Skrzydło owcy #1 - Artykuły - FM Revolution\nRozdział I - Wszystkie racje są po mojej stronie.\nJeżeli udałoby się przełożyć ze dwa spotkania to dałbym radę wrócić jeszcze w piątek. Tyle, że wyjechać musiałbym najdalej jutro rano. Tak czy owak, niepotrzebnie tu tkwię. Wszystkie notatki z ostatniej podróży mam wciąż w powijakach, a za chwilę przecież czeka mnie jeszcze eskapada na południe. Z drugiej strony gdyby rzeczywiście dało radę wyrwać się jutro rano do stolicy, spokojnie obrobiłbym się w dwa, góra trzy dni i miałbym całą sobotę na przygotowanie raportów. Wtedy może nawet udałoby się wyskoczyć na ten brydżyk w sobotę? Tylko co ja tu wciąż robię...?\nW takich myślach byłem zatopiony od co najmniej czterdziestu minut. Wygodne krzesło sali konferencyjnej nie pozwalało nawet przypuszczać, że oto mija czwarta godzina narady. Długopis kręcił w moich palcach tysięczny chyba obrót. Jednostajny szum klimatyzacji doskonale zgrywał się z melodią toczącej się dyskusji. Nie słuchałem jej od dawna.\n- Proponuję dwadzieścia minut na rozprostowanie kości i wrócimy do tego po przerwie - głos Starego wyrwał mnie z odrętwienia tylko dlatego, że towarzyszył mu szmer odsuwanych krzeseł. Nareszcie. W odróżnieniu od innych uczestników narady, którzy w pośpiechu wychodzili z sali, pieczołowicie zebrałem wszystkie rzeczy ze stołu i włożyłem do teczki. Nie zamierzałem tu wracać po przerwie.\nSzybko zebrałem się do wyjścia. Trzeba mi było jeszcze dorwać Bruno, bo tak bez słowa nawet ja nie mogłem się urwać.\nZatrzymało mnie dotknięcie ramienia.\n- Uciekasz? - mruknięciu Noa poszło w sukurs zazdrosne spojrzenie.\n- Daj spokój. Tkwimy to od rana, a nie posunęliśmy się dalej niż na sięgnięcie okiem. W tym tempie podejmiemy decyzję w grudniu.\nLekkie wzruszenie ramion oznaczało, że Noa doskonale wie o czym mówię.\n- Zresztą... Ja mam swoją robotę i zaczyna mnie wkurzać to dreptanie w miejscu. Oni w końcu podejmą jakąś decyzję, a wtedy natychmiast poproszą o moje raporty. Same się nie zrobią. Tobie zresztą też się dziwię.\nMachnął tylko ręką w pobłażliwym geście i od razu położył mi ją na ramieniu.\n- Mam nadzieję, że jutro rano. Muszę jeszcze pogadać ze Starym. A co?\nPodrapał się w znajomym geście po brodzie usianej krótkim czarnym zarostem, pieczołowicie strzyżonym do długości nie więcej niż szorstkiego centymetra. Właśnie dlatego Noa cieszył się wśród nas wdzięcznym przezwiskiem Szczotka.\n- Zawiózłbyś przy okazji papiery tych nowych juniorów do rejestracji?\n- Jasne. Podrzuć kopertę Patrycji. Zabiorę przed wyjazdem - klepnięcie w ramię oznaczało, że rozmowa jest skończona. - Na razie. Naprawdę muszę lecieć.\nStarego znalazłem tuż przed salą konferencyjną. Tkwił w jakiejś korytarzowej dyskusji z moim największym ulubieńcem. Niewiele miałem dobrego do powiedzenia na temat szacownych członków naszego Zarządu, ale już najmniej z tego dotyczyło Bertranda Remy. Nie miałem najmniejszej ochoty na kolejną wymianę uprzejmości z tym skurczybykiem. Cofnąłem się do stolika z kawą i wyciągnąłem papierosa. Chwilę obracałem go w palcach, ale nie miałem zamiaru teraz palić. Czekałem, aż Stary skończy tę pogawędkę z Bertrandem i da mi szansę na chwilę rozmowy.\nNie trwało to długo. Bertrand skinął w końcu głową i z bezczelnie zawadiackim wyrazem twarzy, który towarzyszył mu niemal zawsze, oddalił się w kierunku własnego biura. Stary ruszył co prawda w kierunku swojego, ale zdecydowanie wszedłem mu w drogę.\n- Bruno, możemy? - skinąłem porozumiewawczo zatrzymując go w pół kroku.\n- Piotrze. To coś ważnego?\nJa myślę, że ważnego stary nudziarzu!\n- O tyle, o ile. Urywam się z drugiej części tej fascynującej dyskusji, o czym Cię lojalnie informuję. Mam masę roboty. Nawet nie tknąłem jeszcze papierów po powrocie z Ardenów, a jak wiesz już jutro powinienem być w Paryżu.\nDługie westchnięcie oznaczało nabranie solidnej dawki powietrza w płuca, a nabranie powietrza w płuca oznaczało u Starego zawsze to samo – kilkuminutowy wykład o priorytetach oraz moim miejscu w organizacji. Nie mogłem dać się w to wciągnąć.\n- Doskonale rozumiem powagę sytuacji oraz kluczowy moment w jakim się znaleźliśmy – wypaliłem czym prędzej. - Musisz jednak pamiętać, że niezależnie od wybranego przez nas rozwiązania, to ja następnego dnia zostanę zasypany listą maili, telefonów i faksów. A co najlepsze, sam pewnie zażądasz ode mnie kompletnych raportów już dwie godziny po wyborze. Oszczędź mi więc, do tego czasu, rozmowy o priorytetach.\nNie znosiłem tego pobłażliwego uśmiechu z jakim odnosił się Stary do swoich podwładnych w takich momentach. Wolałem jednak to od korporacyjnego bełkotu.\n- Piotrze, miło Cię widzieć w dobrej formie. Wiedziałem, że pobyt w Szampanii podziała na Ciebie kojąco.\n- Tym niemniej nie wydaje mi się, żeby Twoja nieobecność na dzisiejszym spotkaniu mogła nam pomóc w tak wymierny sposób jak starasz się to przedstawić. Spodziewam się...\n- Wybacz Bruno – musiałem mu przerwać. Po prostu musiałem. - Ja naprawdę nie przyszedłem do Ciebie wymienić poglądy, tylko poinformować Cię, że mnie nie będzie. Przekazałem Wam już wszystkie informacje o które prosiliście, a nawet takie, których istnienia nie podejrzewaliście. Odpowiedziałem na wszystkie pytania, sprawdziłem wszystkie możliwe opcje. To trzecia nasza narada na ten temat, w tym druga podczas której nie odzywam się nawet słowem. Nie wydaje mi się, żebym mógł jeszcze coś wnieść do tej dyskusji. Z drugiej strony Patrycja jest na miejscu jeżeli czegoś będziecie potrzebować, a ja, jak wiesz, odbieram komórkę nawet w kiblu.\nPodziałało. Słabo, ale podziałało. Wyraźnie przygryzione wargi znaczyły, że będzie się łamał. Wziął mnie pod łokieć.\n- Piotr, wiem jak to wygląda na razie, ale to zawsze przebiega w ten sam sposób. Wierz mi. Niebawem zaczniemy zbliżać się do ostatecznej decyzji i wtedy będę chciał poznać Twoje zdanie. Twoje przede wszystkim. Rozumiesz?\nAkcent postawiony był właściwie. Stary chwyt, ale rozumiałem doskonale czemu go użył. Zwykle działa.\n- Cieszę się ogromnie – w moim głosie nie było cienia obłudy. - Kiedy to nastąpi to do mnie zadzwoń, a ja przybiegnę i Ci powiem. Jak wierny pies. Rozumiesz?\nWykorzystałem moment jego zawahania i szybko dodałem:\n- Będę z powrotem w piątek wieczorem.\nWiedziałem, że teraz mogę się już oddalić bez przeszkód. Uścisnąłem przyjacielsko dłoń mego chlebodawcy i ruszyłem korytarzem do wyjścia.\nKiedy zamykałem za sobą drzwi spojrzałem jeszcze w jego stronę. Stał tam, doskonale wiedząc, że tak będzie. Czekał na to spojrzenie, żeby móc mi jeszcze na odchodne rzucić:\n- Raporty z Szampanii obiecałeś na jutro rano!\nOstatnie słowo należy zawsze do Szefa.\nRobota, krótko mówiąc, mi nie szła. Siedziałem w domu od kilku godzin próbując uporządkować notatki w coś, co dałoby się nazwać raportem. Moja praca pod tym względem miała całe mnóstwo zalet, ale i jedną wadę, która potrafiła sprawić, że stawała się czasem całkiem nie do zniesienia. Uwielbiałem otoczkę tajemnicy, która towarzyszyła niemal wszystkim moim działaniom. Uwielbiałem wyszukiwać i obserwować zawodników, szperać po zakamarkach i wydobywać spod ziemi informacje, weryfikować cudze plotki i rozpuszczać własne. Kiedy jednak przychodziło do sporządzania raportów z moich poczynań, porządkowania wszystkich zdobytych informacji i formułowania wniosków, nienawidziłem mojej pracy serdecznie. Nie byłem widać typem biurkowego gryzipiórka. Nawet teraz moje myśli błądziły z dala od czekającej mnie papierkowej roboty. Myślałem już o czekających mnie w Paryżu spotkaniach. A miało to być kilkanaście kurtuazyjnych i dość wstępnych w sumie rozmów z agentami zawodników. Większość to po prostu próba wysondowania wzajemnych oczekiwań, ale były i takie, które miały służyć tylko wprowadzeniu naszych rywali w błąd. Powszechnie bowiem wiadomo, że tak samo czujnie jak my obserwujemy poczynania konkurencji, tak samo czujnie jesteśmy obserwowani. Wszystkie moje kroki z pewnością były przedmiotem ich bacznej uwagi i dlatego były to również trudne spotkania. Trzeba było wystarczająco wiarygodnie wzbudzić zainteresowanie zawodnika, ale równocześnie nie składać żadnych wiążących obietnic, ani tym bardziej nie zaciągać najmniejszych nawet zobowiązań. Zachowanie tej subtelnej równowagi było jedną z najtrudniejszych umiejętności w mojej profesji. Zbytnia natarczywość od razu wzbudzała podejrzenia, a zbytnia nonszalancja z kolei groziła całkowitym zlekceważeniem. Ostatecznego smaczku takim spotkaniom dodawał fakt, że obie strony doskonale zdawały sobie sprawę z obowiązujących reguł, a mimo to siadały do rozmów z cyniczną świadomością gry pozorów, w której uczestniczą.\nNie. To na nic. Nie dam rady dokończyć tego tutaj, w zaciszu własnego mieszkania. Szklanka whisky, papieros i delikatna nuta Oscara Petersona w tle, bardziej nadawały się na melancholijny wieczór pełen refleksji niż żmudną analityczną robotę. Sprawdziłem szybko wieczorne pociągi do Paryża i zacząłem się pakować. W ruchu zawsze pracowałem wydajniej.\nW pociągu wszystko poszło jak zwykle. Notatki przebiegały mi szybko przez ręce, a cierpliwa klawiatura laptopa już w godzinę pozwoliła na zamknięcie wszystkich trzech raportów - jasnych i klarownych. Resztę czasu mogłem spokojnie przeznaczyć na rozmyślania o czekających mnie spotkaniach.\nZdumiewające, ale właśnie wtedy niepokój z nimi związany ulotnił się bez śladu. W zamian wróciłem myślami do Starego. Ostatnio często mi się to zresztą zdarzało. Wszystkiemu winien rzecz jasna Bertrand. Nieustanny mąciciel szeregów i antagonista. To aż dziwne, że cieszy się takim uznaniem w Zarządzie. Odkąd pamiętam zawsze siał zamęt i wprowadzał niepotrzebny niepokój. Kiedy wszystko szło dobrze, jako pierwszy wkładał kij między szprychy, a kiedy sprawy kulały - zamieniał się w chodzącą inkwizycję. Zawsze szkoda mi było czasu na te kuluarowe gierki, ale trzeba przyznać, że Bertrand właśnie dzięki sprawnemu poruszaniu się za kulisami działał tak skutecznie na głównej scenie. Nie wiem jaką nasz Stary miał z tego korzyść, ale najwyraźniej wolał mieć taką szuję na podorędziu niż puszczaną swobodnie, bez kontroli. Tym bardziej trudno jednak pojąć, że ostatnio sprawy na Stade Gaston Petit przybrały naprawdę zły obrót. Wszystko skomplikowało się po rezygnacji Frederica Borgesa. W sumie to nikt się nie spodziewał, że Borges złoży rezygnację. Owszem, ostatni sezon nie należał do specjalnie udanych, ale w końcu utrzymaliśmy się w lidze, a w kwietniu i maju drużyna naprawdę spisywała się przyzwoicie. Gra była co prawda wciąż lepsza od wyników, ale właśnie dlatego wydawało się, że może być już tylko lepiej. Aż tu nagle, po ostatnim meczu sezonu - bez żadnego ostrzeżenia, rozmów, przecieków – rezygnacja! Oficjalnie Frederic miał mieć już dość. Po prostu wszedł któregoś dnia do gabinetu Starego i najzwyczajniej w świecie powiedział, że chce przejść na emeryturę. Syndrom wypalenia? Może, ale ja tam wiem swoje. Nagonka Bertranda trwała już przecież od dawna, co najmniej od poprzedniego lata, kiedy skończyliśmy rozgrywki na siódmym miejscu. Wówczas Bertrand też nie siedział cicho. Rozdawał fałszywe uśmiechy, ale na korytarzach pełno było tych jego potrzeb progresji, kroków naprzód, obiecujących potencjałów i roznieconych nadziei. Nie powiem - brzmiało to nieźle. Na tyle nieźle, że nawet ja na fali tego rosnącego optymizmu odrzuciłem propozycję przejścia do Kanarków. Pomyślałem sobie: Teraz siódme miejsce! Kto wie co się może zdarzyć w następnym sezonie?. Któż by chciał przechodzić do spadkowicza z pierwszej ligi, gdzie aż huczało od plotek o upadłości i rychłym przejęciu klubu? Owszem, warunki proponowali lepsze, a co więcej, polski właściciel też dzwonił parę razy łechtając moją zaniedbaną próżność. Ale przede wszystkim przecież było wiadomo, że to inny świat. Nantes - prawdziwe miasto, gdzie na Stade de la Beaujoire przychodzi dwadzieścia tysięcy ludzi na każdy mecz. Nie to, co u nas. A jednak nie wahałem się. Uwierzyłem Staremu, no i Bertrandowi. Poza tym ledwo co dostałem pierwszą kierowniczą posadę w klubie. Przejąłem cały bank informacji. I tak już mi się to należało - po czterech latach wycierania kątów. Wszyscy od dawna wiedzieli, że to ja zdobywam najważniejsze informacje, a mój, pożal się Boże, pryncypał wysługiwał się mną nieznośnie. A więc do dzieła Piotrusiu! Kasy dali niewiele więcej, ale przecież... pieniądze to nie wszystko. Przetasowaliśmy trochę etatów w sztabie szkoleniowym, wyremontowaliśmy zaplecze juniorom, a co najważniejsze - udało się z miastem domknąć projekt rozbudowy stadionu. Niewiarygodne, ale coś, co się ciągnęło odkąd trafiłem do klubu, znalazło wreszcie pozytywny finał.\nSłowem miało być tylko lepiej, a wyszło jak wyszło. Okazało się, że bardzo precyzyjna krecia robota Bertranda przyniosła spodziewane owoce. Torpedował wszystkie obiecujące transfery, a w zamian propagował jakieś wątpliwej jakości miernoty. Prowadzał się z prasą, rozsiewał wciąż plotki i marnował czas nam wszystkim na niezliczonych spotkaniach. No i Kanarki po roku wróciły w pierwszoligowe szeregi, a my z ledwością uchroniliśmy się przed spadkiem. Atmosfera w klubie stała się nieznośnie napięta i na nic były wszystkie nasze tłumaczenia, że oczekiwania były bezpodstawne, że efekty przyjdą za chwilę. Wystarczyło kilka sprytnych komentarzy Bertranda o kompetencjach, potrzebie spokojnej analizy i weryfikacji założeń. Niby nie wymienił żadnego nazwiska, ale i tak wszyscy wiedzieliśmy co się kroi. Kibicom nie trzeba było dwa razy tłumaczyć stopnia złożoności zjawiska, ani przenikliwości metafor prasowych. Mieli już swojego winnego, a Bertrand nawet nie musiał umyć rąk. Ech, człowiek młody, to i głupi. No i teraz muszę się użerać z tą kanalią na każdym kroku. Nic to. Najważniejsze to cieszyć się dniem dzisiejszym i nie ufać zbytnio w jutrzejszy – jak mawiają Arabowie.\nHotel Gold miał trzy ważne zalety i jedną jeszcze ważniejszą wadę. Był przytulny, niedrogi i dyskretny. A także nie sposób go było znaleźć w żadnym przewodniku. Nieoficjalny hotel dla oficjalnych działaczy. Prowadził go zresztą jakiś kuzyn czy szwagier wiceprezesa federacji. Dlatego właśnie w kraju nad Sekwaną odnalazłem się jak w domu. Dziś już nie miałem rzecz jasna żadnych problemów z jego odnalezieniem, ale pamiętam jak za pierwszym razem kluczyłem cały wieczór po mieście rozpytując taksówkarzy i policjantów. Dopiero telefon do Noa rozwikłał zagadkę.\nPo okazaniu legitymacji federacji nigdy nie było tutaj problemów z pokojem. Nawet dziś, choć moja rezerwacja zaczynała się dopiero nazajutrz a ja zjawiałem się niemal w nocy. Recepcjonistka uśmiechnęła się ciepło i po tym swoim ujmującym francuskim:\n- Pas de problème Monsieur – wręczyła mi klucz do pokoju.\nKolejne dwa dni minęły mi na nieustannym przeciskaniu się przez zatłoczony Paryż ze spotkania na spotkanie. Wszystkie jednakowe i wszystkie o tym samym. Agenci zachwalali swój towar, ja udawałem zachwyconego, oni udawali rozchwytywanych, ja nie udawałem zdziwionego. Ta nieustanna gra, która jest udziałem każdego szefa banku informacji w każdym klubie, męczyła mnie chyba nawet bardziej niż gierki Bertranda. Ale nie można było inaczej. To rytuał wciąż tych samych kroków, paradnych zasad i powtarzalnych gestów. Aż do upragnionego końca, czyli dnia, w którym menedżer dla którego pracujesz zechce ściągnąć jednego z tych wybrańców do klubu. Wtedy zaczynają się prawdziwe igrzyska. Ale wówczas nie trwa to już tak nieznośnie długo, nie ma żadnych reguł, jest niepowtarzalne, fascynujące i to uwielbiam. Tkanie misternych sieci podchodów, negocjacyjnych sztuczek, zasłon dymnych i frontalnych ataków - z jednym tylko celem: kupić najtaniej to, co kosztuje najwięcej.\nTymczasem jedynym wytchnieniem od zmory kurtuazyjnych spotkań z agentami były, o zgrozo, oficjalne kawy w federacji. Licencja taka, licencja sraka. Paragraf ten, paragraf inny. Umowa z tym, umowa z tamtym. Opłata za to, opłata za tamto. Nuda wielokrotna, ale przynajmniej konkret i na temat. Nie przypuszczałem, że to kiedykolwiek będzie jakaś frajda. Na szczęście załatwiałem takie sprawy tylko w zastępstwie.\nW czwartek wieczorem mogłem wszak ze spokojnym sumieniem zająć się tym po co naprawdę przyjechałem do Paryża. W porannym wydaniu Le Parisien na stronie ogłoszeń ukazało się to, na co czekałem. Warsztat samochodowy przyjmie do pracy. Oferty składać: PP Moussy, skrytka pocztowa 11. Enrico. Oznaczało to spotkanie dopiero następnego dnia.\nW piątek rano wziąłem taksówkę do Port de Grenelle. Wysiadłem przy południowym krańcu tuż obok centrum handlowego i spacerem udałem się w kierunku stacji metra Bir-Hakeim, gdzie wsiadłem w pierwszy pociąg. Wysiadłem na Cambronne i avenue de Lowendal przeszedłem na tyły Szkoły Wojskowej. Na końcu ulicy, w cieniu rozłożystej akacji, odnalazłem bez trudu znajomy widok. Auberge d'chez eux. Zatrzymałem się jeszcze przy kiosku z gazetami i kupując dzisiejszy L'Equipe, który zresztą od śniadania znałem na pamięć, rozejrzałem się jeszcze dyskretnie. Nic. Mogłem wejść.\nKiedy oczy przywykły do panującego wewnątrz półmroku, przy małym stoliku na końcu sali zobaczyłem znajomą twarz.\nDyskretne powitanie nie zdradzało, że ostatni raz widzieliśmy się przeszło pół roku temu.\n- Jak szampan? Dojrzewa?\nNie spodziewałem się takiego początku.\n- Widzę, że jesteś dobrze poinformowany. Mam nadzieję, że to dobrze wróży również dzisiejszemu spotkaniu.\n- Nie najgorzej. Choć przyznam, że wygodniej byłoby zamontować ci GPS.\nPrzemilczałem to uśmiechając się tylko pod nosem. Znałem doskonale tę subtelną grę słów, w której się doskonalił. Mógł tak godzinami. Bez trudu ciągnął więc dalej:\n- Dużo ostatnio podróżujesz. To przymus zwiedzania czy niechęć do małych pomieszczeń?\nCwaniak. Nie mogłem powstrzymać uśmiechu. Lubiłem w sumie te nasze zabawne rozmowy, tyle że dziś nie miałem zupełnie na nie ochoty.\n- Za długo się znamy, Marcel. Zapytaj o co masz zapytać, albo udajmy że nie słyszałem.\nZnał mnie doskonale. Wiedział, że dziś już nie ma najmniejszych szans na przyjemne obcowanie tête à tête i salwy śmiechu przerywane jedynie degustacją wina. To był taki nasz mały rytuał i niewyszukana chwila przyjemności w tym zabieganym świecie. Ale nie dziś.\n- Dobrze. Powiedz mi co tam u Was w firmie piszczy? Dobiegają mnie niepokojące wieści, a w zasadzie brak wieści, co jak wiesz jest jeszcze bardziej niepokojące.\nWiedziałem. W naszym fachu od złych wiadomości gorszy jest tylko absolutny brak wiadomości.\n- Nic specjalnego. Dlatego z przyjemnością, jak się wyraziłeś, podróżuję. Starszyzna plemienna obraduje nieustannie, dym z wigwamu się unosi, a źrebaki chodzą bez opieki.\n- No tak. W sumie nic dziwnego. Długo to jeszcze potrwa? Macie już kogoś?\nUśmiech politowania musiał wzbudzić wesołość i u mojego rozmówcy, bo natychmiast się poprawił:\n- No wiesz, choćby cień echa dobrego kandydata.\n- Mamy dwa cienie. A w zasadzie to nawet trzy, bo ten co jeszcze niedawno wydawał mi się nie do przyjęcia jest teraz o niebo lepszym rozwiązaniem niż obecne rozwiązanie, to znaczy brak jakiegokolwiek rozwiązania.\nPokiwał głową ze zrozumieniem, ale w dziwny sposób mnie to zirytowało. Siedział sobie tam po drugiej stronie stolika w wygodnej pozycji obserwatora i z lekkością felietonisty mógł skomentować to, co mnie codziennie przyprawiało o solidny ból głowy.\n- Nie wiem, czy rozumiesz co mówię – zareagowałem energicznie – ale w poniedziałek wracają zawodnicy z urlopów, a my nawet nie mamy jeszcze uzgodnionego planu przygotowań, umówionych obozów, sparingów, nie mówiąc o strategii transferowej. Wiesz, że Noa z łatwością by sobie z tym wszystkim poradził do czasu, aż kogoś nie wybiorą. Jest asystentem od trzech sezonów, na Boga! Ale oczywiście Bertrand wszystko blokuje twierdząc, że byłoby to niepotrzebne wiązanie rąk przyszłemu menedżerowi drużyny. Ta biznesowa menda lepiej zna się na prowadzeniu drużyny od asystenta, uwierzysz? A moje raporty, jak przypuszczam, obrastają sobie w tym czasie solidnym kurzem w sejfie.\nMarcel przytomnie zamilkł widząc moje wzburzenie, ale i tak nie pozwoliłbym mu wejść w słowo.\n- Jeszcze tydzień i będzie za późno na cokolwiek, a wtedy, Bóg mi świadkiem, oskarżę tego skurczybyka o działanie na szkodę klubu.\n- Ho, ho! - Marcel wyraźnie się ożywił. - Widzę, że zalazł Ci zdrowo za skórę. Nie zapominaj jednak, że póki co to on jest członkiem Zarządu. Przy jego doświadczeniu nawet moje wygląda jak biała kartka, a Ty się na niego rzucasz jak nieopierzone kurczę. Czy to nie on czasem dwukrotnie już składał wniosek o rozwiązanie Twojego kontraktu?\n- Nawet mi, kurde, nie przypominaj.\n- Chyba jednak powinienem, bo zapał odbiera Ci rozum. To, że zdjął Cię z celownika powinno Cię raczej cieszyć niż zachęcać do ponownego włażenia mu pod nóż.\nTym razem to ja nie miałem niczego mądrego do powiedzenia. Pociągnąłem łyk wina, które kelner postawił przed nami nie wiedzieć kiedy.\n- Ale wiesz, że to nawet sympatyczne - kontynuował Marcel.\n- Co takiego? - zdziwiłem się, choć w tym samym momencie wyczułem już lekką ironię w jego głosie.\n- Tyle młodzieńczego zapału w ciele takiego cwaniaka jak Ty.\nWydało mi się, że to był komplement, a przynajmniej urocza próba..\n- To był komplement? - zapytałem głośno.\nUśmiał się serdecznie.\n- Nie podrywam Cię, jeżeli o to chodzi. Ale mogę Ci w zaufaniu powiedzieć, że Twoje zabiegi zdały się na nic. Santini nie przejdzie do Was teraz.\nZakrztusiłem się papierosem rzecz jasna, podczas kiedy on z wyrazem cichej satysfakcji rozkoszował się winem. Marcel bezbłędnie umiał wybrać najlepszy moment na przekazanie najmniej spodziewanej informacji.\nPrzysunął się nieznacznie do stolika.\n- Santini wykorzystał Was tylko do podbicia oferty w Portugalii. Nie powiem Ci jeszcze gdzie, ale wiem na pewno, że finalizuje już zapisy dotyczące ewentualnych premii i rozwiązania kontraktu. Co do reszty już się dogadali. Nie ma mowy, żebyście mogli jeszcze wskoczyć do gry. Przecież Wy nie złożyliście mu nawet wstępnej oferty.\nTa jedna informacja była warta znacznie więcej niż mogłem w tej chwili zaoferować Marcelowi. Zrozumiałem więc, że zrobił to wyłącznie w ramach przyjacielskiej przysługi. Natychmiast pozbyłem się instynktownej bariery, jaka pojawiała mi się przy wszystkich zawodowych rozmowach. Teraz dopiero rozluźniłem się zupełnie. Wróciła nasza dawna zażyłość. Marynarki spoczęły na oparciach krzeseł.\n- Wiesz coś jeszcze? - zapytałem.\n- Skąd?! Nawet tego dowiedziałem się przypadkiem. Zrobiłeś taką zasłonę dymną, że nawet moje najlepsze źródła nie wiedzą z kim jeszcze rozmawiacie.\n- Ja jestem Twoim najlepszym źródłem.\nUśmiechnął się, ale wiedział, że musi sam o to zapytać.\n- Kogo tam jeszcze macie?\n- Jean Romano i Marc Durand.\nDelikatne kiwnięcie głową było zarówno wyrazem uznania, jak i lekkiego zdziwienia. Z pewnością próbował sobie teraz odtworzyć w pamięci wszystko co mogło mieć znaczenie.\n- Dość... młodzi. I chyba – zawahał się tylko na moment – chyba może Wam się udać w obydwu przypadkach.\nNie dałem po sobie poznać ulgi, ale była ona wyraźna. Rejterada Santiniego była wystarczającym ciosem.\n- Gratuluję – skinął z uznaniem Marcel.\n- Pogratulujesz, jak rada starców zniesie w końcu to swoje jajo mądrości.\n- Gratuluję Ci czego innego. Że w ogóle udało Ci się kogoś zainteresować pracą u Was. Ta drużyna z Tobą nie zginie. Zawsze to wiedziałem.\nSkoro uwaga była kwaśna to i pocieszenie wyszło niezbyt słodkie.\n- Marcel nie oczekuj proszę, że będę się cieszył jak dziecko z Twoich gładkich pochlebstw. Za dwa tygodnie tej drużyny nie będzie chciał prowadzić nawet pudel Bertranda.\nPierwszą wspólną chwilę beztroskiego śmiechu uczciliśmy pierwszym podwójnym toastem. Marcel poprawił się na krześle.\n- A propos pudla.\nNachyliłem się nad stolikiem.\n- Nie uwierzysz kogo spotkałem w zeszłym tygodniu na korytarzu federacji.\n- Uwierzę. To była oficjalna wizyta. Przyleciał razem ze Starym przedstawić do zatwierdzenia budżet i dane nowego stadionu. Chcemy jeszcze w tym roku mieć potwierdzenie licencji.\n- Bardzo słusznie – Marcel pokiwał ze zrozumieniem głową. - Z tym, że na szacownego Bertranda Remy natknąłem się na pierwszym piętrze. A precyzyjnie mówiąc przy windzie w zachodnim skrzydle.\n- Na pierwszym piętrze? - zdziwiłem się. - A co on robił na pierwszym piętrze? Przecież tam są tylko działy techniczne. Nawet ja tam rzadko zaglądam.\nTryumf zbliżał się nieuchronnie do twarzy Marcela, ale do kompletu brakowało mu jeszcze pełnej napięcia puenty. Ta jednak z pewnością nadchodziła.\n- Tak samo pomyślałem, ale wyjaśnienie przerośnie Twoje najśmielsze oczekiwania.\nŁyk wina dla podniesienia napięcia nie przeszkodził mu w kontynuowaniu.\n- Jeżeli nie opatentował nowego rodzaju gwizdka, nie założył żeńskiej drużyny futsalu, ani nie ubiegał się o posadę sędziego, to mógł odwiedzić na pierwszym piętrze tylko jedno miejsce. Miejsce gdzie prezesi pokroju Bertranda Remy nie bywają nigdy, poza oczywiście tą chwilą kiedy akurat tam są.\n- Zaraz Cię uduszę Marcel.\nZ trudem opanował promieniejący wyraz oczu.\nNie dotarło to do mnie, albo raczej nie dotarło w wystarczającym stopniu. Nie wiem, może się spodziewałem romansu i jakiejś zgrabnej sekretareczki, albo tajnego wydziału o jakimś dziwnym kryptonimie, gdzie władze francuskiej piłki planują jak się dobrać do wyspiarskich pieniędzy. Naprawdę nie wiem czego się spodziewałem, ale z pewnością nie było to archiwum federacji, gdzie nawet ja nie miałem powodu się pojawiać. Dość, że mój wyraz twarzy musiał nie przypaść do gustu Marcelowi, który widocznie uznał, że wywarte na mnie wrażenie nie było warte jego dotychczasowych starań.\n- Dobra – pociągnął zanim zdążyłem się odezwać – rozwiążę Ci tę zagadkę, bo wyglądasz jakbym nagle zaczął mówić po polsku. Sprawa okazała się banalnie prosta. Jak wiesz, przeglądanie dowolnych dokumentów w archiwum odbywa się bez jakichkolwiek przeszkód dla wszystkich członków federacji. Nie odnotowujemy ani kto, ani kiedy, ani tym bardziej co przeglądał.\n- Wiem przecież. Sam wielokrotnie korzystałem z archiwum w internecie.\n- A widzisz! - satysfakcja stawała się powoli gwarantowana. - W internecie wszystko się rejestruje. Potrzebne są hasła, loginy, widać IP komputera i takie tam. Słowem widać kto, co i kiedy. Z korzystaniem z dokumentów na miejscu jest nieco inaczej. Odnotowuje się jedynie, który dokument i kiedy był przeglądany. Federacja nie jest wybredna. Płacisz dwadzieścia euro, okazujesz legitymację i nie pytamy Cię coś za dureń, że zamiast wygodnie i za darmo przez internet, wolisz fatygować się osobiście i jeszcze płacić. Nie rejestrujemy frajerów. Dopiero kiedy zdałem sobie z tego sprawę, naprawdę mnie zainteresowało czego to Bertrand mógł szukać w archiwum. I zapewniam Cię, że nie zgadniesz!\nChyba powoli brakowało mi już słów.\n- A ja zapewniam, że Ci zaraz strzelę – wypaliłem.\nUspokajająco pomachał ręką.\n- Archiwistka go zapamiętała. Przyszedł bez uprzedzenia i dał jej całą pięćsetkę. Nie miała wydać. Poprosił o tylko jeden dokument. Poczekał, przeglądnął na miejscu, podziękował, wstał i wyszedł.\nCelowo zrobił pauzę.\n- Nie, kurwa, nie jestem jeszcze gotowy, daj mi proszę Cię parę minut, to sobie jeszcze winko dopiję – powiedziałem to może rzeczywiście trochę zbyt głośno. Marcel spojrzał przez ramię na salę, ale najwidoczniej nikt nie zwrócił na mnie uwagi.\n- Twoją licencję trenerską. Poprosił tylko o Twoją licencję trenerską.\nO ile do tej pory byłem w kropce, o tyle teraz byłem w wielokropku. W podwójnym wielokropku. Takim w cudzysłowie i podwójnym nawiasie.\n- A po co mu moja licencja? - autentycznie zmartwiłem się czymś, co nie martwi chyba nikogo innego na świecie. Ktoś przegląda Twoje dyplomy, wielkie mi rzeczy! - Mógł przecież poprosić to bym mu sam zrobił kopię.\n- No nie wiem Piotrze, czym Ty mu podpadłeś, ale na Twoim miejscu odświeżyłbym telefony do kilku adwokatów - Marcel najwyraźniej bawił się znakomicie.\nA mi w tym czasie naprawdę nic mądrego nie przychodziło do głowy. Gdyby mi choć upływał jakiś termin ważności. Nie. Gdybym choć ostatnio dostał jakąś propozycję zrobienia z tego dyplomu użytku. Nic z tych rzeczy. Ba, gdybym choć sam o tym pomyślał. Niewiarygodne, ale nawet przez chwilę od momentu przyznania mi licencji nie miałem złudzeń co do tego, że kiedyś może mi się przyda. Ot, była sposobność i co najważniejsze - okazja, to się zapisałem. W klubie wciągnęli mnie na listę pracujących trenerów i tyle. Przepracowałem tyle ile było wymagane, złożyłem, zapłaciłem, zdałem i... zapomniałem. No i proszę. Kto sobie przypomniał? Ten pomysł z adwokatem wyraźnie nie przypadł mi do gustu.\n- Marcel – poprawiłem się na krześle. - Niech nas nie martwią rzeczy, które nas zmartwić nie potrafią. Na razie nic z tego nie rozumiem, więc zostawmy to tak jak jest. Dzięki za cynk, ale tymczasem nie sądzę, aby to było coś poważnego. Powiedz lepiej czy przygotowałeś wszystko o co prosiłem?\n- Jak chcesz – powiedział i sięgnął po teczkę opartą o nogę stolika. - Tutaj masz wszystko jak zwykle.\nBłękitna koperta powędrowała w moim kierunku.\n- Wszystko uporządkowałem zgodnie z ustaleniami. Na dyskach masz tyle materiałów wideo ile udało mi się zdobyć. Numeracja dokumentów odpowiada tej na dyskach. Z dokumentacji medycznej usunąłem oczywiście nazwiska. Zrobiłem też dyskretny wywiad i wygląda na to, że w przypadku wszystkich tych zawodników możecie mieć zielone światło, choć przyznam, że wybór niektórych nieco mnie zdziwił. Nie pasuje to do Twojego stylu działania.\n- Styl trzeba zmieniać częściej niż współpracowników – odpowiedziałem czujnie.\n- No to będę się zbierał – odparł, sięgając po marynarkę. - Zaostrzają ci się riposty, a ja jeszcze dzisiaj nie jadłem i muszę uważać na żołądek.\nPodniosłem się również i wyciągając dłoń na pożegnanie, podałem mu swoją kopertę.\n- Dzięki przyjacielu. Nie chowaj się zbyt głęboko, bo niewykluczone, że będę Cię potrzebował jeszcze przed rozpoczęciem sezonu.\n- Chyba nawet szybciej niż myślisz. I nie upadaj na duchu. Pamiętaj, że to Ty masz rację, a oni się mylą. Cześć.\nOdprowadziłem go wzrokiem, ale nie zamierzałem jeszcze wychodzić. Usiadłem, żeby dokończyć wino, a tak naprawdę zastanawiało mnie tylko jedno: jak do cholery udało mu się zdobyć w niecały tydzień komplet informacji dotyczący przeszło czterdziestu zawodników? No i skąd on to wszystko bierze?\nPociąg powrotny mknął jak szalony. Dwie godziny minęły nie wiadomo kiedy. Z gorączkowych rozmyślań wyrwał mnie telefon Patrycji.\n- Cześć szefie. Wracasz?\n- To dobrze. Stary zwołał kolejną naradę na jutro rano. Prosił, abym przypilnowała, że będziesz na czas.\n- I co? Przypilnujesz?\n- Jutro o dziewiątej – mógłbym przysiąc, że się uśmiechnęła.\nNie wyrwało mnie to jednak z mojej zadumy. Chciałem tylko jak najszybciej dotrzeć do domu, wyciągnąć pudło z szafy i po raz pierwszy od dwóch lat dokładnie przyjrzeć się mojej licencji trenerskiej.\nSobotni poranek rozpoczął się doskonale. Nic nie robi człowiekowi lepiej niż osiem godzin nieprzerwanego snu.\nW takie dni cieszyłem się, że moje mieszkanie dzieliło od stadionu tylko kilka przecznic. Spacer w słoneczny dzień mógł tylko jeszcze bardziej poprawić moje samopoczucie. Trzeba dbać o takie sprawy, kiedy czeka Cię kilka godzin szalonego nudziarstwa. Nie wiem co zdecydowało, że mimo wszystko zrezygnowałem z tej kuszącej perspektywy. Chyba jednak szalę przeważyła chęć oddalenia od siebie perspektywy spotkania w Zarządzie. Wiedziałem, że moja obecność i tak jest tam tylko mydleniem oczu. Nic ode mnie nie zależało. Nie miałem ani prawa głosu, ani nawet możliwości zgłaszania wniosków. To się nazywało: głos doradczy przy Zarządzie. Żeby mnie przynajmniej pytali o radę. Po przedstawieniu na pierwszej naradzie sylwetek kandydatów, informacji o ich obecnej sytuacji, oczekiwaniach i powiązaniach – nikt już ode mnie nic nie chciał. Tokowali wyłącznie we własnym gronie rozważając opcje, wysuwając sugestie i roztrząsając mało istotne kwestie. Dawno już skonstatowałem, że Zarząd naszego klubu dryfuje powoli w kierunku akademickiej rady patronackiej. Tym bardziej, że od czasu przeorganizowania sztabu szkoleniowego pojawił się w klubie wyraźny podział: starcy w gabinetach – młodzież w pracy. W zasadzie jedynym wyjątkiem w Zarządzie był niewiele starszy ode mnie David Soula, ale i jemu powierzono najmniej odpowiedzialny, a zarazem najbardziej upierdliwy kawałek chleba – koordynację sekcji sportowych. Nieustanne użeranie się z kierownikami drużyn, setki faktur, spotkań i podróży.\nPomijając Davida wszyscy członkowie Zarządu byli nobliwymi staruszkami, na tle których niespełna sześćdziesięcioletni Bertrand wyglądał co najwyżej na pełnego werwy weterana. Jedynym pocieszeniem było to, że z kolei w sztabie szkoleniowym najstarszym pracownikiem był pięćdziesięcioletni Daniel Eloi. Scout, czyli mój człowiek, choć tak naprawdę to ja byłem jego człowiekiem. Nauczył mnie wszystkiego o tym fachu, wprowadził w takie miejsca o jakich nawet nie wiedziałem, że istnieją. Teraz z kolei był najlepszym podopiecznym jakiego miałem, ale wcale nie dlatego, że przy okazji był też jedynym jakiego miałem. W klubie był chyba od zawsze. Najpierw jako zawodnik, a potem z krótkimi przerwami jako scout. Znał wszystkich i wszyscy go znali. Naturalny łowca, czyli unikalne połączenie instynktu i doświadczenia, a to, jak powszechnie wiadomo, jest nie do kupienia za żadne pieniądze.\nTymczasem jednak mijając pod blokiem swój samochód zerknąłem na zegarek. Kilka minut po siódmej. Zupełnie bez zastanowienia wsiadłem do auta i ruszyłem w kierunku Arthon. Tam właśnie, kilkanaście kilometrów na południe od miasta, niecały kwadrans jazdy od siedziby klubu, znajdował się nasz ośrodek treningowy. Domaine de la Tremblère. Cudownie położony i co najważniejsze fantastycznie wyposażony. A dziś o 7:30 zaczynały się przygotowania do sezonu drugiej drużyny. Co zresztą było absolutnym skandalem, żeby zmiennicy zaczynali przygotowania wcześniej niż pierwsza drużyna. Ale to przecież nasz nieoceniony Bertrand przekonał Zarząd, że w obliczu braku menedżera należy przedłużyć urlopy pierwszej drużynie, aż do niedzieli. A owoce tej cudownej decyzji będzie oczywiście spożywał nowy menedżer.\nKiedy dojechałem na miejsce Olivier właśnie zaczynał zajęcia. Do boiska, wokół którego biegała już grupka zawodników, prowadziła od parkingu szeroka aleja otoczona szpalerem drzew. Szedłem teraz w czerwcowym porannym słońcu w stronę boiska, a pomiędzy drzewami migały sylwetki zawodników w ciemnych dresach. Jeżeli kiedykolwiek zaczynałem marzyć o pracy w klubie, to właśnie dla takiego widoku jak ten tutaj. Oczywiście tęskniłem też do pełnego stadionu, szumu trybun i tego uczucia lekkiego podekscytowania tuż przed pierwszym gwizdkiem, ale tak naprawdę największą satysfakcję czerpałem z takich momentów jak ten. Gdzieś z dala od fleszy, zgiełku i tłumu, dwudziestu kilku mężczyzn w sportowych uniformach wyciskało z siebie codzienne dawki potu. Anonimowy wysiłek sportowca, żmudna i systematyczna rutyna ćwiczeń, która koniec końców odróżnia współczesnych atletów od zwykłych ludzi. To kojący widok.\nSylwetka Oliviera nie wyróżniałaby się zresztą wcale z tego krajobrazu, gdyby nie siwy zamsz włosów, którego dorobił się pomimo młodego wieku. Olivier Padovani był ode mnie starszy o ledwie pięć lat, ale lata spędzone na zawodowych boiskach francuskiej ekstraklasy sprawiały, że sylwetki mogłem mu pozazdrościć. Szczupły, wysoki i zawsze wyprostowany jak struna sprawiał wrażenie dojrzałego Apolla. Z czasów uprawiania piłki został mu także niepospolity przydomek: Mosiężny. Po dziś dzień zawodnicy od czasu do czasu tak ośmielali się go nazywać, choć czynili to tylko w rozmowach między sobą. Nikt, przynajmniej w mojej obecności, nie odważył się tak do niego zwrócić. I nic dziwnego. Emanowała od niego tak niezwykła powaga i siła, a do obowiązków podchodził z taką gorliwością, że otoczony był powszechnym szacunkiem. Poza tym prowadził zawodników żelazną ręką, a w sprawach dyscypliny konsultowali się z nim chyba wszyscy.\nPodziwiałem go szczerze, a szczególnie od czasu, kiedy przestał być menedżerem pierwszej drużyny. To dzisiaj niewiarygodne, ale kiedy sześć lat temu Zarząd odsunął go od drużyny po serii katastrofalnych wyników, wszystkim się wydawało, że propozycje posypią się jak z rękawa i niedługo Olivier zniknie z naszych klubowych korytarzy. Tymczasem on, zaledwie kilka dni potem, poprosił Starego o pracę trenera rezerw. Dostał oczywiście tę robotę i do tej pory wciąż jest z nami. Nie wiem czy wówczas kiedy się to działo rzeczywiście miał jakieś propozycje czy nie, ale wiem, że kiedy pierwszy raz usłyszałem tę historię, wiedziałem od razu, że polubię tego faceta. Na moje szczęście ze wzajemnością.\nOlivier nie zdziwił się więc nawet kiedy stanąłem obok. Nie odezwał. Spojrzał tylko w moja stronę. Skinął przyjaźnie głową i wrócił do obserwowania zawodników. Ci w tym czasie robili któreś tam kółko z kolei, które pieczołowicie odnotowywał jeden z trenerów stażystów. Drugi odnotowywał czas.\nStaliśmy tak bez słowa obserwując zawodników. Ja patrzyłem jak się prezentują po wakacjach. Szczególnie kilku, których już w zeszłym roku wziąłem pod lupę. Rozglądałem się też, którzy agenci zjawili się na pierwszym treningu i czy ktoś przywiózł jakąś nową długonogą wakacyjną zdobycz.\nOlivier z pewnością patrzył na coś innego. Komu przybyło parę kilo, komu ubyło. Kto jest już z powrotem na bieżni, a kto jeszcze myślami błądzi po plaży.\nKiedy rozbieganie się skończyło i zawodnicy rozpoczęli rozciąganie, a trenerzy stażyści zaczęli rozstawiać znaczniki do ćwiczeń, Olivier mruknął tylko w moim kierunku:\nI poszedł w kierunku zawodników. Taki właśnie był Olivier. Sumienny i obowiązkowy, o czym nie omieszkał przypominać również innym. Ale oczywiście rację miał. Dochodziła dziewiąta. Obróciłem się na pięcie i wróciłem do auta w skrytości zazdroszcząc Olivierowi i obiecując sobie, że kiedy nadejdzie i mój moment wielkiego upadku, to zamienię go na takie właśnie małe zwycięstwo. Zwycięstwo spokoju ducha.\nDotarłem do centrum konferencyjnego zaledwie pół godziny po czasie, a mimo to asystentka Starego zagrodziła mi drogę do sali.\n- Przepraszam, ale Pan Prezes wyraźnie prosił, abyś zaczekał na zewnątrz.\nKiedy Laura nazywała naszego Starego Panem Prezesem to znaczy, że albo rozmawiała z kimś z prasy, albo coś się wydarzyło. Ja nie byłem z prasy.\n- Moje „na zewnątrz” jest u mnie w biurze, Lauro – powiedziałem najpogodniej jak umiałem i odwróciłem się do wyjścia.\n- Nie wydaje mi się, żeby to był dobry pomysł. Pan Prezes...\n- Pan Prezes najwyraźniej nie potrafi się zdecydować, Lauro – wpadłem jej w słowo zatrzymując się w przejściu. - Najpierw wbrew mej woli nalega, abym przyszedł, a kiedy w końcu jestem to zgodnie z moją wolą nalega, abym nie przychodził.\nWydawała się nieco zdenerwowana i zaskoczona moją reakcją, co w sumie było zrozumiałe. Wszyscy inni pewnie grzecznie by poczekali na łaskawe zaproszenie wycierając przez godzinę kanapę w poczekalni. Ale mi było daleko do ideału posłusznego chłopca. Co nie znaczy, że chciałem mieć na pieńku z Laurą. Byłem nieposłuszny, ale nie głupi.\n- Po prostu zadzwoń jak mnie wezwie – powiedziałem łagodnie. - Zjawię się w ciągu minuty. Mam mnóstwo roboty.\nNikogo w biurze nawet specjalnie nie zdziwił mój przedwczesny powrót z narady. Patrycja i Daniel zajęci swoimi sprawami przywitali się tylko krótko i wrócili do swojej roboty. Wiedzieli, że wielokrotnie podczas takich narad potrafiłem krążyć jak busola; wychodziłem, wchodziłem, potem znów wracałem. W zależności od potrzeb czasami latałem za jakimiś papierami, które akurat były potrzebne, albo dzwoniłem gdzieś, albo jeszcze coś innego.\nWszedłem do siebie i zamknąłem drzwi. porządkowałem biurko, przejrzałem pocztę i sięgnąłem po dzisiejszą prasę. Wciąż udawało nam się ukryć przed mediami nasze starania o obsadzenie fotela menedżera. Prasa ledwo co wspominała o naszej sytuacji, a i to głównie były spekulacje i nic nie warte opinie.\nNi stąd, ni zowąd przypomniałem sobie o rodzicach.\n- Patrycjo – podniosłem słuchawkę. - Połącz mnie proszę z domem. To znaczy z Warszawą. Zupełnie zapomniałem, że moi rodzice przyjeżdżają w przyszłym tygodniu.\nKiedy po kilku minutach zadzwonił telefon Patrycja zaczęła jednak od czegoś innego.\n- Piotrze, dzwoni Noa. Chciałby z Tobą pilnie rozmawiać.\n- No to go połącz.\n- Dobrze, ale mam też Twoją mamę na drugiej linii – zakłopotanie w głosie nie było typowym zachowaniem dla Patrycji. Prędzej zwróciłaby uwagę Papieżowi, że się pcha z brudnymi butami do gabinetu. A jednak to zignorowałem.\n- Połącz mnie w takim razie z matką, a Noa powiedz, że do niego oddzwonię.\nRozmowa z matką nie odbiegała od uzgodnionego przed wiekami schematu rozmów matek z synami. Czy się dobrze ubieram, odżywiam i prowadzę? Czy dbają tam o mnie? Czy u mnie wszystko dobrze? Kiedy sobie znajdę jakąś miłą dziewczynę? Czy przestałem palić? Kiedy w końcu zadzwonię do siostry? To zadziwiające jak dorośli mężczyźni tracą w takiej chwili całą pewność siebie.\nKiedy wydobyłem się w końcu z tej radzieckiej kanonady pytań musiałem dać się ponieść wartkiej opowieści o kolejnych narodzinach, chrzcinach, szkołach, zdrowiu, sytuacji na drogach, stanie umysłowym mojego ojca i takich tam rodzinnych rewelacjach. Zawsze mnie te rozmowy męczyły i wyprowadzały z równowagi, ale kiedy w zamian przez kilka tygodni nie słyszałem troskliwego głosu matki w słuchawce traciłem zupełnie spokój ducha. I w końcu sam dzwoniłem mając absolutną pewność, że i tym razem nie zostanie mi oszczędzona ani odrobina z bezkresnej palety męki Pańskiej.\nMiałem właśnie zamiar przerwać powoli matce i dowiedzieć się na kiedy ostatecznie mają te bilety, kiedy rozległo się ciche pukanie i przez uchylone drzwi wcisnęła się jasna główka Patrycji. To pytające spojrzenie było moim ulubionym. Skinąłem przyzwalająco ręką i postanowiłem jeszcze przez chwilę pozwolić matce na snucie opowieści.\nPatrycja podeszła do biurka i podała mi złożoną na pół kartkę papieru. Wygodnie rozpierając się na fotelu rozchyliłem kartkę i przeczytałem zawartość.\nBeztroska mina potrafi zniknąć z twarzy człowieka w ciągu ułamka sekundy. Zapewniam, że z mojej twarzy potrafi. Spojrzałem na Patrycję. Skinęła potakująco głową. Wyprostowałem się więc całkiem i przysunąłem fotel do biurka.\nŻeby przerwać mojej matce potrzeba czegoś więcej. Stanąłem przy biurku i poprawiając słuchawkę przy uchu starałem się to powiedzieć stanowczo, ale i spokojnie:\n- Przepraszam Cię, ale muszę kończyć. Zadzwonię wieczorem – i odłożyłem słuchawkę, żeby uniknąć kilkuminutowego ceremoniału pożegnania.\nPatrycja stała naprzeciw mnie, a na jej twarzy pojawiło się coś pomiędzy cyrkowym uwielbieniem foczki dla swojego tresera a czujnym okiem policjanta.\nSpojrzałem jeszcze raz na kartkę leżącą na biurku. Przeczytałem ponownie.\n- Z tego co wiem.\nZ tego co wie. Z tego co ona wie. Dlaczego ja nie myślę? Dlaczego ja powtarzam jakieś mantry? Skup się. Skup się!\n- Dzwonią już telefony od kilku minut – dodała jeszcze.\nNo ja myślę, że dzwonią.\n- Dobra. Spokojnie. To się da jakoś wytłumaczyć – zacząłem. - Dzwoń szybko po Noa i nie łącz mi teraz żadnych rozmów.\n- Nie da rady – Patrycja rozłożyła te swoje wypielęgnowane dłonie w bezradnym geście. - Stary Cię wzywa. Dzwonił dziesięć minut temu.\n- No to czemu do cholery nie mówisz od razu! - wybuchnąłem mimo woli, ale w głowie gotowało mi się już na całego.\nChwyciłem odruchowo kalendarz i pióro.\n- Idę. A Ty ściągnij tu zaraz Noa i czekajcie na mnie. Słyszysz? - złapałem ją za ramię i widząc, że doskonale rozumie co do niej mówię wyszedłem.\nPatrycja stała tak jeszcze przez chwilę, po czym westchnęła, spojrzała na pozostawioną na biurku kartkę papieru, na której było napisane: Zaproponowali Cię na stanowisko menedżera i cicho zamknęła drzwi.\nSłowa kluczowe: opowiadanie Piotr Sebastian\nOwcom ponownie urosły skrzydła!\n03.03.2009, 09:55 Palimpsest Ja użyłem apodyktycznej oceny? Zacytuj proszę. Nie użyłem tu żadnej...\n03.03.2009, 13:42 A. De Raph Dlaczego? Wskaż jakies obiektywne badania naukowe, które twierdzą, że jak...\n03.03.2009, 21:54 rafee Dzieło Man_iaca, w księgarni może znajdziesz Piotrze Sebastianie\n03.03.2009, 22:10 Głosik rafee napisał: Dzieło Man_iaca,...\n05.03.2009, 22:20 Reaper Znalazłem chwilę na przeczytanie i nie żałuję Powiem Ci, że ogólnie od...\n06.03.2009, 09:36 Piotr Sebastian Reaper napisał: Z...\n06.03.2009, 11:54 err [quote2=Piotr Sebastian]To co prawda tylko pilot. Nie wiedziałem jak tego...\n08.03.2009, 08:59 M8_PL Tia, jak przeczytam to napiszę betatest drugiej części opowiadania\n09.03.2009, 01:53 Piotr Sebastian Ostrzegam, że będzie to musiała być wersja hardcore :-)\n09.03.2009, 10:09 Palimpsest Wpiszę się jeszcze raz, bo wyszło na to, iż jestem nawet nie krytykiem...\n09.03.2009, 10:26 fpskora Hehe aleśmy tutaj wszyscy tacy poważni. No już dobrze, Panie Łukaszu,...\n09.03.2009, 10:35 Palimpsest PiS..uups.. znaczy peace:.\n09.03.2009, 10:46 A. De Raph Porównanie do Kapuścińskiego dobre, może u Piotra też dojdzie do konfliktu...\n09.03.2009, 10:50 Piotr Sebastian "Kierunek nigdy nie jest przypadkowy" - jak mawiał mój...\n09.03.2009, 13:43 fpskora Woal dyskrecji... tak. Rozumiem i nie nalegam. Uśmiałem się szperając w...\n09.03.2009, 17:30 qstosh M8_PL napisał: Tylko ja dalej...\n10.03.2009, 12:43 OneLazyBastard Szefie, ogarnij się. Wydaj szybciej drugą część, albowiem ja od lat mam...\n10.03.2009, 13:13 Piotr Sebastian DeeJayBart napisał: Szefie,...\n12.03.2009, 21:14 Vergil Mnie także powaliły nazwiska piłkarzy i działaczy, których zacząłem szukać...\n17.03.2009, 22:43 Pawisco Piotrze Sebastianie. Czytałem wiele opowiadań na Polskiej Scenie, nawet...\n@Piotr Sebastian, 28.02.2009 20:29, czytano: 13079 razy


Posty: 391 • Strona 35 z 40 • 1 ... 32, 33, 34, 35, 36, 37, 38 ... 40\nautor: kola10 » 04 lut 2020, 21:13\nWitam. Jakie są u Was koszty za ciepło (ile kosztuje 1GJ)pozdrawiam\nautor: sacrum » 07 lut 2020, 13:22\nW roku 2018 stawka wynosiła 35.81 zł (rozliczenie za rok 2019 będzie pewnie w kwietniu).\nWedług mnie to normalna sytuacja. W poprzednich dwóch blokach (C1 i C2) mieszkania również sprzedawały się "wolno" - szczególnie duże metraże. Moim zdaniem wynika to z faktu, że mimo wszystko lokalizacja osiedla nie jest postrzegana jako atrakcyjna wśród potencjalnych kupujących (ja uważam osobiście, że jest okay). Dodatowo brak jest infrastruktury (sklepu osiedlowego, żłobka, przedszkola czy szkoły publicznej na osiedlu Wilkowyja Południe). Wykorzystajcie to przy negocjacjach ceny.\nJak z wysokością czynszu w istniejących już blokach?\nDla mieszkania 63 metrowego koszty przedstawiają się następująco - stan na luty 2020:\nczynsz - 413 zł (w tym woda za 12 m3 - ja tyle mam zadeklarowane, śmieci dla 2 osób, koszty administracji, ciepło - opłata stała (utrzymanie), ciepło/zaliczka - chyba liczą średnio 2 GJ/miesiąc, coś koło tego)\nFundusz remontowy - 33,36 zł.\nPlus jeżeli masz miejsce w garażu podziemnym to dochodzi jeszcze czynsz za miejsce parkingowe (18 zł) oraz fundusz remontowy za garaż (5 zł).\nautor: sacrum » 07 lut 2020, 15:17\nWklejam screen z dokładnym rozbiciem opłat za rok 2019 - dotyczy czynszu za mieszkanie:\nopłaty 2019.jpg (82.65 KiB) Przeglądany 3185 razy\nautor: oko_oko » 01 mar 2020, 19:36\nAktualizacja z placu budowy:\nKońcówka murowania ścian zewnętrznych i działowych, w środku już robią elektrykę, pewnie niedługo będą wstawiane okna.\nautor: Doniek » 02 mar 2020, 7:26\nObecny stan to max wysokość budynku? Byłem na osiedlu w piątek, ale już po zmroku więc szkoda było robić jakiekolwiek zdjęcia.\nautor: sacrum » 02 mar 2020, 9:08\nTak, obecny stan czyli 6 pieter + parter to już wszystko. Na dachu jest jeszcze nadbudówka na kotłownie, ale ona też już stoi.\nautor: flycam.studio » 15 mar 2020, 16:56\nTrwa budowa kotłowni na dachu.\nuntitsled-2-7.jpg (422.05 KiB) Przeglądany 2428 razy\nuntitlsed-2-6.jpg (382.1 KiB) Przeglądany 2428 razy\nautor: sacrum » 20 mar 2020, 12:25\nAktualizacja. Gdyby ktoś był zainteresowany opłatami za ciepło. W roku 2019 stawka za GJ wyniosła 41,41 zł (dla bloku nr 20), a całkowita opłata za ciepło dla mieszkania 63 metry wyniosła 1042 zł (ja generalnie lubię ciepło, więc jakoś bardzo nie oszczędzam).\nautor: oko_oko » 15 kwie 2020, 9:01\nBudynek C4 - wstawili okna, zaczynają rozkładać rusztowania.\nautor: Doniek » 16 kwie 2020, 6:22\nNa stronie widze sporo wolnych mieszkań, po ile mają metr?


krit6 - Forum o Butach\nkrit6 last won the day on December 7 2013\nkrit6 had the most liked content!\nkrit6 replied to AXE316's topic in Off Topic\nDla wszystkich forumowiczów , którzy to czytają i czasami lubią coś napisać wszystkiego najlepszego z okazji Świąt Bożego Narodzenia oraz pomyślności w Nowym Roku życzy Wam oraz sobie krit szósty.\nkrit6 started following Buty na Mikołaja dla mojego Smerfa, Życzenia świąteczne, noworoczne ... i inne, Hanzel and and 3 others December 24, 2013\nkrit6 replied to krit6's topic in Szewstwo, ręczne szycie butów i reklamacje obuwia\nJest już takie zdjęcie, może go przeoczyłeś, więc powtórzę.\nJa mam tzw "wysokie podbicie" i nie każdy but mi wchodzi na nogę. W poprzednim materiale dołem wyrys boczny stopy, i to tam widać. obwody się zgadzają, co do wymiaru przez piętę to musiałbym dodać jeszcze jeden element do góry, aby zakończyć całość ale wtedy wymiar by się zgadzał. Dodałem 1cm, tak jak pisałeś wcześniej. Zrobię na nim próbne buty z niepełnowartościowego surowca, jeżeli wszystko będziew porządku, to będę robił właściwe kopyto z drewna brzozowego, już rok sezonuje się w piwnicy.\nJak to mówią starożytni Rosjanie "comedia finita", miała być rozkładówka jak z Pleyboya, ale króliczki nie dojechały, więc będą same kopyta. Czubli są trochę wyższe niż powinny być, gdyż będą to trzewiki, więc zostawiłem sonie troszkę luzu,\nkrit6 replied to AXE316's topic in Obuwie trekkingowe, robocze i glany\nSzacuneczek dla Admina, fajne te butki, tak się zastanawiam bo szukam wszędzie butów jugosłowiańskich, takich bardziej taktycznych i nie mogę ich trafić. Kupiłem sobie takie w stanie wojennym na kartki, śmigałem 10 lat po górkach ( Sudety,) i dopiero ostry kamień w potoku rozciął wewnętrzną część chokewki, Ciekawe ile te by wytrzymały?\nkrit6 replied to Skalpel's topic in Niestroj leatherwork\nŚwietne wzory, skąd czerpiesz pomysły? Jeśli są Twoje, to powinneś je pozastrzegać patentami. Poza tym kunszt godny Mistrza.\nJak zwykle, wysoka klasa. Już nie będę Cię chwalił, bo jeszcze przechwalę. Tak trzymaj, i bogatych kupców życzę.\nkrit6 replied to a topic in Obuwie ortopedyczne, korekcyjne i profilaktyczne\nWcale nie wierzę w tą czystość Niemców, no chyba że chodzi o procesy produkcyjne. Bo w innych sprawach nie są to czyścioszki.\nButy na Mikołaja dla mojego Smerfa\nkrit6 replied to Bananetti's topic in Szewstwo, ręczne szycie butów i reklamacje obuwia\nCałkiem zacne te buciki, widać rękę mistrza.\nNa razie nic z tego, ta deska na której stoją to przyklejone drewno, z którego wypiłuję pite i spód kopyta. Piłuję to na dworze, bo w bloku sąsiedzi już nie mogą wytrzymać, że nie wspomnę o żonie, która nie znosi hałasu. Skończy wiać, będzie piłowanie. A później urządzę taką sesję jak w Playboj.\nBananetii, bardzo cieszy mnie ten ostatni post, i myślę że teraz każdy będzie mógł z tego skorzystac. Prawie popełniłem kopyta, zostało mi jakieś 3 h pracy przy ich wykończeniu,i wyszło to tak po korektach ba wys. obcasa.


Implanty - Dentysta Katowice Stomatolog Praktyka dentystyczna Katowice | Praktyka Stomatologiczna Katowice | Licówki Katowice\nW naszym gabinecie oferujemy Państwu szeroki wybór systemów implantologicznych i miniimplantologicznych. Zdobywane od wielu lat doświadczenia pozwalają nam na zaproponowanie systemów sprawdzonych producentów, oferujących najwyższą jakość rozwiązań technicznych jak i materiałów. Szeroki wybór najlepszych na rynku światowym implantów czy miniimplantów pozwala na dobranie właściwego sytemu pod kątem najkorzystniejszego estetycznie i zdrowotnie rozwiązania dla pacjenta.\nOferujemy rozwiązania dla wszystkich możliwych zastosowań implantów i miniimplantów m.in.:\nImplantem nazywamy śrubę lub cylinder, wykonany ze specjalnego materiału (tytanu), który łączy się z kością (osteointegracja). Implanty zębów umieszcza się w kości szczęki albo żuchwy, a po zrośnięciu się z nią powstaje baza, na której mocuje się elementy mające stanowić zamiennik utraconego zęba (czyli system sztucznego korzenia).\nMogą one zapobiec bezpowrotnej utracie (zanikowi) kości, co ma miejsce po usunięciu zębów.\nPotrafią wyeliminować potrzebę nieodwracalnego szlifowania zębów sąsiednich, która w przypadku stosowania mostów jest niezbędna – ma to duże znaczenie w sytuacji, kiedy założenie mostu wiąże się z zeszlifowaniem zębów całkowicie zdrowych, które nie mają wypełnień.\nGwarantują komfort oraz stabilne położenie koron i mostów – dzięki nim nie ma problemu ruszającej się protezy, natomiast pojawia się poczucie pewności oraz bezpieczeństwa, jakiego nie zapewni żadna inna ruchoma proteza.\nImplanty naturalnie uzupełniają brakujące zęby i przywracają funkcję żucia, swobodę w trakcie mówienia oraz uśmiechania się.\nWspółcześnie na rynku obecnych jest kilka tysięcy systemów implantologicznych, które są nieporównywalne między sobą\ni przez to koszt ich wykonania jest bardzo różny. Decydując się na implant warto dowiedzieć się więcej o konkretnym systemie. W przypadku naszego leczenia proponujemy jeden z kilku sprawdzonych przez nas systemów – przykłądowo może to być szwedzki system Astra, obecny od ponad 20 lat na rynku usług stomatologicznych.\nSystem ten jest uznawany za najlepiej udokumentowany naukowo. Danuta Borczyk prowadzi szkolenia dla lekarzy między innymi z protetyki implantologicznej tego i innych systemów.\nJakie są kroki w leczeniu implantologicznym?\nBardzo ważne i istotne jest dokładne zaplanowanie przyszłej pracy protetycznej. Zbieramy dokładny wywiad ogólny i specjalistyczny, przeprowadzamy szczegółowe badanie wewnątrzustne i zewnątrzustne. Po określeniu wskazań i przeciwwskazań wykonujemy zdjęcie rentgenowskie panoramiczne, punktowe, w razie konieczności kierujemy na badanie tomografii komputerowej.\nNastępnie przygotowujemy pacjenta pod względem stomatologicznym – istnieje konieczność wyleczenia wszystkich zębów przed zabiegiem, ewentualnych stanów zapalnych dziąseł czy przyzębia. Usuwamy również korzenie nie nadające się do wykorzystania protetycznego. Sam zabieg implantacji jest zabiegiem bezbolesnym. Stosuje się miejscowo znieczulenie silnym środkiem znieczulającym podawanym za pomocą urządzenia komputerowego „The Wand”. Korzystanie z mikroskopu zapewnia pracującemu chirurgowi precyzyjne wszczepienie implantu.\nPo zabiegu pacjent wraca do domu. Odczucia pozabiegowe są bardzo łagodne, pomimo tego na życzenie pacjenta można wystawić zwolnienie z pracy. Zakres dolegliwości zleży od zasięgu przeprowadzanego zabiegu. Dlatego poleca się stosowanie zimnych okładów na obolałą twarz i zażywanie leków przepisanych przez lekarza. Każdy pacjent jest po zabiegu objęty specjalistyczną opieką stomatologiczną. Okres gojenia trwa zwykle od 3 do 6 miesięcy, w zależności od tego czy górna, czy dolna szczęka została poddana zabiegowi. W tym czasie implant jest całkowicie ukryty pod dziąsłem. Kiedy czas gojenia minie a implant jest stabilnie zintegrowany z kością, rozpoczyna się część protetyczna.\nPo procesie osteointegracji do implantu mocowany jest element nazywany łącznikiem, którego zadaniem jest stabilne utrzymanie nowej korony, mostu lub protezy. Wykonanie odbudowy protetycznej polega na pobraniu wycisków wszystkich zębów (górnych i dolnych), aby odtworzyć warunki zgryzowe. Wyciski oddawane są do laboratorium protetycznego i na ich podstawie są wykonywane odbudowy protetyczne. Kolor nowej korony lub mostu będzie idealnie dobrany do naturalnych zębów pacjenta. Dzięki temu, że implant jest stabilnie zamocowany w kości, odbudowany ząb wygląda i funkcjonuje jak ząb naturalny.\nCzy implant się "przyjmie" ?\nProcent sukcesu zależy od wielu czynników, ale kształtuje się obecnie na średnim poziomie 98%. Jeżeli implant się nie zintegruje to zakładany jest pacjentowi nowy implant bez ponoszenia dodatkowych kosztów.\nW zależności od rozległości zabiegu okres rekonwalescencji wynosi od 1 do 3 dni. W tym czasie może pojawić się obrzęk, zwykle nie uniemożliwia podjęcia normalnej aktywności zawodowej. W indywidualnych przypadkach przebieg zarówno zabiegu jak i okresu gojenia jest analizowany indywidualnie z pacjentem.\nJaka jest gwarancja?\nGwarancja na leczenie implantologiczne wynosi 10 lat, na leczenie protetyczne 5 lat. Warunkiem gwarancji są systematyczne wizyty kontrolne i wykonywanie koniecznych zabiegów czyszczenia implantów przez profesjonalnie przeszkoloną higienistkę stomatologiczną.


Naprawa w serwisie Informacje przez cały rok - http://informator-365.eu/\nNaprawa w serwisie Informacje przez cały rok\nserwis komputerów rybnik Czy jest zapotrzebowanie na serwisy laptopów Obecnie, gdy coraz więcej osób decyduje się na korzystanie z laptopów, rośnie zapotrzebowanie na usług\npg-elektronika.pl Naprawa urządzeń elektronicznychPunkty świadczące naprawę różnorodnych urządzeń elektronicznych cieszą się w ostatnim czasie ogromną popularnością. Dzięki doświadczonym specjalistom więk\nelektronika rybnik Szczególnie w tym drugim przypadku -Każdemu z nas kiedyś zepsuł się komputer, tablet, telefon czy nawet smartwatch. Oczywiście, „naturalnym” instynktem jest oddanie go do serwisu, jednak czasa\nelektronika rybnik Wiadomo jednak że czasami zdarzy sięDzisiejsze sprzęty RTV potrafią być często bardzo wartościowe. Pomimo, że ceny wahają się od najniższych do t\nDodane: 14:50 18. 03. 2019\nremont transformatorów olejowych Transformatory w życiu codziennymSą takie maszyny, z którymi mamy do czynienia każdego dnia w różnych miejscach, jednak nie zawsze zdajemy sobie z tego s\nDodane: 00:56 14. 05. 2018\nnaprawa endoskopów Sonda kalibru minimalnie większego od wkładuW trakcie badania monitoruje się saturację (pulsoksymetria) i w przypadkach spadków saturacji dodatkowo podaje się tlen. W trakcie badania bronchoskopowego musi być zapewniony sprzęt do resuscyt\nDodane: 05:27 18. 01. 2017\nzamek centralny seat leon Każdy rodzaj płynu hamulcowego Pęcznienie elastomerów Każdy rodzaj płynu hamulcowego wymaga indywidualnego doboru i sprawdzenia elementów układu hamulcowego wykonanych z elastomerów. Pęcznienie elastom\nDodane: 04:50 16. 01. 2017\npompa paliwa opel astra W wersji sedanW 1997 roku Daewoo Lanos zastąpił przestarzałą technicznie Nexię zbudowaną na bazie ostatniej generacji O\nDodane: 05:27 14. 12. 2016\nZestaw wahaczy Co to jest turbosprężarka?Turbosprężarka ? maszyna wirnikowa składająca się z turbiny i sprężarki osadzonych na wspólnym wale. Służy do doładowania silnika spalinowego, albo kotła parowego. Turbina jest zasilana spalinami z\nStylish interior - with covingCyklinowanieOczyszczaj i oszczędzaj - o wodzieO kostce brukowej, ogrodzie i elewacjiPorządkowanie w szafie i w łazienceFotowoltaika dla każdego!Dentysta ZabrzeSposoby na promocję lokalnego biznesuO dedykowanych aplikacjach i programach na zamówienieDbanie o auto - obowiązek każdego kierowcyGeodeta w centrum uwagi. Co robią i do czego są potrzebni geodeci?Automatycznie zapisany szkicSkuteczne pozycjonowanieBez chemii: sprzątanieSzokujące 12 Metod Aby szkolić z bhpDystrybutor programówZdrowa skóra- dobór kosmetykówJak wybrać dobrego dentystęElectricians - where are they needed?Prace budowlane i wykończenioweOptima EPR dla firmProwadzisz salon kosmetyczny? Dbaj o bezpieczeństwo klientówStomatologia ZabrzePompy hydrauliczneNa szybko: O urodzie i zdrowiuDlaczego warto cokolwiek wiedzieć o prawie?Boisz się wizyty u dentysty? NiepotrzebnieO przedszkolu i żłobkuAwaria w aucie - jedziemy do warsztatuPomoc dla zwierzaka: Weterynarz


Przewlekła obturacyjna choroba płuc (POChP, COPD – chronic obstructive pulmonary disease) u osób starszych - Wsparcie dla Opiekuna\nPrzewlekła obturacyjna choroba płuc (POChP, COPD – chronic obstructive pulmonary disease) u osób starszych\nPOChP charakteryzuje się niecałkowicie odwracalnym ograniczeniem przepływu powietrza przez drogi oddechowe, któremu towarzyszy nieprawidłowa odpowiedź zapalna na szkodliwe pyły i gazy, wywołana przede wszystkim przez dym tytoniowy. Ograniczenie przepływu powietrza ma zazwyczaj charakter postępujący. Proces zapalny uszkadza drogi oddechowego, czego konsekwencją jest kliniczny obraz przewlekłego zapalenia oskrzeli oraz miąższu płuca i naczyń płucnych, przyczyniający się do obrazu rozedmy płuc. Chociaż zajmuje układ oddechowy, ma również istotne następstwa ogólnoustrojowe. Do uszkodzenia płuc oprócz przewlekłego zapalenia przyczyniają się procesy nadmiernej proteolizy oraz stres oksydacyjny. Głównymi zmianami patofizjologicznymi odpowiedzialnymi za objawy są: nadprodukcja śluzu i upośledzenie oczyszczania rzęskowego, znaczne ograniczenie przepływu powietrza przez drogi oddechowe, rozdęcie płuc, upośledzenie wymiany gazowej. W końcowej fazie choroby dochodzi do stałej hipoksemii, rozwoju nadciśnienia płucnego, serca płucnego i niewydolności oddechowej. Najważniejszym czynnikiem ryzyka rozwoju POChP jest czynne palenie tytoniu (90%), narażenie zawodowe na pyły, gazy, substancje drażniące, zanieczyszczenie powietrza atmosferycznego i wewnątrz pomieszczeń, nawracające zakażenia bakteryjne i wirusowe. POChP może wywołać genetyczny niedobór alfa-1-antytrypsyny, mała masa urodzeniowa ciała oraz nieswoista nadreaktywność oskrzeli.\nPOChP rozpoznaje się na podstawie wywiadu (m.in. dotyczącego wieloletniego palenia papierosów), nieswoistych objawów podmiotowych zgłaszanych przez pacjenta (przewlekły kaszel i odkrztuszanie plwociny, duszność początkowo wysiłkowa, nasilająca się z czasem, a potem duszność spoczynkowa) oraz nieswoistych objawów przedmiotowych w zależności od stopnia zaawansowania choroby (wdechowe ustawienie klatki piersiowej – beczkowata klatka piersiowa, niekiedy świsty, furczenia, wydłużony czas wydechu, utrata masy ciała w stadium zaawansowania choroby). Paczkolata – umowne określenie zagrożenia rozwoju chorób zależnych od dymu tytoniowego, stosowane w medycynie. Paczkolata oblicza się poprzez pomnożenie liczby wypalanych paczek papierosów na dobę przez lata nałogu, np.: 1 paczkorok oznacza wypalanie 1 paczki papierosów (20 sztuk) na dobę przez jeden rok. Warunkiem potwierdzenia rozpoznania POChP jest wykonanie badania spirometrycznego (FEF1/FVC po inhalacji leku rozszerzającego oskrzela <70%). W POChP zaawansowanej stwierdza się też zmniejszenie dyfuzji gazów w płucach, tzw. DLco, zmniejszenie tolerancji wysiłku fizycznego w teście 6-minutowego marszu. Podstawowym badaniem obrazowym jest Rtg klatki piersiowej (obniżenie i spłaszczenie kopuł przepony, zwiększenie przejrzystości płuc, zmniejszenie rysunku naczyniowego na obwodzie płuca, powiększenie prawej komory serca i poszerzenie tętnic płucnych). Tomografia komputerowa o wysokiej rozdzielczości umożliwia dokładną ocenę rozedmy. W badaniach laboratoryjnych stwierdza się zwiększenie liczby erytrocytów i hematokrytu >55%. W stadium niewydolności oddechowej zmniejsza się wysycenie hemoglobiny krwi tętniczej tlenem (SaO2), pojawia się hipoksemia, następnie hiperkapnia i kwasica oddechowa. W plwocinie, w przypadku ropnej wydzieliny można stwierdzić drobnoustroje wywołujące zaostrzenie POChP. W zaawansowanym stadium choroby stwierdza się w EKG i Echo-KG cechy serca płucnego. W przebiegu POChP dochodzi do jej zaostrzeń. Najczęstszymi przyczynami zaostrzeń są: wirusowe lub bakteryjne zakażenia układu oddechowego, zatorowość płucna, wzrost zanieczyszczenia powietrza, niewydolność krążenia, zastosowanie w leczeniu β-adrenolityków, leków nasennych i/lub uspokajających. Zaostrzenie manifestuje się nasileniem kaszlu, duszności, pojawieniem się ropnej wydzieliny oraz często cech niewydolności oddechowej i/lub krążeniowej. W diagnostyce różnicowej należy rozważyć m.in. zapalenie płuc, zator tętnicy płucnej, odmę.


Brytyjska dziennikarka ujawnia: Meghan Markle czuje się samotna i niekochana\nBrytyjska dziennikarka Bryony Gordon ujawnia: "Meghan Markle czuje się niekochana i odizolowana". Nawiązała też do przeszłości Harry'ego\nCW 10.01.2020 19:30\nKolejna osoba komentuje ostatnie wydarzenia z brytyjskiego dworu. Tym razem głos zabrała znana dziennikarka, która ujawnia szczegóły z życia prywatnego Meghan Markle i księcia Harry'ego.\nMeghan Markle i książę Harry zrobili zamieszanie i wylecieli do Ameryki. Zaledwie trzy dni po ogłoszeniu, że rezygnują z członkostwa w rodzinie królewskiej, postanowili odpocząć od krytyki jaka spadła na nich w Zjednoczonym Królestwie i wrócili do syna do Kanady. To jednak nie uciszyło komentarzy na ich temat. Głos w całej sprawie zabrała właśnie znana dziennikarka. To przykre, co powiedziała o parze książęcej.\nBryony Gordon o Meghan Markle i księciu Harrym\nKażdy kto choć trochę śledzi przygody rodziny królewskiej, doskonale zdaje sobie sprawę, że książę Harry bardzo przeżył śmierć matki. W 1997 roku, kiedy doszło do tragicznego wypadku z udziałem księżnej Diany, miał zaledwie trzynaście lat. Okazuje się, że do tej pory nie uporał się z wydarzeniami z przeszłości, o czym ciągle myśli jego żona. Brytyjska dziennikarka Bryony Gordon zdradziła właśnie, że Meghan jest z tego powodu bardzo przygnębiona.\nMeghan jest bardzo cicha. Czuje się niekochana i odizolowana. Jest samotna i boi się o Harry'ego, że wciąż przeżywa traumę, jakiej doświadczył po śmierci Diany - zdradziła w rozmowie z "The Thelegraph".\nMyślicie, że problemy księcia również wpłynęły na podjętą przez nich decyzję? Może Meghan niesłusznie oskarżana jest, o wywołanie kontrowersji w rodzinie królewskiej?\nTak wyglądało ostatnie publiczne wyjście Meghan Markle i księcia Harry'ego w Londynie.\nMeghan Markle i książę Harry zrezygnowali z królewskich funkcji. Czym teraz będą się zajmować? Mamy dla nich kilka propozycji\nKsiążę Karol ma zamiar odciąć Meghan Markle i księcia Harry'ego od dochodów. Nie zdajecie sobie sprawy, ile funtów dostawali rocznie\nMyślę, że pora już przestać o tym myśleć, mówić i pisać. Co by się nie działo życie toczy się dalej. Udanego weekendu :)\nNiestabilny emocjonalnie chłopak daje sobą manipulować rozgrywającej komediantce.\nwy to juz nie wiecie co pisać.\nA gdzie ta trauma była do czasu poznania meghan\nskłóciła harrego z bratem,z KATE, z pracownikami . którzy im usługiwali, wszyscy sie zwalniali, skłóciła z rodzina królewska . mała intrygantka.\nJa nie wiem co się dzieje ? Kraj który wydał na świat Churchila pozwala na kręcenie dyplomatycznych skandali trzeciorzędnej aktoreczce !\nPrzez kogo ona się czuje niekochana? Rozumiem, że przez naród. Marzyło się przybłędzie zostanie królową ludzkich serc, ale lud się na niej za szybko poznał :/\nnie ma co wzorowac sie na Dianie i za jej smierc obwiniac innychm bo Diana miała swoje za uszami. miała kochanków wszedzie gdzie sie obróciła i szkalowała rodzine królewska, nie umiała godnie sie rozwiesc i godzie zyc\nZapracowala zeby byc niekochana i odizolowana. Zreszta widzialy galy co braly.


Minecraft - Tata Potwora\nJest ponoć sporo klonów Minecrafta pozbawionych elementów przemocy. Również na urządzenia mobilne. Może to jest jakieś rozwiązanie…\nCoś w tym jest. Ja tu oczywiście trochę przejaskrawiam 🙂 Myślę, że znajdę rozwiązanie dobre dla wszystkich. A wczoraj młody grał w Viva Pinata i też było dobrze 🙂


2022-04-19, 18:04 | aktualizacja 2022-04-19, 20:04\n– Jeśli chodzi o sankcje, w naturalny sposób dyskutowane były kwestie energetyczne: temat ropy i gazu i to, w jaki sposób najszybciej odcinać ten tlen Władimirowi Putinowi. Były też rozważane sankcje dotyczące sektora finansowego, mówiono o zablokowaniu możliwości ich omijania, co Rosja stara się robić – zaznaczył Marcin Przydacz.\nWe wtorek po południu odbyły się zwołane przez prezydenta USA Joe Bidena konsultacje z udziałem przywódców Polski, Kanady, Wielkiej Brytanii, Francji, Niemiec, Włoch, Rumunii, UE i NATO. – To była długa rozmowa, w najbardziej zaangażowanym gronie. Dyskutowano o tym, co można jeszcze zrobić, aby wesprzeć Ukrainę i kontynuować politykę sankcji – mówił w Programie 3 Polskiego Radia wiceminister spraw zagranicznych. – Wielu naszych sojuszników podkreślało aktywną rolę Polski, jeśli chodzi o politykę wobec Ukrainy – dodał gość "Trójkowego komentarza dnia". Mówiąc o pomocy dla Ukrainy zmagającej się z rosyjską agresją, Marcin Przydacz przyznał, że kluczowe jest wsparcie rzeczowe, tym, czego ten kraj potrzebuje, aby wygrać tę wojnę. – Teraz kluczowy jest czas – zaznaczył.\nJak zwrócił uwagę Bartłomiej Graczak, badania pokazują, że Polska jest drugim krajem na świecie, jeśli chodzi o pomoc udzielaną Ukrainie, zarówno w wielkościach bezwzględnych, jak i w relacji do naszego PKB. Ze strony Unii Europejskiej nie popłynęły jednak do naszego kraju ani innych państw wspierających Ukrainę dodatkowe środki. – Dyskusja w ramach UE jest długa, żmudna i nieprzynosząca pozytywnego efektu. Nie do końca rozumiem zachowanie Brukseli w sytuacji, w której Wielka Brytania pomaga Polsce. Stany Zjednoczone także przesyłają konkretne środki – przyznał minister, dodając, że również Japonia deklaruje gotowość do finansowego wsparcia naszego kraju. Jak zwracał uwagę gość Trójki, wcześniej UE wspierała kraje stające w obliczu kryzysu uchodźczego, nawet gdy chodziło o państwa niebędące częścią Wspólnoty.


DOM.PL - Projekt domu PT G305 szkielet drewniany szkielet drewniany CE - GARAŻ PD17-34 - gotowy koszt budowy\nPT G305 szkielet drewniany szkielet drewniany CE\nBudynek garażowy trzystanowiskowy, wolnostojący, niepodpiwniczony. Wymiary bram 2,4mx2,4.Zobacz garaż w wersjii murowanej.Projekt garażu składa się z czterech egzemplarzy a w tym części architektonicznej, konstrukcyjnej i instalacji wewnętrznej elektrycznej. W projekcie załączone są podstawowe ze...\nBudynek garażowy trzystanowiskowy, wolnostojący, niepodpiwniczony. Wymiary bram 2,4mx2,4.Zobacz garaż w wersjii murowanej.Projekt garażu składa się z czterech egzemplarzy a w tym części architektonicznej, konstrukcyjnej i instalacji wewnętrznej elektrycznej. W projekcie załączone są podstawowe zestawienie stali, drewna i stolarki okienno-drzwiowej. Do projektu dołączamy bezpłatną zgodę na wprowadzenie zmian, oświadczenie projektantów o wykonaniu projektu zgodnie z obowiązującymi normami i przepisami oraz kserokopie uprawnień projektantów wraz z aktualnym wpisem do izby.\nProjekt garażu PT G305 szkielet drewniany szkielet drewniany CE\nID projektuGARAŻ PD17-34\nBudowa GARAŻ PD17-34


Szkolny etap 41. Ogólnopolskiego Turnieju Wiedzy Pożarniczej „MŁODZIEŻ ZAPOBIEGA POŻAROM”\nSzkolny etap 41. Ogólnopolskiego Turnieju Wiedzy Pożarniczej „MŁODZIEŻ ZAPOBIEGA POŻAROM”\nW dniu 14.03.2018r. odbył się etap szkolny 41. Ogólnopolskiego Turnieju Wiedzy Pożarniczej „MŁODZIEŻ ZAPOBIEGA POŻAROM”. Celem turnieju jest popularyzacja wśród młodzieży znajomości przepisów przeciwpożarowych, zasad postępowania na wypadek pożaru oraz umiejętność posługiwania się podręcznym sprzętem gaśniczym i techniką pożarniczą, jak również poznawanie tradycji i organizacji ochrony przeciwpożarowej.\n6 uczniów naszego liceum zmagało się z pytaniami z zakresu znajomości wiedzy dotyczącej profilaktyki przeciwpożarowej. Młodzież bardzo poważnie potraktowała eliminacje szkolne, co widać było po emocjach towarzyszących uczniom podczas zmagań z 23 pytaniami testowymi. Żywe dyskusje nad poprawnymi odpowiedziami trwały również po zakończeniu części pisemnej turnieju. Zainteresowanie turniejem dowodzi faktu, że tematyka przeciwpożarowa nie jest obca młodzieży, która chętnie angażuje się w tego typu przedsięwzięcia.\nW wyniku zaciętej rywalizacji etap szkolny wyłonił 6 osób, które będą reprezentowały I LO na etapie miejskim turnieju w piątek, 23.03.2018r., o godz. 1000 w sali konferencyjnej Urzędu Miejskiego we Włodawie.\nWszystkim uczniom serdecznie dziękuję za udział w eliminacjach szkolnych turnieju, zaś zwycięzcom życzę powodzenia podczas zmagań konkursowych na etapie miejskim, mając przy tym nadzieję, że osoby te będą reprezentowały naszą szkołę na etapie powiatowym Turnieju Wiedzy Pożarniczej „MŁODZIEŻ ZAPOBIEGA POŻAROM” w dniu 27.03.2018r. w Komendzie Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej we Włodawie.


Świętokrzyskie - wiadomości: Mecz z zespołem Pectus (video)Powiat kielecki,kielce,powiat,buski,jędrzejowski,powiat kazimierski,powiat konecki,powiat opatowski, powiat ostrowiecki, powiat pińczowski,powiat sandomierski,powiat skarżyski,powiat starachowicki,powiat staszowski,powiat włoszczowski.\nDodane: Marta Data: 2022-04-08 12:13:13 (czytane: 5241)\nZ okazji Światowego Dnia Zdrowia w dniach 6-7 kwietnia miał miejsce XX Festiwal Zdrowia w Busku-Zdroju im. Zbigniewa Kociuby. Forum odbyło się pod hasłem „Ratujmy życie! (...)”. W jego ramach 6 kwietnia na Stadionie Miejskim przy ul. Kusocińskiego odbył się towarzyski mecz piłkarski pomiędzy reprezentacją Zespołu Pectus, a przedstawicielami Buska-Zdroju.\nW drużynie gości zameldowało się oczywiście 4 braci Szczepanik - Tomasz, Mateusz, Marek, Maciej oraz tata -Tadeusz.\nBusko reprezentowali zaś przedstawiciel Starostwa Powiatowego - Filip Wolański, Dyrektor Buskiego Ośrodka Sportu i Rekreacji w Busku-Zdroju - Arkadiusz Kornaś, piłkarze ręczni - Mariusz Jurasik i Radosław Wasiak, Wiceprezes Świętokrzyskiego Związku Piłki nożnej - Marcin Gawron, Dyrektor Kuratorium Oświaty w Kielcach- Zbigniew Wojciechowski, Kurator Oświaty - Kazimierz Mądzik, a także uczniowie Zespołu Szkół Techniczno-Informatycznych w Busku-Zdroju, Zespołu Szkół Technicznych i Ogólnokształcących im. Kazimierza Wielkiego w Busku Zdroju, Szkół Podstawowych nr 2 i 3 z Buska-Zdroju oraz Szkół Podstawowych z Dobrowody i Zbludowic.\nPodczas turnieju mogliśmy liczyć na mnóstwo sportowych emocji oraz wiele celnych strzałów.\nMecz zakończył się wynikiem 7:3 i niestety to drużyna z Buska musiała uznać wyższość zaproszonych gości.\nDziękujemy serdecznie za uczestnictwo, kibicowanie i wsparcie tak ważnej inicjatywy. Za rok zapraszamy na rewanż! /BOSiR/\nCzy "Pectus"jest tak dobry na boisku jak na scenie? Sprawdźcie w naszym materiale video.\ndo poniżej (2022-04-11 11:43:04)\nPrzedstawiciele Buska?No tak.Czerwony też mógł reprezentować Niemcy na festiwalu.\nPłyta główna to Ci się chyba przypaliła kolego.\nPłyta główna na to jest a na derby z Nida to pożałowali. Co to za organizacją i ludzie


einhard | 1 sierpnia 2020\nADL: Sarri zrobił głupotę odchodząc\nAurelio De Laurentiis twierdzi, że Maurizio Sarri był głupi, opuszczając Napoli na rzecz Chelsea i Juventusu.\nWygrywanie w Juventusie to normalna rzecz, nic specjalnego – powiedział prezydent Napoli w wywiadzie dla Sky Sport Italia.\nSarri na zawsze pozostanie w moim sercu, ponieważ jego piłka w Neapolu wprawiała w zachwyt całą Europę. Zawsze będę mu za to dziękować, ale wszyscy robimy w życiu głupie rzeczy, zrobił dwie lub trzy, których można było uniknąć, ale to jego problem.\nMogę tylko powiedzieć, że to wielka szkoda, bo gdyby pozostał w Napoli, być może pomógłby nam wygrać Scudetto. Zamiast tego powiedział „dlaczego miałbym ryzykować? Pójdę gdzie indziej.”\nPoszedł gdzie indziej, ale nie sądzę, żeby był tak szczęśliwy jak w Neapolu.\nAle bzdura. Chronologia była taka:\n1. ADL zwalnia Sarriego po najlepszym sezonie w historii klubu i zatrudnia Ancelottiego.\n2. Chelsea zatrudnia Sarriego płacąc jeszcze odszkodowanie Napoli.\n3. Napoli gra coraz gorzej\n4. Sarri przechodzi do Juve.\n5. ADL zwalnia Ancelottiego.\nI teraz wychodzi błazen i mówi o tym, że Sarri mógł pomóc mu wygrać Scudetto zamiast iść do Juve xd\nPrzecież ten człowiek to chodzący mem.\nZgadzam się ze wszystkim, poza stwierdzeniem, że Napoli pod wodzą Sarriego rozegrało najlepszy sezon w swojej historii. oczywiście grali znakomicie i pobili rekord wywalczonych punktów, niemniej, za czasów Maradony zdobywali konkretne trofea i to wówczas przeżywali swój najlepszy czas.\nCzym byłaby piłka nożna bez tego „miszcza”…\nNo tak – zrobił głupotę. Od kiedy odszedł:\nSarri: LE + Scudetto\nI „Złote Usta” goes to..\nADL dzięki, że jesteś. Bez Ciebie byłoby tak strasznie nudno…\nŻycie jest pełne niespodzianek. Nigdy nie przypuszczałęm, że zgodzę się z jakąś wypowiedzią tego pana. A tu proszę – „Maurizio Sarri był głupi, opuszczając Napoli” i nie sposób z tym się nie zgodzić. Wracaj więc Sarii do Napoli i obiecuję, że nie będę płakał po tobie.\nDepay: Jestem gotowy na Juventus!\n3 sierpnia 2020 2\nConte zaprzecza kontaktom z Juve\n3 sierpnia 2020 5\nPowrót Pellegriniego zależny od De Sciglio\n3 sierpnia 2020 7\njacojaco/Kicek12345 on Media: Nieodwracalny kryzys w Interze, Conte wypytywał o sytuację Sarriego!: “Pamiętajmy, że Inter ma mniejszą kadrę od naszej i że Allegri lubi chłopakom ponaciągać mięśnie :D” Sie 4, 01:34\njacojaco/Kicek12345 on Media: Nieodwracalny kryzys w Interze, Conte wypytywał o sytuację Sarriego!: “Szkoda, że tylko Dybala się swobodnie porusza. Pepe ma rację. Ronaldo by znowu dublował Sandro.” Sie 4, 01:33\nNano on Depay: Jestem gotowy na Juventus!: “Albo remisem w śnieżnym meczu w Poznaniu po hattricku Rudnevsa 😄” Sie 3, 23:25\nOldLady on Conte zaprzecza kontaktom z Juve: “Widziałem to zdjęcie. Po pierwsze nie wiadomo czy faktycznie było jak w opisie, że niby czekali na niego. Po drugie…” Sie 3, 22:54\nApo on Conte zaprzecza kontaktom z Juve: “Nie wiem czy widzieliście zdjęcie które hula na necie( niestety nie wiem czy da się tu je dodać), które mówi…” Sie 3, 22:40


Kino Muza przeszło gruntowny remont! - odtwarzania nagrania | TVK Winogrady\nKino Muza przeszło gruntowny remont!\nKino Muza zmieniło się nie do poznania. Od teraz filmy można oglądać w 3 salach, a także na tarasie w ramach wydarzenia "silent cinema". Co to takiego i jak wygląda wnętrze kina, które na mapie Poznania jest od ponad 110 lat? - to sprawdziliśmy specjalnie dla Państwa.


filtry powietrza, JAGUAR XJ, 1994 - 1997 (X300) - Motochemia\nfiltry powietrza do JAGUAR XJ, 1994 - 1997 (X300)\nPowrót do listy roczników JAGUAR XJ\nNa tej podstronie znajdziesz listę typów silnika JAGUAR XJ z rocznika 1994 - 1997 (X300) dla których mamy w ofercie dedykowane filtry powietrza.\nfiltry powietrza według typu silnika w JAGUAR XJ z rocznika 1994 - 1997 (X300):\nJAGUAR XJ 1994 - 1997 (X300)\n12 6.0 - (5993 ccm)\n6 3.2 - (3239 ccm)\n6 Sovereign 4.0 - (3980 ccm)\nR Super Charged 4.0 - (3980 ccm)\nZobacz inne akcesoria do JAGUAR XJ 1994-1997-x300\nCzemu szukać filtry powietrza specjalnie do JAGUAR XJ z rocznika 1994 - 1997 (X300)?\nJAGUAR XJ z rocznika 1994 - 1997 (X300) mają swoich wiernych fanów, dlatego dbają oni o to, aby używać odpowiednie filtry powietrza. W zależności od typu silnika (R Super Charged 4.0 - (3980 ccm), 6 Sovereign 4.0 - (3980 ccm) lub 6 3.2 - (3239 ccm)) niektóre produkty takie jak np. filtry powietrza mogą być specjalnie dedykowane dla JAGUAR XJ z rocznika 1994 - 1997 (X300) z silnikiem 12 6.0 - (5993 ccm). Jeśli jesteś szczęśliwym posiadaczem tego modelu, ale masz wątpliwości czy konkretne filtry powietrza pasują do rocznika 1994 - 1997 (X300) - wybierz odpowiedni silnik (np. 12 6.0 - (5993 ccm)) i upewnij się, że znajdziesz to czego naprawdę potrzebujesz. Aktualnie w sklepie mamy 1 produktów typu filtry powietrza, które pasują do JAGUAR XJ z rocznika 1994 - 1997 (X300). Jeśli chwilowo nie mamy ich lub masz inne wątpliwości - zadzwoń do nas (512 802 277).\nPrzykładowe filtry powietrza do JAGUAR XJ z rocznika 1994 - 1997 (X300)\nUwaga: produkty te są dopasowane tylko do marki JAGUAR XJ z rocznika 1994 - 1997 (X300). Jeśli szukasz filtry powietrza dla konkretnego typu silnika i mocy - skorzystaj z tabeli powyżej.\nFiltr Powietrza AP 006 Filtron - VW Polo 1.3 1.4D Transporter 1.8 1.9 Syncro