forum.zgorzelec.info • Wyświetl temat - Santo subito... tylko co mnie to obchodzi?\nDzisiaj jest 20 sty 2019, 2:33\nSanto subito... tylko co mnie to obchodzi?\n: 02 kwie 2006, 15:48\nProponuję zakończyć temat, po prostu ją zignorować, bo młotkiem do głowy niczego jej nie wtłuczemy, miejmy nadzieję, że z czasem zrozumie...\nJa się uważam za nieomylną? To raczej wy tak macie. Gdy dałam tu temat o papieżu to liczyłam, że ktoś mi napisze "coś", co mi być może udowodni, że papież był kimś wyjątkowym. Tymczasem wywiązała się gombrowiczowska dyskusja:\ni tak do znudzenia: dlaczego cenimy papieża? -Bo wielkim Polakiem był!\nZero argumentów, zero konkretów a jedynie: jesteś durną frustratką, która się na niczym nie zna, weź sobie poczytaj o papieżu i zastanów się nad sobą, bo się ośmieszasz tym co piszesz\nA mnie interesuje nie to czy i dlaczego był wielki tylko to, jaki wpływ wywiera na was i na wasze życie? Skoro był dla was autorytetem to jesteście: wierzącymi i praktykującymi chrześcijanami, regularnie chodzicie do kościoła i modlicie się, jesteście przeciw antykoncepcji, aborcji i eutanazji, wiecie czego uczył papież i wprowadzacie to w życie - zgadza się?\nChciałam, abyście napisali jak wcielacie nauki papieża w życie a nie puste formułki przepisane z gazety czy gdzieś zasłyszane. Gdybyście to napisali, to wierzyłabym w wielkość i wyjątkowość JP2. Bo wiedziałabym, że jego nauczanie nie przeszło bez echa, że te miliony wiernych słuchały jego słów i dzięki nim zmieniały siebie i swoje życie.\nPustą dyskusję, bezsensowne przeciąganie liny "kto ma rację" zawdzięczacie tylko sobie. Ja chciałam rzeczowej i kulturalnej wymiany poglądów. Nie udało się...\n: 02 kwie 2006, 17:41\nSkoro był dla was autorytetem to jesteście: wierzącymi i praktykującymi chrześcijanami, regularnie chodzicie do kościoła i modlicie się, jesteście przeciw antykoncepcji, aborcji i eutanazji, wiecie czego uczył papież i wprowadzacie to w życie - zgadza się?\nPisałam wcześniej: jestem ateistką, nie wierzę w Boga, nie chodzę do kościoła w ogóle, jestem za antykoncepcją, aborcją i eutanzją w pewnych okolicznościach. Wiem jednak czego uczył Jan Paweł II i staram się na swój sposób żyć według jego "wyznaczników". Cenię go jako Człowieka, nie jako głowę Kościoła katolickiego. Był i jest dla mnie kimś wyjątkowym, kimś kto odważył się na rozmowę z przywódcami innych Kościołów, a to bardzo odważne. Przyczynił się również do obalenia komunizmu w Europie, pomagał na swój sposób biednym i chorym - nikogo nie odrzucał, nie stosował porównań, starał się każdemu pomóc.\nI za to go cenię i szanuję.\n: 02 kwie 2006, 17:52\nWiększość użytkowników biorących udział w tej dyskusji nie potrafi na tyle otworzyć umysłu żeby zrozumieć że człowieka mającego odmienne poglądy od promowanego wszem i wobec schematu. Nie możecie przyjąć do wiadomości że ktoś ma inne zdanie. Waszą reakcją na "wywrotowe" przekoniania jest zaniechanie traktowania osoby równożędnego partnera w dyskusji, zignorowanie jej i sprowadzenie do roli prowokatora wygłaszającego kontrowersyjne kwestie wyłącznie dla zwrócenia na siebie uwagi. Sugestie zamknięcia, ocenzurowania tematu ponieważ ktoś "nie płakał po papieżu". Witajcie w katolandzie.\nNajbardziej w tej całej szopce, którą fundują nam współobywatele przeraża mnie jednak obłuda. Medialna histeria, mająca na celu uczynienie z JP II przedmiot ślepego kultu milionów polaków powoduje, że przeżywanie rocznicy śmierci staje się spłycone do swoistej "mody", czegoś co wypada. Widzimy rozpaczających ludzi, wielu żekomo cudownie zmienionych przez boskie oddziaływanie papieskiej siły, zaprzestających waśni i stających się pokornymi barankami. Taki wizerunek kreuje większość stacji telewizyjnych, radiowych i inne media. Ckliwe statusy na gg , zmieniona oprawa portali internetowych i tysiąc innych sposobów którymi koniecznie chcemy uzewnętrznić naszą wielki żal. Każdego prywatną sprawą jest w jaki sposób chce czcić lub nie "narodową tragedię", nie wnikam w to. Jest tylko jedno ale. Kończy się msza, uroczystość żałobna czy inny spęd i wszystko wraca do normy. Alkocholicy wracają do picia, zwyrodnialcy do bicia żon a kibice do wkładania sobie kos pod żebra, życie toczy się dalej swoim rytmem.\n: 02 kwie 2006, 18:35\nTrue dlaczego uparłeś się , że ludzie , którzy mają odmienne zdanie są negowani i uważani za prowokatorów ? Nie o to mi chodzi . Każdy wyraża swoje zdanie ale powinnien przy tym brać pod uwagę uczucia innych . Powinien mieć na tyle kultury by szanować poglądy i racje osób biorących udział w dyskusji . Sam temat ma już nutę lekceważącą ,, co mnie to obchodzi " . A są tacy , których obchodzi .\n: 02 kwie 2006, 18:39\nobłuda? - true - hehe, litości, szkoda, że nie znalazłem wątków sprzed roku. jak się mylę, to odszczekam\n: 02 kwie 2006, 18:47\nPisałam wcześniej: jestem ateistką, nie wierzę w Boga, nie chodzę do kościoła w ogóle, jestem za antykoncepcją, aborcją i eutanzją w pewnych okolicznościach. Wiem jednak czego uczył Jan Paweł II i staram się na swój sposób żyć według jego "wyznaczników".\nRację mają ci, którzy mówią, że życie według nauk papieża (i ogólnie katolicyzm) przypomina supermarket - każdy wybiera to, co mu pasuje, co jest mu wygodne.\nPowtórzę to, co cytowałam wcześniej:\nTen sam naród, który ostatnim razem był na niedzielnej mszy w poprzednim stuleciu. Ten sam naród, który zapomniał o spowiedzi świętej. Ten sam, który wbrew naukom papieża (*cenzura ale chodzi o synonim do psuć) się przed ślubem, krzyczy za aborcją, stosuje antykoncepcję i pogardza Rydzykiem.\nBTW: gratuluję wam hipokryzji\n: 02 kwie 2006, 19:36\nBlind_mind88 nam gratulujesz hipokryzji , ok . Ale powiedz czy tak jesteś wspaniała ? Masz gdzieś odczucia i poglądy innych . Nie szanujesz ich zdania.\n: 02 kwie 2006, 21:35\nAsiu nie daj się prowokowac i wciągać w bezsensowne dyskusje\n: 03 kwie 2006, 5:56\nW którym miejscu napisałam, że uważam się za wspaniałą osobę, nieomylnego geniusza i Bóg wie jeszcze kogo? To raczej wy mi wmawiacie, że tak myślę. Zmuszacie mnie do szanowania waszych opinii i uczuć. A czy sami szanujecie moje poglądy i uczucia? Nie, bo "punkt widzenia zależy od miejsca siedzenia". Dla was tolerancja poglądów innych odbywa się na zasadzie "Co twoje to moje, a co moje to nie ruszaj".\nA co do gratulacji: tak, gratuluję wam (i to jeszcze raz) hipokryzji, bo ją udawadniacie na każdym kroku. Wielki człowiek, wielki człowiek, ale jego słowa mi zwisają... jestem za aborcją, eutanazją, antykoncepcją itp., a jego nauki o poszanowaniu godności człowieka i życia nienarodzonych mam głęboko w dupie- tak wygląda wasz szacunek dla papieża, tak wygląda autorytet. Gratuluję.\n: 03 kwie 2006, 7:45\nJeśli chodzi o Twoje przytoczenie ze strony z blogiem - to uważam że podzielanie poglądów autora jest czystym kretynizmem.\nPokolenie Jana Pawła II jest taką samą nazwą jak pokolenie młodopolskie, solidarność itp. Nazwa jest ogólna gdyż Jan Paweł był na tyle długo papieżem że wychowało się za jego kadencji całe pokolenie - i nie chodzi tu o wyznanie i słuchanie Rydzyka:)\nPapież nauczał że trzeba być dobrym - a nie zawziętym katolikiem,\nnauczał miłości bliźniego - a nie chodzenia do kościoła, rozważania wszystkiego według wartości także chrześcijańskich. Szanuję i podziwiam go za to czego nauczał a nie za to kim był - bo czy to byłby polak, niemiec, rusek czy czech , itp - mój szacunek i podziw nie zmalał by wcale. Polska jest dumna - i jak najbardziej powinna być dumna papież POLAK rozsłąwił nasz kraj swoją skromnością , zaangażowaniem i miłością - a wady o których piszesz -pedofilia itp. - miał na to taki sam wpływ jaki i na inne rzeczy -w Watykanie napewno nie rządzi papież!!!! Powinnaś być dumna czy też wierzysz czy nie że Twój rodak okazał się być KIMŚ - a nie tak jak większośc świnią która dorwała się do koryta. Jan Paweł II był głową kościoła przez ponad 20 lat i co przez ten czas zdobył - fortunę?Nie - zdobył szacunek i uznanie nawet miłość milionów ludzi na całym świecie - myślisz że to mało ? - Nie przekonuje Cię to? A jeśli chodzi o media - rochę wyrozumiałości(wiele osób to ogląda)a Ty możesz iść na spacer albo do kina:) Tv nie jest dyktatorem życia:))))))\n: 03 kwie 2006, 11:38\nnauczał miłości bliźniego - a nie chodzenia do kościoła, rozważania wszystkiego według wartości także chrześcijańskich. Szanuję i podziwiam go za to czego nauczał a nie za to kim był - bo czy to byłby polak, niemiec, rusek czy czech , itp - mój szacunek i podziw nie zmalał by wcale. Polska jest dumna - i jak najbardziej powinna być dumna papież POLAK rozsłąwił nasz kraj swoją skromnością , zaangażowaniem i miłością - a wady o których piszesz -pedofilia itp. - miał na to taki sam wpływ jaki i na inne rzeczy -w Watykanie napewno nie rządzi papież!!!! Powinnaś być dumna czy też wierzysz czy nie że Twój rodak okazał się być KIMŚ - a nie tak jak większośc świnią która dorwała się do koryta. Jan Paweł II był głową kościoła przez ponad 20 lat i co przez ten czas zdobył - fortunę?Nie - zdobył szacunek i uznanie nawet miłość milionów ludzi na całym świecie - myślisz że to mało ? -\nPięknie napisane zgadzam się w stu procentach z Tobą\n: 03 kwie 2006, 11:47\njestem za aborcją, eutanazją, antykoncepcją itp.,\nJa też jestem za, ale nie wyrazam tego w taki sposób jak Ty. Troszkę lekceważący i olewatorski(chodzi mi o tytuł wątka) Papież zrobił sporo dobrego a przede wszystkim dawał ludziom nadzieje. Nie powinno się go tak krytykować ostro jak Ty to robisz blind_mind88. Ale każdy ma prawo do wyrażenia swojego zdania Ty to zrobiłaś i gratuluję odwagi bo tym samym weszłaś do "paszczy lwa". Może miałaś na celu prowokoacje jeśli tak to udało Ci się i to perfekcyjnie\nA wszelkiego rodzaju media rzeczywiscie moim zdaniem przesadzają!!! Tak samo jak rodzice dzieci urodzonych 02.04.2005 w okolicach Wadowic. Połowa z tych dzieci ma na imię Karol lub Karolina. Rodzice zamiast świętować pierwsze roczek swoich pociech są pogrążeni w żalu i smutku. Lekka przesada a może nawet nie lekka .\n: 03 kwie 2006, 14:21\nOdwaga????????????????????????????????????????? Anonimowa wypowiedź to nie jest dowód odwagi, to manifestacja, że ja mam inne poglądy, chcę aby je też brano pod uwagę i chciałabym ten dzień przeżyć jak każdą niedzielę - w spokoju, z najważniejszą dla mnie osobą. Nie potrzebuję tej całej medialnej szopki - zwłaszcza, że zbliża się Wielkanoc nie Boże Narodzenie. Chcę tego dnia móc głośno puścić muzykę, śpiewać, tańczyć, śmiać się i żeby nikt przy tym nie patrzył się na mnie jak na wariatkę bo śmieję się w tak wyjątkowym dniu.\n: 03 kwie 2006, 18:26\nKult JPII osiąga w Polsce apogeum. Mnóstwo ludzi robi na tym kasę, wielu polityków zapewnia sobie stołki, w każdy możliwy sposób próbując przypodobać się społeczeństwu poprzez "wielbienie" papieża Polaka. Przy okazji tej nierównej dyskusji chciałbym zadać pytanie:\ndlaczego Karol Wojtyła, człowiek z krwi i kości pozwolił już za swego życia zrobić z siebie boga? Przecież to jest bałwochwalstwo - największy grzech, jakiego może dopuścić się śmiertelnik.\nGdyby JPII zarządził, że zabrania nazywać się "Ojcem Świętym", że zabrania wystawiać sobie pomniki (średnio 100-300tys. zł za sztukę), za których cenę można wykarmić głodujące polskie dzieci, gdyby zreformował Kościół<rotfl> - jego poprzednik próbował, to go otruli (teoria spiskowa), to bym powiedział, że był dobrym człowiekiem.\nI niech mi nikt nie mydli oczu naukami JPII, bo gadanie o miłości, o poszanowaniu bliźniego, o niezabijaniu i wogóle, co dobre a co złe, to każdy normalny człowiek wie sam z siebie.\nDla mnie szczytem papieskiego lizusostwa jest nazywanie wszystkiego, co się da, imieniem Jana Pawła Drugiego. Obok mojego mieszkania jest niedawno otwarta hala sportowa.....oczywiście im. JPII. Czy Polska nie miała i nie ma wielkich sportowców? Dlaczego halę nie nazwano imieniem Wł. Komara albo Kusocińskiego na przykład?\nDlaczego szpitale, przedszkola mają ten sam smutny los? Przedszkolakom wciska się, że papa wielki był i tak się ma nazywać przedszkole - im. JPII. A dlaczego nie im. M. Konopnickiej? A może Jana Brzechwy. Wątpię, czy papy wypociny przebiją świetne wiersze Brzechwy.\nAle to jest Polska właśnie. Witamy w katolickim Średniowieczu.\n: 03 kwie 2006, 18:34\nA co do gratulacji: tak, gratuluję wam (i to jeszcze raz) hipokryzji, bo ją udawadniacie na każdym kroku. Wielki człowiek, wielki człowiek, ale jego słowa mi zwisają... jestem za aborcją, eutanazją, antykoncepcją itp., a jego nauki o poszanowaniu godności człowieka i życia nienarodzonych mam głęboko w dupie- tak wygląda wasz szacunek dla papieża, tak wygląda autorytet. Gratuluję. Confused\nPewnie tak....,. lub jakoś tak.\nA więc (to moja opinia) -tak.\nI dobrze nam z tym!\nMasz ze sobą problem? Nie możesz tego zaakceptować?\nSzukaj ( może?) rozwiązania u lekarza?\nMY uczciliśmy pierwszą rocznicę śmierci WSPANIAŁEGO człowieka.\nI zapewniam cię.\nBędziemy JUŻ tak czynić ZAWSZE!\nMasz więc POWAŻNY problem......\nBy się z tego "wywinąć" wypada ci wyjechac gdzieś do Papuasów?\nOni moze nie słyszeli o szlachewtności TEGO człowieka.\nJeśli tyle argumentów, jaka na JEGO temat jest dostępna WSZĘDZIE, Cię nie przekonuje, jeśli zdanie setek milionów (miliardów?) ludzi Cię nie przekonuj, to........wybacz.\nTo ręce opadają. I......... i juz nic.Bo za duzo powiem.\nGdyby ludzkość składała się z SAMYCH takich ludzi, bylibyśmy JUŻ w niebie.\nŻałujemy, że nie jesteśmy tacy jak ON.\nStaramy się. Ty pewnie nie?\nI w przeciwieństwie do Ciebie, my CIEBIE nie ATAKUJEMY za Twoje niezaspokojone pragnienie tańca i hulanki w TAKI dzień.\nTańcz i hulaj! Twoja sprawa.\nA nam nie przeszkadzaj, nie rozpraszaj swymi egzystencjalnymi problemami.\nA teraz, proszę- wyłącz się- co _najmniej_ z tego wątku..\nA co do innych wątków?\nJuz się dałas poznać. Masz LICZNE grono fanów....\nKogo jeszcze dopisać?\nPowiem otwarcie: uważam, że stać mnie na większy i lepszy autorytet. Papieża-Polaka nie traktowałam jak Boga, jego słowa niewiele dla mnie znaczą. Bo dla mnie totalną porażką była ślepa walka z antykoncepcją, aborcją i eutanazją przy jednoczesnym niedostrzeganiu problemu pedofilii księży.\nJaki Większy ty masz autorytet, gdzie?!\nNawet cię nie prosze o odpowiedz!\nTy jestes po prostu hipokrytką! ;/\nTy nie możesz TAK uważać szczerze. Coś takiego jest po prostu nie_normalne!.\nTy czekasz, i obserwujesz-jak bardzo się z mrowisku "zagotuje" po ogłoszeniu swych/twych rewelacji.\nMasz odwagę. Inaczej -to nazywa -czelność.\nDobrze, że spoza klawiatury.\nTakie postępowanie jest ŻAŁOSNE.\n"Idz, i nie grzesz więcej..."\nJuz Ty wiesz, (niebieski)!\n. (jak w tym kawale o milicjantach)\nChciałoby się powiedzieć otwarcie ............\nAle nie zniżę się do Twego poziomu prowokacji.\nCzas na założenie "haczyka".na Ciebie.\nOstatnio zmieniony 03 kwie 2006, 19:01 przez z_drw, łącznie zmieniany 1 raz


Materiały stosowane w męskiej garderobie... - Styl mężczyzny okiem kobiety\nMateriały stosowane w męskiej garderobie…\nHome Styl Mężczyzny Materiały stosowane w męskiej garderobie…\nprzy wyborze garnituru na pewno w pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę na właściwy krój marynarki i spodni – mężczyzna powinien wyglądać w garniturze perfekcyjnie.\nAby tak było, należy wybrać odpowiedni fason, dobry materiał oraz zwrócić uwagę na doskonałe wykończenie, wówczas garnitur będzie zdecydowanie najlepszą inwestycją dla mężczyzny – i to na kilka lat. Kwestia kolorów pozostaje niezmienna: granat i szarość (klasyka mody męskiej) to barwy ponadczasowe i jak dotąd nie wyłoniły się inne, które miałyby zdetronizować garnitury w tych kolorach.\nGdy znajdziemy już garnitur, w którym będziemy czuć się dobrze (ubranie powinno być wygodne i praktyczne, niekrępujące ruchów), zapoznajemy się z informacjami zawartymi na metce, dotyczącymi tkaniny, jak również sprawdzamy wykończenie ubrania. Ważny jest tu każdy szczegół, nawet rodzaj materiału, z którego wykonana jest podszewka. Zazwyczaj to właśnie po niej poznajemy klasę wyrobu, zwracając uwagę na to, czy wysoka cena jest uwarunkowana jakością materiału, co w przypadku podszewki ma znaczenie. Znani producenci umieszczają na niej swoje logo, ale bardziej chodzi tu o użycie naturalnych materiałów do wykonania podszewki, zapewniających komfort użytkowania.\nNie ma wątpliwości, że ubrania uszyte z czystej wysokoskrętnej wełny, kaszmiru i innych wysokogatunkowych tkanin będą znakomicie się układać, dopasowywać odpowiednio do ciała. I właśnie za to płacimy, to jest ten luksus.\nNa lato wybierzmy 100-proc. wełnę 140’s lub nawet Super 160’s, mieszanki wełny z jedwabiem, a na gorące dni jedwab z lnem lub 100-proc. len. Nie trzeba się bać jedwabiu lub domieszki lnu w składzie tkaniny. Materiały z najlepszych manufaktur z jedwabiem i lnem mogą mieć lekkie zagniecenia po tym, jak usiedliśmy, ale wystarczy się przejść i w kilkanaście minut tkanina się wygładza. Tkaniny w 100% wełniane nie powinny się gnieść wcale.\nGarnitur lub marynarka na ciepłe dni powinny być uszyte bez podszewki, co nadaje ubraniu lekkość i przewiewność. I tu sprawdza się kunszt krawca. Zwróćmy uwagę, żeby wszystkie szwy były obszyte lamówką, a kieszenie wewnętrzne precyzyjnie wykończone. Marynarka od wewnątrz musi wyglądać równie pięknie.\nPrzez długi czas uważano, że wytrzymały garnitur może być uszyty z wełny Super 120’s, nie wyżej. Przekonaliśmy się jednak, że nowoczesne technologie pozwalają uzyskać bardzo odporne gatunki wełny Super 130’s, a nawet Super 140’s zarazem lekkiej i cienkiej, a do tego przyjemnej w dotyku. Mistrzami w produkcji gładkich i pięknych tkanin wełnianych od pokoleń były manufaktury włoskie. Obecnie również renomowane fabryki angielskie posiadają w swojej ofercie linie z tkaninami, które w dotyku nie ustępują włoskim (Dormeuil,Holland & Sherry).\nZawsze powinien występować dobry stosunek jakości do ceny.\nCeny szlachetnych materiałów nie są niskie, jednak w przypadku tkanin, które bezpośrednio dotykają naszego ciała (koszule, spodnie), warto zapłacić więcej. Zanim kupimy czy też zamówimy garnitur lub marynarkę, sprawdźmy dostawcę tkaniny – krawiec lub też sprzedawca w salonie zawsze udzieli nam informacji o producencie i składzie.\nWażne jest, od jakich owiec i jagniąt pobrana została przędza. Najlepsi sprowadzają wełnę z Australii i Nowej Zelandii, gdzie pastwiska są najczystsze. Barwienie wełny powinno odbywać się wyłącznie za pomocą barwników naturalnych, a płukanie w cyklu produkcyjnym czystą wodą z górskich potoków. Takie wełny znajdziemy u Lanificio Carlo Barbera, Drapers i Tessitura di Quaregna Ghione. To najlepsza, najzdrowsza i najpiękniejsza wełna. Zwróćmy uwagę na skład: wełna jagnięca (WV) jest delikatna i nie gryzie. Wełna owcza (WO) charakteryzuje się bardzo wysoką wytrzymałością i sprężystością. Dodatek moheru (WM) nada szlachetny połysk (często widzimy domieszkę moheru w tkaninach smokingowych). Nie bójmy się, jeśli zobaczymy w składzie 1-2% elastanu lub 2-5% poliamidu – zostały dodane, aby uczynić tkaninę jeszcze bardziej praktyczną.


Ubezpieczenie samochodu – czy trzeba ze sobą wozić potwierdzenie OC? - HotMoney\nUbezpieczenie samochodu – czy trzeba ze sobą wozić potwierdzenie OC?\nMichał Fiszer 2019-02-27 Motoryzacja, Prawo, Przepisy, Ubezpieczenia, Ubezpieczenia komunikacyjne Brak komentarzy do Ubezpieczenie samochodu – czy trzeba ze sobą wozić potwierdzenie OC?\n1.10.2018 r. zmieniły się przepisy dotyczące posiadania przy sobie dowodu rejestracyjnego, ale i ubezpieczenia OC. Dawniej należało wozić ze sobą wymagane dokumenty, teraz takiego obowiązku nie ma. Policja nie może ukarać kierowcy, który nie ma ze sobą polisy czy dowodu rejestracyjnego. Czasami jednak warto takie dokumenty mieć. Jakie więc dokumenty trzeba mieć przy sobie będąc kierowcą?\nczy trzeba wozić dowód rejestracyjnystrono


[21/08/2021] Mistrzostwa polski DJ-ów w gdańskiej 100czni – IDA Poland 2021 | uptone.pl - Sprzęt muzyczny, koncerty, poradniki i recenzje\nStrona główna Studio&Tech Mistrzostwa polski DJ-ów w gdańskiej 100czni – IDA Poland 2021\nIDA (International DJ Association) to międzynarodowa organizacja zrzeszająca DJ-ów z całego świata, która powstała w 2006 roku. Należy do niej aż 15 krajów członkowskich. Mistrzostwa IDA Poland 2021 powered by Technics to wydarzenie skierowane do profesjonalistów, amatorów oraz pasjonatów DJ-ingu, muzyki i lifestyle’u. Impreza od lat cieszy się ogromną popularnością wśród słuchaczy, co najlepiej świadczy o wysokiej klasie i randze polskich artystów na arenie międzynarodowej.\nPrzewodnią ideą IDA jest promocja turntablizmu, czyli formy posługiwania się gramofonem i mixerem jako pełnoprawnymi instrumentami muzycznymi. Chciałbym serdecznie zaprosić wszystkich pasjonatów DJ-ingu, zajawkowiczów ciętych dźwięków, jak również koneserów dobrej muzyki na tegoroczną edycję Mistrzostw Polski DJ-ów IDA Poland 2021, która odbędzie się w 100czni\n– mówi Krass-T, dyrektor IDA Poland\nMistrzostwa IDA Poland 2021 rozpoczną się w samo południe i zakończą późno w nocy klimatycznym after party w 100czni. Lokalizacja jest nie bez znaczenia. To nowy projekt kulturalny, który przenosi na trójmiejski grunt klimat znany z innych dużych europejskich miast. Za pomocą kontenerów cargo na terenie Stoczni Gdańskiej powstało #mia100wmieście – ekosystem, który przyciąga połączeniem artystycznego nieładu, mocą kulturalnych wydarzeń, wysoką jakością jedzenia i niezobowiązującą atmosferą. Dobrej muzyce podczas Mistrzostw IDA Poland 2021 będzie więc towarzyszyła jedyna w swoim rodzaju przestrzeń w odświeżonej, miejskiej odsłonie.\nWięcej informacji można znaleźć na oficjalnym fanpage’u IDA Poland na Facebooku oraz w wydarzeniu Mistrzostwa Polski DJ-ów IDA 2021.\nMistrzostwa polski Dj-ów


Czym jest Lisk? / Zima w świecie krypto / / Finas #8 - Askomputer\nBezpieczeństwoTeksty3 komentarze 0\nZima w świecie krypto\nNie jest tajemnicą, iż cykl FINAS, którego właśnie czytasz ósme wydanie poświęcony jest głównie technologii blockchain oraz kryptowalutom. Do tej pory w głównej mierze skupiałem się na ICO. Jak jednak niektórzy twierdzą, „Winter is coming for ICO”. Oczywiście, ja bym tak bardzo nie demonizował całego zjawiska inwestowania w nowe projekty, jednak faktem jest, iż spora dawka funduszy inwestorów wyleciała z ich portfeli. Obecnie debiutujące ICO nie zbierają już tak zawrotnych kwot jak jeszcze 1-2 miesiące temu. Do niedawna zebranie 30 milionów dolarów za sam pomysł było normą. Obecnie bez działającego prototypu raczej nie ma sensu startować ze zbiórką. Dla porównania dodam, iż we wrześniu łącznie wszystkie ICO zebrały 850 milionów dolarów. W październiku było to zaledwie 120 milionów zielonych.\nPonadto, zima w świecie ICO jest związana również z samymi cenami tokenów poszczególnych projektów. A te lecą mocno w dół. W tym przypadku wpływ ma głównie fork Bitcoina, o którym znajdziecie więcej W TYM MIEJSCU. Moim osobisty zdaniem jest to bardzo dobra sytuacja. Dzięki temu zjawisku, kapitalizacja nowych projektów jest zdecydowanie na niższym poziomie. Aczkolwiek, takie zyski jak 700-800% tuż po debiucie będzie teraz rzadkością. Moim zdaniem zdecydowanie bardziej będzie się opłacać kupować altcoiny na giełdzie. Przykładowo, na Etherdelta gdzie kurs często jest niższy niż na innych giełdach.\nOsobiście, obecnie mam na oku głównie forki Bitcoina oraz LISK. Ten drugi jest dosyć ciekawą i perspektywiczną w tym miesiącu inwestycją. Lisk jest chyba jedną z najbardziej popularnych w Polsce kryptowalut. Wystarczy spojrzeć na grupę na Facebooku poświęconą temu zagadnieniu. Nie tylko znajdziemy tam sporą grupę użytkowników, lecz wyjątkowo dużą aktywność i co za tym idzie, porządną dawkę wiedzy ze świata Blockchain.\nCzym się wyróżnia LIsk? Przede wszystkim na wykopanie tej waluty wymagana jest zdecydowanie mniejsza ilość prądu niż w przypadku Bitcoina czy Ethereum.\nWedług oficjalnej informacji na blogu Liska, podczas konferencji, która wydarzy się 22 listopada ogłoszone zostaną informację na temat rebrandingu Liska. Osobiście liczę, że po tym okresie kurs wyskoczy mocno w górę i do czasu konferencji będę się starał dosypać Liska do worka. Aczkolwiek, pamiętajcie, że jest to jedynie moja strategia i nikomu niczego nie doradzam.\nOdnośnie wspomnianej grupy na Facebooku to poszukajcie LISK Polska.\nNa koniec ciekawostka ze świata kryptowalut.\nNa Syberii użyli koparki kryptowalut do ogrzewania mieszkania. To jest dopiero źródło energii odnawialnej 😀\nPo więcej odsyłam do tego filmu:\nbitcoinBitcoinGold #liskblockchainetherdeltaetherumethreumforkfork bitcoinicokryptowalutyliskSegWit2x\nPoprzedni wpisFork Bitcoina\nNastępny wpisNajnowsze rozwiązania z dziedziny bezpieczeństwa danych


Tanuki-Czytelnia - Przygody Brata Kleofasa: rozdział 1\n"Chodzi lisek koło drogi, nie ma ręki ani nogi" Wyliczanka dziecięca\nNie mogę się ruszyć. Nie mogę...\nNie mogę krzyczeć.\nŻywiłem nadzieję, że nie spędzę kolejnej nocy pod chmurką, gdzie dziki zwierz i ciemne moce grasują, także zaczynałem się już poważnie martwić, gdyż zmierzchało, a z brzucha dobiegało coraz głośniejsze burczenie. Lecz kiedy las zaczął się na dobre rozrzedzać, odetchnąłem z ulgą. Nie wiem czemu ale źle się w nim czułem, ponieważ każde trzaśnięcie gałęzi czy konaru, większy podmuch wiatru wywoływał we mnie dreszcze przerażenia, a przecież nie należę do ludzi strachliwych. Jak by zastała mnie tam noc, na pewno bym nie spał, tylko zaryzykowałbym dalszą jazdę po dukcie w całkowitej ciemności. Dziwny ten las, taki nieprzyjazny, pierwszy raz z czymś takim się spotkałem.\nKu mojej radości, po stosunkowo krótkiej jeździe przez pola, zauważyłem malutkie budynki a za nimi w oddali mój cel podróży. Już niedługo będę mógł zakosztować kąpieli, wieczerzy i zapaść w długi, długi sen.\nWjechałem powoli do sioła i zamiast gorącego przyjęcia, przywitała mnie cisza i wszechogarniająca pustka, podobna do tej z lasu. Odgłos kopyt konia szedł dalekim echem po wiosce, hen aż do lasu i nawet jeden pies z kulawą nogą na mnie nie zaszczekał. Budynków w niej nie było dużo, ale wystarczająco, żeby zaobserwować, że ludzie albo śpią, albo poszli w pole, a może po prostu schowali się gdzieś. Było za wcześnie na sen i za późno na rolę, więc raczej musieli się schować w swoich ziemiankach lub tam, gdzie Książę Pan chodzi piechotą. Nagle zobaczyłem błyszczące i przerażone oczy wpatrzone we mnie zza węgła malutkiej chaty. Gdy tylko ten ktoś zorientował się, że został zauważony, szybko się odwrócił i schował się w głąb izby.\nDziwni ludzie, których strach ogarnia na widok pojedynczych przejezdnych, a przecież mają niedaleko stąd kasztel. Zwłaszcza, że po ostatniej wojnie bać się zbójów i oddziałów wolnych najmitów nie powinni, bo te po ostatniej wojnie albo zostały roztarte w proch przez władcę, albo same się rozwiązały i wojacy wrócili z łupem do swoich domów.\nMoże wieśniacy wcale się nie bali się rabusiów, tylko... No cóż mam nadzieję, że pogłoski usłyszane od biskupa okażą się zwykłymi zabobonami i jedną wielką pomyłką. Skończyły się dla mnie wygody dużej metropolii i nastał czas prostego wieśniaczego życia. Na szczęście moich starych kości, zza zakrętu wyłoniły się wreszcie szare zabudowania klasztoru, mojej nowej siedziby. W momencie, gdy podjechałem do bramy, zerwał się wieczorny, nieprzyjazny zimny wiatr. Chociaż byłem tak blisko, praktycznie u celu podróży, nadal nie czułem się bezpiecznie, gdyż dalej niosłem na barkach duszący ciężar lasu. Dziwne, że słońce ledwo chyli się ku zachodowi, i już chowają się przed pierwszym lepszym. Postałem chwilę, przed główną bramą i gdy nie zobaczyłem żadnego ruchu z tamtej strony, krzyknąłem:\n- Otwórzcie wrota, dobrzy ludzie! - odpowiedziało mi echo i burczący brzuch. Skoro gościnnością tutaj nie grzeszą, to w takim razie mam nadzieję, że braciszkowie w ogóle nie grzeszą i nie łamią przykazań. Koń zaczął się niecierpliwić jeszcze bardziej niż ja i nerwowo przestępował z kopyta na kopyta. Byłem całkowicie wyczerpany zarówno fizycznie i psychicznie, lecz zebrałem się ostatkiem sił i krzyknąłem:\n- Otwórzcie wrota! Dobrzy ... - głos uwiązł mi w zaschniętym gardle.\n- Kto tam? Bo psami poszczujemy! - usłyszałem zduszony głos zza muru.\n- To tak witacie nowego przeora?! Jestem Ojciec Kleofas, cztery dni do was jechałem, musieliście przecież wiedzieć o moim rychłym przybyciu. - Po dłuższej chwili, gdy już zaczynałem się irytować, na szczęście moich nowych podwładnych, usłyszałem gwałtowną rozmowę za murem, między kilkoma mnichami. Po czym jeden z tych co było najwięcej słychać, krzyknął:\n- Wybaczcie Ojcze tę ostrożność, lecz czasy są nieciekawe i mnóstwo motłochu kręci się w okolicy!\n- Szybko, otwierać te drzwi, to nowy przełożony! - usłyszałem ten sam głos, już nie do mnie skierowany. Potężne dębowe drzwi otworzyły się z przeraźliwym skrzypieniem starych, dawno nienaoliwionych zawiasów.\nPo krótkiej chwili wpuszczono mnie do środka i zobaczyłem grupkę mnichów tłoczących się na podwórzu. Lekko mnie rozbawiły ich ciekawskie i wnikliwe spojrzenia.\n- Witamy szanownego gościa w naszych niskich progach! - zawołał najgrubszy z nich, chyba ten sam, co krzyczał na mnie wcześniej.\n- Teraz są to i moje progi, drodzy braciszkowie, serdecznie witam wszystkich!\n- Witamy! - krzyknęli gromko wszyscy zebrani.\n- Bardzo raduje mnie taka żywa reakcja na moje przybycie! - ucieszyłem się na ich spontaniczność i żywiołowość. Wjechałem powoli na mały dziedziniec i uderzył we mnie porządek jaki na nim panował. Widzę, że nie będę miał tutaj nic do roboty, spokój, ład i cisza. - Czego można chcieć więcej od życia.\nKiedy stajenny rozkulbaczył konia, nagle przypomniały mi się ostre słowa jakimi zostałem przywitany.\n- Przepraszam Bracie Anzelmie, dlaczego nie chcieliście wpuścić mnie do klasztoru, taki tu macie w okolicy porządek, ciszę, przez cały dzień jadąc nie spotkałem żywej istoty, a wy mi tam o jakimś motłochu mówicie. W dodatku wiem, że macie w pobliżu warownię, a ludzie siedzą cichutko jak myszy pod miotłą? - najgrubszy z nich, ten co tak głośno krzyczał, zafrasował się mocno słysząc moje słowa, rozejrzał się strachliwie dookoła i cicho rzekł:\n- No, właśnie o to chodzi, że żywej istoty to my się nie boimy.... - nie zdążył dokończyć, bo nagłe przybiegł mnich, którego wcześniej nie widziałem, był uśmiechnięty od ucha do ucha, głośno sapał, bo bieganie przy jego tuszy wybitnie mu przeszkadzało.\n- Witamy, witamy Wielebnego! - Krzycząc to, prawie upadł mi do nóg, potem zwrócił się do innych braci - Co tak stoicie! Czemu nie zaprosicie Wielebnego na strawę! - krzyczał,\n- Kołodziej weźże tobołki od Wielebnego! - młody diakon ubrany w lichy habit, wystąpił z tłumu i zabrał je bez słowa.\n- Zapraszamy, zapraszamy! - prowadził do głównej izby - już wszystko gotowe, gorące i palce lizać. - Gdy tak cieszył się od ucha do ucha, przypomniała mi się niedokończona rozmowa.\n Zaraz, zaraz, przepraszam bracie Anzelmie, a czy to, o czym brat wcześniej mówił, nie ma związku rzekomym zaginięciem waszego poprzedniego przełożonego, Brata Józefa?\nGdy tylko wypowiedziałem to imię, wszyscy umilkli. Z twarzy mnicha, który nas tak ochoczo prowadził, nagle znikł uśmiech, a w oczach pojawił się strach i ręce zaczęły mu się trząść tak, że wypuścił z nich różaniec. Musiał się chyba bardzo zdenerwować, bo zerwał rzemień, a koraliki potoczyły się po posadzce. Głośny grzechot wypełnił izbę, ale chociaż mnisi szybko je wyzbierali, to jeszcze przez długą chwilę słychać było pogłos. Diakoni podtrzymali pod ramiona chwiejącego się brata Wacława i odprowadzili go. Brat Anzelm z wymuszonym uśmiechem na twarzy drżącym głosem mi odpowiedział.\n- Brat Wacław źle się poczuł, zapewne z głodu. Dziwna sprawa, proszę Ojca, o szczegółach zaginięcia opowiemy wam przy stole. Zapraszam na skromny posiłek, bo już zapewne stygnie.\nZamilkł, gdy weszliśmy do większej, mrocznej sali, gdzie już po środku stał nakryty potężny dębowy stół. Mięsiwo i owoce zalegały na całym obrusie.\nPrzy stole zebrało się w sumie ponad dwudziestu braci. Jedliśmy w milczeniu, z ciekawości przyglądałem się każdemu z nich. Przy posiłku nie było jeszcze brata Wacława, co podobno, tak bardzo zgłodniał, że aż osłabł. Coś niedobrego musiało się dziać w tym klasztorze, lub jego okolicach, już od jakiegoś czasu, bo wszyscy wyglądali na znerwicowanych i zmęczonych. Przemilczałem to jednak, bo nie chciałem denerwować ich przy posiłku. Po jakimś czasie dołączył do nas brat Wacław. Usiadł w kącie i powolutku, kęs za kęsem, nie odnosząc wzroku, wypełniał swe obowiązki względem ciała.\n- Proszę opowiedzieć o moim poprzedniku - rzekłem, gdym nasycił pierwszy głód.\nGdy tylko brat Wacław usłyszał te słowa znowu zbladł, wstał od stołu i szybko wyszedł.\n- Czemu on tak dziwnie zareagował na imię ojca Józefa? - zapytałem wskazując na właśnie zamykane drzwi od zewnątrz.\n- Biedny brat Wacław, biedny brat Józef..., biedni jesteśmy po niepowetowanej stracie naszego przeora... - wszyscy się zasępili i umilkli, oprócz najstarszego, najbliżej mnie siedzącego.\n- Brat Wacław do tej pory nie otrząsnął się po stracie ojca Józefa, ponieważ był jego bliskim przyjacielem a także spowiednikiem. Zaiste, dziwna historia z tym zniknięciem. - zasmucił się jeszcze bardziej, pochylił głowę i kontynuował opowieść.\n- Brat Józef to był zacny człek, dbał jak żaden z nas o szerzenie wiary. Tropił i tępił starych bogów z taką zażartością, że wielokrotnie osobiście toporem ścinał znalezione posągi o wielu twarzach. Ludzie zapewne kochali go za to, że z takim zapałem niesie im zbawienie. Jego ostatnim wspaniałym czynem było postawienie wielkiego krzyża na okolicznych wzgórzach. W dodatku człowiekiem uczonym był, dużo ksiąg czytał, zielarstwem się parał, żeby jego "owieczki", jak to ludność nazywał, zdrowiem się cieszyły. Wybrał się wtedy, tego pechowego dnia, jak zwykle o poranku, po nowe zioła do lasu z małym sierpem. Gdy wieczorem nie wrócił, od razu wszyscy, co do jednego, ruszyliśmy w knieje na poszukiwania. Po dwóch dniach znaleziono tylko jego habit przybity sierpem do krzyża, który sam wcześniej stawiał...\n- Zaiste, niezwykła to historia - skomentowałem.\n- Najdziwniejsze jest to, że nie znaleziono jego zwłok, chociaż przez dwa tygodnie wszyscy mnisi i cała wieś przeszukali cały las, bagna i moczary. - W oczach mnicha zauważyłem potężne krople łez, a głos zaczął mu się łamać.\n- Jeśli zginął pożarty w całości przez dzikie zwierzę, to czemu powiesił habit na krzyżu? - ta historia coraz bardziej mnie zaczęła intrygować i przerażać.\n- Nie wiem Wielebny, tak jak wam już powiedziałem, zagadka to wielka i mam jedynie nadzieję, że jeśli zaiste nie żyje, to teraz dołączył do grona anieli...- na te słowa rozpłakał się na dobre.\n- Zgadzam się z tobą Bracie Anzelmie, trzeba teraz się modlić do Boga o zbawienie jego duszy. Wybaczcie jestem zmęczony, a od jutra rozpocznę urzędowanie. Teraz marzę tylko o długim śnie, dobranoc wszystkim.\n- Dobranoc, Ojcze Kleofasie! - odpowiedzieli mi wszyscy zgromadzeni. Gdy wychodziłem, zauważyłem, że część z nich też zaczęła płakać, a inni siedzieli zasępieni w małych grupkach i cicho między sobą rozmawiali.\nPo kolacji rozgościłem się w moim nowym lokum - małej celi na poddaszu. Niewielkie okienko wychodziło na ten stary nieprzenikniony las, nad którym powoli zaczął się wznosić księżyc w pełni. Piękna to będzie noc i gdybym nie był tak bardzo zmęczony, to wybrałbym się na spacer.\nBędę mógł wreszcie odpocząć po wykwintnych i napuszonych ucztach u arcybiskupa Bobka. Ten stary chlejus wciąż cieszy się za dużym szacunkiem u obecnego władcy, Teodora Wspaniałego, przez co byliśmy ciągle zapraszani do stolicy. Po dwóch latach rozpustnego życia jako sekretarz biskupa, znudziły mi się w końcu ciągłe biesiady i zepsucie.\nCoś we mnie pękło i przypomniałem sobie, dlaczego i po co wstąpiłem do zakonu. Dopiero po moich usilnych prośbach i błaganiach Bobek się zgodził. Jednak zbyt dosłownie i przewrotnie wziął moje słowa: "Chciałbym krzewić wiarę wśród prostego ludu" - i wysłał mnie tam, gdzie pogaństwo grasowało, a pierwsi misjonarze przybyli dopiero przed pięcioma dekadami.\nZ listów od mnichów wynikało, że mój poprzednik zaginął przed pół roku, a plebs po kątach trzyma stare posągi i modli się do drzew. Na dodatek znajdowano jeszcze gdzieniegdzie stosy żałobne, na których palono nie tylko zmarłego, ale także jego żonę, a czasami dobytek i całą służbę, która nie zdążyła uciec do lasu. Ale cóż, obyczaje pogańskie straszne są i okrutne, lecz niezależnie od ceny trzeba je wytępić.\nNagle usłyszałem stukanie do moich drzwi.\n- Ojcze Kleofasie, Ojcze Kleofasie! - do moich uszu dobiegły słowa.\n- Czego nękacie mnie o tak późnej porze, przecież mówiłem, że jestem zmęczony po podróży?\n- Wybacz Ojcze, ale Ojciec musi to zobaczyć. - do pokoiku wsunęła się płowa głowa jednego z kleryków.\n- O cóż chodzi?! Jak ci na imię młokosie? - chciałem tylko spać, nic więcej.\n- Stefan, Ojcze Kleofasie, Stefek mnie wołają - mówił to powoli cedząc każdą głoskę.\n- Jeśli niepotrzebnie zawracasz mi głowę, to jutro będziesz czyścił latryny... - Rozdrażniony, chciałem już go wygonić z izby, ale gdy zobaczyłem jego rozszerzone źrenice i nastroszone włosy, od razu przypomniał mi się brat Wacław i jego dziwna reakcja.\n- Straszne, straszne rzeczy dzieją się w okolicy! - mówił, głośno przełykając ślinę. - Już od kilku miesięcy z okolicznych wiosek znikają ludzie, nikt nie jest pewny jutra. Proszę Ojca, prawie cała wieś zebrała się przy kościele. - Po jego głosie można było czuć, że boi się okrutnie.\n- W takim razie chodźmy tam, bo sprawa wygląda na poważną. - Pewnie ma związek ze zniknięciem Brata Józefa.\nNa dziedzińcu klasztoru stało kilka wozów drabiniastych, a w bramie świątyni bożej tłoczył się tłum wieśniaków.\n- Zróbcie miejsce dla przeora! - zawołał brat Stefan.\nLudzie rozstąpili się, niektórzy nawet klęknęli, robiąc znak krzyża.\n- Kto jest naczelnikiem tej społeczności?- Zapytałem, gdym znalazł się w środku kościoła.\n- Ja, a bo co? - ryknął, odwracając się potężny kmieć. Popatrzył na mnie chwilę, pomyślał, a widać ciężko mu to szło i wreszcie odezwał się do mnie łagodniejszym już tonem.\n- Wybaczcie mi Ojcze, nie wiedziałem, że to Wy, ale na ostatniej mszy zapowiadano rychłe przybycie tak szacownego gościa, ale nie sądziłem, że przed tą niedzielą. Nazywam się Prostak, Józef Prostak, jestem naczelnikiem tej wioski, wiernym sługą kasztelana Birwuty. Witamy na odludziu, gdzie ostatnio wilcy, albo inne ścierwo, strasznie moich ludzi gnębi. - Zamilkł, bo musiał złapać oddech, po czym spojrzał na zgromadzonych w kościele i rzekł do nich:\n- Pokażcie Wielebnemu, co zostało z Antka!- gdy rozstąpili się, oczom mym ukazał się bardzo smutny widok. Przed ołtarzem, na białym prześcieradle leżał młody chłopak, cały ubabrany błotem i krwią.\n- Matko Przenajświętsza! - krzyknąłem, bo dawno tak zmasakrowanych zwłok nie widziałem. Podszedłem bliżej, zauważyłem rozerwane gardło, lewa ręka wisiała na strzępach skóry, a wszędzie były widoczne liczne rany po zębach.\n- Przecież on, biedaczysko, tylko w nocnej koszulinie - zdziwiłem się.\n- Tak, Panie - zapłakała jakaś stara kobiecina za moimi plecami. - Gdy synuś kładł się spać, to był taki szczęśliwy i zadowolony, a po północy nagle się zerwał z wyra i pobiegł z krzykiem do lasu. Wszystkich tym obudził i zaczęliśmy go gonić, a potem szukać. Dopiero dzisiaj nad ranem myśliwi go znaleźli głęboko w lesie, prawie cały był schowany w borsuczej norze. Kruki na szczęście zdradziły gdzie leży mój biedny Antoś. Ratuj nas Panie, tyś światowy człek, podobno na wypędzaniu złych duchów się znasz, ratuj, bo cała wioska zginie! - kobieta załamała ręce i padła mi do nóg.\n- Matko, głupot się nasłuchałaś o mnie, jedynie w Boga trzeba wierzyć i w nim siła. - Od lat dziesięciu najlepszym egzorcystą jestem w promieniu 500 mil, ale nie muszą tego od razu wiedzieć, a poza tym miałem już dosyć użerania się z demonami i duchami zmarłych.\n- Modlitwa i jeszcze raz... - chciałem ich w jakiś sposób uspokoić, żeby nie popełnili głupstwa, ale wszyscy podburzeni przez swego przywódcę zaczęli coraz głośniej rozmawiać, nie słuchając mnie.\n- Jakiego Boga? Wideł i ognia tu trzeba, licho w lesie siedzi i trzeba je wytępić! - przerwał mi naczelnik Prostak.\n- Wy, panie Prostak, nie bluźnij i zostawcież pomstę Panu Naszemu Najwyższemu, a ludziom każ wracać do domu. Przecież widać, że siła nieczysta chłopaka zabiła, a wasze widły i cepy nic na nią nie poradzą! - Już prawie krzyczałem, bo miałem nadzieję, że przemówię im do rozsądku. Pomyliłem się, nie mieli go ani krztyny i pewnie zapłacą za to gardłem.\n- Wybacz mi Ojcze, może i prosty chłop jestem, ale wiem, co należy czynić. Miarka się przebrała. Spalimy i wyrżniemy to ścierwo, co zalęgło się przy starym smętarzu. Im szybciej, tym lepiej. - Prostak wpienił się niemożebnie, a ludzie podchwycili jego zapał i coraz mocniej zaczęli ściskać drzewce swoich "broni".\n- Na Boga! Powtarzam, nic tej nocy dobrego nie zrobicie, jeno zginiecie marnie! - starałem się krzykiem uspokoić motłoch, lecz nic to nie dało.\n- Nie czas na modlitwy, z kłopotem sami się uporamy - ogniem i widłami! - darło się pospólstwo z Prostakiem na czele. Prostak wpadł w szał bojowy i myślę, że jakby coś mu się teraz przewidziało, to tą swoją wielką kosą mógłby i potężne drzewo ściąć. Widząc, że nie przekonam tak upartego kmiecia, rzekłem tak, żeby każdy słyszał:\n- Róbcie, co chcecie. Ja jedynie mogę was pobłogosławić, a tego biedaka - pokazałem na zwłoki - zostawcie w kaplicy, gdyż chciałbym dzisiaj w nocy pomodlić się za jego duszę nieśmiertelną.\n- Niech i tak będzie, Ojcze - rzekł Prostak, klęknął i zaczął się modlić, za nim, jak jeden, klęknęli wszyscy.\nGdy skończyłem krótkie nabożeństwo, gromada chłopów z krzykiem ruszyła do lasu. Strasznie się martwiłem o ich los, więc poprosiłem brata Anzelma o przydzielenie mi dwóch młodych, rezolutnych kleryków. Pokazał palcem na dwóch najbliżej stojących, byli to Piast i Kołodziej. Zawołani szybko przyszli i niepewnie stanęli przede mną, nie wiedząc, czego mogą się spodziewać po nowym przełożonym.\n- Dziękuję, Bracie Anzelmie, możecie iść już spać, razem z innymi.\n- Ależ Wielebny, przecież jesteś zmęczony po podróży, my się wszystkim zajmiemy, przypilnujemy, obmyjemy i posprzątamy. - mówił z wyraźnym brakiem przekonania.\n- Może tak, może i nie - odpowiedziałem niegrzecznie - proszę mi wybaczyć, ale widzę tutaj dziwne rzeczy, bardzo dziwne rzeczy, jeśli mi brat pozwoli, będę postępował wedle własnego uznania - w sumie niepotrzebnie jego zbeształem, bo wiem, że chciał pomóc, ale walcząc ze znużeniem, nie miałem już siły na owijanie w bawełnę.\n- Tak, Ojcze Kleofasie, jak sobie życzysz - Anzelm, z lekko obrażoną miną, odwrócił się i poszedł w kierunku swojej celi. Przypomniałem sobie o czymś i zawołałem za nim.\n- Przepraszam! Ale jeśli mi chce braciszek naprawdę pomóc, to proszę nam przynieść dobry trunek i coś do jedzenia, bo noc przede mną długa. - Na te słowa, wyraźnie rozpromieniał i ucieszony rzekł:\n- Już lecę, lecę... - i pobiegł.\nW kościele zostałem tylko ja i moich dwóch pomocników - Kołodziej i Past. Pierwszy był wysokim brunetem, w zasadzie tak samo jak Piast, tylko od niego o głowę wyższy. Piast rozglądał się nerwowo po całym kościele, natomiast Kołodziej stał hardo i patrzył się na mnie swoimi brązowymi oczami, mina mu zrzedła dopiero, gdy się odsunąłem i ujrzał na prześcieradle swoje przeznaczenie. Od razu wiedziałem, który będzie się nadawał do którego zadania. Myliłem się.\n- Piast, przyniesiesz mi do kaplicy wiadro gorącej wody, ostry nóż, kadzidło i szaty dla Antka, żeby goły nie leżał. Natomiast ty Kołodzieju, wdziej ciemny płaszcz i śledź wieśniaków, a rano mi powiesz, coś widział. Tylko bądź cicho, bo przez pomyłkę zadźgają cię bez słowa wyjaśnienia.\n- Panie, ja się ciemnego lasu bojam. - Kołodziej szeroko otworzył oczy i zaczął się cały trząść.\n- Nie bojam, tylko boję; no to, w takim razie, Piaście, może zamienisz się z kompanem?\n- Tak, Ojcze Kleofasie, z chęcią, bo ja się duchów nie stracham, a wcześniej całe tygodnie spędzałem w lesie na polowaniach. Pewno bym myśliwym został, gdyby nie moja babka, stara dewotka, uparła się i do zakonu mnie oddała.\n- W takim razie pospiesz się, bo zgubisz ich. Jak coś się złego stanie, uciekaj i nie narażaj życia.\nGdy byłem już sam, obmyłem wodą zwłoki chłopaka i obejrzałem je dokładnie. Były strasznie pokancerowane, lewa ręka wisiała na strzępach, gardło rozerwane - koszmar. Najgorsze było to, że wszędzie na ciele odznaczały się ślady małych ostrych ząbków, nie zwierzęcych, ale ludzkich.\n- Co za zgroza - szepnąłem do siebie.\nKiedyś słyszałem opowieści o strzygoniach i innych wąpierzach, ale uznałem to za wierutną bujdę, aż do dnia dzisiejszego. Biedni głupcy, pewno zginą marnie, rozszarpani przez jakieś piekielne istoty. Zwykłe egzorcyzmy się tu na nic nie zdadzą, może w bibliotece znajdę odpowiedź, jak pozbyć się zarazy z lasu. Obudziłem Kołodzieja, który zasnął na klepisku.\n- Posprzątaj i przyodziej trupa w ubrania, coś je przyniósł.\n- Tak, Ojcze Kleofasie - po tonie jego głosu można było wywnioskować, że nie jest za szczęśliwy z powierzonego zadania, ale zawsze było tutaj bezpieczniej niż w lesie. - No, tak książki, bym zapomniał.\n- Powiedz mi jeszcze, Kołodzieju, czy jest tu jakiś księgozbiór, bo sprawdzić coś muszę.\n- Jest malutka izdebka, gdzie czasami brat Michał przepisuje stare inkunabuły, a wejście do niej jest od strony lasu. Świece Ojciec znajdzie nad drzwiami, ale dużego księgozbioru nie mamy i z tego, co pamiętam, na ziemi leży parę starych woluminów nie ruszanych od czasu, gdy zostały przywiezione przez jednego mnicha przed laty.\n- Dziękuję, w nagrodę, gdy skończysz, poczęstuj się tym pysznym winem, które przyniósł brat Anzelm.\n- Dziękuję, Ojcze Kleofasie.\nGdy wychodziłem, nagle przeszył mnie dreszcz, gdyż przez chwilę wydawało mi się, że Antek patrzy na mnie swoim szklanym wzrokiem.\n- Przecież to trup - pomyślałem i uspokoiłem się, zaraz dodałem stanowczym głosem:\n- Tylko spraw się dobrze, bo nad ranem przyjdę i sprawdzę.\n- Tak, Ojcze Kleofasie.\nBiblioteka była zatęchłą norą, a księgi od dotyku prawie się rozsypywały. Gdzieś w "norze" popiskiwało, a na drzewie głośno pohukiwała sowa. Nawet w nocy nie można mieć ciszy i spokoju. Same psałterze i kroniki, lecz końcu, na dole półki zobaczyłem wielką księgę i to w momencie, gdy zaczynało mnie dosięgać zwątpienie, że nic przydatnego tu nie znajdę. Chociaż wyjmowałem ją bardzo delikatnie, to i tak cały grzbiet odpadł, bo pleśń się wdała. Z trudem odczytałem tytuł z okładki, a brzmiało, to mniej więcej tak: " Bogi Zakazane, Gusła i Inne Ścierwo". Ciekawe, że nie jest napisana łaciną, może ktoś jej zupełnie nie znał, a księgę chciał koniecznie napisać. Ciekawe, ciekawe z jakiego zwierzęcia była ta okładka zrobiona, a zielone miedziane okucia rozsypały się w proch gdy tylko je dotknąłem. Będę musiał uważniej z nią postępować. Gdy rozsiadłem się już wygodnie do lektury, nagle coś zaskrobało do drzwi.\n- Czyżby któryś z psów klasztornych z łańcucha się urwał? - zamruczałem pod nosem, odłożyłem delikatnie księgę i poszedłem otworzyć wrota. Rozległo się ciche skomlenie, tak jakby ta sabaka właśnie do mnie przyszła i dobrze wiedziała, że tu jestem. Powoli otworzyłem wrota, na progu leżało wielkie szare psisko, całe we krwi.\n- Któż cię tak urządził?- pogładziłem je po karku, lubiłem zwierzęta i jakbym wiedział kto go tak urządził, to pewno urwał bym mu głowę przy samej rzyci. Dotrzymałem słowa.\n- Pisku! - odpowiedział mi cicho.\nPodniosłem go z trudem, położyłem na stole i dopiero teraz mu się porządnie przyjrzałem. Był to potężny wilk, a spod zakrzepniętej krwi połyskiwało piękne srebrne futro. Popatrzyłem przez chwilę w ślepia bestii, ale ta nie była mi dłużna i spojrzała mi głęboko w oczy tak, że o mało nie upadłem z wrażenia. Nagle coś kazało mi pogładzić ją po pysku i jak zahipnotyzowany wyciągnąłem rękę, żeby to zrobić. Wilk tylko na to czekał, ostatkiem sił błyskawicznie zagłębił kły w mojej dłoni, a potem targany dreszczem skonał. Zawyłem z bólu i z trudem wyjąłem rękę z jego wielkiego pyska.\n- To tak się odwdzięczyłeś, potworze, ja do ciebie z sercem, a ty mnie kąsasz - myślałem obwiązując rękę gałganem wyrwanym naprędce z koszuli. Rana była głęboka i bolesna, a posoka lała się z niej cienkim strumieniem. Patrzyłem na krew i ze zmęczenia przysiadłem na chwilę.\n- Co do czorta czeka mnie tej piekielnej nocy! - krzyknąłem na całe gardło, aż echo odbiło się od powały. Jak się później dowiedziałem, pytanie było bardzo dobre, a odpowiedź jaką otrzymałem na nie jeszcze lepsza. Już miałem dosyć wszystkiego na dzień dzisiejszy, porządnie się wyspać - tylko tego chciałem.\nZamknąłem bibliotekę na skobel, zostawiając tam martwego wilka - kolejną nieżywą istotę tej nocy. Czekają mnie jutro dwa pogrzeby - pomyślałem ze smutkiem. Cały klasztor już spał, tylko ja i Kołodziej jeszcze "pracowaliśmy". Poszedłem do kaplicy i o dziwo, było tam ciemno i strasznie cicho.\nTo niemożliwe, bo nie mógł w tak krótkim czasie posprzątać. Nie mógł się pewnie do rana doczekać, pewno schlał się opój jeden i leży nieprzytomny. Już ja mu dam jutro do wiwatu! Cicho otworzyłem drzwi, a z mojego kaganka wlewało się światło jasnym strumieniem do izby. W półmroku dostrzegłem postać stojącą do mnie tyłem, to pewno Kołodziej, profan jeden, objada się, mlaskając obrzydliwie. Już chciałem krzyknąć na niego, że ze świątyni karczmę sobie robi, gdy nagle potknąłem, z trudem utrzymałem równowagę.\nWtedy zobaczyłem coś, czego nie zapomnę do końca życia. Przede mną stał Antek i z zainteresowaniem wpatrywał się we mnie swoimi martwymi ślepiami. Powolutku wsadzał sobie sprawną, lecz już martwą ręką, coś szarego do ust. Głośno mlaszcząc, wydawał z siebie niewyraźne dźwięki:\n- Mózg, mózg, czerstwy mózg.....\nStaliśmy tak naprzeciwko siebie dobre parę chwil, on głośno mlaskał, a mi od obrzydzenia trzewia do gardła podchodzić zaczęły. Gdy Antek skończył, a zrobił to szybko (widocznie był bardzo głodny), z jego gardła, choć było rozerwane, usłyszałem znowu pomruk:\n- Mózg, mózg, czerstwy mózg... - i skoczył na mnie z prędkością wiatru.\nUrwałby mi głowę w mgnieniu oka, gdyby nie to, że poślizgnąłem się na kałuży krwi. Upadłem z hukiem na posadzkę i znalazłem się twarzą w twarz z Kołodziejem. Źle to określiłem, właściwie z połową twarzy Kołodzieja, bo resztę potwór wyrwał. Z zastygłego grymasu można było wyczytać, że niezbyt był szczęśliwy przed zgonem.\nPotwór przeleciał nade mną i z całej siły uderzył w ścianę, osuwając się bezwładnie na ziemię. To dało mi cenną chwilę na otrząśnięcie się z szoku i gdy stanąłem na nogach i zacząłem rozglądać się za czymś ciężkim, ale niczego takiego nie znalazłem. Następne ataki Antka odpierałem instynktownie, robiąc uniki i turlając się po ziemi.\n- Mózg, mózg, czerstwy mózg - wciąż powtarzał i machał zajadle ręką, napierając na mnie z całych sił.\nNa moje szczęście, druga ręka mu odpadła już przy pierwszym skoku, dzięki czemu chyba przeżyłem pozostałe ataki. W końcu natknąłem się na duży, rzeźnicki nóż, oraz puste wiadro, które wcześniej Kołodziej przyniósł i tak przysposobiony zmagałem się ze stworem, który z uporem powtarzał:\n- Mózg, czerstwy mózg...\nJako młodzieniec byłem niezłym szermierzem i wiele jeszcze pamiętałem. Nawykłem jednak do większych broni, bo głównie ćwiczyłem potężnym dwuręcznym mieczem (jak na prawie dwumetrowego mężczyznę przystało), a teraz uzbrojony jedynie w nóż rzeźnicki i niby - tarczę czułem mały niedosyt. Zostałbym zapewne doskonałym rycerzem, gdyby nie to, że poczułem powołanie do służby Bogu. Pochodziłem z bogatej wpływowej rodziny szlacheckiej, więc nikomu nie przeszkadzały moje plany, ukoronowane mianowaniem na sekretarza biskupa Bobka.\nSztychy, bloki i uniki - robiłem to z takim brakiem gracji, że plułem sobie w brodę, że pozwoliłem sobie na taki spadek formy. Dobrze, że uciekłem od tych uczt i pijaństw u biskupa, bo po jakimś czasie zamieniłbym się w taką kupę sadła jak Świątobliwy.\nW końcu udało mi się potwora oślepić, wyłupując mu oczy, ale pogryzł mnie przy tym, parch wstrętny. "Nic to" - pomyślałem - "nie on pierwszy tej nocy". Antek zaczął się kręcić po omacku, szukając mnie, a kłapał paszczęką przy tym okrutnie. Zdołałem go podciąć, powalić na ziemię i ostatkiem sił podniosłem ciężką ławę, stawiając ją na nim. Usiadłem na siedzisku tak, żeby ruszyć się nie mógł, ani dosięgnąć mnie swoimi brudnymi pazurami. Co mam z tym ścierwem zrobić, egzorcyzmy na nic tu się nie zdadzą, przecież on martwy od dwóch dni. Znużenie brać mnie zaczęło, a ten stwór piekielny, chyba na złość mi, ciągle pod nosem mruczał:\n- Mózg, mózg....\n- Zamknij się Antek, bo ci łeb przy samej rzyci urwę! - wydarłem się na niego, bo miarka się przebrała.\nBędąc już na skraju załamania, złapałem jego rękę, która mu wcześniej odpadła i z całych sił do gardła mu ją wsadziłem. Cudacznie wyglądał, ale do śmiechu mi nie było, bo niedługo świta, co ja z nim mam zrobić? Ludzie mi nie uwierzą i o co, do licha chodzi?!!!\n- M......g, m.....g, c.......y m......g! - dobiegało z ziemi.\nNagle rana zadana przez wilka zaczęła płonąć żywym ogniem. Skurczyłem się z bólu, a ręka zaczęła obrastać włosami.\n- Co do diaska?- przeraziłem się nie na żarty.\nNagle objawy i dziwne owłosienie zniknęły, wszystko jakby po staremu, ale zmęczenie ustąpiło, a w powietrzu poczułem koszmarny smród. Nigdy wcześniej żaden zapach tak intensywnie nie wkręcał mi się do mózgu. Zrobiło mi się tak niedobrze, że żołądek gdyby nie był już od dawna pusty, to pozbył by się zawartości.\n- Co ja z tobą ścierwo pocznę? - popatrzyłem z politowaniem na Antka\n- M.....g, m.....g..... - stara śpiewka.\nNagle do izby jak szalony wpadł Piast, chciał coś owiedzieć, ale gdy się rozejrzał po pomieszczeniu padł nieprzytomny. W sumie nie dziwię mu się, gdyż Antek uczynił sobie z Kołodzieja krwawą "zabawkę". Wybebeszył go, flaki porozciągał po całej podłodze, a ołtarz cały we krwi był umazany.\n- Wstań chłopcze, ocknij się, nie czas teraz na sen! - próbowałem go obudzić. Dopiero po\nsilnym spoliczkowaniu otworzył oczy i zaczął cicho mówić, tak, że z początku ledwom słyszał.\n- Na początku wszystko było w porządku, chłopi żartowali, nawoływali się. Tak jak Ojciec radził trzymałem się od nich z daleka i dobrze zrobiłem. Gdy dotarliśmy do niedużego wzgórza najpierw usłyszeliśmy płacz, a potem tupot jakby koński, ale dziwny, jakby z samego piekła pochodził. Coś wielkiego wpadło w grupę chłopów, rwąc ich chyba na kawałki. Potem już słyszałem krzyki, przeraźliwe krzyki, cichnące z każdą sekundą. Po paru sekundach przebiegł mi nad głową naczelnik Prostak, mordę darł okrutnie i machał na wszystkie strony rękoma. Najdziwniejsze, było to, że mu u rąk coś wisiało, jakieś takie, nie wiem, trudno powiedzieć. Teraz sobie myślę, że podobne to było do małych dzieci, ale jakiś dziwnych takich. Białe, brzydkie i koszmarne, a Prostak nic, tylko biegł na oślep wielkimi susami i machał ręcoma na prawo i lewo próbując to coś z siebie zrzucić. Potem zniknął w krzakach i może przeżył, bo na szczęście biegł w kierunku wsi. Tam, gdzie wcześniej słyszałem krzyki innych, potem już tylko słyszałem głośne mlaskanie. Coś się śmiało, tak przeraźliwie, że aż mi ciarki do tej pory po plecach przebiegają. Wstałem z trudem, bo nogi jakby z waty miałem i pobiegłem do tutaj do klasztoru, ale po tym, co teraz widzę, to już nic kompletnie nie rozumiem - Piast skończył i zaczął ze strachem rozglądać się po sali.\n- Nie dobrze tu się dzie... - chciałem powiedzieć, ale znowu złapał mnie ten przeraźliwy ból ze skaleczonej ręki, ale był już tak mocny, że przeszył całe ciało. Wyprężyłem się i upadłem skurczony na ziemię. Gdy leżałem przez chwilę widziałem dziwne obrazy, których nigdy nie miałem prawa widzieć. Ogarnęły mnie dziwne zapachy, smaki, pragnienia, żądze. Kiedy wreszcie odzyskałem zmysły, klęczał przy mnie Piast i próbował ocucić.\n- Nic Ojcu nie jest?- zapytał przerażony.\n- Nic, nic, to była ciężka noc - usiadłem powoli na klepisku, a w głowie mi huczało - ale zanim ci opowiem, co tu się stało, przynieś z drewutni wielki topór, bo Antek zaczyna chyba odzyskiwać siły.\nNa potwierdzenie moich słów usłyszeliśmy zdławione:\n- M.......g, m.......g!\n- Przecież on martwy był?!!!\n- I nadal jest! Nie gadaj, tylko przynieś siekierę!- krzyknąłem, bo wizja nowego użerania się z potworem wcale mi się nie podobała.\n- Tak, Ojcze Kleofasie. - Chłopak chciał już wyjść, gdy zwróciłem uwagę na jego włosy.\n- Poczekaj chłopcze, ale ty chyba wczoraj nie byłeś siwy?\n- Ojciec chyba też nie, a teraz jeno srebro na głowie wielebnego skrzy.\n- Ty mi pięknymi słówkami nie gadaj, tylko przynieś topór, bo Antkowi trzeba głowę obciąć, bo nie chce spać i dołączyć do grona aniołków.\n- A to po bożemu tak?\n- Skoro Ojciec tak mówi - dodał i po chwili przytargał wielkie toporzysko.\nAntek chciał coś powiedzieć, bo chyba nie zgadzał się z moją decyzją, lecz jego sprzeciw był za słaby. Argumenty do jakich się odwołał, brzmiały mniej więcej tak:\n- Mózg, mózg, czerstwy mó....- Ciach! Obaliłem jego linię obrony i wreszcie się zamknął. Obcięcie głowy na szczęście poskutkowało, ale nie na długo, bo ciągle ruszał szczęką, a jego tułów drgał rozpaczliwie.\n- Uparte bydlę - podsumował Piast - do ognia z nim!\n- Dobrze, rozpal wielkie ognisko, z dala od zabudowań, tam ich obu spalimy. Potem pomożesz mi sprzątać i okadzimy pomieszczenia siarką, bo smród tu jest okropny.\n- Tak jest, Ojcze Kleofasie - Piast zakasał rękawy i wziął się do roboty.\n"Zmyślny chłopak, będą z niego ludzie" - pomyślałem sobie i od razu raźniej mi się na duszy zrobiło.\nŚwitało już, gdy skończyliśmy porządki, a stos powoli dogasał. Usiedliśmy sobie na pniaku i popijaliśmy wino mszalne. Dopiero wtedy opowiedziałem mu o swoich nocnych zmaganiach z upiorem. Jednak nie wiem czemu o wilku nie wspomniałem, jak później się okazało dobrze na tym wyszedłem. Piast siedział długo z otwartą buzią. Po długim namyśle rzekł:\n- Panie, co z tymi w lesie, czy będą tacy sami jak Antek?\n- Jeśli są chociaż w jednym kawałku, to zapewne tak.\n- Znaczy przyjdą do wsi i będą głodni?- z otwartej ze zdziwienia buzi kapała ślina.\n- A jakby ich przywitać chlebem i solą jak stary obyczaj nakazuje, to pójdą wtedy?\n- Oj chłopcze, chłopcze, nie sądzę, że ktoś żywy zostanie po ich ataku. - Jego naiwność mnie rozbawiła\n- Tam przecież moja matka, stryj i Ciapek! - krzyknął przerażony.\n- W takim razie jak skończymy, biegnij do swoich i opowiedz jak to z Antkiem było. Najlepiej wszystkich zagoń do porządnej chałupy i zaryglujcie drzwi wszystkim, co będziecie mieli pod ręką. Nie zapomnijcie się w siekiery uzbroić, bo walka może was nie ominąć.\n- Tak, Ojcze Kleofasie, tak zrobię - dodał i pociągnął potężny łyk z butelki.\nSłońce już wstało, trzoda i bydło w oborze odzywać się zaczęło, a na drzewach ptaki skrzeczały. Gdy skończyliśmy robić porządek, pożegnałem się z Piastem i pobiegłem się przebrać do swojego pokoju. Zjadłem resztki strawy, które w sakwie zostały, ale o dziwo nie byłem wcale głodny ani zmęczony. Do pasa przytroczyłem duży sztylet ozdobny - prezent od biskupa Bobka, a za pazuchę wsadziłem krucyfiks, bo mógł się przydać w tym chorym czasie, gdzie ludzie z martwych wstają, a po lesie wąpierze grasują. Nagle sobie przypomniałem słowa Piasta - "...z wielkim hałasem wbiegło "to" i rwać ludzi na kawałki poczęło..." - do strzyg to nie podobne. Chyba coś innego, potężniejszego w lesie się czaiło i może w tamtej księdze znajdę odpowiedź. Kiedy przechodziłem koło kaplicy, smrodem okrutnym powiało na mnie ze środka tak, że na chwilę osłabłem.\n- Co się dzieje? Przecież siarką okadziłem. - powiedziałem cichutko pod nosem i pobiegłem szybko do biblioteki, żeby smrodu nie wdychać. Otwierając drzwi obejrzałem rękę, w którą mnie wcześniej Antek wgryzł. Nie było ani śladu, chociaż wyrwał kawał mięsa, zniknęły też inne stare rany i wcześniejsze zadrapania na moim ciele, jedynie ta po wilku delikatnie pulsowała i czerwieniła się krwią. To dziwne, czary jakieś..., albo tak dobrze służy mi to wino mszalne, które z Piastem wypiłem.\nW środku biblioteki panował ten sam bałagan, który zostawiłem w nocy, z jedną różnicą: brakowało potężnego martwego wilka. Pewno żył jeszcze i wylazł o własnych siłach, ale nie dowiedziałem się którędy, bo drzwi zamknięte były od zewnątrz. Jednak teraz miałem ważniejsze sprawy na głowie niż śledztwo w sprawie zaginięcia wilka uskuteczniać i zająłem się lekturą.\nBył to rękopis, z rycinami przedstawiającymi stwory w niej opisane, ale nie były to zwykłe rysunki. Każdy był bardzo dokładny, każde stworzenie jakby pozowało i często miało pysk zadowolony, że je się maluje. Co za dziwo, albo tylko moje złudzenie. Zamknąłem książkę, w poszukiwaniu autora. Niestety grzbiet odpadł od wilgoci i niczego się nie dowiedziałem. Po paru godzinach znalazłem przepis "jak zatłuc wąpierza w małej postaci". To był prosty przepis, wystarczyło przebić mu serce kołkiem, a potem pozbawić stwora głowy.\nNagle moje oczy przykuł obrazek na stronie, która wypadła mi wcześniej, gdy księgę przenosiłem na stół. Rycina przedstawiała tak straszną poczwarę, że włos mi na karku się zjeżył. Morda hijeny, zwalisty korpus i nogi z wielkimi kopytami, oraz trzy pary rąk, a każda dłuższa od poprzedniej i zakończona ostrymi pazurami. Jak to bydle się nazywa? Przekartkowałem ten stary rękopis i wreszcie znalazłem miejsce skąd ta strona wypadła. Z trudem odczytałem nierówne literki brązowym inkaustem pisane: Kikymora - (tak durnie zwał się ten stwór okropny - ja tam bym ją tam gównojadem nazwał). Czytałem dalej zaintrygowany bestią - "otacza się pomniejszymi zmorami, bo moc ma wielką. Zmarłym na wieczny odpoczynek nie daje odejść. Przez to jest przeklęta przez innych Bogów i wygnana w............(nie mogłem rozczytać) Lecz wraca często, a gdzie się pojawi, tam pożoga i płacz, a ludzie giną, przeto zwą ją Krwawą Suką. Potężniejszego potwora niż ten nie spotkasz i tylko z pomocą boską przeżyjesz i przegnasz bydlę, skąd przyszło...".\nGdy czytałem te słowa od razu raźniej mi się na duszy zrobiło, gdyż kapłanem byłem - człowiekiem wyświęconym. Jeśli tutaj ten stwór grasuje, to mam dużą szansę, bo w Bogu moja nadzieja. Myśląc to ścisnąłem mocniej krucyfiks, znam mnóstwo egzorcyzmów, wielokrotnie złe duchy wypędzałem, to pewno i tym razem sobie poradzę. Moje dobre myśli jak zwykle mnie nie zawiodły, lecz nie o taką pomoc boską prosiłem...\nJuż zmierzchało, Bóg jeden wie, jak długo tu siedziałem, ale zmęczenia i głodu o dziwo nie czułem. Po nocnych zmaganiach ani śladu, ręce całe bez uszczerbku, byłem pełen werwy i rześkości. Piast wspominał coś, że mam siwe włosy, chociaż przecież wcześniej, przed laty, gorsze rzeczy wyprawiałem z zatraconymi, a moje kruczoczarne włosy nie straciły barwy.\nJuż chciałem zamykać księgę, gdy mój wzrok padł na rysunek bożka w drewnie wyciosanego. Patrzył się w dal i miał podniesione ramię z palcem w górę zwróconym, a u jego stóp leżał wilk. "KSYLORTOWID - strażnik świata umarłych, pilnuje, coby żadne Ścierwo na stronę światła nie przeszło". Tylko tyle, dziwne, spodziewałem się jakiejś ciekawszej historii, np.: syn tego to a tego, ojciec tych a tych, zrobił, zniszczył i jest najlepszy. Widać po prostu, że to jeden z wielu bóstw pomniejszych, parch zwykły! Ledwo skończyłem o tym myśleć, ręka wcześniej ugryziona przez wilka strasznie zaczęła boleć, włosy stanęły dęba i ból mną straszny targnął. Padłem nieprzytomny na klepisko.\nA sen miałem dziwny. Czułem zapach świeżej krwi i coraz bardziej przyspieszające serce mojej ofiary. To sarna, już opadła z sił, ja jednym zamachnięciem ręki ogłuszyłem ją. Moja ręka, to wielka owłosiona i uzbrojona w wielkie pazury łapa. Zwierzę leżało bez przytomności, czułem głód straszny, już chciałem rwać trzewia i rozpocząć ucztę, gdy nagle coś upadło i mienić się poczęło w świetle księżyca. Patrzyłem na to "coś", obwąchałem i pomyślałem - "kawał metalu, ładnie błyszczy", złapałem niezdarnie i schowałem z powrotem za pazuchę. Znowu miałem okrutną chęć rozerwać gardło zwierzakowi moimi wspaniałymi kłami, we krwi świeżej się wykąpać, lecz nagle coś zaczęło uwierać mnie w bok i pomyślałem - "to ten kawał metalu - zaraz go wyrzucę". Wtedy nagle sobie przypomniałem - "...to prezent dla ciebie Ojcze Kleofasie, noś go z dumą i pamiętaj o mnie czasami..." - rzekł swego czasu biskup Bobek, chlejus wstrętny zresztą. Ale co ja właściwie tu robię? Cały owłosiony, z ostrymi kłami w gębie, a z barków wyrastają mi potężne łapy z pazurami. To wcale nie jest sen! Jezu ratuj! Co się ze mną dzieje, tak nie może być!\nJam przecież kapłan chrześcijański. Zostawiłem biedne zwierzę i popędziłem na oślep w las, a księżyc oświetlał mi drogę. Biegłem na oślep, przez jakiś czas, chcąc zagłuszyć w sobie tą chęć zabijania. Pewnie bym padł gdzieś wycieńczony, gdyby nie to, że nagle mocno uderzyłem łbem w drzewo, aż mnie zamroczyło. Upadłem i z bólem wzrok podniosłem na posąg bożka starego, podobnego do tego co w książce niedawno widziałem. Z taką tylko, że u jego stóp to właśnie ja leżałem. Twarz bożka patrzyła na mnie zimnymi oczami, które w świetle księżyca zdawały się płonąć.\nPalec jego prosto na mnie wskazywał i wtedy słowa z księgi sobie przypomniałem: "co by żadne ścierwo na stronę światła nie przelazło". Nagle poczułem ten sam zapach, który wypełniał kaplicę, gdzie z Antkiem się zmagałem. Wychwyciłem go swoimi nozdrzami i za jego tropem pobiegłem jak burza. W ciągu kilku minut z boru wybiegłem i przed wzgórzem stanąłem, na którego szczycie wielki krzyż stał. Boże mój, jak tu cuchnie. Las był strasznie cichy, liście nie szeleściły, sowy nie hukały. Stałem tak przez chwilkę dziwując się temu dziwnemu zjawisku, gdy nagle usłyszałem cichy płacz dziecięcy dobiegający zza krzaków.\nPobiegłem czym prędzej; na łące leżało rozkoszne dziecię i przebierając rączkami powtarzało - "Mama, mama, daj cyca". Powoli podszedłem, nachyliłem się wziąłem na ręce przytuliłem je do swojej owłosionej piersi i już po główce pogłaskać je chciałem, gdy niemowlę zaskrzeczało - "wtlętny Azol!". Oczy mu żółte się zrobiły jak u gada, wielkie zębiska urosły i czarne łapy z pazurami. Po twarzy mi nimi przejechał i w ostatniej chwili o glebę nim cisnąłem, bo do gardła zębiskami mi się dobierał. Błyskawicznie jak sprężyna odbił się od ziemi i znowu do szyi zaczął mi się pchać. Wbił mi w ciało swoje obrzydliwe paznokcie.\n- Gdzie twoja matka ty brzydalu!- zasyczałem z bólu, znowu zrzuciłem go z siebie, ale już dalej niż poprzednio.\nPotwór zaczął na czworaka chodzić dokoła mnie szukając odpowiedniego miejsca do ataku. Potem usiadł i przestał mamrotać pod nosem te swoje dwa słowa. Stałem nad nim zdziwiony z otwartą szczęką z której ciekła mi ślina, a z ran leciała krew. Pierwszy raz w życiu widziałem podobne tak wstrętne stworzenie. Nagle do głowy przyszła mi smutna refleksja - "Mi też niewiele brakuje, mnóstwo ostrych zębów w wilczym pysku, długi ogon i potężna owłosiona klatka". Nagle potworek usiadł, zamilkł i patrzył na mnie szeroko otwartymi oczami.\nPrzy świetle księżyca zabłysnęły jego ostre ubrudzone moją krwią kiełki. Nagle z każdej dziupli i nory zaczęły wychodzić podobne do niego stworzenia i w moim kierunku pełznąć. Każdy z nich co innego mamrotał, ale w głowie mi zapadły jedne słowa i nie zapomnę ich do końca życia: "Do nogi Burek" - wydarł się największy bobas. Jak na sygnał wszystkie rzuciły się na mnie kłapiąc zębami.\nWgryzały się wszędzie w moje ciało i nie nadążałem je zrzucać z siebie, nie mówiąc już o urywaniu głów, jak w książce radzili. Po krótkiej acz zażartej walce potworki straciły nagle chęć do atakowania mnie. Stałem zakrwawiony po środku całej masy rozszarpanych truchełek i nawet przez chwilę pomyślałem, że wygrałem. Alem się grubo pomylił, bo zza moich pleców dobiegł mnie potężny hałas, jakby stado dzikich koni pędzących prosto na mnie. Już chciałem w bok uskoczyć, gdy dostałem potężne uderzenie w plecy. Wyleciałem jak z procy i dopiero zatrzymałem się z hukiem na wielkim dębie. Kręgosłup o mało co mi się nie roztrzaskał na dwie części, owinęło mnie dookoła drzewa. Poczułem słodki smak krwi w ustach, gdy uderzyłem szczęką w pień, następnie mózg odbił się od opon i odpłynąłem w objęcia Morfeusza.\nAle ten nie był dla mnie łaskawy i oszołomienie bardzo szybko minęło. Ku mojemu zdumieniu leżałem na ziemi przyciśnięty przez jakąś wielką istotę, która stała nade mną i śmiała się głupio, kiwając się na wszystkie strony.\n- Oj niedobry piesek, niedobry piesek - powtarzało to coś.\nW żelaznym uchwycie trzech par rąk byłem bezsilny. Podłużny ryj poczwary pokryty był cały wrzodami, oczy jak szparki, a w środku ich świeciły się na czerwono ślepia. Pochyliło się to coś nade mną, a z pyska śmierdziało mu okrutnie, aż mdliło. Złapało zębiskami za płaszcz mój i pociągnęło z całej siły, popatrzyło na mnie i jakby zamarło. Zdziwiłem się, bo zobaczyłem, że na krucyfiks mój patrzy z szeroko rozwartą szczęką. Nagle puściło mnie, odskoczyło jak oparzone i upadło. Ku mojemu zdziwieniu zamiast potwora, był tylko gruby starzec w samych gaciach. Patrzyliśmy na siebie ze zdziwieniem, do dzisiaj nie wiem który z nas był bardziej zdumiony. Chciał mi coś powiedzieć, ale wyrwał mu się tylko nieartykułowany ryk. Potem odwrócił się i pobiegł ze skrzekiem w stronę wzgórza, gdy chciałem go gonić strzygonie zastąpiły mi drogę. Znowu skoczyły na mnie z zaciekłością, ale moje szczęście były już wolniejsze i słabsze.\nGdy ostatniego już rozszarpywałem, zbliżyłem się do wzgórza tak, że zobaczyłem jaskinię, w której stwór się skrył. Już z daleka uderzył moje nozdrza cuchnący odór, prawie mnie powalił z nóg, ale wiedziałem, że muszę iść dalej i wykończyć to coś, kimkolwiek, lub czymkolwiek było. Wszedłem powoli, bo wiedziałem, że kryje się gdzieś w mroku. Wtem usłyszałem świst jego długich macek. Zrobiłem unik i za pierwszą lepszą kończynę złapałem zębami, z całej siły ugryzłem. Ryk zranionego potwora spowodował osunięcie się ziemi. Wielki głaz spadł prosto na niego, okrutnie go przygniatając. Skoczyłem na stwora tnąc pazurami po brzuchu, jeszcze większy odór wypełnił ciasną jaskinię. Potwór nie był dłużny, uderzył mnie na odlew prosto w pysk. Bolało, znowu poczułem słodki smak krwi w ustach, ale smród potwora mnie rozjuszył i nowa siła we mnie wstąpiła. Wgryzłem mu się w rękę tak, że kość pękła i w pysku moim została jego kończyna. Potwór jeszcze raz zawył z bólu i odwrócił się, bo zapewne chciał uciekać. Ja na to tylko czekałem i z całej siły go w łeb zdzieliłem. Z wrzaskiem okropnym upadł i znowu, zamiast potwora leżał grubas bez ręki. Żył jeszcze i chciał coś powiedzieć. Pochyliłem się nad nim, ale miałem ochotę go na kawałki rozerwać, bo zadał mi wcześniej ból ogromny.\n- Zabij proszę... - usłyszałem cichy szept - ja brat Józef... mam dość tego piekła... zniszcz krzyż z góry...bogów niepokoi...zabij, bo zaraz... wróci...zabij... proszę...\nChciałem coś powiedzieć, ale z zaskoczenia i zdziwienia nie mogłem wydobyć ani słowa. Wyjąłem nieporadnie mój mieczyk i zamachnąłem się. Przez moment, kiedym się zawahał, znowu w miejscu mnicha leżała poczwara i gotowała się do ataku. Z pyska jej znowu śmierdziało okrutnie, czerwone ślepia wwiercały mi się do głowy. Uderzyłem w jej szyję z całej siły, jaka we mnie została, potem drugi i trzeci raz ciąłem. Potwór przez chwilę ruszał się jeszcze, macki rozpaczliwie chciały jeszcze mnie złapać, potem się uspokoiły. Powoli poczwara znikała, a w jej miejscu znowu ujrzałem tego samego biednego starca.\nBiedny mnich, sprofanował stary smętarz pogański, a potem przez pół roku jako poczwara biegał. Stanąłem nad nim i jak to zwyczaj każe chciałem modlitwę zmówić, ale czy wypada to robić wilkołakowi? Chyba tak, w końcu ciągle jestem po części człowiekiem i mam nadzieję, że tak jak w legendach piszą, gdy księżyc zajdzie odzyskam swój naturalny wygląd. Rozejrzałem się po jaskini - jak ja teraz stąd wyjdę? Wtedy w prześwicie jaki powstał po zawale, zobaczyłem księżyc. Uśmiechał się do mnie swoją okrągłą gębą. Pomyleniec jakiś, czy co? Nie wiem, czemu ale zachciało mi się jemu soczyście nawrzucać epitetów, ale z mojej paszczy wyleciało jedynie rozpaczliwe:\nPrzestraszyłem się samego siebie, po czym podskoczyłem i powoli, krok po kroku wypełzłem z dziury, do jakiej by pewno nawet borsuk się nie zmieścił.\nPo takim niesamowitym wysiłku stałem wycieńczony na wzgórzu i patrzyłem się na krzyż - to przez jego położenie cała ta koszmarna historia. Będę musiał z nim zrobić potem porządek, ale teraz tylko marzyłem o kolacji i ciepłej kąpieli. Nagle u stóp wzgórza zobaczyłem mnóstwo pochodni i krzyki ludzi z wioski. - Ha, odsiecz zafajdana, sam poradziłem sobie z potworami - pomyślałem z dumą, ale szczęście i zadowolenie w przerażenie szybko się zmieniło.\n- Tam jest, tam na wzgórzu, okrążmy bestyję!- darli się na całe gardło. Najgłośniej darł się najwyższy, co w rękach wielki młot dzierżył - to Prostak, widocznie przeżył noc poprzednią i posiłki sprowadził - pomyślałem z mieszanymi uczuciami.\nZbliżyli się niebezpiecznie blisko mnie, chciałem im powiedzieć, że jestem dobry i to JA wszystkie stwory zabiłem, ale z gardła wydobył się jeno pisk i skomlenie.\n- Giń bestio! - wydarł się Prostak i zamachnął się młotem. Zrobiłem unik i już chciałem do lasu uciekać, żeby niepotrzebnych ofiar nie było, gdy dostałem potężne uderzenie kamieniem w tył głowy.\n- Jezu ratuj! - to była ostatnia myśl, jaka mi przyszła do głowy, zanim straciłem przytomność.\nBoże, jak tu śmierdzi. To chyba jednak piekło. Coś ohydnego pociekło mi po twarzy. Z trudem otworzyłem jedno oko, to jednak nie piekło, tylko dół z gnojówką. Głupcy nie przebili mi serca srebrem, ani głowy nie obcięli. Jedyne, co mądrego przyszło do tych zacofanych łbów, to wrzucić mnie "martwego" do dołu kloacznego.\n- Dziękuję Ci Boże, że ci ludzie są tak głupi i nieoświeceni, dziękuję Ci z całego serca - pomyślałem i znowu padłem bez ducha.\nBól powracał falami.\nObejrzałem swój tors. Już bez włosów, ale cały siny i wszędzie rany głębokie. Chciałem ręce i nogi zobaczyć, więc głową ruszyłem, nagle coś w szyi chrupnęło.\nChamy, kark mi przetrącili, znowu straciłem przytomność. Śnił mi się ten bożek z drewna wystrugany, machał do mnie swoim paluchem i zdawał się mówić: " Dobry Azor, nowe kości dostaniesz! Dobry Azor".\nOcknąłem się, gdy słońce chyliło się ku zachodowi i już na szczęście mogłem już ruszać głową. Wtedy smutna myśl mnie naszła, że dobrze być wilkołakiem, bo one tak szybko zdrowieją. Rękoma też ruszać już mogłem, tylko lewa trochę krzywo się zrosła. Podniosłem się lekko na nich, ale po chwili opadłem rycząc z bólu. Sporo czasu minęło zanim wstałem na nogi. Gdy już prawie się wygramoliłem z tego dołu, poślizgnąłem się i z wielkim pluskiem, krzycząc z bólu, wpadłem z powrotem. Boże wybacz mi słowa, których wtedy użyłem, ale upadek był taką kaźnią, jakiej nie życzyłbym największemu wrogowi. Przez dłuższą chwilę patrzyłem na zachodzące słońce i zbierałem siły, na moje szczęście wszystkie rany już się zasklepiły. Podróż do klasztoru była męcząca i niemożliwie długa. Szedłem najpierw na czworakach, potem z kijem, a pod koniec o własnych siłach, ale zataczałem się okrutnie, jakbym cały zapas wina mszalnego wypił.\nW międzyczasie obmyłem się w strumyku, żeby psy nie biegły za mną, bo śmierdziałem jeszcze gorzej niż Kikymora. Po cichu wszedłem do pokoju swojego i przebrałem się. Do lustra stanąłem, obejrzałem - wszędzie siniaki i zadrapania. W dodatku brakowało mi dwóch zębów - kłów. Zakichani łowcy trofeów, rozgrzeszenia nie dam przy spowiedzi, jak dowiem się, który to mi zrobił. Dziwię się sobie, że wyszedłem z tej opresji cało. Ktoś zastukał cicho do mych drzwi i do środka wsunęła się śnieżnobiała głowa Piasta.\n- Chwalmy Boga, że Ojciec już wrócił. Wszyscyśmy się o Ojca zamartwiali, jak im powiedziałem, że Ojciec egzorcyzmy do lasu poszedł odprawiać. Tak długo Ojca nie było, myśleliśmy, że wilczydło wstrętne Ojca zabiło, tak samo jak brata Józefa. Trzeba było mnie wziąć do lasu, to by się przynajmniej Ojciec nie zgubił i gałęziami nie pokaleczył.\n- Wspominałeś coś o bracie Józefie?\n- Biedny brat Józef, znaleźliśmy go z głową obciętą w starym grobowcu. Wilczydło okrutne go więziło, a potem ukatrupiło, ale zemścilim się na nim. Naczelnik Prostak własnoręcznie kark mu skręcił, a potem kły potężne młotem wybił. Na widłach zdechłego potwora do gnojówki go zanieśli. Kmieć Prostak to wspaniały człek, odważny - dodał chłopak.\n- Ja mu dam, okrutnikowi jednemu - pomyślałem i głowa rozbolała mnie srodze.\n- Wspaniały to człek i taki rezolutny. Jedyny ocalał z pogromu poprzedniej nocy i ludzi kasztelana Birwuty z odsieczą sprowadził. Jak Książę Pan dowie się o jego zasługach, to, może teraz sam kasztelanem zostanie, bo Birwuta przez chodzące trupy zjedzony.\n- Nie może to być? - zdziwiłem się.\n- A może być, może. Gdy z odsieczą do wioski szli, to całą zgraję umarlaków po drodze spotkali.\nProstak radził, żeby ciąć ich, bo wiedział, że to trupy, ale kasztelan uparł się i zsiadł z konia. Chciał negocjować, do stołu obrad zaprosić, albo żeby rozeszli się do domów w pokoju. Trupy na początku się przestraszyły i zdziwiły, ale potem coś o zawartości głowy kasztelana wspomniały i rzuciły się na niego wszystkie. Birwuta darł się przez chwilę, potem zamilkł, a ludzie stali przerażeni. - Chłopak usiadł, na zydlu, widać, że jego opowieść będzie długa i ciekawa. Nalałem mu wina, a napił się, złapał oddech i kontynuował - Dopiero, gdy biedaka gołe kości ujrzeli, Prostak się ocknął i krzyknął - "Bij, zabij!"- i zrobił to w ostatniej chwili, bo inne umarlaki zaczęły wychodzić dookoła z lasu. Ludzie Birwuty rzucili się czym prędzej, aby wyrwać się z okrążenia.\nTrupy były bardzo szybkie i trzech zbrojnych, co stali za blisko, zjadły tak samo szybko jak nieszczęsnego Birwutę. Lecz Prostak ducha walki nie stracił i zaczął rozkazywać tym, co zostali. Naczelnik swoim wielkim młotem robił młynek w powietrzu i torował drogę reszcie grupy. Zaczęli się wycofywać do wsi, a za nimi zgraja przeogromna. Prostak opowiadał, że gdy zobaczył jak kolejnych pięciu chłopa padło w objęcia trupom, to zaczął słabnąć i śmierć swoją już widział bliską.\nAle Prostak nie wiedział, że Birwuta wcześniej do sąsiada po zbrojnych posłał. Nadjeżdżający konni o mało co nie stratowali ocalałych wojów, lecz Prostak szybko odsieczy sytuację jaka zaistniała, im opisał. Rycerze z krzykiem w bój się rzucili i na swoje szczęście w odróżnieniu od Birwuty negocjować już nie chcieli. Walka była krótka, roznieśli potwory w pył. Gdy już po wygranej, chcieli do domu wracać, to usłyszeli wycie od strony wzgórza. To był wstrętny wilkołak, szybko bez trudu go wytropili i zabili. Przeszukali jeszcze to wzgórze nieszczęsne i martwego brata Józefa znaleźli. Pojutrze pogrzeb, mam nadzieję, że wielebny mszę tą odprawi....\n- Tak oczywiście synu zrobię to z przyjemnością i cieszę się, że sprawa się wyjaśniła. Bardzo to miło słyszeć chłopcze, że tak się zmyślnie ludzie sprawili, a teraz zostaw mnie w spokoju, bo jestem znużony.\n- Mam jeszcze mały prezent dla Ojca, od Prostaka. Znalazł on przy potworze piękny krucyfiks i wspaniały nóż, który w podzięce za wcześniejsze błogosławieństwo Ojcu daruję. Bo jak się okazało, to nie dość, że potwór zabijał, to jeszcze groby okradał. Dobrej nocy Ojcze.\n- Jak zobaczysz Prostaka, to poproś, żeby przyszedł do mnie jak najszybciej, bo wdzięczność chcę mu osobiście okazać - rzekłem pocierając swędzące kły, które zaczęły mi właśnie odrastać.\n- Tak, Ojcze Kleofasie, ale dopiero jutro po południu, gdyż taką popijawę zrobili, że wszyscy teraz śpią nieprzytomni ze szczęścia.\n- Aha, w takim razie przynieś mi antałek miodu, bo ciężki dzień miałem i chcę go radośniej zakończyć.\nStanąłem przy otwartym oknie, spojrzałem na bór, był tak samo ciemny i nie odgadniony, ale jednak coś się zmieniło. Do mych uszu zaczęły dobiegać różne odgłosy, sowy, puchacze, żaby i inne bydło. Las wreszcie ożył, a w powietrzu przestał się unosić ten okropny zapach, zniszczenia, pożogi i śmierci. Odetchnąłem z ulgą świeżym powietrzem, już mi nie przeszkadzało to, że wszystkie żebra do końca jeszcze się nie zrosły i bolały jak diabli.\nPopatrzyłem na niknący księżyc, do czarta, za miesiąc znowu będzie pełnia. Zawyłem do księżyca, tak po prostu, po ludzku, ale nie wiem czy z radości, czy smutku. Jedyne, co wtedy czułem, to zmęczenie i pustkę.\nchise : 2006-10-28 23:23:08\nBardzo długie, ale o dziwo nie czułam znudzenia przy czytaniu.\nPrzede wszystkim pochwała dla autora za spójność fabularną i logikę wydarzeń, sama fabuła też trzyma przyzwoity poziom napięcia i szczerze powiem, że jest wciagająca.\nStyl pisania oceniam pozytywnie, poza kilkoma wpadkami nieźle trzyma się obranej konwencji. Plus za umiejętne wplatanie stylizowanego słownictwa.\nMinus za nie do końca dopracowane sylwetki bohaterów, zwłaszcza głównego, którego z przykrością stwierdzam nie byłabym w stanie opisać w kilku zdaniach... zbyt bardzo był uśredniony.\nBardzo długie, ale o dziwo nie czułam znudzenia przy czytaniu. Przede wszystkim pochwała dla autora za spójność fabularną i logikę wydarzeń, sama fabuła też trzyma przyzwoity poziom napięcia i szczerze powiem, że jest wciagająca. Styl pisania oceniam pozytywnie, poza kilkoma wpadkami nieźle trzyma się obranej konwencji. Plus za umiejętne wplatanie stylizowanego słownictwa. Minus za nie do końca dopracowane sylwetki bohaterów, zwłaszcza głównego, którego z przykrością stwierdzam nie byłabym w stanie opisać w kilku zdaniach... zbyt bardzo był uśredniony. Ogólnie jestem na tak.


Wieńce serce RZESZÓW - Wieniec24.pl\nKwiaty na pogrzeb RZESZÓW - Kwiaciarnia Online\nWieńce serce RZESZÓW\nKwiaty na pogrzeb RZESZÓW - Kwiaciarnia Online (209)\nWieńce pogrzebowe RZESZÓW (120)\nWieńce pogrzebowe z żywych kwiatów RZESZÓW (105)\nWieńce pogrzebowe ze sztucznych kwiatów RZESZÓW (15)\nWiązanki pogrzebowe RZESZÓW (77)\nWiązanki pogrzebowe z żywych kwiatów RZESZÓW (61)\nWiązanki pogrzebowe sztuczne RZESZÓW (16)\nWieńce serce RZESZÓW (22)\nMycie i czyszczenie grobów RZESZÓW (6)\nOstatnie pożegnanie bliskiej osoby wiąże się z uhonorowaniem jej pięknymi kwiatami. Im bliższa osoba, tym wiekszy wieniec pogrzebowy w Rzeszowie, nawiązująca symboliką do relacji łączących z osobą zmarłą. Coraz bardziej popularne są projektowane na stelażach wieńce w kształcie serca. Można je zamówić w większości dużych miast. Znajdziesz je również w kwiaciarni w Rzeszowie.\nWieńce serce w Rzeszowie\nWybór i przygotowanie odpowiedniej wiązanki wymaga poświęcenia czasu i uwagi. W takim mieście jak Rzeszów, gdzie kwiaciarni jest dużo, dokonanie takiego wyboru może być problematyczne. Dodatkowo nie każda kwiaciarnia oferuje wykonanie tak wyjątkowej kompozycji kwiatowej, jak wieniec w kształcie serca w Rzeszowie. Dlatego dobrym rozwiązaniem będzie skorzystanie z internetowej kwiaciarni Wieniec24, który świadczy swoje usługi również na terenie Rzeszowa. W naszej ofercie można znaleźć wieńce serce. W związku z tym, że są to duże gabarytowo wiązanki, istnieje możliwość zamówienia kompozycji bezpośrednio na adres domu lub na cmentarz.\nWieńce serce Rzeszów - cena\nIstotnym elementem wyboru wieńca jest jego cena. Wieńce serce w Rzeszowskich kwiaciarniach mają ceny bardzo zbliżony. Ostateczny koszt zależy od wielkości wiązanki lub wieńca oraz ilości kwiatów, jakie mają się w niej znaleźć. Wybór kwiatów dobranych do stworzenia wieńca w Rzeszowie jest uzależniony od pory roku. Determinuje ona bowiem dostępność pewnych rodzajów roślin. Wieniec serce zamówiony w Rzeszowskiej kwiaciarni będzie niezapomnianym wyrazem uczuć łączących bliskich. To piękny gest pieczętujący ostatnie pożegnanie.


OLIMP 100 Natural WPC 2200g naturalne\nOLIMP 100% Natural WPC 2200g [naturalne]\nOLIMP 100% Natural WPC 2200 gram (63 porcje) Odżywka białkowa - koncentrat białka serwatkowego WPC. Białko w wariancie natural - bez dodatku aromatów, słodzików, czy innych zbędnych wypełniaczy. Wysokiej klasy preparat proteinowy dla sportowców, świetne białko na masę. Dzięki niskiej ...\nOpinie o OLIMP 100% Natural WPC 2200g [naturalne]\nzdecydowanie polecam. Bardzo korzystny stosunek jakości do ceny, smak naturalny, niezła rozpuszczalność, doskonałe uzupełnianie braków w diecie.\nDoskonała odżykwa białkowa na bazie serwatki - Olimp 100% Natural WPC !!! Warto kupić sobie jeszcze kreatynę najlepiej też olimp kreatyna mega caps i ćwiczyc; w tym sklepie doradzą wam jak !!! Odżywka białkowa Olimp 100% natural wpc łatwo się rozpuszcza i dobrze smakuje Polecam!!!


Serwis Randki w portalu INTERIA.PL przeszedł kolejną modernizację\nSerwis Randki w portalu INTERIA.PL przeszedł kolejną modernizację. Odświeżony został layout serwisu, ulepszono funkcjonalność poszczególnych jego części i wprowadzono nowe opcje dla użytkowników.\nOprócz wprowadzenia w serwisie nowej oprawy graficznej nieznacznie zmodernizowano układ jego stron i system nawigacji. Zmodyfikowano również działanie niektórych dostępnych w Randkach funkcji, tak by korzystanie z serwisu było wygodniejsze dla użytkowników i bardziej intuicyjne. Wprowadzone w serwisie zmiany dotyczą jednak głównie rozszerzenia możliwości komunikacji pomiędzy użytkownikami. Do dotychczas istniejących kanałów - wewnętrznego systemu wiadomości, dedykowanego kanału czat, SMSów, WAP, PDA, serwisu teletekstowego TV Polsat i poczty głosowej - dołączyły moderowane forum, listy dystrybucyjne oraz wiadomości e-mail.\nForum dyskusyjne jest opartą na interfejsie WWW formą wymiany poglądów, w której wypowiedzi uczestników dotyczące poszczególnych tematów pogrupowane są w wątki. Każdy użytkownik może też stworzyć własną listę dystrybucyjną poprzez utworzenie grupy z osób dodanych przez niego do „moich kontaktów” i w prosty sposób wysłać tę samą wiadomość do wszystkich osób z grupy. Jednocześnie wiadomości przesyłane pomiędzy korzystającymi z serwisu mogą być przesyłane nie tylko za pomocą wewnętrznego systemu wiadomości i SMSów, ale również dodatkowo jako e-mail. Wiadomości te dostarczane są bezpośrednio na adres skrzynki użytkownika-odbiorcy. Ponadto użytkownicy wysyłający SMS, mogą sprawdzić ilość liter oraz długość wysyłanej wiadomości.\nRandki w portalu INTERIA.PL to pierwszy w Polsce, uruchomiony 8 lipca 2002 r., i największy jak do tej pory w kraju serwis typu „match-making”. Umożliwia on, na podstawie szczegółowych profili demograficzno-behawioralnych, wyszukiwanie osób spełniających określone przez użytkownika kryteria i nawiązywanie z nimi kontaktu. Komunikacja pomiędzy użytkownikami Randek odbywa się za pośrednictwem systemu, co zapewnia im anonimowość, dyskrecję i pełne bezpieczeństwo nawiązywania nowej znajomości.\nW połowie września br. w serwisie zarejestrowanych było ponad 460 tys. użytkowników, z czego 40 tys. udostępniło swoje zdjęcia.\nDołącz do dyskusji: Odnowione Randki


No to witamy w polskiej rzeczywistości – odpowiada Piotr Malon, szef policyjnych związków. Brakuje pieniędzy na leczenie policjanta rannego w strzelaninie w Wiszni Małej – NSZZ Policjantów województwa Dolnośląskiego\nNo to witamy w polskiej rzeczywistości – odpowiada Piotr Malon, szef policyjnych związków. Brakuje pieniędzy na leczenie policjanta rannego w strzelaninie w Wiszni Małej\nHome /strona glowna/No to witamy w polskiej rzeczywistości – odpowiada Piotr Malon, szef policyjnych związków. Brakuje pieniędzy na leczenie policjanta rannego w strzelaninie w Wiszni Małej\nMarcin Rybak 24 lutego 2018 Aktualizacja: 25 lutego 2018 09:45\nTurniej na Niskich Łąkach – Chcemy zrobić wszystko żeby doszedł do pełnej sprawności – opowiadają koledzy Mateusza.\nW akcję zbierania pieniędzy dla rannego policjanta włączył się jego brat. Też antyterrorysta, ale z dużo większym doświadczeniem w służbie. Potrzeba jakieś 90 tysięcy złotych – szacują dziś. Choć naprawdę ciężko to wyliczyć, bo nie wiadomo ,czy powiedzie się operacja i jakich zabiegów będzie wymagać ranny funkcjonariusz. W kwietniu policjanci organizują we Wrocławiu Charytatywny Turniej Piłkarski. Jego patronem będzie poległy w Wiszni antyterrorysta Mariusz „Kozi” Koziarski. Na Niskich Łąkach wystartują drużyny reprezentujące różne policyjne służby, w tym przedstawiciele pododdziałów antyterrorystycznych policji z całej Polski. Każdy uczestnik turnieju ma wpłacić 60 złotych. Te pieniądze pójdą na pokrycie kosztów leczenia i rehabilitacji postrzelonego na służbie antyterrorysty Mariusza.\nWitamy w Polsce – Ale dlaczego koledzy policjanci muszą zbierać pieniądze? Dlaczego po prostu tych pieniędzy nie zapłaci skarb państwa? – dopytujemy. – No to witamy pana w polskiej rzeczywistości – odpowiada Piotr Malon, szef policyjnych Związków Zawodowych z Dolnego Śląska. – Policjant nie ma żadnego zabezpieczenia ze strony systemu – przyznaje. – Doświadczamy tego teraz na skórze kolegi. Narodowy Fundusz Zdrowia nie pokryje wszystkich kosztów, jakie są niezbędne. Stąd zbiórka pieniędzy i akcja. Piotr Malon dodaje, że związkowcy też włączyli się do pomocy dla antyterrorysty. Dali pieniądze na pomoc w organizacji charytatywnego turnieju.\nCzytaj dalej niżej…\nCzytaj więcej: http://www.gazetawroclawska.pl/wiadomosci/a/brakuje-pieniedzy-na-leczenie-policjanta-rannego-w-strzelaninie-w-wiszni-malej,12959798/\nWizyty w ciągu ostatnich 7 dni: 8 780\nWizyty w ciągu ostatnich 30 dni: 28 589\nWizyty w ciągu ostatnich 365 dni: 238 692\nŁączna liczba wizyt: 4 401 477\nRazem odwiedzających: 2 039 622


Wybieramy ławeczkę do ćwiczeń - sprzęt-fitness.pl\nMnóstwo osób na całym świecie, każdego dnia walczy o wyćwiczenie swoich mięśni brzucha. A nie jest to łatwe zadanie, gdyż ta partia ciała, bywa niezwykle oporna na najróżniejsze treningi. Dlatego też, trzeba pamiętać o dużym urozmaicaniu wykonywanych ćwiczeń oraz o systematyczności. W przypadku, gdy czas nam nie pozwala na codzienne wizyty na siłowni, lub też gdy po prostu lepiej się nam ćwiczy w domu, dobrą inwestycją może okazać się zakup ławeczki do ćwiczeń. Na co jednak zwracać uwagę, gdy ją wybieramy?\nIstnieje kilka rodzajów ławeczek do ćwiczeń, spośród których możemy wybrać ten, który najbardziej odpowiada naszym potrzebom. Najbardziej popularna i również uniwersalna jest ławka pod sztangę. Tak naprawdę możemy bowiem ćwiczyć na niej wszystkie mięśnie, a regulacja oraz dostępne dodatki, pozwalają dopasować ją do naszych wymagań. Jeśli mamy mało miejsca, a zależy nam przede wszystkim na wyćwiczeniu brzucha, ławka skośna będzie idealnym wyborem. Natomiast, gdy skupiamy się na mięśniach pleców i kręgosłupa, warto postawić na ławkę regulowaną. Koszt zakupu ławeczki do ćwiczeń mieście się między kilkudziesięcioma a kilkuset złotymi. Nie musimy jednak od razu kupować rozbudowanego i drogiego sprzętu, aby swobodnie i dobrze ćwiczyć w domu.\nDodatki do ławeczki\nWśród dostępnych w sprzedaży dodatków do ławeczek, możemy znaleźć wiele przydatnych elementów, które sprawią, że taki sprzęt będzie jest bardziej funkcjonalny. Mogą to być chociażby linki do ćwiczeń, dźwignia do treningu nóg, czy rozpiętki i modlitewnik pozwalający na wytrenowanie ramion.\nJaką ławeczkę kupić?\nWybór sprzętów tego rodzaju jest obecnie bardzo duży. Dlatego zanim zaczniemy przeglądać oferty sklepów, musimy zastanowić się do czego posłuży nam taka ławeczka. Jedni potrzebują sprzętu, na którym będą wykonywać proste treningi, a inni mogą mieć zamiar dźwigać sztangi.\nJeśli nie mamy pewności, który produkt będzie dla nas najlepszy, a do tego wyróżnia się dobrą jakością, powinniśmy zaznajomić się z opiniami na ich temat. Osoby, które już korzystały z danego produktu, będą w stanie wyrazić najbardziej rzetelną opinię na ich temat.\nKupując ławeczkę do ćwiczeń powinniśmy zwrócić uwagę na jej cechy. Sprawdźmy chociażby, jakie jest jej maksymalne obciążenie, zwłaszcza jeśli mamy już doświadczenie treningowe. Upewnijmy się także, że ławeczka dysponuje szerokim zakresem regulacji, co pozwoli na jej dopasowanie do naszych potrzeb. Sprzęt do ćwiczeń tego typu powinien być również bardzo stabilny, aby dawał nam pełne poczucie bezpieczeństwa, oraz wykonany z najlepszych jakościowo materiałów. Dobrze jest także wybierać ławeczki łatwe do zmontowania, co pozwoli nam uniknąć niepotrzebnych problemów.


Osiedle Górna - Etap IV : Blok A, mieszkanie nr 8\nBlok A, mieszkanie nr 8\nLokal nr 8, powierzchnia 42,55 m2! Funkcjonalne mieszkanie 2 pokojowe: salon z aneksem kuchennym, sypialnie, łazienka, przedpokój . W cenie mieszkania komórka lokatorska. Drzwi wejściowe do mieszkania antywłamaniowe. Budynek jest niskoenergetyczne, co możemy potwierdzić - Certyfikatem Energetycznym! Do każdego mieszkania przyporządkowany jest podziemny, zamknięty garaż z bezpośrednim wejściem do klatki schodowej lub stanowisko postojowe. Teren osiedla jest rozwojową lokalizacją, łączącą w sobie walory centralnego usytuowania w mieście z zaletami spokojnego położenia w okolicach Wisły. Dogodna lokalizacja sprawia iż dojazd do centrum, na Stare Miasto, czy na zakupy do galerii handlowych na Podolszycach nie stanowi problemu, gdyż wszędzie jest równie blisko. Cały teren osiedla Górna będzie zagospodarowany przez tereny zielone z ławkami oraz plac zabaw dla dzieci. Dodatkowo osiedle będzie ogrodzone. Przestronne balkony, tarasy oraz duże witryny (część mieszkań posiada witryny narożne) i okna gwarantują świetne doświetlenie i optymalny widok. Mieszkania na parterze mają dostęp do indywidulanych, wygrodzonych i przestronnych ogródków. Zapraszamy!


Będzin: Defibrylator i wóz Drzymały dla WOPR | Dziennik Zachodni\nBędzin: Defibrylator i wóz Drzymały dla WOPR\nMagdalena Nowacka 9 czerwca 2009, 5:00\nJanusz Prętkiewicz, szef będzińskiego WOPR Fot. Magdalena Nowacka\nAdam Lazar, starosta powiatu przekazał drużynie WOPR defibrylator o wartości siedmiu i pół tysiąca złotych.\nRatownicy dostali także od powiatu 200 litrów paliwa do motorówki. - W ubiegłym roku na zalewie w Rogoźniku utonęły trzy osoby. Dlatego zależy nam na tym, aby ten teren nie pozostał bez zabezpieczenia. Mieliśmy już zamówione kontenery, które byłyby bazą dla ratowników. W ostatniej chwili okazało się jednak, że nie możemy ich tam postawić, bo nie pozwala na to plan zagospodarowania przestrzennego - mówi Adam Lazar, starosta będziński.\nWniosek o zmianę planu już skierowano do gminy Bobrowniki, ale na zmianę niestety trzeba czekać przynajmniej kilka miesięcy.\n- Nie załamujemy rąk. Zależy nam na tym, aby baza powstała jeszcze w tym sezonie. I robimy wszystko, aby to się udało. Jesteśmy w trakcie wybierania modelu kontenera na kołach. To rozwiązanie jest możliwe i będziemy robić wszystko, aby je sfinalizować - obiecał starosta. Powiat skierował również apel do gmin ościennych z prośbą o pomoc dla będzińskich woprowców.


#UPJP2: Studiuj, by profesjonalnie nieść pomoc! - Studia - artykuły - Artykuły dla studentów i absolwentów - studiowanie - dział studia - Student NEWS\n#UPJP2: Studiuj, by profesjonalnie nieść pomoc!\nNAUKI O RODZINIE to kierunek studiów dla osób, które chcą profesjonalnie wspierać rodziny w różnych sytuacjach życiowych. Niesienie pomocy wymaga dużego zaangażowania, odpowiedzialności oraz ciągłego dbania o własny rozwój. Aby dobrze przygotować się do tej pracy, w czasie studiów zdobędziesz interdyscyplinarną wiedzę. Poznasz uwarunkowania funkcjonowania rodzin, metody pracy z rodzinami w kryzysie, nauczysz się identyfikowania ich potrzeb oraz dobierania odpowiednich sposobów reagowania i rozwiązywania sytuacji trudnych. Profesjonalne przygotowanie zagwarantuje Tobie pełną satysfakcję uczestniczenia w ważnym procesie wspomagania rodziny – zachęca kierownik kierunku dr Katarzyna Kutek Sładek.\n– Jeśli chcesz dowiedzieć się, jak wspierać rodziny w trudnych sytuacjach życiowych lub nauczyć się, jak rozpoznawać potrzeby i trudności rodzin w sytuacji rozstania małżonków, rozwodu, czy separacji, to oferta #UPJP2 jest dla Ciebie Uniwersytet Papieski, wchodząc na drogę kształcenia praktycznego przygotował dla swoich studentów szereg możliwości zdobycia doświadczenia w ramach zajęć na specjalności mediacje rodzinne.\nPEDAGOGIKA to kierunek studiów dla osób, które chcą profesjonalnie uczestniczyć w rozwoju drugiego człowieka. Aby dobrze przygotować się do tej pracy, w czasie studiów poznasz różne środki i metody rozpoznawania i analizowania ludzkich zachowań, identyfikowania ich potrzeb oraz dobierania odpowiednich sposobów reagowania i rozwiązywania sytuacji trudnych. Profesjonalne przygotowanie zagwarantuje Tobie pełną satysfakcję uczestniczenia w ważnym procesie wspomagania rozwoju dzieci, młodzieży i dorosłych – zapewnia ks. dr hab. Grzegorz Godawa, kierownik kierunku.\nUniwersytet Papieski, wychodząc naprzeciw oczekiwaniom społeczeństwa oraz analizując zapotrzebowanie rynku pracy, przygotował kilka specjalności na studiach pedagogiczny. Są to: resocjalizacja z socjoterapią (I i II stopnia), pedagogika opiekuńczo wychowawcza z terapią pedagogiczną oraz tanatopedagogikę.\n– Jeśli chcesz nauczyć się wspierania drugiego człowieka w trudnych sytuacjach życiowych, motywowania do zmiany sposobu życia osoby, które nie potrafią przystosować się do norm prawnych i społecznych, to studia na specjalności resocjalizacja z socjoterapią powinny Ciebie zainteresować – zachęca dr hab. Bożena Majerek. Nie tylko umiejętność rozpoznawania potrzeb i trudności osób niedostosowanych społecznie, ale także zdolność projektowania skutecznych programów profilaktycznych, resocjalizacyjnych i terapeutycznych pozwalają określić dobrze wykształconego i atrakcyjnego na rynku pracy absolwenta– dodaje wykładowca.\nKiedy poproszono mnie, bym w kilku słowach opisała moje lata studiów w Instytucie Nauk o Rodzinie, pomyślałam, że to będzie bardzo trudne zadanie. Chociażby dlatego, że #UPJP2 zdecydowanie wyróżnia się na tle pozostałych uczelni. Jan Paweł II napisał, że człowiek jest drogą Kościoła, a ja bym sparafrazował te słowa: student jest w sercu Uniwersytetu Papieskiego. Studiować tutaj to budować wyjątkowe wspomnienia na całe życie – mówi Anna, która za kilka dni będzie broniła swoją pracę dyplomową.\n#UPJP2: Studiuj, by profesjonalnie nieść pomoc! - duża mapa »\ndata ostatniej modyfikacji: 2020-06-25 13:34:56