Wybory samorządowe 2018 Strona 24 / Forum wyborcze - kietrz.istrefa.com\nMarek JAN 06-09-18 9:48\nGość 05-09-18 22:10 :\nTOŁDI i i spółka mieli już swoją szansę i co ?....ZERO ... Jak z niej nie skorzystali widzimy w całej naszej gminie . Czy Kietrz i sołectwa muszą być skazane na Nich na pewno nie . Kolejna kadencja dla Tych Panów TO SKAZANIE NASZEJ GMINY NA KOLEJNE LATA MARAZMU I STAGNACJI . .... Z IGRZYSKAMI LANSU - DNIAMI KIETRZA ZA NASZE PIENIĄDZE ..... PYCHA KROCZY PRZED UPADKIEM , Pycha TOŁDIEGO I SPÓLKI którym wydaje się , zę tylko Oni wiedzą jak rządić , że TYLKO IM WŁADZA W NASZEJ GMINIE SIĘ NALEŻY . .... DOŚĆ TEGO ..... TO JUŻ KONIEC PANOWIE...\nGość 06-09-18 13:30\nSzaleństwo dużych liter=krzyku to m.i. pycha postujacego.\nKietrz 12-09-18 11:40\nPiszcie coś ciekawego bo nudy\nKarol 12-09-18 12:38\nKiedy rusza kampania? Znowu będzie wrzucanie ulotek podczas ciszy wyborczej i obrażanie innych kandydatów?\nDdd 12-09-18 12:50\nKarol 12-09-18 12:38 :\nA kto wrzucał ulotki podczas ciszy wyborczej? Bo innych kandydatów obrażały i obrażają mateluchy, to wiem, ale o tych ulotkach nie\nGość 12-09-18 12:50\nDonoszę, że mnóstwo głosów wyborczych albo na nikogo nie padnie, albo któż wie na kogo. Myślę tu o wyborcach starszych, tych bez komp., internetu. Tych zapomnianych przez wszystkich ważniaków (prócz dyr. Tadeusza i prezesa), przez średniaków i młodziaków.\nWtorek 11-09-2018, pod domem kultu ry Pani 70+ szuka w gablocie, kto kandyduje na burmistrza. Powiedziano jej , że tu coś wisi. Ani ona, ani ja nie znajdujemy tego, nasze oczy już nie te, a w gablocie zatrzęsienie papierów, , obrazków, kolorów. Może komisja wyborcza podała do wiadomości i na drzwiach! dk umieszczono cztery zarejstr, komitety wyborcze, w tym dwa z nazwiskiem kandydata na burmistrza. Co takie osoby ja Pani 70+, stale lekceważone przez ważniaków (prócz toruńskiego ojca), średniaków i młodziaków zrobią za kilka tygodni? Skorzystają ze wskazań ojca dyr. by głosować na ludzi firmowanych przez ..., zagłosują na przystojnego chłopaka- jednego z dwu naszych fotogenów, zamkną oczy i wycelują długopis w ciemno? Dużo, oj dużo jest w gminie takich starszych, zmarginalizowanych osób. Dodam, że Pani 70+ od pradawna mieszka w Kietrzu, ma tu męża, dzieci, pełnoletnie wnuki. Ci może nie mają czasu albo szkoda im czasu na rozmowy ze starszą panią.\nZbulwersowany 12-09-18 12:54\nPewnie tak. Słyszałem ze DK wystawia na radnych osoby poniżej 35 lat to będzie im się chciało po klatkach z ulotkami biegać.\nChłop 12-09-18 13:03\nCzesiek, ale to, że wielokrotnie przegrałeś, to nie przez ulotki, tylko przez to, że cię ludzie nie chcą\nGość 12-09-18 20:14\n,Czesiek, ale to, że wielokrotnie przegrałeś...'\nDasz wiarę, Karolu, że są ludzie, którzy bardzo cenią i szanują Czesława G? Także Andrzeja W. My, ci ludzie, nie potrafimy odżałować, że generalnie się ich tu nie docenia, nie korzysta się z ich chęci i talentu do działania dla społeczności.\nŻałujemy, też że tak łatwo lać pomyje przy klawiaturze. Że byle kto 'odważnie' niszczy wielką wspaniałą rzecz, dzieło Andrzeja. Że ten psuj ze wstydu nie zapada się pod ziemię.\nPawel 12-09-18 20:42\nA nasz kietrzanski wirtuoz w tych wyborach nie bierze żadnego udziału ? Nikt go nie przygarnął ?


Pawełek we wrześniu po raz pierwszy poszedł do przedszkola. Niestety zaczął też więcej chorować. W grudniu 2018 roku przeszedł kilka badań urologicznych. Na maj 2019 roku zostały zaplanowane kolejne, po których ma zapaść decyzja, kiedy będzie mógł być operowany. Niestety grudniowe badania pokazały, że Pawełek ma już tylko jedną sprawną nerkę. Pieniądze z 1% podatku są mu bardzo potrzebne na dalsze leczenie i rehabilitację.


Tom Hanks – mów mi Oscar! - Ludzie kina | Altao.pl\nTom Hanks aktor talent Oscar Kapitan Phillips Forrest Gump Filadelfia Szeregowiec Ryan producent\nUrodzony w 1956 roku w Kalifornii, jeden z najsławniejszych współczesnych ludzi kina, uwielbiany przez miliony fanów na całym świecie, któremu udała się rzecz niemal bez precedensu. Dwa razy z rzędu zdobył statuetkę Oscara. W 1994 za rolę chorego na AIDS homoseksualisty w obrazie „Filadelfia”, rok później za „Forresta Gumpa”. Wcześniej taki wyczyn osiągnął tylko Spencer Tracy.\nW jego żyłach płynie zarówno krew portugalska jak i angielska. Niestety jego rodzice: Amos Mefford Hanks i Janet Merilyn Frager nie byli szczęśliwym małżeństwem (ciągłe kłótnie, rozwód), co sprawiło że małoletni Tom tułał się wraz z rodzeństwem po rodzinach zastępczych.\nNie wyrósł na typowego amanta Hollywood, ale nie przeszkodziło mu to w zrobieniu kariery. Większość jego ról to zwykłe osoby postawione przed niecodzienną sytuacją i zmuszone zmagać się z losem. Widzowie kochają takie postaci.\nTom aktorstwem zainteresował się szkole średniej (początkowo chciał zostać prezenterem radiowym). I tak krok, po kroku spełniał swoje marzenie. Wyjechał do miasta Cleveland, gdzie wziął udział w festiwalu Szekspirowskim (Great Lake Shakespeare Festival). Następnie dostał angaż do Reverside Theater. Tam zadebiutował w sztuce pt. „Poskromienie złośnicy”. Wkrótce zauważyli go telewizyjni panowie producenci.\nW 1980 roku zagrał w serialu komediowym „Bosom Buddies”, po którym pojawiły się pierwsze role kinowe. Role, których pokazał niebywały talent komediowy: „Plusk” (1984) „Wieczór kawalerski” (1984), „Skarbonka” (1986), „Dziennik Sierżanta Fridaya” (1987), „Duży” (1988). Za ten ostatni uzyskał pierwszą nominację do Oscara. Jakież było zdziwienie krytyków, gdy Hanks w latach 90. zerwał z tym wizerunkiem.\nJak się okazało w dramatach radził sobie doskonale. Obraz „Filadelfia” (1993) sprawił, że rozdzwoniły się telefony od wielkich reżyserów, a wielu widzów roniło łzy, będąc pod wrażeniem jego kreacji. Zaskoczył wszystkich kolejnym filmem. Jako Forrest Gump – chłopak o niskim ilorazie inteligencji, mający ogromne szczęście – przeszedł samego siebie.\nW 1996 roku zadebiutował w zawodzie reżysera produkcją „Szaleństwa młodości” (w którym również wystąpił razem z m.in. Liv Tyler). Trzy lata później otrzymał czwartą nominację do Oscara oraz Złotego Globa za kreację kapitana Millera w znakomitym dramacie wojennym „Szeregowiec Ryan” Stevena Spielberga. To nie był koniec triumfu aktora. Wcielenie się w rozbitka walczącego o przetrwanie na bezludnej wyspie w „Cas Away: Poza światem” również przyniosło mu te same wyróżnienia (piąta nominacja do Oscara!).\nHanks sprawdził się nie tylko jako aktor. Warto wspomnieć, że wyprodukował wspólnie ze Stevenem Spielbergiem dwa doceniane wojenne seriale: „Kompanię braci” (2001) oraz „Pacyfik” (2010).\nW latach 1978-1987 był żonaty z aktorką Samanthą Dillingham (w 2001 roku zmarła na raka kości). Urodziło się im dwoje dzieci: córka Elizabeth Ann i syn Colin (którego mogliśmy oglądać m.in. w 6 sezonie „Dextera”). W 1988 roku związał się z Ritą Wilson, której jest wierny po dziś dzień (dla niej zmienił wyznanie na prawosławne, mają dwóch synów).\nJakim człowiekiem jest prywatnie?\nWydaje się być sympatyczny i bardzo oddany każdej sprawie w którą się osobiście angażuje. Jest przyjacielem homoseksualistów. Bardzo aktywnie sprzeciwiał się poprawce konstytucyjnej w stanie Kalifornia (Propozycja 8) eliminującej prawo par tej samej płci do zawierania małżeństw. Wspierał również wszelkie idee pozyskiwania energii ze źródeł odnawialnych. Widać, że ważna jest dla niego ochrona środowiska i przyrody (posiada np. samochód elektryczny).\nCzy fan „Star Treka” i zespołu The Beatles spocznie na laurach? Niechaj „Kapitan Phillips” będzie odpowiedzią na to pytanie. Wszystkie znaki na niebie i ziemi wskazują, że z podniesioną głową znów pomaszeruje po najbardziej prestiżowe nagrody świata filmu albo przynajmniej uzyska nominacje do nich.\nGaleria zdjęć - Tom Hanks – mów mi Oscar!


Czwarty Zespół Obsługi Mieszkańców w Gdańsku już działa! - Gdańsk - oficjalna strona miasta\n...\tCzwarty Zespół Obsługi Mieszkańców w Gdańsku już działa!\nOd poniedziałku 12 listopada działa nowy punkt obsługi mieszkańców – Zespół Obsługi Mieszkańców nr IV w Gdańsku, który mieści się przy ul. Wilanowskiej 2 na Chełmie.Nowy punkt powstał, by podwyższyć jakość i dostępność świadczonych usług w naszym mieście – szczególnie dla mieszkańców południowych dzielnic. Na powierzchni 557 m2 utworzono 20 stanowisk pracy. Zespół świadczy mieszkańcom Miasta usługi z zakresu praw jazdy, ewidencji ludności, dowodów osobistych, ewidencji działalności gospodarczej. Lokal przystosowany jest dla osób niepełnosprawnych i dla Klientów z małymi dziećmi (pokój dla matki z dzieckiem, kącik dla dzieci). Na miejscu można także skorzystać z internetu czy wydrukować potrzebne dokumenty.We wtorek punkt oficjalnie otworzył prezydent Gdańska Paweł Adamowicz. – Dziękujemy wykonawcom i Gdańskiemu Towarzystwu Budownictwa Społecznego za to, że tak szybko powstał ten nowy punkt. Ten nowoczesny zespół obsługi mieszkańców jest teraz naszą wizytówką! – mówił prezydent. – Jest świetnie skomunikowany, dzięki bliskości przystanków tramwajowych i autobusowych oraz wielu miejsc parkingowych. Mieszkańcy południowych dzielnic Gdańska mogą teraz załatwić wiele urzędowych spraw, bez konieczności jechania do centrum miasta czy do Wrzeszcza.W ZOM nr 4 znajdują się także stanowiska Gdańskiego Centrum Obsługi Przedsiębiorców, które dotychczas działało wyłącznie w ZOM nr 1 przy ul. Partyzantów 74. Teraz także na Chełmie można załatwić wszystkie sprawy związane z działalnością gospodarczą.Usługi praw jazdy, dowodów osobistych i ewidencji ludności zostały przeniesione z Zespołu Obsługi Mieszkańców nr 2 przy ul. Milskiego 1, w którym pozostały dotychczasowe usługi związane z rejestracją pojazdów. Rodzaje spraw załatwianych w Zespołach Obsługi Mieszkańców:Nr 1 przy ul. Partyzantów 74 Rejestracja pojazdów Prawa jazdyDodatki mieszkaniowe (MOPR)Dowody osobiste Ewidencja ludności Ewidencja działalności gospodarczej Informacja i przyjmowanie korespondencji kierowanej do UrzęduNr 2 przy ul. Milskiego 1Rejestracja pojazdówInformacjaNr 3 przy ul. Nowe Ogrody 8/12Ewidencja ludności Dowody osobiste Prawa jazdy InformacjaPrzyjmowanie korespondencji kierowanej do Urzędu Nr 4 przy ul. Wilanowskiej 2 Prawa jazdy Dowody osobiste Ewidencja ludności Ewidencja działalności gospodarczej Informacja i przyjmowanie korespondencji kierowanej do UrzęduWszystkie Zespoły Obsługi Mieszkańców przyjmują Klientów w godzinach:poniedziałek 8:00 - 16:00wtorek 8:00 - 16:00środa 8:00 - 17:00czwartek 8:00 - 16:00piątek 8:00 - 15:00Dariusz Wołodźko / Biuro Prasowe\t« » Autor: Bartłomiej Borowczak / www.gdansk.pl\tKolejny ZOM w GdańskuOtwarcie nowego punktu obsługi Urzędu Miejskiego w Gdańsku. Zespół Obsługi Mieszkańców nr 4 mieści się przy ul. Wilanowskiej 2 na Chełmie. W uroczystości wzięli udział m.in. Prezydent Gdańska Paweł Adamowicz i Przewodniczący Rady Miasta Gdańska Bogdan Oleszek.\n« » Autor: Bartłomiej Borowczak / www.gdansk.pl\tKolejny ZOM w GdańskuOtwarcie nowego punktu obsługi Urzędu Miejskiego w Gdańsku. Zespół Obsługi Mieszkańców nr 4 mieści się przy ul. Wilanowskiej 2 na Chełmie. W uroczystości wzięli udział m.in. Prezydent Gdańska Paweł Adamowicz i Przewodniczący Rady Miasta Gdańska Bogdan Oleszek.\nPublikacja: 13.11.2012 13:08 Urząd Miejski


Cisnieniomierz DSK-1031a - SLAVKO\n» Cisnieniomierz DSK-1031a\nKod produktu: 53E0-9531E\nAparat do mierzenia ciśnienia Nissei 1031 to japoński profesjonalny ciśnieniomierz elektroniczny. Jest to urządzenie najwyższej klasy, które spełnia oczekiwania nie tylko użytkowników domowych, lecz również lekarzy i specjalistów z zakresu ochrony zdrowia. Ciśnieniomierz Nissei 1031 udowadnia, że automatyczny ciśnieniomierz naramienny, może być urządzeniem niesłychanie precyzyjnym i niezawodnym.\nCiekawostką może okazać się fakt, że opisywany wyrób to w pełni dotykowy ciśnieniomierz, który zawiera w sobie najbardziej nowoczesne i niezawodne rozwiązania technologiczne. Warto wymienić chociażby wskaźnik precyzji pomiaru, czyli specjalny system analizujący, czy pomiar zostanie przeprowadzony w sposób w 100% prawidłowy. Ponadto urządzenie posiada system pomiaru w trakcie napompowywania, co skraca czas wykonywania badania, jak również zwiększa komfort użytkowania. Dodatkowy wskaźnik ruchu ciała, pozwala na ograniczenie błędów wynikających z niewłaściwego zachowania się pacjenta podczas badania. Urządzenie sprawdza nawet stan zapięcia mankietu oraz czy jest on prawidłowo założony.\nAparat do mierzenia ciśnienia z dotykowym wyświetlaczem\nAutomatyczny ciśnieniomierz cyfrowy Nissei DSK-1031 posiada bardzo czytelny i duży wyświetlacz. Wynik prezentowany jest w sposób zrozumiały nawet dla osób starszych. Urządzenie posiada funkcję zegara i pamięć wyników dla 2 niezależnych użytkowników (2 bloki po 60 wyników). Aparat do mierzenia ciśnienia Nissei DSK1031 obsługuje się bardzo prosto, pomiar wykonywany jest wyłącznie za pomocą jednego dużego przycisku, który wystarcz dotknąć aby rozpocząć proces badania.\nWarto zwrócić uwagę na fakt, że urządzenie posiada możliwość pracy zarówno na bateriach (dołączonych do zestawu), jak i zasilaczu (również w zestawie). Aparat wyposażony został w sztywny uniwersalny mankiet, o bardzo szerokim zakresie regulacji: 22-42 (cm). Produkt posiada aż 5 lat gwarancji, co jednoznacznie potwierdza jego doskonałą jakość wykonania i bardzo wysoką niezawodność.\nprofesjonalny ciśnieniomierz elektroniczny japońskiego producenta\nnajwyższa precyzja pomiaru\nciśnieniomierz dotykowy, w pełni automatyczny\nuniwersalny mankiet o szerokim zakresie regulacji\nciśnieniomierz na baterie z dodatkowym zasilaczem\nprezentacja wyniku zgodna z WHO (klasyfikacja pomiaru)\n5 lat gwarancji „od drzwi do drzwi” (transport urządzenia na koszt dystrybutora)\nsztywny mankiet (znaczna poprawa komfortu użytkowania, wysoka trwałość)\npomiar ciśnienia w zakresie: 40 – 250 mmHg\npomiar tętna w zakresie: 46-160 ud./min.\npamięć urządzenia: 2 x 60 wyników + obliczanie średniej\nźródło zasilania: bateryjne (4 x baterie AA 1,5V w zestawie) lub zasilacz AC/DC 500mA (w zestawie)\nwaga urządzenia: 406 g (bez baterii)\nwymiary: 115 x 65 x 115 (mm)\nprofesjonalny ciśnieniomierz automatyczny Nissei DSK-1031 ze sztywnym mankietem\nkarta gwarancyjna (gwarancja na 5 lat)\nGwarancja posiada 5 lat


Rezolucja ws. uznania języka śląskiego już blisko? Łukasz Kohut z gotowym projektem\nŁukasz Kohut był gościem programu Rozmowa Dnia w Radiu Piekary. Europoseł Nowej Lewicy zakomunikował, że ma przygotowany projekt rezolucji ws. przyjęcia języka śląskiego. Jakie kroki w tę stronę poczyni Kohut?\nMiesiąc trwały przygotowania Kohuta i jego zespołu do stworzenia projektu rezolucji. Jak podkreśla, jej przeprowadzenie w Parlamencie Europejskim jest dla niego najważniejszym zadaniem.\n- Mam ze sobą projekt rezolucji, nawołującej rząd i polski parlament do doprowadzenia\ni uznania języka śląskiego i wzywający Komisję Europejską do poszanowania wielokulturowości Europy - mówi Łukasz Kohut, europoseł Nowej Lewicy.\nKohut dodaje, że jeszcze w tym tygodniu przeprowadzi rozmowy z europosłami, szefami grup politycznych oraz polskimi eurodeputowanymi. Projekt rezolucji jest tłumaczony na język angielski, w związku z czym za mniej więcej miesiąc znane będą pierwsze efekty.\nRezolucja a polski rząd\nEuroposeł wskazuje, że polski rząd w ostatnim czasie jako ostatnie egzekwuje prawo europejskie. Dlatego on swoje działania porównuje do przysłowia "kropla drąży skałę". W przypadku przyjęcia rezolucji Kohut wróci do polskiego Sejmu i zorganizuje w tej sprawie konferencję prasową.\n- To będzie pierwsza tego typu rezolucja w Europarlamencie w tej sprawie. To dla mnie historyczna i ważna chwila. Dyskusja w Europarlamencie z prof. Myśliwiec, prof. Bodnarem odbiła się szerokim echem. Na intergrupie zanotowana została bardzo duża frekwencja. Bardzo wiele osób obejrzało ją w internecie - wyjaśnia europoseł.\nKohut wspomina, że zjawiło się wielu delegatów z państw europejskich, ale zaproszeni zostali także wszyscy polscy europosłowie. Tylko jeden - Grzegorz Tobiszowski - pojawił się na sali w trakcie debaty.\nBiedroń wspiera postulaty Ślązaków?\nKilka tygodni przed debatą, Kohut wysłał mail do wszystkich polskich posłów i senatorów w sprawie języka śląskiego. Jak mówi, otrzymał tylko kilka pojedynczych odpowiedzi wspierających inicjatywę uznania języka śląskiego. Obecnie, w związku z rezolucją, apel zostanie ponowiony.\n- To jest jeden z tematów, które opozycja mogłaby robić razem i podpisać się pod apelem o uznanie języka śląskiego - podkreśla.\nEuroposeł wyjaśnia, że wszystkie jego działania, które przeprowadzane są w Europarlamencie, są zgodne z linią Donalda Tuska. Lider PO podkreślał, że trzeba w tej sprawie mocno i wyraźnie działać, a Ślązacy powinni się zjednoczyć i stworzyć spójny głos.\n"Łatwiej być Ślązakiem niż Polakiem"\nTakie słowa padły z ust Szczepana Twardocha, w trakcie debaty o Śląsku. Dotyczą one rzeczywistości europejskiej. Kohut uzasadnia, że on także zgadza się z tym stwierdzeniem.\n- Jest nam łatwiej odnaleźć się w zjednoczonej różnorodności w Europie. Jesteśmy bliżej mentalności zachodniej, to tu, na Śląsku, był najwyższy wynik poparcia członkostwa Polski w UE w 2003 roku - tłumaczy.\nŁukasz Kohut, język śląski w europarlamencie, rezolucja język śląski,


[24tp.pl] Mamy dość tych wahadeł\nMamy dość tych wahadeł\nMieszkańcy Podhala nie kryją frustracji niekończącymi się robotami drogowymi, najpierw w Kościelisku teraz w Witowie.\nChoć już powoli widać światełko w tunelu to niekończące się korki powodowane przez wahadła w tym rejonie coraz bardziej denerwują kierowców. Witów czeka na asfalt już ponad rok.\nOdwiedzin: 8707\tAktualizacja 2018-09-08 21:27:53\njojo 2018-09-09 20:22:06\nNowotarska miała być remontowana od 17.30 w piątek do świtu w sobotę. Dziś jest niedziela z asfaltem podobna sytuacja jak w Witowie. Oby w terminie krótszym niż w Witowie !\nkierowca 2018-09-09 13:27:51\nDo Poverene...mam rachunki za naprawę na kwotę 3.300 ale jak zorganizować właśnie proces zbiorowy ? jak to zrobić? jak porozumieć się z resztą poszkodowanych?\nZKrainyTępychToporków(KTT) 2018-09-09 09:57:38\n@asdfgh dobrze że i Ty zauważyłeś ten nonsens z oznaczeniem w Słodyczkach. Od początku pisałem, że oni dali ten znak bo innego nie mieli a redakcja w trzech artykułach podniecała się tym, że z jednej strony jest taki znak a z drugiej inny.\nasdfgh 2018-09-09 06:38:24\nWszelkie wahadła na Podhalu to nie niemożność wynikająca z braku miejsca czy innych uwarunkowań technicznych tylko z braku organizacji ruchu. Wystarczy przejechać przez Chochołów. Brak oznaczeń. panowie od kierowania ruchem chodzą sobie na przerwy. Ludzie wyjeżdżający ze swoich domów nie wiedzą w którą stronę aktualnie jest ruch. Podobna sytuacja w Białym Dunajcu na ul. gen. Galicy. Dramat! Kto wygrywa te przetargi? Czy naprawdę nie ma nikogo, kto kontroluje jak się robi te remonty? Żaden z Podhalańskich remontów nie jest dobrze oznaczony. Pamiętacie droga redakcjo jak na Słodyczkach najpierw zrobili ograniczenie do 7 ton? Po prostu nie mieli innego znaku i dali taki, z którego nie dało się zmazać do końca cyfry i litery. Kolejne mylące oznaczenie! Od drugiej strony było prawidłowe - to brak logicznej ciągłości. Po prostu dramat. Nie ma przepisów dotyczących oznaczania remontów w tym kraju? Musi być przecież ktoś, kto ma nad tym pieczę.\nczopek 2018-09-09 05:23:40\nDobre praktyki trzeba ćwiczyć z wyprzedzeniem. Żeby nowi kuracjusze mogli rozpocząć wywczasy, starzy muszą najpierw opuścić Kurort. Dobrze, że się sklepy budują - unikniemy wahadeł w biedronkach.\nPoverene 2018-09-08 23:57:25\nŻenada! Firma strabag powinna zapłacić wszystkim kierowcom którzy przez ponad rok czasu jeżdżą po zerwanym asfalcie i dziurach. Kto zapłaci za zużyte opony, wybite zawieszenie, amortyzatory i krzywe koła? Dlaczego zwykli mieszkańcy którzy przykładowo dojeżdżają codziennie do pracy do Zakopanego mają ponosić tego konsekwencje? Kto za to jest odpowiedzialny? Komu powinno być wstyd? Ukraińcom z firmy Strabag czy może Gminie Kościelisko? Jest to po prostu porażka i nie mieści się w głowie jak taka beznadzieja może się odbywać w dzisiejszych czasach. Asfalt został zerwany przed zimą, a tu druga zima nadchodzi. We wsi Witów tak samo, zrywali asfalt, podnosili krawiężniki, chodniki i mimo to, że miejscami dalej nie podnieśli chodników i nic nie jest dokończone to wylali ostatnią warstwę. To pokazuje jak w tej beznadziejnej firmie jest to zorganizowane i jak to działa. Poczytajcie sobie w google o śmietniskowym Strag*wnie. O opiniach ludzi którzy tam pracowali. Może jest ktoś chętny na pozew zbiorowy? Niech każdy pokaże zniszczenia na swoim samochodzie. A Tygodnik może i by pomógł zwykłym obywatelom , a nie pisał o jakiejś jednej sośnie w Pieninach nie zauważając całych wyschniętych lasów\nkierowca 2018-09-08 23:04:11\nTen tragiczny remont drogi na tym odcinku już dawno powinien się znalezć pod lupą prokuratury ,nagrania z naszych kamerek samochodowych powinny służyć jako dowód że nasze samochody bardzo na tym ucierpiały . Trzeba też wiedzieć że w planie jest zerwanie pozostałych fragmentów tej właśnie drogi tuż przed zimą a asfalt położony zostanie dopiero wiosną firma Strabag jest bezkarna i nie wiem dlaczego w ten skandaliczny remont nie ingeruje nawet Wojewódzki Zarząd Dróg w Krakowie myślę że powinno się tym zainteresować obojętnie którą z TELEWIZJI\nLeśniczy B 2018-09-08 22:45:10\nA stójcie wszyscy bo sami tego chcecie! Kilkakrotnie ingerowałem w sprawie remontu drogi 958 do ZDW ,UM,GDDKiA ale nikt mnie nie poparł bo każdy głupie teksty"nad tym stojom tengie głowy" lub "dej spokuj bo sie na tym nie znos bo z drzewem robis".I takie to głupie gadanie. Wystarczy kilka osób aby poświadczyło i tyle bo zdjęcia drogi mam i wiem gdzie to odesłać


W zależności od zaistniałego stanu faktycznego jest kilka podstaw prawnych do żądania nakazania opuszczenia lokalu przez małżonka:\n1. w sprawie o eksmisję – zgodnie przepisami ustawy o ochronie praw lokatorów (art. 13 ust. 2 ustawy o ochronie praw lokatorów) współlokator może wytoczyć powództwo o nakazanie przez sąd eksmisji małżonka, rozwiedzionego małżonka lub innego współlokatora tego samego lokalu, jeżeli ten swoim rażąco nagannym postępowaniem uniemożliwia wspólne zamieszkiwanie. Przepis ten ma zastosowanie jedynie do małżonków zajmujących mieszkanie jako lokatorzy (zgodnie z definicją zawartą w art. 2 ust. 1 pkt. 1 ustawy o ochronie praw lokatorów, lokatorem jest najemca lokalu lub osoba używająca lokal na podstawie innego tytułu prawnego niż prawo własności), nie dotyczy sytuacji, gdy małżonkowie są współwłaścicielami mieszkania (lub właścicielem jest jeden z nich);\n2. w sprawie o rozwód – zgodnie z art. 58 § 2 kodeksu rodzinnego i opiekuńczego w wyjątkowych wypadkach na wniosek małżonka, sąd w wyroku rozwodowym może nakazać eksmisję drugiego małżonka, gdy ten swym rażąco nagannym postępowaniem uniemożliwia wspólne zamieszkiwanie. Rozwiązanie to nie dotyczy sytuacji, gdy lokal mieszkalny stanowi majątek osobisty małżonka, który miałby zostać eksmitowany. Orzeczeniu eksmisji nie stoi na przeszkodzie wyprowadzenie się małżonka ze wspólnego mieszkania, albowiem może on do tego mieszkania powrócić. Na marginesie trzeba dodać, iż orzeczenie eksmisji nie powinno przesądzać o późniejszym przyznaniu mieszkania w sprawie o podział majątku. Dodatkowo sąd w wyroku rozwodowym może orzec o podziale wspólnego mieszkania albo o przyznaniu mieszkania jednemu z małżonków, pod warunkiem że drugi małżonek wyraża zgodę na jego opuszczenie bez konieczności zapewnienia mu lokalu zamiennego i pomieszczenia zastępczego. Sąd może to uczynić jedynie na zgodny wniosek stron;\n3. w sprawie o podział majątku – w sytuacji, gdy w wyniku podziału majątku, prawo do lokalu mieszkalnego zostało przyznane jednemu z małżonków, sąd powinien orzec o obowiązku drugiego małżonka opuszczenia lokalu i wydania go małżonkowi, któremu mieszkanie zostało przyznane. Dodatkowo, w przypadkach gdy w skład majątku wspólnego wchodzą prawo najmu lokalu mieszkalnego lub spółdzielcze lokatorskie prawo do lokalu mieszkalnego, sąd przyznając to prawo jednemu z byłych małżonków i nakazując drugiemu wydanie lokalu obowiązany jest orzec o uprawnieniu tego małżonka do otrzymania lokalu socjalnego bądź o braku takiego uprawnienia. Zobowiązanym do wydania lokalu jest tylko małżonek, któremu nie zostało przyznane prawo do lokalu (zobacz uchwały SN z 24 września 2003r., III CZP 56/03 i z 13 czerwca 2003r., III CZP 40/03);\n4. w sprawie o zobowiązanie sprawcy przemocy do opuszczenia mieszkania – zgodnie z art. 11a ustawy o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie, jeżeli członek rodziny (zatem nie tylko małżonek) wspólnie zajmujący mieszkanie stosuje przemoc w rodzinie, a tym samym czyni szczególnie uciążliwym wspólne zamieszkiwanie, sąd – na wniosek osoby dotkniętej przemocą – może zobowiązać go do opuszczenia mieszkania (chodzi o mieszkanie zajmowane na podstawie wszystkich możliwych tytułów – m.in. własność, spółdzielcze prawa do lokalu, najem, użyczenie itd.). Uprawnienie do żądania zobowiązania osoby do opuszczenia mieszkania przysługuje niezależnie od tego, czy sprawy tej przemocy można zarzucić popełnienie przestępstwa – niezależnie od tego czy toczy lub zakończyło się postępowanie karne. Postanowienie jest wykonalne z chwilą jego ogłoszenia. Nakaz jest czasowy – postanowienie może być zmienione lub uchylone w razie zmiany okoliczności;\n5. w postępowaniu karnym – zgodnie z art. 41a kodeksu karnego sąd, w razie skazania za przestępstwo przeciwko wolności seksualnej lub obyczajności na szkodę małoletniego lub inne przestępstwo przeciwko wolności oraz w razie skazania za umyślne przestępstwo z użyciem przemocy, w tym zwłaszcza przemocy wobec osoby najbliższej, może m.in. nakazać sprawcy okresowe opuszczenie lokalu zajmowanego wspólnie z pokrzywdzonym oraz zakaz zbliżania się do pokrzywdzonego. W trakcie postępowania karnego, jeżeli zachodzą przesłanki do stosowania tymczasowego aresztowania, zamiast tymczasowego aresztowania sąd może zastosować wobec sprawcy dozór, pod warunkiem, że oskarżony w wyznaczonym terminie opuści lokal zajmowany wspólnie z pokrzywdzonym oraz określi miejsce swojego pobytu (art. 275 § 3 k.p.k.).\nMożliwości jest wiele, wszystko zależy jednak od konkretnego stanu faktycznego. Każdy przypadek eksmisji byłego małżonka jest inny, dlatego, niezależnie od tego czy chce się wyeksmitować małżonka czy jest się zagrożonym eksmisją, ważne jest żeby zasięgnać porady doświadczonego adwokata lub radcy prawnego który specjalizuje się w sprawach rodzinnych.


Serwisy pożyczkowe - nowy sposób inwestowania - Money.pl\nStrona głównaGospodarkaNowa gospodarkaE-biznesSerwisy pożyczkowe - nowy sposób inwestowania\n| 08.01.2008 6:30\nSerwisy pożyczkowe - nowy sposób inwestowania\nUdzielanie pożyczek opłaca się bardziej niż lokata. Już wkrótce pożyczać będzie mógł każdy.\n*Udzielanie pożyczek opłaca się bardziej niż lokata, a ostatnio nawet bardziej niż gra na giełdzie - zapewniają twórcy polskich serwisów pożyczkowych. Już wkrótce pożyczać będzie mógł każdy. *\nSerwisy Monetto.pl i Finansowo.pl to pionierzy na rynku tzw. pożyczek społecznych. Ich użytkownicy, bez pośrednictwa banków, będą mogli oferować i zaciągać pożyczki. Zawieranie transakcji przypomina funkcjonowanie aukcji internetowych. Osoba, która potrzebuje pieniędzy określa na jakie warunki pożyczki jest przygotowana i otwiera licytację. Użytkownicy, którzy dysponują wolną gotówką składają swoje oferty. Pożyczkodawca wybiera najkorzystniejszą dla siebie i zainteresowane strony podpisują umowę. Podobnie system działa w przeciwną stronę, kiedy to pożyczkodawca wybiera, komu i ile pożyczy.\nW Wielkiej Brytanii i USA tzw. "social lending" cieszy się dużą popularnością. Twórcy rodzimych serwisów liczą na to, że oferta trafi do Polaków, którzy chcą pieniądze pożyczać szybko i na niższy procent niż w bankach.\n"Na rynku finansowym jest nisza, którą chcemy wykorzystać" - mówi Money.pl Łukasz Banach z zespołu projektowego Monetto.pl. - "Pożyczki w systemie P2P (Person-to-person) dają pożyczkobiorcom możliwość wynegocjowania niższego oprocentowania. Dla pożyczających to z kolei forma inwestycji, na której można zarobić więcej niż na lokacie."\n"Nasza grupa docelowa to na początku przede wszystkim studenci. Dla nich możliwość pożyczenia choćby 200 złotych na kilka dni może być atrakcyjna" - mówi Rafał Agnieszczak z Finansowo.pl. - "Tym bardziej, że dzięki internetowi nie trzeba się afiszować z tym, że potrzebujemy pieniędzy."\nMoney.pl sprawdziło, jak serwisy chcą zagwarantować bezpieczeństwo transakcji i zapobiegać ewentualnym oszustwom. Finansowo.pl na początku da możliwość transakcji tylko między bliskimi znajomymi. Pożyczać będzie można tylko niewielkie kwoty od osób, które zdefiniujemy w swoim profilu użytkownika jako zaufane. Ma to ograniczyć do minimum ewentualność oszustwa i umożliwić budowanie reputacji na przyszłość - jako wiarygodnych pożyczkodawców i uczciwych pożyczkobiorców.\n"Mamy świadomość, że ryzyka całkiem nie unikniemy, dlatego użytkownicy będą mieli dostęp do narzędzi, które pozwolą wyegzekwować należność" - zapewnia Agnieszczak. - "Mamy też procedury, które nie pozwolą na zakładanie fikcyjnych kont."\n_ Odsetek tzw. "oszukańczych transakcji", czyli niespłaconych pożyczek w zachodnich serwisach (ZOPA, Prosper) nie przekracza 0,1 procenta. _Monetto.pl już na etapie dopuszczenia do platformy będzie weryfikować wiarygodność użytkowników. Każdy będzie musiał wypełnić ankietę, podobną do tych, jakich wymagają banki. "Na tej podstawie będziemy decydować, jakie użytkownik będzie miał możliwości i uprawnienia" - wyjaśnia redakcji Money.pl Łukasz Banach. Już na wstępie dyskwalifikowani będą notoryczni dłużnicy, figurujący w spisach niewiarygodnych klientów i osoby, wobec których toczyło się wiele postępowań windykacyjnych.\nAby zminimalizować ryzyko do zera, Monetto będzie oferowało ubezpieczenie transakcji. W krytycznych sytuacjach serwis oferuje też pomoc firmy windykacyjnej. "Zagrożeń nie da się wyeliminować całkowicie" - nie ukrywa Banach. - "Trzeba pamiętać, że pożyczka jest formą inwestycji. Na giełdzie i w funduszach inwestycyjnych również można stracić."\nPodatek od pożyczania\nPożyczający muszą pamiętać, że operacje finansowe - również te za pośrednictwem internetu - podlegają przepisom podatkowym i trzeba się z nich rozliczyć. Osoba oferująca pożyczki musi w swoim formularzu PIT wykazać, ile zarobiła na pożyczce i od dochodu odprowadzić 19 procent podatku. Identycznie jak w przypadku odsetek na lokacie (choć wtedy bank za nas załatwia formalności i odprowadza należny podatek). Pożyczkobiorca natomiast powinien zapłacić 2 procent podatku od czynności cywilnoprawnych, jeśli w ciągu trzech lat pożyczy więcej niż 5 tysięcy złotych od jednej osoby lub 25 tysięcy złotych w ogóle. Z podatku zwolnione są tylko pożyczki udzielone członkom najbliższej rodziny.\nPod względem podejścia do kwestii podatkowych modele proponowane przez oba serwisy pożyczkowe będą się zasadniczo różnić:\n"W początkowej fazie na Finansowo.pl będą obowiązywać ograniczenia, które nie pozwolą użytkownikom przekroczyć limitów wolnych od podatku - zapowiada Rafał Agnieszczak. - "Opodatkowane są również jednorazowe transakcje powyżej 1000 złotych. Tej granicy nie będzie można przekroczyć."\nMonetto.pl w chwili uruchomienia serwisu opublikuje własne ekspertyzy prawne, dotyczące kwestii podatkowych. Każdy uczestnik platformy otrzyma też szczegółowe rozliczenie swoich transakcji z informacją, jaki podatek musi odprowadzić do urzędu skarbowego.\nM*inimalne prowizje na zachętę*\nChoć oba serwisy oferować będą nowatorskie rozwiązania na polskim rynku, ich twórcy nie są nowicjuszami w branży finansowej. Autorzy Monetto.pl doświadczenie zdobywali w takich projektach jak bank Inteligo czy MojeRachunki.pl. W projekt zaangażowany jest też mBank, który dostarcza know-how i mechanizmy transakcyjne. Będzie również wspierał Monetto pod kątem marketingu. Za twórcami działającego od dwóch lat Finansowo.pl stoi ponadto doświadczenie zdobyte w ramach prowadzenie platformy aukcyjnej Swistak.pl oraz sukces społecznościowego serwisu Fotka.pl\n_ Od lutego 2006 roku pierwszy na amerykańskim rynku serwis pożyczkowy Prosper.com zdobył ponad 540 tysięcy użytkownikom i pośredniczył w pożyczkach na łączną kwotę 109 milionów dolarów. _ Aby dodatkowo zachęcić Polaków do internetowych pożyczek, serwisy stawiają na symboliczne prowizje. Początkowo korzystanie z serwisu Finansowo.pl będzie całkowicie bezpłatne. "Z czasem serwis będzie pobierać niewielką prowizję, ale nie większą niż 1 procent" - zapowiada Rafał Agnieszczak.\nŁukasz Banach zapowiada mikroprowizje na poziomie 0,5 - 1 procent. "Ostateczna prowizja będzie zależeć od kwoty i warunków, jakie uzgodnią ze sobą strony transakcji" - wyjaśnia szef zespołu projektowego Monetto, choć nie wyklucza, że i jego serwis na początku całkowicie zrezygnuje z prowizji.\nKiedy ruszą polskie pożyczki P2P? W Finansowo.pl, w ramach dotychczasowej struktury można już znaleźć ogłoszenia transakcji prywatnych. Monetto przygotowuje się do testów. Ruszy - jak zapowiada Łukasz Banach - w ciągu kilku tygodni.\n> Podatki od pożyczek p2p\n> Porównaj kredyty gotówkowe banków\n> Pożyczki w internecie bez prowizji


35 TC: czy ktoś mnie wysłucha? – Lisia Mama\n35 TC: czy ktoś mnie wysłucha?\nNapisano 15 stycznia 2014 przez nualia\nPowoli uświadamiam sobie, że TEN DZIEŃ zbliża się wielkimi krokami. Nie wiem kiedy minęło mi tych 35 tygodni…\nOstatnio jednak czuję się trochę gorzej, ciężej mi się śpi, szybciej się męczę a tempo spaceru jest dosłownie ślimaczym tempem 😉 Tam, gdzie dochodziłam w 15 minut, teraz potrzebuję na spokojnie pół godziny. Ale z drugiej strony mam czas, nigdzie mi się nie śpieszy.\nWczoraj mieliśmy ostatnie zajęcia w szkole rodzenia, gdzie dostaliśmy dyplomy, omówiliśmy jeszcze raz wyprawkę do szpitala i mieliśmy ostatnią szansę zadać nurtujące nas pytania. Chciałam przygotować sobie listę pytań, które wciąż mi się nasuwają i w związku z tym wertowałam fora związane z porodem, połogiem i opisem szpitali, głównie na Klinicznej. Przeraziła mnie ilość negatywnych komentarzy, złych wspomnień, okropnych doświadczeń. Rzadko kiedy trafiałam na jakiś pozytywny odzew. Przyznam, że ogarnął mnie strach i poczułam nawet wstręt do samego porodu, który mam wrażenie odbywa się taśmowo. Każdego nacinają, żeby było jak najszybciej i kolejna! Czy ktoś będzie respektował fakt, że będę mieć plan porodu i poproszę o ochronę krocza? Położna twierdzi, że mogę próbować, bo może trafię na kogoś, kto mnie wysłucha. Czy to nie jest okropne?\nJedyne pozytywne opinie wyczytałam o szpitalu w Pucku. Nawet opis oddziału położniczego na stronie szpitala bardzo mi odpowiada. Niestety Puck to kawał drogi, a bez samochodu nie wyobrażam sobie takiej wyprawy.\nNo cóż, w przyszłym tygodniu będziemy zwiedzać szpital na Klinicznej. Nie chcę źle się nastawiać, bo pewnie będę ostatecznie rodzić właśnie tam. Bo najbliżej domu. Bo chcę jak najszybciej wrócić z Maleństwem do miejsca, gdzie ktoś o nas zadba i będziemy czuć się bezpiecznie.\nPostaram się myśleć pozytywnie, bo chyba tylko to mi zostało 🙂\nblog, ciąża, pamiętnik\nWarsztaty: Mama nigdy nie jest sama!\nPromocja – w Rossmannie laktator Lovi za 1gr!\n0 myśli na “35 TC: czy ktoś mnie wysłucha?”\nFaken De Ju pisze:\n22 stycznia 2014 o 15:08\nLepiej jest mieć nacięcie 😉 u mnie dzieciątko by się nie zmieściło gdyby nie to 😉 no i poproś o znieczulenie, naprawdę wszystko co o nim mówią, o skutkach ubocznych, sratatata, ja nic takiego nie miałam, poród ze znieczuleniem był naprawdę przyjemny 🙂\nPozostaw odpowiedź Faken De Ju Anuluj pisanie odpowiedzi\nKomiksy dla przedszkolaków cz.1\nCzwarte urodziny w stylu Safari\nPierwszy post – po raz drugi\nDinosaur Birthday Party: trzecie urodziny z dinozaurami


Dyplom uznania — BIBLIOTEKA INTERNETOWA Strażnicy\nw01 15.8 s. 32\nSTOWARZYSZENIE dziennikarzy kongijskich i afrykańskich na rzecz rozwoju (AJOCAD) w Demokratycznej Republice Konga przyznaje takie wyróżnienie celem „uhonorowania osób lub organizacji społecznych, które miały wybitny wkład w rozwój [tego kraju]”.\nDnia 17 listopada 2000 roku dyplom taki wręczono Świadkom Jehowy, ponieważ „dzięki swoim publikacjom, mającym wartość edukacyjną i naukową, przyczynili się do krzewienia oświaty wśród obywateli Konga”.\nWydawana w Kinszasie gazeta Le Phare donosiła: „Trudno znaleźć mieszkańca Konga, który by się nie zetknął z czasopismami Strażnica i Przebudźcie się! lub innymi wydawnictwami Świadków Jehowy. Omawiają one sprawy dotyczące wszystkich dziedzin życia”. W artykule wspomniano również, że uczą, „jak się uporać z dzisiejszymi problemami”, i wskazują na „głębsze znaczenie współczesnych wydarzeń”. Każde takie czasopismo „zachowuje neutralność wobec spraw politycznych i nie uważa żadnej rasy za lepszą od innych”. Literatura ta umacnia też „zaufanie do obietnicy naszego Stwórcy, że obecny niegodziwy i pełen bezprawia system rzeczy zostanie zastąpiony przez nowy świat, w którym zapanuje pokój i bezpieczeństwo”.\nJak zauważa wspomniane stowarzyszenie, wydawnictwa Świadków Jehowy służą pożytkowi większości mieszkańców Konga. Państwo również mogą odnieść korzyść z tych tchnących nadzieją informacji, dostępnych w setkach języków.\nProsimy zapoznać się z poniższym wyjaśnieniem, w jaki sposób można otrzymać te publikacje.


Dzieci: Maren Kids Jkt | ZAJO Polska\nRacing Red, 360 Vertigo, 0g\nKod produktu: 80015\nWodoodporna i oddychająca kurtka dziecięca Maren, przeznaczona do noszenia przez cały rok..\tSzczegółowy opis\nCena nomalna 471,90 zł ? 268,90 zł\n471,90 zł ? 268,90 zł\nWystarczająco lekka, aby chronić przed deszczem podczas letnich wędrówek, wystarczająco wytrzymała do noszenia na stokach narciarskich i w trudnym terenie. Wysoką jakość kurtki Maren Kids zapewnia wodoodporny materiał 360 Vertigo o laminowanej strukturze, która skutecznie odprowadza pot i wilgoć na zewnątrz i z dala od ciała, jednocześnie służąc jako bariera chroniąca przed kroplami deszczu. W celu zapewnienia wodoodporności, suwaki zostały osłonięte patkami, a szwy sklejone, aby nawet kropla nie dostała się do środka. Kurtka Maren Kids sprawdzi się w każdych warunkach i będzie niezawodnym towarzyszem wszystkich przygód Twojego dziecka.\nWodoodporne wykończenie odprowadza wodę z powierzchni materiału. Klejone szwy dla dodatkowej wodoodporności. W pełni regulowany kaptur z laminowanymi brzegami Profilowane łokcie Laminowana listwa nad zamkiem Dwie zapinane kieszenie boczne Regulowany ściągacz w pasie Laminowane regulowane na rzepy mankiety Rękawy z wyściółką Panele tylni i przedni z siatką Elementy odblaskowe\nWszystkie produkty membranowe powinny być prane w pralce. Należy wybrać program przeznaczony do materiałów syntetycznych i temperaturę 30° C. Zaleca się używanie specjalnych płynnych środków piorących, bardziej rozpuszczalnych niż zwykłe, które mogą zatkać pory w membranie i zmniejszyć jej oddychalność. Zastosuj jeden lub dwa dodatkowe cykle płukania, aby usunąć pozostałości detergentu. Nie używaj płynów do płukania. Bardzo zabrudzone części ubrania powinny być uprzednio namoczone lub uprane ręcznie z użyciem mydła. Piorąc ręcznie unikaj intensywnego ugniatania. Ubranie należy prać delikatnie a potem dobrze wypłukać. Nie skręcaj ubrania wyciskając wodę, ponieważ może to uszkodzić membranę. Po upraniu powieś ubranie i susz w temperaturze pokojowej. W przypadku prania chemicznego poproś o płukanie w czystym destylacie oraz impregnację. Mimo, że nasze produkty membranowe mają trwałą powłokę wodoodporną, może ona zmniejszyć swoją wydajność w wyniku zużycia mechanicznego, chemikaliów i zmian temperatur. Żywotność powłoki zależy od pielęgnacji i oczekiwań użytkownika. Uwaga: nie należy mylić wodoszczelności z wodoodpornością. Wodoszczelność oznacza właściwości usuwania kropel wody z powierzchni. Tkanina jednak nasiąka wodą. Nasiąknięte wodą ubranie staje się cięższe. Zmniejsza się też oddychalność. Dlatego należy impregnować ubranie po pewnym czasie, a także po praniu.


Piąta Pora Roku: Tofu, botwina i trochę wina :)\nTak właśnie szybko i przyjemnie załatwiłam sprawę piątkowego obiadu.\nZazwyczaj w piątki robię coś szybkiego i nieskomplikowanego, większe gotowanie zostawiam na weekend.\nTym razem postanowiłam wykorzystać botwinę, której jemy bardzo niewiele. Wydaje mi się, że średnio raz w roku. Dlatego tym razem postanowiłam zrobić ją nie jako zupę, ale podobnie jak szpinak - na patelni.\nNajpierw na olej kokosowy trafiły posiekane w płatki ząbki czosnku, potem botwinka. Ponieważ miałam jeszcze jakieś niewykorzystane wcześniej warzywa, nastawiłam parowar z ziemniakami, młodymi marchewkami i szparagami. Marchewka prosto z parowaru trafiła na patelnię do botwiny. W roli mięsa wystąpiło tofu wędzone pokrojone w paski.\nJedną z zalet tego obiadu, która jak dla mnie jest bardzo istotna, jest jego wygląd. Kolory warzyw pięknie komponują się ze sobą. Najładniej wygląda mocny orange marchewki pomiędzy botwinką.\nAutor: GreenEye o 18:20\nTagi: botwina, obiad, parowar, szparagi, tofu, ziemniaki


69406\t Drzwi lewe\npóźne popołudnie jest niczym wobec wieczności, bywa jednak na tyle długie, że może, choć nie musi, przesądzić o czyimś losie.\nTkwiła bezczynnie wśród przestrzeni pokoju i szukała inspiracji do zabrania się za pracę. Język czekał, reportaż czekał, czekał remont i kilka drobiazgów. Kilka to nawet bardzo ważnych. Jednak coś jakby w niej wygasło, coś zeschło i odpadło. Upał nie pomagał a wręcz małostkowo przeszkadzał, wdzierał się w myśli, rozleniwiał i kpił. Dzisiaj prawie była burza i prawie się ochłodziło. Zaledwie przed chwilą. Zagrzmiało, chlapnęło parę kropli i poszło. Trochę się obijało jeszcze po górach. Obijało, jak ostatnio w poniedziałek, kiedy w połowie długiego dnia pracy po prostu zakpiło z kobiety i wpędziło w tchórzostwo; zakpiło podle i bez cienia wstydu.\nOwszem, kilka drobiazgów dziś zrobiła: kupiła tanio pomidory i ogórki z Hiszpanii; nabyła specyfiki w aptece i w rodzinnej wsi trochę, z połowicznym skutkiem, bawiła się w paleontologa. Resztę dnia coś zajmowało, takie coś, co właściwie można nazwać niczym: zbyt długie poranne wstawanie, zważywszy na skutki perturbacji dnia poprzedniego; leniwe picie kawy, z płonną nadzieją, że obudzi; oraz stawanie pośrodku pokoju i ocenianie czujnym okiem rozgardiaszu. Pytanie: Kiedy to wszystko ogarnę? – Odbierało ochotę na cokolwiek, powodując, że od kilku dni do ogarnięcia pozostawało jeszcze więcej, i więcej. Bo i nie wszystko od niej zależało.\nTak. Na pewno. Konieczne były decyzje i następujące po nich działania, ale wszystko pozostawało w porządku, i biegło zgodnie z planem dopóki nie wyszło poza drzwi.\nZderzenie z atmosferą zgnuśnienia; lenistwa; spania cały dzień; niemożności podjęcia decyzji; proszenia się o inicjatywę; wyciąganie na siłę kogoś z pieleszy; tłumaczenia, że coś się powinno, że można; borykanie się z uzależnieniem (nie swoim), które, jak bezlitosny kpiarz, wpływało na wszystko, co się działo w domu. To mogło zniechęcać i zniechęcało.\nRzeczywistość w jakiej tkwiła można było podzielić na tę sprzed i spoza drzwi. Były niczym wrota, w bezpiecznym polu magnetycznym otaczającym pokój. Kupiła je kiedyś za zaledwie czterdzieści złotych, zdemontowane z ościeży w jednym z bloków rozsianych ponad niecką. Niecką, w której większość stanowiły zabudowania starego miasta. Miasta o mentalności wsi, gdzie pewnego, czerwcowego popołudnia powstała rada etyki, na czele z księdzem Łokciem i kilkoma innymi ideologicznie fanatycznymi personami; gdzie zapadały decyzje, kto może, a kto nie, występować na koncertach w onym mieście. Rada w trosce o owieczki pilnowała, aby szatańskie nasienie z rockowych, czy też innych zespołów, nie zapanowało nad świadomością niczego nieświadomych.\nJulka była świadoma, co stanowiło problem dla wielu, którzy się z nią zderzali. Niestety dla niej samej świadomość także nie przynosiła profitów i nie pozwalała przechodzić przez życie gładko i komfortowo. Do chwili, kiedy się nie odezwała, na przykład tak:\n- Przepraszam pana bardzo, ale proszę się do mnie w ten sposób nie zwracać. To nie zastawy na walkach kogutów;\n- Życzenie pani jest niezgodne z intencją ustawodawcy, czyli że ustawodawca nie nakłada na mnie takiego obowiązku;\n- do tej chwili wszystko bywało ok. I choć komunikowała wolno, przyjaznym jak jej się zdawało tonem i oczywista, broniła swoich praw, to zapominała, że jej oczy często miały wyraz: Uważaj, oberwiesz! (Ciemne, skrajnie ciemne, ciężkie, piwne oczy i wypełniające je po brzegi przepastny smutek, który ani się zaczyna, ani nie kończy, ale pojawia się często. Zawisa i przytłacza. Tak po prostu.) Zasadniczo jednak nikt nie obrywał, oprócz niej. Przebijała się przecież przez beton, a ten kruszy się wolno. Oddając sprawiedliwość, bywało, że trafiała. W te dni, kiedy miała moc karabinu maszynowego kaliber 50*. Wyprowiantowana w przeciwpancerną, z gracją kosiła ofiary naciskając na spust, wywołując w powietrzu owo charakterystyczne tuun, tuun, tuun, tuun…\nBywało, ale nie dziś. Leżała właśnie na kanapie, która czasy świetności miała już za sobą i rozmyślała, czy teraz, przed wieczorem powinna wstać i otworzyć drzwi. Kremowy, płycinowy prostokąt z matową szybą, na którą naniesiono imitację witrażu, sama jakiś czas temu obstalowała, we własnoręcznie wyciętej z krawędziaków ościeżnicy. Sama oną ościeżnicę montowała, i sama dostawiła niewielką ścianę dopełniającą odgrodzenie od świata. Drzwi zastąpiły kotarę, która była li tylko iluzją posiadania czterech kątów.\nNareszcie bowiem, po długiej banicji przywłaszczyła i przewłaszczyła wydzielony, zapełniony gratami, podniszczony raum na werandzie i mogła orzec, że trochę jest u siebie. Trochę, bo przestrzeń prawie dwa na dokładnie trzy metry żyła jej tchnieniem, ale już wszystko wokół, łącznie ze ścianami nie należało do niej. Tylko owe drzwi, z wciąż wypadającą klamką posiadły odcisk ze znamieniem niepodważalnej własności.\nZatem leżała i rozmyślała, czy usiąść, wstać, zmusić się do dwóch kroków, nacisnąć wspomnianą i wyjść.\nW alternatywie miała napoczęta książkę, sen, albo naukę; albo cokolwiek do zrobienia w granicach rewiru. A czas mijał. Martwiła się bardzo o upływ czasu. Choć taki sam dla wszystkich i bądź, co bądź sprawiedliwy. Ze smutkiem stwierdzała, że raczej nie uda się jej efektywnie wykorzystać jego pływów dla celów własnych, na tyle efektywnie, by móc jeszcze odpocząć i pójść spać z poczuciem dobrze spełnionego dnia. A płynął nieubłaganie, acz nieszczęśliwie wolno.\nTymczasem nie mogła się zdecydować i właśnie to ją martwiło najbardziej. Wóz, albo przewóz, - jak mawiał dziadek. A tu ani konia, a jakby koń nawet był, to nie było go do czego zaprzęgnąć. Nie brnęła także, jak można by sądzić, ku sytuacji patowej, która koniec końców odebrałaby jej możliwość ruchu. W tym tylko wypadku niemożność byłaby cokolwiek jakimś usprawiedliwieniem. Pat, przecież, musiałby być poprzedzony wcześniejszym działaniem. A Julka, mimo, że jak niepocieszony szachista, czuła się ani wygrana, ani przegrana, to nie odczuwała krzty zmęczenia, jakie się czuje po stoczonej walce. Miała z tego powodu krótkotrwałe, ale jednak wyrzuty sumienia; lub też wyrzuty trwałe, ale odchodzące i powracające jak ocean pod wpływem cyklów księżyca. Tak czy siak sytuacja była z rodzaju beznadziejnych. Chciała nawet bardzo, żeby zaistniał nieszczęsny pat, ale żeby zaistniał, musiałaby stać pod ścianą i walczyć, a ona tylko stała. Stała i nawet nie grzebała czubkiem buta w uklepanej ziemi. Jeśli już, to raczej była tylko, albo aż, jak przetworzona przez proces produkcyjny rzecz, z dopiskiem: wybrakowana. I nawet na tle ściany bardziej zlewała się z tłem, niż odróżniała. Skonstatowała, że ekspert od kontroli jakości (kimkolwiek był), musiał się jej dobrze przyjrzeć, a nawet aż za dobrze, skoro dopatrzył się uchybień, których na pierwszy rzut oka widać nie było. A czas płynął.\nPrzeszłego roku, od pewnej roztropnej kobiety, nauczyła się ściągać zegarek z nadgarstka zaraz po powrocie do domu. Miało to tę zaletę, że nie ścigała się z czasem poza godzinami spędzonymi w pracy. Bywało jednak zgubne, tak jak dziś. Zegarek leżał od wczoraj na stoliku nietknięty, leniwie obracając wskazówki. Można by się pokusić nawet o stwierdzenie, że dopasował się do jej dzisiejszego rytmu i na przekór prawom fizyki spowalniał czas. Doszło więc i do tego, że i przed drzwiami rozplanowany dzień miał się źle i umykały z notesu istotne i mniej istotne, ale umiejscowione z rozmysłem po sobie czynności.\nRzeczywistość jeszcze tkwiła w późnym popołudniu, jeszcze jakoś się trzymała, ale pewno za chwilę podda się naporom wieczoru. Zanim jednak, istniała realna szansa, że choć coś, z planu na wieczór da się uratować.\nI pojawiła się. Ktoś otworzył drzwi werandy, zdejmował buty i odezwał się głosem mamy. Chciała zawołać, nawiązać rozmowę i wreszcie wstać, lecz nim podjęła decyzję drzwi od domu właściwego zamknęły się i nastała cisza. Kilka minut później znów ktoś przeszedł, ale musiała przysnąć, bo usłyszała tylko charakterystyczny stukot lekko rozchwianego zamka z werandy i znów nic. Zdążyła tylko zmienić bok z lewego na prawy, żeby w razie czego, móc szybciej zareagować. Potem jednak odwróciła się z powrotem i nakryła kołdrą. Przecież zawsze mogę wstać – przemknęło jej przez myśl - a pod kołdrą cieplej. Błogość kołdrzana odebrała jej ostatki woli i szybkości. Pomyślała sobie, iż szkoda nawet, że nie jest chora. Miałaby doskonałą wymówkę. Alibi dla bezczynności i alternatywę dla słabości, która wyłączyła ją dziś z nurtu.\n- …Jakaś gorączka, z bólem mięśni i brakiem apetytu. Na przykład zimnica i odpowiednia na nią dawka chininy. – przemknęło w potoku myśli.\nMajaczyłaby wydobywając się z ciężkiego stanu chorobowego. Nie musiałaby nic jeść i w przeciągu tygodnia, dwu znacznie by schudła. Silny organizm wydobyłby się z choroby, a ciało nabrałoby estetycznego całkiem wyglądu; w skali od jeden do dziesięć na: podobam się sobie w lustrze…\nPowiedzmy jednak szczerze, że choroba zawsze niesie ze sobą ryzyko i nie wszystko mogłoby pójść gładkim scenariuszem; a powikłania nie chodzą po lesie - tych miała w innych względach, na co dzień dosyć. Lustro natomiast wcale nie musiałoby być zadowolone i podobanie się okupione gorączką, bólem i uziemieniem, wprowadziłoby chaos w zmęczonej głowie, trudny do przewidzenia w skutkach. Zatem Julka szybko zapomniała o onym scenariuszu, tym bardziej, że nie był jedynym, który przyszedł jej na myśl. A umysł miała giętki, o szerokim spojrzeniu, analityczny. Wyobraźnia również działała sprawnie, więc nie było kłopotu, żeby nowa myśl, zastąpiła starą i kolejna, i następna.\nOto właśnie przyszło jej na myśl, że powinna zatroszczyć się o pęcherz, ugasić pragnienie, coś zjeść, a potem ugasić pragnienie - w kolejności dokładnie takiej.\nPrzetarła oczy. Wstała, niechętnie opuszczając łóżko. Dopiła zimną herbatę, robiąc w ulubionym kubku miejsce na nową. Skrzypnęła zawiasami. Zadziałała ciałem na fotokomórkę na werandzie i w świetle kinkietu weszła do domu właściwego. A kiedy klamka od drzwi już zapadła zamknięta i zgasło światło, ustawione na jak najkrócej wyrósł przed nią naburmuszony jejmość i trzasnął drzwiami do swego pokoju. Nie zwracając jednak uwagi na trzask, Julka udała się w miejsce wiadome. Dopełniwszy formalności spuściła wodę, umyła ręce i zamknęła za sobą drzwi. Kiedy już w kuchni, wrzuciła warzywa na patelnię i poddała one duszeniu, wyszedł znowu. Nie do końca było wiadomo, czego szuka, ale skoro wyszedł raz drugi, istniało ryzyko, że sprawdza grunt do zainicjowania konfliktu, na który kobieta ochoty nie miała. Jego jednak nie obchodziło, na co kto ma ochotę. W swoich egoistycznych zapędach i bez powodu przelewał złość na nią. Można by rzec, że obijał o Julkę piłeczkę. Lub też zieloną krągłość podawaną złośliwie przez życie, jak z automatu, próbował od siebie jak najdalej odrzucić a przy okazji, trafić Julkę i poprawić sobie nastrój. Lub też jedno i drugie. Na nieszczęście Julę ciężko było trafić, a jej cierpliwość była jak łąka za kortem tenisowym. Najczęściej piłki spadały, zawieruszały się i niemożliwym było je odnaleźć. Próżnym było czekanie na wolej, czy forhend i tym samym niemożliwa była kontra na którą zawsze czekał w napięciu. Gotowy na każdy scenariusz odbicia, jak przystało na wytrawnego gracza. Proces ten, zważywszy na wspomnianą, anielską cierpliwość kobiety, był czymś w rodzaju kumulacji, jak w totalizatorze. Bywały niestety i takie dni gdy oddawała hurtem. Nie był to czas szczęśliwy dla nikogo, kto znajdował się w zasięgu białych linii. Kiedy piłek była już znaczna ilość, taka, o którą się można było potknąć, przerzucała za płot, na właściwą stronę kortu, wszystkie na raz...\nJeśli ktoś pomyślał, że: ten na szczupłych nogach z wydatnym brzuchem, nazbyt energiczny, stojący naprzeciwko niej facet, bywał choćby tenisistą, - to owszem, trochę się zagalopował, a nawet jest w wielkim błędzie. Krótko ścięta, czarno-siwa szczecina, tegoż samego koloru wąsy, ściśnięte usta i rozbiegany wzrok, oraz ręce, z którymi nie wiedział, co zrobić, były oznaką nie kunsztu, lecz złośliwości.\nWyszedł. To jeszcze nie koniec – przemknęło Julce przez myśl. Jednak zajęta przygotowywaniem jedzenia i ucieszona, że wreszcie się krząta, że podjęła działanie, machnęła ręką. Jedzenie pachniało coraz bardziej, więc uśmiechała się pod nosem i wyczekiwała cierpliwie, aż będzie. Jeść, jeść! - wołały myśli i arterie.\nWystęp (gem set mecz)\n- Długo się z tym będziesz pierdolić – wyrzucił z siebie, zza jeszcze nie całkiem otwartych drzwi. Wparował po raz trzeci do kuchni i nerwowo krążył tam i z powrotem, po niewielkiej przestrzeni.\n- Kończę smażyć, nie rozumiem, o co ci chodzi.\n- Co, o co chodzi? Nie pyskuj. Rozpierdoliłaś się po całej kuchni, i ani zrobić nic nie można.\n- Zajęłam jeden palnik, jedną patelnię, jeden talerz i jedną płytkę na podłodze, i zaraz je zwolnię. Chciałabym zjeść w spokoju...\n- Co w spokoju? – wysapał przysuwając się bliżej, jakby zdecydował się już na frontalny atak.\n- Masz może jakieś życzenie? Jeśli nie, to wybacz. Jestem zmęczona…\n- Zmęczona! Nierób pierdolony! Całymi dniami gnije w łóżku i zmęczona!\n(Fakt, że Julka pracuje ojciec permanentnie ignorował. Jak gdyby miała sobowtóra, zatruwającego jej życie, który pod jej nieobecność pomieszkiwał w domu i powodował konflikty; jakby dwa na pozór bliźniacze światy, tuż obok siebie, wiodły żywot zgoła inny.)\nWyszedł. Trzasnął drzwiami. Zostawił po sobie odór wódki oraz atmosferę tak gęstą, tak bardzo, że Julka zesztywniała i nie miała sił się ruszyć. Wolno, bardzo nawet wolno nałożyła jedzenie na talerz. Potem pstryknęła czajnik. Biało-zielony zelmer ochoczo zabrał się do pracy i po chwili głośne pyk ugotowanej wody wyrwało ją z zadumy. Nie pamiętała gdzie była, ale postanowiła, że musi koniecznie wrócić. Gdziekolwiek by to nie było. Eter obcego świata; wymiaru tuż obok; jaźni nietkniętej promilem; ciszy, nade wszystko ciszy... wrażenie pozostawione... pozór gładkiego lazuru wody nietkniętej wiatrem, tak silnie podziałał na Julkę, że zapomniała, co miała. Pstryknęła czajnikiem raz jeszcze, tym razem bez perturbacji nalała wrzątku do kubka. Herbata ani nie pachniała, ani nie wyróżniała się niczym szczególnym, naciągnęła tylko koloru czerwonego.\nCzerwonego, ale nie tak jak jego twarz, kiedy wparował po raz enty. Siedziała za stołem, skulona i skupiona na jedzeniu. W kuchni paliła się tylko niewielka jarzeniówka pod szafką na szkło. Cisza, nim otworzył usta, wraz z półmrokiem trochę, ale zawsze, uspokoiły Julkę. Kiedy go jednak ujrzała, opuściła widelec od ust. Zagrzebała w talerzu, jak kura w piasku. Nie podniosła oczu.\n- Coś normalnego byś zjadła!\n- ... - tyle pozostało z jej odpowiedzi. Nerwy napięte ponad już dawno przekroczoną miarę ścisnęły gardło. Patrzyła w talerz na brokuły, kukurydzę, i kawałki kurczaka z wczorajszego obiadu...\n- Pozmywaj i zgaś światło!\nWyszedł z dwiema kromkami chleba i herbatą. Julka straciła rachubę czasu. Znów coś jej umknęło. Z ledwością powstrzymała się, żeby nie westchnąć. Czasem wystarczyło zbyt głośno wciągnąć powietrze, żeby go rozjuszyć... A teraz... przecież był pijany... w tym najgorszy stanie... niedopicia. On pijany, a ona ogłupiała. Spodziewała się frontalnego ataku. Coś tu się nie zgadzało. Jakby przeczytał taktykę terroru. Jakby goniąc ją w gęstym lesie, (kiedy nagle znaleźli się oboje na rozległej polanie), prawie ją już miał... I naraz, zwyczajnie się zatrzymał; machnął ręką i odszedł; tak po prostu. Misterne konstruowane warianty obrony, cała para, siła i koncentracja, poszły w gwizdek. Była wyczerpana. Całe to niepotrzebne przedstawienie dodało z pewnością kolejną zmarszczkę do już istniejących. Pojawiały się ostatnio coraz częściej na aspirującej do czterdziestki, opalonej, zeschłej od słońca, mimo coraz to nowych kremów i zabiegów, twarzy. Dlaczego to tak boli, i dlaczego tak paraliżuje jednocześnie; dlaczego tak w dwójnasób powstrzymuje od działania...? - pytała ciszę, która zaległa w kuchni.\nPodwieczór minął. Nie zauważyła, jak zrobiło się szaro, jak ciemniało z wolna, ale skutecznie. Połowicznie doszła do siebie, kiedy było już całkiem ciemno. Ożywiła się trochę szykując to i owo do pracy na dzień następny. Wybrała poranne menu na śniadanie i na kilka posiłków w ciągu dnia. Dwanaście godzin w ciężkich warunkach wracało ja do życia. A poranny budzik przywracał nadzieję. Krok za krokiem, przemierzając przestrzenie, rodziła się na nowo cząstką lasu. Cisza ją oplatała, żywica wsiąkała, a półmrok leczył oczy, czasem zapłakane, czasem złe, prawie zawsze smutne.\nUśmiechnęła się jednak, kiedy ustawiała budzenie. Świt ucieszy, kiedy o czwartej rano zacznie się rozwidniać, a słońce będzie obejmować z wolna, jeszcze nieśmiało, zaspane miasto. Lubiła przejeżdżać przez ciche ulice, wolne od nadmiaru myśli przelewających się w pośpiechu, nie do końca świadomych siebie istnień. A wręcz uwielbiała, kiedy ostatnie z miast znikało za plecami ustępując miejsca żywicy i ciszy.\nDom ucichł i Julka jakby ze strachu, że czar pryśnie, na palcach zakradła się do wyłącznika. W poświacie księżyca, która wykorzystując stworzoną właśnie ciemność, wlała się przez okno, wróciła do łóżka. Czas na sen, czas na podróż duszy zdawało się mówić jej ciało z każdym coraz cichszym westchnieniem…\nDrzwi otwarły się bez pukania. Jacek nie wszedł jak zwykle. Nawet nie przełożył nogi za próg. Przez szparę oświadczył, że nie jadą do pracy. Zaskrzypiały zamykane. Ocknęła się. Przyswoiła niewesołą wiadomość, ale chciała być już, jak najszybciej, po tamtej stronie. Jeszcze ją tylko zdążyło zastanowić, czemu drzwi, zazwyczaj rozgadane, nie dały znać o sobie przy otwieraniu. A potem, tak najzupełniej, nie bacząc na zmarnowany dzień, zwyczajnie zasnęła. Nie bacząc także na jutrzejszy, który to, - nie do końca szczerym głosem brata, maskowanym nieudolnie sennością, - także został przypieczętowany…\nNie każdy jest wyrywnym wariatem… Niektórzy dają się spokojnie zastraszyć.\n*amerykańscy żołnierze nazywają ten karabin pięćdziesiątką, choć tak naprawdę ma kaliber 12,7 mm to jest 0,50 cala - czyli popularnie 50. dla uściślenia, poniżej linki do wikipedii i do filmu, co prawda po japońsku, ale można obejrzeć broń, a także usłyszeć jak strzela ( zamieszczam wszystkie dane po to, żeby już nikt nie miał wątpliwości skąd i co się wzięło).\ngłupiec czerwiec-sierpień 2011