Wysłany: Pon 8:34, 05 Mar 2018 Temat postu:\nSkrzetuski tak mnie do siebie zraził tą swoją dumą ze stanu szlacheckiego, pomiataniem ludźmi niższego pochodzenia, wielkim ego i intrygami, że dopiero w połowie drugiego tomu zdałam sobie sprawę, że taki zły nie jest.\nMnie z kolei Skrzetuski okropnie drażni i nie potrafię się do niego przekonać. Jan bez pardonu wtrąca się pomiędzy narzeczonych, bo Helena wpadła mu w oko. Nie uwierzę, że on ją szczerze pokochał po zaledwie kilku godzinach znajomości. Po prostu zobaczył w Helenie idealną- według niego- kandydatkę na żonę ( już przy kolasce dostrzegł, że jest potulna i całkowicie zdominowana przez ciotkę więc i jemu zapewne pozwoli się wziąć "pod pantofel" co się zresztą stało) i postanowił zdobyć ją za wszelką cenę. Gdyby Helena została zaręczona nie z Bohunem, a z innym szlachcicem, Skrzetuski zapewne nie przejąłby się jej biadoleniem i uznał, że nie ją pierwszą i nie ostatnią wydają za mąż wbrew woli, popłacze sobie i jej przejdzie ( ostatecznie w XVII wieku aranżowane małżeństwa nie były niczym nadzwyczajnym więc uważam, że Skrzetuskiego bulwersował przede wszystkim fakt, że Bohun jest Kozakiem, a więc kimś -według Skrzetuskiego- gorszym, niegodnym ręki Heleny). Postanowił więc uciec się do intrygi, wysługując się przy tym również Rzędzianem i Czechłym zamiast wyzwać Bohuna na pojedynek. A jeśli byłby porządnym facetem to w ogóle by się między narzeczonych nie wtrącał. Gdyby nie intryga Skrzetuskiego i pazerność kniahini do rzezi w Rozłogach i Czechryniu nigdy by nie doszło, a Jurko nie wyszedłby na mordercę.Wielkiej miłości Jana do Heleny nie widzę także później ( Skrzetuski co prawda na wieść o rzekomej śmierci Heleny w kijowskim klasztorze, sam chce pójść do zakonu, ale uważam, że gdy minąłby pierwszy szok, Jan doszedłby do wniosku, że bardziej przysłuży się ojczyźnie szablą niż różańcem, ewentualnie Zagłoba wywabiał by podstępem z klasztoru Jana zamiast Michała), Jan zbyt łatwo się poddaje, prawie nie szuka Heleny sam, bo ojczyzna jest dla niego ważniejsza. Nie ma go wśród tych, którzy uwalniają Helenę z Czortowego Jaru, a powinien to zrobić jeśli nie sam to zająć miejsce np. Rzędziana. Krótko mówiąc, według mnie, Janowi bardzo daleko do Jacka. Nie podoba mi się również, że Jan " zmajstrował" Helenie co najmniej 13 dzieci, bo nie wiadomo czy po córce urodzonej pod koniec 1672 lub na początku '73 roku nie było jeszcze innych dzieci. Uważam, że oboje postąpili bardzo nieodpowiedzialnie, zwłaszcza że matka Heleny umarła przy porodzie. Ja na miejscu Heleny po 4 no góra 5 dziecku powiedziałabym Janowi "dość." Oczywiście, u Sienkiewicza mamy sielankę. Wszystkie dzieci Skrzetuskich rodzą się zdrowe i dożywają wieku dorosłego, co w tamtych czasach było nierealne, zważywszy na stan wiedzy medycznej, brak szczepień itp. Nie mówię, żeby od razu brać przykład z A. Stojowskiego, który poszedł po linii najmniejszego oporu i wymordował je wszystkie, bo to druga skrajność, ale jakiś złoty środek powinno się zachować.\nA Kurcewiczówna była desperatką i zrobiłaby wszystko, by uciec przed Bohunem; napatoczył się akurat Skrzetuski więc uczepiła się go jak tonący brzytwy. Helena chciała być wielką damą brylować w towarzystwie pana- męża na balach, ucztach, rautach itp. a to mógł jej zapewnić tylko ktoś taki jak Skrzetuski. Krótko mówiąc, nie wierzę w wielką miłość pomiędzy Heleną i Janem. Dla mnie to była transakcja wymienna przypieczętowana przysięgą przed ołtarzem. Na zasadzie: Zabieram cię od rodzinki z piekła rodem i Kozaka, którego tak nienawidzisz, a ty będziesz potulnie siedzieć w domu i urodzisz mi tyle dzieci, ile ja zechcę. Na plus trzeba zaliczyć Janowi, że nie zdradzał Heleny i nie porzucił jej dla młodszej kiedy po urodzeniu tylu dzieci z olśniewającej urody kniaziówny pozostało zapewne tylko wspomnienie, Jan widział w Helenie przede wszystkim matkę swoich dzieci, dzięki której mógł przedłużyć istnienie rodu, uważam, że także ze względu na swoją religijność nie chciał łamać przysięgi małżeńskiej.\nA co do Bohuna to Helena bawiła się nim i jego uczuciami, gardziła Kozakiem i go poniżała, bo ją to bawiło. A Bohun zamiast zrobić to, co Jacek pokornie żebrał o choćby jedno dobre słowo z jej strony. Helena sporo zyskałaby w moich oczach, gdyby kulturalnie odmówiła Bohunowi, a nie tylko go poniżała, ale zadufanej w sobie kniaziówny nie było na to stać.\nOstatnio zmieniony przez Tosca dnia Pon 21:12, 05 Mar 2018, w całości zmieniany 3 razy\nWysłany: Pon 11:15, 05 Mar 2018 Temat postu:\nTosca w swoim żywiole. Gryzak07 została uświadomiona bo my juz od dawna znamy jej pogląd.\nAle ja nie podejmę rękawicy broniąc Jana. Bo mimo, iż polubiłam Jacusia to jednak Skrzetuskiego nie mogę znielubić. Powiem tylko tak: ja go z większości wad wytłumaczę, albo machnę na nie ręką.\nGryzak07 ciekawe spostrzeżenie odnośnie Anny. Muszę przyznać, że nie patrzyłam na to z tej perspektywy.\nNie wiem czy śmieszy mnie czy denerwuje sytuacja ze "spadkiem" Jacka od matki. Zostawiła mu pieniadze na "czarną godzinę". Ksiadz Woynowski przyznał, że bieda była i ona sobie odmawiała, aby mu coś zostawić. A on chciał te pieniadze na mszę za dusze matki oddać. Ksiadz i tak odmówiłby modlitwę za jej duszę. Dobry uczynek ze strony Jacka, ale nie popisał się on tutaj rozumem. Matka chciała, aby mu te pieniadze w czymś pomogły. Stąd wiemy, że bieda w rodzinie Taczynskich była odziedziczona przez Jacka od rodziców. Ale skoro siedział w domu, aby być blisko\nAnny to czemu nie starał sie polepszyć sytuacji majatku?\nCzy tylko mnie się wydaje, że jesliby była kolejna część to głównym bohaterem był Staniskaw?\nWysłany: Pon 11:19, 05 Mar 2018 Temat postu:\nHahahahahaha, ja tam stoję murem za Toscą, jeśli chodzi o Jana Tylko się nie wychylam, bo uwielbiam, jak się we dwie przekomarzacie\nOoooo, byłabym za!!! W końcu to do mojego haremu trafił Staszek\nWysłany: Pon 17:59, 05 Mar 2018 Temat postu:\nHahahahahaha, ja tam stoję murem za Toscą, jeśli chodzi o Jana\nDzięki, niko. Jeśli chodzi o Jana to on nigdy mi się nie podobał, wcześniej deklasował go Nikita, a teraz na dodatek Jacek wszedł mu w paradę.\nWysłany: Pon 22:44, 05 Mar 2018 Temat postu:\nMnie z kolei Skrzetuski okropnie drażni i nie potrafię się do niego przekonać. Jan bez pardonu wtrąca się pomiędzy narzeczonych, bo Helena wpadła mu w oko. Nie uwierzę, że on ją szczerze pokochał po zaledwie kilku godzinach znajomości. Po prostu zobaczył w Helenie idealną- według niego- kandydatkę na żonę ( już przy kolasce dostrzegł, że jest potulna i całkowicie zdominowana przez ciotkę więc i jemu zapewne pozwoli się wziąć "pod pantofel" co się zresztą stało) i postanowił zdobyć ją za wszelką cenę. Gdyby Helena została zaręczona nie z Bohunem, a z innym szlachcicem, Skrzetuski zapewne nie przejąłby się jej biadoleniem i uznał, że nie ją pierwszą i nie ostatnią wydają za mąż wbrew woli, popłacze sobie i jej przejdzie ( ostatecznie w XVII wieku aranżowane małżeństwa nie były niczym nadzwyczajnym więc uważam, że Skrzetuskiego bulwersował przede wszystkim fakt, że Bohun jest Kozakiem, a więc kimś -według Skrzetuskiego- gorszym, niegodnym ręki Heleny). Postanowił więc uciec się do intrygi, wysługując się przy tym również Rzędzianem i Czechłym zamiast wyzwać Bohuna na pojedynek. A jeśli byłby porządnym facetem to w ogóle by się między narzeczonych nie wtrącał. Gdyby nie intryga Skrzetuskiego i pazerność kniahini do rzezi w Rozłogach i Czechryniu nigdy by nie doszło, a Jurko nie wyszedłby na mordercę.Wielkiej miłości Jana do Heleny nie widzę także później ( Skrzetuski co prawda na wieść o rzekomej śmierci Heleny w kijowskim klasztorze, sam chce pójść do zakonu, ale uważam, że gdy minąłby pierwszy szok, Jan doszedłby do wniosku, że bardziej przysłuży się ojczyźnie szablą niż różańcem, ewentualnie Zagłoba wywabiał by podstępem z klasztoru Jana zamiast Michała)\nJan zbyt łatwo się poddaje, prawie nie szuka Heleny sam, bo ojczyzna jest dla niego ważniejsza. Nie ma go wśród tych, którzy uwalniają Helenę z Czortowego Jaru, a powinien to zrobić jeśli nie sam to zająć miejsce np. Rzędziana.\nZ tym nie do końca się zgadzam. Jan jednak Heleny szukał, że późno, bo późno, ale szukał i jestem pewna, że nie zważając na swoja chorobę, by po Helenę do Jaru pojechał, gdyby tylko Zagłoba i Wołodyjowski łaskawie go o tym poinformowali. Na pewno pierwszy by się rwał na tą wyprawę nie zważając na swoją chorobę. Szkoda, że Sienkiewicz rozwiązał to tak jak rozwiązał.\nJa w Janie cienie przede wszystkim to, że zdołał się zmienić, spokorniał nieco, a przede wszystkich uwolnił Bohuna, a wcale nie musiał tego robić. Puścił wolno czerń, z którą wędrował Zagłoba. To dobrze o Skrzetuskim świadczy, a skoro doceniam drobne gesty Bohuna, to nie mogę być ślepa na dobre uczynki Jana. Owszem popełnił błąd, ale jego konsekwencje poniósł na własnej skórze i zmądrzał. Szkoda tylko, że za złe postępowanie Jana musiał zapłacić Bohun.\nNie zauważyłam, żeby Helenę bawiło pomiatanie Bohunem. Możesz mnie nakierować?\nZ resztą się zgadzam. Jeśli Helena nie kochała Bohuna, a takie prawo miała, mogła po prostu powiedzieć "nie" i potraktować go z szacunkiem. Nie miała prawa go poniżać, szczególnie że sama praktycznie nic, poza dobrym nazwiskiem nie miała, a nazwisko to tylko istota przypadku.\nDlatego nigdy ją z Anną porównywać nie będę. Może i Anna nie zachowywała się w porządku w stosunku do Jacka, ale nigdy go nie poniżała i nie wytykała mu ubóstwa. Ich relacja przypominała sinusoidę. Raz Anna robiła słodkie oczka, a raz wbijała szpilkę i ją to bawiło, bo była niedojrzała. Jednak po pojedynku od razu zdała sobie sprawę, że przegięła i wybiegła za Jackiem. Ona zawsze Jacka ceniła i kochała go, ale nie potrafiła tego wyrazić, a jeśli wyrażała to Jacek źle jej postępowanie interpretował.\nWysłany: Pon 22:53, 05 Mar 2018 Temat postu:\nZ tym nie do końca się zgadzam. Jan jednak Heleny szukał, że późno, bo późno, ale szukał i jestem pewna, że nie zważając na swoja chorobę, by po Helenę do Jaru pojechał, gdyby tylko Zagłoba i Wołodyjowski łaskawie go o tym poinformowali. Na pewno pierwszy by się rwał na tą wyprawę nie zważając na swoją chorobę. Szkoda, że Sienkiewicz rozwiązał to tak jak rozwiązał. Rolling Eyes\nZgadzam się że wszystkim. Tak samo myślę.\nAnna była w tym samym wieku co Helena. I miały prawo popełniać błędy bo były bardzo młode. Ale Anna uczyła się na błędach. A Helenie nikt uwagi nie zwrócił.\nWysłany: Pon 23:01, 05 Mar 2018 Temat postu:\nSzkoda tylko, że za złe postępowanie Jana musiał zapłacić Bohun.\nOjojoj, Gryzaku, weszłaś na grząski grunt Tosco, tylko spokojnie, 3 głębokie wdechy...\nJuż dawno temu zgodnie stwierdziłyśmy, że Jurko za bardzo się z Heleną cackał...\nOstatnio zmieniony przez nika dnia Pon 23:03, 05 Mar 2018, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: Wto 0:27, 06 Mar 2018 Temat postu:\nNie sądzę, żeby zwrócenie uwagi coś dało. Helena to przypadek tragiczny i niereformowalny. Zgadzam się z tym co napisała Tosca. Helena to materialistka, która nigdy nie zwróciłaby uwagi na kogoś spoza stanu szlacheckiego. Gdyby tylko Bohun był szlachcicem mógłby rozszczepiać sobie kogo tylko by chciał, a ona by to odebrała jako obronę własnego honoru i istnie szlachecki uczynek... tak jak zresztą wszyscy. A tak to Bohun zły. Dlatego właśnie Sienkiewicz pozbawił Bohuna szlachectwa.\nBohun był na przegranej pozycji od samego początku. Dopóki nie zaczął starać się o jej rękę to jego obecność jej nie przeszkadzała, dopiero gdy poznała zamiary Jurka to czepiła się pierwszej lepszej wymówki. Bohun nawet nie miał co strzępić sobie języka, bo do tej mimozy nic by nie dotarło. Jeszcze dałby jej kolejny pretekst do nienawiści.\nA wszyscy inni Bohunem pomiatali jak Helena, więc to tylko utwierdzało ją w przekonaniu, że postępuje słusznie. Zagłoba miał rację, Helena do niego toćka w toćke podobna... szczególnie z charakteru.\nWysłany: Wto 0:49, 06 Mar 2018 Temat postu:\nNie sądzę, żeby zwrócenie uwagi coś dało. Helena to przypadek tragiczny i niereformowalny.\nBardzo prawdopodobne. Helenę nic by nie zmieniło. Ale, gdyby Bohun odpowiednio podszedł do niej to istnialalaby szansa na poprawę jej poglądów. Niewielka, ale zawsze.\nChwalimy Jacka, że był przy Annie, ale nie wiemy co robił będąc w domu. Bieda u niego piszczała, a on nic z tym nie robil. Ja bym to dodała jako jego wadę.\nWysłany: Wto 1:32, 06 Mar 2018 Temat postu:\nUważam, że Skrzetuski zrobił stanowczo za mało, by ratować Helenę, zwłaszcza jak na kogoś, kto był przez Sienkiewicza kreowany na wzór do naśladowania.\nWychwalany tu przeze mnie Nikita Romanowicz Srebrny sam pojechał po swoją ukochaną do klasztoru, a wcześniej osobiście porachował gnaty rywalowi i to tak, że tamten cudem przeżył.\n[quote="Gryzak07"] Ja w Janie cienię przede wszystkim to, że zdołał się zmienić, spokorniał nieco, a przede wszystkich uwolnił Bohuna, a wcale nie musiał tego robić. Puścił wolno czerń, z którą wędrował Zagłoba. To dobrze o Skrzetuskim świadczy, a skoro doceniam drobne gesty Bohuna, to nie mogę być ślepa na dobre uczynki Jana. Owszem popełnił błąd, ale jego konsekwencje poniósł na własnej skórze i zmądrzał. Szkoda tylko, że za złe postępowanie Jana musiał zapłacić Bohun.[quote/]\nProblem z Janem polega także na tym, że on nie tylko ma w sobie paskudne cechy np. megalomania i pogarda wobec wszystkich, których uważa za gorszych od siebie, służalczość wobec zwierzchnika i inne. W dodatku stanowczo za późno zaczyna odrabiać straty. Wspominany przeze mnie wielokrotnie Nikita Romanowicz Srebrny spodobał mi się przede wszystkim dlatego, że on od początku jest taki, jaki- według mnie- powinien być Jan. Bohater powieści Tołstoja ma z Janem sporo wspólnego (zbliżony wiek, szlachetne pochodzenie, funkcja posła itp. ale postawiony w niemal identycznych sytuacjach jak Jan zachowuje się zupełnie inaczej. Nigdy się nie wywyższa, a mógłby, bo jest księciem i niemal wszyscy bohaterowie powieści stoją w hierarchii społecznej niżej od niego, pomaga każdemu, kto jest w potrzebie, jest kryształowo uczciwy i honorowy, osobiście rozprawia się z rywalem w okolicznościach bardzo przypominających napad Bohuna na Rozłogi, a w końcu sam pojechał po ukochaną do klasztoru. Nikita nie przywiązuje wagi do konwenansów, dla niego liczy się nie to, kim się kto urodził, ale kim się stał. Dlatego decyduje się na duchowe braterstwo z Maksymem Skuratowem, przypieczętowane wymianą chrzcielnych krzyżyków. Pod względem pochodzenia Nikitę i Maksyma dzieli przepaść, ale książę Srebrny nie zważa na to, bo widzi, że Maksym jest dobrym, uczciwym, odważnym i szlachetnym człowiekiem, który nie chce iść w ślady swego ojca: słynącego z okrucieństwa oprycznika i kata w jednej osobie. Uważam, że Jan nigdy by się na takie braterstwo nie zdecydował. A ja długo jeszcze mogłabym pisać o zaletach Nikity...\nPóźniej okazało się, że Sienkiewicz ukrywa w rękawie asa w osobie Jacka Taczewskiego, który ma charakter łączący w sobie najlepsze cechy Nikity i Bohuna a dodatkowo jest jeszcze polskim szlachcicem i husarzem, co było bardzo miłą niespodzianką.\nChodziło mi o to, że im bardziej Helena poniewierała Bohunem, tym bardziej uniżenie on błagał o najmniejszy czuły gest i spojrzenie z jej strony. Uważam również, że Helena nie powinna pozwolić Janowi poniżać Bohuna. Chodzi mi o sytuację w drodze do Rozłogów, kiedy Skrzetuski z pogardą zapytał czy Bohun jest Kozakiem w służbie synów kniahini. Mnie postępowanie Jana bardzo się nie podobało, a Helena w ogóle nie zareagowała. Ja na jej miejscu powiedziałabym Janowi, że nie życzę sobie obrażania kogokolwiek w mojej obecności, bo fakt, że Jan urodził się szlachcicem nie upoważnia go do poniżania innych.\nBieda u niego piszczała, a on nic z tym nie robił. Ja bym to dodała jako jego wadę.\nA co Twoim zdaniem Jacek miał zrobić? Żeby robić karierę i przy okazji zarabiać pieniądze musiałby udać się na dwór jakiegoś bogatego magnata tak jak Jan do Łubniów, a w dwóch miejscach być nie mógł. On poświęcił karierę, bogactwa i zaszczyty dla ukochanej. Dopiero zaciąg do husarii (dzięki pomocy Serafina Cyprianowicza i księdza Woynowskiego) otworzył przed nim perspektywę kariery.\nOstatnio zmieniony przez Tosca dnia Wto 8:43, 06 Mar 2018, w całości zmieniany 3 razy\nWysłany: Wto 9:51, 06 Mar 2018 Temat postu:\nNie jestem bezkrytyczna dla Jana,ale nie uwazam go za takie zło wcielone. On też uczy się na błędach. Owszem jest butny, ale nie wynika to z samego szlachectwa i charakteru tylko z pozycji jaką zajmuje. Zyskał dobre stanowisko i wiele potrafił i nie był warchołem.\nTak jak przyznałaś Tosco to Jacek nie miał za bardzo mozliwosci ruchu chcac zostać przy Annie. Okolica mogłaby być uboga, a ziemie nieurodzajne, ale okoliczne sąsiedzi jak pan Pągowski, Krzepccy czy inni jakoś dawali radę. Nie zbierali kokosów, ale biedy tez nie mieli. Więc dedukuję, że majatek Jacka mógł byc nieumiejętnie zarządzany już za czasów jego rodziców. Można było sprobowac pożyczyć pieniadze od kogoś i zainwestować w unowocześnienie majątku.\nWysłany: Wto 10:02, 06 Mar 2018 Temat postu:\ngdyby Bohun odpowiednio podszedł do niej to istnialalaby szansa na poprawę jej poglądów. Niewielka, ale zawsze.\nSkoro Helena i tak go nienawidziła, to nic go nie kosztowało spróbowanie. A może to by coś zmieniło, ale on wolał czekać... Jacek potrafił (skutecznie) przemówić Annie do słuchu.\nCzy któraś jeszcze uśmiechnęła się, gdy przeczytała peany Tosci na temat Nikity Idealnego? A tak poważnie, to w porównaniu z Nikitą Idealnym, Skrzetuski żadnym ideałem nie jest, sorry.\nI kto by pomyślał, że bardziej od furiata Afońki polubię Nikitę...\nPodpisuję się pod tym całą sobą!!\nWysłany: Wto 10:39, 06 Mar 2018 Temat postu:\nCzy któraś jeszcze uśmiechnęła się, gdy przeczytała peany Tosci na temat Nikity Idealnego? Wink A tak poważnie, to w porównaniu z Nikitą Idealnym, Skrzetuski żadnym ideałem nie jest, sorry.\nJa też się uśmiechnelam. Tosca chyba tęskni do naszego sparingu bo dawno go nie było i mnie zaczepia.\nA ostatnio tak sobie rozmyślałam, że dawno nie walczyłyśmy o Jana i Nikitę.\nJedynie Co do Jacka mamy to samo zdanie no i może do Jaremki.\nA jak tłumaczycie sobie zachowanie Anny do Stanisława i odwrotnie?\nWysłany: Wto 10:53, 06 Mar 2018 Temat postu:\nNie jestem bezkrytyczna dla Jana,ale nie uważam go za takie zło wcielone. On też uczy się na błędach. Owszem jest butny, ale nie wynika to z samego szlachectwa i charakteru tylko z pozycji jaką zajmuje. Zyskał dobre stanowisko i wiele potrafił i nie był warchołem.\nNikita i Jacek są mniej więcej w wieku Jana, obaj mają szlachetne pochodzenie i jakoś żaden z nich się nie wywyższa z tego powodu. Jacek mógłby puszyć się jak paw, bo ma w rodowodzie jednego z najsłynniejszych polskich rycerzy, który gromił Krzyżaków po Grunwaldem czy Koronowem, ale tego nie robi. Skoro Nikita i Jacek potrafili szanować innych i się nie wywyższali to Jan też mógłby być taki.\nCo do Nikity to nie chodzi mi o żaden " sparing." Nie myślcie, że skoro na horyzoncie pojawił się Jacek to zapomnę o Nikicie, bo znalazłam nowy "obiekt" zainteresowania. U mnie to tak nie działa.\nMoim zdaniem Anna chciała podroczyć się ze Jackiem, była zbyt pewna jego uczuć i sądziła, że może bezkarnie go krzywdzić flirtując z innym, ale się przeliczyła.\nOstatnio zmieniony przez Tosca dnia Wto 20:58, 06 Mar 2018, w całości zmieniany 3 razy\nWysłany: Wto 11:10, 06 Mar 2018 Temat postu:\nJacek mógłby puszyć się jak paw, bo ma w rodowodzie jednego z najsłynniejszych polskich rycerzy, który gromił Krzyżaków po Grunwaldem czy Koronowem, ale tego nie robi.\nTylko Jan nie został ulubieńcem Jaremy na ładne oczy,ani z powodu dobrego rodowodu. Wielu na dworzec ksiecia było wysoko urodzonych żołnierzy. Był dobry w tym co robi, wywiązywał sie z obowiazków wyśmienicie. Bohun tez nie uważał sie za byle kogo: "mnie nie chłopkę brać". Dążył do zasług tak samo jak i Jan, chciał być hetmanem.\nJacek miał doskonale urodzenie. Nie dosć, ze pochodził z dobrego, szlachetnego i zasłużonego domu to jeszcze jego ród szczycił się długą genealogią.\nAle w jego wieku Jan był zasłużonym żołnierzem pełniącym wazne funkcje, a i Nikita nie zostałby wysłany w tak młodym wieku na Litwę, gdyby sobie nie radził.\nBohun mógł sobie pozwolić na to i owo bo mimo braku szlachectwa był zamożny. Jan też posiadał spory majątek.\nA Jacek zachowywał sie stosownie. Dlaczego miał robic z siebie pajaca i wyskakiwać za każdym razem ze swoim pochodzeniem skoro tylko to miał? Nawet dom był zaniedbany nie tylko okolica. Martwił się czym ugości Stanisława i Bukojemskich bo spiżarnia była pusta. Miał tylko nazwisko i, gdyby nim szastał na prawo i lewo to i ono straciłoby wartość.\nA co ze Stanisławem? On chyba na poczatku czuł mięte do niej. Ale zrozumiał, źe pan Pągowski mu jej nie odda. Wiec postanowił się nie wygłupiać. Tym bardziej, ze zauwazyl uczucie Jacka, którego podziwiał. Wiec ustąpił mu pola.\nOstatnio zmieniony przez Ada dnia Wto 11:12, 06 Mar 2018, w całości zmieniany 1 raz


Axa Direct Opinie - Katalog stron www - nKatalog\nDla zainteresowanych tematem ubezpieczeń komunikacyjnych w Axa Direct polecam mojego bloga, na którym znajdują się wpisy o tej właśnie tematyce. Axa Direct opinie to temat wyszukiwany dość często ze względu na to, że coraz bardziej popularny staje się kanał sprzedaży direct (internet lub telefon) wśród polskich kierowców.Axa Direct zależy właśnie do tego typu ubezpieczycieli, którzy sprzedają swoje polisy m. in. w internecie. Takie rozwiązanie wydaje się być najbardziej optymalne, wygodne oraz praktyczne dla polskich kierowców.Kolejnym towarzystwem ubezpieczeniowym wartym szczególnego polecenia jest Liberty Direct. Firma ta nieraz już stawała na pierwszym miejscu w różnych rankingach ubezpieczycieli. Wyjątkowa dbałość o klienta, a także bezproblemowa likwidacja szkód komunikacyjnych powodują, iż z czystym sumieniem można polecić ich tym wszystkim, dla których liczy się jakość obsługi na najwyższym, europejskim poziomie.\nTytuł: Axa Direct Opinie\nSłowa kluczowe: Axa Direct, Liberty Direct, Axa Direct opinie, Liberty Direct opinie\nJak zaoszczędzić na autocasco? Na te i inne pytania staramy się odpowiedzieć wszystkim tym, którzy tej odpowiedzi potrzebują. Stworzyliśmy witrynę internetową z myślą o tych wszystkich, którzy zamierzają zmienić swojego ubezpieczyciela lub też dopiero co stają przed jego wyborem. U nas można sprawdzić aktualną ofertę ubezpieczycieli, obliczyć skład...\nErgohestia jest znaną na rynku agencją ubezpieczeniową, która w branży działa już ponad 15 lat. Zatrudniamy doradców posiadających kierunkowe wykształcenie, którzy pomogą Państwu dobrać najlepsze ubezpieczenie spełniające indywidualne oczekiwania. W naszej ofercie klienci znajdą szeroki wybór ubezpieczeń samochodowych. Proponujemy OC, AC, NNW, Assi...\nJeżeli chcesz wypowiedzieć umowę OC, nie musisz robić tego ręcznie. Na stronie znajduje się generator wypowiedzenia. Wystarczy uzupełnić dane w formularzu i wysłać na adres wskazany przez system. Można wybrać adres elektroniczny lub pocztowy. Serwis ten został utworzony ze względu na błędne wypowiadanie ubezpieczenia. W takiej sytuacji mamy do czyn...\nZadajesz sobie pytanie, kto może zaoferować tanie ubezpieczenia? Jeśli masz problem z udzieleniem odpowiedzi, jak najszybciej zapoznaj się ze stroną gawron-broker.pl.\nZastanawiasz się nad tym, co można znaleźć w ofercie? W takiej sytuacji nie pozostaje nic innego, jak zapoznać się ze wspomnianą witryną (i to tak szybko, jak to tylko jest...


Kwiaty są najpiękniejszym i najprostszym prezentem, którym możemy wyrazić to, co trudno nam ująć słowami. To doskonały podarunek z okazji i bez okazji. Możemy nim okazywać uczucie, wdzięczność, gratulacje czy przeprosiny. Ale czy wiesz, jak powinno się je wręczać, aby zachowały swoje znaczenie i nie popełnić kwiatowe faux-pas?\nPodstawową zasadą jest wybór odpowiednich roślin i kolorów do sytuacji oraz Twojej relacji z daną osobą.\nDlaczego? Doskonałym przykładem może być tutaj czerwona róża, która jednoznacznie kojarzona jest z głębokim uczuciem. Gdybyś wręczył ją koleżance, szefowej czy żonie przyjaciela, prezent mógłby zostać odebrany jako przejaw miłości, którą czerwony kolor symbolizuje (o symbolice czerwonego koloru pisaliśmy w artykule Czerwień kolorem miłości). W takim wypadku warto wybrać bardziej neutralny kolor, np. herbaciany.\nWyjątkiem są chryzantemy oraz kalie – wręczając je popełniłbyś ogromną gafę. Kwiaty te w naszej kulturze są one kojarzone głównie z uroczystościami żałobnymi.\nNa to pytanie nie ma jednoznacznej odpowiedzi. Wielkość bukietu to jest decyzja bardzo indywidualna. Niezależnie od okazji możesz wybrać pokaźny bukiet lub nieco skromniejszy. Pamiętaj tylko, że jeśli chcesz wręczyć pojedynczy kwiat, to lepiej unikaj tych delikatnych (jak np. gerbera), w tym wypadku wybierz raczej różę.\nWiększe znaczenie będzie miało to, czy liczba kwiatów jest parzysta czy nieparzysta.\nWśród florystów istnieje umowny savoir vivre, według którego parzysta liczba kwiatów zarezerwowana jest dla kompozycji pogrzebowych. W innych przypadkach lepiej postawić na liczbę nieparzystą. Wyjątkiem mogą być urodziny czy rocznica ślubu wskazująca na parzystą ilość lat.\nDlaczego akurat nieparzysta liczba kwiatów?\nPrzede wszystkim z estetycznego punktu widzenia – kwiaty w nieparzystej liczbie układają się lepiej w bukiecie i ładniej się prezentują. Tylko czy naprawdę liczba ma aż tak duże znaczenie? Właściwie, pomijając wspomnianą już estetykę, wynika to z przeświadczenia, że parzysta liczba kwiatów może zwiastować nieszczęście. To oczywiście tylko przesąd, ale lepiej postawić na bezpieczną opcję bez ryzyka, że urazimy kogoś wręczeniem bukietu z parzystą liczbą kwiatów.\n1. Zanim wręczysz kwiaty, zdejmij odzież wierzchnią. Przekazywanie prezentu w płaszczu będzie dużym nietaktem, podobnie jak zrobienie tego na progu czy w korytarzu.\n2. Przed wejściem na przyjęcie pozbądź się papieru ochronnego, którym zabezpieczony jest Twój bukiet. Wyjątkiem może być folia dekoracyjna, która sama w sobie jest elementem ozdobnym kompozycji.\n3. Kwiaty wręczaj zawsze prawą dłonią i główkami do góry!\n4. Pamiętaj, że to mężczyzna wręcza kwiaty kobiecie. Wyjątkiem będzie sytuacja, gdy gospodarzem domu i/lub jubilatem jest mężczyzna – w tym wypadku to zaproszona kobieta przekazuje prezent.\nOczywiście! Jeśli nie chcesz kupować kwiatów ciętych, ponieważ one szybko więdną, a zależy Ci, aby prezent był bardziej trwały i nie jesteś pewien, czy kwiat w doniczce sprawi przyjemność obdarowywanej osobie – wybierz kwiaty wieczne od Rose Belle! To doskonały pomysł na prezent, bowiem dzięki specjalnemu procesowi stabilizacji kwiaty wieczne, choć żywe, będą cieszyły oko obdarowanej osoby przez minimum 2 lata! W naszym sklepie znajdziesz wiele wspaniałych kompozycji, głównie z róż, hortensji i goździków w wielu kolorowych odsłonach. Sprawdź i wybierz najlepszą opcję.


Patrycja Brodowska - zbiórka charytatywna | Siepomaga.pl\nOperacja to dopiero początek... Mama walczy o powrót\nPatrycja Brodowska, 41 years old\nnowotwór błony maziowej stawów i nieokreślone zapalenie wielostawowe\nStarts on: 22 December 2020\nEnds at: 05 March 2021\nRehabilitacja to moja jedyna szansa na powrót do sprawności po ciężkich operacjach!\nKażdego dnia z wdzięcznością dziękuję Bogu, za wszystkich ludzi, którzy mi pomogli.\nDzięki Waszemu wsparciu możliwa była niemalże natychmiastowa pomoc - operacja, a właściwie operacje, bo specjaliści zgodnie uznali, że najlepiej będzie od razu przeprowadzić operację ręki a trzy tygodnie później ciężką operację nogi, ponieważ ostatnio choroba bardzo przybrała na sile, niszcząc doszczętnie kolejne stawy, mimo prowadzonego leczenia.\nWszystko działo się bardzo szybko. Byłam przerażona, ale musiałam poddać się temu, co proponowali specjaliści, ponieważ czas grał tu ogromną rolę i lekarze nie czekali na zakończenie rehabilitacji tylko podjęli decyzję o operacji. Dziś jest za wcześnie, by stwierdzić, czy wszystko przebiegło zgodnie z planem, dopiero kolejne badania i kontrole pozwolą ocenić, czy udało się uratować to, co zaatakowała choroba.\nOstrzegano mnie, że po zabiegach ból może być silniejszy… Powrót do normalnego funkcjonowania jest bardzo trudny nie tylko ze względu na ból, ale i ograniczenia spowodowane ranami - te po operacji jeszcze długo będą się goić. Nic jednak nie jest bardziej dotkliwe niż rozłąka z dziećmi i całą rodziną. Tak bardzo chciałabym przytulić moje pociechy, tak bardzo chciałabym mieć je w pobliżu.\nKażda doba to dla mnie ogromne wyzwanie, staram się jednak pielęgnować nadzieję i powtarzać, że to kolejny krok w walce o lepsze jutro, pewien etap na drodze do sprawności.\nPrzyspieszenie operacji spowodowało, że musieliśmy w trybie pilnym rozpocząć remont. W naszym maleńkim mieszkaniu muszę mieć możliwość poruszania się na wózku. To pozwoli mi na samodzielne wykonywanie chociaż części czynności, takich jak kąpiel czy przemieszczanie się pomiędzy pokojami.\nZe względu na mój stan po obu operacjach, pozostaję pod opieką prywatnego ośrodka medycznego, gdzie powoli odzyskuje siły, rozpoczynam rehabilitację pooperacyjną, aby jak najszybciej wrócić do mojej rodziny i stanąć do walki o przyszłość.\nProblem w tym, że znowu musimy stawić czoła kolejnym przeciwnościom. Ośrodek, w którym przebywam oferuje płatną rehabilitację. Po wyjściu z ośrodka czeka mnie dalsza półroczna, codzienna terapia, która może przywrócić mi sprawność. Koszty tych zabiegów, dojazdy, kontynuacja leczenia oraz dokończenie remontu umożliwiającego sprawne przemieszczanie w domu na wózku na tę chwilę przekraczają nasze możliwości finansowe. Nie jesteśmy w stanie opłacić nawet 1-miesięcznego cyklu rehabilitacji. Niestety, w moim przypadku, NFZ zapewnia tylko dwie godziny rehabilitacji tygodniowo i to najwcześniej za pół roku...\nWłaśnie dlatego dziś znów proszę Was o pomoc!\nMam szansę na powrót do sprawności, postawienie kolejnego kroku w tej trudnej walce, aby w przyszłości zapewnić dzieciom właściwą opiekę i wsparcie. Wierzę że z pomocą Bożą i Waszą uda mi się podnieść kolejny raz - po 7 operacji w moim życiu i wrócić jak najszybciej do domu. Trwająca pandemia powoduje, że tu w ośrodki dzieci nie mogą mnie odwiedzać, a to powoduje, że walka staje się znacznie trudniejsza...\nWierzę, że dane dobro wraca, nie spocznę w walce, dopóki wystarczy mi sił. Każdego dzień postaram się wykorzystać najlepiej. Obecnie zejście z łóżka na wózek to wydarzenie na wagę cudu! Potrzebuję kolejnych, ale te możliwe będą przy twoim wsparciu!


Dodane: 23-12-2017 03:34\nMeble eventoweKalkulacja czy fotowoltaika się opłaca7,7 Internautów Już Wie Jak zobaczyć taniec w Krakowie. A Ty?Zakup auta prosto z salonuPolskie prawo nie jest proste. Czy warto zatrudniać prawnika?Gdzie pozycjonować stronę?Klimatyzowane pomieszczeniaSerwis ekspresów ciśnieniowychImplantolog zabrzeLicówki, protezy i koronki - czyli o protetyce w stomatologiiCena tego jak dokonać rozwoduO kosztach SEOKursy bhp online4 ciekawe fakty na temat drukarniOpłacalność klimatyzacjiOtwieranie i zamykanie bramy na pilota! Wygodne czy nie?Czego nie wiesz na temat endoskopii i innych badańZimowy taras - jak go ogrzać?O pomocy psychologa. Krótko i na tematNa szybko o maszynach budowlanychPozycjonowanie stron internetowych seoMyjnia bezdotykowaProwadzić sprawy prawne Profesjonalnie!Jak dobrze urządzić ogród?Druk i drukarnie, coś na tematPrace wykończeniowe wokół domuArtykuł o myjniach bezdotykowychCo robią geodeci poza pomiarami?SEO w Google - coś dla biznesuOdzież i bielizna termoaktywna. Czy warto?


ME 2015: Polacy czekają na przeciwnika - Sport WP SportoweFakty\nPo dniu przerwy najlepsze drużyny Starego Kontynentu wracają do rywalizacji w Mistrzostwach Europy 2015. W barażach o awans do ćwierćfinałów nie powinno zabraknąć ciekawych pojedynków.\nMarcin Górczyński 13 Października 2015, 09:00\nPodobnie jak w niedawno rozegranych mistrzostwach Europy kobiet, bezpośredni awans do ćwierćfinałów wywalczyli tylko zwycięzcy grup. Zespoły z drugich i trzecich miejsc swoich szans na 1/4 turnieju muszą poszukać w grach barażowych.\nZ perspektywy polskiego kibica najciekawiej zapowiada się starcie Holendrów ze Słowenią. Z tej pary wyłoni się zespół, z którym w ćwierćfinale zmierzą się Biało-Czerwoni. Niewykluczone, że tą drużyną będą dobrzy znajomi Polaków, Słoweńcy. Ekipa z Bałkanów w fazie grupowej napędziła Biało-Czerwonym sporo strachu. Niewiele zabrakło, by siatkarze trenera Andrei Gianiego prowadzili w setach 2:1 - ostatecznie Polacy opanowali sytuację i wygrali 3:1. Szczególnie we znaki zawodnikom Stephana Antigi dali się Klemen Cebulj i Mitja Gasparini, zdobywcy odpowiednio 18 i 16 punktów.\nHolandia, drugi z kandydatów do ćwierćfinału, może być jeszcze trudniejszą przeszkodą dla Biało-Czerwonych. Oranje ze swoim liderem Dickiem Kooyem prezentowali wysoką formę w fazie grupowej i kibice Pomarańczowych mogli chwilami pomarzyć o nawiązaniu do złotej ery z końca lat 90. Choć Holendrzy przegrali ostatni mecz grupowy z Bułgarią 2:3, to ich dyspozycja w ataku i zagrywce nastrajała optymizmem.\nDick Kooy poprowadzi Holendrów do zwycięstwa nad Słowenią?\nSiatkarski świat będzie miał także baczne oko na poczynania Niemców. Jak do tej pory więcej niż o formie sportowej mówiło się o zagrywkach taktycznych trenera Vitala Heynena. Szkoleniowiec niemieckiej kadry w spotkaniu z Holendrami nie wystawił do gry swojego lidera Georga Grozera, a po wygranym secie całkowicie przemeblował swój zespół. Wystarczy rzut oka na drabinkę turniejową i wszystko układa się w logiczną całość. Wygrana w barażu zapewni Niemcom ćwierćfinał z Bułgarią, zespołem zdecydowanie w zasięgu naszych zachodnich sąsiadów. Zanim dojdzie do wspomnianej rywalizacji w 1/4 Niemcy muszą pokonać w barażu nieprzewidywalnych Belgów, którzy z pewnością nie oddadzą awansu za darmo.\nW dwóch pozostałych pojedynkach barażowych nietrudno wskazać faworyta. Włosi, drugi zespół tegorocznego Pucharu Świata, zagrają z Finlandią, która nie może nawiązać do swoich najlepszych lat. Trudno spodziewać się, by Iwan Zajcew i spółka mieli problemy z reprezentacją Suomi.\nZe swoim rywalem powinni poradzić sobie także Serbowie, którzy stoczą bój z Estonią. Gracze z Bałkanów zaczęli turniej od wymęczonego zwycięstwa ze Słowacją, lecz z każdym meczem prezentują się lepiej i można w nich upatrywać nawet kandydatów do medali. Estończycy jak do tej pory odnieśli tylko jedno zwycięstwo, rozbijając Chorwatów 3:0. Pomimo, że od paru lat estońscy siatkarze biorą udział w europejskim czempionacie, to nadal należą do drugiej ligi europejskiej i w starciach z zespołami klasy Serbii nie mają zazwyczaj większych szans.\nPlan na 13 października (wtorek)\n16.30 Holandia - Słowenia\n17.30 Serbia - Estonia\n19.30 Belgia - Niemcy\n20.30 Włochy - Finlandia\nMaciej Jarosz: Przez błędy taktyczne nie wygraliśmy Pucharu Świata\nMistrzostwa Europy ME 2015 Holandia Reprezentacja Holandii mężczyzn Niemcy Reprezentacja Niemiec mężczyzn Belgia Reprezentacja Belgii mężczyzn Finlandia Reprezentacja Finlandii mężczyzn Siatkówka w Europie Serbia Reprezentacja Serbii mężczyzn Siatkówka Reprezentacja Włoch mężczyzn Reprezentacja Słowenii mężczyzn


Moonlight. To nie jest film o homoseksualności. | naTemat.pl\nMoonlight. To nie jest film o homoseksualności.\nOskary zostały rozdane i nikt nie ma już wątpliwości co o Moonlight sądzi Akademia. Często spotykam się z komentarzami widzów, którzy twierdzą, że film ten zdobył statuetkę w Hollywood, ponieważ porusza tematy idealnie wpasowujące się w gusta amerykańskiego jury.\nMamy tu przecież Afroamerykanina, geja, chłopaka z tak zwanej „złej dzielnicy” oraz ofiarę przemocy domowej i handlu narkotykami. Żeby było jeszcze lepiej wszystkie te role ucieleśnia jeden bohater. Rzec by można - banał. Napisany by szokować, wzruszać i zgarniać szereg nagród - czyli to co za wielką wodą lubią najbardziej. Nie wiem czy osoby wygłaszające takie opinie o Moonlight, w ogóle film ten widziały. Śmiem sądzić, że nie. Ja mam wręcz odwrotną opinię na temat tego obrazu – uważam, że historia ta jest wyjątkowa właśnie dlatego, że została pokazana bez tak często zarzucanej jej pretensjonalności.\nKino przez wiele lat nie pokazywało nam takich postaci jak Chiron, protagonista Moonlight. Zwykle podobnych mu bohaterów oglądaliśmy na wielkim ekranie z perspektywy białych i heteroseksualnych przedstawicieli klasy średniej lub wyższej. Niemajętni Afroamerykanie byli ich służącymi, niańkami ich dzieci, a nader często sprawcami przestępstw i mówiąc najogólniej – różnorakich kłopotów. Podążając za okiem kamery patrzyliśmy na nich z góry. Jeśli nie karcąco to przynajmniej z lekkim pobłażaniem. A jak przedstawiane są osoby nie wpisujące się w heteronormatywne normy, na przykład geje, którym przytrafiło się być Chironowi? W wielu filmach i książkach powielane są stereotypy, w których gej jest dziwakiem niedostosowanym do panujących norm lub też rozpustnikiem żyjącym z HIV - kimś więc, kogo należy się bać. Często obserwujemy ich też w roli zabawnych, radosnych i kolorowych imprezowiczów, przyjaciół kobiet z wielkich miast. W takim wypadku są więc kimś uroczym i pozytywnym, ale czy obrazy te traktują ich poważnie?\nMniejszości zbyt często pokazywane są jako dodatek do życia większości, ciekawe kurioza urozmaicające akcję filmu. W Moonlight sytuacja ta zostaje odwrócona. O ile nie zgodzę się z opinią, że jest to homoseksualny manifest (bo i takie pojawiają się komentarze), zdecydowanie uważam, że film ten manifestem nazwać można. Dlaczego? Ponieważ pokazuje prawdziwe emocje prawdziwych ludzi. Takich, którym zbyt często przemysł filmowy odbierał podmiotowość i prawo głosu. Opowiada historię trudnego dorastania nie oceniając i nie stawiając sądów. Pokazuje bez zbędnej pompatyczności, że pomimo wielu różnic wszyscy tak naprawdę potrzebujemy tego samego – akceptacji i miłości.\nCzłowiek, a nie etykietki\nMoonlight porusza tematykę genderową, ale w najlepszy z możliwych sposobów – przezroczyście. Reżyser nie podkreśla na każdym kroku ‘oglądacie geja!’. Pokazuje Chirona jak niezwykłego-zwykłego bohatera. Nie robi z jego homoseksualizmu show. Zaciekawia nas jego historią, nie orientacją. Przede wszystkim – pokazuje nam człowieka, a nie etykietki. W przeciwieństwie do twórców filmu nie umiem zgrabnie uniknąć patosu i muszę szarpnąć się na duże słowa. Bardzo cieszę się z Oskara dla Moonlight, bo oznacza on, że zaczynamy w końcu na większą skalę dostrzegać, że uczucia i emocje nie mają koloru, klasy ani orientacji. Skala ich barwy jest niezwykle szeroka, ale wszyscy mamy takie same prawa do ich doświadczania i opowiadania o nich. Więc tak, jest to manifest, ale nie gejowski – humanistyczny.


Pasztet z kaczki « Dziennik Leśny\nByłam uprzedzona do kaczki, nie smakowała mi. Ale będąc u moich znajomych zostałam poczęstowana pasztetem i okazało się, …. że jest on z kaczki. Był rewelacyjny. Autorką tego genialnego przepisu jest Mirka Stachurska – z Leśniczówki nad Bobrem.\nJa go trochę zmieniłam – ponieważ kaczką, którą kupiłam była nieduża więc dodałam trochę innego mięsa.\nja dodałam: 0,5 kg żeberek, ewentulanie jeszcze trochę innego mięsa – np drobiowego\nwatróbki drobiowe 0,5 kg\nkilka liści laurowych, ziela angielskiego i pieprzu w ziarnach\nMięsa (kaczka może być w całości) opruszone solą i pieprzem, pokrojoną cebulę piec w piekarniku aż się zrumienią. Po pewnym czasie podlać gorącą wodą, wrzucić liście laurowe, ziele angielskie i pieprz oraz pokrojone warzywa i dalej dusić. Pod koniec dodać oczyszczoną z błonek wątróbkę i dusić ok 0,5 godz.\nKiedy mięso jest miękkie (odchodzi dobrze od kości) wyjąć z naczynia w którym się piekło, ostudzić. W sosie który został w naczyniu namoczyć tartą bułkę (albo zwykłą). Ostudzone mięso obrać z kości i wszystko zmielić (również warzywa) – jeżeli mamy sitko pasztetowe to 1 raz, jeżeli nie – 2 – 3 razy. Do zmielonego mięsa dodać namoczoną bułkę, przyprawić majerankiem, gałką muszkatołową, ewentualnie jeszcze solą i pieprzem, dodać jajka i roztopione masło, dobrze wyrobić. Masa nie może być gęsta – jeżeli taka jest dodać wody lub rosołu.\nForemkę tzw. keksówkę posmarować masłem i posypać tarka bułką. Wyłożyć mięso do foremki – ale żeby nie była ona wypełnina po brzegi.\nPasztet pieczemy ok ok 1 godz – 1,5 w 160 stopniach.


Strona internetowa ekspozycji „Klisze pamięci. Labirynty Mariana Kołodzieja” | Życie Zakonne\nŻycie Zakonne > Wiadomości > Z kraju > Strona internetowa ekspozycji „Klisze pamięci. Labirynty Mariana Kołodzieja”\nEkspozycja „Klisze pamięci. Labirynty Mariana Kołodzieja”, byłego więźnia pierwszego transportu do Auschwitz o gehennie obozowej ma swoją własną stronę w Internecie. www.labirynty.com.pl\nzostała oddana do użytku niemal w przededniu 75. rocznicy wyzwolenia Auschwitz.


Reduce reuse recycle | proste wnętrze\nWczorajsze zajęcia z Historii Sztuki Współczesnej zainspirowały mnie do napisania tego postu. Z podziękowaniami i dedykacją dla Heleny Lech-Postawki, za ogrom wiedzy, który mogę od niej czerpać…\nObecny i bardzo rozpowszechniony w architekturze i designie eko-trend wcale nie jest nowym pomysłem. Nad relacją architektury z naturą zastanawiali się już uczeni z początków poprzedniego stulecia. Cały ruch zapoczątkowany został w roku 1902 przez Ebenezera Howarda, który stworzył koncepcję Miasta-Ogrodu. W oparciu o diagram trzech magnesów przeanalizował on jakie czynniki przyciągają ludzi do miasta, jakie do wsi, lub co też przemówiłoby za zamieszkaniem w tworze pośrednim.\nNa podstawie powyższego diagramu Howard utworzył koncepcję miasta-ogrodu złożonego z kilku kręgów. W jego centrum miałby się znaleźć rynek z budynkami pełniącymi podstawowe funkcje takimi jak urząd miejski, szpital, czy teatr. Rynek otoczony miałby być przez przeszkloną galerię, dającą możliwość zakupów i schronienia się przed deszczem. Wokół galerii roztaczałby się park miejski, w którym mieszańcy mogli by korzystać z kontaktu z naturą. Następny krąg to osiedla mieszkalne. Howard nie przewidywał jednak osiedli w naszym rozumieniu tego słowa. Mieszkańcy miasta mieliby osiedlać się w jedno lub kilkurodzinnych domach z ogrodami, tak, aby każda rodziła była przynajmniej w pewnej części samowystarczalna, prowadząc własne gospodarstwo rolne tudzież warzywniak. Ostatnim kręgiem byłby krąg przemysłowy, który nie ingerowałby tak bardzo w strukturę miasta, jak w przypadku tradycyjnego jego układu urbanistycznego, a zapewniałby dostawę z niedalekich odległości podstawowych produktów niezbędnych do życia. Zgodnie z teorią Miasta-Ogrodu utworzone zostały dwie miejscowości. Nie to jednak jest najważniejsze. Istotny jest fakt, że w roku 1902 po raz pierwszy człowiek głośno zastanowił się na temat relacji człowieka z naturą. Od tego wszystko się zaczęło.\nDiagram trzech magnesów Howarda\nArchitektura ekologiczna dziś to preferowanie materiałów, do wytworzenia których zużywa się mało energii oraz materiałów lokalnych, aby ich transport był jak najkrótszy. To również wybór materiałów mało przetworzonych, niczym nie dekorowanych, opowiadających tak zwaną „prawdę materiału”. Materiały ekologiczne to często materiały z drugiego obiegu. Na tej bazie utworzono zasadę 3R: Reduce, Reuse, Recycle, promującą zdrowy dla środowiska styl życia, konsumpcji dóbr i traktowania odpadów.\nPrzykłady architektury powstałej w myśl powyższych zasad to między innymi:\nAmbasada Norwegii w Katmandu, Kristin Jarmund\nTijbao Center w Nowej Kaledonii, Renzo Piano\nInside Out house w Norwegii, Reiulf Ramstad Architects\nWedług myśli ekologicznej architektura powinna być w stosunku do otoczenia ukryta, wtapiająca się w nie oraz nieinwazyjna dla środowiska. Na podstawie takich założeń powstały między innymi projekty ukrytych pod ziemią domów Petera Vetsch’a czy Globalny Bank Nasion w Norwegii.\nDom pod ziemią, Peter Vetsch\nZasady wtapiania się w naturę przestrzega Opera w Oslo projektu Snøhetta, przypominająca dryfującą po wodzie krę. Sławny dom Fallingwater projektu Franka Lloyda Wrighta jest również doskonałym przykładem eko-designu. Zawieszone nad wodospadem piętra budynku w żaden sposób nie ingerują w naturalny bieg rzeki.\nOslo Opera, Snohetta\nCo to wszystko oznacza dla naszych domów? Każdy z nas może być ekologiczny – wystarczy, że znając te zasady zastanowimy się, w jaki sposób możemy je zastosować projektując własny dom. Możemy kupić drewno w lokalnym tartaku, zatrudnić miejscowych pracowników lub też wykorzystać do stworzenia elewacji deski, które wcześniej służyły do czegoś innego. Będzie to zarówno modne, jak i ekologiczne.\nTagi : eco design, ekologia, recycling\n← Targi kontury. pełna relacja krakuski\nKolor roku 2015 by Benjamin Moore →\nOla collage on 4 listopada, 2014 o 3:32 pm said:\nPrzypomniałaś mi wykłady z pierwszego roku studiów, to były czasy, o coś nam chodziło :) P.s. Ładnie zilustrowany temat.\nprostewnetrze on 4 listopada, 2014 o 5:56 pm said:\nA dziękuję. Myślisz że teraz nam już o nic nie chodzi? Na pewno jest inaczej. ..


To koniec marki Rihanny? Fenty zawiesza działalność. Co poszło nie tak? - Glamour.pl\nNiecałe dwa lata po głośnej premierze marka Rihanny, Fenty, zaprzestaje działalności – nie powstaną już nowe kolekcje. Na decyzję koncernu LVMH, do którego należy marka Barbadoski, wpływ miała pandemia koronawirusa. Ale to nie wszystko. Jakie jeszcze są przyczyny porażki?\nTo koniec marki Rihanny?! Po dwóch latach Fenty kończy działalność\nMarka Rihanny Fenty zawiesza działalność – Dlaczego?\nCo z innymi markami Rihanny: Fenty Beauty, Fenty Skin i Savage x Fenty?\nJej pojawienie się na rynku – w maju 2019 roku – było jednym z głośniejszych wydarzeń w świecie mody. I to z kilku powodów. Po pierwsze, na czele stał nie kto inny lecz Rihanna – jedna z najjaśniejszych gwiazd muzyki z 8. nagrodami Grammy na koncie, po drugie – markę Barbadoski pod swoją pieczę wziął jeden z najsłynniejszych koncernów luksusowych LVMH, właściciel Diora, Louis Vuitton, Fendi, Givenchy, Celine czy Marca Jacobsa. Co więcej, Fenty – bo właśnie pod tą nazwą (od nazwiska artystki) miał działać dom mody Rihanny, był drugim stworzonym przez LVMH od podstaw (po Christian Lacroix założonym w roku 1987) i pierwszym stworzonym od podstaw przez kobietę. I to kobietę czarnoskórą, co także jest precedensem w historii koncernu.\n„To dowód na to, że nie ma rzeczy niemożliwych” – powiedziała wówczas Rihanna, dziękując prezesowi LVMH, Bernardowi Arnaultowi za szansę i zaufanie. A w jednym z wywiadów, które ukazały się po wprowadzeniu marki Fenty na rynek, dodała także: „Naprawdę doceniam to, że LVMH jest na tyle elastyczny, że pozwala mi mieć inne spojrzenie na tworzenie ubrań. Pan Arnault nie jest idiotą, jest bystry i otwarty”.\nNo coż, dziś trochę niezręcznie nam przytaczać te słowa, bo świat obiegła właśnie wiadomość, że dom mody Rihanny po niecałych dwóch latach od głośnej premiery postanowił zaprzestać działalności. Wspólną decyzją Barbadoski i koncernu LVMH na razie nie powstaną żadne nowe kolekcje. Od stycznia na Instagramie marki nie pojawiają się także nowe posty, a ostatnia minikolekcja wyszła w listopadzie ubiegłego roku. Teraz już wiemy, dlaczego. W ciągu najbliższych tygodni zniknąć ma także sklep online marki.\nCzy to oznacza koniec marki Rihanny? Nie jest to jeszcze przesądzone. Bo choć LVMH postanowił zawiesić działalność domu mody Rihanny, nie zdecydował się jeszcze na jej całkowite zamknięcie. Chce poczekać na „lepsze czasy”. Bo niewątpliwie na decyzję o zaprzestaniu działalności Fenty wpływ miała pandemia koronawirusa, która odbiła się na wynikach sprzedaży (a raczej nie-sprzedaży). Ale to nie jedyny powód, dla którego marka okazała się pomyłką.\nMarka Fenty powstała na założeniu, że na czele domu modu wcale nie musi stać projektant. Wystarczy znane nazwisko, zamiłowanie do mody i własny charakterystyczny styl. Jak się jednak okazuje, to za mało. Porażka Rihanny wyraźnie pokazała, że potrzebny jest fach w ręku i znajomość zasad tradycyjnego rzemiosła (co mnie osobiście bardzo cieszy i daje nadzieje na przyszłość). Błędne okazało się też założenie, że od tradycyjnego harmonogramu tworzenia kolekcji, którego rytm wyznaczają organizowane co pół roku pokazy, lepsze są liczne dropy i bezpośrednia komunikacja z klientami – między innymi za pomocą social mediów, bo właśnie na takim modelu opierało się funkcjonowanie domu mody Fenty.\nWinę za kiepskie wyniki sprzedaży przypisuje się też samym ubraniom, które nie miały w sobie nic odkrywczego. Rihanna jakby nie mogła się zdecydować, czy odważnie eksponować ciało, stawiając na ultradopasowane kroje czy też chować je pod fasonami oversize. Przede wszystkim jednak nie zaproponowała nic nowatorskiego. Ona sama lubi zaszaleć – nawet jeśli zdarzy jej się popełnić stylowe faux pas, jest „jakaś”. Jej ubraniom tego zabrakło. Nie różniły się znacząco od rzeczy, jakie można znaleźć w popularnych sieciówkach. A skoro tak, trudno wytłumaczyć, dlaczego kosztowały o wiele, wiele więcej – ceny wynosiły po kilkaset dolarów!\nCo z pozostałymi markami Rihanny: kosmetycznymi Fenty Beauty i Fenty Skin oraz bieliźniarską Savage x Fenty? One zostaną! Kosmetyki spotkały się z bardzo ciepłym odbiorem – zwłaszcza w Ameryce. Podobnie zresztą bielizna, która stanowi przeciwwagę dla nieprzystających już do współczesnych czasów projektów Victoria's Secret wyłącznie w małych rozmiarach, a tym samym pomijających rzesze kobiet. O tym, że jest potrzebna, świadczą wyniki sprzedaży – o 200% większe niż w roku ubiegłym. Tak duże nie tylko ze względu na popyt, ale i bardziej przystępne ceny.\nLouis Vuitton moda rihanna Fenty Beauty e-zakupy\nRihanna postawiła na naturalność! W kampanii Fenty wystąpiła modelka z bliznami na twarzy\nRihanna po raz kolejny zachwyciła swoich fanów. Do kampanii Fenty zaprosiła modelkę z bliznami na twarzy i zrezygnowała z retuszu!\nRihanna wypuszcza kosmetyki do pielęgnacji Fenty Skin\nKosmetyki do makijażu Fenty Beauty odniosły ogromny sukces. Rihanna zdecydowała się poszerzyć ofertę swojej marki o linię do pielęgnacji, Fenty Skin.\nRihanna i A$AP Rocky są razem\n< Poprzedni artykuł Najpiękniejsze prezenty, czyli Walentynki z CCC\nNastępny artykuł > Elomi: marka w stylu GLAMOUR. Niech żyje duży biust!


Jaśminowa Saga. Tom 1. Czas grzechu - Anna Sakowicz - ebook - Legimi online\nJaśminowa Saga. Tom 1. Czas grzechu ebook\nCykl: Jaśminowa Saga\nCzas grzechu. Jaśminowa Saga Tekst © Anna Sakowicz, 2020 Copyright © Poradnia K, 2020 Wydanie I\nWykorzystano pocztówkę Gdańska ‒ polona.pl (Biblioteka Narodowa); Rawpixel.com, blantiag ‒ stock.adobe.com\nStasia puściła dłoń ciotki i nieśmiało podeszła do kopczyka ziemi obłożonego kwiatami. Stanęła przed krzyżem, przyglądając się mu uważnie. Nie wierzyła, że tam, pod ziemią, spoczywa jej brat, z którym jeszcze kilka dni temu kłóciła się o miseczkę leguminy. Szybko przeniosła wzrok na swoje pantofelki. Spoglądała na ich czubki, bojąc się wrócić wzrokiem do krzyża, na którym wbito tabliczkę z imionami i nazwiskiem jej brata: Paweł Antoni Jaśmiński.\nDziewczyna włożyła dłoń do kieszeni, ale zaraz wyciągnęła ją przed siebie. Z zamyślenia wyrwało ją delikatne szarpnięcie za ramię.\n– Co ty, dziecko, robisz? – spytała ciotka i spróbowała wycofać dziewczynę do szeregu żałobników.\nStasia wzruszyła ramionami, dając tym samym znak, że to jej sprawa. Musi to załatwić po swojemu. Rozprostowała palce. Na środku dłoni leżały jasne płatki kwiatów. Ciotka spojrzała badawczo na krewną, ale dała jej spokój. Strzepnęła niewidzialny pył z czarnej, półmatowej sukni, by na chwilę zająć czymś ręce. Dwa lata temu Stasia zrobiła dokładnie to samo na pogrzebie babki. Wymyśliła sobie jaśminowy rytuał.\n– To dla ciebie – szepnęła dziewczyna i pozwoliła opaść płatkom jaśminu na kopczyk ziemi. Wiatr porwał je od razu, zakręcił nimi, ale pozwolił płatkom delikatnie osiąść wśród innych roślin na grobie szesnastoletniego chłopca. W tym samym czasie na styku Frontów Północnego i Zachodniego, w pobliżu jeziora Narocz, na ziemię padały, niczym płatki jaśminowego krzewu, ciała rosyjskich i niemieckich żołnierzy, jakby śmierć nadal nie odniosła należytych tryumfów.\n– Chodź tu – zwróciła się do dziewczynki zniecierpliwiona ciotka i poprowadziła ją za sobą. Podeszły do pogrążonych w rozpaczy Elżbiety i Antoniego. Obok nich stały pozostałe dzieci, tworząc czarną ścianę wokół grobu Pawła. Wszyscy pociągali nosami. – Pilnujcie jej – powiedziała do rodzeństwa. – Taka panienka, a zachowuje się jak smark.\nNajstarsza z sióstr podeszła do Stasi i chwyciła ją za rękę, zaciskając mocno palce na drobnej dłoni dziewczynki. Zabolało, jednak ten ból pozwalał oderwać myśli od brata, którego teraz przykrywała warstwa ziemi.\nROZDZIAŁ 1 (1916-1917)\nAlbert Einstein ogłosił ogólną teorię względności. W innym zakątku świata Pigmej Ota Benga, wystawiany wcześniej w nowojorskim ogrodzie zoologicznym w klatce tuż obok orangutana, popełnił samobójstwo.\nStasia schodziła na palcach po schodach. Starała się nie hałasować, ale mimo to deski skrzypiały przy każdym jej ruchu. Jedną ręką trzymała się poręczy, drugą podciągała długą spódnicę, by się nie przewrócić. Pod stopami czuła chłód drewna, z którego już dawno złuszczyła się farba. Dochodziły do niej odgłosy pracy w introligatorni. Wyraźniej też czuła zapach kleju; zawsze był nim przesiąknięty tata i tak pachniało całe jej dzieciństwo.\nStara kamienica wymagała remontu. Kiedyś należała do babki Stasi, Marianny Narloch, która wyszła za mąż za ojca Antoniego, i to wtedy w suterenie powstał niewielki zakład introligatorski. Obecnie oprócz Jaśmińskich mieszkali tu polska wdowa z nastoletnim synem, a tuż obok Kaszubi – sześcioosobowa rodzina, która do Gdańska przyjechała za chlebem z niewielkiej wsi koło Berent.\nStasia zeszła dwa stopnie po schodach i zatrzymała się, nadstawiając uszu. Nie słyszała jednak żadnych rozmów. Ojciec od śmierci Pawła stał się jeszcze bardziej milczący. Znikał w pracowni na wiele godzin. Tłumaczył, że ma dużo pracy, jednak Elżbieta Jaśmińska kręciła głową, a potem tylko machała w jego kierunku ścierką, jakby chciała zaznaczyć, że słowa są nieważne. Też milczała. Raz tylko rodzice się pokłócili, tuż po otrzymaniu wiadomości, że Paweł stracił życie w wypadku. Tata krzyczał, że matka źle wychowała syna, i dlatego bezrozumnie ganiał za dziewuchą z sąsiedztwa.\n– Krótko było go trzymać, toby nie wściekał się za nią jak pies za suką! – rzucił, czym natychmiast sprowokował płacz Elżbiety.\nStasia również złościła się na Pawła za to, że bezmyślnie zginął. Po co komu taka śmierć?!\nZeszła kolejnych kilka stopni, aż wreszcie stanęła przy uchylonych drzwiach do pracowni ojca. Przez szparę zauważyła Antoniego, pochylonego przy stole. Jego broda dotykała klatki piersiowej, a wąs od czasu do czasu drgał. Miał podwinięte rękawy koszuli i przewracał karty starej księgi. Zauważyła, jak delikatnie to robił, jakby bał się, że karty rozsypią się w proch pod jego palcami. Tuż za nim krzątał się pomocnik ubrany w długi fartuch. Obaj mężczyźni milczeli. Brakowało dziś współpracownika ojca oraz najstarszego syna Jaśmińskich. To Paweł miał przejąć pracownię, a teraz pewnie ojciec czekać będzie na Piotrka. Chłopiec miał dopiero dziewięć lat, więc to któraś z dziewcząt powinna się uczyć fachu, pomyślała Stasia, jednak papa jakby ciągle z tym zwlekał, bojąc się wypełnienia pustki po najstarszym synu.\nStasia lekko pchnęła drzwi. Zawiasy zaskrzypiały i Antoni podniósł głowę. Zrobił srogą minę, próbując zniechęcić córkę do wejścia.\n– Nie będę przeszkadzać – szepnęła, ubiegając ojca. – Popatrzę...\nAntoni mruknął coś pod nosem i wrócił do zajęcia, jakby córka nagle rozpłynęła się w powietrzu. Wiedział, że dziewczyna lubiła się przyglądać jego pracy.\n– A co panienka będzie się tu pałętać? Krzywdę może sobie zrobić – odezwał się Jasiek.\nStasia weszła do środka. Początkowo nieśmiało rozejrzała się po pomieszczeniu. Znała tu każdy kąt, ale od śmierci Pawła wszystko było dziwne i obce. Trzeba było oswoić ponownie przestrzeń i rodziców.\n– Co robisz? – spytała, podchodząc do Jaśka. Chłopak wydawał się jej trochę niezdarny. Niewiele starszy od niej, uczył się fachu od jej ojca. Powtarzał, że kiedyś otworzy własny warsztat introligatorski, musi tylko zarobić na maszyny. Przyjrzała się mu. Był szczupły i wysoki, daleko mu było do atlety. W dodatku jego fartuch był brudny od kleju. Spojrzała na jego twarz. Grzywka spadała mu na czoło, a po lewej stronie, przy nosie zwracał uwagę malutki pieprzyk. Uśmiechnęła się, gdy spostrzegła, że jedno ucho ma bardziej odstające od drugiego.\n– A zobacz – powiedział, pokazując na gilotynę. – Trzeba tu kręcić kołem ostrożnie aż do szpalty, widzisz? A zaraz zawracać w drugą stronę, bo inaczej nóż by przeciął maszynę na dwoje i wszedł aż do podłogi – zaśmiał się. – Gdyby miał taką siłę, rzecz jasna.\nNagle dziewczynka krzyknęła, bo przez niewielkie okno wpadło do środka czarne ptaszysko i zaczęło tłuc się po podłodze. Tylko Antoni nadal spokojnie siedział przy stole pochylony nad starą książką.\n– Papo, papo! – zawołała Stasia. – Zabije się, ratuj go!\n– Otwórz drzwi, to wyleci – odparł bez emocji.\nJasiek sięgnął do kieszeni fartucha, gdzie niedawno wcisnął pajdkę suchego chleba. Odłamał kawałek skórki i rzucił ją na podłogę. Ptak miotał się od ściany do ściany, jednak po chwili zainteresował się kawałkiem skibki. Przechylił łebek i z zaciekawieniem spojrzał na człowieka, który rzucił mu chleb.\n– Jaki on ładny – szepnęła dziewczynka, starając się nie poruszyć, by nie wystraszyć ptaka. – Ma szary brzuszek. A jakie mądre oczy!\n– To młoda kawka – rzucił od niechcenia Antoni. W tym momencie ptak chwycił skórkę chleba i wyleciał przez otwarte drzwi. Stasia pisnęła z radości.\nAntoni przyglądał się córce. Nosiła już długie sukienki. Wyrosła. Bóg obdarował go sześciorgiem dzieci, choć dwoje postanowił zabrać do siebie. Pierwsze zmarło zaraz po porodzie, nie zdążył nawet wziąć oseska na ręce, jak już zbijał mu trumienkę z desek. Serce więc zapewne nie bolało tak mocno, jak wtedy, gdy stracił Pawła. Jego dumę. Zostały mu trzy dziewuchy i syn.\n– Do roboty, lumpsie! – ponaglił wreszcie chłopaka, a córkę przywołał gestem do siebie. Dziewczyna z ochotą doskoczyła do ojca. Kiedy wskazał jej zydelek stojący pod ścianą, przysunęła go bliżej i usiadła. Wyprostowała się, wyciągając szyję najmocniej, jak mogła, by dostrzec to, co ojciec miał przed sobą.\n– Co papa ogląda? – spytała, a on uśmiechnął się pod nosem i przesunął księgę w jej stronę. Stasia wstała, bo wolumin był tak gruby, że nie mogła zobaczyć go z góry.\n– To najważniejsza księga – powiedział.\n– Pismo Święte?\n– Widzisz, ma drewniane okładki, które trzeba naprawić.\n– Umie papa to zrobić?\n– Jak Bóg da, to zrobimy z tej księgi najpiękniejszą, jakie ludzkie oko widziało – odparł i pogładził zniszczoną okładkę. – Najpierw trzeba będzie ją rozebrać...\n– Rozebrać? – zachichotała dziewczynka.\n– Zdejmiemy nici, wyczyścimy strony. Musimy też usunąć pozostałości po starym kleju. Zrobimy nowe okładki z drewna bukowego i obciągniemy je świńską skórą – dodał, jakby już znalazł się w innym świecie. Jego głos brzmiał coraz łagodniej, a córka miała wrażenie, że słucha najpiękniejszej baśni, w której wszyscy żyją długo i szczęśliwie. – Zrobimy mosiężne okucia, złocenia i przyłożymy stemple.\n– Nauczy mnie papa? – spytała Stasia, zafascynowana tym, co mówił ojciec. Widziała sporo ksiąg oprawionych przez Antoniego. Potrafił ze starej książki zrobić dzieło sztuki.\nKsięgarze i antykwariusze przyjeżdżali do Jaśmińskiego z całych Prus Zachodnich, bo miał smykałkę do oprawiania ksiąg w skórę. Klientami byli Polacy, Niemcy i Żydzi. Wszyscy go chwalili. W pracy pomagał mu Paweł. Kaśka też tu wpadała i uczyła się fachu od ojca, jednak serca do starych woluminów nie miała. Ciągnęło ją do miasta i ciągle się buntowała przeciwko rodzicom. Chciała pisać do gazet, choć ukończyła pensję, w której jednym z podstawowych przedmiotów były robótki ręczne. Do tej pory zdarzało się budzić dziewczynie z krzykiem: „Niech żyje Jezus na zawsze w sercach naszych!”. Mimo to była za to wdzięczna. Kuzynka matki, ciotka Leokadia, dała pieniądze na edukację i zabrała ją do Warszawy, by krewną wykształcić. A edukacja miała być odpowiednia dla porządnej panienki z dobrego domu. Dobrego, ale biednego, powtarzała i z ubolewaniem patrzyła na córkę kuzynki, której ojciec stracił majątek przez hulaszcze życie. A Elżbietę wydano za mąż za zdolnego introligatora, który co prawda potrafił żonie i dzieciom zapewnić byt na podstawowym poziomie, ale na salony nigdy już jej nie wprowadzono. Z dawnego życia jej rodziców została para jedwabnych rękawiczek matki i sznur czarnych pereł. Reszta przepadła w oparach alkoholu wypitego przez ojca. Na szczęście Antoni w konarach swojego drzewa genealogicznego też mógł się doszukać szlacheckich herbów, więc Elżbieta żyła ułudą, że jej dzieciom się poszczęści i kiedyś zajmą ten właściwy szczebelek drabiny społecznej. Dała przecież córkom w posagu nieprzeciętną urodę, więc wystarczyło tylko odpowiednio wydać je za mąż. Tak roiło się Elżbiecie Jaśmińskiej.\nKaśka tymczasem robiła wszystko, by zniweczyć plan matki. Na pewno nie amory były jej w głowie, lecz myśli narodzone z bluźnierczych lektur. Skąd je brała, tego nikt nie wiedział, jednak dziewczyna, pchana jakimś niezdefiniowanym instynktem, potrafiła zadbać o swój rozwój. Los postawił na jej drodze ludzi, od których uczyła się niezależności. Czytała dużo, ale od książek, które naprawiał jej ojciec, wolała współczesne i pisane przez kobiety. Szczególnie ukochała sobie młodą pisarkę Zofię Nałkowską, której Kobiety pochłonęła z wypiekami na twarzy. Każdy zarobiony grosz wydawała w księgarni, za co potem dostawała burę od matki.\nKatarzynę Jaśmińską, jakby tego było mało, diabeł opętał. Wszystko przez to, że rodzice wysłali ją do kuzynki do Warszawy. Miała pomóc tam ciotce w pracach domowych w zamian za opłacenie pensji. Jaśmińscy drżeli o jej bezpieczeństwo, bo wokół trwała wojna, a dziewucha była niepokorna i sama pchała się w kłopoty. Wróciła odmieniona tak mocno, że matka co rusz na jej widok robiła znak krzyża. A kiedy Katarzyna wykrzyczała wszystkim, że nie każda kobieta jest powołana do życia rodzinnego, ojciec nie wytrzymał i uderzył ją w twarz. Potem kazał zakasać rękawy i iść do warsztatu, bo darmozjada w domu trzymać nie miał zamiaru. Kaśka napuszyła się wtedy jak purchawka, ale jej odwaga się skończyła, choć pod nosem burknęła jeszcze, że to dwudziesty wiek, a nie średniowiecze, czego jej rodzice nie zauważali. Odgrażała się też, że znajdzie sobie lepszą pracę, ale tego na szczęście ojciec nie usłyszał, bo znów jego córka poczułaby, jak ciężką miewał rękę. Opuściła głowę i poszła pomagać w introligatorni. Za to Stasia była zupełnie inna i o nią Antoni był spokojny. Wierzył, że znajdzie jej dobrego męża, dziewczyna urodzi dzieciaki i będzie żyła, jak Pan Bóg przykazał.\n– Nauczę – odparł. – Może nawet tłoczenia sama zrobisz – dodał, jednak od razu wyjaśnił, że nie na tej księdze, ale znajdzie jej inną, mniejszą, by zminimalizować ryzyko zniszczenia. – Siadaj tu na moje miejsce i obejrzyj Biblię, jaka piękna robota.\nAntoni wstał i pozwolił córce zająć swoje krzesło. Stasia podekscytowana tym, że ojciec traktował ją jak dorosłą, pochyliła się nad księgą. Dotknęła szorstkiego papieru, przyjrzała się ozdobnym literom. Tu zaklęte było Słowo Boże, pomyślała z rozrzewnieniem.\n– Ewangelicka? – spytała ojca.\n– Ma ponad dwieście lat, dlatego jest tak zniszczona. Właściciel jest antykwariuszem – dodał. – Chce ją dobrze sprzedać, więc trzeba jej przywrócić elegancki wygląd.\nStasia kiwnęła głową i przełożyła ostrożnie kolejne strony. Miała wrażenie, że papier jest tak kruchy, że rozpadnie się pod wpływem dotyku jej palców. Nie potrafiła jednak nie przewracać kartek. Stara księga ją zahipnotyzowała i nie pozwalała oderwać od siebie wzroku. Była piękna, jakby kryła w sobie duszę, która próbowała odurzyć dziewczynę magiczną świętością.\nNagle drzwi pracowni otworzyły się, a do środka z impetem wpadła Kasia. Stasia podniosła głowę i przyjrzała się siostrze, która otrzepywała sukienkę z błota. Jasiek natychmiast do niej doskoczył i zaoferował pomoc. Stasia zauważyła, że chłopak zaczerwienił się, a jego niezdarność podwoiła się z powodu obecności Katarzyny. Siostra jednak zdawała się tego nie widzieć. Podała ojcu gazetę. Przejrzał ją pospiesznie.\n– Nie ma nic ciekawego. – Córka uprzedziła jego komentarz. – Na wschodnim polu walki nie zaszło nic ważnego. Za to piszą o szczurach w Warszawie.\n– O szczurach? – Stasia aż pisnęła. Bała się tych gryzoni. Podeszła do ojca i zajrzała mu przez ramię. Antoni przewrócił stronę „Gazety Gdańskiej” i pokazał córce nagłówek artykułu. Faktycznie, Warszawa miała problem ze szczurami. Przebiegł wzrokiem tekst, w którym pisano, że przy ulicy Nowolipie, gdzie mieściły się mieszkania, stajnia, wozownia i piekarnia, szczury zaczęły zagrażać mieszkającej tam ludności. Pokąsały nawet dziecko śpiące w wózku.\n– Kiedy byłem na froncie – westchnął nagle Jaśmiński – szczury były wielkie niczym koty.\n– Bleee! – krzyknęła Stasia. Nie chciała słyszeć o tych obrzydliwych gryzoniach.\nAntoni przeczytał jeszcze kilka informacji na temat handlu. Trwała wojna i ciągle pojawiały się nowe kłopoty z artykułami spożywczymi. Namnożyło się oszustów, więc prasa donosiła o karze dla rzeźniczki z Hundegasse, której skopowina osiągała horrendalne ceny, ale też o sprzedawaczce oferującej niedoważone masło i mleczarce oszukującej na tym samym towarze.\n– Widział kto... – zasępił się Antoni. – Żeby aż dwadzieścia gramów niedowagi było na ćwierć kilograma masła?\nKaśka zdjęła narzutkę z ramion i powiesiła ją na wieszaku na zapleczu. Jasiek wodził za nią wzrokiem jak zaczarowany, Stasia natomiast wróciła do starej księgi. Ojciec nadal przeglądał gazetę. Interesował się postępami na froncie, ale końca wojny nie było widać. Martwił się o rodzinę żony w Warszawie. Wiedział, że kraj naznaczony był krzyżami i wieńcami uplecionymi kobiecymi palcami. Zamierał, gdy myślał o wojnie, serce jego natomiast przyspieszało, gdy przypominał sobie o nadziei, która już chyba na stałe była wpisana w karty historii umęczonej ojczyzny.\nW Gdańsku panował względny spokój, wszelkie działania wojenne toczyły się daleko stąd. Antoni spojrzał na „Wiadomości potoczne”, gdzie znajdowały się doniesienia z niemieckiej okupacji w Królestwie Polskim. Lekturę gazety przerwała mu jednak najstarsza córka, narzucając na siebie fartuch i pytając o pilne zlecenia, w których mogłaby ojcu pomóc. Antoni odłożył gazetę, podrapał się po głowie i kazał córce podejść do gilotyny ustawionej po prawej stronie warsztatu. Jasiek jak cień podążył za Kaśką. Mistrz zgromił go wzrokiem i kazał wracać do swojej roboty. Dziewczyna zaśmiała się perliście, ponownie wprawiając chłopaka w zakłopotanie.\nNagle drzwi zakładu otworzyły się po raz kolejny, a do środka wszedł młody mężczyzna w eleganckim surducie i meloniku oraz – niejako dla kontrastu – z bandażem na lewej ręce. Kiwnął głową do Antoniego i pokazał na zawiniątko, które trzymał pod pachą. Mężczyzna od razu zabrał gościa na zaplecze.\n– Kaśka! – zawołał ojciec, wychylając głowę przez szparę w drzwiach. – Chodź tutaj!\nDziewczyna ostentacyjnie westchnęła, ale nie sprzeciwiła się ojcu. Wytarła dłonie o fartuch i zniknęła za drzwiami zaplecza. Spojrzała na ojca: miał lekko zaróżowione policzki, trzymał się pod boki i wypinał niewielki brzuch przykryty fartuchem. Drapał się po brodzie i patrzył na księgę rozłożoną na stole. Zaraz jednak podniósł głowę i lekko się uśmiechnął.\n– To moja najstarsza – zwrócił się do antykwariusza, choć mężczyzna sprawiał wrażenie, że doskonale wie, kim jest Katarzyna. Skinął głową i uważnie przyjrzał się kobiecie. Miała wiotką kibić, którą podkreśliła ciasno związanym paskiem fartucha. Jej włosy były ciasno upięte z tyłu głowy, jednak jeden z kosmyków niesfornie opadał na czoło, jakby prowokował do dotyku. – A to pan Thomas Lentz, właśnie wrócił z frontu. Jest synem mojego przyjaciela – wyjaśnił córce, a ona zdziwiła się, że Antoni właśnie w ten sposób określił starego Lentza. – Przyniósł nam piękny manuskrypt do oprawy. Pochodzi z połowy czternastego wieku i ma być prezentem ślubnym. Trzeba go odpowiednio naprawić i nadać mu elegancki wygląd. Strony wymagają wyprostowania, wyczyszczenia i podklejenia. Część składek ma poluzowane nici – dodał z troską w głosie. – Musimy je doszyć do grzbietu. A na koniec zajmiemy się okładką. Przywrócimy życie tej staruszce.\nKaśka splotła przed sobą dłonie i z uwagą słuchała ojca. Czuła na sobie wzrok młodzieńca. Oglądał ją jak kurę na rosół. Źle się czuła pod jego spojrzeniem, ale starała się to ignorować. Mężczyzna zdjął melonik i wtedy Kasia zauważyła, że nie tylko dłoń miał zabandażowaną. Nie chciała jednak wiedzieć, skąd te rany. Od razu spojrzała na ojca i przypomniała sobie dzień, kiedy Antoni wrócił z frontu. Nigdy już nie odzyska sprawności w nodze, pomyślała z goryczą.\n– Słyszałem, że panienka zręczna w pracach introligatorskich.\n– Pomagam tylko ojcu.\n– Skromna jest – rzucił ojciec, a Kaśce nie spodobała się jego reakcja.\n– Pozwoli tatko, że wrócę do pracy?\n– Nie chcesz zobaczyć manuskryptu?\n– Jeżeli tatko pozwoli, to zobaczę później.\n– Niech panienka tylko rzuci okiem, jaka piękna robota. Pismo staranne, gotyckie, jakby czcionką samego Gutenberga odbite. – Mężczyzna zrobił dłonią gest, by zachęcić Katarzynę do podejścia do stołu. Dziewczyna postąpiła krok naprzód i spojrzała na zniszczoną okładkę. Dotknęła jej i o mało się nie wzdrygnęła. Miała wrażenie, że manuskrypt jest wilgotny i nasiąknięty kurzem gromadzonym przez stulecia. Nie poruszały jej stare księgi. Stasia pewnie piałaby z zachwytu, ale dla niej książka to była treść, wygląd zaś był nieistotny. Wszystkie stare księgi, które oprawiali, przekazywały Słowo Boże, świeckich trafiało się niewiele. A Słowo Boże od tysiącleci było takie samo. Ją interesowały nowe myśli, pchające świat do przodu.\n– Manuskrypt jak manuskrypt – stwierdziła. – Czas okrutnie się z nim obszedł.\nOjciec zmarszczył brwi. Ułożyły się nad powiekami w grubą linię i nadały jego obliczu srogi wygląd. Za to gość uśmiechnął się i z jeszcze większą atencją spojrzał na córkę introligatora. Miała bardzo przyjemną twarz, charakter dziewczyny wydał mu się zadziorny. Właśnie takie kobiety lubił. Nie były słabymi mimozami poddającymi się powiewom wiatru, co sugerowałaby cienka kibić. Wymagały sporo zabiegów, by zdobyć ich serca. A tę zauważył, zanim posłano go na wojnę.\n– Mniemam, że panienka razem ze swoim szacownym papą uczyni z niego prawdziwe dzieło sztuki i zdążę je zobaczyć przed powrotem na front. – Lekko kiwnął głową, posyłając dziewczynie uśmiech. Kasia zaróżowiła się na twarzy, za to ojciec nagle zatarł dłonie i wtrącił się do rozmowy:\n– Porozmawiajmy o zaliczce – dodał Jaśmiński, dając jednocześnie córce znak, że może odejść. Thomas odprowadził dziewczynę wzrokiem do drzwi.\n– Miło było panienkę poznać – rzucił, jednak Kasia się nie odwróciła. Zamknęła za sobą drzwi, oparła się o nie i wzięła głęboki wdech. Powoli wypuściła powietrze i od razu zauważyła Jaśka, który się jej przyglądał. Szybko przeszła do gilotyny i zajęła się swoją pracą. Miała złe przeczucia.\nStasia siedziała na łóżku i patrzyła przed siebie. Zza drzwi dobiegały do niej rozmowy rodziców. Mama podnosiła głos, potem milkła i wybuchała płaczem. Dziewczyna nie chciała tego słuchać.\n– Zapomnij o Pawle, jego już nie ma, trzeba żyć. Jesteś moją żoną i masz swoje obowiązki.\n– Obowiązki, obowiązki i obowiązki! – krzyczała Elżbieta. – W ogóle nie liczysz się z moim zdaniem! A ja nie chcę mieć więcej dzieci! Rozumiesz?! Jestem na to wszystko za stara!\nStasia nie do końca rozumiała, o czym mówiła mama, ale nie mogła mieć wątpliwości, że rodzice kłócili się o jakieś strasznie nieprzyjemne obowiązki. Posmutniała, bo nie lubiła, gdy w domu dochodziło do awantur. Czekała na Kasię, aż ta przyjdzie do pokoju i wyjaśni jej, o co chodzi. O rok młodsza od niej siostra usiadła koło niej i też opuściła głowę. Dziewczynki nie odzywały się do siebie. Nagle Stasia skoczyła na równe nogi i zaczęła grzebać pod łóżkiem.\n– Au! – zawołała, gdy uderzyła się o drewnianą ramę.\n– Czego szukasz? – spytała Julka i po chwili klęczała na podłodze obok starszej siostry.\n– Skrzynki – odparła. – Zapomniałam o niej, a dostałam ją od babci Marianny na urodziny. Pamiętasz?\nGdy Stasia głębiej wcisnęła się w ciemną otchłań łóżka, jej dłoń trafiła na niewielką skrzyneczkę. Poczuła pod palcami znajomą fakturę wieka i kilka sekund później z tryumfem na twarzy pokazywała Julce swoje pudełko. Uśmiechała się od ucha do ucha, lekko marszcząc nos. Siostra też podniosła kąciki ust, wyszczerzyła przerzedzone zęby i zmarszczyła naznaczone ospą czoło. Wiedziała, co kryje skrzynka, jednak Stasia nie pozwalała swojemu rodzeństwu dotykać prezentu od babci. Prawie każde z nich dostało kiedyś na siódme urodziny od matki ojca ważną pamiątkę, którą miało strzec przez pokolenia. Babcia mówiła, że w rzeczach kryją się wspomnienia, a oni zostali ich strażnikami. Tylko Julka i Piotrek nie otrzymali niczego od babki. Nie zdążyła obdzielić najmłodszych wnuków. Pewnej nocy seniorka spadła z łóżka, rozbiła sobie głowę i tak zakończyła się jej historia.\nStasia przysunęła skrzynkę do siebie.\n– Jest mój orphenion!\nStasia jeszcze raz przetarła dłonią malowidło. Dopiero potem odważyła się podnieść wieko, na którym pięknie wykaligrafowano słowo „Orphenion” oraz jego numer. W środku znajdowała się płyta. Przekręciła korbkę, by po chwili oddać się mechanicznej muzyce. Dawno nie słyszała tego dźwięku, ale doskonale pamiętała dzień, kiedy babcia nakręciła urządzenie po raz pierwszy. Wydawało się jej to niezwykłe.\n– To taka pozytywka – powiedziała wtedy. – Gdy ją nakręcisz, zawsze sobie o mnie przypomnisz.\n– Ale ja ciebie widzę, babciu, nie muszę sobie przypominać.\n– Kiedyś mnie jednak nie będzie – odparła z uśmiechem do siedmioletniej wówczas dziewczynki. – Tak jak nie ma już mojej babci i mojej mamusi, i taty.\n– A co się z nimi stało?\n– Odeszli wszyscy do nieba, ale zostawili nam tę melodię. – Nakręciła orphenion, a mała Stasia słuchała jak zaczarowana. – Tu zamknięta jest przeszłość. To samo stanie się z dzisiejszym dniem. Ta muzyka ma moc – dodała. – Kiedy będzie ci źle, wystarczy, że zakręcisz korbką. Świat wypełni melodia, dźwięk dotrze w najciemniejsze zakamarki twojego serca i napełni je radością. To magiczna skrzyneczka.\nStasia uruchomiła pozytywkę, a Julka zawirowała po pokoju i zaśmiała się w głos. Starsza siostra wreszcie się rozpogodziła. Zza drzwi nie dochodziły już kłótnie rodziców, pokój wypełniała muzyka. Była piękna. Babcia miała rację. Jej serce się radowało, choć nic szczególnego się nie wydarzyło. I wydawać by się mogło, że dzień zakończy się mimo wszystko radośnie, gdy do pokoju weszła Katarzyna. Trzasnęła drzwiami i rzuciła się na łóżko. Młodsze dziewczynki wpatrywały się w jej plecy. Drżały, a przez dźwięk orphenionu przebijał się szloch starszej siostry.\nKatarzyna niechętnie opowiadała Stasi i Julce o swoim pobycie w Warszawie. Miasto stało się dla jej młodszych sióstr miejscem niemalże mitycznym przez to, że ojciec z namaszczeniem wymawiał jego nazwę. A Kasia po powrocie mówiła o bombach i wystrzałach armatnich, o niszczonych przedmieściach i wszystkich wysadzonych mostach, o sznurach ludzi ustawionych przed filiami piekarń za kawałkiem chleba. Raz też wspomniała, że przez okno domu ciotki widziała unoszące się nad Polem Mokotowskim niemieckie aeroplany. Wojskowe maszyny wpisały się w pejzaż miasta na stałe. A wczesnym rankiem słyszała niemiecką pobudkę, która i ją stawiała do pionu. Przejęła kontrolę nad jej początkiem dnia. Niemiecka obecność w Warszawie nie robiła jednak na Stasi większego wrażenia. Mieszkali przecież wśród Niemców, mówili ich językiem, robili u nich zakupy, oprawiali dla nich książki. Nic nadzwyczajnego, pomyślała, rozczarowana brakiem sensacji.\nKatarzyna pamiętała wygłodniałych ludzi, których widywała na ulicach Warszawy. W domu ciotki też czasami brakowało podstawowych produktów, kilka razy nawet skorzystała z rozstawionych w mieście piecyków z prażonymi ziemniakami. To był trudny czas dla mieszkańców stolicy. Pojawiły się kartki żywnościowe, między innymi na cukier. Zapamiętała również wybuchające co chwilę strajki. Kasia nie opowiadała też nigdy o panującym wówczas w mieście tyfusie plamistym, który szerzył się w szalonym tempie wraz z głodem i zimnem.\nUlice miasta często były puste, a tylko od czasu do czasu snuli się po nich ludzie przypominający cienie. Byli bladzi, wychudzeni, z piętnem niepokoju na twarzach. Za to można było spotkać tłumy przed sklepami z chlebem, mięsem, cukrem, ziemniakami i z opałem, przed jadłodajniami oraz urzędami.\nKiedy Stasia ponownie pytała siostrę o szczegóły, o przebieg wojny w Warszawie, Kasia rzucała tylko, że świat zdziczał, i nie chciała więcej opowiadać o tym, co widziała. Jej azylem stały się książki. Zapowiadały przecież lepszy świat. Świat, w którym kobiety będą mogły kochać tak jak mężczyźni, otrzymają prawo do studiowania, głosowania i swojego zdania w każdej dziedzinie życia. Nie mogła jednak mówić o tym w domu rodziców. Oni żyli według starego porządku i zgodnie z nim starali się jak najlepiej ułożyć życie swoim córkom.\n– Czego ryczysz? – spytała Stasia, siadając koło Katarzyny. Położyła dłoń na plecach starszej siostry. Tuż obok zaraz znalazła się Julka, która również starała się dowiedzieć, co się stało.\n– Jaka ty głupia jesteś! – warknęła na Stasię, a dziewczyna od razu wykrzywiła usta w podkówkę. – Myślisz, że jak kobieta cierpi, to tylko z powodu miłości?! – krzyknęła trochę zbyt teatralnie.\nKatarzyna uspokoiła się na chwilę i spojrzała na swoje młodsze siostry. Nie powinna się na nich wyżywać. Niebawem staną się kobietami, czekał je podobny los. Ojciec z pewnością rozglądał się już za kandydatami na mężów również dla nich. Wygłosi też te same argumenty, że jedyny posag, jaki mają, to uroda, i powinny się cieszyć, jeżeli znajdzie się amator ich wdzięków. Tylko tak mógł im zapewnić przyszłość. Kasia spojrzała najpierw na Staśkę, a potem przeniosła wzrok na twarz Julki. Najmłodsza z sióstr prezentowała się mało urodziwie. Miała na skórze ślady po ospie i zdecydowanie zbyt duży nos, który zaburzał proporcje twarzy. Ze smutkiem pomyślała, że w oczach ojca była najmniej wartościową córką. Z rozczuleniem pogłaskała dziewczynkę po głowie.\n– Mam nadzieję, że jak dorośniesz, to czasy się zmienią i sama zdecydujesz o swoim losie, a nie będziesz musiała wychodzić za mąż.\n– Ale ja chcę wyjść za mąż – wtrąciła Stasia.\n– Chcę wyjść za mąż i mieć dzieci, ładny dom, ładne meble i porządek w domu.\n– Ja też – dodała Julka.\nKasia z pobłażliwością kiwnęła głową, a następnie wyjęła spod poduszki książkę i zaczęła czytać. Odcięła się od sióstr ścianą papierowych stron zapisanych kobiecą ręką. Nie chciała teraz myśleć o Thomasie Lentzu, jego czarnym meloniku, bandażach i manuskrypcie.\nStasia ponownie zakręciła korbką orphenionu, a przyjemne dźwięki wypełniły pokój. Wreszcie nikt nie płakał. Julka znów kręciła się po pokoju i co chwilę wybuchała śmiechem. Za drzwiami nie było słychać rodziców ani ich brata, jakby za progiem nagle przestał istnieć świat.\n– Pamiętacie, jak z babcią Marianną jeździłyśmy na plażę? – spytała nagle, przywołując w pamięci jedną z wypraw. Uśmiechnęła się do tego wspomnienia. Miała wtedy może pięć lat... Zastanowiła się. Pojechały do wsi rybackiej Brösen. Znajdowała się tam elegancka Strandhalle z dwiema wieżyczkami widokowymi i molo. Babcia Marianna była bardzo wesołą kobietą, dużo się śmiała i budowała z dziewczynkami zamki z piasku. Stasia zapamiętała jej uśmiech, bo robiły się jej dołki w policzkach. Teraz, kiedy spoglądała na Julię, miała wrażenie, że jej siostra podobna jest do Marianny Narloch.\n– Jasne! – odezwała się Kasia. – Raz zabrała nas w rejs do Bohnsack. Ale to chyba było bez Julii – dodała, odkładając książkę i wsłuchując się w muzykę.\n– Jak będzie lato, pojedziemy same, co? Papa na pewno pozwoli.\n– Pewnie, że pojedziemy!\nKatarzyna biegła do domu co sił w nogach, o mało nie gubiąc trzewików. Nie mogła się doczekać, kiedy ogłosi światu wspaniałą nowinę. Właśnie dostała pracę! I to nie taką zwyczajną pracę w introligatorni ojca, ale swoją własną. Będzie przyjmowała ogłoszenia do „Gazety Gdańskiej”. Pierwszy raz poczuła się jak wolna i samodzielna kobieta, o jakich do tej pory mogła jedynie czytać w książkach. Nie pozwoli, by rodzice zdecydowali o jej losie. Nieraz słyszała szlochającą matkę, ubolewającą nad tym, że los ją pokarał. Gdy była kilkuletnią dziewczynką, mieszkała na Kaszubach w pięknym dworku z tradycjami. Mieli ogromną stodołę, spichlerz, folwark i cudowny park, po którym uwielbiała biegać. Ojciec zajmował się produkcją rolną, żyli w dostatku. Mała Elżbieta uczyła się gry na fortepianie i marzyła, by zostać artystką. To był czas sprzed katastrofy finansowej jej ojca. Potem nagle wszystko się skończyło, jakby ktoś zgasił światło w pokoju. Nastała ciemność, płacz, strach i krzyki rodziców. W końcu przyszła też śmierć ojca, matki i odesłanie dziewczyny do ciotki do obcego miasta Danzig, gdzie nigdy nie znalazła swojego miejsca. A o grze na fortepianie mogła zapomnieć. Wydano ją szybko za mąż za zdolnego introligatora, który nie oczekiwał posagu od pięknej Elżbiety. Wszyscy wokół powtarzali, że powinna go po rękach całować, bo wziął ją bez żadnego majątku. W nagrodę miała mu tylko rodzić dzieci, być dobrą żoną i dbać o porządek. To nie była zbyt wygórowana cena za dach nad głową i opiekę.\n– Papko! – krzyczała Katarzyna, wpadając do pracowni. Wszystkie oczy od razu zwróciły się ku niej. – Papko! Dostałam pracę!\nOjciec, marszcząc brwi, podszedł do córki i potrząsnął nią, by się opamiętała.\n– Przestań gadać te bzdury!\n– Ale... tatko...\n– Czy ty nic nie rozumiesz, durna dziewucho?! Kobieta jest jak... – zawahał się – jak kwiat. Bez męskiego ramienia usycha! Jest żebrem Adamowym, częścią męskiego świata. Służebną i mu podwładną, tak jak Bóg nakazał! Czy tak trudno to zrozumieć? – Antoni już nabrał powietrza, by zgromić córkę i powtórzyć, jaka jest głupia, gdy ta rzuciła przed niego gazetę. Spojrzał na nią, a zaraz potem chwycił w dłonie i zaczął czytać. Katarzyna, zdezorientowana nagłą zmianą zachowania ojca, zamilkła i przyglądała mu się z przestrachem. Zmienił mu się wyraz twarzy i grymas złości został zastąpiony uśmiechem. Podkręcił wąsa i pogładził brodę. Mruczał coś niewyraźnie pod nosem, aż wreszcie zaczął powtarzać:\n– Polska powstała! Polska! – Ponownie złapał córkę za ramiona i ucałował ją w policzek. Obok niego znaleźli się Stasia i Jasiek. Podszedł także stary współpracownik Hans, który dwa tygodnie wcześniej wrócił wreszcie do roboty. – Polska! – Mężczyzna otarł łzę z policzka i przeczytał: – Jego Cesarska Mość Cesarz niemiecki i Jego Cesarska Mość Cesarz austriacki i Apostolski Król węgierski... – tu kawałek tekstu Antoni ominął – ...aby obszary polskie z ciężkimi ofiarami przez ich wojska waleczne wydarte spod panowania rosyjskiego doprowadzić do szczęśliwej przyszłości, za wspólnym porozumieniem się postanowili z obszarów tych utworzyć samodzielne państwo z monarchią dziedziczną i konstytucyjnym prawem krajowym. Dokładniejsze oznaczenie granic Królestwa Polskiego pozostaje w zastrzeżeniu... – Podniósł głowę i spojrzał na córki. – Polska będzie!\n– A źle ci tu w Prusach Zachodnich? – spytał po niemiecku Hans i założył ręce na piersi. Wypiął brzuch i przyglądał się szefowi. Od lat pracował z Antonim i czasami zapominał, że Jaśmiński jest Polakiem. Mówił po niemiecku, żył jak Niemiec, więc nie rozumiał tego sentymentu do kraju, z którym od lat nie miał do czynienia. – Mrzonkami żyjesz. Jaka Polska? Dawno została pogrzebana! – powiedział, ale gdy przyjrzał się Antoniemu, zamilkł. Widział jego wzruszenie i nie chciał mu tego psuć. Lubił tego poczciwego człowieka.\nCórki w napięciu wpatrywały się w Jaśmińskiego. Katarzyna nie rozumiała tęsknoty ojca za Polską. Widziała Warszawę, i jeżeli tak miała wyglądać ta jego Polska, to nic dobrego jej nie wróżyła. Tylko Stasi udzielił się entuzjazm Antoniego. Podbiegła do niego i mocno się przytuliła. Polska powstała, powtórzyła w myślach. Potem zerknęła przez ramię ojcu, ciągle wpatrującemu się w gazetę. Przewrócił stronę, a Stasia aż podskoczyła.\n– Już niedługo będą bazary gwiazdkowe! – pisnęła, na co Katarzyna parsknęła śmiechem i prychnęła, że jej siostra jest głupią gęsią. Ojciec nie zareagował, ciągle czytał informacje z wojny. Jego policzki mocno się zaczerwieniły.\nKasia skorzystała z zainteresowania ojca gazetą i postanowiła nie wracać do tematu swojej pracy. Postawi go przed faktem dokonanym, jutro ma zacząć przyjmowanie ogłoszeń w gazecie. To była jej szansa na samodzielność, myślała z wypiekami na twarzy. Teraz jednak postanowiła skupić się na pracy w warsztacie, by nie drażnić ojca. Wzięła do ręki kawałki skóry i przeniosła je na stół. Nie wiedziała, że dwa dni później republikanka Jeannette Rankin z Montany zostanie wybrana, jako pierwsza kobieta, do Izby Reprezentantów Stanów Zjednoczonych. Każdy kobiecy sukces na świecie umocniłby ją w przekonaniu, że to ona powinna decydować o swoim losie i że nie uschnie bez mężczyzny u swojego boku. O sukcesie Rankin nigdy się jednak nie dowie.\nW tym czasie Stasia kładła na parapecie okna okruchy chleba, licząc na to, że kawka znów przyleci. Trzy dni temu udało się ją zwabić. Była pewna, że to ten sam ptak, który w październiku wpadł do pracowni. Zasmakował w chlebie. Nie wiedziała, że w tym samym czasie ktoś z drugiej strony ulicy uważnie wypatrywał starszej córki Jaśmińskiego. Niestety nie mógł jej dostrzec, bo dziewczynę okrył cień w kącie pracowni. Pochylała głowę nad bigówką i cały czas w myślach powtarzała, że ma pracę. Swoją własną, niezależną od ojca!\n „Gazeta Gdańska” nr 123, 12.10.1916 r.\n Brzeźno (było wsią rybacką, kiedy Stasia miała pięć lat, współcześnie jest dzielnicą Gdańska).\n „Gazeta Gdańska”, nr 134, 7.11.1916 r.


Replika ostatniego koncertu Fryderyka Chopina w Paryżu - Fryderyk Chopin - życie i twórczość\nZe względu na fakt, że sala Pleyela nie istnieje w swoim historycznym kształcie, koncert zostanie wykonany w dawnym Audytorium Konserwatorium Paryskiego – obecnie Szkoły Teatralnej, która jest jedyną salą z XIX w., zachowaną w swym oryginalnym kształcie. Miejsce to, choć w chwili obecnej całkowicie zapomniane przez melomanów francuskich, było niegdyś najsłynniejszą salą koncertową Paryża, w której występował Chopin, Franchomme, Liszt, Mendelssohn, Berlioz, Cherubini, Saint-Saëns i wielu innych wspaniałych muzyków, a także, w której Orchestre de la Société des Concerts du Conservatoire pod dyrekcja François Habeneck wykonała w 1829 r. po raz pierwszy we Francji symfonie Beethovena. Koncert ten przyczyni się do przypomnienia francuskiej publiczności tej niegdyś wspaniałej sali koncertowej i być może do przywrócenia jej dawnej świetności.\nNa przewidywany program koncertu, który można odtworzyć jedynie częściowo ze względu na brak szczegółowych źródeł, złożą się utwory fortepianowe Fryderyka Chopina: Nocturn, Barkarola, Preludia, Mazurki, Walce, Etiudy; pieśni Belliniego, Donizettiego i Meyerbeera oraz utwory kameralne: Trio E – dur KV 542Wolfganga Amadeusa Mozarta, Sonata wiolonczelowa g- moll op.64Fryderyka Chopina.\nW koncercie wezmą udział wybitni artyści: światowej sławy sopranistka – Olga Pasiecznik, tenor – Tomasz Kuk, pianista polskiego pochodzenia osiadły we Francji, który wystąpi w roli Chopina – Maciej Pikulski, i dobrze znani publiczności francuskiej wiolonczelista Henri Demarquette oraz skrzypek Olivier Charlier.


Nokia atakuje RIM patentami | CHIP\nNokia atakuje RIM patentami\nNokia chce zablokować sprzedaż urządzeń BlackBerry na terenie Stanów Zjednoczonych, Wielkiej Brytanii i Kanady. Uważa, że łamią one należące do niej patenty.\nStarcie podupadłych gigantów\nZdaniem Nokii, urządzenia BlackBerry naruszają jej własność intelektualną dotyczącą zdolności do łączenia się przez nie z sieciami WiFi. Zdaniem sądu arbitrażowego, racja leży po stronie Nokii, RIM jednak i tak nie uiszcza odpowiednich opłat licencyjnych.\nZdaniem RIM-u, umowa patentowa, jaką swego czasu zawarł z Nokią, obejmuje również patent, o którym mowa, i uważa, że nie ma powodu, by płacił za niego podwójnie. Sztokholmska Izba Handlu jednak nie zgadza się z tym poglądem.\nRIM wytoczył proces Nokii w Niemczech, co dodatkowo dolewa oliwy do ognia. Zdaniem RIM-u, Nokia bezprawnie korzysta z należącej do niego techniki tagowania mediów, aktualizacji oprogramowania oraz metody współdzielenia danych. Nokia, rzecz jasna, się z tym nie zgadza.\nPrawo i polityka Nokia RIM rynek


UNDERCARP KORALIK BUFOROWY BRĄZOWY\nKoralik buforowy przeznaczony głownie do ochrony węzła i krętlika. Specjalistyczny kształt zapobiega plątaniu się zestawu. Znakomicie sprawdza się także w zestawach helikopterowych w których pełni zadanie bufora. Można go także wykorzystywać do zestawów przelotowych w których pełni funkcję ...\nKoralik buforowy przeznaczony głownie do ochrony węzła i krętlika. Specjalistyczny kształt ...\nNasadki antysplątaniowe w standardowym rozmiarze nadającym się do większości zastosowań. Pomagają chronić przypon w czasie rzutu uniemożliwiając mu kontakt z ciężarkiem czy linką główną, minimalizując ryzyko splątania i zerwania zestawu. Pomagają w prawidłowym położeniu zestawu na dnie. Optymalnie dobrana sztywność. Kolor brązowo - zielony w macie. Najwyższa jakość!\nNajlepszy sposób zaprezentowania kawałka chleba. Bread Bomb jest doskonały do użycia zarówno łowiąc z powierzchni, jak i z dna. Zarzuć tak mocno, jak potrafisz, a twoja przynęta i tak nie spadnie!


Czapki męskie | adidas PL\n59 zł - 127 zł\nAkcesoria adidas to podstawa, na której możesz polegać w 100%, bez konieczności narażania stylu czy funkcjonalności. adidas zapewnia niesamowitą motywację do ruchu. Nawet jeżeli nie jesteś w drodze na siłownię, nasze akcesoria sprawią, że będziesz patrzeć na życie ze sportowej perspektywy. Odkryj w sobie twórcę i pokaż wszystkim, na co Cię stać – nosząc czapki adidas. Nasze męskie czapki zawsze zapewniają świetny wygląd.\nUstalaj własne zasady – męskie czapki adidas\nZobacz najmodniejsze, mające status legendy czapki takich kolekcji jak między innymi Performance czy Originals. Kolekcja Performance reprezentuje wyjątkowy poziom motywacji i osiągnięć. Klasyczne skarby i dzisiejsze innowacje złączone siłą kreatywności. To właśnie oferuje Ci wspaniały świat adidas Originals. Znajdziesz tu też czapki kolekcji Trefoil, Teamwear czy adicolor.\nWspieramy kreatywność i sportowego ducha. Mężczyźni wspólnie mogą łamać i zmieniać zasady, aby potem łamać je znowu. Nieważne, czy zależy Ci na stylu, czy osiągnięciach, nasze ubrania dla mężczyzn wesprą Cię w każdej sytuacji. Oferujemy czapki w wielu innych opcjach kolorystycznych takich jak: czarny, niebieski, zielony. Męskie czapki od adidas to Twoje nowe wsparcie – szczególnie jeżeli masz zamiar każdego dnia podnosić poprzeczkę.


Wstrząs w kopalni Bielszowice. Są ranni, jedna osoba nie żyje - Sputnik Polska\n00:53 21 Styczeń 2021\nWstrząs w kopalni Bielszowice. Są ranni, jedna osoba nie żyje\n18:45 03.10.2019 (zaktualizowano 19:26 03.10.2019) Krótki link\nW kopalni Bielszowice w Rudzie Śląskiej doszło do silnego wstrząsu tektonicznego – podaje Wyższy Urząd Górniczy. Poinformowano również o śmierci jednego z górników.\nDo silnego wstrząsu podziemnego doszło dziś po godzinie 15 w kopalni Ruda w Rudzie Śląskiej, ruch Bielszowice, należącej do Polskiej Grupy Górniczej,. Jego siłę oszacowano na 3 w skali Richtera.\nWedług informacji urzędu w momencie wystąpienia wstrząsu pod ziemią pracowało 17 osób. „Z 16 górnikami nawiązano kontakt. Trwają poszukiwania jednej osoby” - głosi komunikat.\nZgodnie z informacjami przekazanymi przez Wyższy Urząd Górniczy dwaj górnicy zostali ranni. Według aktualizacji portalu Onet liczba poszkodowanych wzrosła do 10, z czego jedna osoba była w stanie ciężkim, podjęto próbę reanimacji. Jak podaje grupa Bielszowice na Facebooku, mimo prób reanimowania osoba ta zmarła.\nNajnowsze informacje: 17 górników KWK #Bielszowice, Szyb Wygoda #Mikołów, było w rejonie zagrożenia w chwili wypadku, 9 osób zostało rannych (złamania, potłuczenia). Jedna osoba jest w tej chwili reanimowana. @BiuroPrasowePGG @zachodni pic.twitter.com/Yye4OpFG0J\n— Bartosz Wojsa (@BartoszWojsa) October 3, 2019\nCzarna seria w polskich kopalniach\nPod koniec lipca w Zakładzie Górniczym Sobieski w Jaworznie (woj. śląskie) doszło do śmiertelnego wypadku. 30-letni mężczyzna, wykonujący prace w kopalni, został poważnie ranny i zmarł mimo natychmiastowej akcji reanimacyjnej.\nPodczas transportu 500 m pod ziemią na pracownika firmy zewnętrznej, wykonującej prace w kopalni, najechała kolejka. Mężczyzna doznał ciężkiego urazu głowy. Po incydencie natychmiast podjęto reanimację, ale niestety pracownika nie udało się uratować. Przybyły na miejsce wypadku lekarz stwierdził zgon mężczyzny.\nNa miejscu zdarzenia działała komisja powołana przez dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w Katowicach, służby BHP ZG Sobieski oraz firmy zewnętrznej.\nW lutym dwóch pracowników wentylacji zginęło w wypadku, do którego doszło w kopalni Murcki Staszic w Katowicach. Okoliczności zdarzenia wyjaśniała specjalna komisja. Jak poinformował rzecznik prasowy PGG Tomasz Głogowski, lekarz potwierdził zgon dwóch pracowników kopalni.\nWcześniej informowano, że dwóch górników znaleziono nieprzytomnych w pokładzie 510 na poziomie 900 metrów.\nW styczniu w rejonie kopalni Rudna niedaleko Polkowic w województwie opolskim doszło do wstrząsu o sile 4,8 stopnia w skali Richtera. W chwili awarii w kopalni znajdowały się 32 osoby. Większość z nich udało się uratować tego samego dnia, ale jednego poszukiwano ponad dobę.\nJak później poinformowano pracownik został znaleziony i wychodzi na powierzchnię. Nie jest ranny, w czasie akcji ratunkowej znajdował się w kabinie specjalnej maszyny.\nW czasie wstrząsu w okolicach, gdzie doszło do awarii, znajdowały się 32 osoby. Kilku górników odniosło obrażenia, część z nich po zbadaniu przez lekarzy wróciła do domów\nWypadek w kopalni Sobieski w Jaworznie. Jedna osoba nie żyje\nAndrzej Duda w Nowym Jorku: Chciał, ale nie może. A winny węgiel\nKiedy Polska całkowicie zrezygnuje z węgla?\nprzemysł górniczy, górnictwo, górnik, wstrząs, kopalnia\n20/01 23:17 Czosnek na ból zęba? To może być niebezpieczne\n20/01 22:51 Archeolodzy odkryli w Egipcie kilkadziesiąt drewnianych sarkofagów sprzed ponad 3 tys. lat\n20/01 22:23 Polska i Ukraina „połączą siły” przeciwko Białorusi\n20/01 21:58 Media: Parlament Europejski żąda zatrzymania Nord Stream 2 z powodu Nawalnego\n20/01 21:42 Świadkowie o wybuchu w Madrycie: Głośny i straszny huk, chaos, szok\nPolskie obszczekiwanie Rosji: „Margaret, nie idź z tłumem”\nWładze USA i Europy reagują na zatrzymanie Nawalnego\nKto pamięta o 17 stycznia? – wideo\nPolacy opuszczają Wyspy. Czy wracają do Polski?\nKilka godzin przed inauguracją: przemówienie pożegnalne Trumpa i wyjazd z Białego Domu


„Cicha noc” obchodzi 200 urodziny! – Wachtyrz.eu\n„Cicha noc” obchodzi 200 urodziny!\n22 grudnia 2018 23 grudnia 2018 Redakcyjŏ 0 Kōmyntarzy\nCiężko sobie wyobrazić Boże Narodzenie bez tej najbardziej znanej na całym świecie kolędy. Wśród tysięcy innych kolęd to ona wciąż jest numerem jeden w świątecznym repertuarze. Od dwóch stuleci śpiewają ją kolejne pokolenia, a w 2011 roku „Cicha noc” została uznana przez UNESCO za austriackie niematerialne dziedzictwo kulturowe.\nW 1816 roku ksiądz Joseph Mohr napisał bożonarodzeniowy wiersz z sześcioma zwrotkami. Dwa lata później o poranku 24 grudnia 1818 roku poprosił nauczyciela i organistę parafii w Oberndorf o napisanie melodii na dwa głosy, chór i gitarę. Franz Xaver Gruber spełnił życzenie księdza, wraz z którym tego samego dnia podczas pasterki wykonał po raz pierwszy nową pieśń.\nMiejsce prapremiery już nie istnieje – kościół uległ zniszczeniu wskutek powodzi. Na jego miejscu powstała jednak poświęcona w 1937 roku kaplica, w której dziś mieści się odwiedzane rocznie przez ponad 100.000 osób Muzeum Cichej Nocy z wystawą poświęconą powstaniu i recepcji utworu oraz życiu jego twórców. Tam dowiemy się między innymi, że Joseph Mohr był nieślubnym synem Anny Schoiber i Franza Mohra, którzy później jednak zawarli związek małżeński. Mimo to przez status nieślubnego dziecka, Joseph musiał ubiegać się u papieża o specjalne zezwolenie na święcenia kapłańskie. Ciekawostką jest, że ojcem chrzestnym urodzonego w 1792 roku chłopca był Franz Wohlmuth – ostatni urzędujący kat Salzburga. Pochodzący z ubogiej rodziny ks. Mohr był szczególnie wrażliwy na potrzeby innych – niemal całe dochody przeznaczał na pomoc potrzebującym. Zaś wywodzący z rodziny tkaczy Franz Xaver Gruber właściwie miał przejąć fach po ojcu, lecz za namową nauczyciela, który rozpoznał u chłopca talent muzyczny, podjął kształcenie pedagogiczne. Pracę nauczyciela łączył z funkcją organisty i skomponował ponad 90 pieśni kościelnych.\nOryginalny niemiecki tekst doczekał się tłumaczenia na ponad 300 języków i dialektów. Chociaż istnieje kilka przekładów na język polski przyjęły się tylko dwie wersje. W całej Polsce popularny jest tekst „Cicha noc, święta noc, pokój niesie ludziom wszem…”, który został napisany w 1930 roku przez kompozytora i pedagoga Piotra Maszyńskiego. Tak samo jak np. w przypadku Te Deum laudamus, na Śląsku śpiewamy inną wersję kolędy – „Cicha noc, święta noc, wszystko śpi, atoli…”, przy czym autor tego najwierniejszego względem oryginału tłumaczenia pozostaje nieznany.\nCały świat świętuje w tym roku 200 rocznicę pierwszego wykonania „Cichej Nocy”, a w Austrii powstało wiele inicjatyw przypominających o jubileuszu, a wśród nich wystawy, festiwale, wycieczki tematyczne, jarmarki, pamiątkowe monety i znaczki pocztowe, koncerty, a nawet musical oraz film „Stille Nacht – ein Lied für die Welt” / „Cicha noc – pieśń dla świata.”\nSpokojna melodia i wzruszający tekst za kilka dni znów wybrzmi dookoła świata. Niech dająca od tylu już lat nadzieję i niosąca pocieszenie pieśń stanie się znakiem pokoju. Niech połączy nas wszystkich niezależnie od tego, w jakim zakątku świata i w jakim języku będziemy ją śpiewać.\nZwiastun nowego filmu fabularnego z okazji 200-lecia pierwszego wykonania kolędy „Cicha noc.” Premiera telewizyjna odbędzie się w niedzielę 23.12.2018 o godz. 20.15 w ServusTV.\nKaplica Cichej Nocy w Oberndorf stoi w miejscu kościoła, w którym po raz pierwszy została wykonana kolęda (źródło: http://stillenacht-oberndorf.com/)\nZnaczek z okazji 200 rocznicy powstania kolędy (źródło: www.briefmarken-sieger.de)


Gra Przeciwieństw HEADU Gry i zabawki dla dzieci w sklepie Urwis\nNr katalogowy: WGRSLE0UC020805\nGra przeciwieństw Dzieci obserwują i porównują kilka elementów, identyfikując ich analogie i różnice. W rzeczywistości kojarzą każdy temat z jego przeciwieństwem, a w ten sposób dowiadują się czym są przeciwieństwa. więcej\nDzieci obserwują i porównują kilka elementów, identyfikując ich analogie i różnice. W rzeczywistości kojarzą każdy temat z jego przeciwieństwem, a w ten sposób dowiadują się czym są przeciwieństwa.\nWymiary opakowania: 18,8 x 18,8 x 6,1 cm\nZapytaj o produkt: Gra Przeciwieństw HEADU