Kwadratura kuli: Po równo, czyli? Powstało wrażenie, że "rząd PiS bardziej od poprzednich dzieli się owocami wzrostu". Ale to tylko wrażenie - plus.dziennikpolski24.pl\nKwadratura kuli: Po równo, czyli? Powstało wrażenie, że "rząd PiS bardziej od poprzednich dzieli się owocami wzrostu". Ale to tylko wrażenie\nZaproponowałem żonie zabawę w lekarza. No i od siedmiu godzin czekam na wizytę – taki mem krąży ostatnio po polskim internecie. Jest kolejnym dowodem na to, że w niemal każdych warunkach potrafimy śmiać się z rzeczy utrudniających lub zatruwających nam życie. A takich rzeczy, wbrew pozorom, przybywa.\nWbrew pozorom, bo na pierwszy rzut oka – jako naród, społeczeństwo, suweren – nigdy nie byliśmy tak zamożni i zadowoleni z życia. Poziom ubóstwa nad Wisłą jest najniższy w dziejach, rekordowa liczba osób pojechała tego lata na wczasy, także zagraniczne, rośnie spożycie dóbr uchodzących dotąd za luksusowe, Biedronka, startująca przed laty jako tandetny i śmiesznie tani dyskont, przemieniła się nieomal w supermarket, z towarami (także) premium…\nTak to wygląda, jeśli jesteś w miarę młody (również duchem), zdrowy, a u twoich bliskich też wszystko gra. Ale ja w ostatnim czasie rozmawiam z tymi, u których przynajmniej jedna z wymienionych rzeczy szwankuje – i oni, całkiem apolitycznie, twierdzą, że są przerażeni. Dlaczego?\nProponuję prostą grę. Niechaj każdy sobie wyobrazi, że na jego osiedlu (w bloku, szeregowcach, dzielnicy domków, wiosce) mieszka kilka rodzin wymagających pomocy: chorujący na nowotwór syn sąsiadki potrzebuje kosztownych lekarstw, inna sąsiadka została właśnie wdową i ma na utrzymaniu czwórkę małych dzieci, sąsiad rencista wychowuje niepełnosprawnego dorosłego syna, znajomy emeryt został sam i musi wyżyć za 1100 złotych, a jego dom to opalana węglem rudera. Jako wspólnota mieszkańców dostaliśmy od miasta milion złotych. Co z nim robimy? Propozycje są dwie: wesprzeć potrzebujących albo rozdać te pieniądze wszystkim po równo.\n(…) Te kropeczki oznaczają czas na zastanowienie. Już? I co Państwu wyszło? A co wychodzi… państwu, czyli obecnemu rządowi?\nPaństwo realizuje model mieszany, czyli trochę pomaga, a trochę rozdaje „po równo” (choć nie wszystkim), z tym że w ostatnim czasie zdecydowanie przeważa rozdawanie. To ma swoje konsekwencje. Jedni się cieszą z dopływu ekstragotówki i wydają ją np. na wczasy lub restauracje, co nakręca gospodarkę. Ale ciężko chorzy naprawdę nie dostają lekarstw i mają utrudniony dostęp do specjalistów (bo brakuje lekarzy), matki niepełnosprawnych ledwie przędą (tym bardziej, że przez inflację najbardziej drożeją produkty podstawowe, jak żywność oraz opłaty), emeryci w ruderach znaleźli się w sytuacji rozpaczliwej. Nawet jeśli każda z tych osób dostałaby – jak wszyscy – swoje „pięćset”, to to nie rozwiąże ich problemów.\nParadoks obecnej polityki rządu polega na tym, że w warstwie propagandowej otrzymujemy „największe transfery w historii”, a realnie – wcale tak nie jest. Prof. Stanisław Gomułka, główny ekonomista BCC, zwraca uwagę, że wydatki publiczne stanowiły w ostatnich czterech latach średnio 42 proc. PKB. A w latach 2009-2014 (obejmujących okres globalnego kryzysu, który zrujnował wiele państw i zubożył większość z 500 mln mieszkańców Unii) było to od 45 do 47 proc. PKB.\nWrażenie, że mamy oto wreszcie rząd, który najhojniej w historii „dzieli się z ludem owocami wzrostu”, jest zatem błędne. On po prostu więcej rozdaje po równo i „do ręki”. Musimy być jednak świadomi, że nabrzmiewają przy tym inne, poważne, problemy. Możemy nie chcieć ich dostrzegać. Ale one przez to nie znikną.\nMyślę że Pan dziennikarz nie rusza się nigdzie poza Krakowem, zapraszam go do tych państw które niby zuborzały albo pogadł z tymi Polakami którzy mieszkają w tych krajach jak ich obywatele żyją nic się nie zmieniło żyją jak żyli . I myślę że za dużo Pan ekonomizuje i ludziom wciska głupotę czasami. Jestem od ćwierć wieku czytelnikiem Dziennika Polskiego ale takich pierdół dawno nie czytałem, może już dość tej totalnej opozycji i wziąć się za normalnie pisanie.


Razem: Nato? Jesteśmy krytyczni, ale nie naiwni – Strona 2016 – KrytykaPolityczna.pl\nRazem: Nato? Jesteśmy krytyczni, ale nie naiwni\n9 lipca 2016 23 sierpnia 2016\nMamy pilniejsze potrzeby niż zwiększanie wydatków na wojsko, ale na ich zmniejszanie też nie możemy sobie pozwolić – mówią Jakub Danecki i Kinga Stańczuk z partii Razem.\nPaweł Pieniążek: „NATO nie jest narzędziem wystarczającym do zapewnienia trwałego bezpieczeństwa Polski i Europy” – czytam w stanowisku partii Razem dotyczącej polityki zagranicznej. Jeśli nie NATO, to co?\nJakub Danecki: Sojusz spełnia swoją rolę, jeśli chodzi o odstraszanie przed atakiem na pełną skalę. Na świecie jednak pojawiły się zupełnie nowe wyzwania, wobec których NATO, konstrukcja zimnowojenna, jest bezradne. Nie ma narzędzi, aby się nimi zająć. Chodzi o konflikty na mniejszą skalę, które są związane z dostępem do wody, żywności czy zmianami klimatycznymi. Ich jest coraz więcej. Musimy stworzyć w Europie politykę i strategię obronną, które umożliwią działania prewencyjne, aby takie konflikty nie wybuchały.\nTo wszystko brzmi bardzo ogólnie. Jakby miał wyglądać taki system prewencyjny?\nKinga Stańczuk: Architektura bezpieczeństwa w Europie wymaga odpowiedzi na nowe zagrożenia, którymi NATO nie potrafi się zająć: ograniczanie dostępu do wody stosowane jako narzędzie wojny na Bliskim Wschodzie czy pustynnienie terytoriów w Afryce i będące ich konsekwencją gigantyczne migracje. Trzeba przejąć część kompetencji od organizacji humanitarnych, bo tu już nie chodzi o wykopanie jednej czy dwóch studni. Potrzeba skuteczności pomocy, którą może zapewnić tylko logistyka wojskowa. Te sfery są kluczowe dla globalnego bezpieczeństwa. Wystarczy rzut oka na agendę szczytu NATO w Warszawie, żeby zorientować się, że tego nie uwzględnia. Jedyną zmianą poczynioną w ciągu ostatnich lat jest zainteresowanie się cyberterroryzmem. Narzędzia, którymi operuje Sojusz, są niewystarczające.\nTo znaczy: jeszcze większa koncentracja kompetencji w rękach NATO?\nKS: Rzecz w tym, że niekoniecznie musi zajmować się tym Sojusz. To sprawy, które powinna wziąć na siebie organizacja regionalna. Europa powinna dysponować własnymi siłami obronnymi i to one powinny zajmować się działaniem u źródeł kryzysów, które zaczynają wpływać również na Europę.\nJD: Suwerenny ośrodek decyzyjny po naszej stronie Atlantyku pomógłby załagodzić frustracje wynikające między innymi z dysproporcji między Europą i Ameryką w sprawach bezpieczeństwa. Raport Chilcota na temat zaangażowania Wielkiej Brytanii w wojnie w Iraku wyraźnie to sugeruje.\nKS: Drugi najsilniejszy kraj NATO, czyli Wielka Brytania, nie był w stanie suwerennie i świadomie podejmować decyzji o zaangażowaniu militarnym. To jest porażające.\nArmia europejska po Brexicie wydaje się mrzonką. Unia Europejska się dezintegruje, więc integracja wojskowa wydaje się tym bardziej mało realna.\nJD: Brexit to dzwonek alarmowy , ale wcale nie musi oznaczać dalszego rozluźniania integracji europejskiej. Przeciwnie, może pchnąć proces w drugą stronę. Jeśli Europa ma przetrwać, potrzeba zacieśniania solidarności na wielu poziomach. Niestety polskie elity, które spędziły ostatnią dekadę torpedując integrację socjalną i podatkową Unii, nie rozumieją też, że głębsza solidarność europejska jest tożsama z geopolitycznym interesem Polski. Dziś realnym zagrożeniem jest to, że granica ścisłej integracji będzie kończyła się na Odrze. Polska ogromnie by na tym straciła. Tymczasem Unia Europejska, prowadząc wspólną politykę obronną, byłaby dziś w stanie zapewnić sobie bezpieczeństwo.\nEuropa jest drugą potęgą militarną na świecie: posiada wszystkie niezbędne technologie, a jej łączne wydatki na zbrojenia są ponad pięciokrotnie wyższe niż rosyjskie.\nTylko że to zakładałoby odwrócenie wszystkich obecnie zachodzący procesów w UE. Abstrahując od sukcesów partii eurosceptycznych, wizja kolektywnej obrony w Europie Zachodniej nie cieszy się dużą popularnością.\nKS: Idąc takim tropem, w Stanach Zjednoczonych może jesienią zwyciężyć Donald Trump. Jeśli spełniłby swoje zapowiedzi, to oznaczałoby w praktyce koniec NATO i zbliżenie USA z imperialną Rosją. I co wtedy? Potrzebujemy europejskiej polityki obronnej. Liczenie, że w razie kłopotów Amerykanie przyjadą na białym koniu, jest naiwne. Dlatego Brexit powinien być sygnałem do głębszej integracji: socjalnej, podatkowej, inwestycyjnej, ale też obronnej. Teraz nie ma odwrotu. Żeby ten statek uratować, musimy go w końcu naprawić. Inaczej się rozleci.\nNie tylko Trump sprzeciwia się obecności amerykańskich wojsk w Europie. Argument o tym, że po co tracić tyle pieniędzy na wojska wysyłane do państw, które wydają 2 procent PKB na obronę, pojawiał się także u Demokraty Berniego Sandersa. Może to rzeczywiście za mało, aby się obronić?\nJD: Jedną z głównych zalet wspólnej polityki obronnej i zintegrowanego przemysłu w Europie byłoby znaczne zwiększenie efektywności wydatków na obronność.\nKS: To efekt skali.\nJD: Dzięki temu możliwe byłoby obniżenie nakładów na zbrojenia praktycznie wszystkich państw europejskich, a jednocześnie zdolności Europy do obrony znacznie by wzrosły. Co ważne – integracja pozwoliłaby skończyć z eksportem broni poza Europę. Międzynarodowy handel bronią jest pełen patologii. Kanadyjski premier Justin Trudeau idzie na paradę równości i niemal w tym samym czasie podpisuje umowę na wysłanie wozów bojowych za kilkanaście miliardów dolarów do Arabii Saudyjskiej, gdzie za homoseksualizm obcinają głowę. Chcemy skończyć z polityką finansowania czy wspierania państw niedemokratycznych, łamiących prawa człowieka. Polityka obronna oparta o wartości to nie pięknoduchostwo – na dłuższą metę to właśnie ona da większe bezpieczeństwo militarne i możliwość obniżenia wydatków na obronność. Dziś, gdy zbieramy na Bliskim Wschodzie owoce mocarstwowego awanturnictwa, a naszemu bezpieczeństwu zagrażają organizacje terrorystyczne, z których część wyhodowały Stany Zjednoczone, widać świetnie dokąd doprowadził nasz świat cynizm.\n** Ciąg dalszy poniżej.\nPodsumujmy: zbrojenia tak – ale wspólne, armia też – ale europejska?\nKS: Mówimy o architekturze bezpieczeństwa rozumianej jako zespół współgrających ze sobą elementów. Nie chodzi o rzucanie legitymacją NATO, tylko o stworzenie szerszej, wspólnej obrony europejskiej. Mamy kraje, które nie są w NATO, jak choćby Szwecja, z którymi wiele nas łączy. To państwa, które patrzą na mocarstwowe zapędy Federacji Rosyjskiej z podobnymi obawami co my. Między nami, nimi i krajami bałtyckimi jest oczywista wspólnota interesów. Jaka powinna być forma tej współpracy regionalnej – to pytanie do dyskusji, która powinna być zdecydowanie intensywniejsza.\nJD: Tym bardziej, że kraje skandynawskie są znacznie bardziej otwarte na równą partnerską współpracę z Polską niż na przykład Stany Zjednoczone. Kupiliśmy systemy rakietowe obrony wybrzeża od Norwegów i warunki offsetu były świetne. Kupujemy Rosomaki od Finów i również współpraca układa się dobrze. Szwedzi proponowali przekazanie dużej ilości technologii przy zakupie samolotów Gripen zamiast F-16. Wybraliśmy jednak fatalną ofertą Amerykanów. Widzimy wolę z tamtej strony, żeby zacieśniać współpracę, a nie traktować nas wyłącznie jako rynek zbytu dla sprzętu produkowanego przez własny przemysł, jak robią to Stany Zjednoczone.\nW razie zagrożenia militarnego to jednak nie Skandynawia może obronić Polskę, tylko USA.\nJD: Oczywiście, same kraje basenu Morza Bałtyckiego nie wystarczą, żeby się obronić. Ale taka współpraca byłaby elementem większej, europejskiej całości. Bez tych państw również się nie obronimy. Warto podkreślić, że Szwecja czy Norwegia identyfikują zagrożenia podobnie jak my.\nTe wszystkie procesy wymagają jednak lat, a sytuacja jest trudna już teraz. Wciąż trwa konflikt na Ukrainie i w Syrii, a do tego kryzys migracyjny i zagrożenie terrorystyczne.\nJD: To właśnie gwałtowne, nerwowe reakcje, przy braku szerszej strategii są przyczyną wielu obecnych kryzysów. Widać to na Bliskim Wschodzie, gdzie zaczęło się od zbrodniczej inwazji na Irak, a potem już tylko reagowano na kolejne kryzysy, które piętrzyły napięcie w regionie. Dlatego mówimy o długofalowych rozwiązaniach, bo i nie są to kryzysy, które znikną za rok czy dwa. Kryzys migracyjny nie jest doraźnym „kryzysem” – może się stać obowiązującą normą na najbliższe dekady. To jest nowa rzeczywistość, na którą trzeba reagować rozwiązaniami systemowymi, a nie udawać, że da się rozwiązać je symbolicznym wysłaniem tu czy tam komandosów.\nKS: Szczyt NATO w Warszawie to dobra okazja, by porozmawiać na poważnie o tym, czy radzimy sobie z zagrożeniem terrorystycznym. Wielu czołowych ekspertów twierdzi, że jego poziom w Polsce jest wyższy niż przyznają władze, a faktyczna skuteczność działań antyterrorystycznych bardzo słaba. Rządy zabawiają się w masową inwigilację, a tymczasem prawie nie ma współpracy między wywiadami poszczególnych państw, są kłopoty nawet ze współpracą zwykłej policji. Przy każdym zamachu płacimy tak naprawdę cenę za zbyt niski poziom europejskiej integracji.\nCzy Rosja niesie zagrożenie dla regionu?\nJD: Polityka rosyjska dąży do destabilizacji całego regionu poradzieckiego. Istnieje więc zagrożenie, że dotknie także państw członkowskich Unii Europejskiej i NATO takich jak Litwa, Estonia i Łotwa. To może wywołać efekt domina. Z tego powodu mocarstwowe ambicje Rosji, niezależnie od jej relatywnej słabości, zagrażają stabilności regionu.\nKS: O polityce Rosji myśli się często jako o czymś chaotycznym i nieprzewidywalnym. Ja tego tak nie postrzegam: to świadoma, groźna strategia. Władimir Putin chce rewizji granic i jest w tym konsekwentny. Potrafił ogłosić wprost, że ma plany wobec Ukrainy i Gruzji. Jednocześnie opłaca sprzyjające mu ruchy skrajnie prawicowe, również w Polsce. Te działania bywają dość skuteczne: przy okazji wydarzeń ukraińskich widać było w Polsce prowadzoną na sporą skalę kampanię dezinformacyjną. W trakcie Majdanu pojawiało się mnóstwo zaskakujących, antyukraińskich komentarzy w mediach, chmary anonimowych komentatorów na forach…\nWobec postawy NATO w sprawie konfliktu na Ukrainie zgłasza się wiele pretensji. Tylko czy mogło ono zachować się jakoś inaczej?\nJD: To, że NATO nie podejmie działań, było jasne. Takie działania oznaczałyby otwarty konflikt militarny z Federacją Rosyjską, ze wszystkimi tego konsekwencjami. Niestety dopóki okropna retoryka o „strefach wpływu” będzie funkcjonowała, dopóty Putin będzie miał miejsca na świecie, które może łatwo podpalić. Tego nie zmieni stroszenie piór, ostentacyjne lokowanie baterii rakiet ani wodzenie palcem nad czerwonym przyciskiem, po naciśnięciu którego zaczyna się regularna wojna.\nKlucz do zmiany nie leży po stronie wojskowych, tylko społeczeństw. Tylko one mogą skutecznie i trwale upomnieć się o pokojową politykę. Dopóki rosyjskie społeczeństwo nie odsunie obecnych elit, zagrożenie będzie trwało.\nW tym kontekście warto wrócić do rozmowy o armii europejskiej. To przecież nie Stany Zjednoczone były jedynym problemem w działaniach NATO wobec Ukrainy, tylko państwa Europy Zachodniej. Spróbujcie przekonać kogoś we Włoszech czy Francji, że Rosja jest zagrożeniem i trzeba wspierać Ukrainę. Dlaczego więc uważacie, że Europa z armią europejską byłaby bardziej decyzyjna?\nKS: Kiedy w 2014 roku rozpoczął się konflikt na Ukrainie, to amerykańscy analitycy twierdzili, że Europa oszalała, bo chce nakładać sankcje na Rosję, a Ukrainie dawać reżim bezwizowy. Tu nie ma więc żadnego automatyzmu. Europejskie siły obronne to większa szansa na rozsądną politykę, bo stałyby na straży wspólnego bezpieczeństwa całego kontynentu. I wzmacniałyby asertywność Europejczyków.\nW kontekście Syrii często pada stwierdzenie, że ten kryzys można zakończyć tylko tam, gdzie on trwa. W stanowisku Razem czytam, że najistotniejszy jest rozwój koncepcji „odpowiedzialności za ochronę”. To znaczy, że Razem nie wyklucza interwencji, jeśli w grę wchodziłoby powstrzymanie tzw. Państwa Islamskiego i reżimu Baszara al-Asada?\nJD: Nie było jeszcze takiej interwencji militarnej na Bliskim Wschodzie, która skończyłaby się zwiększeniem stabilności w regionie. Każda interwencja oznacza uruchomienie ciągu zdarzeń, którego nie jesteśmy zdolni przewidzieć. Zażegnasz jeden problem, a pojawią się dwa lub trzy potencjalnie gorsze. Nawet w przypadku misji szkoleniowych czy doradczych, które często są pokazywane jako jakaś alternatywa dla działań zbrojnych.\nOstatecznie okazuje się, że ci wyszkoleni przez Zachód ludzie po pięciu, dziesięciu czy piętnastu latach znajdują się w składzie jakiejś bojówki czy organizacji terrorystycznej. Dlatego trzeba szukać rozwiązań niemilitarnych.\nOne są zawsze lepsze od zrzucania bomb na obiekty cywilne. Bo, nie oszukujmy się, interwencja militarna tak się zwykle kończy.\nDzięki nalotom koalicji w Iraku i Syrii po raz pierwszy tzw. Państwo Islamskie (Daesz) traci terytoria.\nJD: Powstanie Daeszu też poprzedzały skuteczne kampanie przeciwko różnym innym organizacjom terrorystycznym. Był wielki sukces, bo udało się wyplenić Al-Kaidę w Iraku. Czy to doprowadziło do stabilizacji? Nie. Propagandowo pokazuje się te drobne kroczki militarne jako wielkie zwycięstwa, bo udało się zdobyć takie czy inne miasteczko. Tyle że region pozostaje tak samo problematyczny, jak był.\nKS: Spójrzmy na historię Afryki Północnej i tragiczną interwencję w Libii, która miała zresztą mandat ONZ. Obalenie dyktatora miało dać nadzieję na nowe życie i demokratyzację. W tej chwili zwalcza się tam pięć milicji i organizacji paramilitarnych. Państwo Libia de facto nie istnieje. Nie mówi się o tym, ale natowska interwencja doprowadziła państwo nie tyle nawet skraj wojny domowej, co właściwie zakończyła jego funkcjonowanie. Z jednej strony mamy szlachetne intencje na przykład teraz „pomóc Syrii i uniemożliwić Daesz czy Asadowi popełnianie koszmarnych zbrodni”. Z drugiej widać, że dotychczasowe działania były przeciwskuteczne. Więc jakie mamy gwarancje, że robiąc raz jeszcze to samo nie wywołamy jeszcze więcej szkód? A nie zapowiada się, żeby na nadchodzącym szczycie miała pojawić się nowa strategia dla Afryki Północnej.\nAle jest za to zmiana w Europie Środkowo-Wschodniej. NATO rozwija strategie, zwiększa liczbę ćwiczeń wojskowych i na szczycie zapadnie decyzja o tym, że do Polski i państw bałtyckich zostanie wysłane po jednym batalionie.\nKS: To nie jest zmiana polityki NATO, tylko funkcjonowanie w ramach dawnej logiki, tyle że z pewnym przesunięciem akcentu na wschód, bo dużo się tu wydarzyło w ostatnich latach. Ale bez przesady, to działania głównie symboliczne.\nJD: Żadna ciężka brygada, która miałaby czołgi i transportery opancerzone, w Polsce się nie pojawi. Także ze względu na opór dowództwa NATO. Nie łudźmy się, że te cztery bataliony coś zmienią. W przypadku realnego zagrożenia i tak kluczowa będzie polityczna decyzja o zaangażowaniu obywateli innych państw członkowskich w działania zbrojne na terenie Polski. Niektórzy wierzą, że jeśli amerykański żołnierz zostanie zraniony albo zabity, to wiele zmieni. Ale prawda jest taka, że Amerykanie przeżywali już nie takie policzki. Zdarzało im się interweniować, gdy nie było żadnego zagrożenia dla ich obywateli, ale zdarzyło się tego nie robić, gdy zagrożenie było. O bezpieczeństwie rozstrzyga wola polityczna i bliskość, a nie to, czy gdzieś stacjonuje kilkuset niespecjalnie imponująco uzbrojonych żołnierzy.\nOdpowiedzią Polski na zagrożenie ze strony Rosji i brak poczucia bezpieczeństwa, które ma zapewnić NATO, jest obrona terytorialna.\nJD: Ona nie jest w stanie powstrzymać jakiejkolwiek inwazji czy agresji. To może zrobić tylko wojsko, w sprzyjających warunkach i we współpracy z sojusznikami. Tworząc takie oddziały ryzykujemy natomiast, że jak na Ukrainie, zupełnie rozmyje się granica między cywilem a żołnierzem. Gdy dochodziło tam do zbrodni na cywilach, ci, którzy je popełniali, mogli się łatwo usprawiedliwić – w końcu o każdym facecie napotkanym w okolicach linii frontu można powiedzieć, że należy do oddziału ochotniczego. Nie chcemy, żeby tego typu rzeczy działy się w Polsce. Obrona terytorialna powinna służyć do ochrony cywilów, do zapewnienia stabilności na zapleczu wojska, a w trakcie pokoju zajmować się pomocą na wypadek klęsk żywiołowych. I tyle. Stawianie przed nią ambitniejszych zadań obronnych to złudzenia, zwłaszcza w kraju nizinnym, takim jak Polska. Powszechne rozdawanie broni, które marzy się niektórym w ministerstwie obrony, bezpieczeństwa nie poprawi, za to doprowadzi do wielu tragedii.\nJeśli mamy polegać na armii, to czy wydatki na obronność na poziomie 2 procent PKB są wystarczające?\nJD: Przed polską armią stoi spore wyzwanie modernizacyjne. Praktycznie nie mamy obrony przeciwrakietowej i przeciwlotniczej. Park maszynowy, jeśli chodzi o wojska lądowe, kończy swój żywot. Pewnych nakładów nie unikniemy. Ale to nie oznacza, że wydatki na zbrojenia powinny rosnąć. Podbijanie bębenka, w którym celują polskie elity, może doprowadzić do absurdu, takiego jak w Grecji, która po Turcji ma dziś największe wojska pancerne w Europie i rujnujące państwo wydatki na zbrojenia. To był czynnik nie do przecenienia w kontekście obecnego kryzysu w tym kraju.\nW Polsce są pilniejsze potrzeby społeczne niż zwiększanie wydatków na zbrojenia.\nRozwiązaniem pozwalającym na większą efektywność wydatkowania tych pieniędzy, które mamy, jest integracja przemysłu obronnego: jeśli będziemy sprzęt produkować wspólnie z partnerami, a nie kupować za granicą, to mamy szansę, że chociaż część tych pieniędzy nie zostanie wyrzucona w błoto, nie wypłynie z naszej gospodarki, jak to było w przypadku zakupu F-16.\nCzyli postulujecie utrzymanie 2 procent?\nJD: Nie możemy sobie pozwolić na zwiększenie tych wydatków…\nKS: … ani, niestety, na ich istotne zmniejszenie.\nJakub Danecki – członek rady krajowej partii Razem. Wcześniej działał przeciwko Igrzyskom w Krakowie i ACTA.\nKinga Stańczuk – pełnomocniczka spraw zagranicznych partii Razem. Redaktorka portalu „Nowe Peryferie”.\n**Dziennik Opinii nr 191/2016 (1391)


Tradycje i przsądy Wigilijne. |\nWigilia czyli noc przed właściwym świętem, zaczynająca okres celebracji. Najpopularniejsza wigilia to ta poprzedzająca Boże Narodzenie. Oprócz znaczenia religijnego, Wigilia ma także ważne znaczenie komercyjne. Ma to oczywiście związek ze zwyczajem obdarowywania się w tym dniu prezentami, ale także z przemysłem medialnym. Po Wigilii całe rodziny zasiadają przed telewizorem i oglądają świąteczną ramówkę. Wielu nie wyobraża sobie świąt bez kultowego „ Kevin sam w domu” czy „ To właśnie miłość”. Wigilia nabrała mistycznego charakteru, okresu kiedy nawet najgorszy drań staje się dobry, wszyscy ludzie się jednoczą, a single znajdują swoje drugie połówki. Oczywiście rzeczywistość bywa zwykle mniej kolorowa, ale ludzie i tak chcą wierzyć, że w ten dzień wszystko jest możliwe. Z wigilijnym dniem, jak i wieczerzą wiąże się szereg wierzeń i zabobonów. Przede wszystkim istnieje przesąd, że jaka Wigilia taki cały rok. Dlatego należy unikać waśni i wszelakich złych uczynków, a podczas Wigilii nie należy odchodzić od stołu. Także potrawy wigilijne mają swoje magiczne znaczenie. Przede wszystkim ich liczba- 12 tyle ilu było apostołów. Trzeba skosztować każdej z nich inaczej zwiastuje to nieurodzaj w przyszłym roku. Wigilię tradycyjnie rozpoczyna się od modlitwy i czytania Ewangelii wg Św. Łukasza. Potem następuje łamanie opłatkiem, który rozdaje senior rodu. Wigilia to czas życzeń i pojednań, dlatego należy podzielić się z każdym domownikiem, nawet tym z którym jesteśmy zwaśnieni. Istnieje także specjalny kolorowy opłatek dla zwierząt, którym także powinniśmy okazywać w tym dniu swoją życzliwość. Zwłaszcza, że istnieje przesąd, że o północy zaczynają mówić ludzkim głosem.\nTradycyjne potrawy wigilijne powinny być oczywiście postne. Tak nakazują duchowni, chociaż jest to zwyczaj praktykowany tylko w Polsce. Popularną zupą jadaną przy wigilijnym stole jest czerwony barszcz z uszkami. Oczywiście uszka nie zawierają mięsa, mają nadzienie grzybowe. Zamiennie w różnych regonach Polski zamiast barszczu podaje się bały żur, zupę grzybową lub rybną. Oczywiście na wigilijnym stole nie może zabraknąć kapusty z grochem, sosu grzybowego, pierogów czy postnych gołąbków. Popularne są także kulebiaki, paszteciki z grzybami i kluski z makiem. Na pewno w tym dniu nie może zabraknąć potraw rybnych. Najbardziej popularnym jest smażony karp, ale także inne ryby chętnie goszczą na wigilijnych stołach. Na deser podaje się kutię a do picia kompot z suszonych owoców. Istnieje także wiele tradycyjnych ciast, których nie może zabraknąć na Boże Narodzenie. Są to makowce ( mak ponoć przynosi szczęście), pierniki czy keks. Po Wigilii w wielu domach rozbrzmiewają kolędy, a twarze domowników cieszą się z otrzymanych prezentów. Chyba, że ktoś był niegrzeczny wtedy tradycyjnie zamiast prezentu znajduje pod choinką rózgę.\nW wieczór wigilijny można zapewnić sobie szczęście i powodzenie na przyszły rok, znajdując grosik, umieszczony w uszku do barszczu, lub wkładając do portfela łuskę z wigilijnego karpia. Na Warmii i Mazurach wróży się w ten dzień ze słomek wyciąganych spod obrusa. Dobrze jest wyciągnąć prostą i długą słomkę, to zwiastuje długie życie bez zmartwień. Słomki krótkie lub pogięte to zła wróżba, zwiastuje problemy i chorobę. Szczęścia i zdrowia życzą domownikom pałaźnicy czyli chłopcy którzy w Bożonarodzeniowy poranek jako pierwsi nawiedzają domostwa. Gdyby pierwszą osobą odwiedzającą dom w Boże Narodzenie była kobieta zwiastowałoby to nieszczęście.\nWigilia to także czas duchów. Do XIX wieku wierzono, że w ten dzień dom nawiedzają dusze zmarłych, które zasiadają wespół z domownikami do świątecznej wieczerzy. To dla nich zostawiano puste nakrycie, które obecnie zostawia się dla zbłąkanego wędrowca. Na Podlasiu nadal wierzy się w obecność zmarłych, którzy nawiedzają dom w noc Wigilii. To dla nich zostawia się resztki z kolacji koło pieca, koło niego ustawia ławkę posypaną popiołem i piaskiem, a rano sprawdza po śladach kto ze zmarłych przybył na wieczerzę.\nBez względu na to ile prawdy jest w wigilijnych przesądach i wierzeniach, wiele z nich przetrwało setki lat tworząc aurę mistycyzmu wokół tego dnia. Chociaż obecnie niewielu już wierzy w szczęście wyciągnięte razem ze słomką, lub kobiety przynoszące pecha, zwyczaje te pozostały tworząc tradycje wigilijnej nocy.\nDom na Święta\tGadżety reklamowe – produkcja bombek z logo


Krem nawilżający SPF30 Team Sunscreen, Resibo\nStrona główna1 » >> TWARZ2 » Kremy na dzień3 » Krem nawilżający SPF30 Team Sunscreen, Resibo\nNumer katalogowy: RES39\nKod EAN: 5903714270132\nKrem nawilżający SPF30 marki Resibo to aktywna ochrona przeciwsłoneczna, intensywna regeneracja i głębokie nawilżenie w wodoodpornej formule o przyjemnej konsystencji.\nZawiera pigment, który nadaje mu transparentny, cielisty odcień, jest niemal niewidoczny i nie pozostawia białych śladów.\nKrem zawiera wyjątkowo silny przeciwutleniacz - ekstrakt z kory świerku, który wzmacnia ochronę przeciwsłoneczną, poprawia napięcie i ukrwienie skóry oraz działa przeciwzapalnie. Obecność tego wyciągu zwiększa działanie głównego składnika fotoochronnego, czyli Solaveil™ Spextra – wyjątkowej postaci dwutlenku tytanu, która jest bardzo bezpieczna nawet dla wrażliwej i alergicznej skóry.\nPoziom nawodnienia skóry skutecznie i szybko podnosi obecny w kremie niskocząsteczkowy kwas hialuronowy, który jednocześnie tworzy barierę zapobiegającą utracie wody. Działanie to wzmacniają silnie nawilżające i łagodzące estry jojoby.\nUżyj kremu po porannej pielęgnacji, nawet jako samodzielnego kremu do twarzy.\nWarto reaplikować krem po 6-8 godzinach od pierwszej aplikacji. Jeśli Twoja skóra jest wystawiona na mocne promieniowanie słoneczne (basen, plaża, sport w pełnym słońcu) – powtarzaj aplikację co 2-3 godziny.


Nadzieja Dla Ciebie: grudnia 2011\nZastanawiasz się dlaczego zmagasz się z kłopotami finansowymi, albo dlaczego brak Ci pieniędzy na spełnienie jakiegoś życzenia. Ponieważ nie zdołałeś przekonać podświadomości, że zawsze żyjesz w dostatku. Oczywiste, że nie zostaniesz się milionerem , dzięki temu , że powiesz sobie :” Jestem milionerem”. Cel ten osiągniesz, przybierając w duchu właściwą postawę tak, aby myśl o dostatku miała w nim swoje stałe miejsce.Ktoś kto boi się nędzy, albo czuje się nędzarzem, stanie się nim. To czego się boisz umacniasz. To czego się boisz spotka Cię. Jeśli jednak Twoje myśli kierują się ku bogactwu , wkrótce będziesz żyć w dostatku. Nigdzie nie jest powiedziane , że człowiek musi przeżyć swoje życie w nędzy i upodleniu. Powtarzaj sobie 3-4 razy dziennie przez 5 minut „Bogactwo-sukces”. Słowa te mają ogromną siłę .Skup myśli na swojej sile wewnętrznej, a w Twoim życiu wkrótce nastąpi upragniona zmiana.Dlaczego twierdzenie o własnym bogactwie nic nie daje ? Pewien mężczyzna powiedział-”Aż do znudzenia powtarzałem- jestem bogaty. Tymczasem moja sytuacja tylko się pogarszała. Wiedziałem po prostu, że moje stwierdzenia nie odpowiadają faktom.” I to z tego właśnie powodu podświadomość odrzucała treść jego słów i następowało przeciwieństwo tego co na zewnątrz twierdził.Mężczyzna ten mówił o bogactwie, a myślał o nędzy !\nPodświadomości możesz wpoić tylko prawdziwe myśli i uczucia, nie zaś czcze słowa i stwierdzenia, w których prawdziwość ani trochę sam nie wierzysz. Myśl i odczuwaj , że już masz to czego pragniesz ! Powtarzaj „W dzień i w nocy wszystko mi sprzyja”.\nKtoś kto czuje się bogaty, będzie jeszcze bogatszy. Ktoś, kto czuje się biedny , straci i tę ostatnią odrobinę mienia. Twoja podświadomość pomnaża wszystko , co jej powierzysz. Myśl zatem o sukcesie, dobrobycie, spokoju, zdrowiu, harmonii .Już słyszę jak mówisz: „Ach już to wszystko robiłem i nic się nie zdarzyło !” Pewnie po 10 minutach popadałeś w dawne nawyki myślowe. Albo jak ten mężczyzna mówiłeś o dobrobycie, a myślałeś o biedzie. Daj sobie czas. Umysł ludzki potrzebuje około 35-60 dni na „przestawienie się”. Jak całe swoje 20-30-40-50-60- 70- letnie życie myślałeś negatywnie, nie oczekuj , że w ciągu dnia lub dwóch wszystko się zmieni. Oczywiście może się tak stać , bo jak wcześniej mówiłam, podświadomość czasem rozwiązuje nasze problemy od razu , ale każe też często czekać na rozwiązanie. Ziarno nie kiełkuje od razu jak je wsadzisz do ziemi.Jeśli nie chcesz odstraszyć wszelkiego dobrobytu, przestań lekceważyć i oczerniać innych, bogatszych ludzi. Przyczyną nędzy i niedostatku bywa często zawiść. Czy i Ciebie nie ogarnia zazdrość, gdy widzisz, że konkurent , sąsiad, czy nawet Twój krewny wpłaca na konto w banku sumę , która przerasta Twoje możliwości ? Albo, że jeździ lepszym samochodem od Ciebie, albo, że mieszka w domu, a Ty gnieździsz się w małym mieszkanku ?Pokonaj ten negatywny odruch , mówiąc sobie : ”To wspaniale! Jak się cieszę, że dobrze mu idzie! Oby tak dalej !” Uleganie zazdrości ma zgubne skutki. Nie krytykuj innych i nie zazdrość nikomu. Życz zawsze innym szczerze i z całego serca wszystkiego najlepszego ! Jeśli stwierdzisz,że ktoś z Twoich znajomych dorobił się majątku kłamstwem i oszustwem, zostaw go swojemu losowi. Nie krytykuj. Zajmij się sobą ! Pamiętaj, że barierę dzielącą Cię od bogactwa wznieść może tylko Twój umysł. Kiedy zdołasz jednak pozytywnie odnosić się do wszystkich bliźnich, usuniesz te przeszkody raz na zawsze.\nZapraszam na mój kurs Podświadomość i jej potęga.\nAutor: Nadzieja Dla Ciebie o 17:15 Brak komentarzy:\nEtykiety: bogactwo, kłopoty, konsulatcje, kurs, milioner, nadzieja, nędza, pieniądze, podświadomość, przebaczenie, przekonania, przeszkoda, przeszłość, sukces\nRóżnica pomiędzy emocjami a uczuciami-nauka cudów Gregg Braden\nLink do 1 z 6 części . Zapraszam do obejrzenia.\nEtykiety: ciało, cuda, DNA, hologram, język, miłość, nauka, noni, pole, serce, sieć, uczucia, umysł\nPrzeszłość nie ma nade mną władzy a nad Tobą ?\nDwóch pielgrzymujących mnichów dotarło do brzegu rzeki. Ujrzało tam młodą , pięknie ubraną kobietę , która najwyraźniej nie wiedziała , co począć. Chciała bowiem przejść na drugą stronę , lecz woda w rzece była wysoka , a ona obawiała się zniszczyć swój strój. Jeden z mnichów bez większych ceregieli wziął ją na plecy i przeniósł przez rzekę na drugi brzeg.\n- Przecież nie należy dotykać kobiety , to niezgodne z naszymi zasadami. Jak mogłeś postąpić wbrew regule ?\nMnich , który przeniósł młodą kobietę przez potok , milczał przez chwilę.\nCzy Ty zostawiasz to co było za sobą , czy latami to niesiesz , płaczesz nad rozlanym mlekiem, obwiniasz siebie i innych , masz poczucie winy , żalu ?\nEtykiety: błąd, harmonia równowaga, konsulatcje, kurs, miłość, mnich, nauka, noni, pomoc, przebaczenie, przeszłość, radość życia, uzdrowienie, władza\nRóżnica pomiędzy emocjami a uczuciami-nauka cudów ...


4 odcinki miniserialu „7 mitów energetyki”\nZapraszam na wpisy dotyczące kolejno energetyki odnawialnej, węglowej, jądrowej i gazowej. W każdym z nich rozprawię się z typowymi argumentami lobbystycznymi lub naszymi podświadomymi wyobrażeniami, które mogą być tylko częściowo prawdziwe, a może zupełnie błędne. Oczywiście łatwo jest przedstawiać kontrargumenty przeciwników, ale żeby sobie utrudnić, w każdym przypadku cytowane dane lub wykresy pochodzą z materiałów lub stron internetowych popierających gorących zwolenników danej technologii, organizacji branżowych, itp. Zapraszam…\nDziś odcinek 1 cyklu- 7 mitów energetyki odnawialnej.\nMIT 1- System energetyki Niemiec jest oparty o małą fotowotaikę na dachu.\nDyskutując o energetyce odnawialnej od razu przywołujemy przykład Niemiec, jako absolutnego prymusa i podświadomie myśląc o ich zielonej energii widzimy panele fotowoltaiczne na każdym dachu jednorodzinnego budynku. Tymczasem rzeczywistość jak zwykle trochę odbiega od idealistycznego obrazka. Sukces zielonej energii w Niemczech jest bezdyskusyjny – w 2014 roku wyprodukowano z niej tam prawie 27% całkowitej produkcji energii. Zwolennicy od razu podają też astronomiczną ilość mocy zainstalowanej w energetyce słonecznej – ponad 38 GW. Tymczasem jednak warto zwrócić uwagę na to że:\nmoc zainstalowana to nie produkcja (elektrownie słoneczne produkują tylko w wybranych godzinach przy nasłonecznieniu, wiatr tylko wtedy, kiedy wieje), a całkowita energetyka odnawialna w Niemczech (te 27%) to nie dominująca produkcja (tu cały czas króluje węgiel energetyczny (brunatny – 26% i kamienny 18% – wiec razem 44%)\nenergetyka odnawialna w Niemczech to nie tylko wiatr i słońce – tak naprawdę te 27% produkcji (być może ok 31% w 2015) to składanka różnych zielonych elektrowni – najwięcej wiatrowych 10%, prawie tyle samo biomasa (warto zwrócić uwagę na dynamikę wzrostu), ciągły udział elektrowni wodnych (4%) i właśnie energetykę słoneczną (ok. 7% całkowitej produkcji w 2015). Energetyka słoneczna to więc nawet nie ćwiartka zielonej niemieckiej energii)\nniemiecka energia słoneczna to nie same panele fotowoltaiczne na dachach prywatnych domów – poniżej obrazek jaki jest udział elektrowni różnych mocy. Panele na domach jednorodzinnych to zakres do 2 – 3,5 kW. W Niemczech stawki dofinansowania są ustawiane dla przedziału od 0-10kW, więc tak monitorowana jest ilość mikroelektrowni (u nas podział na dwa do 3 i 3-10). Jak widać panele na dachach domów (tych małych i tych bardzo dużych) to dziś max 20% produkcji odnawialnej. Tak więc te instalacje na dachach w Niemczech są odpowiedzialne finalnie za maksymalnie ok 1,5 % całkowitej produkcji energii (!) (20% z 7% generowanej przez cała energetykę słoneczną).\nMIT 2-Uwolnijmy inicjatywę i pieniądze obywateli.\nSięgamy oczywiście do stron producentów i firm instalujących panele takich jak ta tutaj a więc używamy obiektywnych i pozytywnych dla fotowoltaiki danych.\nCena 1 m2 paneli – należy liczyć się z kosztem ok. 8 tys. PLN (jeśli odrzucimy, ryzykowną najniższa półkę produktową za cenę 6 tys./m2).\n1 kW mocy zainstalowanej paneli fotowoltaicznych to ok. 1MWh produkcji rocznie (zaokrąglam produkcję trochę w górę).\nRoczna konsumpcja dla przeciętnego domu to ok. 3 MWh (to z kolei zaokrąglone w dół, jeśli mamy klimatyzacje i inne udogodnienia to raczej 5 minimum) . Płacimy za to (taryfa G11, dzisiejsze ceny) 2000 zł rocznie.\nŻeby uzyskać 3 MWh rocznej produkcji niestety nasze panele musza mieć ok. 20 m2. 1 kW zainstalowanej – 1 MWh rocznej produkcji wymaga ok. 6 do 7 m2 paneli.\nPrzykład opłacalności ze strony (teoretycznie 8 lat na rysunku na tej stronie) – proszę jednak uważać – obecne forma ustawy o OZE (i jej zmiany) nie pozwala na jednoczesną dotację (40% dofinansowania) i sprzedawania jako prosument, także w praktyce obniża możliwości sprzedawania dla prosumenta (do 64 gr za kWh) wiec okres zwrotu z inwestycji prawie się podwaja i wynosi ok. 12-16 lat.\nNie możemy całkowicie odciąć się od sieci, gdyż nie możemy magazynować energii. W przyszłości dadzą taką możliwość domowe zasobniki energii (jak PowerWall Tesli), ale wówczas nasza inwestycja będzie co najmniej 2 razy droższa. Oszczędności przyniesie albo produkcja z własnych paneli na własne potrzeby (tylko częściowe pokrycie rachunku) i sprzedawania nadwyżek do sieci (jako prosument). Nie wnikając w zawiłości (u nas obecnie koszt energii kupowanej z sieci i sprzedawanej jako fotowoltaiczny prosument jest zbliżony) dla parametrów małego domu i 3kW mocy zainstalowanej przychody to właśnie ok. 2 tys. rocznie.\nWarto jednak policzyć nasz koszt inwestycyjny – w nie największym domu musimy zainwestować minimum ok. 24 – 30 tys. złotych (3m2 paneli) więc dla uwolnienia energii obywateli musimy spełniając następujące warunki:\nmamy dom (lub przestrzeń dla instalacji paneli)\nmamy dobry kierunek dla ustawienia paneli (nie mamy dachu na północ)\nmamy 20m2 miejsca na dachu na ustawienie paneli\nmamy 25-30 tys. zł minimum dla inwestycji i przygotowujemy się na odzyskiwanie ich w tempie 2 tys. rocznie (pomijam dyskontowanie) lub korzystamy z kredytu i 40% dofinansowania, ale nie możemy sprzedawać wówczas po stawce prosumenta – więc uzyskujemy maksymalnie połowę przychodów.\nUwzględniając to, że w Polsce jest ok. 220 tys. domów, a średnia miesięczna płaca wg GUS to ok. 4200 brutto to wydaje się, że jednak większość mieszkańców nie uwolni swojej energii, a nowe inwestycje zostaną zarezerwowane dla wyższej klasy średniej. Trzeba mieć jasność, że jest to oferta skierowana do osób średnio lub bardzo zamożnych (także w Niemczech) i nie ma wpływu na rodziny, które nie mają oszczędności lub pieniędzy na długoterminowe inwestycje. Widać też, jakie powinny być stawki prosumenta, lub sama cena energii, aby „uwolnienie obywateli” było szybsze. W praktyce powinniśmy albo podnieść ceny energii dwukrotnie albo jeszcze wyżej windować dopłaty do prosumenta lub z budżetu państwa pokrywać cała inwestycję. Jak to się udało w Niemczech – warto popatrzeć na ich ceny dziś – prosument dostaje znacznie mniej – ok. 40 gr/kWh, ale za to ceny energii dla właścicieli domów są dwa razy wyższe – ok 1,2 zł/kWh. Opłacalność inwestycji to ok 8-12 lat, dynamika inwestowania trochę siadła, ponieważ spadły stawki i większość korzystnie ustawionych dachów została już pokryta.\nWarto więc może zrealizować instalację tych 300 MW jak planuje nowa ustawa o OZE i przyglądać się trendom i opiniom małych inwestorów.\nMIT 3- Szansa na innowacyjny przemysł w Polsce.\nEnergetyka odnawialna, a zwłaszcza fotowoltaika jest często przywoływana jako super innowacyjny sektor hi-techowy, który wprowadza wielkie ilości nowych miejsc pracy oraz stymuluje badania i rozwój. Niestety trzeba pozbawiać się złudzeń, że w globalnej konkurencji, nasze fabryki mogą znaleźć swoje miejsce na mapie producentów. Ostatnie lata to dominacja Chin w dostawach, blokowana ostatnio przez cła zaporowe (w Europie i w USA), inaczej zjadłyby ostatnie kawałki światowego rynku. W przyszłości należy się jednak przyzwyczaić do tego, że sama produkcja paneli odbywać się będzie w Azji, a projektowanie i badania w Niemczech i USA, nam pozostaje raczej rola inteligentnego montażu i kompletacji dostaw.\nJak jest też z ilością zatrudnionych osób w sektorze „słonecznym”. W całych Niemczech, przy całej ich dynamice i 34GW mocy zainstalowanej, zatrudnionych jest ok. 60 tys. pracowników. Tutaj link do strony. Planując powstanie wielu miejsc pracy w Polsce należy odpowiednio proporcjonalnie mnożyć tą liczbę (np. nasza mocą zainstalowaną) i pamiętać, że jednak nie będą to miejsca pracy dla projektantów, a raczej dla sprzedaży, dostaw i montażu.\nMIT 4- Ratujemy kraj przed blackoutem.\nInstalacja fotowoltaiki uratuje kraj przed problemami energetycznymi – i tak i nie. Fotowoltaika działa w lecie (i istotnie jeśli w takiej ilości jak w Niemczech pomaga z problemach gorących dni) natomiast zawsze zależy od pogody. Korzystnie współpracuje z wiatrem (zazwyczaj), ale nie stanowi remedium na wszystkie problemy, gdyż pokazują się też w Niemczech tygodnie jak poniżej:\nGeneralny trend jest oczywiście korzystny (współpraca wiatru ze słońcem), ale są to nie do końca przewidywalne formy generacji energii i nawet doskonałe niemieckie prognozowanie prowadzi do zaburzeń na rynku i problemów w systemie.\nMIT 5- Najtańsza możliwość inwestycji w nowe źródła\nW naszych czasach nawet dżentelmeni muszą rozmawiać o pieniądzach. Sukces niemieckiej energetyki odnawialnej okupiony jest oczywiście dotacjami i subsydiami. A rządowe pieniądze jak zawsze na końcu wyciągane są z kieszeni obywateli. Energetyka odnawialna działa na zasadzie FiT (feed-in-tarriff)  gwarantowanej ceny zakupu energii i gwarantowanego odbioru całości wyprodukowanej energii (klasyczna energetyka może tylko o takich warunkach pomarzyć). W Niemczech konsekwentnie wysoko przepłacano fotowoltaikę (w roku 2005 stawki wynosiły nawet ponad 50 euro centów za kWh – czyli ponad 2000 zł/MWh), ale są stopniowo obniżane by wylądować ostatnio na poziomach 10-12 eurocentów (a wiec dla prosumentów mniej niż w naszej ustawie). Gwarantowany odbiór zielonej energii po wysokiej cenie robi mniej miejsca dla energii klasycznej – wobec tego ta energia tanieje na giełdzie (rynek hurtowy) i jest dziś za ok. 30 euro/MWh.\nKtoś zyskuje i ktoś traci. Widoczny jest zdecydowanie rosnący trend cen energii elektrycznej dla użytkowników prywatnych (niemiecki przemysł jest chroniony i na niego koszty subsydiów nie są przenoszone). Odpowiednik naszej taryfy G11 (z mieszkań) co wynosi ok. 0,65 zł/kWh to w Niemczech poziom 29 eurocent/kWh (1,2 zł/kWh – prawie 2 razy drożej). Paradoksem często używanym w lobbowaniu jest to, że energia w Niemczech na rynku hurtowym jest tańsza niż w Polsce (30 euro wobec 165 zł/MWh), ale jak widać nie ma to nic wspólnego z ceną dla odbiorców indywidualnych, z których kieszeni finansowana jest taka obniżka.\nOczywiście prawa fizyki i ekonomii zawsze są zachowywane. Akcja równa się reakcji  W zależności od poziomu FiT (gwarantowanych cen), dany typ energetyki rozwija się wolniej lub szybciej. Przywoływany często szybki wzrost instalacji fotowoltaiki wynika z obniżania się kosztów paneli (aczkolwiek jak widać ostatnio koszty trochę stanęły w miejscu). Przyrost nowych mocy w 2014 i teraz w 2015 zwolnił znacznie, gdyż obniżono taryfy FiT i jest dłuższy okres zwrotu. Większość łatwo dostępnych dachów z widokiem na południe zostało już zbudowanych a większość potencjalnych inwestorów już wykorzystało swoje pieniądze i kredyty . Aczkolwiek 1-2 tys. nowych MW mocy rocznie to i tak imponujący wynik.\nWreszcie na sam koniec – ile to kosztuje i dlaczego nie powtarzamy tej strategii w Polsce. Na rysunku – dopłaty w Niemczech, skala w M oznacza wydatki w miliardach (!) euro. Inwestycja zarówno innowacyjna, modna jak i kosztowna. Dziś roczne wydatki (które przenoszone są w rachunki obywateli) to ponad 16 mld Euro. Koszty operacji trochę też przestraszyły niemieckie urzędy, stąd też mocny zwrot od 2013 w kierunku obniżania stawek FiT i naciskania na konkurencję – aukcyjne systemy wyboru nowych elektrowni. Widać też, że fotowoltaika jest zarówno spektakularna w mocach jak i w kosztach dopłat. W niemieckiej gospodarce skala takich inwestycji się rozmywa, a ten zwrot w stronę słońca potrzebny był z uwagi na konieczność uzupełniania niestabilności wiatru w lecie. Można to wszystko oczywiście znacznie taniej zorganizować za pomocą innej energetyki, ale z drugiej strony koszty dla dobrze działającej niemieckiej gospodarki nie są wysokie, a jednocześnie zielona polityka europejska poprawia jej konkurencyjność (zmusza ewentualnych konkurentów do astronomicznych wydatków).\nMIT 6- Szansa dla milionów mieszkań w Polsce.\nCzekamy na finalizację projektu Google, w którym będzie mógł łatwo obliczyć sobie możliwości produkcyjne z własnego dachu. Przypominam, że dla 1KW mocy zainstalowanej (i produkcji ok. 1 MWh w roku) musimy mieć w przybliżeniu 6-7 m2 paneli na dachach skierowanych na południe. Same warunki dla produkcji energii odnawialnej w Polsce są dość przeciętne i słabsze niż u sąsiadów − nie najlepsze nasłonecznienie i niezbyt silne wiatry.\nPorównując się z doświadczeniami innych musimy więc uwzględnić mniejsze możliwości (tak góra 75% niemieckich) i ten problem z zabudową (indywidualnych domów jest proporcjonalnie znacznie mniej). O samych możliwościach inwestycyjnych polskich rodzin wspominaliśmy wcześniej.\nMIT 7- Czysty przemysł energetyczny.\nW dzisiejszym świecie bez granic, trudno, technicznie zakreślić granicę gdzie zanieczyszczenia mogą być produkowane i składowane bez negatywnego wpływu na środowisko. Łatwiej zrobić to prawnikom i lobbystom, a nasze marzenia o czystym i idealnym świecie ograniczyć do Europy i to jej najbardziej rozwiniętych obszarów. Europejskie regulacje energetyczno-przemysłowe zapominają, że zanieczyszczenia nie uznają granic ani ograniczeń tworzonych przez polityków i prawników. Pytanie, o którym często zapominamy – czy rosnący udział produkcji Chin (i innych azjatyckich czy afrykańskich krajów) wynika tylko z niskich kosztów pracy ludzkiej czy też, bardziej prozaicznie, z mniejszej uwagi na problemy środowiskowe. Fotowoltaika, jako najbardziej rozwinięta i preferowana forma produkcji czystej i odnawialnej energii, jest tak jak każda zaawansowana technologia, również wymagająca technologicznie. Sam typowy proces przygotowania ogniw wymaga krzemu, ale zagłębiając się w szczegóły dość skomplikowanego procesu technologicznego widzimy i konieczność tworzenia polisilikonu, a przy okazji powstania dość wrednego odpadu tetrachlorku krzemu. Toksyczne odpady można poddawać recyklingowi, ale można też po prostu pakować do ziemi co było dość powszechne w Chinach i wymusiło w 2011 nagłą regulację obowiązkowego przetwarzania 98,5% tetrachlorku. Regulacja jest, rzeczywistość jak zawsze idzie w różne strony i zanieczyszczenie powietrza, gleby i wody w krajach, do których przeniosła się produkcja paneli jest zastraszająca. W innych przypadkach proces technologiczny wymaga obecności trójfluorku azotu NF3, który z kolei jest wyjątkowo agresywny z punktu widzenia efektu cieplarnianego (17000 razy jak CO2). W komponentach znajdziemy też zwykle ołów, kadm lub selen. Nie ma co udawać, ale słabsza kontrola czy wręcz celowe unikanie kosztownej ochrony środowiska było jedną z przyczyn wygrania przez Chiny wyścigu w produkcji paneli, ale i właściwie wszystkich maszyn i urządzeń, a tych wrednych środowiskowo przede wszystkim. Z wielu przywar ludzkich jedną z powszechnych jest hipokryzja – jeśli do bólu wyliczamy energetyce jądrowej czy węglowej, ciągnione koszty środowiskowe (carbon footprint), pomyślmy także o tym przy fotowoltaice i starajmy się sensownie wpływać na producentów jak i na użytkowników. Fotowoltaika nie jest ani wysoce lepsza ani gorsza jeśli chodzi o nieprzyjemne substancje w produkcji urządzeń dla różnych typów energetyki, problem z odpadami przy produkcji w Chinach będzie przy każdej. Nie trzeba jednak bezkrytycznie o tym problemie zapominać, a warto natomiast zwrócić uwagę na wdrożenie w Polsce europejskiej dyrektywy WEEE (Waste Electrical and Electronic Equipment Directive), która od 2014 traktuje panele jak inny sprzęt elektroniczny i zobowiązuje producentów do odbioru i recyklingu 85% modułów, bez kosztów dla klientów. Nie jestem do końca przekonany czy w Polsce jest to traktowane dziś poważnie i z uwagą. Pamiętajmy o tym, że problem będzie rósł ekspotencjalnie – jeśli 6m3 paneli dają 1kW mocy zainstalowanej i 1MWh produkcji rocznie to zastąpienie fotowoltaiką równoważnej w produkcji 1000MW elektrowni klasycznej to 40 mln m2 paneli – a to już kawał sprzętu do recyklingu po 20 latach. Po prostu w energetyce – nic za darmo, nic na skróty.\nWykorzystano materiały opracowań ze stron:\n5 komentarze do “7 mitów ENERGETYKI ODNAWIALNEJ”\nPingback: 7 mitów ENERGETYKI ODNAWIALNEJ | ENERGIAMAX.PL OZE: zielona energia, ustawa oze, energetyka odnawialna, fotowoltaika\n04.09.2015 o 10:56\nZastanawiam się również nad takim aspektem paneli fotowoltaicznych, że ich skumulowana energochłonność jest niewiele mniejsza niż to, ile energii są w stanie wyprodukować w czasie całego cyklu życia produktu.\nGdyby doliczyć CO2 z energii (w Chinach energia elektryczna produkowana jest głównie z Węgla), którą zużyto do wytworzenia PV pytanie, czy ilość CO2 na kWh nie będzie większa?\nJan Strużyk pisze:\n07.10.2015 o 07:50\nodnośnie Pańskiego pytania. Czas zwrotu nakładów energetycznych w wypadku całego systemu fotowoltaicznego nie przekracza 2 lat.\nZależy to oczywiście od warunków nasłonecznienia, generacji modułów PV oraz orientacji i wykonani systemu – podana wartość odnosi się do południowo-zachodniej części USA około 2,5 [MWh/m2/rok] (Polska [1MWh/m2/rok]). Zakładając akademicki wymiar naszej prawdopodobnej dyskusji, powołuję się na:\na) DOI: 10.1002/pip.706\n27.11.2015 o 23:05\nNajbardziej interesuje mnie siódmy mit, większość produkcji i wydobycie jest właśnie w Chinach, to trochę przerażające, bo sami, nagonką na OZE czynimy z Chin światową potęgę. A wszystko pod szyldem ekologii, co jest absolutną bzdurą. Polecam blog, od którego idą ciekawe tropy na temat, między innymi surowców tzw. ziem rzadkich: https://gospodarkapanstw.wordpress.com/\n06.02.2019 o 23:10\nMnie wyszło ,że 1000 MW blok trzeba by zastąpić ok 53 mln m2 ( czyli 5300 ha !!!) powierzchni PV ale pewnie Pan profesor uwzględnił ułamkowy współczynnik dostępności rocznej dla bloków energetycznych. Moja sugestia była by taka aby panele PV nieco przekonstruować i wykorzystywać jako pełnoprawne pokrycie dachu – wtedy jest szansa ,że koszt inwestycyjny dla nowych obiektów byłby nieco niższy – ale nie koniecznie bo nie wiadomo ile kosztowała by modernizacja panelu. Dobrze było by budować je jako źródła rozproszone i w miejscu poboru mocy dla ograniczenia strat przesyłowych. Puki co OZE jest dla „snobów” bo jego koszty i okres zwrotu inwestycji jest do bani. Oczywiście kurs jest taki aby PT Klientów tak „docisnąć” coby ciupasem ustawili się w kolejce po PV a jednocześnie zagonić do kultywowania nowej religii „klimatyczno-ociepleniowej” – codziennie uczestnicząc w „nabożeństwach” i płacić smartfonami „na ratowanie” białych niedźwiedzi czy innych pingwinów .\nKontrowersje wokół TTIP. Rozmowa w Pierwszym Programie Polskiego Radia- audycja-„Szukając dziury w całym”


Burgundowe usta: Pianka myjąca do twarzy i oczu - Lirene - Design Your Style\nPianka myjąca do twarzy i oczu - Lirene - Design Your Style\nDziś chciałabym Wam napisać o moim ulubionym produkcie do mycia twarzy, którego używam zawsze rano. Jest to pianka myjąca do twarzy i oczu firmy Lirene zawierającą olejek bawełniany, wyciąg ze słonecznika oraz glicerynę. Mimo, że bardzo ją lubię próbowałam raz zrezygnować z niej, ale jednak nie mogę się bez niej obejść i po kilku dniach powędrowałam do Rossmanna, żeby ją ponownie kupić.\nJest to pianka w aerozolu, która ma końcówkę identyczną jaką mają opakowania bitej śmietany czy pianek do włosów. Bardzo wygodne. Miałam już tyle opakowań, a jeszcze nigdy mi się ono nie zepsuło. Buteleczka jest generalnie w kolorze białym, nieprześwitującym. Jedynym minusem dla mnie jest może nie tyle to, że nie widać ile produktu jeszcze zostało, a to, że i tak nigdy tej pianki nie zużyjemy do samego końca.\nDelikatny zapach zielonych jabłek, zupełnie nie drażniący, dający uczucie świeżości.\nJest to pianka przypominająca (tak jak i opakowanie) bitą śmietanę lub piankę do włosów. Zarówno nakłada się ją dobrze jak i zmywa.\nWedług producenta pianka ta powinna oczyszczać buzie z makijażu całej twarzy (również oczu). Kilka razy próbowałam jej w tym celu użyć, jednak zupełnie się w tej roli nie sprawdziła. Nie radziła sobie ze zmyciem podkładu i pudru, nie wspominając już o makijażu oczu.\nDla mnie ta pianka jest idealna do odświeżenia i oczyszczenia (z pozostałości kremu) twarzy rano, zaraz przed pomalowaniem się.\nJeśli od razu nie nałożę jakiegoś kremu na dzień czuje lekkie ściągnięcie skóry, może też trochę wysuszać.\nWażne jest to, że pianka nadaje się do mycia skóry wokół oczu i nie szczypie w nie, ani ich nie podrażnia.\nPianka kosztuje coś koło 15zł w Rossmannie (czasami są na nią niewielkie promocje) i u mnie starcza na około 3 miesiące. Czyli bardzo długo, ponieważ zazwyczaj z takich "wyciskanych" produktów nakłada mi się ich za dużo i tym sposobem, niestety, w ekspresowym tempie zużywam rzeczy typu właśnie takie pianki, żele pod prysznic czy balsamy do ciała.\nCena 4,5/6 (wiadomo, zawsze mogłaby być niższa :P)\nRazem 26 /30 - ja polecam, ale tak jak pisałam wyżej - nie do zmywania makijażu, ale do delikatnego oczyszczenia i odświeżenia twarzy rano.\nNa mojej półce pojawiło się w ostatnim czasie kilka nowych kosmetyków, także myślę, że jak tylko zrobię zdjęcia pojawi się nowy post, w którym Wam je pokaże, bo na recenzje to jeszcze trochę za wcześnie.\nAutor: Burgundowe usta o 00:25\nrozowypieprz 6 maja 2012 15:33\nnigdy o niej nie słyszałam, jednak dla nie byłaby trochę nie poręczna:(\nW przygotowaniu ;)\nZmiana wyglądu bloga oraz kosmetyczne zakupy :)\nPianka myjąca do twarzy i oczu - Lirene - Design Y...


wwwhosting » Hale typu namiotowego oraz typu stalowego\nZastosowanie hal w praktyce polskich przedsiębiorców z roku na rok bardzo mocno się powiększa. Nasi biznesmeni rozpoczynają zauważać, że konstrukcje stalowe mogą być wspaniałym substytutem dla bardzo wielu różnorodnych budynków . Okazuje się albowiem, że są one w stanie pełnić bez najmniejszych kłopotów rolę magazynu , garażu , schowka, a nawet miejsca , w jakim odbywa się praca produkcyjna.\nHale stalowe są niezwykle mocne jak na swoją zwyczajną konstrukcję i w dodatku nie ma w ich przypadku jakiegoś wyjątkowego niebezpieczeństwa zaprószenia pożaru lub innych kwestii . Jeszcze odrębnym konceptem są hale namiotowe, które można budować jeszcze prędzej , aniżeli konstrukcje stalowe.\nMają one zdecydowanie mniejsze spektrum ewentualnego wykorzystania , lecz nie jest to problemem , bowiem i tak traktuje się je jako dodatek do hal stalowych, co należy rozumieć tak, że hale namiotowe używane są tylko wtedy, kiedy hale stalowe również mogłyby być użyte . -\nTypowa hala namiotowa przydaje się po prostu do zagwarantowania dachu nad głową dla firm , które nie są złączone z jakimiś poważnymi ryzykami pożaru czy różnymi kwestiami tego typu . Nie bez motywu najczęściej łączy się je z małymi usługami lub gastronomią. Nie, nie chodzi tutaj o zwolnienie robotnika, czy ucieczkę całego biznesu z obleganych pomieszczeń biurowych , chociaż to drugie jest akurat dość mocno zbliżone do sedna kwestii . Konstrukcje stalowe są ponieważ stworzone po to, by prosto można było zorganizować dla siebie lokalizację albo rejon robocie poza miejscówką fundamentalną .\nPowodów podjęcia takiej decyzji może być wiele, chociaż najczęstszym motywem jest naturalnie chęć podążania za konsumentem.\nHale stalowe są do tego przedsięwzięcia trochę zbytnio masywne i zbytnio kosztowne, przez co wielokrotnie wykorzystuje się hale namiotowe (), które mają niemal wszystkie te same wartości dodatnie, co hale stalowe, ale dzięki swojej lekkości znacznie słabiej reagują na niektóre z wad .\nTypowa hala namiotowa jest w dodatku detalem wielorakiego użytku , przeto jeżeli pierwsza decyzja lokalizacyjna okaże się za mało przemyślana , można bez problemu przenieść się dokądkolwiek indziej. Najwyższym faktorem wyboru pomiędzy halami namiotowymi i strukturami stalowymi jest tutaj\noczywiście kwestia porównania wartości do trwałości. Za bardziej mocne budowle zapłacimy więcej, a tak naprawdę nie zawsze będzie to koszt uzasadniony. Trzeba to wyśmienicie rozważyć.


Karbo 3 (2006) - Wydawnictwo Górnicze Sp. z o.o.\nKarbo 3 (2006)\nJERZY CETNAR, MARIUSZ KOPEĆ: Otrzymywanie paliw płynnych z węgla w synergii z energią jądrową. (str. 134)\nROBERT PIETRZAK, HELENA WACHOWSKA: Niskotemperaturowe utlenianie węgli kopalnych w świetle badań nad związkami siarki. Cz.II. Badanie struktury węgla. (str. 141)\nANDRZEJ ROZWADOWSKI: Uwagi na temat oznaczenia ciśnienia rozprężania wg PN-73/G – 04522. (str. 148)\nJERZY CHOMA, MARTA REPELEWICZ: Termodynamiczna charakterystyka chemicznie modyfikowanych węgli aktywnych. (str. 152)\nJAN FIGA, SŁAWOMIR STELMACH, BOGUSŁAW WOLANY: Prognozowanie zawartości chloru w koksie. (str. 159)\nMICHAŁ PALICA: Filtrowalność flotokoncentratów węgla kamiennego pochodzących z różnych źródeł. (str. 164)\nTOMASZ ZAGÓRSKI: Możliwości zastosowania reburningu do ograniczania emisji tlenków azotu z dużych instalacji spalających węgiel kamienny. (str. 169)\nMOHAMED ALWAELI: Gospodarka odpadami przemysłowymi w Województwie Śląskim w latach 2000–2004. (str. 177)\nJERZY CETNAR, MARIUSZ KOPEĆ: Otrzymywanie paliw płynnych z węgla w synergii z energią jądrową.\nGwałtowne wzrosty cen ropy oraz kurczenie się jej zapasów wzmogły zainteresowanie produkcją paliw płynnych z węgla. Podstawowym pytaniem jest to, czy istniejące i dostępne technologie są odpowiednie dla Polski pod względem ekonomicznym i ekologicznym, a także – jak wyglądają perspektywy na przyszłość? Największym wyzwaniem wydaje się być znacząca emisja CO2, niemal dziesięciokrotnie większa niż w trakcie przeróbki ropy naftowej dającej taką samą ilość paliwa. Ekologicznym, jak i ekonomicznym rozwiązaniem tego problemu może być wykorzystanie zewnętrznego źródła ciepła z wysokotemperaturowego reaktora jądrowego HTR, co pozwoli na optymalne wykorzystanie węgla, traktując go wyłącznie jako surowiec do przeróbki, a już nie źródło energii dla całego procesu, przez co wydajność paliwowa może być maksymalna – nawet bliska 100 %, a emisja CO2 w procesie produkcji wyeliminowana.\nROBERT PIETRZAK, HELENA WACHOWSKA: Niskotemperaturowe utlenianie węgli kopalnych w świetle badań nad związkami siarki. Cz.II. Badanie struktury węgla.\nW części I pracy wykazano, że z wielu stosowanych fizycznych, biologicznych i chemicznych metod odsiarczania węgla, najskuteczniejszą metodą służącą do równoczesnego usuwania zarówno siarki nieorganicznej, jak i organicznej jest metoda jego chemicznego odsiarczania na drodze utleniania. Dzięki tej metodzie, można usunąć prawie całkowicie siarkę pirytową, jak również dość znaczne, zarówno z punktu naukowego jak i przemysłowego, ilości siarki organicznej. Część II stanowi przegląd literatury na temat metod służących do badania struktury węgla zarówno wyjściowego, jak i produktów jego utleniania oraz ugrupowań siarki w nich zawartych. Z pośród wielu stosowanych metod badań szczególną uwagę poświęcono technice temperaturowo programowanej redukcji pod ciśnieniem atmosferycznym (AP-TPR), polegającej na termicznym rozkładzie próbki (metoda degradacyjna) oraz trzem niedestrukcyjnym metodom analizy: rentgenowskiej spektroskopii fotoelektronów (XPS), spektroskopii w podczerwieni z transformatą Fouriera (FTIR) oraz spektroskopii elektronowego rezonansu paramagnetycznego (EPR).\nANDRZEJ ROZWADOWSKI: Uwagi na temat oznaczenia ciśnienia rozprężania wg PN-73/G – 04522.\nPrzedstawiono krytyczne uwagi dotyczące oznaczenia ciśnienia rozprężania w oparciu o PN-73/G – 04522. Uwagi te dotyczą trzech etapów oznaczenia, tj. przygotowania próbki, przygotowania aparatury oraz wykonania oznaczenia. Przygotowanie próbek nie gwarantuje zapewnienia ich reprezentatywności, sprawia, iż zbyt szerokie spektrum uziarnienia może być źródłem znacznego błędu, a ponadto winno być realizowane na podstawie nieaktualnej już Polskiej Normy. W zakresie przygotowania aparatury do oznaczenia autor wskazał na ewidentny błąd dotyczący wymaganej objętości próbki w tyglu pomiarowym, która jest w praktyce niemożliwa do uzyskania. W przypadku wykonania oznaczenia wątpliwość budzi wymagana szybkość ogrzewania próbki (10 K/min), zbyt długie (5 minutowe) odstępy między kolejnymi odczytami ciśnienia oraz brak ciągłej ewakuacji lotnych produktów pirolizy z przestrzeni między dnem tygla pomiarowego a elementami grzejnymi.\nJERZY CHOMA, MARTA REPELEWICZ: Termodynamiczna charakterystyka chemicznie modyfikowanych węgli aktywnych.\nHandlowe węgle aktywne WG-12 i WG-15 (GryfSkand, Hajnówka) poddano chemicznej modyfikacji polegającej na działaniu na wyjściowe węgle na gorąco: wodą,1 M roztworem kwasu solnego oraz roztworem kwasu azotowego (V) (1: 1). Jak się spodziewano proces wodnej i kwasowej modyfikacji węgli aktywnych prowadzi do obniżenia w nich zawartości substancji mineralnych (popiołu). Dla badanych węgli aktywnych wyznaczono metodą objętościową niskotemperaturowe (77 K) izotermy adsorpcji azotu w szerokim przedziale ciśnień względnych od 10−6 do ok.1,0. Za pomocą tych izoterm charakteryzowano strukturalne i powierzchniowe właściwości węgli aktywnych. W tym celu wykorzystano metodę BET i αs w kombinacji z nową, zaawansowaną metodą analizy funkcji rozkładu potencjału adsorpcyjnego. Za pomocą tych metod wyznaczono: całkowitą powierzchnię właściwą, objętość mikroporów, całkowitą objętość porów, powierzchnię właściwą mezoporów oraz funkcje rozkładu potencjału adsorpcyjnego, które wskazują na znaczne strukturalne zróżnicowanie modyfikowanych węgli aktywnych. Stwierdzono, że proces wodnej i kwasowej modyfikacji węgli aktywnych może mieć zarówno pozytywny (WG-15) jak i negatywny (WG-12) wpływ na ich właściwości adsorpcyjne.\nJAN FIGA, SŁAWOMIR STELMACH, BOGUSŁAW WOLANY: Prognozowanie zawartości chloru w koksie.\nPrzedstawiono zagadnienie prognozowania zawartości chloru w koksie. Coraz ostrzejsze wymagania w zakresie zawartości chloru w koksie, nawet poniżej 0,05 %, zmuszają do podjęcia działań zmierzających do optymalizacji procesu produkcyjnego koksu opartego na mokrym gaszeniu, dla umożliwienia wytwarzania produktu spełniającego wymagania jakościowe. Mokre gaszenie koksu za pomocą wód o dużych stężeniach chlorków podnosi zawartość chloru w koksie. Woda gaśnicza odparowując z gorącego koksu pozostawia na jego powierzchni i w makroporach część rozpuszczonych w niej związków, w tym m.in. chlorków. Zawartość chloru w koksie poddawanym mokremu gaszeniu można przewidywać wykorzystując przedstawioną w publikacji empiryczną zależność. Mokre gaszenie koksu, przy bardzo wysokich stężeniach chlorków w wodzie gaśniczej, może powodować, że ilość chloru wprowadzanego do koksu z wody gaśniczej może zbliżać się nawet do 50 % jego całkowitej zawartości. Dla spełnienia coraz wyższych wymagań jakościowych, koks kierowany na eksport musi być gaszony wodami o niskiej zawartości chlorków. Wiąże się to z koniecznością optymalizacji gospodarki wodno-ściekowej zakładów koksowniczych stosujących mokre gaszenie.\nMICHAŁ PALICA: Filtrowalność flotokoncentratów węgla kamiennego pochodzących z różnych źródeł.\nW oparciu o rezultaty własnych badań prowadzonych w latach 1993-2005 przeanalizowano filtrowalność flotokoncentratów węglowych pochodzących z byłych spółek węglowych: Jastrzębskiej, Gliwickiej, Rudzkieji Rybnickiej. Skoncentrowano się na filtracji ciśnieniowej i wirowej, które porównywano z powszechnie stosowaną filtracją próżniową. Wykazano, że intensywne metody mechaniczne pozwalają uzyskać osady pofiltracyjne o znacząco niższej wilgotności niż po filtracji próżniowej, a o filtrowalności flotokoncentratów decyduje w głównej mierze skład ziarnowy. Ostateczna decyzja w wyborze sposobu odwadniania winna wynikać z analizy techniczno-ekonomicznej procesu, uwzględniającej m.in. koszt inwestycyjny, koszty ruchowe i wypadku zastosowania węzła dosuszania koszty związane z wymogami środowiskowymi, np. z emisją pyłu i gazów spalinowych.\nTOMASZ ZAGÓRSKI: Możliwości zastosowania reburningu do ograniczania emisji tlenków azotu z dużych instalacji spalających węgiel kamienny.\nPrzedstawiono technologię reburningu jako bardzo efektywną metodę redukcji tlenków azotu powstających podczas spalania pyłu węglowego w dużych kotłach energetycznych. Efekt redukcji przy zastosowaniu reburningu mieści się w zakresie 50-60 % w stosunku do emisji pierwotnej. Opisano mechanizmy reakcji chemicznych odgrywających główną rolę w tej technologii. Scharakteryzowano poszczególne rodzaje metod reburningu: gazowego, węglowego oraz mieszanego z iniekcją sorbentu. Podano przykłady i efekty zastosowania reburningu w USA i krajach UE. Reburning węglowy charakteryzuje się nieznacznie niższą sprawnością redukcji NOx, natomiast w polskich warunkach rynkowych, jest atrakcyjniejszy ekonomicznie. Przedstawiono uproszczoną analizę ekonomiczną zastosowania reburningu w warunkach polskich na przykładzie modernizacji kotła typu OP-650.\nMOHAMED ALWAELI: Gospodarka odpadami przemysłowymi w Województwie Śląskim w latach 2000–2004.\nZ danych GUS wynika, że największe ilości odpadów, w stosunku do ilości wytworzonej w Polsce, powstają właśnie na terenie Województwa Śląskiego. O ilości i składzie odpadów przemysłowych można wnioskować już na podstawie profilu danej gałęzi przemysłu lub rodzaju produkcji. Największa ilość odpadów powstaje z wydobycia i uzdatniania kopalin.Przedstawiono źródła powstawania największej oraz najmniejszej ilości odpadów przemysłowych. W ostatnich latach, w porównaniu do ilości odpadów przemysłowych wytworzonych w 1999 roku (49,04 mln Mg), w Województwie Śląskim w 2000 roku, pomimo wzrostu liczby jednostek wytwarzających odpady z 248 w roku 1999 do 260 w roku 2000, ilość odpadów spadła do 46,84 mln Mg. W 2001 powstało 45,87 mln Mg, co stanowi spadek o 2,12 % do poprzedniego roku, w 2002 ilość wytworzonych odpadów wynosiła 42,7156 mln Mg, co stanowi spadek o 7,4 % do roku 2001. W roku 2003 ilość wyprodukowanych odpadów w porównaniu do ubiegłego roku wynosiła 42,4339 mln Mg, co stanowi spadek o 0,7 %. Natomiast ilość wytwarzanych odpadów w 2004 roku była na poziomie 43,4592 mln Mg, co stanowi wzrost o 2,4 % w stosunku do poprzedniego roku, a w porównaniu do roku 1999 stanowi to spadek o 12,84 %. Z przedstawionego w artykule bilansu wynika, że w Województwie Śląskim ilość wykorzystanych odpadów z roku na rok wzrastała.


Ford Mustang kryje tę samą niespodziankę na kierownicy, co logo Skody na silnikach. Niesamowite odkrycie amerykańskich internautów! [WIDEO]\nPamiętacie film udostępniony przez nas jakiś czas temu, na którym Chińczycy dokonali bardzo ciekawego odkrycia pod znaczkiem Skody umieszczonym na silniku? Jeśli nie, to znajdziecie go poniżej. W tym natomiast przypadku doszło do równie zaskakującej niespodzianki, ale tym razem – w Fordzie Mustangu.\nTo, że właściciele rozmaitych pojazdów znajdują od czasu do czasu w swoim samochodzie części sygnowane logiem innej marki nie jest niczym niezwykłym. Dzieje się tak z bardzo prostej przyczyny – chodzi oczywiście o obniżenie kosztów produkcji. Dzielenie się komponentami między markami tego samego producenta lub nawet konkurujących firm i korzystanie z tak zwanej korzyści skali to normalna rzecz.\nDziała to w myśl zasady – jeśli wyprodukujesz milion sztuk tej samej rzeczy, jednostkowy koszt jej wytworzenia będzie zwykle znacznie niższy, niż gdybyś wyprodukował tysiąc. Pionierem jest tutaj zdecydowanie Volkswagen, który od wielu lat montuje swoje części w przeróżnych modelach Skody, ale nie tylko – VW Passat ma np. taki sam silnik wycieraczek co Bentley Continental.\nGrupa VW nie była jednak pierwsza. Pomysł dzielenia się komponentami jest tak stary, jak sama motoryzacja. Najlepiej ilustruje to niedawne odkrycie fanów Forda na Facebooku. Właściciel jednego z pierwszych w historii Mustangów (modelu z 1964 r.) odkrył pod znaczkiem na kierownicy niesłychaną rzecz. Znalazł tam logo modelu Falcon Spirit z dwoma flagami. Inni fani Mustanga od razu pobiegli rozebrać swoje kierownice i odkryli to samo.\nPodobno każdy Mustang z pierwszych lat produkcji korzysta z kompletnej kierownicy o rok starszego Falcona Sprinta – swojego bezpośredniego poprzednika. Jeśli ktoś z was jest szczęśliwym posiadaczem Mustanga z tego okresu, może to sprawdzić osobiście. Jesteśmy pewni, że znajdziecie pod znaczkiem na kierownicy właśnie takie logo:\nOpublikowany przez Clyde Rightturna Sobota, 27 marca 2021\nFalcon Spirit, Ford, kierownica, logo, Mustang, niespodzianka, odkrycie, znaczek


Wolność słowa a poprawność polityczna. - Strona 8 - Forum Fahrenheita\nPost autor: Darth_Franek » ndz, 26 sie 2012 14:29\nflamenco108 pisze: No, i znalazłem tam wreszcie hipotezę najbardziej przekonującą (mnie przekonującą, najmniej naiwną i najprostszą): praindoeuropejskie *s-lau̯-os znaczyło "lud".\nA można prosić o źródło? Faktycznie najbardziej przekonująca.\nPost autor: No-qanek » ndz, 26 sie 2012 15:09\nNo dobra, ale czy gdziekolwiek na świecie jakiś lud nazywał siebie "ludem"?\nPost autor: Alfi » ndz, 26 sie 2012 16:02\nNie trzeba daleko szukać. Taka właśnie jest etymologia słów "deutsch/dutch/tedesco", francuskiego "allemand" (ściślej: nazwy plemienia Alamanów), "magyar" czy "inuit" albo "juk" (to ostatnie oznacza Eskimosów z okolic cieśniny Beringa).\nSą narody lub plemiona, których nazwy oznaczają "ludzi wolnych" (czyli swego rodzaju arystokrację, w przeciwieństwie do tych innych, których można zamieniać w niewolników: Frankowie, Ariowie, Kazachowie, Uzbecy (Uzbek znaczy mniej więcej "pan samego siebie").\nZ kolei ludy sąsiadujące z Germanami, zazwyczaj celtyckie, określane były słowami zawierającymi rdzeń "wal" lub "gal" (wymienność "w" i "g", jak "Wilhelm/William/Guillaume" albo "war/guerre") - stąd Walia, Walonia czy Galia (my to przejęliśmy w odniesieniu do Włochów i Wołochów).\nNazwa Alamanów zawiera jeszcze element 'wspólnotowy": widać podobieństwo do nimieckiego "alle/alles" czy angielskiego "all". U Germanów ważną rolę odgrywał wiec z udziałem wszystkich wolnych i dorosłych mężczyzn.\nPost autor: Darth_Franek » ndz, 26 sie 2012 16:13\nCzłowiek współczesny uczynił tę tezę jednym z żywotnych czynników swej myśli i zachowania, ale źródeł takiego poglądu należy szukać daleko - w tym, co jest, jak się zdaje, wnioskując z powszechnego jej występowania wśród ludów pierwotnych, jedną z najwcześniej pojawiających się znamiennych cech ludzkich, a mianowicie rozróżnieniem jakościowym między „moją własną", zamkniętą grupą a grupą obcą. Wszystkie plemiona pierwotne rozpoznają zgodnie kategorię „obcych", czyli tych, którzy nie tylko nie podlegają kodeksowi moralnemu wyznaczającemu granicę danego ludu, ale którym odmawia się w ogóle miejsca wśród ludzi. Wielka liczba potocznie używanych nazw plemion, jak Zuni, Dene, Kiowa itp., to nazwy, którymi określają się same te ludy, są to po prostu rodzinne określenia „istot ludzkich". Poza zamkniętą grupą nie ma żadnych istot ludzkich. Pozostaje to w sprzeczności z faktem, że z obiektywnego punktu widzenia każde plemię otoczone jest przez ludy współuczestniczące w jego osiągnięciach artystycznych i wynalazkach materialnych oraz w wypracowanych praktykach, które rozwinęły się dzięki wzajemnej wymianie sposobów zachowania między poszczególnymi ludami.\nCzłowiek pierwotny nigdy ani nie rozglądał się po świecie, ani nie zauważył „ludzkości" jako grupy i nie poczuwał się do wspólnoty ze swym rodzajem. Od samego początku był prowincjuszem odgradzającym się murem od świata. Czy chodziło o wybór żony, czy wodza, pierwszym i najważniejszym było rozróżnienie między własną grupą a tymi, którzy znajdowali się poza nią. Nie istniało dla niego nic poza własną grupą i jej stylem życia.\nZa: Ruth Benedict, Wzory Kultury.\nPrzy czym zaznaczam, że nie wiem, czy do końca o to rozchodzi się we wątku. Jak zwykle odwiedzając FF, czytałem szybko (i często pobieżnie) dziesiątki i setki nieprzeczytanych postów.\nAle do niniejszej dyskusji chyba się włączę w chwili luzu.\nPost autor: Darth_Franek » ndz, 26 sie 2012 16:49\nW kwestii Cyganów:\nhttp://pchlitarg-katja.blogspot.com/200 ... ewski.html\nWe wstępie do książki Milewski proponuje, by nie usuwać z języka polskiego wyrazu „Cygan”, zastępując go określeniem „Rom”. Chociaż „Cygan” stał się niestety synonimem złodzieja i oszusta, w słowie tym zawarte jest to, co może być powodem do dumy: odwaga łamania skostniałych konwenansów, uwielbienie dla muzyki, wędrówki i wolności. Wykreślając „Cygana” ze słownika, pozbawilibyśmy się takich sformułowań jak: cygańskie wróżki, cygańska jesień i cyganeria. Zamiast o to walczyć, przyjrzyjmy się cygańskiemu życiu, cygańskiej codzienności, w niektórych momentach tak bardzo podobnej do naszej...\nPost autor: No-qanek » ndz, 26 sie 2012 17:11\nAlfi, ale wiele twoich przykładów jest błędnych. Allemand to właśnie nazwa na kogoś w obcym języku. Frankowie i zatem Francuzi pochodzą z germańskiego imienia, o germańskim źródłosłowie. I tacy Germanie (jako nazwa podobna Słowianom) też nie zrodziła się "u siebie". Walia czy Walijczyk też nie pochodzi z walijskiego, tylko z języków germańskich. Galowie są akurat "natywni", ale nie mam żadnej wzmianki jakoby to słowo miało oznaczać "ludzie" czy coś podobnego. Kazachowie to jednak "nomadzi" - coś bardziej wyróżniającego się niż ludzie. Akurat z "Deutsch" masz rację, moje niedopatrzenie - to może być argumentem.\nJak z innymi przykładami nie wiem - ale też średnio im ufam, bo wiele przez ciebie podanych wcale nie wspiera twojej tezy.\nDarth, w tak zamkniętych społecznościach - być może. Ale pisał to przecież nie lingwista - a etnolodzy/socjologowie nie rzadko rzucają okrutnymi bzdurami.\nPost autor: Darth_Franek » ndz, 26 sie 2012 17:39\nNo-qanek pisze: Ale pisał to przecież nie lingwista - a etnolodzy/socjologowie nie rzadko rzucają okrutnymi bzdurami.\nRuth Benedict jest uczniem Franza Boasa:\nFranz Boas (ur. 9 lipca 1858 w Minden, zm. 21 grudnia 1942 w Nowym Jorku, Stany Zjednoczone) - amerykański antropolog i językoznawca niemieckiego pochodzenia, twórca historyzmu Boasowskiego.\nProfesor antropologii na uniwersytecie Columbia w Nowym Jorku. Z wykształcenia fizyk i geograf. Specjalista w dziedzinie kultury i języków Indian Ameryki Północnej. Jego badania stały się inspiracją dla późniejszych badań strukturalistów amerykańskich w językoznawstwie (hipoteza Sapira-Whorfa o determinującej roli języka w postrzeganiu rzeczywistości). Boas był zwolennikiem poglądu, że badanie kultury jest niemożliwe bez uwzględnienia kontekstów historycznych.\nTo, co różniło go od ewolucjonistów, to fakt, że ewolucję uważał za pewien zbiór dynamicznych, następujących po sobie zmian, który dokonywał się w obrębie danej kultury, nie zaś, jak twierdzili Morgan czy Tylor, w obrębie całego globu i wszystkich kultur na nim się znajdujących.\nJako pierwszy zaczął mówić o kulturach, a nie o jednej kulturze. Jest więc twórcą relatywizmu w antropologii. Do antropologii wprowadził badania historyczne - z historii wywodził obecny kształt kultur. Interesował go konkret i uważał, że jedyną metodą sprawdzania słuszności danej teorii są badania empiryczne. Uważał, że wszystkie ludy ewoluowały w tym samym kierunku, choć odmiennymi drogami, a różnice kulturowe muszą mieć uzasadnienie w uniwersalnych prawach przyrody.\nNapisał między innymi: Handbook of American Indian Languages (Waszyngton 1911).\nDo jego uczniów zalicza się Alfreda Kroebera, Ruth Benedict, Edwarda Sapira i Margaret Mead.\nTen pierwszy to tatuś Ursuli K. LG. Bardzo fajowa jest ta hipoteza Sapira Whorfa.\nCo do bzdur - to i owszem. Jak zawsze i wszędzie. Ale czy możesz jakiś konkret? Czy tak tylko, gdzieś utrwalone w pamięci? Pytam z ciekawości, nie ze złośliwości.\nEDIT: Tylko literka.\nPost autor: Alfi » ndz, 26 sie 2012 17:54\nNo-qanek pisze: Allemand to właśnie nazwa na kogoś w obcym języku.\nWe francuskim, hiszpańskim i portugalskim (różne formy tego samego słowa). Ale wzięte z nazwy jednego z plemion germańskich (oni sami siebie tak nazwali) i rozciągnięte na szerszą zbiorowość. Francuzi tego słowa sobie nie wymyślili.\nNo-qanek pisze: Frankowie i zatem Francuzi pochodzą z germańskiego imienia, o germańskim źródłosłowie.\nNo bo Frankowie byli Germanami. I sami siebie tak nazwali. Nie ktoż z zewnątrz.\nNo-qanek pisze: I tacy Germanie (jako nazwa podobna Słowianom) też nie zrodziła się "u siebie".\nOwszem, to akurat nazwa najprawdopodobniej celtycka, oznaczająca tych mieszkających obok, na zewnątrz.\nNo-qanek pisze: Walia czy Walijczyk też nie pochodzi z walijskiego, tylko z języków germańskich.\nCzyli jak wyżej, tylko na odwrót. Na razie mamy dwie kategorie nazw: własne, wymyślone przez daną zbiorowość, określające ją jako "lud" albo "ludzi", a z drugiej strony - nazwy nadane przez sąsiadów.\nNo-qanek pisze: Galowie są akurat "natywni", ale nie mam żadnej wzmianki jakoby to słowo miało oznaczać "ludzie" czy coś podobnego.\nJednak przyjmuje się raczej pokrewieństwo z nazwą Walii (przykład "sąsiedzki"), chociaż stuprocentowych dowodów na to chyba nie ma.\nNo-qanek pisze: Jak z innymi przykładami nie wiem - ale też średnio im ufam, bo wiele przez ciebie podanych wcale nie wspiera twojej tezy.\nPo pierwsze: nikt nie twierdzi, że każde plemię czy grupa etniczna określało się tego typu nazwą. Po drugie: Te przykłady wiążą się z dość wyraźnym podziałem swój - obcy, często z pokreśleniem wyższości "swoich": np. opozycja "ludzie wolni ("wolni z natury" <--> ci inni, cała reszta, ludzie i zbiorowości ludzkie niższej rangi, nasi faktyczni lub potencjalni poddani).\nOczywiście czasami etymologia jest niepewna.\nPost autor: No-qanek » ndz, 26 sie 2012 18:38\nAlfi, czy my na pewno mówimy o tym samym? Bo ja mówię, zastanawiając się często głośno, na ile jest realne, że dany lud nazywa samego siebie słowem oznaczającym lud bądź ludzi w ich języku.\nOpieram się głównie na etymonline i wikisłowniku, to może mało przekrojowo, ale swoich źródeł mi też nie podałeś.\nAllemand może rzeczywiście być nazwą na siebie samych "wszyscy ludzie", ale są też podejrzenie, że to po prostu "sąsiedzi". Tych sąsiadów podnosisz tu co jakiś czas, i ja się z tym jak najbardziej zgadzam. Ale jest to właśnie przeciwne tezie, że ludy nazywają siebie zwykle ludami - raczej przejmują nazwy innych na siebie jako sąsiadów.\nFrank jak widać wcale nie ma być wyrazem o jakichkolwiek konotacjach "my", znaczenie "wolnego człowieka" jest wtórne. Podobnie z Saksonami.\nCzyli Germańcy, jak sam mówisz, to nazwa pochodząca od "sąsiadów". Więc znowu nazwa nadawana przez kogoś obok, tak samo jak z Waliczykami. Czyli właśnie nie "lud", "my", ale później przejęta nazwa na siebie z innych języków.\nReasumując, popularniejszym wydaje mi się jednak przyjęcie nazwy z ust obcych, niż nazwanie siebie "ludem", zwłaszcza że zacytowany pierwiastek PIE udało mi się znaleźć tylko na ruskiej Wikipedii, a do tego nie widać po nim żadnych innych pozostałości w językach słowiańskich. Póki co teza, że nazwę wzięliśmy od Rzymian, którzy urobili ją od końcówek imienia -sław (a przy okazji rozpowszechniła się ona jako generalna nazwa na niewolnika) wydaje mi się bardziej rozsądna. Choć rozumiem, że to mniej godne :D\nPost autor: Alfi » ndz, 26 sie 2012 19:26\nAllemand może rzeczywiście być nazwą na siebie samych "wszyscy ludzie", ale są też podejrzenie, że to po prostu "sąsiedzi".\nPodejrzenie o tyle wątpliwe, że nazwa stworzona na podobieństwo wzmiankowanych Allobrogów musiałaby być dwujęzyczną hybrydą typu "telewizor": al z łaciny, man z germańskiego. Mało prawdopodobne jak na nazwę, która chyba nie powstała w zaciszu gabinetu pod wpływem drapania się gęsim piórem w potylicę. Wersja rdzennie germańska jest bardziej przekonująca.\nNo-qanek pisze: Tych sąsiadów podnosisz tu co jakiś czas, i ja się z tym jak najbardziej zgadzam. Ale jest to właśnie przeciwne tezie, że ludy nazywają siebie zwykle ludami - raczej przejmują nazwy innych na siebie jako sąsiadów.\nBo ja przecież nie twierdzę, że teza o nazwie typu "lud" czy "ludzie" obejmuje wszystkie nazwy. Wśród nazw o bardzo różnej etymologii wyróżniają się dwie dość charakterystyczne grupy: pierwsza utożsamiająca własną grupę z rodzajem ludzkim w ogóle, druga nadana przez sąsiadów i oznaczająca właśnie "mieszkających obok", a czasem w ogóle "obcych" - i z jakiegoś powodu powszechnie przyjęta (niekoniecznie przez samych zainteresowanych: jak się nazywają Walijczycy po walijsku?). Oprócz nich są oczywiście nazwy innego typu, choćby i Czarne Stopy, znane z powieści Fiedlera.\nNo-qanek pisze: Frank jak widać wcale nie ma być wyrazem o jakichkolwiek konotacjach "my", znaczenie "wolnego człowieka" jest wtórne. Podobnie z Saksonami.\nAlbo ja niedowidzę, albo coś tu jest nie w porządku...\nNo-qanek pisze: Czyli Germańcy, jak sam mówisz, to nazwa pochodząca od "sąsiadów". Więc znowu nazwa nadawana przez kogoś obok, tak samo jak z Waliczykami. Czyli właśnie nie "lud", "my", ale później przejęta nazwa na siebie z innych języków.\nDo tego odniosłem się wyżej, ale przypomnę, że Niemiec to po niemiecku jednak Deutsch, a nie German. Germanie to dla Niemców chyba wszyscy z ich rodziny językowej, od Gotów do Norwegów? Chyba się nie mylę?\nNo-qanek pisze: Reasumując, popularniejszym wydaje mi się jednak przyjęcie nazwy z ust obcych, niż nazwanie siebie "ludem"\nTakiej tezy nie da się postawić bez sporządzenia jakichś statystyk. Poza tym Odróżniajmy nazwy używane przez samych członków danej grupy etnicznej i nazwami używanymi poza nią (przykładem wspomniani Walijczycy, poza tym Albańczycy, Ormianie... Polacy zresztą też, bo dla Litwinów są Lenkami).\nNo-qanek pisze: Póki co teza, że nazwę wzięliśmy od Rzymian, którzy urobili ją od końcówek imienia -sław (a przy okazji rozpowszechniła się ona jako generalna nazwa na niewolnika) wydaje mi się bardziej rozsądna.\nNie wiadomo tylko, czy w czasach rzymskich faktycznie były już w użyciu imiona zakończone na -sław. O ile mi wiadomo, pierwsze konkretne wzmianki o Słowianach z wymienionych imiennie pochodzą ze źródeł bizantyńskich, VII wiek, raczej chyba nie wcześniej (oczywiście mogę czegoś nie wiedzieć).\nReasumując: ja nie stawiałem żadnej tezy ogólnej czy całościowej, mówiłem o licznej grupie nazw, do której nie wszystkie nazwy należą. W dodatku nazwy z grupy "my, ludzie" i z grupy "oni, sąsiedzi" mają pewną wspólną cechę: podkreślają opozycję "swój - obcy".\nPost autor: No-qanek » ndz, 26 sie 2012 19:39\nNo i jak widzisz mówimy o czym innym. Bo ja się wcale nie kłócę z opozycją "swój - obcy". A ty właśnie tej się przyczepiłeś.\nTo miało być o Frankach\nGermanów traktuje na tej samej zasadzie, co Słowian.\nTylko, że z tej licznej grupy (nazwa na "nas" pochodząca od "ludu", "ludzi", etc.) mam na razie Deutsch i pokrewne. Co do reszty czekam na jakieś źródła.\nCo to za wzmianki ze źródeł bizantyńskich, możesz się podzielić?\nZauważ, że imiona są dosyć trwałe - do dziś imiona zakończone na -sław się pojawiają, a od Bolesława Chrobrego mija tysiąclecie. Jeśli byłyby w VII wieku to nie widzę powodu, by nie miało być ich parę wieków wcześniej.\nW każdym razie - podziwiam twoją wiedzę, ta dyskusja jest wcale rozwijająca.\nPost autor: Alfi » ndz, 26 sie 2012 20:12\nNo-qanek pisze: No i jak widzisz mówimy o czym innym. Bo ja się wcale nie kłócę z opozycją "swój - obcy". A ty właśnie tej się przyczepiłeś.\nNie "przyczepiłem się", a po prostu twierdzę, że przyczyniła się do powstania sporej grupy nazw. Jak to wygląda w statystyce, nie wiem.\nNo-qanek pisze: Tylko, że z tej licznej grupy (nazwa na "nas" pochodząca od "ludu", "ludzi", etc.) mam na razie Deutsch i pokrewne. Co do reszty czekam na jakieś źródła.\nTrzeba by zrobić przegląd etymologii setek nazw, szczególnie nazw plemion indiańskich, różnych małych i izolowanych grup etnicznych Azji czy Afryki itp. W ich przypadku etymologia jest bardziej czytelna, nie ginie w tzw. pomroce dziejów. Czytając to czy owo raz po raz natykałem się na taką informację, ale nie przewidziałem, że dojdzie do jakiejś dyskusji na ten temat. Nie wiem, czy istnieje jakieś zbiorcze opracowanie. Pamiętam w każdym razie, że np. nazwa Komanczów, używana przez nich samych, znaczy właśnie "lud", a słowo "Comanche" może znaczyć w języku jednego z sąsiednich plemion "ci, którzy zawsze nas pokonują", ale może też pochodzić od hiszpańskiego "camino ancho" (szeroka droga). Z kolei Dakota znaczy po prostu "sprzymierzeni" (bo to związek plemion).\nNo-qanek pisze: Co to za wzmianki ze źródeł bizantyńskich, możesz się podzielić?\nPo upadku Cesarstwa Zachodniorzymskiego Bizancjum miało najlepiej rozwinięte piśmiennictwo w Europie. A w okresie wędrówek ludów Słowianie szli na Bałkany, częściowo przez Bizancjum opanowane, a w całości leżące w jego sferze wpływów. Stąd wczesnośredniowieczni historycy w Bizancjum raz po raz pisali o Słowianach przy okazji wojen, rokowań pokojowych itp. Z nazwisk przychodzi mi na myśl w tej chwili tylko Teofilakt Simokata (Symokatta), w Polsce (poza historykaimi) znany chyba głównie z Listów (fikcja literacka, nie prawdziwa korespondencja), tłumaczonych najpierw przez Kopernika, potem Parandowskiego.\nW ogóle południowi Słowianie mieli więcej szczęścia do historyków, dzięki bliskości Bizancjum właśnie. Już chyba sprzed roku 700 znane są imiona jakichś kniaziów panujących w okolicach południowej Serbii i Czarnogóry.\nEdit: jedno małe słówko.\nPost autor: ElGeneral » śr, 05 gru 2012 14:06\nInteresujący jest fakt, że sąd zakazał publikacji reportażu po tym, jak konfratrzy wnieśli sprawę. Ale jeszcze bardziej interesujący jest fakt, że nasi politycy i dziennikarze, tak uczuleni w kwestii wolności słowa milczą jak zaklęci. Żadnych płonących oburzeniem przemówień w Sejmie, żadnych demonstracji czy zgromadzeń, jak w przypadku telewizji Trwam.\nWystarczy, że w tle jakiejkolwiek sprawy pojawi się koloratka lub zakonny habit, a wszyscy nagle milkną jak zaklęci. Kiedy - do nagłej kurwy maci! - w tym kraju sukienkowych zacznie się traktować jak zwykłych ludzi.\nPost autor: Kruger » śr, 05 gru 2012 14:56\nSzczerze? Nieprędko. Co dla Ciebie żadnych pocieszeniem nie jest.\nJa się ejdnak trochę pocieszam. Coraz szerzej widze wokół siebie, wśród znajomych, znajomych znajomych i zupełnie obcych ludzi, będących w określonym wieku (powiedzmy do 35-40 lat), że ludzie sa zupełnie na bakier, sporo z wiarą a zupełnie sporo - z hierarchią i religią.\nDziś ciągle jest tak, że standardy wyznaczają ludzie starsi, wychowani w tzw. wartościach, religijni. Gdy zestarzeją się moi dzisiejsi rówieśnicy a kolejne niezbyt ureligijnione pokolenie stanie się średnie, kościół się niewąsko zdziwi, że w tym chrześcijańskim bastionie Europy nikt ich już nie słucha. Bo wierzę, że tak będzie.\nPost autor: Alfi » śr, 05 gru 2012 15:04\nTylko że ta kwestia ma niewiele wspólnego z religią. Chyba że śp. Kapuściński był księdzem (na podstawie tego samego paragrafu były kłopoty z publikacją książki Domosławskiego). To jest kwestia możliwości zatrudnienia dobrej kancelarii adwokackiej. Na co, rzecz jasna, potrzebna jest kasa. A że w tym wypadku na biednych nie trafiło...


Mateusz Szczurek przed komisją ds. VAT: nie było klimatu do zmieniania prawa ad hoc - Wiadomości - polskieradio24.pl\nMateusz Szczurek przed komisją ds. VAT: nie było klimatu do zmieniania prawa ad hoc\nOstatnia aktualizacja: 16.05.2019 13:17\nByły minister finansów w rządzie PO-PSL Mateusz Szczurek zeznał przed komisją śledczą ds. podatku VAT, że kierownictwo resortu zdecydowało się wstrzymać prace nad kolejną nowelizacją ustawy o VAT z powodu - jak napisano w wewnętrznej korespondencji resortu - braku klimatu do przeprowadzenia zmian.\nMateusz Szczurek: nie było klimatu do strzelania ad hoc zmianami prawa (IAR)\nMateusz Szczurek: podstawą uszczelnienia systemu podatkowego jest efektywna kontrola skarbowa (IAR)\nMateusz SzczurekFoto: PAP/Radek Pietruszka\n- Moja ocena politycznych szans przeprowadzenia czy dyskutowania takich zmian była bardzo negatywna. Nie było klimatu do zmieniania prawa ad hoc - podkreślał Mateusz Szczurek.\nMateusz Szczurek był szefem resortu finansów w latach 2013-2015 w rządzie PO-PSL. Jak zeznał przed komisją, "nie było klimatu do strzelania z biodra ad hoc zmianami prawa, które wprowadzają nowe obowiązki wobec podatników, które ograniczają swobodę działalności gospodarczej bez założeń i konsultacji prowadzonych porządnie".\nMateusz Szczurek w trakcie swobodnej wypowiedzi odniósł się do treści maila jednego z ówczesnych dyrektorów w resorcie finansów Tomasza Tratkiewicza. W wiadomości z lutego 2015 roku padło sformułowanie, że kierownictwo resortu zdecydowało wstrzymać prace nad kolejną nowelizacją ustawy o VAT z powodu - jak napisano - braku klimatu do przeprowadzenia zmian. Mateusz Szczurek potwierdził, że taka rozmowa miała miejsce i odnosiła się do notatki zawierającej cztery propozycje, wśród nich wprowadzenie jednej stawki VAT. - Moja ocena politycznych szans przeprowadzenia takich zmian była bardzo negatywna - podkreślał Mateusz Szczurek.\nMateusz Szczurek zeznaje przed sejmową komisją śledczą ds. podatku VAT - transmisja\n#KomisjaVAT ➡ w latach 2007-2009 prowadzono kontrolę skoordynowaną, dotyczącą handlu elektroniką 📱🔌po której stwierdzono wiele nieprawidłowości. Pytanie @mhorala - Czy min. Parafianowicz o tym Pana poinformował? Świadek: Nie. pic.twitter.com/OXfahvLpkz\nNajlepszym rozwiązaniem efektywna kontrola skarbowa\nMateusz Szczurek podkreślał, że ściągalność podatków i uszczelnianie systemu podatkowego nie może być jedynym priorytetem rządu. Były szef resortu finansów powiedział, że poprzedni rząd dbał o ułatwienie prowadzenia działalności gospodarczej, co jego zdaniem było równie ważne.\nByły minister mówił, że najlepszym rozwiązaniem, które godzi oba interesy - uszczelnienie systemu podatkowego i jego przyjazność dla przedsiębiorcy - jest efektywna kontrola skarbowa. - Czas działania "znikającego podatnika" zmniejszył się z jedenastu kwartałów w 2005 roku do jednego kwartału w 2014 - wyjaśniał były minister finansów. - To wynika z operacyjnych możliwości kontroli skarbowej - dodał.\nMateusz Szczurek jest ostatnim świadkiem, którego przesłuchanie komisja zaplanowała na ten tydzień.\nWczoraj zeznania złożył były doradca sejmowej komisji nadzwyczajnej "Przyjazne państwo" Karol Jene, a we wtorek była premier Ewa Kopacz.\nSzczurek był pytany również przez członków komisji o to, czy Ministerstwo Finansów korzystało z rozwiązań międzynarodowych w swojej pracy. - Na pewno doświadczenia innych krajów, szczególnie europejskich, były wnikliwie analizowane, dotyczące szczelności systemu podatkowego - odpowiedział.\nWyjaśnił, że poza kwestiami związanymi z Centralnym Rejestrem Faktur, były prowadzone badania skuteczności i losów wprowadzania podzielonej płatności w VAT. - Intensywnie prowadziliśmy prace, poza renegocjacją umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, po to, żeby uczynić ten system szczelniejszym - dodał.\nPoinformował, że pracowano też nad wyeliminowaniem klauzul, które według MF były szkodliwe, pogłębiano też automatyczną wymianę informacji podatkowej, co - zdaniem Szczurka - było bardzo ważne.\nByły minister przyznał, że dzielono się też doświadczeniami m.in. z krajami grupy V4. Szczurek wskazał, że na zaproszenie obecnego premiera Czech, a wówczas ministra finansów Andreja Babisza, uczestniczył w spotkaniu, które odbyło się w Pradze w 2015 r. Brali w nim udział także przedstawiciele resortów finansów Słowacji, Węgier i Niemiec. Spotkanie dotyczyło - jak mówił Szczurek - systemu podatkowego.\n- Na tamtym spotkaniu przekonywał minister Babisz do zwiększenia skali używania odwrotnego obciążenia, co do którego sporo było wątpliwości wśród pozostałych ministrów - zeznał Szczurek.\nJak mówił, on i ówczesny szef resortu finansów Niemiec Wolfgang Schauble przekonywali wówczas, że takie rozwiązanie jest potrzebne dla niektórych sektorów w zależności od struktury rynku, ale wprowadzanie go "hurtowo" może doprowadzić do pogorszenia ściągalności.\nZobacz więcej na temat: Mateusz Szczurek komisja śledcza vat budżet Polski Marcin Horała POLSKA


30 nowych firm i inwestycja w Inkubatorze Technologicznym - Biznes i Styl\nAdam Ptak, szef firmy Skala-Tech. Fotorelacja ze Śniadania w Aeropolis, 7 września 2021. Fot. Archiwum RARR. S.A.\nAż 30 nowych firm otworzyło siedziby w&nbspInkubatorze Technologicznym w&nbspJasionce w&nbspciągu ostatnich dwóch lat. To młode spółki, ale już z&nbspdużymi sukcesami w&nbspautomatyzacji i&nbsprobotyzacji linii produkcyjnych, budowie maszyn i&nbspdronów. Działalność w&nbspstrefie przy lotnisku daje im wiele korzyści. To nie tylko dobra lokalizacja, ale i&nbsppreferencyjne warunki najmu. W&nbspdodatku, jak zapowiada Mariusz Bednarz, prezes RARR S.A., za rok w&nbspPodkarpackim Parku Naukowo-Technologicznym Aeropolis zastanie oddana inwestycja, która ułatwi życie przedsiębiorcom.\n- Dwa lata temu startowałem w&nbspInkubatorze Technologicznym, wynajmując halę produkcyjną o&nbsppowierzchni 200 mkw. Dziś zajmuję także drugą halę, biuro i&nbspzaczyna brakować miejsca dla zespołu, który urósł już do 13 osób. Są w&nbspnim konstruktorzy, automatycy, programiści. Ludzie, których pasją są nowe technologie. Zrealizowaliśmy kilkanaście projektów produkcyjnych, nawiązując współpracę m.in. z&nbspproducentami z&nbspAeropolis, jak BorgWarner i&nbspFibrain – wymienia Adam Ptak, szef firmy Skala-Tech, która tworzy unikalne rozwiązania w&nbspzakresie kontroli jakości. Tworzy dedykowane systemy wizyjne do wykrywania wad powierzchniowych, rozpoznawania kształtu, analizy koloru itp. – bardzo dziś pożądane w&nbspprodukcji, która dąży do coraz większej precyzji.\nInkubator w&nbspJasionce stwarza okazje do współpracy także między firmami, które ulokowały w&nbspnim swoją siedzibę. Przykładowo z&nbspdoświadczenia Skala-Tech, przy projekcie dotyczącym automatyzacji produkcji, skorzystała spółka Succon Automation Damian Wąsik. Ona również w&nbspJasionce działa od dwóch lat. Najpierw wynajęła biuro, a&nbsprok temu także halę produkcyjną. – Zaczynaliśmy od doradztwa technologicznego, a&nbspdziś dostarczamy zrobotyzowane maszyny i&nbsplinie produkcyjne takim firmom jak np. Koral – podkreśla założyciel spółki Damian Wąsik. – Warunki, jakie zapewnia nam Aeropolis, pozwalają skupić się na rozwoju firmy. Jasionka to bardzo dobra lokalizacja, z&nbspkomunikacyjnymi atutami jak lotnisko, dojazd do autostrady i&nbspdrogi ekspresowej. Atutem jest wysoki standard budynków Inkubatora. Nie musieliśmy adaptować hali produkcyjnej. Wystarczyło wstawić maszyny. Jasne zasady wynajmu, czynsz ustalony na kilka lat, to w&nbspdzisiejszych czasach duży komfort.\nTe zalety, a&nbsptakże szansa na pozyskanie dodatkowych środków na badania i&nbsprozwój, możliwość współpracy z&nbsppodkarpackimi uczelniami i&nbspposiłkowania się wykształconymi w&nbspnich kadrami, sprawia, że wiele firm chce otwierać siedzibę w&nbspInkubatorze. – Działalność prowadzi tu obecnie 45 spółek, a&nbspkolejnych 36 korzysta z&nbsptego adresu w&nbspramach usługi wirtualnego biura. To w&nbspsumie 267 miejsc pracy. Dominują takie branże jak automatyka przemysłowa, IT, motoryzacja. Mimo kryzysu gospodarczego spowodowanego pandemią, 85 proc. powierzchni w&nbspInkubatorze jest wynajęte. Wolna pozostaje 1&nbsphala produkcyjna i&nbsp9 pomieszczeń biurowych – mówi Mariusz Bednarz, prezes RARR S.A., zaznaczając, że nie wszyscy chętni zyskują aprobatę Rady Inkubatora. – Od lutego 2019 roku taką zgodę otrzymało 30 przedsiębiorców. Stawiamy dość wysokie wymagania tym, którzy do inkubatora wchodzą. Ze względu na założenia projektowe i&nbspwspieranie rozwoju nowoczesnej gospodarki, chcemy tu firm innowacyjnych, młodych, z&nbsppotencjałem. To prestiżowy adres, w&nbspsercu Podkarpackiego Parku Naukowo-Technologicznego, co daje networking prawie 100 firm – od startupów po globalne korporacje, które mają swoje fabryki w&nbspAeropolis.\nMariusz Bednarz, prezes RARR S.A. podczas Śniadania w&nbspAeropolis. Fot. Archiwum RARR S.A.\nAby ułatwić nawiązanie kontaktu nowym firmom w&nbspInkubatorze z&nbsptymi już działającymi w&nbspstrefie przemysłowej, RARR S.A. organizuje spotkania przedsiębiorców, konferencje i&nbspszkolenia. Po spowodowanej pandemią przerwie do kalendarza wydarzeń wróciły Śniadania w&nbspAeropolis. Podczas ostatniego zaprezentowało się 8 spośród firm, które w&nbspostatnich dwóch latach dołączyły do „rodziny” Inkubatora. To wspomniane na początku Skala-Tech i&nbspSuccon Automation, a&nbsptakże inne, rozwijające zaawansowane technologie przedsiębiorstwa. Należy do nich firma Dronehub - pierwszy w&nbspEuropie producent bezzałogowych statków powietrznych ze stacjami dokującymi i&nbspautomatyczną wymianą baterii, dzięki czemu dron może wykonywać wielodniowe misje bez udziału człowieka. W&nbspbranży „dronowej” z&nbsppowodzeniem działa również wywodząca się ze Śląska Grupa Tomkov. W&nbspInkubatorze otworzyła spółkę, która pracuje nad rojem dronów do monitorowania jakości powietrza, a&nbspw przyszłości także do badania odorów związanych z&nbspprodukcją przemysłową, rolniczą itp.\nProdukcję w&nbspJasionce od niedawna prowadzi także spółka ZCase Łukasza Zawady, oferująca unikatowe skrzynie transportowe typu flip case na konsolety dźwiękowe i&nbspoświetleniowe, cieszące się uznaniem inżynierów dźwięku na całym świecie. Z&nbspkolei Przemysław Iskrzak z&nbspfirmy Ractangle, wraz z&nbspzespołem specjalistów w&nbspradioelektronice, nawigacji, lotnictwie i&nbspinżynierii oprogramowania, opracowuje m.in. rozwiązanie pozwalające zabezpieczyć radiowe systemy nawigacyjne lotnisk przed zakłóceniami.\nMarcin Krowiak, Dronhub. Fotorelacja ze Śniadania w&nbspAeropolis, 7 września 2021. Fot. Archiwum RARR. S.A.\nW&nbspInkubatorze zadebiutowały także spółki: RnD.Aero, posiadająca certyfikat na produkcję elementów do wnętrz takich samolotów, jak airbus czy boeing, i&nbspRS Innovation, dostarczająca innowacyjne technologie i&nbsprozwiązania dla zakładów produkcyjnych. - Po roku obecności w&nbspInkubatorze działamy w&nbspbranży lotniczej, motoryzacyjnej, medycznej oraz uczestniczymy w&nbspprodukcji jachtów – podsumowuje efekty prowadzenia firmy w&nbspAeropolis Maciej Skórski, prezes RS Innovation.\nW&nbsppaździerniku wszystkie te firmy, jeśli tylko wyrażą na to ochotę, będą miały możliwość pozyskania inwestora podczas pierwszego festiwalu dla startupów i&nbspinwestorów - Carpathian Startup Fest 2021, który organizuje RARR S.A. Agencja zachęca je również do sięgnięcia po unijne dofinansowanie z&nbspdwóch konkursów ogłoszonych przez Polską Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości: Internacjonalizacja MŚP i&nbspBony na cyfryzację. – W&nbsppierwszym przypadku wsparcie dotyczy wejścia na zagraniczne rynki, w&nbspdrugim – dofinansowania zakupu oprogramowania i&nbsplicencji – wymienia Dawid Adamski, dyrektor Biura Marketingu i&nbspSprzedaży RARR S.A., która oferuje również usługi w&nbspzakresie przygotowania dokumentacji projektowej.\nJak zauważa prezes Mariusz Bednarz, chociaż w&nbspPodkarpackim Parku Naukowo-Technologicznym pracuje już 6,5 tys. osób i&nbsptrudno znaleźć wolną działkę, to inwestycji wciąż przybywa. Najnowszą jest m.in. budowa kolejnego zakładu przez BorgWarner. Inwestycję, która ma służyć wszystkim „aeropolisowym” przedsiębiorcom, rozpoczyna natomiast RARR S.A. W&nbspkompleksie Inkubatora wytyczono już fundamenty pod Podkarpacki Park Biznesowy.\n- Będzie to 4-kondygnacyjny budynek o&nbsppowierzchni 2 tys. mkw. Na parterze pomieści on sklep, restaurację i&nbspprzedszkole – o&nbspto prosili przedsiębiorcy dla swoich pracowników. Wyższe piętra zajmą biura dla firm zajmujących się obsługą biznesu. Budowę planujemy zakończyć w&nbspprzyszłym roku - podsumowuje Tadeusz Siemek, dyrektor PPN-T Aeropolis.\nPrzemysław Iskrzak z&nbspfirmy Ractangle. Fotorelacja ze Śniadania w&nbspAeropolis, 7 września 2021. Fot. Archiwum RARR. S.A.