, tak jakby miał okropny ból głowy.\n– No to zajmijmy się tym jak najszybciej.\n– Przepraszam, bracie. Przyszedłeś wziąć udział w łowach, ale w ostatniej chwili zmusiłem cię do pomocy.\n– To w porządku. Wangji, czy chciałbyś także nam pomóc?\nLan Wangji przywołał Bichen.\nKiedy odlecieli, tylko parę osób zostało między drzewami, wciąż plotkując na temat wydarzeń. Chwilę później ktoś wymaszerował z lasu, ale zawahał się, widząc sytuację.\nTą osobą był nikt inny jak Jiang Cheng. Usłyszał, jak inni mówili, że rozbłyski mieczy Lan Wangjiego i Jin Zixuana pojawiły się na niebie, co oznaczało, że zaczęli walczyć. Przyszedł sprawdzić sytuację z obawy, że Jiang Yanli była u boku swojego niedoszłego narzeczonego, ale prawie wszyscy zdążyli się już rozejść. Spośród obecnych tylko lider sekty Yao wydawał mu się znajomy, więc zapytał:\n– Liderze sekty Yao, co się stało?\nMężczyzna spojrzał na niego, a jego ton był pełen ukrytego znaczenia.\n– Liderze sekty Jiang, ten wasz Wei Wuxian to niezłe ziółko.\n– Co masz przez to na myśli? – Brwi Jian Chenga się zmarszczyły.\n– Tak jakbym śmiał mieć coś na myśli – zaśmiał się lider sekty Yao. – Liderze sekty Jiang, nie bierz sobie moich słów do serca.\nTwarz Jiang Chenga pociemniała. Wiedział, że jego słowa nie były dobre. Będzie musiał odnaleźć Wei Wuxiana i wszystko sobie z nim wyjaśnić. Nie będąc w nastroju na udawanie miłego względem takiego cwaniaka, wyszedł bez słowa z lasu. Po drodze słyszał szepty dochodzące zza jego pleców. Głosy były naprawdę ciche, tak jakby osoby te bały się, że ich usłyszy, ale dzięki wyczulonym zmysłom nie było to dla niego przeszkodą.\n– Tym razem Przystań Lotosów naprawdę gra główne skrzypce – powiedział gorzko jeden z liderów sekt. – Prawie wszystkie duchy i trupy zostały przywołane miejsca zbiórki sekty YunmengJiang. A tylu kultywatorów było nimi zainteresowanych!\n– Nic na to nie poradzimy – odparł lider sekty Yao. – Czyja to wina, że nie mamy swojego Wei Wuxiana?\n– Posiadanie Wei Wuxiana jest niekoniecznie dobrą rzeczą. Nie chciałbym mieć w swojej sekcie kogoś, kto wiecznie robiłby mi problemy.\n– Wei Wuxian naprawdę jest zbyt arogancki… Od teraz nie wezmę udziału w żadnych nocnych łowach, na których on planuje się pojawić.\n– Hę? Zainteresowanych YunmengJiang? – zakpił inny mężczyzna. – Nie sądzę. Byli zainteresowani wyłącznie Wei Wuxianem, prawda? Czy YunmengJiang nie zyskało sławy podczas Kampanii Zestrzelenia Słońca wyłącznie dzięki niemu?\nJiang Cheng poczuł ogromny ciężar, tak jakby coś rzuciło natarczywy cień na jego twarz i serce.\n7 stycznia 2021 z 09:50 · Edit\nświetny rozdział, dzięki za tłumaczenie <3\n2 stycznia 2021 z 17:51 · Edit\nScena z Jin Zixuanem jest jedną z moich ulubionych w anime, więc miałam niezły ubaw czytając ją po raz kolejny ;) Dzięki za tłumaczenie!\n2 stycznia 2021 z 15:13 · Edit\nMega dzieki za rozdzial!\nJa się chciałam spytać co ile są rozdziały wstawiane? Ogromnie się wciągnełam!\n2 stycznia 2021 z 10:12 · Edit\nFajniej ogląda się The untamed po przeczytaniu Pani tłumaczenia książki. Jeszcze tyle rozdziałów zostało, to bardzo dużo pracy😍, a więc życzę wytrwałości. Powodzenia i zdrowia w Nowym Roku.\n2 stycznia 2021 z 08:33 · Edit\n1 stycznia 2021 z 23:09 · Edit\nChyba się troszke pogubiłam…Co tu się odwaliło?…\n4 stycznia 2021 z 02:36 · Edit\nW sensie którego momentu nie rozumiesz? W tym rozdziale oni tylko gadają jaki to Wei Wuxian nie jest arogancki i zbacza z „właściwej ścieżki kultywacji” – bo nie nosi miecza ze sobą i odmawia używania go ( nikt nie wie, że on nie jest w stanie tego robić) wszyscy się doczepiają do niego, A-xian robi się wredny i arogancji a A-Li stanęła w jego obronie.\n1 stycznia 2021 z 20:38 · Edit\nJiang Yanli zasługiwała na więcej :( Dziękuję za rozdział i szczęśliwego nowego roku .\n1 stycznia 2021 z 11:01 · Edit\nSerce się kraje wiedząc co będzie dalej\n1 stycznia 2021 z 02:27 · Edit\nale niespodzianka na koniec roku! wielkie dzięki! i jak najserdeczniejsze życzenia z okazji Nowego Roku, oby był zdrowy, szczęśliwy i spełniony w czym-tam-chcesz. Dla siebie cichuteńko szepczę sobie, abyś wytrwała i dokończyła tą świetną powieść. Trzymam kciuki!\n1 stycznia 2021 z 02:31 · Edit\nZa nami mocno ponad połowa, więc liczę, że uda się skończyć! ~40 rozdziałów (nie licząc dodatków) i jesteśmy w domu, haha.\n9 sierpnia 2021 z 12:40 · Edit\nNo to Ashi życzę tobie wytrwałości przy tłumaczeniu reszty rozdziałów 😎.\nPrevious: Rozdział 69 – Odejście I\n← Rozdział 69 – Odejście I ← Rozdział 71 – Odejście III


Letnio-wiosenny miks i garść planów na przyszłość\nAutor: daywithcoffe 6/06/2017\nO jakże długo mnie tu nie było! Przyznam się szczerze, że intensywność mojej codzienności mnie przerosła. Należę do tych osób, które łapią wiele srok za ogon, codziennie robią nową listę zadań i same nie wiedzą w końcu gdzie i o której godzinie mają być.\nOstatni rok moich studiów dobiega końca. Przede mną ostatnia sesja w życiu i obrona pracy. To był dość intensywny okres. Wzięłam sobie sporo na barki, ale nie żałuję! Podczas ostatniego roku studiów godziłam zajęcia dzienne z dodatkową pracą, pisaniem magisterki i byciem copywriterem pełną gębą. Tego ostatniego dalej się trzymam, a pozostałe trzy rzeczy powoli stają się wspomnieniem.\nNadchodzi lato. Zdecydowanie moja ulubiona pora roku. Zaliczyłam już pierwsze truskawki i delektuję się w wolnych chwilach słonecznym Krakowiem. Spędzam prawdopodobnie ostatnie tygodnie w tym mieście, dlatego chłonę ile się da! Zaczynam coraz bardziej doceniać moją pracę zdalną. Mogę pisać dokładnie tam, gdzie chcę i kiedy chcę. Po przetestowaniu paru tradycyjnych form zatrudnienia stwierdzam, że nic nie daje tyle wolności co bycie freelancerem!\nCo planuję? Jestem optymistycznie nastawiona do kolejnych miesięcy mojego życia. Wkraczam w w zupełnie nowy okres. Kończę studia i zaraz po, wręcz płynnie, przechodzę do bycia żoną. Zapowiada się fajnie, serio!\nJeśli zestawicie mój szalony tryb życia i nawał obowiązków z planowaniem ślubu to szybko zrozumiecie, dlaczego było mnie tutaj trochę mniej. Powoli podnoszę się z popiołów. Czekam z utęsknieniem na lipiec, który ma być najpiękniejszym miesiącem mojego życia! Jestem tutaj, bo pisanie to również część mojej codzienności. Uwielbiam blogować i ciężko to zmienić.\nA jak Wam mija letnio-wiosenny okres? Na zdjęciach możecie podziwiać słoneczny Kraków!