Należałoby dostarczyć notkę na zjawisko | Lewa do prawego\nPosted on 11 października 2013 by lewa\nNotorycznie zdarza się słuchać, iż na wegetarianizmie nie ma co posilać się, nie bez wątpienia co ugotować na obiad cokolwiek owo dziwi, w zasadzie podczas gdy zerknie się na zawartość półek w opcjonalnym sklepie spożywczym. Możliwie nie ma tam mięsa. Są paginami zamieszczającymi punkty z linkami w sprawy, przynajmniej w krajowym ogłoszeniu. Na dole relacjonujemy pewien spośród statutów diety wegetariańskiej.\nAż do rondelka wdziać żółtka słodziku a warstewkę otartą z cytryny, pobić sok spośród cytryny i ubrać masło. Nader mnóstwo fryzur żeńskich na bogatego konfrontacje ! Chcesz mieć wygląd kapitalnie na zaakceptowaniu, randce a przypuszczalnie na ślubie najlepszej kumy? Wciąż mieszając, podgrzewać na dbałym ogniu za pomocą nieco minut, aż krocie zgęstnieje do spoistości kremu. Kompilować z węglu tudzież przez brejowatego arfa przecedzić aż do miski. Przykryć przeźroczystą folią tudzież wstawić do chłodziarce na pewną porę.\nW ciągu nieniniejszej godziny, można zażyć orzeźwiającego powietrza na słońcu. Witamina D prawidłowo przekonywa na jakość naszej cery, i wielce częstokroć zapomina się o niej. Pozycjoner winien posiadać obszernego sposoby zaplecza, tak aby być wyposażonym alternatywa wykorzystania spośród odmiennych modły zjednywania linków. Forma życia ludzki nie jest zaadaptowany do raczenia jej spośród pokarmu, istnieje to wyłącznie geneza awaryjne. Tworzywo owo spacery na świeżym powietrzu, jakich ciągle tęskni nowoczesnemu człowiekowi. ORAZ szkoda.\nAż do żaroodpornej miseczki dodać agar. Skandal pękłby kiedy opuściło na jaw, że tysiące gościom było z wykorzystaniem fruwa duszonych aż do wytwórczości w cegielniach prowincji. Zalać wodą, połączyć oraz odstawić na 5 minut. Odtąd podgrzewać, aż agar się rozformuje. W perfekcyjnej klasy imperatywu żyje tutaj żelatyna, jakiej chwilowo bodaj pies z kulawą nogą wyważony nie hula, ze względu na chorobę żywych mućki.\nKastę zbić na kwaśne jabłko aż do miski, pryskać pozostałymi łyżkami słodziku i ubijać na sztywno. Pod dosyć tego bicia zgrupować ze ostrożnie wlewanym agarem. Górę cytrynową wydobyć spośród schładzarce, w kilku częściach nałożyć bitą śmietanę oraz na wskroś połączyć. Dopełnić pieczony spód. Realizacją a kalkulowaniem zarysów inwestycyjnych współfinansowanych. Tartę wstawić aż do lodówki na porze, aby nadzienie stężało. Dobre kulinaria dojrzałe. Powinno się dostarczyć naganę na fakt, że kodeks bezmięsnego są nie na to samo wyśmienite, wszak zaś niebywale tęgie wegetarianie przebywają zwykle paręnaście lat ospalej.\nCategories: O biznesie | Tags: kodeks, pożywienie, sposób odżywiania się


myPhone A320 NEXT - Android i dwie karty SIM [aktualizacja] | Komórkomania.pl\nW piątek firma myPhone zaprezentowała niezwykle ciekawy model, który niestety umknął nam w natłoku zajęć. Pora nadrobić zaległości. Oto myPhone A320 NEXT z systemem Android i obsługą dwóch kart SIM.\nTak telefon prezentuje firma myPhone:\nmyPhone, czyli polski producent telefonów komórkowych, dotychczas znany był głównie z przyjaznych dla użytkownika telefonów z serii myPhone Simple Life, jak również telefonicznych terminali wykorzystujących najnowsze technologie mobilne, o atrakcyjnym stosunku ceny do jakości. Dotychczas były to tylko telefony. Tym razem pod postacią modelu A320 NEXT wprowadza na rynek smartfon działający pod kontrolą systemu Android 1.6 Donut. Jego unikalnym atrybutem jest – jak na myPhone przystało — obsługa dwóch kart SIM jednocześnie.\nWykorzystanie wersji Donut 1.6 systemu operacyjnego Android umożliwiło implementację technologii Dual SIM, znanej z większości modeli myPhone. W przypadku NEXT-a pozwala ona np. na przeglądanie internetu lub ściąganie czy wysyłanie wiadomości e-mail za pomocą jednej karty, przy jednoczesnej gotowości do odebrania połączenia przychodzącego na drugą kartę SIM.\nRozwiązanie takie jest szczególnie interesujące dla osób chcących efektywnie zredukować koszty połączeń. Korzystając z atrakcyjnej taryfy na połączenia internetowe jednego operatora, możemy być jednocześnie dostępni pod stałym numerem abonamentowym. To rozwiązanie zainteresuje też wszystkich często podróżujących poza granice naszego kraju – połączenia internetowe w roamingu są nadal drogie, opłaca się więc w tym celu skorzystać z karty SIM lokalnego operatora, przy jednoczesnej dostępności pod stałym numerem telefonu.\nSercem myPhone A320 NEXT jest procesor Marvell PXA310, taktowany zegarem o częstotliwości 624 MHz. Dotykowy, 3-calowy wyświetlacz TFT o rozdzielczości 240 x 400 pikseli pozwala na sprawną obsługę urządzenia, natomiast klawisze nawigacyjne pod ekranem ułatwiają korzystanie z niektórych funkcji tego smartfona. W modelu A320 znalazło się wiele funkcji zwiększających jego walory praktyczne.\nAparat cyfrowy wyposażony w matrycę o rozdzielczości 5 megapikseli umożliwia wykonywanie za pomocą NEXT-a wysokiej jakości zdjęć. Moduły Wi-Fi (802.11 b/g) oraz EDGE pozwalają na wykorzystanie urządzenia do sprawnego surfowania po internecie czy odbierania i wysyłania wiadomości e-mail. Możliwość instalacji wielu aplikacji działających pod systemem Android, w połączeniu z multimedialnymi dodatkami, takimi jak radio FM z RDS-em, czy odtwarzacze plików audio i video sprawia, że funkcjonalność A320 NEXT wyraźnie wykracza poza możliwości dotychczas produkowanych telefonów ze znakiem myPhone. Urządzenie wyposażono też w moduł Bluetooth 2.0 (EDR), port USB, złącze kart micro SD i czujnik ruchu.\nmyPhone A320 NEXT w sprzedaży pojawi się w cenie 1199 zł.\nCzy chcielibyście, abyśmy przetestowali ten oryginalny telefon?\nPisząc tego newsa, nie mogłem oprzeć się wrażeniu, że gdzieś już widziałem ten model. Teraz już sobie przypomniałem. myPhone A320 NEXT to nic innego jak zaprezentowany rok temu telefon General Mobile DSTL1. Jedyna różnica to zamiana logo amerykańskiej firmy na logo polskiego myPhone'a ;)\nPoniżej zdjęcie DSTL1:\nKupiłeś iPhone'a, Galaxy S4 lub HTC One? LG będzie Cię przekonywać, że popełniłeś błąd Pierwszy smartfon z Windowsem 10 Mobile i Snapdragonem 820 dostrzeżony w sieci. To nie jest Lumia! Nokia 3310 na wideo. Relacja z premiery i wrażenia z użytkowania PuzzlePhone to modularny smartfon, który ma Ci służyć nawet przez 10 lat iPhone numerem jeden Flickr Rubin firmy HTC na pierwszych zdjęciach Motorola MT870 - ciekawy Android dla Chińczyków LG K20 oficjalnie. Budżetowiec z Androidem Go [#wSkrócie] W skrócie: zabawna reklama Nokii, Galaxy Note III na zdjęciach i Xperia Z1 (Honami) w pełnej krasie Pierwszy smartfon z BBX będzie rewolucyjny? HTC Touch HD w sprzedaży od 4 listopada Nexus 4 delikatnie odświeżony. Jak rozpoznać nową wersję?


Utrwalający puder od marki Iren Eris idealnie stapia się ze skórą, optycznie ją wygładza i pozostawia jedwabistą. Zapewnia skórze długotrwałe, matowe wykończenie. Sypka, lekka formuła wzbogacona o wyciąg z aloesu, działa pielęgnacyjnie, nawilżająco oraz chroni skórę przed czynnikami zewnętrznymi. Idealny do wykończenia makijażu, dla każdego rodzaju skóry. Formuła testowana dermatologicznie.\nAqua, Isododecane, Caprylyl Methicone, Mica, Hydrogenated Tetradecenyl/Methylpentadecene, Propylene Glycol, C12-15 Alkyl Benzoate, Cyclopentasiloxane, Cetyl PEG/PPG-10/1 Dimethicone, CI 77891, Polymethyl Methacrylate, Glycerin, Polyglyceryl-4 Isostearate, CI 77491, Magnesium Sulfate, Acrylates/Dimethicone Copolymer, Magnesium Stearate, Synthetic Fluorphlogopite, Phenoxyethanol, Hyrogenated Castor Oil, Beeswax, Disteardimonium Hectorite, Parfum, Ethylhexylglycerin, Alcohol, 1,2-Hexanediol, Caprylyl Glycol, Tin Oxide, Linalool, Sodium Hyaluronate, Limonene, Benzyl Salicylate, Citronellol, Hexyl Cinnamal, Geraniol, Pentaerythrityl Tetra-Di-T-Butyl Hydroxyhydrocinnamate.


Jak bukmacherzy ustalają kursy? - Betplaneta.pl\nUstalanie kursów bukmacherskich nie jest prostą sprawą i jest ona zależna od bardzo wielu różnych czynników, na których opierają się bukmacherzy. Przede wszystkim należy pamiętać, że wiedza jak bukmacherzy ustalają kursy, pozwoli na łatwiejsze obstawianie zakładów. Kursy bukmacherskie mogą być zarówno niskie np. 1,22, jak również wysokie np. 4,33. Pomiędzy prawdopodobieństwem a kursem bukmacherskim są ścisłe korelacje. Zrozumienie tej zależności pozwala na łatwiejsze obstawianie zakładów i sprawdzenie, czy dany zakład to tzw. valuebet, czy też nie.\nUstalanie kursów bukmacherskich przez bukmacherów\nKurs bukmacherski określa szacunkowe prawdopodobieństwo wystąpienia zdarzenia oszacowane przez bukmachera. Bukmacherzy wykorzystują kursy, ponieważ taki sposób przedstawienia prawdopodobieństwa jest o wiele czytelniejszy dla ludzi. Dodatkowo stawianie na wysokie kursy jest bardziej przekonujące dla typerów, ponieważ łatwiej postawić na kurs 4.00, niż na zakład, który określony będzie 25% prawdopodobieństwem sukcesu. Dzięki temu ludzie stawiają więcej i chętniej.\nJak zamienić kurs na prawdopodobieństwo?Obliczenie oszacowanego prawdopodobieństwa obliczonego przez bukmachera jest możliwe, gdy wie się, jak bukmacherzy ustalają kursy. Najważniejszym wzorem, który używany jest do obliczania prawdopodobieństwa, jest (1/kurs dziesiętny) * 100. Po wykonaniu takiego działania otrzymuje się prawdopodobieństwo wyrażone w %. Warto pamiętać, że każdy może przetestować oferty darmowych bonusów, które oferowane są przez bukmacherów bez depozytu a wśród nich darmowe bonusy od Fortuny i STS.\nJeżeli okaże się, że według naszej wiedzy prawdopodobieństwo wynosi np. 40% zamiast 30%, to warto na niego postawić, ponieważ zakład jest valuebet. Jeżeli na podstawie wyliczonych prawdopodobieństw z kursów wyjdzie ono ponad 100% to mamy do czynienia z tzw. surebetem. Uzyskanie takiego prawdopodobieństwa u jednego bukmachera jest niemożliwe, jednak dzięki odpowiednim kalkulatorom można osiągnąć tego rodzaju efekt. Oczywiście trzeba pamiętać, że im wyższy kurs tym prawdopodobieństwo wystąpienia danego zdarzenia jest mniejsze, natomiast im kurs niższy tym szansa na wystąpienie zdarzenia wyższa. Na szczęście obliczeń tego rodzaju nie trzeba wykonywać samodzielnie, wystarczy skorzystać z odpowiednich kalkulatorów.\nJak bukmacherzy ustala marżę na kursy?\nCzasami może zdarzyć się, że obliczone prawdopodobieństwo będzie przekraczać 100%. Im wyższa wartość powyżej 100%, tym gorzej dla osoby obstawiającej. Dlatego też wbrew pozorom takie zakłady przedmeczowe i zakłady live które można obstawiać m.in. w Betclic mogą okazać się wcale nie opłacalne.\nIm większa wiedza na temat jak bukmacherzy ustalają kursy, tym obstawianie zakładów staje się o wiele łatwiejsze. Warto dokładnie poznać informacje związane z tym tematem, aby więcej zyskiwać na zakładach bukmacherskich.\nTagged With : bukmacher • bukmacherzy • kursy • kursy bukmacherskie • legalni bukmacherzy • legalny bukmacher • zakłady bukmacherskie


W ostatnich latach nabory do pracy w Straży Granicznej przyciągają coraz więcej chętnych.\nPrzedstawiciele pograniczników twierdzą, że jest to przede wszystkim efekt… sukcesu serialu „Wataha”.\nWielu kandydatów twierdzi, że po obejrzeniu serii o kapitanie Rebrowie i Bieszczadzkim Oddziale Straży Granicznej, poczuło powołanie do służby w Straży.\nCzy rzeczywiście praca ta polega na ekscytującej walce z nielegalnym przerzutem imigrantów, alkoholu, a nawet materiałów radioaktywnych?\nZ tego artykułu dowiesz się, czy warto rzucić wszystko, wyjechać w Bieszczady i dołączyć do watahy.\nSzukasz pracy i chcesz stworzyć CV oraz list motywacyjny? W naszym kreatorze znajdziesz profesjonalne szablony do uzupełnienia, praktyczne wskazówki oraz przykłady. Stwórz CV i list motywacyjny w 5 minut tutaj.\njak wygląda nabór do polskiej Straży Granicznej i gdzie szukać ofert pracy\nile zarabia strażnik graniczny\njakie obowiązki mają pracownicy Straży Granicznej i czym zajmują się na co dzień.\nStraż Graniczna — nabór, zasady rekrutacji i wymagania\nRekrutacja do pracy w Straży Granicznej odbywa się na ściśle określonych zasadach.\nOfert pracy nie musisz szukać np. w portalach z ogłoszeniami — wystarczy śledzić kalendarz naborów do służby.\nPrzykładowo, w 2019 roku nabory do pracy w Straży Granicznej przewidziane są na luty, czerwiec i październik.\nTutaj znajdziesz informacje o aktualnie otwartych naborach do poszczególnych jednostek Straży Granicznej:\nZbiorczą listę wolnych etatów dla funkcjonariuszy SG znajdziesz tutaj.\nStraż Graniczna — rekrutacja. Jakie wymagania musisz spełnić?\nPodstawowe warunki, jakie musi spełniać kandydat na pracownika Straży Granicznej, to:\nniekaralność za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe potwierdzona zaświadczeniem\ngotowość do podporządkowania się szczególnej dyscyplinie\nzachowanie tajemnicy stosownie do wymogów określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych\npoddanie się procedurze kwalifikacyjnej i zdanie egzaminu w jednym z ośrodków szkolenia SG.\nProcedura kwalifikacyjna do Straży Granicznej jest podzielona na 2 etapy.\nRekrutacja do Straży Granicznej — etap I. Na czym polega?\n1. Złożenie podania o przyjęcie do służby.\nPodanie składa się do wybranej jednostki organizacyjnej Straży Granicznej. Należy do niego dołączyć m.in. kwestionariusz osobowy, dwie fotografie, kopię dowodu osobistego, kopię książeczki wojskowej, dokumenty potwierdzające wykształcenie i doświadczenie zawodowe oraz zaświadczenie o niekaralności (pełną listę dokumentów znajdziesz tutaj).\n2. Wstępna rozmowa kwalifikacyjna.\nKomisja ocenia m.in. umiejętność autoprezentacji, nawiązywania kontaktu i elokwencji. Poznaje także zainteresowania kandydata, wiedzę o Straży Granicznej i motywację do pracy. Zastanawiasz się jakie pytania możesz usłyszeć? Zajrzyj do naszego poradnika: Pytania rekrutacyjne na rozmowie o pracę i najlepsze odpowiedzi (przykłady).\n3. Weryfikacja danych kandydata.\nSprawdzenie ewidencji, rejestrów i kartotek pod kątem prawdziwości danych zawartych w kwestionariuszu osobowym.\n4. Testy psychologiczne.\nOkreślenie predyspozycji intelektualnych i osobowościowych kandydata.\n5. Badanie psychofizjologiczne.\nKandydat zostaje podłączony do wariografu i odpowiada na wiele pytań. Prowadzący badanie ocenia, na podstawie zmian fizjologicznych w organizmie, czy mówi prawdę.\n6. Postępowanie sprawdzające.\nPostępowanie w zakresie dostępu do informacji stanowiących tajemnicę służbową i państwową w stosunku do kandydata.\n7. Ustalenie zdolności fizycznej i psychicznej kandydata do służby.\nWerdykt wydaje komisja lekarska.\nPozytywna ocena w etapie I skutkuje dopuszczeniem do II etapu rekrutacji do pracy w Straży Granicznej.\nWięcej szczegółów o wymaganiach w I etapie naboru znajdziesz tutaj.\nRekrutacja do Straży Granicznej — etap II. Na czym polega?\n1. Testy pisemne.\nTest z zakresu wiedzy ogólnej, znajomości wybranego języka obcego (angielskiego, niemieckiego, rosyjskiego, francuskiego lub ukraińskiego). Przykładowe testy z poprzednich lat znajdziesz tutaj.\nZasady przeprowadzania testu sprawności fizycznej oraz tabele norm sprawnościowych znajdziesz tutaj. Pamiętaj, że wcześniej musisz we własnym zakresie uzyskać „Zaświadczenie lekarskie o braku przeciwwskazań do udziału w teście sprawności fizycznej”. Nie może ono być wydane wcześniej niż 30 dni przed testem. Z opinii lekarskiej musi jasno wynikać, że „brak jest przeciwwskazań do udziału w teście sprawności fizycznej”.\n3. Finalna rozmowa kwalifikacyjna.\nW skrócie, aby mieć szansę na zatrudnienie w Straży Granicznej, należy otrzymać pozytywną ocenę w I etapie rekrutacji, co najmniej 12 punktów w II etapie oraz uzyskać orzeczenie o zdolności fizycznej i psychicznej do służby.\nWięcej szczegółów o wymaganiach w II etapie naboru znajdziesz tutaj.\nPo pozytywnym przejściu poszczególnych etapów, nowy funkcjonariusz (kursant) wyjeżdża na 3,5-miesięczne szkolenie podstawowe, jednomiesięczną praktykę w macierzystej jednostce, a na koniec na 3,5-miesięczne szkolenie podoficerskie.\nInteresuje Cię inne stanowiska w służbie cywilnej? Zajrzyj do naszego artykułu: Praca w służbie cywilnej — gdzie szukać ofert + 10 porad jak ją zdobyć.\nStraż Graniczna — zarobki. Na jaką pensję możesz liczyć?\nNiestety pomimo wymagającego procesu rekrutacyjnego, zarobki w Straży Granicznej nie powalają.\nPodczas szkolenia przygotowawczego kursant otrzymuje ok. 2000 zł netto, natomiast po podjęciu służby może liczyć na pensję w granicach 2500 zł netto.\nWedług danych serwisu Wynagrodzenia.pl z lutego 2018 roku, mediana wynagrodzeń w Straży Granicznej wynosi 5165 zł brutto (oznacza to, że 50% strażników granicznych zarabia mniej, a 50% — więcej).\n25% najlepiej zarabiających pracowników Straży Granicznej może liczyć na pensje powyżej 5885 zł brutto.\nJednak aż 25% strażników zarabia poniżej 3855 zł brutto.\nW najbliższym czasie zarobki w Straży Granicznej powinny rosnąć. Dlaczego?\nW 2018 r. związki zawodowe służb mundurowych wynegocjowały z Ministerstwem Spraw Wewnętrznych i Administracji podwyżki dla strażników w wysokości ok. 655 zł brutto miesięcznie.\nChcesz wynegocjować jak najwyższą pensję? Zajrzyj do naszego poradnika: Rozmowa kwalifikacyjna — pytanie o zarobki. Jak wynegocjować wyższą pensję?\nObowiązki Straży Granicznej. Jak wygląda praca strażnika granicznego?\nStraż Graniczna jest organem ścigania, która zajmuje się ochroną granicy państwowej na lądzie, morzu i częściowo w powietrzu, kontrolą ruchu granicznego oraz zapobieganiem i przeciwdziałaniem nielegalnej migracji.\nFormacja ta podlega Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji.\nDo ustawowych obowiązków Straży Granicznej należy m.in.:\norganizowanie i dokonywanie kontroli ruchu granicznego\nkontrola przestrzegania przepisów dotyczących wjazdu i pobytu cudzoziemców w Polsce\nzwalczanie przestępczości związanej z nielegalną migracją\nwydawanie zezwoleń na przekraczanie granicy państwowej (w tym wiz)\nosadzanie i utrzymywanie znaków granicznych na lądzie\nnadzór nad eksploatacją polskich obszarów morskich oraz przestrzeganiem przez statki przepisów obowiązujących na tych obszarach\nzapobieganie transportowaniu przez granicę państwową odpadów, szkodliwych substancji chemicznych oraz materiałów jądrowych i promieniotwórczych (bez zezwolenia)\nzapobieganie przemieszczaniu przez granicę państwową środków odurzających i substancji psychotropowych oraz broni, amunicji i materiałów wybuchowych (bez zezwolenia).\nStraż Graniczna ma na wyposażeniu różne rodzaje broni (np. karabiny maszynowe, materiały wybuchowe i siatki obezwładniające), a także skutery śnieżne, pojazdy z termowizorami i noktowizorami, okręty patrolowe, poduszkowce, helikoptery oraz samoloty.\nStraż Graniczna odgrywa szczególnie ważną rolę na wschodniej granicy Polski, ponieważ jest to jednocześnie zewnętrzna granica Unii Europejskiej oraz strefy Schengen.\nPolska traktuje to wyzwanie bardzo poważnie. Jak zdradza w rozmowie z NaTemat Anna Michalska z Bieszczadzkiego Oddziału Straży Granicznej, tamtejszych funkcjonariuszy szkolą... indiańscy tropiciele z amerykańskich służb granicznych.\nOczywiście w filmach akcja zazwyczaj toczy się szybko i nie ma pokazanych długich i żmudnych wysiłków, które zmierzają do szczęśliwego i dynamicznego zakończenia tych działań sukcesem. W służbie „w realu” nie zawsze jest tak ciekawie jak w filmie. 90 proc. pracy to przeważnie ta żmudna — ale wiem, że sukces akcji wynagradza funkcjonariuszom długie, czasami nudne, a na pewno męczące godziny obserwacji, godziny spędzone na pracy nad dokumentami — opowiada starszy chorąży Anna Michalska o codzienności strażnika granicznego.\nA co o pracy polskiej Straży Granicznej mówią statystyki?\nW 2018 r. polscy funkcjonariusze odprawili, na kierunku do i z Polski, aż 52,3 mln osób (w tym 36 mln cudzoziemców).\nNa tzw. zielonej granicy z Rosją, Białorusią i Ukrainą zatrzymano 285 osób, które przekroczyły ją nielegalnie.\nW sumie do Polski nie wpuszczono 77,2 tys. cudzoziemców (aż 48,8 tys. na granicy z Ukrainą).\nFunkcjonariusze odnotowali m.in. 1222 sfałszowane wizy, 134 fałszywe dowody osobiste i 86 fałszywych paszportów.\nWśród osób posługujących się fałszywymi dokumentami najwięcej było obywateli Ukrainy (1138), Rosji (145), Białorusi (52), Syrii (47), Iranu (40), Wietnamu (22) i Chin (22).\nChcesz zobaczyć, jak wygląda praca w Straży Granicznej od środka? Obejrzyj poniższy materiał kanału „Do Roboty” na YouTube.\nBronić kraju możesz również podejmując pracę w wojsku. Wśród wielu dokumentów niezbędnych w rekrutacji potrzeny Ci będzie np. życiorys do wojska.\nPraca w Straży Granicznej działa na Twoją wyobraźnię? A może masz już własne doświadczenia związane ze służbą w SG? Podziel się swoją historią w komentarzu poniżej.\nOceń mój artykuł: straz graniczna praca zarobki nabor\nŚrednia: 3.96 (200 oceny)


TVP pozwała prof. Sadurskiego. Jacek Kurski przed sądem: Szkoda, że zabójca Pawła Adamowicza nie oglądał TVP Info\nDodano: 24 lutego 2021, 14:40 1\nPrzed sądem w Warszawie toczy się proces, w którym TVP pozwała prawnika i politologa prof. Wojciecha Sadurskiego. Powodem jest wpis, w którym Sadurski pisał o „Goebbelsowskich mediach” i „zaszczuciu Pawła Adamowicza”. – Szkoda, że zabójca Pawła Adamowicza nie oglądał TVP Info, bo być może Paweł Adamowicz nadal by żył – mówił przed sądem prezes TVP Jacek Kurski, cytowany przez adwokata i współzałożyciela inicjatywy Wolne Sądy Michała Wawrykiewicza.\nPrzypomnijmy, że wszystko zaczęło się od tragicznej śmierci prezydenta Gdańska Pawła Adamowicza. Podczas finału WOŚP w Gdańsku 14 stycznia 2019 roku, na scenę, z której przemawiał prezydent, wtargnął nożownik. Mężczyzna zaatakował Pawła Adamowicza, zadając mu śmiertelny cios.\nPo tragedii pojawiły się głosy, że do eskalacji przemocy doszło m.in. z powodu krytycznych materiałów, jakie na temat Pawła Adamowicza pojawiały się w publicznej telewizji. Jedną z osób, która głosiła taką tezę był prawnik i politolog prof. Wojciech Sadurski. W jednym z wpisów na Twitterze stwierdził on, że TVP to „Goebbelsowskie media”, które „zaszczuły Pawła Adamowicza”.\nTVP pozwała prof. Sadurskiego\nW związku z tym, TVP pozwała Sadurskiego, zarzucając mu naruszenie dóbr osobistych i zniesławienie. TVP domaga się usunięcia wpisu, przeprosin zamieszczonych w dwóch miejscach (Onet i Twitter) a także wpłaty 40 tys. zł na dwie organizacje i pokrycia kosztów procesu.\nJak relacjonuje adwokat i współzałożyciel inicjatywy Wolne Sądy Michał Wawrykiewicz, w środę 24 lutego odbywa się przesłuchanie w powyższej sprawie prezesa TVP Jacka Kurskiego. – Szkoda, że zabójca Pawła Adamowicza nie oglądał TVP Info, bo być może Paweł Adamowicz nadal by żył – miał powiedzieć Kurski przed sądem.\nJacek Kurski zarzuca mediom manipulację\nDzień po publikacji treści wystąpienia Kurskiego przed sądem, do sprawy odniósł się sam zainteresowany. W komunikacie opublikowanym na stronie TVP, Kurski zarzuca mediom, w tym Wprost.pl, że zmanipulowały jego wypowiedź. Poniżej przytaczamy fragment, o którym mowa i odsyłamy do całości:\n„Wysoki Sądzie, gdyby prześledzić to, co powiedział na scenie WOŚP morderca Pawła Adamowicza i co wykrzykiwał na temat motywów, dla których to zrobił, to twierdzenie wiceministra sprawiedliwości wydaje mi się bardzo prawdopodobne. Mianowicie on powiedział, że on sam był represjonowany, ten Pan W., był prześladowany przez PO i dlatego zginął Paweł Adamowicz. Otóż gdyby oskarżony oglądał telewizję publiczną, w szczególności INFO to nie wykluczam, że do tej tragedii by nie doszło, bo by wiedział doskonale z przekazów telewizji TVP INFO oraz „Wiadomości”, że Paweł Adamowicz został usunięty, czy zawieszony w PO, a potem skreślony już wiele miesięcy, a nawet półtora roku przed tym tragicznym wydarzeniem i w związku z czym można postawić tezę, dokładnie odwrotną, gdyby oskarżony w tym procesie zabójca Pawła Adamowicza oglądał telewizję publiczną, być może Paweł Adamowicz by żył”.


“Kraj korupcji, szowinizmu, brudnej prowincji i… fryzur na Limahla”. 5 stereotypów Polaków o Czechach | naTemat.pl\n“Kraj korupcji, szowinizmu, brudnej prowincji i… fryzur na Limahla”. 5 stereotypów Polaków o Czechach •\n“Kraj korupcji, szowinizmu, brudnej prowincji i… fryzur na Limahla”. 5 stereotypów Polaków o Czechach\nCzesi nie mają dobrego zdania o Polakach. Ale w drugą stronę też nie jest najlepiej\t•\tFot. Sławomir Kamiński / AG\nCzeski dziennikarz oburzył Polaków mówiąc, że jego rodacy postrzegają nas jako kraj brudu, zacofanego katolicyzmu i towarów marnej jakości. Jest odpowiedź. To lista polskich stereotypów na temat Czechów, od których zaroiło się w komentarzach.\nMartin Ehl z gazety “Hospodarske noviny” udzielił naTemat wywiadu, w którym ocenił, że rzekoma zdrada Polaków ws. uchodźców (nasz rząd zagłosował inaczej niż inni z Grupy Wyszehradzkiej) nie pogorszy naszego wizerunku w Czechach. Powód? I tak jest już bardzo zły.\n– Uważają, że w Polsce wszystko jest brudne, że nie ma produktów dobrej jakości. Typowy Polak to też katolik, który co tydzień chodzi do kościoła i któremu przypisuje się najgorsze cechy – stwierdził.\nW komentarzach zawrzało. Głosy oburzonych na Czechów to jedno, ale przy okazji okazało się także, że my też nie mamy o sąsiadach zbyt dobrego zdania. Stereotypy są żywe, choć często równie bolesne i niesprawiedliwe, co te funkcjonujące z drugiej strony. Oto kilka najbardziej popularnych.\nSpora część Polaków ma w głosie właśnie taki obraz czeskiego państwa. “Kraj absurdów i korupcji” – napisała pod naszym tekstem internautka, odzwierciedlając pogląd wielu komentatorów. W tym stereotypie akurat może być dużo prawdy. Tygodnika “Polityka” pytał w ubiegłym roku, “czy Czechy to mistrzowie korupcji”. Wyliczył liczne afery korupcyjne, które są udziałem “złodziejskich elit”.\nZ tekstu wynika, że choć zwykli Czesi zgrzytają zębami na wieść o kolejnych skorumpowanych politykach, ci drudzy niczym się nie przejmują. Schemat jest następujący: najpierw jedna ekipa przejmuje władzę i kompromituje się korupcją, potem nowa – z początku moralnie wzburzona – robi to samo. I tak w kółko.\n“W Czechach korupcja na najwyższych szczeblach władzy jest trudna do wykorzenienia, bo jej tępieniem musiałoby się zająć środowisko, które samo się w korupcji pławi” – podsumował autor.\nCzechów widzimy też przez pryzmat różnych, często absurdalnych sytuacji, które mają miejsce w ich kraju. Zwrócili na to uwagę komentatorzy. Temat rzeka, ale dobrze uchwycił go w blogowym wpisie Czesław Świętojański. Ten czeski tłumacz na swojej stronie podaje wiele przykładów absurdów.\nŻyjąc przez ponad pół roku w Czechach napotkałem w tym kraju na tyle absurdów, ilu nie spotkałem przez całe życie w Polsce. Zaczynając od żółwika w męskim pisuarze, którego można zaadoptować za cenę pół litra piwa, a kończąc na starszym mężczyźnie podróżującym tramwajem z przypiętym na sznurku żywym ptakiem. Obserwując na co dzień życie Czechów myślę, że na nich samych to nie robi większego wrażenia, że przyzwyczaili się do swojego specyficznego podejścia do życia.\nTo już odpowiedź na zarzut pod naszym adresem – ten mówiący o "kraju brudu". Okazuje się, że Polacy podobne wrażenia mają po wizycie w Czechach.\n"Mieszkam w tzw. strefie przygranicznej, czyli mam bardzo blisko. Więcej tam moja noga nie stanie. Wolę nadrobić parę kilometrów i jechać na południe przez Słowację. Czechy kojarzą mi się z chamstwem, polowaniem policji na samochody z polską rejestracją i właśnie brudem. Domy są szare i bure, drogi fatalnie oznakowane" – pisze internautka Gosia.\nPodobnych komentarzy jest więcej. Sławomir, który mieszka kilkanaście kilometrów do czeskiej granicy, pisze o micie "czeskiego bogactwa". "Cała różnica w poziomie zamożności między Czechami a Polską to to, że Praga to 1/4 kraju - gdyby Warszawa miała 9 mln to nie bylibyśmy mniej zamożni. To czeskie bogactwo można sobie zobaczyć jadąc ich krajową drogą z Olomouca do Pragi przez Hradec Kralove - masa wiosek i miasteczek prezentujących się jeszcze gorzej niż u nas, gdzie psy szczekają zwieraczami" – kwituje.\nW czeskim stereotypie o Polakach jest mowa o produktach niskiej jakości, do czego miała się przyczynić nagonka na polską żywność. Polacy stawiają jednak Czechom podobne zarzuty. Np. taki, że obecność polskich produktów w Czechach świadczy o tym, że lokalni producenci nie mają się czym pochwalić.\n"Obecnie PO NIC nie jeździ się do Czech na zakupy. Nie znam nikogo kto przez ostatnie 10 lat powiedziałby, że jechał do Czech coś kupić, bo wszystko droższe i albo tej samej albo niższej jakości" – pisze Sławomir.\nZ internetowych wpisów wynika też, że mamy pewną satysfakcję, bo my w ciągu ostatnich 20 lat zasypywaliśmy przepaść oddzielającą nas od Zachodu, a Czesi - głosi stereotyp – stoją w miejscu.\nCzeski stosunek do świata – to też coś, co nas uwiera i do czego mamy wiele uwag. Mówił o tym zresztą sam czeski dziennikarz, podkreślając, że Czesi generalnie nie lubią "obcych" – czy to Romowie, z którymi mają problem, czy uchodźcy, którym się sprzeciwiają.\nKogo najbardziej nie lubią nasi sąsiedzi? Jedno z badań pokazało, że właśnie Romów (80 proc. ich nie lubi), Arabów, a w dalszej kolejności m.in. Ukraińców i Rosjan. Polacy – przynajmniej tak mówi statystyka – są wśród najbardziej lubianych narodów tej części Europy...\n5. BEZ AUTOSTOPU I Z FRYZURĄ "NA LIMAHLA"\nStereotypowe postrzeganie dotyczy też, zdawałoby się, prozaicznych kwestii. Jeden z komentatorów pod naszym tekstem potwierdził krążącą od dawna wersję, która mówi o tym, że Czechy należą do grona krajów najmniej przyjaznych autostopowiczom.\n"Nie miałem żadnej opinii o Czechach, żadnego zdania na plus, czy minus. Ale odkąd dostałem wpierd** za łapanie stopa na autostradzie w Czechach (tak, złamałem prawo), to nienawidzę ich, jak diabli. Środki, jakie zastosowali policjanci, były niewspółmierne do przewinienia. Strzał w twarz, kopniaki, mandat, rozwalony plecak.. - tego nie zapomnę do końca życia" – napisał.\nNa tym nie koniec. Polacy mają też zastrzeżenia do czeskich... fryzur. Stereotyp mówi o "fryzurze na Limahla". W komentarzach ta kwestia pojawiła się kilka razy. "Dopiero od roku, dwóch populacja 'czeskich bramkarzy' zaczęła maleć, ale jest wieś - przynajmniej region Czech od strony Górnego Śląska (Ostrava i okolice)" – skomentował jeden z internautów.\nNaprawdę tak widzimy Czechów?\nTo nie jest fotomontaż. W Rybniku wyciągnięto z wody absurdalnie...\nKaczyński zabrał głos ws. "Polexitu". Tak próbuje uciszyć...\nKaczyński bawił się w PR na mierzei. W tym czasie toczyła się...


Biblioteczka pod schodami to wyjście, które może Ci się spodobać – zwłaszcza w sytuacji, gdy uwielbiasz czytać książki. Zaaranżowanie i zrobienie czy także choćby kupno regału wymaga rzecz jasna trochę czasu, jednak na pewno warto postawić na takie rozwiązanie. Dlaczego? Jakie zalety posiada regał pod schodami?\nRead more about Czy dobrze jest mieć regał pod schodami?\nWiesz jak ciekawie ozdobić samochód weselny?\nW życiu człowieka dość często mają miejsce sytuacje, jakie wymagają doskonałej oprawy. Oznacza to, że warto zadbać o ładny strój, fryzurę, a w przypadku kobiet też makijaż. Z reguły wykonuje się ciekawe dekoracje, chociażby na sali, na jakiej będzie się odbywało przyjęcie, bądź w kościele, jeżeli dana uroczystość posiada charakter religijny.\nRead more about Wiesz jak ciekawie ozdobić samochód weselny?\nRaczej każdy rodzic chce dla swojego dziecka wszystkiego, co dobre. Zaspokojenie potrzeb naszych pociech będzie nie tylko obowiązkiem, ale dla znacznej większości rodziców również prawdziwa przyjemność. Aranżowanie pokoiku dla malucha to jedna z tych czynności, której rodzice uwielbiają poświęcać bardzo dużo czasu.\nRzeczywiście, nawet sobie nie zdajemy z takiego czegoś sprawy, ale aż jedną trzecią życia spędzamy w sypialni. Więc to jedno z najważniejszych pomieszczeń w domu. Niewątpliwie należy dbać o jego ciekawą aranżację i odpowiedni dobór wysokiej jakości umeblowania. Dekoratorzy wnętrz zgodnie twierdzą, że istnieje parę bardzo istotnych zasad, które trzeba wziąć pod uwagę, jak aranżujemy sypialnię.


Mgławica Mocy: Star Wars PBF • Zobacz temat - Wykopaliska na Vinsoth\nWykopaliska na Vinsoth\nprzez Nantel Grimisdal » 26 Wrz 2018, o 20:28\nZ okazji X urodzin Mgławicy uczyniłem takie oto opowiadanie w ramach prezentu dla Was wszystkich, dzięki którym to miejsce żyje i ma się dobrze. Oto historia, w której poznacie losy wykopalisk na Vinsoth i tajemnicę, co stało się w ich mrocznych czeluściach. Poznacie też losy wszystkich postaci graczy, które zostały porzucone przez swoich twórców (całej piątki). Vinsoth zostało planetą przeklętą i taki też los sprowadziło na Galaktykę, wzmacniając złe siły już w niej obecne, co też będzie miało odzwierciedlenie w mgławicowej fabule. Miłego czytania\nNa sprzedaży dóbr kulturowych ras z całej Galaktyki można dorobić się niebotycznej ilości kredytów. Kiedy jechał windą na wyższe piętra biurowca Korporacji Dathenes, słowo „niebotyczne” miało tutaj dosłowne znaczenie. Wyrastający nawet ponad zabudowania Górnego Miasta Taris budynek był wizytówką firmy i główną siedzibą, w której ci prowadzili negocjacje. Negocjacje, na które musiał się zgodzić i za które sam siebie nienawidził. On – człowiek nauki i badacz – dla samej tylko możliwości pracy i opisania dawnych kultur dla żyjącej potomności musiał godzić się na taką profanację tego, co uda mu się odnaleźć. Doskonale wiedział, że wszystkie cenne znaleziska, które odnajdowali dla korporacji archeolodzy, geolodzy, paleontolodzy i wszyscy inni naukowcy, trafiały albo na czarny rynek, albo bezpośrednio do prywatnych kolekcjonerów, gdzie niszczały i stanowiły pustą ozdobę, zamiast dostać należyty szacunek. Taki był niestety smutny obraz rzeczywistości i pozostawało mu jedynie walczyć, by uratować z dawnych kultur tyle, ile się tylko da.\nWinda zatrzymała się na docelowym piętrze i gdy drzwi się otworzyły, ujrzał przed sobą wyłożony tkanymi dywanami hol, prowadzący do biur koordynatorów wypraw korporacji. Z jednym z nich, niejakim Alaaro, był dzisiaj umówiony. Korytarz, co oczywiste, nie był pusty. Korporacja prowadziła mnóstwo ekspedycji, co chwila wykorzystując nadarzające się okazje do zrabowania cennych skarbów z różnych planet i ich księżyców. Nie zwlekając dłużej, zaczął przeciskać się w stronę gabinetu swojego koordynatora, który powinien być gdzieś pośrodku korytarza. W końcu znalazł plakietkę z jego nazwiskiem, po drodze mijając grupę twi’leków, zwykłych najemnych cyngli, targających wielką skrzynię. Oprócz nich wyminął jeszcze przekrzykującą się trójkę ludzi, wyraźnie niezadowolonych z warunków, jakie zaproponowała im Korporacja. Cóż, jego tez zaraz czeka walka o każdy zabytek i każdy kredyt, bo właśnie dzisiaj miał negocjować i podpisać ostateczną umowę. Powiedział sobie, że nie odpuści. Za to, co te sprzedajne śmiecie robiły z kulturą i zabytkami, obiecał sobie, że będzie twardo i agresywnie obstawiał przy swoim.\nStanął przed drewnianymi drzwiami gabinetu. Drewno. Kolejna oznaka zbędnego luksusu, jakby zwykła durastal była czymś obraźliwym. Ciekawe, jak wyglądać musiało biuro szefa i zarządu, skoro już tutaj pieniędzy nie szczędzili nawet na takie zbytki. Zapukał zdecydowanym ruchem ręki.\n- Proszę – dobiegło zza drzwi.\nWnętrze urządzone było z równie dużym przepychem, jak i korytarz, którym dotarł do pokoju. W kącie tuz przy wejściu znajdował się barek z najróżniejszymi alkoholami niemal z całej Galaktyki. Po lewej zaś biblioteczka z kilkoma książkami. Kolejna szczególna oznaka luksusu i, w tym przypadku, chęć nawiązania też do przeszłości. Wiedział jednak, że tylko na pokaz. Szybko zerknął na kilka pierwszych tytułów. Brzmiały jak najgłupsze romansidła. Stek bzdur, na który zmarnowano cenny papier. Przed nim natomiast znajdowało się biurko, również wykonane z czarnego, solidnego drewna, wymyślnie rzeźbione w liściaste wzory. Całości dopełniał obraz wyświetlany na tylnej ścianie z holoprojektora, który przedstawiał jakieś leśne tereny. Zza biurka wyszedł w jego stronę dzisiejszy gospodarz spotkania, Trak Alaaro.\nKoordynator jego przyszłych wykopalisk był młody. Zdecydowanie zbyt młody, jego zdaniem, by mieć wystarczającą wiedzę do organizowania ekspedycji i poszukiwań z poszanowaniem rzemiosła archeologa. Widać jednak Korporacja Dathenes miała inne zdania i albo ten młodziak miał niesamowitą żyłkę do interesów, albo był synalkiem ważnego tatusia. Na pewno żył w luksusie, który zdążył odcisnąć na nim swoje piętno. Mimo młodego wieku, chłopak już prawie wylewał się z krzesła, na którym przed chwilą siedział, a jego modna marynarka nie dopinała mu się na opasłym brzuchu. Drugi podbródek zatrząsnął się, gdy Alaaro wstał na jego powitanie.\n- Profesor Nick Nalto! Jakże miło pana widzieć! Proszę, proszę, może pan siadać.\n- Darujmy sobie te uprzejmości. Obydwaj dobrze wiemy, że jestem tu, bo chcę prowadzić badania, ale Imperium mało pieniędzy łozy na przeszłość i to od was musze brać kredyty. Kradniecie dziedzictwo kulturowe i sprzedajecie je byle gdzie i słodkie słówka tego nie zmienią. Przyszedłem tu dzisiaj, by ratować co się da, z wykopalisk, które mi zaproponowaliście.\n- Ależ po co tak obcesowo? Panie profesorze, naprawdę, liczyłem, że pan, jako człowiek inteligentny zrozumie, że wszelkie badania same na siebie musza zarobić. A jak pan dobrze zauważył, to Korporacja Dathenes będzie tu inwestorem, a pan jedynie wykonawcą. To jak, dogadamy się po ludzku a nie jak dwaj gamorreanie, czy mamy poprosić profesora Grishamera o poprowadzenie badań?\n- Profesor Grishamer? Ten profanator i kłamca? Ile to już cennych reliktów wam sprzedał?\n- Wystarczająco, by znowu skorzystać z jego usług. Pana znajomy jest cennym współpracownikiem.\n- Nie wątpię. Jest też poszukiwany w kilku systemach za kradzież dzieł kultury starożytnej. Ale…, ech…\nWiedział już, że w tym momencie przegrał. Cały jego plan walki do końca, by wyjść z twarzą z tej współpracy, legł w gruzach. Argument strumienia kredytów, jakie Korporacja zamierzała przeznaczyć na prace oraz możliwość dowolnej wymiany go, prawdziwego naukowca, na takiego oszusta jak Grishamer, właściwie niszczyła jego linię obrony. Dla ratowania chociaż czegokolwiek z terenu przyszłych wykopalisk musiał zgodzić się na współpracę z Korporacją na jej warunkach. Bez niej ani nie wykaże się w środowisku naukowym, ani nie zachowa wiedzy o cywilizacji, która w tamtym miejscu żyła.\n- Dobrze. Wygraliście. Wy i wasze pieniądze znowu są górą. Zadowolony?\n- Jak zawsze – młodziak nawet nie próbował ukryć zadowolenia ze zwycięstwa. – Zależy nam na pana wiedzy i umiejętnościach. Możemy zaczynać?\n- Mamy jeszcze pięć minut. Poczekajmy na moją asystentkę.\n- Panią Katrin Meredith? Z przyjemnością na nią poczekam.\nSkrzywił się na brzmienie jego słów i sposób, w jaki je wypowiedział. Już wiedział, jakie brudne myśli kotłowały się w tym tłustym łbie. Nic tylko patrzeć, jak będzie na jej widok zacierał swoje tłuste łapska. Katrin, jego doktorantka, miała na nieszczęście dla ich zawodu być szczególnie atrakcyjną kobietą. Przez to mało kto zwracał uwagę na jej intelekt i naprawdę rozległą wiedzę o starożytnych kultach, a zamiast tego stale kojarzył ją z półnagą bohaterką holonetowych filmów. Zanim została jego asystentką, niemal dostała załamania nerwowego od nieudanych prób rozwinięcia swojej kariery naukowej, którą cały czas zatrzymywały propozycje do kolejnych filmów przygodowych. Lub gorzej.\nPo kilku chwilach rozległo się pukanie i jego współpracownica wpadła zdyszana do gabinetu. Podejrzewał, że znowu zasiedziała się nad starymi mapami lub zapiskami i nim spostrzegła, że musi wychodzić, była już spóźniona. To właśnie w niej lubił. Ten pęd do wiedzy i chęć poznawania tajemnic. Jeszcze w locie, siadając na drugim podstawionym krześle spięła swoje rozwiane długie włosy, które jak zwykle pasowały idealnie brązowym kolorem do jej stroju opinającego smukłą sylwetkę i piękne kobiece kształty. Jej mina sugerowała, że niezbyt przejęła się swoim spóźnieniem.\n- Witam panią, może się pani czegoś napije?\n- Nie dziękuję – prychnęła.\nKatrin była silniejsza od niego. Jeszcze bardziej dostawała szału na myśl o tym, dla jakiej organizacji muszą pracować i musiał poświęcić dobrych kilka godzin na tłumaczenia, dlaczego muszą to zrobić. Nie podobało jej się to jeszcze bardziej niż jemu, ale w końcu się zgodziła. Przed spotkaniem prosił ją, by nie mówiła za dużo i nie wdawała się w dyskusje z Aleero, bo groziło to wybuchem złości i nerwów. Dobrze, że nie widziała jego marnej próby agresywnych negocjacji…\n- W takim razie przejdźmy do rzeczy – ich rozmówca nie dał po sobie poznać, że został urażony. Zamiast tego skorzystał z okazji i wlepił wzrok w dekolt Meredith. – Projekt, do którego chcemy pana i panią zatrudnić, dotyczy działki na Vinsoth. Teren przyszłych wykopalisk położony jest na płaskowyżu, gdzie w skalnej ścianie odkryto wejście do podziemnego kompleksu.\n- Jak Korporacja zdobyła prawa do tego terenu? Vinsoth jest przecież pozostawiona Chevinom – przerwała mu Katrin.\n- Och, zapewniam, że mamy wszystkie pozwolenia. Pracując dla nas, macie państwo luksus pracy całkowicie legalnie. Rzadkość w tej branży w dzisiejszych czasach.\n- Ta… jasne – mruknął Nalto.\n- W każdym razie – przedstawiciel Korporacji podjął przerwany wątek – kompleks wygląda na jakiegoś rodzaju miejsce kultu. Pewnie protoplastów dzisiejszej cywilizacji tubylców, o których pani wspominała. Nie mamy dokładnych skanów, ale dajemy tamtemu miejscu kilka tysięcy lat. No i część budowli nie pasuje w ogóle do pozostałych.\n- To znaczy? – koordynatorowi projektu pierwszy raz udało się wzbudzić prawdziwą ciekawość obydwojga naukowców.\n- To znaczy, że część architektury i malowideł zdaje się być wykonana technologią, która znacznie odstaje poziomem od reszty. Jakby ktoś przyleciał na Vinsoth i przywiózł ze sobą swoją wiedzę i zdolności.\n- Ciekawe – teraz i Nalto przeszedł do rzeczy – ale czego w takim razie od nas wymagacie?\n- Chcemy, byście dokładnie zbadali i opisali to miejsce. Pensję wypłacamy jako odpowiedni procent ze znalezisk. Dodatkowo to, czego nie uda nam się sprzedać, możecie w swojej kwestii zabrać i przekazać komu tam chcecie.\nPropozycja nakreślona przez przedstawiciela Korporacji Dathenes wydawała się uczciwa i całkiem niezła, biorąc pod uwagę to, że finansowali właściwie całe przedsięwzięcie. Problem jednak tkwił w szczegółach, które wcale uczciwe nie były, a o których Nalto miał świadomość. Ten cały procent, to właściwie był ułamek procenta od tego, co te szumowiny na tym zarobią. Oczywiście sprzedaż odbędzie się też na czarnym rynku, więc wiele znalezisk „oficjalnie i nieszczęśliwie się zagubi”. Wtedy zostaną stracone dla kultury a i oni nie zobaczą za nie kredytów. To, co zwykle pozostawało po takich sprzedażach, było jedynie marnymi szczątkami, wręcz śmieciami w oczach handlarzy. Dla ludzi nauki nadal było cenne, dostarczało jednak zwykle znacznie mniej informacji o historii lat minionych, których tak zawzięcie poszukiwali.\nNie mieli jednak wyboru i Nick miał tego świadomość. Korporacja i tak rozpocznie prace w tamtym miejscu. Mogli więc je poprowadzić albo on wraz z Katriną, albo ten oszust Grishamer. Jeśli cokolwiek miało być uratowane z Vinsoth, to nie mogli dopuścić, by to on zajął się tymi pracami. W ostateczności, nawet jeśli zabytki zostaną sprzedane, im uda się je opisać i być może zachować wiedze o nich dla przyszłych pokoleń. Dlatego, choć mu się to nie podobało, podjął ostateczną decyzję.\nOd rozmowy w budynku Korporacji Dathenes minęły ledwo dwa standardowe tygodnie, a oni już siedzieli w transportowcu zmierzającym na Vinsoth, które miało być miejscem ich pracy przez najbliższy czas. Jeśli dopisze im szczęście, może nawet i przez rok. Firma ze swojej części umowy, czyli finansowania operacji, wywiązała się bardzo dobrze. Statek, którym lecieli wyładowany był sprzętem i zapasami, miał również zapakowanych do jednej z ładowni kilka kontenerów i baraków polowych, idealnych do prac na terenach wykopalisk. Oprócz tego dostali tez do dyspozycji lekki frachtowiec koreliański, gdyby potrzebna była szybka podróż z powrotem na Taris. Korporacja wiedział co robi i Nalto z lekkim niesmakiem musiał przyznać, że za jej sterami stoją istoty, które wyspecjalizowały się w handlu dobrami kultury. Teraz on i jego doktorantka, gnani egoistyczna chęcią zdobywania wiedzy i sławy w świecie nauki, przyłożą rękę do tego zbrodniczego procederu. Cały czas powtarzał sobie, ze za Grishamera byłoby gorzej, ale niewiele to pomagało.\nWeszli już w atmosferę planety i powoli zbliżali się nad jej rejon, w którym znajdowała się góra z tajemniczym kompleksem. Vinsoth była jak na razie dość słabo zbadaną planetą, jak na możliwości dzisiejszego wszechświata. Pokryta w głównej mierze trawiastymi równinami i dość licznymi pustyniami, nie była zbyt uciążliwa do przebycia lądem. Co jakiś czas z płaskiego terenu wystrzeliwał wysoko w chmury łańcuch górski lub pojedyncze szczyty. Dużych zbiorników wodnych było mało. Poza jednym oceanem, większość wody kryła się raczej w podziemnych źródłach. Jeśli zaś chodzi o florę i faunę, była ona typowa dla tego typu klimatu. W górach zaś spotkać można było długowłose kozy, małpiate i coś przypominające wyglądem niedźwiedzia z bardzo długim ogonem. Planetę zamieszkiwała też jedna rozumna rasa, zwana w basicu Chevin. O ile flora i fauna interesowały go mniej, nie był przecież biologiem, o tyle Chevini już bardziej, bo to na ich kulturze opierały się wykopaliska i historia tej planety. Z tego powodu i on, i Katrin w ciągu tych dwóch tygodni poprzedzających wylot, zasięgnęli informacji także o tej rasie. Ze zdobytych informacji dowiedzieli się, że jest to rasa, która zaczynała jako myśliwi i zbieracze, prowadząc raczej nomadyczny tryb życia. Dostęp do wyższej technologii uzyskali poprzez handel z innymi rasami, których przedstawiciele z ochota w różnych okresach zakładali na Vinsoth farmy. Produkcja żywności przyciągnęła tu wielu, którzy potem przyczynili się do rozwoju rdzennych mieszkańców. Taka kolej rzeczy sugerowała, ze Chevini są podatni na kontakty z „przybyszami z nieba”, jak to u prymitywniejszych ras można było określać i w dalekiej przeszłości możliwe było, ze jednego z takich „przybyszów” uznali za jakiegoś boga. Stąd ośrodek kultu, który na Vinsoth mieli właśnie zbadać.\n- Panie Nalto, jesteśmy na miejscu – oznajmił pilot transportowca.\nDwoje ludzi wyjrzało przez szybę kokpitu. Zbliżali się właśnie do miejsca lądowania. Przed nimi większość widoku zasłaniało wysokie aż pod chmury skalne wzniesienie. Mniej więcej w połowie wysokości, w jednym ze zboczy, znajdował się duży płaskowyż, na którym dostrzec już można było lądujący frachtowiec. Skalna półka była naprawdę wielkich rozmiarów, jednak ich statek miał jedynie zrzucić sprzęt i zostawić resztę załogi przy brzegu, by na płaskowyżu nadal było miejsce na rozstawienie obozu. Potem miał wrócić na Taris. Mimo, że razem ze sprzętem Korporacja dała im do dyspozycji spory zespół, przeniesienie całego wyposażenia zajęło im trochę czasu. Czternastu robotników, sześciu rodian i ośmiu ludzi, którym przewodził Alfredo Wooro, poprowadziło już kable i lampy oświetleniowe od generatorów oraz podłączyło też do nich baraki. Nalto wraz ze swoją asystentką w tym czasie podszedł pod zbocze góry, by podziwiać majestatyczne wejście do tajemniczego kompleksu.\n- Jest cudowne. Te wszystkie bloki jasnego kamienia. Ułożone tak równo. Zachowały się niemal idealnie, jakby jakaś siła trzymała je w całości – zachwycała się Katrin.\n- Zgadzam się całkowicie moja droga – Nalto również wpatrywał się w ułożone równo skalne bloki jasnego kamienia. – Jutro z samego rana zbadamy, co kryje się za tym tajemniczym wejściem. Musimy być ostrożni, by nie zatrzeć żadnych śladów i niczego nie przegapić.\n- Panie profesorze, obiecuję, że nie znajdzie mnie pan znowu w nocy przy latarce spisującej starożytne runy – uśmiech Katrin zdradzał, że dotrzymanie obietnicy nie jest wcale takie pewne.\n- Panie Nalto, obóz już rozstawiony. Powoli zbliża się noc. Sprzęt rozładujemy jutro z samego rana. Transportowiec już odlatuje. Czy mamy coś przekazać do Korporacji Dathenes? – to Wooro zameldował o postępach prac.\n- Nie, nie trzeba. Bardzo dobrze, możecie odpocząć. Niech Nicla’ris rozstawi swoich ludzi na noc. A zresztą… On wie, co ma robić.\nNicla’ris i jego ludzie byli kolejną częścią zespołu, który mu przydzielili. W odróżnieniu od reszty byli jednak typowymi najemnikami, którzy przede wszystkim mieli zapewnić im ochronę przed tubylcami. Twi’lekanin i czwórka najemników wyglądali na takich, co znają się na swojej robocie, ale też i niejedno mają na sumieniu, więc Nalto po prostu postanowił dać im pracować. Dobrze wiedział, że Korporacja przysłała ich też tutaj, by pilnowali jego i Katrin. Z tego powodu nie miał ochoty przebywać za często zbyt blisko nich.\nUdali się do jednego z baraków, w którym dwa pomieszczenia dzielili między siebie i które mieli też przeznaczone na swoje osobiste pracownie. Nim poszli spać zapchali je swoimi bagażami, a półki i stół w każdym z nich obłożone były dyskami i czipami z danymi. Przed podróżą tutaj próbowali zgromadzić jak najwięcej wiedzy i danych o tym miejscu, jednak o dziwo nie znaleźli praktycznie niczego. Jedynie mgliste historie i pieśni zasłyszane przez dawnych podróżników do nomadycznych grup Chevinów, które równie dobrze mogły być bajkami. Miejsce było bardzo stare i budziło coraz większą ciekawość obydwojga naukowców. Z całej siły pobudzało wyobraźnię, gdy zasypiali z myślą o jutrzejszym dniu.\nWooro od dobrej standardowej godziny dyrygował robotnikami, by wszystko było gotowe do wejścia do kompleksu. Profesor wraz ze swoją doktorantką, wyekwipowani w odpowiedni sprzęt, zebrali się już przy wejściu. Postanowili, że najpierw ich dwójka wraz z dwoma ludźmi Nicla’risa i piątką robotników zbada teren za wejściem, a następnie Wooro wraz ze swoimi ludźmi pociągnie do środka oświetlenie i wniesie resztę urządzeń.\nWkroczyli w ciemność z latarkami w dłoniach. Z wnętrza owiał ich lekki, trochę przyjemny chłód, co mogło znaczyć, że znajdują się tam duże przestrzenie. Cały korytarz wyłożony był jasnym kamieniem, równo wyciętym w duże skalne bloki i ułożonym aż po sklepienie tunelu. Budowa czegoś takiego musiała wymagać ogromu pracy. Najpierw, by wykuć w skale tunel, a potem wyłożyć go kamiennymi blokami. Ich powierzchnia była bardzo gładka, ledwo wyczuwało się chropowatości. Nie było też na nich żadnych rysunków czy malowideł. Korytarz ciągnął się przez kilkanaście metrów, po czym cała grupa stanęła u wejścia do komnaty. Ogromnej, ciągnącej się w środku góry komnaty. Byłą naprawdę wielka. Gdy weszli, dało się słyszeć gwizdy podziwu robotników i westchnienia Meredith. W nikłym świetle latarek widzieli zaledwie kilka metrów przed siebie. W polu widzenia mieli dwa rzędy kolumn, które wspierały niknące gdzieś wyżej sklepienie. Na nich dostrzec już mogli pierwsze malowidła.\n- Niesamowite – pierwszy odezwał się profesor. – To jest ogromne. Jak ktoś zbudował coś takiego we wnętrzu góry i udało mu się to pozostawić przez te tysiąclecia niezauważone?\n– Nie wiem i chcę się dowiedzieć. Zawołajcie tu Wooro. Niech rozstawi stoły tu i tu, lampy niech oświetlają każdą ściane i główna ścieżkę przez środek między kolumnami – zapał Katrin już dawał o sobie znać.\nZabrali się do pracy. Nie minęło wiele czasu, a komnata została oświetlona wielkimi lampami, do których pociągnięto kable zasilające z generatorów sprzed wejścia. Na stołach rozłożono najróżniejsze narzędzia archeologiczne i przygotowano aparaty i kamery, specjalnie ustawione do pracy przy małej ilości światła. Najemnicy twi’leka pilnowali wszystkiego, łącznie z płaskowyżem, a naukowcy podeszli pod pierwsze kolumny.\n- Od czego by tu zacząć?\n- Może od tych kolumn, Katrin. Te malowidła mogą nam coś powiedzieć.\nChoć kolumna zdawała się być w dobrym stanie, malowidło i część znaków pod nim było zatarte lub zarysowane dawno temu. Być może upływ czasu znacznie mocniej podziałał na pigmenty niż solidny kamień. Odczytanie całości wymagałoby prac renowacyjnych, ale Nick już teraz pokusił się o dokonanie pierwszego skanu. Czekając na odczyt, próbował razem ze swoją doktorantką dojść, co przedstawia rysunek, ale był jeszcze zbyt niewyraźny. Skupili się za to na napisach, które go otaczały. Wydawały się pochodzić z języka tubylców, co jednak nie było dziwne zważywszy na ich wiek, zapisane zostały w zupełnie inny sposób. Ich przypuszczenia potwierdził wynik skanu.\n- Widać będziemy mieć tu ładną układankę do ułożenia. Tylko najpierw trzeba będzie zebrać wszystkie elementy. Spójrz, profesorze, podobne teksty znajdują się na każdej z kolumn.\n- Racja. Będzie, co sprawdzać. Przejdźmy się do końca tej kolumnady. Chcę zobaczyć, gdzie się kończy.\nRuszyli dalej przez ogromną komnatę. Rzędy kolumn niknęły gdzieś w mroku. Przyświecając sobie latarkami widzieli ledwie na kilka metrów przed sobą. Po kilku standardowych minutach ostrożnego poruszania się naprzód mieli już za sobą dwa wejścia do bocznych tuneli po prawej, które na razie zostawili w spokoju. Gdy minęli drugie z nich, kolumny niespodziewanie się skończyły, ukazując tylną ścianę komnaty. Poświecili na nią i ich oczy rozszerzyły się ze zdumienia. Prawie na całej jej długości znajdowało się wielkie, inkrustowane złotem malowidło. Było trochę zakurzone i również pościerane, ale jak na przypuszczalny wiek zachowało się niesamowicie. Nadal budziło podziw u każdego, kto na nie spojrzał. Przedstawiało zacienioną, jakby pokrytą dymem postać, chociaż równie dobrze mógł być to efekt upływu czasu działającego na to dzieło. Przed nią klęczało mnóstwo istot, podobnych wyglądem do chevinów i wszystko wskazywało na to, że oddają jej cześć.\n– No to możemy tworzyć pierwsze teorie – Katrin wciąż wpatrywała się w malowidło.\nProfesor jednak nie odpowiedział. Coś w tym naskalnym obrazie nie dawało mu spokoju. W pewnym momencie obrócił się w stronę wylotu bocznego tunelu po prawej i ogarnęło go dziwne uczucie. Początkowo poczuł jakby ciekawość wzbudzoną przez niezbyt określoną rzecz, potem jednak ogarnął go niezrozumiały strach. Poczuł, jak na skórze dostaje gęsiej skórki a włosy na karku mu się jeżą. Kierowany odruchem spojrzał w stronę bocznego tunelu. Nie mógł się oprzeć, by to zrobić mimo całego swojego strachu. Jakby jakaś niewidzialna siła wzywała go z tej strony. Meredith cały czas wpatrywała się w obraz i nawet nie zauważyła dziwnego zachowania przełożonego. Po chwili uczucie puściło i profesor otrząsnłą się, wciąż jednak czując zimny dreszcz na całym ciele.\n- Katrin, chodźmy powiadomić robotników, by jak najszybciej rozstawili tu światła i pomogli to wszystko skatalogować. Trochę im to zajmie, biorąc pod uwagę rozmiary tej komnaty.\nJednak tak naprawdę chciał się jak najszybciej oddalić z tego miejsca.\nNiezrozumiały strach minął równie szybko, jak się pojawił i profesor już następnego dnia przystąpił do prac z nowym zapałem. Wytłumaczył sobie wszystko podnieceniem i adrenaliną, która wydzieliła się ze zdwojoną siłą na widok tak wspaniałego odkrycia.\nPracowali już trzeci dzień i zaczynali badać boczny tunel, który wchodził głębiej w górę na wysokości malowidła na tylnej ścianie głównej komnaty.\n- Sonda poszła. Mamy obraz z kamery.\n- Leć nią do końca, chcę mieć pełny skan tego przejścia – profesor spoglądał na obraz wyświetlany na ekranie urządzenia sterującego znad ramienia operatora.\n- Koniec. Mam przed sobą ścianę. Zaraz… To nie ściana, to wrota. Wyglądają jak do jakiegoś grobowca. Spojrzy pan na te zdobienia wokół.\n- Widzę. W tym samym starym dialekcie chevinów. Jeszcze go nie rozgryźliśmy, ale możesz mieć rację. To może być grobowiec.\n- Przejście wydaje się stabilne. Możemy wysłać pana z grupą naprzód, amy zajmiemy się zakładaniem lamp.\n- W porządku. W takim razie ruszamy.\nProfesor wraz z trzema robotnikami zagłębił się w chwilowo jeszcze mroczny tunel. Jego doktorantka pracowała teraz w głównej komnacie, zbierając odczyty ze wszystkich kolumn i próbując połączyć je w całość. W tym czasie on wziął się za sprawdzanie bocznych przejść. W pierwszym odkryli wzdłuż tunelu kilka komnat. Część była pustych, lecz bez śladów grabieży, ale w części znaleźli coś, co wyglądało na laboratorium i jakieś warsztaty. Na czas instalacji oświetlenia podeszli pod drugie przejście.\nŚwiatło latarek padało na gładkie ściany, które tutaj także były ułożone z równych skalnych bloków, ale w przeciwieństwie do wejścia do kompleksu, tutaj użyto czarnego jak smoła granitu zamiast jasnego piaskowca. Jeszcze bardziej pogłębiało to panujące w tunelu ciemności i wrażenie pustki wokół. Po drodze nie minęli już żadnych komnat. Jedynie zeszli pochyła, spiralną drogą coraz niżej i niżej, znacznie głębiej od położenia głównej komnaty. Potem jeszcze kilkanaście metrów i stanęli przed tym, czym tak zachwycał się jeden z robotników.\nWielkie kamienne wrota zamykały przed nimi dalsze przejście. Portal, który je wieńczył, ozdobiony był tajemniczymi zapiskami w języku, który znaleźli w sali powyżej. Wszystko było zrobione z gładkiego, czarnego granitu i idealnie spasowane z tunelem, w którym stali. Gdy poświecili latarkami bliżej i dokładniej, zobaczyli, że na wrotach jest jeszcze jeden rząd napisów umieszczony wzdłuż ich krawędzi. Pismo nie przypominało niczego, co profesor wcześniej widział. Starożytne hieroglify zachowały się idealnie, ale ich znaczenie pozostawało tajemnicą. Fala ciekawości zalała Nalto. Wszystkie ich dotychczasowe odkrycia bledły przy tym, co mogli znaleźć za tymi drzwiami. Poczuł, że musi je otworzyć za wszelką cenę i jak najszybciej.\n- Dawajcie chłopaki. To musi mieć jakiś mechanizm. Tego typu miejsca zawsze taki mają. Nie ma co tracić czasu. Chce wejść do środka najszybciej, jak tylko się da.\nPośpiech profesora nie był typowy dla badania starożytnych ruin i prac archeologicznych, a już na pewno nie dla Nalto, który do tej pory znany był z cierpliwości i profesjonalizmu. Nikt jednak nie zaprotestował. Robotnicy rozeszli się po kątach, szukając dźwigni czy przycisku, który otwierałby przejście. Profesor zaś stanął naprzeciw granitowej płyty i wpatrywał się w nią, jakby miała mu dać odpowiedź. Po chwili pełnej konsternacji ciszy, przerywanej tylko westchnięciami pracujących, ku zaskoczeniu wszystkich wrota zaczęły się otwierać. Profesor wciąż stał przed nimi i patrzył jak solidny kawał kamienia przesuwa się na bok.\nIch oczom ukazała się okrągła komnata. Światło latarek było słabe, ale dało się rozpoznać kształt ścian. Na samym środku stała na podwyższeniu jakaś kamienna płyta, chyba ołtarz, a na niej leżał jakiś podłużny przedmiot. Wokół rozstawiono pięć kamiennych płyt, włożonych pionowo do podłogi i zwróconych większą powierzchnią w stronę postumentu. Wszystko w zasięgu wzroku zrobione było z tego samego czarnego kamienia.\nJako pierwszy do komnaty wszedł Nick Nalto. Szedł pewnie, jakby w ogóle nie czując strachu, niepewności, czy też ciekawości. Zmierzał wprost przed siebie w stronę kamiennego podwyższenia, za nim podążyła reszta. Komnata wyglądała na bardzo starą, jednak było to przede wszystkim przeczucie ze względu na jej wygląd niż zniszczenia poczynione przez czas. Można było powiedzieć nawet więcej – jak na tyle tysiącleci wyglądała na nienaruszoną. Gdy podeszli bliżej, zobaczyli, że na ołtarzu leży dziwnie wyglądający starożytny miecz a także opasły papierowy tom księgi, na okładce której znajdowały się znaki tego nieznanego języka, które wyryte były też na wrotach. Natomiast w pionowych kamiennych płytach i posadzce dostrzegli małe rowki.\n-Profesorze, czy to odpowiednie wchodzić tak bez skanu i zabezpieczenia otoczenia?\nNalto jednak nie odpowiedział, a jedynie wpatrywał się w ołtarz. Podszedł do niego i położył obie ręce na księdze, którą od razu przysunął do siebie. Jego wzrok jednak zaraz przeniósł się na miecz. W pewnej chwili Nick wyciągnął po niego rękę, ale się zawahał. Zastygł w powietrzu z uniesioną dłonią, jakby sam ze sobą toczył jakąś niewidzialną, wewnętrzną walkę. W końcu jednak pochylił się bardziej i jego palce zacisnęły się na rękojeści.\nStał w ciemnym, długim korytarzu. Na jego końcu majaczyło białe światło w kształcie prostokąta, które badało pewnie z jakiegoś otwory wejściowego. Dzięki niemu widział w tym półmroku, że korytarz zbudowany jest z czarnych granitowych kamieni, wsparty po obydwu stronach rzędami kamiennych kwadratowych kolumn z tego samego kamienia. Poczuł, jak jakaś siła nakazuje mu iść do przodu, w stronę światła. Krok za krokiem zbliżał się coraz bardziej, aż w końcu stanął w polu światła. Wtedy zobaczył, że biel światła była ułudą, w rzeczywistości przysłaniająca mroczny, blady promień padający z pomieszczenia, do którego prowadziło przejście. W nim zobaczył okrągły stół, z pięcioma pustymi krzesłami, ustawionymi po okręgu, a za każdym z nich znajdowała się kamienna kolumna. W pierwszej chwili pomyślał, że pomieszczenie jest puste, chociaż wszędzie dało się wyczuć niepokojącą aurę czegoś złego i nienamacalnego. Wtedy jednak zobaczył kłąb czarnego dymu, który wysączył się jakby ze środka stołu i podleciał w jego kierunku. Witaj – zabrzmiał złowieszczy głos, odbijający się echem po komnacie.\nStał w swoim gabinecie, wyznaczonym mu w jednym z przetransportowanych na planetę baraków. Czuł, jak z trudem powraca do niego świadomość. Gdzie był? Co robił? Ile minęło czasu? Na to ostatnie pytanie odpowiedział mu chronometr na ręce, który wskazywał, że minęły już dwa dni odkąd… Odkąd co? Wydawało mu się, ze jedynie stracił przytomność. I ten sen, strasznie dziwny. W uszach wciąż rozbrzmiewał mu ten złowieszczy głos.\nNick Nalto rozejrzał się po swojej tymczasowej kajucie. Wszystko była ułożone tak, jak zostawił przed wejściem do świątynnego kompleksu dwa dni temu. Gdy spojrzał na ubrania, wyglądały jednak, jakby były używane. Na stole leżała też księga. Ta księga, którą znalazł w tamtej komnacie na drugim poziomie podziemi. Była otwarta na jednej ze środkowych stron, ukazując rzędy liter ze starożytnego pisma.\n- Co jest? – szepnął do siebie.\nOdruchowo podszedł do książki, ale w tym samym momencie ktoś zapukał do drzwi. Powoli i ostrożnie Nalto zbliżył się do nich i otworzył. Za nimi stał ich twi’lekański dowódca ochroniarzy z dziwną, nieobecną miną. Jego czerwona skóra jaśniała odblaskami w świetle gwiazdy Vinsoth.\n- Tubylcy się burzą – mówił jakimś nieobecnym, pustym głosem – Wtargnęli do środka, do głównej komnaty i uparli się rozmawiać z panem. Proszę za mną.\nZbity zupełnie z tropu Nalto nawet nie protestował, gdy Nicla’ris gestem nakazał mu iść za sobą. Profesor był tak zaskoczony nagłą pobudką i niespodziewanym pojawieniem się twi’leka, że zapomniał chwilowo o swoim pytaniach i bezwiednie podążył za najemnikiem. Jednak gdy stanęli u wejścia do kompleksu, znowu poczuł ten niewyjaśniony, irracjonalny strach, jaki czuł kilka dni temu. Zatrzymał się i rozejrzał. Wtedy po prawej dostrzegł jakiś ruch. Zrobił krok w tamta stronę i zobaczył, jak reszta najemników zrzuca właśnie ciała martwych chevinów w przepaść pod zboczem góry.\n- Wystarczy – usłyszał za sobą głos twi’leka i momentalnie odwrócił się w jego stronę.\nTen jednak nie zdawał się mówić do niego, ale gdzieś w przestrzeń przed sobą. Jego oczy zaszły bielą, gałki wywróciły się na drugą stronę. Nick chciał cofnąć się z przerażenia, ale poczuł, że jakaś siła trzyma go w miejscu. Jego ciało powoli zaczynało odmawiać mu posłuszeństwa. Poczuł, jak uginają się pod nim nogi. A potem była już tylko ciemność…\nŚwiadomość ponownie do niego wracała. Tym razem stał w wielkiej komnacie kompleksu. Pierwszym, co rozpoznał, były ich stół roboczy i wielkie lampy, które miały oświetlać wnętrze olbrzymiej komnaty. Powoli, bardzo powoli, docierała do niego świadomość istnienia własnego ciała. Musiał zebrać myśli, by ruszyć ręką, nogą i następnie łapczywie złapać oddech, jakby ten był jego pierwszym w życiu. Był w szoku, ale strach pobudzał krążenie adrenaliny w żyłach. Nie wiedział, co się z nim działo, ale powoli docierało do niego, że coś lub ktoś musi przejmować nad nim kontrolę. Co jakiś czas się budził, ale na krótko i to była właśnie taka chwila.\n- To, to pewnie ten miecz – wychrypiał sam do siebie.\nZaniki pamięci skutecznie utrudniały mu pozbieranie myśli, więc było to jedyne, dość oczywiste stwierdzenie, na które się pokusił. Wciąż czując odrętwienie w rękach, nad którymi władzę odzyskał dopiero co, chwycił leżący na stole datapad i zabrał się do niezdarnego pisania. Chciał zostawić sobie jakąś wiadomość, cos dzięki czemu następnym razem będzie mógł szybciej dojść do siebie. Czuł, że słabnie więc musiał chwycić się wszelkiej metody, którą miał pod ręką. Chciał też zostawić dla kogoś wiadomość. Może ktoś ją znajdzie i wtedy będzie w stanie mu pomóc…\n- Jestem profesor Nick Nalto – zaczął zapisywać słowa na datapadzie – Razem z ekipą przybyłem na wykopaliska. Komnata na dole. Starożytna księga i miecz. Coś przejmuje nade mną kontrolę. Nie mam nad sobą władzy. Nic nie pamiętam. Moja asystentka, Katrina…\nMyśl o jego doktorantce przebiła się ponad resztę skłębionych i otumaniających myśli o przetrwaniu. Co z Katriną? Gdzie jest? Nie widział jej podczas ostatniego przebłysku. Nie widzi jej teraz. Czy ją także coś opętało?\nDalsze rozważania przerwał mu jakiś ruch za jego plecami. Gdy odwrócił się, zobaczył przed sobą jednego z ludzkich robotników. Był tak samo nieobecny, jak poprzednim razem Nicla’ris. Jego oczy wpatrzone były w pustkę przed sobą i nie zdawał się zwracać uwagi na obecność profesora. Ten podążył za jego spojrzeniem. Okazało się, że człowiek wpatruje się wprost w malowidło na końcu komnaty, teraz ledwo widoczne dla niego z miejsca, w którym stał. Nick Nalto próbował potrzasnąć robotnika za ramie, ale gdy tylko wyciągnął rękę, poczuł, jak znów drętwieje. Zrobiło mu się ciemno przed oczami i osunął się na zimne czarne kamienie. Jeszcze przez chwile widział, jak przez mgłę, że wokół niego zebrały się jeszcze trzy osoby. Podeszły do niego, okrążając jego leżące ciało. Potem jego świadomość zniknęła.\nStał przed jakimś zabrakiem. To było pierwsze, co zobaczył, gdy zaczął odzyskiwac świadomość. Działo się to jednak wolniej niż ostatnio i jedynie mógł patrzeć, jak nowy przybysz odchodzi w mrok obozu w stronę jednego z baraków. Nalto zobaczył, jak jego ciało wchodzi do jego pokoju. Miał świadomość, co się z nim dzieje, ale w ogóle nie kontrolował swoich ruchów. W środku usiadł na łóżku a jego głowa skierowała się w stronę księgi, leżącej na stole przed nim. Dopiero wtedy poczuł, jak jego ręce i nogi ponownie zaczynają go słuchać. Nadal jednak siedział na łóżku, sparaliżowany swoim przerażeniem, że ta obca świadomość, którą widział w tej dziwnej wizji przejmuje nad nim kontrolę. Tak, to musiała być ona. Z jakiegoś powodu czuł, że była to właśnie ta istota, która musieli tu chyba zbudzić. Wyglądało też na to, że nie tylko on padł ofiarą jej dziwnych mocy. W ciągu swojej kariery naukowej czytał o takich dziwnych przypadkach. W nielicznych źródłach, które przez krótkie momenty miał okazję zobaczyć, pisano o Mocy i istotach, które potrafiły zdziałać z jej pomocą najdziwniejsze rzeczy. Do tej pory uważał to za bzdury, tym bardziej, że Imperium zadbało, by wszystkich pajaców, którzy wyskakiwali z podobnymi plotkami likwidować. Teraz musiał przyznać, że bardzo się mylił.\njego myśli przeskakiwały z jednej na drugą. Nadal zastanawiał się, gdzie jest Katrin. Podczas żadnego z krótkich momentów świadomości jej nie widział. Kim był też ten nowy przybysz? Nosił się jak ktoś, kto zna się na robocie archeologa. Żałował, że obudził się zbyt późno, by ostrzec tego zabraka. Chociaż zapaliła się w nim iskierka nadziei. Może ten chłopak znajdzie jego zapiski, które pewnie gdzieś tam na stole nadal leżały i uda mu się im pomóc.\nPochłonięty myślami nawet nie zauważył, że cały czas siedział na łóżku. Dotarło do niego, jak wiele mógł próbować teraz zrobić i znaleźć rozwiązanie tej sytuacji. Jego myśli były jednak ociężałe i powolne. Chciał wołać o pomoc, ale jednocześnie wręcz przygniatała go naprzemienna fala smutku i przerażenia. Miał wystarczająco dużo czasu, by próbować się ratować, ale coś go powstrzymywało. I tym razem, gdy zaczął już trochę szybciej myśleć, poczuł, jak jego ciało sztywnieje, a on na powrót staje się kukiełka w czyichś rękach.\nTym razem, gdy się zbudził, panowała noc. Gwiazda Vinsoth zaszła za drugą stronę planety i jedynym źródłem światła było to padające z lamp porozstawianych po płaskowyżu. Podobnie jak ostatnio, na razie odzyskał jedynie możliwość myślenia i widzenia tego, co robi jego ciało. Czuł się jednak jeszcze gorzej. Jak ktoś naćpany. Wszystko zlewało mu się przed nosem. Ledwo dostrzegał postaci, które się przed nim poruszały. Dopiero po chwili, gdy otumanienie zaczynało mijać, a ręce i nogi zaczęły drżeć w znajomy sposób, gdy odzyskiwał i nad nimi władze, zobaczył, kto i co robi przed nim. Jego ekipa ochroniarzy właśnie obezwładniła dwójkę ludzi. Chyba ludzi, nie widział nadal dokładnie, w każdym razie humanoidów. Jeden z nich miał na sobie coś, co wyglądało jak mandaloriańska zbroja. Czyli kolejni przybysze. Skąd oni się tu ciągle brali? Kto ich przywoził? Czy nie widział, co się tutaj działo? Co z Korporacją Dathenes? Przecież nie mogła ich tu tak zostawić.\nWidząc mechaniczne ruchy pozostałych z ekipy, miał już pewność, że inni także sa obezwładnieni przez tą dziwną świadomość. Wszyscy tutaj byli pod jej kontrolą. I on i najemnicy i pewnie wszyscy z robotników. Nie widział tylko Katrin. Miał nadzieję, że nic jej się nie stało i po prostu uciekła… Gdzieś, gdziekolwiek, byle dalej stąd…\nChciał ruszyć za najemnikami ciągnącymi gdzieś dwójkę nowych ofiar, by zobaczyć, co z nimi zrobią, ale poczuł, ze znowu traci nad sobą panowanie. Jeszcze szybciej niż ostatnio, a uczucie jeszcze nasiliło się, gdy podszedł pod wejście w skale, prowadzące do podziemi. Ostatnim, co zobaczył, była dwójka ludzi wciągana w czarny otwór tej przeklętej świątyni.\nCzuł się strasznie. Odzyskał własne myśli jakiś czas temu, ale tym razem nie mógł już kiwnąć nawet palcem. Wciąż i wciąż mógł tylko myśleć o tym, co widział, a ta dziwna siła kontrolowała każdy jego ruch.\nZaczęło się od sceny ogłuszania jakiejś nowoprzybyłej załogi. Kolejni, którzy dali się komuś nabrać i przybyli w to potworne miejsce. W ciemnościach nie widział dokładnie, ale wyglądali na zwykłych najemników. Złomiarzy, zbieraczy czy kurierów. Tylko jeden z nich przyciągnął jego uwagę. Mężczyzna z rasy acrona. Wyglądał na inteligentniejszego, ale i on był teraz wleczony do środka.\nJego ciało skierowało się za robotnikami ciągnącymi ofiary do wnętrza świątyni. Szli powoli, wyraźnie mechanicznymi, nieswoimi ruchami. Każdy z pozostałych wpatrywał się przed siebie w pustkę i tylko on zdawał się mieć na tyle świadomości, by móc myśleć. Zeszli na drugi poziom podziemi i kierowali się do tej przeklętej komnaty, w której to wszystko się zaczęło. Jego ciało stanęło przed wejściem, a pozostali wrzucali przybyszów do środka. Zanim stanął pod ścianą, zdążył tylko zobaczyć trzy ciała przy tym dziwnym stole. Nie wiedział, czy żyli, czy były to posadzone w jakimś groteskowym żarcie trupy. Gdy ostatni z nowych, ten acrona, został wniesiony do komnaty, świat ponownie zasnuła mgła.\nObudził się w scenie prosto jak z koszmaru. Tym razem świadomość powróciła nagle, jasno i wyraźnie, jak w żadnym wcześniej wypadku. Uderzyła go jak ostry snop światła wpadający przez okno na obudzenie. Nadal jednak nie odzyskał władzy nad ciałem, a jedynie nad swoim umysłem. Mógł tylko patrzeć. Gdy otrząsnął się po tym pierwszym wrażeniu, zaskoczenie zostało zastąpione przez paraliżującą go grozę, która rozgrywała się wszędzie dookoła.\nZnajdował się w komnacie ze stołem. Teraz, w środku niej, na dodatek oświetlonej mdłym czerwonawym światłem z rozstawionych wokół lamp, mógł zobaczyć ją w pełnej okazałości. Tak jak w jego wizji na środku stał okrągły stół z pięcioma dziwnymi, powykręcanymi krzesłami, za którymi wznosiły się kolumny. Na każdej kolumnie lśnił zielonkawym światłem napis w tym starożytnym języku, którego od początku nie mógł rozszyfrować. Wszystkie ściany, kolumny , posadzka i sufit wykonane były z tego samego, czarnego jak smoła granitu. Za nim znajdowało się wejście do tunelu, który prowadził na wyższy poziom do głównej komnaty z malowidłem. Dopiero teraz olśniło go, że wcześniejsze pomieszczenie z płytą i to z wizji, jest tym samym miejscem. Jedynie kamienne płyty gdzieś zniknęły, zastąpione stołem i dziwnymi krzesłami.\nNie komnata jednak tak przeraziła profesora, a to, co się w niej działo. W pomieszczeniu znajdowała się cała jego ekipa, poza Katrin, której brakowało. Robotnicy i najemnicy leżeli po całej jej powierzchni lub opierali się jeszcze o ściany. Każdy z nich miał podcięte żyły lub właśnie wypruwał sobie flaki. Krew lała się z nich strumieniami i wlewała się do rowków wyżłobionych w posadce, gromadząc się gdzieś pod stołem. Nie cała jednak tam trafiała. Na ścianach i podłodze, na czarnych kamiennych płytach, znać było ślady rzezi, która się tu rozegrała. Wśród umierających dżentelistot rozpoznał także załogę statku, którą widział wcześniej, jak była tu wrzucana.\nPotem jego głowa z powrotem odwróciła się w stronę stołu i krzeseł. Mógł zobaczyć siedzącą na nich czwórkę przybyszów, których widział w swoich przebłyskach i jeszcze jakiegoś młodego chłopaka, którego przylotu musiał nie być świadom. Młody archeolog, kobieta o ostrych rysach twarzy, człowiek w resztkach mandaloriańskiej zbroi, arcona i ten młody, który nawet pod panowaniem tej istoty co jakiś czas zanosił się kaszlem. Wszyscy siedzieli na krzesłach, które powoli zaczynały ich oplatać. Z ich poręczy wyrastały miniaturowe konary pełne drzazg, które przebijały wiele miejsc na ciele swoich więźniów. Miejsc, w których jak domyślił się Nalto, odczuwało się największy ból i cierpienie. Ich oczy nie były puste, jak u członków jego ekipy. Widział w nich świadomość. Widział w nich ból, przerażenie i niewyobrażalne cierpienie.\n- Patrz. Będziesz świadkiem mojego powrotu – słowa zabrzmiały w jego głowie, ale jednocześnie otworzył usta, wypowiadając je na głos – Pozwoliłem ci widzieć twoje ostatnie chwile, choć byłeś krnąbrnym sługą. Parę razy prawie mi się wyrwałeś. Za to, specjalnie dla ciebie, przygotowałem gorszy los.\nNie poznawał swojego głosu. Brzmiał jak echo. Złowieszcze, pełne grozy echo, jakby zasłyszane gdzieś z daleka. Słowa ociekały pogardą, jakby wszystkie umierające wokół dżentelistoty głos traktował nie lepiej od szczurów.\nJego ciało poruszyło się. Przeszło przez całą komnatę, stąpając po kałużach krwi i ocierając się o blade zwłoki jego dawnych towarzyszy. Stanęło na kamiennej płycie, która teraz leżała za stołem, po drugiej stronie od wejścia do komnaty. Biegła do niej pojedyncza rynna od sadzawki krwi, znajdującej się pod stołem.\nPoczuł, jak jego gardło zaczyna intonować jakąś mantrę w nieznanym mu języku. Ręce uniosły się do góry. Melodyczna recytacja wypełniła całą komnatę. Bluźnierczy rytuał się rozpoczął, ale Nick Nalto nie mógł go już dalej obserwować. Gdy tylko rozbrzmiały pierwsze słowa rytuału, poczuł ból, jakiego nie czuje żadna normalnie umierająca istota. Ból pochodził z samej jego duszy. Samej istoty jego jestestwa, wgryzał się w niego i niszczył go, kawałek, po kawałku. Jego myśli momentalnie zostały zniszczone przez tylko jedno, jedyne pragnienie: umrzeć. Chciał już tylko, by to się skończyło. Ale koniec nie nadchodził. Rytuał trwał i trwał, a jego dusza była raz za razem rozrywana. Kolejne fragmenty były odrywane i niszczone pod wpływem mrocznej Mocy, jaka zapanowała w komnacie. Nick Nalto przestał istnieć. Nie umarł. Został wymazany z Mocy, a jego miejsce zajął nowy gospodarz, którego duch cierpliwie czekał tysiące lat w swoim grobowcu. Ciemna Strona otrzymała swoją cenę za przywrócenie jednego ze swoich wiernych sług do życia.\nGwiazda Vinsoth powoli wyłaniała się zza horyzontu. Nad planeta rozpoczynał się kolejny lokalny cykl. Gdzieś wśród liści pojedynczych rosnących na sawannie drzew śpiewały budzące się po nocnym czuwaniu ptaki. Pod nimi, wśród traw jakiś drapieżnik czaił się na niczego niespodziewające się młode roślinożernego stwora. Lekki powiew zwiastował przyjemną, nie za ciepła i nie za zimną pogodę.\nDaleko od tego miejsca, w innym punkcie planety, panowała martwa cisza. Nie było słychać zwierząt, ani nawet szumu wiatru. Zgiełk natury przycichł, stłamszony Ciemną Stroną, która siła zagarnęła najbliższa okolice góry. Na jej płaskowyżu od strony wschodzącej gwiazdy, z mroku góry wychodził właśnie człowiek. Choć przyprószony już siwizną, energicznie jednak stawiał kroki. Wyraz jego twarzy zdradzał pewna obojętność wobec tego, co jeszcze niedawno stało się w trzewiach świątyni. W ręku natomiast trzymał stary miecz, o czarnej jak noc klindze.\nStarzec przystanął i poruszał przez chwilę wszystkimi kończynami, jakby rozluźniał mięśnie do rozgrzewki. Następnie, nie oglądając się za siebie, przeszedł w stronę dalszej części płaskowyżu, gdzie stały frachtowce, z których jeden jeszcze niedawno należał do Korporacji Dathenes. Właśnie przy nim stała okryta kapturem czerwonoskóra kobieta. Ciekawym wzrokiem patrzyła na idącego w jej stronę mężczyznę.\n- No proszę, Darth Ragnor powrócił.\n- I jak zgaduję, to tobie zawdzięczam dopływ głupców, dzięki którym mogłem nasycić rytuał?\n- Oczywiście. Zadbałam o to, by Korporacja Dathenes trafiła w odpowiednie miejsce. Niełatwo jednak było znaleźć w dzisiejszych czasach wrażliwych na Moc chcących tu przylecieć. Myślę jednak, że było warto.\n- I co może, mam w podzięce paść do twych stóp?\n- Ależ skądże! Myślałam raczej, że uda nam się nawiązać współpracę. Ty masz wiedzę, która mogłaby się mi przydać. Ja zaś w zamian za możliwość współpracy ofiarowałam ci nowe życie i oferuję łatwy powrót po tysiącach lat hibernacji. Galaktyka bardzo zmieniła się przez ten czas.\n- W to nie wątpię. Mogłaś jednak znaleźć mi lepsze ciało, skoro tak bardzo chcesz mojej wiedzy i pomocy. Przyjmijmy jednak, że na razie dam ci się wykazać i wysłucham, co masz do powiedzenia.\nMówiąc to, skierował się do otwartego trapu frachtowca. Kobieta dołączyła zaraz za nim, a niedługo potem statek oderwał się od skalistego podłoża i zniknął w oddali z dwójką jednych z najniebezpieczniejszych istot w całej Galaktyce na pokładzie.\nBrudna, wynędzniała i posiniaczona dziewczyna patrzyła pustym wzrokiem na odlatujący w dal frachtowiec. Powoli, bardzo powoli do jej skłębionych, pod długimi i potarganymi od tygodni niemycia włosami, myśli docierał fakt, że przetrwała. Wbrew temu całemu koszmarowi, wbrew temu miejscu i tej przerażającej istocie, którą tu spotkali. Na obszernym płaskowyżu, gdzie rozbili swój obóz, teraz już całkiem opustoszały, poza nią nie było żywej duszy. I chociaż aura świątyni ukrytej we wnętrzu góry nadal przyprawiała ją o ciarki, czuła, że największe zło tego miejsca właśnie je opuściło.\nPierwszym, co zrobiła, było odwiedzenie obozowego magazynu, najedzenie się do syta, a następnie umycie się w swojej własnej kajucie, gdzie nadal nietknięte leżały jej rzeczy. Spakowała je do jednego plecaka i wyszła z powrotem na zewnątrz, w stronę szlaku, który prowadził do podnóża góry. Wszystko to robiła jak w jakimś śnie. Najwyraźniej taka formę wyparcie próbował stworzyć jej umysł, by nie dopuścić myśli o koszmarach, które się tutaj wydarzyły i śmierci wszystkich jej towarzyszy. Śmierci też tych niespodziewanych przybyszów, których nie zdążyła w porę ostrzec.\nSchodziła powoli, nie niepokojona już przez nic i przez nikogo. Z każdym kolejnym krokiem w dół zaczynała dochodzić do siebie. Aura świątyni miała coraz mniejszy na nią wpływ, nawet biorąc pod uwagę fakt, że jako jedyna potrafiła oprzeć się tym strasznym mocom. Jedyny sprawny frachtowiec przed chwilą odleciał, drugi był zbyt poważnie uszkodzony przez ekipę jeszcze za czasów ich zniewolenia. Na szczęście ten ostatni z przybyłych, młody kaszlący chłopak, zostawił jej pośmiertny prezent w postaci statku, który mogła wykorzystać. Też był solidnie uszkodzony, ale podczas ostatniej nocy była już na nim i stwierdziła, że da radę go naprawić. Zajmie jej to kilka dni, ale będzie to ostatni wysiłek, by po tygodniach koszmaru stać się jedyną Ocalałą z Vinsoth.\nRe: Wykopaliska na Vinsoth\nprzez Quorn » 28 Wrz 2018, o 10:09\nKażdy swoją Gamorrę ma, co nie Nantel? Zacna robota i dobrze się to czytało. Lubię ociekanie mrokiem.\nprzez Nicciterra » 28 Wrz 2018, o 11:20\nJa tam lecę @-@ ja tam lecę! Aaaaaaa!!!\nŚwietnie się czytało, ten motyw bezradności uderza srogo... jakby Ci wszyscy archeologowie (w tym mauzoleum, jak i gdzie indziej na świecie) byli takimi ciekawskimi owadami wlatującymi niekiedy nie do tej jaskini co trzeba. Gdzie czeka drapieżnik, gdzie czeka na nich nieunikniona zguba, bo to tylko owady tak?? Inaczej ma się odczucie, gdy taki los spotyka ludzi...\nprzez Trouble » 28 Wrz 2018, o 12:03\nNie będę odkrywczy i powiem, że czaderskie. Dobrze się czytało i z tym większym zainteresowaniem, że są to wydarzenia związane z forumową rozgrywką. Aż strach pomyśleć, że taka Trouble albo inny narwaniec może się natknąć na coś takiego... Brr.\nMotyw opowiadania i sesji co prawda klasyczny, ale klasyka broni się sama Wykopaliska, ciemne moce i opętanie. Nie spodziewałem się co prawda powrotu Sitha... I że Moc potrafi takie rzeczy robić. (CZAD!) No i najważniejsze pytanie - Kim była kobieta, która to wszystko zainicjowała i podsyłała nowe ciała? Początkowo można by się spodziewać, że to ta doktorantka, ale ona sama ledwo uszła z życiem... Nic tylko czekać aż Galaktykę znów pochłonie chaos!\nprzez BZHYDACK » 28 Wrz 2018, o 16:10\nWiemy, kim jest ta kobieta. Już raz miałem (nie)przyjemność stanąć na jej drodze.\nNantel, Naprawdę fajnie się czyta. Choć śledząc wątki Vinsoth praktycznie od początku spodziewałem się czegoś takiego, to jednak dobrze napisaną klasyczną historię zawsze miło przyswoić.\nI ja chcem tam trafić!\nprzez Kira Redan » 7 Sty 2020, o 01:15\nOdkryłem to dopiero teraz, gdy Serith wspomniał na czacie o "ciekawej osobistości w moim wątku", stwierdziłem, że w takim razie musi coś być na forum o tym Nicku Nalto, no i proszę.\nA co do opowiadania. Nie będę bardziej odkrywczy od pozostałych, CZAD! Przyjemnie się czytało, a każdy kolejny fragment świetnie budował napięcie. A obecność Alexis na końcu...no to mam podwójnie przekichane. Teraz mam wrażenie, że Kira albo nie pożyje długo, albo zostanie opętana xD\nJeśli masz w planach dalsze opowiadania, to czekam z niecierpliwością


Propozycje na dzień 20.09.2009 - Pewniak Dnia - FoxBet - Forum Bukmacherskie\nPropozycje na dzień 20.09.2009\nSpotkanie: Chievo Werona- Genoa\nKurs z Betsson.com: 2,45\nGenoa to objawienie poprzedniego sezonu, po ukonczeniu sezonu w pierwszej piatce, ten sezon pilkarze z Genui rozpoczeli jeszcze mocniej. Po 3 kolejkach maja na koncie 9 punktow i imponujacy, jak na lige wloska, bilans bramek 8:3. Poza tym w czwartek Genoa pewnie pokonala u siebie Slavie Praga 2:0 w rozgrywkach ligi europejskiej, obejmujac prowadzenie w grupie B. W zupelnie innej sytuacji jest zespol gospodarzy, ktory juz w poprzednim sezonie byl blisko spadku. W tym ma na koncie 3 punkty po zwyciestwie z poprzedniej kolejki na wyjezdzie z Bolonia. Wczesniej Weronczycy ulegli 1 bramka potentatom Juventusowi i Lazio, a wiec Chievo wcale nie wydaje sie takie slabe. Tyle ze miejscowi nie wygrali u siebie od 22 marca i w meczu z jedna z najlepszych obecnie wloskich druzyn tez na to sie nie zanosi. Genoa zagra Domenico Criscito, ktory pauzuje za czerwona kartke. Wieksze oslabienie jednak ma Chievo, ktore zagra bez swego najlepszego snajpera Palladino, ktory jest kontuzjowany. Bez niego trudno jest graczom z Werony strzelac gole, a bez tego nie da sie wygrac z graczami z Genui.\n[ Komentarz dodany przez: Herr_Flick: 2009-09-21, 22:12 ]\nChelsea - Tottenham 1 1,51 17:00\nDziś o ghodzinie 17:00 na Stanford Bridge wybiegna na boisko: Ekipa gospodarzy - Chelsea i sasiedzi zza miedzy Tottenham. Oba zespoły w Premierleague radzą sobie świetnie . Chelsea z kompletem pukntów lideruje w ligowej tabeli natomisat Koguty są 5 ze stratą 3 punktów. W ostatnich swoich pojedynkach Chelsea w sodę na własnym stadionie wygrała w Champions league z Porto 1-0 grając bez swego lidera Drogby , który był zawieszony na to spotkanie. Tottenham w ubiegłą sobotę poniósł pierwszej ligowej porażki na własnym stadionie z Manchesterem United 1-3. Chelsea nie pokonana jak na razie i gra według mnie bardzo dobra piłkę . Ciągły pressing zawodnicy świetnie wysuwają się na pozycje i bardzo dobra gra bez piłki co w rezultacie pozwala stwarzać mnóstwo sytuacji.Tottenham pomimo tego że jak na razie odniósł 4 zwycięstwa i zaledwie jedną porażkę nie zachwycił mnie swoją grą. A miałem "przyjemność" obejrzeć ich grę z West Hamem(2-1) i z Manchesterem(1-3). Gdyby ten mecz Chelsea grała na wyjeździe to pewnie trochę wahał bym się z postawieniem na Chelsea ale na Stanford Bridge nie ma dla mnie szans Tottenham .Do tego należy . Dla mnie pewna 1.\nChelsea: Cech, Turnbull, Hilario, Bosingwa, Ivanovic, Terry, Carvalho, A Cole, Ballack, Mikel, Lampard, Anelka, Drogba, Sturridge, Deco, Kalou, Malouda, Essien, Hutchinson, Belletti.\nTottenham: Gomes, Cudicini, Walker, Hutton, Naughton, Corluka, King, Bassong, Assou-Ekotto, Bale, Palacios, Huddlestone, Jenas, Kranjcar, Lennon, Bentley, Giovani, Rose, Pavlyuchenko, Keane, Defoe, Crouch.\nShowtime Maghreb (ART)\nSport 1.1 (Ned) 2/H\n[ Komentarz dodany przez: Herr_Flick: 2009-09-21, 22:13 ]\nManchester United - Manchester City : Poprawny wynik - pierwsza połowa\nTyp bardzo ryzykowny, bo wiadomo, jedna glupia sytuacja moze wszystko zepsuc. Jednakze mam wrazenie, ze ten mecz w 1 polowie bedzie bardzo zaciety, ale bez bramek. W City praktycznie nie ma ataku - zawieszony jest Adebayor, kontuzjowani Robinho, Santa Cruz i niepewny jest wystep Teveza. Obrona City jest bardzo dobra, Toure dobrze organizuje jej gre. Ogladalem mecz City z Barcelona to bylem pod wielkim wrazeniem gry obronnej City. United z kolei bez C.Ronaldo stracil nieco na "rozmachu". Wygrywaja, ale jakos tak bez przekonania. Z Besiktasem meczyli sie i udalo im sie tylko wymeczyc 1:0. W meczu z City nie wystapi Scholes - strzelec bramki w Stambule. Niepewny jest wystep Rio Ferdinanda.\nanaliza: dziś wielki finał, zatem czas zagrać. Nie będę starał się wyciągać jakiś konsekwentnych wniosków. Gram na Serbię, ponieważ podoba mi się ta młodziutka ekipa. Już po roku pracy widać tam ręke trenera - legendy Ivkovica. Bardzo dobrze grają przede wszystkim gracze obwodowi, tacy jak Velickovic, Teodosic czy Tripkovic. Pod koszem licze oczywiście na duet Krstic - Perovic, który będzie starał się zatrzymać braci Gasolów. Bardziej podoba mi się ekipa młodych Serbów, którzy olbrzymią walką ze Słowenią zdołali wygrać już nieco przegrany mecz. Myślę, że ich forma psychiczna ma się dobrze i że jeśli uwierzą w siebie są w stanie pokonać dziś Hiszpanów, których reklamować chyba nie muszę.\n[ Komentarz dodany przez: Herr_Flick: 2009-09-21, 22:14 ]\nMożna powiedzieć że mecz na szczycie w lidze francuskiej.Gospodarze zajmują miejsce piąte a goście są wiceliderem i marzy im się fotel lidera.Dziś będą chcieli z pewnością wygrać i pokazać ze to im należy sie mistrzostwo kraju i spadek formy z poprzedniego sezonu mają już za sobą.Na ostatnich pięć meczy wygrali aż cztery i tylko raz zremisowali.Gospodarze na pięć spotkań zanotowali trzy wygrane, remis i porażkę w ostatniej kolejce na wyjeździe.Chociaż ostatni sezon grali nawet nieźle to myślę że i tak na Lyon dziś będą za słabi i po prostu przegrają to spotkanie.Goście będą bardziej zmotywowani aby nie tracić punktów do lidera i za wszelką cenę będą chcieli rozstrzygnąć te wyjazdowe spotkanie na swoją korzyść.\nMecz: Hiszpania - Serbia\nTyp: Milenko Tepić więcej niż 8,5 pkt\nAnaliza: Dzisiaj rozstrzygnie się kto zostanie mistrzem Europy w koszykówce mężczyzn. Wiadomo jednak, że bardzo mocna i będąca w formie Hiszpania nie powinna sie zatrzymac w wielkim finale na Serbii, która jest objawieniem turnieju. A pamietam jeszcze jak Polacy mieli jakieś tam szanse na zwycięstwo właśnie z tą drużyną. Nie stawiam jednak na koncowe zwycięstwo druzyny Hiszpanii ani Serbii, lecz na punkty danego zawodnika. jest nim gracz Serbii Milenko Tepić. Bukmacherzy stawiają, iż zawodnik ten nie zdobędzie dwucyfrowej liczby punktów, jednak ja wierzę, że Tepić pokona takową granicę. Powinnien spokojnie rzucić wiecej niz te 10 punktów i według mnie może tego uczynić już w połowie III kwarty. Postawiłbym także na tego zawodnika, iż będzie bardzo dobrze zbierać piłki spod kosza, ponieważ jest to kluczowy atut Serbii w walce z Hiszpanami, jeśli chcą zdobyć Mistrzostwo. Powiem szczerze, ze bardzo emocjonuje się tym meczem jak i jego samym przebiegiem. Hiszpania jest do ogrania, pokazała to już Serbia i Turcja na tym turnieju, więc teraz może, lecz nie musi być podobnie. Hiszpanie z meczu na mecz grają coraz lepiej, wychodzi im niemal wszystko, świetnie gra lider Pau Gasol, więc jak to z nimi będzie - nie wiem! Ja stawiam na Tepicia!


Cheval Blanc Randheli - Malediwy - DeLux - Trade & Travel Company - Rezerwuj Wakacje\nHotel znajduje się w północnej części atolu Noonu. Wyspy charakteryzują się tropikalnymi kwiatami, długimi palmami i krystalicznie turkusową wodą, w której widać wielokolorową florę i faunę. W niedalekiej odległości znajduje się wyspa Maakurandhoo, do której można dopłynąć statkiem. Przywołuje ona historię słynnego Robinsona Crusoe. Do Male jest zaledwie 40 min. drogi wodolotem, dzięki temu podczas transferu z lotniska można podziwiać czystą oceaniczną toń.\nIsland Villa - willa ukryta w bujnej roślinności. Składa się z trzech pomieszczeń przedzielonych drzwiami. Wypełniony słońcem salon prowadzi do sypialni, a dalej przez garderobę do zewnętrznej części łazienki. Na tarasie znajdują się wygodne meble ogrodowe, przy których można spędzić wspaniale popołudnie. Dla większych rodzin do dyspozycji są wille z podwójnymi sypialniami.\nWater Villa - domki znajdują się na wodzie, blisko piaszczystej plaży. Jest to miejsce idealne na podróż poślubną. Każdy domek otoczony jest przestronnym tarasem wraz z prywatnym basenem.\nGarden Water Villa - wille znajdują się na wodzie, tuż przy bujnym ogrodzie. Wewnątrz znajduje się piękny salon, sypialnia (bądź 2 sypialnie) z garderobą i dużą łazienką. Od strony laguny znajduje się basen, mała altanka z meblami ogrodowymi z przepięknym widokiem na przejrzyste wody oceanu.\nW kurorcie znajduje się kilka restauracji: The White - serwująca śniadania i przekąski z owoców morza, The White Bar - oferuje pyszne koktajle i drinki, Le 1947 - polecana jest kuchnia francuska, Le 1947 BAR - bar oferuje wyjątkowe menu: win, szampanów i innych alkoholi, The diptyque - kuchnia japońska i wschodnio-azjatycka, The Deelani - kuchnia śródziemnomorska i owoce morza. Goście hotelowi mogą skorzystać z oferty dostępnych sportów wodnych, kolorowych łodzi i jachtów. Szeroki wybór urządzeń do narciarstwa wodnego, kajaki i deski windsurfingowe. Oprócz sportów wodnych hotel oferuje Fitness Centre, 2 korty tenisowe, symulator do gry w golfa. Dla najmłodszych dostępny Club Kids, w którym dzieci mogą uczestniczyć w różnych aktywnościach: yoga, zjeżdżanie na zjeżdżalni, poszukiwanie skarbów i wiele innych ciekawych atrakcji.


PMG Daszewo - Portal korporacyjny\nKRNiGZ Karlino - Podziemny Magazyn Gazu Daszewo to zakład dużego ryzyka wystąpienia poważnej awarii przemysłowej.\nGłównym zadaniem PMG Daszewo jest realizowanie procesu zatłaczania i odbioru gazu ziemnego ze złoża. W procesie eksploatacji w okresie letnim gaz ziemny jest zatłaczany do wyeksploatowanego złoża Daszewo na głębokości poniżej 2500 m, a w zimowym odbierany i kierowany do celów grzewczych w gospodarstwach domowych oraz przemyśle.\nZaliczenie do kategorii zakładów o dużym ryzyku poważnej awarii nastąpiło z uwagi na ilość magazynowanego gazu ziemnego w złożu, przekraczającą określoną w odpowiednim rozporządzeniu wartość progową.\nKRNiGZ Karlino – PMG Daszewo posiada wdrożoną dokumentację wymaganą dla zakładów o dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej zgodnie z wymogami określonymi w rozporządzeniach.\nPotencjalne zagrożenie na instalacji PMG Daszewo jest ograniczane przez stosowane w zakładzie systemy zabezpieczeń i środki techniczne przewidziane do monitoringu i kontroli procesu zatłaczania i odbioru gazu. W przypadku rozszczelnienia instalacji systemy zabezpieczeń odcinają dopływ gazu do instalacji i odwiertów w sposób automatyczny eliminując zagrożenie.\nW pobliżu magazynu i w odległości, na której może wystąpić oddziaływanie niebezpieczne w przypadku emisji gazu nie ma obiektów użyteczności publicznej, które mogą być narażone na bezpośrednie szkody. W procesie zatłaczania i odbioru gazu występują również inne substancje chemiczne. Są to m.in. ropa naftowa oraz dodatki chemiczne stosowane w procesie wydobycia i oczyszczania gazu. Substancje te występują w ilościach nie stwarzających zagrożenia dla ludności poza obszarem zakładu.\nPGNiG SA Oddział w Zielonej Górze posiada wewnętrzne służby ratownicze, których zadaniem jest podjęcie i realizowanie działań ratowniczych w przypadku wystąpienia awarii na terenie magazynu.\nW przypadku wystąpienia niebezpieczeństwa w postaci zagrożenia wybuchowego, pożarowego kierownik magazynu i lub kierownik zmiany zgodnie z procedurą postępowania na wypadek zagrożenia opisaną w Wewnętrznym Planie Operacyjno – Ratowniczym powiadamia Straż Pożarną (Powiatowe Stanowisko Koordynacji Ratownictwa PSP numer 112 lub 998) i zakładowe służby ratownicze.\nW przypadku wystąpienia na terenie Kopalni Ropy Naftowej i Gazu Ziemnego Karlino – Podziemnego Magazynu Gazu Daszewo poważnej awarii przemysłowej najwyższa funkcyjnie osoba obecna fizycznie w danej chwili na terenie zakładu, (Kierownik, Z-ca Kierownika, kierownik zmiany) po wciśnięciu przycisku ESD (Emergency Shutdown – awaryjne wyłączenie) lub Głównego Przeciwpożarowego Wyłącznika Prądu inicjuje wyłączenie wszystkich instalacji dla PMG Daszewo (istnieje możliwość wyłączenia poszczególnych części instalacji dedykowanymi przyciskami ESD), ogłasza alarm wewnętrzny przy pomocy wszelkich środków dostępnych na terenie zakładu (tj. radiotelefon, telefon, głos, sygnalizatorami optyczno – akustycznymi, ręcznymi ostrzegaczami pożarowymi ROP), a następnie przystępuje do działań zgodnie z zapisami zawartymi w dokumentacji sporządzonej dla Zakładów Dużego Ryzyka wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, dotyczącymi reagowania na zagrożenie oraz powiadamiania odpowiednich służb.\nInformacja o wzbudzeniu alarmu jest przekazana do dyspozytorni (do kierownika zmiany, który może dodatkowo drogą radiową lub głosem przekazać informacje do pracowników).\nPo wzbudzeniu alarmu osoba kierująca w danym momencie pracą zakładu przystąpi w miarę możliwości do likwidacji zagrożenia środkami będącymi w jego dyspozycji, zgodnie z zapisami Wewnętrznego Planu Operacyjno – Ratowniczego, Programu Zapobiegania Awariom, oraz Planu Ratownictwa Górniczego. Kierujący akcją ratowniczą ocenia sytuację, po czym w przypadku stwierdzenia takiej potrzeby - informuje pracowników o zagrożeniu i konieczności ewakuacji.\nMając na uwadze fakt, że zasięgi zagrożenia poszczególnymi czynnikami w żadnym z rozpatrywanych scenariuszy nie osiągają najbliższych zabudowań - nie zachodzi bezpośrednie, nagłe i wynikające\nz presji czasu ewakuacji zagrożenie, wymagające natychmiastowego powiadamiania okolicznej ludności. Jednakże dla zminimalizowania wszystkich potencjalnych możliwości zaistnienia zagrożenia dla okolicznej ludności - kierujący akcją ratowniczą przekaże informację o zaistniałym zagrożeniu mieszkańcom najbliżej zlokalizowanych zabudowań. Powiadomienie takie zostanie zrealizowane przez wysłanie samochodu z pracownikiem zakładu, który poinformuje mieszkańców o zagrożeniu, jak również o konieczności postępowania zgodnie z zasadami uzgodnionymi z KW PSP, oraz zamieszczonymi na stronie internetowej zakładu.\nDodatkowych informacji z zakresu bezpieczeństwa z wyłączeniem informacji o charakterze niejawnym jak również informacji stanowiących tajemnice handlową firmy można uzyskać w Dziale Profilaktyki i Bezpieczeństwa Ruchu, tel. 68 329 11 35.\nAdres zakładu: Krzywopłoty, 78-230 Karlino, gmina: Karlino, woj. zachodniopomorskie.\nInformacje o instalacji zakwalifikowanej jako zakład dużego ryzyka poważnej awarii przemysłowej pdf 2.42 MB


Kategoria: Biznes Ekonomia - Wartościowy zbiór stron WWW- FeuertHron.DE\nChwilówki » (2)\nUbezpieczenia samochodowe i nie tylko na dobrych warunkach znajdziesz dla siebie czy swojej firmy w agencji ubezpieczeniowej z Wrocławia MS Tomaszewscy. Ubezpieczenia komunikacje indywidualne jak i firmowe z sukcesem są odbierane przez lokalny biznes\nW ofercie firmy Promoteca znajdziesz wysokiej jakości gadżety reklamowe Warszawa, woj. mazowieckie. W ofercie gadżety elektroniczne, artykuły piśmiennicze i biurowe, gadżety domowe ale także gadżety idealne dla dzieci. Firma Promoteca Warszawa, woj.\nWynajem bądź zakup nieruchomości zazwyczaj wiąże się z obowiązkiem poznania ogłoszeń na lokalnym rynku i przemyślenia najkorzystniejszej dla nas opcji. Najczęściej w celu poznania ofert zaglądamy do portali internetowych, zarówno te lokalne jak i ogó\nReprezentujemy naszych klientów przed instytucjami. Zakładamy Spółki. Być może najlepszą formą prawną dla waszej działalności jest spółka komandytowa? To stosunkowo rzadko spotykany rodzaj spółki – z chęcią przedstawimy wam korzyści związane z prowad\nBiuro rachunkowe Gdynia zaprasza do skorzystania ze swoich usług. Biuro Rakso oferuje prowadzenie ewidencji, ksiąg, VA i pomoże w uzyskaniu zwrotu podatku. Kompleksowa obsługa księgowa firm, zwrot podatku, pełen zakres usług księgowych dla spółek z o\nSprawy związane z sakramentem małżeństwa »\nPrzez sprawy związane z sakramentem małżeństwa przeprowadzi Cię profesjonalna Kancelaria prawa kanonicznego o nazwie Kanonista działająca w mieście Warszawa, województwo mazowieckie. Kancelaria prawna Kanonista prowadzi sprawy rozwodów kościelnych, c\nPublic relations to jedna z najważniejszych kwestii, jeśli chcesz pozostać z klientem w dobrych relacjach i stosować odpowiednią komunikację na rynku. Agencja E. C. H. O. oferuje nowoczesne rozwiązania PR w bardzo szerokim tego słowa znaczeniu. Zajmu\nFirma Exarte to topowy wytwórca przeróżnych bombek choinkowych, dzięki którym przystrojenie każdego domostwa świąteczną porą odmieni się w niezwykły sposób. Nasz sklep oferuje urokliwe bombki ręcznie malowane, które spowodują, że każde świąteczne drz\nwartościowych (2), gadżety reklamowe Warszawa (2), smoking (1), polisy ubezpieczeniowe (1), kredyt (1), pośrednik ubezpieczeniowy (1), gadżety reklamowe (1), ślubne (3), biuro rachunkowe (1), usługi księgowe (1), księgowość (2), katalog stron (2), męski (1), modny (2), długopisy reklamowe Warszawa (3), domy Warszawa (1), pożyczki pozabankowe. (1), bombki choinkowe (1), bombki ręcznie malowane (1), firma ubezpieczeniowa wrocław (1), pośrednicy ubezpieczeniowi (1), na (2), lista (4), miarę (3), garnitury na miarę (2), polisa ubezpieczeniowa (1), szycie (1), spis (4), pożyczki (1), (15), bombki ręcznie robione (1), sklep (6), garnitury (3), mieszkania Warszawa (2), pożyczka online (1), modne (2)


It's skin serum power 10 głęboko nawilżające, duże opakowanie 60ml (8809323732221) - Zakupy Kasianafali.pl\nIt's skin serum power 10 głęboko nawilżające, duże opakowanie 60ml (8809323732221)y\nGłęboko nawilżający krem wodny (serum) do twarzy. Wyciąg ze śnieżnego grzyba intensywnie i głęboko nawilża i stwarza długofalowe rezerwy wilgoci, likwidując odczucie ściągnięcia i dyskomfortu. Serum zagwarantuje ochronę przed utratą wilgotności i negatywnym wpływem czynników środowiska. Skóra odzyskuje utraconą miękkość, elastyczność, a także zdrowy, promienny wygląd. Lekka formuła momentalnie się wchłania, nie pozostawiając uczucia obciążenia.