Forum Pana Samochodzika - Zobacz temat - Bill Arizona pomógł przy pisaniu PSiT?\nPanSamochodzik.net.pl Strona Główna » Zbigniew Nienacki i Pan Samochodzik » Pan Samochodzik i templariusze » Bill Arizona pomógł przy pisaniu PSiT?\nBill Arizona pomógł przy pisaniu PSiT?\nWysłany: 2017-03-05, 17:19:09 Bill Arizona pomógł przy pisaniu PSiT?\nNa forum poruszane były już domniemane inspiracje Nienackiego przy tworzeniu słynnych podziemnych scen w "Panu Samochodziku i templariuszach", ale może szukano nieco zbyt daleko? Wedle zasady brzytwy Ockhama, najprostsze rozwiązania są zwykle najtrafniejsze\nPan Samochodzik i Bill Arizona, czyli labirynty pisarskiej inspiracji.\nPo latach wróciłem do jednego ze swoich ulubionych Alexów - "Zmącony spokój Pani Labiryntu" - i zrozumiałem dlaczego właśnie ten tom tak bardzo mi się podoba. Oprócz typowej dla Alexa/Słomczyńskiego kryminalnej łamigłówki mamy tu bowiem najprawdziwszą opowieść o poszukiwaniu ukrytego skarbu, łącznie z ekspedycją badawczą, egzotyczną lokacją na tajemniczej wyspie i labiryntem podziemi. Co ciekawe, tom ten jest o tyle dla Alexa nietypowy, że przez ponad połowę książki głównym motywem są właśnie poszukiwania skarbu a przysłowiowy trup pojawia się dopiero pod koniec i sprawia wrażenie wątku pobocznego dla owych poszukiwań... Prawdziwie zaskakujące są jednak sceny rozgrywające się w podziemnym labiryncie - bez zdradzania szczegółów głównego wątku, napiszę tylko, że mamy tu do czynienia z tajnym przejściem (otwieranym doskonale zamaskowanym, naturalnym kamieniem, obracającym się na własnej osi), różnego rodzaju zapadniami, pułapkami czyhającymi na nieostrożnych śmiałków i wreszcie rozszerzającą się w dół naturalną, skalną studnią, w której znajduje się boczny korytarz prowadzący do komnaty ze skarbami. Brzmi znajomo? Na pewno dla czytelników przygód "Pana Samochodzika" autorstwa Zbigniewa Nienackiego. Oto w jednej z najpopularniejszych powieści Nienackiego, "Pan Samochodzik i templariusze", mamy podziemny labirynt pełen zmyślnych pułapek i komnatę ze skarbami, do której poszukiwacz może się dostać idąc korytarzem sprytnie ukrytym w ścianie...rozszerzającej się w dół studni. Przypadek? Przeprowadźmy małe śledztwo w stylu Joe Alexa i przyjrzyjmy się faktom. Danych jest niewiele, ale "Zmącony spokój Pani Labiryntu" wydany został w 1965 a "Pan Samochodzik i templariusze" rok później, więc pierwowzorem dla Nienackiego mogła być tylko książka Słomczyńskiego a nie odwrotnie. Czy możliwe jest, że Nienacki wymyślił swój labirynt, studnię i biegnący z niej korytarz niezależnie, na przykład na podstawie jakichś poszukiwań skarbów templariuszy we francuskich zamkach? Choć mało prawdopodobne (opis odkrycia jest niemal identyczny z odkryciem Alexa, poza faktem, że labirynt jest pod ruinami zamku a nie wewnątrz wzgórza), byłoby to możliwe gdyby nie pewien drobny szczegół - otóż wiemy na pewno, że Nienacki znał i czytywał kryminały Słomczyńskiego. W książce "Pan Samochodzik i złota rękawica" pojawia się postać pisarza "Billa Arizony", którego Nienacki opisuje tak: "A więc to był ów słynny autor powieści kryminalnych ukrywający się pod zagranicznym pseudonimem." W kontekście poszukiwań skarbów i niemal identycznego rozwiązania sprawy zamaskowanego podziemnego korytarza wiodącego ze studni a także tego, że Alex był rzeczywiście słynnym autorem, nie może być najmniejszej wątpliwości, że Nienacki ma na myśli Macieja Słomczyńskiego, piszącego pod pseudonimem Joe Alex. Najbardziej prawdopodobne jest więc, że zbierający materiały do swojej książki Nienacki, przeczytał "Zmącony spokój Pani Labiryntu" i pożyczył to bardzo pięknie przemawiające do wyobraźni rozwiązanie. Nie wiem czy obaj panowie się znali, ale biorąc pod uwagę zupełnie inne życiorysy i kompletnie różne postawy wobec otaczającej ich rzeczywistości (Nienacki był niepoprawnym zwolennikiem PRLu podczas gdy Słomczyński był krytykiem i biernym opozycjonistą o "zachodnim" rodowodzie), jest raczej mało prawdopodobne by darzyli się specjalną sympatią. Niestety Joe Alex nie powtórzył już w swojej twórczości tematyki poszukiwania skarbów, być może z racji tego, że ten rynek "zmonopolizował" w Polsce właśnie Nienacki. To oczywiście tylko luźne przypuszczenia, ale "Zmącony spokój Pani Labiryntu" pokazuje jak ewidentnie zafascynowany kulturą minojską (vide jego genialne "Czarne Okręty"), postanowił napisać kryminał inny niż wszystkie i w moim przekonaniu zrobił to wyśmienicie. Czy byłby równie wybitnym pisarzem książek, w których głównym wątkiem są poszukiwania skarbów? Tego się już niestety nigdy nie dowiemy.\nOstatnio zmieniony przez Templar 2017-03-05, 20:39, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: 2017-03-05, 18:22:56 Re: Bill Arizona pomógł przy pisaniu PSiT?\nPrawdziwie zaskakujące są jednak sceny rozgrywające się w podziemnym labiryncie - bez zdradzania szczegółów głównego wątku, napiszę tylko, że mamy tu do czynienia z tajnym przejściem (otwieranym doskonale zamaskowanym, naturalnym kamieniem, obracającym się na własnej osi), różnego rodzaju zapadniami, pułapkami czyhającymi na nieostrożnych śmiałków i wreszcie rozszerzającą się w dół naturalną, skalną studnią, w której znajduje się boczny korytarz prowadzący do komnaty ze skarbami. Brzmi znajomo?\n"Zmącony spokój Pani Labiryntu" wydany został w 1965 a "Pan Samochodzik i templariusze" rok później, więc pierwowzorem dla Nienackiego mogła być tylko książka Słomczyńskiego a nie odwrotnie.\nCiekawy pomysł. Mi się ta opcja wydaje całkiem prawdopodobna.\nWysłany: 2017-03-05, 18:27:05\nMi również. Trzeba by jednak dokładnie porównać opisy podziemi w obu książkach, bo bądź co bądź stanowią one dość standardowy element w niezliczonych dziełach przygodowych.\nWysłany: 2017-03-05, 18:35:55\nNa wstępie zaprotestuję przeciwko jednoznacznemu utożsamianiu Billa Arizony z Joe Alexem . Jest to kwestia dyskusyjna, a dyskusja, jakby kto pytał, miała miejsce tu:\nZatarłem ręce przeczytawszy artykuł zacytowany przez Templara, bo akurat "Zmącony spokój Pani Labiryntu" jest jedyną powieścią Joego Alexa, którą czytałem.\nEwentualnej inspiracji PSiT wspomnianą powieścią nie da się udowodnić.\nZnacznie łatwiej jest udowodnić wersje stawiające hipotezę Templara w wątpliwość.\nPrzede wszystkim temat templariuszy i ich skarbów niejako chodził za ZN już wcześniej.\nZN wspomina o tajemnicach templariuszy już w PnPL, które były wydane w 1961 r. a - jak to wykazaliśmy w innych miejscach - problematykę znaków i skarbów templariuszy znał z prasy francuskiej lub z kontaktów z Międzynarodowym Klubem Poszukiwaczy Skarbów jeszcze przed ukazaniem się książki Roberta Charroux "Skarby świata..." (Tresors du monde...") w 1962 r.\nEwentualną możliwość jakiegoś wpływu ZSPL ograniczyłbym więc wyłącznie do konstrukcji samego labiryntu templariuszy.\nOstatnio zmieniony przez Z24 2017-03-05, 18:59, w całości zmieniany 2 razy\nWysłany: 2017-03-05, 18:38:35\nHmmm... Czytałem "Panią Labiryntu" Alexa vel Słomczyńskiego, a nawet niedawno, w okolicach wakacji, odświeżyłem sobie całego Alexa. Do głowy by mi wcześniej nie przyszło, że są tam jakieś podobieństwa do "Templariuszy"! Owszem, na upartego jakieś punkty wspólne widać, ale pewnie dałoby się takowe znaleźć pomiędzy dwiema dowolnymi książkami przygodowymi, których akcja częściowo rozgrywa się w lochach, podziemiach czy "labiryntach". Hipotezę, że Nienacki inspirował się Słomczyńskim, uważam za nie dowiedzioną.\notóż wiemy na pewno, że Nienacki znał i czytywał kryminały Słomczyńskiego. W książce "Pan Samochodzik i złota rękawica" pojawia się postać pisarza "Billa Arizony", którego Nienacki opisuje tak: "A więc to był ów słynny autor powieści kryminalnych ukrywający się pod zagranicznym pseudonimem."\nMam wrażenie, że dyskusja nad pierwowzorem Billa Arizony na tym forum się toczyła, i konkluzja jest taka, że wcale nie da się udowodnić, że był nim Słomczyński. A to, że tak było, ma w powyższym artykule dowodzić, że Nienacki "znał i czytywał", ergo - się zainspirował. Jak dla mnie to zamki na piasku są.\nWysłany: 2017-03-05, 19:16:55\nHmmm... Czytałem "Panią Labiryntu" Alexa vel Słomczyńskiego, a nawet niedawno, w okolicach wakacji, odświeżyłem sobie całego Alexa. Do głowy by mi wcześniej nie przyszło, że są tam jakieś podobieństwa do "Templariuszy"!\nMi też nie, choć również odświeżyłem sobie ZSPL całkiem niedawno .\nOwszem, na upartego jakieś punkty wspólne widać, ale pewnie dałoby się takowe znaleźć pomiędzy dwiema dowolnymi książkami przygodowymi, których akcja częściowo rozgrywa się w lochach, podziemiach czy "labiryntach". Hipotezę, że Nienacki inspirował się Słomczyńskim, uważam za nie dowiedzioną.\nNo właśnie! Działa zasada konwergencji: podobne rekwizyty - w tym wypadku powieściowe - wymagają podobnych rozwiązań.\nWłaściwie to tylko dwie rzeczy w labiryncie na wyspie Keros przypominają labirynt w Kortumowie: jedna to wspomniane przez Templara obrotowy głaz, który zresztą nie służy jako drzwi, tylko jako pułapka - ale to jest, mimo wszystko, odległe podobieństwo. Druga to rozwiązanie wyjścia. U Joe Alexa ku morzu, a u ZN ku jezioru, czyli i tu i tu ku wodzie - w obu zresztą wypadkach m. zd. to rozwiązanie wynika z logiki konstrukcji - jeżeli nie podziemnych labiryntów, to powieści .\nO inspiracjach kortumowskiego labiryntu pisaliśmy jeszcze tu:\nOstatnio zmieniony przez Z24 2017-03-05, 19:18, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: 2017-03-05, 20:02:19\nW cytowanym tekście ani razu nie pada sugestia, że Nienacki zainspirował się tematem templariuszy od Słomczyńskiego. Byłoby to całkowicie bez sensu bo przecież bohaterami u Słomczyńskiego są starożytni Kreteńczycy Sugeruje się tam wyłącznie to, że Nienacki zastosował elementy opisane przez Słomczyńskiego do stworzenia kortumowskich podziemi. Jasne, że można uznać opisy labiryntu podziemi za podobne w wielu książkach, gdyby nie drobny szczegół rozszerzającej się w dół studni i niewidocznego z góry ganku bocznego. To jest niesamowicie sugestywny opis w PSiT, który tak naprawdę tworzy klimat całych poszukiwań skarbu templariuszy. Rozwiązanie z niewidocznym z góry gankiem bocznym jest o tyle genialne, że jest kompletnie niespotykane. Muszę przyznać, że opis labiryntu do którego można się dostać właśnie w ten sposób, łącznie z "przekręcającym" się kamieniem oraz wahadłowymi "drzwiami", które można było zablokować, znacznie bardziej mnie przekonuje jako inspiracja niż gdybanie na temat kopania korytarzy pod zamkiem w Gisors. Przecież to tu mamy wszystkie charakterystyczne elementy opisanych podziemi (które z racji na ówczesną popularność Joe Alexa Nienacki musiałby się sporo natrudzić by nie poznać), że niepotrzebne jest poszukiwanie zagranicznych źródeł, które jak rozumiem Nienacki musiałby znać z jakichś prywatnych przekładów niewiadomego autorstwa.\nCzytałem też forumową dyskusję na temat Billa Arizony i nie widzę żadnych innych kandydatów, którzy mogą się równać z Joe Alexem w kwestii popularności i sławy. Nie wiem kto jest autorem hasła "Pan Samochodzik i złota rękawica" na Wikipedii, ale trudno się nie zgodzić z konkluzją, że Arizona to właśnie Alex. Pamiętajmy, że Nienacki nie pisał "sobie a muzom", więc jeśli pisał o słynnym pisarzu kryminałów ukrywającym się pod zagranicznym pseudonimem to zapewne chciał by jego czytelnicy wiedzieli o kogo mu chodzi. Każdy pilny czytelnik kryminałów pod koniec lat 70 (kiedy ukazała się książka Nienackiego) wiedział, że Alex to Słomczyński. Pewnie można jeszcze poszperać (czy istnieje lista książek z domowej biblioteki Nienackiego?), ale dla mnie to raczej oczywiste.\nOstatnio zmieniony przez Templar 2017-03-05, 21:13, w całości zmieniany 2 razy\nWysłany: 2017-03-05, 21:48:31\nSugeruje się tam wyłącznie to, że Nienacki zastosował elementy opisane przez Słomczyńskiego do stworzenia kortumowskich podziemi…bardziej mnie przekonuje jako inspiracja niż gdybanie na temat kopania korytarzy pod zamkiem w Gisors.\nSprawa nie jest tak prosta. Gisors to podejrzany nr 1 jeśli chodzi o zaginione skarby zakonu, i zbierając materiały o templariuszach nie sposób tego przeoczyć, nawet dla Polaka. Zresztą Nienacki wspominając o francuskim poszukiwaczu skarbów, który pochłonięty swoją obsesją stracił zmysły mógł tylko Rogera Lhomoya mieć na myśli.\nJak z tego lub podobnego pomysłu ostatecznie powstała architektura Kortumowskich podziemi, to inna sprawa.\nTwoja teoria, choć przyznam, bardzo ciekawa, ma jedną zasadniczą słabość. Nienacki musiałby, by móc dokonać zasugerowanych przez Ciebie zapożyczeń, nie tylko znać "Zmącony spokój Pani Labiryntu”, lecz poznać książkę w chwili, gdy się ukazała, inaczej nie miałby w ogóle czasu, by te pomysły wcielić w powstające własne dzieło. Co znacznie zmniejsza prawdopodobieństwo, że tak właśnie było.\nWysłany: 2017-03-05, 21:50:04\nJasne, że w wielu książkach są wzmianki o podziemiach, ale mamy w jakiejś innej publikacji wszystkie te (dość charakterystyczne) wspomniane przez Templara elementy jednocześnie?\n1. lejkowatą studnię,\n2. odchodzący od studni korytarz,\n3. Przekręcany kamień\n4. wahadłowe drzwi-pułapkę\n5. dodane przez Zeta wyjście w kierunku wody\nZresztą Nienacki wspominając o francuskim poszukiwaczu skarbów, który pochłonięty swoją obsesją stracił zmysły mógł tylko Rogera Lhomoya mieć na myśli.\nWydaje mi się, że się nie zrozumieliście. Autor cytowanego przez Templara tekstu ma IMO na myśli inspiracje odnośnie konstrukcji podziemi, a nie intrygi.\nPewnie można jeszcze poszperać (czy istnieje lista książek z domowej biblioteki Nienackiego?), ale dla mnie to raczej oczywiste.\nNie istnieje. Te książki są przemieszane z książkami obecnego właściciela domu, a cała biblioteka jest duża, więc dopiero niewielką część sprawdziliśmy. Popytam następnym razem o Joe Alexa.\nOstatnio zmieniony przez Berta von S. 2017-03-05, 21:52, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: 2017-03-05, 22:22:11\nMoje uwagi na temat procesu powstawania templariuszy miały na celu uzmysłowić, że koncepcja PSiT miała długi żywot i podobnie mogło być w przypadku koncepcji labiryntu. Akurat co do źródeł inspiracji co do konstrukcji labiryntu ja nadal podtrzymuję to, co napisałem w odnośnym temacie, to znaczy, że źródłem inspiracji do "skonstruowania" labiryntu kortumowskiego były systemy bunkrów UPA. Tym bardziej, że teraz, to znaczy po lekturze maszynopisu PSiTT w MWIM jestem pewien, że ZN znał na pewno "Łuny w Bieszczadach" Jana Gerharda.\nTymczasem przedmiotowej pozycji Joego Alexa ZN raczej nie mógł znać.\nW stopce redakcyjnej I wydania ZSPL - którego egzemplarza mam przyjemność być posiadaczem - stoi mianowicie:\nOddano do składania w styczniu 1965 r.\nDruk ukończono w lipcu 1965 r.\nNatomiast w stopce redakcyjnej I wydania PSiT - którego egzemplarza mam przyjemność być posiadaczem - stoi:\nOddano do składania 19.V.1965 r.\nPodpisano do druku 22.I.1966 r.\nDruk ukończono w lutym 1966 r.\nJak więc widzimy PSiTT było już gotowe i oddane do składu zanim ZSPL ukazało się w księgarniach.\nErgo, ZN "konstruując" labirynt kortumowski nie mógł znać tej pozycji. QED.\nMogli się co prawda znać osobiście i opowiadać sobie o swoich pomysłach przy wódzi. ZN mógł podkradać pomysły wprost z biurka albo nurkować w śmietniku po kalki z maszyny Joego Alexa, albo mieć swoich ludzi w cenzurze lub w drukarni - wiemy przecież z różnych czasopism, do czego był zdolny ten łajdak. Ale jak na razie to są argumenty ex silencio.\nOstatnio zmieniony przez Z24 2017-03-05, 22:53, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: 2017-03-05, 22:26:42\nNienacki z całą pewnością był fanem powieści kryminalnych. Świadczy o tym nie tylko jego własna "Laseczka i tajemnica", ale cała masa odnośników do kryminałów w cyklu o Panu Samochodziku. Trudno mi sobie wyobrazić by w 1965 (a więc dokładnie w czasie jak pokazuje wyżej Z24, obie książki były w "redakcji"), gdy książek na polskim rynku wydawniczym było nieporównywalnie mniej niż dzisiaj i każdy pisarz był świadomy i ciekawy pracy innych, Nienacki nie znał nowej książki Alexa, który był już w tym czasie rozchwytywanym autorem, zresztą nie tylko w Polsce.\nGisors to podejrzany nr 1 jeśli chodzi o zaginione skarby zakonu, i zbierając materiały o templariuszach nie sposób tego przeoczyć, nawet dla Polaka. Zresztą Nienacki wspominając o francuskim poszukiwaczu skarbów, który pochłonięty swoją obsesją stracił zmysły mógł tylko Rogera Lhomoya mieć na myśli.\nAkurat w tym temacie wolałbym skupić się na pierwowzorze kortumowskiego labiryntu, ale nadmienię tylko, że zajmuję się historiografią poszukiwań skarbów. Historia poszukiwań skarbu templariuszy była pierwszym tematem, któremu poważnie się przyglądałem. Temat opiszę może za jakiś czas w odrębnym wątku, ale w historii ze skarbami w Gisors jest mniej więcej tyle prawdy co z opowieścią o Rennes le Chateau czy Rosslyn, co oczywiście nie wyklucza, że Nienacki mógł iść tym tropem, zdobywając jakieś tłumaczenia artykułów itd.\nLhomoy mógł, ale wcale nie musiał być inspiracją dla poszukiwacza skarbów, który stracił zmysły. Historia KAŻDEGO wielkiego czy mitycznego skarbu jest pełna takich postaci, więc to może być po prostu zwykły szablon.\nPS - Jeszcze tylko odnosząc się do punktu Z24 o datach wydań - Każdy kto miał lub ma do czynienia z procesem wydawniczym wie, że od czasu oddania do składania do czasu podpisania do druku może się jeszcze wydarzyć prawie wszystko i wprowadzanie różnorakich zmian nie jest wcale czymś wyjątkowym. Ja jednak stawiam raczej na to, że Nienacki znał manuskrypt Słomczyńskiego nawet już wcześniej. Jak słusznie zaznaczył Z24, mogło się to odbyć na wiele sposobów, łącznie z tymi niezbyt eleganckimi, które naszemu "Mistrzowi" nie były przecież obce. Postaram się trochę jeszcze powęszyć w temacie\nOstatnio zmieniony przez Templar 2017-03-05, 22:43, w całości zmieniany 2 razy\nWysłany: 2017-03-05, 22:36:07\nzajmuję się historiografią poszukiwań skarbów. Historia poszukiwań skarbu templariuszy była pierwszym tematem, któremu poważnie się przyglądałem.\nTo również mnie bardzo interesuje.\nTemat opiszę może za jakiś czas w odrębnym wątku,\nw historii ze skarbami w Gisors jest mniej więcej tyle prawdy co z opowieścią o Rennes le Chateau czy Rosslyn,\nA przy okazji: nie udało mi się w najmniejszej mierze ustalić kiedy pojawiły się pierwsze wiadomości o skarbie templariuszy.\nOstatnio zmieniony przez Z24 2017-03-05, 22:43, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: 2017-03-05, 23:28:42\nWysłany: 2017-03-05, 23:37:29\nTylko wtedy jeśli kompletnie zignorujesz Post Scriptum w moim ostatnim poście Jeśli jednak wiesz cokolwiek o procesie wydawniczym to będzie to raczej niemożliwe Wydaje mi się, że właśnie ta niesamowita bliskość czasowa jest tu dowodem koronnym na korzyść tezy o "alexowatej" genezie kortumowskich podziemi. Gdyby rozstrzał był większy to może, ale daty idealnie pasują do tej teorii. Nienacki, w PZPR i w Związku Literatów od 1962, miał świetne kontakty także w Wydawnictwie Literackim. Resztę można sobie dopowiedzieć. Zweryfikuję jednak swój pogląd, jeśli ktoś mógłby wskazać podobne rozwiązanie z innego źródła z wymienionymi elementami zwężającej się studni i bocznego korytarza. Ja takiego nigdy nie znalazłem mimo usilnych starań od końca lat 70...\nOstatnio zmieniony przez Templar 2017-03-05, 23:45, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: 2017-03-06, 09:30:02\nJa zrozumiałem doskonale, problem w tym, że znając obie książki, zupełnie tych podobieństw nie widzę.\nPonieważ dobrze jest porównywać dwa teksty mając z grubsza pojęcie, co się porównuje (same hasła, jak zaraz pokażę, to za mało), pozwoliłem sobie wykonać obszerne wypisy z "Pani Labiryntu" (niech żyją ebooki). "Templariuszy", zakładam, znają wszyscy\nWAGA!!! Dalej bedą spoilery "Pani Labiryntu:\nŚwietnie że wypunktowałaś, zaoszczędziłaś mi pracy. No to jadziem, panie Zielonka! (kolejność będzie inna, numeracja wg. Berty)\n3. Przekręcany kamień.\nPo primo, gdzie u licha w Templariuszach mamy przekręcany kamień? Przekręcana jest chrzcielnica!\nA u Alexa? Proszę:\nBohaterowie penetrują jaskinię i stwierdzają brak wody, która ich zdaniem powinna się gromadzić:\n– Widzisz? – powiedziała po chwili. – Tędy przesącza się w dół! – Powiodła dłonią po gładkiej kamiennej powierzchni. – O, tu jest szczelina i biegnie aż dotąd! Zobacz, Joe! A wygląda tak, jak gdyby ktoś wyjął kawałek skały, a potem dopasował go na powrót!\nAlex ukląkł przy niej.\n– Moim zdaniem to wygląda zupełnie jak naturalne pęknięcie.\nPrzy ostatnich słowach znowu uklękła i naparła ramieniem na skałę.\n– Uważaj! – Alex wziął ją wpół i odciągnął. Później szybko ukląkł w miejscu, które przed chwilą zajmowała.\n– Co robisz, Joe?\n– Na pewno nie znam się na maskowaniu przejść, ale wiem, że obluzowany głaz tych rozmiarów mógłby cię oduczyć łatwowierności w stosunku do ruchomych ka... – nacisnął z całej siły – mie... – nacisnął jeszcze mocniej – ni! – dokończył i odetchnął głęboko. Skała drgnęła.\n– Mój wielki, jedyny Boże – powiedział ze zdumieniem – poruszyła się!\nStoimy tu mniej więcej na wysokości dwu pięter ponad powierzchnią morza, jeżeli dobrze obliczyłem wysokość otworu jaskini i spadek korytarza. Może spróbujemy odsunąć ten kamień jeszcze trochę?\n– Najpierw chciałabym zobaczyć, jak jest osadzony. Poświeć mi.\n– Nie wiem... – powiedziała cicho. – Nawet gdyby to była prawda, minęło tysiące lat od tego czasu, a tu jest wilgoć. Widać wyraźnie, że woda wyżłobiła sobie przejście. Mogła podmyć ten kawałek skały. Mógł sam odpęknąć. Ale on tkwi w głębi jak drzwi na zawiasach.\nNaprawdę ta scena podobna jest do czegokolwiek w "Templariuszach"? Jak domniemywam, ma się to kojarzyć z odkryciem przez Karen przejścia pod chrzcielnicą, ale przecież tu wszystko jest inaczej, oprócz tego, że przejście istotnie się odnajduje! Jeśli tak, to ta scena podobna jest do setek innych książek przygodowych. No ludzie, jak inaczej opisać odkrycie tajnego przejścia? Maca się, kombinuje, naciska i raptem hurra, jest!\n1. Lejkowata studnia.\n2. odchodzący od studni korytarz\n– Co tam widzisz? – Karolina stała w odległości niecałego kroku, ale ściana skalna zupełnie stłumiła głos i słowa jej dobiegały jak z wielkiego oddalenia.\n– Studnia! Gładka, prowadząca w dół, chyba wyżłobiona kropelkami wody w ciągu milionów lat. Tak jak przypuszczałem, widać w dole wodę. Światło latarki odbija się w jej powierzchni. Ponad wodą jest ciemno, ściany nie widać... Widocznie ten szyb rozszerza się w dole tuż nad powierzchnią morza\nCzyli lejkowata studnia jest.\nOdchodzący w bok korytarz jest raczej oczywisty, trudno jakoś inaczej rozwiązać akcję, jeśli już zdecydowaliśmy się na studnię.\nZwracam przy tym uwagę, że w "Pani Labiryntu" słowo "studnia" użyte jest w znaczeniu przenośnym i oznacza po prostu pionowy szyb w jaskini. Nie jest to studnia sensu stricte. Piszę o tym, bo istotnie, ktoś nie znający książki mógłby dojść do wniosku - o, faktycznie, i tu studnia, i tam studnia, i do tego się rozszerza! Nie, nic z tych rzeczy.\nNie ma natomiast u Alexa niczego nawet zbliżonego do pomysłu z dwoma korytarzami biegnącymi jeden nad drugim!!!\n4. Wahadłowe drzwi-pułapka.\nNie ma w "Pani Labiryntu" żadnych wahadłowych drzwi!!! Jest wypust bloku skalnego, który, nieopatrznie naciśnięty, ma zmiażdżyć śmiałka, a jednocześnie odsłania przejście. Widzicie tu jakieś istotne podobieństwa do klapy, którą daje się otworzyć tylko z jednej strony? Zobaczcie:\n(Joe spuszcza się wspomnianą wcześniej "studnią")\nZaczął zsuwać się powoli, próbując wspierać ześlizgujące się końce stóp na gładkiej, wilgotnej powierzchni ściany komina. Mała półeczka skalna była już blisko. Oparł o nią stopę i doznał przerażającego uczucia kontaktu z czymś żywym. Półeczka ustąpiła nagle.\nRównocześnie usłyszał krzyk Karoliny i zobaczył, że część ściany komina poruszyła się. Skoczył w górę, podkurczając nogi i chwytając oburącz linę, naprężoną nagle rozpaczliwym wysiłkiem dziewczyny. Latarka, którą na szczęście zawiesił na pasku, świeciła nadal. W jej blasku tuż pod podkurczonymi stopami dostrzegł blok skalny, który opadł, zatrzymał się i cofnął bezgłośnie. Ściana znowu była gładka. Żadna skaza nie mąciła jej powierzchni. Joe wspiął się w górę i chwycił za krawędź otworu. Nie widział Karoliny. Dopiero kiedy podciągnąwszy się na rękach, wsunął głowę do korytarza, dostrzegł ją leżącą na wznak, wpartą nogami w ścianę i ściskającą kurczowo linę.\n– Co to było, Joe?\n– Nie wiem dokładnie. Wydaje mi się, że w chwili kiedy nacisnąłem stopą tę półeczkę, uruchomiłem coś w rodzaju dźwigni, na której wspiera się wielki blok skalny. Jest on tak wyważony, że po zmasakrowaniu śmiałka i strąceniu go do wody powraca na miejsce w chwili, kiedy niknie nacisk stopy ludzkiej na półeczkę. Inaczej nie mógłby powrócić do poprzedniego położenia. Bardzo sprytne urządzenie i działa od paru tysięcy lat bez najmniejszych reklamacji i usterek.\n– Myślę, że musimy sprawdzić, co się stanie, jeżeli n i e p o z w o l i m y t e m u b l o k o w i s k a l n e m u p o w r ó c i ć n a m i e j s c e.\n– Zastanawiam się właśnie nad tym. [...] Jeżeli stan równowagi jest tak idealny, że wystarczy nawet najmniejsze obciążenie półeczki, aby uruchomić zawieszony nad nią blok skalny, może wystarczy niewielkie obciążenie bloku, żeby nie dać mu powrócić na miejsce?\nWziął do ręki linę i zaczął ją związywać podwójnie, tworząc coś w rodzaju prymitywnej drabinki sznurowej.\n– Zaczepię ją na tym kolcu skalnym i opuszczę do studni. Potem zejdę tak nisko, aby móc dotknąć nogą tej półeczki i poderwać się natychmiast. Kiedy blok wychyli się ze ściany, stanę na nim.\nNacisnął stopą półeczkę i błyskawicznie poderwał się na rękach, skacząc niemal w górę.\nBlok skalny opadł tak nieprawdopodobnie cicho, jak gdyby był z waty. Jeszcze. Już!\nNie puszczając drabinki, wparł nogi w gładką powierzchnię skały. Przez chwilę trwał w napięciu, pełen wyczekiwania. Blok znieruchomiał.\n– Stoi! – zawołał.\n– Widzę! – radosny głos Karoliny, odbity od ścian studni, powrócił z dołu wysokim echem. – Co tam jest?\nJoe odpiął latarkę od paska i stojąc swobodnie na bloku, który odcinał go teraz kompletnie od dna studni, puścił strumień światła w głąb ciemnego otworu.\n– Korytarz – powiedział – który skręca prawie od razu w prawo. Musimy jakoś zabezpieczyć tę pułapkę. – Powoli przejechał promieniem latarki po obramowaniu otworu. Uniósł głowę. – Przynieś kilka kamieni. Jest ich tam cała masa w korytarzu. Obciążymy nimi ten blok.\nNo i gdzież, u licha, w "Templariuszach" mamy coś podobnego? , W korytarzach są obrotowe drzwi (klapa), które niczego nie udają i do swojej drzwiowatości (ew. klapowatości) jawnie się przyznają, mają ino ten feler, że się z drugiej strony nie dadzą otworzyć. Nie zaś urządzenie, które próbuje zabić śmiałka, a przy okazji chroni przejścia. Doprawdy, jeśli to jest inspiracja, to ja obstaję, że twórcy Indiany Jonesa wzorowali się na Nienackim, Jones wszak szuka skarbów, a Pan Samochodzik robił to wcześniej. Istotne podobieństwo!!!\nNawet mając tak mizerną wiedzę o historii fortyfikacji jak ja, wiem, że tajne wyjścia przez linię umocnień bywały stosowane. Jeśli forteca stała nad brzegiem wody, to często prowadziły nad tę wodę właśnie. I tu, stosując brzytwę Okhama, dopatrywałbym się inspiracji, a nie u Alexa, gdzie to wyjście wygląda całkowieci inaczej (w szczególności, tak naprawdę jest to wejście)\nZupełnie inna jest też rola powieściowa, u Nienackiego wyjście w stronę wody nie "gra" zupełnie, w "Pani Labiryntu" pełni zaś kluczową rolę w intrydze.\nNaprawdę, nie można wybrać na chybił trafił paru cech, które pozornie, wyrwane z kontekstu, wydają się wystepować w obu powieściach. "Studnie" , spuszczanie się po linie, zamaskowane przejścia, pułapki, etc to typowy arsenał przygodówki. Moim zdaniem te podobieństwa w artykule, od którego się zaczęło, wyszukiwane są na siłe pod z góry założoną tezę. Moim zdaniem, występują one jedynie wtedy, gdy potraktuje się temat hasłowo (studnia - studnia, drzwi pułapka - drzwi pułapka, itp). Nie można wykluczyć oczywiście, że to akurat ta książka zainspirowała Nienackiego, tylko żadnego dowodu na to nie ma.\nOstatnio zmieniony przez irycki 2017-03-06, 10:05, w całości zmieniany 3 razy\nWysłany: 2017-03-06, 15:10:41\nszcze tylko odnosząc się do punktu Z24 o datach wydań - Każdy kto miał lub ma do czynienia z procesem wydawniczym wie, że od czasu oddania do składania do czasu podpisania do druku może się jeszcze wydarzyć prawie wszystko i wprowadzanie różnorakich zmian nie jest wcale czymś wyjątkowym.\nOwszem, ale nie ma żadnego dowodu, że tak było w tym przypadku.\nJak słusznie zaznaczył Z24, mogło się to odbyć na wiele sposobów, łącznie z tymi niezbyt eleganckimi, które naszemu "Mistrzowi" nie były przecież obce.\nJa ponuro żartowałem, uprzedzając właśnie takie pomysły. Zaznaczyłem przecież na końcu, że tego rodzaju hipotezy są nic nie warte. Brak dowodu nie jest dowodem. A to, że w układach, że tak powiem, literackich ZN kradł cudze pomysły, też nigdzie nie zostało wykazane. Nie przypominam sobie przynajmniej.\nTylko wtedy jeśli kompletnie zignorujesz Post Scriptum w moim ostatnim poście Jeśli jednak wiesz cokolwiek o procesie wydawniczym to będzie to raczej niemożliwe Wydaje mi się, że właśnie ta niesamowita bliskość czasowa jest tu dowodem koronnym na korzyść tezy o "alexowatej" genezie kortumowskich podziemi. Gdyby rozstrzał był większy to może, ale daty idealnie pasują do tej teorii. Nienacki, w PZPR i w Związku Literatów od 1962, miał świetne kontakty także w Wydawnictwie Literackim. Resztę można sobie dopowiedzieć.\nMaciej Słomczyński był w ZLP zapewne wcześniej niż ZN, nie wiem czy był w PZPR, ale uprawiał styl zwany "soc" w druku, czego jednak ZN się nie udało\nM.S. należał akurat do tego pokolenia pisarzy, z którym ZN miał z różnych przyczyn zadry.\nWedług Słomczyńskiego zrobiono przynajmniej dwa filmy, tj. "Gdzie jest trzeci król?", oraz "Zbrodniarz i panna". W przekładzie do "Ulissesa" dziękował władzom za wizy, dewizy i stypendia, co pomogło mu w pracy nad tłumaczeniem - nie był więc aż tak u Władzy podejrzany... . A być może był u góry notowany lepiej niż ZN.\nWreszcie - tu już moje osobiste wrażenia - jak wyglądał M.S. wiedziałem z gierkowskiej TV, a co do ZN, to chyba tylko z okładek jego książek i być może z jakichś prac o pisarzach współczesnych, to jest ówczesnych .\nNie wiem, w czym wpływy w Wydawnictwie Literackim - jak rozumiem WL Kraków - mogły ZN pomóc, skoro PSiT wydała Nasza Księgarnia, w ramach K7P a ZSPL wydały Iskry, w ramach "Klubu Srebrnego Kluczyka".\nRównie dobrze można można wysnuć hipotezę, że to MS przez swoje kontakty w produkcji filmowej i poprzez panią Helenę - świeć Panie nad jej duszą! - wykradał pomysły ZN-iemu. Ja jednak nie odważyłbym się postawić takiej hipotezy, bo poza zbieżnością w czasie nie mam żadnych argumentów za. Ja mam urodziny w tym samym dniu, co cesarz Wilhelm II, a moja siostra w tym dniu co Fryderyk II, czyli Wielki, ale poza tym z Hohenzollernami nie mamy wiele wspólnego.\nIrycki, do tak znakomicie przeprowadzonej analizy porównawczej nie mogę w zasadzie nic dorzucić. Może tylko uwypuklę drobne szczegóły: określenie "studnia" jest jak najbardziej ściśle i naukowe: tak właśnie w speleologii nazywa się podobne utwory krasowe, to znaczy fragmenty jaskiń rozwinięte pionowo i łączące ich rozwinięcia poziome.\nDwa: lejkowaty kształt studni był potrzebny ZN, żeby uprawdopodobnić dwie okoliczności: jedną - że poziomy chodnik nie został przez tyle wieków przez nikogo (prawie ) odkryty; drugą - że PS przeżył bombardowanie kamieniami.\nOstatnio zmieniony przez Z24 2017-03-06, 15:47, w całości zmieniany 3 razy\nWysłany: 2017-03-06, 15:50:40\nirycki - Nie wiem czy ma to sens nawet pisać bo powinno być to oczywiste, ale przecież literackie podobieństwa na tym właśnie polegają, że są podobne a nie są tym samym Gdyby było inaczej to mielibyśmy do czynienia z dwoma książkami o poszukiwaczach skarbów templariuszy Nie możesz oczekiwać, że rozwiązania czy opisy będą identyczne (stąd choćby dwa korytarze a nie jeden), ale jeśli naprawdę nie widzisz podobieństwa w opisie dojścia do bocznego korytarza w studni, ukrytej szpary w murze/ścianie, przekręcanym kamieniu/chrzcielnicy i kamieniu/drzwiach pułapce to naprawdę nic na to nie poradzę. Jak już pisałem, ja się nie spotkałem z opisem bocznego korytarza w studni, mimo śledzenia tematu przez ostatnie kilkadziesiąt lat, a tu mamy bardzo dużo podobieństw w książkach, które ukazały się w ciągu kilku miesięcy od siebie. Do tego dochodzi aluzja Nienackiego do jednak najprawdopodobniej Joe Alexa (jak uważa między innymi autor wpisu na Wikipedii), więc upoważnia to do przynajmniej wysnucia hipotezy o prawdopodobnej inspiracji książką Alexa. Powtarzam, jest to hipoteza, ale na razie nie widzę możliwości jej całkowitego odrzucenia. Czekam na informacje od osób, które znały obu panów od strony wydawniczej i jeśli pojawią się jakieś nowe informacje to oczywiście dam znać.\nZ24 - Słomczyński tylko raz zajął się skarbami i musiałby mieć wehikuł czasu by przenieść się do przyszłości i cokolwiek "wykraść" Nienackiemu Sama teza byłaby zresztą dość absurdalna bo jakbyśmy nie patrzyli na Nienackiego naszym nostalgicznie rozmarzonym wzrokiem, to talent literacki Słomczyńskiego był jednak w zupełnie innej lidze. Jeśli chodzi o jego stosunki z władzami to Słomczyński "podejrzany" był do końca. Polecam obejrzenie: ./redir/vod.tvp.pl/4285104/maciej-slomczynski\nWysłany: 2017-03-06, 16:40:24\njeśli naprawdę nie widzisz podobieństwa w opisie dojścia do bocznego korytarza w studni, ukrytej szpary w murze/ścianie, przekręcanym kamieniu/chrzcielnicy i kamieniu/drzwiach pułapce to naprawdę nic na to nie poradzę.\nNo właśnie nie widzę. To są typowe rekwizyty. To co piszesz, to właśnie traktowanie sprawy hasłowo, np: "drzwi pułapka". A to, że w jednej z książek to w zasadzie nie są drzwi, w dodatku w obu książkach ich "pułapkowatość" przejawia się zupełnie inaczej, to już detal nieważny wzmianki?\n"Ukryta szpara w murze"? W "Przygodach Marka Piegusa" też jest coś takiego, o ile mnie pamięć nie myli. I zapewne setkach innych pozycji.\nNa tej zasadzie Nienacki mógł się inspirować wieloma książkami - i pewnie zresztą to robił. Nie widzę tylko dowodu, że akurat była to "Pani Labiryntu"\nJak już pisałem, ja się nie spotkałem z opisem bocznego korytarza w studni, mimo śledzenia tematu przez ostatnie kilkadziesiąt lat, a tu mamy bardzo dużo podobieństw w książkach, które ukazały się w ciągu kilku miesięcy od siebie.\nDwie minuty googlania i znalazłem legendę o muszyńskim zamku i studni z bocznym korytarzem:\nStudnię tak uczynioną starannie obmurowano,\na w jej wnętrzu boczny korytarz ponoć wydrążono, aż do lochu, który za skarbiec\nmuszyński służył. Gdy po latach zamek podupadał, studnię kamieniami zawalono, aby\nnikt tego korytarza nie odnalazł i bogactw nie ruszał\nNo i mamy korytarz prowadzący do skarbu\nIle takich legend krąży i krążyło? Z iloma mógł się zetknąć Nienacki?\n(Tak BTW - u tego Francuza od Templariuszy, którego nazwisko gdzieś podgrandził mi Niemiec na "A", przypadkiem też nie ma jakiejś studni?)\nI jeszcze raz podkreśle, bo może za mało to uwypukliłem - w "Pani labiryntu" to nie jest żadna studnia (nawet jeśli w żargonie "jaskiniowców" tak to jest określane), tylko naturalny komin - szyb w jaskini. Odchodzące w bok korytarze są dosyć typowe dla takiego tworu- znowu minuta googlania, żeby się dowiedzieć.\nWydaje mi się, że teza, iż Nienacki wpadł na pomysł opisania studni (takiej prawdziwej, do ciągnięcia wody) wyposażonej w boczny korytarz, po lekturze książki, w której w roli głównej występuje jaskinia z pionowym kominem i odchodzącymi w bok chodnikami, jest dosyć ryzykowna.\nWysłany: 2017-03-06, 17:45:26\nByłaby gdyby nie kilka innych elementów o których wspomniałem powyżej. Ignorowanie ich (o Billu Arizonie po raz enty już nawet nie wspomnę) jest właśnie chyba trochę karkołomne (jak powiedziała bohaterka książki Alexa: "Joe, dwa takie przypadki nie mogą istnieć obok siebie" ), ale pozostańmy przy swoich punktach widzenia. Dla porządku jednak - określenie "studnia" pojawia się w "Zmącony spokój Pokój Labiryntu" kilka razy i jest pewne, że autor chciał aby czytelnik mógł plastycznie wyobrazić sobie taką właśnie strukturę. Chyba nie dość uważnie czytałeś tę książkę bo autor wyraźnie sugeruje nam, że labirynt, łącznie "ze studnią" i bocznym korytarzem prowadzącym do komnaty ze skarbami jest częścią tajnego sanktuarium kreteńskiej bogini a więc został stworzony przez ludzi, którzy wykorzystali naturalne warunki (wnętrze wzgórza) do jego zakamuflowania. O legendzie muszyńskiej wiem, ale ja pisałem o źródłach w literaturze. Jeśli dobrze rozumiem to opisana legenda ukazała się drukiem po raz pierwszy w roku 2007. Czy funkcjonowała ona w ogóle przed rokiem 2007, czy jest po prostu dziełem autora? Jeśli nawet istniała to czy Nienacki mógł znać jakieś łemkowskie legendy, w tym właśnie tą? Na to pytanie może odpowie ktoś kto zna bardziej niż ja jego zainteresowania czy historię podróży. Na pewno pomocna będzie też kwerenda księgozbioru Nienackiego, o której wspominała Berta von S. Żeby było zupełnie jasne, to sam wiem o jednym takim bocznym korytarzu w studni w twierdzy w Srebrnej Górze (właściwie jest to pojedynczy pokój), ale mnie interesują wyłącznie źródła literackie. Sprawa nie jest zamknięta i traktuję powyższe dywagacje jedynie jako hipotezę. Ciekawą i w mojej opinii bardzo prawdopodobną, ale na tym etapie niemożliwą do udowodnienia czy obalenia. Kwestia inspiracji dla bocznego korytarza w studni templariuszy męczy mnie od dziecka, więc mam nadzieję, że kiedyś uda się sprawę doprowadzić do końca\nOstatnio zmieniony przez Templar 2017-03-06, 17:48, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: 2017-03-06, 17:56:52\nChyba nie dość uważnie czytałeś tę książkę bo autor wyraźnie sugeruje nam, że labirynt, łącznie "ze studnią" i bocznym korytarzem prowadzącym do komnaty ze skarbami jest częścią tajnego sanktuarium kreteńskiej bogini a więc został stworzony przez ludzi,\nNope. Jaskinie w "Pani Labiryntu" są jak najbardziej naturalne i zostały wykorzystane na potrzeby sanktuarium, a nie "stworzone". Nigdzie w książce nie znalazłem sugestii, że jaskinie zostały wytworzone sztucznie. Do naturalnego systemu jaskiń dodano tylko trochę "atrakcji".\nAle to się zaraz offtop zrobi.\nO legendzie muszyńskiej wiem, ale ja pisałem o źródłach w literaturze.\nNo ale dlaczego niby Nienacki pisząc miałby się inspirować jedynie innymi pozycjami literackimi? Skądinąd dobrze wiadomo, że korzystał z przewodników, artykułów w prasie, opracowań etc.\nJeśli dobrze rozumiem to opisana legenda ukazała się drukiem po raz pierwszy w roku 2007. Czy funkcjonowała ona w ogóle przed rokiem 2007, czy jest po prostu dziełem autora?\nJa się nie upieram przy tej akurat legendzie, idzie mi tylko o to, że boczny korytarz prowadzący ze studni to nie jest chyba jakieś straszne halo i zupełnie niespotykana rzecz, skoro pojawia się w legendach.


Teczki, nesesery i aktówki - organizacja biura - Biuroservis\nProdukty: 21 w 18 grupach\n(WYCOFANE)Neseser NEW YORK czarny930151 (X)\nTeczka kierowcy z klip. TK-03-02 czarna BIURFOLTeczka składa się z trzech części. Wyposażona w wiele kieszeni do przechowywania dokumentów oraz sprężysty zamek. Produkowana w formacie A5\nTeczka BIUROFOL Julia A4Wykonana z najwyższej jakości folii, usztywniona wkładem kartonowym, lewa wew. strona okładki zawiera ring i 5 koszulek, prawa strona okładki ma sprężysty mechanizm...\nTeczka kierowcy A5 ekoskóra czarna 0317-0013-01 PANTA PLAST- wyposażona w: - kieszeń przestrzenną - kieszeń zamykaną na suwak - kieszeń na dokumenty z okienkiem - kieszeń z okienkiem na wizytówki - 2 kieszonki na wizytówki -...\nAktówka z ekoskóry A4 czarna- teczka wykonana z wysokiej jakości ekoskóry - zamykana na suwak - grzbiet 50 mm - wyposażona w kieszeń przestrzenną, kieszeń zamykaną na suwak, 2 kieszonki na...\nTeczkaz chow.rą.(TW3)SKÓR-003 czarna/brąz NMICHALCZYLK\nTeczka 806 czarna ANTRA\nTeczka A4 konferencyjna z gumką szara WOKÓŁ NAS\nTeczka A4 konferencyjna z gumką czerwona WOKÓŁ NAS\nTeczkaA4 JULIA zielonaBIURFOL TE-02Wykonana z najwyższej jakości folii, usztywniona wkładem kartonowym, lewa wew. strona okładki zawiera ring i 5 koszulek, prawa strona okładki ma sprężysty mechanizm...\nTeczka BIUROFOL Julia A5Wykonana z najwyższej jakości folii, usztywniona wkładem kartonowym, lewa wew. strona okładki zawiera ring i 5 koszulek, prawa strona okładki ma sprężysty mechanizm...\nTeczka kierowcy A5 WINYL czarna 0309-0012-01 PANTA PLAST\nTeczka A4 konferencyjna z gumką niebieska WOKÓŁ NAS\nTECZKA KONFERENCYJNA A4 WINYL CZARNY 0309-0009-01\nTeczka konferencyjna A4 winyl bordo 0309-0009-10\nTeczka konferencyjna PANTA PLAST 0417-0011-01\nTeczka PROTECH A4 PCV zielona 0309-0017-04 PANTA PLAST


Wszystko o medycynie estetycznej - Zajazd Babajaga\nStart » Forma » Leczenie » Wszystko o medycynie estetycznej\nGdzie można przeczytać ciekawe informacje o medycynie estetycznej lub o chirurgi plastycznej? Zapraszamy Was do naszej platformy internetowej, gdzie znajdziecie magazyn o medycynie estetycznej. Zachęcamy Was do częstych odwiedzin, gdzie na bieżąco publikujemy dla Was nowe wiadomości. Nasz magazyn o medycynie estetycznej cieszy się wielką popularnością. W szczególności wśród osób, które na co dzień działają w takiej branży. Staramy się Was informować o nowościach, jakie pojawiają się na rynku. Nie zapominamy również o klientach, które ciekawe są tego, z czym związana jest dokładnie branża estetyczna.


24 Legnica: wehikuł czasu Jacka Głomba\nW swym najnowszym spektaklu – plenerowym “Człowieku na moście” osnutym na wspomnieniach o Henryku Karlińskim – Jacek Głomb spiął w spójną całość dwie zupełnie nieprzystające do siebie epoki: wysmakowane francuskie średniowiecze i przaśną rzeczywistość PRL-u. Wyszła z tego baśń o marzycielu, który – urodzony w niewłaściwych czasach – balansuje rozpaczliwie nad otchłanią historii. Pisze Piotr Kanikowski.\nChojnow.pl: „Dzień dobry i do widzenia” na strychu\n8 maja o godz. 19.00 na Scenie na Strychu w przybytku legnickiej Melpomeny mogliśmy obejrzeć spektakl „Dzień dobry i do widzenia” w reżyserii Magdy Skiby. Duodram – bo tak nazywa się fachowo dramat rozpisany na dwie postaci, uderzał swoim autentyzmem. Kameralna przestrzeń oraz minimalistyczna scenografia potęgowały efekt, pozwalały skupić się na bohaterach, ich historii, a także środkach ekspresji aktorów. Bo tutaj one właśnie okazały się kluczowe. Pisze Monika Łagoda.\nTeatralny.pl: dwie premiery i dwa debiuty na strychu\nWspaniały Mariusz Sikorski, stworzona do tej roli Gabriela Fabian. Tak wykonawców duodramu „Dzień dobry i do widzenia” Athola Fugarda w reżyserii Magdy Skiby, który zainaugurował działalność legnickiej Sceny na Strychu, ocenił w pospektaklowej recenzji Henryk Mazurkiewicz i dodał: „Jakież to proste! Jakież to dobre! Nie powiem, że genialne tylko dlatego, że boję się takich słów”.\n24 Legnica: sztuka na najwyższym poziomie\nMagda Skiba wyreżyserowała w Teatrze Modrzejewskiej dramat Athola Fugarda “Dzień dobry i do widzenia”. Przy wykorzystywaniu bardzo skromnych środków – dwoje (znakomitych) aktorów, oszczędna scenografia, minimalistyczne efekty dźwiękowe, proste światło – powstał jeden z najbardziej przejmujących spektakli w legnickim repertuarze. Recenzuje Piotr Kanikowski.\nTVP Wrocław: legnicki „Ożenek” Cieplaka\nW cotygodniowym programie „Rewolwer kulturalny” relacja z legnickiego teatru i najnowszej premiery na tej scenie. Sztukę Gogola spolonizował i uwspółcześnił Piotr Cieplak akcję polegającą na poszukiwaniu partnerów do tytułowego ożenku osadzając w biurze matrymonialnym. Relacja Jolanty Kowalskiej.\nLegnicki „Ożenek” w klubie samotnych serc\nRosyjską komedię obyczajową Mikołaja Gogola reżyser Piotr Cieplak odświeżył i osadził w realiach współczesnego klubu samotnych serc. - Jest to najdowcipniejszy spektakl, jaki zrobiłem w życiu – mówi. Legnicka premiera teatralna w sobotę 5 kwietnia na Scenie Gadzickiego o godz. 19.00.\nChojnow.pl: owacje dla „Zabijania Gomułki”\nTo była prawdziwa uczta teatralna! Czasy PRL-u w krzywym zwierciadle - spisek, groteskowe postaci, mnóstwo ironicznego humoru, co chwilę głośny śmiech widowni. Spektakl zakończył się owacją na stojąco. O spektaklu „Zabijanie Gomułki”, który otworzył legnickie obchody Międzynarodowego Dnia Teatru pisze Monika Łagoda.\nStrona 900 z 914


Zmysły w akcji w Galerii Krakowskiej - Po godzinach\nZmysły w akcji w Galerii Krakowskiej\nDodano: 23 wrz 2019 16:56\nO tym, jak ludzki umysł reaguje na zewnętrzne bodźce będzie można przekonać się, odwiedzając interaktywną wystawę edukacyjną „Zmysły w akcji”. W dniach 26 września – 12 października w Galerii Krakowskiej powstanie ponad 30 interaktywnych stanowisk, dzięki którym dzieci i dorośli zrozumieją, jak widzą oczy, jak słyszą uszy i jak czuje skóra.\nNie ma złych ani dobrych wrażeń – ważna jest tylko percepcja odbiorcy. A tę będzie można sprawdzić, korzystając z ponad 30 stanowisk doświadczalnych w ramach wystawy „Zmysły w akcji”. Z podzielonych tematycznie stacji będzie można korzystać na pasażach Galerii Krakowskiej. Na zorganizowane grupy szkolne czeka zwiedzanie z przewodnikiem, a na każdego odwiedzającego największą Galerię w centrum Krakowa – samodzielne wykonywanie doświadczeń.\nWystawa umożliwi pogłębienie wiedzy z dziedzin takich jak fizyka, chemia czy biologia. Odwiedzający będą mogli przeprowadzić proste eksperymenty, obserwacje i wyciągnąć wnioski, aby lepiej zrozumieć nie tylko otaczający świat, ale także siebie samego. Wśród stanowisk znajdzie się „bukiet zapachów”, przy którym odwiedzający muszą skoncentrować się na swoim węchu i odgadnąć konkretne zapachy. Zmysł dotyku i percepcji pobudzi dżungla z linami, dająca niesamowite wrażenie przedzierania się przez egzotyczny las. Nie zabraknie także złudzeń optycznych, takich jak wystawa zdjęć stwarzających wrażenie trójwymiarowości. Dla ciekawych wrażeń słuchowych przygotowany będzie między innymi eksperyment znany jako talerze Chladniego.\nInteraktywna wystawa „Zmysły w akcji” będzie dostępna dla zwiedzających od 26 września do 12 października w godzinach otwarcia Galerii Krakowskiej. Wstęp na nią jest bezpłatny.


Leonardo da Vinci - Klub Miłośników Książki\nStrona główna / KSIĄŻKI / Historia sztuki / Leonardo da Vinci\nISBN: 978-83-8172-224-7 Kategoria: Historia sztuki\nilość Leonardo da Vinci\nW maju 2019 roku minęła 500 rocznica śmierci jednego z geniuszy okresu renesansu – Leonarda da Vinci. Chociaż od jego śmierci upłynęło pięćset lat, i pozostawił w spadku setki stron notatek i pism, to jego osoba do dnia dzisiejszego pozostaje jedną z najbardziej tajemniczych postaci włoskiego renesansu.\nLeonardo da Vinci, pięć wieków temu nie tylko zrewolucjonizował sztukę, ale podejmując samodzielne studia z wielu dziedzin, przewidział wiele odkryć naukowych, które zostały zrealizowane w epokach późniejszych (np. podwodne statki, helikoptery, spadochrony ). Obecnie w wielu krajach działają stowarzyszenia naukowe, których członkowie na podstawie pozostawionych przez Leonarda notatek, szkiców i rysunków, odtwarzają w praktyce jego wizje pomysłów.\nFascynujący dorobek malarski oraz niezwykle obszerne i dogłębne studia z innych dziedzin włoskiego geniusza, stanowią kanwę ekskluzywnie wydanego albumu, którego autorką jest znana badaczka historii malarstwa europejskiego – Luba Ristujczina. Autorka w dwunastu obszernych rozdziałach prezentuje zawiłą drogę autora Mony Lizy, od jego narodzin 15 kwietnia 1452 roku w małej miejscowości Vinci nieopodal Florencji, do jego śmierci na obczyźnie dnia 2 maja 1519 roku we francuskim Cloux ( pałac królewski w dolinie Loary ). Zbeletryzowana opowieść o zawiłościach życia rodzinnego i artystycznego Leonarda, została bardzo obszernie wzbogacona reprodukcjami jego dzieł malarskich, rysunków, szkiców oraz fotografiami miejsc i obiektów związanych z jego osobą. W prezentowanej biografii, autorka nie unika tematów kłopotliwych dla jej bohatera np. pojawiające się opinie o jego skłonnościach homoseksualnych czy też wątpliwościach przy ustalaniu autorstwa niektórych jego dzieł. Mimo tego, że o życiu genialnego Toskańczyka napisano tysiące rozpraw naukowych to jego fascynujący talent i niebywały upór przy drążeniu zawiłych i różnorakich problemów, dalej budzą ogromne zainteresowanie społeczne. Prezentowana biografia, wydana w 500 rocznicę jego śmierci, pozwoliła przypomnieć, że genialny malarz był także anatomem, botanikiem, inżynierem, architektem, urbanistą, hydrologiem, kartografem i wynalazcą.\nMając na uwadze bibliofilski charakter prezentowanego albumu, wydawca poczynił wiele starań, aby publikacja okazała się godną okoliczności jej wydania. Blok drukarski albumu został oprawiony w twardą okładkę tekturową która gwarantuje odpowiednią sztywność pomimo pokaźnych rozmiarów. Blok wydawniczy został wydrukowany na powlekanym papierze Arctic silk 130 gr o gładkiej półmatowej powierzchni co gwarantuje dużą odporność na uszkodzenia mechaniczne. Po raz pierwszy, przy druku tak dużego albumu, została zastosowana nowatorska technika druku tzw. rastrem nieliniowym, której efektem finalnym jest znakomita jakość zamieszczonych w nim reprodukcji obrazów.\nUwaga! Do każdego zakupionego egzemplarza dodajemy atrakcyjny prezent w postaci innej książki.


Znaleziono 189 ogłoszeń, średnia cena 264 892 zł (4976 zł/m²)\nNOWA NIŻSZA CENA ! 99 999 ! 2 POKOJE 1 PIĘTRO\nNOWA NIŻSZA CENA !!! Przedmiotem oferty jest sprzedażprzestronnego mieszkania dwupokojowego o powierzchni użytkowej 54 m2, usytuowanego na I piętrze w budynku czterorodzinnym w miejscowości Lichnówki , gmina Lichnowy , powiat Malbork. Mieszkanie składa siędwóch pokoi, obszernej kuchni,łazienki, przedpokoju oraz piwnicy. W pokojach na podłodze panele szwedzkie, w przedpokoju,łazience oraz kuchni na podłodze płytki ceramiczne. Okna oraz parapety\nNOWA NIŻSZA CENA !!!! Przedmiotem oferty jest sprzedażprzestronnego mieszkania dwupokojowego o powierzchni użytkowej 54 m2, usytuowanego na I piętrze w budynku czterorodzinnym w miejscowości Lichnówki , gmina Lichnowy , powiat Malbork. Mieszkanie składa siędwóch pokoi, obszernej kuchni,łazienki, przedpokoju oraz piwnicy. W pokojach na podłodze panele szwedzkie, w przedpokoju,łazience oraz kuchni na podłodze płytki ceramiczne. Okna oraz parapety\nMIESZKANIE DWUPOKOJOWE DO WŁASNEJ ARANŻACJI NA ULICY LIPOWEJ W TCZEWIE! Główne atuty nieruchomości: • cicha i spokojna okolica • bez wykończeń do indywidualnej aranżacji • bliskość terenów zielonych Nieruchomość złożona z: • pokój 20 m.kw • pokój 16 m.kw • przedpokój 2,5 m.kw • kuchnia zamykana z oknem 4 m.kw • wc 1,83 m.kw W skład nieruchomości wchodzi też: • piwnica Typ ogrzewania: piec. Typ własności: własność. W ofercie na sprzedaż\nPrzedmiotem oferty jest sprzedażtrzypokojowego mieszkania o powierzchni użytkowej 70,10 m2 usytuowanego na II piętrze w bloku mieszkalnym przy ulicy SOBIESKIEGOw Tczewie. Mieszkanie bardzo przestronne, jasne, ustawne i pełne możliwości aranżacyjnych, składające się z salonu, dwóch sypialni, łazienki, toalety, przedpokoju oraz balkonu. Kuchnia bardzo przestronna w zabudowie meblowej wraz ze sprzętem AGD. W łazience oraz toalecie płytki ceramicze.\nPrzedmiotem oferty jest sprzedaż mieszkania o powierzchni użytkowej 37,20 m2, usytuowanego na drugim piętrze kamienicy, przy ulicy Półwiejskiej w Tczewie. Lokal składa się z dwóch pokoi, kuchni, toalety, przedpokoju, pomieszczeń gospodarczych oraz przynależnej piwnicy. W kuchni, przedpokoju oraz toalecie na podłodze wykładzina PCV, w pokojach panele szwedzkie. Okna wykonane z profili PCV. Niskie koszta utrzymania, zaliczki na poczet opłat\nDwupoziomowe mieszkanie z garażem i tarasami\nLokal mieszkalny dwukondygnacyjny, usytuowany na 1. piętrze domu jednorodzinnego, z ogródkiem i garażem. Nieruchomość jest znakomicie położona: na rogu ulicy Starowiejskiej, przy ulicy Bałdowskiej, vis a vis Lidla. W pobliżu znajdują się przystanki komunikacji miejskiej, przedszkole, szkoły, przychodnia, piekarnia. Budynek usytuowany jest na ogrodzonym, zadbanym terenie, w sąsiedztwie domów jedno- i wielorodzinnych. Mieszkanie zlokalizowane jest\n3 pokoje ul. SOBIESKIEGO Tczew - do remontu\nPrzedmiotem oferty jest sprzedażtrzypokojowego mieszkania o powierzchni użytkowej 70,10 m2 usytuowanego na II piętrze w bloku mieszkalnym przy ulicy SOBIESKIEGOw Tczewie. Mieszkanie bardzo przestronne, jasne, ustawne i pełne możliwości aranżacyjnych. Kuchnia wyposażona w zabudowę składającą się z szafek i szuflad zarówno stojących jak i wiszących. Kuchnia bardzo przestronna i ustawna w kształcie prostokąta. Kuchnia posiada na wyposażeniu kuchenkę\nOferta ta skierowana jest do klientów poszukujących mieszkania BEZCZYNSZOWEGO!!! Przedmiotowa nieruchomość to lokal stanowiący odrębną własność znajdujący się na parterze domu wielorodzinnego mieszczącego się w miejscowości Turze przy ulicy Długiej. Na powierzchnię lokalu składa się: Parter ( 40,90 m2 ) salon z aneksem kuchennym, łazienka z wc, pomieszczenie gospodarcze oraz weranda. Strych (około 40 m2) został zaadoptowany jako strefa prywatna\nNOWA NIŻSZA CENA!! Przedmiotem oferty jest sprzedażtrzypokojowego mieszkania o powierzchni użytkowej 65 m2, usytuowanego na I piętrze w stylowej kamienicy przy ulicy Gdańskiej w Tczewie. Mieszkanie bardzo przestronne, jasne z możliwościami aranżacyjnymi według własnych potrzeb. Kuchnia przestronna i ustawna w kształcie kwadratu w zabudowie meblowej wraz ze sprzętem AGD. Łazienka i toaleta wyłożone płytkami ceramicznymi, w pokojach na podłodze\nKompleks mieszkań w klasycznej zabudowie, z parkingami naziemnymi przeznaczonymi dla mieszkańców i gości osiedla. Osiedle położone jest nad Kanałem Młyńskim, w otoczeniu lasów i łąk, Jeziora Lubiszewskiego, Jeziora Rokickiego Małego oraz licznych stawów i zbiorników wodnych, a sam dojazd do centrum Tczewa zajmuje nie więcej niż 15 minut autobusem. W projekcie IV etapu inwestycji znajduje się 8 budynków, a w każdym znajdować się będzie od 7 do 10\n2018 4 km do centrum Tczewa, W okolicy Kanał Młyński, Jezioro Lubiszewskie, Jezioro Rokickie Małe. %%%%Biuro nie pobiera prowizji od klienta %%%% Zachęcamy do kontaktu. Posiadamy w swojej ofercie wiele innych nieruchomości w różnych lokalizacjach. Dołożymy wszelkich starań aby pomóc Państwu w znalezieniu nowego mieszkania. %%%%Biuro nie pobiera prowizji od klienta %%%% Niniejsza informacja nie stanowi oferty handlowej w rozumieniu art. 66 kodeksu\nTERMIN ODDANIA 2018 4 km do centrum Tczewa, W okolicy Kanał Młyński, Jezioro Lubiszewskie, Jezioro Rokickie Małe. %%%%Biuro nie pobiera prowizji od klienta %%%% Zachęcamy do kontaktu. Posiadamy w swojej ofercie wiele innych nieruchomości w różnych lokalizacjach. Dołożymy wszelkich starań aby pomóc Państwu w znalezieniu nowego mieszkania. %%%%Biuro nie pobiera prowizji od klienta %%%% Niniejsza informacja nie stanowi oferty handlowej w rozumieniu\nPrzedmiotem oferty jest sprzedaż mieszkania 3-pokojowego o powierzchni użytkowej 68,5 m2, usytuowanego na parterze w kamienicy dwupiętrowej przy ul. Wąskiej w Tczewie. Mieszkanie stanowi pełną własność, jest to odrębna nieruchomość z udziałem w gruncie z księgą wieczystą. Lokal po generalnym remoncie. Mieszkanie składa się z trzech pokoi- salonu ok 21m2, osobnej kuchni z oknem częściowo połączonej z salonem ok. 8,5m2, przestronnej sypialni z\nW naszej ofercie trzykondygnacyjne mieszkanie na ul. Rokickiej z dużym potencjałem aranżacyjnym !!!! Główne atuty nieruchomości: • prestiżowa lokalizacja • w pełni wykończony lokal • położenie z dala od głównej jezdni Nieruchomość złożona z: • kuchnia otwarta z oknem 4,74 m.kw • salon z jadalnią 29,5 m.kw • sypialnia 8,97 m.kw • łazienka 5,29 m.kw • przedpokój 4,55 m.kw • pokój 16,77 m.kw • pokój 18,85 m.kw • łazienka 5,65 m.kw • przedpokój\nMieszkanie I piętro 57,35m2 ul. Wąska\nPrzedmiotem oferty jest sprzedaż mieszkania 2-pokojowego o powierzchni użytkowej 57,6 m2, usytuowanego na pierwszym piętrze w kamienicy przy ul. Wąskiej w Tczewie. Mieszkanie stanowi pełną własność, jest to odrębna nieruchomość z udziałem w gruncie z księgą wieczystą. Lokal po generalnym remoncie. Mieszkanie składa się z dwóch pokoi- salonu otwartego na kuchnię ok 26m2 i przestronnej sypialni ok. 22m3, oraz łazienki 9m2. Do mieszkania przynależy\nMIESZKANIE 2 POZIOMOWE UL. JAWOROWA\nPRZEDMIOTEM JEST SPRZEDAŻMIESZKANIA DWUPOZIOMOWEGOO POWIERZCHNI UŻYTKOWEJ 43,86 M2, ZLOKALIZOWANEGO NA III-PIĘTRZE. Nowa inwestycja, przy ulicy Jaworowej na Osiedlu Suchostrzygi w Tczewie. Cena4600 złotych / m2!! Termin realizacji przewidziany jest na IIIkwartał2020 roku. Mieszkania oddawane w stanie deweloperskim. Projekt inwestycji obejmuje budynek wielorodzinny składający sięz czterech kondyganacji. Na każdym piętrze znajdowaćsiębędzie 6\nPrzedmiotem oferty jest sprzedaż trzypokojowego mieszkania o powierzchni użytkowej 64,4 m2, usytuowanego na drugim piętrze w bloku, przy ulicy Orzeszkowejw Tczewie. Lokal składa się z trzech bardzo jasnych pokoi, kuchni , łazienki, toalety, przedpokoju oraz przynależnej piwnicy. Kuchnia w zabudowie meblowej, dodatkowo sprzęt AGD. Wpokojach i przedpokoju na podłodze panele szwedzkie, w łazience płytki ceramiczne. Ściany w gładzi szpachlowej i\n427 007 zł\nNowe 3-pokojowe mieszkanie mieszczące się w kameralnym bloku w kompleksie mieszkalnym Nowe Rokitki. Osiedle jest atrakcyjnie usytuowane, na uboczu miasta, w naturalnym otoczeniu przyrody, z licznymi ścieżkami spacerowymi i rekreacyjnymi oraz dogodnym dojazdem do centrum Tczewa. Projekt realizuje firma z wieloletnim doświadczeniem – Dekpol. Zdjęcia mają charakter poglądowy, obrazują budynki wykończone we wcześniejszych etapach. W trakcie V i VI\nTRZYPOKOJOWE MIESZKANIE W TCZEWIE- NOWE ROKITKI\nNieruchomość jest w standardzie deweloperskim, do indywidualnego wykończenia. OPIS LOKALU: - salon z aneksem kuchennym, - sypialnia, - sypialnia, - łazienka, - przedpokój, - balkon. LOKALIZACJA: - 4 km od centrum Tczewa - w okolicy Kanał Młyński, Jezioro Lubiszewskie, Jezioro Rokickie Małe - bliskość natury na pewno zachęci mieszkańców do aktywnego wypoczynku. Budynek, w którym znajduje się mieszkanie zostanie oddany do użytku w IV kwartale 2019\n---REZERWACJA--- Przedmiotem oferty jest sprzedaż mieszkania 3-pokojowego o powierzchni użytkowej 62,7m2 usytuowane na parterze w budynku jednopiętrowym wielorodzinnym przy ul. 30 stycznia w Tczewie. Atuty nieruchomości: - niezależne i odrębne wejście na posesję jak i do mieszkania - miejsce postojowe naziemne na posesji za bramą - alarm - wideodomofon - ogród - taras - spiżarnia - garaże tzw. blaszaki - komórka lokatorska w podpiwniczeniu, pow.\nW sąsiedztwie lasów, licznych stawów, jezior i łąk powstaje inwestycja idealna dla wszystkich miłośników przyrody. Klasyczna i stonowana architektura tego osiedla - współgrająca z charakterem i zabudową miasta - pozwoli jego mieszkańcom na pełny relaks, o każdej porze dnia i roku. W projekcie V-VI etapu inwestycji znajduje się 9 budynków, a w każdym znajdować się będzie od 10 do 18 lokali mieszkalnych, a w kondygnacji podziemnej - komórki\n2 pokoje TCZEW Rokicka\nPrzedmiotem oferty jest sprzedażdwupokojowego mieszkania o powierzchni użytkowej 48 m2, usytuowanego na IV piętrze w bloku czteropiętrowym, przy ulicy Rokickiejw Tczewie. Lokal składa sięz obszernego salonu z aneksem kuchennym , sypialni,łazienki, przedpokoju oraz balkonu. W pokojach na podłodze na podłodze panele, włazience na podłodze płytki ceramiczne. Okna oraz parapety wykonane z profili PCV. Niskie koszty utrzymania, zaliczki kwotowe na\nRokitki 83 oferty


Liga Mistrzów: Club Brugge - Manchester City: Typy i analiza - 19 października (wtorek) - Legalni bukmacherzy\nLegalni bukmacherzy-Polscy bukmacherzy online-Liga Mistrzów: Club Brugge – Manchester City: Typy i analiza – 19 października (wtorek)\nCzas na mecze trzeciej kolejki piłkarskiej Ligi Mistrzów. Jedno z wtorkowych pojedynków będzie to starcie na Jan Breydel Staidon, gdzie to miejscowa ekipa Club Brugge o ligowe punkty powalczy z Manchesterem City. Zobacz darmowe typy na te spotkanie.\nJakie typy na mecz Club Brugge – Manchester City?\nTypy, analiza, stream meczu Club Brugge – Manchester City\nPrzewidywane składy na mecz Club Brugge – Manchester City:\nMecz Club Brugge – Manchester City na żywo w internecie:\nAmeryki tutaj na pewno nie odkryję twierdząc, że faworytami tego starcia są przyjezdni. A kurs na zwycięstwo Obywateli u bukmachera www.STS.pl wynosi 1.31. Druga moja propozycja to BTTS – Nie po kursie 1.81 u bukmachera www.eFortuna.pl.\nJedno jest pewne przed tym spotkanie. A mianowicie podopieczni Guaridoli na pewno nie mogą zlekceważyć Belgów. Obecnie gospodarze o dziwo mają cztery punkty, zaś Obywatele jedno “oczko” mniej. Nie mniej jednak patrząc na potencjał, możliwości, czy też klasę rywali zespół z Premier League zdecydowanie przewyższa swoich przeciwników.\nOwszem można powiedzieć, że City obecnie nie jest w swojej opisywalnej dyspozycji. Było to również widoczne w meczu z Burnley. Jednak z drugiej strony ten zespół jest w każdym momencie zagrać kapitalny pojedynek. Bowiem w swoich szeregach maja co tutaj dużo mówić bardzo dobrych piłkarze o ogromnym doświadczeniu. A przecież od pierwszej minuty zagrają niewątpliwie tacy piłkarze, jak Foden, Rodri, Gundogoan, czy też De Bruyne, którzy są wstanie poprowadzić swój zespół do wysokiej wygranej.\nBelgowie w dwóch wcześniejszych kolejkach co tutaj dużo mówić zaskoczyli rywala. Bowiem zremisowali z PSG 1-1, a także pokonali Lipsk. Pokazali, że są są niezwykle groźni z kontrataków. I na pewno trak samo nastawieni będą w tym starciu, gdzie to oddadzą pole gry rywalom, a sami będą szukać swoich okazji po przejściu piłki.\nTaki scenariusz sprawdzał się w meczach z PSG i Lipskiem, więc na pewno podopieczni Clementa powtórzą ten styl gry. Chociaż niewątpliwie pod względem warunków na pewno nie będzie im łatwo. Bowiem większość pojedynków w powietrzu na pewno będą przegrywać, a do tego intensywności gości może sprawić, że mogą mieć problemy z solidną grę przez cały pojedynek.\nManchester City: Moraes – Walker, Dias, Laporte, Cancelo – De Bruyne, Rodri, Gundogan – Foden, Jesus, Gealish\nPojedynek pomiędzy Club Brugge z Manchesterem City można obejrzeć na żywo w internecie na stronie www.meczenazywo.xyz. Pierwszy gwizdek sędziego zaplanowano na godzinę 18:45.\nClub Brugge – Manchester City 2 1.31 STS\nClub Brugge – Manchester City BTTS – Nie 1.81 Fortuna\ndarmowe typy dobre typy liga mistrzów mecze za darmo liga mistrzów pewne typy liga mistrzów świata liga mistrzów typy bukmacherskie pewne tpyy pewne typy pewniaki na dzisiaj skuteczne typy skuteczne typy bukmacherskie skuteczne typy na dzisiaj skuteczne typy typy bukmacherskie skuteczne typy za darmo typy na dzisiaj\nLiga Mistrzów: Besiktas - Sporting (Typ i Analiza)


Wiemy, kim jest kobieta, która spoliczkowała działaczkę Obywateli RP podczas Dnia Weterana w Warszawie - Polityka - Wiadomości z kraju i ze świata - Dziennik.pl - Wydarzenia i Fakty - Dziennik.pl\n2 wrz 2018 aktualizacja 21 lis 2019, 0:23\nObywatele RP / Polska Agencja Prasowa / Rafał Guz\nPo godz. 14 wojewoda dolnośląski Paweł Hreniak poinformował PAP, że "pełnomocnik złożył dziś rezygnację".\nDodał, że wczorajsze uroczystości z udziałem kombatantów i uczestników walk w czasie II wojny światowej miały wyjątkowym charakter. - Dlatego werbalne zakłócanie wydarzeń było nie na miejscu. Jednocześnie chcę podkreślić, że sposób reakcji na takie zachowanie ocieniam jak najbardziej negatywnie - powiedział Hreniak.\ndni weterana Dominika Arendt-Wittchen spoliczkowanie Obywatele RP


Motywacja pod lupą – Moja oś świata\nByłam na szkolenie House of skills pt.: Co naprawdę motywuje ciebie i twoich pracowników. Gościem i wykładowcą była Susan Fowler. Bardzo udane wydarzenie. Mimo, ze wiele spraw było już poruszanych wcześniej, to jednak wiele wzięłam dla siebie. Pomyślałam od razu, jak to przełożyć na szkołę i uczniów.\nPodczas szkolenia Susan Fowler przedstawiła trzy warunki potrzebne do tego, aby człowiek mógł być zmotywowany, Jest to: możliwość wyboru, poczucie więzi i posiadanie kompetencji. Nic odkrywczego powiecie. Tak wiemy o tym, ale jak przyjdzie co do czego to o tym zapominamy.\nWybór – Dawać uczniom, jak najwięcej możliwości wyboru.\nJeśli zapytać nauczycieli – jaki wybór mają uczniowie w szkole, to są tym pytaniem zdziwieni. W szkole nie ma za dużo miejsca na wybór, jest program nauczania i to dorośli wiedzą, co dla młodego człowieka jest dobre. Czasami dajemy uczniom wybór, ale z konsekwencjami, czyli np. możesz nie odrabiać prac domowych, ale będziesz miał za to oceną niedostateczną, a to nie jest wybór. Niektórzy nauczyciele opracowują prace domowa do wyboru i to świetnie działa. Sama tak robiłam i uczniowie zaczynali odrabiać prace domowe, a nawet robili więcej niż było wskazane. Wybór oznacza również zapytanie uczniów o ich opinie i pozwolenie im na podjęcie decyzji. To bardzo motywuje, gdyż daje poczucie sprawczości i włącza w proces uczenia.\nPoczucie więzi – więzi z innymi uczniami, dobre relacje w klasie, poczucie, że jestem chciany i że mam wpływ na społeczność klasową.\nCzy w tej sprawie nauczyciel może coś zrobić? Na pewno i to dużo, tylko musi uznać budowanie więzi za ważna sprawę, mającą wpływ na uczenie się uczniów. Jeśli uczniowie czują się jedną drużyną z nauczycielem, jeśli uczą się wspólnie, razem pokonują wyzwania i nikt nie jest wykluczany, to motywacja do nauki wzrasta.\nKompetencje – jeśli człowiek nie czuje, że podoła zadaniu, to przestaje się w nie angażować. Tylko mając wiarę w swoje możliwości i kompetencje możemy mieć motywację.\nDlatego warto doceniać sukcesy uczniów (nawet te najmniejsze), okazywać, że wierzymy, że dadzą radę i uwidaczniać im, że się uczą i rozwijają.\nDużą role odgrywa pytanie uczniów o ich opinie: Jak się czujesz z tym, co wybrałeś?, Czego się nauczyłeś? Jak ci się pracuje z innymi? Co świadczy o tym, że się nauczyłeś?.\nMotywacja może mieć różne poziomy:\nrobię, bo muszę;\nrobię, bo spodziewam się nagrody;\njeśli tego nie zrobię, to będę niezadowolona/y;\nrobię, bo to jest dla mnie ważne;\nrobię, gdyż mam z tego satysfakcję i przyjemność.\nWszystkim nam życzę uczniów zmotywowanych na najwyższym poziomie. Poziom pierwszy prawdopodobnie już osiągnęli, o następne trzeba zadbać. Myślę jednak, że jeżeli zatrzymamy się na poziomie drugim i będziemy rozdawać nagrody i kary, to trudno będzie przejść do następnych. Wygląda na to, że dopiero trzeci poziom uruchamia odpowiedzialność, a czwarty i piąty wart jest pielęgnowania. Czwarty poziom zawiera w sobie ważność i sensowność nauki. Nauczyciele mogą o nie zadbać, tłumacząc uczniom, dlaczego się czegoś uczą i jak im się to może przydać. Najwyższy poziom zakłada, że to co robimy z uczniami w szkole, może być dla nich przyjemnością i dawać im satysfakcję. Czasami nam się to udaje i wtedy mówimy, że zarażamy pasją.


Kasyno w Sopocie było fundatorem popiersia Hitlera znalezionego dwa lata temu na terenie gdańskiego muzeum » Historykon.pl\nDwa lata temu podczas prac ziemnych na terenie ogrodów Muzeum Narodowego w Gdańsku odnaleziono marmurowe popiersie z wizerunkiem Adolfa Hitlera, autorstwa znanego niemieckiego rzeźbiarza Josefa Thoraka. Rzeźba wykonana została w 1942 roku. Całkiem niedawno gdański naukowiec ustalił, że honorarium wypłacone Thorakowi za wykonanie popiersia Hitlera, pochodziło ze środków finansowych kasyna w Sopocie.\nWertując zasoby archiwów federalnych w Berlinie jeden z pracowników naukowych Muzeum w Sopocie – Jan Daniluk ustalił, że pochodząca z czasów II wojny światowej rzeźba Josefa Thoraka, przedstawiająca głowę i część ramion Adolfa Hitlera, została sfinansowana za pieniądze sopockiego kasyna. Rzeźba przez ponad 70 lat pozostawała w ukryciu na terenie ogrodu przylegającego do Muzeum Narodowego w Gdańsku, znaleziono ją przypadkowo podczas prac porządkowych. Popiersie leżało jakieś 60 centymetrów pod ziemią. Przypuszcza się, że rzeźba została zakopana na terenie ogrodu tuż przed wkroczeniem do Gdańska Armii Czerwonej. W innym przypadku, gdyby znaleziono ją tuż po wojnie, popiersie Hitlera zostałoby natychmiast zniszczone.\nDotychczas na temat znalezionego popiersia wiadomo było bardzo niewiele. Zidentyfikowano autora rzeźby i ustalono datę jej wykonania – 1942 rok. Dzięki ustaleniom Jana Daniluka wiedza na temat zabytku stała się bogatsza. Wiadomo, że za wykonanie rzeźby kasyno w Sopocie zapłaciło Josefowi Thorakowi 10 tysięcy marek Rzeszy. Według naukowca hitlerowcy utworzyli specjalny fundusz, na który trafiały dochody z kasyn, przeznaczone na „naukę i kulturę” a w rzeczywistości na finansowanie nazistowskiej propagandy. Kasyno w Sopocie było wówczas jednym z trzech oficjalnie działających kasyn na terenie III Rzeszy i generowało kolosalne zyski. Tylko w 1942 roku sopockie kasyno przekazało na utworzony fundusz pół miliona marek Rzeszy.\nJosef Thorak (1889 – 1952) obok Arno Brekera był jednym z najbardziej uznanych artystów narodowego socjalizmu, o statusie oficjalnego rzeźbiarza III Rzeszy. Jego rzeźby często towarzyszyły projektom realizowanym przez Głównego Architekta III Rzeszy Alberta Speera. Niezależnie od związków z III Rzeszą Thorak znane są również inne rzeźby Thoraka takie jak „Heim”, „Mikołaj Kopernik”, „Paracelsus”, w tym kilka znajdujących się na terenie Polski (pomnik „Chłopiec z koniem” w Zielonej Górze, pomnik „Umierający wojownik” w Ustce poświęcony żołnierzom I wojny światowej, pomnik „Hannele” w Jagniątkowie).\nZnalezione dwa lata temu popiersie Hitlera autorstwa Josefa Thoraka można obejrzeć w Muzeum II Wojny Światowej w Gdańsku.\nŹródła: dziennikbaltycki.pl, trójmiasto.pl\nKrakowscy archeolodzy podczas badań na wzgórzu zamkowym w Nowym Sączu natrafili na pozostałości śred...


Organizowane wydarzenia - GKS GROM Turowo - page 2\nHome / Wszystkie Informacje / Organizowane wydarzenia (Page 2)\nGROM ponownie na parkietach\nPo feryjnej przerwie nasze zespoły ponownie w grze. 03 marca 2019 najmłodszy zespół GKS GROM Turowo wyruszył do Lęborka na swój pierwszy turniej ligowy w ramach Międzywojewódzkiej Ligi Młodziczek. Drużyna rozegrała...\n27 grudnia 2018 – zaraz po Świętach Bożego Narodzenia, w godzinach porannych w hali w Turowie rozegrano ciekawy sparing. Wspólnie, poświąteczne kalorie postanowiły spalać dwa pokolenia GKS GROM Turowo. Byłe zawodniczki...\nZgodnie z coroczną tradycją Klubową, tym razem 21 grudnia 2018 roku, spotkaliśmy się w Turowie na wspólnej Kolacji Wigilijnej. W gronie sympatyków GKS GROM Turowo, podsumowano mijający rok. Tego wieczoru mieliśmy...\nDrugiego dnia turnieju Turowo CUP 2018 organizowanego przez GKS GROM Turowo, w hali w Turowie spotkały się zespoły z Koszalina, Słupska, Starogardu Gdańskiego no i gospodarz Turowo. Rywalizację podjęło blisko 50...\nGROM na meczu Basket Ligi Kobiet w Bydgoszczy\nW dniu 4 listopada 2018 – 40 koszykarek GKS GROM Turowo miało okazję oglądać na żywo mecz najwyższej ligi rozgrywkowej kobiet w Polsce. Gościliśmy w hali Artego w Bydgoszczy, gdzie gospodarz...\nAllianz Collection Charity 2018\nGROM wsparty programem The Allianz Collection Charity 2018 Z przyjemnością informujemy, iż Gminny Klub Sportowy GROM Turowo w połowie września bieżącego roku został wsparty programem The Allianz Collection Charity 2018. Nasz...\nw pogoni za marzeniami …\nNiezmiernie miło jest nam poinformować, że wychowanki naszego Klubu dalej rozwijają się świetnie i to nie tylko sportowo. 22 czerwca 2018 podczas gali zakończenia roku szkolnego w Zespole Szkół Sportowych w...\n2 czerwca 2018 w Turowie rozegrano Finał Licealnej Ligi MatBet A. Rywalizowano w trzech spotkaniach, pomiędzy zespołami ze Słupska, Koszalina i Turowa. Pierwszy na parkiecie walczył Słupsk z Turowem. Gospodynie zagrały...


Logotypy, projekty, strony internetowe - Nasze realizacje – Koliber 360\nSkorzystaj z naszych profesjonalnych usług w tworzeniu wyjątkowo kreatywnego marketingu dla firm. Właśnie dla Twojego biznesu, produktu, usługi lub nowej marki stworzymy logotyp, który będzie definicją Twojej wysokiej jakości. Zobacz nasze dotychczasowe realizacje, które z całą pewnością przekonają Cię, aby skorzystać z usług zespołu prawdziwych profesjonalistów Koliber360. W naszej pracy dokładamy wszelkich starań, aby nawet najbardziej wymagający klienci byli w pełni zadowoleni z zaproponowanych projektów.\nUlotki czy broszury? A może plakaty i wizytówki? To wszystko czeka na Ciebie, jeśli zdecydujesz się skorzystać z usług naszych kreatywnych specjalistów w dziedzinie kreowania wizerunku i marketingu dla firm. Poznaj bogaty wybór naszych dotychczasowych realizacji różnorodnych projektów, które z całą pewnością przekonają Cię do skorzystania z naszych usług. Przygotujemy dla Ciebie infografiki, prezentacje, a nawet papier pod dokumentację firmową! Nasze działania wykonujemy nie tylko dla firm sektora prywatnego, ale również instytucji publicznych.\nDoskonale orientujemy się we wszystkich trendach panujących w sieci. Dlatego też, jeśli koniecznie potrzebujesz strony internetowej zgłoś się do nas, a my ją dla Ciebie zaprojektujemy. Dokładamy wszelkich starań, aby łączyć nowoczesne rozwiązania z takimi, które doskonale wpiszą się w upodobania Twoje i klientów z Twojej branży.\nZobacz stronę online >>\nul. 17 Stycznia 75, 38-200 Jasło, woj. podkarpackie


Strona główna > Prawo lokalne > Projekty Uchwał Rady Gminy > Projekty Uchwał - 2018 > Projekty uchwał na L sesję ...\nProjekty uchwał na L sesję Rady Gminy Michałów, która odbędzie się w dniu 2 sierpnia 2018 roku\n3. Rozpatrzenie projektów uchwal:\nc) w sprawie udzielenia odpowiedzi na skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach;\nd) w sprawie wyrażenia zgody na nabycie w drodze komunalizacji nieruchomości gruntowej położonej na terenie Gminy Michałów znajdującej się w posiadaniu samoistnym Skarbu Państwa;\ne) w sprawie powołania komisji ds. inwentaryzacji mienia położonego na terenie Gminy Michałów;\nf) w sprawie Regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków dla Gminy Michałów.\nProjekt pkt 3b.PDF 118,66 KB (pdf) szczegóły pobierz\nProjekt pkt 3c.PDF 316,19 KB (pdf) szczegóły pobierz\nProjekt pkt 3d.PDF 191,58 KB (pdf) szczegóły pobierz\nProjekt pkt 3e.PDF 197,47 KB (pdf) szczegóły pobierz\nProjekt pkt 3a.PDF 972,63 KB (pdf) szczegóły pobierz\nProjekt pkt 3f.PDF 3,3 MB (pdf) szczegóły pobierz


427 Shares 7903 views\nMłody, przystojny, ambitny, pełen energii i nowych pomysłów. Wszystko to on – Vladimir Ostapchuk. Atrakcyjne ukraiński człowiek w jego młodszych lat, znana jest nie tylko w swojej ojczyźnie, ale na całym świecie. Tak, że jego sława niż on zakochał się ze społeczeństwem?\nVladimir Ostapchuk urodził się 17 lutego 1988 w Kijowie. Był jedynakiem, pet mam, ojców i dziadków. Od dzieciństwa był rozpieszczany i kochany zwrócić uwagę na siebie. W przedszkolu, w szkole – wszędzie był głównym „przywódcą”, był w stanie uczynić go naśladować i słuchać jego opinii. Rodzice Vladimir – zwykli pracownicy, ale nigdy nie wątpili, że ich chłopak będzie odnieść sukces w życiu i stać się sławny.\nRozpoczął karierę Vladimir Ostapchuk, zdjęcia, które są obecnie aktywnie przeglądu dziewczynce z wyborem zawodu. Po ukończeniu szkoły średniej podjął studia na Uniwersytecie ukraińskiego teatru. Od pierwszych miesięcy szkolenie nauczycieli wierzyli w faceta i zapowiadał sukcesu. Nie mając czasu na zakończenie szkoły, stał się prezenter TV na kanale „TET”. Pierwszym jego projektem była programu dla kobiet „Koszyk Goddess”. Istotą było to, że kilka dziewcząt nadano pewną kwotę pieniędzy, którą mieli tworzyć swój wizerunek. Reality show z powodzeniem istnieje dzisiaj, nie tak dawno temu został nakręcony ósmy sezon projektu.\nVladimir Ostapchuk nie zatrzymał się na jednym projekcie, prowadził też program „ikona stylu”, „Big Dance” i „kradzież naszej myśli.”\nMłody, jasny i atrakcyjny facet po prostu nie mógł pomóc, ale zwrócić uwagę producentów. W 2012 roku został zaproszony do gry w sezonie 8 filmu „Powrót Mukhtar”, gdzie grał rolę Igorya Steklova.\nW 2013 roku zagrał w „Królestwie Ciemności” taśm odcinku, aw 2014 roku pojawiła się w filmie „Na tropie wojny”\nW tej karierze aktora i prezentera telewizyjnego nie został zakończony. Wciąż otrzymuje lukratywne oferty od producentów.\nProjekty w radiu\nVladimir Ostapchuk do publicznej wiadomości nie tylko wygląd, ale także głos. Po raz pierwszy spróbował swoich sił w nowej roli w projekcie „Happy ran”, emitowany na stacji „FM”. Nowa rola stała się interesująca dla niego, kilka miesięcy później, publiczność poznała go jako stacji głównej na wieczorne show „Tylko dla dobra. O "\nOprócz telewizji Ostapchuk miał interes w samochodach, a miłość do nich pojawił się on jeszcze w młodości. On może wywołać wszystkie zalety i wady każdego transportu sprawiają, że opis porównawczą, aby analizować skuteczność każdej maszynie i grubsza określić jego wartość. Jego doświadczenie i on przekazuje widzom w programach „Avtoakademiya” i „minus jeden”, emitowany w telewizji „pierwszy samochód”\nVladimir Ostapchuk – to niezwykle utalentowany, atrakcyjne i skuteczne facet. Jest to chcą widzieć w roli żony młodej dziewczyny. Nic więc dziwnego, że zawsze było dużo fanów. Zdjęcie na swojej stronie w portalach społecznościowych stale komentując żeński.\nKilka lat temu można zauważyć z różnych towarzyszy, inny wygląd seksualnej. On szybko rozstał się z nimi i znaleźć zastępstwo.\nTeraz, Vladimir znaleźć idealne partnera, który chciałby budować szczęście i rodzinę. Wraz z nim, on jest w stosunku do więcej niż jednego roku. Imię happy girl nasz bohater prowadzi tajne i życie osobiste nie stara się reklamować. Współpracownicy zauważyli, że pojawienie się przedmiotu sympatii prezenter telewizyjny stał się bardziej skupiony, spokojny i rozsądny.\nOstapchuk Vladimir Valerevich – młody chłopak, który nie miał jeszcze 30 lat. Jednak jego impuls i determinacja pomogła mu osiągnąć sukces na dużym ekranie. Czy jest jakakolwiek wątpliwość, że ta osoba jest oczekiwanie wyprzedza wiele innych nowych wysokościach!\n520 shares 7524 views\n502 shares 5890 views\n203 shares 9605 views\n372 shares 6031 views\n825 shares 1885 views\n827 shares 7202 views\n775 shares 8523 views\n97 shares 9838 views\n455 shares 9387 views\n126 shares 9446 views\n417 shares 2738 views


Algorytm genetyczny i jego zastosowanie praktyczne w pythonie — Steemit\nAlgorytm genetyczny i jego zastosowanie praktyczne w pythonie\ngrzegorz2047 (54) in pl-artykuly • last year\npo dłuższej przerwie spowodowanej pracą i studiami, chciałbym opisać wam działanie prostych algorytmów genetycznych.\nImplementowałem algorytmy w większym projekcie zespołowym jako część projektu indywidualnego , który polegał na rozmieszczaniu potworków na mapie oraz dostosowywaniu ich do umiejętności gracza. Na pozór skomplikowany problem, ale możliwy do rozwiązania przez algorytm genetyczny. Kod z projektu posłuży mi do przedstawieniu działania algorytmu.\nOk, na początku przedstawię wam jak działają algorytmy genetyczne i jak je rozumiem. W celu bardziej merytorycznego zrozumienia tego algorytmu, podlinkuję wam poniżej więcej informacji na ten temat. (Oczywiście jak was zainteresuję :D)\nTo teraz czas na kroki algorytmu:\nStwórz początkową losową populację osobników\nSprawdź witalność populacji\nDopóki nie osiągniesz satysfakcjonującej ilości punktów witalności, bądź nie przejdzie odpowiednia liczba generacji, idź do punktu 4.\nWykonaj ewolucję nowej populacji:\nStwórz nowe dziecko:\na) Wybierz dwóch najlepszych z populacji\nb) Skrzyżuj geny wybranych osobników wybierając losową część z pierwszego osobnika i resztę z drugiego osobnika\nc) Wykonaj mutację jak się uda, czyli zmień losowy gen u dziecka\nSprawdź witalność dziecka/populacji\nWykonuj punkt 5. aż nie wypełnisz populacji\nZwróć najlepszy gen\nTak to mniej więcej wygląda, a przynajmniej tak to zrozumiałem.\nJeżeli chodzi o wybór osobników do krzyżowania, to są dwie metody:\nMetoda ta polega na wybraniu np. 10 najlepszych osobników i krzyżowaniu ich między sobą\nMetoda ta daję każdemu osobnikowi pewną część prawdopodobieństwa na to, że zostanie on wylosowany do krzyżowania.\nW moim algorytmie wykorzystałem metodę 1. bo wydawała mi się prostsza do implementacji.\nW mojej implementacji zastosowałem także coś takiego jak elitaryzm. Polega on na tym, że wziąłem najlepszą jednostkę z populacji i przekazałem ją do następnej populacji. To oczywiście wymagało większego poziomu mutacji, żeby nie utknąć z brakiem rozwiązania.\nZajmijmy się teraz praktycznym zastosowaniem algorytmu w projekcie. Jak już pisałem, użyję mojego projektu ze studiów. Nie jest on może jakiś wybitny, szczególnie, że nie jestem pythonowcem, ale do tego artykułu powinno styknąć.\nNa początek zdefiniowałem sobie jak chcę przedstawiać DNA osobnika tzw. "Genotyp". Ludzie przedstawiają go w różne sposoby np. binarnie. Mój musiał być trochę bardziej zaawansowany, ale nie aż tak bardzo.\nJeżeli chodzi o gen dla DNA, to wygląda on tak:\nJak widać, mój genotyp musi posiadać informacje o mapie, na którą ma coś ustawić oraz musi posiadać jakieś statystyki gracza, żeby mógł obliczyć swój fitness, czyli witalność.\nMożemy zauważyć też funkcję, która tworzy nam losowy gen. Gen posiada informacje o położeniu potwora oraz jego statystyki. W tym silniku akurat miałem ustalone statystyki potworów, więc musiałem korzystać z czegoś takiego:\nPowyżej zawarte są wszystkie możliwe potwory do ustawienia na mapie.\nKażdy gen przechowuje takie informacje jak położenie, zdrowie, atak, obrona i typ. Wszystkie te informacje są potrzebne przy obliczaniu funkcji fitness dla danej jednostki.\nTeraz chciałbym wam pokazać klasę odpowiedzialną za jednostkę w naszej populacji:\nJak widać powyżej, osobnik dostaję mapę, DNA, ale jego głównymi funkcjami, to crossover, czyli krzyżowanie się osobników oraz mutate, czyli mutacja.\nOstatnim krokiem jest teraz to wszystko posklejać, tworzyć populację i zwrócić najlepsze geny. A wygląda to tak:\nJeszcze w celu doprecyzowania, mapa, to tablica dwuwymiarowa złożona z literek i znaków. Kropka oznacza miejsce, gdzie potwór może zostać rozmieszczony. A i jeszcze tutaj koordynaty były odwrócone czyli odnosi się do (y,x) zamiast do (x,y)\nOdniosę się teraz tylko do funkcji fitness, bo ona tu zajmuje dużo czasu, żeby było gites. Ta funkcja powinna być jak najprostsza obliczeniowo, żeby komputer nie zajmował zbyt dużo czasu na wyliczenie. Dlatego też najczęściej są to operacje dodawania, dodawania i jakiegoś mnożenia. Nic zbytnio skomplikowanego. Generalnie jeżeli zależy nam, żeby algorytm genetyczny szedł w jakąś stronę, to musimy go nagradzać. W moim przypadku nagradzałem go jak ustawiał poprawnie potwora i dawałem mu darmowe punkty ze statystyk gracza. Statystyki gracza mają większe znaczenie, gdy się zmieniają. Tutaj były one stałe. Jeżeli chodzi o karanie osobnika, to było to wtedy gdy standardowo potwór miał jakieś życie, miał jakieś punkty obrony, ataku oraz dałem ciężkie karanie jak potwór był wysokiego typu, bo taki akurat był najsilniejszy. Żeby coś bardziej obciążyć wykonywałem mnożenie o odpowiedniej wartości.\nTworzenie funkcji fitness, to jest jednak metoda prób i błędów aż dojdziemy do sensownego wyniku i zachowania się jednostek.\nPokaże wam teraz jak zachowuje się algorytm w pierwszych generacjach i jak wygląda to w późniejszych:\nA tak wygląda po paru generacjach:\nA taki mam widok w konsoli:\nJak widzicie, moja funkcja fitness wystarczyła, aby ustawić tak potwory, że da się je zabić.\nJeżeli macie jakiś prosty projekt, gdzie możecie użyć algorytmów genetycznych, to spróbujcie je zastosować. Możecie nawet zrobić mapę jako ASCII ART i pobawić się w coś takiego co ja tu zrobiłem.\nTakże to byłoby na tyle :)\nCały projekt znajduje się tutaj\nAkademicki wykład o algorytmach genetycznych PL\nJavowy opis algorytmu EN\npl-artykuly polish python genetic algorithm\nTrudny temat :o Mógłbyś rozwinąć w przyszłości temat wynagradzania i karania algorytmów genetycznych? To jest tutaj chyba najciekawsze.\nGeneralnie właśnie ta funkcja fitness jest tutaj najtrudniejsza do stworzenia i jest inna dla każdego problemu. Natomiast cały czas przewija się takie pojęcie jak minimum globalne. Czyli dążenie do najlepszego rozwiązania w całym problemie. Jeżeli uda ci się tak ustawić zmienne, żeby wartości dążyły do optimum, gdy DNA się poprawia, to jest sukces. W moim przypadku, musiałem dać duży nacisk na typ jednostki, bo miałem za trudnych przeciwników. Reszta punktów była potrzebna na ustawienie się tych potworów.\nWięcej raczej tutaj już nie jestem w stanie napisać. Widziałem też coś, że są jakieś inne typy przedstawiania takich funkcji, ale to trzeba się wkopać głębiej xd\nFajne, tipuvote! 5\nDzięki, staram się dodawać ciekawe rzeczy w miarę możliwości.\nThis post received 4.93 SBD upvote from @tipU funded by @cardboard | @grzegorz2047 now has a chance to win free @steembasicincome share :) | @tipU voting service quick guide.\nkatafrakt (37) · last year\nNie będę oryginalny i też powiem, że fajne ;) Kompletnie zapomniałem o istnieniu algorytmów genetycznych. Trzeba by sobie odświeżyć i spróbować się tym pobawić.\nJedna uwaga: nie wiem czy screenshoty kodu to najlepszy sposób jego prezentacji. Z drugiej strony na steemit nie ma kolorowania kodu, więc coś za coś. Może pośrednim rozwiązaniem mogłoby być wrzucanie linku do gista z kodem?\nKiedyś wrzucałem kod do artykułu, ale skończyło się to często nieciekawie, szczególnie z HTML. Jest link do projektu i tam masz cały kod. A co do algorytmów genetycznych, to polecam, bo nie jest to super trudne, a wyniki są spoko.


Sunderland - Fleetwood Town na żywo - online w internecie i transmisja tv - live stream za darmo\nSunderland2 vs 0Fleetwood Town\n2:0 23.02.2021 20:00\nTOP 2 BONUSY NA MECZ Sunderland - Fleetwood Town BONUS 1229 PLN Darmowy zakład 29 zł i bonus na start 1200 zł - więcej na www.STS.pl\nW dniu 23.02.2021 20:00 odbył się mecz między Sunderland i Fleetwood Town. Aby zobaczyć skrót z tego wydarzenia kliknij miniturkę poniżej.\nSunderland wygraKurs 1.75\nFleetwood Town wygraKurs 4.30\nSunderland - Fleetwood Town – kanały live stream I transmisja na żywo online\nJednym z wielu dzisiejszych wydarzeń jest Sunderland - Fleetwood Town które można oglądać na żywo w TV i online przez Internet. Wydarzenie odbędzie się już wkrótce a dokładniej w dniu 23.02.2021 20:00. Wydarzenie Sunderland - Fleetwood Town odbędzie się w ramach rozgrywek o nazwie League One. Nie trzeba chyba nikomu przypominać, że to właśnie wydarzenia z dyscypliny sportowej Piłka nożna, są jednymi z najchętniej oglądanych transmisji online w Polsce. Każdego dnia kibice sportu szukają kanałów live stream i możliwości oglądania transmisji online właśnie z takich rozgrywek jak League One. Nasz serwis prezentuje tylko i wyłącznie legalne sposoby śledzenia relacji i transmisji z wydarzenia Sunderland - Fleetwood Town, a także innych meczów na żywo. Ponadto oferujemy listę relacji live - tekstowych i radiowych.\nSprawdź gdzie oglądać Sunderland - Fleetwood Town na żywo w internecie i tv\nSunderland - Fleetwood Town to jedno z dzisiejszych wydarzeń, tych które będą najchętniej oglądane na kanałach online i telewizyjnych. Fani każdego dnia szukają informacji o tym gdzie oglądać wydarzenia właśnie jak to czy inne mecze i spotkania z kategorii League One. Oglądaj Sunderland - Fleetwood Town na żywo legalnie w internecie online i tv dzięki legalnej transmisji za pośrednictwem kanałów live stream – płatnych i za darmo. Sprawdź pełną listę kanałów - jak i gdzie oglądać Sunderland - Fleetwood Town w ramach rozgrywek League One, który odbędzie się w dniu 23.02.2021 20:00. Transmisja w telewizji dostępna będzie na kanałach: %tv a w Internecie w serwisach: %online\nSunderland - Fleetwood Town transmisja tv na żywo i live stream online w Internecie. Gdzie oglądać?


Toshiba Tecra R840 - stworzona do pracy [test cz. 1] | Gadżetomania.pl\nWydajna i komfortowa praca w terenie oraz właściwa ochrona cennych danych — tego właśnie oczekujesz od laptopa? Toshiba twierdzi, że dostaniesz to kupując notebook Tecra R840. Ile w tym prawdy, a ile marketingu? Czas rozwiać wątpliwości!\nKonfiguracja dostarczonego do redakcyjnych testów laptopa Toshiba Tecra R840 jest następująca:\nmatryca: 14" HD (1366 x 768, matowy, LED);\nprocesor: Intel Core i7–2620M (2,7 GHz);\ndysk twardy: Hitachi 500 GB (7200 RPM);\ngrafika: AMD Radeon HD 6450M (1 GB);\n1 x USB/eSATA combo,\n1 x gniazdo stacji dokującej,\n1 x ExpressCard 34 mm,\ntechnologia Intel My WiFi,\ntechnologia Intel Anti-Theft,\nBIOS z funkcją Computrace,\nplatforma TPM 1.2,\nczytnik kart inteligentnych,\nodporna na zalanie klawiatura;\nakumulator: 6-komorowy, 66 Wh;\nJak można zauważyć testowany egzemplarz to jeden z najwyższych modeli. Czy rzeczywiście jest w stanie spełnić oczekiwania najbardziej wymagających biznesmenów, zapewniając im możliwość wydajnej pracy w każdym miejscu? Przekonajmy się!\nW biznesowej Toshibie R840 króluje klasyczna czerń z nielicznymi akcentami koloru srebrnego. Dzięki temu niezwykle smukła (20 mm grubości) i lekka (2127 gramów) konstrukcja prezentuje się bardzo elegancko i znakomicie pasuje do wizerunku profesjonalisty dbającego o interesy swojej korporacji. Nie ma tu ani śladu toporności znanej z konkurencyjnych ThinkPadów.\nToshiba Tecra R840 w całości została wykonana z tworzyw sztucznych. Osłony zawiasów sprawiają wrażenie wykonanych z metalu, ale jest to raczej plastik pokryty metalizowanym lakierem. Odbiło się to, niestety, na solidności konstrukcji. Wieko co prawda ugina się nieznacznie tylko w okolicach logo producenta, ale silniejszy nacisk jest w stanie wywołać zakłócenia na wyświetlanym obrazie.\nPonadto otwierając pokrywę za którykolwiek z rogów można zaobserwować jej wygięcie. Zawiasy łączące panel LCD z jednostką zasadniczą są solidne i stawiają dość duży opór. Nie są jednak w stanie zapobiec chybotaniu ekranu po zmianie ustawienia czy jego uchyleniu (ok. 1 cm) po obróceniu laptopa spodem do góry. Maksymalny kąt rozwarcia wynosi około 140 stopni.\nRównież jednostka centralna laptopa Toshiba Tecra R840 nie jest idealnie sztywna. Naciskowi ulega w niewielkim stopniu niemal cała powierzchnia pulpitu. Największym odkształceniom ulega obszar po lewej stronie klawiatury. Po stronie spodniej wrażliwy na działanie siły jest obszar pod napędem optycznym. Ogólnie rzecz biorąc solidność wykonania nie zachwyca.\nZnacznie lepiej Toshiba Tecra R840 wypada pod względem walorów praktycznych. Wykończenie niemal w całości jest matowe. Pokryte liniaturą klapa oraz podpórka pod nadgarstki są odporne na zarysowania i zabrudzenia. Również ramka ekranu nie stanowi magnesu na odciski palców. Jedynie osłony zawiasów i obszar pod gładzikiem wymagają regularnego czyszczenia.\nNa zakończenie wypada dodać, że wszystkie elementy obudowy laptopa Toshiba Tecra R840 są dobrze spasowane i pod tym względem żadnych zastrzeżeń nie mam.\nRozplanowanie interfejsów w notebooku Toshiba Tecra R840 jest całkiem niezłe z punktu widzenia osoby praworęcznej. Złącza obecne na prawej ściance zostały odsunięte ku tylnej krawędzi komputera, dzięki czemu podpięte do nich kable/urządzenia nie zawadzają podczas pracy.\nToshiba Tecra R840 — ścianka prawa (od lewej: czytnik kart inteligentnych i napęd optyczny, ExpressCard i czytnik kart pamięci, USB 3.0, LAN, gniazdo Kensington Lock)\nJedynie zagęszczenie portów budzi mieszane uczucia. Opasły pendrive skutecznie blokuje gniazdo ExpressCard. Z kolei umieszczenie karty w ostatnio wymienionym skutkuje utrudnionym dostępem do czytnika kart pamięci.\nToshiba Tecra R840 — ścianka lewa (od lewej: wyjścia VGA i DisplayPort, USB/eSATA combo, USB 2.0 i złącza audio)\nDo ideału więc trochę brakuje. Z lewej strony interfejsy zlokalizowano już bliżej frontu, co nie spodoba się nie tylko leworęcznym użytkownikom.\nToshiba Tecra R840 — spód (gniazdo stacji dokującej)\nOczywiście nie zabrakło gniazda stacji dokującej, które umieszczono po spodniej stronie notebooka. Na ściankach przedniej i tylnej nie ma żadnych interfejsów.\nToshiba Tecra R840 została wyposażona w klawiaturę typu wyspowego. Z racji ograniczonej powierzchni pulpitu nie ma ona wydzielonego bloku numerycznego. Przerwy między przyciskami wypełnia matowa krata. Rozmieszczenie przycisków nie odbiega od tego z innych laptopów japońskiego producenta. Nie mogło więc zabraknąć pionowego Entera i miniaturowych klawiszy strzałek.\nToshiba Tecra R840 — klawiatura, touchpad i AccuPoint\nTe ostatnie na szczęście są wydzielone, co ułatwia korzystanie z nich. Płaskie płytki klawiszy mają przyjemną w dotyku, lecz, niestety, błyszczącą powierzchnię, która trochę się brudzi. Same przyciski pracują dość cicho, mają krótki i dość miękki skok. Stawiany przez nie opór można określić jako umiarkowany. Ogólnie jednak pisanie na laptopie Toshiba Tecra R840 jest naprawdę wygodne. Przyrząd nigdzie się nie ugina i jest odporny na zalanie.\nToshiba Tecra R840 — touchpad\nPłytka dotykowa o wymiarach 85 x 48 mm działa bez zarzutu i ma bardzo dobre własności ślizgowe. Touchpad pozwala na przewijanie w dwóch płaszczyznach za pomocą wydzielonych stref. Nie zabrakło obsługi podstawowych gestów wielodotykowych. Gładzik został otoczony 4 przyciskami (2 na górze i 2 na dole). Są one wygodne w użyciu, nie hałasują zbytnio i stawiają wyraźnie wyczuwalny opór.\nTouchpad można wyłączyć dedykowanym przyciskiem zlokalizowanym pod spacją. W laptopie Toshiba Tecra R840 nie zabrakło również typowego dla laptopów biznesowych manipulatora, który tutaj nazywa się AccuPoint. Sterowanie nim nie nastręcza najmniejszych trudności i jest komfortowe. Przy odrobinie wprawy można nim nawigować nad wyraz sprawnie.\nPod względem wyposażenia Toshiba Tecra R840 prezentuje się bardzo dobrze. W smukłej obudowie znalazło się miejsce na moduły WiFi a/b/g/n (Intel Centrino Advanced-N 6230) i Bluetooth 3.0 + HS oraz gigabitowy LAN (Intel 82579LM). Jest także nagrywarka DVD. Paleta interfejsów obejmuje USB 3.0 i 2.0, eSATA, gniazdo ExpressCard 34 mm, wyjścia Display Port i VGA oraz złącza audio.\nToshiba Tecra R840 — czytnik biometryczny\nNie zabrakło również platformy TPM 1.2, czytników kart inteligentnych, pamięci i biometrycznego. Obsługiwane są technologie Intel Anti-Theft i My WiFi. BIOS z funkcją Computrace pozwala śledzić laptop skradziony lub zagubiony. Dysk twardy jest chroniony systemem antywstrząsowym, który w razie uderzenia błyskawicznie parkuje głowice by zapobiec utracie danych.\nToshiba Tecra R840 — kamerka jest przeciętnej jakości\nW testowanym egzemplarzu brakuje modemu 3G, jednak dostępne na naszym rynku modele takowy mają wbudowany. Zintegrowana w ramce ekranu kamerka VGA generuje obraz nieco nieostry nawet w dobrych warunkach oświetleniowych. W słabych warunkach można zaobserwować umiarkowany poziom ziarnistości. Mikrofon jest całkiem przyzwoitej jakości. Do prywatnych rozmów taki zestaw wystarczy.\nDźwięki sączące się z nielicznych, umieszczonych nad klawiaturą otworków to prawdziwa katorga dla uszu. Zminiaturyzowane do granic możliwości głośniki nie nadają się do niczego poza dźwiękami systemowymi. Rozumiem, że białe kołnierzyki nie potrzebują membran harman/kardon, ale litości! Nie każdy jest masochistą, który lubi cierpieć przy odsłuchu z laptopa.\nJak przystało na rasowy laptop biznesowy Toshiba Tecra R840 została wyposażona w matową matrycę. Jej przekątna wynosi 14", a natywna rozdzielczość 1366 x 768 pikseli. Podświetlenie zrealizowane za pomocą diod LED jest mocne, choć nie dość równomierne. Możliwe jest bowiem wyróżnienie obrazów o różnej jasności. Niemniej jednak do pracy w terenie Tecra R840 się nadaje.\nToshiba Tecra R840 — kąty widzenia\nMatryca oznaczona symbolem TOS5091 to jednak prawdziwy festiwal przeciętności. Czerń jest zdecydowanie zbyt jasna, kontrast co najwyżej zadowalający, a paleta barw ograniczona. Do tego nasycenie kolorów nie jest najlepsze. Kąty widzenia również nie zachwycają i są ograniczone zarówno w pionie jak i poziomie. Trudno jednak tę przypadłość uznać za wadę w laptopie biznesowym.\nToshiba Tecra R840 to notebook stworzony do pracy w terenie. Praktyczne wykończenie, elegancki wygląd, smukła i dość lekka konstrukcja to atrybuty wielce pożądane w środowisku biznesowym. Bardzo pozytywne wrażenie sprawiają urządzenia wejścia, wśród których jest AccuPoint. Dzięki nim praca jest naprawdę wydajna i komfortowa.\nCieszą również bogate wyposażenie oraz dbałość producenta o należyte zabezpieczenie laptopa i zgromadzonych na nim danych oraz pokaźna liczba różnorodnych interfejsów. Oczywiście Toshiba Tecra R840 nie jest pozbawiona wad. Jej konstrukcja nie należy do najbardziej solidnych, głośniki ranią uszy, kamerka jest ledwo wystarczająca, a matryca poza matową powłoką nie wyróżnia się z tłumu.\nNaturalnie to zbyt mało, by wyciągnąć pełne wnioski i przekazać właściwy obraz testowanego laptopa, dlatego już teraz zapraszam na drugą część recenzji. W niej jak zwykle znajdziecie wyniki testów wydajnościowych wraz z omówieniem, informacje o kulturze pracy i temperaturach roboczych, dane o przebiegach na akumulatorze oraz rzetelną ocenę uzupełnioną listą mocnych i słabych punktów.\nToshiba Tecra R840 — stworzona do pracy [test cz. 2]\nlaptop dla biznesmenatestylaptop dla biznesulaptop do pracy w terenieRecenzjeNotebookiLaptopy\n„Banana Phone” nabiera koloru Jak jeszcze wygodniej skracać adresy URL? DVD z klasą Hourglass Lantern - klepsy-lampka Laserowy projektor Sanyo Oto torba, która oczyszcza wodę. Czy uratuje życie tysiącom ludzi? Renesans kaset magnetofonowych: trend na przekór cyfryzacji Nowe kina domowe Sony Nowiutki laptop dla gracza od Asusa Alicja w Krainie Czarów na Blu-ray (póki co) bez 3D Soda Seal - zamykane puszki do napojów Blu-ray tylko do 50GB!


Wystawa Dior Designer of Dreams w Victoria & Albert | HarpersBazaar.pl\nYves Saint Laurent przed londyńskim butikiem Diora, 1958 rok / materiały prasowe Victoria & Albert Museum\nJeśli kochacie paryską elegancję z dawnych lat, nie możecie przegapić tej wystawy\n„Christian Dior: Designer of Dreams” to jedna z najważniejszych wystaw tego roku.\nchristian dior yves saint laurent paryski styl francuski styl wystawy wydarzenia\n„Nie ma innego kraju na świecie, poza moją ojczyzną, którego styl życia kochałbym tak bardzo. Kocham angielskie zwyczaje, angielską grzeczność, angielską architekturę. A nawet angielską kuchnię” – przed laty żartował Christian Dior, założyciel jednego z najsłynniejszych francuskich domów mody. Nie dziwi więc, że po Paryżu, to właśnie w Anglii, a konkretnie w londyńskim Muzeum Wiktorii i Alberta zorganizowano wystawę poświęconą twórczości projektanta oraz jego następców – na czele z Ives'em Saint Laurentem, Johnem Galliano oraz Marią Grazią Chiuri. To jedno z najważniejszych wydarzeń tego typu w tym roku.\nA post shared by Victoria and Albert Museum (@vamuseum) on Jan 29, 2019 at 10:46am PST\nWystawa „Christian Dior: Designer of Dreams” w Muzeum Wiktorii i Alberta w Londynie\nWystawa, którą można oglądać od 2 lutego do 14 lipca 2019 roku, to zbiór ponad pięciuset najbardziej ikonicznych projektów francuskiego domu mody od 1947 roku do współczesności. Wśród nich znajdziemy nie tylko te, które na zawsze zmieniły bieg historii mody, ale i takie, które podkreślają związek domu mody z Wielką Brytanią. Najlepszy przykład? Wśród eksponatów gwiazdą jest suknia uszyta w 1951 roku specjalnie na 21. urodziny księżniczki Małgorzaty.\nOstatnia księżniczka, czyli burzliwa historia młodszej siostry królowej Elżbiety II.\nCiekawostka? Zdjęcie, które w kreacji zrobił księżniczce Cecil Beaton, znalazło się na okładce edycji specjalnej brytyjskiego wydania BAZAAR, które w czasie trwania wystawy kupicie w muzealnym sklepie z pamiątkami.\nNa zwiedzających czekają także: niepokazywane dotąd wykonane ręcznie kreacje haute couture domu mody, odręczne szkice samego Christiana Diora, finezyjne flakony perfum oraz archiwalne zdjęcia obrazujące najważniejsze wydarzenia z historii Diora. To trzeba zobaczyć!\n10 złotych myśli Christiana Diora.\nChristian Dior z modelką Lucky, 1955 r. / fot. materiały prasowe Christian Dior\nChristian Dior z modelką Sylvie, 1948 r. / fot. materiały prasowe Christian Dior