Przeciw pamięci. Gertruda Stein i teatr\nPróżno by szukać nazwiska Gertrudy Stein w pracach na temat dramatu amerykańskiego XX wieku. To prawda, jako autorka Stein jest zaliczana do grona najważniejszych przedstawicieli prozy modernistycznej i doczekała się pokaźnej ilości opracowań, ale zaledwie znikoma ich część poświęcona została jej utworom scenicznym i teoretycznym esejom. Tymczasem dramat i teatr nie były jedynie marginesem twórczości Stein. Wręcz przeciwnie – pisaniem dla teatru zajmowała się przez całe życie, pozostawiając siedemdziesiąt siedem utworów scenicznych i kilka niezwykle istotnych tekstów teoretycznych, poświęconych nowym formom dramatycznym i teatralnym.\nTemu zaniedbaniu ze strony krytyki towarzyszy także brak zainteresowania twórców teatru. Zaledwie kilka tekstów Stein doczekało się scenicznej realizacji za życia autorki, zaś ona sama nigdy gorliwie o to nie zabiegała. Miała z pewnością świadomość, że rewolucyjna, jak na jej epokę, wizja teatru, jaką próbowała naszkicować w swych tekstach teoretycznych, nie mogła wygrać w konkurencji z propozycjami bardziej tradycyjnych twórców: Eugene’a O’Neilla, Thorntorna Wildera czy Lilian Helmann. Nawet sukces prapremierowego wykonania opery Four Saints in Three Acts (Czterech świętych w trzech aktach, 1927), do której muzykę skomponował Virgil Thomson, nie wpłynął znacząco na teatralną karierę tekstów Stein. Teatr zaczął powoli i nie bez oporów interesować się jej twórczością dopiero w latach sześćdziesiątych, kiedy pojawienie się nowych form teatralnych stworzyło szansę dla tekstów dramatycznych, które – właśnie jak teksty Stein – powstawały z lekceważeniem, a czasem wręcz przeciwko wymogom tradycyjnej sceny.\nWizja teatru Stein nie przystawała również do propozycji awangardy lat dwudziestych i trzydziestych. Z łatwością można wprawdzie wytropić w jej tekstach ślady inspiracji surrealizmem i dadaizmem, z głównymi przedstawicielami tych kierunków łączyły ją artystyczne przyjaźnie. Stein jednak w zupełnie inny sposób postrzegała rolę językowego eksperymentu. Nie interesowała jej ani obietnica wyzwolenia spod jarzma kultury, oferowana przez technikę pisania automatycznego, ani zaskakujące korespondencje sensów i brzmień słów, wyciąganych na chybił trafił z kapelusza. Posługiwała się językiem świadomie i niezwykle precyzyjnie, wydobywając pełnię ukrytych w nim brzmień za pomocą aliteracji, glosolalii i efektów echa. Od surrealistów różniła się w jeszcze jednej, kluczowej kwestii. Podczas gdy surrealiści zgłębiali podświadomość, uwagę Stein przyciągała przede wszystkim nieustanna praca świadomości. I jak naukowej autoryzacji dostarczył surrealistom Freud, tak ona wspierała się w swej twórczości doświadczeniem wyniesionym ze studiów psychologicznych na uniwersytecie Harvarda pod kierunkiem Williama Jamesa, z którego prac psychologicznych nauka o literaturze zaczerpnęła pojęcie „strumienia świadomości”. To właśnie jego teoria służyła Stein jako główne źródło inspiracji w poszukiwaniach formalnych i próbach konceptualizacji nowego doświadczenia artystycznego.\nJames koncentrował się przede wszystkim na badaniu zasad rządzących przebiegiem procesów poznawczych i doświadczeń percepcyjnych. W opublikowanej w 1895 roku książce Podstawy psychologii wysunął otwierającą nowe perspektywy badawcze tezę, iż świadomość nie jest ontologiczną substancją lub bytem, ale funkcją lub relacją regulującą przystosowanie organizmu do jego środowiska. Myśl rozumiał przy tym nie jako poręczne narzędzie racjonalizacji życiowych doświadczeń, ale ich integralną część, gdyż – podobnie jak u fenomenologów – myśl zapośredniczała dlań każdy kontakt „ja” ze światem. „Przedmioty i myśli nie są zasadniczo heterogeniczne; zrobione z tego samego materiału, którego nie można zdefiniować a tylko doświadczyć, i który, jeśli ktoś chce, można nazwać treścią doświadczenia w ogóle” – pisał James w jednym ze swoich najbardziej znanych artykułów.\nNa takich psychologicznych i filozoficznych podstawach wyrosła twórczość Stein, poszukującej strategii artystycznych, które umożliwiłyby odbiorcom inny, pełniejszy kontakt z otaczającą ich rzeczywistością. „Zadanie sztuki na tym polega (...), by istnieć w momentalnej teraźniejszości, czyli w zupełnej momentalnej teraźniejszości i do końca wyrazić tę zupełną momentalną teraźniejszość”. To sztuka, według niej, stwarza okazję dotarcia do esencji rzeczy, do patrzenia na nie, na ich powierzchnię w innym rytmie, do upartej koncentracji na przedmiotach, które, poddane temu uporczywemu spojrzeniu, ujawniają swą istotę. Jak przekonywała w swych licznych pracach i autotematycznych komentarzach, powtarzających się w jej powieściach i sztukach teatralnych, ów stan magicznego zespolenia z fikcyjnym światem osiągnąć można jedynie poprzez zanegowanie typowo realistycznych technik obrazowania powieściowego i dramatycznego. To zaś zakładało przede wszystkim rezygnację z opowiadania linearnie rozwijających się historii i przesunięcie akcentu na „tu i teraz” odbioru dzieła sztuki.\n„Pewnego dnia zaczęłam nagle pisać Sztuki (...). Wróciłam do domu z bardzo miłej kolacji i zdałam sobie sprawę z tego o czym wie każdy że zawsze się coś dzieje. Zawsze się coś dzieje każdy zna ogromną ilość historii z życia innych ludzi które zawsze się wydarzają pojawia się ich zawsze mnóstwo w gazetach i mnóstwo w prywatnym życiu. (...) Po co opowiadać jeszcze jedną historię skoro jest ich tak wiele i każdy zna ich tak wiele i opowiada tak wiele. (...) Więc oczywiście w moich sztukach chciałam ukazać to o czym nie każdy wiedział i o czym nie każdy mówił. (...) I tak napisałam Co się wydarzyło. Sztukę. (...) I doszłam do wniosku że wszystko co nie jest historią może być sztuką teatralną”. Tak właśnie Gertruda Stein zapamiętała ów moment w 1913 roku, kiedy po raz pierwszy napisała utwór przeznaczony na scenę; choć z pewnością nie na scenę ówczesnego, tradycyjnego teatru, który karmił swych widzów przede wszystkim spójną narracją. What Happened (Co się wydarzyło, 1913), sztuka w pięciu aktach, która zajmuje zaledwie pięć stron, już na pierwszy rzut oka kojarzy się z pisanymi w drugiej połowie XX wieku tekstami postdramatycznymi. W podzielonym na pięć aktów utworze brak jakichkolwiek postaci i dialogów, zaś czytelnik, zwiedziony ironicznym tytułem, na próżno oczekuje relacji o tym, co się stało. Asocjacyjny ciąg fraz, zestawionych ze sobą bez dbałości o reguły gramatyki, nie tylko nie przypomina klasycznego dramatu, ale broni się przed próbą przypisania mu określonych sensów. Słowa, uwolnione od brzemienia klarownych znaczeń, zdają się łączyć ze sobą swobodnie, choć nie chaotycznie. Niezgodne z zasadami użycie znaków przestankowych, mechaniczne powtórzenia i regularne powroty motywów nadają tekstowi swoisty, medytacyjny rytm. To właśnie ów rytm jest jedyną wskazówką sceniczną wobec braku tradycyjnych didaskaliów. Tylko odpowiednio wypowiedziany na scenie tekst może podziałać na odbiorców niczym hipnotyzująca mantra. I właśnie spotkanie widza ze scenicznym światem, pozbawionym związków z codzienną rzeczywistością, jest tym wydarzeniem, które ma miejsce w What Happened.\nPodstawowy dla What Happened gest zaprzeczenia najważniejszym regułom narracyjnym, radykalny na gruncie dramatu, pojawił się u Stein już w fazie wcześniejszych eksperymentów. W chwili debiutu dramatopisarskiego miała już za sobą kilka utworów prozatorskich, w tym najistotniejsze powieści Q.E.D. (1903), Three Lives (Trzy żywoty, 1909) oraz dokończoną dopiero w 1911 roku The Making of Americans (Jak powstawali Amerykanie). Jej wczesne eksperymenty z prozą, zaliczane do modernistycznego kanonu, wymierzone były przeciwko literaturze realistycznej końca XIX wieku i związanej z nią narracyjności. Przeciwstawiając się utartym regułom opowiadania historii i charakterystyki postaci, Stein stworzyła własny, operujący powtórzeniami styl. Inspirując się psychologią i filozofią Williama Jamesa, stworzyła koncept „ciągłej teraźniejszości”, który w decydujący sposób wpłynął na kształt całego jej późniejszego pisarstwa.\nJak twierdził James, dystansując się do wcześniejszych koncepcji osobowości, ludzka świadomość nie jest statyczną, choć wielobarwną mozaiką, ale strumieniem w ciągłym ruchu, niezorganizowaną wiązką bodźców, które docierają do niej z zewnętrznego środowiska. W codziennym doświadczeniu nie odczuwamy wszakże tego następstwa kolejnych momentów świadomości jako czegoś nieciągłego. Ciągłość i spójność ludzkiej świadomości wynika przede wszystkim z poczucia ciągłości czasu, który stanowi istotny łącznik pomiędzy kolejnymi momentami świadomości. I właśnie to poczucie pozwala na utożsamienie się z własną przeszłością i utworzenie spójnego obrazu siebie samego. Jednak, jak dowodził James, w rzeczywistości jednostka nie potrafi w pełni zespolić się ze swoim środowiskiem i ze sobą samą. Ludzki umysł dzieli się bowiem na fenomenologiczną „jaźń” (ang. „I”) oraz „ja” (ang. „me”), które stanowi skonstruowany obraz samego siebie, tworzący się w interakcji z innymi. To właśnie „ja” jest ośrodkiem tożsamości i punktem samoidentyfikacji. Odpowiada za porządkowanie danych z chaotycznego strumienia świadomości, układając fakty w katalogach pamięci i na ich podstawie przewidując możliwe wersje przyszłości. Zaś teraźniejszość, chwilowy kontakt z natłokiem wrażeń docierających z zewnątrz, to domena „jaźni”, która stanowi właściwy podmiot fenomenologicznego doświadczenia zewnętrznego świata. Jamesowska „jaźń” nie tworzy żadnych narracji i nie konstruuje tożsamości. Stanowi niejako czystą percepcję, istniejącą w wiecznym „teraz”, niezmąconym pamięcią o przeszłości. Dla „jaźni” kolejne chwile nie łączą się ze sobą, gdyż każdy moment stanowi pełnię bezpośredniego kontaktu ze światem, której nie zakłóca iluzja kauzalnych związków z innymi doświadczeniami.\nTo właśnie bezpośrednie doświadczenie umysłu, wyzwolonego z czasu i ograniczeń tożsamości, stało się jednym z głównych celów twórczości Stein, która w nim właśnie upatrywała właściwego źródła wiedzy: „Jak można w ogóle cokolwiek wiedzieć wszystko można wiedzieć jedynie wtedy gdy ma się o tym pełną wiedzę gdy ma się to w sobie w pełni gdy się to posiada. Tym właśnie jest wiedza i zasadniczo więc wiedza nie jest następstwem ale bezpośrednim istnieniem” – pisała w swej rozprawce na temat narracji powieściowej. W przywołanym cytacie bardzo jasno widać, że możliwość bezpośredniego doświadczenia w obcowaniu z dziełem sztuki warunkuje zerwanie z kanonem realistycznego powieściopisarstwa, operującego właśnie spójnymi, całościowymi narracjami, konstruowanymi w oparciu o schemat przyczynowo-skutkowy. Wiedzy o świecie nie dostarczał bowiem dla Stein dokonywany z chłodnego dystansu i czerpiący z naukowych metod badawczych szczegółowy opis rzeczywistości. Styl jej wczesnych powieści stanowi świadectwo poszukiwań takiej formy prozatorskiej, która uwolniłaby czytelników z krępujących wyobraźnię schematów powieściopisarstwa realistycznego i umożliwiła im poznanie inne, pełniejsze, dokonujące się w „tu i teraz” aktu lektury. Zwłaszcza powieść The Making of Americans, składająca się z luźno powiązanych prozatorskich portretów, stanowić może dobry przykład jej strategii artystycznej. Operujący wolnymi skojarzeniami i mechanicznymi powtórzeniami, pełen aliteracji i słownych gier styl tej powieści miał w zamierzeniu stanowić próbę dotarcia do esencji charakterów postaci. Słowa tracą tu swą referencyjną funkcję i nie charakteryzują już osób, przedmiotów i wydarzeń. Mają zaledwie „odnosić się” do rzeczywistości, nie budując jednak jej obrazu. Ów związek z rzeczywistością miał się pojawić dopiero w chwili, gdy oko czytelnika zacznie przesuwać się po kolejnych linijkach tekstu. W seriach upartych, mechanicznych powtórzeń, które Stein przyrównywała do następujących po sobie i zróżnicowanych jedynie w detalach klatek taśmy filmowej, miała pojawić się szansa sprowokowania fenomenologicznego doświadczenia „rzeczy samych w sobie”, bez pośrednictwa porządkujących wrażenia procedur mentalnych.\nOpracowana we wczesnych powieściach strategia stała się dla Stein punktem wyjścia do poszukiwania nowych form pisania dla teatru. I, jak wspominała po latach w eseju Plays (Sztuki), już pisząc swe pierwsze teksty dla teatru, doskonale zdawała sobie sprawę z kluczowej różnicy między powieścią a tekstem przeznaczonym na scenę. Od zawsze fascynował ją przede wszystkim poetycki język sztuk Szekspira. Słowa przeznaczone do scenicznej recytacji miały dla niej ten wymiar żywego języka, jakiego brak prozie czy nawet liryce. To właśnie magia słów wciągała ją najsilniej w obręb fikcyjnych światów. I to właśnie słowa stały się dla niej głównym tworzywem teatralnym. Czytając jej sztuki, nietrudno zrozumieć, że pracę dramatopisarza łączyła zawsze z refleksją „na temat teatru z punktu widzenia obrazu i dźwięku oraz ich związków z emocjami i czasem, a nie z fabułą i akcją”. Jej teksty często tylko dzięki podtytułom można zidentyfikować jako teatralne sztuki, bowiem brak im zazwyczaj typowych cech dramatu. Nie ma postaci ani dialogów, a pojawiający się niekiedy podział na akty i sceny ma zaledwie charakter ironicznego cytatu. Kolejne części tekstu nie łączą się tu w organiczną całość, ale po prostu następują po sobie, arbitralnie zestawione w heterogeniczne ciągi. Szczególnie to widoczne w napisanej w 1917 roku sztuce An Exercise in Analysis (Ćwiczenie z analizy), w której każda z sześćdziesięciu części podzielona została na cztery akty, choć złożone zaledwie z jednej lub co najwyżej kilku fraz. Takie spiętrzenie klasycznej formy dramatu nadaje utworowi Stein jednostajny, medytacyjny rytm, zaś niektóre z pojawiających się w tekście informacji sugerują, iż na nic zda się poszukiwanie w tekście znaczenia. Już pierwsze zdanie ironicznie odsyła do tytułu całości, oznajmiając: „Zaniechałam analizy”. Natomiast akt I części III może posłużyć jako wskazówka wyjaśniająca organizację całego tekstu: „Kiedy się kręcimy tam gdzie jest obrót. Takie jest znaczenie koła”. Kolista budowa An Exercise in Analysis, oparta na schemacie mechanicznych powtórzeń, nie kryje w sobie bowiem żadnej fabuły, a jedynym jej sensem jest właśnie poddanie widza działaniu miarowego rytmu tekstu.\nNa podobnej zasadzie zbudowany został późniejszy o trzy lata utwór A Circular Play (Sztuka kolista, 1920), choć tym razem nie cytuje w nim Stein klasycznego podziału na akty i sceny. Kolejne partie tekstu opatrzyła tytułami, z których każdy zawiera w sobie słowo „koło”. To jedno słowo, pojawiające się w rozmaitych kontekstach i ujawniające w ten sposób wielość sensów, stanowi jedyne spoiwo dla budowanych w języku i nakładających się na siebie obrazów. I podobnie, jak w przypadku An Exercise in Analysis, tu także wplecione w tekst autokomentarze zdają się informować o zadaniach, jakie stawia przed widzem tak skonstruowana sztuka. Jej akcja nie jest bowiem linearnym ciągiem zdarzeń, lecz przypomina bezustanny ruch po okręgu, którego cel Stein wykłada następująco: „Akcja kolistej sztuki polega na wyraźnym poszerzeniu drzwi. Kolistość może stać się drzwiami”. Owe drzwi odczytać można jako metaforę przejścia do innego sposobu patrzenia na świat, możliwego tylko dzięki obcowaniu z dziełem sztuki. Tak zdefiniowana kolista akcja nie polega jednak na wiecznym powrocie tego samego, który zdominuje strukturę sztuk absurdystów. W A Circular Play kolejne obroty maszyny tekstu przynoszą za każdym razem nowe doświadczenie teatralnego „tu i teraz”, odartego z sensu i referencji wobec pozateatralnej rzeczywistości. W ten sposób Stein próbowała wyzwolić widzów spod jarzma racjonalnego myślenia i stworzyć dla nich szansę autentycznego teatralnego doświadczenia.\nMagia słów pozbawionych swych codziennych sensów i zestawionych w symfoniczne partytury miała jednak dla Stein i negatywny aspekt. Gdy w wydanym w 1935 roku eseju Portraits and Repetition (Portrety i powtarzanie) próbowała scharakteryzować pierwszy okres swej twórczości dramatopisarskiej, z rezerwą odniosła się do efektów ówczesnych teatralnych eksperymentów. Największe wątpliwości budziła w niej owa nadmierna – jak jej się zdawało – muzyczność języka, która, zamiast prowadzić słuchaczy ku niczym niezmąconemu doświadczeniu pełni teatralnej rzeczywistości, mogła zakłócić czystość widzenia, wtrącając w hipnotyczny trans. Pisząc o tekstach powstałych w latach 1920-23, Stein przyznawała, iż w momencie ich tworzenia dawała się ponieść melodii języka i pokusie zatopienia się w pięknie poetyckich fraz: „Zaczęłam zdawać sobie sprawę, że byłam pijana tym, co robiłam. A ja zawsze wolę być trzeźwa. Muszę być trzeźwa. Znacznie bardziej inspiruje mnie bycie trzeźwą, bycie dokładną, skoncentrowaną i trzeźwą. Dlatego (...) rozpoczęłam na nowo”. W ten sposób zdawała się usprawiedliwiać czteroletnią przerwę w pisaniu dla teatru, jaka nastąpiła w latach 1923-27. Wspomniany nowy początek w dramatopisarskiej działalności Stein, który zaznaczył się na poziomie formy sztuk, wiązał się także z istotną zmianą sposobu pracy nad tekstem.\nWcześniej Stein pisała sztuki, świadomie dystansując się od teatru i nie dbając o to, by jej teksty były wystawiane. Nieco kokieteryjnie lubiła określać się mianem teatralnej amatorki, dodając, iż od kiedy zaczęła pisać sztuki, przestała właściwie chodzić do teatru. Znacznie wyżej ceniła sobie przyjemność pisania, niczym nieograniczonej gry z językiem, intuicyjnego zestawiania słów i burzenia zastanych reguł. Nie bez wahania powróciła więc do pisania dla sceny w 1927 roku, w chwili, gdy Virgil Thomson zaproponował jej wspólne przygotowanie opery. Stworzona wówczas opera Four Saints in Three Acts została (po premierze w Wadsworth Athenaeum w 1934 roku) przeniesiona na Broadway, a następnie do Chicago. To właśnie tam Stein po raz pierwszy ujrzała ją na scenie, kiedy po trzydziestu z górą latach powróciła z Europy do Ameryki. Entuzjastyczne recenzje w codziennej prasie nie tylko uczyniły z niej osobę powszechnie znaną, ale zachęciły ją także do dalszej pracy nad tekstami dla teatru. W ten sposób rozpoczął się nowy etap jej twórczości, charakteryzujący się bardziej świadomą relacją między tekstem a sceną i poparty znacznie wnikliwszymi niż poprzednie przemyśleniami teoretycznymi.\nNa pierwszy rzut oka Four Saints in Three Acts nie odbiega w swej formie od wcześniejszych utworów scenicznych Stein. Operujący powtórzeniami styl, melodyjność języka i brak spójnej struktury narracyjnej – to również cechy jej pierwszych tekstów. Libretto tej opery różni się jednak znacznie od tych wczesnych sztuk, w których autorka przede wszystkim dekonstruowała tradycyjne struktury akcji dramatycznej. W autorefleksyjnych komentarzach nie tematyzowała wtedy wprost relacji między sceną a widownią, ograniczając się do gry z przyjętymi konwencjami. Natomiast w Four Saints in Three Acts dominuje nie tyle metadramatyczność, ile metateatralność, zaś ironiczne wykorzystanie operowych schematów ma przede wszystkim na celu wytrącenie widzów z odbiorczych przyzwyczajeń i wciągnięcie ich tym sposobem w interakcję ze sceniczną rzeczywistością. Najbardziej oczywistym przejawem tego typu metateatralności jest zatarcie graficznego rozróżnienia na didaskalia i tekst główny, a w rezultacie brak klarownego zróżnicowania na elementy świata przedstawionego i przedstawiającego. Raz po raz pojawiają się tu komentarze dotyczące sposobu konstruowania operowego spektaklu, włączone w libretto. Jak można się domyślić, powinny one zostać wypowiedziane ze sceny. Co więcej, choć sam tekst został podzielony na akty i sceny, to jednak układ ten nie ułatwia odbiorcom porządkowania otrzymywanych informacji. Kolejne części nie układają się w chronologiczny ciąg, zaś akty, ponumerowane zarówno rzymskimi, jak i arabskimi cyframi, następują w nieumotywowanej rozwojem akcji kolejności. Lecz nie tylko w ten sposób stara się Stein wciągnąć widzów w grę ze sceniczną rzeczywistością. Choć tytułuje swój utwór Czterech świętych w trzech aktach, to wcale nie spełnia wiążących się z takim tytułem oczekiwań. Opera okazuje się mieć i czwarty akt, zaś w tekście pojawiają się imiona nie czterech, ale dwudziestu jeden świętych. Nie należy się jednak spodziewać, że zobaczymy coś w rodzaju udramatyzowanych hagiografii. Luźna struktura Four Saints in Three Acts nie poddaje się bowiem łatwo interpretacji w kategoriach typowego teatralnego portretu zbiorowego.\nW pozbawionym akcji i fabuły tekście Stein jako jedyny stały element powracają imiona świętej Teresy i świętego Ignacego. Nie są to jednak imiona dramatycznych postaci o jasno zdefiniowanych tożsamościach. W libretcie Stein imiona świętych nie łączą się nierozdzielnie z krystalizującymi się stopniowo charakterami. Ich funkcjonowanie w tekście można by przyrównać do wiru, który w regularnych obrotach przyciąga i pochłania wszystko to, co przypadkowo pojawia się w jego pobliżu. I jak liście krążą przez chwilę na powierzchni wody, zanim znikną w głębi odmętu, tak odłamki sytuacji, fragmenty opisów i enigmatyczne wypowiedzi, przypisane występującym w tekście świętym, pojawiają się na chwilę w luźnym związku z imionami Teresy i Ignacego, wirują w serii powtórzeń, by potem zatonąć w otchłaniach glosolalii i asocjacyjnych gier słów. Zbudowany w ten sposób tekst zaprasza\nwidzów do swoistej gry, w której muszą oni na własną rękę składać portrety świętych z niespójnych informacji. Udział publiczności zależy więc również od stopnia zaangażowania w proces chwilowego konstytuowania się sugerowanych przez tekst znaczeń oraz od znajomości ironicznie przywoływanych i podważanych konwencji operowych.\nStruktura Four Saints in Three Acts wymaga od widza także innego rodzaju kognitywnej aktywności. Brak typowych postaci i spójnej narracji, która w linearnym przebiegu ogarnęłaby następujące po sobie wydarzenia, nadając im sens, powoduje zaburzenie związków czasowych, jakie w tradycyjnym dramacie łączą w całość następujące po sobie segmenty fabuły. Padające w finale opery słowa: „Ostatni akt / to fakt” stwarzają pozór zamknięcia struktury tekstu w klasyczny model dramatu, podpowiadając zarazem, iż w tej ostatniej chwili rozwijana przed widzem fabuła sztuki nabrać powinna jednoznacznego sensu. Owszem, kolejne segmenty tekstu następują po sobie, gdyż operowy spektakl z konieczności musi rozwijać się w czasie. Ale niezborne fragmenty tekstu spaja jedynie fakt ich współistnienia w ramach tej samej struktury i na tej samej scenie. Miejsce wypowiadania słów jest jedyną wskazówką, jaka może pomóc widzom w scaleniu rozproszonych informacji i wysnuciu ich własnej interpretacji teatralnego świata.\nOwo przejście od opartej na związkach czasowych tradycyjnej struktury dramatu do ujętej w sieć przestrzennych zależności partytury pozwala zrozumieć, dlaczego to właśnie tekst Four Saints in Three Acts stał się dla Stein głównym przykładem stworzonego przez nią gatunku sztuki-pejzażu, którego teoretyczne podstawy opisała w eseju Plays (1935). Do tego metaforycznego określenia coraz częściej nawiązują współcześni teoretycy teatru, starając się uchwycić specyfikę radykalnych przemian formy pisanych dziś tekstów dla sceny. W eseju, który można by nazwać rozprawką z fenomenologii teatru, Stein nie tylko próbuje scharakteryzować naturę swych wczesnych eksperymentów z formą dramatu, ale również uzasadnić swoje niezadowolenie z bardziej tradycyjnych gatunków dramatycznych i teatralnych. Odwołując się do własnych doświadczeń jako widza, rozpoczyna od stwierdzenia, iż w tradycyjnym teatrze publiczność nigdy nie osiąga emocjonalnej jedności z prezentowanymi na scenie wydarzeniami, co wynika ze specyfiki odbioru spektaklu teatralnego o wyraźnej i spójnej narracji. Oglądając takie przedstawienie, widz albo za bardzo skupia się na wydarzeniach już minionych, próbując ogarnąć pamięcią i zrozumieć ujawnianą mu stopniowo fabułę, albo na podstawie znanych już informacji próbuje przewidzieć dalszy rozwój wypadków. To właśnie bezustanna praca pamięci, zanurzonej w przeszłości, a już wychylonej w przyszłość, nie pozwala widzom na bezpośredni kontakt ze światem na scenie. A brak łączności z teatralnym „tu i teraz” rodzi w widzach irytację wynikającą z poczucia, że tak naprawdę nie biorą oni udziału w scenicznych wydarzeniach. I choć teatr próbuje kopiować rzeczywistość, to w żaden sposób nie może zapewnić odbiorcom poczucia współudziału.\nNapisaną w 1928 roku sztukę Paisieu Stein nazwała w podtytule „dziełem czystej wyobraźni, niezakłóconym żadnym wspomnieniem”. Innowacje formalne, jakie wprowadzała w swoich utworach, miały bowiem na celu zaburzenie pracy pamięci odbiorcy, by ułatwić mu emocjonalne zespolenie z teatralną rzeczywistością. To właśnie pamięć krępuje umysł, nie pozwalając na bezpośrednie doświadczanie. To pamięć każe w scenicznych obrazach rozpoznawać odbicia znanych skądinąd osób i sytuacji. To jej ciągłość zapewnia spójny i logiczny, lecz jednowymiarowy obraz świata, który pozwala widzowi nadać znaczenia swym doświadczeniom. I to właśnie pamięć, rozpraszając umysł ciągłymi reminiscencjami i antycypacjami, najskuteczniej oddziela go od doświadczenia teraźniejszości. Tym zaś, co w teatrze najskuteczniej podtrzymuje ciągłość pamięci, jest spójna narracja.\nNową formułę tekstu dla teatru Stein odkryła któregoś z letnich miesięcy spędzanych w Bilignin, we francuskim departamencie Ain. Obserwując zapierające dech w piersiach krajobrazy, zdała sobie sprawę, że są one jak idealne sztuki teatralne: „Zrozumiałam, że gdyby sztuka teatralna była dokładnie taka jak pejzaż to oglądająca ją osoba nie pozostawałaby za nią w tyle, ani nie wyprzedzałaby jej (...) bowiem pejzaż po prostu jest i dlatego gdy napisze się sztukę to związek pomiędzy nią a tobą w każdej chwili jest taki (...) że nie ma ona żadnego znaczenia jeśli na nią nie patrzysz”. Napisany w ten sposób tekst nie rozwija się stopniowo, w linearnym ciągu wydarzeń, ale rozpościera się w jednej chwili w całej okazałości przed oczami odbiorcy. W odróżnieniu od typowego dramatu, którego akcję napędza dialektyczny konflikt między postaciami, pejzaż jest strukturą statyczną i kompletną. Patrząc nań, można zaniechać trudu pamiętania, bowiem – namalowany czy naturalny – krajobraz konfrontuje swego odbiorcę przez cały czas ze wszystkimi swoimi elementami. Jedynie ruch oka patrzącego, w dowolnej kolejności rejestrujący poszczególne fragmenty pejzażu, dynamizuje go. Zredefiniowana w ten sposób relacja między statycznością a dynamiką w utworze dramatycznym stanowiła najistotniejszy element estetyki tekstu dla teatru Stein: „sztuka teatralna jest w mojej opinii porywająca i dynamiczna, ale zarazem stoi w miejscu, a to jest właśnie to, co sztuka powinna robić”.\nPraca nad Four Saints in Three Acts stała się dla Stein impulsem do wznowienia poszukiwań takiej formy tekstu teatralnego, która domagałaby się innego niż klasyczny sposobu scenicznego użycia i odbioru. Późniejsze sztuki Stein stały się rezultatem prób wpisania w tekst sugestii, jak może on być wykorzystany w teatrze i jakiego typu interakcję z widzem zakłada. Nie chodziło jej jednak o opatrzenie tekstu jasnymi wskazówkami scenicznymi, ani też o nadanie mu metateatralnego charakteru. Pozostając wierna podstawowym założeniom sztuki-pejzażu, starała się na nadać swoim tekstom taką formę, która zapewniłaby widzom szansę doświadczenia „ciągłej teraźniejszości”. Polegało to przede wszystkim na bardziej precyzyjnym rozpisaniu partytury tekstu na poszczególne głosy i wprowadzeniu znacznie jaśniejszych wskazówek, pomagających widzom orientować się w przestrzeni scenicznego krajobrazu, naprowadzających ich na trop możliwej interpretacji sztuki.\nPrzykładem tej, coraz ściślejszej, relacji między tekstem a jego scenicznym wykonaniem może być ostatni, napisany w 1946 roku utwór The Mother of Us All (Matka wszystkich nas). Podobnie jak w przypadku Four Saints in Three Acts, i tu odbiorca skonfrontowany zostaje z polifonicznym chórem głosów opatrzonych imionami zarówno historycznych, jak i fikcyjnych postaci, prowadzących pełne spiętrzonych tautologii i mechanicznych powtórzeń dialogi. Niektóre partie tekstu mają wręcz formę poematów prozą, jak następujące po pierwszym akcie interludium, określone w nawiasie jako „nowela”. Również i w tej sztuce jedna z postaci wysuwa się na pierwszy plan. Jest nią Susan B. Anthony, której pierwowzorem była amerykańska bojowniczka o prawa kobiet, domagająca się przede wszystkim przyznania Amerykankom prawa do głosowania. Jednak historia walki toczonej przez Susan B. z patriarchalnym system nie stanowi fabuły sztuki Stein. Owszem, w tekście pojawiają się mniej lub bardziej czytelne nawiązania do historycznych wydarzeń, jednak nie są one na tyle mocno ze sobą powiązane, by ułożyć się w spójną narrację. Zaledwie sugerują możliwe kierunki interpretacji tekstu. Tym, co zdaje się najbardziej interesować autorkę, jest powolny proces erozji tożsamości głównej bohaterki, uwikłanej w sieć społecznych i politycznych zależności.\n„Wybierz imię” – mówi w pierwszej scenie jedna z bohaterek sztuki, na co Susan B. odpowiada: „Mam na imię Susan B. Anthony, a wybrane imię jest słabe”. Podobnie, jak puste imiona świętych w Four Saints in Three Acts zwodziły czytelników obietnicą, że skrywają się za nimi jednorodne postacie, tak i dla bohaterki The Mother of Us All jej imię jest jedynym, choć w miarę upływu czasu coraz mniej przekonującym dowodem spójności jej „ja”. Już w pierwszym zdaniu napisanego poetycką prozą interludium Susan mówi o sobie samej: „Byłam”. Z uporem powtarza to stwierdzenie, chociaż jej przyjaciółka Anne próbuje ją poprawiać, nadając jej wypowiedzi formę czasu teraźniejszego. Tymczasem Susan w kolejnych scenicznych obrazach coraz wyraźniej rozpada się na istniejącą w teraźniejszości świadomość oraz odmienny od niej, skonstruowany w pamięci obraz samej siebie. Rozdźwięk ten zyskuje najbardziej namacalny sceniczny kształt w finale The Mother of Us All. Rozgrywa się on hallu amerykańskiego Kongresu, w którym ustawiono replikę posągu Susan B. Anthony, upamiętniającego jej zasługi w walce o prawa kobiet. I kiedy zebrane przed nim postacie wygłaszają swe kwestie, luźno związane z nowym statusem społecznym kobiet, prawdziwa Susan B. przysłuchuje im się, ukryta za przedstawiającym ją pomnikiem. Przysłuchując się docierającym do niej głosom, potrafi zdobyć się tylko na jedno, powtórzone wielokrotnie stwierdzenie: „To zagadka”. Ta deklaracja niewiedzy staje się jednocześnie ostatecznym sygnałem braku identyfikacji bohaterki Stein ze swoim publicznym wizerunkiem, utrwalonym w zajmującym centrum sceny, monumentalnym posągu. To zbiorowa pamięć innych wchłonęła tożsamość Susan. B. Jej samej zaś pozostało tylko pełne zdumienia trwanie w wiecznej teraźniejszości.\nNietrudno w końcowym obrazie The Mother of Us All dopatrzyć się korespondencji z opisanym przez Jamesa podziałem świadomości ludzkiej na fenomenologiczną „jaźń” i społecznie skonstruowane „ja”. Koncepcja ta, przełożona na metaforyczny obraz prawdziwej Susan B. ukrytej za własnym pomnikiem, stanowi autorefleksyjną wskazówkę, pomagającą widzom rozpoznać ich własne zagubienie w konfrontacji z rozmytymi sensami scenicznego świata. Również dla nich budowana w chóralnych sekwencjach teatralna rzeczywistość staje się rodzajem zagadki, a ich aktywność polegać ma na intensywnym zaangażowaniu w przypisywanie znaczeń przedstawionym na scenie działaniom. Choć z pewnością nie może ono prowadzić ku uporządkowaniu scenicznych wydarzeń w narracyjny ciąg. Zresztą forma sztuk Stein i tak nie poddaje się takim całościowym interpretacjom, skazując widzów na błądzenie w obcych im krajobrazach, bez map, kompasów i drogowskazów. „Nie potrafimy odnaleźć naszych własnych śladów, ruch naprzód jest, być może, tym samym co ruch wstecz” – mówi Susan B. Anthony w swoim ostatnim monologu. The Mother of Us All, pomimo pozornego skupienia na aktualnej tematyce politycznej, nie zawiera żadnego jasno wyłożonego przesłania. Znacznie bardziej istotne jest tu owo momentalne doświadczenie niewiedzy, będące udziałem publiczności w teatralnym „tu i teraz”. I, jak zdają się przekonywać formalne eksperymenty Stein, może ono mieć miejsce tylko wtedy, gdy widzowie pozbędą się złudnego przekonania, że ich pamięć i związane z nią procedury kognitywne są jedynym niezawodnym narzędziem poznania rzeczywistości. Tylko wtedy otworzy się dla nich okno ku innemu doświadczeniu teatralnemu – doświadczeniu, które wymyka się wprawdzie racjonalizacji, lecz przez to otwiera możliwość nowego, być może pełniejszego kontaktu ze światem.\n Gertrude Stein, Plays, w: Lectures in America, Beacon Press, Boston 1985, s. 104-105.\n Betsy Alayne Ryan, Gertrude Stein’s Theatre of the Absolute, UMI Research Press, Ann Arbor 1984, s. 11.\n Gertrude Stein, Narration, University of Chicago Press, Chicago 1935, s. 20.\n Por. eadem, Lectures in America, s. 176-199.\n Gertrude Stein, An Exercise in Analysis, w: eadem, Last Operas and Plays, John Hopkins Press, Baltimore, 1995, s. 119-138.\n Eadem, A Circular Play, w: ibidem, s. 148.\n Bonnie Marranca, Presence of Mind, s. VII.\n Por. np. Hans-Thies Lehmann, Postdramatisches Theater, Verlag der Autoren, Frankfurt/a. M., s. 103-105.\n Gertrude Stein, Paisieu, w: Last Operas and Plays, s. 155-181.\n Eadem, Plays w: Lectures in America, s. 122.\nEadem, The Mother of Us All, w: Last Operas and Plays, s. 53.


Wypadek na przejeździe rowerowym na drodze Jarocin-Żerków - Jarocinska\nWypadek na przejeździe rowerowym na drodze Jarocin-Żerków\nOpublikowano: pon, 5 lip 2021 12:13 2021-07-05T12:13:39.707Z\nWiadomości Jedna osoba - rowerzysta - ucierpiała w zdarzeniu drogowym na drodze powiatowej Jarocin-Żerków.\nSłużby ratunkowe pracują na drodze powiatowej Jarocin-Żerków.\n- Mamy zdarzenie drogowe na przejeździe ścieżki rowerowej na skrzyżowaniu ulic Żerkowskiej i Lisiej – relacjonuje st. asp. Agnieszka Zaworska, oficer prasowy KPP w Jarocinie.\n- Na tę chwilę nie wiadomo, kto ponosi odpowiedzialność za zdarzenie – dodaje policjantka.\nCyklista trafił do szpitala. Prócz Zespołu Ratownictwa Medycznego i policji na miejscu zdarzenia pracują dwa zastępy straży pożarnej JRG Jarocin.\nKierowcy jadący drogą powiatową Jarocin-Żerków muszą się liczyć z utrudnieniami.\nOczywiście że auta wymuszaja pierwszenstwo na przejazdach mam kamere na rowerze i kazda taka sytuacja bedzie przesyłana na polcje gdy bede jechał patroli policji wogole nie widać na miescie wczoraj młodziki 18 lat bmw na wysokosci intermarche przedpasami 100 lub wiecej golili w miescie że kszdy patrzył i nie wierzył miejski monitoring napewno to zarejestrował ale i tak nikt tego nie ogląda musi sie stać tragedia?\nKIEROWCY, pamiętajcie, rowerzysta ma pierwszeństwo na przejazdach rowerowych (nie, nie musi zsiadać, może od razu wjechać na przejazd) warto o tym pamiętać gdyż obecnie mamy bardzo dużo takich przejazdów w Jarocinie. ROWERZYŚCI, uważajcie, bardzo dużo osób nie zdaje sobie nawet sprawy z tego, że wymusza na Was pierwszeństwo, sam, na nieszczęsnym dzisiaj przejeździe, bywam niemal codziennie, zatrzymuje mi się może 20% samochodów. Zatrzymajcie się przed przejazdem i upewnijcie, że kierowca Was widzi i zwalnia, niestety, pomimo Waszej racji to Wy możecie zapłacić najwięcej - swoim zdrowiem. APELUJĘ, zarówno jako kierowca, rowerzysta oraz pieszy, rozglądajcie się na przejściach, bądźcie cierpliwi i uważni. Tak, wiem, że macie pierwszeństwo, lecz proszę, upewnijcie się, że kierujący Was widzą i mają zamiar się zatrzymać. Również kierowcy, oglądajcie przejścia i osoby, rowery w ich pobliżu, niespodziewane zwroty o 90stopni i dosłownie wtargnięcia na przejścia kilka metrów przed autem są notoryczne. Nie ma ludzi, którzy nie popełniają błędów. Życzę dużo zdrowia dla Rowerzysty.\nZgadza się. Jednak apeluję do rowerzystów aby sygnalizowali zamiar zmiany kierunku jazdy (skręcając na przejazd rowerowy przez jezdnie, zmienia się kierunek jazdy). Nie widziałem jeszcze aby któryś z rowerzystów zasygnalizował zamiar skrętu na przejazd. Kierowcy samochodów nie są jasnowidzami którzy przewidują zamiar rowerzystów. Pozdrowienia dla aktywnych ;)\nZgadza się. Dla własnego bezpieczeństwa sygnalizuję ręka zamiar wjazdu na przejazd dla rowerów, nawet jeśli nie mam takiego obowiązku.\nPodoba mi sie , Twoje zdanie na ten temat , ani nie oceniasz negatywnie kierowców , ani nie przyznajesz racji rowerzystom . Kierowcy powinni uważać , a rowerzyści pamiętać że nie są "świętymi krowami " ani też nieśmiertelni , bo niektórym się chyba tak wydaje ,patrząc po ich zachowaniach na drodze .\nJak już piszecie artykuł to chociaż niech coś w nim będzie a nie wiadomo nawet co się stało…\nJeśli dobrze widzę i pamiętam to tam jest znak "Przejście dla pieszych" Więc jeśli rowerzysta nie przeprowadzał jednośladu tylko nim przejeżdżał no to jego wina.\nNiestety żle widzisz i żle pamiętasz...\nprzejście dla pieszych jest dla pieszych, a dla rowerzystów jest tam przejazd. Dla własnego bezpieczeństwa zatrzymujemy się zawsze przed przejazdem, żeby życia nie stracić, bo naprawdę mało kto z kierowców tam się zatrzymuje, dopiero gdy już się dłuższą chwilę stoi i czeka, i gdy auto z jednej strony stanie, to wtedy z naprzeciwka też się zatrzymają, ale najczęściej dopiero drugi lub trzeci z kolei. To było kwestią czasu kiedy tam ktoś zostanie rozjechany, bo mimo znaków o przejściu i przejeździe nikt tam nie zwalnia przynajmniej wtedy, gdy ja jadę rowerem i obserwuję ruch. Co do rowerzystów jadących jezdnią, to prawda. Jest kilka grup. Na pewno sportowcy + sąsiedzi ze wschodu + niereformowalni emeryci. I co poradzisz...\nJest też przejazd rowerowy więc prawdopodobnie kierowca ciężarówki nie zachował środków ostroznosci\nOstatnio jadąc do Jarocina rowerzyści jechali całym pasem między wilkowyją a annapolem mimo że mają ścieżke. Po zatrąbieniu wielce oburzenie. Nie ma lepszych i gorszych na drodze. To że jedzie rowerem to nie znaczy że ma nie uważać! Bo w takich wypadkach to winna jest i jedna i druga osoba. Ta samo zeskakiwanie z rowerów to już plaga na naszym terenie. Albo stoi pieszy na pasach z rowerem to zamiast go przeprowadzić po tych pasach to sobie wsiada i jedzie i wtedy ma gdzieś że idą ludzie bo ON MA PIERWSZEŃSTWO TRZEBA MU ZEJŚĆ. CHODNIKI NIE SĄ DLA ROWERÓW! Cykliści nadają na kierowców a sami święci nie są.\nPolicja nie widzi z jaką prędkością samochody jadą przez Annapol i jak na przejściach wyprzedzają. Tylko staną na zakręcie i siedzą w samochodzie. a wystarczyłoby stanąć na leśnej.\nNiestety w tym miejscu - w ogóle na tej trasie - auta nie zatrzymują się ani dla pieszych, ani dla rowerzystów. Niejednokrotnie jadąc rowerem chcąc skorzystać z przejazdu musiałam zejść z roweru i poczekać aż wszelkie Państwo przejadą, mimo iż to piesi i rowerzyści mają pierwszeństwo. Przydały by się częstsze kontrole przejść i przejazdów na trasie Jarocin - Żerkow\nProszę zapoznać się z Kodeksem Drogowym, a szczególnie z Art.14.\nProszę zapoznać się ze znaczeniem znaku D-6/A.\nNiestety w tym miejscu - w ogóle na tej trasie - rowerzyści nie korzystają ze ścieżki rowerowej. Niejednokrotnie jadąc samochodem musiałem zwolnić i poczekać aż wszelkie Państwo pojadą sobie drogą, mimo iż obok mają ścieżkę rowerową. Przydały by się częstsze kontrole rowerzystów na trasie Jarocin - Żerkow\nGeneralnie rowerzyści korzystają ze ściezki rowerowej, tylko nieliczni łamią przepisy głownie szybko jeżdżcy na rowerach co może być w penym sensie zrozumiałe, natomiast kierowcy generalnie nie przestrzegają ograniczeń predkosci co stanowi duże zagrożenie dla mieszkańców\nNie, nie, nie, nie, nie idźmy tym tokiem rozumowania. Najczęściej te przepisy łamią emeryci, którym jest trudno podjechać pod wzniesienie na wiadukcie, ale twardo jadą po drodze zamiast przejść na ścieżkę, gdzie nie stwarzaliby zagrożenia, np. jadąc slalomem. O tych, co przechodzą zaraz za wiaduktem (jadąc w kierunku Wilkowyi), bo tam jest brama na ogródki, więc im się nie chce dojść do przejścia dla pieszych, nawet nie będę wspominał, chociaż grupa wiekowa ta sama\nnie chce się wrócić do przejścia dla pieszych, więc przedreptują ulicę bezpośrednio przy wiadukcie, a że wzniesienie jest spore, to nie ma mowy, żeby widzieć auta wjeżdżające na wiadukt od strony Jarocina. Poczekajcie, zaraz też będą tam kogoś reanimować. Podobnie, jak na wjeździe w ulicę Do Zdroju z Kasztanowej, auta przejeżdżają po palcach ludziom wychodzącym z parku, którzy zresztą nie spodziewają się, że zaraz za bramą chodnikiem tną samochody ile fabryka dała. Ciekawe, kiedy ktoś się tym zainteresuje i kto pozwolił na takie rozwiązanie.


Włochate dywany mogą być ozdobą nie jednego pokoju - POLSKIE FIRMY\n22 lutego, 2022 9 marca, 2022\nSyntetyczne włochate dywany robią prawdziwą furorę wśród osób, które do tej pory musiały zrezygnować z tego elementu wyposażenia wnętrza z powodu problemów z alergią. Produkty te mogą zdobić salon lub sypialnię.\nModny dywan włochaty wspaniale komponuje się z elementami wyposażenia, znajdującymi się w strefie wypoczynkowej i relaksacyjnej w domowym salonie. Produkt ten świetnie nadaje się także do sypialni. Można go dopasować pod względem kolorystyki i rozmiaru, a także kształtu do swoich indywidualnych preferencji, stylu aranżacyjnego, a także dostępnej powierzchni użytkowej. Wszystkie proponowane przez nasz sklep internetowy włochate dywany mają wysoką jakość, która idzie w parze z ich bardzo przystępną ceną. Proponowane przez nas włochate dywany z włókien poliestrowych nie wchłaniają brzydkich zapachów.\nWłochate dywany do salonów i sypialni\nBEŻOWY DYWAN WŁOCHATY RABBIT PLUSZ\nSolidnie wykonane włochate dywany z przędzy syntetycznej są produktami, które nie gromadzą w swoim wnętrzu pleśni, zanieczyszczeń czy roztoczy. To wyroby, które mogą zdobić podłogi w domowych sypialniach lub salonach, w taki sposób, aby współgrały z pozostałymi elementami wyposażenia bądź też stanowiły dla nich przeciwwagę. W naszym asortymencie znajdują się produkty zdobione efektownymi elementami. Do tej grupy należy z pewnością dywan włochaty z frędzlami, stworzony w cenionej w Europie i na świecie fabryce, znajdującej się na terenie Turcji.\nZobacz również: Chodniki do przedpokoju w rożnych kolorach i wzorach\nNowoczesne włochate dywany mogą znaleźć się w sypialni bądź salonie. Produkty te są wykonane z włókien poliestrowych, odpornych na odbarwienie, ścieranie czy deformację.\nWózki dziecięce powinien spełniać kilka funkcji


▷ Ranking głośników przenośnych do 150 zł 2021 > TOP 10 i opinie na Sound-Expert.pl\nGłośniki przenośne Ranking głośników przenośnych do 150 zł\nAktualny ranking głośników przenośnych do 150 zł na 2021 rok znajdziesz poniżej. Wybierz najlepszy głośnik przenośny do 150 zł dla siebie. Sprawdź opinie użytkowników, porównaj ceny i sprawdź wyniki testów.\nGłośnik srs-xb12 marki Sony Sony SZCZEGÓŁY\nSBS Groove 16W SZCZEGÓŁY\nGłośnik Manta SPK 204 (5907377865919) MANTA SZCZEGÓŁY\nGłośnik Bluetooth Soundbar SZCZEGÓŁY\nManta Głośnik spk 15 (5903089903208) Manta SZCZEGÓŁY\nGłośnik Bluetooth Soundbar Vakoss SP-2853BK, 9_58720 VAKOSS SZCZEGÓŁY\nbezprzewodowy głośnik bluetooth 5.0 mini soundbar aux usb czytnik kart micro sd czarny (st550 black) marki Wk design WK Design SZCZEGÓŁY\nTOP 10 głośników przenośnych do 150 zł aktualizujemy w każdym miesiącu. Dzięki temu znajdziesz tam najlepsze głośniki przenośne do 150 zł, najchętniej polecane i wybierane przez użytkowników. Ponad to na bieżąco aktualizujemy opinie o przenośnych głośnikach do 150 zł. Przy każdym produkcie znajdziesz ilość opinii oraz cenę.\n✅ Opinie o przenośnych głośnikach do 150 zł, gdzie je znaleźć?\nAktualne testy, recenzje i opinie o przenośnych głośnikach do 150 zł dodaliśmy powyżej. Zobacz, jaki kupić dobry głośnik przenośny do 150 zł i jakie opinie dodali użytkownicy.\n⭐ Jaki głośnik przenośny do 150 zł kupić?\nSzukasz informacji, jaki głośnik przenośny do 150 zł warto kupić i które będą najlepsze? A może jaki głośniki przenośne do 150 zł są najchętniej wybierane i polecane? Zobacz nasze TOP 10, test i opinie.\n🥇 Polecane głośniki przenośne do 150 zł\nPolecane głośniki przenośne do 150 zł znajdziesz w rankingu. Każdego dnia sprawdzamy najchętniej polecane modele głośników przenośnych do 150 zł, cieszące się najlepszymi opiniami użytkowników.\nRanking mikrofonów szpiegowskich\nRanking głośników JBL Flip\nRanking mikrofonów XLR do 800 zł


CABO GIRÃO-NAJWYŻSZY KLIF EUROPY |CAMARA DE LOBOS -\nJeden z najpiękniejszych i najwyższych klifów Europy znajduje się właśnie na Maderze- Cabo Girao. To, co robi ogromne wrażenie w tym miejscu, to nie tylko sama wysokość, ale też wybudowany taras z przeszkloną podłogą. Dopiero, kiedy patrzy się w dół, można tę wysokość poczuć. Jest to obowiązkowy punkt podczas zwiedzania Madery.\nCabo Girao to drugi co do wielkości klif w Europie, sięga na wysokość 580 m.n.p.m, to bardzo dużo. Wysokość można odczuć tu szczególnie wtedy, kiedy spojrzy się pod własne nogi. W 2012 został tu zbudowany taras widokowy z przeszkloną podłogą- skywalk. Kiedy pod stopami mamy prawie sześciuset metrową przepaść, można poczuć, że te 600 metrów to tak naprawdę bardzo sporo. Ponad to z tasasu rozprzestrzenia się widok na południowe wybrzeże Madery, miasteczko Camara de Lobos – jest to drugie co do wielkości miasteczko Madery, ale zobaczyć też można Funchal, czyli stolicę wyspy.\nWstęp na taras jest bezpłatny.\nJak dojechać do Cabo Girao?\nNajłatwiejszą (moim zdaniem też najrozsądniejszą) opcją jest własny samochód. Z Funchal jest to około 20 minut, bardzo krętej i bardzo stromej drogi. Przy samym klifie jest bezpłatny parking gdzie można się zatrzymać.\nDlaczego moim zdaniem to najlepsza opcja? Po pierwsze na klifie pogoda jest bardzo zmienna, jeśli nawet w samym Funchal (które oddalone jest o zaledwie 16km.) jest słońce, to może okazać się, że po przejechaniu tych 580 metrów w górę- będzie tak mgliście, że widoczność będzie zerowa. Tak było w moim przypadku, kiedy na Maderze byłam w 2017. Na górze jest też (bardzo często) dość zimno i wietrznie. Oczekiwanie w takich warunkach na autobus powrotny może być delikatnie mówiąc- nie zbyt przyjemne.\nDrugim plusem dotarcia tam autem jest możliwość odwiedzenia miasteczka położonego obok klifu, czyli Camara de Lobos i połączenia tego tripu w jeden, (o tym miasteczku informacje znajdziecie poniżej).\nJeśli jednak nie chcecie wypożyczać auta, dotrzeć można autobusem numer 154 z Funchal.\nUber– koszt około 20€ w jedną stronę.\nSuper opcją jest też przejście do Cabo Girao lewadą – Levada de Norte, lewada ta jest jedną z najważniejszych i najdłuższych na wyspie. Najpopularniejszy jej odcinek rozpoczyna się pod Cabo Girão i prowadzi do Boa Morte w Ribeira Brava. Lewada ma około 9 kilometrów długości w jedną stronę, jeśli nie chcecie jednak iść aż takiego dużego odcinka (18km w dwie strony) wrócić / pojechać w pierwszą stronę można autobusem. Trasa jest bardzo łatwa i dostępna praktycznie przy każdej pogodzie.\nBędąc na Cabo Girão, warto też podjechać do kolorowego miasteczka położonego u jego stóp, czyli Camara de Lobos. Jest to drugie co do wielkości miasteczko na Maderze. Otoczone plantacjami bananowca, jego serce jednak jest w porcie, gdzie zobaczyć można mnóstwo kolorowych łódeczek, miejscowych rybaków, obserwować można ich pracę, w przerwach grają natomiast w karty, mnóstwo tu miejscowych pijących kawę w kawiarenkach na ulicy. Tu kręci się życie. Warto odwiedzić to miejsce w tygodniu, kiedy to większość łódeczek dryfuje przy brzegu.\nWarto przespacerować się wzdłuż portu, od jednej do drugiej strony.\nNa samym końcu portu Rua Nova de Praia, znajduje się wspaniały Mural Bordalo II, powstał on w 2019 i wykonał go artysta Arturo Bordalo. Artysta znany jest z tego, że do swoich prac wykorzystuje odpady komunalne. Mural w Camara de Lobos przedstawia fokę.\nWiele osób kojarzyć możne miasteczko z Winstonem Churchillem, który to z tarasu malował właśnie tę zatoczkę. Na głównym placu znajduje się restauracja Churchill’s.\nDlaczego jeszcze warto odwiedzić Camara de Lobos? Najlepsze owoce morza, najlepsze ryby i najpyszniejsze restauracje!\nCamara de Lobos to miasteczko rybackie, tutaj można dostać zawsze świeże i pyszne owoce morza. Jedno z bardziej klimatycznych miejsc na kolację. Warto zjeść tu lokalny specjał Madery czyli – Espada.\natlantykcabo giraoCamara de LobosEuropaklifmiasteczko rybackienajwyzszy klifPortugaliapunkt widokowy


Metafora w świecie,świat w metaforze | Klub Coacha™\nMetafora w świecie,świat w metaforze\nadmin22 sierpnia 2014Bez kategorii\nMetafora w świecie, świat w metaforze\nMetafora buduje obraz naszego świata. Używamy jej, by lepiej rozumieć siebie, ludzi, z którymi się spotykamy i otaczającą nas rzeczywistość. Dzięki temu staje się ona kreatorem naszej mapy, a zarazem jedną z najważniejszych ścieżek wiodących ku terytorium. W trakcie warsztatu będziemy przyglądać się własnym metaforom i ich potencjałowi. Zobaczymy też jaki został w nich zawarty przekaz o świecie, a dalej jak możemy go wykorzystywać i przetwarzać.\nIzabela Trzcińska – wykładowca akademicki, obecnie w Katedrze Porównawczych Studiów Cywilizacji UJ. Autorka książek, w tym „O duchowości inaczej. Coaching w perspektywie przemian kultury współczesnej” i licznych artykułów. Zajmuje się tradycjami alternatywnej religijności w kulturze Zachodu, problematyką mitów w kulturze współczesnej, teorią i praktyką komunikacji. Pracuje również jako coach.\nTermin: 10 września 2014\nMiejsce: ul. Jaracza 4 sala nr 1 (I piętro) Częstochowa\nKoszt: 20zł/ przedpłata na konto: 18 1050 1142 1000 0023 0147 0577\n30zł/w dniu spotkania\nZapisy: Sylwia Dąbrowska-Paulewicz\nsylwia@emocoach.pl, tel. 696 178\n34. Klub Coacha – ROZWÓJ KOMPLEMENTARNY – SPIRIT MIND BODY & HEART\n33. Klub Coacha – Odważny Lider Odważny Coach Odważny JA\n32. Klub Coacha – Dobry Stan Umysłu\n31. Klub Coacha – Relacyjny Wymiar Pracy z Klientem\n30. Klub Coacha – Coaching Transpersonalny


Cersanit Carina Miska WC Kompakt CleanOn, z odpływem poziomym prostokątna K31-045 - Topsanit.pl\n» Cersanit Carina Miska WC Kompakt CleanOn, z odpływem poziomym prostokątna K31-045\nKod produktu: CE.KRCA.NEW.KUL-CLEAN\nKolekcja Carina wyróżnia się wysoką jakością produktów oraz uniwersalnym wzornictwem. Miska wc w technologii CleanOn sprawia, iż utrzymanie toalety w czystości nie stawowi problemu. Seria Carina posiada dyskretną linię przy wykończeniach, dzięki czemu produkty dopasują się do każdej stylizacji wnętrza. W kolekcji znajdują się miski WC, umywalki, bidety, deski WC.C.\nMiska WC kompakt Cersanit Carina CleanOn, z odpływem poziomym, prostokątna K31-045:\nbrak deski w zestawie (do zakupienia osobno)\nUwaga! Przedmiotem sprzedaży jest sam kompakt. Deska widoczna na zdjęciu do kupienia osobno.\nMontaż miski Stojący\nZestawy kompaktowe [miska+zbiornik+deska] Nie\nW zestawie deska Nie\nW zestawie spłuczka/zbiornik Tak\nCena: 547,00 zł 614,00 zł


Hotele ze spa – Tunezja. Rezerwuj hotele z Hotels.com\nHotele - Tunezja\nHotele ze spa - Tunezja\nTunezja — hotele (ze spa)\nTunezja — gdzie się zatrzymać?\nMidoun — hotele (ze spa)\nRadisson Blu Palace Resort & Thalasso, Djerba5-gwiazdkowy\nDobry141 opinii gości\nJerba Sun Club3-gwiazdkowy\nDobry223 opinii gości\nTUI BLUE Ulysse Djerba Resort & Thalasso5-gwiazdkowy\nHasdrubal Prestige Thalassa & Spa Djerba5-gwiazdkowy\nZnakomity130 opinii gości\nPalm Beach Club Marmara Djerba - All Inclusive4-gwiazdkowy\nHammamet — hotele (ze spa)\nRadisson Blu Resort & Thalasso, Hammamet5-gwiazdkowy\nBardzo dobry318 opinii gości\nLa Badira - Adults Only5-gwiazdkowy\nZnakomity402 opinii gości\nDobry184 opinii gości\nSunConnect Delfino Beach Resort & Spa4-gwiazdkowy\nHotel Phenicia Hammamet4-gwiazdkowy\nBardzo dobry95 opinii gości\nMonastir — hotele (ze spa)\nRoyal Thalassa Monastir5-gwiazdkowy\nRegency Hotel and Spa4-gwiazdkowy\nDobry68 opinii gości\nIberostar Selection Kuriat Palace5-gwiazdkowy\nBardzo dobry52 opinii gości\nDobry25 opinii gości\nHotel Tropicana Club & Spa - All Inclusive3-gwiazdkowy\nTunis — hotele (ze spa)\nThe Residence Tunis5-gwiazdkowy\nWyjątkowy 180 opinii gości\nDobry70 opinii gości\nDobry114 opinii gości\nDobry139 opinii gości\nEl Mouradi Gammarth5-gwiazdkowy\nautor zdjęcia w serwisie trover: Thomas\nMidounMidoun to miasto uważane przez turystów za idealne miejsce do wypoczynku z wielu powodów, a plaża to najważniejszy z nich.\nautor zdjęcia w serwisie trover: Farah Tlili\nHammametHammamet to miasto, z którym od razu kojarzy się słowo romantyczne. Zachwyca turystów znanymi atrakcjami, takimi jak Plaża w Al-Hammamat czy Kartagina. plaża to powód, dla którego chce się tu wracać.\nMonastirMonastir słynie z miejsc takich jak Monastir Beach (plaża) i Mauzoleum Burgiby.\nautor zdjęcia w serwisie trover: Ahmed Ayad\nTunisTunis to miasto, z którym od razu kojarzy się słowo kultura. Zachwyca turystów znanymi atrakcjami, takimi jak Ulica główna Habib Bourguiba czy Supermarket Carrefour. shopping to powód, dla którego chce się tu wracać.\nSousseSousse jest miastem cenionym przez turystów z wielu powodów, a plaża to tylko jeden z nich. Oferuje niezliczone atrakcje, takie jak Sousse Beach (plaża) i Ribat w Susie.\nautor zdjęcia w serwisie trover: Adulik - dindulik\nMahdiaMahdia jest miastem cenionym przez turystów z wielu powodów, a plaża to tylko jeden z nich. Oferuje niezliczone atrakcje, takie jak Plaża Corniche w Al-Mahdijji i Borj el-Kebir.\nTunezja — najpopularniejsze atrakcje\nLa Marsa — plażaLa Marsa — plaża (Tunis) to miejsce, które warto odwiedzić. Znajduje się 16,8 km od centrum. Plaża La Goulette to miejsce, gdzie możesz dalej spacerować nad wodą.\nSupermarket CarrefourJeśli chcesz dobrze wykorzystać swoją kartę kredytową, Supermarket Carrefour (La Fayette) to popularne miejsce wśród kupujących.\nMeczet Youssefa Dey’aJeśli chcesz odwiedzić lokalne obiekty sakralne, Kasbah to miejsce, które warto odwiedzić. Meczet Youssefa Dey’a to obiekt, który może Cię zainteresować. Tunis to lokalizacja, w której są też inne miejsca warte odwiedzenia, takie jak Ulica główna Habib Bourguiba.\nMuseum Dar EssidJeśli masz w planach wizyty w muzeach, Museum Dar Essid (Médina de Sousse) to miejsce, które warto odwiedzić. Sprawdź, jakie ekspozycje będą niedługo dostępne lub co będzie można zobaczyć. Jeśli Sousse to miejsce, w którym szukasz więcej atrakcji kulturalnych, Sousse Beach (plaża) to miejsce, które warto odwiedzić.\nautor zdjęcia w serwisie trover: daniel jersey\nUlica główna Habib BourguibaJeśli planujesz zwiedzanie, Bab al-Bhar to miejsce, gdzie możesz zobaczyć takie atrakcje jak Ulica główna Habib Bourguiba.\nautor zdjęcia w serwisie trover: Paquita Lamacraft\nPrzystań w Yasmine HammametJeśli lubisz przechadzać się i robić zdjęcia nad wodą, Przystań w Yasmine Hammamet (Yasmine) to idealne dla Ciebie miejsce, oddalone o 0,8 km od centrum. Plaża Yasmine i Port Yasmine to miejsca, gdzie możesz kontynuować spacer nad wodą i podziwiać widoki.\nWięcej informacji — Tunezja\nHotele ze spa w mieście Tunezja\nHotele ze spa w mieście Tunezja - Rezerwuj hotele ze spa w mieście Tunezja z Hotels.com!\nDysponujemy szeroki wyborem hoteli ze spa w mieście Tunezja. Nasza oferta jest dostępna dla każdego - obejmuje od tanich noclegów po ekskluzywne, 5 gwiazdkowe hotele w najdogodniejszych lokalizacjach w mieście Tunezja. Wybór należy do Ciebie!\nRezerwując hotele ze spa online, zyskasz nie tylko na czasie. Nasza klasyfikacja hoteli ułatwi wybór najodpowiedniejszego hotelu w mieście Tunezja spełniającego Twoje wymagania. Polecamy także wyszukiwanie hoteli ze spa według mapy, aby wybrana lokalizacja w mieście Tunezja była dla Ciebie najdogodniejsza, a hotel odpowiedni do Twych potrzeb!\nŻyczymy przyjemnego pobytu w mieście Tunezja w wybranym hotelu ze spa !


Wyniki wyszukiwaniaod254071 - do254160 z 2650778 wyników\nVI SA/Wa 1097/17 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie\nLEX nr 2945683 - wyrok z dnia 3 stycznia 2018 r.\nIV SA/Wa 2126/17 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie\nLEX nr 2945684 - wyrok z dnia 17 stycznia 2018 r.\nIV SA/Wa 2129/17 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie\nLEX nr 2945681 - wyrok z dnia 17 stycznia 2018 r.\nVI SA/Wa 1385/17 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie\nLEX nr 2945677 - wyrok z dnia 23 stycznia 2018 r.\nVI SA/Wa 2159/17 - Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie\nLEX nr 2945682 - postanowienie z dnia 25 stycznia 2018 r.\nIII SA/Wa 461/17, Rodzaje przepisów prawa które mogą być objęte wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej. - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie\nLEX nr 2945679 - wyrok z dnia 16 stycznia 2018 r.\nIII SA/Wa 2330/17 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie\nLEX nr 2945666 - wyrok z dnia 10 stycznia 2018 r.\nVI SA/Wa 2054/17 - Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie\nLEX nr 2945680 - postanowienie z dnia 29 stycznia 2018 r.\nIV SA/Wa 776/17 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie\nLEX nr 2945676 - wyrok z dnia 31 stycznia 2018 r.\nIV SA/Wa 2367/17, Pojęcie lokalu wydzielonego, a lokal samodzielny w kontekście adresu meldunkowego. - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie\nLEX nr 2945675 - wyrok z dnia 9 stycznia 2018 r.\nIII SA/Wa 424/17 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie\nLEX nr 2945672 - wyrok z dnia 24 stycznia 2018 r.\nIV SA/Wa 1521/17 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie\nLEX nr 2945674 - wyrok z dnia 10 stycznia 2018 r.\nIV SA/Wa 2016/17 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie\nLEX nr 2945673 - wyrok z dnia 11 stycznia 2018 r.\nIII SA/Wa 1549/17 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie\nLEX nr 2945671 - wyrok z dnia 18 stycznia 2018 r.\nIV SA/Wa 2361/17 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie\nLEX nr 2945670 - wyrok z dnia 30 stycznia 2018 r.\nVI SA/Wa 1947/17 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie\nLEX nr 2945668 - wyrok z dnia 11 stycznia 2018 r.\nII SA/Wa 922/17, Przedmiot rozstrzygnięcia zaskarżonego aktu jako wyznaczający granicę sprawy. - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie\nLEX nr 2945669 - wyrok z dnia 9 stycznia 2018 r.\nIII SA/Wa 474/17 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie\nLEX nr 2945667 - wyrok z dnia 16 stycznia 2018 r.\nI OSK 1482/16, Konieczność wyważenia interesu indywidualnego i społecznego w odniesieniu do wnioskowanego ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. - Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego\nLEX nr 2945663 - wyrok z dnia 25 stycznia 2018 r.\nIII SA/Wa 405/17 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie\nLEX nr 2945665 - wyrok z dnia 26 stycznia 2018 r.\nIV SA/Wa 1490/17 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie\nLEX nr 2945664 - wyrok z dnia 11 stycznia 2018 r.\nIV SA/Wa 2128/17 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie\nLEX nr 2945662 - wyrok z dnia 17 stycznia 2018 r.\nVI SA/Wa 2632/17 - Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie\nLEX nr 2945661 - postanowienie z dnia 25 stycznia 2018 r.\nIV SA/Wa 464/17 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie\nLEX nr 2945660 - wyrok z dnia 9 stycznia 2018 r.\nIV SA/Wa 1525/17 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie\nLEX nr 2945658 - wyrok z dnia 24 stycznia 2018 r.\nIV SA/Wa 1479/17 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie\nLEX nr 2945657 - wyrok z dnia 10 stycznia 2018 r.\nI OSK 1533/17 - Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego\nLEX nr 2945652 - wyrok z dnia 16 stycznia 2018 r.\nII SA/Wr 693/17 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu\nLEX nr 2945656 - wyrok z dnia 17 stycznia 2018 r.\nVI SA/Wa 2025/17 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie\nLEX nr 2945655 - wyrok z dnia 3 stycznia 2018 r.\nVI SA/Wa 1771/17 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie\nLEX nr 2945654 - wyrok z dnia 16 stycznia 2018 r.\nVI SA/Wa 2127/17 - Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie\nLEX nr 2945653 - postanowienie z dnia 25 stycznia 2018 r.\nVI SA/Wa 1292/17, Umowa tłumaczenia dokumentów jako umowa starannego działania a nie rezultatu. - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie\nLEX nr 2945650 - wyrok z dnia 3 stycznia 2018 r.\nIV SA/Wa 2015/17, Obowiązek organu odwoławczego umorzenia postępowania wywołanego złożeniem zażalenie przez osobę nie będącą stroną postępowania. - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie\nLEX nr 2945649 - wyrok z dnia 11 stycznia 2018 r.\nVI SA/Wa 1096/17, Funkcja odróżniająca znaku towarowego. - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie\nLEX nr 2945645 - wyrok z dnia 3 stycznia 2018 r.\nVI SA/Wa 2158/17 - Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie\nLEX nr 2945651 - postanowienie z dnia 25 stycznia 2018 r.\nIV SA/Wa 2020/17 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie\nLEX nr 2945648 - wyrok z dnia 9 stycznia 2018 r.\nII SAB/Wa 408/17 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie\nLEX nr 2945647 - wyrok z dnia 9 stycznia 2018 r.\nIV SA/Wa 1453/17, Doręczenie pism pełnomocnikowi. - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie\nLEX nr 2945646 - wyrok z dnia 11 stycznia 2018 r.\nVI SA/Wa 1725/17 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie\nLEX nr 2945643 - wyrok z dnia 18 stycznia 2018 r.\nVI SA/Wa 2083/17 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie\nLEX nr 2945642 - wyrok z dnia 23 stycznia 2018 r.\nVI SA/Wa 2160/17 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie\nLEX nr 2945644 - wyrok z dnia 23 stycznia 2018 r.\nIII SA/Wa 3838/16 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie\nLEX nr 2945641 - wyrok z dnia 17 stycznia 2018 r.\nIV SA/Wa 2360/17 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie\nLEX nr 2945639 - wyrok z dnia 30 stycznia 2018 r.\nIV SA/Wa 1090/17 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie\nLEX nr 2945640 - wyrok z dnia 18 stycznia 2018 r.\nI OSK 1110/16, Choroba jako okoliczność usprawiedliwiająca niedochowanie terminu. - Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego\nLEX nr 2945638 - wyrok z dnia 25 stycznia 2018 r.\nIV SA/Wa 2127/17, Wynik postępowania w sprawie wymierzenia kary administracyjnej a interes społeczny. - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie\nLEX nr 2945637 - wyrok z dnia 17 stycznia 2018 r.\nIV SA/Wa 891/17, Odmowa wszczęcia postępowania w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji z uwagi na brak interesu prawnego strony. - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie\nLEX nr 2945636 - wyrok z dnia 11 stycznia 2018 r.\nIV SA/Wa 1489/17, Możliwość zawarcia porozumienia co do bezspornej części należnego odszkodowania za przejście prawa własności do nieruchomości. - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie\nLEX nr 2945635 - wyrok z dnia 11 stycznia 2018 r.\nwww.eur-lex.europa.eu - wyrok z dnia 23 kwietnia 2020 r.\nC-401/18, Definicja pojęcia „wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów” oraz skutki czasowe wyroków Trybunału dokonujących wykładni., HERST S.R.O. PRZECIWKO ODVOLACÍ FINANČNÍ ŘEDITELSTVÍ. - Wyrok Trybunału Sprawiedliwości\nC-710/18, System wynagrodzeń uzależniający możliwość otrzymania wyższego wynagrodzenia od stażu pracy nabytego u tego samego pracodawcy, a zasada swobodnego przepływu pracowników., WN PRZECIWKO LAND NIEDERSACHSEN. - Wyrok Trybunału Sprawiedliwości\nC-237/19, Oznaczenie towaru tworzone wyłącznie przez kształt niezbędny do uzyskania efektu technicznego lub znacznie zwiększający jego wartość, GÖMBÖC KUTATÓ, SZOLGÁLTATÓ ÉS KERESKEDELMI KFT. PRZECIWKO SZELLEMI TULAJDON NEMZETI HIVATALA. - Wyrok Trybunału Sprawiedliwości\nC-507/18, Zakaz dyskryminacji ze względu na orientację seksualną w procesie rekrutacji oraz legitymacja procesowa mimo niewystępowania w imieniu określonej osoby występującej z powództwem lub w braku osoby poszkodowanej, NH PRZECIWKO ASSOCIAZIONE AVVOCATURA PER I DIRITTI LGBTI - RETE LENFORD. - Wyrok Trybunału Sprawiedliwości\nC-13/18, Warunki przyznawania odsetek należnych z tytułu utraty możliwości dysponowania nadpłaconym, podlegającym odliczeniu VAT, niezwróconym podatnikowi z naruszeniem prawa Unii, oraz odsetek należnych z tytułu opóźnienia organów podatkowych w zapłacie należnej kwoty, SOLE-MIZO ZRT. PRZECIWKO NEMZETI ADÓ- ÉS VÁMHIVATAL FELLEBBVITELI IGAZGATÓSÁGA. - Wyrok Trybunału Sprawiedliwości\nC-28/19, Cena ostateczna w rozumieniu przepisów dotyczących zasad wykonywania przewozów lotniczych., RYANAIR LTD I AUTORITÀ GARANTE DELLA CONCORRENZA E DEL MERCATO - ANTITRUST PRZECIWKO AUTORITÀ GARANTE DELLA CONCORRENZA E DEL MERCATO - ANTITRUST I IN. - Wyrok Trybunału Sprawiedliwości\nC-640/18, Ujęcie po stronie kosztów w rocznym sprawozdaniu finansowym skonta związanego z długiem, którego okres spłaty jest dłuższy niż rok i który nie prowadzi do powstania prawa do odsetek., WAGRAM INVEST SA PRZECIWKO ÉTAT BELGE. - Wyrok Trybunału Sprawiedliwości\nI NO 132/19, Wniesienie w terminie odwołania od uchwały KRS bezpośrednio do Sądu Najwyższego z pominięciem Przewodniczącego KRS. Wymogi co do uzasadnień uchwał KRS. - Wyrok Sądu Najwyższego\nLEX nr 2945623 - wyrok z dnia 30 października 2019 r.\nIII RNs 36/19 - Postanowienie Sądu Rejonowego w Brodnicy\nLEX nr 2945619 - postanowienie z dnia 24 września 2019 r.\nI C 765/18 - Wyrok Sądu Rejonowego w Giżycku\nLEX nr 2945618 - wyrok z dnia 10 lutego 2020 r.\nIX Ca 1053/19 - Postanowienie Sądu Okręgowego w Olsztynie\nLEX nr 2945596 - postanowienie z dnia 21 lutego 2020 r.\nI C 1357/16 - Wyrok Sądu Rejonowego w Dzierżoniowie\nLEX nr 2945616 - wyrok z dnia 14 stycznia 2020 r.\nIV Ka 538/19 - Wyrok Sądu Okręgowego w Świdnicy\nLEX nr 2945614 - wyrok z dnia 24 września 2019 r.\nXXV C 1932/16 - Wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie\nLEX nr 2945611 - wyrok z dnia 18 lipca 2019 r.\nIII C 1297/13 - Wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie\nLEX nr 2945612 - wyrok z dnia 5 stycznia 2016 r.\nXVII AmE 311/18 - Wyrok Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów\nLEX nr 2945610 - wyrok z dnia 13 listopada 2019 r.\nVI Ka 313/19 - Wyrok Sądu Okręgowego w Gliwicach\nLEX nr 2945609 - wyrok z dnia 18 czerwca 2019 r.\nVI Ka 292/19 - Wyrok Sądu Okręgowego w Gliwicach\nLEX nr 2945607 - wyrok z dnia 23 lipca 2019 r.\nVI Ka 339/19 - Wyrok Sądu Okręgowego w Gliwicach\nLEX nr 2945606 - wyrok z dnia 7 czerwca 2019 r.\nVI Ka 351/19 - Wyrok Sądu Okręgowego w Gliwicach\nLEX nr 2945605 - wyrok z dnia 17 maja 2019 r.\nVI Ka 163/19 - Wyrok Sądu Okręgowego w Gliwicach\nLEX nr 2945603 - wyrok z dnia 28 czerwca 2019 r.\nVI Ka 271/19 - Wyrok Sądu Okręgowego w Gliwicach\nLEX nr 2945602 - wyrok z dnia 7 czerwca 2019 r.\nVI Ka 363/19 - Wyrok Sądu Okręgowego w Gliwicach\nLEX nr 2945601 - wyrok z dnia 11 czerwca 2019 r.\nVI Ka 433/19 - Wyrok Sądu Okręgowego w Gliwicach\nLEX nr 2945600 - wyrok z dnia 13 sierpnia 2019 r.\nVII U 5998/13 - Wyrok Sądu Okręgowego w Poznaniu\nLEX nr 2945595 - wyrok z dnia 6 kwietnia 2018 r.\nIV P 50/18 - Wyrok Sądu Rejonowego w Suwałkach\nLEX nr 2945597 - wyrok z dnia 22 maja 2019 r.\nVIII C 2075/15 - Wyrok Sądu Rejonowego dla Łodzi-Widzewa w Łodzi\nLEX nr 2945593 - wyrok z dnia 21 stycznia 2019 r.\nVIII C 2372/18 - Wyrok Sądu Rejonowego dla Łodzi-Widzewa w Łodzi\nLEX nr 2945592 - wyrok z dnia 22 października 2019 r.\nII K 161/18 - Wyrok Sądu Okręgowego w Częstochowie\nLEX nr 2945591 - wyrok z dnia 2 lipca 2019 r.\nV ACa 702/18, Dopuszczalność powoływania się przez stronę na uchybienia przepisom postępowania. Cel renty odszkodowawczej. Niesymboliczna wysokość zadośćuczynienia. - Wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku\nLEX nr 2945587 - wyrok z dnia 30 października 2019 r.\nV ACa 440/19, Utrwalenie wizerunku osoby bez jej zgody. Zaniechanie jako działanie. - Wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku\nLEX nr 2945590 - wyrok z dnia 30 października 2019 r.\nV ACa 576/19, Rozróżnienie umowy o dzieło i umowy o roboty budowlane. Termin przedawnienia dla roszczeń o świadczenia okresowe oraz roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Przyczynienie się poszkodowanego do szkody. - Wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku\nLEX nr 2945589 - wyrok z dnia 19 grudnia 2019 r.


Szyny - Strona 5 - Forum Dawnego Tczewa\nPost autor: zet48 » 6 wrz 2011, o 17:18\nTo nie jest szyna ...raczej dwuteownik podobny do tego z posty Osy.\nPost autor: Bulma » 6 wrz 2011, o 18:28\nDzięki za fachowe uświadomienie (cokolwiek ten dwuteownik znaczy ). Czyli rozumiem, że szyna to grubszy kaliber niż to tutaj na zdjęciu?\nEdit: Ale to już chyba jest szyna, co? Znalazłam to przy tej samej posesji, tyle że w narożniku. Niestety nie znalazłam żadnych napisów na niej, ale i tak się nią pochwalę\nchłodna.JPG (147.4 KiB) Przejrzano 264 razy\nchłodnaa.JPG (389.42 KiB) Przejrzano 264 razy\nPost autor: mirza3 » 7 wrz 2011, o 21:26\nBulma pisze: Dziś przy Chłodnej zorientowałam się że ten płotek składa się z szyn. Niestety nie znalazłam na nich oznaczeń, niezbyt ich szukałam, gdyż nie chciałam się wydać dziwna uczniom, którzy akurat masowo opuszczali jedenastkę Jutro postaram się uchwycić więcej detali na fotce, a na dzis mam takie zdjęcie:\nPS-a może mi sie tylko wydaje i to nie są szyny?\nChoć trochę off-topic, bo to rzeczywiście nie szyny, ale warto zauwazyć, że kilka profili z tego płotu posiada walcownicze znaki FRIEDENSHÜTTE,\nFriedenshutte.JPG (92.01 KiB) Przejrzano 257 razy\nzałożonej w 1840 roku w Beuthener Schwarzwald, na przedmieściach ówczesnego Bytomia, które nazwano później właśnie Friedenshütte, po przylączeniu do Polski - Nowym Bytomiem, a od 1959 roku - Rudą Śląską. Zakład funkcjonuje nieprzerwanie do chwili obecnej, od czasow przedwojennych jako Huta Pokój.\nPost autor: Jak.osa » 8 wrz 2011, o 12:49\nSzyna, ale bez oznaczeń (na dowód, że to szyna załączam zdjęcie profilu). Ulica 1 Maja, furtka do podwórka domów socjalnych (chyba to są socjalne).\n20110905557.jpg (542.47 KiB) Przejrzano 248 razy\n20110905558.jpg (453.33 KiB) Przejrzano 248 razy\nPost autor: mirza3 » 8 wrz 2011, o 21:05\nA to już było mirza3 @ Szyny i posiada oznaczenia, może nie do końca zidentyfikowane ale 58 to raczej na pewno rok wytworzenia. Szyny o tym charakterystycznym "gruszkowatym" przekroju były produkowane najpóźniej do końca lat 60-tych XIX wieku, od kiedy wprowadzono łączenie styków szyn za pomocą łubków i konieczna oraz technicznie możliwa stała się zmiana profilu na posiadający płaską szyjkę.\nPost autor: LukaszB » 11 wrz 2011, o 13:47\nZmierzyłem szyny z wiślanego nadbrzeża\nszyna 3.jpg (416.88 KiB) Przejrzano 234 razy\nPodstawa 10cm, wysokość 12,5cm, główka 6cm -pasuje do Bayern Form I ale oczywiście nie sprawdziłem wymiaru szyjki\nIdentyczne wymiary ma także szyna z podwórza Sambora 17. Zmierzyłem ją w przerwie wymiany zdań z jakimś wąsatym chamem\nszyna sambora.jpg (281.75 KiB) Przejrzano 234 razy\nszyna sambora 1.jpg (283.22 KiB) Przejrzano 234 razy\nPost autor: mirza3 » 11 wrz 2011, o 21:58\nLukaszB pisze: Zmierzyłem szyny z wiślanego nadbrzeża\nSzyny stosowane w różnych regionach Niemiec bywały podobne i nie można wykluczyć, że to szyny wg standardów stosowanych ówcześnie w Bawarii, ale na obszarze pruskich kolei państwowych bardziej prawdobodobne powinno być napotkanie szyn wykonywanych według jej standardów.\nTypowałbym Form 10 (129-58-105) stosowaną od 1891 roku poza głównymi liniami, dla których wprowadzono od 1890 wzmocniony profil Form 8 (138-72-110).\nPomiary szyn, biorąc pod uwagę ich zużycie i uszkodzenia, ale także i tolerancje wykonania, często nie dają jednoznacznej odpowiedzi.\nGratuluję dostrzeżenia szyny w bramie na Sambora i życzę większej życzliwości ze strony mieszkańców.\nPost autor: Bulma » 13 wrz 2011, o 20:27\nSzynę Łukasza Be znałam z młodości, ale wówczas myślałam o niej jako o pachołku, który szyderczo zagląda zza winkla bramy na Sambora Dzięki temu uświadomiłam sobie, że szyny są bliżej nas bardziej niz nam się wydaje. Te tutaj znalazłam niemalże wychodząc z domu, parę dni robiłam do nich podchody, bo zawsze ktoś tam akurat siedział w oknie, albo stał sobie w bramie-no ale wreszcie je sfociłam i zmierzyłam (nie wiem czy zbyt dokładnie, bo spłoszył mnie pewien pan, ale robiłam co mogłam by ręce mi się nie trzęsły ) Podstawa 10 cm, długość 14, główka 6,5 cm. Napisów nie dostrzegłam na nich.\nsobieskiego.JPG (212.99 KiB) Przejrzano 209 razy\nsszyna.JPG (193.41 KiB) Przejrzano 209 razy\nszyna.JPG (262.03 KiB) Przejrzano 209 razy\nszyyna.JPG (204.37 KiB) Przejrzano 209 razy\nszyyyna.JPG (264.74 KiB) Przejrzano 209 razy\nPost autor: mirza3 » 17 wrz 2011, o 18:40\nBiorąc pod uwagę wysokość i stopę oraz zastosowanie optowałbym za pruską 6-ką (134-58-105), która od lat 90-tych XIX wieku zaczęła wychodzić z użycia.\nNocne zdjęcia szyn, oryginalne i niespotykane do tej pory, niezaprzeczalnie są godne pochwały, ale lepiej nie chodzić wieczorami po ciemnych bramach (chyba, że jak w tym przypadku, tam się akurat mieszka).\nPost autor: LukaszB » 18 wrz 2011, o 19:40\npomiędzy 2 i 3 wiaduktem kolejowym nad trasą 91 sterczy fragment słupa? zrobionego z 65 letniej szyny. Wymiary: wysokość 138, podstawa 109, szyjka 13, główka 71.\nszyna 1.jpg (146.26 KiB) Przejrzano 286 razy\nszyna.jpg (279.24 KiB) Przejrzano 286 razy


Grudzień, 2008 | Moje podróże małe i duże\nROWEREM PO GRANICY – Trasa VIII – Łaziska, Godów, Gołkowice, Zavada, Dolni Marklowice, Karvina Granice, Karvina Łąki, Chotĕbuz Podobora, Archeopark, Karvina Łąki, Stonava, Darkov, Karvina Frysztat, Stare Miasto i powrót do Łazisk (52 km)\nOpublikowano 20 grudnia 2008 Autor: hajnuś\nTym razem naszym celem będzie archeopark w miejscowości Chotĕbuz Podobora w języku polski zgodnie z dwujęzycznymi tablicami, które coraz częściej pojawiają się na Zaolziu, będzie to Kocobęc Podobora. Miejsce to znajduje się tuż obok głównej drogi łączącej Karvinę z Czeskim Cieszynem, tj. drogi nr 67. Muszę przyznać, że sam to miejsce odkryłem dopiero dwa lata temu i to całkiem przypadkiem wracając rowerem z Cieszyna i tylko temu, że w miejscu tym złapałem tzw. gumę i musiałem się zatrzymać, a potem się ogarnąć, odpocząć i uzupełnić płyny w organizmie w znanej mi wcześniej restauracji pod ciekawą nazwą ”Obři akwaria” (w języku polskim „Olbrzymie akwaria”). Zainteresował mnie wtedy duży ruch grup młodzieżowych – wycieczek szkolnych. Po dokładnym wypytaniu jednego z opiekunów, dowiedziałem się, jaka to perełka znajduje się w niedalekiej odległości. Przecież to nic innego, jak Biskupin na Ziemi Cieszyńskiej. I pomyśleć, że młodzież z naszych terenów jeździe 400 km w poznańskie, żeby zobaczyć jak kiedyś żyli starożytni Słowianie.\nTo tutaj, w części wsi Chotĕbuz zwanej Podobora odkryto pozostałości osadnictwa z późnej epoki brązu i okresu halsztackiego (wczesnego żelaza), tj. z okresu VII-VIII w. p.n.e. Prawdopodobnie tutaj zaczęły się początki grodu cieszyńskiego Znaleziono tutaj również ślady Słowian z drugiej połowy VIII wieku. Gród, który jest zwany również Cieszyniskiem lub Starym Cieszynem przetrwał tutaj do XI-XII wieku, kiedy to osadnictwo przeniosło się w miejsce Góry Zamkowej na terenie obecnego Cieszyna. W miejscu wcześniejszych wykopalisk, Czesi zrekonstruowali słowiańskie grodzisko i udostępnili do zwiedzania w dniu 16 listopada 2005 roku. Od tej pory starą osadę zwiedziło tysiące ludzi.\nArcheopark można zwiedzać w miesiącach: maju, czerwcu, wrześniu i październiku w soboty i niedziele od godziny 9.00 – 17.00, a w dniach od wtorku do piątku jest udostępniany tylko dla zorganizowanych grup, które zamówiły zwiedzanie wcześniej w Muzeum Śląska Cieszyńskiego w Czeskim Cieszynie. W lipcu i w sierpniu można obiekt zwiedzać od wtorku do niedzieli w godzinach od 9.00 – 17.00. Wejście jest zawsze o równej godzinie, a ostatnie o 16.00. Cena: dorośli – 50 kcs, uczniowie, studenci – 25 kcs, dzieci – 10 kcs.\nZrekonstruowane zabudowania prasłowiańskiego grodu i niektóre znaleziska z epoki brązu i wczesnego żelaza.\nAle w końcu trzeba zacząć pisać o tym jak tam dojechać. Otóż zgodnie z opisem trasy VII jedziemy z Łazisk do przejścia granicznego Gołkowice-Zavada, przejeżdżamy tory kolejowe w Zavadzie i jedziemy do końca zabudowań. W tym miejscu skręcamy ostro w lewo. Nie należy się przejmować nawierzchnią drogi, jest to asfalt, delikatnie mówiąc, bardzo lichej jakości, zawierający sporą liczbą dziur, które trzeba umiejętnie omijać. Jedziemy pomiędzy polami uprawnymi, dojeżdżamy do pierwszej drogi, którą przejeżdżamy w poprzek, następnie przejeżdżamy przez tory kolejowe, droga zmienia się z lichego asfaltu w drogę bitą, zawierającą jeszcze więcej dziur, a po deszczy kałuże, które bardzo trudno ominąć. Nie można się tym przejmować, bo po ok. 300 metrach zaczynają się pierwsze zabudowania miejscowości Dolni Marklovice. Obok restauracji „SALVE”, charakteryzującej się wściekle zielonym kolorem elewacji, przejeżdżamy drogę łączącą Petrovice z Karviną, dojeżdżamy do szkoły w Dolnich Marklovicach i znowu przejeżdżamy w poprzek drogę z pierwszeństwem przejazdu (łączącą polskie Marklowice z drogą Petrovice-Karvina), jadąc dalej dojeżdżamy do dzielnicy Karviny – Hranice (Granice). Dzielnica nazywa się tak dlatego, gdyż leży na samych obrzeżach miasta oraz nad sama granicą z Polską. Jedziemy skrajem Karwiny, po prawej ręce mając zabudowania willowej dzielnicy, w dali miejskie blokowiska, a po lewej ręce las. Droga prowadzi po prostu z jednej strony skrajem miasta, a z drugiej lasu. Ulica nosi jakże znajomą nazwę – „Mickiewiczowa”. Droga prowadzi lekko, ale cały czas pod górę, chociaż w jej ostatnim odcinku staje się dosyć stromym podjazdem. Podjazd kończy się przy restauracji o jakże polskiej nazwie „ŠŤERBA” co się odczytuje po polsku „SZCZERBA”. Nazwa nie może dziwić, przecież jesteśmy na samej granicy!\nJadąc wzdłuż lasu, dojeżdżamy do restauracji „SZCZERBA” („ŠŤERBA”).\nW restauracji można się czegoś dobrego napić (o piwie nie wspomnę), po czym udajemy się w lewo w kierunku przejścia granicznego z Kaczycami Dolnymi. Do samego przejścia jednak nie dojeżdżamy, gdyż skręcamy w prawo, ścieżką rowerową nr 6110 (Czesi główniejsze trasy rowerowe maja oznaczone numerami), i ulicą o nazwie „U farmy” dojeżdżamy do ulicy „Polskiej”. Skręcając w lewo, dojechalibyśmy do przejścia samochodowego Karvina – Kaczyce, które z reszta widać, bo jest w odległości niecałe 100 metrów od skrzyżowania ulicy „U farmy” w ulicą „Polską”. My skręcamy w prawo, w kierunku Karviny i ostrym zjazdem o długości prawie 2 km dojeżdżamy do ronda przy hipermarkecie „TESCO”. Tutaj niestety musimy włączyć się do ruchu o bardzo dużym natężeniu. Jedziemy drogą nr 67 w kierunku Czeskiego Cieszyna. Na szczęście droga posiada dosyć szerokie pobocze, tak że jazda w tym dużym ruchu jest w miarę bezpieczna. Jedziemy wzdłuż Olzy, mając ją po lewej stronie, a po prawej widzimy tereny, na których swoje piętno wycisnęła eksploatacja górnicza. W dali widać opuszczony, nieczynny kościół w nieistniejących już Łąkach (Karvina Louky), do którego się zbliżyć nie można, bo wszędzie jest zakaz wstępu. Po około 5 km dojeżdżamy do dzisiejszych Łąk (Karvina Louky). Symbolem tej miejscowości jest kościół pod wezwaniem Św. Barbary w kształcie łezki. Kamień węgielny tego kościoła poświęcił w czasie swej pielgrzymki do Czech Ojciec święty Jan Paweł II w dnie 22 kwietnia 1990 roku w Welehradzie, a samą świątynię konsekrowano 11 listopada 2001 roku, o czym informują marmurowe tablice umieszczone na ścianach zewnętrznych kościoła.\nStary i nowy kościół w Karvinie Louky (Łąki).\nTuż przed nowym kościołem w Łąkach zjeżdżamy z drogi głównej w prawo, przejeżdżamy przez przejazd kolejowy, a tuż za nim skręcamy w lewo. Jedziemy wzdłuż torów kolejowych i po przejechaniu ok. 2 km dojeżdżamy do archeoparku, a właściwie do jego wejścia – kas biletowych. Po zabezpieczeniu roweru i opłaceniu biletu wstępu, czekamy do pełnej godziny, jeżeli archeopark jest czynny) i z przewodnikiem udajemy się w górę do grodziska. O samym archeoparku pisałem na wstępie. Zwiedzanie trwa około 1 godziny i kończy się wyjściem przy restauracji „Obři akwaria” co w języku polskim znaczy „Olbrzymie akwaria”. I rzeczywiście, w środku znajdują się akwaria wielkości dużych pokoi, w których można oglądać ryby słodkowodne żyjące w naszych i nie tylko akwenach. Jest to coś w rodzaju mini oceanarium, gdzie zamiast ryb morskich umieszczono ryby słodkowodne. Warto to zwiedzić, gdyż nie zawsze ma się okazję zobaczyć karpia, suma, szczupaka, jesiotra i inne ryby żyjące w naszych akwenach, tym bardziej, że opłata dla osoby dorosłej wynosi tylko 30 kcs.\nW samej restauracji oczywiście można dobrze zjeść i wypić. Podstawą są tutaj oczywiście dania z ryb, tych naszych i nie tylko. W samym budynku można również kupić żywe ryby takie jak karp, pstrąg, sum czy też tołpyga.\nWnętrze restauracji oraz zdjęcia ryb w olbrzymich akwariach.\nPo zwiedzeniu akwariów i posileniu się w restauracji wracamy tą samą drogą wzdłuż torów do miejsca, w którym przejeżdżaliśmy przez nie, czyli do przejazdu klejowego. Tym razem rezygnujemy z jazdy w ruchu po drodze nr 67 i zamiast skręcić wprawo przez przejazd kolejowy jedziemy prosto. Tym razem mamy stare Łąki po prawej stronie, z daleka widzimy ten sam stary kościół, my jedziemy w górę, przejeżdżamy w poprzek przez drogę nr 475, jedziemy obok kopalni CSM w Stonavie, przez Owczarnię dojeżdżamy do uzdrowiskowej części Karviny – Darkowa. Przejeżdżamy przez stary betonowy most i już pokazują nam się zabudowania uzdrowiska – Lazně Darkov.\nStary betonowy most w Darkowie z 1925 roku\nZabudowania uzdrowiska Lazně Darkov.\nObok głównego budynku uzdrowiska wchodzimy do parku zdrojowego, po krótkim spacerze pomiędzy willami z końca XIX wieku dochodzimy do pijalni wód pamiętającej czasy świetności rodziny Larisch-Mönich, będącej właścicielami uzdrowiska i całego przemysłu wydobywczego w rejonie Karviny. Wracamy na drogę i jedziemy w kierunku Frysztatu – najstarszej części Karwiny. Frysztat jeszcze przed II wojna Światową był samodzielnym miastem o takiej nazwie. Dopiero przekształcenia czasów komunizmu odebrały mu nazwę i wprowadzono nazwę Karvina. Sama zaś Karvina była wioska graniczącą z Frysztatem, jednak jej nazwa bardziej pasowała komunistom i tak w obecnej chwili Karvina jest miastem o znacznej powierzchni, gdyż wchłonęła w swoje terytorium kilka, czy też kilkanaście pobliskich miejscowości..\nDojeżdżamy do rynku we Frysztacie (Karvinie). W jego środku szumi fontanna, a sam rynek jest pięknie odnowiony. W jego południowo-zachodnim skrzydle znajduje się pałac hrabiowski rodziny Larisch- Mönich. Jest to jeden z trzech zamków, które należały do tej rodziny, ale jedyny który pozostał do dzisiejszych czasów. Podstawowym siedliskiem rodziny był pałac w Karvinie Solce, jednakże pod wpływem eksploatacji górniczej zniknął on z powierzchni ziemi. Innym jeszcze siedliskiem tej rodziny był zamek w Karvinie Raju, który istniał jeszcze w latach 60-tych XX wieku, jednakże nie odnawiany szybko stał się ruiną i został rozebrany. Tak że dzisiaj istnieje tylko zamek we Frysztacie.\nLata swej świetności zamek przeżywał na początku XX wieku, kiedy jego właścicielem był hrabia Henryk Larisch. W tym czasie zamek odwiedzili: arcyksiążę Ferdynand – następca cesarskiego tronu, cesarz Wilhelm II, bułgarski car Ferdynand. W tym czasie ród Larischów był właścicielem wszystkich kopalń w tym rejonie, które istniały tutaj praktycznie od czasów znalezienia zasobów węgla kamiennego, tj. od końca XVII wieku, a przedstawiciele rodu zajmowali wysokie stanowiska parlamencie i rządzie austrowęgierskiego mocarstwa.\nW roku 1945 zamek był skonfiskowany i stał się siedzibą Karwińskiego Zjednoczenia Węglowego (OKD), a jego wyposażenie warte miliony zostało rozlokowanego w różnego rodzaju podrzędnych muzeach lub też po prostu rozkradnięte. W roku 1990 zamek wraz z parkiem został oddany miastu Karvina. W latach 1994 – 1997 odbywały się prace restauracyjne w budynku głównym, który w końcu 1997 roku był już udostępniony zwiedzającym. Wróciło skonfiskowane wyposażenie wnętrza, tak że w chwili obecnej można podziwiać tam eksponaty z okresu XVI – XX wieku.\nFrysztacki rynek wraz z pałacem rodziny Larisch-Mönich na zdjęciu po prawej.\nWnętrza pałacowe frysztackiego zamku.\nPo zwiedzeniu frysztackiego rynku i ewentualnie wnętrz pałacowych wyjeżdżamy obok hali sportowej na drogę Karvina – Ostrava , na wiadukcie skręcamy w prawo w kierunku Starego Miasta, a z tamtąd, tak jak jest to opisane w relacji z trasy VII przez Olszyny, przejście w Golkowicach z powrotem do Łazisk.\nROWEREM PO GRANICY – Trasa VII – Łaziska, Godów, Gołkowice, Zavada, Olszyny, Stare Město, Karvina, Darkov, Stonava, Albrechtice, Kostelec, Těrlicko (Cierlicko), Albrechtice i z powrotem po tej samej trasie do Łazisk (82 km)\nOpublikowano 8 grudnia 2008 Autor: hajnuś\nWyruszając na tą trasę, trzeba być już dosyć dobrze przygotowanym jak siłowo tak i kondycyjnie. Trasa należy do dłuższych, które opisuję i mam zamiar jeszcze opisać, a poza tym są na niej 2 – 3 dosyć mocne podjazdy i zjazdy.\nJak zwykle wyjeżdżamy z Łazisk, jedziemy drogą w kierunku Jastrzębia, przez Godów, a następnie Gołkowice. W Gołkowicach przy drewnianym kościele p.w. Św. Anny skręcamy w prawo w ulicę Celną i jedziemy do przejścia granicznego, przekraczamy granicę i dojeżdżamy do drogi w czeskiej Zavadzie. Drogę przejeżdżamy w poprzek, obok przystanku kolejowego w Zavadzie przejeżdżamy przez tory i jedziemy dalej prosto i pozostawiamy za sobą ostatnie zabudowania tej miejscowości. Nie należy przejmować się coraz gorszą nawierzchnią drogi, gdyż po niecałym kilometrze znacznie się ona poprawi. Jadąc pomiędzy polami, oraz stawami hodowlanymi dosyć malowniczą ścieżką dojeżdżamy do Olszyn, które należą do granic administracyjnych Karviny.\nMalownicza ścieżka prowadzi przez pola i brzegami stawów hodowlanych.\nJedziemy cały czas prosto, nie zbaczając z drogi i dojeżdżamy do skrzyżowania z drogą główną Karvina – Bohumin. Skrzyżowanie to znajduje się w rejonie strefy gospodarczej miasta Karvina. Znajduje się tutaj wiele zakładów produkcyjnych, z których najbardziej rzuca się w oczy SHIMANO. My to skrzyżowanie przejeżdżamy również na prosto i jadąc pomiędzy zakładowymi zabudowaniami, cały czas drogą główną, o czym informują nas znaki, ulicą Myslivecką dojeżdżamy do następnej dzielnicy Karviny, Starego Miasta, Przejeżdżamy obok kaplicy i dojeżdżamy do budynku szkoły, w którym obecnie znajduje się dom samotnej matki. Obok szkoły skręcamy w prawo i jadąc cały czas drogą główną dojeżdżamy do wiaduktu i podjazdem wyjeżdżamy na niego. Tutaj spotyka nas dosyć przykra niespodzianka, gdyż dojeżdżamy do szerokiej, bardzo ruchliwej drogi łączącej Cieszyn i Karvinę ze stolicą Śląskomorawskiego Kraju – Ostravą. Niestety musimy przedostać się na drugą stronę i udać się w lewo w kierunku centrum Karviny. Jednakże nasza przygoda z wielkomiejskim ruchem nie będzie trwała zbyt długo, gdyż po przejechaniu ok. 200 m zjeżdżamy z wiaduktu w prawo w drogę prowadzącą do Bohumina. Po przejechaniu ok. 100 – 150 m po prawej stronie zauważymy budynek Katasralniho Uřadu (Wydział Ksiąg Wieczystych) i skręcając obok niego w prawo, wjeżdżamy do parku im. Boženy Němcowej, parku który kiedyś należał do hrabiego Larischa.\nKaplica w Starym Mieście oraz budynek Katastralniho Uřadu, obok którego wjeżdżamy do parku Boženy Němcowej.\nJedziemy teraz parkowymi alejami, po lewej stronie mijamy zamek hrabiego Larischa znajdujący się na frysztackim wzgórzu, jedziemy wzdłuż parkowych sadzawek i dojeżdżamy do drogi prowadzącej do uzdrowiskowej części Karviny, Darkowa. Dojeżdżamy do betonowego mostu na Olzie, zbudowanego w 1925 roku, przejeżdżamy przez most (przez most obecnie można poruszać się tylko pieszo lub rowerem) i skręcając w lewo dojeżdżamy do drogi prowadzącej do Stonavy.\nWidok na zamek Larischa z parku Boženy Němcowej oraz betonowy most w Darkowie.\nSkręcamy w prawo w kierunku Stonavy, przejeżdżamy przez centrum tej miejscowości obok kościoła dojeżdżamy do drogi łączącej Karvinę z Haviřovem, przejeżdżamy ja w poprzek i wjeżdżamy na spokojne, lokalne drogi. Przejeżdżamy obok farmy trzody chlewnej, jedziemy pomiędzy polami, skrajem Albrechtic, obok iejscowego boiska do piłki nożnej, przejeżdżamy cały czas prosto, aż dostaniemy się na żółty szlak rowerowy. Tutaj zaczynają się schody. Kilka podjazdów i karkołomnych zjazdów wąskimi lokalnymi drogami. W pewnym momencie szlak żółty zaczyna pokrywać się z niebieskim i po karkołomnym zjeździe rozpoczyna się stromy podjazd pod wzgórze Kościelec. Tuż pod samym szczytem podjazdu drogowskaz informuje nas o pomniku lotników znajdującym się w lesie. Skręcamy w lewo i po przejechaniu ok. 300 metrów znajdujemy się w miejscu, gdzie 11 września 1932 roku, lecąc na mityng lotniczy do Pragi, Franciszek Żwirko wraz ze Stanisławem Wigurą zginęli w katastrofie w lesie pod Cierlickiem Górnym koło Cieszyna na Śląsku Cieszyńskim, na terenie Czech na skutek oderwania się skrzydła samolotu RWD-6 podczas burzy (miejsce to znane jest obecnie jako „Żwirkowisko„). W miejscu tym obecnie znajduje się pomnik lotników, symboliczne groby Żwirki i Wigury, a o całym zdarzeniu informują nas tablice umieszczone w miejscu katastrofy.\nPomnik lotników polskich Żwirki i Wigury w miejscu katastrofy. W tym miejscu przed wojną stał inny, jednak w czasie II wojny światowej hitlerowcy zniszczyli stojący tu pomnik\nSymboliczne groby polskich lotników. Zostali oni pochowani na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.\nFragmenty tablic informacyjnych w miejscu katastrofy.\nPo zwiedzeniu tego tragicznego, aczkolwiek ciekawego i historycznego miejsca wracamy na trasę, podjeżdżamy pod wzgórze Kościelec, przejeżdżamy obok kościoła i dojeżdżamy do drogi głównej łączącej Czeski Cieszyn z Haviřovem, skręcamy w lewo i szeroka drogą zjeżdżamy ostro w dół, do miejsca, gdzie rzeczka Stonavka wpływa do cierlickiego jeziora. Objeżdżamy więc zalew w Cierlicku, przejeżdżamy przez miejscowość Cierlicko i dalej jedziemy wzdłuż jeziora spinając się tym razem mocno w górę. Dojeżdżamy do drogi łączącej Karvinę z Haviřovem i skręcamy w prawo w kierunku Albrechtic. W pewnym momencie po prawej stronie widzimy cierlicką zaporę. Zjeżdżamy w dół i już jesteśmy nad samą wodą, na betonowej tamie. Patrzymy na wodę i miejsca, które zdążyliśmy objechać.\nWidok na zalew cierlicki z jego brzegu oraz z samej zapory.\nPo chwili odpoczynku wracamy na drogę główna i znowu ostrym zjazdem przemieszczamy się do miejscowości Albrechtice. Dojeżdżamy do ronda, na którym skręcamy w prawo i przez centrum wsi, obok szkoły i urzędu gminy dojeżdżamy do miejscowego boiska i do drogi, którą tutaj dojechaliśmy. Skręcamy w lewo i po tej samej trasie wracamy do Łazisk.


Konferencja szefów dyplomacji G20 w Bonn. ″Piękne obrazki″ | Niemcy – bieżąca polityka niemiecka. Wiadomości DW po polsku | DW | 16.02.2017\nNiepewność i niepokoje szerzą się na całym świecie. Nie tylko od momentu wprowadzenia się do Białego Domu Donalda Trumpa. Ale od tego momentu nic nie jest tak pewne jak to, że nic nie jest pewne. Dlatego dobrze, że istnieją takie fora, na których politycy mogą nieformalnie porozmawiać. "Nieformalnie" oznacza w tym kontekście, że nie podejmowane są żadne wiążące zobowiązania.\nTakim forum jest właśnie G20. Od 1 grudnia 2016 Niemcy objęły prezydencję grupy i organizują serię konferencji na poziomie ministrów, których uwieńczeniem ma być szczyt szefów państw i rządów G20 w lipcu w Hamburgu. Spotkanie ministrów spraw Zagranicznych G20 w Bonn w czwartek i w piątek (16-17.02) to jeden z najważniejszych kamieni milowych na drodze do tego szczytu, tym bardziej że po raz pierwszy spotkają się tu m. in. nowy Sekretarz Stanu USA Rex Tillerson z jego rosyjskim odpowiednikiem Sergiejem Ławrowem.\nTillerson i Ławrow w Bonn (16.02.17)\nNiemcy zaserwowali uczestnikom obszerną agendę. Oprócz klasycznych tematów takich jak wolny handel, regulacja rynków finansowych i ochrona klimatu znalazła się na niej także walka przeciwko światowym epidemiom. Nie może zabraknąć oczywiście też tak ważnych tematów jak terroryzm, migracja i uchodźcy. Niemcy chcą przekonać państwa grupy G20 do planu zwalczania przyczyn migracji już na miejscu.\n– Ta inicjatywa to propozycja opracowana przez międzynarodowe instytucje oraz ministrów finansów i pomocy rozwojowej grupy G20, która pomóc ma w przyciąganiu prywatnych inwestycji szczególnie w infrastrukturę – tłumaczył niemiecki koordynator tzw. szerpa Lars–Hendrik Roller.\nClaudia Schmuckler z Niemieckiego Towarzystwa Polityki Zagranicznej DGAP uważa jednak, że sama agenda nie jest najważniejsza. Ważniejsze jest wzajemne poznawanie się i nieformalna wymiana poglądów. – W tym przypadku jest to szczególnie ważne, bo jest to pierwszy "punkt kontaktowy" z USA. Jaka jest ich pozycja w ważnych dla G20 sprawach?\nTrump podchodził do wszystkich tych tematów krytycznie – do wolnego handlu, ale także i walki z protekcjonizmem. Trump jest przeciwnikiem multilateralnych porozumień, przeciwnikiem międzynarodowych organizacji – uważa Schmuckler. Strona niemiecka podkreśla z kolei, że "globalne problemy wymagają globalnych rozwiązań". – Przy tym pomóc powinna grupa G20. Multilateralizm i współpraca w takich obszarach jak handel będzie priorytetem niemieckiego rządu – wyjaśnił Roller.\nPiękne obrazki dla elektoratu?\nClaudia Schmuckler uważa jednak, że niemiecka prezydencja w grupie G20 przypada na trudne czasy. – Światowej gospodarce nie wiedzie się dobrze. Mamy nowego prezydenta USA, w przypadku którego nie wiadomo jak obchodzić się z USA jako partnerem. Będziemy mieli bardzo wczesny szczyt G20 w lipcu ponieważ w Niemczech nadchodzą wybory. To wszystko utrudnia podejmowanie znaczących decyzji – wylicza Schmuckler.\nZdaniem niektórych ekspertów, to nie przypadek, że Niemcy starali się o przejęcie prezydencji G20 właśnie w roku wyborczym. – To ma wiele wspólnego z walką wyborczą. Z perspektywy innych państw G20 wykorzystywana jest do tego, by dostarczyć elektoratowi w Niemczech ładne obrazki. To nie jest akurat to, czego inne państwa oczekują od prezydencji G20 – zauważa Heribert Dieter z berlińskiej Fundacji Nauka i Polityka.\nMatthias von Hein / Bartosz Dudek\nSłowa kluczowe G20, Bonn\nKonferencja G20. Gabriel ostrzega przed jednostronnymi działaniami 17.02.2017\nSzef dyplomacji RFN po wizycie w Waszyngtonie: Mamy wiele wspólnego 03.02.2017


Nasza firma jest jednym z większych dystrybutorów Odnawialnych Źródeł Energii w Polsce. Specjalizujemy się w dostarczaniu kompletnych systemów zasilania w energię elektryczną pozyskiwaną ze słońca i wiatru. Oferujemy także profesjonalny montaż tych urządzeń oraz pełne doradztwo w zakresie ich doboru i eksploatacji.\nMisją firmy fotoogniwa-sklep jest promowanie nowoczesnych źródeł pozyskiwania energii elektrycznej z otaczającego nas środowiska.\nPrzez ostatnie lata konsekwentnie budowaliśmy pozycję silnego dystrybutora baterii słonecznych i małych turbin wiatrowych w kraju. Nasza oferta obejmuje szeroki asortyment modułów fotowoltaicznych, małych elektrowni wiatrowych, akumulatorów, oświetlenia LED i innych. Obecnie mamy w stałej ofercie ok. 400 produktów kilkudziesięciu największych, światowych producentów. Naszymi Klientami są zarówno osoby prywatne, firmy i instytucje publiczne jak również uczelnie wyższe. Działamy na terenie kraju oraz państw UE.\nDbamy, aby oferowany przez nas towar był najwyższej jakości i spełniał wysokie wymagania Klientów. Wszystkie urządzenia z naszej oferty posiadają gwarancję producenta oraz autoryzowany serwis na terenie kraju. Na bieżąco aktualizujemy stronę "pomoc", na której każdy zainteresowany Klient znajdzie szereg fachowych porad ułatwiających dobór i skompletowanie odpowiedniego sprzętu do własnych potrzeb.