Dziesięć tez na temat krytyki sztuki | Monika Pasiecznik\nTekst Dziesięć tez na temat krytyki sztuki pochodzi z książki Autonome Kunstkritik (Kulturverlag Kadmos Berlin 2012) pod redakcją Harry’ego Lehmanna. We wstępie autor pisze: „Krytyka sztuki jest ślepą plamką współczesnych sztuk. Trudno powiedzieć, czy pełni funkcję twórczą, czy dostarcza jedynie ideologicznego tła dla celów marketingowych. Wychodząc od tej obserwacji, w 2008 roku na łamach pisma „Merkur” włączyłem się do dyskusji tekstem Dziesięć tez na temat krytyki sztuki, który tutaj przedstawiam w nieco zmienionej postaci. Jego kwintesencją jest to, że krytyka sztuki opiera się na błędzie konstrukcyjnym: brakuje jej autonomii. Rok później zaprosiłem kilku autorów do Akademie Schloss Solitude na sympozjum zatytułowane „Autonomiczna krytyka sztuki”, którego pokłosiem jest wspomniana książka”.\nHarry Lehmann, ur. w 1965 w Dreźnie, studiował fizykę na Uniwersytecie w Sankt Petersburgu oraz filozofię na Wolnym Uniwersytecie w Berlinie. Doktorat z filozofii uzyskał na Uniwersytecie w Poczdamie pracą z zakresu teorii systemów w filozofii sztuki (Die flüchtige Wahrheit der Kunst. Ästhetik nach Luhmann, 2006). Autor esejów i tekstów krytycznych na temat współczesnej sztuki, literatury i nowej muzyki. Ostatnio wydał książki: Autonome Kunstkritik (red; 2012) oraz Die digitale Revolution der Musik. Eine Musikphilosophie (2012).\nDany temat filozoficzny nie jest początkowo i sam dla siebie ani interesujący, ani istotny. Nie dyskutuje się nad nim publicznie, nie jest przedmiotem badań, nie funkcjonuje też w filozofii jako problem ponadczasowy. Filozofia raczej sama formułuje sobie pytania, na które próbuje odpowiedzieć, a do jej prawdziwych zadań należy uzasadnić doniosłość podejmowanych tematów. Także politycy, naukowcy czy artyści mogą podsuwać tematy, dzieje się to jednak pod wpływem konfliktów społecznych, spektakularnych eksperymentów albo sytuacji estetycznej, nie zaś na płaszczyźnie pojęciowej. Oto zrozumiała złożoność filozoficznej konstelacji pojęć, w której tematy mogą zyskać ważność, której wcześniej nie miały. Takim właśnie tematem jest – to pierwsza teza – krytyka sztuki:\nTeza 1: Krytyka sztuki jest kluczowym tematem współczesnej sztuki.\nPrzemiana formy mówienia o sztuce może także długotrwale zmienić sztukę. Dzisiejsza sztuka dysponuje ogromnym potencjałem innowacji za sprawą swojej krytyki. We współczesnej konstelacji historycznej krytyka sztuki może stać się nowym atraktorem ewolucji sztuki.\nW obliczu różnorodności i wyodrębniana się poszczególnych sztuk problematyczne wydaje się każde uogólniające określenie, takie jak „współczesna sztuka” albo „krytyka sztuki”. Co upoważnia do założenia, że zbiorowa liczba pojedyncza „sztuka” – termin obejmujący nie tylko sztuki piękne, ale też muzykę, architekturę i literaturę – jest czymś więcej niż pustym słowem? Jedności sztuk nie potwierdzają ani dzieła, ani artyści czy odbiorcy, sztuka jest bowiem tym, co system sztuki komunikuje jako „sztukę”. Nie ma to jednak nic wspólnego z upraszczającym stwierdzeniem, które głosi, że sztuką jest wszystko to, co określa się mianem sztuki. Możliwości zinterpretowania czegoś jako sztuki są o wiele bardziej ograniczone niż można by sądzić, oglądając w muzeum przedmioty codziennego użytku. Te zawsze są sprzężone z logiką właściwą sztuce i jej historią, a nie każdy dowolny w świecie byt dysponuje własną logiką, w odróżnieniu od autonomicznego systemu sztuki, który ona wykształciła. Pod takim warunkiem możliwe jest sformułowanie tezy:\nTeza 2: Postęp materiałowy jest minionym kryterium krytyki sztuki.\nWkroczenie sztuk w stadium postmodernizmu oznacza, że nie rozwijają się już one zgodnie z logiką historycznej awangardy. Była to zasadniczo logika przebicia (Überbietungslogik), nastawiona na osiąganie postępu materiałowego w poszczególnych gatunkach. Ponieważ wykorzystywano w nich zawsze nowy i z punktu widzenia tradycji obcy materiał, czy były to przedmioty codziennego użytku w sztukach plastycznych, ćwierćtony w nowej muzyce, czy strumień świadomości w literaturze, mogło powstać wrażenie, że program awangardy, polegający na tworzeniu sztuki na drodze negowania zastanej tradycji, można kontynuować w nieskończoność. Ów opis samej siebie (Selbstbeschreibung) został podany w wątpliwość wraz z ponownym włączeniem w szerokim zakresie starych mediów i gatunków z ich tradycyjnymi systemami przedstawiania i technikami kompozytorskimi oraz idącym z nim w parze, przykładowo, odtabuizowaniem figuratywności w malarstwie czy tonalności w nowej muzyce. Początek postmodernizmu wyznaczyły takie właśnie „regresy materiałowe”, które ostatecznie doprowadziły do tego, że zarówno sztuka konceptualna, jak i ilustracja, rzeźba i instalacja zyskały rangę obiektów godnych wystawienia na dOCUMENTA w Kassel, a co za tym idzie miana nowoczesnej sztuki.\nW obliczu tego rodzaju zmian rodzi się potrzeba innego modelu opisywania sztuki estetycznej moderny. Dzieł sztuki nie zastąpiły procesy artystyczne, nowe media, takie jak fotografia i instalacja, nie wyparły mediów starych, takich jak rzeźba i malarstwo, a sztuka konceptualna nie odniosła zwycięstwa nad sztuką estetyczną, gdyż nowoczesna sztuka jest dziś zarazem estetyczna i konceptualna, jest utworem i procesem, powstaje zarówno w starych i nowych mediach. Można stwierdzić, że nowoczesności sztuk nie sposób już rozpoznać po postępowości ich materiału, lecz że postęp materiałowy w kontekście ostatniego półtora wieku historii sztuki służył samowyodrębnianiu się systemu sztuki. Ów przyrost wewnętrznej wolności wyznacza cezurę w obrębie tradycyjnej sztuki i konstytuuje sztukę moderny.\nNaturalnie nadal można eksperymentować z materiałem sztuki i tworzyć rzeczy zaskakujące, tego rodzaju innowacje nie przynoszą już jednak równie ewolucyjnych skutków w sztuce, jak za czasów historycznej awangardy: nie zmieniają jej pojęcia, nie uwalniają sztuki od jej tradycji, nie przesądzają o jej nowoczesności. Takiemu rozumowaniu odpowiada samoświadomość estetycznej postmoderny, postrzegającej siebie jako sztukę po modernie – sztukę po postępie materiałowym, który mógł jeszcze zmieniać samo pojęcie sztuki.\nPytanie brzmi, czy krytyce sztuki można dziś przypisać podobny potencjał innowacji, jak dawniej „materiałowi”. Czy krytyka sztuki, jako funkcjonalny ekwiwalent postępu materiałowego, mogłaby zastąpić to, co przez dobre półtora wieku napędzało ewolucję sztuki? Najpierw należałoby jednak wyjaśnić, o jaką krytykę sztuki chodzi, co prowadzi do tezy pośredniej:\nTeza 3: Istnieje krytyka sztuki, która jest częścią systemu sztuki.\n„Krytyka sztuki” to temat rozległy, a jako pojęcie potoczne uniemożliwia ona jakąkolwiek rozważną argumentację. Jeśli filozofia zajmuje się zjawiskiem tak problematycznym, nie może poprzestać na jego bezpośrednim opisie. Filozofia raczej przykroi to pojęcie do problemów, które wyłonią się dopiero przy opracowywaniu jej modeli teoretycznych. Mówiąc o „krytyce sztuki”, myślimy w pierwszej kolejności o felietonistycznej krytyce bieżącej z jej omówieniami książek, wystaw, filmów, spektakli teatralnych i koncertów. Jej podstawową funkcją jest informować potencjalną publiczność i formułować ogólne sądy dotyczące tego, czy opłaca się taką sztukę przyswajać. W ten sposób może wykształcić się tylko krytyka z ograniczoną głębią ostrości, przypisana jednoznacznie do środków masowego przekazu, a nie do systemu sztuki; mierząca się z presją terminów i oczekiwaniami powszechnej zrozumiałości jako czynnikami determinującymi formę krytyki sztuki.\nNauka o literaturze, muzyce albo sztuce (w węższym sensie) częściowo przejmuje zadania krytyki sztuki, ostatecznie chodzi tu jednak o dyscypliny badawcze, które – co sugeruje nazwa – należą do systemu nauki. W dziedzinie literaturoznawstwa naukowe podejście do literatury gwarantują choćby takie teorie, jak hermeneutyka, marksizm, dekonstrukcja albo psychoanaliza. Za pomocą tego rodzaju narzędzi teoretycznych wypracowuje się metodyczną wiedzę o wierszach, powieściach albo esejach, co odróżnia lekturę naukową od wszystkich pozostałych, jak choćby lektura krytyczna.\nZarówno felietonistyczna krytyka sztuki, jak i nauka o sztuce nie są częścią systemu sztuki. Tylko wewnątrzsystemowa krytyka sztuki, która jest konstytutywna dla sztuki współczesnej i nie działa w trybie zwykłej reakcji, może pełnić względem sztuki funkcję innowacji. Czy taka wewnętrzna krytyka sztuki w ogóle istnieje? Na myśl przychodzą teksty, które znajdziemy w fachowych czasopismach poszczególnych scen artystycznych, w katalogach towarzyszących wystawom, książkach programowych festiwali nowej muzyki, dyskusjach panelowych albo koncertach z omówieniem, i które nie służą niczemu innemu prócz sztuki, albo nie muszą niczemu innemu służyć. Chodzi zasadniczo o refleksję dotyczącą każdego pojedynczego dzieła, nie oglądającą się na szeroką publiczność czy jakąkolwiek naukową metodologię. Ten obszar refleksji o sztuce tworzy sferę wewnątrzsystemowej krytyki sztuki.\nW praktyce także z nauki o sztuce i środków masowego przekazu płyną naturalnie impulsy do głębszej analizy dzieł. Są to jednak wyjątki od reguły i nie podobna uznać ich za normę. Przede wszystkim krytyki te dotyczą zwykle nielicznych znanych artystów i mają dużą wartość informacyjną, bądź badawczą. Tylko wówczas teksty te mogą ukazać się w mediach masowych lub zaistnieć w systemie nauki. Skutki sprzężenia zwrotnego z systemem sztuki, które wraz z taką wyjątkową zewnętrzną krytyką się ujawniają, z powodu wybiórczości są zbyt nikłe; pozostają sporadyczne i pozbawione są mocy dłuższego oddziaływania. A to właśnie postuluje wewnątrzsystemowa krytyka sztuki, zakładając, że refleksja o sztuce jest konstytutywnym, a nie jedynie dodatkowym momentem sztuki. Kolejna teza brzmiałaby zatem następująco:\nTeza 4: Refleksja o sztuce jest konstytutywna dla sztuki.\nDo najważniejszych zdobyczy historycznej awangardy należy stwierdzenie, że może istnieć sztuka, która nie spełnia się bezpośrednio w estetycznym postrzeganiu. Sztuka konceptualna wyznacza w tym rozwoju punkt końcowy, symptomatyczny dla całej sztuki współczesnej. W sferze produkcji postępuje ona w trybie wysoce konceptualnym, zaś w sferze odbioru wymaga komentarza. Nowoczesna sztuka jest przesycona teorią i próbuje wniknąć w drażliwe obszary refleksji o społeczeństwie. Odkąd o nowości w systemie sztuki nie decyduje już sam postęp materiałowy, a w postmodernizmie dopuszczono na powrót możliwość używania dawnych materiałów, mediów i form, także ilustracje, rzeźby, kompozycje i wiersze potrzebują ocalającej krytyki: krytyki, która obroni każde dzieło z osobna przed zarzutem, że wszystko już było. Również dzieła wciąż działającej awangardy mogą okazać się wtórne, odkąd wykształciły swoją własną tradycję i można je porównać z innowacjami już zmuzeifikowanymi. W dzisiejszej sztuce nowość przesuwa się stopniowo od estetycznego materiału w stronę estetycznej treści – a więc schematów estetycznego doświadczania, które wpisane są w dzieło sztuki i które związek ze światem nawiązują za pośrednictwem interpretacji.\nZ ideą wewnątrzsystemowej krytyki sztuki nie kłóci się to, że sztuka, nie wyłączając literatury, ma w sobie coś „niewypowiedzianego”: także najbardziej nowoczesną sztukę tworzy się i przyswaja za pośrednictwem doświadczenia estetycznego, a nie języka. Zasadniczo jednak już w samej modernie doświadczenie estetyczne uległo konceptualizacji. Wysłowienie nowoczesnej sztuki stało się w ten sposób warunkiem możliwości jej doświadczania, niespotykanym ani w sztuce tradycyjnej, ani w rozrywkowej.\nObecna przemiana krytyki sztuki w kluczowy temat dla sztuki jest zatem skutkiem wewnętrznego rozwoju samego systemu sztuki. Logika materiału przestała być decydującym kryterium oceny nowej sztuki, tę powstałą w toku historii lukę wartości można jednak wypełnić inną praktyką refleksji o sztuce. W ten sposób powstała sytuacja, w której coraz bardziej nagląca staje się potrzeba wewnętrznej krytyki sztuki. Nie znaczy to, że taka jej forma będzie się rozwijała automatycznie, ponieważ systemowi sztuki w jego obecnej postaci koniec końców brakuje do tego warunków. Wewnętrznej krytyce sztuki brakuje jednak przede wszystkim samodzielności i autonomii.\nTeza 5: Autonomiczna sztuka jest sama w sobie heteronomiczna.\nTa paradoksalna teza wskazuje na problem autonomii sztuki, do opisu którego brakuje środków pojęciowych. Ślepą plamką wszelkich estetyk autonomii jest to, że istnieje punkt przejścia od systemowej niezależności (Selbstbestimmung) do wewnątrzsystemowej zależności (Fremdbestimmung). Utarte pojęcie autonomii okazuje się proste w porównaniu ze złożonymi stosunkami zależności, które występują we współczesnej komunikacji sztuki, toteż wymaga to wprowadzenia dodatkowych rozróżnień pojęciowych: autonomia może być pierwotna albo wtórna, inaczej mówiąc istnieje autonomia pierwszego i drugiego stopnia. W podobny sposób należałoby rozróżnić pojęcia heteronomii.\nPrzez autonomię pierwszego stopnia rozumiemy oczywiście niezależność sztuki od obcych jej perspektyw, takich jak władza, pieniądz, nauka i religia. Toteż sztuka średniowieczna nie była autonomiczna, ponieważ jej forma, przejawiająca się w architekturze kościołów, ikonach lub muzyce liturgicznej była uzasadniona obcą sztuce funkcją religijną, chodziło mianowicie o przedstawianie historii zbawienia i przekazanie treści Pisma Świętego. Od takich wytycznych nowoczesna sztuka się oswobodziła, co oznacza, że sama może ustanawiać zasady, wedle których powstają dzieła sztuki. Ową autonomię pierwszego stopnia w nowoczesnej sztuce można zakwestionować tylko pośrednio, bowiem w szerokim zakresie niejako konstytucyjnie zagwarantowano jej tutaj wolność. Czego nie widać w tym podstawowym pojęciu autonomii sztuki, jest to, że system sztuki również uwewnętrznia pewne problemy autonomii.\nJak nie dajemy sobie rady z problemem ludzkiej wolności jednej dla wszystkich, a każda zdobyta wolność rodzi nowe formy niewoli, tak za każdą wywalczoną wolnością sztuki kryje się nowa forma heteronomii. Samostanowienie (Selbstgesetztgebung) jako nieodłączny element nowoczesnej sztuki nie budzi wątpliwości, jednak w wyodrębnionym systemie sztuki kształtują się nowe formy wewnętrznych zależności, które można określić mianem heteronomii drugiego stopnia. Chodzi o formy niezależnej zależności (selbstbestimmte Fremdbestimmung), które pozwalają systemowi zaprogramować sądy na temat udanej lub nieudanej sztuki – znów z perspektywy całkowicie obcej sztuce. Tylko tym razem nie są one wnoszone do sztuki z zewnątrz, ze sfery gospodarki, religii albo polityki, lecz pozostają zgodne z interesem uczestników systemu sztuki.\nCo więcej, podobnie jak we wszystkich innych dziedzinach społeczeństwa, w systemie sztuki każdy uczestnik musi zoptymalizować swoje szanse na pracę przez kontakty z innymi uczestnikami, co oznacza konieczność włączenia się w sieci udanych osobistych powiązań. Można rzec, że takie jest życie: stała egzystencjalna, dająca się stwierdzić, acz niedopuszczająca moralizatorstwa. To prawda, a zarazem fałsz, ponieważ chodzi nie tylko o stosunki prywatne, lecz także społeczne. Im bardziej autonomiczne, odporne na zakłócenia (irritationsresistent) i odizolowane społeczeństwo, podsystem, organizacja, przedsiębiorstwo albo związek, tym większe prawdopodobieństwo, że wewnętrzne spory o władzę i podział podkopią własne wartości tej instytucji. Na pozór w komunikacji chodzi o cele polityczne, nowoczesną sztukę albo nową wiedzę, ostatecznie jednak, w społecznych podsystemach nasilają się ukryte stosunki, w których osobista korzyść może zostać tanio przehandlowana. Nawet jeśli prawdziwa okaże się teoria głosząca, że globalne społeczeństwo będzie przybierać postać „społeczeństwa sieciowego”, nie przydaje to usieciowieniu wartości samej w sobie. Raczej będzie dochodziło stopniowo do różnicowania się form sieci dających się społecznie połączyć bądź nie i tu system sztuki mógłby okazać się odpowiednim polem doświadczalnym.\nPytanie, jakie łączy się z tą diagnozą, brzmi rzecz jasna następująco: w jakich warunkach autonomiczny system sztuki może zaprzepaścić w ten sposób swoją autonomię, i przede wszystkim, czy aktualna sztuka dąży do heteronomii drugiego stopnia, czy też nie. Wiążąca się z tym pytaniem teza o charakterze historycznym brzmi:\nTeza 6: Kultura postmodernistyczna wytwarza strukturalną heteronomię drugiego stopnia.\nAktualna sztuka jest postmodernistyczna od zarania swej samoświadomości. Definiuje się ona przez dystans wobec roszczeń ważności właściwych klasycznej modernie i awangardzie, które charakteryzowano w aspekcie wewnętrznym przez kryterium postępu materiałowego, zaś w aspekcie zewnętrznym przez kryterium istotnych związków ze światem lub społeczeństwem. Po tym, jak idea linearnego postępu materiałowego w wielu gatunkach sięgnęła granicy, a spodziewane pojednanie najnowocześniejszej sztuki z życiem społecznym okazało się nader nietrwałe, znacznie poszerzył się zakres swobody w ocenie sztuki. W skutek tego kulturalna postmoderna obwieściła pozytywną wartość „pluralizmu”, dowodząc, że każda normatywna różnica da się zdekonstruować. Pozbawieni jesteśmy już dawnej pewności, która sztuka jest udana i czy utwór wyznacza jakąś cezurę historyczną, czy tylko powiela historyczne formy.\nW dobie postmodernizmu system sztuki dysponuje znacznie osłabioną władzą sądzenia o jakości i randze nowego utworu. Ten niedobór kryteriów wymaga pewnej rekompensaty, system funkcji jest bowiem zmuszony do podejmowania rozstrzygnięć. Kiedy jednak specyficzne dla sztuki kryteria przestają działać, prawdopodobne staje się to, że o rozstrzygnięciu zdecydują wartości obce sztuce. Dlatego w dobie postmodernizmu sztuka szczególnie łatwo ulega efektom heteronomii drugiego stopnia, różnym w zależności od dziedziny.\nW sztukach plastycznych o przejęciu artysty przez rynek sztuki decyduje wąskie grono najważniejszych kolekcjonerów. W przeciwieństwie do pozostałych sztuk, mamy tutaj do czynienia z wartościowymi przedmiotami, jak obrazy, rzeźby i instalacje, których nabywanie i wystawianie jest podstawą społecznej dystynkcji. Typowym efektem heteronomii drugiego stopnia jest obrócenie sztuki w zwykły przedmiot spekulacji. Niepokojąca to tendencja, skoro pojedynczy uczestnicy, czy to kolekcjonerzy, galerzyści, czy sami artyści, zyskują tak znaczące wpływy, że są w stanie wystawiać własne dzieła w muzeach sztuki współczesnej. Pieniądz daje ogromne możliwości sterowania procesami nobilitowania sztuki. Już sama możliwość sfinansowania wystawy oraz jej lokalnego nagłośnienia wytwarza symboliczną wartość dodatkową, jaką wcześniej mogli przydawać wyłącznie dyrektorzy muzeów. W międzyczasie kolekcjonerzy zaczęli zakładać własne muzea, co prowadzi do swego rodzaju ponownej feudalizacji sztuk plastycznych – skoro owym prywatnym instytucjom brakuje społecznej instancji kontrolnej w postaci autonomicznej krytyki sztuki.\nZ kolei w dziedzinie literatury wąskie grono telewizyjnych krytyków pomaga ukierunkowywać zainteresowania czytelników, chociaż rzucają oni zaledwie felietonistyczne spojrzenie na omawiane przez siebie książki. Także w tym przypadku nad wartością literatury górę bierze jej medialność. Z heteronomią drugiego stopnia mamy do czynienia wówczas, gdy rynek literatury uwewnętrznia owe sądy estetyczne, wydawnictwa zaś zaczynają dobierać swoich autorów przez wzgląd na literacki klimat wytworzony przez środki masowego przekazu.\nW systemie nowej muzyki skłonność do niezależnej zależności bierze się przede wszystkim z tego, że scena ta jest bardzo mała, przewidywalna i hermetyczna. Wiele powstających dla niej kompozycji jest wykonywanych zwykle tylko raz, nie gra się ich już więcej; przede wszystkim jednak brak publiczności, która byłaby w taki czy inny sposób częścią tego podsystemu – a więc komponowała, wykonywała albo nauczała nowej muzyki. Szanse młodych kompozytorów na karierę zależą w znacznym stopniu od protekcji ich nauczycieli oraz osobistej przychylności kilku organizatorów festiwali, redaktorów radiowych i wydawnictw muzycznych.\nZnów chciałoby się w tym miejscu sformułować zarzut, że sceny artystyczne funkcjonowały tak od zawsze i że nie ma w związku z tym powodu do bicia na alarm. Każda instytucja tworzy własne problemy; w czym zatem problem? Co z tego? Argument ten jest natury historycznej, nie jest przeto oczywisty. Znaczy to, że fundamentalny problem autonomii w tym niespektakularnym normalnym funkcjonowaniu systemu sztuki pojawia się wówczas, gdy unieważniony zostaje dotychczas obowiązujący konsens moderny w odniesieniu do wartości. Skoro takie wyraźne kategorie, jak nowość, postęp materiałowy, prawda lub krytyka społeczna straciły na atrakcyjności i przestały działać jako jądra krystalizowania się sądów estetycznych, przemieniły się one w zwykłe oceny smaku nieucierające się już w publicznym sporze. Z powodu tego narastającego historycznie strukturalnego deficytu sądu, system sztuki sam w sobie popada w heteronomię. Jeśli taka analiza systemu jest trafna, nasuwa się pytanie, czy sztuka własnymi siłami potrafi zrekompensować sobie ową utratę autonomii. Teza o charakterze diagnostycznym brzmi:\nTeza 7: Autonomiczna sztuka potrzebuje autonomicznej krytyki sztuki.\nSystem sztuki może zareagować dwojako na wewnątrzsystemową utratę autonomii: albo zjawisko heteronomii drugiego stopnia przebije się do struktur tego systemu i przybierze postać heteronomii pierwszego stopnia, albo wewnętrzna autonomia sztuki ponownie ustanowi się na jakimś innym poziomie autorefleksji sztuki.\nW pierwszym przypadku należy spodziewać się bezpośredniej zależności sztuki od ekonomii, a więc wyników sprzedaży nowych książek, od wielkości obciążenia oper i teatrów, frekwencji na wystawach i możliwości przebicia się na rynku śpiewaków i solistów. Estetyczne sądy wiążą się nierozerwalnie z kalkulacjami ekonomicznymi. Skoro kryteria określające, która sztuka jest udana, a która nie, stały się całkowicie nieistotne i utraciły moc rozróżniania, ważność sztuki musi być oceniania w inny sposób. Dlatego coraz więcej artystów lansuje się na rynku i pozwala się reprezentować agentom. Dlatego w systemie sztuki wykształcił się samodzielny segment menadżerów kultury, którzy regulują publiczną dostępność sztuki.\nPierwotną wartością, na którą nastawieni są menadżerowie kultury, nie jest zgoła popularyzacja pozycji artystycznie ambitnych, lecz efektywna organizacja i sukces przedsięwzięcia kulturalnego. Niedorzeczne byłoby krytykować profesję za jej profesjonalizm; chodzi raczej o to, że z powodu nieważności ocen ta grupa zawodowa en passant poczuła się upoważniona do decydowania o randze danego dzieła sztuki. Póki „zarządzanie kulturą” nie było przedmiotem kształcenia i nie wydało własnej klasy specjalistów, problem ten nie był palący i mógł jeszcze znaleźć „idealistyczne” rozwiązanie dzięki galerzystom i dyrektorom muzeów uznającym siebie za członków ruchu artystycznego, czy też dzięki kompozytorom, dla których kierowanie teatrem operowym oznacza służbę muzyce. Im bardziej jednak na pierwszy plan wysuwa się organizacyjny i ekonomiczny punkt widzenia, tym mniej atrakcyjna dla artystów staje się owa forma samorządności i tym bardziej narasta potrzeba obsadzenia tych stanowisk wykształconymi specjalistami.\nW wyodrębnionym systemie sztuki nieodzowne było wykształcenie się profesjonalnego sektora zarządzania kulturą, nie jest jednak przecież konieczne, by z obcej sztuce perspektywy efektywności podejmować istotne dla kultury decyzje. Rozwiązaniem dla utraty autonomii sztuki byłoby podniesienie stopnia samoobserwacji sztuki w systemie sztuki. Predestynowana do tego jest krytyka sztuki, ale nie ta zewnętrzna, o charakterze felietonistycznym, lecz wewnętrzna krytyka eseistyczna. Ta pracuje nie na wcześniej ukształtowanych schematach sądów, by wypełnić informacyjną funkcję medialną, lecz otwiera wewnętrzną przestrzeń dzieła i ukazuje jego przykładowe związki ze światem. Jedynie taka krytyka sztuki mogłaby uodparniać system sztuki na właściwą jej skłonność do popadania w stan niezależnej zależności, czego warunkiem byłaby jednak autonomia krytyki względem interesów artystów i kuratorów. I właśnie takiej autonomicznej krytyki sztuki system sztuki nie posiada.\nPo pierwsze, brakuje krytyki sztuki niezależnej ekonomicznie, pozostaje ona bowiem, jeśli w ogóle dysponuje środkami finansowymi, jak w przypadku sztuk plastycznych, silnie sprzężona z interesami rynku. Albo taka krytyka sztuki jest finansowana pośrednio przez stanowiska na wyższych uczelniach w dziedzinach literaturoznawstwa, filozofii albo teorii muzyki, a przepływające przez nią środki finansowe przeznacza się na całkiem inne cele. Po drugie, brakuje miejsca na taką krytykę sztuki; nie jest ona ani przedmiotem kształcenia i nauczania w wyższych szkołach artystycznych i muzycznych – tu mogłaby i powinna zostać zinstytucjonalizowana – nie jest też w jakiś znaczący sposób wspierana przez stypendia, nagrody lub własną strukturę organizacyjną albo subwencjonowana przez państwo. Po trzecie, w systemie sztuki brakuje świadomości tego, że refleksja o sztuce dla nowoczesnej sztuki jest nieodzowna. Społecznie ukształtowane przekonanie historycznej awangardy o potrzebie komentarza oraz konceptualność wszystkich nowoczesnych sztuk w dobie postmodernizmu popadły w znacznej mierze w niepamięć.\nFunkcja krytyki pozostaje ślepą plamką w samoopisie sztuki. Ponieważ wykształcenie się profesjonalnego zarządzania kulturą jest konsekwencją zaniku komunikacji sztuki, pożądane byłoby wykształcenie się autonomicznej krytyki. Obiektywny przyrost wewnątrzsystemowej heteronomii rodzi w systemie sztuki potrzebę większej wewnątrzsystemowej autonomii – a ten potencjał nie tkwi w samej sztuce, lecz w formie jej autorefleksji. Pytanie o naturę takiej krytyki sztuki prowadzi do następującej paradoksalnej tezy:\nTeza 8: Autonomiczna krytyka sztuki jest afirmatywna.\nKrytyce przypisuje się zazwyczaj zadanie formułowania ocen negatywnych. Takie znaczenie pojęcia krytyki pozbawione jest jednak etymologicznego i historycznego uzasadnienia, jest jedynie wynikiem historycznego zbiegu okoliczności. Według starogreckiego źródłosłowu „krytykować” oznacza w pierwszej kolejności „rozróżniać”, z czego siłą rzeczy nie wynika, że krytyka musi odróżniać „dobre” od „złego”. Pytanie brzmiałoby, czy do pomyślenia byłaby całkiem inna forma krytyki sztuki, która nie odwoływałaby się już do kryterium wartościującego pozytywnie albo negatywnie, bądź nie poprzestająca na formach felietonistycznych. Co oznaczałoby uprawiać krytykę w świecie otwartym ku przyszłości? Krytyczny potencjał sztuki nie rozwija się już dzisiaj w bezpośredniej krytyce rzeczywistości, lecz w znacznie większym stopniu polega na rozwijaniu odmiennych sposobów jej postrzegania. Tylko w społeczeństwach totalitarnych, ograniczających swobodę zawiązywania się ruchów protestu, na sztukę ponownie spada przednowoczesna rola obrońcy, który uprawiać ma krytykę społeczną.\nW nowoczesnym, zmieniającym się świecie istnieje stała potrzeba formułowania wyrazistych społecznych samoopisów, ponieważ każdemu takiemu opisowi z czasem grozi wyobcowanie z rzeczywistości: stary wzór opisu nie pasuje do nowej struktury rzeczywistości. Opisanie się na nowo zakłada jednak, że świat jako taki jest postrzegany i doświadczany również w inny sposób niż dotąd. Dzieło sztuki, grupa dzieł lub określony kierunek w sztuce wytwarza punkt po punkcie odmienne światy postrzegania, wyobcowując estetycznie pewne treści, które czasem zachowują się tylko w nastroju, przepływie czasu albo dźwiękach. Takie tematy, jak doświadczanie przestrzeni i czasu, starość, miłość, terror, katastrofy naturalne, sprawiedliwość, ludzkie szczęście albo pokój społeczny, umieszcza się w innej konstelacji postrzegania, toteż można je obserwować już pod kątem nowego albo społecznie marginalizowanego schematu doświadczania.\nTam, gdzie chodzi o postrzeganie owych sztucznie wytworzonych niewidzialnych miejsc, które nie są zdolne do tworzenia powiązań ani w systemie sztuki, ani w społeczeństwie, wewnętrzna krytyka sztuki znajduje właściwą sobie funkcję. Próbuje ona przerzucić językowy pomost z centrum kulturalnej samoświadomości na ekscentrycznego obserwatora konstruującego dzieło sztuki. Zżycie się artystów w zwierciadle ich sztuki z „oderwanym od życia” wzorem doświadczania to jedno; potrzeba ponownego powiązania owej zmiany perspektywy z komunikacją społeczną to coś całkowicie innego.\nWewnętrzna i autonomiczna krytyka musi postępować w trybie eksperymentalnym, ponieważ w mniejszym stopniu zajmuje się interpretowaniem, w o wiele większym zaś konstruowaniem narzędzi objaśniania. Nie ma formy estetycznej, która zachowywałaby czysto autoreferencyjny charakter z racji wskazywania wyłącznie na inne formy w dziele lub systemie sztuki, zakłada ona zawsze element obcego odniesienia. Dlatego autoreferencyjnie zorganizowane dzieła sztuki mogą inscenizować na zewnątrz grę z obcymi odniesieniami, które na nowo, punkt po punkcie, konfigurują przestrzenie postrzegania i doświadczania właściwe światu życia. Zadanie wewnętrznej krytyki sztuki polega na tropieniu w konkretnym utworze punktów zwrotnych między doświadczeniem estetycznym i doświadczeniem właściwym światu życia.\nWewnętrznej krytyce sztuki chodzi o badanie możliwych związków dzieła ze światem, nie zaś o bezpośrednią ocenę dzieła. Taka wyraźnie wartościująca krytyka nie wchodzi tutaj w grę, ponieważ z punktu widzenia na nowo tworzonego samoopisu nieuchronnie brakuje wartościujących kryteriów oceny. Toteż wewnętrzna krytyka sztuki jest zawsze krytyką afirmatywną, potwierdzającą dzieło sztuki w jego wspaniałości – jeśli dzieło jest dostępne krytyce, a krytyka jest udana. Inaczej mówiąc: tylko sztuka, która poddaje się krytyce, jest sztuką udaną. Wszystkie inne dzieła nie należą po prostu do zakresu kompetencji takiej formy krytyki sztuki. Idea takiej krytyki sztuki pozbawionej kryteriów nie jest nowa, odwołuje się ona do krytyki sztuki niemieckiego romantyzmu. Bowiem także dla romantyków tylko dzieło poddające się krytyce było dziełem udanym, co wiedzie nas do tezy:\nTeza 9: Romantyczna krytyka sztuki jest historycznym wzorem autonomicznej krytyki sztuki.\nRomantyczna krytyka sztuki ugruntowała się na początku XIX wieku. Wychodziła ona z założenia, że „prawdziwa” krytyka sama musi mieć twórczy charakter, a zwieńczeniem dzieła sztuki jest dopiero krytyka ukazująca jego wielowymiarowość oraz powiązanie ze światem. Zwłaszcza dla wczesnych romantyków z kręgu jenajskiego krytyka sztuki sama stała się formą sztuki. Dobrze byłoby jednak, gdyby owo wyobrażenie krytyki nie pozostało jedynie romantyczną ideą, dawno zapomnianą przez sztukę moderny. Co zatem przemawia za nawiązaniem do tradycji romantycznej?\nSztuka romantyczna i postmodernistyczna mają ze sobą wiele wspólnego, w obu przypadkach chodzi bowiem o końcową fazę historii wyodrębniania się systemu sztuki. Sztuka romantyczna zamyka cztery stulecia sztuki ery nowożytnej, postmodernizm – sztukę moderny przemysłowej. Sztuka epoki nowożytnej rozwijała się z jednej strony już w obrębie autonomicznego systemu sztuki, z drugiej jednak strony te możliwości rozwoju była w stanie zrealizować tylko w ramach paradygmatu zawartości estetycznej (inhaltsästhetisch). Konkretnie oznacza to, że na dokonujące się powoli społeczne procesy transformacji reagowała przy pomocy autonomicznych środków, jej nowatorstwo wszakże sprowadzało się do wynajdywania stylu, który pełnił funkcję przedstawiającą. Krok w stronę estetycznej moderny, który następuje wraz z odrzuceniem funkcji przedstawienia, jeszcze się nie dokonał, ponieważ zanegowanie sztuki w systemie sztuki nie miało jeszcze zdolności do tworzenia powiązań. Skoro tylko sztuka uzyskała możliwość negowania samej siebie, zmieniła paradygmat i z rozwijania zawartości estetycznej przerzuciła się na estetykę materiału, w której szło w pierwszej kolejności o refleksję nad jej medium oraz pojęciem.\nSztuka romantyczna zatrzymała się dokładnie na progu modernizmu, nie przekraczając go. Pod wpływem gwałtownie zmieniających się stosunków społecznych, zwłaszcza rewolucji francuskiej, dawny europejski światopogląd ukształtowany na wyobrażeniu całościowego, spójnego świata, zatracił swą racjonalność. Romantycy nie liczyli się jednak nigdy ani z ewolucją społeczeństwa, ani z ewolucją sztuki. Próbowali raczej znaleźć dla ułomnego, nieruchomego obrazu świata najlepsze z możliwych rozwiązanie polegające na jego romantyzowaniu. Coraz bardziej złożone i nieprzejrzyste stosunki panujące w świecie ujmowali oni niezmiennie jako pewną całość, ale taką, która „odzwierciedla się w sobie” i z racji tego ukazuje się w najdrobniejszych, najzwyklejszych i najbardziej pospolitych zjawiskach. Dynamiczny nadmiar świata został zreinterpretowany jako niekończąca się wewnętrzna refleksja.\nW modernizmie natomiast przyjęto, że świat sam napędza swój rozwój i wedle tego przekonania uhistoryczniano obraz świata. Nie porzucono ambicji całościowego jego opisu, ale pojęto, że świat jako całość przeobraża się z biegiem czasu. Dlatego własne opisy tworzone przez sztukę i społeczeństwo przybierają formę filozofii historii. Nowoczesnej krytyce sztuki przypadło zatem zadanie zgrania obu wzorów opisu, to znaczy zinterpretowania postępu materiałowego w sztuce jako wyrazu postępu (albo zacofania) społecznego, wywołanego przez postęp w dziedzinie gospodarki i techniki.\nPostęp świadomości kulturalnej postmoderny utrzymał jeszcze w samej krytyce owo uczasowione myślenie całościowe. Jej hasło brzmi, że świata nie sposób już pomyśleć jako jedności w czasie, lecz że raczej stał się on przygodny, złożony, pluralistyczny i wielokontekstowy. Z tego wysnuto wniosek o „końcu historii”; a w myśl twierdzenia, że nowości w sztuce nie sposób już zmierzyć przy pomocy brzemiennego historycznie postępu materiałowego, postulowano „koniec historii” i naturalnie także „koniec historii sztuki”.\nPostmodernizm wyciągnął dla sztuki i jej krytyki konsekwencje podobnie radykalne, jak niegdyś niemiecki romantyzm w epoce słabnięcia dawnego paradygmatu orientacji społecznej, zarazem go nie porzucając. Historiozoficzny paradygmat postępu zarzucono, nie zastępując go jednak nowym. Abstrakcyjne negowanie historii zakorzenione jest równie głęboko w historiozoficznym paradygmacie moderny, jak romantyzm w logice przedstawienia, obowiązującej w sztuce całej doby nowożytnej. Tylko poważanie dla krytyki sztuki zmieniło się diametralnie: w romantyzmie krytyka sztuki stanowiła zwieńczenie sztuki, w postmodernizmie zaś stała się bezprzedmiotowa.\nŚlepota romantyzmu polegała na tym, że w żadnym telosie świat nie znajduje spokoju, lecz podlega nieustannej ewolucji; postmodernizmu zaś, że procesy społeczne – nawet jeśli nie przebiegają zgodnie z linearną logiką historii – nie toczą się niezależnie od niej, ewolucja społeczna bowiem refleksywnie się utrwala i przez pętlę sprzężenia zwrotnego ponownie wrasta w historię. W ten oto sposób tezy o krytyce sztuki kulminują w tezie o modernizmie refleksywnym:\nTeza 10: W czasach modernizmu refleksywnego krytyka sztuki się autonomizuje.\nModernizm refleksywny to określenie epoki opisujące ewolucyjny potencjał zachodniego społeczeństwa w sposób odmienny wobec samoświadomości postmodernizmu. Nowożytność, w tym romantyzm, stała pod znakiem bytu ponadczasowego, modernizm zaś, łącznie z postmodernizmem, pod znakiem procesu historycznego. Paradygmat, który się dziś zarysowuje, zakłada strukturalne sprzężenie zwrotne ewolucji społecznej w społeczeństwie. Przykładem może być tutaj sposób mierzenia się z problemami ekologicznymi, a więc ujawnianie ich konsekwencji dla środowiska w systemach społecznych. W końcu chodzi tutaj o schemat, który przekształca całe społeczeństwo i dogłębnie zmienia jego strukturę.\nStrukturalnie sprzężone społeczeństwo zachowuje się refleksywnie w podwójnym sensie: na poziomie struktury społecznej odzwierciedla powstające samoczynnie „skutki uboczne” w systemie społecznym, zaś na poziomie społecznego opisu odzwierciedla te zdarzenia w aspekcie ich ryzykowności, wiążących się z nimi niebezpieczeństw i rodzonych przez nie problemów. O tym, że owa refleksywność społeczeństwa nie pozostaje wyłącznie sposobem myślenia, świadczy innowacja technologiczna, która dekadę temu zaczęła przekształcać formę społeczeństwa w sposób równie znaczący, co wynalezienie druku: komunikacja komputerowa oparta na internecie. Mamy tutaj do czynienia z nowym medium upowszechniania, które z zasady każdemu oferuje bezpłatny i natychmiastowy dostęp do informacji. Nie tylko wytwarza to nadwyżkę sensu, która rozbijają stare struktury społeczne, lecz kształtuje także jakościowo nową formę refleksywnego utrwalenia: wszystkie działania, produkty, strategie, programy, a nawet dzieła sztuki dają się zestawić jednocześnie i porównać w skali globalnej na ekranie komputera.\nWraz z tego rodzaju transformacją społeczeństwa zaznaczyła się historyczna cezura postmodernizmu. W tym kontekście także sztuka i krytyka uzyskały odmienne znaczenie. Społeczeństwo refleksywne otwarte jest na przyszłość i w „czasie rzeczywistym” samo na siebie reaguje. Ponieważ takie autoreferencyjne struktury nie dają się raz na zawsze ustalić, potrzebne jest permanentne sprzężenie zwrotne wszelkich rozmaitych konsekwencji ewolucji, te zaś z kolei najpierw trzeba dostrzec. W tym punkcie system sztuki zyskuje swą społeczną funkcję: w modalności doświadczenia estetycznego tworzy on nowe schematy samopostrzegania i samopoznania. Do tego, by ta funkcja nie stała się jedynie ukrytym elementem systemu sztuki, lecz zachowała rzeczywisty społeczny wymiar, potrzeba autonomicznej krytyki sztuki, ukazującej tego rodzaju estetyczne treści.\nPodobnie jak w romantyzmie, także sztuka spod znaku refleksywnej moderny staje się medium refleksji, tylko radykalnie zmienia swą funkcję. W romantyzmie była medium absolutu, teraz jest medium potencjalności. Sztuka moderny refleksywnej nastawiona jest na oparte na koncepcie doświadczenie świata historycznie możliwego.\nPowyższe tezy na temat krytyki sztuki nie stanowią utopii ani prognozy, lecz rozwijają hipotezę odsłaniającą realną możliwość historii. Wniosek nasz formułujemy w kategorycznym trybie przypuszczającym; w ramach konstelacji dziesięciu tez wyznacza on przestrzeń możliwości i podaje serię relacyjnych powodów, dla których owa możliwość autonomicznej krytyki sztuki powinna się w społeczeństwie urzeczywistnić.\nTeza 11: Filozofowie nie interpretują jedynie w różny sposób świata, ich teorie ukazują możliwość jego zmiany.\nTłumaczenie: Monika Pasiecznik\nRedakcja: Sławomir Królak\n25 sierpnia 2014 - 15:39 Pingback: Tendencja czy rewolucja? Rozmowa z Harrym Lehmannem | Monika Pasiecznik


Football Manager 2014 - beta test - Artykuły - FM Revolution\nTo uczucie nigdy nam się nie znudzi. Stan podniecenia w momencie, gdy ekran monitora gaśnie, robi się całkiem czarny – i choć ciemność ta trwa może przez krótki ułamek sekundy, to właśnie tyle wystarczy, by serce zapalonego eFeManiaka na chwilę zamarło. Od tej pory przedpremierowa gorączka opada. Kolejne obrazy podziwiamy w zupełnym bezruchu, w ciszy i skupieniu, starając się od pierwszego uruchomienia wychwycić jak najwięcej nowinek, nad którymi londyńskie studio Sports Interactive pracowało przez ostatni rok. Początek za każdym razem wygląda podobnie, a jednak z każdą następną edycją oznacza zupełnie nową przygodę. Dajmy się jej ponieść i przeżyjmy to po raz kolejny. Odkryjmy razem na nowo Football Managera.\nMożliwość gry w najnowsze wydanie FM-a jeszcze nigdy nie spadła na nas tak nagle. Gdy do sieci trafiały wersje demo, znaliśmy wcześniej datę ich wydania, a kiedy już raz twórcy spróbowali nas zaskoczyć, okazało się, że w wyniku błędu z zaskoczenia nici i trzeba jeszcze chwilę poczekać. Tym razem Miles Jacobson i spółka od początku skutecznie wodzili gracza za nos – terminu oficjalnej zapowiedzi w tym roku nie sugerowali wcale, atakując nowościami zupełnie znienacka. Z kolei wersja beta miała zostać udostępniona na dwa tygodnie przed premierą – w momencie gdy już wszyscy uwierzyli, że gra pojawi się najwcześniej 17 października, twórcy oddali ją graczom pod lupę dzień wcześniej. Tegoroczny beta test jest więc inny niż bywało kiedyś. Oto bowiem jeszcze przed premierą we w pełni otwartą wersję – jeszcze nie finalną, ale już zupełnie grywalną – gra nawet kilkaset osób z całego kraju. Krótko mówiąc, wielu z nas może nie tylko już dziś obcować z FM-em 2014, ale dodatkowo będzie miało możliwość powtórnego odkrywania go 31 października. Owych szczęśliwców gorąco zachęcam do wyrażania swoich opinii w komentarzach, a tych, którzy nie mają podobnej szansy już teraz, zapraszam gorąco do lektury.\nTo się rusza! To żyje!\nDynamikę interfejsu FM-a można było porównać kiedyś do Zdzisława Kręciny – powodowała drobny element chrapania. Jeśli coś się w nim poruszało, to byli to albo zawodnicy w trakcie meczu, albo pasek ładowania przy kliknięciu „kontynuuj”, albo… animowane logosy SI i SEGA po uruchomieniu gry. Nie przypuszczałem, że twórcy gry pójdą o krok dalej i statycznego Excela zmienią w grę oferującą dynamiczne elementy. Zaskoczenie przeżyłem już rok temu, w momencie ładowania ekranów – tło pod wykazem licencjonowanych lig powoli się przesuwało, a elementy menu głównego płynnie wjeżdżały na ekran. Coś mi się przewidziało? – myślałem – Mam urojenia? Dla pewności wyłączyłem wtedy aplikację i włączyłem jeszcze raz. To samo! Menu główne się porusza! Potraktowałem to jako jednorazową atrakcję, nadal nie podejrzewając, jak równie miłe zaskoczenie czeka mnie już za rok.\nEfekty pracy grafików SI ponownie spełniły bowiem moje oczekiwania. Dynamiczny w trakcie przetwarzania kalendarz, półprzezroczyste widgety w trybie 3D, gdy akcja toczy się pod nimi – to tylko kilka ze smaczków, jakie spotkały mnie w trakcie testów. Interfejs tym razem nie przeżył jakieś znaczącej rewolucji. Może to i dobrze? Gracze od kilku lat sugerowali, by zostawić w spokoju wygląd i skupić się na znacznie ważniejszych elementach. A przecież jeszcze rok temu w SI wysilali się, by te same rozwiązania zastosować w zupełnie inny sposób. Pozioma belka nawigacji została zmniejszona i przesunięta na prawą stronę, a w widoku ogólnym mogliśmy zmieścić większą liczbę okienek. Mogło się to odbić kosztem – jak z wielu Was twierdzi – kiepskiego silnika meczowego. Tym razem interfejs nie przeżył podobnej rewolucji, ale przeszedł całkiem interesującą kosmetyczną zmianę – coraz mniej w nim ramek i konturów, co w moim odczuciu upodabnia go w pewien sposób do Windowsa 8.\nMniej klikania, więcej grania\nPo pierwszym uruchomieniu FM 14 pyta mnie o moje menedżerskie dane. Imię, nazwisko, kraj, data i miejsce urodzenia… zaraz, zaraz, miejsce? Fajna opcja, w związku z którą mam dwie wiadomości. Dobrą – że baza polskich miast jest dość duża i każda osoba pochodząca z rozsądnego zakątka kraju znajdzie ten, którego potrzebuje. Zła – nie jest aż tak duża i eFeManiacy z Pipidówka Dolnego będą zmuszeni zmyślać, bo SI nie oferuje opcji wpisania własnej nazwy miejscowości.\nNowości na tym etapie kończą się wraz z wyborem ulubionego ustawienia, które trochę kuleje, bo brak przy nim żadnego podglądu i tak naprawdę nie wiemy, czy zaznaczane 4-5-1 jest w stylu barcelońskim, dortmundzkim czy senegalskim z Korei i Japonii (tak, właśnie takim). Na szczęście z biegiem czasu nasz profil menedżera ulega aktualizacjom i w zależności od tego, jaką taktyką gramy, "ulubiona formacja" może zostać zweryfikowana.\nJesteśmy w grze. Kto twierdził, że wersja 2014 nie będzie się za wiele różnić od 2013… powierzchownie miał rację. Na pierwszy rzut oka obu wersji można nie rozróżnić, jednak to właśnie te drobne poprawki i smaczki typowe dla ruletki nowości będą od teraz sprawiać nam przyjemność w odkrywaniu nowości. W oczy rzuciły mi się przede wszystkim trzy niuanse. Pierwszy – rezygnacja z szczegółowych poleceń drużynowych w ekranie taktyki. Od tej pory ich funkcje w całości pełnią "polecenia dla drużyny", czyli pakiet opcji, który wyewoluował z wprowadzonych w FM 2010 poleceń z ławki. Od tej pory, jeśli chcemy określić szerokość czy tempo gry, musimy udać się do nich. Na szczęście wszystkie opcje są po najechaniu szczegółowo opisane, więc nie mamy wątpliwości, jak będą wpływać na naszą taktykę.\nDrugi plus to ekran ogólny treningu. Wreszcie mamy całościowy podgląd tego, jak przebiegają nasze przygotowania, na ile opanowane zostały konkretne taktyki, kto notuje progres i jak nasze zajęcia są odbierane przez zespół. W skrócie – dużo przydatnych informacji w jednym miejscu.\nW scoutingu wreszcie pojawiła się moja wymarzona mapka. Nie jest to może jeszcze pełnia mojej wizji, jednak mały krok w jej kierunku został poczyniony. Zasięg naszych obserwacji wreszcie możemy określić jednym prostym zerknięciem.\nKolejną zaletą „czternastki” jest przeniesienie pewnych informacji bezpośrednio do naszego newsroomu. Nie musimy zmieniać już podstrony m.in. podczas konferencji prasowych, do opisów meczów dodawane jest kilka statystyk w diagramach kołowych, a oferty agentów uzupełnione są automatycznie o atrybuty proponowanego nam zawodnika. Kapitalnie wyglądają newsy o zwolnieniu trenera - dowiemy się z nich nie tylko kto, gdzie i dlaczego, ale również poznamy potencjalnych następców (z procentowymi szansami) czy kolejnych kandydatów do utraty posady. FM oszczędza tym samym nasz czas, który normalnie spędzilibyśmy na klikaniu i przemieszczaniu się między kolejnymi zakładkami. Jest szybciej, czytelniej i bardziej praktycznie.\nSilnik meczowy wersji beta ma przy ocenianiu jedną wadę. Wiemy, że nie jest kompletny. Najtrudniej określić, na ile świadomi w Sports Interactive są faktu, iż ponad 50% bramek (zarówno strzelanych jak i traconych) w rozgrywanych przez nas meczach pada w pierwszych piętnastu minutach spotkania. Taka przypadłość może wydawać się irytująca, jednak przy doborze odpowiedniej strategii jesteśmy w stanie obrócić ją na swoją korzyść i sami otwierać wyniki spotkań (u mnie w ponad ¾ przypadków). Mimo to należy wyrazić nadzieję, że SI coś z tym fantem zrobi.\nOd strony graficznej tryb 3D może się podobać. Choć nadal da się zaobserwować różne ułomności w animacjach, polegające głównie na „sunięciu” piłkarzy z piłką, to jednak ludzkie oko po jakimś czasie przestaje zwracać na nie uwagę. Nowa kamera Close sprawi przyjemność tym graczom, którzy w trójwymiarowym widoku lubią dopatrywać się najdrobniejszych szczegółów – mi pomaga przede wszystkim w identyfikacji zawodników nie będących przy piłce.\nGole nie padają już w sposób tak powtarzalny, jak było to w FM 2013. Dośrodkowania nareszcie są czasem blokowane, te celne nie zawsze muszą kończyć się golem (bramkarze łapią strzały), a w zamieszaniu podbramkowym w końcu obrońcy są w stanie zablokować uderzenia i nie dopuścić do utraty bramki. Sytuacje sam na sam raz będą wykorzystywane, a raz nie. Wiele razy złapiemy się za głowę po zmarnowanej szansie, innym razem popadniemy w zachwyt nad zimną krwią naszego strzelca. Jak w życiu. Odniosłem również wrażenie, że licznik statystyk meczowych trochę więcej okazji traktuje jako te stuprocentowe.\nJest też kilka rzeczy do poprawienia. Na pewno zalicza się do nich gra obrońców na przedpolu. Jedną z najbardziej charakterystycznych akcji w pierwszym sezonie była ta, gdy mój prawoskrzydłowy schodził z piłką do środka i na wysokości osiemnastego metra nie był atakowany przez kolejnych obrońców. Zazwyczaj w takiej sytuacji decydował się na uderzenie z dystansu (dosyć skuteczne), choć czasami wybierał też inny wariant – w pewnym momencie wbiegał w pole karne mijając jednego z defensorów na przyspieszeniu, po czym umieszczał piłkę w bramce przy krótkim słupku.\nNajwiększą zagadką do wydania pełnej wersji gry będą bramkarze. Na razie wypadają dla mnie na czwórkę z minusem – przez cały sezon Maciej Mielcarz, a więc golkiper ani świetny, ani koszmarny, zanotował łącznie trzy dziwne zachowania. Wiązały się one ze zbyt dużym odsłonięciem bramki, jednak tłumaczę je sobie raczej ograniczoną liczbą animacji, aniżeli brakiem umiejętności. Inną przypadłością łapaczy piłek w FM-ie jest dość często wychodzenie przed pole bramkowe i interwencje w połowie pola karnego, ale o dziwo często odnosi to zamierzony efekt. Na plus – nie spotkała mnie ani jedna sytuacja, w której bramkarz przy wybiciu podaje do zawodnika drużyny przeciwnej, co w zeszłym roku było nagminną praktyką.\nJeśli coś nie spełniło w wersji beta moich oczekiwań, to był to zdecydowanie research Ekstraklasy. Jeden sezon gry w polskiej lidze zdążył przynieść mi pakiet nie lada atrakcji. Objąłem Widzew, klub z dolnych rejonów tabeli, do tego z nałożonym rocznym embargiem transferowym. Wicemistrzostwo bez konieczności uzupełnienia jakiejkolwiek luki w składzie? FM 14 pozwolił mi na to bez większego wysiłku, a więc bez konieczności zmiany nawyków z poprzedniej wersji.\nAle poziom trudności to nie wszystko, czym zaskoczyła mnie nasza liga. Oto bowiem Ruch Chorzów zostaje Mistrzem Polski, zgarnia komplet punktów w pierwszych 8 kolejkach, potykając się dopiero na mnie. Rundę zasadniczą kończy z 10 oczkami przewagi nad drugim zespołem. W międzyczasie Legia gładko awansuje do Ligi Mistrzów, by w kolejnym meczu ligowym zebrać szóstkę do zera od Piasta. Pierwszym zwolnionym trenerem zostaje dzisiejszy kandydat na selekcjonera Adam Nawałka, drugim – Jan Urban, po nich z karuzeli wypadają Rumak i Smuda. Wisła Kraków spada z ostatniego miejsca w lidze (!), nie odnosząc zwycięstwa w żadnej z pierwszych dziesięciu kolejek. W grupie spadkowej lądują także: Legia i Lech (!!), Górnik, Lechia, Pogoń, Jaga, Podbeskidzie. Wypożyczony do Bielska-Białej Michał Żyro zostaje najlepszym asystentem i Piłkarzem Sezonu (!!!), a nagrodę dla Piłkarza Roku odbiera Sylwester Patejuk (!!!!). Koronę Króla Strzelców zdobywa Grzegorz Kuświk i może nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby podobnie jak Robert Demjan zanotował 14 trafień, a nie prawie dwa razy tyle.\nJakby tego było mało, Polska awansuje z 1. miejsca w grupie na mistrzostwa w Brazylii, w eliminacjach przegrywając tylko jeden mecz z Anglią. Przynajmniej na turnieju zachowuje mundialowe tradycje, standardowo zaliczając wtopy w meczach otwarcia i o wszystko, a wygrywając dopiero w spotkaniu o honor. Po wszystkim Waldemar Fornalik zachowuje posadę.\nCo należy zaliczyć w naszym podwórku na plus, to reformę Ekstraklasy – co prawda jest ona zasługą naszych działaczy, a nie panów z SI, ale o jej plusach należy koniecznie wspomnieć. Otóż podział punktów i tabeli na dwie grupy niesamowicie dodały emocji całej rywalizacji. Z bezpiecznych 10 punktów Ruchu nagle zostało 5 i gdyby nie fakt, że w grupie mistrzowskiej oczka gubili wszyscy, to Niebiescy mogli pewne mistrzostwo wypuścić z rąk, bo końcówki sezonu zwyczajnie nie wytrzymali. Na drugim biegunie skrócenie dystansu nie pomogło ostatniej Wiśle, za to bardzo zaszkodziło Podbeskidziu, które po 30. kolejkach miało nad piętnastą Jagiellonią 11 punktów przewagi i zajmowało 10. miejsce w lidze, a ostatecznie to właśnie ono pożegnało się z rozgrywkami!\nMniejsza ikonka z większym potencjałem\nFootball Manager 2014 reprezentuje sobą coś zupełnie nowego – głębszego, wymagającego większej uwagi, niż miało to dotychczas miejsce przy zwykłych zmianach interfejsu. Tu nie czekają nas rewolucyjne zmiany. W tym roku otrzymujemy przemyślany produkt, który ma podbić nasze serca nie innowacyjnością, ale praktycznym zastosowaniem, wygodą i grywalnością, której tak wielu brakowało w wersji zeszłorocznej. Czy SI udało się zatrzeć złe wrażenie po „pechowej trzynastce”? Pierwsze wrażenie jest pozytywne. Nawet jeśli po bliższym zetknięciu z grą dowiaduję się, że 20-letni Rybicki jest najstarszym strzelcem w historii zespołu, a po nieuznanym golu piłkarze biegną kłócić się z powietrzem, którym sędzia liniowy oddychał kilkanaście sekund temu. Pamiętajmy, że to nadal tylko beta - FM 14 może mieć mniejszą ikonkę od swoich poprzedników, ale to właśnie ona pozwala mi mieć nadzieję, że nadchodzący rok będzie jednym z najprzyjemniejszych w naszych menedżerskich karierach.\nSłowa kluczowe: FM 2014 nowości zapowiedź zmiany\nFM 2014 - co już o nim wiemy?\nFootball Manager 2012 21 października!\nCoraz więcej zapowiedzi FM-a 2012\n31.10.2013, 01:25 Arcadius "DanielloIII" napisał:...\n31.10.2013, 01:25 DanielloIII "maciejgluszek" napisał:...\n31.10.2013, 01:26 Devilyn Panowie, po restarcie steama pobrało aktualizację i mam wersję...\n31.10.2013, 01:28 Arcadius "Devilyn" napisał:...\n31.10.2013, 01:28 Bodzi1 Devilyn skąd kupiłeś grę?\n31.10.2013, 01:29 Polo07 "Devilyn" napisał:...\n31.10.2013, 01:30 dario338 "Devilyn" napisał:...\n31.10.2013, 01:31 franas Według słów Milesa z twittera jeśli ktoś może wejść do gry sieciowej to ma...\n31.10.2013, 01:35 maciejgluszek Jeśli kupiło się w Steam, wystarczy restart. Jeśli u retailera, potrzebny...\n31.10.2013, 01:36 torres "franas" napisał:...\n31.10.2013, 01:38 Devilyn "Polo07" napisał:...\n31.10.2013, 01:39 Polo07 "franas" napisał:...\n31.10.2013, 01:45 Devilyn swoje perypetie opisałem na trzeciej stronie w tym temacie Generalnie...\n31.10.2013, 02:07 kijopek Jest edytor ale tylko wersja 2012\n31.10.2013, 02:08 Polo07 Przepraszam, wprowadzałem was jednak w błąd rok temu też był 2 keye...\n31.10.2013, 02:19 Arcadius "If you've pre-purchased from a digital partner, if it was a...\n31.10.2013, 02:21 Flaga a co później z tymi kluczami robić ? ;>\n31.10.2013, 02:23 Polo07 "Flaga" napisał: a co...\n31.10.2013, 15:04 myfunnygame "Gietz" napisał: Mogę...\n31.10.2013, 21:49 paulonio Wojowników dwóch: Widzew i Ruch! A co do researchu to zgadzam się, że...\n@Ceyvol, 20.10.2013 15:34, czytano: 12788 razy


Oficjalnie: Igor Łasicki w Carpi FC - Sport WP SportoweFakty\nOficjalnie: Igor Łasicki w Carpi FC\nIgor Łasicki został wypożyczony z SSC Napoli do Carpi FC - poinformowała reprezentująca piłkarza agencja BMG Sport. 22-latek ma występować w II-ligowym klubie do końca sezonu.\nMaciej Kmita 27 Stycznia 2017, 19:19\nArkadiusz Milik w kadrze Napoli na mecz z Palermo\nCarpi FC w minionym sezonie spadł z Serie A, a po 22 kolejkach bieżącej kampanii zajmuje 6. miejsce w Serie B - to pozycja, która daje możliwość gry w barażach o awans do włoskiej ekstraklasy.\nKlub ze Stadio Sandro Cabassi chciał wypożyczyć Igora Łasickiego już w letnim oknie transferowym, ale wówczas w ostatniej chwili odejście 22-latka zablokował trener Maurizio Sarri. Opiekun Napoli widział w młodym Polaku gracza I drużyny, ale ostatecznie nie dał ani mu jednej szansy.\nOficjalnie: Igor Łasicki podpisał kontrakt z Carpi FC. Półroczne wypożyczenie z SSC Napoli do 6. drużyny Serie B. pic.twitter.com/74ZsqwRuCM\n— BMG-SPORT (@_bmg_sport) 27 stycznia 2017\nŁasicki jest związany z Napoli od sezonu 2012/2013, a debiut w I zespole Azzurrich zaliczył w maju 2014 roku, ale od czasu premierowego występu nie rozegrał już ani jednego spotkania w barwach Napoli.\nW dwóch ostatnich sezonach był wypożyczany do III-ligowych AS Gubbio Calcio, SS Maceratese 1922 i AC Rimini 1912, więc przenosiny do Serie B są dla niego w pewnym sensie sportowym awansem.\nW rundzie jesiennej sezonu 2015/2016 zawodnikiem Carpi FC był Kamil Wilczek.\nLovuś 28-01 10:32 Zgłoś komentarz\nNo i dobrze, niech się rozwija. Mam tylko nadzieję, że poszedł tam żeby grac w 11 a nie grzać ławę.\nSerie A SSC Napoli Piłka nożna we Włoszech Piłka w Europie Włochy Carpi FC 1909 Piłka nożna Polska Igor Łasicki


Mechaniczna pomarańcza - strona 8 - Nowy Porządek Świata - Paranormalne.pl\nNapisano 16.02.2020 - 17:58\nWiekszość z nas podąża za swoim liderem, władcą mechanicznych pomarańczy. On ci powie gdzie iść Canaris.\nJa szanuje moją wolność i wybieram sam.\nJeśli chodzi o dilera proponuje tego co dostarczał towar Kubrickowi ma wiele lat doświadczenia w towarze lub ten od kolegi z taledysku powyżej.\nNapisano 17.02.2020 - 07:59\nMi nikt nie mowi gdzie mam iść, potrafie sam sienogarnąć. Dziekuje za troske.\nA o towar pytam bo takiego tripa jak kolega to warto by było mieć choć raz w życiu.\nNapisano 17.02.2020 - 16:49\nPpp. Taka prośba do ciebie. Objaśniaj nam co tu wstawiasz, skomentuj jakoś, jak mamy to rozumieć. Jaki związek z tym filmem ma taylor swift, Justin Bieber i inni.\nNapisano 18.02.2020 - 12:32\nSą artystami wpółczesności, toworzą sztukę dla mas i mają ogromny wpływ na młodych ludzi. Byli w barze, widać to na teledyskach, które zamieściłem.\nSam bar wydaje się być w innym wymiarze. W The Simpsons zalecają umycie oczu, w Lśnieniu Jack wchodzi do pustego baru, a Taylor w Delicate znika jeszcze w hotelu. Jest jeszcze wiele innych przykładów i wszystkie odnoszą się do tego samego miejsca.\nCo ma wspólnego bar z manipulacją społeczeństea proprzez media? I dlaczego tyle artystów go odwiedza od tylu lat? Świat dobrego i złego jest w innym wymiarze, pokazywany w sztuce, malarstwie i literaturze od stuleci. Istnieją trzy poziomy, trzy okna. My zostaliśmy obdarzeni wiarą, Ci z baru posiadają wiedzę o istnieniu Boga i Złego, mogą się kontaktować z aniołami i diabłami. Tacy torochę kosmici, których poszukujemy na innych planetach, Skaywalker i Imperium (w imperium też żyją ludzie i mają się bardzo dobrze)\nWyboru powinniśmy dokonać sami i być odpowiedzialni z podjętą decyzję, zaciemnianie nam umysłu poprzez manipulację świadomości na którą zwraca uwagę Kubrick w Mechanicznej pomarańczy odbiera nam wolność daną od Boga, wolność wyboru dobrego i złego. Wyznacznikiem naszego światopoglądu stała się telewizja i nasze wrodzona świadomość została zaburzona.\nNapisano 24.02.2020 - 03:12\nWszystko wkazuje na to, że nasze rządy przeszły na stronę Dartha Vadera. Wybór dokonywał się między Mocą i technologią.\nDla ludzi mających za dużo czasu. Nic szczególnego.\n#111 Gość_Princess Luna\nNapisano 24.02.2020 - 09:42\nGościu, o co Ci chodzi?! Jak już napisał Wszystko, tłumacz proszę o czym piszesz. Póki co większość wpisów nie ma żadnej spójności ze sobą i wygląda to tak, jakbyś wrzucał tu przypadkowe rzeczy.\nNapisano 29.02.2020 - 01:01\nNapisano 05.03.2020 - 23:26\nSkąd wizja że kreacje hollywoodzkie, muzycy popowi i cała reszta podanych tutaj objawień ma jakikolwiek wpływ na nasz świat przez pryzmat jakiegoś filmu z lat 70-tych? Nie za bardzo wiadomo do czego dążysz; do tego że Luuke Skywalker i Kubrick chcą na nas zrzucić stonkę ziemniaczaną, do tego że Mick Jagger zakopał kryształy Zuna w Krakowie, czy że Biblia ma jakieś sekretne przekazy i odnośniki w nie wiem, komiksach o Batmanie? Z tego wątku niewiele wynika...\nNapisano 06.03.2020 - 08:26\nŚwiat dobra i zła jest realny.\nIstnieje realne miejsce "Bar", w którym nasze światy się spotykają twarzą w twarz, a wielu wchodzi do niego od co najmniej 50 lat.\nJeśli odnajdziesz to miejsce nie zapomnij umyć oczy.\nUżytkownik ppp edytował ten post 06.03.2020 - 09:33\n#115 Gość_Princess Luna\nNapisano 06.03.2020 - 10:23\nppp najwyraźniej chce zasłynąć jako osoba z ekstremalnie niską reputacją na forum.\nTen "bar", to śmierć?\nNapisano 12.04.2020 - 12:31\nNapisano 26.04.2020 - 06:41\nDlaczego Bill świeci:\nPrzesłanie od Laury Eisenhower:\n0.13 - Bill Gates\n3.33 - milczenie\nDługość przesłania 14:38\n14:38 Stary Testament 1 Księga Samuela\n38 I rzekł Saul: «Wszyscy wodzowie ludu, podejdźcie bliżej, zbadajcie i zobaczcie, na czym polega ten dzisiejszy grzech. 39 Gdyż, na życie Pana, który wybawia naród izraelski [nawet] gdyby się to stało przez Jonatana, mojego syna, to i on musiałby umrzeć». Nikt z ludu na to nie odpowiedział. 40 Odezwał się jeszcze Saul do wszystkich Izraelitów: «Wy ustawcie się po jednej stronie, a ja i syn mój po drugiej stronie». Odrzekł na to lud Saulowi: «Uczyń, co ci się wydaje słuszne». 41 Następnie Saul mówił do Pana: «Boże Izraela11, okaż prawdę!» Wylosowani zostali Jonatan i Saul, naród zaś - uwolniony. 42 I rzekł Saul: «Rzucajcie losy między mną i synem moim, Jonatanem». I wylosowany został Jonatan. 43 Wtedy odezwał się Saul do Jonatana: «Powiedz mi, co uczyniłeś?» Odparł Jonatan: «To prawda, że skosztowałem trochę miodu przy pomocy końca laski, którą miałem w ręce. Oto jestem gotów umrzeć». 44 Odpowiedział Saul: «Niech Bóg mi to uczyni i tamto dorzuci, jeżeli nie umrzesz, Jonatanie». 45 Jednak lud odezwał się do Saula: «Czy ma umrzeć Jonatan, który był sprawcą tego wielkiego izraelskiego zwycięstwa? Nigdy! Na życie Pana! Ani włos z głowy jego na ziemię nie spadnie. Z Bożą pomocą uczynił to dzisiaj». W ten sposób wyzwolił lud Jonatana, i on nie umarł.\nUżytkownik ppp edytował ten post 26.04.2020 - 11:18\nNapisano 04.05.2020 - 00:46\nEwangelia według św. Mateusza 5:48\nBądźcie więc doskonali, tak jak wasz Ojciec w niebie.\nDodam bardzo ważne przesłanie od Qanon:\nBy wygrać należy się zjednoczyć.\nUżytkownik ppp edytował ten post 04.05.2020 - 00:50\nNapisano 06.05.2020 - 17:52\nEwangelia wg św. Jana 16:07\n9 O grzechu - bo nie wierzą we Mnie;\n10 o sprawiedliwości zaś - bo idę do Ojca i już Mnie nie ujrzycie;\n11 wreszcie o sądzie - bo władca tego świata został osądzony.\nNapisano 07.05.2020 - 04:24


Centrum Wspierania Nauki | Page 2 |\nInicjatywa Leków Innowacyjnych (IMI2) ogłasza nowy konkurs\nTematem jednoetapowego projektu badawczego jest Rozwój terapii i diagnostyki dla zwalczania infekcji koronawirusowych Ostateczny termin składania wniosków (max. 70 stron): 31 marca 2020 r.\nRICH-2 Webinar Series: Transnational Access to Life Sciences Infrastructures\nKrajowy Punkt Kontaktowy zaprasza na bezpłatne webinarium w dniu 6 marca 2020 roku o godzinie 13:00.Podczas webinarium będzie można uzyskać szczegółowe informacje dotyczące otwartych konkursów, przedstawianych przez same infrastruktury badawcze.\nDroga edycja konkursu DAINA na projekty realizowane przez polsko-litewskie zespoły badawcze\nKonferencja "Health Technology in Connected & Integrated Care"\nZapraszamy do rejestracji i uczestnictwa w międzynarodowej konferencji "Health Technology in Connected & Integrated Care", która odbędzie się w dniach 2-3 kwietnia 2020 we Wrocławiu na Uniwersytecie Medycznym im. Piastów Śląskich.\nZaproszenie na warsztaty w ramach COST\nZapraszamy na szkolenie w ramach programu COST: Future outlooks on antimicrobial resistance. Odbędzie się ono w Brukseli w dniach 30-31 marca.\nKonkursy Fundacji The Bill & Melinda Gates.\nZapraszamy do zapoznania się z ofertą konkursową Fundacji The Bill & Melinda Gates. Termin na składanie wniosków aplikacyjnych upływa 22 kwietnia 2020.Obecnie uruchomione są 4 konkursy.\nInformacja o kalkulacji projektu dla Młodych Naukowców na 2020\nuprzejmie informujemy, iż w dniu dzisiejszym tj. 24.02.2020 nastąpiła aktualizacja formularza kalkulacji projektu dla Młodych Naukowców na rok 2020.\nKalkulacja dostępna tutaj oraz w zakładce formularze.\nOferty współpracy w ramach MSCA\nW ramach programu Horyzont 2020 kilka europejskich uczelni poszukuje partnerów do projektów międzynarodowych w ramach Marie Skłodowska-Curie Actions.\nRegionalna Inicjatywa Doskonałości - NOWY NABÓR\nOd 16 stycznia 2019 r. Uniwersytet Medyczny im. Piastów Śląskich realizuje projekt pn. „Uniwersytet Medyczny we Wrocławiu jako Regionalny Ośrodek Doskonałości w dziedzinie nauk medycznych i nauk o zdrowiu” którego celem jest m.in. aktywizacja środowiska naukowego do wzmożonej działalności naukowej i publikacji, poprzez działania proinnowacyjne i projakościowe.


BIAŁKO C REAKTYWNE | InfoZdrowie24.pl\nkomputerowej lub ultrasonografii); - osób z rodzinnym występowaniem przedwczesnych chorób układu sercowo-naczyniowego ; - u osób z niskim stężeniem cholesterolu frakcji HDL, zwiększonym stężeniem triglicerydów, upośledzoną tolerancją glukozy, a także z podwyższonymi stężeniami białka C-reaktywnego\nrodniki egzogenne, przeciwko którym komórki również wykształciły szereg czynności obronnych w celu ochrony swojej integralności. Rodniki, które nie zostaną zneutralizowane przez mechanizmy obronne komórek, mogą wejść w reakcję z białkami, kwasami nukleinowymi oraz z kwasami tłuszczowymi wielonasyconymi\n11,8 norma 12,0-16,0, LYM 52,9 norma 20,0-45,0, gran 38 norma og 45, MID 0,4 norma od 0,5, GRAN 2,1 norma od 3,5, MPV 13,7 norma do 10. Zrobiłam dodatkowo białko C reaktywne 14,92 norma do 5,00. Co może być przyczyna mojego tycia i problemami z brzuchem? Mam 28 lat. Nadmienię, iż jakieś 6 lat temu\nBiałko C-reaktywne - wyniki\nOdebrałam wyniki i nie wiem, co oznaczają: CRP -24,5 mg/l (wart. ref. do 5) - co to oznacza? I jak interpretować morfologię? WBC 2.9 x10(3)/uL RBC 4.20 x 10(6) uL HGB 13.5 g/dL HCT 40.5% MCV 96.4 fl MCH 32.1 pg MCHC 33.3 g/dl PLT 76 x 10(3) uL MXD% + 15.8% w tym: p-1 s-52 e-4 m-4 l -39 Czy ktoś\nRe: Białko C-reaktywne CRP\nCRB to wskaźnik tego czy w organizmie jest stan zapalny. masz nieznacznie podwyzszony - prawdopodobnie masz jakis stan zapalny, ktory moze sie rozwijac.\nRe: Białko C-reaktywne - wyniki\nPozwyzszone CRP swiadczy o trwajacym w organizmie stanie zapalnym. A moze ta "wartosc referencyjna" to wlasnie norma?\nNie, norm na wydruku nie ma, niestety. a wynik jakiegoś czynnika reumatoidalnego w surowicy jest ujemny, zatem to chyba nie zmiany reumatyczne. -- Dogmat to nic innego jak wyraźny zakaz myślenia (L. Feuerbach)\nDodatnie (czy powyżej normy) białko CRP na pewno występuje w chorobach reumatycznych, ale pewnie nie tylko. Zanim jednak popadniesz w panikę, poczekaj te 10 dni na swojego lekarza :) A do tej morfologii nie miałaś podanych norm?\nJa mialam kiedys podobne watpliwosci (CRP male, OB ogromne). Lekarka mi powiedziala, ze OB "zbiera" informacje przez jakis czas, powoli roznie i powoli spada, natomiast CRP daje informacje na biezaco. Zreszta inna nazwa to "bialko ostrej fazy". No a obnizone wartosci morfologic\nNic sie nie boj! Może to rzeczywiscie bład w laboratorium..mogli miec np brudna maszyne lub stare odczynniki. Reumatolog..zeby skonsultować. nie zaszkodzi. lepiej idz prywatnie jak sie niepokoisz. ja bym poszła prywatnie jutro. ale do kogos dobrego... anie tak z ulicy. powodzenia. pozdrawiam.\nzmęczenie fizjoterapia usta odbyt nerwica natręctw staw skokowy medycyna estetyczna rak piersi penis wypadek samochodowy trzustka udar słoneczny płodność stosunek przełyk


Komentarz: 75 lat po Auschwitz - co muszą zrobić Niemcy | Niemcy – bieżąca polityka niemiecka. Wiadomości DW po polsku | DW | 27.01.2020\nPrzez całe dekady w mojej ojczyźnie dominował wstyd. Wstyd za to, co uczynili nasi rodzice i dziadkowie i za co Niemcy zawsze będą ponosić odpowiedzialność. Ponad 6 mln ludzi zamordowano w Auschwitz i w wielu innych miejscach. Z pomocą niemal przemysłowej maszynerii zabijania, jakiej świat nigdy dotąd jeszcze nie widział. Coś, co do dziś przekracza wszelkie wyobrażenia.\nTo uczucie wstydu było duchowym rdzeniem wystąpień polityków i intelektualistów w czasie niezliczonych uroczystości, szczególnie w okrągłe rocznice. Także i ja, moi koledzy i koleżanki ze studiów, a potem z redakcji, zawsze czuli to samo – wstyd za to, czego dopuścił się mój naród.\nWstyd i wściekłość\nW tym roku jest jakoś inaczej. Może dlatego, że być może po raz ostatni raz w okrągłą rocznicę są z nami świadkowie i po raz ostatni nadają ton uroczystościom rocznicowym. Ale przede wszystkim dlatego, że w moim kraju Żydówki i Żydzi znów narażeni są na niebezpieczeństwo. Dlatego, że w najważniejsze żydowskie święto wypełniona synagoga staje się celem ataku z broni maszynowej. Dlatego, że na salony wracają dowcipy o Żydach, a "Ty żydzie" znowu staje się w Niemczech wyzwiskiem. Wstyd nie wystarcza kiedy w weekend, w czasie którego świat przypomina o ofiarach Holokaustu, pojawiają się doniesienia o coraz większej grupie nazistów w niemieckiej Bundeswerze. Dzisiaj. Teraz.\nW tym roku mój wstyd zdominowany został przez wściekłość, że to wszystko znowu dzieje się w mojej ojczyźnie.\nWściekłość dlatego, że nie udaje się temu zapobiec. Przemówienia są oczywiście ważne – takie jak to znakomite przemówienie prezydenta Franka-Waltera Steinmeiera w Jad Waszem, w minionym tygodniu. Wielkie gesty ukształtowały kulturę pamięci tego kraju – poczynając od uklęknięcia Willy'ego Brandta w 1970 r. w Warszawie.\nAle samo to nie wystarczy. Jeśli Niemcy nadal chcą sprostać swojej odpowiedzialności, którą kraj ten wziął na siebie wraz z niesłychaną zbrodnią ludobójstwa, musi stać się coś konkretnego. Politycy muszą znaleźć odpowiedź na pytanie co trzeba zrobić, by synagogi w Niemczech nie musiały być strzeżone. Rodzice muszą znaleźć odpowiedź na pytanie, jak w końcu usunąć dowcipy o Żydach z podwórek szkolnych. I co się dzieje z naszym systemem szkolnym, skoro co czwarty uczeń dziesiątej klasy nie wie co kryje się za nazwą Auschwitz?\n"Nigdy więcej" i "zero tolerancji"\nMy wszyscy – społeczeństwo obywatelskie, jak i politycy i intelektualiści – musimy zdjąć z uroczystości rocznicowych nimb elitarności. Przede wszystkim trzeba wiedzieć, co zmienić w szkołach. Bo antysemityzm i ksenofobia nie mają prawa mieć miejsca w naszym społeczeństwie. Zdecydowane "nigdy więcej" może iść w parze jedynie z polityką "zero tolerancji".\nTrudniej jest nienawidzić coś, co się dobrze zna. Niemcy powinni wyciągnąć z tego wniosek. Co właściwie wiemy o żydowskiej wierze, żydowskim życiu i historii Żydów w Europie? Dlaczego nie ma powszechnej wymiany szkolnej z Izraelem?\nWkrótce nie będzie już w wśród nas świadków tamtych zbrodni. Ich sprawcy są o pokolenie starsi, od tych, którzy dziś kształtują Niemcy. Dlatego nie wolno marnować czasu – niemieckich rząd musi działać. I z tego być rozliczany.\nOcalali z Zagłady, którzy przyjechali na obchody 75. rocznicy wyzwolenia niemieckiego obozu Auschwitz, oskarżyli świat o obojętność wobec holokaustu. Przestrzegali przed nową falą antysemityzmu we współczesnym świecie. (27.01.2020)\nPodobne tematy Antysemityzm, 75 rocznica wyzwolenia Auschwitz, Holocaust, Życie i kultura Żydów w Niemczech\nSłowa kluczowe Auschwitz, Holokaust, Szoah, Żydzi, antysemityzm


Pokusa RawDietLine Czystek NA MAXA - opakowanie 500 g - Pokusa Polska - hippoland.abc24.pl - Internetowy Sklep Jeździecki HIPPOLAND - Solidne produkty\nProdukt: Pokusa RawDietLine Czystek NA MAXA - opakowanie 500 g\nOpis: Podnosi naturalna barierę ochronną przed pasożytami zewnętrznymi: gzy, komary kleszcze.\nCzystek znalazł zastosowanie w żywieniu koni ze względu na wysoki poziom polifenoli – lotnych substancji zapachowych o szerokim spektrum. Jego regularna podaż korzystnie wpływa na zmianę zapachu ciała zwierzęcia co czyni go mniej atrakcyjnym dla pasożytów zewnętrznych takich jak komary, gzy, kleszcze czy pchły. Czystek jest bogatym źródłem antyoksydantów, a jego regularne stosowanie podnosi naturalną odporność na infekcje wirusowe. Przyczynia się do wzmocnienia organizmu oraz podniesienia jego naturalnej bariery ochronnej. Dzięki właściwościom hamującym wydzielanie histaminy wycisza reakcje alergiczne widocznie przyczyniając się do złagodzenia objawów uczuleniowych. Dodatkowo fenylokwasy zawarte w czystku pozytywnie stymulują pracę wątroby i trzustki.\nJako codzienny składnik diety wspomagający odporność i zdrowie, podniesienie naturalnej bariery ochronnej na pasożyty, neutralizację przykrego zapachu, jako uzupełnienie diety koni skłonnych do alergii. Wspomagająco w przypadku nieżytów przewodu pokarmowego, schorzeń wątroby, zakażeń i stanów zapalnych układu moczowego, skóry oraz stawów.\n100% Cistus incanus L. – mączka z liści.\nKONIE: 5 g produktu na 100 kg m.c. na dobę\nSposób podania: należy podać po uprzednim zmieszaniu z paszą


Paradoksy przywództwaOd szamana do showmana | Wydawnictwo EMENTON\nAutorzy, Bolesław Rafał Kuc\nOd szamana do showmana\nObrazek 16 listopada 2016 admin\nCzy dziś możemy wskazać prawdziwych przywódców? Od kogo się uczyć tego wyjątkowego daru bez konieczności sięgania po przymus, czy przemoc? Jak się okazuje nikt nie zna recepty na przywództwo.\nDlaczego przywództwo pozostaje tajemnicą? Po pierwsze nie ma jasnego rodowodu. Nie można nazywać siebie przywódcą, gdy inni tego nie podzielają. Przywództwo wychodzi poza struktury formalne, w których świetnie się czuje menedżer. Po drugie jest ono zarówno procesem jak i pewną właściwością. W świecie, gdzie dominuje „prawo natury” pojawia się i znika manifestowane przez silniejszych.\nW tej, kolejnej już, książce o przywództwie B.R. Kuc przedstawił postaci najwcześniej opisanych przywódców (mędrców) Sokratesa, Arystotelesa i Platona, przywódców przełomu wieków oraz współczesnych wodzów politycznych i liderów korporacyjnych.\nKsiążka przeznaczona jest dla kadry kierowniczej wyższego i średniego szczebla zarządzania, pracowników naukowych, studentów piszących prace dyplomowe oraz dla wszystkich zainteresowanych popularną tematyką przywództwa.\nPoprzedni wpisDyskusje o zarządzaniu 8\nkultura zarządzaniaNastępny wpisWyzwania etyczne coacha w zarządzaniu zasobami ludzkimi\nZarządzanie potencjałem osobistym\nO osobowości, szczęściu, zmęczeniu i mentorze…\n© 2012-2017 Wydawnictwo EMENTON


Żyrandole klasyczne do salonu, kuchni i sypialni - Multilampy.pl\nLumina Deco (52)\nod ręki (wysyłka 24h) (19)\n7 i więcej punktów (41)\nE27 (duży gwint) (369)\nE14 (mały gwint) (141)\npatyna/stare złoto (88)\ntak (3 + 1) (2)\ntak (3 + 2) (18)\ntak (3 + 3) (7)\ntak (4 + 2) (2)\ntak (5 + 2) (2)\ntak (6 + 2) (1)\n37,00 zł - 1 300,00 zł (441)\n1 300,00 zł - 2 600,00 zł (60)\nLEMIR Ape lampa wisząca 5-punktowa patyna O2855 W5 PAT\nAlfa Sikorka lampa wisząca 1-punktowa 766\nKaja Doro lampa wisząca 3-punktowa K-JSL-1208/3\nDublin lampa wisząca 1-punktowa P01209BZ\nLampa wisząca ze szklanym matowym kloszem oraz ozdobnymi elementami pomalowanymi na dwa kolory: z zewnątrz jest to bardzo ciemny brąz, od wewnątrz złoty...\nEtna żyrandol 5-punktowy patyna 28295\nŻyrandol 5 punktowy ze szklanymi kloszami w kolorze kremowym z metalowymi ramkami. Oprawa lampy wykończona w kolorze mosiężnym/patynie.\nHero Gold żyrandol 3-punktowy złoty 28273\nAlfa Hero Gold żyrandol 3-punktowy złoty 28273\nŻyrandol 3 punktowy ze szklanymi kloszami w kolorze transparentnym bursztynowym. Oprawa lampy wykończona w kolorze złotym/mosiężnym. Możliwość skrócenia wysokości lampy poprzez samodzielne wypięcie ogniwek łańcucha.\nHero Gold żyrandol 5-punktowy złoty 28275\nŻyrandol 5 punktowy ze szklanymi kloszami w kolorze transparentnym bursztynowym. Oprawa lampy wykończona w kolorze złotym/mosiężnym. Możliwość skrócenia wysokości lampy poprzez samodzielne wypięcie ogniwek łańcucha.\nIdalia żyrandol 5-punktowy 24475\nAlfa Idalia żyrandol 5-punktowy 24475\nŻyrandol 5 punktowy ze szklanymi kloszami w kolorze kremowym z metalowymi ramkami.. Oprawa lampy wykończona w patynie.\nKlara żyrandol 3-punktowy 504/3\nLampex Klara żyrandol 3-punktowy 504/3\nŻyrandol 3 punktowy ze szklanymi kloszami. Całość lampy wykończona w kolorze brązowo-złotym.\nLania żyrandol 5-punktowy patyna 28305\nAlfa Lania żyrandol 5-punktowy patyna 28305\nLord żyrandol 3-punktowy 10443\nŻyrandol 3 punktowy ze szklanymi kloszami w kolorze kremowym z metalowymi ramkami. Oprawa lampy wykończona w kolorze mosiężnym/patynie.\nParis żyrandol 5-punktowy 5512\nŻyrandol 5 punktowy ze szklanymi kloszami w kolorze białym z metalowymi ramkami. Oprawa lampy wykończona w kolorze mosiężnym/patynie. Możliwość skrócenia wysokości lampy poprzez samodzielne wypięcie ogniwek łańcucha.\nPrestige żyrandol 3-punktowy 10903\nŻyrandol 3 punktowy ze szklanymi kloszami. Oprawa lampy wykończona w patynie.\nPrestige żyrandol 5-punktowy 10905\nŻyrandol 5 punktowy ze szklanymi kloszami. Oprawa lampy wykończona w patynie.\nWivara żyrandol 5-punktowy złoty 149/5\nEmibig Wivara żyrandol 5-punktowy złoty 149/5\nŻyrandol 5 punktowy ze szklanymi kloszami. Elementy metalowe lampy wykończone w kolorze złotym z chromowanymi wstawkami.\nAero żyrandol 5-punktowy chrom 11042503\nŻyrandol 5 punktowy ze szklanymi kloszami w kształcie kuli. Elementy metalowe wykończone w chromie. Lampa idealnie wkomponuje się zarówno w klasyczne jak i nowoczesne wnętrza.\nAero żyrandol 5-punktowy złoty 11041505\nŻyrandol 5 punktowy ze szklanymi kloszami w kształcie kuli. Elementy metalowe wykończone w kolorze złotym. Lampa idealnie wkomponuje się zarówno w klasyczne jak i nowoczesne wnętrza.\nAgat lampa wisząca 2-punktowa 8956ax\nKlasyczne lampy wiszące z kloszami w kolorze kremowym ozdobione metalową obwódką.\nAgat lampa wisząca 3-punktowa 8947ax\nAgat ampla lampa wisząca 1-punktowa 8953ax\nAgat ampla lampa wisząca 2-punktowa 8035ax\nAkwarelka lampa wisząca 1-punktowa 1610\nLampa wisząca 1-punktowa ze szklanym kloszem. Oprawa lampy wykończona w kolorze złotym. Możliwość regulowania wysokości.\nAkwarelka lampa wisząca 1-punktowa 1611\nAldono lampa wisząca 6-punktowa mosiądz/czarna LDP 7004-6 (MD+BK)\nLumina Deco Aldono lampa wisząca 6-punktowa mosiądz/czarna LDP 7004-6 (MD+BK)\nLampa wisząca 6 punktowa z kloszami w kształcie kuli. Elementy metalowe wykończone w kolorze mosiądzu z czarnymi wstawkami. Możliwość regulowania wysokości poprzez samodzielne wypięcie ogniwek łańcucha. Lampa idealnie wkomponuje się zarówno w klasyczne jak i nowoczesne wnętrza.\nAlladyn lampa wisząca 1-punktowa 012/W1\nStylowy w formie zwis 1 płomienny. Posiada szklany klosz w kolorze biały połysk. Mocowanie lampy do sufitu przy pomocy haka.\nAlladyn lampa wisząca 4-punktowa klosz 010/W4\nStylowy w formie żyrandol 4 płomienny. Posiada szklane klosze w kolorze biały połysk. Mocowanie lampy do sufitu przy pomocy haka. Możliwość podłączenia lampy tak, aby świeciły dwie żarówki lub dwie pozostałe lub wszystkie.\nStylowy w formie żyrandol 4 płomienny świeczkowy. Mocowanie lampy do sufitu przy pomocy haka. Możliwość podłączenia lampy tak, aby świeciły trzy żarówki lub jedna lub wszystkie.\nAlyson lampa wisząca 5-punktowa chrom 35-79237\nKlasyczny lampa wisząca 5 punktowa ze szklanymi kloszami. Lampa przyozdobiona przeźroczystym kryształkiem. Elementy metalowe wykończone w chromie. Możliwość regulowania wysokości poprzez samodzielne wypięcie ogniwek łańcucha.\nAmalfi 30 lampa wisząca 1-punktowa 31-26385\nLampa wisząca 1 płomienna z metalowym kloszem. Elementy metalowe wykończone w kolorze miedzianym. Możliwość regulacji wysokości lampy.


Crust and Dust. Kulinarny Blog Roku 2012: 2016-06\nCiasto z bananami to klasyk. Wilgotny, słodki placek smakuje chyba wszystkim. Dlatego, żeby nie było "tak jak zwykle" zamieniliśmy mąkę pszenną na gryczaną.\nMąka gryczana jest świetną alternatywą dla osób z nietolerancją glutenu. Jest dobrym źródłem białka, ma sporo żelaza, którego nam zwykle brakuje. Poza tym, świetnie smakuje! Uwielbiamy dodawać ją do placków (bliny to nasza miłość!), ciasteczek i ciast. Nadaje im tego charakterystycznego orzechowego smaku. Uwielbiamy!\nJeśli ktoś ma obawy co do smaku ciasta, to może 1/2 porcji mąki gryczanej zastąpić mąką orkiszową lub pszenną. Wtedy chlebek będzie delikatniejszy.\nCzas pieczenia: 45-55 minut\n1/2 szklanki kropelek z gorzkiej czekolady\n(lub 1/2 posiekanej gorzkiej czekolady)\n2. Keksówkę wykładamy papierem do pieczenia.\n3. Banany dusimy widelcem na papkę.\n4. Wszystkie sypkie składniki łączymy, dodajemy jajko, oliwę, jogurt, banany.\n5. Mieszamy łyżką do połączenia składników. Pod koniec dodajemy kropelki czekoladowe i mieszamy.\n6. Gotowe ciasto wlewamy do keksówki.\n7. Wstawiamy do piekarnika na 45-55 minut (po 45 minutach sprawdzamy patyczkiem, czy po wyjęciu z ciasta jest suchy).\nSkładniki banany, czekolada, mąka gryczana, słodkie\nSkładniki bakłażan, bazylia, cukinia, halloumi, mięta, rzodkiewka, słone, szparagi\nDzień Ojca to szczególne święto chociaż czasem wydaje nam się, że zupełnie pomijane. Dlatego dzisiaj chcemy pokazać Wam przepis na bardzo proste ciasto, które mogą upiec dzieci niezależnie od wieku.\nJakiś czas temu nasi fani na Facebooku mogli zobaczyć zdjęcia z warsztatów dla dzieci organizowanych przez Inkę, a prowadzonych przez Natalię Paździor. Natalka jest pierwszą polską MasterChef Junior i uwielbia piec - wywiad z nią możecie przeczytać tutaj. Na warsztaty przygotowała kilka prostych przepisów - takich w sam raz dla dzieci. Były tam naleśniki z inką (dodajemy ją do ciasta), inkowe koktajle, inkowe desery. Był też murzynek oblany bezwstydną ilością czekoladowej polewy.\nKiedy zobaczyłam, że nasza grupa przygotowuje ciasto trochę się spięłam. Dlaczego? Murzynek miały upiec cztery dziewczynki w wieku od 2 do 5 lat. Wydawało mi się to z jednej strony karkołomnym zadaniem (bo jak dwulatka poradzi sobie z tym wszystkim), a z drugiej zbyt prostym (bo co to dla pięciolatki takie proste ciasto). Okazało się, że dziewczyny super ze sobą współpracowały, każda samodzielnie odmierzała i dosypywała składniki w swoim czasie, a potem wspólnie oblewały ciasto własnoręcznie ukręconą polewą czekoladową. To po raz kolejny udowodniło mi, że jedyną przeszkodą w kuchni dla dzieci są dorośli. Oczywiście, dobrze że tam są, ale czasami duzi ludzie widzą przeszkody tam, gdzie ich wcale nie ma. I przez to skutecznie zabierają dzieciom całą radość z gotowania.\nMurzynek z przepisu Natalii nie zawiera białego cukru. Nawet czekolada, którą rozpuszczaliśmy nie zawierała cukru (można ją znaleźć w marketach na dziale z żywnością dla diabetyków). Zamiast białego cukru użyliśmy ksylitolu czyli cukru z kory brzozy. Ciasto było słodkie. Jedyna różnica między ciastem z białym cukrem a ksylitolem to jego struktura po upieczeniu. Ciasto z białym cukrem w procesie pieczenia rośnie, a karmelizujący się cukier tworzy ścianki, które wiążą w miarę równe bąbelki powietrza. Mówiąc prościej - ciasto jest wysokie i ma równe dziury. Ksylitol nie ma tak silnych właściwości, więc ciasto jest niższe i bardziej mięsiste - ma mniejsze dziurki. W smaku ksylitolowe ciasto nie odbiega od zwykłego mazurka. Jest naprawdę cudne! I czuć w nim delikatny aromat inki. Przypominało mi nieco chlebek turecki.\nGdybyście szukali inspiracji na Dzień Ojca to bardzo polecamy orkiszowe ciastka w kształcie wąsów i ciasteczka z karmelizownym boczkiem.\n2. Jajka miksujemy z ksylitolem na jednolitą masę - około 3 minut.\n3. Do jajek dodajemy olej kokosowy.\n4. W misce mieszamy mąkę, kawę inkę i proszek.\n5. Mąkę dodajemy do masy jajecznej na zmianę z mlekiem. Na końcu dodajemy powidła.\n6. Gotowe ciasto wlewamy do tortownicy (ciasto jest gęste) i pieczemy przez około 40 minut.\n7. Ciasto wyciągamy z pieca, studzimy 10 minut, wyciągamy z tortownicy. Studzimy.\n8. Przygotowujemy polewę. Czekoladę rozpuszczamy w kąpieli wodnej, dodajemy masło i kremówkę, mieszamy. Polewę wylewamy na ostudzone ciasto.\nSkładniki ciasto, inka, słodkie\nCzy wiecie, że właśnie trwa sezon na świeżutki szpinak? Taki zielony, chrupiący i delikatnie kwaskowaty. Idealny do jedzenia na surowo.\nSzpinak przez długi czas kojarzył nam się z bezsmakową papką podawaną do obiadu jako alternatywa do cudownej surówki z marchewki i jabłuszka. Nic dziwnego, że zielono-bura breja nigdy nie wyzwalała w nas jakiegoś szczególnego entuzjazmu. Do czasu kiedy odkryliśmy jaki surowy szpinak może być cudowny. Dorzucony do koktajlu z bananem i sokiem z cytryny jest świetnym drugim śniadaniem. Idealnie sprawdza się w towarzystwie pieczonych jajek z karmelizowanym boczkiem (przepis) czy fety w pierogach (przepis). Dzięki niemu zielone ciasto Shreka jest takie prawdziwe (zobacz tutaj).\nSzpinak to też świetny składnik sałatek i dobrze kontrastuje z wyrazistym, dymnym smakiem wędzonego pstrąga. Do tego suszona śliwka kalifornijska nadająca słodyczy i świeże pierwsze pomidorki. Wszystko to składa się na cudowną kolację.\n2. Pstrąga obieramy ze skóry, usuwamy ości i rwiemy na mniejsze kawałki.\n3. Śliwki i pomidorki przekrajamy na pół. Ciecierzycę odsączamy.\n4. Wszystkie składniki wkładamy do miski.\n5. Oliwę z oliwek, miód, ocet winny i musztardę energicznie mieszamy do otrzymania gęstego sosu.\n6. Sosem skrapiamy składniki sałatki i wszystko delikatnie mieszamy.\nSkładniki ciecierzyca, pomidor, pstrąg, słone, szpinak, śliwka\nGdynia. Sobotnie popołudnie. Czworo dorosłych i pięcioro dzieci chce jeść. Nie chce nam się gotować w domu. Brzmi jak wyzwanie.\nPrzerzucamy się nazwami miejsc, które znamy. Po krótkim namyśle nasza niezawodna przyjaciółka pisząca o zarządzaniu sobą i własnym czasem rzuca hasło "Główna Osobowa - tam zawsze jest świetnie." Przekraczamy drzwi na których wisi naklejka obwieszczająca światu, że właśnie wkraczamy do przestrzeni nagrodzonej w czasie Gdynia Design Days. Wchodzimy do niezwykłego i przemyślanego przybytku. Od wejścia jesteśmy zachwyceni. Ewidentnie gorzej znoszą to goście siedzący w drugiej części sali w których oczach widzimy strach. Delikatnym uśmiechem próbujemy rozwiać ich wątpliwości - tak, zamierzamy zostać ze wszystkimi dziećmi. Siadamy we wnęce i zaczynamy.\nKarta w Głównej Osobowej jest niezwykła. Nie tylko jako zestaw dań, ale jako artefakt. Chropowate, szarawe kartki imitujące maszynopis spięte są skórzanym paskiem. Motyw skóry pojawia się też przy skrzynce na sztućce i serwetki i fartuchach obsługi. Kojarzy się trochę z Dzikim Zachodem i nieokiełznanymi barmanami, a trochę z berlińskimi kawiarniami i barami.\nZamawiamy lemoniady - gorzką cytrynę i zielony groszek. Gdzieś tam z tyłu głowy mamy wątpliwości czy aby na pewno te lemoniady będą od siebie różne. Chwilę po tym jak lądują na naszym stole przekonujemy się, że Główna Osobowa robi najlepsze lemoniady - delikatnie gorzkie, trochę kwaśne, słodkawe, zbilansowane. Od razu zauważamy, że przecież to też świetny coctail bar. W wielkich słojach widać skórki z cytrusów zasypane cukrem, domowe bittery, syropy cukrowe. Teraz rozumiemy skąd biorą się dobre lemoniadowe receptury.\nSkładniki czytelnia, gdynia\nJest (chociaż chwilowo go nie ma) takie niewielkie miejsce w Warszawie do którego trzeba zadzwonić dzwonkiem. Miejsce, które idąc ulicą z pewnością miniesz, a które jest zupełnie innym światem. Miejsce w którym serwują najlepsze koktajle.\nEl Koktel to cudowny bar w stylu amerykańskich speakeasy - miejsce dla kilkunastu gości, zupełnie przyjacielska atmosfera i absolutnie wyjątkowa karta. Każda pozycja w menu to podróż w inne rejony smaków i wspomnień. W El Koktelu jest jak w najlepszych restauracjach. Elementy składowe alkoholowych (i bezalkoholowych) drinków robione są na miejscu. Każdy drink jest zupełnie inny. Urzekł mnie ten podany w kryształowej filiżance z suszonymi owocami i ziołami zamkniętymi w torebeczce - takiej jak herbata. Wyglądał jak śliczna popołudniowa herbatka u królowej. Koktajl inspirowany Meksykiem z dodatkiem fasoli, kakao, cynamonu i chilli podany był w małym glinianym naczynku przypominającym ceramikę Inków. El Koktel chwilowo zmienia lokalizację, ale ciągle można spróbować ich mistrzowskich koktajli. Albo u siebie w domu korzystając z poniższego przepisu albo przychodząc na Piknik Koktajlowy World Class Poland podczas którego najlepsi polscy barmani będą walczyć o miejsce w finale najbardziej prestiżowego konkursu miksologicznego na świecie, World Class Competition.\nKoktajl ze zdjęcia i przepisu to dzieło Mateusza Szuchnika, który stoi na czele El Koktelu. W zeszłym roku walczył w Kapsztadzie o o tytuł najlepszego barmana World Class Competition 2015. Jego propozycja to delikatnie pikantny koktajl z nutami owocowymi podkreślającymi charakter ginu.\nDRAWN FROM PARADISE: THE DISCOVERY\n20 ml syropu z grillowanego ananasa\nszczypta afrykańskiego curry\nsuszony ananas przyprószony odrobiną przyprawy curry\n1. Dobę wcześniej przygotowujemy syrop z grillowanego ananasa. Kawałki ananasa grillujemy na patelni do grillowania, następnie zasypujemy cukrem i odstawiamy na dobę. Ananas puści soki i sam rozpuści cukier, tworząc syrop.\n2. Dokładnie mieszamy wszystkie składniki w szejkerze.\n3. Podajemy z kruszonym lodem w wysokiej szklance.\n4. Ozdabiamy szczytem mięty z suszonym ananasem oraz posypką curry.\nJeśli chcecie zasmakować wyśmienitych koktajli i zobaczyć na żywo finałowe zmagania najlepszych, polskich barmanów o przepustkę do udziału w prestiżowym, międzynarodowym konkursie miksolo-gicznym – World Class Competition, zarezerwujcie czas w najbliższą niedzielę w Villa Foksal w Warszawie!\nOtwarty Piknik Koktajlowy World Class Poland\n19 czerwca, godz.: 13:00 – 17:00,\nVilla Foksal, ul. Foksal 3/5, Warszawa\nDla wszystkich kibiców i widzów zaplanowano specjalne strefy koktajlowe:\n• DON JULIO – chill out w iście meksykańskim stylu. Czekają na Was leżaki, grill oraz przepysz-na Margarita. Będzie także prawdziwa piniata!\n• BLENDING – zaproszenie do ekskluzywnej destylarni whisky, gdzie stworzycie własny, nie-powtarzalny blend! Idealny na prezent lub pamiątkę.\n• BULLEIT – plenerowe studio tatuażu! Spróbujecie swoich sił pod okiem profesjonalnych ta-tuażystów, a wszystko w wyjątkowej atmosferze i przy szklaneczce wyśmienitego burbonu.\n• KETEL ONE KITCHEN –poczujcie się jak barmani zmiksujcie własną Krwawą Mary!\nUczestnictwo w aktywnościach dodatkowych wymaga zakupienia kuponów w dniu wydarzenia.\nSkładniki ananas, gin


Oficjalnie: Ryszard Tarasiewicz trenerem Arki Gdynia - weszlo.com\nOpublikowane 19.10.2021 20:44 przez\nPotwierdziły się wcześniejsze doniesienia: Ryszard Tarasiewicz został nowym trenerem Arki Gdynia. Kontrakt podpisał do końca sezonu. Zastąpił na stanowisku zwolnionego Dariusza Marca.\n– Trener Ryszard Tarasiewicz to postać, której w polskiej piłce nikomu nie trzeba przedstawiać. W swoim CV ma nie jeden awans do Ekstraklasy i wielokrotnie udowodnił, że doskonale odnajduje się w realiach pierwszoligowych. Na to doświadczenie liczymy w Arce, stąd podjęliśmy decyzję o współpracy – mówi oficjalnej stronie klubu prezes Michał Kołakowski.\nTarasiewicz pozostawał bez zatrudnienia od marca ubiegłego roku. Został wówczas zwolniony z GKS-u Tychy po porażce 1:5 z Chrobrym Głogów.\nArka obecnie zajmuje szóste miejsce w tabeli. Do otwierającego stawkę Widzewa traci 12 punktów.\nArka Gdynia Ryszard Tarasiewicz\nCo za różnica i tak Kołakowski decyduje kto gra\nReply to Goralski\nMa grać Artur Siemaszko, Fabian Hiszpański, Luis Valcarce i Martin Dobrotki.\nA,że grają jak parafialny?\nAle jak gra to już nie.\nLekki chichot historii. Przypomniała mi się sytuacja ,gdy Rychu będąc trenerem Śląska wyleciał na trybuny w Gdyni za krytykę decyzji sędziego i na tamtejszej trybunie krytej wyłapał strzała od jednego z kibiców śledzi. Rok bodajże 2009.\nno to Arka brak awansu, pewne info\nŚmieszna akcja xD\nTo teraz Arka skreśla się z walki o awans! Zwolnienie Marca to duuuży błąd. No chyba że sam już miał dość prowadzenia tych dziwnych piłkarzy. Wcale mu się nie dziwię.\nDobrze ci tak Marzec ty huju wypierdzielaj do 4 ligi na jakas podlaska wies tam jest twoje miejsce bo nikt w „powaznych” ligach nie chce ogladac twojej parszywej i zwklamanej geby\nŻaden trener nie poradzi sobie mając taką kiepską jakościowo kadrę grajków. Nawet jakby psim swędem udało się Arce awansować, to co dalej? Z takim składem w e-klapie żenada


Detoxic – Błyskawiczny detoks organizmu pomocą w konfrontacji z pasożytami! | Twoj blog Detoxic – Błyskawiczny detoks organizmu pomocą w konfrontacji z pasożytami! – Twoj blog\nDetoxic jest preparatem zwalczającym pasożyty. Eliminuje toksyny, oczyszcza, widać żyć dodatkowo stosowany profilaktycznie. Posiada postaci odtruwające organizm, łagodzi również negatywne efekty rozmaitych infekcji. Wystąpienie toż przeżyło wykazane w badaniach klinicznych. Środek stanowi jeszcze dokumenty przyjmujące jego kondycja.\nDziałanie sposobu stało uzyskane dzięki innowacyjnemu złożeni więc optymalnemu wyborowi surowców roślinnych, bez dodatku sztucznych wypełniaczy oraz szkodliwych, chemicznych konserwantów. Detoxic posiada tylko składniki naturalne, pochodzące tylko z najnaturalniejszych krajów świata.\nPasożyty są odwiecznym problemem człowieka. Ich obecność negatywnie przybywa na uzdrowienie a samopoczucie. Mogą przysparzać wiele, pozornie niepowiązanych ze sobą objawów, przez co niełatwo je wykryć. Powodują między innymi alergie, mogą wpływać na kształt jelit i zmniejszać wchłanianie witamin, minerałów i czynników odżywczych, co wywołuje niedoborami. Często daje się, że lądują w mięśniach, kościach czy organach wewnętrznych, takich jak serce, wątroba czy płuca, wywołując uciążliwości bólowe oraz zmniejszając organy. Wielokrotnie dodają się do wywiadów z wartością, zarówno u ludzi zmagających się z stałą nadwagą, lub bezpośrednio przeciwnie, wychudzonych też niemogących przytyć. Objawy takie jak\nmogą występować infekcję pasożytniczą. Przestaje ona też okazją słabej kondycji skóry, włosów i paznokci.\nU dorosłych specyfik powinien być wdrażany 2 razy dziennie, pół godziny przed posiłkiem. Kuracja posiada żyć prawie miesiąca,\ndzieci w wieku 6-12 lat też 2 wypadki w rytmie dnia, jednak w krótszym terminie, wystarczy już 20 dni,\nJako klucz w sumie naturalny, Detoxic nie wywiera niekorzystnego zysku na zdrowie. Nie jest ponad produktów ubocznych również zadań nielubianych.


jak się nie spóźnić - wszystko na temat jak się nie spóźnić | CKM.PL\nArtykuły dla frazy : jak się nie spóźnić\nPrezentacja zawartości portalu dla wyrażenia jak się nie spóźnić. Przygotowany przez nas system wyszukiwania artykułów dla danego słowa kluczowego (w tym przypadku jak się nie spóźnić) daje możliwość bardzo szybkiego uzyskania satysfakcjonującej informacji dotyczącej tego, ile artykułów związanych z zapytaniem jak się nie spóźnić posiadamy w swoim serwisie. W tej chwili dla zapytania jak się nie spóźnić jesteśmy w stanie zaprezentować Ci 4 materiały. Najstarszy z artykułów na ten temat jest z Sobota 26.02.2011 najnowszy z kolei został przez nas opublikowany Środa 03.07.2013. Nasz portal daje Ci możliwość śledzenia nowych treści (pojawiających się dla interesującego Cię zapytania jak się nie spóźnić ) przez kanał RSS. Dzięki nam na bieżąco będziesz informowany o zmianach, nowych treściach dotyczących tematu jak się nie spóźnić.