Maria Valtorta - Ewangelia, jaka została mi objawiona (Księga VI.19)\nNapisane 9 marca 1945. A, 11467-11533\nZaczyna się cierpienie Wielkiego Czwartku. Apostołowie, a jest ich dziesięciu, przygotowują wieczernik. Judasz wspiąwszy się na stół patrzy, czy jest oliwa we wszystkich zbiorniczkach wielkiej lampy.\nPrzypomina ona koronę podwójnej fuksji, bo “łodygę”, na której jest zawieszona, otacza pięć ampułek podobnych do płatków, potem – drugi rząd, niżej, będący prawdziwą koroną małych płomieni. Jeszcze niżej znajdują się trzy małe lampki zawieszone na łańcuszkach, podobne do słupków świetlistego kwiatu. Nie śmiejcie się z mojego rysunku.\n[Judasz] zeskakuje na podłogę i pomaga Andrzejowi ułożyć artystycznie naczynia na stole, na którym rozciągnięto bardzo delikatny obrus. Słyszę, jak Andrzej mówi:\n«Co za wspaniały len!»\n«Jeden z najlepszych [należących do] Łazarza. Marta koniecznie chciała go przynieść.\n«A te kielichy? A te amfory?» – zauważa Tomasz, który wlał wino do cennych amfor i przygląda się im z podziwem, okiem znawcy, szczególnie ich delikatnym wybrzuszeniom. Głaszcze ich uchwyty, wykonane dłutem.\n«Kto wie, ile są warte, co?» [– odzywa się Judasz Iskariota.]\n«To praca wykonana młotem. Mój ojciec oszalałby na ich [widok]. Listki srebra i złota z łatwością zwijają się pod wpływem ciepła. Lecz tak obrabiane... jedna chwila i można wszystko zniszczyć. Wystarczy jeden cios źle wymierzony. Trzeba równocześnie i siły, i lekkości. Widzisz uchwyty? Obrabiane w bryle, a nie spojone. Naczynia bogaczy... Pomyśl, że wszystkie opiłki i to, co się odłupie, jest stracone. Nie wiem, czy mnie rozumiesz?»\n«Ech! Czy rozumiem! To tak jak praca rzeźbiarza.»\nWszyscy podziwiają, a potem powracają do swej pracy. Jeden rozkłada miejsca do siedzenia, inny przygotowuje kredensy. Piotr i Szymon wchodzą razem.\n«O! Wreszcie jesteście! Gdzie znowu chodziliście? Po przybyciu z Nauczycielem i z nami, znowu się wymknęliście» – mówi Iskariota.\n«Jeszcze jedna powinność, przed godziną...» – odpowiada krótko Szymon.\n«Ogarnęła cię melancholia?»\n«Sądzę, że po tym, co usłyszeliśmy w tych dniach z tych ust, na których nigdy nie znajdzie się kłamstwa, jest ku temu przyczyna...»\n«I z tym smrodem z... no, zamilcz, Piotrze!» – szepcze Piotr [do siebie] przez zęby.\n«Ty też!... Wydajesz mi się szalonym od kilku dni. Masz wygląd dzikiego zająca, który czuje za sobą szakala» – odpowiada Judasz Iskariota.\n«A ty masz mordę jak kuna!... Ty też nie jesteś zbyt piękny od kilku dni. Wyglądasz jak... Masz nawet wykrzywione jedno oko... Kogo chcesz lub kogo masz nadzieję ujrzeć? Niby wydajesz się pełen pewności siebie, chcesz przynajmniej na takiego wyglądać, ale masz wygląd kogoś, kto się boi» – odpowiada Piotr.\n«O! Co do strachu!... Ty z pewnością nie jesteś bohaterem, ty też nie!» [– odcina się Judasz.]\n«Nikt z nas nim nie jest, Judaszu. Ty nosisz imię Machabeusza, lecz nim nie jesteś. Ja przez moje imię mówię: “Bóg daje łaskę” [– mówi Jan –], lecz przysięgam ci, że mam w sobie drżenie, przez które mogę popaść w niełaskę – przede wszystkim w niełaskę u Boga. Szymon, syn Jony, nazwany “Skałą”, jest teraz miękki jak wosk przy ogniu. Nie panuje już nad sobą – ten, którego nigdy nie widziałem drżącego w czasie najbardziej gwałtownych burz! Mateusz, Bartłomiej i Filip wydają się lunatykami. Mój brat i Andrzej tylko wzdychają. Dwaj kuzyni, w których jest boleść pokrewieństwa, prócz miłości do Nauczyciela... spójrz na nich, wyglądają jak starcy. Tomasz utracił wesołość, a Szymon wygląda, jakby na nowo stał się wyczerpanym trędowatym, jakim był przed trzema laty, tak jest naznaczony bólem, wyniszczony, siny, przygnębiony»\n«Tak. On nas wszystkich zaraził Swoją melancholią» – zauważa Iskariota.\n«Mój kuzyn Jezus, mój i wasz Nauczyciel i Pan, jest i nie jest melancholikiem. Jeśli chcesz przez to słowo stwierdzić, iż jest smutny z powodu zbyt wielkiego bólu, jaki cały Izrael właśnie Mu zadaje, co widzimy, i z powodu innego bólu, ukrytego, który On sam widzi, to mówię ci: “Masz rację”. Jeśli jednak używasz takiego słowa, aby powiedzieć, że jest szalony, to zakazuję ci» – mówi Jakub, syn Alfeusza.\n«A czyż nie jest szaleństwem stała myśl melancholijna? Studiowałem też sprawy świeckie. Wiem. On zbyt wiele dał z Siebie. Teraz ma wyczerpany umysł» [– stwierdza Iskariota.]\n«Co oznacza obłąkanie, prawda?» – pyta drugi kuzyn, Juda, pozornie spokojny.\n«Właśnie to! Dobrze widziałem twego ojca, sprawiedliwego w świętej pamięci, do którego jesteś podobny w sprawiedliwości i mądrości! Jezus – smutny los znakomitego domu, zbyt starego i dotkniętego starzeniem psychicznym – zawsze miał skłonność do tej choroby, najpierw łagodny, a potem coraz bardziej agresywny. Widziałeś, jak zaatakował faryzeuszy i uczonych w Piśmie, saduceuszy i herodian. Uczynił Swe życie nieznośnym jak droga pokryta odłamkami kwarcu. To On je rozrzucił. My... Kochaliśmy Go dopóty, dopóki miłość to przed nami ukrywała. Ci jednak, którzy kochali Go bez bałwochwalstwa – twój ojciec, twój brat Józef i na początku Szymon – widzieli dobrze... my powinniśmy byli otworzyć oczy, słuchając ich... A tymczasem wszyscy zostaliśmy zwiedzeni przez słodkie oczarowanie chorym [człowiekiem]. A teraz... Niestety!»\nJuda Tadeusz, który jest tak samo wysoki jak Iskariota i stoi naprzeciw niego, wydając się słuchać spokojnie, zrywa się gwałtownie i mocnym uderzeniem ręki przewraca go na jedno z siedzeń i z opanowywanym gniewem, bez podnoszenia głosu, pochylając się, syczy w twarz tchórza:\n«To za obłąkanie, gadzie! I to tylko dlatego, że On jest obok, a dziś jest Pascha, nie duszę cię. Zastanów się jednak, zastanów się dobrze! Jeśli Jemu stanie się coś złego i jeśli Jego nie będzie już tutaj, aby powstrzymać moją siłę, nikt cię nie ocali. To tak jakbyś już miał sznur na szyi. I to te ręce, uczciwe i mocne galilejskiego rzemieślnika i potomka pogromcy Goliata, zajmą się tobą. Wstawaj, obrzydliwy rozpustniku! I bacz na swe zachowanie!»\nJudasz podnosi się, siny, bez najmniejszej reakcji. Zaskakuje mnie to, że nikt nie reaguje na tak nowe zachowanie Tadeusza. Przeciwnie!... Jest jasne, że wszyscy go pochwalają.\nLedwie atmosfera powróciła do normalności, kiedy wchodzi Jezus. Ukazuje się na progu małych drzwi, w których z trudem mieści się Jego wysoka sylwetka. Staje na małym tarasie i z uśmiechem łagodnym i smutnym mówi, otwierając ramiona:\nJego głos jest zmęczony, jak u kogoś, kto cierpi fizycznie i duchowo. Schodzi, głaszcze jasną głowę Jana, który podbiegł do Niego. Jakby o niczym nie wiedział, uśmiecha się do Swego kuzyna Judy i mówi do drugiego kuzyna:\n«Twoja matka prosi cię, abyś był łagodny wobec Józefa. Niedawno pytał niewiasty o nowiny o Mnie i o tobie. Żałuję, że się z nim nie przywitałem.»\n«Jutro to zrobisz.»\n«Jutro?... [– mówi Jezus –] Ależ zawsze będę miał czas, aby go zobaczyć... O! Piotrze! Wreszcie będziemy trochę razem! Od wczoraj wydajesz Mi się błędnym ognikiem. Widzę cię, a potem już cię nie widzę. Dziś mogę prawie powiedzieć, że cię straciłem. Ciebie też, Szymonie.»\n«Nasze włosy bardziej białe niż czarne mogą Cię zapewnić, że nie byliśmy nieobecni z powodu pragnień naszego ciała» – mówi Szymon z powagą.\n«Choć... w każdym wieku można odczuwać ten głód... Starzy! Gorsi od młodych...» – mówi Iskariota zaczepnie.\nSzymon patrzy na niego i chce się mu odciąć. Lecz Jezus także patrzy [na Judasza] i mówi:\n«Bolą cię zęby? Masz prawy policzek spuchnięty i czerwony.»\n«Tak. Bolą mnie. Ale nie warto się tym zajmować.»\nInni nic nie mówią i tak sprawa się kończy.\n«Czy uczyniliście wszystko, co należało uczynić? Ty, Mateuszu? A ty, Andrzeju? A ty, Judaszu, czy pomyślałeś o ofierze na Świątynię?»\nDwaj pierwsi, tak samo jak Iskariota, mówią:\n«Wszystko jest wykonane, o czym mówiłeś, abyśmy dziś to zrobili. Bądź spokojny.»\n«Ja zaniosłem nowalijki od Łazarza do Joanny, żony Chuzy, dla dzieci. Powiedziały: “Te jabłka są lepsze!”. Miały smak ich głodu! I to były Twoje jabłka» – mówi Jan uśmiechając się i marząc.\nJezus też się uśmiecha na pewne wspomnienie...\n«Widziałem Nikodema i Józefa [z Arymatei]» – mówi Tomasz.\n«Widziałeś ich? Rozmawiałeś z nimi?» – pyta Iskariota z przesadnym zainteresowaniem.\n«Tak. Co w tym dziwnego? Józef jest dobrym klientem mojego ojca» [– wyjaśnia Tomasz.]\n«Nie mówiłeś o tym wcześniej. To dlatego jestem zdziwiony!...» – Judasz próbuje zatrzeć wrażenie, jakie wcześniej wywołał niepokojem [na wiadomość o] spotkaniu Tomasza z Józefem i Nikodemem.\n«Wydaje mi się dziwne, że nie przybyli Cię tu uczcić. Ani oni, ani Chuza, ani Manaen... Żaden z...» – odzywa się Bartłomiej.\nIskariota przerywa mu z wymuszonym śmiechem i mówi:\n«Krokodyl kryje się w ziemi, gdy trzeba.»\n«Co chcesz powiedzieć? Co ty podejrzewasz?» – dopytuje się Szymon, agresywny jak nigdy dotąd.\n«Pokój, pokój! Cóż wam jest? To wieczór paschalny! Nigdy nie mieliśmy tak stosownej okazałości przy spożywaniu baranka. Spożyjmy więc wieczerzę w duchu pokoju. Widzę, że bardzo was wzburzyłem Moimi pouczeniami w te ostatnie wieczory. Lecz, widzicie? Skończyłem! Teraz już was więcej nie będę niepokoił. Nie wszystko, co odnosi się do Mnie, zostało powiedziane. Jedynie to, co najistotniejsze. Resztę... pojmiecie potem. Zostanie wam powiedziana... Tak. Przyjdzie Ten, który wam to powie! Janie, idź z Judaszem i jeszcze z kimś po naczynia do oczyszczeń. A potem siądźmy do stołu.»\nŁagodność Jezusa jest przejmująca. Jan wraz z Andrzejem i Juda Tadeusz z Jakubem przynoszą pojemne naczynie i podają im wodę do obmycia rąk, ofiarowując ręczniki Jezusowi i swym towarzyszom. Ci zaś robią to samo dla nich. Odstawiają naczynie do kąta. To metalowa miednica.\n«A teraz zajmijcie wasze miejsca. Ja tutaj, a tu (po prawej) Jan i z drugiej strony Mój wierny Jakub. Dwóch pierwszych uczniów. Za Janem Mój silny Piotr, a za Jakubem ten, który jest jak powietrze: nie zauważa się go, a jest zawsze obecny i umacnia – Andrzej. Przy nim Mój kuzyn Jakub. Nie ubolewasz, kochany bracie, że daję pierwsze miejsce pierwszym? Jesteś bratankiem Sprawiedliwego, którego duch drży i jest nade Mną w ten wieczór – bardziej niż kiedykolwiek dotąd. Miej pokój, ojcze Mojej dziecięcej słabości, dębie, w którego cieniu wypoczywała Matka i Syn! Miej pokój!... Po Piotrze: Szymon... Szymonie, przyjdź tutaj na chwilę. Chcę spojrzeć na twe wierne oblicze. Potem ujrzę cię, ale niewyraźnie, bo inni zasłonią Mi twoją szlachetną twarz. Dziękuję, Szymonie. Za wszystko.» I całuje go.\nSzymon, kiedy Jezus go puszcza, idzie na swe miejsce, unosząc na chwilę ręce do twarzy, w geście strapienia.\n«Naprzeciw Szymona – Mój Bartłomiej, dwóch szlachetnych i dwóch mędrców, którzy się przeglądają. Dobrze im razem. I całkiem blisko ty, Judo, Mój bracie. Dzięki temu będę cię widział... i wyda Mi się, że jestem w Nazarecie... kiedy jakieś uroczystości gromadziły nas przy jednym stole... I także w Kanie... Pamiętasz? Byliśmy razem. Święto... święto zaślubin... pierwszy cud... przemiana wody w wino... Dziś też jest Święto... i dziś także będzie cud... Wino zmieni swą naturę... i stanie się...»\nJezus pogrążony w myślach, z pochyloną głową, przebywa jakby sam w Swoim tajemnym świecie. Inni patrzą na Niego i nie mówią nic. Zbawiciel podnosi głowę i zatrzymuje wzrok na Judaszu Iskariocie. Mówi do niego:\n«Ty będziesz naprzeciw Mnie.»\n«Kochasz Mnie do tego stopnia? Bardziej niż Szymona, że chcesz mnie mieć wciąż naprzeciw Ciebie.» [– pyta Judasz.]\n«Tak bardzo. Jak rzekłeś.»\n«Bo zrobiłeś dla tej godziny więcej niż wszyscy.»\nJudasz spogląda w odmienny sposób na Nauczyciela i na towarzyszy. Na pierwszego [patrzy] z wyrazem jakby ironicznej litości, na drugich – z tryumfem.\n«A obok ciebie... z jednej strony Mateusz, a z drugiej – Tomasz.»\n«W takim razie Mateusz po mojej lewicy, a Tomasz po prawicy» [– zarządza Judasz.]\n«Jak chcesz, jak chcesz – zgadza się Mateusz – wystarczy mi mieć dokładnie naprzeciw mojego Zbawcę.»\n«Ostatni – Filip. Tak, widzicie? Kto nie jest przy Mnie na miejscu honorowym, ma zaszczyt być naprzeciw Mnie.»\nJezus stoi na Swoim miejscu, wlewa wino do wielkiego kielicha, stojącego przed Nim. Wszyscy mają wysokie kielichy, lecz Jezus ma o wiele większy niż pozostali. To musi być kielich przeznaczony do obrzędu [Paschy]. Wlewa wino, podnosi, ofiarowuje, odstawia. Potem wszyscy razem pytają tonem psalmowym:\n«Po co ta uroczystość?»\nOczywiście jest to pytanie czysto formalne, obrzędowe. Jezus jako głowa rodziny, odpowiada na nie:\n«Dzień ten upamiętnia nasze uwolnienie z Egiptu. Niech będzie błogosławiony Jahwe, który stworzył owoc winnego krzewu.»\nPije łyk tego wina, który ofiarował, i podaje kielich innym. Potem ofiarowuje chleb. Dzieli go na kawałki, rozdziela, potem – jarzyny umoczone różowawym sosem, znajdującym się w czterech naczyniach.\nPo skończeniu tej części posiłku śpiewają chóralnie psalmy. Potem przynoszą z kredensu i stawiają na stole, przed Jezusem, wielki półmisek z upieczonym barankiem. Piotr, który spełnia rolę... rozpoczynania chóru – tak to nazwę – pyta:\n«Po co ten baranek?»\n«Na wspomnienie tego, jak Izrael został ocalony przez ofiarowanego baranka. Pierworodny nie umarł tam, gdzie krew błyszczała na odrzwiach i na progach. A potem, gdy Egipt opłakiwał swych umarłych synów, od pałacu króla aż po nory, Hebrajczycy, pod wodzą Mojżesza, rozpoczęli marsz ku ziemi wyzwolenia i obietnicy. Mając już biodra przepasane, sandały na nogach, kije w dłoniach, lud Abrahama z pośpiechem udał się w drogę, śpiewając radosne hymny.»\nWszyscy wstają i intonują:\n«Kiedy Izrael wyruszył z Egiptu, z domu Jakuba, spośród ludu pogańskiego, Judea stała się jego sanktuarium...» itd.\nTeraz Jezus kroi baranka, znowu napełnia kielich i po wypiciu z niego podaje [innym]. Potem śpiewają jeszcze:\n«Dzieci, wychwalajcie Pana. Niech będzie błogosławione Imię Przedwiecznego teraz i na wieki wieków. Od wschodu aż do zachodu On powinien być wychwalany...» itd.\nJezus daje każdemu kawałek, zwracając uwagę na to, by wszyscy zostali dobrze obsłużeni – dokładnie tak, jak ojciec rodziny między swymi synami, którzy wszyscy są Mu drodzy. Jest uroczysty, nieco smutny, kiedy mówi:\n[por. Łk 22,15] «Gorąco pragnąłem spożywać z wami tę Paschę. To było Moje największe pragnienie odkąd odwiecznie byłem “Zbawicielem”. Wiedziałem, że ta godzina poprzedzi inną i że radość dania Siebie z wyprzedzeniem przyniesie ulgę Mojemu męczeństwu... Gorąco pragnąłem spożywać z wami tę Paschę, bo już nigdy nie zakosztuję owocu winnego krzewu, aż przyjdzie Królestwo Boże. Wtedy na nowo zasiądę z wybranymi na Uczcie Baranka, na zaślubinach Żyjących z Żyjącym. Przyjdą jednak na nią tylko ci, którzy byli pokorni i czyści sercem, jak Ja jestem.»\n[por. Łk 22,24-40] «Nauczycielu, przed chwilą powiedziałeś, że kto nie ma zaszczytnego miejsca, ten ma [miejsce] naprzeciw Ciebie. Skąd więc możemy wiedzieć, kto jest pierwszy między nami?» – pyta Bartłomiej.\n«Wszyscy i nikt. Kiedyś.... wracaliśmy zmęczeni.... zniechęceni przez zaciętość faryzejską. Nie byliście jednak [na tyle] zmęczeni, by sprzeczać się między sobą o to, kto z was jest największy... Przebiegało blisko Mnie dziecko... Mój mały przyjaciel... I jego niewinność złagodziła Mój niesmak z powodu tamtych sporów. To nie ostatni [przejaw] waszego ludzkiego uporu. Gdzie jesteś teraz, mały Beniaminie, z mądrą odpowiedzią, która przyszła do ciebie z Nieba, gdyż byłeś jak anioł i Duch mówił do ciebie? Powiedziałem wam wtedy: “Jeśli kto chce być pierwszym, niech będzie ostatnim i sługą wszystkich”. I dałem wam za przykład mądre dziecko. Teraz mówię wam: “Królowie narodów panują nad nimi. Ludy zaś uciskane – chociaż ich nienawidzą – wiwatują im i królowie są nazywani ‘Dobroczyńcami’, ‘Ojcami Ojczyzny’. Jednak nienawiść ukrywa się pod udawanym szacunkiem. Ale między wami niech tak nie będzie. Największy niech będzie jak najmniejszy, przełożony jak ten, kto służy. Kto naprawdę jest większy? Ten, który siedzi przy stole, czy ten, kto służy? Ten, który siedzi przy stole. A przecież wam służę. I za chwilę będę wam służył. Wy jesteście tymi, którzy byli ze Mną w doświadczeniach. Ja przygotowuję dla was miejsce w Moim Królestwie. Będę w nim Królem, zgodnie z wolą Ojca, abyście jedli i pili przy Moim wiecznym stole i siedzieli na tronach, sądząc dwanaście pokoleń Izraela. Pozostaliście ze Mną w Moich doświadczeniach... Już samo to da wam wielkość w oczach Ojca.»\n«A ci, którzy przyjdą? Nie będą mieć miejsca w Królestwie? My – sami?»\n«O, iluż książąt w Moim Domu! Wszyscy ci, którzy będą wierni Chrystusowi w doświadczeniach życia, będą książętami w Moim Królestwie. Ci bowiem, którzy wytrwają aż do końca w męczeństwie życia, będą podobni do was, którzy ze Mną wytrwaliście w Moich doświadczeniach. Utożsamiam się z Moimi wierzącymi. Ból, który przyjmuję z powodu was i z powodu wszystkich ludzi, daję najbardziej wybranym jako sztandar. Ten, kto w Cierpieniu będzie Mi wierny, będzie Moim błogosławionym, podobnym do was, o, Moi umiłowani.»\n[por Łk 22,31-32] «My wytrwaliśmy do końca» [– stwierdza Piotr.]\n«Tak uważasz, Piotrze? A Ja ci powiadam, że godzina próby dopiero nadejdzie. Szymonie, Szymonie synu Jony, oto szatan domagał się, aby was przesiać jak pszenicę. Modliłem się jednak za ciebie, aby twoja wiara nie zachwiała się. Kiedy więc opamiętasz się, umacniaj swoich braci.»\n«Wiem, że jestem grzesznikiem. Ale wiernym Tobie będę aż do śmierci. Nie mam tego grzechu. Nigdy go nie będę mieć.»\n«Nie bądź pyszny, Mój Piotrze. Ta godzina przemieni bardzo wiele spraw, które najpierw były takie, a teraz będą inne. O, ileż!... One przynoszą i sprowadzają nowe potrzeby. Wiecie o tym.\n[por. Łk 22,35-38] Zawsze mówiłem wam, nawet kiedy szliśmy do miejsc odległych, atakowanych przez zbójców: “Nie bójcie się. Nic nam się złego nie przydarzy, bo aniołowie Pańscy są z nami. O nic się nie troszczcie”. Przypominacie sobie, jak wam mówiłem: “Nie troszczcie się o to, co macie jeść, i o odzienie, bo Ojciec wie, czego potrzebujemy”? Powiedziałem wam także: “Człowiek znaczy o wiele więcej niż wróbel i kwiat, który dzisiaj jest [żyjącą] rośliną a jutro sianem. A jednak Ojciec troszczy się także o kwiat i o ptaszka. Czyż możecie wątpić w to, że troszczy się także o was?” Powiedziałem wam jeszcze: “Dajcie każdemu, kto was prosi, a temu, kto was obraża, nadstawcie drugi policzek”. Mówiłem wam: “Nie miejcie trzosa ani laski”. Uczyłem miłości i zaufania. Ale teraz... teraz to już nie ten czas... Otóż pytam was: “Czy wam kiedykolwiek brakowało czego do tej pory? Czy byliście kiedykolwiek obrażani”?»\n«Niczego, Nauczycielu, i tylko Ciebie obrażano.»\n«Widzicie więc, że Moje słowo było prawdą. Ale teraz Pan odwołał wszystkich Swoich aniołów do Siebie. To godzina demona. Złocistymi skrzydłami aniołowie Pańscy zakrywają sobie oczy, okrywają się i ubolewają, że ich skrzydła nie mają barwy smutku, bo jest godzina żałoby, żałoby straszliwej, świętokradzkiej... Nie ma aniołów na Ziemi tego wieczora. Są przed tronem Boga, aby śpiewem zagłuszyć bluźnierstwa bogobójczego świata i płacz Niewinnego. I jesteśmy sami... Ja i wy – sami. I demony są panami tej godziny. Dlatego obecnie przyjmiemy wygląd i wymiary biednych ludzi, którzy nie ufają i nie kochają. Teraz ten, kto ma trzos, niech weźmie i torbę. Kto nie ma miecza, niech sprzeda płaszcz i niech go sobie kupi. I to bowiem jest powiedziane o Mnie w Piśmie i musi się spełnić: “Został zaliczony do złoczyńców”. Zaprawdę wszystko, co Mnie dotyczy, ma swoje wypełnienie.»\nSzymon wstał i podszedł do skrzyni-ławy, w której złożył swój bogaty płaszcz. Tego wieczoru wszyscy są w najlepszych szatach i dlatego mają przy bogatych pasach damasceńskie sztylety, jednak bardzo krótkie, [przypominające] bardziej noże niż sztylety. Bierze dwa miecze, dwa prawdziwe miecze, długie, lekko zakrzywione, i przynosi je Jezusowi. Mówi:\n«Ja i Piotr jesteśmy uzbrojeni tego wieczoru. To mamy. Inni mają tylko krótkie sztylety.»\nJezus bierze miecze, patrzy na nie, wydobywa jeden z pochwy, bada jego ostrze na paznokciu. Dziwny to widok i dziwne wrażenie sprawia patrzenie na Jezusa z okrutnym narzędziem w rękach.\n«Kto wam je dał?» – pyta Iskariota, kiedy Jezus w milczeniu je ogląda. Wydaje się, jakby Judasz [siedział] na rozżarzonych węglach...\n«Kto? Przypominam ci, że mój ojciec był ze znamienitego rodu i potężny.»\n«Co? Odkąd to muszę rozliczać się z darów, które chcę dawać moim przyjaciołom?»\nJezus podnosi głowę, schowawszy z powrotem do pochwy broń. Oddaje miecze Zelocie.\n«Dobrze, wystarczą. Dobrze zrobiłeś, że je wziąłeś.\n[por. J 13,1-20] A teraz, przed wypiciem trzeciego kielicha, poczekajcie chwilę. Powiedziałem wam, że największy jest równy najmniejszemu, że Ja mam szaty sługi przy tym stole i że jeszcze bardziej was obsłużę. Dotąd dawałem wam pokarm. [Było to] służenie ciału. Teraz chcę wam dać pokarm dla ducha. Nie jest to danie należące go dawnego obrzędu. [Należy do] obrzędu nowego.\npor. Mt 3,13 Mk1,9; Łk 3,21; Chciałem przyjąć chrzest, zanim byłem ‘Nauczycielem’. Dla rozsiewania Słowa wystarczał tamten chrzest. Teraz zostanie przelana Krew. Potrzeba innego obmycia, nawet dla was, którzy już zostaliście oczyszczeni przez Chrzciciela, za jego czasów, a także dzisiaj w Świątyni. Ale to jeszcze nie wystarcza. Przyjdźcie, abym Ja was oczyścił. Przerwijcie posiłek. Jest coś bardziej wzniosłego i koniecznego niż pokarm dany dla napełnienia żołądka, nawet jeśli jest pokarmem świętym, jak ten [stanowiący część] obrzędu paschalnego. To duch czysty, gotowy przyjąć Dar Niebios, który już zstępuje, aby uczynić sobie tron w was i dać wam Życie – dać Życie temu, kto jest czysty.»\n«Nie sprawiłem Ci bólu? Nie chciałem... Wybacz.»\nJudasz patrzy na Niego... Ma spojrzenie zmieszane, unikające... Jezus przechodzi do Tomasza, potem do Filipa... Przechodzi wzdłuż wąskiej części stołu i dochodzi do Swego kuzyna Jakuba. Obmywa go, a powstawszy, całuje go w czoło. Przechodzi do Andrzeja, który rumieni się, zawstydzony, i stara się nie płakać. Obmywa go, głaszcząc jak dziecko. Potem jest Jakub, syn Zebedeusza, który nie przestaje szeptać:\nJan już zdjął sandały i kiedy Jezus schyla się, by mu wytrzeć nogi, zgina się, by pocałować Jego włosy. Ale Piotr!... Nie jest łatwo przekonać Piotra do poddania się temu obrzędowi!\n«Wszystko, co chcesz, Nauczycielu. Chcesz mi obciąć głowę. Zrób to. Ale myć mi nogi... tego nie zrobisz.»\n«Kto, jak wy, jest wykąpany, potrzebuje tylko umyć sobie nogi, gdyż jest całkowicie czysty. Nogi... Człowiek bowiem wchodzi nogami w brud. A to jeszcze byłoby niewiele, bo – powiedziałem wam już – że nie to, co wchodzi i wychodzi z pokarmem, czyni nieczystym, ani nie to, co się osadza na stopach w czasie chodzenia, zanieczyszcza człowieka, ale to, co wylęga się i dojrzewa w jego sercu i stamtąd wychodzi, aby skazić jego czyny i jego członki. A nogi człowieka o nieczystej duszy prowadzą go tam, gdzie jest obżarstwo i pijaństwo, rozpusta, niedozwolony handel, zbrodnie... Dlatego [nogi] są pośród części ciała tymi, które muszą być w wielkim stopniu oczyszczane... wraz z oczami, z ustami... O, człowieku, człowieku! Doskonałe stworzenie któregoś dnia, na początku! A potem tak zepsute przez Zwodziciela! Nie było w tobie złości, o człowieku, ani grzechu!... A teraz? Cały jesteś złością i grzechem i nie ma w tobie części, która by nie grzeszyła!»\n«Nie płacz, miły bracie. Teraz jesteś jak ktoś, kto musi przecierpieć oderwanie nerwu, i wydaje ci się, że nie będziesz umiał tego znieść. Ale ból będzie krótki. Potem... o, będziesz szczęśliwy, bo Mnie kochasz. Nazywasz się Juda. I jesteś jak nasz wielki Juda, jak olbrzym. Jesteś tym, który strzeże. Twoje czyny są jak lew i ryczące lwiątka. Spłoszysz bezbożnych, którzy przed tobą cofną się, a nieprawi będą przerażeni. Wiem. Bądź mocny. Wieczna jedność zacieśni i uczyni doskonałym nasze pokrewieństwo w Niebie.» Jego także całuje w czoło, jak drugiego kuzyna.\n«Jestem grzesznikiem, Nauczycielu. Mnie nie...» [ – odzywa się Mateusz.]\n«Byłeś grzesznikiem, Mateuszu. Teraz jesteś apostołem. Jesteś jednym z Moich ‘głosów’. Błogosławię cię. Ileż dróg przemierzyły te stopy, aby iść ciągle naprzód, ku Bogu... Dusza je pobudzała i porzuciły każdą drogę, która nie była Moją drogą. Postępuj tak dalej. Czy wiesz, gdzie prowadzi ta ścieżka? Na łono Ojca Mojego i twojego.»\nPatrzy uważnie na Judasza z Kariotu, który udaje, że nie słyszy, zajęty wyjaśnianiem Mateuszowi, jak ojciec postanowił posłać go do Jerozolimy. To rozmowa niepotrzebna, mająca jedyny cel: dodać Judaszowi pewności siebie, bo on, choć jest zuchwały, musi czuć się nieswojo.\nJezus nalewa [wina] po raz trzeci do wspólnego kielicha. Pije, daje do picia. Potem intonuje, a inni chóralnie podejmują:\n«Miłuję Pana, albowiem słyszy głos mego błagania, bo ucho Swe nakłania ku mnie. Będę Go wzywał przez całe me życie. Oplotły mnie więzy śmierci...» itd.\nNa chwilę przerywa, a potem podejmuje śpiew:\n«Każdy człowiek jest kłamcą...»\nPrzeszywa spojrzeniem Judasza. Głos mojego Jezusa, zmęczony dziś wieczorem, odzyskuje Swą moc, kiedy woła:\n«Cenna jest w oczach Pana śmierć świętych... Ty rozerwałeś Moje kajdany. Tobie złożę ofiarę pochwalną, wzywając imienia Pana...» itd.\nZnowu krótka przerwa w śpiewie, a potem dalej:\n«Chwalcie wszyscy Pana, o narody. Wysławiajcie Go wszystkie ludy. Bo umocniło się nad nami Jego miłosierdzie i prawda Pana trwa na wieki.»\nZnowu krótka przerwa, a potem długi hymn: «Sławcie Pana, bo jest dobry, bo Jego miłosierdzie trwa na wieki...»\nJudasz z Kariotu śpiewa tak fałszywie, że dwa razy Tomasz podaje mu ton swym mocnym barytonem i patrzy na niego przenikliwie. Pozostali apostołowie też spoglądają na niego, bo przeważnie śpiewał dobrze swym głosem, którym – jak mogłam to zrozumieć – pysznił się, jak i wszystkim innym. Ale dziś wieczorem! Niektóre fragmenty – i również spojrzenia Jezusa, które podkreślają niektóre zdania – do tego stopnia odbierają mu spokój, że śpiewa fałszując. Jedno z nich to: “Lepiej uciec się do Pana niż pokładać ufność w człowieku”. Inne: “Popchnięty, zachwiałem się i upadłbym, gdyby Pan mnie nie podtrzymał.” Jeszcze inne: “Nie umrę, lecz żył będę i głosił dzieła Pana.” I wreszcie te dwa, wypowiadane teraz, duszą głos Zdrajcy: “Kamień odrzucony przez budujących stał się głowicą węgła” oraz: “Błogosławiony, który idzie w Imię Pańskie!”\nPo skończonym psalmie Jezus odcina części baranka i podaje je. Mateusz w tym czasie pyta Judasza z Kariotu:\n«Nie czujesz się źle?»\n«Nie. Zostaw mnie w spokoju. Nie zajmuj się mną.»\nMateusz wzrusza ramionami. Jan, który to usłyszał, mówi:\n«Nauczyciel też nie czuje się dobrze. Co Ci jest, mój Jezu? Twój głos jest słaby jak u chorego lub u kogoś, kto wiele płakał.»\nI obejmuje Go, opierając głowę na piersi Jezusa.\n«On tylko dużo mówił, jak ja dużo chodziłem i zaziębiłem się» – mówi zdenerwowany Judasz.\nJezus, nie odpowiadając mu, odzywa się do Jana:\n«Znasz Mnie już dobrze... i wiesz, co Mnie męczy...»\nJuż prawie spożyto baranka. Jezus – który jadł bardzo niewiele, przełykając jedynie łyk wina z każdego kielicha oraz pijąc bardzo dużo wody, jakby miał gorączkę – ponownie mówi:\n«Chcę, ażebyście zrozumieli Mój gest, który dopiero co wykonałem. Powiedziałem wam, że pierwszy jest jak ostatni i że dam wam pokarm, który nie będzie cielesny. Dałem wam pokarm pokory. Dla waszego ducha. Nazywacie Mnie Nauczycielem i Panem. Dobrze mówicie, bo jestem Nim. Jeśli zatem Ja obmyłem wam nogi, także wy powinniście czynić to sobie wzajemnie. Dałem wam przykład, abyście i wy postępowali jak Ja. Zaprawdę powiadam wam: sługa nie jest większy od pana ani apostoł nie jest większy od Tego, który go nim uczynił. Starajcie się to zrozumieć. Jeśli potem, rozumiejąc, będziecie wprowadzać to w czyn, będziecie błogosławieni. Ale nie wszyscy będziecie błogosławieni. Znam was. Wiem, kogo wybrałem. Nie mówię o wszystkich w ten sam sposób. Mówię jednak to, co jest prawdziwe. Musi się też wypełnić to, co jest napisane o Mnie: “Nawet ten, który chleb mój jadł, podniósł na mnie piętę”. Mówię o tym wszystkim, zanim się to wydarzy, abyście nie zwątpili we Mnie. Kiedy wszystko się wypełni, uwierzycie jeszcze bardziej, że ja jestem – to Ja. Kto Mnie przyjmuje, przyjmuje Tego, który Mnie posłał: Świętego Ojca, który jest w Niebiosach; a kto przyjmie tych, których Ja poślę, Mnie samego przyjmie. Ponieważ Ja jestem z Ojcem, a wy jesteście ze Mną... Ale teraz dopełnijmy obrzędu.»\nZnowu napełnia wspólny kielich winem i – zanim z niego wypije i zanim poda go do picia – wstaje i wszyscy wstają wraz z Nim, a On znowu śpiewa jeden z psalmów:\n«Uwierzyłem, dlatego przemówiłem...»\nA potem inny... który się nie kończy. Jest piękny... ale trwa bez końca! Myślę, że go odnajdę według początkowych słów i... po długości. To Psalm 119. Śpiewają go w ten sposób: jeden fragment razem, potem kolejno każdy wypowiada jeden werset, a następnie śpiewają wszyscy razem – i tak do końca. Sądzę, że na koniec są spragnieni!\n[por. Mt,26,26-30; Mk 14,22-25; Łk 22,19-20] Jezus siada, nie kładzie się [na łożu biesiadnym]. Pozostaje w pozycji siedzącej, jak my, i mówi:\n«Teraz, kiedy dawny obrzęd został spełniony, sprawuję obrzęd nowy. Przyrzekłem wam cud miłości. Jest czas dokonania go. Dlatego pragnąłem tej Paschy. Odtąd ta Hostia będzie składana w ciągłym obrzędzie miłości. Kochałem was przez całe życie na ziemi, umiłowani przyjaciele. Kochałem was przez całą wieczność, dzieci Moje. I kochać was chcę do końca. Nie ma nic większego od tego. Pamiętajcie o tym. Odchodzę, ale pozostaniemy na zawsze zjednoczeni za pośrednictwem cudu, który teraz spełniam.»\nJezus bierze cały jeszcze chleb. Kładzie go na napełnionym kielichu. Błogosławi, ofiarowuje i chleb, i wino. Potem zaś dzieli chleb, robiąc z niego trzynaście kawałków. Podając po jednym każdemu z apostołów, mówi:\n«Bierzcie i jedzcie. To jest Moje Ciało. Czyńcie to na Moją pamiątkę – Tego, który odchodzi.»\nPodaje kielich i mówi:\n«Bierzcie i pijcie. To jest Moja Krew. To kielich nowego przymierza we Krwi i przez Moją Krew, która zostanie przelana za was na odpuszczenie waszych grzechów i aby dać wam Życie. To czyńcie na Moją pamiątkę.»\nJezus jest smutny. Wszelki uśmiech, jakikolwiek ślad światła, koloru, opuściły Go. Jego twarz już wyraża agonię. Apostołowie patrzą na Niego, zasmuceni. Jezus wstaje, mówiąc:\n«Pozostańcie na miejscach. Zaraz powrócę.»\nBierze trzynasty kawałek chleba, zabiera kielich i wychodzi z wieczernika.\n«Idzie do Swojej Matki» – szepcze Jan.\nA Juda Tadeusz wzdycha:\nPiotr pyta całkiem cicho:\n«Czy sądzisz, że Ona wie?»\n«Ona wie wszystko. Zawsze wszystko wiedziała.»\nWszyscy mówią cicho, jakby przy umarłym.\n«Czy sądzicie jednak, że naprawdę...» – dopytuje się Tomasz, który jeszcze nie potrafi wierzyć.\n«I ty w to wątpisz? To jego godzina» – odpowiada mu Jakub, syn Zebedeusza.\n«Niech Bóg da nam siłę bycia wiernymi» – mówi Zelota.\n«O! Ja...» – zamierza powiedzieć coś Piotr, lecz Jan, który bacznie obserwuje, mówi:\n«Ciii!... Oto On.»\nJezus wchodzi. Ma w dłoniach pusty kielich. Na dnie jest tylko ślad po winie i w świetle lampy wygląda jak kropla krwi. Judasz Iskariota, który ma przed sobą ten kielich, patrzy na niego jak zaczarowany, a potem odwraca wzrok. Jezus obserwuje go i drży, co odczuwa Jan, wsparty nadal na Jego piersi.\n«Ależ powiedz! Ty drżysz...» – woła.\n«Nie, nie drżę od gorączki... Wszystko wam powiedziałem i wszystko wam dałem. Nie mogłem dać wam więcej. Samego Siebie dałem wam.»\nWykonuje Swój słodki gest rękami, które – najpierw złożone – teraz rozdziela i rozkłada, spuszcza głowę, jakby chciał powiedzieć: “Wybaczcie Mi, jeśli nie mogę więcej. Tak to jest.”\n«Wszystko wam powiedziałem i wszystko wam dałem. I powtarzam. Nowy obrzęd dokonał się. Czyńcie to na Moją pamiątkę. Obmyłem wam nogi, aby was pouczyć, że [powinniście] być pokorni i czyści jak wasz Nauczyciel. Zaprawdę powiadam wam: jaki jest Nauczyciel, tacy powinni być i uczniowie. Pamiętajcie o tym, pamiętajcie o tym. Także wtedy, gdy będziecie [postawieni] wysoko, pamiętajcie o tym. Nie jest uczeń nad Nauczyciela. Jak Ja was obmyłem, tak i wy czyńcie między sobą. To znaczy miłujcie się jak bracia, pomagając jeden drugiemu, okazując sobie wzajemnie szacunek, będąc przykładem jeden dla drugiego. I bądźcie czyści, aby być godnymi spożywania Chleba żywego, który zstąpił z Nieba, i aby mieć w sobie dzięki Niemu moc bycia Moimi uczniami w świecie nieprzyjaznym, który was znienawidzi z powodu Mojego Imienia.\n[por. Mt 26,21-25; Mk 14,17-21; Łk 22,21-23; J 13,18. 21-30] Ale jeden z was nie jest czysty. Jeden z was Mnie zdradzi. Z tego powodu Mój duch jest bardzo przygnębiony... Ręka tego, który Mnie zdradza, jest ze Mną na tym stole; i ani Moja miłość, ani Moje Ciało i Moja Krew, ani Moje słowo nie prowadzi go do opamiętania i do żalu. Przebaczyłbym i jemu, idąc na śmierć także za niego.»\n«Idę tam... jak zawsze... tak.»\nJedynie Jezus słyszy to i wzdycha.\nTutaj wszystko się przerywa. Jezus mówi: «Przerywam z litości wobec ciebie. Ukażę ci zakończenie Wieczerzy w innym momencie.»\nNa kilka minut zapada całkowita cisza. Jezus pochyla głowę, głaszcząc bezwiednie jasne włosy Jana. Potem wzdryga się, podnosi głowę, patrzy, uśmiecha się, co dodaje otuchy uczniom. Mówi:\n«Odejdźmy od stołu i usiądźmy wszyscy jeden przy drugim, jak synowie wokół ojca.»\nBiorą łoża służące do siedzenia, znajdujące się za stołem – te Jezusa, Jana, Jakuba, Piotra, Szymona i kuzyna Jakuba – i ustawiają je z drugiej strony.\nJezus zajmuje Swoje miejsce, wciąż pomiędzy Jakubem i Janem. Kiedy widzi Andrzeja, który zamierza usiąść na miejscu pozostawionym przez Iskariotę, krzyczy:\n«Nie, nie tam!»\nTo odruchowy okrzyk, którego nie zdołała powstrzymać Jego najwyższa przezorność. Potem opanowuje się, mówiąc:\n«Nie potrzeba tylu miejsc. Możemy siedzieć tylko na tych. One wystarczą. Chcę, żebyście byli bardzo blisko.»\nJakub, syn Zebedeusza, woła Piotra:\n«Usiądź tutaj, ja usiądę na małym stołku u stóp Jezusa.»\n«Niech Bóg cię błogosławi, Jakubie! Tak bardzo tego pragnąłem!» – mówi Piotr i przysuwa się blisko Jezusa, który jest teraz bardzo blisko Jana i Piotra, z Jakubem u stóp.\n«Widzę, że zaczynają działać wypowiedziane wcześniej słowa. Dobrzy bracia kochają się. Ja też ci powiadam, Jakubie: “Niech Bóg cię błogosławi”. I ten gest nie zostanie zapomniany przez Przedwiecznego i odnajdziesz go tam, w górze.\n[por. J 13,31-35] Ale im większy jest cud, tym większa jest chwała, która wypływa z niego dla jego sprawcy. Sam Bóg mówi: “Oto czego Mój Umiłowany chciał, to ma. Ja się na to zgodziłem, bo On ma wielką łaskę w oczach Moich.” A tu mówi: “Ma łaskę bezgraniczną, tak jak jest nieskończony cud przez Niego dokonany”. Na podobieństwo spływającej na Twórcę cudu chwały ze strony Boga, jest też chwała, która od tego Twórcy kieruje się do Ojca. Każda bowiem chwała nadprzyrodzona, jako pochodząca od Boga, powraca do swego źródła. I chwała Boga, chociaż już nieskończona, coraz bardziej powiększa się i jaśnieje przez chwałę Jego świętych. Mówię więc: jak został uwielbiony Syn Człowieczy przez Boga, tak Bóg został uwielbiony przez Syna Człowieczego. Uwielbiłem Boga w Sobie samym. Z kolei Bóg uwielbi Swojego Syna w Sobie. Już wkrótce Go uwielbi.\nRaduj się, Ty, który powracasz na Swój Tron, o Istoto duchowa Drugiej Osoby! Raduj się, o ciało, które wzniesiesz się po takim wygnaniu w błocie. I już nie Raj Adama, lecz niebiański Raj Ojca jest Ci dawany za siedzibę. Jeśli zostało powiedziane, iż z powodu zdumienia rozkazem Bożym, danym przez usta człowieka, zatrzymało się słońce, to co stanie się z gwiazdami, gdy zobaczą cud Ciała Człowieka, jak wstępuje i zasiada po prawicy Ojca, w Swojej Doskonałości uwielbionej materii? Dzieci Moje, jeszcze tylko trochę pozostaję z wami. Potem będziecie Mnie szukać, jak sieroty szukają zmarłego rodzica. I płacząc będziecie chodzić, mówiąc o Nim. I będziecie na próżno uderzać o niemy grób. A potem będziecie jeszcze kołatać w błękitne bramy Niebios, z duszą waszą szamoczącą się w błagalnym poszukiwaniu miłości, mówiąc: “Gdzie jest nasz Jezus? Pragniemy Go. Bez Niego nie ma już światła na świecie ani radości, ani miłości. O, zwróćcie Go nam albo pozwólcie nam wejść. Chcemy być tam, gdzie On przebywa.” Ale teraz nie możecie iść tam, gdzie Ja idę. Powiedziałem też żydom: “Potem będziecie Mnie szukać, ale tam, gdzie Ja idę, wy iść nie możecie.” Mówię to także wam.\nMyślcie o Matce... Nawet Ona nie będzie mogła iść tam, gdzie Ja idę. A przecież pozostawiłem Ojca, aby przyjść do Niej i stać się Jezusem w Jej łonie bez skazy. A przecież z Nietkniętej przyszedłem, w promiennej ekstazie Mojego Narodzenia. A przecież Jej miłością, która stała się mlekiem, karmiłem się. Stałem się czystością i miłością, bo Maryja karmiła Mnie Swoim dziewictwem, zapłodnionym Miłością Doskonałą, która żyje w Niebie. A przecież dzięki Niej wzrastałem, za cenę Jej zmęczenia i łez... A przecież wymagam od Niej heroizmu, jakiego nigdy nie było, w stosunku do którego bohaterstwo Judyty i Jael to odważne czyny biednych niewiast, sprzeczających się ze swymi rywalkami przy wiejskim źródle. A przecież nikt nie jest Jej równy w miłowaniu Mnie. A jednak zostawiam Ją i idę tam, gdzie Ona przyjdzie dopiero po długim czasie. Dla Niej nie ma polecenia, które wam daję: “Uświęcajcie się rok po roku, miesiąc po miesiącu, dzień po dniu, godzina po godzinie, aby móc przyjść do Mnie, gdy nadejdzie wasza godzina.” W Niej jest wszelka łaska i świętość. Jest stworzeniem, które wszystko miało i które wszystko dało. Niczego nie można Jej dodać ani odebrać. Jest najświętszym świadectwem tego, co Bóg potrafi [uczynić].\n[por. Mt 26,31-35; Mk 14,26-31; Łk 22,33-34; J 13,36-38] «Panie Jezu, ale dokąd idziesz?» – pyta Piotr.\n«Idę tam, dokąd na razie nie możesz za Mną iść. Ale potem pójdziesz.»\n«A dlaczego nie teraz? Szedłem za tobą zawsze, odkąd mi powiedziałeś: “Pójdź za Mną”. Wszystko porzuciłem bez żalu... Teraz odchodzisz bez Twojego biednego Szymona, zostawiając mnie pozbawionego Ciebie, mojego Wszystkiego, którym stałeś się, odkąd pozostawiłem moją odrobinę wcześniejszego dobra. Nie jest to słuszne ani piękne z Twojej strony. Idziesz na śmierć? Dobrze. Więc i ja też idę. Pójdziemy razem na drugi świat. Ale wcześniej będę Cię bronić. Jestem gotów oddać życie za Ciebie.»\n«Oddasz życie za Mnie? Teraz? Teraz nie. Zaprawdę! O, zaprawdę powiadam ci: nim kogut zapieje, ty już trzy razy zaprzesz się Mnie. Teraz to dopiero pierwsza straż. Potem będzie druga... a potem trzecia. Zanim rozbrzmi śpiew koguta, ty trzy razy zaprzesz się twego Pana.»\n«Niemożliwe, Nauczycielu! Wierzę we wszystko, co mówisz, ale nie w to. Jestem pewien za siebie.»\n«Teraz na razie jesteś pewien, lecz to dlatego, że masz Mnie jeszcze. Masz Boga ze sobą. Już niebawem Bóg Wcielony zostanie ujęty i nie będziecie Go już mieć. A szatan, uczyniwszy was ociężałymi – twoja pewność jest jednym z podstępów szatana, balastem dla stania się ociężałym – potem przerazi was. Będzie wam wmawiał: “Bóg nie istnieje. Ja istnieję.” A jednak – chociaż otępiali przez strach – jeszcze będziecie myśleć i zrozumiecie, że gdy szatan jest panem chwili, umiera Dobro i działa Zło, bo duch jest powalony a tryumfuje ludzka natura. Wtedy będziecie jak wojownicy pozbawieni przywódcy, ścigani przez nieprzyjaciela. W przerażeniu pokonanych pochylicie kark przed zwycięzcą i – żeby was nie zabito – wyprzecie się upadłego bohatera.\n[por. J 14,1-14] Ale proszę was, niech się nie trwoży wasze serce. Wierzcie w Boga. I wierzcie też we Mnie. Pomimo wszystkich pozorów wierzcie we Mnie. Niech wierzy w Moje miłosierdzie i w miłosierdzie Ojca ten, kto pozostaje, oraz ten, kto ucieka; ten, kto milczy, oraz ten, kto otworzy usta, aby powiedzieć: “Nie znam Go.” Tak samo wierzcie w Moje przebaczenie. I wierzcie, że jakiekolwiek byłyby w przyszłości wasze czyny – w Dobru i w Mojej Nauce, a więc w Moim Kościele – one dadzą wam takie samo miejsce w Niebie. W domu Ojca Mojego jest wiele mieszkań. Gdyby tak nie było, powiedziałbym wam to. Idę bowiem przed wami, aby przygotować wam miejsce. Czyż nie postępują tak dobrzy ojcowie, kiedy mają przenieść gdzie indziej swe małe dzieci? Idą wcześniej, przygotowują dom, meble, zapasy. A potem wracają wziąć swe najdroższe dzieci. Tak robią z miłości. Aby małym niczego nie brakło i aby nie doznały niewygody w nowym miejscu. Tak samo i Ja postępuję. I z takiego samego motywu. Teraz odchodzę. A kiedy przygotuję każdemu miejsce w Jeruzalem Niebieskim, przyjdę powtórnie, wezmę was ze Sobą, byście byli ze Mną tam, gdzie Ja jestem, gdzie nie będzie ani śmierci, ani żałoby, ani łez, ani krzyku, ani pragnienia, ani bólu, ani ciemności, ani ognia, lecz tylko światłość, pokój, szczęście i śpiew. O, śpiew Niebios Najwyższych, gdy dwunastu wybranych będzie na swoich tronach z dwunastoma patriarchami pokoleń Izraela i w żarze płomienia miłości duchowej zaśpiewają, stojąc nad morzem szczęśliwości, odwieczny kantyk, który zabrzmi w harmonii z odwiecznym ‘Alleluja’ anielskiego zastępu... Chcę, abyście i wy byli tam, gdzie Ja będę. A wy wiecie, dokąd idę i znacie drogę.»\n«Ależ Panie! My nic nie wiemy. Nie mówisz nam, dokąd odchodzisz. Jakże możemy znać drogę, którą należy iść, aby dojść do Ciebie i skrócić oczekiwanie?» – pyta Tomasz.\n«Ja jestem Drogą, Prawdą i Życiem. Słyszeliście, jak to mówiłem i wyjaśniałem wiele razy, a zaprawdę niektórzy – nie wiedzący nawet, że istnieje Bóg – poczynili postępy na Mojej drodze i są już dalej niż wy. O, gdzie jesteś, zagubiona owieczko Boża, którą zaprowadziłem z powrotem do owczarni? A gdzie ty jesteś, wskrzeszona duszo?»\n«Kto? O kim mówisz? O Marii Łazarza? Jest tam, z Twoją Matką. Chcesz [żeby przyszła]? Lub Joanna? Z pewnością jest w swoim pałacu. Ale jeśli chcesz, pójdziemy ją zawezwać do Ciebie...»\n«Nie. Nie one... Myślę o tej, która zostanie ujawniona dopiero w Niebie... i o Fotynaj... One Mnie odnalazły. I nie porzuciły już Mojej drogi. Jednej ukazałem Ojca jako prawdziwego Boga, a Ducha – jako lewitę w indywidualnej adoracji. Drugiej – która nawet nie wiedziała, że ma duszę – powiedziałem: “Moje imię to Zbawiciel. Zbawiam tego, kto ma dobrą wolę, żeby się zbawić. Jestem Tym, który szuka zgubionych, który daje Życie, Prawdę i Czystość. Kto Mnie szuka, znajduje Mnie.” I obie znalazły Boga... Błogosławię was, słabe Ewy, które stałyście się mocniejsze od Judyty... Idę, tam gdzie wy jesteście, idę... Wy Mnie pocieszycie... Bądźcie błogosławione!...»\n«Pokaż nam Ojca, Panie, a będziemy do nich podobni» – mówi Filip.\n«Od tak dawna jestem z wami, a ty, Filipie, jeszcze Mnie nie poznałeś? Kto Mnie widzi, widzi Mojego Ojca. Jakże więc możesz mówić: “Pokaż nam Ojca”? Nie udaje ci się uwierzyć, że Ja jestem w Ojcu, a Ojciec jest we Mnie? Słów, które mówię do was, nie wypowiadam od Siebie. Ale Ojciec, który przebywa we Mnie, dokonuje wszystkich Moich czynów. Czy nie wierzycie, że Ja jestem w Ojcu, a On jest we Mnie? Cóż mam powiedzieć, aby skłonić was do wiary? Jeśli nie wierzycie w słowa, wierzcie przynajmniej w czyny. Powiadam wam, a mówię to wam zgodnie z prawdą: Kto wierzy we Mnie, dokona czynów, jakie Ja wykonuję, i jeszcze większych dokona, bo Ja idę do Ojca. I wszystko, o co poprosicie Ojca w Moje imię, spełnię, aby Ojciec był uwielbiony w Swoim Synu. I spełnię, kiedy poprosicie Mnie w Moje Imię. Imię Moje – w tym, czym rzeczywiście jest – znam Ja sam, [zna je] Ojciec, który Mnie zrodził, i Duch, który pochodzi od Naszej miłości. I przez to Imię wszystko jest możliwe.\n[por. J 14,15-20] Kto myśli o Moim Imieniu z miłością, ten Mnie kocha i otrzymuje. Ale nie wystarczy Mnie [tylko tak] kochać, trzeba zachowywać Moje przykazania, aby mieć miłość prawdziwą. To czyny świadczą o uczuciach.\nI z powodu tej miłości będę prosił Ojca i On da wam innego Pocieszyciela, aby pozostał z wami na zawsze: Kogoś, nad kim Szatan i Świat nie mogą się znęcać, Ducha Prawdy, którego świat nie potrafi przyjąć i nie potrafi zranić, gdyż Go nie widzi i nie zna. Będzie z Niego drwić, ale On jest tak niedosięgły, że urąganie nie będzie umiało Go zranić; a nadzwyczaj miłosierny, ponad wszelką miarę, pozostanie zawsze z tym, który Go kocha, choćby był ubogi i słaby. Wy Go poznacie, bo już przebywa z wami, a wkrótce będzie w was. Nie pozostawię was sierotami. Już wam to powiedziałem: “Powrócę do was”. A przyjdę do was, nim nastanie godzina przybycia i wzięcia was do Mojego Królestwa. Przyjdę do was. Wkrótce świat już Mnie nie ujrzy. Ale wy Mnie widzicie i zobaczycie Mnie. Bo Ja żyję i wy żyjecie. Bo Ja będę żył i wy także będziecie żyli. W tym dniu poznacie, że Ja jestem w Ojcu Moim, a wy we Mnie i Ja – w was.\n[por J 14,21-24] Ten bowiem – kto przyjmuje Moje przykazania i je zachowuje – kocha Mnie. A tego, który Mnie kocha, umiłuje Ojciec Mój i posiądzie on Boga, gdyż Bóg jest miłością i kto kocha, ten ma w sobie Boga. I Ja go umiłuję, bo w nim zobaczę Boga, i ukażę się mu, dając mu poznać Mnie w tajemnicach Mojej miłości, Mojej mądrości, Mojego Wcielonego Bóstwa. To będą Moje powroty do synów ludzkich, których kocham, chociaż są słabi i także wrodzy. Ale ci będą tylko słabi. I Ja ich umocnię. Powiem im: “Powstań!” Powiem: “Wyjdź na zewnątrz!”. Powiem: “Pójdź za Mną!” Powiem: “Słuchaj!” Powiem: “Pisz!”... i wy należycie do nich.»\n«Dlaczego, Panie, objawiasz się nam, a nie światu?» – pyta Juda Tadeusz.\n«Bo wy Mnie kochacie i zachowujecie Moje słowa. Kto tak będzie czynił, tego umiłuje Ojciec i przyjdziemy do niego, i uczynimy mieszkanie przy nim i w nim. Kto zaś Mnie nie kocha, ten nie zachowuje Moich słów i postępuje według ciała i świata. Teraz wiecie, że to, co wam powiedziałem, nie jest słowem Jezusa Nazarejskiego, lecz słowem Ojca, gdyż Ja jestem Słowem Ojca, który Mnie posłał.\n[por. J 14,25-31] Powiedziałem wam to, mówiąc w ten sposób, rozmawiając z wami, bo pragnę Sam was przygotować na pełne posiadanie Prawdy i Mądrości. Ale jeszcze nie potraficie pojąć ani zapamiętać. Gdy jednak przyjdzie do was Pocieszyciel, Duch Święty, którego Ojciec pośle w Moim Imieniu, wtedy będziecie mogli pojąć i On wszystkiego was nauczy, i przypomni wam to, co wam powiedziałem.\nPokój Mój wam zostawiam. Daję wam Mój pokój. Daję wam go nie tak, jak daje go świat. Ani nawet tak, jak dotąd wam go dawałem: jako błogosławione pozdrowienie Błogosławionego dla błogosławionych. Głębszy jest Pokój, który teraz wam daję. W tym pożegnaniu przekazuję wam Siebie samego, Mojego Ducha pokoju, jak wam przekazałem Moje Ciało i Moją Krew, aby pozostała w was siła do bliskiej walki. Szatan i świat rozpętują wojnę przeciw waszemu Jezusowi. To ich godzina. Miejcie w sobie Pokój, Mojego Ducha, który jest duchem pokoju, gdyż Ja jestem Królem pokoju. Miejcie ten pokój, aby nie być zbytnio osamotnionymi. Kto cierpi mając w sobie pokój Boży, ten cierpi, ale nie bluźni i nie rozpacza.\nNie płaczcie. Słyszeliście przecież, jak powiedziałem: “Idę do Ojca, a potem powrócę”. Gdybyście miłowali Mnie ponad ciało, radowalibyście się, że idę do Ojca, po takim wygnaniu... Idę do Tego, który jest większy ode Mnie i kocha Mnie. Powiedziałem wam to teraz, zanim się to spełni, tak jak wam powiedziałem o wszystkich cierpieniach Odkupiciela przed pójściem na nie, abyście – gdy wszystko się wypełni – wierzyli coraz bardziej we Mnie. Nie smućcie się tak! Nie bójcie się. Wasze serce potrzebuje równowagi... Niewiele mam czasu, aby mówić do was... a jeszcze tyle mam do powiedzenia! Gdy doszedłem do końca tej Mojej ewangelizacji wydaje Mi się, że jeszcze nic nie powiedziałem i że tyle jeszcze, tyle, tak dużo jest do zrobienia. Wasz stan powiększa we Mnie to odczucie. I cóż powiem, że nie wywiązałem się z Mojego obowiązku albo że wy jesteście tak opornego serca, iż to nic nie znaczyło? Będę wątpił? Nie. Zdaję się na Boga i Jemu was powierzam, Moi umiłowani. On dopełni dzieła Swojego Słowa. Nie jestem jak jakiś ojciec, który umiera i ma tylko światło ludzkie. Ufam Bogu. I nawet, odczuwając w Sobie napór wszystkich rad, których – jak widzę – potrzebujecie, i odczuwając upływający czas, idę spokojnie ku Memu losowi. Wiem, że na ziarna, które zostały w was wrzucone, wkrótce zstąpi rosa. Spowoduje ona, że wszystkie wykiełkują. A potem przyjdzie słońce Pocieszyciela i staną się one potężnym drzewem.\nNadchodzi książę tego świata, z którym nie mam nic wspólnego i który – gdyby to nie miało celu odkupieńczego – nie miałby nade Mną [żadnej władzy]. Ale to się dzieje, aby świat poznał, że Ja kocham Ojca. A kocham Go aż do posłuszeństwa śmierci i dlatego czynię to, co Mi polecił. To godzina odejścia. Powstańcie.\n[por. J 15,1-11] I posłuchajcie ostatnich słów. Ja jestem prawdziwym winnym krzewem. Ojciec jest Tym, który go pielęgnuje. Każdą latorośl, która nie przynosi owocu, odcina, a tę, która przynosi owoc, przycina, aby przynosiła go jeszcze więcej. Moje słowo już was oczyściło. Pozostańcie we Mnie, a Ja – w was, abyście nadal tacy byli. Latorośl oderwana od winnego krzewu nie może już przynieść owocu. Tak też i wy, jeśli we Mnie nie będziecie trwać. Ja jestem Winnym Krzewem, a wy – latoroślami. Ten, kto pozostaje zjednoczony ze Mną, przynosi obfite owoce. Ale jeśli ktoś się odrywa, staje się gałęzią suchą. I wrzuca się go do ognia, i tam płonie. Bez zjednoczenia ze Mną nic uczynić nie możecie. Trwajcie zatem we Mnie, a Moje słowa niech pozostają w was. Potem proście, o co chcecie, a zostanie to dla was uczynione. Mój Ojciec tym bardziej będzie uwielbiony, im więcej owocu przyniesiecie i będziecie Moimi uczniami.\nJak Ojciec Mnie umiłował, tak i Ja was. Pozostańcie w Mojej miłości, która zbawia. Kochając Mnie, będziecie posłuszni, a posłuszeństwo powiększa miłość wzajemną. Nie mówcie, że się powtarzam. Znam waszą słabość. I chcę, abyście się zbawili. Mówię wam to, aby radość, którą chcę wam dać, była w was i aby była pełna. Miłujcie się, miłujcie się!\n[por. J 15, 12-17] To jest Moje przykazanie nowe. Miłujcie się wzajemnie bardziej, niż każdy kocha samego siebie. Nie ma większej miłości od miłości tego, który oddaje swe życie za przyjaciół. Wy jesteście Moimi przyjaciółmi, a Ja daję życie za was. Czyńcie to, czego was uczę i co nakazuję. Nie nazywam was już sługami. Sługa bowiem nie wie, co czyni jego pan. Wy zaś wiecie, co Ja robię. Wiecie o Mnie wszystko. Objawiłem wam nie tylko Siebie samego, ale także Ojca i Ducha, i wszystko, co usłyszałem od Boga. To nie wy siebie wybraliście, ale Ja was wybrałem i przeznaczyłem, abyście szli między ludy i przynosili owoc w was i w sercach ewangelizowanych ludzi; i aby wasz owoc pozostał; i aby Ojciec dał wam wszystko, o co Go poprosicie w Moje imię.\nNie mówcie: “A więc, jeśli Ty nas wybrałeś, to dlaczego wybrałeś i zdrajcę? Jeśli wszystko wiesz, dlaczego to uczyniłeś?” Nie pytajcie też, kim on jest. To nie jest człowiek. To szatan. Powiedziałem to wiernemu przyjacielowi i pozwoliłem [Sobie] to powiedzieć synowi umiłowanemu. To szatan. Gdyby szatan – ten który odwiecznie małpuje Boga – nie wcielił się w śmiertelne ciało, ten opętany nie mógłby umknąć przed Moją potęgą Jezusa. Powiedziałem: ‘opętany’. Nie. To o wiele więcej: to ktoś unicestwiony w szatanie.»\n«Powiedz mi, Panie, powiedz mi! – Piotr osunął się na kolana i potrząsa Jezusem gwałtownie, jakby opanował go szał – Czy to ja? To ja? Badam siebie. Wydaje mi się, że nie. Ale Ty... Ty powiedziałeś, że się Ciebie zaprę... I drżę... O! Co za potworność gdybym to był ja!...»\n«Dlaczego odebrałeś mi imię “Piotra”? Stałem się na nowo Szymonem? Widzisz? Powiedziałeś to!... To ja! Ale jak ja mogłem? Powiedzcie... Wy powiedzcie... Kiedy mogłem stać się zdrajcą?... Szymonie?... Janie... No, mówcie!...»\n«Nie, nie! O! Mój Panie! Ale ja... ale ja... Ja jestem być może chory, oszalały, ja? O! O!»\nPiotr rzucił się na ziemię do stóp Jezusa i płacze.\n«Daję wam przykazanie, abyście się miłowali i przebaczali. Zrozumieliście?\n[por. J 15,18-26] Jeśli na świecie jest nienawiść, w was niech będzie tylko miłość. Do wszystkich. Iluż zdrajców znajdziecie na waszej drodze! Ale nie powinniście ich nienawidzić ani odpłacać za ich zło złem. Inaczej Ojciec będzie miał was w nienawiści. Przed wami Ja byłem znienawidzony i zdradzony. A przecież widzicie to: nie ma we Mnie nienawiści. Świat nie potrafi kochać tego, co nie jest takie, jak on. Dlatego was nie będzie kochał. Gdybyście do niego należeli, miłowałby was, ale nie jesteście ze świata, gdyż zabrałem was spośród świata. Dlatego też jesteście znienawidzeni.\nPowiedziałem wam: sługa nie jest większy od Pana. Jeśli Mnie prześladowali, będą i was prześladować. Jeśli Mnie słuchali, będą słuchać i was. A wszystko będą czynić ze względu na Moje Imię, bo nie znają, bo nie chcą znać Tego, który Mnie posłał. Gdybym nie przyszedł i nie mówił, nie byliby winni. Teraz jednak ich grzech nie ma usprawiedliwienia. Widzieli Moje czyny, słyszeli Moje słowa, a jednak Mnie znienawidzili, a wraz ze Mną – Ojca. Ja bowiem i Ojciec jesteśmy jedną jedyną Jednością Miłości. Napisano jednak: “Znienawidzili Mnie bez powodu”.\nGdy jednak przyjdzie Pocieszyciel, Duch Prawdy, który od Ojca pochodzi, da On o Mnie świadectwo; a wy też będziecie świadczyć o Mnie, gdyż byliście ze Mną od początku.\n[por. J 16,1-4] To wam mówię, abyście – gdy nadejdzie godzina – nie byli osłabieni i zgorszeni. Nadejdzie niebawem czas, kiedy was wypędzą z synagog, a kto was zabije, pomyśli, że oddaje przez to cześć Bogu. Nie poznali bowiem ani Ojca, ani Mnie. W tym jest ich wytłumaczenie. Nie mówiłem wam o tym tak obszernie wcześniej, gdyż byliście jak nowo narodzone dzieci. Teraz jednak matka was pozostawia.\n[por. J 16,5-15] Odchodzę. Powinniście się przyzwyczaić do innego pokarmu. Chcę, abyście go znali. Nikt Mnie nie pyta: “Dokąd idziesz?”. Smutek czyni was niemymi. Dobrze jest jednak także dla was, żebym odszedł. Inaczej nie przyszedłby Pocieszyciel. Ja wam Go poślę. A kiedy przyjdzie poprzez mądrość i słowo, czyny i bohaterstwo, które wleje w was, przekona świat o jego grzechu bogobójstwa i o sprawiedliwości Mojej świętości. I świat będzie wyraźnie podzielony na odrzuconych, nieprzyjaciół Boga, i na wierzących. Ci będą bardziej lub mniej święci, w zależności od swojej woli. Ale sąd nad księciem świata i nad Jego sługami dokona się. Więcej nie mogę wam powiedzieć, bo jeszcze nie potraficie zrozumieć. Ale On, Boski Pocieszyciel, da wam całą Prawdę, gdyż nie będzie mówił od samego Siebie, ale powie to wszystko, co usłyszy w Boskim Rozumie i przepowie wam przyszłość. Weźmie to, co pochodzi ode Mnie, to znaczy to, co też jest od Ojca, i wam to powie.\n[por. J 16,16-33] Jeszcze krótko będziemy się widzieć. Potem już Mnie nie ujrzycie. I następnie znowu trochę – i potem Mnie zobaczycie.\nSzeptacie między sobą i w waszych sercach. Posłuchajcie przypowieści. To ostatnia [przypowieść] waszego Nauczyciela.\nGdy jakaś niewiasta poczęła i zbliża się chwila rodzenia, jest wielkie udręczenie, bo cierpi i jęczy. Ale kiedy małe dziecko przyszło na świat, tuli je do serca, każde cierpienie ustaje i smutek zamienia się w radość, bo człowiek przyszedł na świat.\nTak i wy. Będziecie płakać, a świat będzie się z was śmiać. Ale potem wasz smutek zamieni się w radość – w radość, której świat nigdy nie pozna. Teraz jesteście smutni. Ale kiedy zobaczycie Mnie ponownie, wasze serca staną się pełne radości, której nikt już nie będzie miał mocy wam wydrzeć. [Będzie to] radość tak pełna, że przysłoni w was każdą potrzebę proszenia i dla umysłu, i dla serca, i dla ciała. Sycić będziecie się tylko ponownym oglądaniem Mnie, zapominając wszystko inne. Ale właśnie od tego czasu będziecie mogli o wszystko prosić w Moje imię, a Ojciec da wam, abyście mieli coraz więcej radości. Proście, proście, a otrzymacie.\nNadchodzi godzina, kiedy będę mógł mówić wam otwarcie o Ojcu, gdyż pozostaniecie wierni w próbie i wszystko zostanie pokonane. Doskonała [będzie] potem wasza miłość, gdyż zostanie wam dana moc w doświadczeniu. A czego wam braknie, Ja wam to dodam, biorąc z Mojego ogromnego skarbca i mówiąc: “Ojcze, widzisz to. Oni Mnie umiłowali, wierząc, że przyszedłem od Ciebie.” Zstąpiłem na świat, a teraz go opuszczam i idę do Ojca, i będę się modlił za was.»\n«O, teraz wyrażasz się jasno. Teraz wiemy, co chcesz powiedzieć i że wiesz wszystko, i odpowiadasz, choć nikt Cię nie pyta. Naprawdę przychodzisz od Boga!»\n«Teraz wierzycie? W ostatniej godzinie? To już trzy lata mówię do was! Ale już działa w was Chleb, który jest Bogiem, i Wino – które jest Krwią nie pochodzącą od człowieka – i daje wam pierwsze drgnienie przebóstwienia. Staniecie się bogami, jeśli wytrwacie w Mojej miłości i w posiadaniu Mnie. Nie tak, jak to powiedział szatan do Adama i Ewy, ale jak Ja wam to mówię. To jest prawdziwy owoc z drzewa Dobra i Życia. Kto się nim żywi, w tym Zło jest pokonane i martwa jest Śmierć. Kto będzie go spożywał, będzie żył na wieki i stanie się ‘bogiem’ w Królestwie Bożym. Staniecie się ‘bogami’, jeśli będziecie trwać we Mnie. A jednak... chociaż macie w sobie ten Chleb i tę Krew, odejdziecie i pozostawicie Mnie samego. Nadchodzi bowiem godzina, kiedy zostaniecie rozproszeni... Ale Ja nie jestem sam. Mam Ojca przy Sobie. Ojcze, Ojcze! Nie opuszczaj Mnie! Wszystko wam powiedziałem... aby dać wam pokój. Mój pokój. Doznacie jeszcze ucisku, ale wierzcie. Ja zwyciężyłem świat.»\n[por. J 17,1-5] Jezus wstaje, rozwiera ramiona, jak na krzyżu, i z rozpromienioną twarzą wypowiada wzniosłą modlitwę do Ojca. Jan zapisał ją w całości:\nJa Ciebie otoczyłem chwałą na ziemi przez to, że wypełniłem dzieło, które Mi dałeś do wykonania. A teraz Ty, Ojcze, otocz Mnie u siebie tą chwałą, którą miałem u Ciebie, zanim świat powstał.\n[por. J 17,6-19] Objawiłem Imię Twoje ludziom, których Mi dałeś ze świata. Twoimi byli i Ty Mi ich dałeś, a oni zachowali słowo Twoje. Teraz poznali, że wszystko, cokolwiek Mi dałeś, pochodzi od Ciebie. Słowa bowiem, które Mi powierzyłeś, im przekazałem, a oni je przyjęli i prawdziwie poznali, że od Ciebie wyszedłem, oraz uwierzyli, żeś Ty Mnie posłał. Ja za nimi proszę, nie proszę za światem, ale za tymi, których Mi dałeś, bo są Twoimi.\nWszystko bowiem, co Moje, jest Twoje, a Twoje jest Moje, i w nich zostałem otoczony chwałą. Już nie jestem na świecie, ale oni są jeszcze na świecie, a Ja idę do Ciebie. Ojcze Święty, zachowaj ich w Twoim imieniu, które Mi dałeś, aby tak jak My stanowili jedno. Dopóki z nimi byłem, zachowywałem ich w Twoim Imieniu, które Mi dałeś, i ustrzegłem ich, a nikt z nich nie zginął z wyjątkiem syna zatracenia, aby się spełniło Pismo.\nAle teraz idę do Ciebie i tak mówię, będąc jeszcze na świecie, aby Moją radość mieli w sobie w całej pełni. Ja im przekazałem Twoje słowo, a świat ich znienawidził za to, że nie są ze świata, jak i Ja nie jestem ze świata. Nie proszę, żebyś ich zabrał ze świata, ale abyś ich ustrzegł od złego.\nOni nie są ze świata, jak i Ja nie jestem ze świata. Uświęć ich w prawdzie. Słowo Twoje jest prawdą. Jak Ty Mnie posłałeś na świat, tak i Ja ich na świat posłałem. A za nich Ja poświęcam w ofierze samego siebie, aby i oni byli uświęceni w prawdzie.\n[por. J 17,20-26] Nie tylko za nimi proszę, ale i za tymi, którzy dzięki ich słowu będą wierzyć we Mnie; aby wszyscy stanowili jedno, jak Ty, Ojcze, we Mnie, a Ja w Tobie, aby i oni stanowili w Nas jedno, aby świat uwierzył, żeś Ty Mnie posłał.\nOjcze sprawiedliwy! Świat Ciebie nie poznał, lecz Ja Ciebie poznałem i oni poznali, żeś Ty Mnie posłał. Objawiłem im Twoje imię i nadal będę objawiał, aby miłość, którą Ty Mnie umiłowałeś, w nich była i Ja w nich.»\nApostołowie płaczą, mniej lub bardziej skrycie, głośno... Na koniec śpiewają hymn.\nJezus błogosławi ich, potem nakazuje:\n«Włóżmy teraz płaszcze i wyjdźmy. Andrzeju, powiedz panu domu, aby spełnił Moją wolę i tak tutaj wszystko pozostawił. Jutro... sprawi wam radość ujrzenie tego miejsca.»\nJezus patrzy na wieczernik. Wydaje się błogosławić mury, sprzęty, wszystko. Potem bierze płaszcz i wychodzi, a za Nim – uczniowie. Blisko Niego znajduje się Jan, na którym się wspiera.\n«Nie pożegnasz się z Matką?» – pyta Go syn Zebedeusza.\n«Nie. Wszystko już uczyniłem. Nie czyńcie hałasu.»\nSzymon, który odpalił od lampy pochodnię, oświetla korytarz prowadzący do drzwi. Piotr otwiera je ostrożnie i wszyscy wychodzą na drogę. Potem, manewrując urządzeniem, zamykają od zewnątrz i udają się w drogę.


Co wojskowi specjaliści radzą ratownikom medycznym i lekarzom? - strona 3 - Usługi medyczne\nKędzierzyn-Koźle: szpital przyjął mniej pacjentów, ale otrzymał więcej...\nCo wojskowi specjaliści radzą ratownikom medycznym i lekarzom?\nAutor: Ryszard Rotaub/Rynek Zdrowia 17 marca 2017 05:47\n- Obrażenia tułowia mają z reguły pierwszeństwo, choć nie zawsze, przed obrażeniami kończyn, a to dlatego, że przy obrażeniach kończyn można stosunkowo łatwo opanować krwawienie za pomocą stazy taktycznej do tamowania krwotoku - kontynuował.\nNa marginesie dodajmy, że w zgodniej ocenie wojskowych specjalistów, należałoby odwrócić schemat ratownictwa i koncentrować się przede wszystkim na tamowaniu krwotoków, a potem na udrożnieniu dróg oddechowych. Dlatego zalecają oni wyposażenie ratowników w taktyczne opaski zaciskowe, tzw. stazy taktyczne.\nInną obserwacją wojskowych, wartą wykorzystania w systemie zabezpieczenia medycznego kraju, jest postulat radykalnego skrócenia czasu założenia pierwszej protezy. - W Polsce założenie protezy po amputacji nogi jest znacznie oddalone w czasie. Tymczasem Amerykanie pierwszą protezę zakładają już po 2 tygodniach. Chodzi o to, żeby nie wyzwoliła się myśl, że jest się kaleką. Trzeba dać szansę, by człowiek nie wpadł w depresję. To jest szalenie ważne - przekonywał Brzozowski.\nSzkolenia jak w realu\nPrzemyślenia na temat tego, co należy zmienić w medycynie pola walki przybrały realną postać w 2008 r., kiedy w WIM zaprojektowano platformę szkoleniowo-praktyczną. Projekt obejmował kształcenie teoretyczne, ośrodek symulacji medycznej jako obszar wstępnego szkolenia praktycznego oraz szkolenie praktyczne na bazie centrum urazowego.\nCo ma wspólnego wspomniane centrum urazowe z polem walki? - wyjaśnił szef Instytutu.\n- Poza obrażeniami postrzałowymi najczęstsze są obrażenia wielonarządowe, a więc ten sam typ obrażeń, z którym mamy do czynienia w centrum urazowym, do którego trafiają np. ofiary wypadków komunikacyjnych - powiedział Grzegorz Gielerak i dodał, że w kwietniu 2011 r. formalnie rozpoczęło działalność centrum urazowe WIM, a jego ramieniem był polski szpital w bazie operacyjnej w Ghazni.\nOmawiając działalność szkoleniową Instytutu prof. Gielerak wspomniał o szkoleniu w zakresie zakładania opasek uciskowych przez personel jednostek antyterrorystycznych. - Okazało się, że spośród najlepiej wyszkolonych funkcjonariuszy i żołnierzy, aż 30 proc. robi to źle, czyli 30 proc. nie jest w stanie udzielić sobie pomocy w ratowaniu życia.\n14:38 Kędzierzyn-Koźle: szpital przyjął mniej pacjentów, ale otrzymał więcej pieniędzy


Gabi & the new directions: 3 miesiące odkąd wyjechałam z Lublina\nLublin jest kompletnie niedocenianym miastem. Niezbyt dużym, ale wciąż będącym stolicą regionu. Na pytanie "Gdzie to właściwie leży?" zazwyczaj odpowiadam "gdzieś pośrodku pomiędzy Warszawą a Ukrainą" ;). Naprawdę byłam zaskoczona faktem, że wielu moich znajomych nigdy nie było w moim rodzinnym mieście. A wszyscy ci, którzy je odwiedzili, mówili to samo: "miasto jest ładne i ma niesamowity klimat" :).\nLublin jest piękny i ciekawy z turystycznego punktu widzenia, jakkolwiek daleko mu do ideału, jeśli chodzi o życie i pracę tam. Lubię polecać moje miasto wszystkim obcokrajowcom przyjeżdżającym do Polski, zwłaszcza, że zazwyczaj nie mają go w swoich planach. I nigdy nie słyszałam, by ktoś był rozczarowany ;).\nLublin to stare miasto z naprawdę wspaniałą historią. "Najstarszy dokument wspominający o Lublinie pochodzi z 1198r., więc nazwa musiała funkcjonować w ogólnym użyciu już jakiś czas wcześniej" [*]. Dlatego też w mieście znajduje się wiele starszych i nowszych zabytków, między innymi warto wspomnieć o zamku lubelskim, starym mieście z Bramą Grodzką i Bramą Krakowską, trybunale czy obozie koncentracyjnym Majdanek. Przed II wojną światową miasto zamieszkiwała duża społeczność żydowska i wśród wielu różnych ścieżek turystycznych po Lublinie można wybrać szlak żydowski.\nAle nawet jeśli nie ma się ochoty na intensywne zwiedzanie, zawsze warto po prostu pospacerować po małych uliczkach starego miasta. Nie jest ono wystarczająco duże, by tam pobłądzić, ale na pewno można trafić do magicznych zaułków :).\nFundamenty kościoła farnego w centrum starego miasta. Kościół zbudowano w XIII wieku, a rozebrany został w 1846 roku. Kilka lat temu miasto zdecydowało się na wyeksponowanie fundamentów, które obecnie są miejscem spotkań i różnych wydarzeń kulturalnych.\nMiasto jest również naprawdę tanie w porównaniu do innych większych polskich miast. Kiedy studiowałam w Warszawie, tęskniłam za cenami piw na lubelskiej starówce. Mieszkając w Sztokholmie, tęsknię nawet za warszawskimi cenami ;).\nArchikatedra św. Jana Chrzciciela i św. Jana Ewangelisty jest największym kościołem w Lublinie. Zbudowano ją na przełomie XVI i XVII wieku i po raz pierwszy ją zwiedzałam (nie licząc czasów, gdy byłam dzieckiem i z których nic nie pamiętam) około 2 lat temu, oprowadzając koleżankę po mieście. Tak jakoś wyszło, że naprawdę nie znałam swojego miasta rodzinnego z turystycznego punktu widzenia, dopóki nie zaczęłam po nim oprowadzać ludzi.\nTęsknię za wieloma osobami w Lublinie. I tak bardzo tęsknię za pogodą jak na powyższych zdjęciach! Cóż, sama sobie wybrałam tę Szwecję :P.\nyogainstockholm 8 listopada 2014 17:51\nChyba każdy z nas kocha swoje rodzinne miasto :)\nJa tak samo mam z moim dziesięciotysięcznym na podlasiu :))\ni wspaniale zmieniłaś szatę graficzną bloga!\nGabi 9 listopada 2014 01:08\nCieszę się, że się podoba :) Dla mnie samej jest dużo czytelniej, więc mam nadzieję, że inni odbiorą to podobnie :)


Modelarstwo z pasją • Zobacz wątek - P.11c - nr 8.70 - ppor. Hieronim Dudwał\nStrona główna forum ‹ Archiwum konkursów ‹ Konkurs Wing Master 2009 ‹ Relacje z budowy\nP.11c - nr 8.70 - ppor. Hieronim Dudwał\nTutaj uczestnicy konkursu prezentują relacje z budowy swoich modeli.\nRe: P.11c - nr 8.70 - ppor. Hieronim Dudwał\nprzez wojtek_fajga » niedziela, 30 sierpnia 2009, 14:21\nNiestety przy blaszkach poszycia kadłuba nie sprawdza się metoda dopasowywania przy pomocy prototypów z papieru. Papier nasączony klejem zachowuje się inaczej niż miedziana blaszka. W inny sposób płynie podczas kształtowania\nNiestety zdecydowanie wydłuży to prace nad modelem Teraz prototypy również trawię. Przy trzeciej iteracji zazwyczaj jest już dobrze - pasuje.\nNacinając poprzednio linie podziału poszycia pracowałem chyba w jakiejś pomroczności jasnej i chyba błędnie przeprowadziłem pomiary. Musiałem na nowo naciąć linie na całej tylnej części kadłuba.\nZ pomocą przyszła mi znowu masa MS, której tym razem użyłem w roli szpachlówki.\nMasę wciskałem w stare linie "kulając" po niej wykałaczką.\nWróciłem jeszcze na chwilę na ogon modelu, aby dopasować szerokość końcówki kadłuba do steru kierunku ...\n...i ustalić położenie obu stateczników względem kadłuba. Kąt zaklinowania statecznika poziomego można regulować, podobnie jak w prawdziwym samolocie.\nprzez wojtek_fajga » niedziela, 6 września 2009, 13:52\nPo uwagach Arka (potez) zdecydowałem się wytrawić jeszcze raz trochę mniejsze ucha zapinek (ten na górze jest nowy). Jest teraz "bardziej w skali" w stosunku do okucia niż poprzedni. Muszę jednak przyznać, że oglądając gołym okiem nie widzę już między nimi różnicy. Widać ja dopiero na powiększeniach.\nZaślepki do ostatniego rzędu otworów wentylacyjnych w okapotowaniu silnika wygniotłem przy pomocy fototrawionego szablonu i zaokrąglonej wylałaczki...\n...i przykleiłem przy pomocy kleju CA do odpowiedniego elementu.\nMontaż całości okapotowania zajął dosyć dużo czasu ze względu na konieczność dopasowania poszczególnych blaszek do siebie na wzajem.\nprzez wojtek_fajga » środa, 9 września 2009, 21:16\nDzisiaj tylko trzy obrazki...\nprzez wojtek_fajga » sobota, 19 września 2009, 08:38\nO kilka blaszek później...\nprzez wojtek_fajga » sobota, 26 września 2009, 17:25\nKorzystając z techniki, którą pokazał w swoim wątku Irek, wykonałem centralną część płata.\nTrochę problemów sprawiło mi wykonanie owiewki za kabiną pilota. W końcu wykonałem ją jako jeden element...\n..., który po zamocowaniu przełamałem na pół przy rozdzielaniu połówek kadłuba. Dzięki temu pasują do siebie idealnie.\nprzez wojtek_fajga » czwartek, 1 października 2009, 23:42\nCoraz częściej ostatnio mam jakieś takie niejasne wrażenie, że nie zdążę z tym modelem w terminie\nPrzez kilka ostatnich dni naklejałem na model blaszki, które maja symulować różne panele dostępowe, wzierniki, klapki inspekcyjne, zaślepki, okucia, wzmocnienia i jak tam to wszystko jeszcze się nazywa...\nRobię to w ten sposób: mocuję tymczasowo element przy pomocy kawałka taśmy samoprzylepnej i w kilku miejscach wpuszczam niewielką ilość kleju CA. Do nanoszenia kleju używam odizolowanego przewodu. W oczku z zakręconego drucika bardzo dobrze utrzymuje się niewielka ilość kleju.\nNastępnie zalewam uczciwie klejem całą linie klejenia.\nPo chwili nadmiar kleju zmywam przy pomocy debondera i patyczka do uszu.\nprzez wojtek_fajga » poniedziałek, 5 października 2009, 19:43\nDorobiłem imitacje zawiasów taśmowych paneli dostępowych. Wykorzystałem do tego drut mosiężny o grubości 0,2mm, który "poradełkowałem" boczną powierzchnia ręcznej wiertarki.\nJutro 6 października - zakończenie konkursu. To jest ostatnia aktualizacja w konkursie.\nNiestety nie udało mi się modelu skończyć\nDziękuję wszystkim oglądającym i komentującym. Dziękuję wszystkim współuczestnikom konkursu.\nW tym konkursie pobiłem taki swój mały rekord - ostatnie zdjęcie jest pięćsetnym zdjęciem z budowy modelu w tym wątku\nMimo wszystko zapraszam do oglądania wewnętrznej ćwierćgalerii z tego co udało mi się zrobić:\nPowrót do Relacje z budowy


Karolina Ferenstein-Kraśko przyznała, że schudła aż 7 kg! | Viva.pl\nKarolina Ferenstein-Kraśko przyznała, że schudła aż 7 kg!\nJak jej się to udało?\nMarta Cieplak • 9 marca 2021 17:30\nKarolina Ferenstein-Kraśko zawsze była szczupła i bardzo wysportowana. W pewnym momencie swojej kariery sportowej spędzała w siodle nawet 10 godzin dziennie. To jednak zmieniło się odkąd w większym stopniu zajmuje się domem, stadniną, dziećmi i pisaniem książek. Pandemia też nie działa zbyt motywująco do ruchu i wszelkich aktywności. Dlatego żona Piotra Kraśki postanowiła wziąć się za siebie i zrzucić zbędne kilogramy. Już straciła 7 kg, a to dla niej dopiero początek drogi! Jaki ma przepis na sukces?\nDieta Karoliny Ferenstein-Kraśko\nKarolina Ferenstein-Krasko nie należy do osób, które mało się ruszają czy zupełnie nie ćwiczą. Regularnie jeździ konno (nawet 2 godziny dziennie), pływa, a zimą nawet morsuje.\nA post shared by Karolina Ferenstein-Kraśko (@karolinaferenstein_krasko)\nDo tego codziennie spędza czas z dziećmi, co też świetnie spala kalorie:\nDlaczego więc przytyła? Wyjaśniła to bardzo dokładnie w swoim poście na Instagramie:\n„Odkąd zmieniłam tryb życia z zawodowego jeźdźca, który trenował po 10 godzin dziennie wydatek energetyczny dla organizmu jest absolutnie nie porównywalny z niczym🙈Organizm to taki instrument, który się przyzwyczaja i nie chce już później inaczej myślę, że może to potwierdzić wielu byłych sportowców!!! Dzisiaj to jest 1-2 godziny dziennie treningu... urodziłam troje dzieci, zamieniłam parkur na komputer, planowanie i przygotowywanie zawodów jeździeckich, różne projekty, zajmowanie się @galkowoskferensteinow , pisanie książek, praca w mojej firmie @kfgroup_official to również bardziej tryb biurowy🙈”, tłumaczy.\nNaszym zdaniem wygląda świetnie, ale rozumiemy, że ma swoje ważne powody, by wyglądać jeszcze lepiej:\n„Strój jeździecki nie wybacza nadprogramowych kilogramów, a ja właśnie dlatego tak rzadko Wam pokazuje swoją całą sylwetkę bo uważam, że moja słabsza forma zaburza ten piękny obraz jakim jest jeździec w siodle! (...) Moje marzenie, może się spełnić, żeby wystąpić na parkurze w białych bryczesach i wyglądać równie zgrabnie jak moja kara piękna Osi! 🙈 Widzę światełko w tunelu !!” zapewnia.\nNa jakiej jest diecie, że osiąga tak świetne rezultaty? Okazuje się, że kluczem do sukcesu jest dieta pudełkowa, która zostaje dostarczona pod drzwi domu codziennie rano i zapewnia odpowiednią do aktywności liczę kalorii:\nPierwszy raz się nie głodzę, a jem 5 regularnych niskokalorycznych posiłków dziennie! (...) Kolejne moje plany to wywiad dietetyczny i badania pod okiem mojej koleżanki amazonki @galopem_do_zdrowia aby utrzymać efekt !!!\nTo bardzo mądre podejście, które w pełni popieramy, bo najłatwiej jest osiągnąć efekt jo-jo kiedy nie pomyśli się o mądrej diecie już po utracie założonych kilogramów.\nRobię to tylko dla siebie i tym razem dam radę !!! Wiem, że to nie jest jeszcze spektakularna metamorfoza ale ja już czuje się lepiej!, zapewnia pod postem.\nMy kibicujemy, by Karolina Ferenstein-Kraśko osiągnęła swoją wymarzoną sylwetkę i spełniła marzenie o występie w białych bryczesach. I też powoli bierzemy się za wybór najmądrzejszej diety. W końcu do wiosny już niedaleko!\nTAGI #Karolina Ferenstein-Kraśko #uroda 2021 #dieta 2021\nNowa dieta na wiosnę 2021: Jessica Mercedes schudła na niej od nowego roku już 4 kg!\nAle wyrośli! Synowie Karoliny Ferenstein-Kraśko i Piotra Kraśko skradli serca internautów\nVIVA! Eko Naturalna cera bez skazy? To możliwe, dzięki ekologicznym podkładom!\nSięgnij po najlepsze!


Utworzono: piątek, 08 kwiecień 2016 10:50\nFirma Texa zaktualizowała oprogramowanie IDC4E CAR 60. Nowości techniczne i funkcje specjalne oprogramowania dają mechanikom samochodowym możliwość usprawnienia procesu napraw.\nUtworzono: piątek, 08 kwiecień 2016 10:07\nNa Uniwersytecie Technologiczno-Humanistycznym w Radomiu odbędzie się III Krajowy Kongres Ekspertów – 21 maja 2016 r. Tematem przewodnim organizowanego przedsięwzięcia jest: rozwój rynku motoryzacyjnego w Polsce.\nUtworzono: czwartek, 07 kwiecień 2016 14:33\nDziałanie produktów firmy Breck oparte jest na innowacyjnych rozwiązaniach opracowanych przez Dział Badań i Rozwoju firmy. Breck posiada w ofercie 380 produktów dostosowanych do różnych modeli pojazdów. Klocki hamulcowe Breck wyróżnia System Compress Control który gwarantuje hamowanie obu osi auta przez kontrole etapów produkcji, zapewnia użycie mieszanki ciernej o identycznych parametrach i umożliwia każdorazowe uzyskanie jednakowej gęstości materiału ciernego z którego powstają produkty.\nUtworzono: czwartek, 07 kwiecień 2016 11:49\nW historii firmy PSA Peugeot Citroën otwiera nowy etap, dzięki planowi strategicznemu Push to Pass (naciśnij aby wyprzedzić) – nowy plan strategiczny wytycza kierunki działania i określa nowe cele. Nazwa PSA Peugeot Citroën była używana przez firmę od 1991 r., nowa nazwa – Grupa PSA doskonale oddaje zmianę modelu biznesowego i otwarcie na szerszy zakres działalności. Nowa nazwa symbolizuje dynamikę trzech silnych marek, które wchodzą w jej skład - Peugeot, Citroëna i DS Automobiles. Nowy logotyo został w zaprojektowany przez projektantów Peugeot Design Lab, studia projektowego PEUGEOT.\nUtworzono: czwartek, 07 kwiecień 2016 10:44\nFirma Wulf Gaertner Autoparts AG uzupełniła ofertę o zestaw wahacza poprzecznego Meyle-HD do modeli Audi. Zestaw nowego wahacza poprzecznego składa się z przegubów nośnych, wahaczy poprzecznych i drążków połączeniowych. Większość zawartych w zestawie części jest wykonana w wersji wzmocnionej i została ulepszona technicznie przez inżynierów producenta z Hamburga. Zestaw wahacza poprzecznego Meyle-HD – podlega czteroletniej gwarancji. Jak dokładnie funkcjonuje zasada Meyle-HD wyjaśniają ,,Mechanicy Meyle“ na przykładzie przekrojów i animacji konstrukcji części w formie video swoim kanale „Meyle TV“.\nUtworzono: czwartek, 07 kwiecień 2016 09:03\nFederal-Mogul Motorparts udostępnił nowy katalog produktów zapłonowych marki BERU. Katalog CATBU1501 obejmuje wszystkie produkty firmy w tym: świece iskrowe, cewki zapłonowe, świece żarowe (posiadające kontrolę płomienia oraz czujnik ciśnienia), moduły zapłonowe i jednostki sterujące, pojawia się 69 nowych referencji – oferta jest skierowana do ponad 21 000 samochodów osobowych i dostawczych.\nUtworzono: środa, 06 kwiecień 2016 12:20\nNowo rejestrowane samochody osobowe i dostawcze o masie całkowitej do 3,5 tony muszą być wyposażone w system kontroli ciśnienia w oponach TPMS. Bosch ma w ofercie tester o nazwie TPA 200, który jest uzupełnieniem testera usterek KTS i służy do serwisowania czujników ciśnienia w oponach w systemach TPMS.\nUtworzono: środa, 06 kwiecień 2016 12:12\nOd wprowadzenia na rynek linii V-Line firma NGK Spark Plug Europe sprzedała ponad 300 mln świec z tego asortymentu. Teraz NGK rozszerzyła V-Line o sześć aktualnych i popularnych referencji z wyposażenia oryginalnego.\nStrona 194 z 232


Plecak taktyczny multicam AT6890 | Hurtownia HobbyHouse.pl\nCena w punktach: 1279.80pkt.\nKupując ten towar za gotówkę zyskasz: 63.99pkt.\nLekki plecak w militarnym stylu na jednodniowe wędrówki lub do noszenia na co dzień. Pozwala spakować wiele niezbędnych drobiazgów, np. żywność, napoje, mapę, apteczkę, elektronikę itp. Pasy pozwalają na troczenie dodatkowych akcesoriów.\nKod produktu: AT6890\nPlecak taktyczny multicam AT6890 to lekki model na jednodniowe wędrówki, na rower lub do noszenia na co dzień. Dzięki zestawowi pasów można do niego troczyć dodatkowe wyposażenie np. ładownice, zasobniki, organizery, apteczkę itp. Model wzorowany na plecakach wojskowych. Doceniają go z pasjonaci survivalu, wędkarze i harcerze. Sprawdzony kamuflaż doskonale sprawdza się w wielu rodzajach terenu.\nPlecak taktyczny multicam AT6890 doskonale sprawdza się na jednodniowych wędrówkach z aparatem fotograficznym czy wycieczkach górskich. Jego wąski profil zapewnia swobodę przy przedzieraniu się przez zarośla czy przy poruszaniu się np. w budynkach.\nOrganizer taktyczny EDC oliv Mil-Tec 13607001\n43,99 zł 31,98 zł 639.60pkt.


Strona Główna » Fatalna Polonia, równo w Poznaniu\nFatalna Polonia, równo w Poznaniu\nMimo tego, że na torze się nie pojawił to wskoczył na pozycje lidera. Mowa tutaj o Gregu Hancocku, który został najskuteczniejszym żużlowcem 2. Ligi Żużlowej. Wszystko to za sprawą jednej wpadki Szymona Szlauderbacha w gonitwie szóstej, kiedy to młodzieżowiec Unii Kolejarza przywiózł zero. Presji na Szymonie już nie ma, więc może śmiało atakować 4-krotnego IMŚ, w końcu lepiej gonić niż uciekać. Na trzecim miejscu mamy dwóch Panów, których imiona zaczynają się od „Rich”. Zarówno Lawson z Opola i Worrall z Rawicza mają obecnie średnią na poziomie 2,600 pkt/bieg.\nW klasyfikacji par według wskaźnika „+/-„ liderem, podobnie jak przed tygodniem, jest duet Bellego-Kajzer. W porównaniu do poprzedniej kolejki ta poznańska dwójka do +10 dołożyła kolejne cztery oczka. Wrażenie robi fakt, iż para Bellego-Kajzer w dziewięciu biegach przegrała zaledwie raz. Polonia Bydgoszcz pozostaje jedyną drużyną w lidze, która jeszcze w tym sezonie nie wygrała podwójnie. Zawodnicy z województwa Kujawsko-Pomorskiego przegrali dotychczas aż 70% swoich biegów, więc nie wygląda to za kolorowo, a już na pewno nie biało-czerwono…\nNa pole A w Poznaniu można spojrzeć w dwojaki sposób. Najpierw analizując statystykę zwycięstw, tam widzimy, że zaliczono zaledwie trzy zwycięstwa. Nie wygląda to dobrze w porównaniu do pozostałych pól, gdzie z każdego było wygranych aż dziewięć. Natomiast jak zerkniemy na liczbę punktów jakie zdobyto z każdego toru w Poznaniu, tu widzimy niesamowitą równość. Najlepsze jest pole D (51 pkt – 28%), a najgorsze pole C (42 pkt – 23%). Wspomniany tor, znajdujący się najbliżej kredy zajmuje miejsce drugie z 44 punktami.


§ Zniszczenie mienia pod wpływem alkoholu – Forum Prawne\nZniszczenie mienia pod wpływem alkoholu - Forum Prawne\nZniszczenie mienia pod wpływem alkoholu\nWitam, wczoraj miałem niecodzienna sytuację pod wpływem alkoholu z kolegą wybiłem parę szyb (3-4), najlepsze jest to że nie zabardzo pamiętam lekkie urywki,ktoś zadzwonił na policję i nas zabrali spisali,zdj,odciski i nas odwieźli do domu, ...\nWitam, wczoraj miałem niecodzienna sytuację pod wpływem alkoholu z kolegą wybiłem parę szyb (3-4), najlepsze jest to że nie zabardzo pamiętam lekkie urywki,ktoś zadzwonił na policję i nas zabrali spisali,zdj,odciski i nas odwieźli do domu, dali papiery że mamy się wstawić danego dnia na przesłuchanie, teraz mam pytanie co mówić na przesłuchaniu żeby minęło bezproblemowo, dodam,że nigdy nie byłem karany(22lata)nigdy nie miałem takich sytuacji, jestem w stanie sam ponaprawiac te szyby zapłacić itp, tylko czy da się tak?na przesłuchaniu się zapytam żeby mi podali adresy wybitych szyb i będę starał się coś z tym zrobić, 1pyt:mówić że nic nie pamiętam?taka jest prawda, ale nie wiem czy to nie pogorszy, czy lepiej powiedzieć że pamiętam jak wybijałem?(są świadkowie i kamery)\n2pyt;moja siostra jest w policji w Polsce(ja w Belgi wybiłem szyby)czy będzie miała problemy jak sąd orzeknie ukaranie?.\nProsiłbym o jakieś wskazówki co mówić a co nie mowic, jedną głupia akcja i idzie sobie zniszczyć życie.\nRE: Zniszczenie mienia pod wpływem alkoholu\n1. Czemu dopiero pod koniec posta podałeś, że chodzi o Belgię? Temat powinien być w zupełnie innym dziale.\nProsiłbym o przeniesienie do prawidłowego działu\nJak mnie zapytają dlaczego to zrobiłem co odpowiedzieć?(byłem pijany czyli to był wybryk chuligański, nie wiem co mną kierowało nie sądziłem że mogę takie rzeczy robić..) ale czy taka odpowiedź jest najlepsza? /\n§ Zniszczenie mienia 1400zł 17 lat pod wpływem. (odpowiedzi: 10) Witam, mam takie pytanie co grozi za to mój kolega w wieku 17 lat w sylwestra pod wpływem alkoholu uszkodził dwa samochody na kwotę 1400zł przyznał...\n§ 17 lat zniszczenie mienia pod wpływem??? (odpowiedzi: 15) Witam. Jestem tu nowy wiec proszę o wyrozumiałość. Jakiś czas temu z 2 kolegami zniszczylismy daszek na przystanku autobusowym pod wpływem...\n§ Uszkodzenie mienia pod wpływem alkoholu. (odpowiedzi: 7) Witam. Kilka dni temu byłem w barze ze znajomym i dość dobrze się wstawiliśmy, była okazja do świętowania. Właściciel baru zadzwonił po policję...


Kup organiczne batony z czekoladą i kokosem | KoRo Shop\nData przydatności do spożycia: 06.04.2022\n🔍 Opis 📉 Rozwój ceny 📷 Produkcja 🌟 Oceny (275)\nWszystko o: Organiczny baton kokos-czekolada 10 x 30 g\nNasz bestsellerowy baton kokosowy w wersji 2.0: dobrze wszystkim znane soczyście owocowe nadzienie z płatków kokosowych teraz zamiast wafelków pokryte zostało rozpływającą się w ustach czekoladową. Bo kokos i czekolada pasują do siebie jak gin i tonik. Jak pomidor i mozzarella, masło orzechowe i dżem. To po prostu idealne połączenie! W KoRo naszą kokosową czekoladę zamówisz pojedynczo lub w opakowaniu zbiorczym 12 sztuk.\nRewolucja wśród batonów\nW KoRo pragniemy zrewolucjonizować rynek żywności. Zwłaszcza jeśli chodzi o batony, przyszedł już najwyższy czas na powiew świeżego powietrza: większość producentów nadal używa do ich produkcji mleka krowiego, ładuje w nie mnóstwo sacharozy i oszczędza na jakości kakao. Ale nie w KoRo! Wszystkie nasze składniki pochodzą z upraw ekologicznych. Nasz wegański baton z nadzieniem kokosowym oblany jest najlepszą czekoladą, zaś zamiast cukru trzcinowego postawiliśmy na syrop ryżowy, dlatego kokos smakuje tak soczyście słodko. A co najważniejsze: nasz baton to wyrób niezawierający oleju palmowego z tropikalnych lasów deszczowych. Dla nas najważniejsza jest jakość.\nŚwietny również na zimno\nCzekoladowy baton z nadzieniem kokosowym to idealna nagroda po ciężkim dniu. Zrelaksuj się i ciesz się jego smakiem. Radzimy: w gorące letnie dni baton od KoRo może stać się orzeźwiającą przekąską: włóż go na godzinę do lodówki - czekolada stanie się chrupiąca, a nadzienie przyjmie formę kokosowych lodów. Baton możesz także pokroić i użyć go do dekorowania na przykład ciasta.\nCzym wyróżnia się nasz baton?\nWystarczy jeden gryz soczystej masy kokosowej, aby poczuć się jak na tropikalnej wyspie. W naszych batonach bazujemy na naturalnych składnikach pochodzących z upraw ekologicznych. Efektem jest pyszne w smaku, wegańskie i bezglutenowe źródło energii.\nNumer produktu: RIEGEL_027\nSkładniki Syrop ryżowy*, 29 % suszony kokos*, 18 % czekolada* (masa kakaowa*, cukier kokosowy*, masło kakaowe*, lecytyna słonecznikowa*), 9 % mąka kokosowa*, masło kakaowe*. *z kontrolowanych upraw ekologicznych\nZanieczyszczenia krzyżowe Zanieczyszczenie krzyżowe to niepożądane przeniesienie zanieczyszczeń z jednego produktu na drugi. Może się tak zdarzyć, gdy np. w zakładzie produkcyjnym znajdują się pozostałości innej żywności. Informacja ta skierowana jest głównie do alergików. Według stowarzyszeń konsumenckich żywność, która nieumyślnie została zanieczyszczona krzyżowo produktami pochodzenia zwierzęcego, jest nadal uważana za wegańską. Produkt może zawierać śladowe ilości ORZECHÓW ZIEMNYCH, innych ORZECHÓW oraz SEZAMU.\nRozwój ceny Organiczny baton kokos-czekolada 10 x 30 g\nOrganiczny baton kokos-czekolada 10 x 30 g - Zajrzyj za kulisy\n🌟 Oceny (275)\nOto co inni klienci mówią o Organiczny baton kokos-czekolada 10 x 30 g\n5 Gwiazdki 229\nCałkiem dobre na przekąskę pomiędzy\nPrzypomina trochę Bounty\nBar jest generalnie bardzo miękki!\nSmak jest wymarzony. Uwielbiam kokos. Bez cukru, a mimo to wystarczająco słodkie. Ale też nie za słodkie. Ta paczka nie potrwa długo.\nMniej cukru, dużo kokosowego smaku czekolady\nMały słodki, za mały, szary bar....\nOd razu zamówiłam wielopak, kiedy przyszła przesyłka nie mogłam się doczekać i od razu zabiłam jednego.\nCzekolada smakuje staro, Mhd było jeszcze dobre.\nSzare zamglenie na paskach (niestety nie mam zdjęcia) pokazuje mi, że plaster jest przechowywany nieprawidłowo.\nWłożyłam opakowanie do lodówki w środkowej komorze i zostawiłam na zewnątrz na jakiś czas przed jedzeniem, dzięki czemu batonik nabrał ładnego połysku, a czekolada znów stała się kremowa (patrz zdjęcie).\nNadzienie kokosowe jest przyjemne, nie słodkie. Smakuje tym lepiej, im więcej się go je.\nUważam, że wielkość opakowania nie jest odpowiednia, baton jest dużo mniejszy. Byłoby lepiej, gdyby bar był nieco większy za tę samą cenę.\nHej Jasmin, dziękuję za Twoją opinię. Bardzo nam przykro, że otrzymałeś wadliwy produkt. Omówimy to wewnętrznie oraz z naszymi dostawcami. Prosimy o kontakt z naszym działem obsługi klienta, aby mogli oni zająć się Państwa problemem. Pozdrawiam, Twój Zespół KoRo :)\nZrównoważony: Konsystencja, słodycz. Nic bym nie zmienił. Może zamiast 30, 40g jedna sztabka w tej samej cenie.\nSoczyste, wystarczająco słodkie, przyjemne 30g pojedynczo pakowane, (czasem muszę zjeść dwa kawałki😋 ).\nPierwszy raz kupiony do wypróbowania, teraz mój pierwszy\nNajpierw kupione na próbę, teraz mój pierwszy wybór jako zamiennik Bounty. Pyszny, intensywny kokosowy smak i stosunkowo cienka warstwa czekolady: czego chcieć więcej?\nTatjana O. 18 wrz 2021\nPyszna alternatywa dla Bounty. Moje dzieci\nPyszna alternatywa dla Bounty. Moje dzieci uwielbiają, gdy wkładam je do pudełka z przekąskami.\nJulia C. 18 wrz 2021\nPo pierwsze...mega mega legga, świetny produkt...jestem mega fanką kokosa i od razu przypomniały mi się batony bounty, które kiedyś uwielbiałam jeść. Jakość, cena, wszystko jest w porządku...Na pewno kupię to ponownie😋😋😋\nDlaczego teraz z polewą czekoladową? Wcześniej były wystarczająco słodkie! Bardzo smutne, nie zauważyliśmy przy zamówieniu.\nWszystkie komentarze na temat"Organiczny baton kokos-czekolada 10 x 30 g"\n270 pokaż więcej