W pułapce zasad, na granicy słów - Magdalena M. Baran - Liberté!\nW pułapce zasad, na granicy słów\n9 sierpnia 2019 SeriaLOVE Liberte, Magdalena M. Baran, miesięcznik, SeriaLOVE, Shtisel\n„Shtisel” daje nam opowieść o codzienności. Niespieszną, by nie rzec leniwą, a przecież zgodną z rytmem starego czasu, który rozpięty jest pomiędzy rannym szachrit, popołudniową mincha i odmawianym co wieczór maariw.\nWszystko przez chłopca z pieskiem. Poważnie. Przez chłopca z pieskiem, który został wyrzucony z jesziwy. Nie żeby nie doceniano jego intelektu. Nie żeby nie był pilnym uczniem. Przeciwnie, był. Tym bardziej powinien rozumieć zasady, wpasowywać się w ograniczenia, brać na siebie i do siebie przepisy, którym podlegały pokolenia jego przodków. Tymczasem mały chłopiec o wrażliwym sercu znalazł na ulicy pieska. Równie bezbronnego jak on sam, zagubionego psiaka, który skradł mu serce. I cóż złego w tym piesku – bezdomnym, głodnym, zabłąkanym do świata, do którego należeć nie może? Niby nic. Ale powiadają w szkole: „Czy widział kto kiedy Żyda z psem? Nie, bo albo to nie pies, albo to nie Żyd”. A zasady mówią, że to zwierzę nieczyste, a zatem nie można, nie wolno, nie przystoi… Czy historia skończy się dobrze? Tak, bo przez zasady przebije się miłość, która ostatecznie znajdzie drogę. Dla chłopca, dla psa, ale i dla nestora rodziny, który choć mocno osadzony w świecie ortodoksów raz za razem, mniej czy bardziej dla siebie spostrzeżenie, lawiruje między światami, chadza na kompromisy, by jakoś trwać, by jakoś żyć…\nŚwiat, w którym osadzony jest serial „Shtisel” to świat, do którego nie mamy dostępu. Jego elementy, w formach odległych, mijam czasem na krakowskim Kazimierzu, w okolicy synagog, albo na cmentarzu żydowskim, co lata temu był fascynującym miejscem szkolnych wagarów. Świat, którego wycinek sunie ulicą czarnym pochodem, w połyskujących chałatach, lisich czapach, kapeluszach, okręcony „sznureczkami”, brodaty, odizolowany nawet wówczas, gdy sunie tuż obok. Wycinek świata przenosi się na chwilę do mojego „teraz”, a przecież nie jest to perspektywa pozwalająca go zrozumieć, ba, nawet dotknąć owego „niedotykalnego” w obawie przed tym, co „nieczyste”. W moim „teraz” gości inaczej, przez lekturę, a dziś przez obraz, przez serial, który próbuje wkroczyć w hermetyczny świat, gdzie żyje się (w przynajmniej żyć się powinno) wedle prawa, wedle reguł, wedle religii. Wedle słowa, jakie narodowi wybranemu dał Bóg, a tak naprawdę wedle kolejnych opracowań, przepracowań, interpretacji, wykładni stworzonych przez rabinów czy uczonych w piśmie, przez pokolenia czytających, kształconych mężów, co to tylko na parę chwil podnoszą głowę znad swoich ksiąg, co to rozczytują świat, nie zawsze mając pełną świadomość dzisiejszego, zewnętrznego świata. Pytanie czy w ogóle jest im ona do życia potrzebna.\nWchodzimy zatem do Geuli, ortodoksyjnej dzielnicy Jerozolimy, znacznie jednak bardziej otwartej na nowoczesność niż „zabetonowana” pod tym względem Mea Shearim. Wchodząc w świat wykreowany przez dwóch scenarzystów, o korzeniach ultraortodoksyjnych, dość łatwo się w nim odnajdujemy. Języki przeplatają się, słychać hebrajski, choć starsi, ale i ci, co choć na chwilę nie chcą być rozumiani, gładko przechodzą na jidisz. Reguły, modlitwy czy zachowania powtarzane przez pierwsze kilka odcinków stają się niemal znajome. Już wiemy, że przed każdym kęsem jedzenia czy łykiem trunku usłyszymy modlitwę, że kobieta nie wyjdzie z domu z odsłoniętymi włosami (a w domu włoży czepek), że każde wejście do domu oznacza dotknięcie mezuzy, że spotkania odbywają się wedle określonego porządku, że rozmowy toczą się z wielką powściągliwością, że emocje wycisza się nawet w momencie zdrady lub śmierci, że… Takich „że” filtrowanych przez kolejne „nie wolno”, „nie mogę”, „powinienem” znajdziemy w hebrajskim serialu całą masę, a tylko część z nich ma swoją drugą stronę lustra, odbicie, co przyniesie nieoczekiwane czasem rozwiązania. Te zaś, choć okupione trudem, przełamaniem, ryzykiem, z perspektywy czasu, okażą się najlepsze. Nawet jeśli ominą regulaminowy pancerzyk albo znajdą w nim dla siebie odpowiednią lukę.\n„Shtisel” daje nam opowieść o codzienności. Niespieszną, by nie rzec leniwą, a przecież zgodną z rytmem starego czasu, który rozpięty jest pomiędzy rannym szachrit, popołudniową mincha i odmawianym co wieczór maariw. Świat zamknięty w 613 przykazaniach (micwach) Halachy, w Haggadzie, stanowiącej swoisty podręcznik liturgii domowej, w talmudycznych regułach i debatach o kolejnych interpretacjach prawa obyczajowego. Tu Gemara komentuje i objaśnia Misznę, pierwszą, powstałą mniej więcej w połowie III wieku kompilację praw żydowskich (razem stanowiły podstawę do sformułowania Talmudu), a uczeni w prawie wciąż poszukują odpowiedzi na rodzące się każdego dnia pytania. Studiując są przekonani, że „nie tylko oni studiują Torę, ale robi to przede wszystkim sam Bóg, wedle niej rozstrzygając rozmaite sprawy zachodzące na ziemi”. Wobec takiego przedwiecznego projektu czas i emocje wydają się tu wyciszone, by nie rzec zdławione, albo i na swój sposób niepotrzebne, niedorzeczne, jakby… nie na miejscu. Jednak codzienność, powtarzalność, przewidywalność czy szarość barwnego i bogatego przecież świata trzeszczy w chwilach, gdy wkradają się weń frustracje. Tych nie brak. Bo oto… coś się stało, złamało, wpadło w nieoczekiwane koleiny losu (co, sami zobaczcie); coś poszło nie tak, nie tam, gdzie się spodziewano. Bo ktoś zniknął bez wieści, a inny się pojawił, bo obowiązki, bo porażki, bo… sukces, co stanowi źródło radości, ale również stawia pod znakiem zapytania. Bo świat się rozrywa na dwoje. Bo kolejne kroki by wejść w sztywno pozapinany świat zasad, gdzie o nowe rzeczy trudno, ale gdy się już pojawią, to choć okupione rozterkami, niepewnością czy bólem, ostatecznie okazują się błogosławieństwem otwierającym na nowe życie. Nowe, a wciąż zalęknione czy przypadkiem nie ściągną na głowę wybierającego takich czy innych – bardziej ludzkich jednak niż boskich – gromów. Życie niedopowiedziane, o które bohaterowie wciąż zdają się targować z restrykcjami, ograniczeniami co żyją w nich i wokół nich. Każdy tu czegoś szuka… pytanie na ile rzeczywiście znajduje. Gdzieś pomiędzy „Co ludzie powiedzą?” ginie myśl o przeznaczeniu, „pisaniu”, o tym „Co powie Bóg?”. A życie… pozostaje w rodzinie. Cokolwiek by się nie działo.\nRodzina Shtitsel, bo to o jej codzienności opowiada serial, jest… Chciałoby się rzec, że skomplikowana, ale po namyśle okazuje się, że wcale taka nie jest. Jest bliższa i bardziej zrozumiała niż można by się spodziewać. Stanowi galerię postaci tyle łącznych, co i osobnych. Ich „razem” wydaje się być wielowymiarowym „obok”, czasem „obok” dramatycznie zimnym, by nie rzec sztucznym. „Obok” radosnym lub smutnym przy okazji rodzinnych uroczystości, wizyt, odwiedzin, zaręczyn, pogrzebów, a jednocześnie „obok” tak dramatycznie nie wchodzącym głębiej, że nie dostrzegającym najzwyklejszej potrzeby, rodzinnej tragedii czy drobnej prośby, małego marzenia, którego niespełnienie skazuje na śmierć w samotności. „Obok”, które łączy się w przeróżne, zbliżające się ku sobie mocniej duety. To we dwójkę – w różnych relacjach i konfiguracjach – prowadzi się tu rozmowy, gdzie czasem więcej przeczuwa się niż rzeczywiście mówi, gdzie widzi się, ale napotykając opór prywatności i intymności nie wypowiada się kolejnego słowa, gdzie zadowala się odpowiedzią, co tak naprawdę stanowi ucieczkę w powtarzane tyle razy „Bogu dzięki wszystko dobrze”, podczas gdy widz doskonale wie, jak niewiele ma to wspólnego z prawdą. To znów stanowi o wymiarze owego „obok”, które pęka tylko w nielicznych momentach, by łapiąc oddech, puszczając oko, a czasem nawet przywołując uśmiech, szybko ustępować miejsca zasadom i obowiązkom.\nRodzinę, jaką poznajemy tworzą cztery pokolenia, do których na chwil kilka dołączają towarzyszące im duchy. Mały, acz reprezentatywny wycinek… Jest zatem babcia, Melka, która często okazuje się największym „liberałem” owej familii. Przesunięta do domu opieki wyczekuje wizyt najbliższych, a jednocześnie żyje inaczej niż dotychczas. Czuły uśmiech przywołuje jej otwartość na inne światy (nie tylko na amerykański tasiemiec pozwalający jej przyjąć do serca i modlitwy nawet serialowych gojów, bohaterów „Mody na sukces”), na granice między światami, na potrzeby bliskich i dalekich, na smutek wynikający z płytkości jednych, ale i obfitości innych relacji, jej… marzenia… gasnące dopiero w chwili śmierci… Jej wiara, która odradza się, gdy trzeba, a z syna wyciska łzy.\nJest syn, ojciec rodziny i nauczyciel, Shulem, ułożony w granicach ortodoksyjnego świata, a przecież co rusz wystawiający za nie głowę. Shulem, któremu nowoczesność nie mieści się w rozumie, więc odpycha ją od siebie, przed otwarciem na świat (nawet ten, co nie łamie reguł) broniąc się niemal pazurami. Złakniony domu, jakim dom był kiedyś, oszczędny we wszystkim, szuka czasem po omacku, odmawiając sobie szczęścia, które zdaje się na wyciągnięcie ręki. Żałoba, nieumiejętność wykonywania kroków dla samego siebie, oddanie rodzinie, poddanie regułom, nerwy i upór, nieustanne udowadnianie „czegoś” sobie i światu – to tylko jedna strona medalu. Bo Shulem – mniej czy bardziej świadomie – balansuje na granicy reguł, w swoim uładzeniu raz za razem wyciągając rękę aby je przekroczyć, by swoją troską zadowolić, ogarnąć, utulić bez utulania. Ale… jakże to by było, gdyby… I choć jego decyzje nie zawsze bywają trafione czy najszczęśliwsze, to rozczula… tak uporem, jak i nieporadnością.\nJest i Akiva, najmłodszy syn Shulema, niewydarzony rabin, a przecież zdolny artysta. Zawieszony między nieodmiennym „A chciałbym, a boję się…” Bo chciałby malować, kochać, żyć. Bo chciałby godzić światy, co pozornie wydają się nie do pogodzenia, bo pasja przysłaniająca religię/sztywny nakaz jest jednocześnie talentem danym od Boga, ale… każdy krok w tę pasję, co przez współwyznawców czytana niemal jako rodzaj szaleństwa, oddala go od innego wymiaru szczęścia, którego przecież tak mocno pragnie. Akiva chce kochać i… kocha, przywodząc na myśl opowieść o trzech miłościach, które spadają ponoć na każdego. Pierwsza bywa głupia. Druga może otworzyć, ale i zamknąć, bywa powielanym schematem, albo staje się codziennym byciem. Jest i trzecia miłość, o której nie wiadomo czy nadejdzie. Wygląda na nieodpowiednią i niszczy ideały, których się trzymaliśmy; przychodzi przy tym tak łatwo, że nie wydaje się możliwa i nie da się jej wyjaśnić, ponieważ jej nie planowaliśmy. To miłość, w której spotykamy się z kimś i wszystko zaczyna pasować. Stoi u naszych drzwi i puka do nich, niezależnie od tego, ile czasu potrzebujemy, żeby jej otworzyć. I choć Akiva przechodzi lekcję owych trzech miłości w trybie bardzo przyspieszonym (w dwa sezony „zaliczając” to na co w zwykłym życiu czekamy latami), to każda z nich przynosi mu rozwój, tak na poziomie artystycznym, jak i życiowym. I wybiera, ale także poddaje się wyborowi.\nJest w końcu jedna z najmłodszych – by domknąć rzecz klamrą kobiecą – Ruchami, wnuczka Shulema, córka Giti. Dziecko, które na oczach widzów staje się kobietą, a tempo i swoista emocjonalna brutalność tej przemiany czyni z niej bohaterkę szczególną. Jest córką, na którą matka przenosi odpowiedzialność za zawiadywanie światem rodzinnej gromadki, córką, co strzeże tajemnicy i stanowi mur zaporowy przed rozlaniem się hańby. Spada na nią kłamstwo matki, jej lojalność wobec zasad, z której wynika większa krzywda. Tu lojalność nie niesie ze sobą dobra, ale zakłamywanie życia, opłakiwanie życia, życie cieni, życie bez słów, albo gdzieś między słowami. Ceną, jaką dziewczynka płaci jest… dorosłość. Jest jej stanięcie pośród silnych kobiet Starego Testamentu, obok Judyty zdolnej pokonać każdy strach, obok Ruth, co nie waha się powiedzieć „gdzie ty pójdziesz, tam ja pójdę, gdzie ty zamieszkasz, tam ja zamieszkam”, obok Sary, co wiedziała, że obietnice nie od razu się spełniają, że czekać… warto. Własna miłość, o którą znów musi walczyć, szabasowa sukienka, najskromniejszy nawet dom, czepek, który świadczyć ma o tym, że jest już żoną. Jednak w jej przypadku miłość wydaje się nagrodą, którą rozumie najlepiej dzięki rozmowie z ojcem, bodaj jednej z najlepszych, choć niesłychanie gorzkich, rozmów serialu, pokazującej rozdźwięk między pragnieniami a zasadami, jakie niesie ortodoksyjny świat i jego religia. A może zgoda na ten świat jest tylko zgodą do czasu…\n„Wszystko tu się ze wszystkim łączy – powiada w Opowieściach jerozolimskich Avidor Dagan –Kamień z kamieniem, stulecie ze stuleciem, prochy królów z prochami żebraków, kości bohaterów z kośćmi tchórzy, bogaczy i biedaków, proroków i prostaczków, mędrców i głupców. A wszyscy oni byli temu miastu potrzebni, jedni i drudzy, i tylko jeden Bóg raczy wiedzieć, do czego”. I wszystko w serialu się łączy, ale… w obrębie mniejszego świata, mniejszego miasta, mniejszej społeczności, która poza momentami trudnymi (konieczności Giti) lub spektakularnymi (wystawa Akivy czy jego występ w telewizji) nie miesza się z tym, co wobec niej zewnętrzne. Czego więc nie ma? Powrotów do przeszłości – w tym tej najboleśniejszej – ani polityki, ani wojska, ani historii o brzegach Jordanu, ani wyjaśnienia skomplikowanej dość sytuacji ortodoksów. Czego jeszcze? Nie ma Jerozolimy jaka jest poza Geulą czy Mea Schearim. Nawet Ściana Płaczu jest odległa, oglądana ze wzgórza, a listy-prośby do Boga, upychane w szczeliny w murze nie mają nawet szansy by zżółknąć na słońcu. Bohaterowie przemykają kilkoma ulicami, tworzącymi pajęczą sieć, do której przykleiło się ich życie. Niemal wszystko wydarza się między domami kolejnych członków rodziny, jesziwą, koszernym barem, domem seniora i… biurem swata, który w swoim „magicznym” notesie splata losy panien i kawalerów, starających się po raz pierwszy, ale i z różnego rodzaju „odzysku”. Nie ma tej Jerozolimy, co „rozpościera się niczym otwarta, nie dokończona księga. [Co] jest gołębicą o rozpostartych skrzydłach, która unosi się nad potopem i szuka skrawka zieleni. Innym razem podobna jest do ciepłej dłoni matki, spoczywającej na głowie płaczącego dziecka, albo do gniazda wtłoczonego między gałęzie czasu. Czasem przypomina ocembrowaną studnię, do której trzeba na nowo zstępować i szukać zagubionego pierścienia, albo pieczęć na liście zawierającym hasło, które otworzy przed nami bramę, przez którą dojdziemy do końca drogi”. A może jednak ta Jerozolima tu jest, tylko trzeba uważniej patrzyć, dając jej szansę. Ja ją znalazłam. Podobne można przecież zastanawiać się czy poza regułą, zasadą, rytuałem i prawem jest tu Bóg…\nNa koniec dręczące pytanie – czy ktoś tu jest szczęśliwy? Tu, w serialu, w rodzinie Shtisel. Wciąż się zastanawiam, choć nie jestem pewna, na ile myślą nad tym sami bohaterowie tej (póki co) dwusezonowej sagi. Niby tak, o ile szczęście wiąże się z mniejszym czy poważniejszym łamaniem reguł (pozornie niezauważalnym, albo tak głębokim, że w każdym zakamarku duszy… boli), z nieustannym targowaniem się, zakładem – mniej poważnym jednak niż ten z Księgi Hioba – wychodzeniem poza krąg religijnych nakazów i zakazów, które wiążą ortodoksyjnego Żyda. Szczęście znajduje tu ten, kto szuka (nawet jeśli wiąże się to z niemałym trudem i ryzykiem), albo ten, kto nie zadaje pytań, żyjąc rytmem wyznaczonym przez dziesiątki pokoleń. A ten kto się boi, kto daje się spętać, kto nie przekracza ram zastanego świata, restrykcyjnego przestrzegania prawa… tkwi gdzieś pomiędzy regułą a pragnieniem. I choć w świecie, jaki dalej nam „Shtisel” szczęście rozumie się nieco inaczej, to jego wybór jest zawsze na wyciągnięcie ręki. Tak tam, jak i tutaj.


Syrena Sport – piękny prototyp sprzed lat powraca - Infor.pl\nStrona główna » Moja firma » Moto » Moto porady » Auta zabytkowe » Prezentacje » Syrena Sport – piękny prototyp sprzed lat powraca\nAuto zostało skonstruowane pod okiem inżyniera Cezarego Nawrota. Dwudrzwiowe coupe, skonstruowane na początku lat 60, były jak na swoje czasy bardzo nowatorskim projektem. Nadwozie wykonane zostało z laminatu, zaś auto zbudowano w oparciu o podzespoły seryjnej Syreny.\nZobacz też: Skoda Rapid: czeskie Gran Turismo\nDo napędu posłużył dwucylindrowy silnik typu boxer, skonstruowany specjalnie dla tego modelu. Jednostka miała 700 ccm pojemności i osiągała moc około 25 kW i napędzała koła przednie. Motor ten wykonał Władysław Skoczyński, wykorzystując do tego silnik Panharda (z modelu Dyna) oraz części od Junaka (m.in. cylindry). Na nowo zostały także zaprojektowane korbowody i wał korbowy. Maksymalna moc osiągana była przy prędkości obrotowej 5 tys./obr. min.\nSkonstruowanie nowego silnika było wymagane chociażby przez wzgląd na dostępne miejsce w komorze silnika. Nisko opadająca, zintegrowana z błotnikami maska wykluczała zastosowanie standardowego, trzycylindrowego dwusuwa z Syreny.\nW końcu wykonano tylko jeden prototypowy model. Niestety, tamte czasy w naszym kraju nie sprzyjały autom drogim, unikatowym i mało funkcjonalnym (Syrena Sport była autem dwuosobowym). Mimo zachwytu, jaki prototyp budził wśród fanów motoryzacji i to nie tylko tych z Polski (zagraniczni dziennikarze okrzyknęli Syrenę Sport najładniejszym autem zza żelaznej kurtyny), jedyny egzemplarz auta został zniszczony na wniosek władz. Co ciekawe, powstała nawet specjalna komisja, która nadzorowała proces destrukcji auta.\nPomimo faktu, że jedyny egzemplarz auta został unicestwiony, a większość dokumentacji przepadła, jest nadzieja na odbudowę polskiego sportowca rodem z PRL-u. Nad rekonstrukcją auta pracują obecnie co najmniej trzy zespoły.\nJednym z nich jest zespół ze Szczecina. W szczecińskim Muzeum Techniki i Komunikacji prace prowadzą Artur Markowski i Marcin Możejka. Plany i rekonstrukcja zajęła im jak dotąd już sześć lat. Powodem tak długiego okresu było przede wszystkim czasochłonne gromadzenie dokumentacji i docieranie do ludzi, którzy pracowali przy prototypie z 1960 roku.\nZobacz też: Marcos LM600\n- Na ukończeniu jest już projekt samochodu - dodaje Artur Markowski. - Pierwszym etapem przywrócenia Syreny Sport do życia będzie rekonstrukcja jej nadwozia. W drugim etapie powstanie w pełni działające auto z nieoryginalnym silnikiem. Trzeci etap to wyposażenie auta w taki sam silnik, jaki stworzono w zakładach FSO ponad pół wieku temu. Najważniejsze jest dla nas wierne odtworzenie tego samochodu. Efekty naszej pracy można zobaczyć na stronie syrenasport.eu


GOPR ratował w górach. W naszym regionie\nW weekend ratownicy z Górskiego Pogotowia Ratunkowego mieli pełne ręce roboty. Niestety oba zgłoszenia do którego biegli z pomocą dotyczyło osób po spożyciu alkoholu.\nGOPR interweniował w naszym regionie fot. GOPR Beskidy\nGóry bywają niebezpieczne, również nasze Beskidy. Ratownicy Beskidzkiej grupy GOPR interweniowali w Jaworzu i Wiśle. Jak podsumowali - Nigdy nie oceniamy, wypadek może zdarzyć się każdemu, ale często można mu zapobiec – stwierdzili ratownicy.\nZ piątku na sobotę ratownik pełniący dyżur nocny w CSR Szczyrk otrzymał zgłoszenie o problemach mężczyzny przy zejściu z Błatniej do Jaworza Nałęża po imprezie firmowej. Zgodnie z informacjami przekazanymi przez osobę zgłaszającą 25-latek był ubrany nieadekwatnie do warunków pogodowych (temperatura ok. -2C), nie posiadał oświetlenia, schodząc sam prawdopodobnie szlakiem harcerskim stracił orientację w terenie i nie miał siły iść dalej. Kontakt urwał się ok godz. 1:30, mimo że telefon był w zasięgu – relacjonują ratownicy. Na miejsce w pierwszej kolejności został wysłany patrol z e stacji ratunkowej Klimczok, który rozpoczął poszukiwania w rejonie Błatniej. - O godz. 2:30 do ratowników został wysłany SMS ratunkowy. W teren wyruszyły kolejne zespoły. O godz. 4:30 jeden z nich odnalazł poszukiwanego w stanie mocnego wychłodzenia z utrudnionym kontaktem. Po udzieleniu pierwszej pomocy mężczyzna został ewakuowany karetką terenową GOPR w dolinę a następnie przekazany Zespołowi Ratownictwa Medycznego i rodzinie – dodają GOPR-owcy.\nW sobotę dyżurni z Centralnej Stacji Ratunkowej w Szczyrku zostali powiadomieni przez Policję w Wiśle o zaginięciu 63-letniego mężczyzny, który ostatni raz był widziany na Cieńkowie Niżnym, gdzie o godz. 20:00 poprzedniego dnia rozstał się z grupą znajomych. - Nad ranem okazało się, że nie powrócił do miejsca zamieszkania. Na miejsce wyjechał zespół z CSR, ratownicy pełniący dyżur w SR Przysłop pod Baranią Górą oraz ratownicy ochotnicy z sekcji Cieszyn, Bielsko-Biała i Szczyrk. Rejon od Cieńkowa na południe do Zapory w Wiśle Czarne przeszukiwały patrole piesze oraz zmotoryzowane - jeden z nich natrafił na obuwie poszukiwanego. O godz. 12:30 mężczyzna został odnaleziony przytomny, mocno wychłodzony, splątany, z urazem głowy. Po zabezpieczeniu medycznym ratownicy GB GOPR przetransportowali go do miejsca przekazania Zespołowi Ratownictwa Medycznego – relacjonuje GOPR.\nNiestety w obydwóch przypadkach poszkodowani byli pod wpływem alkoholu. Z uwagi na panujące temperatury, które nocą przy gruncie spadają poniżej zera, mogą mówić o ogromnym szczęściu. - Tym razem zdążyliśmy na czas. Apelujemy o rozwagę i odpowiedzialne zachowanie w górach – stwierdzają GOPRowcy.\nW wyprawach wzięło udział 24 ratowników z Górskiego Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego Oddziału Beskidy.\n30. finał WOŚP: zagra dla okulistyki dzieci W Jaworzu znów wandale, wójt – bez siły\nGOPR beskidy akcja ratunek


Bytom Film Festival - Rezerwacje\nUżytkownicy / recenzenci\nNa pozostałe wydarzenia nieuwzględnione na tej stronie obowiązuje wstęp wolny, nieobjęty rejestracją.\n10.00 – 19.00 / Sala Gorczyckiego / MUZEUM GÓRNOŚLĄSKIE\nPokazy co 30 min (ostatni pokaz 18.30)\nPo raz pierwszy na Śląsku odbędzie się przegląd najlepszych na świecie doświadczeń filmowych wirtualnej rzeczywistości Czasoprzestrzenie.\nCinematic VR (doświadczenia filmowe 360 stopni 3D) jest bardzo młodą dziedziną, która dopiero buduje swój język komunikacji z odbiorcami. Spośród kilkuset dostępnych produkcji wyselekcjonowaliśmy dla Was osiemnaście, które sąprzełomowe pod względem sposobu opowiadania, estetyki, siły emocjonalnego oddziaływania lub technik użycia medium. Udowadniają one, że wirtualna rzeczywistość jest już nie tylko atrakcyjną dziedziną rozrywki, ale również pełnoprawną domeną sztuki czerpiącą najlepsze wzorce z kinematografii.\n10.00 / Sala Wykładowa / BIBLIOTEKA MIEJSKA\nPRAWO AUTORSKIE I OCHRONA WŁASNOŚCI INTELEKTUALNEJ Z FUNDACJĄ LEGALNA KULTURA\nWykład, 120 min\nProwadzący – Marcin Kotyła.\nO Fundacji Legalna Kultura – idea promocji legalnych źródeł i legalnego korzystania z dóbr kultury zrodziła się w grudniu 2010 r. Opisana jako Projekt Legalna Kultura i w tej formie została przedstawiona m.in. w Polskim Instytucie Sztuki Filmowej oraz w Ministerstwie Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Autorką jest Kinga Jakubowska, kulturoznawca, przez wiele lat związana z branżą filmową.\nProjekt ten, stworzony z myślą o długofalowym budowaniu świadomości odbiorców kultury i ochronie dziedzictwa kulturalnego w nowej, cyfrowej rzeczywistości, spotkał się z zainteresowaniem instytucji zajmujących się rozwojem i upowszechnianiem kultury w Polsce.\n12.30 / Sala Wykładowa / BIBLIOTEKA MIEJSKA\nW HOŁDZIE MISTRZOWI: ANDRZEJ WAJDA – PORTRET NIEOCZYWISTY\nProwadzący – doktor Sebastian Jagielski, filmoznawca, adiunkt w Katedrze Historii Filmu Polskiego Instytut Sztuk Audiowizualnych UJ.\nPropozycja interpretacji twórczości Wajdy nie tylko przez pryzmat kluczowych dla historii Polski wydarzeń historycznych i politycznych. Zostanie poruszona także m.in. kwestia ekstatycznego stylu jego filmów; zaskakujących inspiracji (np. surrealiści i pop-art); nieoczywistego autobiografizmu czy specyficznej konstrukcji wizerunków kobiecości i męskości.\n20.00 / Sala Festiwalowa / CINEMA CITY\nPOKAZ SPECJALNY: BEKSIŃSCY. ALBUM WIDEOFONICZNY, reż. Marcin Borchardt, 2017\nDokumentalny dramat rodzinny precyzyjnie zrekonstruowany wyłącznie z prywatnych, nigdy wcześniej w takiej formie niepublikowanych, dźwiękowych i filmowych materiałów z archiwum Beksińskich. Scenariusz oparty na bestselerowej biografii Magdaleny Grzebałkowskiej „Beksińscy. Portret podwójny” (2014).\n12.00 / Sala KiNowa / BECEK\nSpotkanie z Filipem Drzewieckim, absolwentem Szkoły Filmowej w Łodzi, członkiem Polskiego Stowarzyszenia Montażystów. W ramach warsztatów omówione będą problemy montażu sceny filmowej i budowania narracji filmowej na przykładach filmowych.\n20.00 / dziedziniec SĄDU REJONOWEGO\nW HOŁDZIE MISTRZOWI: ZIEMIA OBIECANA, reż Andrzej Wajda, 1974.\nFilmowa adaptacja powieści Władysława Reymonta będąca epickim obrazem konfliktów kapitalistycznej Łodzi końca XIX w. Dzieło nominowane do Oscara i nagrodzone Złotym Lwem. Pokazowi Partneruje Cyfrowe Repozytorium Filmowe.\n17.45 / Sala Festiwalowa / CINEMA CITY\nFILMY KONKURSOWE: ANIMACJA / EKSPERYMENT\nOSTATNI POKÓJ, reż. Marta Chyła-Janicka, 2016\nSONIAMIKI // BWA, reż. Marcin Starzecki, 2016\nMADNESS, reż. Adrian Szczepaniak, 2017\nSEKCJA, reż. Aleksandra Drewniak, 2017\nPONURA TRESURA, reż. Ala nunu Leszyńska, 2016\nAPOKALIPSA, reż. Justyna Mytnik, 2016\nTOMATO SOUP, reż. Natalia Poniatowska, 2016\nMETAFORA, reż Marek Moś, 2016\nZACZYN, reż. Artur Hanaj, 2016\nKUKU, reż. Maciej Wierzejski, 2016\nABi, reż. Kacper Olszewski, 2016\nZDROWAŚKA. reż. Aleksandra Wit, 2016\nLOWE, reż. Aleksandra Wit, 2016\nZJAZD, reż. Jerzy Tabor, 2017\nTRUTH – A short story about perception, Jakub Wiśniewski, 2016\nPodając swój adres e-mail wyrażam zgodę na przetwarzanie danych osobowych w celach marketingowych Bytom Film Festiwal zgodnie z ustawą z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926, z późn. zm.).\ntel.: 698 266 455\nSiedziba biura TMB:\n© 2017 BYTOM FILM FESTIVAL\nMade with ♡ in Bytom


Krasińskiego 58 Home Invest - Warszawa - Żoliborz - ul. Krasińskiego 58\n21 ofert - zobacz\nul. Krasińskiego 58\nPow. użytkowa: od 43.79 do 60.11 m2\nLista ofert (21)\nInwestycja Krasińskiego 18 zrealizowana przez firmę Home Invest położona jest w Warszawie, w dzielnicy Żoliborz.\nOsiedle składać się będzie z dwóch 5-piętrowych budynków, w których znajdują się mieszkania o powierzchni od 29 do 159 m2. W ofercie dewelopera są małe i kompaktowe kawalerki oraz przestronne i ekskluzywne apartamenty. Wszystkie mieszkania zostały funkcjonalnie zaprojektowane oraz dostosowane do potrzeb różnorodnych klientów. Do mieszkań usytuowanych na piętrach przynależą balkony, natomiast lokale położone na parterze posiadają prywatne ogródki.\nW kondygnacji podziemnej inwestycji znajduje się garaż podziemny z miejscami postojowymi dla samochodów, a na parterze od ul. Krasińskiego dostępne są lokale usługowe. Osiedle posiada wewnętrzny dziedziniec oraz plac zabaw dla dzieci. Teren osiedla jest monitorowany oraz ogrodzony.\nInwestycja zlokalizowana jest w cichym i spokojnym miejscu, w pobliżu parków i skwerów. W okolicy działają przedszkola i szkoły, liczne sklepy i punkty usługowe. Nie brakuje również miejsc związanych ze sportem i rozrywką.\npowierzchnia od 43.79 do 60.11 m2\nWyszukano 21 ofert\n3 3 56.25 m2 do negocjacji do negocjacji Szczegóły\n32 3 54.56 m2 do negocjacji do negocjacji Szczegóły\n50 3 60.11 m2 do negocjacji do negocjacji Szczegóły\n66 2 53.80 m2 do negocjacji do negocjacji Szczegóły\n21 2 48.89 m2 do negocjacji do negocjacji Szczegóły\n35 3 54.72 m2 do negocjacji do negocjacji Szczegóły\n36 2 49.66 m2 do negocjacji do negocjacji Szczegóły\n52 2 51.94 m2 do negocjacji do negocjacji Szczegóły\n67 2 53.98 m2 do negocjacji do negocjacji Szczegóły\n23 2 48.89 m2 do negocjacji do negocjacji Szczegóły\n39 2 49.66 m2 do negocjacji do negocjacji Szczegóły\n55 2 51.94 m2 do negocjacji do negocjacji Szczegóły\n71 2 53.98 m2 do negocjacji do negocjacji Szczegóły\n25 2 48.89 m2 do negocjacji do negocjacji Szczegóły\n26 2 43.79 m2 do negocjacji do negocjacji Szczegóły\n41 3 54.72 m2 do negocjacji do negocjacji Szczegóły\n42 3 49.66 m2 do negocjacji do negocjacji Szczegóły\n27 2 48.89 m2 do negocjacji do negocjacji Szczegóły\n44 3 54.72 m2 do negocjacji do negocjacji Szczegóły\n61 2 51.94 m2 do negocjacji do negocjacji Szczegóły\n29 2 48.89 m2 do negocjacji do negocjacji Szczegóły


Stół warsztatowy Solid, 750 kg, 2500x800 mm, dąb - morizon SHOPPING\nStół warsztatowy Solid, 750 kg, 2500x800 mm, dąb]\nNiezwykle wytrzymały stół roboczy z ręcznie regulowaną ramą. Stół wyposażono w trwałą ramę stalową i blat pokryty dębowym parkietem, co sprawia, że mo...\nniezwykle wytrzymały stół roboczy z ręcznie dostosowywaną ramą. Stół wyposażono w trwałą ramę stalową i blat pokryty dębowym parkietem, co powoduje, iż model spełni oczekiwania w wymagających środowiskach. Dokup uzupełniające akcesoria dostępne w naszym asortymencie.\nstabilny i wytrzymały stół roboczy, adekwatny do niełatwych i wymagających środowisk. Maksymalne obciążenie to 750 kg przy równomiernym rozmieszczeniu ładunku. Połącz stół z poręcznymi akcesoriami takimi jak szuflady i panele narzędziowe i stwórz rozwiązanie dostosowane do potrzeb.\nGruby blat pokryto parkietem dębowym, który zapewnia wytrzymałą i wszechstronną powierzchnię roboczą. Przednia krawędź stołu została usztywniona ochronną listwą stalową, co zezwala na bezpieczną pracę z użyciem cięższych narzędzi i obróbkę metalu.\nkonkretna rama stalowa malowana proszkowo na dyskretny kolor szarości. Stół posiada ręcznie regulowaną ramę, która pozwala ustawiać wysokość roboczą w zakresie 740-995 mm. łatwo osiągnąć wygodną pozycję przy pracy.\nNie zapomnij dodać maty roboczej, żeby odciążyć stopy, kolana, biodra i plecy w trakcie pracy na stojąco.


Kryzys nie zatrzyma rozwoju e-handlu. Rynek wart jest już 23 mld zł - Handel/dystrybucja\nKryzys nie zatrzyma rozwoju e-handlu. Rynek wart jest już 23 mld zł\nData: 28-01-2013, 10:16\nW ciągu ostatnich sześciu lat liczba e-sklepów zwiększyła się ponad czterokrotnie\n- Handel elektroniczny w Polsce i na świecie w najbliższym czasie będzie się rozwijał bardzo dynamicznie. Źródła podają, że w 2012 roku w Polsce zarobiliśmy w tym obszarze rynku prawie 23 mld zł. W 2013 roku prawdopodobnie będzie kilka miliardów więcej - mówi Agnieszka Borawska, product manager e-commerce w firmie Comarch. I dodaje: - Nic nie wskazuje na to, żeby dynamika wzrostu miała spadać, wręcz odwrotnie. W czasach recesji sprzedaż internetowa jest dobrym sposobem na budowanie przewagi konkurencyjnej.\nTylko w ciągu ostatnich sześciu lat liczba e-sklepów zwiększyła się ponad czterokrotnie. Jeszcze w 2006 roku w Polsce było ich 2,8 tys. Tak duża popularność e-handlu powoduje, że stale przybywa nowych sklepów - w ostatnim czasie dołączyło m.in. kilka dużych sklepów spożywczych.\n- Do niedawna wydawałoby się, że ludzie nie będą kupowali jedzenia przez internet. Natomiast wyniki pokazują, że taka forma sprzedaży ma zastosowanie. Chętnie kupujemy towary, które są ciężkie, takie jak na przykład wodę czy mąkę - mówi Agnieszka Borawska.\nNa rozwój e-handlu duży wpływ ma chęć do oszczędzania - danych z rynku krajowego nie ma, ale wiadomo np. że z rabatów w sieci w USA korzysta ponad 90 mln dorosłych mieszkańców, czyli niemal jedną trzecia całej populacji. Są także inne motory wzrostu tej branży.\n- Ludzie kupują w internecie również dlatego, że szukają wygody i wyspecjalizowanych produktów, których nie są w stanie kupić nigdzie indziej. Jeśli się popatrzy na mapę konsumentów, to okazuje się, że najszybciej rośnie grupa kupujących z obszarów poza miejskich. To są ludzie, którzy na co dzień nie mają dostępu do centrów handlowych. Dla nich internet jest właściwie jedyną możliwością zrobienia zakupów na miejscu, bez konieczności jechania do dużego miasta - podkreśla Borowska.\nKonkurencja na rynku szybko rośnie, rośnie więc także znaczenie reklamy i marketingu. Jak wynika z raportu eHandel Polska 2012 jedynie 1 proc. sklepów internetowych nie ma budżetów na ten cel. Najpopularniejsze pozostają katalogi internetowe i pozycjonowanie SEO (tworzenie treści na stronach z użyciem słów, które klienci najczęściej wpisują do wyszukiwarek) - wybiera je około 70 proc. przedsiębiorstw. Nie brakuje też działań bardziej nowoczesnych. Około 60 proc. sklepów ma profile firmowe na serwisach społecznościowych lub jest obecnych w porównywarkach cenowych.\nAgnieszka Borawska RSS ALERT\nWiceprezes Tesco: Musimy zwiększyć ilość działań prowadzonych wspólnie z producentami\nSieć ABC rośnie w dwucyfrowym tempie


Miejscowa kultura i atrakcje - Biznes w Dubaju\nZnany jako światowe centrum wypoczynku i rekreacji Dubaj ma niewiarygodną ofertę atrakcji, od szalonych zakupów po przygody w słońcu i piasku oraz kulinarne odkrycia. Miłośnicy adrenaliny, entuzjaści kultury i nie tylko — każdy znajdzie tu coś dla siebie. Nowoczesna i innowacyjna atmosfera oraz bogactwo kulturowe Dubaju zachwycają każdego.\nEmirat łączy elementy nowoczesności i historii: od antycznych zabytków i tradycyjnych dzieł sztuki po budynki sięgające chmur, supernowoczesną sztukę i film. Zaś za sprawą rosnącego wciąż grona wielokulturowych artystów Dubaj w szybkim tempie zyskuje też renomę regionalnego centrum artystycznego.\nNiewiele miast ma tyle miejsc, które biją światowe rekordy: Ski Dubai, Palma Dżamira, Burdż Al Arab, Burdż Chalifa to tylko niektóre pozycje na długiej liście. Projekty te zwróciły uwagę całego świata.\nJednym z najbardziej interesujących miejsc w Dubaju jest Sheikh Mohammed Centre for Cultural Understanding (SMCCU), nad którym patronat sprawuje Jego Wysokość Szejk Mohammed bin Rashid Al Maktum. Centrum powstało w 1998 r. i mieści się w tradycyjnej wieży wiatrów w samym centrum dzielnicy Al Fahidi District w Bur Dubai. Celem przedsięwzięcia jest zniesienie podziałów między ludźmi różnych narodowości i zwiększenie świadomości w zakresie lokalnej kultury, zwyczajów i religii Zjednoczonych Emiratów Arabskich.\nInne obowiązkowe atrakcje obejmują między innymi dom Szejka Saeeda Al Maktum, oficjalna rezydencja poprzedniego władcy Dubaju (1912–1958), w której znajduje się kolekcja rzadkich historycznych fotografii, monet i dokumentów, oraz Dubajskie Muzeum.\nWarto także poznać mistyczne oblicze pustyni i jej tradycyjną gościnność. Organizowane są pozamiejskie wycieczki na pustynię i do sąsiedniego emiratu Abu Zabi, w którym znajduje się przepiękne miasto ogrodów Al Ain. Pobierz\nStrefy wolne w Dubaju\nDubaj stał się globalnym centrum biznesu.\nZagraniczne firmy otwierające tutaj działalność notują znaczne korzyści finansowe.\nDubaj szczyci się bardzo dużą różnorodnością mieszkańców\nOszczędź do 225 AED, kupując wycieczki City Sightseeing Bus Tour of Dubai oraz Arabian Adventures Dubai Desert Safari w pakiecie.\nOstatnia aktualizacja witryny [20-02-2017]


Technika ćwiczeń - Forum SFD\nsłowa kluczowe: technika , ćwiczeń\nNapisał(a) 6 October 2021 8:19 PM\nSzacuny 0 Napisanych postów 65 Wiek 24 lat Na forum 6 lat Przeczytanych tematów 4176\nCzy moglibyście mi ocenić mc i wiosło sztangą ? Czy jest ok ?\nNapisał(a) 7 October 2021 8:31 PM\nNapisał(a) 11 October 2021 3:45 PM\nNapisał(a) 11 October 2021 4:37 PM\nSłabo widać , ciąg wydaje się ok , przy wiosle jest wrażenie że prowadzisz sztangę troche źle , powinna iść bardziej po łuku niż góra dół i masz chyba za duży ciężar .jednak słabo widać i ciężko konkretnie ocenić .\nNapisał(a) 11 October 2021 8:45 PM\ndociągasz wiosło do brzucha ? bo tak słabo widać, w MC też nie widać jak po nogach prowadzisz sztangę.\nNapisał(a) 12 October 2021 6:32 PM\nno tak staram sie przy wiosle dociagac do pepka sztange. Co do duzego ciezaru... przy wiekszym ciezarze ta technika juz nie bedzie idealna, a ja nie zamierzam byc na malym ciezarze i wszystko robic 100% zgodnie z technika bo to pozbawia mnie przyrostow.\nNapisał(a) 12 October 2021 11:36 PM\nWykonując wiosłowanie z reguły zależy nam na tym, żeby zaangażować mięśnie pleców, takie jak najszerszy. W sytuacji, gdy prowadzisz ruch sztangi do mostka angażujesz bardziej mięsień czworoboczny. Powinieneś więc prowadzić ruch po udach.\nNie widać niestety zbyt wiele w wykonywaniu martwego ciągu. Wydaje mi się, że sztanga jest około 2 centymetry lub więcej od kości piszczelowej, a powinna się z nią stykać w trakcie ruchu. Wręcz ocierać. Niestety film jest nagrywany z niezbyt dobrej perspektywy.\nNapisał(a) 14 October 2021 8:34 AM\nNo właśnie to też kwestia nad czym konkretnie chce pracować w tym ćwiczeniu. Czy to ma być wiosło czy przyciąganie do klatki\nPomoc w wyborze siłowni domowej\ntechnika ćwiczeń mięśni brzucha


Od 2017 roku Banki będą wymagały 20 % wkładu własnego przy kredycie mieszkaniowym! – Klienci z małymi oszczędnościami nie powinni czekać | Bogaty Starogard\nponiedziałek , Czerwiec 18 2018\nKiwi – owoc który można i spożywać i wykorzystywać w kosmetyce\nJuż dziś rozpoczynają się Dni Malborka\nPrzed nami okres wakacyjny. Pamiętajmy o ostrożności nad wodą\nUWAGA! 16 czerwca będą duże utrudnienia w ruchu\nStrona Główna / Finanse / Od 2017 roku Banki będą wymagały 20 % wkładu własnego przy kredycie mieszkaniowym! – Klienci z małymi oszczędnościami nie powinni czekać\nOd 2017 roku Banki będą wymagały 20 % wkładu własnego przy kredycie mieszkaniowym! – Klienci z małymi oszczędnościami nie powinni czekać\nRok 2016 zbliża się ku końcowi jednak poprzez zmiany jakie narzuciła Komisja Nadzoru Finansów jak zwykle jest to ostatni dzwonek dla tych co szukają kredytów mieszkaniowych z jak najniższym wkładem własnym.\nOd 2014 roku Komisja Nadzoru Finansów wprowadziła tzw. Rekomendację S, która dla bezpieczeństwa instytucji finansowych oczekuje od klientów Banku wkładów własnych. Co roku wymóg ten był podwyższany o 5 % a w 2017 roku ma wynieść aż 20 % – informują nas doradcy finansowi z firmy Luka Finance.\nJak dowiadujemy się od doradców Luka Finance zdarzają się Banki, które mimo wymogu w tym roku posiadania 15 % wkładu własnego udzielają kredytów z zaledwie 10 % wkładem własnym. Różnicę 5 % jednak zabezpieczają w postaci dodatkowego kosztu w postaci ubezpieczenia niskiego wkładu własnego, które opłacamy do momentu zejścia do 85 % LTV.\nWidzimy więc, że wzięcie kredytu jeszcze w 2016 roku może pozwolić zaoszczędzić sporo pieniędzy w portfelu. Załóżmy, że kupujemy mieszkanie jeszcze w 2016 roku za 250 000 złotych.\nWkład własny w 2016 roku: 10 % wkładu własnego w niektórych Bankach – 25 000 złotych wkładu własnego klienta\nWkład własny w 2017 roku: Nie wiemy jakie procedury przyjmą Banki – według Rekomendacji S to 20 % wkładu własnego czyli 50 000 złotych wymagane od klienta.\nJak więc widzimy dzięki temu, że kredyt weźmiemy w 2016 roku możemy zaoszczędzić nawet kilkadziesiąt tysięcy złotych, które z całą pewnością przydadzą się na notariusza, podatek od kupna nieruchomości czy na drobny remont lub zakup mebli lub sprzętu AGD/RTV.\nCi, którzy wolą mniej dać Bankowi z całą pewnością powinni zacząć starać się o kredyt już w 2016 roku!\nMateriał opracowany we współpracy z www.luka-finance.pl\n*Luka Finance to Niezależni Doradcy Kredytowi, którzy doświadczenie zdobywali w dużych polskich miastach współpracując z największymi polskimi i zagranicznymi instytucjami bankowymi i finansowymi. W swojej ofercie posiadają ofertę ponad 27 Banków i SKOK-ów.\nSpotkania z Doradcami są bezpłatne. Tu zaoszczędzisz czas i wybierzesz najlepszą ofertę dla siebie.\nkom. 600 89 48 27 ; 534 868 377\n16 czerwca za sprawą Lotto Triathlon Energy mieszkańców Starogardu czekają wielkie emocje sportowe, ale też ...\nPolicjanci podsumowali działania – trzeźwa autostrada\n19 dni Przed\n20 dni Przed


Stara Szkoła Architekci, Jagodne Wielkie – aktualne ceny na rok 2022\nStara Szkoła Architekci (Obiekt B&B), Jagodne Wielkie (Polska) – oferty\nUdostępnij stronę obiektu Stara Szkoła Architekci\nObiekt B&B Stara Szkoła Architekci\nJagodne Wielkie 19, 11-513 Jagodne Wielkie, Polska – Doskonała lokalizacja – pokaż mapę\nDoskonała lokalizacja – oceniona na 9,0/10! (ocena na podstawie 29 opinii)\nOcena dodana przez Gości po powrocie z obiektu Stara Szkoła Architekci.\nNiepowtarzalny klimat, piękno roślinności, pyszne, rodzinne śniadania i niesamowita życzliwość właścicieli obiektu. Polecam!!!\nSpokojna lokalizacja, ogród, ładne, komfortowe pokoje, wygodne łóżko, dobrze wyposażona kuchnia i ogólnie klimat miejsca. Super miejsce, żeby odpocząć od miasta. Jeśli wrócimy kiedyś na Mazury, to tylko w to miejsce, tam czas płynie wolniej :)\nNiesamowicie urocze miejsce z niepowtarzalnym klimatem. Blisko (ale nie za blisko) Rydzewa, w pięknym otoczeniu pól i lasów. Pyszne śniadania na tarasie, bardzo mili właściciele i obsługa, na pewno wrócimy!\nBardzo sympatyczni właściciele prowadzący bardzo sympatyczną agroturystykę.\nKlimatyczne miejsce, pyszne śniadanie, przemiła atmosfera. Można poczuć się jak w domu. Polecam\nNajbardziej pozytywnym aspektem pobytu w Starej Szkole były śniadania. Widać było że właściciele wkładali dużo starań się aby podawane dania były świeże i dobrze doprawione. Pokój był taki jak przedstawiały zdjecia na stronie internetowej. Był mały ale bardzo wygodny i miał dużą łazienkę. Ułatwieniem była możliwość zaparkowania samochodu blisko pokoju, od frontu działki. Gospodarze są bardzo życzliwi.\nNiesamowita atmosfera relaksu. Duże pokoje, wygodne łóżka, klimat wiejskich wakacji. Duży teren przy ośrodku z atrakcjami (grill, piec, kort do tenisa). Spory parking. Świetny pies (luv ya Django)\nAccueil très chaleureux et attentif Petit déjeuner copieux et soigné, chambre très agréable. On peut rester plusieurs jours.\nTrès joli endroit, très calme et des hôtes charmants parlant français. Petit déjeuner exceptionnel !\nDiese tolle Unterkunft wird uns immer in Erinnerung bleiben. 1000 x Danke !!!\nSkorzystaj z doskonałej ceny w obiekcie Stara Szkoła Architekci – ocenionym na 8,5 przez Gości, którzy niedawno się tam zatrzymali\n„Niepowtarzalny klimat, piękno roślinności, pyszne, rodzinne śniadania i niesamowita życzliwość właścicieli obiektu. Polecam!!!”\n„Spokojna lokalizacja, ogród, ładne, komfortowe pokoje, wygodne łóżko, dobrze wyposażona kuchnia i ogólnie klimat miejsca. Super miejsce, żeby odpocząć od miasta. Jeśli wrócimy kiedyś na Mazury, to tylko w to miejsce, tam czas płynie wolniej :)”\n„Niesamowicie urocze miejsce z niepowtarzalnym klimatem. Blisko (ale nie za blisko) Rydzewa, w pięknym otoczeniu pól i lasów. Pyszne śniadania na tarasie, bardzo mili właściciele i obsługa, na pewno wrócimy!”\n„Bardzo sympatyczni właściciele prowadzący bardzo sympatyczną agroturystykę.”\n„Klimatyczne miejsce, pyszne śniadanie, przemiła atmosfera. Można poczuć się jak w domu. Polecam”\n„Najbardziej pozytywnym aspektem pobytu w Starej Szkole były śniadania. Widać było że właściciele wkładali dużo starań się aby podawane dania były świeże i dobrze doprawione. Pokój był taki jak przedstawiały zdjecia na stronie internetowej. Był mały ale bardzo wygodny i miał dużą łazienkę. Ułatwieniem była możliwość zaparkowania samochodu blisko pokoju, od frontu działki. Gospodarze są bardzo życzliwi.”\n„Niesamowita atmosfera relaksu. Duże pokoje, wygodne łóżka, klimat wiejskich wakacji. Duży teren przy ośrodku z atrakcjami (grill, piec, kort do tenisa). Spory parking. Świetny pies (luv ya Django)”\n„Accueil très chaleureux et attentif Petit déjeuner copieux et soigné, chambre très agréable. On peut rester plusieurs jours.”„0”\n„Très joli endroit, très calme et des hôtes charmants parlant français. Petit déjeuner exceptionnel !”„0”\n„Diese tolle Unterkunft wird uns immer in Erinnerung bleiben. 1000 x Danke !!!”„0”\nWysoka ocena w mieście Jagodne Wielkie\n8,5 Bardzo dobry 29 opinii Rzetelne opinie prawdziwych Gości\nObiekt Stara Szkoła Architekci położony jest na obrzeżach miejscowości Jagodne Wielkie, niedaleko jeziora Jagodne. Na miejscu można korzystać z bezpłatnego WiFi.\nDo dyspozycji Gości są pokoje ze wspólną lub prywatną łazienką z wanną lub prysznicem (wewnątrz bądź na korytarzu). Niektóre pokoje dysponują także balkonem lub tarasem.\nGoście mają dostęp do wspólnych krytych i odkrytych tarasów w ogrodzie. W pomieszczeniach ogólnodostępnych można oglądać kanały satelitarne. Po wcześniejszym uzgodnieniu dostępne jest spa, centrum odnowy biologicznej, sauna oraz drewniana wanna z hydromasażem.\nObiekt zapewnia bezpłatny sprzęt do badmintona, ping ponga i freesbie oraz boisko do siatkówki. Za dodatkową opłatą dostępny jest kort tenisowy, rowery trekkingowe oraz zaplecze do uprawiania sportów wodnych, w tym kajaki, łódki i narty wodne. W okolicy panują doskonałe warunki do wędkowania i pływania kajakiem oraz do uprawiania turystyki pieszej i rowerowej. Na miejscu dostępny jest bezpłatny parking.\nObiekt Stara Szkoła Architekci obsługuje Gości Booking.com od 3 CZE 2014.\nKiedy chcesz się zatrzymać w obiekcie Stara Szkoła Architekci?\n4 powody, by wybrać Stara Szkoła Architekci\nBardzo dobry · 29 opinii\nŚniadanie Angielski Pokój Samochód WiFi\nO obiekcie Stara Szkoła Architekci\nDzień dobry! Czy taras przy apartamencie Studio jest na wyłączność, czy jest to po prostu wyjście z apartamentu do ogólnodostępnego ogrodu? Czy można przyjechać z psem (i czy obowiązują za to opłaty)? Będę wdzięczna za odpowiedź:) Patrycja\nDzień dobry, Taras przy Apartamencie Studio na piętrze od ogrodu jest dostępny tylko dla tego Apartamentu. Drugi Taras od ogrodu jest dostępny dla Pokoju Sportowego 3 os. na parterze z bezpośrednim wyjściem do sadu i ogrodu ogólnodostępnego.\n300 m pieszo przez wieś\nWitam chcielibyśmy przyjechać do Państwa z dwoma pieskami ,czy jest taka możliwość i jaka jest opłata za psa ?. Pozdrawiam Paulina\nGrzeczny piesek jest mile widziany, opłata za psa wynosi 20,-zł/dobę. W razie jakichkolwiek pytań lub dla doprecyzowania szczegółów rezerwacji i pobytu bardzo prosimy o kontakt telefoniczny.\nZobacz, o co pytali inni podróżujący, którzy zatrzymali się w obiekcie Obiekt B&B Stara Szkoła Architekci\nObiekt zarządzany przez: STARA SZKOŁA ARCHITEKCI\nOcena firmy: 9,2 Na podstawie 29 opinii z 1 obiektów\nJesteśmy architektami czynnymi zawodowo od ponad 30 lat, z doświadczeniem pracy w wielu miejscach na świecie i w Polsce, świadomie działającymi na rzecz poprawy otoczenia oraz zachowania zabytkowych konstrukcji i budynków, jako świadectwo kultury materialnej poprzedniej epoki i jej mieszkańców dla przyszłych pokoleń. Fascynuje nas rzetelne rzemiosło budowlane, realizowane z naturalnych i lokalnych materiałów, w tradycyjnej technologii oraz umiejętne połączenie tych wartości z nowoczesnymi technologiami, materiałami wykończeniowymi i wyposażeniem, dla uzyskania jak najlepszych walorów wizualnych, komfortu oraz klimatu i nastroju wnętrz, co tworzy specyficzną aurę i atmosferę miejsca - genius loci.\nStary budynek przedwojennej szkoły wiejskiej z zachowanym układem pomieszczeń został poddany gruntownej renowacji i adaptowany na cele działalności turystycznej. Pieczołowicie przeprowadzona adaptacja i nowa aranżacja wnętrz z użyciem elementów wystroju z epoki oraz nowoczesnych elementów wyposażenia pozwoliła na uzyskanie specyficznego charakterystycznego klimatu współczesnego designu w historycznych adaptowanych wnętrzach, w których każdy z naszych gości znajduje wspomnienie przeżytych chwil z dzieciństwa czy młodości, wyjazdów do babci czy na wakacje na wieś, a młodsi goście świetnie się czują jak w domu u rodziny na wsi.\nPensjonat w budynkach starej szkoły gminnej, usytuowany blisko jeziora, na skraju wsi, w przepięknym mazurskim spokojnym i sielskim pejzażu pół, łąk, jezior i lasów. Komfortowy dojazd drogą asfaltową do samego Pensjonatu. Dalej już tylko utwardzone drogi wiejskie, którymi można robić krajoznawcze wycieczki, obserwując malowniczy mazurski krajobraz, stare zabudowania i jego mieszkańców; jelenie, sarny, dziki, łosie, lisy, zające oraz ptaki: bociany czaple i żurawia błotnego, którego największa ostoja licząca ok. 5000 sztuk znajduje się w odległości ok. 6 km od naszego Pensjonatu.\nniemiecki, angielski, francuski, polski, rosyjski\nKawiarnia/bar Pub u Joasi\nRestauracja Stara Kuźnia w Przykopie\nKawiarnia/bar Jadłodajnia pod Świerkami\nKawiarnia/bar Rybaczówka w Bogaczewie\nJezioro Jezioro Jagodne\nJezioro Jezioro Niegocin\nJezioro Jeziora Talty - Mikołajskie\nRzeka Sapina - spływy kajakowe\nSzczyt górski Góry Paproteckie\nWskazówki dojazdu: Olsztyn-Mazury Regional Airport → obiekt Stara Szkoła Architekci\nUdogodnienia w obiekcie Stara Szkoła Architekci\nObiekt Stara Szkoła Architekci przyjmuje życzenia specjalne – możesz je dodać w kolejnym kroku rezerwacji!\nObiekt Stara Szkoła Architekci akceptuje wymienione karty. Obiekt ma też prawo tymczasowo zablokować należną kwotę na karcie Gościa przed jego przyjazdem.\nProsimy o wcześniejsze poinformowanie obiektu Stara Szkoła Architekci o planowanej godzinie przyjazdu. Aby to zrobić, możesz wpisać treść prośby w miejscu na życzenia specjalne lub skontaktować się bezpośrednio z obiektem, korzystając z danych kontaktowych widniejących w potwierdzeniu rezerwacji.\nCzęsto zadawane pytania na temat obiektu Stara Szkoła Architekci\nCzy mogę zaparkować samochód na terenie obiektu Stara Szkoła Architekci?\nGoście zatrzymujący się w obiekcie Stara Szkoła Architekci mają do wyboru następujące opcje:\nCzy Stara Szkoła Architekci zapewnia jakieś atrakcje?\nStara Szkoła Architekci oferuje następujące atrakcje i usługi (mogą obowiązywać opłaty):\nJak blisko plaży usytuowany jest obiekt Stara Szkoła Architekci?\nNajbliższa plaża znajduje się zaledwie 350 m od obiektu Stara Szkoła Architekci.\nJak daleko obiekt Stara Szkoła Architekci znajduje się od centrum miasta Jagodne Wielkie?\nStara Szkoła Architekci znajduje się 500 m od centrum miasta Jagodne Wielkie.\nJaki rodzaj śniadania jest dostępny w obiekcie Stara Szkoła Architekci?\nGoście zatrzymujący się w obiekcie Stara Szkoła Architekci w trakcie pobytu docenią wysoko oceniane śniadanie (ocena gości: 7.5).\nJaki rodzaj pokoju mogę zarezerwować w obiekcie Stara Szkoła Architekci?\nOpcje pokoi w obiekcie Stara Szkoła Architekci obejmują:\nCzy obiekt Stara Szkoła Architekci udostępnia swoim gościom wannę z hydromasażem?\nTak, w obiekcie znajduje się wanna z hydromasażem. Więcej informacji na temat udogodnień w obiekcie Stara Szkoła Architekci znajdziesz na tej stronie.\nIle kosztuje pobyt w obiekcie Stara Szkoła Architekci?\nCeny w obiekcie Stara Szkoła Architekci mogą się różnić w zależności od terminu, zasad działalności hotelu itp. Sprawdź ceny, wpisując daty pobytu.\nJakie są godziny zameldowania i wymeldowania w obiekcie Stara Szkoła Architekci?\nZameldowanie w obiekcie Stara Szkoła Architekci rozpoczyna się o 14:00, a wymeldować się można do 12:00.\nJak dostać się do obiektu Stara Szkoła Architekci z najbliższego lotniska?\nDo obiektu Stara Szkoła Architekci można dostać się z najbliższego lotniska następującymi środkami komunikacji:\nCzy obiekt Stara Szkoła Architekci jest często rezerwowany przez rodziny?\nTak, obiekt Stara Szkoła Architekci jest często rezerwowany przez rodziny.\nJagodne Wielkie – największe atrakcje\nJagodne Wielkie: kliknij, aby zobaczyć więcej obiektów w pobliżu popularnych atrakcji tego miejsca


Omar Sy - Najnowsze informacje - WP Film\nNietykalni / Intouchables (2011) (2011) (Driss)\nAsterix i Obelix - Misja Kleopatra (2002) (malarz)\nChocolat (2016) (Rafael Padilla)\nUgotowany (2015) (Michel)\nSamba (2014) (Samba Cissé)\nDziewczyna z lilią (2013) (Nicolas)\nNieobliczalni / De l'autre côté du périph (2012) (2012) (Ousmane Diakhité)\nJurassic World (2015) (Barry)\nprawo murphyego (2009) (Joachim Ortega)\nX-Men: Przeszłość, która nadejdzie (2014) (Bishop)\nBazyl. Człowiek z kulą w głowie (2009) (Remington)\nJutro będziemy szczęśliwi (2016) (Samuel)\nOmar Sy to francuski komik i aktor filmowy. Jego debiut miał miejsce w 2001 roku w produkcji Charlesa Nemesa "La Tour Montparnasse Infernale". Rozpoznawalność przyniosły mu natomiast skecze komediowe wykonywane wraz z Fredem Testotem, a także liczne aktywności aktorskie. Wystąpił między innymi w takich filmach jak "Nietykalni", "X-Men: Przeszłość, która nadejdzie" czy "Jurassic World". Udzielił też głosu w produkcjach "Angry Birds" i "Transformers: Ostatni rycerz". Omar Sy jest laureatem Cezara dla najlepszego aktora.\nOmar Sy – życiorys\nOmar Sy przyszedł na świat 20 stycznia 1978 roku w Trappes we francuskim departamencie Yvelines. Aktor jest czwartym z ośmiorga dzieci emigrantów z Afryki Zachodniej, którzy osiedli na stałe we Francji. Jego matka pochodziła z Mauretanii i pracowała jako sprzątaczka, natomiast ojciec urodził się w Senegalu i był pracownikiem fabryki. W młodości jego rodzina ledwo wiązała koniec z końcem, dlatego on i jego rodzeństwo nie mieli łatwego dzieciństwa. Komik nie zdobył też wyższego wykształcenia i zaraz po zakończeniu szkoły średniej rozpoczął karierę zawodową, aby móc się samodzielnie utrzymać.\nOmar Sy – filmy\nDebiut Omara Sy miał miejsce w 2001 roku, gdy komik wystąpił we francuskim filmie "La Tour Montparnasse Infernale". Niedługo potem pojawił się również w produkcjach "Le Boulet", "Samourais" oraz "The Race", a także zagrał epizodyczną rolę w filmie przygodowym "Asterix i Obelix: Misja Kleopatra". W kolejnych latach Omar Sy wystąpił w kilkunastu francuskich produkcjach, a także działał jako aktor dubbingowy. W 2009 roku po raz pierwszy miał okazję sprawdzić się jako scenarzysta, co miało miejsce przy okazji obrazu "La vraie vie d'Omar & Fred". Występował też w serii komediowej "SAV des émissions".\nPierwszą przełomową rolą w karierze Omara Sy była rola Josepha w produkcji "Those Happy Days", za którą otrzymał między innymi nagrodę dla "najbardziej obiecującego aktora" podczas NRJ Ciné Awards. Był też nominowany w kategoriach "najlepszy aktor drugoplanowy" oraz "najlepszy pocałunek", wraz z Marilou Berry. Największą popularność Omarowi Sy przyniosła natomiast postać Bakary'ego "Drissa" Bassariego w filmie "Nietykalni". Za tę rolę aktor otrzymał Cezara dla najlepszego aktora. Został też wyróżniony w tej samej kategorii podczas kilkunastu innych rozdań nagród.\nW kolejnych latach Omar Sy wystąpił również w takich produkcjach jak "Nieobliczalni", "X-Men: Przeszłość, któa nadejdzie" i "Jurassic World". W 2016 roku głośno było o jego roli w filmie "Chocolat". Za udział w produkcji otrzymał kilka nominacji, w tym ponownie do nagrody Cezara dla "najlepszego aktora". Sy nie rezygnował też z aktywności w dubbingu, a jego głos można było usłyszeć w takich obrazach jak "Angry Birds", "Misiek w Nowym Jorku", "Transformers: Ostatni rycerz" czy "Arctic Justice: Thunder Squad".\nOmar Sy – życie prywatne\nOmar Sy urodził się w Trappes jako czwarte dziecko afrykańskich emigrantów. Młodość spędził w rodzinnym mieście wraz z matką, ojcem i rodzeństwem. W lipcu 2007 roku w Tremblay-sur-Mauldre Omar Sy poślubił Hélène Sy, matkę piątki jego dzieci. Przed zostaniem małżeństwem Omar Sy i Hélène Sy spotykali się od dziesięciu lat. Na co dzień mieszkają w Montfort-l'Amaury na przedmieściach Paryża. Omar Sy identyfikuje się jako muzułmanin. Aktor ma 190 centymetrów wzrostu i w 2019 roku skończył 41 lat.


Henna Tulsi Sattva Ayurveda | Proszek Tulsi Sattva TANIO\nTulsi Sattva Henna do włosów\nHenna Tulsi Sattva działa antybakteryjne, łagodząco i przeciwgrzybiczo. Skutecznie zmniejsza przetłuszczanie się włosów oraz likwiduje łupież. Pomaga nawilżyć skórę głowy i reguluje ilość wydzielanego sebum. Regularnie stosowana ogranicza wypadanie włosów i wzmacnia je. Henna Sattva Tulsi Nadaje włosom objętość, puszystość i miękkość. Pogrubia włosy i wyraźnie poprawia ich kondycję. Święta bazylia może być stosowana także na skórę twarzy (zmniejsza objawy trądziku, ogranicza wydzielanie sebum oraz pomaga oczyścić i odblokować pory skóry i zmniejszyć jej błyszczenie się). Regularnie stosowane henna Tulsi Sattva wzmacnia włosy, przywraca równowagę skórze głowy, zmniejsza podrażnienia oraz pozwala się cieszyć zdrowymi, mocnymi włosami bez łupieżu i łojotoku.\nSposób użycia henny sattva Tulsi\nOdpowiednią ilość proszku Tulsi należy wymieszać z niewielką ilością wody, aby uzyskać konsystencję pasty o średniej gęstości (takiej, by zioła nie spływały z włosów). Następnie nałożyć na skórę głowy i bardzo delikatnie wmasować. Przy stosowaniu na skórę głowy tulsi można pozostawić na kilkadziesiąt minut, zaś w przypadku twarzy - aż do wyschnięcia (całkowitego odparowania wody), po czym dokładnie spłukać wodą. Należy unikać kontaktu z oczami i ustami, produkt wyłącznie do użytku zewnętrznego.


Samoobrona – integracyjne zajęcia dla grup - Viventure Samoobrona – integracyjne zajęcia dla grup - Viventure\nSamoobrona – integracyjne zajęcia dla grup\nSaomoobrona – programy integracyjne dla grup.\nExplosive Self Defence System to prosta a zarazem skuteczna metoda samoobrony. Służy głównie do obrony podczas niespodziewanego ataku na ulicy. Jego założenia to prostota nauczanych technik, realizm treningu oraz skuteczność ataków. Celem szkoleń jest przekazanie w jak najkrótszym czasie maksymalnych umiejętności walki wręcz.\nNa bazie tego systemu opracowane zostały zajęcia, które doskonale sprawdzają się podczas wyjazdów integracyjnych oraz motywacyjnych. Opierają się na autorskim programie, który jest sprawdzonym źródłem budowania wzajemnych relacji, więzi i zaufania wśród uczestników. Podczas zajęć wraz z dobrą zabawą przekazywana jest wiedza praktyczna oraz teoretyczna przydatna w wielu sytuacjach życiowych związanych z bezpieczeństwem osobistym.\nDodatkowymi atutami są takie ułatwienia jak to, że można je przeprowadzać zarówno w pomieszczeniach jak i w plenerze dzięki czemu łatwo je zaplanować logistycznie oraz wykorzystywać z powodzeniem jako jeden z bloków zajęciowych oraz łączyć z innymi aktywnościami


Cudzoziemki - Dorota Majewska - Książka - Tania Księgarnia Lideria.pl\nTytułowe bohaterki — Malwina i Liliana — pochodzą z dwóch różnych światów. Malwina jest majętną Polką, której los nie oszczędzał. Piękna kobieta, uzdolniona artystycznie, matka bliźniąt studiujących za granicą. Równie atrakcyjna Liliana przyjechała do Polski z Ukrainy, by poprawić byt rodziny mieszkającej we Lwowie. Obie panie spotykają się przypadkiem i nawiązują znajomość, która z czasem przeradza się w prawdziwą przyjaźń. Znają swoje sekrety, wspierają się, są jak siostry. Ich życie wcale nie jest nudne. Codzienne obowiązki nie przeszkadzają im jednak, by przeżywać rozterki duchowe i… miłosne.\nCudzoziemki potwierdzają prawdę starą jak świat — że miłość i przyjaźń nie znają granic.\n18,17 zł 25,20 zł\nThe Tenant of Wildfell Hall is a powerful and sometimes violent novel of expectation, love, oppression, sin, religion and betrayal. It portrays the disintegration of the marriage of Helen Huntingdon, the mysterious ‘tenant’ of the title, an...\nW dzikiej Skandynawii zmuszona będzie walczyć o przetrwanie, życie i miłość… W życiu Judyty, młodej studentki dziennikarstwa, sporo się ostatnio dzieje. Za chwilę czeka ją obrona pracy magisterskiej, a potem wakacje w Skandynawii w gronie przyja...


Zwierzę na D - zwierzęta na literę D - Państwa-miasta\nZwierzę na D – zwierzęta na literę D\nZwierzęta na literę D – opisy\nNajwiększy przedstawiciel rodziny dorszowatych występujący w wodach północnego Atlantyku oraz morzach znajdujących się na północy Europy. Dorsz jest morską rybą drapieżną a więc składnikiem jego diety są mniejsze ryby, skorupiaki, oraf i zooplankton.\nSsak należący do rodziny jeleniowatych, występujący w Europie oraz południowo -zachodniej Azji. Pierwotnym miejscem występowania Daniela była Azja Mniejsza. Za sprawą Fenicjan oraz Rzymian gatunek został rozpowszechniony na całym kontynencie europejskim.\nSsak należący do rzędu waleni i rodziny delfinowate. Można go spotkać w morzach obu półkul oraz rzekach strefy równikowej. Delfiny to zwierzęta stadne, największe grupy mogą liczyć nawet kilkaset osobników. Głównym składnikiem delfiniej diety są ryby oraz skorupiaki.\nSsak na D zaliczany do rodziny świniowatych, będący przodkiem świni domowej. Dzik europejski występuje w prawie całej Europie (poza północnymi krańcami), południowej Azji oraz północnej Afryce. Ponadto ten gatunek dzika został sprowadzony do Australii oraz Ameryki Północnej, gdzie w stanie dzikim żyje do dziś. Dzik europejski to wszystkożerca. Głównym elementem jego diety są żołędzie, orzeszki buczynowe, owady, małe gryzonie czy rośliny bulwiaste.\nSsak zaliczany do grupy stekowców, występujący wyłącznie we wschodniej części kontynentu australijskiego oraz na wyspie Tasmania. Obok kolczatki jest jedynym ssakiem, który znosi jaja oraz jednym z niewielu który wytwarza jad.\nZwierzę na literę D przynależące do rodziny psowatych zamieszkujące kontynent australijski. Dingo jest bardzo podobny do psa domowego, ale nie potrafi szczekać.\nNiewielki ssak kopytny zaliczany do rodziny wołowatych. Dikdik jest jedną z najmniejszych antylop na świecie. Długość jego ciała nie przekracza 70 cm, a wysokość 45 cm. Nazwa zwierzęcia pochodzi od odgłosu, który wydaje zaniepokojony dikdik.\nZwierzę na D będące mięsożernym torbaczem. Na wolności występuje jedynie na australijskiej wyspie o nazwie Tasmania. Głównym składnikiem diety diabła tasmańskiego jest padlina. Tylko w ostateczności zwierzęta te wyruszają na polowanie, są w stanie upolować nawet małego kangura. Diabeł tasmański jest największym żyjącym torbaczem mięsożernym. Osiąga średnio 70 cm długości i waży ok. 8 kg.\nZwierzę na D znane powszechnie jako „ptak dodo”. Jest to wymarły gatunek ptaka, zaliczanego do rodziny gołębiowatych. Jedynym miejscem jego występowania był wyspa Mauritius położona w południowo-zachodniej części Oceanu Indyjskiego. Ostatni osobnik został zabity najprawdopodobniej w 1662 roku.\nSsak na literę D


No-Scar Krem z masy perłowej przeciw bliznom 30ml - Sklep Zielarski FITO\nJesteś tutaj: e-fito.pl > Kosmetyki>Kremy>Do twarzy>No-Scar Krem z masy perłowej przeciw bliznom 30ml\nNo-Scar Krem z masy perłowej przeciw bliznom 30ml, A-Z Medica – jest środkiem kosmetycznym przeznaczonym dla skóry o zróżnicowanej etiologii oraz na bliznowce.\nSkładniki: Aqua, Stearic Acid, Isopropyl Myristate, cetearyl alcohol, caprylic/capric triglyceride, propylene glycol, triethanolamine, PEG-40 hydrogeneted castor oil, centella asiatica merystem cel culture, pearl powder, panthenol, glycerin, xanthan gum, allantoin, DMDM hydantoin, lodopropynyl, butylcarbamate, citric acid, sodium hyaluronate, parfum.\nGłówne składniki: masa perłowa, komórki macierzyste z wąkrotki azjatyckiej (Centella asiatica), kwas hialuronowy 0,1-0,3 MDa, L-arginina.\nStosowanie: krem nakładać na umytą i osuszoną powierzchnię skóry. Stosować wyłącznie na wygojone blizny. Kilkuminutowy masaż jest warunkiem efektywnego wchłonięcia składników kremu i skutecznego jego działania. Czynność tę można powtórzyć kilka razy w ciągu dnia.


Emilia Ankiewicz: „Czuję się spełniona” - Pasja AZS\nStrona główna Aktualności Emilia Ankiewicz: „Czuję się spełniona”\nNa bieżni zachwycała, a w mediach społecznościowych także rapowała – olimpijka z Rio de Janeiro Emilia Ankiewicz zakończyła karierę sportową. W jej koronnej konkurencji, czyli biegu na 400 m przez płotki, ważne są kroki, a była zawodniczka ma już plan na kilka następnych.\nW ostatni dzień wakacji spotykamy się z Emilią Ankiewicz na trybunach stadionu warszawskiego AWF. Na bieżni ćwiczy grupa zawodników i co chwilę ktoś pozdrawia naszą rozmówczynię. Spotykamy się we wtorek, kiedy to zwykle płotkarka miałaby w planie wytrzymałość szybkościową. Jednak już nie musi trzymać się reżimowego planu.\nNie tak dawno 30-letnia biegaczka poinformowała o zakończeniu kariery, co nie oznacza jednak że kończy ze sportem. Dalej chce pozostać aktywna, ale już tylko uprawiając go dla przyjemności i zdrowia. Uprawianie sportu profesjonalnie na wysokim poziomie często okupowane było jego utratą.\n– Czuję się spełniona, bo nigdy wcześniej bym nie pomyślała, że mogę pojechać na igrzyska. Jestem z małego miasta i tam nikt na poważnie nie brał mojego biegania. Nawet trener Andrzej Wołkowycki powiedział mi, że nie jestem aż tak utalentowana i wszystko osiągnęłam ciężką pracą. Oczywiście chciałam wszystko zakończyć wyjazdem do Tokio, ale udział w jednych igrzyskach to też coś fajnego – mówi Emilia Ankiewicz.\nDo swoich największych sukcesów biegaczka zalicza właśnie udział w igrzyskach w Rio de Janeiro, gdzie dotarła do półfinału, a także finał mistrzostw Europy w Amsterdamie, gdzie zajęła ósme miejsce. To właśnie w 2016 roku w Brazylii ustanowiła rekord życiowy wynoszący 55.89 sekundy. Później jej kariera nieco wyhamowała z powodu kontuzji.\n– Cały tamten sezon walczyłam, żeby pojechać na igrzyska w Rio i byłam nieco „wypruta”. Był czas, że w ciągu sześciu dni miałam trzy starty. To był pościg za minimum i ciągle brakowało jakichś 20-30 setnych. Podczas mistrzostw Polski wywalczyłam minimum na mistrzostwa Europy, a po Amsterdamie byłam już bardzo zmęczona. Dlatego byłam w szoku, że ten bieg eliminacyjny w Rio tak mi dobrze wyszedł. Niestety w półfinale musiałam szybciej zmienić rytm z 15 na 16 kroków i nie było szans na lepszy rezultat – wspomina płotkarka.\nPierwszym wielkim sukcesem zawodniczki AZS AWF Warszawa był srebrny medal zdobyty w 2015 roku podczas Letniej Uniwersjady w Gwangju. Atmosfera zawodów rozgrywanych w Korei Południowej i możliwość poznania nowej kultury bardzo przypadły jej do gustu.\n– To był mój pierwszy wyjazd na dużą imprezę. Jeszcze tydzień przed nie wiedziałam, czy pojadę czy nie. Trwały bowiem potyczki o to, czy nie pojedzie tam inna zawodniczka i musiałam się z nią trzy razy eliminować. Sama impreza to było coś wspaniałego, a organizacja lepsza niż podczas lekkoatletycznych mistrzostw Europy. To był jeszcze czas, gdy można było wyjść na miasto, więc chłonęłam wszystko jak gąbka – opowiada.\nTo właśnie możliwość poznaniu wielu wspaniałych ludzi i interesujących miejsc biegaczka wymienia po stronie korzyści, jakie dał jej sport. Poza domem na obozach treningowych sportowcy spędzają blisko 200 dni w roku.\n– Pewnie gdyby nie uniwersjada to nigdy bym nie poleciała do Korei Południowej. Pod względem widoków bardzo podobała mi się Brazylia, bo byliśmy na zgrupowaniu w Belo Horizonte i kolory mnie tam zauroczyły. Ja często robiłem też tak, że jak szliśmy do restauracji, to brałam menu w lokalnym języku i zamawiałam. Dostawałam więc czasem dziwne przystawki, których nie wiedziałam jak jeść – wspomina z uśmiechem.\nRok 2015 i 2016 były najlepszymi w sportowej karierze płotkarki. Dobrze zapowiadał się też kolejny sezon, w którym miała walczyć o awans na mistrzostwa świata i wyjazd na uniwersjadę do Tajpej.\n– To był czas, kiedy byłam w życiowej formie. Myślę, że za dobrymi wynikami w tamtym czasie stała dobra współpraca mojego byłego trenera Edward Bugały i trenera Andrzeja Wołkowyckiego. Doszło wtedy dużo nowych bodźców treningowych i, co ważne, byłam zdrowa i mogłam trenować. W 2017 roku niestety doznałam złamania zmęczeniowego stopy i z nogą w gipsie oglądałam mistrzostwa – opowiada.\nChoć informacja o zakończeniu kariery przez Emilię Ankiewicz obiegła media sportowe pod koniec sierpnia, to pierwszy raz o swoich planach wspomniała już w kwietniu w rozmowie z TVP Sport. Chciała jeszcze zakwalifikować się na igrzyska w Tokio dzięki odpowiedniemu miejscu w światowym rankingu. Niestety nie udało się. Biegaczka nie chciała też odwlekać swojej decyzji do przyszłorocznych mistrzostw Europy w Monachium.\n– Stwierdziłam, że to już koniec. Moja ogromna praca nie dawała już spodziewanych efektów. Nie poruszałam się do przodu tylko waliłam cały czas głową w mur – tłumaczy swoją decyzję Emilia.\nZawodniczka barwy uczelni z Bielan reprezentowała od 2013 roku. Do Warszawy trafiła z AZS AWFiS Gdańsk. Na swoim koncie ma siedem medali mistrzostw Polski seniorek na 400 m przez płotki, z czego aż pięć srebrnych.\n– Ja uważam, że Warszawa ma jedne z najlepszych warunków do trenowania. Na AWF mamy super obiekty i każdy znajdzie coś dla siebie. Nawet „długasi”, bo obok mamy fajny las. Jest tu stadion z bieżnią oraz stadion żużlowy, gdzie okrążenie ma 500 metrów i nie obciążasz tak bardzo układu kostnego. Jest hala i siłownia, a wszystko to jest pod nosem. Nie trzeba chodzić na drugą stronę ulicy – opowiada biegaczka.\nJej przygoda ze sportem zaczęła się od siatkówki. Później trafiła do sekcji lekkoatletycznej w miejscowym klubie Zatoka Braniewo. Jej wzrost, jedne kolce i decyzja trenera sprawiły, że jako 15-latka wystartowała w biegu na 300 metrów przez płotki. Reszta to już historia.\n– Ja nie interesowałam się za bardzo lekką atletyką. Uprawiałam siatkówkę, ale zrezygnowałam z niej, więc trener namówił mnie żebym przyszła na zajęcia z lekkiej. Na początku biegałam w jakichś przełajach, w biegach ulicznych czy na 600 metrów. Nie miałam nawet świadomości na jakie zawody jadę. Na którejś imprezie trener powiedział, że nie biegnę 600 m, tylko 300 m ppł, bo mamy jedne kolce. Powiedziałam, że nie potrafię, ale on na to że jestem wysoka i dam sobie radę. Ostatecznie byłam druga, bo dziewczyna, która miała wygrać, zahaczała o płotki – wspomina Emilia, która dodaje że 400 metrów ppł to morderczy dystans.\nWraz zakończeniem kariery biegaczka nie zrywa ze sportem, a wręcz przeciwnie. Planuje już swój udział w triathlonie. Na koncie ma kilka biegów ulicznych, m.in. podczas Biegnij Warszawo i rozważa kolejne występy. Chciałaby też móc przekazać swoje doświadczenie innym.\n– Mam już kilku swoich zawodników i co jakiś czas ktoś się do mnie odzywa. Nawet jak sama trenowałam, to wiele osób pytało mnie, czy nie poprowadziłabym ich jako amatorów. Nie chciałam się jednak tego podejmować wtedy, bo nie było mnie 200 dni w roku. Teraz mogę się tym zająć i czuję w tym dużą radość. Sama też chcę sprawdzić się w triathlonie, tylko muszę rower sobie ogarnąć w końcu. Planuję też starty w maratonie i półmaratonie, tylko już tak dla zabawy i bez żadnego spięcia – kończy z uśmiechem Emilia Ankiewicz.\nPoprzedni artykułMalwina Kopron: Jestem związana z Lublinem, bo Lublin stawia na sport\nNastępny artykułSportowiec w drodze – Kajetan Duszyński


> Oleje i olejki>7Nutrition Olej z wiesiołka 250ml\n– sekret niezwykle cennych właściwości oleju z wiesiołka ukryty jest w dużej zawartości nienasyconych kwasów tłuszczowych : kwasu linolowego (LA) oraz kwasu gamma-linolowego (GLA);\n– wspomaga leczenie bolesności piersi;\n– wysoka zawartość kwasów NNKT ma znaczący wpływ na funkcjonowanie układu odpornościowego.\nInformacje dla alergików: produkt może zawierać gluten.\nWarunki przechowywania: przechowywać w suchym, chłodnym i zaciemnionym miejscu w temperaturze 5-10 stopni. Na dnie butelki może pojawiać się osad – jest to proces naturalny i nie wpływa niekorzystnie na jakość produktu.\nFA NUTRITION Omega 3-6-9 60kap (Olej z...


homiki.pl :artykuł : Irak: dwóch gejów uniknęło egzekucjihomiki.pl\n06-07-2007 | Michał Minałto\nOd wybuchu wojny lesbijki i geje w Iraku masowo padają ofiarą porwań, tortur i mordów.\nNagłówek niniejszego newsa może wydawać się Czytelniczkom i Czytelnikom jakby wyjęty z kiepskiego filmu akcji. Niestety, rzeczywistość gejów i lesbijek w Iraku to prześladowania, porwania i śmierć.\nWspółodpowiedzialność za sytuację w Iraku ponosi Polska jako kraj biorący udział w misji stabilizacyjnej.\nO tragicznych wydarzeniach w Iraku homiki.pl pisały wielokrotnie na przestrzeni ostatnich kilkunastu miesięcy.\nAhmed (lat 23) i Zaid (24) są obydwaj studentami Uniwersytetu w Bagdadzie. 17 maja umówili się przez internet na spotkanie z dwoma atrakcyjnymi mężczyznami. „Wabikiem” był luksusowy samochód, którym mieli podjechać nowi znajomi.\nTymczasem po krótkiej przejażdżce Ahmed i Zaid zobaczyli wycelowane w nich pistolety, zostali związani i pobici. Mężczyźni żądali wskazania adresu jak największej liczby gejów. Cennym łupem były dla nich telefony komórkowe i notesy studentów – z namiarami kolejnych, potencjalnych ofiar.\nOstatecznie Ahmed i Zaid zostali wywiezieni w bagażniku samochodu na pustynię, gdzie miało dojść do egzekucji. Nie doszło – porywacze najprawdopodobniej zostali czymś spłoszeni, Ahmed i Zaid nie potrafią powiedzieć co się stało – mieli zawiązane oczy. Udało im się wrócić do Bagdadu. Obecnie przebywają pod opieką wolontariuszki Iraqi LGBT znanej jako Dina H (z wyobrażalnych względów obowiązuje najwyższy stopień dyskrecji).\nIraccy szyici pod wodzą Muktady Al Sadra rzucili na homoseksualistów fatwę. Od wielu już miesięcy bojówki Armii Mahdiego porywają, torturują i zabijają gejów i lesbijki. Kolejnym celem ich ataku są „źle prowadzące się kobiety”. Kilka miesięcy temu bojówkom udało się dokonać masowego porwania osób LGBT z nieformalnego miejsca spotkań w prywatnym mieszkaniu w Bagdadzie – jest bardzo prawdopodobne, że wszystkie ofiary tamtego zdarzenia zostały zamordowane. Przypadek Ahmeda i Zaida to pierwszy, gdzie ofiarom udało się wyrwać z rąk oprawców.\nArmia Mahdiego jest organizacją bardzo wpływową – według tamtejszych wolontariuszy zajmującymi się prawami człowieka to miejscowa policja wskazywała bojówkom, gdzie mieszkają homoseksualiści. W ostatnich tygodniach bojówkarze poszukują swych ofiar głównie w internecie.\nIraqi LGBT jest organizacją działającą w Londynie, posiada jednak wolontariuszy pracujących z narażeniem życia w samym Iraku. Wsparcie dla irackich LGBT udzielają Outrage! i Human Rights Watch.\nIraqi LGBT apeluje o mobilizację na rzecz lesbijek i gejów w Iraku.\n06-07-2007 | Kategorie: Kraj, Świat


Życie ukryte w słowach: lipca 2010\nPostanowiłam zapoczątkować na tym blogu nową tradycję i od dziś będę wklejać zdjęcia swoich książkowych nabytków. Wrzucam je już wprawdzie na blipa, ale blog książkowy to chyba właściwsze miejsce.\nZazwyczaj zżera mnie zazdrość gdy oglądam zdjęcia Waszych stosików, zatem odbiję to sobie być może budząc zazdrość w kimś innym:-)\nStosik dzisiejszy, świeżo dostarczony przez pana listonosza - w całości upolowany na allegro, za łączną sumę 52 zł (z przesyłką, a jakże).\nAutor: Rosemary o 03:46 5 komentarzy:\nUlrike Meinhof była niemiecką dziennikarką o radykalnie lewicowych poglądach. W latach 70-tych porzuciła uporządkowane życie i związała się z niemieckim ugrupowaniem terrorystycznym RAF. Jego członkowie - w proteście przeciw amerykańskiej inwazji na Wietnam - wywołali serię pożarów w miejscach publicznych. Sprawców ujęto, a Meinhof relacjonowała w prasie przebieg procesu sądowego.\nTak poznała założycieli i czołowych działaczy RAF. Wkrótce zatarła się bezpieczna granica i z obserwatora dziennikarka stała się członkiem grupy.\n"Teresa" to coś w rodzaju fabularyzowanej biografii. Choć nie do końca. Niewiele bowiem dowiemy się z niej o Meinhof sprzed RAFu. Co spowodowało, że dziennikarka, matka dwóch córek nagle przechodzi na drugą stronę barykady i zamiast pisać kolejne artykuły zaczyna podkładać bomby, napadać na banki i zabijać ludzi? Czy to bezsilność obudziła w niej przekonanie, że nie ma sensu wojować piórem, że niemieckie społeczeństwo przebudzi się tylko w reakcji na kolejne zamachy?\nMoim zdaniem autor nie do końca poradził sobie z odpowiedziami na te pytania. Tak naprawdę po lekturze książki nadal nie wiem jaka logika doprowadziła Meinhof na skraj przepaści. Postać dziennikarki jest jakby rozmyta - niby czegoś się o niej dowiadujemy, ale nie budzi to w nas większych emocji. Ani nie polubiłam bohaterki, ani nie uznałam jej za potwora.\nKsiążka przypomina trochę rozsypane puzzle. Fragmenty stenogramów z procesu, już po aresztowaniu głównych członków grupy, w tym Meinhof. Strzępy artykułów i autentycznych wypowiedzi dziennikarki. Gazetowe doniesienia o kolejnych działaniach RAF. A do tego przemyślenia samej bohaterki, a właściwie ich wyobrażenie powstałe w głowie autora. O dziwo taki miks nie tworzy wcale wielkiego bałaganu, całość czytało się dobrze.\nUważam jednak, że osoba nie znająca odpowiedniego fragmentu historii niewiele zrozumie z tej książki. Ja posiłkowałam się internetem - dopiero dzięki znalezionym tam materiałom zrozumiałam kontekst, w jakim Meinhof została osadzona przez rzeczywistość. U podstaw działań RAF, ale też poglądów dziennikarki jeszcze sprzed wstąpienia do organizacji leżał bunt. Bunt przeciw strukturom państwowym - najważniejsze stanowiska w Niemczech obsadzono urzędnikami, którzy jeszcze niedawno byli członkami nazistowskiej partii. A niemieckie społeczeństwo zdawało się nie widzieć w tym żadnego problemu.\n"Teresa" przedstawia Meinhof trochę jako ofiarę, kobietę, która zrobiła jeden krok za dużo i tkwi w niefortunnej sytuacji, bo nie bardzo wie jak się z niej wycofać. Tymczasem w rozmaitych publikacjach, które znalazłam jest ona określana mianem współzałożycielki RAF, mózgiem grupy, jednym z jej kluczowych członków.\nDlatego chyba mimo wszystko potraktuję "Teresę" bardziej jak wariację na temat postaci Ulriki Meinhof niż rzetelną biografię.\nKsiążkę polecam - jest naprawdę ciekawa i, przynajmniej tak było w moim przypadku, pozwala poznać mało znany kawałek historii.\nAutor: Rosemary o 16:42 Brak komentarzy:\nBardzo ciekawy portret kobiety opętanej nienawiścią, może nawet studium pewnego rodzaju obłędu.\nRuth wzrasta w dostatnim domu wypełnionym miłością. Od zawsze jednak towarzyszy jej zadra w postaci kuzynki, Elizabeth, która została osierocona i przygarnięta przez rodziców Ruth jeszcze przed jej narodzeniem. Początkowo zazdrość dziewczynki o względy rodziców przejawia się w złośliwych lecz niewinnych żartach, stopniowo jednak narasta, przekształcając się w palącą nienawiść. Kiedy kuzynki dorosną, Ruth przestanie zadowalać się wyobrażeniami cierpień zadawanych Elizabeth i zapragnie zadać jej prawdziwy ból. Wykorzystując swoją urodę i czar będzie uwodzić kolejnych mężczyzn Elizabeth. Prawdziwym ukoronowaniem jej planu zniszczenia kuzynki będzie nawiązanie romansu z jej mężem - przez lata Ruth syci się widokiem ciotecznej siostry, nieświadomej tego, że zdradzają ją dwie najbliższe osoby.\nPrzyznam, że nie całkiem zrozumiałam motywy kierujące Ruth. Rodzice traktują obie dziewczynki z taką samą czułością i miłością - zazdrość Ruth jest więc zupełnie pozbawiona racjonalnych przesłanek. Ale czy zazdrość w ogóle jest racjonalna?\nJosephine Hart stworzyła fascynujący obraz kobiety żyjącej w dekoracjach - całe jej codzienne życie wydaje się pełnić funkcję przykrywki dla prawdziwych motywów. Ruth zakłada własną rodzinę tylko po to, by nikt nie podejrzewał, że tak naprawdę żyje życiem swojej kuzynki. Jedynym celem i sensem życia kobiety jest doprowadzenie Elizabeth do cierpienia i w konsekwencji zniszczenie jej.\nMam do pisarki lekkie pretensje o zbytnią jednowymiarowość głównych bohaterek - jedna jest w tak oczywisty sposób dobra, a druga zła, że nie jest to zbyt wiarygodne. Wolałabym jednak żeby postaci nie były tak jednoznacznie określone, byłoby ciekawiej i na pewno bliżej prawdziwego życia.\n"Grzech" jest jednak dobrą, a nawet bardzo dobrą książką, którą warto przeczytać. Polecam.\nAutor: Rosemary o 13:19 3 komentarze:\nAutor: Rosemary o 10:55 9 komentarzy:\nOpowieść o trzech kobietach, połączonych pewnym wydarzeniem. Irene - była pensjonariuszka szpitala dla chorych na gruźlicę, wychodzi za mąż za człowieka, którego właściwie nie zna. Kobieta marzy o dziecku, którego mąż nie może jej dać. Potrzeba macierzyństwa jest tak silna, że Irene porywa ze szpitala niedawno urodzoną dziewczynkę. Po kilku latach prawda wychodzi na jaw, Irene trafia do więzienia, a dziecko wraca do biologicznej matki - Rity. Ta jednak nie potrafi odnaleźć się w nowej sytuacji - opłakała już stratę swojego dziecka, przekonała siebie samą, że dziewczynka nie żyje, ma drugą córkę. Mary - ofiara porwania - dorasta w poczuciu dezorientacji. Nic nie wie o tym, że została uprowadzona, prześladują ją jednak strzępy obrazów z czasów, których nie pamięta. Nie znając prawdy o swojej przeszłości, a jednak przeczuwając, że coś jest nie tak, dziewczyna nie jest w stanie określić własnej tożsamości.\n"Matka Pearl" to niezły portret trzech pogubionych w życiu osób. W ich życiu nic nie układa się tak jak planowały. Bohaterki ogarnięte są albo jakąś obsesją, albo tęsknotą za czymś nieokreślonym, ale lepszym niż sytuacja, w której się znajdują. Nie są ani szalone, ani normalne, sprawiają wrażenie funkcjonowania na granicy dwóch światów.\nNie mogę powiedzieć żeby mnie ta książka jakoś szczególnie porwała, ale na pewno było to ciekawe spojrzenie na meandry kobiecej psychiki. Czyli bez szaleństw, ale ogólnie na plus.\nAutor: Rosemary o 13:17 1 komentarz:\nLucy Maud Montgomery - "Emilka ze Srebrnego Nowiu"\nKiedy byłam małą dziewczynką uwielbiałam książki Lucy Maud Montgomery. Cykl o Ani przeczytałam kilka razy, ale to Emilkę darzyłam prawdziwą miłością.\nJakiś czas temu nabrałam ochoty na ponowne spotkanie z książkami Montgomery - ciekawa byłam jak je odbiorę po tylu latach.\nZaczęłam od "Emilki ze Srebrnego Nowiu". Nie będę szczegółowo opisywać fabuły, bo trudno mi uwierzyć w istnienie kobiet, które nie znają tych książek... Dość powiedzieć, że to historia osieroconej dziewczynki, która trafia pod dach rodziny ze strony matki - rodziny, której wcześniej nie znała. Jak to u tej pisarki bywa, dziewczynka jest obdarzona ogromną wyobraźnią i nie ma oporów przed wygłaszaniem swoich opinii na rozmaite tematy - także wtedy, gdy nikt nie chce ich słuchać. W nowym domu Emilka zaprzyjaźnia się z różnymi ludźmi i przeżywa mnóstwo przygód, niejednokrotnie pakując się w kłopoty.\nCzytanie "Emilki" było nadzwyczaj przyjemnym relaksem. Wprowadziła mnie w nastrój podobny nieco do tego, który wywołuje lektura Jeżycjady. Lekki uśmiech i ciepło rozlewające się wokół serca. Bezpretensjonalna, ciepła opowieść o wrażliwym dziecku, momentami bardzo wzruszająca. Przyjemnie było wejść znów w świat Emilki - cieszę się, że na półce czekają na przeczytanie dwie kolejne części cyklu o jej przygodach.\nTrafiłam na tę książkę przypadkiem, szukając na allegro "Wyboru Zofii" Williama Styrona. "Poranek w Tidewater" to trzy opowieści, w których autor powraca do czasów swojego dzieciństwa i młodości. Wszystkie w jakiś sposób związane są ze śmiercią.\nAmerykańska prowincja, czasy Wielkiego Kryzysu i II Wojny Światowej (każda z opowieści dotyczy innego fragmentu życia narratora). Tytułowy "Poranek w Tidewater" opowiada o trzynastolatku, który spędza lato pracując jako roznosiciel gazet w małym miasteczku. Ciężka praca i dostarczający stresu szef - właściciel lokalnego sklepu - to nie jedyne zmartwienia chłopca. W domu bowiem od wielu miesięcy umiera na raka jego matka. Wspomnienia i rozważania snute przez trzynastolatka pozwalają czytelnikowi przyjrzeć się bliżej relacjom panującym w rodzinie chłopca. Napięte stosunki między rodzicami, gniew ojca skierowany w stronę Boga, bezsilność dziecka obserwującego sytuację bez wyjścia.\nDwa pozostałe opowiadania dotyczą tego samego chłopca w wieku dziesięciu i dwudziestu lat.\nNajbardziej podobał mi się "Szadrach" - o starym człowieku, niegdyś niewolniku, przybywającym do Tidewater by umrzeć na ziemi, która należała do jego dawnych panów.\nCałość jest dobrze napisana i znakomicie oddaje klimat amerykańskiej prowincji u progu wojny. Podobała mi się czułość i szacunek z jaką Styron traktuje swoich bohaterów. Godne polecenia.\nAutor: Rosemary o 05:21 2 komentarze:\nTym razem Oates sięga po fakty - pod koniec lat sześćdziesiątych senator Edward Kennedy spowodował wypadek, w którym śmierć poniosła młoda kobieta, sekretarka braci Kennedych. To wydarzenie staje się dla pisarki punktem wyjścia do historii, którą nam przedstawia - jest to opowieść o początkującej, zaangażowanej politycznie dziennikarce imieniem Kelly. Na przyjęciu u przyjaciół dziewczyna przypadkowo poznaje znanego senatora, którym od lat jest zafascynowana. Napisała na jego temat pracę magisterską, teraz ma szansę poznać go osobiście. Oczarowana Kelly wdaje się w imprezowy flirt z politykiem - flirt, który owocuje postanowieniem wspólnego opuszczenia przyjęcia. Pijany senator gubi drogę na bagnach i powoduje wypadek, samochód wpada do śmierdzącej wody, a sprawca zdarzenia ucieka. Cała książka to zapis myśli i wrażeń uwięzionej w powoli topiącym się samochodzie ofiary. To dzięki retrospekcjom poznajemy nie tylko przebieg feralnego wieczoru, ale też historię życia Kelly. Unieruchomiona we wraku samochodu dziewczyna do końca nie traci wiary w to, że jej towarzysz wróci z pomocą - tymczasem ten szuka ratunku, ale przedstawia taką wersję wydarzeń, która nie nadszarpnie zbytnio jego reputacji. Właściwie od początku czytelnik przeczuwa, że Kelly umrze, ale dzięki zabiegom Oates prawie do końca nie traci nadziei na jej uratowanie.\nTo kolejna niewielka objętościowo książka tej pisarki, w której kłębią się emocje. Klaustrofobiczne wnętrze tonącego samochodu opisano tak sugestywnie, że sama podczas lektury miałam ochotę na zaczerpnięcie głębokiego oddechu. Emocje, emocje - to jest największa siła Joyce Carol Oates. Zupełnie nie cacka się z czytelnikami, nie przejmując się jak poradzą sobie z opisanymi traumami, sypie piaskiem prosto w oczy - a jeśli akurat nie włożyłeś okularów, cóż - to już twój problem.\nJak dotąd jestem zachwycona prozą tej pani. Polecam szczerze.\nAutor: Rosemary o 10:24 2 komentarze:\nAutor: Rosemary o 13:36 3 komentarze:\nAutor: Rosemary o 00:57 5 komentarzy:


Showing results for tags 'czekolada'. - ezoforum.pl\nShowing results for tags 'czekolada'.\nCzarownik, czekolada, brokat\nŚniło mi się, że byłam w jakimś domu. Był wieczór/noc, było ciemno i na zewnątrz i wewnątrz. Byłam w domu z chłopakiem, ojcem i kimś jeszcze, jakimś innych chłopakiem. Owy chłopak (nie pamiętam czy to był jakiś mój znajomy czy kuzyn) był czarodziejem, miał wielki płaszcz i kapelusz na głowie. Posiadał on takie niesamowite umiejętności, jakieś zaklęcia itp. Potem był taki wątek, że zlizywałam czekoladę z białej koszulki mojego chłopaka. Później ten czarownik narysował jakiś obraz, nie pamiętam co to było, ale na tym było pełno brokatu. A ja znów ten brokat palcem zbierałam i jadłam, on był jadalny. Po takich jego sztuczkach powiedziałam do niego, że "Przecież Ty masz nieograniczone możliwości, możesz zrobić wszystko co chcesz! Zróbmy tak żebyś był moim bratem!". Byłam bardzo zafascynowana tym wszystkim, ale mój chłopak nie był zachwycony tym moim pomysłem. Gdy zobaczyłam jego reakcję pomyślałam, że na dobrą sprawę mógłby ten czarodziej sprawić, że ja i mój chłopak bylibyśmy już małżeństwem, ale stwierdziłam, że jeszcze tego nie chcę. Najbardziej w pamięci mi utkwiło to jedzenie tego brokatu i zlizywanie tych strużek czekolady z koszulki chłopaka. Czy ten sen coś oznacza?\nUlica, chłopak, kuchnia, gorąca czekolada, przyjaciółka, zmartwienie?\nŚniło mi się, że szłam z moim chłopakiem i jakąś moją koleżanką do mojego mieszkania, a raczej mojego i chłopaka. We śnie mieliśmy wreszcie własne mieszkanie, znajdowało się ono na takim wyżej położonym, starszym osiedlu składających się z szarych kamieniczek. A więc szliśmy pod górę, był całkiem ładny dzień, w okolicy było mało ludzi. Ulica była pusta, nie wiem czemu jest ona jednym z bardziej wyraźnych symboli, które zapamiętałam chociaż nic takiego się nie działo z jej udziałem. Szliśmy chodnikiem i nagle coś się mojemu chłopakowi nie spodobało, wkurzył się i obraził o coś, nie wiedziałam nawet o co mu chodziło i stwierdził, że w takim razie to on sobie gdzieś idzie. Przeszedł wkurzony przez ulicę i wszedł w jakąś wydeptaną dróżkę za jednej z kamienic. Stwierdziłam, że trudno, przynajmniej sobie pogadamy jak baby, napijemy się czegoś, poplotkujemy Byłyśmy już w domu. Mieszkanie było raczej małe, bo od razu od wejścia do mieszkania była kuchnia z jadalnią. Pomieszczenie to było raczej szare, drzwi wejściowe też zresztą. Pomyślałam, że zrobię nam gorącej czekolady. Czekoladę tą przygotowywałam bardzo dziwnie - najpierw ugotowałam paczkę ryżu i po pół paczki do kubka, następnie dodałam musli a na koniec zalałam gorącą czekoladą, która miała trochę budyniową konsystencję. W trakcie robienia tego napoju ktoś zadzwonił do drzwi. Koleżanka pyta się kto to, ja mówię, że nie wiem, żeby spojrzała przez wizjer. Zobaczyła i mówi, że jakaś moja koleżanka chyba, wpuściła ją. W drzwiach stanęła moja najlepsza przyjaciółka, ze uśmiechem i słowami "Słyszałam, ze jesteś sama w domu (w sensie bez chłopaka) no to wpadłam". Weszła do pokoju, a ja zaczęłam robić porcje napoju i dla niej. Znów gotowanie ryżu, musli i czekolada. Usiadłyśmy do stolika, piłyśmy i rozmawiałyśmy. Moja przyjaciółka w jakiś sposób była nie miła dla tej koleżanki. Z początku to moja przyjaciółka chciała już wyjść przez jej towarzystwo, ale wyszło tak, że to ta koleżanka powiedziała "Dobra wiesz co, ja już chyba pójdę" no i wyszła. Po jej wyjściu powiedziałam do przyjaciółki "Wiesz co, to że jej nie lubisz to nie znaczy, że masz być taka nie miła i się tak zachowywać" (czy coś takiego). Siedziałyśmy jeszcze trochę, ale wkrótce i ona wyszła. Po jej wyjściu sprawdziłam godzinę na telefonie. Była 16:55. Zmartwiłam się, pomyślałam, że to już godzina, a w zasadzie półtorej godziny jak nie ma mojego chłopaka. I na tym zakończył się mój sen, co on oznacza?\ndoroti posted a topic in Archiwum snów\nśniło mi się że dostałam prezent nic wielkiego, mała paczuszkę w której najprawdopodobniej była czekoladka co to może oznaczać?


Praktyczny Przewodnik: Sylwester na świecie - zwyczaje\nSylwester na świecie - zwyczaje\nW Polsce obchodzimy nadejście nowego roku z butelką szampana i życzeniami Szczęśliwego Nowego Roku. Jakie zwyczaje sylwestrowe są w innych krajach świata?\nZOBACZ TEŻ: SYLWESTER 2014/2015\nNajwiększe uroczystości mają miejsce na głównym placu Madrytu, gdzie Hiszpanie zbierają się przed północą i czekają na wybicie północy przed zegarem na Puerta del Sol. Na 12 sekund przed nadejściem nowego roku co sekundę jedzą jedno winogrono. Trzeba się sprężać, bo nie tak łatwo w sekundę zjeść winogrono. Dlatego też produkowane są specjalne puszki z winogronami pozbawionymi pestek - wtedy można je wcinać szybko, bo nie ma zagrożenia zakrztuszenia. Zwyczaj sięga tylko 1909 roku, gdy plantatorzy stwierdzili, że mają za dużo winogron i trzeba je gdzieś upchnąć.\nDobrze jest jeść winogrona na lewej nodze, bowiem dzięki temu w nowy rok wejdziemy prawą nogą.\nW Hiszpanii na sylwestra też pije się szampana. Ale kieliszek powinien być zapełniony także pierścionkiem lub kolczykiem oraz ziarenkiem soczewicy - wówczas będziesz mieć jeszcze większą szansę na ominięcie kryzysu finansowego oraz dostatek jedzenia. W ręce natomiast trzymamy zielony banknot, a do portfela wsadzamy ząbek czosnku.\nWszystkie te zabiegi dać mają szczęście, zdrowie, pomyślność i dobrobyt.\nTutaj nowy rok wita się już 15 grudnia, bo to miasto uniwersyteckie, które pustoszeje na przerwę świąteczną. Dlatego też od paru lat dzwony oznajmiające nowy rok biją na Plaza Mayor w Salamance w połowie grudnia.\nRównocześnie Grecy obchodzą dzień świętego Bazylego. Wówczas daje się prezenty - dzieciom do butów św. Bazyl przynosi łakocie. Podobny zwyczaj ma miejsce w Hiszpanii w Święto Trzech Króli.\nGrecy pieką ciasto vassilopita z ukrytą w środku monetą, która oczywiście zostanie odkryta przez jednego z biesiadników. Będzie miał ponadprzeciętne szczęście w nowym roku.\nNiektórzy wróżą też z wina, jest to tzw. oinomancja. Jeśli szampan w kieliszku ma duże i wariujące bąbelki, to będziesz miał rok zmian i romansów. Drobne i spokojne bąble wróżą zdrowie i pogodę ducha.\nNocą mieszkańcy Brazylii ubierają się na biało. Należy też złożyć ofiarę bogini morza Yemanji, dlatego na plażach w wigilię sylwestra ludzie wyprawiają w morze łódki z darami dla bogini i wrzucają bukiety z białych kwiatków. Tańczy się też wprowadzające w trans candomble.\nNa plaży Copacabana w Rio de Janeiro powita nowy rok około dwóch milionów osób. Z łodzi polecą w niebo sztuczne ognie.\nO-Shogatsu to nazwa nowego roku i jego pierwszego miesiąca. Japończycy wyprawiają bonen-kai, uroczystą kolację w gronie rodzinnym, dzięki której możesz oddać długi i pogodzić się ze wszystkimi. Jedzą wtedy makaron gryczany toshikoshi-soba mający dać długowieczność. O północy wybijają 108 razy dzwony w świątyniach buddyjskich, co uwalnia od 108 złych pokus, które wg buddyzmu każdy z nas chowa w głowie. Nowy rok wita się w Japonii trzy dni. Wejścia i bramy ozdabia się kodomatsu - ozdobami z sosny, bambusa lub śliwki. Dzieci dostają o-toshidama - gotówkę włożoną do zdobionych kopert.\nFilipińczycy jedzą kolację, na której musi być cała rodzina, aby tak trwała przez następne dni. Kładą 12 okrągłych owoców oznaczających miesiące. Ponieważ koliste kształty dają pomyślność, wszyscy wkładają stroje z wzorami kół. Tutaj także, jak w Hiszpanii, je się 12 winogron.\nFilipińczyk ma mieć w nowy rok pełny portfel, dzięki czemu nie zabraknie mu pieniędzy. Dzieci, aby urosnąć w nowym roku, skaczą tak wysoko jak potrafią.\nHuk to też nieodłączny element witania roku. Waląc w garnki i robiąc hałas innymi rzeczami odgania się tu złe duchy.\nWłosi zakładają czerwoną bieliznę, co znamy z polskich studniówek. Ważne jest, kogo Włoch napotka jako pierwszą osobę w nowym roku. Kobieta będzie mieć szczęście, jeśli zobaczy faceta i odwrotnie.\nPrzed północą należy zjeść trochę zupy lub potrawkę z soczewicy. Podobnie jak w Hiszpanii soczewica jest symbolem sytego roku. Je się też owoce morza i skorupiaki, mięso wieprzowe (cotechino - surowa, przyprawiona kiełbasa lub zampone - faszerowana noga świni).\nPije się musujące wino.\nSylwester w Ekwadorze\nSzyje się tu i pali kukły symbolizujące stary rok, tzw. Anos Viejos. Kukły z papieru, słomy i szmat są spalane o północy, ale najpierw gigantyczne postaci paradują po ulicach ekwadorskich miast.\nMieszkańcy niektórych południowoamerykańskich państw dodatkowo noszą wokół domu walizki, aby wywróżyć sobie ciekawe podróże. Zdobią też domy, głównie w kolory obfitości, czyli biały, czerwony, żółty i zielony.\nWedług kalendarza juliańskiego, Nowy Rok przypada tu trzynaście dni później niż w Polsce. Bułgarzy wędrują wtedy po domach i życzą sobie szczęścia (zwyczaj zwie się surwakari), uderzając się po plecach gałązką derenia. Są na niej łakocie. Poklepana osoba powinna dać coś słodkiego lub kasę. Czyli połączenie kolędowania z halloween.\nWarto też kichać. Pierwszy zwierzak urodzony w nowym roku dostaje imię po osobie, która kichnęła w sylwestra.\nBlog podróżniczy Praktyczny Przewodnik Turystyczny dodane o 08:39 Przewodnik: Ciekawostki


Deska Snowboardowa LOBSTER Artist Addition SCHOPH\nHome > SNOWBOARD>Deski snowboardowe>Deska Snowboardowa LOBSTER Artist Addition SCHOPH\n1 787,80 zł brutto -20%\n1 430,24 zł brutto\nSCHOPH zrobił to znowu! To już jego druga kolaboracja z Lobster i drugi raz SZTOS ;) Deska stworzona na bazie JIB 3BT z karbonowymi wstawkami pod wiązaniami polepszającymi stabilność poprzeczną deski, dzięki czemu sprawdzi się zarówno na jibach jak i skoczniach!\nARTIS ADDITION - SCHOPH\n3BT: JIB 3BT with SIDE KICK!\nStyl jazdy Jibbing\nWszystkie deski Bataleon Snowboards mają opatentowaną technologię wygięcia ślizgu - 3BT. W zależności od przeznaczenia deski szerokość i długość samego wygięcia się różni. W desce SCHOPH zastosowany jest JIB 3BT - podniesienie ślizgu jest nieduże i zaczyna się za wiązaniami w stronę nose i tail. JIB 3BT ma szeroką część płaską ślizgu, część podniesiona ślizgu zaznaczona na zdjęciu w paski.\nNa wprost - Podczas jazdy na płaskiej części ślizgu tylko część środkowa jest na śniegu, dzięki czemu deska jedzie szybko i prosto bez haczykowatych ruchów lub łapania krawędzi.\nSUPER TUBES – karbonowe rurki wstawiane w core deski umożliwiające „odchudzenie” deski z wagi przy zachowaniu takiego samego flexu oraz zapewniające lepszą sprężystość!\nWstawki karbonu pod wiązaniami. Takie rozwiązanie dodaje stabilności w miękkiej desce jibowej.\nLobster Artist Addition Reaper został zbudowany na bazie pro modelu Eikiego Helgasona. Specjalna edycja przedstawia wyobrażenie angielskiego artysty Schoph Schophield'a na temat prawie zapomnianych, zakazanych korzeni snowboardingu. Deska ta została stworzona z myślą o poprawie jazdy na street’cie i w parku. Dodatkowe pasma węglowe dają tej desce większą...\n1 608,94 zł -30% 1 126,26 zł\nWiązania snowboardowe UNION Salmon Arms\nWiązania z limitowanej kolekcji Union Custom House. Kolaboracja z małą lokalna firma zajmująca się połowę łososia w Vancouver, u podnóży gór North Shore. Union stworzył dla Ciebie najsmaczniejsze wiązania snowboardowe na świecie! Model Salmon Arms powstał na bazie najpopularniejszego wiązania w kolekcji - Force. Do wiązań dołożony jest specjalny pokrowiec.\n812,20 zł -30% 568,54 zł\nDeska Snowboardowa BATALEON Disaster\nNie ma lepszej deski do jibbing’u niż Disaster. Wie o tym każdy z ekipy Bataleon, dlatego nikt się bez niej z domu nie rusza ;) Ta miękka deska ma minimalny camber, 3BTTM trzeciej generacji i podniesionym nose i tail dzięki SIDE KICK – to wszystko sprawia, że będzie idealnie nadawać się do wszelakich tricków na street'cie jak i w parku.\n1 462,60 zł -20% 1 170,08 zł