"Wyobrażałeś sobie kiedyś piekło, synu? Każdy je sobie wyobraża, jednak nikt nie wie jak naprawdę tu jest. Ludzie myślą o tym, co napisane w Biblii... myślą o ogniu i wielkich kotłach, w których On gotuje ludzi. Bzdura..." - Andrzej Bearow, 15 Grudnia 2003r. Znikąd.\nRok tysiąc dziewięćset siedemdziesiąty dziewiąty dobiegał końca. Ludzie przygotowywali się do Świąt Bożego Narodzenia, sklepy były poobwieszane lampkami, a dzieci pisały listy do Świętego Mikołaja.\nMiasteczko Tuczempy znajduję się w dzisiejszym województwie podkarpackim; Mimo iż było wówczas naprawdę niewielkim miasteczkiem, również przygotowywało się na nadejście świąt. W połowie grudnia nadeszła śnieżyca tak wielka, że jedynie najstarsi mieszkańcy Tuczemp pamiętali większą. Młodzież miała ubaw pomimo wielu stopni na minusie. Ojcowie zabierali synów na górki i lepili z nimi bałwany, a za domem państwa Kalickich stał największy; Był wielki na dwa metry i szeroki na ponad metr. Mieszkańcy nie dawali sobie rady z odśnieżaniem, rodzice mieli dylemat co kupić dzieciakom na święta, bary mleczne robiły interes na przejezdnych. Życie toczyło się jak zawsze, tylko że na większych obrotach.\nZwyczajna struktura, zwyczajnego miasteczka. Nic nadzwyczajnego.\nTen dzień również niczym nie różnił się od poprzednich. Pozornie niczym.\nNikt nie wiedział, że w pobliżu domu rodziny Bearowów czai się bestia. Nikt nie wiedział, że następnego dnia tematem numer jeden będzie to, co wydarzyło się w nocy piętnastego grudnia w domu Weroniki Bearow, wdowy wychowującej samotnie dwoje dzieci.\nSebastian miał osiem lat a jego siostra, Amanta, była o rok młodsza. Zawsze namawiał ją do rzeczy, które ich mama nazwałaby nieodpowiedzialną głupotą. Oczywiście gdyby tylko o tych rzeczach wiedziała. Tego późnego wieczoru Sebastian wpadł na kolejny pomysł. Kolejną nieodpowiedzialną głupotę.\n- Amanta! mama na pewno się nie dowie! - rzekł - Poza tym nawet gdyby... to i tak nie byłaby na nas zła. Zbliżają się święta!\nPodał siostrze kurtkę. - Zakładaj.\n- Ale obiecaj, że idziemy tylko na chwilę.\nWyszli na podwórze, które było posłane nieskazitelnie białą oraz grubą warstwą śniegu. Dzieci topiły w nim nogi do kolan, więc po chwili miały przemoczone całe spodnie.\n- Ulepimy bałwana i wracamy! - Sebastian chwycił siostrę za rękę i prowadził wgłąb podwórza, za którego ogrodzenie mama nie pozwalała im wychodzić.\n- Nie jęcz. W domu się wygrzejemy. - Zaczęli zabawę w śniegu. Ostatnią wspólną zabawę.\nMężczyzna czaił się przed domem. Miał na sobie dżinsy i rozpiętą skórzaną kurtkę, spod której wystawała czerwona koszula w kratę.\nGdy dzieci wyłączyły ostatnie palące się w domu światło, nieznajomy ruszył w stronę frontowych drzwi domu. Gdy do nich podszedł, wyjął z kieszeni skórzane rękawiczki, które niebywale pasowały do kurtki. Założył je starannie na dłonie. Z drugiej kieszeni wyjął klucze.\nWłożył jeden do zamka. Przekręcił. Wszedł do domu.\nWeronika Bearow spała na kanapie w salonie, który oświetlała świeca i kominek. Na stole stała pusta szklanka, oraz na wpół pełna butelka Jacka Danielsa.\nTylko francuską pindę stać na takie whisky, pomyślał mężczyzna. Na ziemi leżało tuzin pustych puszek po piwie ale poza tym w salonie było czysto. Miejscami nawet pedantycznie. W kominku ostatni płomień właśnie zgasnął. Mężczyzna wyjął z tylnej kieszeni spodni nóż, którym machnął powodując głośny odgłos sprężyny. W tej ciszy dzwięk ten zabrzmiał donośnie. Nóż się otworzył.\nNieznajomy podszedł do kobiety najciszej jak tylko potrafił. Prawdopodobnie nawet gdyby do domu weszła orkiestra z bębnami, Weronika nawet by się nie poruszyła. Zapadła w sen zimowy, jak lubiła nazywać długie samotne wieczory, po których następował długi samotny sen poprzedzany długim samotnym sączeniem Jacka Danielsa.\nMężczyzna kucnął przy niej i pogładził kobietę po włosach.\n- Wstawaj kochanie...\nGdyby nie podnoszące się i opadające olbrzymie piersi Weroniki, można by pomyśleć, że ta nie żyje. No cóż, nawet jeśli żyje, to zaraz przestanie. Przytknął jej nóż do gardła, a drugą ręką potrząsał jej ciałem.\nKobieta zamajaczyła coś przez sen. Znów potrząsnął - tym razem mocniej.\n- Wstawaj suko! Prześpisz własną śmierć!\nKobieta uchyliła oczy. Najpierw lekko i sennie, by po chwili otworzyć je najszerzej jak tylko potrafi. Ujrzała niebieskie oczy, w których spostrzegła własną, przerażoną twarz. Wiedziała kim jest mężczyzna, do którego należą te niebieskie oczy. Błekitne jak morska fala, która pochłonie Weronikę na dno oceanu nicości. Chciała krzyczeć ale on był szybszy. Otwartą dłonią zatkał jej usta a drugą mocniej przycisnął nóż do jej szyi, która zrobiła się sinoczerwona, by po chwili spłynęła po niej krew. Weronika przestała się szamotać.\nSebastian i Amanta ulepili już całkiem dużą kulę, która miała być podstawą bałwana. Było im zimno w ręce i stopy ale zabawa pochłonęła dzieci do tego stopnia, że potrafiły zapomnieć o mrozie. Nie wiedziały o tym, że w ich domu doszło do straszliwej zbrodni, która pozbawiła ich jedynego rodzica.\nOjciec odszedł od nich gdy Sebastian miał rok, a Weronika była w drugiej ciąży. Odszedł po kłótni, którą jej zafundował gdy dowiedział się, że ta nosi w swoim łonie dziecko."Czyś ty, kurwa, kompletnie zgłupiała?! A skąd pieniądze na drugiego bachora!" Uderzył ją kilka razy, a potem wyszedł. Tak to przynajmniej opowiadała mama.\nWtedy Sebastian widział go po raz ostatni, więc nie miał prawa go pamiętać. W roku tysiąc dziwięcset siedemdziesiątym czwartym Andrzej Bearow zmarł na guza mózgu; Tak również słyszał Sebastian.\nZa zielonym płotem, oddzielającym podwórze od lasu coś się poruszyło.\nDzieci machinalnie spojrzały w stronę płotu, ale zaraz powróciły do pracochłonnej zabawy. Mokry śnieg lśnił w świetle księżyca, który świecił dziś pełnią.\nWiatr wiał coraz mocniej, a z nieba zaczął sypać śnieg.\nZa płotem stał już mężczyzna.\nPrzyłożył twarz do płotu by przez szczelinę między deskami obserwować rodzeństwo. Zastukał pięścią trzy razy w drewniane ogrodzenie. ŁUP! ŁUP! ŁUP!\nDzieci podskoczyły jak jeden mąż i odwróciły się w stronę płotu, nad którym pochylał się mężczyzna. Jego twarz miała w sobie coś zarówno znajomego i podłego. Niebieskooki brunet spoglądał na dzieci z uśmiechem. Sebastiana ogarnęło uczucie Deja Vu, zaś Amantę najzwyczajniejszy w świecie lęk przed nieznajomym.\n- Można? - zapytał intruz.\n- Mama już śpi, proszę pana - Amanta wskazała na dom. - A my już idziemy.\n- Ale ja właśnie do was. No co jest granę, nie poznajecie tatusia? - Mężczyzna zaśmiał się i otarł sobie nos.\nDzieci zrobiły krok w tył.\n- Nasz tata nie żyję! Proszę tak nie mówić... gdyby mama wiedzia...\nNieznajomy wyraźnie się skrzywił i postanowił nie dać dokończyć zdania.\n- Mama jest wstrętną kłamczuchą! Pewnie naopowiadała wam przeróżne bajki na mój temat! Tak?, powiedzcie!\nSebastian obejrzał się w stronę domu, po czym ze spokojem (aż przerażającym spokojem jak na dziewięciolatka postawionego w takiej sytuacji) zapytał mężczyznę jak, w takim razie, ma na imię.\n- Synku... ty nazywasz się Sebastian. Twoja siostra - wskazał na dziewczynkę. - To Amanta, a mama Weronika. Chcecie dowodu? Sprytne dzieciaki. Ja nazywam się Andrzej Bearow i to moje nazwisko nosicie - Urwał. Wyjął porfel i wysunął go nad płotem.\nAmanta zrobiła dwa kroki w stronę mężczyzny patrząc jak zahipnotyzowana na 'dowód' jego prawdomówności. Nie widziała nic poza tym portfelem. Nie widziała szerokiego uśmiechu na twarzy mężczyzny ani, tym bardziej, krwi zaschniętej na rękwiczce trzymającej owy portfel.\n- Nie! Amanta, nie podchodź! - Sebastian usiłował złapać siostrę za rękaw, jednak dziewczynka stała już przy mężczyźnie.\nOdwróciła się do Sebastiana\n- Co się dzie... - Zanim zdążyła dokończyć zdanie, mężczyzna upuścił portfel i złapał małą za kurtkę. Dziewczynka zaczęła krzyczeć na całe gardło.\nNieznajomy wyciągnął się nad płotem by chwycić również Sebastiana, jednak ten na chwilę wcześniej zaczął biec w stronę domu, co było oczywistym zachowaniem.\nW połowie drogi potknął się i wyrżnął twarzą w śnieg. Nie dobiegałby do niego już żadne odgłosy; krzyk siostry się urwał. Chłopiec wstał i obejrzał się za siebie.\nZa płotem stał mężczyzna, który jedną ręką obejmował dziewczynkę w pasie, a drugą zatykał jej usta.\n- Moja krew! Moja krew! Ale wrócę po ciebie! Obiecuję! - chłopiec patrzył na intruza i nie był w stanie się poruszyć - Wrócę, i razem wybierzemy się w podróż! - zapewnił i zaśmiał się tak głośno, że na ten dźwięk kilka gołębi wzniosło się w powietrze - Wrócę, i zabierzemy się w podróż donikąd!\nOcknął się jednak równie szybko i niespodziewanie. Nie wiedział ile czasu upłynęło od chwili, w której mężczyzna obiecał mu podróż, ale uznał że najwyżej kilka minut.\nWstał i pobiegł do domu.\n- Dziecko kochane, nie mam pojęcia o czym mówisz! Wolniej!\n- Już panu mówiłem! Ktoś porwał moją siostrę, a mamę... - Sebastian zanosił się głośnym płaczem.\n- Wejdź do środka. - Artur Kalicki zaprowadził dziecko do pokoju - Posiedzisz tu chwilkę, a ja pójdę do twojego domu. - Sebastian pokiwał głową na znak że rozumie. Zrobił to machinalnie i nieświadomie. Tak naprawdę myślami błądził bardzo daleko.\nMyślał o ciemnym pomieszczeniu. Ciemnym, pustym i wilgotnym pomieszczeniu oraz o drzwiczkach w podłodze. Myślał o tym, że szarpie za drzwiczki i nie może ich otworzyć. Szarpie... szarpie... szarpie...\n- Dziecko! Słyszysz mnie?!\n- Dobrze - Kalicki założył rękawiczki i poprawił czapkę - Zaraz wracam. - Wyszedł.\nUdał się do sąsiedniego domu, który należał do rodziny Bearowów podczas gdy Sebastian znów błądził myślami po pomieszczeniu pogrążonym w mroku.\nKomendant siedział za biurkiem podczas gdy inny, umundurowany policjant stał przy oknie. Sebastian siedział na krześle przed biurkiem a Kalicki odpowiadał na ostatnie pytania.\n- Mały nie spał już dobre dwadzieścia cztery godziny! Dajmy już na dziś spokój... - Kalicki spojrzał na Sebastiana i gdyby nie to, że do pomieszczenia wszedł trzeci policjant, wszyscy zauważyliby jak po policzku Artura Kalickiego spływa łza. Trudno jednak powiedzieć czy z żalu, czy ze zmęczenia.\nPosterunkowy podszedł do biurka. W ręku trzymał zafoliowany portfel.\n- Panie komendancie, sprawdziliśmy ślady z podwórza. Śnieg zdążył zasypać częściowo ślady dzieci, więc były ledwo widoczne... ale były. Nie natrafiliśmy się jednak na żadne ślady należące do porywacza.\n- A portfel?! - komendantowi zniknął usmiech z twarzy.\n- Czysty. Żadnych odcisków, żadnej zawartości.\n- Niech to szlag! - komendant walnął pięścią o biurko - Połóż to tu i spadaj! A ty, - odwrócił się w stronę policjanta stojącego przy oknie - rusz dupę i wyślij ludzi do domu. Jeśli zatrzecie ślady ty będziesz się tłumaczył.\nPo chwili w pomieszczeniu zostali tylko Sebastian, Artur Kalicki i Komendant. Ten ostatni przerwał ciszę.\n- Odezwiemy się do pana. Teraz może pan już iść do domu. - wysilił się na uśmiech, który tak nie pasował do jego tępej i chudej twarzy, że w innych okolicznościach Kalicki wybuchnąłby śmiechem.\n- Dobrze... moglibyśmy zamienić jeszcze słówko? - skinął delikatnie głową na Sebastiana, poczym dodał - Na osobności.\n- Poczekasz tu, mały? - Bearow pokręcił głową, jakby chciał powiedzieć "a mam wybór, stary palancie?"\nObaj mężczyźni wyszli. Zza drzwi dobiegał nic nie znaczący dla Sebastiana bełkot. Myślał o drzwiczkach w podłodze. O cholernych zamkniętych drzwiczkach.\n- Panie komendancie, to tylko moja sugestia ale... załatwcie małemu jakiegoś psychologa. Sam ledwo zniosłem widok tej biednej kobiety. Wymiotowałem dwa razy. A dzieciak ma dopiero dziewięć lat i... - Odparł Kalicki.\n- Wiemy co mamy robić. - Odparł ten, którego nazywają w Tuczempach skorumpowanym szeryfem z Teksasu - Wiem co mamy robić. - Poprawił się po chwili.\n- Ale jestem policjantem od wielu lat i nie takie rzeczy widziałem.\nAkurat!, ty nadenta imitacjo policjanta, pomyślał Kalicki. Komendant najwidoczniej odczytał te słowa z oczu Artura, bo bez słowa wszedł spowrotem do gabinetu.\nPsycholog dziecięca zjawiła się w południe następnego dnia. Sebastian nie przespał nawet sekundy. Najgorsze było to, że nawet nie miał ochoty spać. Od tamtej pory bezsenność będzie mu towarzyszyła aż po grób. Przekona się o tym wiele razy, gdy będzie leżał w łóżku, wpatrywał się w ciemność, i myślał co mógł zrobić, a czego nie zrobił.\nO tym, dlaczego nie może otworzyć drzwi w podłodze!\nTaką karę płaci ten, kto pozwolił porwać siostrę, którą powinien się opiekować star...\n- Jak się masz? - kobieta była przeraźliwie szczupła, a jej twarz, delikatnie mówiąc, drażniła Sebastiana.\nReszta rozmowy nie polegała na niczym szczególnym. Oczywiście Sebastian nie wspomniał o prześladującej go wizji. Ciemnica z drzwiami w podłodze, które nie chcą się, za cholerę, otworzyć zostanie jego słodkim sekretem. Jeszcze się przekona, jak cholernie słodkim. Nie wspomniał o niczym osobistym. Głupie pytania oznaczały głupie odpowiedzi.\n- Wielka śnieżyca, nie?\nŚwięta Bożego Narodzenia Sebastian Bearow spędził u chrzestnego w Krakowie, którego w życiu na oczy przedtem nie widział. Ale chrzestny, to chrzestny. Lepszy stary znajomy matki, niż rodzina zastępcza.\nMiał na imię Aleksander Płażewski i był całkiem dziany jak na samotnego mężczyznę w wieku średnim. Dom był duży i zadbany. Wnętrze było zachowane w starym stylu.\n- Otwórz. - Mężczyzna wskazał na ozdobnie zapakowane pudełko spoczywające pod choinką.\nSebastian zaczął zrywać z niego opakowanie, bez większego zapału. W środku była piłka nożna oraz kostium piłkarski. Do tego koperta z całkiem pokaźną sumką, jak na prezent dla dzeiwięciolatka.\n- Nie mów mi per pan. Jesteśmy rodziną!\n- Możesz mi mówić wujku albo wołać mnie po imieniu.\n- Dobrze, proszę p...\nWymienili spojrzenia i razem wybuchli śmiechem.\n-----Życie się toczy-----\nŻycie się toczyło dalej.\nChrzestny dawał Bearowowi pieniądze, które ten zaraz topił albo w alkoholu, albo w narkotykach. Szybko jednak skończył z używkami, a alkohol pił tylko okazyjnie. Stało się to gdy pewnej nocy leżał na łóżku, dochodziła już trzecia, a on jeszcze nie zmrużył oka. Około czwartej nad ranem zasnął.\nŚniła mu się ciemnica sprzed lat. Podszedł do zamknięcia w podłodze i obserwował je z lękiem. Nagle coś zaczeło dobijać się spod drzwiczek. Sebastian nic nie widział, a jednoczśnie widział wszystko. Drzwi drżały, a metalowa klamka łomotała o drewno. Echo potęgowało hałas w tym małym pomieszczeniu.\nPodświadomie zobaczył co kryje się pod kawałkiem drewna.\nPodświadomie. Podświadomie. Podświadomie.\nTrup. Tak zmasakrowany i spleśniały trup, że z trudem przypominał trupa. Bardziej do niego pasowało słowo "masa".\nBearow zobaczył go czymś, co niektórzy nazywają trzecim okiem. No więc, Masa dobijała się do drzwi, a w ręku trzymała butelkę Jacka Danielsa.\nWzięła głęboki łyk, potrzymała w ustach i wypluła w ciemność. Potem spod drzwiczek zabrzmiał śmiech, który Sebastianowi kojarzył się ze śmiechem wiedźmy; Jednocześnie jednak śmiech ten był absolutnie nieludzki jak i znajomy. Przez moment przypominał nawet śmiech Bearowa...\nTen obudził się cały zlany potem, a w ustach czuł wyraźny smak whisky Jakca Danielsa, mimo iż ostatni raz pił jakiekolwiek whisky całe tygodnie temu. We wnętrzu czuł ciepło, jakie czuje się po wypiciu kilku głębszych.\nTen sen był dziwny jeszcze z jednego powodu.\nZasnął przed chwilą... zasnął o czwartej piętnaście.\nSpał krótko. Bardzo krótko.\nPrzyśnił mu się jeden z najkrótszych snów jego życia, po którym od razu sie obudził. Jak długo mógł spać? Podejrzewał że między momentem zapadnięcia w sen, a przebudzenia minęło kilka minut. Może pięć? Może dziesięć? Najwyżej piętnaście!\nKtoś zapalił światło w pokoju? Nie, to światło dzienne dobiegało zza grubych zasłon. Sebastian spojrzał na zegarek; jedenasta pięćdziesiąt.\nPo tym zdarzeniu nagle przestał pić i zażywać. Używka kojarzyła mu się z alkoholem, alkohol z whisky J.Danielsa, zaś wshisky kojarzyło mu się z koszmarem.\nPrzynajmniej miał taką nadzieje. To był przecież jedynie zły sen.\nKilka dni po tym zdarzeniu, pomyślał że gdyby piwnica chrzestnego została opróżniona, mogłaby przypominać tą ze snu. Ta myśl nie dawała mu spokoju przez miesiąc, więc pewnego dnia postanowił zejść i dokładniej przyjrzeć się pomieszczeniu, nad którym przez tyle lat żyje.\notworzyć drzwiczki w podłodze,\nPo prostu obejrzeć piwnice. Wmawiał sobie że te sny,\nsą zagadką, która jest do rozwiązania. Czekała na Sebastiana Bearowa jak na alkoholika czeka buteleczka gorzałki. Alkoholik otworzyłby buteleczkę gorzałki bez najmniejszego zawahania. Sebastian miał pewne zastrzeżenia, co do otwierania drzwiczek w podłodze.\n- Olek... - Płażewski spojrzał się na Bearowa.\n- Co? - Odłożył gazetę i spojrzał zza okularów na Sebastiana.\n- Czy w piwnicy są drzwiczki w podłodze?\nAleksander spojrzał na niego wzrokiem ni to zdziwionym, ni to zaciekawionym. Poprostu patrzył jak zawsze, chociaż w duchu najprawdopodobniej czuł ulgę, że chodzi a jakąś piwniczke, a nie o banknocik dwustuzłotowy, jak to zazwyczaj bywa z dorastającym Bearowem.\n- Pokażesz mi je? To dla mnie... hm... dość ważne.\nOtworzyli drzwi i zeszli schodami wgłąb piwnicy.\nAleksander wyczuł ręką włącznik światła i gdy te się zapaliło, pojawiły się półki wypełnione książkami, zepsuta pralka, dwa rowery górskie, trzeci rozłożony na części oraz Bóg jeden wie, ile jeszcze tym podobnych śmieci.\n- To nie jest piwnica, tylko graciarnia... drzwiczki są tam. Pod tamtym stołem.\nSebastian odsunął stół.\nPod nim znajdowały się drewniane, kwadratowe drzwi z metalowym uchwytem w kształcie koła. Bardzo podobne do tych ze snu, ale nie takie same...\nWewnętrzny głos nie dawał mu ostatnio spokoju. Tak jakby w jego głowie kryła się jakaś obca, zbłąkana dusza, która za wszelką cenę pragnie namieszać Bearowowi w pod kopułą.\nkto wie? może i obca, zabłąkana dusza. A może nie obca? Po prostu otwieraj te pieprzone drzwiczki!\nCzytał, że ludzie którzy cierpią na bezsenność mają czasem różne odloty. Na ten przykład; w Stanach Zjednoczonych dwudziestoletni mężczyzna cierpiący na bezsenność, po braku snu przez ponad sto godzin zabił własną sąsiadkę, zgwałcił ją butelką i podciął sobie gardło. Wszystko pięknie, w końcu czubki się po świecie pałętają, ale facet miał kochaną rodzinę, dobrze zarabiał, a kilka dni wcześniej dostał wymarzony awans.\nSebastian uchylił drzwiczki, i zajrzał do środka.\nPoziom minus dwa był bardzo niski. Może metr wysokości.\nWsunął głowę do środka i poświecił latarką po wszystkich czterech kątach. Oprócz pajęczyn i dwóch szczurów - nic. Zupełnie nic. Nie licząc smrodu i wilgoci, która spowodowała u Sebastiana lekki zawrót głowy.\n- Dobrze, możemy iść. - rzekł zadowolony, a jednocześnie zawstydzony.\nMyślał nad tym, co odpowie gdy Olek zapyta się, po co tam zaglądali. Na szczęście nie zapytał i w ciszy wrócili na górę.\n-----Powrót do Tuczemp-----\nSebastian sens życia odkrył dość późno.\nPoszedł na studia, które Płażewski mu opłacił. Wyspecjalizował się w dziedzinie chirurgii plastycznej.\nRok później wyprowadził się do swojego mieszkania, w który wkład chrzestny też miał niemały. Kraków był pięknym miastem, ale jak na gust Bearowa, zbyt dużym. Potrzebował ciszy, spokoju i relaksu. Tuczempy świetnie taką funkcję spełniały.\nZ Aleksandrem utrzymywał bardzo dobre stosunki, aż do roku tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątego czwartego. Wtedy właśnie chrzestny wsiadł do samochodu, który skończył pod kołami kilkutonowego tir`a jadącego z naprzeciwka.\nPłażewski leżał w szpitalu trzy tygodnie, pogrążony w śpiączce. Zmarł w Warszawskim szpitalu na Dobrej.\nOlek nigdy nie był kobieciarzem (zamawiał czasem kobietki, ale nigdy nie związał się mocniej z żadną. Przynajmniej za kadencji Bearowa, w jego domu).\nZgodnie z prawem, cały majątek chrzestnego spadł na Sebastiana, który sprzedał posiadłość Płażewskiego jakiejś miłej kobiecie z Gdyni. Za pieniądze ze spadku wybudował sobie dom w rodzimych stronach.\nDom został wzniesiony na dawnych fundamentach po sklepie spożywczym, na wzgórzu, z którego widać było pustą działkę, na której niegdyś stał dom Weroniki Bearow.\nWszyscy w Tuczempach przywitali Sebastiana z szacunkiem na jaki zasługiwał. Dzieciak na własnych oczach stracił rodzinę, dorastał u obcego mężczyzny, a mimo to odniósł sukces. Teraz ma sporo pieniędzy, za które w dziewięćdziesiatym ósmym otworzy własną klinikę.\nNajcieplej został przywitany przez starego, trzęsącego się staruszka - Artura Kalickiego, i przez swojego rówieśnika, Krystiana Zakrzewskiego, z którym chodził po drzewach w siedemdziesiątym dziewiątym.\nDuża wieś (czy jak kto woli) małe miasteczko, zmieniło się w całkiem ładne i zadbane średnie miasteczko. Większość dawnych mieszkańców poumierała, a ci których Bearow pamięta, mógłby wyliczyć na palcach jednej dłoni. Do domów starców wprowadzili się synowie, albo wnukowie... Miasteczko zmieniło się nie do poznania.\nMoże to sprawka demokracji? - powiedział raz Kalicki i śmiał się do rozpuku.\n- Kim? - Sebastian parsknął śmiechem i otworzył kolejne piwo.\n- Policjantem - odparł Krystian Zakrzewski, i również otworzył puszkę. - Ale nie myl mnie z takim policjantem, który gania za gnojami z pałką i zawozi na komendę za palenie papierosów... ten etap mam już za sobą. Jestem detektywem.\n- Doprawdy? Gratuluje... No dobra ja lecę. Wpadnę wieczorem z chłopakami, a ty kup więcej tego cuda. - uniósł browar jakby wznosił toast i wyszedł.\nZ miesiąca na miesiąc przyjaźń między Zakrzewskim, a Bearowem rodziła się na nowo. Po roku byli już najlepszymi kumplami.\nPili browary, oglądali mecze, jeździli do PUB`u, w którym wiele lat temu mężczyźni rozmawiali o tym, co się wydarzyło w domu Bearowów.\nMężczyźni zamienili się w starców, a "Bar Mleczny Arkadiusza" zmienił nazwę na PUB "Dobre i tanie żarło".\nW środku nie było już pianina. Zastąpiono je telewizorem, który odbierał trzy kanały.\nPewnego razu Bearow, Zakrzewski i inni znajomi (w takich miejscach każdy zna każdego, więc praktycznie każdy był znajomym) poszli do "Dobre i tanie żarło" na walkę bokserską transmitowaną przez TVP2. Wtedy Sebastian poznał Martę Duwal, którą poślubił w dziewięćdziesiątym szóstym...\n- Witam! Nazywam się Sebastian Bearow! - oznajmił nieco wstawiony - Doktor Sebastian Bearow.\n- Marta Duwal, miło mi - to jej uśmiech rozkochał Bearowa. Ten jej piękny i naturalny usmiech.\n- Pozwól że kupię ci drinka... kelner! Dwa razy drink ze Smirnoffem.\nMarta wpadła w oko Bearowowi, a Bearow jej. Przez pierwsze miesiące byli przyjaciółmi, jednak pewnego wieczoru Sebastian oznajmił jej, że czuje do niej coś więcej niż tylko przyjaźń. Ucieczona odpowiedziała, że w zasadzie ona też. Śmiali się, bawili, spotykali, kochali..., byli parą przez kilka lat.\nTak się wszystko zaczęło. Właśnie tak.\nNatomias skończyło się...\n...- Tak. - Odpowiedziała Marta.\n- Może pan pocałować pannę młodą. - odrzekł ksiądz.\nWesele było piękne. Zjawili się wszyscy znajomi. Od Rakowieckich, przez przemiłego Kalickiego, na rodzinie Duwal kończąc. Świadkami był Zakrzewski wraz ze swoją narzeczoną, Emilą.\nW roku dziewięćdziesiątym siódmym narodził się syn Bearowów, Wojtek. Niestety od urodzenia był niepełnosprawny. Jego kręgosłup był zdeformowany, co uniemożliwiało mu poruszanie nogami. Uczył się bardzo szybko, a intelektualnie wyprzedzał rówieśników. Miał poczucie humoru i nie sprawiał problem. Chociaż prawdopodobnie Sebastian zamienił by go na pełnosprawnego głąba, gdyby tylko mógł.\nBearowowie mogli mieć jedynie nadzieje, że technologia dwudziestego pierwszego wieku pozwoli kiedyś Wojtkowi na normalne życie.\nNa leczenie zmarnowali wielkie pieniądze.\nSłali listy do specjalistycznych klinik w Polsce, w Niemczech, Francji, Włoszech i USA... wszędzie odpowiadano, że na dziś dzień medycyna tego nie rozwiąże.\nStarali się nie zwracać uwagi na upośledzenie syna. Żyli na poziomie.\nOd pewnego czasu Sebastian mógł spać kilka ładnych godzin bez brania leków nasennych, nie prześladowały go obrazy z przeszłości, ani sny o ciemnicy z drzwiczkami w podłodze.\nŚniły mu się inne rzeczy, mniej składne, nie posiadające większego sensu, dotyczące między innymi tego, że siedzi z kumplami w "Tanie Żarło" pije browar, prosi kelnera o dolewkę, a ten zanosi się płaczem i dopowiada że światła niema w domu.\nWstawał o siódmej, ubierał się, wychodził przed dom, wsiadał do swojego osobowego Forda i ruszał do kliniki, gdzie czekała już na niego asystentka. Informowała go, że pacjent z Warszawy przełożył wizytę na wtorek, a z Trójmiasta przyjedzie dziś jedna kobieta na operację nosa. On odpowiadał że przyjmuje do trzynastej i szedł do gabinetu, gdzie spędzał kilka godzin nad papierami. Następnie z godzinkę w sali operacyjnej, a resztę czasu oglądał telewizję, albo jadł hamburgery.\nDo kliniki zjeżdżali się ludzie z całego kraju, więc i pieniądze napływały. Były fundusze na wszystko; na remont sali operacyjnej, na sprzątaczkę, na asystentkę a nawet zastępce Bearowa - Doktora Szewczyka, chirurga z Augustowa.\nDo domu wracał codziennie z torbą zakupów, w której znajdowały się słodycze, woda mineralna, świeże bułeczki, coś na bułeczki i jedno piwo, które wypijał przy wieczornej lekturze albo filmie w kodowajne kablówce.\nSyn miał swój pokój na piętrze, a cały dom był przystosowany do poruszania się wózkiem inwalidzkim. Żona nie pracowała, ponieważ pensja Bearowa wystarczyłaby na trzy osobne rodziny, mało, pozwoliłaby każdej godnie żyć.\nZawsze gdy wracał z pracy albo od Zakrzewskiego, Marta akurat robiła porządki, gotowała obiad na następny dzień, sprzątała kurze, rozmawiała z Wojtkiem, albo (gdy miała gorszy dzień) siedziała na fotelu z pilotem w jednej, a piwem w drugiej dłoni.\nDom był duży i przestronny, a ktoś kto do niego wchodził pierwszy raz zazwyczaj mówił, że wygląda na wiele mniejszy zzewnątrz.\nDuży przestronny salon, drogie meble, cztery telewizory; w kuchni, salonie, sypialni i pokoju Wojtka. Całe regały książek... medycyna, filozofia, prawo, thriller - tego było najwięcej. Bearowowie dużo czytali.\nBył też olbrzymi regał z filmami (video i dvd), na którym można było znaleźć dosłownie wszystko.\nByli szczęśliwymi posiadaczami dwóch komputerów, drogiej klimatyzacji (w całym domu), systemu alarmowego, czujników dymnych, oraz wielkiego łóżka z baldachimem, na którym pan i pani Bearow często uprawiali zapasy.\nJednym zdaniem, żyło im się naprawdę dobrze i wygodnie.\n-----10 Grudnia 2003-----\nSebastian wstał z łóżka o godzinie szóstej czterdzieści. Po domu poruszał się najciszej jak tylko potrafił, by nie pobudzić rodziny, która miała jeszcze conajmniej godzinę snu.\nNawet się nie spodziewasz, jaką będziesz miał niespodziankę!\nBearow przystanął. Zjeżyły mu się włosy na karku. Stał w przedpokoju zakończonym jednym oknem, które było zasłonięte grubą zasłoną, więc o tej porze dnia i o tej porze roku w przedpokoju panował półmrok. Doktorku, znów świrujesz!, powiedział do siebie w duchu. Poszedł do łazienki ignorując wewnętrzny głos. Zaczął szczotkować zęby. Nie wiedział, że dzisiejszy dzień będzie złym dniem. Już niedługo będzie miał do siebie żal, ba! będzie wściekły, że zignorował ten zły omen w postaci wewnętrznego głosu. Zszedł na dół i ruszył do kuchni. Wyjął z lodówki kanapki starannie owinięte sreberkiem, które zeszłego wieczoru przygotowała mu Marta.\nUbrał się ciepło, poszedł do samochodu i po piętnastu minutach był w klinice.\n- Ah, Sebastian. - sekretarka zrobiła skrzywioną minę, jakby zjadła plasterek cytryny - Ktoś chcę się z tobą widzieć. Jakiś facio.\n- Nie rozumiem. Dzwonił?\n- Nie, był tu...\n- Dziś?! O czym ty pleciesz? - Sebastianowi zawsze działało na nerwy, gdy jego śliczna sekretarka nie potrafiła się wysłowić. A zdarzało się to często.\n- Tak. Piętnaście minut temu. Powiedział, że ostatnio widzieliście się dwadzieścia cztery lata temu i specjalnie dla ciebie przyjechał do miasteczka.\n- Dobrze, opowiesz mi później. Niemam pojęcia kto to był. Pewnie ktoś do Droktora Szewczyka... często nas mylą.\nSebastian wszedł do swojego gabinetu i rozsiadł się za biurkiem.\nChwila! Dwadzieścia cztery lata temu? Obietnicę? Pomyślmy, zaczął dumać.\nPo chwili drzwi jego gabinetu otworzyły się z impetem. Podszedł zdenerwowany do sekretarki.\n- Kto...? - usta miała zapchane pierwszym śniadaniem.\n- Ten mężczyzna, który się o mnie pytał!\n- Wysoki brunet, niebieskie oczy. Pytał gdzie może ciebie zastać. Podałam mu twój ad...\nBearow wybiegł przed mały, dwupiętrowy budyneczek.\nWszedł do Forda i odjechał z piskiem opon.\nKwadrans drogi, który dzielił go od kliniki do domu, wydawał mu się najdłuższym przejechanym kawałkiem drogi, jaki w życiu przebył.\nW drodze do domu myślał o wydarzeniach sprzed dwudziestu czterech lat. Myślami był na podwórzu za starym domem. Lepił z siostrą bałwana, podczas gdy obcy mężczyzna wtargnął do domu, zabił matkę, wyszedł na podwórze i porwał siostrę. Do tego nie raczył zostawić żadnego śladu. Za pięć dni... dokładnie piętnastego grudnia miną dwadzieścia cztery lata. Dwadzieścia cztery lata samotności, bezsenności i obwiniania siebie samego.\nMoże gdyby udało mu się chwycić wtedy siostrę za rękaw, kto wie? Może wtedy zaspał? Może zaspał podczas najważniejszego wydarzenia w swoim życiu, i przez następne lata będzie musiał za to pokutować bezsennością?\nMyślał o niebieskookim brunecie, który wyciąga się nad zielonym płotem by chwycić drugie dziecko. Co on wtedy powiedział?\nMoja krew! Moja krew! Ale wrócę po ciebie! Obiecuję!\nPrzyspieszył. Wszystko układało się w jedną całość.\nMoże by tak nie spanikował, gdyby nie to co znalazł pod swoim biurkiem chwilę po tym, jak obliczył że dwadzieścia cztery lata temu, był rok siedemdziesiąty dziewiąty.\nPod biurkiem leżał kawałek zwiniętego materiału.\nSebastian podniósł jasno-żółtą, kurteczkę dziecięcą. Był absolutnie pewien, do kogo należy, Tfu! należała dwadzieścia cztery lata temu.\nCała była poplamiona na czerwono, a z kieszeni wystawała pełna butelka whisky Jacka Danielsa. Do etykietki była przyczepiona karteczka, głosząca napis "Może ci się przydać, Synku."\nWyjrzał przez okno i przebiegł go dreszcz tak potężny, że jego stopa jeszcze mocniej dodała gazu. Zobaczył pustą i zarośniętą działkę, ogrodzoną zielonym płotem, który był wyraźnie wybrakowany. Ze starego domu zachowała się tylko podstawa fasady, jednak huśtawka na pdowórzu stała dalej. Ta huśtawka, przy której prawie ćwierć wieku temu lepił z siostrą bałwana... Teraz wydawała się poruszać sama, w czym nie było nic dziwnego biorąc pod uwagę wiatr szalejący od rana w Tuczempach. Po chwili zostawił działkę, fasadę domu, zielony płot i cały ten koszmar będący sumą makabrycznych wspomnień daleko w tyle. Spojrzał w lusterko i kolejny raz zimna szmata plasnęła go po karku; w mgle, która była dziś obecna stała mała postać. Bearow dałby sobie ręke uciąć, że wie kim jest zjawa. Mała dziewczynka była Amantą.\nNie... niemożliwe!, krzyczała racjonalna połowa Sebastiana. Po chwili jednak zaprzestała zbędnego wysiłku, ponieważ ta irracjonalna połowa znalazła kolejny powód do szaleństwa. Ta maleńka postać, która z każdym przejechanym metrem stawała się mniejsza, miała na sobie żółtą kurtkę. Bach! Kolejne zimne uderzenie po karku.\nWjechał na podjazd. Wybiegł z samochodu, zostawiając otwarte drzwi. Wyjął klucze od mieszkania i wbiegł do domu.\nU góry schodów stała Marta. Jeszcze nie zapłakana ale widocznie zdenerwowana. Trzymała w ręku telefon.\n- Dobry Boże! Sebastian! Dobrze, że jesteś! - teraz zaniosła się płaczem - Wziąłeś Wojtka?!\n- Nie! Gdzie on jest?! - jego głos również był bliski piskliwego krzyku.\n- Niema! Zniknął! - "Zniknął" zabrzmiało jak "Donikąd". Kobieta zęmdlała.\nPoturlała się po schodach. Łomot był niesamowity. Bearow oddałby wszystko, by już nigdy czegoś podobnego nie przeżyć, by wymazać to ze wspomnień. Mógł cierpieć na bezsenność, nawet w ogóle nie spać, ale nie zniósł by po raz drugi takiego widoku. Marta leżała w wykręconej pozycji a z rozcięcia na jej czole spływała krew.\n- Jeszcze raz. Sebastian, skup się! - Krystian wszystko notował, a był równie przerażony jak Bearow. Gdy ten, po raz kolejny wszystko opowiedział (łącznie z wydarzeniami sprzed dwudziestu czterech lat), Zakrzewski wstał. - Zaraz wszystkich powiadomię. Musimy przeczesać całe miasteczko. Daj mi klucze do domu, musimy wysłać tam specjalistów, może coś znajdą.\nNie znajdą. Powtórka sprzed (prawie) ćwierć wieku. Deja Vu\nDo Sebastiana docierało co trzecie słowo.\n- Słuchasz mnie?! Skup się jeszcze przez chwilę! Potrzebuję kontaktu do twojej sekretarki. Musimy ją przesłuchać!\nKrystian zanotował wszystkie potrzebne informacje.\n- Idę. Prześpij się! Będę niebawem. Czeka nas sporo pracy. - Po tych słowach wyszedł. Sebastian siedział w bezruchu, wpatrzony w koniec korytarza, po którym plątali się lekarze.\nNiebieskie linoleum skrzypiało pod ich podeszwami, a Sebastian siedział. Siedział i wspominał.\nTa sytuacja, w jakiś dziwny sposób pokrywała się z sytuacją sprzed dwudziestu czterech lat... W gabinecie komendanta siedział mały, wystraszony dzieciak, który stracił matkę i siostrę. Na korytarzu przed gabinetem chodzili policjanci... ale to nie miało żadnego znaczenia; Znaczenie miało to, że dziewięciolatek stracił rodzinę.\nTeraz był dorosłym mężczyzną, ale znów czuł się jak dziecko, które stra...\nSzybko odepchnął od siebie tą okropną myśl.\nNie stracił rodziny! Jego żona jest w ciężkim stanie ale żyje, a syn jest szukany przez kilkudziesięciu policjantów. To nie lata siedemdziesiąte! To dwudziesty pierwszy wiek! Znajdą Wojtka.\nGłos w jego wnętrzu się potęgował. Ten sam głos mówił jednocześnie setki słów. Bearow rozumiał tylko niektóre.\nChyba nie wierzysz, że znajdą Wojtka?\nBzdura! Znajdą!, powtarzał jego drugi głos podświadomości. JEGO głos! To był JEGO głos. Ale co do tego drugiego głosu... ten chyba nie do Bearowa.\n- Pańska żona zapadła w śpiączkę, ale jej życiu nie zagraża niebezpieczeństwo.\n- Niech pan jedzie do domu, zajmie się czymś, prześpi. Pańska żona może obudzić się jutro, za tydzień, albo za miesiąc. Będę informował pana na bieżąco.\nSebastian bez słowa wstał i poszedł do wyjścia.\nWsiadł do samochodu, włączył silnik i ruszył przed siebie. Cisza była potworna, a wewnętrzny bełkot (nie)JEGO głosu nie dawał za wygraną. Bearow włączył więc radio.\nRozbrzmiał niski głos prezentera.\nTu radio 93,2! Za chwilę hit country Johnnyego Cash! Proszę państwa! "The Mercy Seat"! Johnny Cash!\nSebastian wsłuchiwał się w tekst piosenki; jak ona pięknie oddawała klimat tego pieprzonego dnia, pomyślał.\nAnd I`m not afraid to die.\n- Ta... - wybuchnął śmiechem - ja się, kurwa, śmierci nie boje, ale boje się śmierci mojego syna! - wykrzyczał.\n- I żony... - Dodał po chwili.\nJohnny Cash śpiewał jeszcze ładną chwilę, a Sebastian tylko dał głośniej i sam nucił pod nosem.\nPiękna piosenka, pomyślał.\nHalo, halo! Tu rozgłośnia 93,2! Dziś całe województwo podkarpackie znajdzie się pod śniegiem. Zbliża największa zamieć na tym obszarze od lat! Ha, ha! To będzie piękna zima! Dzieciaki, cieszycie się?\nBardzo, pomyślał Bearow. Bardzo się, kurwa cieszymy.\nNajwięcej popada w Tuczempach i okolicy! Ostatnia taka zamieć nawiedziła ten obszar ćwierć wieku temu! Teraz piose...\nSebastian wyłączył radio. Wjechał na podjazd i zaparkował na swoim stałym miejscu. Nawet nie fatygując sie zamykać drzwi wszedł do kliniki.\nByła godzina osiemnasta, piątek. Dziś Doktor Szewczyk nie miał drugiej zmiany a wszyscy opuszczali klinikę o trzeciej, czasem czwartej po połódniu.\nBudynek był pusty.\nBearow pozapalał światła, wszedł wyczerpany do gabinetu, również nie zamykając za sobą drzwi. Podszedł do biurka, usiadł na krześle i wpatrywał się w butelkę stojącą na biurku. Miał potworną ochotę się napić. Nawet nie pomyślał o śnie, w którym Masa bierze łyk whisky, po czym wypluwa w ciemność.\nPrzestał myśleć o wszystkim.\nPo prostu chciało mu się pić.\nWyjął z szuflady szklankę, i nalał do połowy trunku. Wypił jednym tchem.\nW tym samym momencie przesłuchiwana była Natalia Kubicka.\n- Jak mężczyzna był ubrany? - Krystian zawsze zadawał pytania dwa, trzy razy.\n- Już mówiłam! Dżinsy, skórzana kurtka, spod której wystawała koszula w kratę. Taka czerwona. A... miał jeszcze skórzane rękawiczki. Chyba komplet od kurtki.\n- Dobrze. Pozwoli pani udać się ze mną na komendę? Tam pomoże pani sporządzić portret pamięciowy tego mężczyzny.\nO dwudziestej portret był gotowy, a kobieta była nim zachwycona. - Kropka w kropkę! Tak właśnie wyglądał.\n- Dobrze. Piotreeek!!! Mamy portret, wprowadź do komputera i roześlij wszystkim! Potem poszperamy w kartotece miejscowych. Jeśli facet tyle lat temu zabił i porwał, musi być związany z tym miastem! - już miał kończyć, gdy dodał - Rozpowiedz wszystkim patrolom, że facet jest niebezpieczny! Zabił raz, może zabić drugi!\nTwarz kobiety wyglądała tak, jakby przed chwilą dowiedziała się czegoś strasznego, o kimś, kogo sekundę temu chwaliła. Nie chwaliła, ale dopiero teraz do niej dotarło, że opisywała porywacza, który dziś porwał syna jej szefa. Szkoda, że nie wiedziała, że wiele lat temu zabił Bearowowi siostrę i matkę. To by jej oczy zbielały!\nCzy to jej wina, że nieznajomy sprawiał takie miłe wrażenie?\nAno jasne, że nie jej. Manier nauczono mnie w piekle.\nButelka Jacka Danielsa leżała pusta na podłodze. Sebastian spał za biurkiem i chrapał. Z ust spływała mu ślina, a myślami wędrował daleko stąd. Miał wizję. Bardzo wyraźną wizję. Był wyraźnie wstawiony, ale to nie był sen. Pamiętał o tym, gdy wstał. Tak, to była wizja... nie sen. Sen niema narratora.\nJuż wszystko wypiłeś? Nawet nie wiesz, jak mnie to bawi. Obiecałem ci coś. Dwadzieścia cztery lata temu, pamiętasz? Przyrzekłem, że po ciebie wrócę i zabiorę cię w podróż. Podróż donikąd. Taką podróż zafundowała mi twoja matka. Taką podróż ja zafundowałem jej, twojej siostrze, twojemu synkowi, i zafunduje ją również tobie. Przysięga to przysięga. Jestem twoim ojcem, a ty w to nie wierzysz! Ale uwierzysz! O tak, ha! Ha!, uwierzysz. Nie stawiaj mi się, bo twoja słodziutka żonka nigdy nie obudzi się ze śpiączki...\nMężczyzna mówił, mówił, mówił. Sebastian spał,\nbył w transie!\ni śnił o mężczyźnie. Głos dobiegał z ciemności, ale można było dostrzec kontury twarzy... był to mężczyzna sprzed lat; porywacz i morderca.\nPewnie chcesz coś powiedzieć? Chcesz krzyczeć? Nie możesz, ponieważ ja tu rozdaje karty. A ty o tym wiesz.\nChce ci opowiedzieć do czego jestem zdolny. Pamiętasz wujaszka Aleksandra? Wiesz jak zginął? Nie, nie! Ha-ha! To nie był wypadek...\nPrzed oczami Sebastiana ukazał się obraz.\nOlek Płażewski jechał autostradą. Prowadził i nucił pod nosem jakąś piosenkę. Po jego prawej siedział mężczyzna ze snu, wizji... mężczyzna sprzed lat...\nMężczyzna popatrzył na Olka, potem przed siebie. Z naprzeciwka nadjeżdżał akurat tir. Gdy był już kilkanaście metrów przed Polonezem, mężczyzna chwycił za kierownicę i skręcił ją na boczny pas. Samochód Płażewskiego jechał z szybkością osiemdziesięciu kilometrów pod prąd. Olek próbował skręcić, ale nie mógł. Wyglądał jakby nie zdawał sobie sprawy z obecności pasażera. Następnie zawył wysoki klakson ciężarówki, a zderzaki aut zetknęły się.\nSebastian się ocknął.\nLeżał na podłodze. Spojrzał na zegarek; szesnasta dziewięć. Spał długo. Prawie dobę. Pamiętał wizję, pamiętał każde słowo, które usłyszał. Wstał, pozbierał bałagan i poszedł do samochodu. Drzwiczki były uchylone a śnieg dostawał się do środka.\nBearow zapalił silnik i odjechał.\n- Nie rozumiem! Nic z tego nie rozumiem! - Krzyczał Sebastian.\n- Ja też tego nie rozumiem, ale twoja asystentka podała nam rysopis, który pasuje do twojego ojca.\n- Więc może miał bliźniaka? Nic nie wiem o jego rodzinie.\n- Sprawdzaliśmy w akcie urodzenia! Nie miał rodzeństwa i zmarł w siedemdziesątym piątym. Czyli jeszcze przed pierwszym porwaniem.\nSiedzieli na kanapie w domu Bearowów i rozmawiali o całej sprawie jeszcze dwie godziny. Sebastian zdobył się na odwadze by opowiedzieć o wizjach, kurtce i Jacku Danielsie.\n- Cholera jasna! To szalenie istotne! Czemu nie powiedziałeś od razu?! - Zakrzewski był równie zdenerwowany jak Bearow. Momentami wyglądało to tak, jakby to właśnie temu pierwszemu porwano dziecko.\nPojechali do kliniki, zabrali butelkę (pustą, rzecz jasna) i kurtkę na komendę. Wieczorem dowiedzieli się, że zarówno na butelce, jak i kurtce odciski palców należą tylko do Sebastiana. Nikogo to nie zdziwiło, bo przecież porywacz, kimkolwiek był, starał się być niebywale ostrożny.\nDo tej pory mu się to udawało. Ale czemu przyszedł pytać się sekretarkę o Bearowa, skoro wkradł sie do jego gabinetu i podłożył mu kurtkę? Może chciał wprowadzić wszystkich w błąd? Tego nikt nie wiedział.\nPóźnym wieczorem Bearow pojechał do szpitala, sprawdzić czy stan jego żony uległ zmianie. Na szczęście uległ poprawie.\nJej stan był stabilny. Wrócił zatem do domu i rozsiadł się na fotelu. Zmarszczył brwi i siedział. Myślał o tym, co zafundował mu los w przeciągu ostatnich siedemdziesięciu czterech godzin.\n-----13 Grudnia 2003-----\nMinęła północ. W telewizji zapowiadali większe opady, informowali o pogorszeniu się sytuacji na Bliskim Wschodzie i powtarzali jakieś telenowele. Kogo to obchodzi?!, pomyślał Sebastian. Mój syn został porwany,\nnie żyje! ha! ha!\na oni pieprzą bzdury o pogorszeniu się sytuacji na Bliskim Wschodzie. Myślał o wielu rzeczach, jednak jego twarz nie zmieniała wyrazu. Czuł się jakby nie przespał doby... albo więcej. Zmrużył oczy...\nWidział ręke trzymającą nóż. Gdzie to jest...? W starym domu! Salon z lat siedemdziesiątych! Na kanapie leżała Weronika Bearow. Na ziemi tuzin puszek po piwach, a na stole Jack Daniels. Ręka trzymająca nóż należała do Sebastiana. Dziewięciolatek zbliżył się do własnej matki, potrząsnął jej ciałem. Powiedziała coś... on też...\nOtworzyła szeroko oczy, i starała się krzyczeć. Bearow zasłonił jej usta dłonią i poderżnął gardło.\nPoszedł do przedpokoju, gdzie czekała już na niego siostra.\n- A jak mama się dowie?\n- Amanta! mama na pewno się nie dowie. - rzekł Sebastian - Poza tym nawet gdyby... to i tak nie byłaby na nas zła. Zbliżają się święta!\nWyszli na podwórze. Bawili się chwilę, po czym Sebastian złapał ją za ręke i zaczął prowadzić.\n- Gdzie mnie prowadzisz?!\nZerwał się zlany potem. Dochodziło południe.\nZastanawiał się nad snem...\ni przez moment dopuszczał do siebie myśl, że może to on zabił matkę? Może to on zabił matkę, a siostrę uprowadził?\nMasz refleks synku! Po dwudziestu czterech latach do tego doszedłeś! I to sam! Ha! Ha!\nNie! To był tylko sen! Ale... czy jest tego pewien...? Jasne!\nWspomnienie z przeszłości stało się mgliste. Zakłócił je jeden sen...\nPrzecież nie zabiłem swojej matki!, powtarzał w duchu. Ale przecież morderca nie zostawił najmniejszego śladu, a w śniegu były jedynie odciski dzieciaków.\nPrzestał o tym myśleć, ponieważ zbyt go to przerażało. Pojechał do szpitala.\n- Dziś ktoś wkradł się do szpitala, proszę pana. Przykro mi.\n- Co się stało?! Kurwa! Gdzie moja żona?!\n- Pańskiej żonie nie zagraża już niebezpieczeństwo. Dochodzi do siebie. - Lekarz był blady, i wyglądał jakby stało się coś strasznego. Ale przecież nic się nie stało. Marta żyje i dochodzi do siebie.\n- Więc o co chodzi? - Sebastian był już spokojniejszy. Kamień spadł mu z serca, gdy dowiedział się, że żona dochodzi do siebie.\n- Ktoś wkradł się do szpitala. Uderzył pańską żonę kilka razy. Poroniła, przykro mi... Gdy spadła ze schodów nic się nie stało... To dziwne, ale nie poroniła... jednak teraz...\nReszty Bearow nie słyszał. Czuł się jakby to był tylko zły sen. Marta była w ciąży? Niemożliwe...\nSebastian usiadł pod ścianą. Lekarz popatrzył się na niego ze współczuciem, i czując że może już tylko pogorszyć sytuację odszedł.\nTak chcieli mieć drugie dziecko. Marta tak tego chciała. A teraz?\nMieli wszystko. Pieniądze, dom, wykształcenie, przyjaciół... i kolejnego syna w drodze. W ciągu kilku dni, ich syn został uprowadzony, drugi zabity, a żona leżała w śpiączce. Co zostało Sebastianowi?\nDrzwiczki w podłodze.\n- Pańska żona się ocknęła. - głos lekarza dobiegał jakby z daleka. Jakby z dna studni - Proszę pana, pańska żona się ocknęła.\n- Wiem, poroniłam. - płakała - Kto to zrobił?! Gdzie jest Wojtek?! - Wyglądała mizernie i żałośnie. Na jej czole był siniak wielkości piłki do golfa.\n- Tego jeszcze nie wiem. Szuka go ze stu policjantów. Będzie dobrze. - Sam był bliski płaczu.\nDo sali wszedł Zakrzewski, z którego twarzy dało się wyczytać trzy słowa: Nic nie mamy.\n- Jak się masz, Marto? - Zapytał tak nieobecnym głosem, że przez chwilę Marta myślała, że nawet nie oczekuje odpowiedzi.\n- Słabo - wysiliła się na lekki uśmiech - Macie może coś?\nRozmawiali chwilę. Zapadła cisza.\nNiespodziewanie posiniaczona kobieta zapytała - Sebastian, czy to ma coś wspólnego z wydarzeniami z przeszłości?\nWiele razy opowiadał jej o tym, co zdarzyło się zimą siedemdziesiątego dziewiątego.\n- Jestem pewien, że ma. - spojrzał stanowczo na Zakrzewskiego - Za dwa dni mija dwudziesta czwarta rocznica tych wydarzeń. Musimy się spieszyć. Czuję, że przygotował nam na tą okazje coś super-ekstra. - Przytulił Martę.\nMężczyźni wyszli na zewnątrz.\n- Nie mogę czekać bezczynnie. Ten czub coś zrobi!\n- Uwierz, lepiej będzie jak zostawisz to zawodowcom.\n- Co zrobią ci twoi zawodowcy? Co do tej pory, kurwa!, zrobili? Nic! - Oparł się o samochód. Znów czuł się jakby nie spał dobę.\nJaką dobę? Człowieku! Nie spałeś już trzy doby! Ha! Ha!\n- Spadam. Będę cię informował na bieżąco. - Krystian odszedł.\nSebastian oparty jedną ręką o swojego Forda patrzył jak samochód Zakrzewskiego się oddala. Wszedł do środa i zasnął, zanim zdążył odpalić auto.\nSzedł ucieszony do sąsiada. Nie do końca ucieszony. Miał uśmiech w oczach. Jakby te oczy nie należały do niego... chyba nie należały.\n- Już panu mówiłem! Ktoś porwał moja siostrę, a mamę...\nSąsiad wyszedł. Sebastian myślał o ciemnicy, z drzwiczkami w podłodze.\nNie myśl o tym, Sebastian! Nie śnij o tym! Teraz masz ważniejsze rzeczy na głowie, niż jakieś chore sny! Porwano twojego syna. Drugi nie żyje! Co się z tobą dzieje! Wstawaj! - Czyj to głos? Sebastiana? Amanty? Może Płażewskiego.\nNie, jeszcze nie wstawaj, odezwał się głos pełniący w jego wizjach rolę stałego narratora. Bearow oswajał się już z myślą, że to głos Andrzeja.\nPokazałem ci już kto, tak naprawdę, zabił twoją matkę i porwał siostrę. To ty! Ty do tego doprowadziłeś! Teraz słuchaj...\nPokaże ci dlaczego tak się stało... Świat to kawał syfu, ale nic nie dzieje się bez przyczyny. Słuchaj.\n"Weronika Bearow trzymała na rękach dziecko. Miała duży brzuch; była w drugiej ciąży. Krzyczała coś do mężczyzny, który chciał wziąć od niej dziecko. Był to ten mężczyzna! Mężczyzna z rysopisu sekretarki, mężczyzna sprzed lat... ojciec.\n- Nie chciałem! Boże... uwierz mi. Daj mi je potrzymać. - Wyciągał ręce, by wziąć dziecko.\n- Wynoś się, kupo gówna! Wynoś się i nie wracaj. Nie chce kolejnego bachora! Czyś ty, kurwa, zgłupiał?! Skąd pieniądze na drugie dziecko?! Masz pieniądze?!\n- Nie mam, a ty dobrze o tym wiesz, ale...\n- Więc wypierdalaj! - nie dała mu dokończyć zdania! - Wypierdalaj i nie wracaj!\nMężczyzna machnął reką jakby chciał powiedzieć 'też cię kocham' i poszedł do kuchni. Stał nad stołem i wyjmował papierosa.\nKobieta zakradła się do niego. Trzymała w ręku nóż. Dziecko, które przed chwilą trzymała na rękach, odłożyła na łóżko. Mężczyzna,\nOjciec! Andrzej! Nie-Mężczyzna!\nsię odwrócił. Weronika dźgnęła go kilkanaście razy.\nLeżał w kałuży własnej krwi, a pani Bearow podeszła do telefonu.\n- Zrobione. Przyjeżdżaj. - Powiedziała do słuchawki. Nie czekając na odpowiedź zaczęła wycierać zakrwawione ręce w ścierkę. Podeszła do małego Sebastiana i wetknęła mu butelkę w usta.\nPo kilku chwilach w drzwiach zjawił się mężczyzna... jakoś znajomy...\nPŁAŻEWSKI! ALEKSANDER PŁAŻEWSKI!\nWeronika podbiegła do niego. Pocałowała i zaprowadziła do kuchni. Co teraz?, zapytała.\n- Teraz zatelefonuje do mojego znajomego z Krakowa. Ma pewien niespłacony dług wdzięczności wobec mnie. Tak się składa, że facet ma znajomości. Przyjedzie tu jutro i oznajmi, że przyczyną smierci był... hm... guz mózgu. Pasuje, skarbie?\nCo było potem? - Podjął opowieść Pan Koszmar. Potem urodziła twoją siostrzyczkę. Tak się składa, że wszystko wiem.\nW dodatku zabity tępym nożem przez własną żonkę, ale wszystko wiem. Latami siedziałem w waszych głowach i obserwowałem. Czekałem na odpowiedni moment. On nastąpił.\nZemsta? W pewnym sensie na pewno. Ale chyba bardziej coś innego... Dowiesz się w odpowiednim czasie. Teraz te informacje ci wystarczą.\nMoją duszę coś tu trzyma... uwierz. Gdyby to była tylko zemsta, dałbym sobie spokój dawno temu. Pewnie po tym, jak porwałem twoją siostrę. To znaczy ty porwałeś, ja ci tylko pomogłem. Pięknie jest być trupem, wiesz? Ha! Ha!\nNo więc, na czym to ja skończyłem? Ah tak. Wśród żywych trzyma mnie pewna siła. Pewne brakujące ogniwo, którym jesteś ty. Skompletowałem już wszystko, zostałeś ty. Weronika, Amanta, Płażewski... teraz ty. Może i niepotrzebnie zabieram ze sobą twoje dzieciaki, ale nie chciałem żeby wychowywały się bez ojca. A niestety by musiały.\nTwoja matka zafundowała mi podróż. Jak wszyscy, którzy umierają, ja też musiałem odbyć podróż. Hitler poszedł do piekła, Matka Teresa do nieba, Elvis do dealera. A ja? Mnie zafundowała podróż donikąd. Do celu dotrę jedynie wtedy, kiedy skompletuje wszystkie ogniwa. Ty jesteś tym, bez którego cała machineria nie ruszy.\nOczywiście mógłbym czekać latami, dopóki nie umrzesz, ale to nie było by to samo. Cała rodzina, zginie z ręki kogoś z rodziny, ty również.\nPoza tym przebywanie w tym ślepym zaułku sprawia mi ból...\n-----14 Grudnia 2003-----\nSebastian się ocknął. Spędził za kierownicą zaparkowanego Forda kilka godzin. Nikt nie zwrócił uwagi na człowieka za kierownicą. Może gdyby samochód stał tu jeszcze dwie godziny, ochroniaże ze szpitala by się zainteresowali.\nSpojrzał na telefon; Dziesięć minut po pierwszej w nocy. Trzy nieodebrane połączenia... Krystian; Krystian; Krystian.\nDwie nowe wiadomości.\nPierwsza: (00:12) UCIEKAJ! WSZYSCY CIE SZUKAJA. WCZORAJ W NOCY ZABITO TWOJA SEKRETARKE. ZNALEZLI TWOJE ODCISKI PALCOW.\nDruga: (00:21) W DOMU CZEKAJA NA CIEBIE GLINY. POD KLINIKA TEZ SA. O DWUNASTEJ BADZ W BARZE. WPIEPRZYLES SIE.\nMusiał przeczytać po kilka razy by do niego dotarło, że to nie jakiś trik tego drugiego. Tego koszmaru, który zagnieździł się w jego głowie. Wczoraj w nocy? Jego odciski palców? Przecież nawet nie wiem gdzie mieszka Natalia! - Powiedział. A może pomyślał? Nie wiadomo. Chyba zmysły zaczęły mu płatać figle.\nAle... te sny... są takie krótkie, takie prawdziwe.\nSny są krótkie, a budzę się po kilku godzinach! Wczoraj spał dość długo. Nigdy tyle nie śpi, a teraz spał. Ale nie zabiłby swojej sekretarki! A dzisiejsza wizja...? Ten ktoś, kimkolwiek jest, mówił że to Sebastian zabił matkę, że to on porwał siostrę, że to on... więc może posłużył się nim by zabić także sekretarkę! A Wojtek? Cholera! przecież nie porwałbym własnego syna!, te myśli spowodowały u niego nagły atak furii.\nZaczął walić w deskę rozdzielczą.\nZapomniałeś o drugim synku... Zgadnij kto zakradł się do szpitala. Ha! Ha!\nTym razem, dzięki Bogu, czuł prawdziwy sen.\nNie wpadł w trans, jak lubił mawiać jego wewnętrzny głos. Nie śnił koszmarów, a tym bardziej, nie mógł nieświadomie czegoś zrobić... Albo komuś.\nObudził się. Nareszcie czuł się wyspany. W ciągu najbliższych godzin stoczy prawdopodobie najważniejszą walkę swojego życia. Tylko głupiec udałby się na taką rozgrywkę niewyspany.\nBearow nie był głupcem.\n- Pora działać doktorku. - Spojrzał w lusterko i uznał, że spod jego uczu znikła opuchlizna. To dobrze! Bardzo dobrze, bo zbliża się ten moment. Chwila wypicia gorzkiego kielicha odpowiedzialności. Tylko szkoda, że ten kielich objął już tyle osób, a powinien objąć jedynie matkę Sebastiana.\nPoszedł do baru piechotą. Mądrze byłoby poruszać się autem, gdy jest się podejrzanym o morderstwo? Nie. Nawet jeśli mieszka się w tak małej miejscowości jak Tuczempy. Na dwunastą był już w barze.\nCzekając na Zakrzewskiego pił bezalkoholowe piwo i rozmawiał z barmanem.\n- O co się pytali? - Sebastian nie był zaskoczony tym, że policja węszyła w barze.\n- Kiedy ostatnio cię widziałem i czy nie wiem gdzie przebywasz...\nDo środa wszedł Krystian Zakrzewski. Oglądał się w poszukiwaniu Sebastiana.\nPodszedł do lady i spojrzał wymownie na barmana, który zrozumiał, że nie jest tu proszony i odszedł.\nNie przywitał się, nie zapytał o samopoczucie. Zaczął od najważniejszego.\nSebastian zaczął opowiadać. Opowiedział wszystko jeszcze raz. Zaczynając na nowo od wydarzeń z siedemdziesiątego dziewiątego. Mówił o wizjach dotyczących przeszłości. O tym, że w tych wizjach Weronika Bearow została zabita przez niego. O tym, że Weronika zabiła ojca, a wraz ze swoim kochankiem, Aleksandrem Płażewskim zajęła się tym, aby pan Bearow miał guza mózgu. Zakończył zdaniem - Pytasz czy zabiłem Natalię Kubicką. Odpowiadam zatem... nie wiem.\n- To co opowiadasz jest szalone, wiesz o tym?\n- Wiem, ale musisz mi uwierzyć. Wierzysz?\n- Wierze, że nie jesteś świadom tego co mówisz i robisz. To trzeba lecz...\n- Aaaj, pieprze to! Wiedziałem, że tylko marnuje tu czas! - Wstał. Rozmowy w barze przeszły w szepty, by po chwili zupełnie ucichnąć.\n- Siadaj! - Krystian chwycił go za rękaw. - Idę się odlać a ty ochłoń, i przemyśl te bajki, które mi wciskasz!\nZakrzewski poszedł do toalety.\ntwój kumpel chce cię wrobić, wiesz?\nZnów odezwał się głos w jego głowie. - Zamknij mordę. - odpowiedział na głos.\nZawsze zastanawiał się czy ludzie, którzy mówią sami do siebie są chorzy psychicznie od urodzenia, czy sytuacja życiowa ich do tego doprowadziła. Teraz wiedział; może po prostu też są opętani przez własnego ojca, którego zaś zabiła własna matka.\nchcesz się przekonać? podejdź do drzwi i wyjrzyj.\nWstał ponieważ myśl, że Zakrzewski chce go zrobić na szaro była równie straszna i śmieszna, co całkiem prawdopodobna. Ostatnio wszystko jest prawdopodobne, śmieszne a zarazem straszne. Wychylił nos za drzwi.\nWidział trzy zaparkowane radiowozy i siędzących w nich policjantów. Oszołomiony wrócił na miejsce. W samą porę, ponieważ Zakrzewski akurat wychodził z toalety.\nOn nie szczał. On dzwonił do tych z zewnątrz.\n- Chodź, wyjdźmy stąd... - Krystian chwycił go za rękę.\n- Poczekaj, też musze się odlać.\nW tym samym momencie, co drzwi toaletowe się zamknęły do baru weszło kilku umundurowanych strużów prawa. Popatrzyli na Krystiana, który siedział przy stoliku od ściany bocznej. Podeszli do niego.\n- Gdzie on jest? - Zapytał jeden z policjantów. Krystian nie zdołał ukryć zaskoczenia. Zanim zdążył odpowiedzieć, że nic nie wie, do policjantów podszedł barman.\n- Bearow? Jest w kiblu...\nPolicjanci ruszyli w stronę drzwi od toalety.\n- Ty głupi skurwysynu! - Rzucił Krystian w stronę zdrajcy, któremu wraz z Sebastianem dawali częste i niemałe napiwki, poczym poszedł za policjantami. Ci dobijali się już do drzwi. BUM! BUM! BUM!\n- Doktorze Bearow! Proszę otworzyć! - Nie czekając na odpowiedź, wyjęli pistolety z kabur i wyważyli drzwi.\nW tym samym momencie na zewnątrz sypał śnieg i dominował porywisty wiatr. Sebastian zanużał stopy w puszystym podłożu i dziękował wszystkim bogom za małe okienko w toalecie. Wiedział dokąd biegnie,\n/\_ POPRAWIONE /\_\nNigdy nie odwiedzał grobu ojca, ale trafił za pierwszym razem. Może nie on? Może prowadził Andrzej Bearow.\nTak czy siak, stał nad zaniedbanym, brudnym i popękanym grobem. Odgarnął ręką grubą warstwę śniegu, nie wiedząc czego tu szuka, tak samo jak nie wiedział gdzie szukać syna.\n- Co z nim zrobiłeś?!\n- Gdzie jest mój syn?!\nze mną. Ty niedługo do nas dołączysz...\n- Czego chcesz?! Bierz wszystko, ale zostaw nas w spokoju...\nnie wiesz, co mówisz. Czego mogę chcieć, jak nie waszych dusz? Chcę jedynie udać się w podróż, która jest mi pisana.\n- Idź do diabła!!!\ncałkiem możliwe, he! He! Ale postaw się na moim miejscu. Zabrano mi życie, tylko dlatego że byłem ojcem. Co ty byś zrobił? Popatrz...\nZnów wizja. Tak jasna i wyraźna jak nigdy.\nSebastian Bearow wspinał się po rynnie szpitalnej. Wszedł przez okno do sali, w której leżała Marta. Złapał szczotkę i uderzył nią cztery razy w brzuch żony.\nWidzisz? Ty też nie jesteś dobrym ojcem! Ha! Ha! Ale to nie wszystko! Patrz na to!\nSebastian Bearow wstał z łóżka. Wszedł do pokoju Wojtka i zatkał mu usta dłonią. - Niespodzianka!\n(...) Dalszej części nie widział. To co zrobił z synem zostało wymazane.\nWykasowane przez tego, który sterował wspomnieniami. Czyli przez Andrzeja Bearowa.\nSebastian Bearow stał w przedpokoju i zapinał koszulę, gdy odezwał się wewnętrzny głos.\n"Nawet się nie spodziewasz, jaką będziesz miał niespodziankę!"\nMiał niespodziankę. Śmieszne zdanie... Nawet się nie spodziewasz, jaką będziesz miał niespodziankę.\nAle niema sensu płakać nad rozlanym mlekiem, jeśli rozlane zostało tyle, ile można sprzątnąć. Trzeba pilnować, żeby nie rozlało się wszystko.\nSpędził kilka godzin na cmentarzu. Było zimno i znów zaczęło padać, ale przynajmniej tu go nie szukali. Zapadł zmrok.\nPokaż mi gdzie jest Wojtek, mówił do siebie w myślach. Skurwysynu! Pokaż gdzie on jest!\nzobaczysz gdy umrzesz.\nWięc zabij mnie! Zabij mnie teraz!\nnie, musisz sam to zrobić. Sam się wykończysz.\nBearow kucnął pod drzewem. Chciało mu się jeść. Snem również by niepogardził.\nŚnieg sypał z nieba, a groby obrastały coraz większą warstwą białego puchu.\nOdkąd Sebastian przebywał na cmentarzu nie widział nikogo. Nie wiedział czy jest to dziwne, czy nie, ponieważ rzadko odwiedzał takie miejsca. To było dziwne. Chociaż... gdyby głębiej się nad tym zastanowić...\nTego wieczoru na tym cmentarzu rozgrywała się walka demona z człowiekiem. Na jeden wieczór ten skrawek ziemi zamienił się w bardzo złe miejsce, które odpychało niechcianych gości.\nWymiękasz chłopie. Korzystając z wolnej chwili pokażę ci przyszłość. Pokazałem ci już wszystko jeśli chodzi o przeszłość. Teraz pora na to, co dopiero się wydarzy.\nPustka... ciemność, tak straszna, że nie sposób opisać ją słowami. Można by pisać o tym całe tomy książek, a nie dałoby rady przybliżyć czytelnikowi klimatu, który tu panuje. Wszystko czego się lękasz. Całe zło i koszmar w jednym miejscu. Plątające się dusze szaleńców, morderców, zbrodniaży i kryminalistów. Czasem nawet słyszalne są ich jęki.\nWyobrażałeś sobie kiedyś piekło, synu? Każdy je sobie wyobraża, jednak nikt nie wie jak naprawdę tu jest. Ludzie myślą o tym, co napisane w Biblii... myślą o ogniu i wielkich kotłach, w których On gotuje ludzi. Bzdura... Nie wiem czy jestem w piekle, ale wiem, że nie spotkałem jeszcze Jego. Wiem że niema tu ognia ani kotłów. Jest ciemność, a największy ból sprawia nam wspomnienie.\nWspomnienia o tym, jak nasze życie zostało spędzone i zmarnowane. Czasem, gdy zapada cisza słyszę szlochy. Mógłbym przysiąc, że raz słyszałem płacz twojej matki.\nNie dolega mi głód ani ból. Nic cielesnego. Od kiedy żyję w tej ciemności wyostrzają mi się inne zmysły. Słyszę dusze odległe ode mnie o cały wszechświat. Czuje ich smród. Czuje smród rozkładanych ciał i zgnilizny. Czasem moja ręka natrafia na coś miękkiego, zimnego i obślizgłego. Czasem jest to ręka jakiejś kobiety, czasem tętniące i pracujące ludzkie serce.\nKażdy odpowiada tu za swoje czyny.\nCzuje, że mogę się stąd wydostać. Odejdę stąd, ponieważ wy zajmiecie moje miejsce. Pewnie i wy kiedyś stąd odejdziecie. Ta pustka, ten ślepy zaułek to chyba coś, co ludzie nazywają czyśćcem.\n-----15 Grudnia 2003-----\nSebastian otworzył oczy.\nByło już jasno. Nadszedł piętnasty grudnia. Za kilka godzin minie dwudziesta czwarta rocznica.\nPora działać. Nie wiedział ile ma czasu, ani co ma robić. Zdał się na coś potężniejszego.\nSebastian... - Odezwał się głos. Ale nie był to głos Andrzeja Bearowa.\nSebastian, musisz się spieszyć!\nTo był dziewczęcy głos. Należał do Amanty Bearow.\n- Chryste, to ty?\nTak, to ja. Nie trać czasu. Biegnij do domu! Uważaj na policję! Wejdź tyłem!\nGłos należał do siostry, ale sposób mówienia należał do dorosłego (?) Nie ma czasu się nad tym zastanawiać.\nŚnieg sypał i sypał. Ulice były nieprzejezdne, a jedną z nich biegł teraz Sebastian Bearow. Nie myślał o tym, co się wydarzy, bo nie umiał na to spojrzeć optymistycznie. Mógł spojrzeć pesymistycznie, albo być realistą. Na jedno wychodzi. Wolał w ogóle o tym nie myśleć.\nBiegł ile sił w nogach, potykając się nieraz.\nWbiegł na wzgórze.\nMinął wielu ludzi, jednak na żadnego nie zwrócił uwagi. Wątpił żeby ktoś zwrócił uwagę na niego. Podszedł do tylnych drzwi. Wyjął klucz i przekręcił go w zamku.\nZrobił wszystko to, co powiedział mu głos Amanty.\nSłyszał również jęki Andrzeja Bearowa. Czuł jego ból i lęk. Sebastian wymknął się mu spod kontroli.\nZszedł do piwnicy. Gdzie?, pomyślał.\nteraz przesuń ten regał z winami.\nPodszedł do regału. Ani drgnie.\nZaczął zdejmować wina. Nie fatygował się z odkładaniem ich na bok; Po prostu rzucał je za plecy, a o one pękały. Po chwili cała winnica śmierdziała wonią alkoholu.\nTeraz regałdał się przesunąć. Upadł, a wszystkie ściany zadrżały.\nDoktor patrzył, nie wierząc własnym oczom. Pod regałem znajdowały się drzwiczki. Te same drzwiczki, które śniły mu się wiele lat temu. Te drewniane drzwiczki z metalowym uchwytem.\nPatrzył na nie jak zahipnotyzowany.\notwieraj. To tajemnica, która lękała cię wiele lat. Otwieraj.\nGłos nie dobiegał z głowy. Głos dobiegał jakby spod tych drzwiczek.\nPomieszczenie pod podłogą było duże. Cały poziom.\nCo tu wcześniej było? Ah tak. Sklep spożywczy. Opuszczony.\nDom został wybudowany na fasadzie sklepu spożywczego, który był tu wiele lat temu. W latach siedemdziesiątych był już ruderą.\nSebastian Wszedł do środka. W pomieszczeniu panował półmrok. W każdym kącie paliła się jedna świeca i każda była już na skraju wypalenia. Niczym klepsydra odliczająca czas.\nPod ścianą leżał Wojtek.\n- Wojtek!!! - Sebastian podbiegł do syna. Pierw pomyślał, że ten nie żyje.\nLedwo żył. Nie jadł i nie pił prawie pięć dni. Twarz dziecka była blada i wyszczuplona. Ręce miał skrępowane a usta zaklejone taśmą izolacyjną.\nPotrząsnął synem i zerwał taśmę z jego ust. Dziecko się przebudziło. Jego źrenice były nienaturalnie rozszerzone, a same oczy przepełnione były szaleństwem.\n- Żyjesz?! Wojtek! Powiedz coś!\nKlapa się zatrzasnęła. Echo odbijające się po zabudowaniu było bardzo głośne.\n- Co się dzieje? Tata? To ty?\nNagle powiał wiatr. Skąd?\nNie wiadomo skąd, ale nagle w pomieszczeniu zrobiło się bardzo chłodno. Wszystkie cztery świece zgasły w tym samym momencie. Zapanował mrok.\nzrób coś! Sebastian!\nSebastian wyjął z kieszeni zapalniczkę. Zapalił.\nZobaczył to, czego najbardziej bał się zobaczyć. Zupełnie tak jakby ktoś odkrył jego najwieksze strachy oraz lęki i je zmaterializował.\nPod ścianą naprzeciwko, stały cztery postacie; Andrzej Bearow, Amanta Bearow, Weronika Bearow oraz Aleksander Płażewski.\nStali i obserwowali.\nCiało Andrzeja było osianę ranami po nożu. Weronika miała wielką dziurę w gardle, z której spływała krew. Płażewski miał zakrwawioną całą twarz. Mała dziewczynka po prawej nie miała ran. Amanta była po prostu blada. Różniła się czymś jeszcze, co z początku trudno było dostrzec. Całe białe źrenice, podczas gdy trójka pozostałych zjaw miała czerne.\ntak właśnie wygląda nasz świat.\nWszystkie głosy zaczęły przekrzykiwać się w głowie Sebastiana.\nwitaj w ślepym zaułku.\n- Tato. Kim są ci ludzie?! - Dziecko się trzęsło.\nCo mam ci odpowiedzieć synku? Że to twoi dziadkowie i ciocia?, pomyślał.\nKlapa się otworzyła. Do pomieszczenia wlało się światło.\n- Sebastian! Jesteś tam?! - głos należał do starca. Kalicki powtórzył. - Sebastian! To ty?!\nSebastian się rozejrzał. Oprócz jego syna i czterech zgaszonych świec niczego nie zauważył.\nNie było Weroniki, Andrzeja, Amanty ani Olka.\nDo środka wbiegł Krystian Zakrzewski. Za nim schodził Kalicki.\n- Sebastian! Nic mu nie jest?! - Zakrzewski trzymał w ręku czterdziestke piątke. Bearow nigdy nie widział by Krystian ją wyjmował, ale tym razem wyjął.\nKalicki świecił latarką.\n- Gdzie on jest?! - Krzyczał.\nTeraz nie było czasu na wyjaśnienia.\nWynieśli Wojtka przed dom, gdzie już czekała karetka.\nW drodze do szpitala wszystko się wyjaśniło.\nZakrzewski wszystko opowiedział:\n- Natalia Kubicka miała na klatce schodowej kamerę, która zarejestrowała Andrzeja Bearowa. Jakiś dokotrek przyznał, że w nocy gdy ktoś się włamał do szpitala, widział mężczyznę schodzącego po rynnie. Rysopis pasował do Andrzeja.\nTak więc Doktor Bearow został oczyszczony z zarzutów. Chociaż, na ile mu się to należało... można spekulować. Nieistotne! Zakrzewski opowiedział również, że został odsunięty od śledztwa przez komendanta.\nSebastian zszedł do piwnicy.\nNa piętrze Marta i Wojtek oglądali telewizję, a on postanowił zrobić porządek.\nMoże coś jeszcze nie dawało mu spokoju? Za godzinę spodziewał się wizyty Zakrzewskiego i Kalickiego. Mieli zamiar zjeść razem kolację i oblać sukces, który im się należał.\nAle czy odnieśli sukces? Czy sprawa z drzwiczkami w podłodze została rozwiązania? Nie wiedział. Ale teraz skończy z tym raz, na zawszę.\nPodszedł do klapy.\nZamknął ją i podszedł do regału. Już miał zacząć zastawiać wejście, gdy drzwiczki zaczęły drżeć, jakby ktoś uderzał je z dołu. Drzwiczki trzęsły się, a metalowa klamka łomotała o drewno.\nDeja Vu, lęk, osłupienie i niedowierzanie.\nCzy to możliwe? Nie chciał o tym myśleć. Zaczął przesuwać regał.\nGdy ten stał już na swoim miejscu, czekając aż na jego półkach znów znajdą się butelki, Sebastian wyszedł. Nie wspomniał o tym nikomu. Ukrywał to nawet przed samym sobą. Zjadł kolację z rodziną i przyjaciółmi, ale gdzieś w mrocznej głębi jego umysłu czaiło się zło. Zło w postaci Andrzeja Bearowa.\nZastanawiał się czasem nad tym czemu akurat te drzwiczki. Czemu ten dom.\nZastanawiał się nad tym, czemu Amanta nie miała na ciele żadnych śladów, cięć, ran ani sińców.\nMógł się zastanawiać, ale nie wiedział, że to dusza Amanty dobijała się wtedy do drzwiczek.\nChciała mu tylko powiedzieć, że piętnastego grudnia, siedemdziesiątego dziewiątego zaprowadził ją na wzgórze. Weszli do opuszczonego budynku, będącego niegdyś sklepem spożywczym.\nZeszli schodami do piwnicy.\nSebastian kazał jej otworzyć drzwiczki. Gdy je otworzyła wepchnął ją do środka, po czym zatrzasnął zamknięcie i zasunął regałem. Dziewczynka umarła z głodu i wyczerpania.\nDwadzieścia lat po tym wydarzeniu, Sebastian wybudował w tym miejscu dom, a cztery lata po wybudowaniu wrzucił własnego syna do podpiwnicy.\nDziękował Bogu, że syn tego nie pamięta. Że jego umysł zapisał to w inny sposób.\nTo obcy mężczyzna porwał go z własnego pokoju, zabrał na dół, zakneblował, zatrzasnął drzwiczki i zasunął regałem.\nTak samo jak obcy mężczyzna został zarejestrowany przez kamerę.\nTak samo jak obcy mężczyzna został zauważony, podczas gdy schodził z rynny szpitalnej.\nTo nie był żaden nieznajomy mężczyzna. To był Sebastian Bearow.\nWiedział o tym tylko sam Sebastian i Amanta. Koszmar minął - to było najważniejsze.\nSebastian leżał i wspominał. Pamiętał, co powiedział mu ojciec...\n"Wiem, że nie ma tu ognia ani kotłów. Jest ciemność, a największy ból sprawia nam wspomnienie. "\nCiemność i wspomnienia były tam, pod drzwiczkami w podłodze, zasunięte regałem. Lęki, które zostały pochowane w murach tej piwnicy były prawdziwe i obecne. Bearow już nigdy nie zszedł do piwnicy, ponieważ zbyt obawiał się tego, co mógł tam zobaczyć.\nPo jego lewej stronie leżała Marta, a dwa pokoje obok spał już Wojtek. Na drzewach przed domem pojawiły się pierwsze zielone liście, a z dnia na dzień robiło się coraz cieplej. Jakby tego było mało, dostał od losu cień nadziei; lekarze z Niemiec napisali do niego, że istnieją szanse na operację, która pozwoli Wojtkowi chodzić. Wrócił do pracy a bezsenność ustępowała.\nAle nie wszystko zostało powiedziane. Czuł że to nie koniec.\nWrócę po ciebie! Wrócę po ciebie i udamy się w podróż donikąd! Całą rodzinką... czy to nie piękne?\nCzy to był głos jego podświadomości, czy głos bestii czającej się w jego głowie? Nie wiedział. Prawdopodobnie bestii, która układa się do snu.\nBędzie musiał się z tym kiedyś zmierzyć. Może za rok, może za dwadzieścia pięć lat, A może za pięćdziesiąt. Ale będzie musiał. Tego był absolutnie pewien. Sen bestii będzie płytki i krótki\nDziesiątego Maja, Bearowowie sprzedali dom i udali się w podróż do Warszawy, gdzie mieli zamiar kupić mieszkanie.\nw podróż donikąd.\n"Wszystko co kochasz, może być użyte przeciwko tobie..." Andy VanRydel, 15 Grudnia 1991r. Amsterdam, Holandia.


Ręcznie robiony sweter z warkoczami na rękawach - swetry - Pakamera.pl\nRęcznie robiony sweter z warkoczami na rękawach\nRęcznie robiony sweter z motywem warkoczy wykonanym na rękawach.\nKolor fuksja lub rudy.\nPranie ręczne w 40 stopniach, suszenie na płasko.\nRozmiar dobierany indywidualnie na zamówienie.\nDobierz do niego czapkę BORBA\nNr przedmiotu : 1900814\nfuksja handmade kobiecy narty ręcznie robiony snowboard zima zimowy\nRęcznie robiony sweter z wełny merynosa\nZesaw walentynkowy:t torba + plecak flanela


Dzień w Oviedo - Blog Kids&Go - podróże z dzieckiem\nStart » Hiszpania » Asturia » Dzień w Oviedo\nOviedo jest dostojne, eleganckie, gwarne i pełne życia. To także jedno z najbardziej zadbanych miast Hiszpanii. To miasto do spacerowania – samo centrum jest niewielkie i spokojnie można zobaczyć je w jedno popołudnie. My po przyjeździe zatrzymaliśmy się dłuższą chwilę w Parku Campo de San Francisco – zacieniony, z przyjemnym placem zabaw. Chwila dla dzieci, a dla nas czas na planowanie kolejnych etapów podróży.\nZwiedzanie Oviedo – spacer po centrum\nDzieciaki z chęcią spacerują po Oviedo. Nie dość, że trafiamy na zakamarki, w których przenosimy się w czasie, to jeszcze co chwilę napotykamy uliczne rzeźby. W Oviedo jest ich ponad 100 i przedstawiają tradycyjne zajęcia, artystów, pisarzy, postacie literackie, asturcones, czyli lokalne koniki – nasze dzieci były zachwycone…\nNajciekawsze miejsca centrum Oviedo oddalone są od siebie zaledwie kilka minut. Wielbiciele relikwii muszą koniecznie zajrzeć do gotyckiej katedry San Salvador. W Świętej Komnacie, w Świętej Skrzyni przechowywana jest Chusta Chrystusa, tzw. Sudarium. Podobno badania potwierdziły, że okryto nią tego samego mężczyznę, którego okryto całunem turyńskim.\nNiedaleko katedry znajduje się XVII wieczny budynek rektoratu Uniwersytetu oraz Muzeum Sztuk Pięknych. Muzeum zajmuje kilka pałaców oraz nowoczesny budynek, w którym umieszczono kolekcję sztuki współczesnej (można obejrzeć pojedyncze dzieła Picassa czy Salvadora Dalí).\nKolejny ważny budynek miasta to Teatr Campoamor – tutaj wręczane są nagrody Princesa de Asturias. To swego rodzaju Nobel hiszpański przyznawany w różnych dziedzinach. W roku 2019 miasto Gdańsk otrzymało Premio Princesa Asturias de la Concordia, a w roku 2017 literacką nagrodę otrzymał Adam Zagajewski.\nNa koniec spaceru po centrum Oviedo koniecznie trzeba zajrzeć do hali targowej Fontán. Tu można spróbować lokalnych serów i wędlin czy tradycyjnych tapas. Na sąsiednich ulicach w czwartki, soboty i niedziele odbywa się targ.\nWzgórze Naranco i architektura przedromańska\nAsturia pełna jest pozostałości sztuki przedromańskiej, szczegóły znajdziecie tutaj. W Oviedo przepiękne dwa przedromańskie kościoły znajdują się na wzgórzu Naranco, na które można dojechać autobusem miejskim lub samochodem. Z parkingu w kilka minut dochodzimy do punktu informacji turystycznej, a po kilku kolejnych minutach do przedromańskich budowli – Santa María del Naranco, pierwotnie należała do kompleksu pałacowego króla Ramiro I (IXw) i kawałek dalej Miguel de Lillo. To niesamowite budynki i przepiękne miejsce. Nam przypadła do gustu zwłaszcza łąka przy kościele San Miguel. idealna na piknik lub na chwilę nic nierobienia. Zwłaszcza gdy dzieci zajmą się turlaniem ze wzgórza.\nGdzie jeść w Oviedo\nZanim wybierzecie się na obiad czy kolację, polecam fantastyczne miejsce na koktajle – Mala Saña na placu Juan XXIII. Mają duży ogródek – można więc spokojnie zabrać dzieci.\nSidrerias – typowe lokale Oviedo\nTradycyjne restauracje z lokalną kuchnią, w których napijecie się typowej dla Asturii sidra (lokalny cydr) znajdują się na placu Fontán i ulicy Gascona oraz na placu Trascorrales. Te najlepsze w całym Oviedo to Gato Negro czy Casa Ramón. Na ulicy Gascona lokale są bardziej nastawione na turystów. Tu możecie wybrać La Pumarada. Terra Astur to duży lokal – będziecie czuć się swobodnie z dziecmi i mają dobre deski serów i wędlin w akompaniamencie do cydru.\nJeśli chcecie spróbować tradycyjnych dań kuchni Asturii w dobrym wydaniu, w restauracji El Tizón (c/Caveda 18) dostaniecie Menu asturiano w cenie – 25 €\nGloria to lokal należący do nagradzanego gwiazdkami Nacho Manzano (restauracje z * znajdują się w Arriondas i Gijón). Gloria to fusion smaków z całego świata na bazie lokalnego produktu.\nDla bardziej wymagających, klasyk w Oviedo to restauracja prowadzona przez kolejne już pokolenie tej samej rodziny – Casa Fermín.\nTypowe dla Asturii danie to cachopo – przeogromny wołowy sznycel wypełniony serem, szynką serrano i, według gustu szefa kuchni, papryką czy szparagami. Najlepsze cachopo w Asturii zjecie w La Taberna del Zurdo (c/Cevantes 27) . Oprócz tego unowocześnione typowe dania hiszpańskie.\nAsturia ma dla mnie tylko jedno imię – Belén. Przyjaźń jeszcze z czasów Warszawy, to wtedy poznałam Moscovitas, które Belén przywoziła z Oviedo, oprócz składników potrzebnych do fabady. Moscovitas to delikatne migdałowe ciasteczka pokryte czekoladą, które kupicie w Confiteria Rialto (c/San Francisco 12).\nGdzie spać w Oviedo\nMy zatrzymaliśmy się w Hotelu Barceló Cervantes. Do ścisłego centrum Oviedo spacerem dochodzi się w 15 minut. Tuż obok znajduje się wspomniana Taberna del Zurdo.\n2020-09-17 o 09:23\nMuszę kiedyś sprawdzić to miejsce. Dzięki za pomysł 😉


TULIP HOTEL APARTMENTS (Dubaj, Zjednoczone Emiraty Arabskie) - opinie o hotel oraz porównanie cen - TripAdvisor\nHotele w pobliżu Tulip Hotel Apartments\nHotele w pobliżu Mussalla Tower Mall\nHotele w pobliżu Al Khaleej Centre\nHotele w pobliżu Al Attar Shopping Mall\nHotele w pobliżu Dubai Desert Safari Tourism\nRestauracje w pobliżu lokalizacji: Tulip Hotel Apartments\nAtrakcje w pobliżu obiektu Tulip Hotel Apartments\nTulip Hotel Apartments opinie, Dubaj\nZobacz wszystkie hotele (623) w lokalizacji Dubaj\nNr 377 wśród 623 hoteli w lokalizacji Dubaj\n#377 z 623 hoteli w lokalizacji: Dubaj\n5-A Street, 317 Community Area Al Mankhool, Dubaj 114020 Zjednoczone Emiraty Arabskie\nUżytkownik Jungleride napisał recenzję maj 2018\nBerkshire, Wielka Brytania151 przesłanych treści54 podziękowania\nWygodny i czysty hotel z apartamentami - ale słabe wyposażenie kuchni\nNasz apartament z pokojami w Tulip Hotel Apartments był duży, czysty, wygodny i cichy. Lokalizacja jest bardzo dobra - sklepów i punktów gastronomicznych w pobliżu, pięć minut spacerem do stacji metra, piętnaście minut spacerem do Dubai Creek. Nasze pokoje były bardzo czyste i…\nUżytkownik jaynewcastle11 napisał recenzję maj 2018\nnewcastle upon tyne14 743 przesłane treści128 podziękowań\nKrótki pobyt 36h\nPrzyjechaliśmy o 1 rano, i miałem 2 dni w bardzo cichej 1 osobowy apartament, który był ogromny, z dużym dobrze - w pełni wyposażoną kuchnię. Niektóre elementy i wyposażenie były wyświetlono śladów użytkowania, stąd nie dając na najwyższym poziomie. AC i WIFI działało dobrze.…\nSouth Houston, Teksas3 przesłane treści2 podziękowania\nBrudne, puste, bardzo złe sygnały wifi w pokojach i bardzo głośno. Zarezerwowane na jeden tydzień, ale się po pierwszej nocy. Kompletne oszustwo. Nie polecam zarezerwować dla długoterminowych przed sprawdzeniem miejsce.\nUżytkownik angelleenepanganiban napisał recenzję mar 2018\nEmirate of Dubai, Zjednoczone Emiraty Arabskie3 przesłane treści1 podziękowanie\nWynajęliśmy to miejsce do przyjaciół, którzy są wizyty u nas. Pokoje są przestronne i przystosowany jest do centrów handlowych i stacji metra. Pokoje były czyste, a kuchnia jest w pełni wyposażone w potrzebne rzeczy.\nUżytkownik Jigs1986 napisał recenzję lis 2017\nMumbaj (Bombaj), Indie18 przesłanych treści10 podziękowań\nWspaniałe miejsce i piękny pobyt\nTo był mój pierwszy międzynarodowych podróży z moim 1 letnim synem. . Po przeglądzie, w końcu zarezerwowany Tulip apartament w hotelu, to był przede wszystkim w oparciu o różnych czynników, takich jak lokalizacja, Recenzja komentarze i oczywiście koszt za dobę. . byłem…\n36 USD - 119 USD (na podstawie średniej ceny za pokój standardowy)\nZjednoczone Emiraty ArabskieEmirate of DubaiDubajBur DubaiAl Mankhool


W BIAŁORUSKIEJ STV KSENIA CHUDOLIEJ LEJE KŁAMSTWAMI | Stowarzyszenie Dziennikarzy RP Dolny Śląsk\nW BIAŁORUSKIEJ STV KSENIA CHUDOLIEJ LEJE KŁAMSTWAMI\nAutorka użyła na początku stwierdzenia „każdy kij ma dwa końce”. Pokazując sklepowe półki w Polsce, wyjaśniła, że „ludzie wychodzą ze sklepów z pustymi portfelami i oczami okrągłymi ze zdumienia”. Na nagraniu zamieszczono mało zatłoczony sklep, który ma udowadniać, że ludzi nie stać na zakupy. Autorka materiału wykorzystywała wypowiedzi, by przekonać w materiale, że niedługo w Europie zniknie klasa średnia.\nKsenia Chudoliej bardzo pozytywnie wypowiadała się o Aleksandrze Łukaszence, który miał przewidzieć taką sytuację w Europie. – Rok przecierpimy, a potem zobaczycie, przyjdą do nas, będą nas przepraszać i prosić, żeby z nimi współpracować – powiedział dyktator w materiale. W innej części nagrania stwierdził, że zboże jest nowym złotem Europy. Zdaniem Łukaszenki działania Zachodu są bezmyślne.\nPod koniec materiału Ksenia Chudoliej skupiła się na prezydencie USA Joe Bidenie, pokazując nagranie, jak przewraca się na schodach, wchodząc do samolotu. – Z ilu jeszcze schodów musi spaść Biden, by zrozumiał złą sytuację swojego kraju? – pytała retorycznie autorka materiału.


Wraca linia sezonowa. Do Grabiny możemy zabrać ze sobą rower - Portal Płock - numer 1 w Płocku!\nWraca linia sezonowa. Do Grabiny możemy zabrać ze sobą rower\nOpublikowano: śr, 21 cze 2017 19:26 2017-06-21T19:26:00.000Z\nWiadomości Pogoda sprzyja wycieczkom nad wodę albo na spacer do lasu. Już w najbliższy weekend ponownie dojedziemy do Grabiny autobusami Komunikacji Miejskiej.\nPogoda sprzyja wycieczkom nad wodę albo na spacer do lasu. Już w najbliższy weekend ponownie dojedziemy do Grabiny autobusami Komunikacji Miejskiej.\nW sobotę, 24 czerwca miejska spółka ponownie uruchamia linię sezonową „43” do Grabiny. Autobusy będą kursowały każdego dnia aż do 31 sierpnia.\nPamiętajmy, że oba przystanki docelowe znajdują się w strefie B, obowiązują inne ceny biletów. Bilet jednoprzejazdowy kosztuje 4 zł (ulgowy 2 zł) i zachowuje ważność przez 60 min. od momentu skasowania lub momentu zakupu w biletomacie we wszystkich autobusach w strefach A i B. W tym czasie po prostu nie musimy kasować kolejnego biletu. Przykładowo jadąc z Podolszyc np. w autobusie linii 19 wystarczy skasować bilet za 4 zł (lub ulgowy za 2 zł) i na jego podstawie można kontynuować przejazd do Grabiny po przesiadce w centrum na autobus linii 43 (pod warunkiem, że łączny czas podróży z przesiadką nie przekroczy 60 min.). W sprzedaży są również bilety czasowe na strefę B ważne aż przez 90 min. od momentu skasowania w pierwszym autobusie lub od momentu zakupu w biletomacie w autobusie w cenie 5 zł (ulgowy za 2,50 zł).\nNa terenie Płocka (między przystankiem „Dworzec kolejowy” a przystankiem „Kutnowska”) w autobusach linii 43 obowiązywać będą bilety ważne w miejskiej strefie taryfowej A. W przypadku częstych przejazdów do Grabiny korzystniejszy będzie zakup biletu okresowego (np. 30-dniowego) na strefę B. Osoby posiadające już ważny bilet miesięczny na strefę B lub C (np. dojeżdżające do Płocka z gminy Stara Biała) mogą korzystać z przejazdów do Grabiny na podstawie posiadanego biletu.\nTrasa linii „43”: Dworzec kolejowy – Dworcowa – Al. Jachowicza – Bielska – Kwiatka – Kolegialna – al. Kilińskiego – Mostowa – most Legionów Józefa Piłsudskiego – Kolejowa – Kutnowska (wjazd na przystanek przy szkole) – Grabina – Kutnowska (wjazd na przystanek przy szkole) – Kolejowa – most Legionów Józefa Piłsudskiego – Mostowa – al. Kilińskiego – Sienkiewicza – Bielska – Al. Jachowicza – Dworcowa – Dworzec kolejowy.\nNa wybranych kursach będzie możliwość przewozu rowerów na bagażniku zamontowanym z tyłu autobusu. Kursy, na których można przewozić rowery oznaczone są na rozkładach jazdy literą r.\nZasady przewozu rowerów linią "43":\n- rowery na bagażniku można umieścić tylko na pierwszym przystanku (jadąc do Grabiny będzie to przystanek: Dworzec Kolejowy 01, jadąc do Płocka, przystanek Grabina), a zdjąć na ostatnim (jadąc za miasto, będzie to przystanek: Grabina, wracając do Płocka, przystanek Dworzec Kolejowy 01).\n- przed umieszczeniem roweru na platformie bagażnika, pasażer musi usunąć jego dodatkowe wyposażenie, które mogłoby zostać skradzione w czasie postoju autobusu, np. przed skrzyżowaniem lub na przystanku lub też mogłoby wypaść podczas przejazdu (dotyczy to np. komputerów rowerowych, saszetek, bidonów, pompek rowerowych).\n- czynności związane z umieszczeniem i zdjęciem roweru wykonuje pasażer pod nadzorem kierowcy autobusu.\n- po umieszczeniu roweru na bagażniku kierowca autobusu sprawdza sposób jego zabezpieczenia i zamocowania oraz zamyka bagażnik na klucz.\n- kierowca autobusu nadzoruje wyładunek rowerów na przystanku końcowym.\nOsoby zainteresowane dojazdem do Soczewki powinny skorzystać od 26 czerwca (do 31 sierpnia) z linii „160”. Dojedziemy tylko w dni powszednie. W okresie wakacyjnym zawieszone będą wybrane kursy tej linii oznaczone w rozkładzie jazdy literą „s”.\n- w kierunku Soczewki o godz. 4:59 (z przystanku Jachowicza (teatr) w Al. Jachowicza w kierunku Skarpy), 15:38 (z Dworca kolejowego) i 19:08 (z Dworca kolejowego);\n- z Soczewki do Płocka o godz. 5:45, 16:39 i 20:04.


Prosperita * Opal\nWzmocnienie: SZANUJĘ I ROZUMIEM SWOJE UCZUCIA\nArchanioły Haniel, Metatron i Uriel\nPiękny i pełen mocy opal jest kamieniem, który sięga do głębin ludzkiej podświadomości. Opal potrafi zjednoczyć się z cieniem, który drzemie w duszy człowieka i potrafi wydobyć go na zewnątrz po to, żeby człowiek mógł go dostrzec i uzdrowić. Opal jest kamieniem bardzo silnym, ponieważ nie boi się mierzyć z cieniem i nie boi się go przywoływać.\nKonfrontacja z cieniem jest częścią naturalnego rozwoju każdego człowieka. Natomiast jest też procesem, który wymaga bardzo dużej dojrzałości i samoświadomości. Właśnie dlatego opal bywa przez ludzi traktowany jako niebezpieczny, ponieważ jego obecność uruchamia w ciałach subtelnych człowieka bardzo silne energetyczne procesy. Te procesy, które finalnie zmierzają do uzdrowienia, w praktyce mogą przynosić doświadczenia, które są trudne i niekomfortowe, które powodują w człowieku lęk. Opal potrafi wydobyć na światło dziennie rozmaite lęki, które człowiek poupychał w ciemnościach i zakamarkach swojej duszy.\nWłaśnie dlatego opal jest takim silnym i magicznym kamieniem, ponieważ pozwala dostrzec to, czego na poziomie świadomym człowiek nie jest w stanie zobaczyć, odkryć, dotknąć i ostatecznie uzdrowić. Natomiast doświadczenie, które towarzyszy temu procesowi, bywa trudne. I opal, który jest w gruncie rzeczy kamieniem bardzo przyjaznym, mądrym i ciepłym, jest też kamieniem, uruchamiającym ważne procesy i przed tymi procesami uciec nie sposób. Dlatego ludzie bardzo ostrożnie dotykają tego kamienia, przeczuwając podświadomie, że jego obecność nie obejdzie się bez skomplikowanych doświadczeń. Jest to jednak wspaniały nauczyciel wewnętrznego rozwoju.\n(spisała Bo Andrzejewska - marzec 2020\nPROMIENIE – Wszystkie kolory w ciągłym przepływie\nOPAL – Emocjonalne Wzmocnienie\nAfirmacja: "Działam w świetle emocjonalnej prawdy."\nOpal dendrytowy - Merlinit\nOpal zielony i różowy (andyjski)


Depozyt wiary - James L. Papandrea - Księgarnia Współczesna\nKsięgarnia Współczesna » Depozyt wiary\nStrony: 376, Format: 14x20x2,6 cm\noszczędzasz 4,69 zł w stosunku do ceny sugerowanej\nCzy zdarza ci się słyszeć, że znaczna część tego, w co wierzą katolicy, jest wymyślona przez ludzi, a nie dana przez Boga, że są to nie mające żadnego oparcia w Piśmie Świętym dodatki, które stanowią naleciałość na pierwotnym, autentycznym chrześcijaństwie?\nŻyjemy w czasach dyktatury moralnego relatywizmu i rozmytych wartości. Nihilizmu i poprawności politycznej, która zastępuje prawdziwą religię. Bez powrotu do fundamentów wiary, która zbudowała zachodnią cywilizację, czeka nas katastrofa. Ta książka przypomina, dlaczego to Kościół katolicki jest skałą, mogącą nas przed tą katastrofą uchronić. Skałą, o której mówił Piotrowi Jezus Chrystus.\nFundamenty wiary MP3\nFundamenty wiary DVD


Jak funkcjonalnie urządzić łazienkę? Funkcjonalne zagospodarowanie łazienki. - Aranżacje wnętrz - Łazienka - Wnętrza - budnet.pl\nAranżując wnętrza domów i mieszkań najwięcej uwagi poświęcamy projektom salonów, sypialni bądź gabinetów. Równie starannie powinniśmy zaaranżować pomieszczenia kameralne, a nawet intymne... Takie jak łazienka. Czytaj dalej\nWarto dobrze wykorzystać tutaj każdy metr, zwłaszcza gdy łazienka, którą przyjdzie nam zagospodarować, nie ma powierzchni z naszych marzeń.


Kochanie, Proszę, wnoszę pozew o rozstanie. Głosem serca niosę. To pożegnanie. W ciszę pancerną zamknę ostatnie zdanie. Melodia - żadnych słów.Żegnam się zimno, Odchodzę w siną dal.\nOpublikowano: 2014-05-05 12:06\npepin7777 2014-05-11 23:00\nKtóż by nie chciał, `•.¸.•´» tak między nami pobiec po łące z kwiatami? Zanurzyć stopy w porannej rosie, biegać i tańczyć radośnie. Zrywać kwiaty, wąchać, przytulać i mieć głowę ciągle w chmurach. Zdejmij buty, odrzuć troski i biegnij, biegnij choć myślami, po pachnącej łące z kwiatami. (¯`v´¯) » `•.¸.•´» . MIŁEGO DNIA (¯`v´¯) » ŻYCZĘ `•.¸.•´» . DUŻO CIEPŁA (¯`v´¯) »I RADOŚCI...\newik1 2014-05-05 17:44\nŚLICZNY SLAJDZIK.................Rzucam uśmiech jak kwiat , niech pachnie przyjaźnią... Rzucam spojrzenie przez świat, ciepłe i jasne-będzie raźniej! I jeszcze słowo serdeczne, niech wspiera w trudnych chwilach . To są wartości odwieczne, nadzieja i nasza siła... Uśmiechem Cię witam, szeptem pozdrawiam, radosny nastrój zostawiam !...POZDRAWIAM CIEBIE CIEPLUTKO 5555 I UŚMIECH SERDUSZKA ZOSTAWIAM- EWUŚ\nmaryla-marylka 2014-05-05 14:18\nPIĘKNY SLAJDZIK. 5555555555555 DLA CIEBIE ZOSTAWIAM I MILUTKO CIEBIE POZDRAWIAM.Wszyscy ludzie mają swoje słabości. Ten, kto szuka przyjaciela bez wad, zostanie sam bez przyjaciela. Dopóki kochamy, dopóty służymy. Dopóki jesteśmy kochani przez innych, dopóty-rzekłbym- jesteśmy niezbędni. I nikt nie jest niepotrzebny, dopóki nie ma przyjaciela. Wszyscy jesteśmy podróżnikami w dzikim świecie. Najlepszym, co możemy znaleźć w tej podróży, jest szczery przyjaciel. H.M.M.......


USA: Część Policjantów Odmawia Podania Informacji, Czy Są Zaszczepieni. Mogą Stracić Pracę | Paradyzja\nStrona główna Wiadomości Świat USA: Część policjantów odmawia podania informacji, czy są zaszczepieni. Mogą stracić pracę\nUSA: Część policjantów odmawia podania informacji, czy są zaszczepieni. Mogą stracić pracę\nPonad jedna trzecia policjantów w Chicago nie podporządkowała się obowiązkowi podania informacji czy zaszczepili się przeciw Covid-19 – wynika z danych opublikowanych przez miasto. Wielu policjantów opiera się lokalnym nakazom również w innych amerykańskich miastach.\n„Mam nadzieję, że mężczyźni i kobiety w chicagowskiej policji nie zrujnują swoich karier przez odmowę wejścia na stronę i kliknięcia tak lub nie” – powiedziała w poniedziałek burmistrz miasta Lori Lightfoot.\nCzęść policjantów zignorowała nakaz\nPolicjanci są jedyną – obok strażaków – grupą pracowników miejskich, która w tak dużej liczbie zignorowała nakaz władz. Jest to wynik działań miejscowego związku zawodowego policjantów, który publicznie nawoływał, by nie podporządkowywać się miejskiej polityce, choć w ubiegłym tygodniu otrzymał tymczasowy sądowy zakaz wypowiadania się w tej sprawie\nW poniedziałek w życie wszedł też nakaz dotyczący szczepień w Seattle i innych miastach stanu Waszyngton, gdzie za brak podania informacji o szczepieniach policjanci mogą stracić pracę. Część funkcjonariuszy protestowało owijając samochody we flagi Gadsdena, symbole używane przez ruchy libertariańskie i prawicowe. Jeden z funkcjonariuszy stanowej policji opublikował nagranie swojego pożegnania ze służbą, w którym powiedział gubernatorowi, by „pocałował go w d…”. Mimo to, ostatecznie w Seattle tylko 24 funkcjonariuszy nie podporządkowało się nakazowi.\nNiemiecka dziennikarka namawia do eksperymentu, po czym #nagle osuwa się na...\nJoe Biden: Jestem przekonany, że Putin podjął już decyzję o inwazji...


Mieczysław PiotrowskiRysunek, piórko, papier, 21x14cm\nUrodzony w 1910 roku we Lwowie, zmarł w 1977 w Warszawie.\nAbsolwent warszawskich uczelni; Wyższej Szkoły Dziennikarstwa (1931) oraz ASP (1934).\nAutor karykatur, rysunków satyrycznych, ilustracji książkowych, sztuk teatralnych, powieści, książek dla dzieci, również wykładowca i rektor Wyższej Szkoły Filmowej w Łodzi. Debiutował w tygodniku "Pobudka" w 1926 r. Następnie rysował dla czasopism: "Cyrulik Warszawski", "Wróble na Dachu", "Rózgi", "Mucha", "Szpilki", a po wojnie dla "Kultury" i "Literatury".\nLaureat Nagrody Państwowej za działalność w dziedzinie satyry (1950), dwukrotnie Złotej Szpilki (za rok 1966 i 1968) oraz Złotej Szpilki z Wawrzynem'77, Srebrny Medal IBA (Lipsk) za "Szare Uszko"Niedostępne\nZapytaj o: "Rysunek"