Jest środa, 10 grudzień. Jadę do dentysty. Nie było by w tym nic dziwnego gdyby nie to, że od Skarżyska oddalony jestem o 3000 km i nie jadę, a tak naprawdę to lecę helikopterem. Nie powinno też już nikogo dziwić, że lecę helikopterem Gubernatora Svalbardu. Zabieram ze sobą plecak, fuzję i sześć sztuk ostrej amunicji. W myślach planowałem zastrzelić mojego stomatologa, który mówiąc delikatnie - spaprał swoją robotę w kraju, efektem czego są moje kłopoty. Plomba wypadła, ząb się wykruszył a na dodatek mam już ostre zapalenie nerwu i chyba zapalenie okostnej.\nW fatalnej kondycji psychicznej wsiadłem na pokład helikoptera. Helikopter Gubernatora Svalbardu powracał z rutynowego lotu na Wyspę Niedźwiedzią i zbaczając nieco z kursu wylądował przy Polskiej Stacji Polarnej w Hornsundzie.\nKrzysztof Migała, kierownik naszej (już XXVI) Wyprawy chyba ostatnio zaczął czytać w moich myślach, bo zastanawiałem się nad wydezynfekowaniem kombinerek. . . Na dodatek w szybkim tempie uszczuplałem zapasy pyralginy i szałwi a w kuchni mogło zabraknąć goździków.\nPerfekcyjna logistyka: rano Krzysztof wysyła fax z zapytaniem o ewentualną możliwość zabrania mnie do Longyearbyen (jedyne na Spitsbergenie, oddalone o ponad 150 km maleńkie miasteczko - stolica Svalbardu). Nasz meteorolog Leszek Buchert odbiera informację, że Gubernator jest na Wyspie Niedźwiedziej. Tego samego dnia Krzysztof dostaje informację o możliwości zabrania mnie na pokład. Po kilku godzinach na 16 kanale radiostacji UKF woła nas helikopter i przekazuje informację, że za 5 minut ląduje przy naszej bazie.\nTak więc lecę. . . . . . Azymut 78°13' N - Longyearbyen. Ząb mnie boli jak cholera, już nie jestem pewien czy tylko jeden, dwa a może trzy. . Ile zębów można na raz wyrwać? Prawdopodobnie będę miał tylko jeden dzień na wizytę u dentysty. Czy podołam finansowo? Jestem przecież za Kręgiem Polarnym. . .\nPilot poinformował mnie, że w najbliższy piątek polecą na wyspę do pobliskiej stacji meteorologicznej i wtedy będzie okazja do powrotu.\nDziąsło podszyte ropą, wiem że w takiej sytuacji znieczulenie prawie nie działa. . . . . A jak trzeba będzie faktycznie wyrwać te trzy zęby? Ciarki mi przechodzą przez grzbiet, czarny scenariusz rysuje się w mojej wyobraźni. . . Na naszej Stacji Polarnej zostało teraz siedmiu zimowników, ktoś z nich musi mnie zastąpić przy pomiarach geomagnetyzmu i elektryczności atmosfery.\nWyglądam przez okienko helikoptera. Lecimy już kilkanaście minut. Jest pełnia, kilkaset metrów pod nami lśnią lodowce, wyraźnie widać szczyty gór, doliny, cały obszar pokryty białym puchem. Zaczyna docierać do mnie piękno tych widoków i na chwilę zapominam o bólu. Jest zorza. Piękna, potężna i cudownie kolorowa. Wielobarwne draperie falują i układają się w kształt ogromnej litery "V". Chwilę później pod ostrym kątem spada meteor. Leci pozostawiając wyraźny ślad - spala się w atmosferze. Przemyka mi myśl - to Najwyższy chce mi powiedzieć: - "Nie martw się stary, będzie dobrze". Oby tak było. . . .\nPo 40 minutach lotu lądujemy na lotnisku w Longyearbyen. Kurtuazyjnie żegnam się i dziękuję za umożliwienie przelotu. Norwegowie pytają się, czy w trybie awaryjnym mam zostać przewieziony do szpitala i czy mam gdzie spać. Wyjaśniam grzecznie, że moim zdaniem lepiej będzie jak następnego dnia udam się do dentysty a teraz chciałbym skontaktować się z Martą, która mieszka i pracuje w Longyearbyen (jest pracownikiem naukowym tutejszego Uniwersytetu). Jeden z Norwegów pokazuje mi, gdzie zlokalizowany jest hotel Norweskiego Instytutu Polarnego. Okazuje się, że jest to bardzo blisko, praktycznie przy samym lotnisku. Za chwilę jedziemy już do Marty.\nMieszkam przy samym lotnisku, w hotelu Instytutu Polarnego. Najważniejsze będzie szybkie dotarcie do Bazy i czym bliżej będę helikoptera - tym lepiej. Uzgadniamy tryb kontaktowania się, wypijam małą kawę i po kilkunastu minutach jestem ponownie w hotelu. Po drodze Marta pokazuje mi, gdzie jest szpital, do którego mam jutro dotrzeć, pokazuje też UNIS (The University Centre in Svalbard ) - gdzie pracuje. Przy okazji zapoznaję się z lokalizacją ważniejszych punktów w Longyearbyen.\nMój hotel to parterowy budynek w kształcie litery "L". Jest zlokalizowany dosłownie 200 m od hangarów, w których stoją helikoptery. We wszystkich oknach ciemno i wygląda na to, że nikt tu nie mieszka. Drzwi do hotelu otwarte, drzwi do mojego pokoju też otwarte. Mając wcześniejsze doświadczenia skandynawskie, specjalnie mnie to nie zdziwiło. Po wejściu do pokoju, zaraz po lewej stronie są drzwi, za którymi znajduje się WC i natrysk. Dalej jest mała wnęka z zapleczem kuchennym, gdzie znajduję wszystko co jest potrzebne w kuchni.\nW części mieszkalnej wygodne łóżko, mały stolik z lampką, dwa krzesła, jeden fotelik, szafa na ubrania i mały regał z telewizorem Samsung.\nNie mogłem spać i dopiero nad ranem zapadłem w niespokojną drzemkę. O godzinie 9:00 obudziło mnie pukanie do drzwi. To jeden z Norwegów przyjechał zabrać mnie do lekarza. Z lotniska do Longyearbyen jest około 4 km i po kilku minutach wysiadam przed szpitalem. Na parterze zrzucam z siebie kurtkę i buty a w rejestracji dowiaduję się, że dentysta ma gabinet na piętrze. Mimo ogromnego szacunku i sympatii do Norwegów, stwierdzam, że język mają barbarzyński. Dwa razy przeszedłem korytarz na piętrze i czytając napisy, nigdzie nie natrafiłem na kojarzący się z dentystą, czy stomatologiem. Akurat ktoś przechodził korytarzem więc zapytałem, dowiadując się ze zdziwieniem, że właśnie stoję przed gabinetem stomatologa. . .\nOd progu przywitałem się, taktycznie przekazałem pozdrowienia od Marka Kraszuli (to polarnik, który tu podobno kilka lat temu leczył zęby), wszystkich polarników z Hornsund oraz od Narodu Polskiego. Teraz przedstawiłem swój problem. Pan doktor z uznaniem pokiwał głową, kiedy pokazałem mu kartonik z resztkami Pyralginy i garść goździków, jakie miałem przy sobie.\nNa miękkich nogach siadłem na fotel dentystyczny. Ten automatycznie powędrował w pozycję horyzontalną a stomatolog dokonał pierwszej inspekcji. Po chwili stwierdził, że będzie potrzebne zdjęcie rentgenowskie. Wszystko tu na miejscu - na delikatnym wysięgniku dentysta przysunął niewielki aparat rentgenowski, wykonał zdjęcie a dosłownie po 2 minutach asystentka przyniosła kopię z piękną podobizną mojego zęba. Padła diagnoza: ostre zapalenie nerwu. Usłyszałem, że pojawiłem się w ostatniej chwili. Za kilka dni mogło już być bardzo niebezpiecznie (dosłowne tłumaczenie). Lekarz uważa jednak, że ząb jest do uratowania. Trzeba jednak go otworzyć i dokładnie usunąć zainfekowaną tkankę. Potrzebne będzie mocne znieczulenie, jakie za chwilę dostanę.\nNiejednokrotnie leczyłem zęby i wiedziałem, że w takim przypadku stomatolog wkręca w kanał sprężynkę i usuwa nerw (przynajmniej tak to zapamiętałem). Cóż miałem robić, przyjąłem diagnozę do wiadomości, pot zrosił mi czoło i szeroko otworzyłem usta, poddając się biernie dalszym czynnościom.\nPo chwili znieczulenie usztywniło mi pół dolnej szczęki a kilkoma sprawnymi ruchami wiertła lekarz otworzył zęba. Zaczął wkręcać w kanał sprężynkę i co pewien czas zakrapiał jakiś środek, który dodatkowo usztywniał mi pół gęby wraz z językiem. Tak na zmianę: wkręcanie, zakrapianie, czyszczenie. Co chwilę ocierałem spocone czoło i czekałem na moment bólu, kiedy będzie usuwany nerw. I tu, z ogromnym zdziwieniem ale też wielką satysfakcją stwierdzam, że nie doczekałem się bólu. Po 30 minutach lekarz stwierdził, że musi zrobić dodatkowe zdjęcie. Okazało się, że jeszcze jeden kanał wymaga ingerencji. Cały zabieg trwał około godziny i kosztował mnie około 800 NOK wraz z opakowaniem antybiotyku, jaki powinienem przez kilka dni używać.\nPan doktor chciałby mnie widzieć za kilka miesięcy do kontroli, ale nie wspomnę o tym bo chłopaki mnie chyba zastrzelą na naszej bazie polarnej.\nJuż szczęśliwy, uciekam zrobić niezbędne zakupy i chcę jak najszybciej wracać do Hornsundu. Na poczcie kupowałem widokówki i znaczki. Tu właśnie zauważyłem, że mam 50 dolarów i warto je wymienić na korony norweskie. Zapytałem osobę stojącą w kolejce - gdzie jest najbliższy bank? Wykazałem tu inteligencję na poziomie IQ=4. Okazało się, że bank jest w tym samym budynku a jak się odwróci głowę to widać wielki napis "BANK" i urzędnika siedzącego przy kasie.\nPo drodze sprawdziłem jakie są ceny skuterów śnieżnych i pognałem do Marty podziękować za wszystko. U Marty wypijam herbatę i miałem zaplanowaną wizytę w biurze Gubernatora aby dowiedzieć się precyzyjnie o locie powrotnym. Marta zaproponowała, że sama zadzwoni i zrobi rozeznanie. Rozmowę prowadziła w barbarzyńskim języku ale już z intonacji mogłem wyciągnąć pierwsze niepokojące wnioski.\nPrzeczucie mnie nie myliło. Okazało się, że już na następny dzień zaplanowano lot ale. . . . nie w kierunku naszej bazy! Muszę kilka dni poczekać. W środę jest zaplanowana przedświąteczna wizyta w Hornsundzie i dopiero wtedy mam szansę na powrót (jeśli będzie dobra pogoda). Takie opóźnienie nie było planowane ale byłem całkowicie zależny od Norwegów. Zastanawiam się jak jest z moja kwaterą? Miałem zgodę na 2, 3-dniowy pobyt ale jeśli przyjdzie mi pokryć koszt dodatkowego zakwaterowania - nie wygląda to dobrze.\nTrzeba dać pierwszą informację do Bazy. Dowiedziałem się, że w bibliotece jest komputer z dostępem do Internetu. Szybko znajduję to miejsce ale uprzejma pani informuje mnie, że ostatnio jest u nich kłopot techniczny i bardzo chcą otwierać się strony internetowe (mają dostęp satelitarny). Wpisuję www.iridium.com i po chwili mam jednak dostęp do bramki SMS tego systemu. Wysyłam pierwszą informację, która za moment powinna trafić na terminal w naszej bazie. Tylko, czy ktoś usłyszy krótkie sygnały informujące o przyjściu SMS? Nie jestem tego pewien.\nDla mnie najlepszy kontakt to radiostacja. Proszę panią w bibliotece aby w dostępnej jej bazie adresowej znalazła mi klub łączności lub osobę związaną z pracą przy radiostacji. Po chwili mam potrzebną informację. Mathias mieszka na ulicy Nr 228. Nie jest to daleko i po 10 minutach pukam do drzwi. Niestety, nikt nie odpowiada. Pukam do sąsiada i dowiaduję się, że Mathias jest w pracy i dziś pracuje do 22. Zostawiam więc ten temat do jutra i postanawiam pieszo udać się do mojej kwatery, w kierunku lotniska. Jak wspomniałem wcześniej, jest to około 4 km i zapewne po drodze złapię jaką okazję.\nJest minus 21 stopni ale nie ma wiatru. Świeci księżyc a droga jest dobrze oświetlona. Po lewej stronie jakieś pagórki, po prawej brzeg fiordu. Idę spokojnym tempem, oglądam się za siebie ale wciąż nic nie jedzie tą drogą. Przez chwilę przemknęła mi myśl, że lepiej bym się czuł mając przy sobie broń. Inna myśl mi podpowiadała:\n- Stary, tu jest niedaleko miasto, tu nie może być białych niedźwiedzi.\nPo przejściu około kilometra skończyło się oświetlenie drogi a pod ostatnią lampą uliczną zobaczyłem jakiś znak drogowy, trójkąt z namalowanym zwierzakiem. Okazało się, że to namalowany był nie renifer a właśnie ładny, tłusty niedźwiedź! Nie mam najlepszego wzroku ale na samo wspomnienie niedźwiedzia wzrok mi się wyostrzył tak, ze teraz większość noktowizorów mogła się schować. Przyspieszyłem tempo i pobiegłem nieoświetloną już drogą w kierunku dalekich jeszcze świateł lotniska. Za mną nic nie jedzie, tylko od lotniska jakiś pojazd zmierza w kierunku Longyearbyen. Po kilku minutach mija mnie ale. . . zatrzymuje się kilkadziesiąt metrów dalej i ktoś woła: - Mirek!?\nTego bym się nie spodziewał! Okazuje się, że Marta wczoraj dzwoniła do Jacka a ten postanowił właśnie teraz mnie odwiedzić. Jacek pracuje w Longyearbyen a poznałem go podczas rejsu na Svalbard wiele miesięcy temu. Jacek nie zastając mnie w hotelu, właśnie wracał do Longyearbyen. Miałem farta! Podjechaliśmy pod kwaterę, zaprosiłem Jacka na herbatę i opowiedziałem mu jak tu się znalazłem oraz o tym, że mogę mieć kłopoty z powrotem do bazy. Jacek zadeklarował również możliwość zakwaterowania u niego. To kolejne "wyjście awaryjne".\nTak oto mija 2 dzień mojego pobytu w Longyearbyen. Właściwie to kilka godzin temu zaczął się trzeci dzień. Teraz, kiedy robię notatki jest 5:25. Tak jak poprzednio powodem bezsenności był ząb, tak teraz kwestia powrotu spędza mi sen z powiek. Na wszelki wypadek zabieram się jednak za pakowanie plecaka.\nO godzinie 8:30 budzi mnie warkot helikoptera. Udało mi się przespać kilka godzin ale niestety już wiem, że helikopter odleciał. Rozpisuję sobie na kartce precyzyjnie plan działania, otwieram puszkę konserwy rybnej i po takim lekkim śniadaniu gotowy jestem do wyjścia.\nMoją uwagę przyciąga wieża kontroli lotów, jaka stoi 200 m od mojej kwatery. Wczoraj szukałem kontaktu z Mathiasem, który jest łącznościowcem a wieża kontrolna najeżona jest antenami do łączności UKF. Może ktoś tu pracujący powie mi, gdzie znajdę dostęp do radiostacji aby nawiązać łączność z naszą Stacją Polarną?\nJak to jest w zwyczaju, zdejmuję na dole buty i wspinam się po schodach tego małego, ale wysokiego na 4 piętra budynku.\nNa ostatniej kondygnacji, w małym pomieszczeniu panuje półmrok, rozświetlony wieloma monitorami i ogromną ilością kolorowych światełek na konsolach. Najstarszemu z Norwegów (może szef?) przedstawiam się i wyłuszczam swój problem. Uśmiech pojawia się u mojego rozmówcy. Okazuje się, że to jest właśnie Mathias! Żebym tak trafiał w Totolotka. . .\nNa wieży kontrolnej mają tylko radiostacje UKF, mnie potrzebny jest dostęp do radiostacji krótkofalowej - o większym zasięgu. Mathias informuje mnie, że za 20 minut kończy racę i proponuje mi podwiezienie do klubu łączności w Longyearbyen. Klub jest zamknięty ale mój nowy przyjaciel jest jego szefem a klucz ma w kieszeni. Ustalamy, że będę mógł pracować na radiostacji już od 13:30 UTC. Znowu korzystam z Internetu i bezpośrednio z wieży kontrolnej lotniska w Longyearbyen wysyłam SMS do Hornsundu.\nKlub łączności zlokalizowany jest niedaleko Uniwersytetu ale w małej, bocznej uliczce. W Longyearbyen jest teraz tylko dwóch krótkofalowców więc praktycznie nikt tu nie wie o istnieniu tego klubu. Bez Mathiasa bym tu nie trafił.\nW pomieszczeniu radiostacji straszliwie zimno bo od wielu dni nikt tu nie przebywał. Mathias włącza elektryczny grzejnik i tłumaczy, że energia elektryczna jest tu dość droga i nie ma sensu grzać pustego pomieszczenia. Dla mnie tego ogrzewania mogło by nawet nie być. Najważniejsze, że na stołach zauważyłem dobrej klasy radiostacje "Icom" i "Kenwood" oraz kilka wzmacniaczy mocy. Wcześniej, przed wejściem zauważyłem kilka solidnych konstrukcji antenowych. Już teraz byłem pewien, że taki zestaw bez problemu zapewni łączność z Hornsundem. Punktualnie o 13:30 UTC wołam pod znakiem JW5E:\n- Polish Polar Station Hornsund, this is JW5E calling!\nPodświadomie czułem, że chłopaki zauważyli przychodzące na terminal SMS-y z informacjami i radiostację mają włączoną.\nNie myliłem się!. Natychmiast odpowiada mi Hornsund. Sygnał jest dość dobry ale mam zakłócenia od radiostacji pracujących na pobliskich częstotliwościach. Szybko wyregulowałem wzmocnienia, zawęziłem pasmo "pośredniej" i po chwili miałem już wspaniały odbiór. Po wymianie informacji, ustaleń "taktyczno-technicznych" jesteśmy umówieni na kolejną łączność na jutro. Wyłączam radiostację, pozostawiając wszystkie ustawienia gotowe do jutrzejszej łączności. Jestem teraz w komfortowej sytuacji bo klucz do pomieszczenia radiostacji mam w kieszeni i mam go do ciągłej dyspozycji.\nNiestety, komfort psychiczny nie jest rewelacyjny. Dzisiaj zostałem na noc jeszcze w kwaterze przy lotnisku, mając cichą nadzieję, że w ostatniej chwili pojawi się możliwość szybkiego powrotu do Bazy. Niestety, nic z tego. Nie ma sensu dalsze mieszkanie przy lotnisku. Następna możliwość przelotu pojawi się za kilka dni (w środę lub czwartek).\nIdę szukać administracji Norweskiego Instytutu Polarnego. Po drodze wpadłem do UNIS-u (na zdjęciu wejście do UNISu) odwiedzić Martę.\nNie zastaję jej, więc gnam zapłacić za swój pobyt w hotelu. Instytut Polarny mieści się w budynku Naeringsbygget, dokładnie naprzeciw poczty. Zlokalizowani są na pierwszym piętrze ale nie mam tym razem szczęścia bo okazuje się, że ta instytucja czynna jest tylko trzy godziny dziennie i dzisiaj już tam nikt nie pracuje.\nPo wyjściu kieruję swoje kroki do budynku obok - Lompensenteret. To coś w rodzaju domu towarowego, gdzie oprócz produktów żywnościowych, można kupić prawie wszystko. Na pierwszym piętrze jest biblioteka, gdzie najwygodniej jest mi wysyłać korespondencję internetową. Znowu nie mam szczęścia - okazuje się, że w piątki biblioteka jest zamknięta. Nie zostaje mi nic innego jak zakończyć ten dzień krótką wizytą u Marty i uciekać na kwaterę.\nPrzypomniałem sobie, że wypisał mi się długopis a na dodatek już nie bardzo mam na czy robić swoje notatki. Po drugiej stronie ulicy jest jeszcze jeden "supermarket" gdzie dominuje żywność ale udało mi się znaleźć stoisko, gdzie do koszyka włożyłem skoroszyt 100 stronicowy oraz najprostszy długopis. Dobrze, że wziąłem wózka na tak ogromną ilość zakupów. Przy kasie poprosiłem o reklamówkę a młody człowiek rzucił okiem na moją kurtkę i napis na niej: Polish Polar Station i odpowiada mi z uśmiechem:\n- proszę uprzejmie!\nNasze "sz" zabrzmiało tak czysto, że nie mogło być wątpliwości - to Polak. Tak też było. Wojtek studiuje na Uniwersytecie (UNIS) i dowiedział się, że przed świętami była potrzeba zatrudnienia dodatkowych sprzedawców. Sam dobrze mówi po norwesku i pracę (jako kasjer-sprzedawca) dostał bez problemu.\nPo dokonaniu tych poważnych zakupów udałem się do Marty. Przekazałem Marcie najświeższe informacje i pytam się, czy na tym nieoświetlonym odcinku drogi do lotniska bezpiecznie jest chodzić bez broni?\n- zasadniczo tak, ale nikogo nie zdziwi ja będziesz szedł z bronią.\nMarta deklaruje możliwość podwiezienia mnie do hotelu i chętnie korzystam z jej uprzejmość. O 18:30 jestem już w mojej kwaterze i najwyższy czas coś zjeść. Na szczęście żywności zabrałem ze sobą trochę więcej - "na wszelki wypadek". Teraz to procentuje. Dzisiaj jest piątek a ja jeszcze mam w zapasie cztery konserwy Luncheon Meat, dwie konserwy Wołowina we własnym sosie, kilka konserw rybnych i kilka zup w proszku. Jak widać menu mam urozmaicone. Zresztą ceny żywności w Longyearbyen choć wysokie, to zbytnio mnie nie szokują. Jest 1:29. Czas ułożyć sobie precyzyjny plan na następne 24 godziny i udać się spać.\nW sobotę obudziłem się o 8:30 i jestem nieco spóźniony w stosunku do planu jaki sobie wczoraj ułożyłem. Szybko się ubieram, ładuję broń i zabezpieczoną w futerale zarzucam na ramię. "King of the Arctc" może wejść mi w drogę a niekoniecznie musi być najedzony i spokojny.\nZ lotniska do Longyearbyen szybkim marszem doszedłem w ciągu 40 minut. Otwieram swoim kluczem pomieszczenie radiostacji, zostawiam tu rozładowaną (w wyraźny sposób) broń i pas odblaskowy. W pas ten wyposażyła mnie Marta abym był lepiej widoczny przy swoich wędrówkach z miasta na lotnisko. Panuje noc polarna i ciemno tu jest całą dobę.\nGnam do biblioteki bo otwarta jest dzisiaj przez trzy godziny a na dodatek niebawem mam łączność z Hornsundem. Wchodzę na swój serwer pocztowy i wysyłam korespondencję do Instytutu Geofizyki PAN oraz do domu. Czas wracać do radiostacji. Propagacja była fatalna ale punktualnie o wyznaczonej porze wołam naszą Bazę Polarną. Szymek (nasz radiooperator na Stacji Polarnej) ma dobre ucho i mimo fatalnej propagacji udaje się przeprowadzić kolejną łączność. Umawiamy się na jutro na 17 UTC. Nie mam ochoty siedzieć przy radiostacji zbyt długo, elektryczny grzejnik nie dogrzewa pomieszczenia a w Longyearbyen dzisiaj jest minus 29 stopni.\nOkoło 15 docieram do swojej kwatery. Czas na obiad. Tym razem postanawiam zmienić menu i wymyślam sobie taki przepis: "trzy szklanki wody wlej do garnka, wrzuć pokrojoną w kostkę konserwę mięsną, wsyp torebkę zupy cebulowej, do smaku dopraw torebką zupy grochowej, Gotuj 10 minut, jeśli jesteś bardzo głodny - skróć czas gotowania o połowę". Przepis okazał się doskonały i po tak królewskim obiedzie doszedłem do wniosku, że mogę sobie pozwolić nawet na deser w postaci jednej tabliczki kruchego pieczywa.\nPonieważ była sobota, zgodnie ze świecką tradycją postanowiłem wziąć prysznic i zrobić małe pranie. Już miałem wchodzić pod natrysk, kiedy usłyszałem pukanie do moich drzwi. To Marta i Stein zaskoczyli mnie wizytą. Jadą odwiedzić Jacka oraz Rafała i proponują mi zabrać się z nimi.\nJacek i Rafał mieszkają i pracują w hodowli psów, oddalonej o 17 km od Longyearbyen. Mieszkają w małym, drewnianym domku. Dzisiaj jest tu ciepło i przytulnie, ale bywają dni kiedy trzeba odgarniać śnieg spod łóżka. Najważniejsze, że są zadowoleni. Staramy się rozmawiać po angielsku aby Stein też rozumiał o czym mówimy. Z całego towarzystwa najlepiej opanowała ten język Marta, niekiedy dodatkowo tłumaczy Steinowi po norwesku. Rozmawiamy o wszystkim i o niczym, o pozwoleniach na broń, polowaniu na foki, dostępie do Internetu, możliwości wynajęcia i zakupu mieszkania w Longyearbyen, o Unii Europejskiej a w końcu o tym, że Polsce zakup F-16 jest potrzebny tak, jak zającowi dzwonek na ogonie.\nOd Steina dowiadujemy się, że kilka dni temu przycumował do Longyearbyen rosyjski statek badawczy Professor Kurentsov. Nasi bracia Słowianie często przypływają tu wieloma statkami nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie to, że na jego pokładzie policja znalazła 25 rowerów - skradzionych w tych dniach w Longyearbyen. Na pierwszej stronie lokalnej gazety Svalbard Posten pokazano mi duże, kolorowe zdjęcie tego statku, przy burcie którego stoją znalezione rowery. Statek jest badawczy, może więc Rosjanie "wypożyczyli" rowery dla badań wyższości wolnobiegu rosyjskiego nad norweskim?\nPo dwóch godzinach ponownie jestem w swojej kwaterze. Finalizuję w końcu prysznic i pranie. Teraz, kiedy kończę swoje notatki zaczyna już się niedziela. Czas spać.\nMiałem bardzo przyjemny sen - niestety, jestem zmuszony ocenzurować go. Zabieram się za robienie porządków. Zmywam wszystkie naczynia, zlew i łazienkę a na koniec podłogę. Segreguję i wynoszę śmieci. Udaje mi się uzyskać efekt, jak gdyby nikt tu ostatnio nie mieszkał.\nMam trochę czasu i wpadam na pomysł aby odwiedzić port lotniczy, który znajduje się o rzut kamieniem od mojej kwatery. Na wszelki wypadek wieszam na drzwiach kartkę: "I am at the airport".\nWłaśnie wylądował Boening 737 i w porcie lotniczym jest dość duży ruch. Sam port lotniczy jest niewielki a uwagę przyciąga duża szklana gablota z wypchanym, ogromnym niedźwiedziem. Informacja podaje, że ten "King of the Arctic" dokończył swój żywot 9 maja 1992 r w Hornsundzie, ustrzelony w okolicy naszej stacji polarnej. Przy wyjściu moją uwagę zwraca ciekawa informacja. Jedna z firm wypożyczających samochody przeprasza, że nie ma tu jej przedstawiciela ale jeśli ktoś chce wypożyczyć samochód to stoją one przed wejściem do portu lotniczego i są gotowe do jazdy. Dodatkowe informacje - w samochodzie.\nNie dziwią mnie natomiast wyrwane przewody i brak telefonu w hollu dworca lotniczego. Zapewne jest to efekt wizyty jakiegoś innego "statku badawczego".\nWracam na kwaterę i widzę, że norweska telewizja podaje komunikat "z ostatniej chwili" - wczoraj Amerykanie złapali Saddama Husajna. Nie poświęcają temu zbyt wiele czasu i za moment wracają do transmisji konkurencji FIS, jakie aktualnie rozgrywane są w Austrii. Za godzinę konkurs skoków ale nie będę miał okazji popatrzeć na Małysza. Czekam na Martę aby przenieść się na nową kwaterę.\nNie mogłem spać i dopiero około czwartej nad ranem udało mi się zdrzemnąć...\nPostanowiłem sam też udać się do biura Gubernatora i doprecyzować jakie osoby wybierają się odwiedzić naszą Stację Polarną. Po drodze zajrzałem do pomieszczenia radiostacji i przygotowałem sobie nowy zestaw urządzeń oraz zestroiłem radiostację na nieco inne częstotliwości, na których moim zdaniem powinna być jeszcze lepsza słyszalność. Prosto z radiostacji pognałem do biura Gubernatora. Jest to charakterystyczny budynek a zapamiętałem go jeszcze ze stron internetowych jakie odwiedzałem przed wyjazdem.\nW recepcji sympatyczna pani (sporo ładniejsza od renifera) powiedziała mi, że sama nie dysponuje taką informacją ale zaraz przywołała kompetentną osobę. Po kilku minutach już wiedziałem, że lot planowany jest na środę, helikopter ma wystartować o 9:00 a ja mam lecieć w towarzystwie v-ce Gubernatora Svalbardu, trzech osób z jego biura, jednej osoby z Norweskiego Instytutu Polarnego, lekarza oraz pastora. Wychodzi na to, że razem z pilotami będzie około 10 osób. Podziękowałem za precyzyjne informacje, dorzuciłem życzenia świąteczne oraz noworoczne i tym razem azymut obrałem na Norweski Instytut Polarny. Wypadało podziękować za gościnę i zapłacić za zakwaterowanie w ich hotelu. Miałem przy sobie jeszcze około 1000 NOK na opłacenie noclegów.\nW Norweskim Instytucie Polarnym mój rozmówca powiedział, że ich hotel oficjalnie jest teraz zamknięty (otwierają go tylko w sezonie). Powiedzieli też abym zapomniał o płaceniu a mogę to potraktować jako prezent świąteczny. Faktycznie, niespodziewany to prezent dla mnie bo pobyt w hotelu powinien wynieść około 900 NOK. Tym sposobem mogę sobie pozwolić na kupienie dla Marty jakiegoś drobiazgu - jaki dołączę do podziękowań a na dodatek zostanie mi awaryjnie jeszcze trochę grosza.\nZmieniłem azymut na bibliotekę aby wysłać SMS do bazy, że potrzebuję łączności radiowej. System potwierdza mi, że wiadomość dotarła na terminal naszego telefonu satelitarnego Iridium, Niepokoi mnie tylko to, że po nadejściu wiadomości terminal sygnalizuje to krótkim i dość cichym sygnałem. Jeśli nikogo nie będzie w pobliżu terminala - po prostu wiadomość zostanie niezauważona. Szybko przemieszczam się do radiostacji. O wyznaczonej porze brak odpowiedzi. Trzeba zadziałać bardziej skutecznie.\nPostanawiam zadzwonić na nasz telefon satelitarny systemu Inmarsat-B. Na poczcie jest automat ale co ciekawe - nie mają dzisiaj kart telefonicznych. Po przeciwnej stronie ulicy w jednym ze sklepów udaje mi się znaleźć karty i pytam się która z nich powinna być odpowiednia, zaznaczając że będę dzwonił przez system satelitarny. Dostaję informację, że "średnia" karta, za 90 NOK będzie optymalna (karty są tu za 40, 90 i 140 NOK). Przy wyjściu widzę automat i postanawiam stąd zadzwonić. Wybieram raz jeden, raz drugi numer naszego telefonu i za każdym razem dostaję po norwesku jakiś komunikat. Z intonacji wynika mi, że nie można dokonać połączenia. Norweski znam jak chiński, wracam więc na pocztę i w okienku pytam się o opinię w tej kwestii.\nUprzejmy Norweg przychodzi do automatu i sam próbuje się połączyć - bez rezultatu. Po kilku próbach udało się. Trzeba tylko pamiętać, że dzwoniąc stąd trzeba przed naszymi numerami wybrać dwa zera (nic więcej).\nWarto też wcześniej trochę potrenować aby mówić w skrótach, szybko i na jednym wydechu. Tak szybko licznik pożerający impulsy widziałem chyba w kraju jak sąsiad włączył spawarkę. Na dodatek to był licznik energetyczny. Zamiast 5 minut, w błyskawicznym tempie impulsy zjechały do zera i po minucie system rozłączył mnie. Widziałem, co się dzieje z impulsami i szybko zdążyłem przekazać nowe częstotliwości i termin łączności.\nKolejna zmiana azymutu - biegiem do radiostacji bo zostało mi 25 minut do pierwszego seansu łączności. Punktualnie o wyznaczonym czasie wołam Bazę i oczywiście Szymon jest na posterunku. Natychmiast mi odpowiada a siła sygnału jest ogromna, muszę skręcać regulacje, aby głośnika mi nie rozwaliło. Mnie też w Hornsundzie słychać doskonale. Przekazuję wszystkie wiadomości (na radiostacji można sobie pozwolić na długą, precyzyjną wymianę informacji) i umawiamy się na ostatnia łączność w dniu jutrzejszym. Zamykam radiostację i już teraz powoli przemieszczam się do centrum Longyearbyen.\nSzukam jakiegoś drobiazgu dla Marty. W końcu wybieram dwa śliczne słoniki z wysoko podniesioną trąbą (ten z podniesioną wyżej jest dla Steina). Ten drobiazg dołączę do podziękowań. Marta bardzo mi pomogła. Jest sympatyczną, miłą i ambitną osobą. Mam dużą satysfakcję, że udało mi się ją poznać w trochę dziwnych przecież okolicznościach.\nObudziłem się wyspany. Osiem godzin snu to wynik u mnie od dawna niespotykany. Zaczyna się ostatni dzień pobytu w Longyearbyen. Kupiłem wczoraj za 12 NOK cztery małe bułeczki i wieczorem wsadziłem do lodówki. Teraz zmieniłem ich lokalizację na piekarnik i po 10 minutach podgrzewania w 200° mam pieczywo - jak świeże. Z moich zapasów otwieram filet z makreli w sosie pomidorowym a herbata z czarnej porzeczki dopełnia menu. Jem śniadanie a w myślach, jak w kalejdoskopie przemykają obrazy i zdarzenia z poprzednich dni. Otóż Marta opowiadała mi kilka dni temu, że Stein jest uzdolniony lingwistycznie i sam stara się szybko uczyć języka polskiego.\nJak wiemy - nasz piękny język jest nieco świszczący i szeleszczący a wymówienie nawet tych dwóch wyrazów doprowadza obcokrajowca do ogromnego stresu, graniczącego z zawałem serca. Stein był już kilka razy w Polsce i pewnego dnia postanowił sam zrobić drobne zakupy. Wszedł do pobliskiej piekarni. Poprosił o świeży chlebek ale na półce były dwa rodzaje pieczywa więc sprzedawczyni, pokazując na jeden z nich zapytała:\n- Czy o ten właśnie chodzi?\nStein spojrzał w oczy sprzedawczyni i mocnym, męskim głosem odpowiada:\n- Nie gryź!\nEkspedientka, nieco zszokowana połapała się w czym rzecz i podała Steinowi ten drugi. Stein z kolei był nieco zdziwiony, że coś zaskoczyło sprzedawcę ale szybko o tym zapomniał i dopiero po kilku tygodniach wszystko się wyjaśniło. Otóż Marta ma dwa psy i Stein często słyszał jak mówiła do nich:\nBył przekonany, że to tylko proste zaprzeczenie. Marta mówi, że gdyby nie przepytała go ze słówek to pewnie jeszcze wiele razy kazał by ludziom - aby nie gryźli.\nWieczorem kładę się spać dość wcześnie, w przedpokoju stoi spakowany plecak...\nPunktualnie przed 8:00 zamykam ostatni raz drzwi mieszkania. Na wierzy kontrolnej lotniska dziękuję Mathiasowi za umożliwienie mi pracy na radiostacji klubowej. Oddaję klucze, żegnam się i biegiem na dół do helikoptera...\nHelikopter Puma już stoi na płycie lotniska i wszyscy praktycznie czekają na mnie od 2 minut. Troszkę przed zaplanowanym czasem wylatujemy. To spory helikopter. Bez problemu zmieściło się wewnątrz 10 osób. Za 35 minut lądujemy 100 metrów od wejścia do naszej bazy polarnej.\nTekst i zdjęcia przygotował: Mirosław Stefański\nDuuuużo widziałem w swoim krótkim życiu - ale tak podróż to jest coś.\nSzczęka mi opadła, łzy napłynęły do oczu, pozytywnie zazdroszczę przygody życia. Piękne zdjęcia przy okazji.


- Festyn "My, dzieci Nysy - Wir, die Neisseekinder"\nAktualnie jesteś w: Strona główna Szczagóły - Festyn "My, dzieci Nysy - Wir, die Neisseekinder"\nFestyn "My, dzieci Nysy - Wir, die Neisseekinder"\nW sobotę, 20 maja w godzinach 14:00 - 18:00 w ogrodzie przy Stadhalle nad Nysą Łużycką w Görlitz odbędzie się Festyn "My, dzieci Nysy - Wir, die Neisseekinder", zorganizowany z myślą o najmłodszych. W trakcie przedsięwzięcia przewidziano wiele atrakcji m.in.: występy taneczne, pokazy cyrkowe, majsterkowanie, malowanie twarzy czy też pokazy iluzjonistyczne. Dzieci biorące udział w festynie będą mogły zawiesić na specjalnie przygotowanych drzewkach życzenia do burmistrzów Zgorzelca i Goerlitz. Zaś na zakończenie wypuszczone zostaną do nieba kolorowe balony.\nOrganizatorami wydarzenia są: Förderverein Kulturstadt Görlitz – Zgorzelec e.V. ( FVKS) Monika Kamphake, Anneliese Krast i Renate Klein z Förderverein Stadthalle Görlitz e.V., Heidi Siewert z niemiecko - polskiej grupy Interclub Femina, Marek Klinger Bürgeramt Innenstadt Görlitz Ost oraz Teatr Görlitz.\nPatronat nad przedsięwzięciem przejął nadburmistrz Görlitz Siegfried Deinege.


PMR Research przeprowadził badanie typu central location test na temat konsumentów napojów alkoholowych w Polsce. Badanie zostało zrealizowane na zlecenie amerykańskiej agencji badawczej i jednego z największych producentów napojów alkoholowych na świecie. Celem projektu było poznanie preferencji polskiego konsumenta wódki jak również zebranie opinii na temat wódek aromatyzowanych. W badaniu wykorzystano zarówno techniki jakościowe jak i ilościowe. W trakcie 3 godzinnej sesji respondenci nie tylko odpowiadali na pytania ale również oceniali koncepty reklamowe, oglądali film oraz brali udział w 20-30 minutowej dyskusji na temat wódki i jej smaków. 105 respondentów udzielało odpowiedzi przy użyciu osobistej klawiatury, dzięki czemu Klienci równocześnie mogli oglądać wyniki badania na monitorach z tyłu sali.


Konferencja naukowo – publicystyczna POLSKA MIĘDZY MESJANIZMEM A PRAGMATYZMEM — Radio Łódź\npia, 11 paź 2019 10:46:40 +0200\nKonferencja naukowo – publicystyczna POLSKA MIĘDZY MESJANIZMEM A PRAGMATYZMEM\nNad tymi dwoma nurtami ideowymi – z dawna obecnymi w naszej historiozofii, kulturze, edukacji, polityce i uważanymi często za przeciwstawne – będą debatowali uczestnicy dorocznej Konferencji w Łodzi. Zapraszamy w sobotę (19.10) o godz 10:00 do Auli Wyższego Seminarium Duchownego w Łodzi przy ul. Św. Stanisława Kostki 14. Wstęp wolny.\nW tym roku w łódzkiej debacie wezmą udział m.in.: Senator Czesław Ryszka (temat wystąpienia: "Kto z Bogiem, a kto z diabłem?"), Redaktor naczelny "Do Rzeczy" Paweł Lisicki (tytuł wystąpienia: "Czy wielkość i misja Polski opiera się na wierze?"), światowej sławy mariolog Wincenty Łaszewski (tytuł wystąpienia: "Polska maryjność jako pragmatyczne spojrzenie na polski mesjanizm."), ks. dr Roman Piwowarczyk (tytuł wystąpienia: "Kościół katolicki w Polsce o w innych państwach Europy") i red. Sebastian Karczewski (tytuł wystąpienia: "Pragmatyczny znak sprzeciwu").\nWspólnie z uczestnikami będą zastanawiali się, czy – zachowując chrześcijańskie i patriotyczne imponderabilia – zdołamy zbudować silne, nowoczesne państwo, posługując się Tradycją jako "orężem" w europejskiej rywalizacji.\nKonferencję dopełni półgodzinny recital zespołu "Twierdza Pamięć" w autorskim repertuarze starych i nowych piosenek patriotycznych. Ciekawym uzupełnieniem obrad będzie raport duńskiego archeologa Henri Nissena, który przedstawi wyniki eksploracji szczytu góry Ararat. Badania specjalistów potwierdzają obecność ogromnych konstrukcji z drewna, ukrytych tam w lodowcu i rumowisku skalnym, które uznaje się za szczątki… biblijnej Arki.\nBędzie też można nabyć książki z (byłej już, niestety) księgarni "Bellona" pana Waldemara Podgórskiego.\nKs. dr Roman Piwowarczyk – przewodniczący OŁ KSD:\nPodczas rozmowy z dziennikarzami w Fuldzie w 1980 r., papież Jan Paweł II wygłosił następujące prorocze myśli: "Będziemy się musieli wkrótce przygotować na wielkie doświadczenia, które mogą nawet domagać się narażenia naszego życia oraz poświęcenia się bez reszty Chrystusowi i dla Chrystusa. Może to być złagodzone dzięki naszej modlitwie, ale nie może już być odwrócone, ponieważ tylko w ten sposób może nastąpić prawdziwe odnowienie Kościoła. Jakże często Kościół odnawiał się przez krew. Nie inaczej dokona się to także tym razem. Obyśmy byli silni, przygotowani i pełni ufności pokładanej w Chrystusie i w Jego świętej Matce. Odmawiajmy wiele razy i często Różaniec".\nOd tamtego czasu minęło już prawie 40 lat i widzimy na własne oczy w Polsce, a zwłaszcza w Europie Zachodniej, jak szybko postępuje proces zaniku wiary, rozwoju struktur wrogich Kościołowi; jak mocno osłabiane są więzi rodzinne, narodowe czy nawet ogólnoludzkie. Co więcej, coraz częściej możemy doświadczyć jak bardzo zło staje się krzykliwe, jak sprytnie przybiera formy dobra, jak w przedziwnie zorganizowany sposób, nawet w wymiarach globalnych, jest ogłaszane jako dozwolone, dobre i niekrytykowalne.\nCzłowiek dzisiaj musi się więc bronić, określać, szukać ludzi podobnych sobie i walczyć na obranym polu wartości. Dlatego też my dziennikarze Łódzkiego Oddziału KSD, świadomi naszych chrześcijańskich korzeni, chcemy przyjrzeć się z bliska tym rewolucyjnym i niepokojącym przemianom. Zwłaszcza w naszej Ojczyźnie. Wybierając tytuł Polska między mesjanizmem a pragmatyzmem, chcemy wyznaczyć niejako dwa bieguny dążeń które niekiedy mogą być komplementarnymi ale często bywały i są postrzegane jako przeciwstawne. O tym możliwym bolesnym rozdarciu pomiędzy tym co duchowe i tym co cielesne czy materialne pisał już w I. wieku św. Paweł.\nJak więc określić fundament naszej polskiej kultury, fundament naszego codziennego dobrobytu czy pokoju? W czym ma wyrażać się cel naszych narodowych dążeń? Na te tematy chcemy dyskutować, szukać optymalnych rozwiązań. Dlatego też zaprosiliśmy dobrze znanych polityków, dziennikarzy i naukowców, którzy z pewnością nam w tej dyskusji pomogą. Serdecznie zapraszamy wszystkich do współtworzenia odpowiedzi i rozwiązań na te ważne zagadnienia.\nUsłyszeć Niewidzialne w Woolturze. Wystawa "Wrzesień 1939 roku w polskim filmie fabularnym" [ZDJĘCIA] Oskarowy miesiąc w łódzkim Muzeum Kinematografii XVI Międzynarodowe Triennale Tkaniny w Łodzi [ZDJĘCIA] XXVI Festiwal Sztuk Przyjemnych i Nieprzyjemnych. Gloria Artis dla Ewy Pilawskiej [ZDJĘCIA]


Lekkie kurtki dla dojrzałych pań. Przedstawiamy modne propozycje z sieciówek\nW letniej garderobie nie może zabraknąć kurtek, które w chłodne dni ochronią nas przed deszczem czy wiatrem. W poszukiwaniu perełek przejrzałyśmy aktualną ofertę znanych sieciówek i wybrałyśmy lekkie kurtki dla dojrzałych kobiet. Są praktyczne i niedrogie, sprawdzą się na niejedną okazję. Zobacz nasze propozycje!\nLekkie kurtki przeciwdeszczowe. Sprawdzą się w razie niepogody\nKurtki fot. LPP\nNasza pierwsza propozycja to lekkie kurtki, które przypominają jesienno-zimowe parki. Są wyposażone w kaptur i funkcjonalne kieszenie. Modele w uniwersalnych kolorach, takich jak beż czy granat, będą pasować do większości rzeczy, które masz w szafie. Sprawdzą się w połączeniu z jeansami i białym T-shirtem, ale też z sukienką. Jeśli lubisz bawić się modą, postaw na intensywny kolor, który wbrew pozorom wcale nie jest przeznaczony tylko dla młodych dziewczyn. Nasz typ to turkus - ten kolor świetnie się wpisuje w aktualne trendy. Odważniejszą propozycję przygotował Sinsay, oferując przeciwdeszczowy płaszcz z motywem ananasów. Funkcjonalny i bardzo stylowy!\nLekkie kurtki pikowane damskie - w sam raz na chłodniejsze wieczory\nPikowane kurtki cieszą się dużą popularnością wśród dojrzałych pań. Są praktyczne i wyglądają stylowo, a co najważniejsze, sprawdzą się o każdej porze roku. Równie dobrze wyglądają wiosną lub jesienią. Rekomendujemy stonowane kolory, które będą pasować również do eleganckich stylizacji. Czarny model może być alternatywą dla żakietu w chłodny dzień. Będzie doskonale prezentować się w zestawieniu z ołówkową spódnicą oraz białą bluzką - to zestaw w sam raz do biura. Ponadczasową czerń możesz latem zastąpić kolorem granatowym, który wygląda równie elegancko. Przedstawiamy najpiękniejsze kurtki letnie dla dojrzałych kobiet!\nLekkie kurtki dla dojrzałych pań. Latem postaw na jeansowy model!\nNasza ostatnia propozycja to jeansowy model, który może posłużyć jako lekka kurtka dla 50-latki. To niezwykle praktyczny element damskiej garderoby, który można wykorzystać na każdą okazję. Sprawdzi się zarówno latem - jako okrycie wierzchnie, ale posłuży też zimą jako alternatywa dla ciepłej bluzy czy żakietu. Zastanawiasz się, z czym nosić kurtkę jeansową? W codziennej stylizacji postaw na wygodę i łącz ją z materiałowymi szortami i zwykłym topem, na wieczór zestaw ją z sukienką w stylu boho oraz plecionymi espadrylami. Możesz też zdecydować się na jeansowy total look, wybierając szorty z denimu. To modne połączenie w tym sezonie! Zobacz nasze propozycje z sieciówek i wybierz odpowiedni model dla siebie!


margaritkaaa blog: Masło do ciała antycellulitowe Perfecta Pina Colada, olejek kawowy + olejek kokosowy\nAutor: Gonia o 18:38\nJustyna 13 maja 2015 18:52\nJak zwykle producenci tego typu produktu zwalczającego cellulit obiecują gruszki na wierzbie...\nMaddie Ann 13 maja 2015 19:20\nJeśli chodzi o cellulit to gorąco polecam tradycyjne masło shea z olejkiem grejpfrutowym. Działa cuda:)\nJustyna Krukowska 26 sierpnia 2016 23:39\nA ja polecam bańki chińskie. Boli jak cholera, ale efekty są zauważalne po pierwszym użyciu.\nsocietygirl-testuje 13 maja 2015 23:32\nNa cellulit wiadome, zawsze ćwiczenia! Jestem ciekawa czy zapach przypadłby mi do gustu. :D\nMagdalena B 14 maja 2015 08:25\nanitk4 14 maja 2015 08:58\nżaneta serocka 14 maja 2015 11:22\nz tej serii miałam peeling, ładnie pachniał ale jak dla mnie miał za dużo parafiny\n...SZKATUŁKA... 17 maja 2015 21:02\nTOŁPĘ i ja sobie zakupiłam :)\nEwelka :) 19 maja 2015 09:26\nKurczę, niska cena jak na takie opakowanie, a bajki w to, że sam krem Nas wyszczupli są dobrymi bajkami ;)\nRincewind99 24 maja 2015 17:34\nNie miałam nic z tej serii ale zapachy mnie ciekawią :)


O Nas – STUDNIE PROSERVICE\nOferujemy wiercenie studni głębinowych metodą na płuczkę . Wykonujemy odwierty do głębokości max 40 m przy zastosowaniu biodegradowalnej płuczki wiertniczej. Wykorzystujemy sprzęt wiertniczy o niewielkich rozmiarach, co pozwala nam (jako nielicznym) wykonywać odwierty w trudno dostępnych miejscach, jak i pozwala nam to minimalizować zniszczenia w gotowych ogrodach ( co zdarza się przy użyciu sprzętu ciężkiego)\nUsługi wiertnicze realizujemy na terenie województwa dolnośląskiego .\nW przypadku znalezienia warstwy wodonośnej przystępujemy do filtrowania otworu. Wpuszczamy rury oraz filtr o średnicy 125mm w otwór o średnicy wybranej wcześniej przez inwestora, zakończoną filtrem studziennym o długości dobranej do miąższości napotkanej warstwy wodonośnej. Najczęściej pod filtrem instaluje się jeszcze rurę pod filtrową, pełniącą role osadnika. Po zapuszczeniu kolumny rur wykonujemy płukanie otworu aby usunąć część płuczki wiertniczej. Stosujemy wyłącznie płuczkę biodegradowalną, która ulega rozkładowi. Po wykonaniu płukania wykonujemy obsypkę filtracyjną.\nPo prawidłowo wykonanym odwiercie studni następuje wykonanie próbnego pompowania oczyszczającego. Studnie , a w szczególności te wiercona na płuczkę, muszą być pompowana około 48/72 godzin, aby poprawić właściwości filtracyjne oraz pozbyć się płuczki zastosowanej podczas wiercenia. Po tym czasie możemy określić wydajność studni, dobrać odpowiednią pompę oraz wykonać ostateczną zabudowę wraz z przyłączem\nWszystkie wykonywane przez nas studnie opierają się na zastosowaniu najwyższej jakości materiałów z atestami do wody pitnej (rury niebieskie). Są to specjalne rury gwintowane które zapewniają długotrwałą eksploatację bez ryzyka awarii. Należy zwrócić na to szczególną uwagę, gdyż użycie niedostosowanych do tego rur kanalizacyjnych (szare lub pomarańczowe), łączonych na wkręty lub klej powoduje bardzo często uszkodzenie studni po krótkim czasie użytkowania.\nOdwierty geologiczne na potrzeby rozpoznania warunków gruntowo-wodnych wykonujemy wiertnicą mechaniczną typu WH-15. W miejscach niedostępnych dla wiertnicy wykonujemy wiercenia ręczne. Odwierty pod budownictwo mieszkaniowe, przemysłowe, drogowe i inne.\nJako wynik przeprowadzonych prac badawczych (polowych) inwestor otrzymuje w zależności od potrzeb: opinię geotechniczną , dokumentację badań podłoża gruntowego , dokumentację geologiczno – inżynierską.


Wenger dostanie fundusze na wzmocnienia | Transfery.info\nWenger dostanie fundusze na wzmocnienia\n2012-02-20 08:45:10, Aktualizacja: 9 lat temu\nOstatnia fatalna forma Arsenalu Londyn nie jest już nawet niczym szokującym. Klub aktualnie znajduje się w głębokim kryzysie, dużo mówiło się nawet o tym że szkoleniowiec drużyny, Arsene Wenger, odejdzie.\nJak jednak mówią brytyjskie gazety, Francuz nie dość że nigdzie się nie wybiera, to jeszcze otrzyma fundusze na wzmocnienie drużyny. Kwotę w wysokości 55 milionów funtów trzeba będzie dobrze zainwestować aby odpowiednio odbudować znajdującą się w obecnym stanie ekipe Kanonierów.\nWenger wykazuje zainteresowanie takimi zawodnikami jak między innymi: Lukas Podolski, Matias Suarez czy Mario Götze. Czy to jednak wystarczy aby odbudować jeszcze nie dawno tak perspektywiczną drużynę, która aktualnie nie ma nawet szans na żadne trofeum? Działacze londyńskiego klubu oraz wszyscy zainteresowani z pewnością głeboko zastanawiają sie co aktualnie dzieje się z ich drużyną, oraz co zrobić aby przywrócić ją do dawnej świetności.\nWięcej na temat: Arsene Wenger Arsenal Londyn Anglia


Zapaśniczka z Trzciela, Monika Michalik wywalczyła brązowy medal w Rio! | Gazeta Lubuska\nAleksandra Gajewska-Ruc 19 sierpnia 2016, 8:46\nDo licznych medali Moniki Michalik niebawem dołączy ten najważniejszy. Lidia Radzion\nKilka tygodni temu, podczas przygotowań do zmagań w Rio, podczas rozmowy z nami Monika Michalik nie ukrywała, że już nie może doczekać się igrzysk.\n- Na Igrzyskach atmosfera wśród sportowców jest całkiem inna, niż na Mistrzostwach Świata. Wyczuwa się prestiż. Wszyscy nawzajem nakręcają się dobrą energią i hartem ducha. Kibice z trybun bardzo motywują sportowców. Wszyscy koledzy ubrani są podobnie, więc ciężko jest później odróżnić kto z kim się już witał – mówiła Monika Michalik.\nPierwsze kroki w sportowej karierze Monika Michalik stawiała w klubie Orlęta Trzciel. Na treningi dojeżdżała z Jasieńca rowerem. Nawet w deszcz, śnieg i burze. Pierwszy sukces odnotowała w wieku 16 lat, kiedy wgrała Mistrzostwa Polski juniorek w Żarach. To było dla niej nie lada wyzwanie i zarówno zaskoczenie. Po roku zdobyła już medal z Mistrzostw Świata juniorek. Obecnie Monika Michalik trenuje zapasy w klubie Grunwald Poznań.\n1500 zł 19.08.2016 12:27:18\nBrawo, oglądałem jej ciekawe pojedynki. Waleczna i ambitna, aż miło popatrzeć.


LIST: „Dorośli twierdzą, że młodzież to banda | Papilot.pl\nLIST: „Dorośli twierdzą, że młodzież to banda chamskich idiotów... I MAJĄ RACJĘ!”\n17-letnia Sylwia potwierdza obawy dotyczące młodzieży.\nhistorie czytelniczek współczesna młodzież zycie chamstwo prawda o młodzieży\nNie wiem, chyba zbliżające się święta natchnęły mnie do takich wniosków... Przez chwilę wszyscy będą dla siebie mili. Prawie wszyscy, bo w zachowaniu moich rówieśników nie dostrzegam chyba żadnej różnicy. Obrażamy się, kiedy ktoś mówi, że dzisiejsza młodzież ma kłopoty z kulturą, jest rozwydrzona, często chamska, ale w tym jest przecież sporo racji. Wielu z nas twierdzi, że może wszystko. Jesteśmy tak wyzwoleni, że zapominamy o uczuciach innych. Ktoś mi zaraz zarzuci, że zachowuję się jak emerytka i chyba nie mam większych problemów, ale ja przynajmniej chciałabym coś zmienić.\nNasi rodzice też szaleli w młodości, ale nie słyszałam o tym, by wszystko i wszystkich mieli za nic. Im jakoś nie przychodziło do głowy, by puszczać się na lewo i prawo, obrażać swoich bliskich, nie szanować starszych, używać tak prymitywnego języka. Potrafili się odróżnić czymś innym, a dzisiaj im ktoś jest bardziej chamski i prymitywny, tym jest „fajniejszy”. Mam oczy, więc wiem jak to wygląda. Podobno chodzę do dobrej szkoły i nie obracam się w patologii, ale co z tego. Patologia wychodzi teraz z każdego. Możesz mieć bogatą rodzinę i nie musieć się o nic martwić, a i tak masz wszystko w d...\nWiecie, po co tracę czas na pisanie takich rzeczy? Bo chciałabym dodać odwagi tym wszystkim, dla których to chamstwo nie wydaje się normalne. Nie trzeba ulegać terrorowi idiotów, bo to do niczego nie doprowadzi. Przez chwilę będziemy postrzegani jako fajni i wyluzowani, ale co z tego? Kiedyś trzeba dorosnąć i nagle się okaże, że jednak trzeba mieć coś w głowie i szanować innych. Już nie wystarczy schlać się za pieniądze rodziców i puścić się w krzakach. A młodym ludziom wydaje się, że są tacy dorośli... Dopiero potem się zorientują, że jednak byli głupimi smarkaczami.\nAlbo się zmienimy, albo przestańmy mieć pretensje, jak dorośli nas postrzegają. Oni mają w tym dużo racji, skoro ja w wieku 17 lat też to widzę. A wiem więcej, niż oni. Na 28 osób w klasie chyba tylko 3-4 potrafią zachować się normalnie. W innych jest podobnie. I to nie jest chyba przypadek, bo po prostu tacy jesteśmy.\nSłownictwo moich rówieśników też mnie przeraża. Rozumiem, że czasami można się zdenerwować i przeklnąć, ale dla nas co drugie słowo to ku***, ja pie***, chu*** itd. Wszystko jest zajebi***e, albo zajebi***ie chu***e. Moja babcia mówi na to rynsztok i się z nią zgadzam. Tak nie rozmawiają normalni ludzie. Kiedyś takie chamstwo po prostu nie wypadało, a dzisiaj im bardziej chcesz być fajna, tym bardziej musisz wszystko pie***ć i mieć wyje***e. Bo my na wszystko mamy wyje***e.\nJak ktoś się nie dostosuje, to nagle się okazuje, że jest jakiś nieżyciowy i dziwny. Normalna młodzież jest odsuwana przez tą strasznie wyzwoloną. Najlepszy przykład – kiedy odmówiłam zapalenia skręta, albo powiedziałam, że nie mam zamiaru pić na imprezie, to nagle się okazało, że jestem beznadziejna. Jeśli nie potrafię wyluzować, to nie warto mnie znać. Strasznie to wszystko niepokorne... Balować, byle się porzygać i na dodatek za pieniądze rodziców.\nMnie to po prostu nie imponuje. Może to przykre, co powiem, ale według mnie banda idiotów ustala warunki, a ci najsłabsi muszą się do tego dostosować. Boimy się odrzucenia i stajemy się tacy sami. Sorry, ale mnie jakoś nie kręci szmacenie się przy każdej okazji. Dzisiaj 17-letnia dziewica to jakiś dziwoląg. Widzę, co się dzieje wśród moich znajomych. Dziewczyny robią wszystko, by się puścić, bo przecież są takie dorosłe. Tapeta na twarz, jak najkrótsza kiecka, spić się i zaszaleć z byle kim. Niektórzy twierdzą, że to krzywdzące stereotypy, bo tak wcale nie jest. Jest i dobrze o tym wiemy.\nMamy głęboko gdzieś, co pomyślą o nas mądrzejsi ludzie. Wystarczy, że znajomi się podniecają, jak bardzo jesteśmy niegrzeczni. Po co komu autorytety i mądrość starszych? Najważniejsze, żeby rówieśnicy mieli do nas szacunek. A szacunek zdobywa się już tylko i wyłącznie swoim chamstwem. Dopiero po latach niektórzy się zorientują, jakie to było beznadziejnie słabe. Wyzwolone dzieciaki, które mają pusto w głowach nie wyrosną na nikogo wartościowego.\nNikomu nie imponuje, że ktoś ma wystarczająco dużo oleju w głowie, jest kulturalny i ma szacunek do siebie i innych. Taki ktoś od razu nazywany jest lamusem. Wymyśliliśmy sobie, że im gorsi jesteśmy, tym łatwiej sobie poradzimy w życiu. Nie wypada słuchać starszych, szanować nauczycieli, myśleć o konsekwencjach. Jak nie jesteś odpowiednio bezczelna i prymitywna, to jesteś ofiarą losu, bo mięczaków nikt nie szanuje. Takie podejście widzę na każdym kroku i robi mi się po prostu niedobrze. Trudno nazywać młodych ludzi młodzieżą, bo to jakoś za dobrze brzmi. To raczej bydło.\nNie szanujemy nawet swoich rodziców, którzy są tylko „starymi”. Wielu moich znajomych nic o nich nie wie i nie bardzo ich to interesuje. Wystarczy, że zapewniają dach nad głową, jedzenie i pieniądze na przyjemności. Nie ma sensu z nimi rozmawiać, bo przecież i tak nas nie zrozumieją. W końcu, co oni mogą wiedzieć o problemach młodych ludzi... Moi znajomi sami przyznają, że nudzi ich wspólne spędzanie czasu. Są dla nich mili tylko wtedy, kiedy czegoś potrzebują. A i tak nie zawsze, bo po co... Przecież wszystko nam się należy i nawet nie trzeba się starać.\nMamy gdzieś uczucia innych i nie chcemy nikomu niczego zawdzięczać. Nauczyciel to idiota, który się czepia, rodzice za dużo chcą wiedzieć, starsi tylko udają schorowanych, a tak naprawdę są wrednymi emerytami itd. Ale sami jesteśmy wspaniali, wyluzowani i na czasie. Skoro takie podejście do życia jest na czasie, to chyba wolałabym się urodzić w innych czasach... Nie chcę nikomu wypominać i namawiać do przemiany, bo wiem, że to nic nie da. Ale jeśli jest jeszcze ktoś normalny, to niech się tego trzyma. Inaczej głupota naprawdę zacznie rządzić.\nJest mi przykro, ale co ja mogę zrobić... Chyba tylko ponarzekać, jak nasi rodzice. Może komuś otworzą się oczy.\nA jak rodzice postanowią się czemuś sprzeciwić, to przecież są tylko „głupimi starymi” i wapniakami. Najlepiej niech umrą i zostawią mnie w spokoju. Naprawdę się dziwię, że niektórzy to znoszą. Ja bym chyba oszalała. To samo dzieje się z wszystkimi starszymi. Codziennie jeżdżę do szkoły autobusem i widzę, co się dzieje. Zamiast ruszyć swój młody tyłek, to oni siedzą, śmieją się głośno i wiszą na tych swoich smartfonach. Nie interesuje się, że obok stoi staruszka, która ledwo się trzyma na nogach. Pewnie udaje, bo przecież skoro ma siłę latać po mieście, to wcale nie musi siedzieć. Wyśmiewamy ludzi starszych. Nikomu nie przyjdzie do głowy, że ta staruszka naprawdę musiała wyjść z domu i lepiej byłoby jej to ułatwić.\nW internecie widziałam głupkowate filmiki, z których lubimy się śmiać. Jeden z nich szczególnie mnie uderzył. Ktoś sfilmował otwarcie marketu spożywczego i staruszki biegnące za promocją. Pod spodem komentarze, że jednak mają jeszcze siłę, a w ogóle to jacyś idioci, żeby się rzucać na tańszy towar. Widocznie są tak biedni, że dla nich przecenione mięso to atrakcja. Przynajmniej raz zjedzą coś porządnego! My nie musimy się o to martwić, bo w domu czeka na nas ciepły obiad. Nie interesuje nas to, że ktoś musiał poświęcić czas na zakupy i gotowanie, że to kosztuje. Ale biedni staruszkowie to dla nas beka.\nRR (Ocena: 5) 12.08.2016 16:08\nBo to wina systemu.\nMajka :) (Ocena: 5) 31.03.2014 21:55\nHej. Przepraszam, ale źle mi czytać ten list i wasze komentarze. Jestem 16 latką, czyli statystycznie muszę klnąć, wyzywać wszystkich, kłamać, chamić się i jeszcze imprezować ! Nikt z was nie lubi być osądzany tak ogólnie. Tak jak np. osobiści nie lubię stereotypu - blondynka jest głupia. Jestem blondynką i równocześnie jestem najlepszą uczennicą w klasie. Na prawdę proszę was nie oceniać tak nas - nastolatków. Nie każdy z nas jest wulgarny i nie każdy robi złe rzeczy. Tak, zdarzają się tacy. Osobiście znam paru, ale czy w waszym wieku nie zdarzali się tacy ? Na prawdę mam wrażenie, że każde pokolenie robi coraz większą nagonkę na młodsze, a skoro ja mam lat 16 to wy ile lat sobie liczycie, jeżeli mówicie, że za waszych czasów było inaczej ? :)\nAnonim (Ocena: 5) 26.12.2013 18:20\nsama prawda, widzę po moim 15letnim bracie. zero poszanowania nawet do rodziców,a ci z kolei robią co dzieciak im każe.\nOla (Ocena: 5) 26.12.2013 00:18\nBardzo fajny i mądry list. Mimo, że mam juz na karku prawie 24 lata, ale widzę co się dzieje na ulicach czy szkole. Miałam podobną sytuację do Twojej, też będąc nastolatką nie dostosowywałam się do innych, tylko byłam sobą, co najczęściej ja byłam obiektem oszczerstw i kpin ze strony równieśników. Nie byłam lubiana ani popularna, tylko dlatego, że byłam sobą i miałam swój rozum. Ale mimo wszystko szanowałam ludzi i do tej pory ich szanuję, bo wiem, że bycie dobrym bardzo popłaca. I ja się o tym przekonałam. Mimo wszystko cieszę się, że jestem kim jestem i nie uważam, żeby takie zachowanie jak w przypadku autorki było dziwne. Jestem wręcz mile zaskoczona, że jeszcze są nastolatki, którzy mają olej w głowie. Sylwio, nie poddawaj się i życzę powodzenia :)\nAla (Ocena: 5) 23.12.2013 23:21\nWiem, o co chodzi. Ludzie w naszym wieku (też mam 17 lat) robią wszystko żeby zaszpanować. Pokazać jacy są fajni. Nieważne, że zazwyczaj ranią czyjeś uczucia. Ważna jest popularność. Takich osób jest coraz więcej. Myślą, że im więcej klną tym są fajniejsi. Że to, ile pije/pali/czy bierze pokazuje ludziom jaki jest. Nie wymiękasz po 4 piwach? -Jesteś Super. Zapalisz skręta- jesteś kimś. Wszyscy chcą pokazać że są w jakiś sposób ważni. Ale czy naprawdę muszą robić to w ten sposób? Mam 17 lat i widzę co dzieje się z ludźmi w moim wieku. Zaraz polecą hejty, że co, niby jak się chodzi na imprezy to jest się złym- absolutnie tego nie mówię. Ważne żeby znać umiar, żeby wiedzieć w jakim miejscu się zatrzymać. A niestety więkrzość z nas tego nie wie.


LosyZiemi.pl - Kanada – Jeden procent najbogatszych posiada 25.7 procent majątku kraju, a 0.5 procenta najbogatszych posiada aż 20.5 procent kanadyjskiego majątku\nJesteś tutaj : LosyZiemi.pl » Ciekawostki, Niezwykłe i niewiarygodne, Świat i Wszechświat » Kanada – Jeden procent najbogatszych posiada 25.7 procent majątku kraju, a 0.5 procenta najbogatszych posiada aż 20.5 procent kanadyjskiego majątku\nKanada – Jeden procent najbogatszych posiada 25.7 procent majątku kraju, a 0.5 procenta najbogatszych posiada aż 20.5 procent kanadyjskiego majątku\nwtorek, 23.06.2020 23:45 wibi. Kategorie: Ciekawostki, Niezwykłe i niewiarygodne, Świat i Wszechświat Tagi: 1, jedna czwarta, Kanadyjczyków, majątku, najbogatszych, w rękach\nPonad jedna czwarta majątku wszystkich Kanadyjczyków znajduje się w rękach jednego procenta najbogatszych – wynika z najnowszego raportu tamtejszego parlamentarnego urzędu do spraw budżetu państwa (PBO). Majątek Kanadyjczyków oszacowano na 11,7 biliona dolarów kanadyjskich.\nNajbogatsi ludzie w Kanadzie w 2014 roku\nJeden procent najbogatszych stanowi 159,3 tysiąca rodzin, które łącznie mają 25,7 procent majątku. Prawie 6,4 miliona rodzin, czyli 40 procent ogółu, dysponuje zaledwie 1,1 procent kanadyjskiego majątku.\n„Dystrybucja majątku wśród gospodarstw domowych jest mocno przechylona w stronę najbogatszych rodzin” – napisano w raporcie PBO.\nDysproporcje występują także między najbogatszymi i jeszcze bogatszymi. Choć 1 procent najbogatszych posiada ponad jedną czwartą majątku w kraju, to do połowy z tej grupy, czyli do 0,5 procent rodzin należy 20,5 procent kanadyjskiego majątku.\nSpośród kanadyjskich miliarderów na liście najbogatszych ludzi na świecie najwyżej jest sklasyfikowany Joseph Tsai – na 121. miejscu. Bloomberg szacuje majątek kanadyjskiego miliardera urodzonego na Tajwanie na 12,5 miliarda dolarów amerykańskich. Tsai jest współzałożycielem Alibaba Group.\nWielkość majątku Kanadyjczyków\nWedług szacunków wielkość majątku posiadanego przez ogół Kanadyjczyków na koniec 2019 roku wyniosła 11,7 biliona dolarów kanadyjskich.\nKwota jest liczona na podstawie potencjalnej wartości spieniężonego majątku, po odjęciu kredytów i zobowiązań. Największa część majątku to nieruchomości – 5,8 biliona dolarów kanadyjskich. Różne typy aktywów finansowych, takich jak ubezpieczenia na życie, depozyty, fundusze inwestycyjne, akcje spółek, to łącznie 7,5 biliona dolarów kanadyjskich, różne ruchomości to 0,7 biliona dolarów kanadyjskich. Od tego należy odjąć kredyty hipoteczne – 1,5 biliona i kredyty konsumpcyjne – 0,7 biliona dolarów kanadyjskich.\nWartość majątku prywatnego Kanadyjczyków to, jak wskazał raport PBO, około pięć razy więcej niż wartość kanadyjskiego Produktu Krajowego Brutto.\nPodatek od majątku najbogatszych\nUrząd przypomniał, że podczas ubiegłorocznej parlamentarnej kampanii wyborczej wpłynęła do niego prośba o policzenie możliwych wpływów do budżetu z dodatkowego podatku naliczanego od majątku najbogatszych rodzin, posiadających majątek o wartości powyżej 20 milionów dolarów kanadyjskich.\nSocjaldemokratyczna Nowa Partia Demokratyczna (NDP) proponowała wprowadzenie dla najbogatszych Kanadyjczyków corocznego 1 procent podatku liczonego od ogólnej wartości wszystkich składników majątku. NDP twierdziła, że do budżetu w ciągu 10 lat wpłynęłoby 70 miliardów dolarów kanadyjskich.\nTelewizja CTV przypomniała, że PBO szacował wówczas, iż w roku budżetowym 2020-2021 nowy podatek przyniósłby 5,6 miliarda dolarów kanadyjskich, i rósłby w kolejnych latach do 9,5 miliarda w latach 2028-2029. Dziennikarze cytowali wypowiedź jednego z parlamentarzystów NDP, który powiedział, że po publikacji raportu poproszą obecnie o nowe szacunki potencjalnych wpływów.\nCo najmniej 25 procent gwiazd w pewnym momencie pochłonęła jedną ze swoich planet\n1% od składników majątku…hmm…\nZawsze mnie zastanawia to życzeniowe myślenie socjalistów, że bogacz to musi mieć gotówkę… A jeśli ma zamek i dwie wille o wartości 50 milionów samemu żyjąc spokojnie to też ma płacić co roku pół miliona…? Co za bezczelność – jak dla mnie. ;)\n« Test jakości diety w 5 minut na bazie analizy moczu\nApple w ciągu dwóch lat przejdzie z procesorów w architekturze x86 na ARM »\n24 gości, 150 bots, 3 członków


Project Eagle: Polscy wywiadowcy w raportach i dokumentach wojennych amerykańskiego Biura Służb Strategicznych ebook pdf,mobi,epub - John S. Micgiel - UpolujEbooka.pl\nProject Eagle: Polscy wywiadowcy w raportach i dokumentach wojennych amerykańskiego Biura Służb...\nProject Eagle: Polscy wywiadowcy w raportach i dokumentach wojennych amerykańskiego Biura Służb Strategicznych\n17.99 zł Lub 15.29 zł idź do księgarnikup\n12.55 zł idź do księgarnikup\nW sierpniu 1942 roku przedstawiciele nowo powołanego do życia przez prezydenta Stanów Zjednoczonych Franklina Delano Roosevelta Biura Służb Strategicznych (Office of Strategic Services - OSS) nawiązali kontakt z polskimi władzami w Londynie, w wyniku czego powstała Sekcja Polska przy OSS. Dwa lata później, w połowie 1944 roku, członkowie Sekcji Polskiej zaproponowali centrali OSS w Waszyngtonie ściślejszą współpracę, która miała polegać na oddelegowaniu przez Ministerstwo Spraw Wojskowych RP do Sekcji Polskiej OSS kilkudziesięciu niemieckojęzycznych żołnierzy armii polskiej. Głównym celem tej współpracy miała być szpiegowska penetracja zachodnich terenów Trzeciej Rzeszy w celu zbierania informacji strategicznych. Akcja ta otrzymała kryptonim "Project Eagle" i ostatecznie składała się z szesnastu dwuosobowych grup dywersyjnych. To właśnie historia polskich żołnierzy, członków tych grup, oraz ich raporty - spisywane "na gorąco", w trakcie rozmów z agentami w kilka dni po przejęciu ich przez wojska amerykańskie - są tematem tej książki.\nProject Eagle: Polscy wywiadowcy w raportach i dokumentach wojennych amerykańskiego Biura Służb Strategicznych od John S. Micgiel możesz już bez przeszkód czytać w formie e-booka (pdf, epub, mobi) na swoim czytniku (np. kindle, pocketbook, onyx, kobo, inkbook).


Kilka tysięcy pokrzywdzonych osób - pomorska policja rozbiła | TvMalbork.pl\nKilka tysięcy pokrzywdzonych osób - pomorska policja…\nKilka tysięcy pokrzywdzonych osób - pomorska policja rozbiła grupę przestępczą kierowaną przez 35 - letnią kobietę.\n25 pażdziernika 2018, 14:23\nSpecjalizujący się w zwalczaniu przestępczości gospodarczej policjanci ze Słupska we współpracy z funkcjonariuszami KWP w Gdańsku i Prokuraturą w Słupsku rozbili zorganizowaną grupę przestępczą zajmującą się praniem pieniędzy, wyłudzaniem pożyczek, a także wieloma oszustwami.\nFunkcjonariusze szacują, że w całym kraju może być poszkodowanych nawet 3 tysiące osób. Grupa działała głównie w cyberprzestrzeni, wyłudziła od różnych instytucji parabankowych ponad 1000 pożyczek na kwotę 1,7 miliona złotych.\nW wyniku działań policji, w poniedziałek, 22 października, zatrzymano 10 mieszkańców woj. pomorskiego i zachodniopomorskiego w wieku od 20 do 36 lat. Zatrzymane osoby trafiły do policyjnego aresztu. Prokurator przedstawił im prawie 1500 zarzutów, w tym ponad tysiąc kobiecie kierującej grupą. Zdaniem mundurowych sprawa jest rozwojowa i nie wyklucza się dalszych zatrzymań.\nZgodnie z kodeksem karnym, za popełnienie przestępstwa oszustwa w związku z działaniem w zorganizowanej grupie przestępczej grozi kara pozbawienia wolności od 6 miesięcy do 12 lat.\n120479 odsłon 36 komentarzy\n29367 odsłon 1 komentarz\nna sygnale grupa przestępcza rozbita pomorska policja sztum malbork nowy dwór gdański KWP gdańsk KPP słupsk przestępczość gospodarcza wyłudzenie parabanki pranie pieniędzy\nBruksela 25.10.2018, 15:29


Automat Thunder Reels online/kasyno Admirał\nAutomat Thunder Reels wyjątkowy - prawie wszystkie jego gry znaki podwójne. Za pomocą takiego graficznego wykonania jest dość tradycyjny, 3-bębnowa online automat zyskał nowe życie i nowych fanów. Podwójne cytryny, wiśnie i gwiazdy na symbolach gry, jak napomykają o jakiejś cechy видеослота. I rzeczywiście tak jest. Chcesz uzyskać wygraną, który przewyższa maksymalną wypłatę automatu dwa razy? Złap dziewięć identycznych ikon na ekranie gry. Tak więc przygotuj się do podwójnej radości i podwójnym wygranych!\nJak grać na automacie Thunder Reels\nNiektóre online slotów wymagają większej uwagi graczy i nawet wcześniejszej znajomości z zasadami, czego nie można powiedzieć o automacie Thunder Reels. Grać na nim nawet отъявленному początkujący będzie proste jak dwa razy dwa. Intuicyjny interfejs, klasyczny mechanizm gry i proste kombinacje – co jeszcze jest potrzebne do swobodnej gry? Zresztą, jeśli ktoś chce trochę urozmaicić rozgrywkę świeżą dawką ryzyka, po każdej zyskownej plecy dostępny popularne runda na podwojenie.\nPraktycznie jedynym bonusem na automacie Thunder Reels stała ryzyko-gra, znane wielu z pierwszej ręki. Tutaj śmiałe gracze zwiększają swoje własne wygrane w dwa lub więcej razy, jeśli zechcesz szczęście. Tak można odgadnąć kolor karty zapewni podwójną wypłatę, ale jeśli gracz poprawnie odgadnie kolor, aktualne wygrane wzrosnąć do 4 razy! Inną cechą premii online gniazda stała się nie runda, a szansę zobaczyć jeden i ten sam symbol na wszystkich dziewięciu komórkach ekranu w jednym i tym samym plecach. Jeśli tak się stanie, automat Thunder Reels wypłaci najwyższą możliwą wypłatę większą dwa razy.\nWielu graczy nie może się doczekać, przystąpić do prawdziwej grze, która pobudza krążenie w żyłach prawdziwa adrenalina, wróży duże ryzyko i kusząc szanse na rychłe zwycięstwo. Automat Thunder Reels można od razu uruchomić w tym trybie. A tym, którzy nie bardzo spieszy się na spotkanie ze swoją Фортуной, nasze kasyno oferuje gry za darmo, a w tym samym czasie trenować swoich sił w ryzyko gry.


Almagest - profil w Wykop.pl\nAlmagest od 5 lat 8 mies. na Wykopie\nAlmagest 3 dni temu\n@slums: a masz jakieś źródło o tym, że w KyoAni było niewiele lepiej? Myślę, że dlatego ludzie mogą minusować. Bo akurat to studio pracowało na renomę super miejsca do pracy i nawet do ludzi poza krajem taki przekaz docierał\n@Verbatino youtube.com #dzieci #rodzice #heheszki #zonabijealewolnobiega #ciekawostki #bombelek +4 inne\nCiekawa technika pedagogiczna ( ͡° ͜ʖ ͡°)\nAlmagest 6 dni temu\n@kfi6: aborcja do 4 roku życia? :p\nPolska mnie wkurwia. Gdyby ktoś powiedział mi że po wojnie polska miała być sztucznym krajem stworzonym po to żeby zachód mial gdzie zbywać drogie towary i zapewnić sobie tanią siłę roboczą to bym uwierzył w tą teorię. Jesteśmy odbytem Europy jebiacym za marne grosze a kosztami zycia jak w Berlinie czy Kopenhadze. Dlatego też tak często obchodzimy rocznicę wszystkich przykrych wydarzeń z historii. Dzięki temu w januszach budzi się martyrologia narodu polskiego, umęczonego chrystusa narodów. A po ochodzach w poniedziałek na kacu Janusz nakleja na passata znaczek polski walczącej i jedzie jebać za 2200netto. 30lat już mam, chyba to jest czas żeby wyemigrować i sprobowac życia gdzieś gdzie tyrajac 8h dziennie można żyć jak człowiek.\n#emigracja #przegryw #zalesie pokaż całość\n+: munny, rzeznia22 +69 innych\n@ChamskoCytuje: Jeżeli myślisz, że wyjazd może stłumić twoją frustrację, to pewnie warto\n...to tylko najnowsze aktywności użytkownika Almagest


Ori and the Will of the Wisps (Xbox One) - Sklep Polygamia.pl\nOri and the Will of the Wisps (Xbox One) Ocena produktu:\nKontynuacja uznanej przygodówki Twórcy Ori and the Blind Forest - szanowanej gry przygodowej, która otrzymała ponad 50 nagród i nominacji - przygotowali długo oczekiwaną kontynuację swojej produkcji. Kolejna część nosi tytuł Ori and the Will of the Wisps.\nRozpocznij zupełnie nową przygodę w rozległym i egzotycznym świecie, w którym - podczas swej misji rozwikłania prawdziwego przeznaczenia Oriego - napotkasz solidnych wrogów i trudne zagadki. ZANURZ SIĘ W MISTERNIE SKONSTRUOWANEJ NARRACJI Odkryj prawdziwe przeznaczenie Oriego w tej emocjonującej i wciągającej grze przygodowej z olśniewającą ścieżką dźwiękową.\nPoznaj rozległe, egzotyczne i wyjątkowo efektowne środowiska. OPANUJ świeże UMIEJĘTNOŚCI Poprowadź Oriego poprzez niezliczone zagrożenia i korzystaj z nowych broni duchowych, zaklęć i ataków. Wykorzystaj w całości nowy system odłamków, żeby rozbudować nowo odkryte umiejętności Oriego i przystosowywać je do swojego stylu rozgrywki.\nZMIERZ SIĘ Z EPICKIMI WROGAMI I WYZWANIAMI Stawaj w szranki z solidnymi przeciwnikami i szukaj pomocy wśród licznych nowych postaci, które pomogą Ci odkryć tajemnicze przeznaczenie Oriego. POZNAJ NOWY, EKSCYTUJĄCY TRYB GRY Weź udział w wyścigu na szczyt tabeli liderów w całkowicie nowym trybie prób Spirit Trials, w którym gracze walczą, pędzą, padają i skaczą, aby uzyskać wysokie wyniki w specyficznych błyskawicznych wyzwaniach....\nKontynuacja szanowanej przygodówki Twórcy Ori and the Blind Forest - renomowanej gry przygodowej, która otrzymała ponad 50 nagród i nominacji - przygotowali długo oczekiwaną kontynuację swej...\nW State of Decay: Year-One Survival Edition, grze survival-fantasy, możesz stawić czoła hordom zombie teraz także na konsoli Xbox One. Gra State of Decay i dwa pokaźne dodatki, Breakdown i...\nHalo: The Master Chief Collection Ten pakiet to wszystko to co prawdziwy fan linii mieć powinien w swojej linii! Po raz pierwszy pełna historia Master Chiefa dostępna na jednej konsoli. Ukazujemy...\nRare Replay Legendarne studio Rare prezentuje serię 30 kultowych gier, na 30-lecie swego istnienia! Odkryj na nowo 30 tradycyjnych przebojów w Rare Replay — w atrakcyjnej cenie, wyłącznie na...\nBen 10 Wyprawa po moc! (Xbox One)\nData premiery:9.10.2020;przystępne wyłącznie na Xbox One:nie;Działa z Kinect:nie;Edycja:typowa;Funkcje sieciowe:nie;Gatunek:dla dzieci/familijna, przygodowa;Kod regionu:region 2;Kompatybilna...


Wdrażanie dostępności w organizacjach pozarządowych / Akademia Aktywnej Społeczności - Instytut Kultury Miejskiej\nWdrażanie dostępności w organizacjach pozarządowych / Akademia Aktywnej Społeczności\nSerdecznie zapraszamy osoby działające w pomorskich organizacjach pozarządowych, lokalnych aktywistów, aktywistki na warsztaty w ramach Akademii Aktywnej Społeczności: Wdrażanie dostępności w organizacjach pozarządowych. 20-21 marca 2021 (sobota – niedziela) 9.00-17.00 forma on-line.\nZapisy odbywają się przy pomocy formularza zgłoszeniowego. Zapisy trwają do 11.03.2021 r. Liczba miejsc jest ograniczona do 20 osób. Potwierdzenie udziału w warsztatach osoby zakwalifikowane otrzymają do dnia 15.03.2021 r. Wstęp wolny, serdecznie zapraszamy. Pierwszeństwo w rekrutacji mają osoby z województwa pomorskiego.\nNowe przepisy o dostępności spowodowały wiele zamieszania – działacze_ki i aktywiści_ki nie są pewni, kto i w jakim zakresie powinien je wdrażać? Ile to będzie kosztować i czy można zrobić to samodzielnie? Podczas szkolenia spróbujemy rozsupłać gąszcz przepisów dotyczących dostępności, by odpowiedzieć na większość kluczowych pytań. Spojrzymy również na istniejące rozwiązania praktyczne z których już możemy skorzystać by wdrożyć dostępność w naszych organizacjach i ich pracy. Spróbujemy też zrozumieć, dla kogo wprowadzamy dostępność i dlaczego jest to tak istotne. Będziemy korzystać z różnych metod pracy on-line (zadania w grupach i indywidualne, dyskusje, materiały audiowizualne) oraz różnych narzędzi (zdjęcia, nagrania, testy, mentimiter). Wiemy też, że szkolenia on-line potrafią być niełatwe, dlatego będziemy zwracać szczególną uwagę na odpowiednio długie i częste przerwy.\nUczestnicy i uczestniczki warsztatów dowiedzą się m.in.:\njak rozumiana jest niepełnosprawność i oraz czy mogą być szczególne potrzeby;\njakie obowiązki dla NGO wypływają z ustawy o zapewnianiu dostępności dla osób ze szczególnymi potrzebami oraz ustawy o dostępności cyfrowej stron internetowych i aplikacji mobilnych;\njakie są standardy dostępności architektonicznej, transportowej, komunikacyjnej i cyfrowej;\njak zorganizować dostępne wydarzenie.\nmini-wykład, dyskusja, praca w grupach, analiza zdjęć (wirtualny spacer), analiza dobrych praktyk, studium przypadku, prezentacja materiałów audiowizualnych, samodzielny audyt\nMagdalena Wilczyńska – ekspertka w Zespole Prawa Konstytucyjnego, Międzynarodowego i Europejskiego w Biurze Rzecznika Praw Obywatelskich (zajmująca się między innymi sprawami z zakresu stowarzyszeń – w szczególności ich prawami i obowiązkami). Jako asystentka Rzecznika, uczestnicząc w programie spotkań regionalnych, odwiedziła ponad 150 miejscowości i spotykała się z lokalnymi działaczami by poznać ich problemy i szukać dla nich rozwiązań. Doktorantka w Instytucie Nauk Prawnych PAN; ukończyła studia specjalizacyjne w zakresie praw człowieka na Uniwersytecie Środkowoeuropejskim w zakresie praw człowieka. Członkini organizacji Debunk EU zajmującej się rozwiązaniami technologicznymi zwalczającymi dezinformację. Pasjonatka rozwiązań technologicznych i cyfrowych na rzecz praw człowieka. Prywatnie czyta, pływa, żegluje, tańczy i uprawia jogę (jeśli tylko znajdzie czas).\nProgram warsztatów 20.03.2021 (sobota)\nWprowadzenie – informacje o warsztacie i jego celach\nPrzedstawienie uczestników i uczestniczek i wspólne ustalenie zasad obowiązujących podczas warsztatów\nNiezbędnik pojęć i jak je rozumieć\nNiepełnosprawność (osoby z niepełnosprawnościami)\nNiepełnosprawność jako problem społeczny\nPoczuj się pewnie w rozmowie. Savoir-vivre wobec osób z niepełnosprawnościami\nMODUŁ PRAKTYCZNY część pierwsza\nPrawo w walce o dostępność\nKonwencja ONZ o prawach osób z niepełnosprawnościami oraz ustawa o ratyfikacji Konwencji\nUstawa o dostępności cyfrowej stron internetowych i aplikacji mobilnych podmiotów publicznych\nDostępność architektoniczna i dostępność transportowa\nAudyty dostępności. Czego szukać? – Analiza na przykładach\nDobre praktyki – analiza przykładów. Model wsparcia społecznego osób starszych w środowisku zamieszkania\nMODUŁ PRAKTYCZNY część druga\nWykorzystanie nowych technologii – co już mamy?\nJaką siłę ma prosty język? – Przykład Jasnopisu, zajęcia praktyczne -jak korzystać z programu\nStandard minimum czyli WCAG 2.1 (Web Content Accessibility Guidelines)\nSprawdzamy, czyli samodzielny audyt strony internetowej, analiza deklaracji dostępności\nObowiązki jednostek samorządu terytorialnego i obowiązki organizacji pozarządowych – podsumowanie\nZadania zlecone organizacjom pozarządowym a dostępność\nMODUŁ PRAKTYCZNY część trzecia\nJak zorganizować dostępne wydarzenie? – warsztat praktyczny\nNa co jeszcze zwrócić uwagę\nDostępność na rynku pracy i w miejscu pracy\nDostęp osób z niepełnosprawnościami do wymiaru sprawiedliwości. Edukacja sędziów i prokuratorów.\nDostępność w edukacji\nPodsumowanie – analiza zaprezentowanych narzędzi (gdzie znaleźć i jak używać)\nAkademia Aktywnej Społeczności to projekt wzmacniający kompetencje organizacji pozarządowych, grup nieformalnych, aktywistów, aktywistek, edukatorów, edukatorek


Mathews Ultra Rest HDX podstawka opadająca RH BLACK | Sklep Łuczniczy e-Łuk.pl\nMathews Ultra Rest HDX podstawka opadająca RH BLACK\nKup za 8190 pkt.\nPo zakupie otrzymasz 81.90 pkt.\nMathews we współpracy z czołowym producentem podstawek opadających do strzał - Quality Archery Design (QAD), wprowadził na rynek nowość - Mathews Ultra Rest. Ta współpraca łączy kompatybilność i wszechstronność popularnego Ultra Rest ze standardami, z których znany jest Mathews, aby zoptymalizować wydajność i zapewnić idealne dopasowanie oraz wykończenie produktów. Dzięki całkowitemu prześwitowi na lotki, ograniczeniu strzały i technologii Mathews Harmonic Damping® usuwającej nadmierne wibracje i hałas, będziesz w pełni wykorzystywał swój potencjał.\nUltra Rest HDX to topowy model. Dzięki eleganckiemu wzornictwu i dodatkowej uniwersalności, nie będziesz rozczarowany produktem. HDX posiada wszystkie funkcje modelu HD. Smukły zakrzywiony pasek przechwytujący zapewnia większą wszechstronność zastosowania. Zawiera zaawansowaną technologię wibracji, technologię Lock Down i technologię Velocity Drop Away. Konstrukcja bloku montażowego jest bardziej kompatybilna niż kiedykolwiek wcześniej. Zaawansowany system wibracji zmniejsza szczytową amplitudę drgań do minimum, podczas gdy trwała, formowana guma tworzy ciche i komfortowe pole. Znaczniki pełnego naciągu zapewniają prawidłowe położenie strzały.\nJeśli jesteś łucznikiem, który poszukuje produktu wysokiej klasy,\nto ten model jest zdecydowanie dla Ciebie!\nZalety Mathews Ultra Rest HDX:\n- Maksymalizuje wydajność łuku\n- Łatwa konfiguracja i dopasowanie\n- Profesjonalna dokładność i niezawodność\n- Niezrównana cisza\n- Kompatybilny ze wszystkimi łukami


Wolny rynek górą | proKapitalizm - Portal zwolenników wolności\nWrogowie wolnego rynku wytaczają przeciwko niemu różne argumenty. Twierdzą m.in. że jest niesprawiedliwy, że promuje bogatych kosztem biednych, że sprzyja przestępczości, złodziejstwu itp. Jednym słowem, nie ma – ich zdaniem – na świecie niczego gorszego niż wolny rynek.\nUstrój wolnorynkowy, opierający się m.in. na prawie własności i wolności ludzi do samodzielnego dokonywania wyborów, zdaje się najpełniej odpowiadać naturze ludzkiej. Wolni ludzie, tacy jakimi stworzył ich Pan Bóg, zdolni są – jak wiadomo – do czynów wielkich ale i nikczemnych. Tego nie zmieni żaden dyktator czy system prawny, bowiem prawo do wolności jest jednym z naturalnych praw człowieka. Socjalizm dowiódł, że nie jest w stanie przetrwać, gdyż w założeniach swych opierał się on na zanegowaniu wolności i własności. A prawo do własności to także naturalne prawo człowieka. Wolny rynek najpełniej umożliwia realizację tych praw.\nNawet „za komuny” wielu ludzi potrafiło zachować instynkt samozachowawczy i nie dało się zwariować. Wśród nich byli m.in. wyklęci przez system, zwani pogardliwie „spekulantami”, kupcy, czy też bohaterowie „czarnego rynku” oraz antykomunistycznego podziemia. O tym, że nawet w PRL-u dało się dostrzec wyższość wolnego rynku nad centralnym sterowaniem świadczyć mógł chociażby niezwykle żywiołowy rozwój podziemnych wydawnictw, zwłaszcza w początkowej fazie stanu wojennego. Podczas gdy półki w oficjalnych księgarniach świeciły pustkami, a dobrych książek było jak na lekarstwo, podziemni kolporterzy mieli nie lada dylematy z wyborem najlepszych tytułów do sprzedaży. Było tego całe mnóstwo – i to w warunkach konspiracji! Wiele wydawnictw prosperowało na tyle dobrze, że prowadzący je w realiach komunistycznego terroru ludzie przez długi czas mogli się utrzymywać wyłącznie z wydawania podziemnych książek. Podczas, gdy w sklepach nie można było kupić nawet papieru toaletowego, podziemni wydawcy nie mieli problemów z zakupem papieru, na którym drukowali książki. Często robili to właśnie na „czarnym rynku”, który uznać można za wolnorynkową oazę realnego socjalizmu. W świetle obowiązujących wówczas przepisów, ci, co handlowali papierem, i ci, co go kupowali byli przestępcami, zasługującymi na więzienie, w istocie jednak stanowili żywy dowód na istnienie praw wolnego rynku nawet tam, gdzie komuniści na to nie zezwalali.


Krzysztof Lesniak - Sklepy internetowe\nNasze sklepy internetowe zapewniają kompleksowe możliwości sprzedaży online.\nJak większość stron tego typu opiera się on na podobnych zasadach działania, z którymi Państwo zapewne już się spotkali.\nMowa tutaj o prostej zależności - przegląd i wybór towaru, dodanie go do koszyka, przemyślenie wyboru i w końcu złożenie zamówienia poprzez akceptację swojego koszyka.\nZarządzanie sklepem odbywa się za pomocą wbudowanego panelu administracyjnego typu CMS.\n► Prosimy zapoznać się z funkcjonalnością systemu sklepu Woo Commerce i zastanowić się, czego dokładnie oczekujecie od swojej platrformy sprzedażowej. Projekty w wersji podstawowej realizujemy już od 899 zł brutto.\n► Szatę graficzną sklepu możemy wykonać wg. Twojego projektu/wytycznych, lub możesz się zdać całkowicie na nas! Zaprojektujemy ją w sposób ściśle indywidualny, dopasowany do asortymentu i Twojej branży. Kierujemy się głównie zasadą przejrzystości, schludności, odpowiedniego dopasowania barw, co wpłynie na czytelność.\n► Istnieje także możliwość zaprogramowania dowolnych modułów funkcjonalnych dostosowanych do indywidualnych potrzeb klienta. Zapraszamy do skontaktowania się z nami w celu ustalenia szczegółów i zamówienia niezobowiązującej oferty indywidualnej.\nul. Konfederacji Dzikowskiej 28\n+48 669 806 059\nOferta - Kontakt - Regulamin\nO mnie - Portfolio - Umowa\n© Wszelkie prawa zastrzeżone 2019 - realizacja : Krzysztof Leśniak


Miód z bluszczyka kurdybanka na liście produktów o chronionej nazwie pochodzenia? | Wszystko o miodzie i Pszczołach\nMiód z bluszczyka kurdybanka na liście produktów o chronionej nazwie pochodzenia? no comments\nPosted at 6:20 am in Polski Miód\nPolska jest krajem, w którym działania niektórych ludzi powodują, że można zrobić coś z niczego. Na Podkarpaciu występuje miód spadziowy. Niestety, ten rok okazał się fatalny i miodu spadziowego nie było. Działacze pszczelarscy są zatwardziali i doprowadzili do tego, że Komisja Europejska wpisała Podkarpacki miód spadziowy na listę produktów o chronionej nazwie pochodzenia. To wielka szansa na promocję tego wyrobu, a przy okazji całego regionu. Pod warunkiem, że wystąpi spadź i słodki produkt uda się zebrać.\n- Niestety, jak to często się zdarza, nie udało się w tym roku pozyskać miodu spadziowego – mówi Jan Graboś, wiceprezes Wojewódzkiego Związku Pszczelarskiego. – Pszczelarze mogli zaprezentować tylko zbiór to, co udało się zebrać w ub. roku. A cały pozyskany w ub. roku miód sprzedaliśmy. W naszym regionie pszczelarze zebrali za to miody rzepakowe, wielokwiatowe, gryczane, nawłociowe, wrzosowe, trochę mniej lipowego.\nMoże w końcu ktoś zainteresuje się miodem z bluszczyka kurdybanka i doprowadzi do wpisania tego miodu na listę produktów o chronionej nazwie pochodzenia? Można przecież zrobić to w taki sam sposób, jak z miodem spadziowym, którego nie ma…\nŹródło: Miód z bluszczyka kurdybanka na liście produktów o chronionej nazwie pochodzenia?\nWritten by admin on Grudzień 3rd, 2010\n« Pszczelniczy Fundusz Asekuracyjny – KRIR pomaga powodzianom z Wilkowa\nII Lubelska Konferencja Pszczelarska Pszczela Wola- 21- 23 stycznia 2011 „Aktualne problemy nowoczesnego pszczelarstwa” Piątek- 21 stycznia 2011 »\nskanowanie Lublin Delonghi serwis ekspresów Lublin Saeco skanowanie lublin tanie ksero lublin tanie ksero lublin szybki druk wysokonakładowy drukowanie z internetu wydruki lublin centrum format lublin wielkoformatowe format


Europejscy użytkownicy samolotów Lockheed Martin F-16 Europejscy użytkownicy samolotów Lockheed Martin F-16 - Wydawnictwo militarne ZBIAM\nStrona główna / Europejscy użytkownicy samolotów Lockheed Martin F-16\nPolska była pierwszym państwem byłego bloku wschodniego, które dokonało zakupu wielozadaniowych samolotów myśliwskich F-16. Ogółem w latach 2006-2008 wprowadzono na stan polskiego lotnictwa wojskowego 48 myśliwców tego typu.\nWielozadaniowy samolot myśliwski F-16 jest w seryjnej produkcji od drugiej połowy lat siedemdziesiątych do chwili obecnej, a liczba zbudowanych i zamówionych myśliwców przekroczyła 4600 egzemplarzy. Wykorzystują je siły powietrzne dwudziestu sześciu państw, w tym dziewięciu europejskich: Belgia, Dania, Grecja, Holandia, Norwegia, Polska, Portugalia, Rumunia i Turcja. Ponadto wkrótce w Europie wprowadzi je do eksploatacji Słowacja i istnieje duża szansa, że na ich pozyskanie zdecyduje się Bułgaria i Chorwacja, a Rumunia dokona zwiększenia stanu posiadania.\nWspólny wybór F-16 przez Belgię, Danię, Holandię i Norwegię w 1975 r. oznaczał także uruchomienie licencyjnej produkcji. W tym celu powołano konsorcjum europejskich producentów lotniczych. Głównymi partnerami odpowiedzialnymi za montaż końcowy była belgijska SABCA (Societé Anonyme Belge de Constructions Aéronautiques) z siedzibą w Gosselies i holenderski Fokker z siedzibą w Schiphol. Produkcja dużych podzespołów miała się odbywać w firmie SONACA (Societé Nationale de Construction Aérospatiale), Fairey SA miała produkować tylne części kadłuba, Fokker zaś przednie części kadłuba, klapolotki i klapy przednie. Kolejne podzespoły wytwarzała duńska firma Per Udsen. Podwozie było produkowane przez DAF w Holandii, koła i ogumienie dostarczał norweski Raufoss. Niektóre podzespoły otrzymywano od General Dynamics.\nTurbinowy silnik odrzutowy Pratt & Whitney F100-PW-200 był produkowany w Belgii (Fabrique National), a norweski Kongsberg wytwarzał moduły sprężarek. Siłowniki sterowania dyszą dostarczał holenderski Philips. Produkcja awioniki również została podzielona pomiędzy czterech partnerów. Za końcowy montaż pokładowej stacji radiolokacyjnej odpowiadała belgijska firma MBLE, anteny i wyświetlacze przezierne dostarczał holenderski Signal, komputery kierowania ogniem i wyświetlacze radiolokatora produkowały duńskie firmy: Neselco, LK-NES i Nea Linberg. Wspomniany wcześniej Kongsberg wytwarzał także bezwładnościowe układy nawigacyjne.\nPierwszego F-16 z Gosselies oblatano 11 grudnia 1978 r. Był to samolot w wersji dwumiejscowej z załogą: Neil Anderson (General Dynamics) i Serge Martin (przedstawiciel konsorcjum europejskiego). Natomiast pierwszego F-16 z Schiphol – 3 maja 1979 r. Swoje pierwsze egzemplarze, Belgia odebrała w styczniu 1979 r., podczas gdy Holandia w czerwcu 1979 r. Dostawy dla Norwegii i Danii rozpoczęły się w styczniu 1980 r.\n7 czerwca 1975 r. Belgia, Dania, Holandia i Norwegia ogłosiły, że zamierzają zakupić 348 samolotów myśliwskich F-16, z opcją zwiększenia tej liczby w miarę potrzeb. Na zdjęciu: F-16A MLU belgijskich sił powietrznych.\nZamówienie belgijskie dotyczyło 116 samolotów myśliwskich F-16, w tym 96 samolotów jednomiejscowych w wersji A i 20 samolotów dwumiejscowych w wersji B. Pierwszy z nich został ukończony w zakładach SABCA 11 grudnia 1978 r., a odebrany przez zamawiającego 29 stycznia 1979 r. Pierwsza transza obejmowała 23 egzemplarze (17 F-16A i 6 F-16B), które reprezentowały wariant Block 1 – dostarczono je w latach 1979-1980. Następnie w latach 1980-1981 Siły Powietrzne Belgii otrzymały 12 maszyn w wariancie Block 5 (8 F-16A i 4 F-16B), a w latach 1981-1982 – 32 sztuki w wariancie Block 10 (30 F-16A i 2 F-16B). Od 1981 r. SABCA rozpoczęła modernizację wcześniej dostarczonych maszyn Block 1 i Block 5, które doprowadzono do standardu Block 10. Zakończenie realizacji zamówienia miało miejsce w latach 1982-1985, kiedy to belgijskie lotnictwo otrzymało 49 samolotów F-16 Block 15, w tym 41 F-16A i 8 F-16B.\nW lutym 1983 r. rząd Belgii podjął decyzję o zamówieniu kolejnych „szesnastek”. Wpływ na to miały dotychczasowe doświadczenia eksploatacyjne, dążenie do zwiększenia potencjału bojowego belgijskiego lotnictwa wojskowego i ujednolicenia floty oraz chęć uzupełnienia strat (do tego czasu utracono w trakcie eksploatacji pięć samolotów F-16A). Podpisany kontrakt dotyczył 44 samolotów myśliwskich F-16 w wariancie Block 15 OCU (Operational Capability Upgrade; 40 F-16A i 4 F-16B), które dostarczono w latach 1988-1991.\nW tym samym czasie zakończenie zimnowojennej rywalizacji oraz podpisanie i wejście w życie traktatu o ograniczeniu konwencjonalnych zbrojeń w Europie CFE (Treaty on Conventional Armed Forces in Europe) doprowadziło do dużych redukcji uzbrojenia i sprzętu wojskowego w wielu państwach. Tym niemniej belgijskie F-16 zostały poddane modernizacji do standardu F-16A/B MLU (Mid-Life Upgrade). Ostatecznie liczba zachowanych w eksploatacji w Siłach Powietrznych Belgii samolotów myśliwskich F-16 została zredukowana do 54 egzemplarzy. Dodatkowo sześć samolotów zmagazynowano jako rezerwę dla pokrycia strat operacyjnych. Pozostałe belgijskie F-16 wystawiono na sprzedaż i znaleziono na nie kupców z krajów pozaeuropejskich.\nNa wojenną „ścieżkę” belgijskie F-16 wstąpiły w 1999 r., kiedy to dwanaście zmodernizowanych samolotów myśliwskich F-16A/B MLU zostało przebazowanych do Włoch, skąd wykonywano loty bojowe nad Serbię w ramach wkładu Sił Powietrznych Belgii w sojuszniczą operację „Allied Force”. W trakcie kampanii powietrznej belgijskie F-16 wykorzystywały kierowane bomby lotnicze do zwalczania obiektów naziemnych.\nSeria czterech ataków terrorystycznych przeprowadzonych 11 września 2001 r. na terytorium Stanów Zjednoczonych za pomocą uprowadzonych samolotów pasażerskich spowodowała rozpoczęcie tzw. „wojny z terroryzmem”, której pierwszym etapem był atak na rządzony przez talibów Afganistan. W ramach międzynarodowych sił wsparcia bezpieczeństwa (International Security Assistance Force, ISAF) od 2005 r. belgijskie F-16 trafiły do tego kraju udzielając wsparcia siłom lądowym walczącym z talibami.\nWraz z przyjęciem do NATO Państw Bałtyckich (Litwa, Łotwa i Estonia), Sojusz Północnoatlantycki rozpoczął rotacyjne wystawianie myśliwskich grup lotniczych mających za zadanie dozorowanie przestrzeni powietrznej (NATO Baltic Air Policing) nowych członków sojuszu. Belgia była tym krajem, który wystawił pierwszą zmianę. Przybyła ona do litewskiej bazy lotniczej w Szawle w dniu 30 marca 2004 r. Dotychczas F-16 belgijskiego lotnictwa wojskowego wykonywały to zadanie osiem razy, w tym dwukrotnie w oparciu o 22. Bazę Lotnictwa Taktycznego w Malborku. W 2011 r. sześć F-16 przemieszczono do bazy lotniczej Araxos w Grecji, skąd od 21 marca realizowano loty bojowe nad Libię. Od 27 marca wykonywano uderzenia na libijskie siły rządowe, w ramach wsparcia zbrojnych oddziałów rebeliantów dążących do obalenia reżimu Kaddafiego.\nDotychczas w trakcie eksploatacji Siły Powietrzne Belgii łącznie utraciły w wypadkach 38 samolotów myśliwskich F-16.\nZamówienie Sił Powietrznych Holandii opiewało na 102 wielozadaniowe samoloty myśliwskie F-16, w tym 80 jednomiejscowych F-16A i 22 dwumiejscowe F-16B, których montaż miano wykonać w zakładach Fokkera. Pierwsza holenderska „szesnastka” została oblatana na fabrycznym lotnisku 3 maja 1979 r., dostawę zaś zrealizowano w czerwcu. 18 egzemplarzy dostarczonych w latach 1979-1980 (12 F-16A i 6 F-16B) reprezentowało standard Block 1. Następnie w okresie 1980-1981 do służby trafiło 16 sztuk (14 F-16A i 2 F-16B) Block 5. Od 1981 r.\nFokker dostarczał „szesnastki” w standardzie Block 10 (20 F-16A i 2 F-16B). Pozostałe płatowce (34 F-16A i 9 F-16B z lat 1982-1984) były wykonane w wariancie Block 15. W tym samym czasie rozpoczęto także modernizację wcześniej dostarczonych samolotów do wyższego standardu.\nOd marca 1980 r. w Holandii trwała debata publiczna nad rozszerzeniem zamówienia o kolejne „szesnastki”. Ostatecznie holenderski parlament wydał zgodę na zakup drugiej partii w grudniu 1983 r. – objęła ona 111 samolotów (97 F-16A i 14 F-16B), które dostarczono w standardach Block 15 i Block 15 OCU w latach 1984-1989. Drugie zamówienie na „szesnastki” pozwoliło na uzupełnienie strat operacyjnych, a także zwiększenie potencjału bojowego holenderskiego lotnictwa wojskowego, które wycofywało z eksploatacji nieperspektywiczne typy samolotów.\nHolendrzy byli także pierwszymi europejskimi użytkownikami F-16, którzy rozpoczęli modernizację maszyn tego typu. W 1983 r. z „szesnastkami” zintegrowano zasobniki rozpoznania fotograficznego Oldelift Orpheus, które wcześniej wykorzystywały RF-104G Starfighter – 18 F-16A otrzymało dodatkowe oznaczenie F-16A(R).\nKoniec zimnej wojny spowodował redukcje sprzętowe w Siłach Powietrznych Holandii, które objęły także „szesnastki”. Ze względu na wysoką kulturę techniczną holenderskiego personelu inżynieryjno-lotniczego stały się one atrakcyjnym towarem eksportowym, którego wartość dodatkowo podniosła modernizacja MLU (przeprowadzona na 137 samolotach). Część z nich trafiła do Chile i Jordanii.\nPierwsze misje bojowe holenderskie „szesnastki” wykonały w latach 1994-1995, kiedy to wzięły udział w operacji „Deny Flight” mającej na celu wymuszenie strefy bez lotów nad Bośnią. W 1999 r. zostały one użyte w operacji „Allied Force”. 24 marca F-16A MLU o numerze J-063 zestrzelił serbski samolot myśliwski MiG-29 z użyciem kierowanego pocisku rakietowego „powietrze-powietrze” średniego zasięgu AIM-120 AMRAAM.\nW 2002 r. osiem samolotów F-16A/B MLU przebazowano do Kirgistanu, a w 2005 r. do Afganistanu, skąd wspierały one działania ISAF prowadzone w tym kraju – w trakcie tej misji poniesiono pierwszą (i jedyną) stratę bojową. 31 sierpnia 2006 r. w prowincji Ghazni katastrofie uległ F-16 grzebiąc w swoich szczątkach pilota. Według najbardziej prawdopodobnej wersji przyczyną zdarzenia było ugryzienie pilota przez jadowite zwierzę, które mogło dostać się do kabiny w czasie postoju samolotu na ziemi. W 2011 r. holenderskie F-16 wzięły udział w działaniach bojowych nad Libią. Z kolei w latach 2014-2016 uczestniczyły one w zwalczaniu bojowników Państwa Islamskiego znajdujących się na terytorium Syrii i Iraku. Dodatkowo holenderskie F-16 trzykrotnie uczestniczyły w sojuszniczej misji NATO Baltic Air Policing. W czasie jednej ze zmian operowały one z 22. Bazy Lotnictwa Taktycznego w Malborku.\nSiły Powietrzne Holandii zajmują w Europie niechlubne pierwsze miejsce w liczbie utraconych samolotów myśliwskich F-16. Od momentu wdrożenia do eksploatacji, spisano ze stanu 42 myśliwce F-16.\nWybór F-16 przez Belgię, Danię, Holandię i Norwegię oznaczał także uruchomienie licencyjnej produkcji. W tym celu powołano konsorcjum europejskich producentów lotniczych. Na zdjęciu: F-16B MLU duńskiego lotnictwa wojskowego.\nPierwsze duńskie zamówienie na „szesnastki” dotyczyło 58 samolotów (46 F-16A i 12 F-16B), których dostawy rozpoczęły się 28 stycznia 1980 r. Pierwsza transza objęła pięć egzemplarzy Block 1 (3 F-16A i 2 F-16B), po czym SABCA dostarczyła 15 Block 5 (12 F-16A i 3 F-16B) oraz 18 Block 10 (15 F-16A i 3 F-16B) i 20 Block 15 (16 F-16A i 4 F-16B). W kolejnych latach maszyny Block 1 i Block 5 zostały zmodernizowane do standardu Block 10. Co ciekawe, nie wysłano ich do producenta lecz wykorzystano do tego celu wojskowe warsztaty lotnicze mieszczące się w Aalborgu.\nW sierpniu 1984 r. Dania zamówiła 12 kolejnych samolotów Block 15 (8 F-16A i 4 F-16B), które dostarczono w latach 1987-1991 z holenderskiej linii montażowej. Ostatnimi nabytkami sprzętowymi były zakupy pojedynczych egzemplarzy z nadwyżek sprzętowych Sił Powietrznych Stanów Zjednoczonych w latach dziewięćdziesiątych. Objęły one siedem maszyn Block 15 (6 F-16A i 1 F-16B), które trafiły do Danii w latach 1994-1997. Posłużyły one do uzupełnienia strat operacyjnych. Podobnie jak Belgia, Holandia i Norwegia również Dania przeprowadziła program modernizacji posiadanych maszyn do standardu MLU. Objęto nim 61 duńskich „szesnastek”.


Otwarta Encyklopedia Leśna [w:wplyw-doboru-naturalnego-na-wzmozenie-odpornosci-drzew]\nŚlad: • wplyw-doboru-naturalnego-na-wzmozenie-odpornosci-drzew\nWpływ doboru naturalnego na wzmożenie odporności drzew\nZ samej istoty doboru naturalnego wynika, że prowadzi on do stopniowego dostosowywania się danego gatunku, danej odmiany czy rasy, czy w ogóle danej populacji, do określonego układu warunków środowiska, a tym samym wzmaga się ich odporność. Układ taki obejmuje wiele działających jednocześnie czynników, ponadto podlegających zmianom w czasie i przestrzeni. Zmiany w czasie wiążą się z długowiecznością drzew, które w kolejnych okresach wzrostu bytują w coraz to innych warunkach kształtowanych przez sam drzewostan, przez współżyjące z nim rośliny i świat zwierząt oraz otaczającą go przyrodę nieożywioną. Zmiany w przestrzeni odnoszą się nie tylko do różnic w makro- i mezoklimacie lub do podstawowych różnic w warunkach glebowych, lecz dotyczą wszystkich tych czynników i ich zmienności, rozpatrywanych w skali mikro: mikroklimatu, mikrorzeźby terenu, drobnych różnic gleby itp.\nPrzystosowywanie się poszczególnych gatunków drzew w trakcie doboru naturalnego musi objąć całość wymienionych czynników i rozciągać na cały cykl życiowy reprezentantów tych gatunków. Staje się to możliwe dzięki występowaniu zmienności dziedzicznej w obrębie populacji. Tłumaczy ona zmienność drzew w obiektach pochodzenia naturalnego, od szeregu pokoleń zajmujących jedno miejsce i podlegających nieprzerwanemu procesowi doboru naturalnego. Właśnie zmienność osobnicza umożliwia przetrwanie gatunku na danym miejscu, charakteryzującym się określoną skalą zmienności warunków środowiska. Ona także pozwala danemu gatunkowi rozszerzać areał jego występowania i różnicować się na poszczególne odmiany, rasy czy ekotypy.\nZmienność ta jest szczegółowo analizowana w hodowli selekcyjnej drzew i wykorzystywana przy doborze istniejących lub tworzeniu nowych cennych form i ich propagowaniu. Natomiast w trzebieży rozpoznanie opiera się na ujawniających się cechach fenotypowych, odzwierciedlających sposób reagowania danego genotypu na określone warunki środowiska. Takie rozpoznanie tylko częściowo może być miarodajne przy ocenie właściwości genotypowych. Niemniej jest przydatne, szczególnie w drzewostanach z odnowienia sztucznego, w których nie jesteśmy pewni, czy mamy do czynienia wyłącznie z ekotypem lokalnym, który przeszedł przez długotrwały proces doboru naturalnego i zdołał przystosować się do miejscowych warunków. Popieranie takiego ekotypu przy wykonywaniu trzebieży przyczynia się do utrzymania pielęgnowanego drzewostanu w dobrym stanie do wieku rębności.\nŹródło: Bernadzki E., Ilmurzyński E., Szymański St. „Trzebieże” Warszawa 1999\nw/wplyw-doboru-naturalnego-na-wzmozenie-odpornosci-drzew.txt · ostatnio zmienione: 2013/09/15 12:41 (edycja zewnętrzna)


mazowieckie, piaseczyński, Konstancin-Jeziorna - 3501/DW/MAX\npowierzchnia: 401,60 m2\nDom na wynajem - Duża willa, 1849 m2 działki, Konstancin-Jeziorna!\nDuży, wolnostojący, rodzinny dom w Konstancinie-Jeziornie. Na zielonym, spokojnym osiedlu, tuż przy Chojnowskim Parku Krajobrazowym, w przyjaznym sąsiedztwie. Na dużej, blisko 1.850 m2 działce, która jest największym atutem tej nieruchomości.\nIdealny dla rodzin z dziećmi, które cenią sobie dużą przestrzeń domu oraz niczym nieskrepowaną swobodę korzystania z ogrodu.\nOgród ma przejrzystą kompozycję, jest praktyczny i łatwy w utrzymaniu. Część frontowa pełni funkcję wizytówki domu. Ogród za domem jest przeznaczony do wypoczynku i rekreacji. Dominują w nim rośliny zimozielone posadzone na obrzeżach dużego trawnika, co zapewnia dostęp dużej ilości światła. Część leśna jest natomiast zacieniona i daje wytchnienie w upalne dni. Poza tym w ogrodzie znajduje się drewniana altana (w trakcje renowacji) i studnia głębinowa (własna woda).\nNa parterze domu znajduje się przestronny hall (15,5 m2), kuchnia z jadalnią (26,4 m2), salon z kominkiem (39 m2), pokój gościnny (10m2), gabinet (12,6 m2), łazienka (4 m2). Z parteru na piętro prowadzą reprezentacyjne dębowe schody.\nNa pierwszym piętrze są 3 sypialnie. Główna 25 m2, dwie mniejsze (15 m2, 19,4 m2), łazienka główna z wanną narożną i kabiną prysznicową (8 m2) oraz mniejsza z kabiną prysznicową (4 m2).\nZaadaptowany strych o powierzchni 60 m2, to miejsce na siłownię, gabinet do pracy lub przestrzeń dla nastolatka.\nDom jest podpiwniczony. W piwnicy znajdują się wszystkie pomieszczenia gospodarcze, hydrofornia, kotłownia, pralnia, WC oraz sauna z kabiną prysznicową. Dodatkowo ok. 30 m2 pokój z kominkiem i barem, który służył właścicielom jako miejsce spotkań towarzyskich.\nW bryle budynku znajduje się duży garaż (30, 6 m2), z miejscem na zaparkowanie jednego lub dwóch samochodów (parkowanie jeden za drugim).\nOsiedle położone jest w bliskiej odległości od centrum miasta, gdzie znajduje się galeria handlowa, sklepy, urzędy, liczne przychodnie, szpitale, szkoły i przedszkola. Jest dobrze skomunikowane z Warszawą dzięki licznym liniom autobusowym oraz bliskości południowej obwodnicy Warszawy.\nWarte podkreślenia jest również to, że Konstancin posiada wybitne walory uzdrowiskowe i mikroklimat. Jedną z większych atrakcji miasta jest Park Zdrojowy, z tężnią, rzeką, alejkami do spacerowania, trasami rowerowymi, wieloma placami zabaw dla dzieci oraz klimatycznymi restauracjami i kawiarniami.\nPOLECAM I ZAPRASZAM SERDECZNIE NA PREZENTACJĘ DOMU!\nJestem zainteresowany ofertą nr 3501/DW/MAX. Proszę o kontakt.