Tagi: bohaterstwo brzydota korupcja pieniądze Rosja władza\n"Taxi - Teheran"\nWybrałam się na "Taxi - Teheran" niemal z marszu. Ponieważ wiedziałam, że chcę ten film zobaczyć, bo irański, bo Złoty Niedźwiedź, bo znany reżyser, nawet nie zerknęłam na informację dystrybutora. Ot taka filmowa randka w ciemno. Pewnie dlatego byłam nieźle zaskoczona. Otóż jeśli, czytelniku tej notki, kino traktujesz jak weekendową, kulturalną rozrywkę, warto, abyś wiedział, że "Taxi -Teheran" nie jest właściwie filmem fabularnym. Moim zdaniem znacznie bliżej mu do dokumentu. Ktoś, kto nie ma o tym pojęcia, może poczuć się rozczarowany, szczególnie jeśli pamięta inne filmy oparte na takim samym pomyśle: taksówkarz wysłuchuje zwierzeń swoich pasażerów, a każde z nich to osobna historia, którą oglądamy na ekranie. Tu jest inaczej. Taksówkarzem jest wybitny irański reżyser, Jafar Panahi, który ma dwudziestoletni zakaz wykonywania zawodu. Jeździ po mieście taksówką, w której zamontowana jest kamera, i prowadzi rozmowy z pasażerami albo tylko słucha. Jest to kino gadane. Film, za którego dostał Złotego Niedźwiedzia na ostatnim Berlinale, został nakręcony nielegalnie. Dlatego nie ma końcowych napisów, nie wiemy, kto w nim gra (poza samym Panahim i jego siostrzenicą). Jest więc "Taxi -Teheran" triumfem twórczej wolności. Być może też stąd nagroda, wszak festiwal w Berlinie znany jest ze swego politycznego nachylenia, być może też stąd zgodny chór recenzenckich pochwał. Zgadzam się z Jackiem Wakarem, jednym z dyskutantów ostatniego Tygodnika Kulturalnego (TVP Kultura), który głośno zastanawiał się, czy gdyby nie nazwisko reżysera i kontekst, "Taxi - Teheran" byłoby aż tak nagradzane i wychwalane.\nNie mogę powiedzieć, aby film mi się nie podobał, ale aż takich zachwytów nie rozumiem. Oczekiwałam czegoś poruszającego, tymczasem dostałam obraz współczesnego Iranu, to oczywiście ważne, ale nie dowiedziałam się niczego nowego. Zniewolenie, podwójne życie, jakie muszą prowadzić mieszkańcy, absurdalne zakazy i nakazy, religijność i zeświecczenie, więzienie, tortury, rozmaitość światopoglądów, społeczne nierówności - o tym wszystkim czytałam. Nie zaskoczył mnie też obraz Teheranu, miasta na oko europejskiego. Takie zdziwienie, wynikające niestety z mojej ignorancji, przeżyłam po obejrzeniu pierwszego irańskiego filmu, na jakim byłam w kinie, "3 kobiety w różnym wieku". Pamiętam moje zaskoczenie: to tak wygląda Teheran? tak wygląda irańska ulica? tak żyją kobiety? Spod luźno narzuconej na głowę chusty wystają włosy, spod płaszcza do kolan dżinsy. Pracują, studiują, prowadzą samochody, są stale w biegu. Dopiero potem pojawiły się znakomite filmy Farhadiego ("Co wiesz o Elly?" i "Rozstanie"), a ja sięgnęłam po książki.\nInnym powodem, dla którego film Panahiego wzbudza takie emocje krytyków, są aluzje do jego poprzednich obrazów. Podobno pojawiają się tam niektórzy z jego wcześniejszych bohaterów. Piszę podobno, bo ich nie znam. Niestety ta warstwa dla przeciętnego widza, takiego jak ja, jest zupełnie nieczytelna. Nawet nie wiem, czy tych filmów u nas nie było, czy je przeoczyłam.\nCzas na konkluzję. Na pewno warto się na "Taxi - Teheran" wybrać. Trochę marudziłam, ale przecież jest to propozycja ciekawa, raczej zabawna niż smutna czy przerażająca, co może dziwić. Ale czy powinno? Przecież Irańczycy muszą jakoś żyć i ten film jest tego znakomitym przykładem. Życie się toczy, trzeba sobie radzić. A dla widza, który o Iranie wie niewiele, na pewno to, co zobaczy, będzie odkryciem i być może zachętą do obejrzenia innych irańskich filmów, no i do lektur.\nTagi: Iran miasto rozmowa wolność\n19:43, czytamogladam , Film\nKiedy tylko kilka miesięcy temu zobaczyłam zapowiedź najnowszego reportażu Magdaleny Grzebałkowskiej "1945. Wojna i pokój" (Agora SA 2015; Biblioteka Gazety Wyborczej), od razu wiedziałam, że to lektura obowiązkowa. Przyznam, że nie czytałam wcześniejszych dwóch książek autorki, ani o księdzu Twardowskim, ani o Beksińskich, znam ją tylko z reportaży prasowych, a zainteresował mnie po prostu temat. Kilka lat temu przeczytałam znakomitą, głośną i nagradzaną, historyczną pracę Marcina Zaremby "Wielka trwoga. Polska 1944-1947. Ludowa reakcja na kryzys", która w sposób bardzo interesujący opowiada o pierwszych latach w Polsce po zakończeniu II wojny światowej. Autor pokazuje ogrom problemów, jakie spadły na ludzi zaraz po wojnie. Problemów, które były źródłem zbiorowej, owej tytułowej, trwogi. Po przeczytaniu tamtej książki uświadomiłam sobie, że czas tuż powojenny nie był pasmem radości, jak mogłoby się wydawać. Oprócz plag trawiących całą Europę (o tym traktuje inna książka, którą dopiero mam w planach, "Dziki kontynent. Europa po II wojnie światowej" Keitha Lowe), mieliśmy jeszcze inne wynikające z dostania się polski w strefę wpływów Związku Radzieckiego. Nie pisałam tu nigdy o książce Zaremby, tak wyszło, a szkoda (rzadko, ale czasem zdarza mi się pominąć na tych stronach jakąś lekturę), więc tym bardziej zachęcam teraz. Nie należy się zrażać jej objętością ani tym, że autorem jest naukowiec. To pozycja w najlepszym tego słowa znaczeniu popularyzatorska. A Grzebałkowska nie tylko umieściła ją w bibliografii, podobnie jak pracę Keitha Lowe, ale opatrzyła komentarzem, że niemal nie rozstawała się z nią w czasie pracy nad swoją książką. Dlatego czytając jej reportaż z przeszłości, miałam czasem wrażenie deja vu. Nie jest to oczywiście żaden zarzut, po prostu mile łechtała mnie świadomość, że coś już na ten temat wiem.\nA książka Magdaleny Grzebałkowskiej jest przecież czymś innym. To nie popularyzatorska praca naukowa, ale reporterska robota z wszelkimi tego konsekwencjami. Autorka patrzy na rok 1945 przez ludzkie losy. Jednostkowe doświadczenia rzuca na szersze tło historyczne. Człowiek, jego przeżycia, lęki i znacznie rzadziej chwilowe radości, jego powikłane historie są kanwą opowieści o roku 1945. Reporterka sięga do szczegółów, codziennych drobiazgów. Pisze o tym, jak ubrała się Lucie Rybandt, zanim zaokrętowała się na statku Wilhelm Gustloff, i o tym, jak spędziła piątkowy poranek ostatniego dnia sierpnia Klara Maxara, zanim wyrzucono ją z domu, i o tym, co poczuła Niusia, kiedy weszła do poniemieckiego domu, do którego przyjechała na szaber. Grzebałkowska krąży po Polsce i rozmawia z ostatnimi świadkami historii, czasem znajduje ich ślady w książkach czy dokumentach, czasem przepytuje ich dzieci lub wnuki. Dzięki opowieści o człowieku historia ożywa. Nie jest zbiorem dat, suchych zdarzeń, nie jest genezą i skutkiem, ma twarz Klary, Niusi, Łucji, Stanisława, Wernera i innych. Lektura tej książki jest jak opowieść naszych dziadków, ewentualnie pradziadków, których niestety nie słuchaliśmy z dostateczną uwagą. Grzebałkowska przywraca nam symboliczną pamięć.\nOczywiście autorka nie wybiera swoich bohaterów przypadkowo. Każda historia reprezentuje w jej książce konkretny problem bardziej lub mniej umownie przypisany do jednego z miesięcy. I tak w styczniu dostajemy opowieść o szabrze (to Niusia), luty to tragiczne doświadczenia uciekinierów z Prus Wschodnich (tu się kłania "Muzeum ziemi ojczystej" Siegfrieda Lenza, pisałam; bardzo, bardzo polecam), w marcu zajmie się autorka ziemiami odzyskanymi i tak dalej, i tak dalej. Jest też opowieść o Warszawie i osobna o Wrocławiu, o Kaszubach wcielonych do Wermachtu i o Żydowskich dzieciach, mieszkańcach sierocińca w Otwocku, o obozie w Łambinowicach i konflikcie polsko-ukraińskim w Bieszczadach, no i oczywiście o repatriantach. Przewijają się też oczywiście i inne tematy. Tragedie, gwałty, wysiedlenia, przejmowanie cudzego majątku, mieszają się z opowieścią o organizowaniu życia na nowo. Cała paleta problemów.\nCztery sprawy poruszyły mnie najbardziej. Wymieniam je w przypadkowej kolejności. Po pierwsze poruszająca jest konstatacja, o której już wspomniałam, że rok 1945 przyniósł ogrom nowych problemów. Radość była chwilowa, szybko okazało się, że świat po wojnie to zgliszcza, nie tylko w dosłownym sensie. Po drugie pisze Grzebałkowska o Polakach, ale równocześnie pochyla się też nad losem mieszkańców Prus Wschodnich, Niemców, Ślązaków czy Ukraińców. Pokazuje poplątanie losów ludzi, z których zadrwiła historia. Często prosili się o to sami, ale czasem byli po prostu jej ofiarami. W złym momencie znaleźli się w złym miejscu. Po trzecie jest tu kilka historii po prostu fascynujących. Gotowy materiał na powieść! Niektóre autorka śledzi do czasów współczesnych lub do śmierci bohaterów. I z tym łączy się sprawa czwarta, jedyna optymistyczna. Otóż z nieszczęścia można się podźwignąć. Pewnie nie każda rana się zabliźni, pewnie koszmary będą wracać w snach, ale Klara, Lucie, Niusia, Werner, Stanisław i inni, których dzięki Grzebałkowskiej poznajemy, zbudowali sobie z czasem nowe życie. Jakby banalnie takie stwierdzenie nie zabrzmiało, to w książce nabiera mocy, no i jest jednak bardzo krzepiące.\nNa koniec koniecznie muszę wspomnieć o dodatkowym smaczku tej lektury. Otóż każdy rozdział rozpoczyna się zbiorem krótkich wyimków z prasy. Głównie ogłoszeń, czasem informacji. Uderza, że ludzkie tragedie i ludzka nędza mieszają się z pragnieniem normalności, z dowodami, że ludzie za wszelką cenę chcą wieść życie jak kiedyś. Obok ogłoszeń o poszukiwaniu zaginionych, próśb do świadków o jakąkolwiek informację o ostatnich chwilach umierających, błagań o pomoc materialną, są też takie: Siwe włosy farbuję. Rozjaśniam. Czwartki, piątki, soboty 3-6. Wilcza 16-14; Piekiełko - lokal nastrojowy. Najlepsze napoje, najsmaczniejsze zakąski i coś jeszcze. Gdzie, co, jak? Wkrótce!; Słucki pas kupię. Krucza 13-1; Rutynowana perkusistka (jazzb.) wstąpi do zespołu. Orłowo ul. Inżynierska 15; Pijawki tegoroczne, świeże na cele lecznicze. Bielska, Dmochowskiego 6. A prawdziwą rozkoszą jest język tych ogłoszeń.\nTeraz już naprawdę kończę banalnym stwierdzeniem, że reportaż "1945. Wojna i pokój" Magdaleny Grzebałkowskiej to lektura jak najbardziej obowiązkowa.\nTagi: cierpienie katastrofa przemiana przeszłość reportaż wojna\nKiedy mniej więcej dwa miesiące temu zobaczyłam w kinie zwiastun nowego filmu gruzińskiego "Randki w ciemno", pomyślałam, że nieźle się zapowiada. Tęskna pieśń wwiercająca się w duszę, morze, deszcz, jakieś dwie pary na pustej, kamienistej, niezbyt pięknej plaży, kobieta o nieoczywistej urodzie i tacy mężczyźni. Kiedy wreszcie w miniony piątek film miał swoją premierę, postanowiłam pójść, nie zważając na oceny, tym bardziej, że ostatnio cierpiałam na głód kina. I nie pomyliłam się! "Randki w ciemno" są takie, jak ich zwiastun, melancholijne. Ale melancholia przełamana jest nieco absurdalnym humorem. Zbliżający się do czterdziestki Sandro, kawaler mieszkający z rodzicami, randkując, wpada w wir zdarzeń, które mogą się wydać mało prawdopodobne. Nie wykluczam jednak, że to, co oglądamy na ekranie, jest jakoś osadzone w gruzińskiej kulturze, bo źródłem tych trochę zwariowanych sytuacji jest męska przyjaźń, lojalność i rodzina. Być może będą widzowie, którzy uznają, że "Randki w ciemno" są dziwne i irytujące, ja je kupiłam bez zastrzeżeń. Komu spodobał się amerykański film "Co jest grane, Davis", który mogliśmy oglądać na naszych ekranach ponad rok temu, ten powinien odnaleźć się i tym razem. Przy wszystkich różnicach dostrzegam to jedno podobieństwo: bohater niczym trzcina na wietrze niesiony od jednego zdarzenia do drugiego pakuje się w absurdalne sytuacje. A oprócz tego film bywa momentami bardzo zabawny. Źródłem humoru są rodzice strofujący swoje dorosłe dzieci. Te dialogi matki i ojca prowadzone ponad głowami zainteresowanych przypominają mi z kolei sceny rodem z czeskich filmów. Bo "Randki w ciemno" to takie właśnie kino. Kino codzienności, zwykłych spraw, zwykłych ludzi. Banał urasta tu do rangi poezji. Kto to lubi, niech się koniecznie wybierze. Ja byłam bardzo usatysfakcjonowana. A kto już w widział, może przeczytać ciąg dalszy. Zapraszam.\nTagi: gruzja kobieta melancholia mężczyzna miłość przyjaźń rodzina\nJeśli, czytelniku tej notki, zaglądasz na te strony w miarę regularnie albo przynajmniej od czasu do czasu, być może zorientowałeś się, że literatura izraelska pozostaje w ścisłym kręgu moich zainteresowań. Oczywiście jej niekoronowanym królem jest dla mnie Amos Oz, który plasuje się w ścisłej czołówce moich ulubionych pisarzy (wszystkich, nie tylko tych z Izraela). Być może dzierży nawet palmę pierwszeństwa, chociaż właściwie jak to ocenić? Literatura to nie sport, gdzie wynik da się zmierzyć, zważyć i policzyć, a przecież nawet wtedy pozostaje niedosyt, no bo czy naprawdę lepszy jest ktoś, kto zwyciężył o tysięczne części sekundy? Ale porzucam już dygresję i wracam do tematu. Oprócz mojego literackiego idola czytałam jeszcze Zeruyę Shalev (pogmatwana psychologiczna proza; muszę do niej wrócić), Avrahama B.Jehoshuę, Idę Fink (wstrząsająca, ale warto), rozpoczynam swoją przygodę z Dawidem Grosmanem ("Tam, gdzie kończy się kraj" znakomite), no i koniecznie muszę wspomnieć o dwóch książeczkach (tylko tyle wyszło; wydała je Muza) Lizzie Doron (przejmujące, świetne, namawiam wszystkich). Pewnie coś przeoczyłam, chociaż staram się pilnie śledzić nowości wydawnicze z tej dziedziny, niestety dużo tego nie ma. Mniej więcej rok temu, kupiłam powieść współczesnego izraelskiego pisarza Eshkola Nevo "Neuland" (Muza 2014; przełożyła Magdalena Sommer). To jego druga książka, która wyszła w Polsce. Pierwszej nie czytałam, chociaż zapisałam na liście książek, które chcę przeczytać. O "Neulandzie" sporo się mówiło, co mnie zmobilizowało do kupna. Trochę sobie ta pokaźnych rozmiarów powieść poczekała na swój czas. W końcu impuls kazał mi wreszcie po nią sięgnąć.\nOd razu napiszę, że "Neuland" czyta się znakomicie. Kto lubi oddać się lekturze bez reszty, kto pragnie zatopić się w wartkiej akcji, kto szuka czegoś nie nazbyt ciężkiego, ale chociaż trochę wartościowego, kto nie lubi postmodernistycznych zabaw, kto raczej woli prozę tradycyjnie skonstruowaną, ten niewątpliwie będzie miał z tej lektury przyjemność. Bo taki właśnie jest "Neuland", mainstreamowy, ale jednocześnie dostarcza czytelnikowi solidną porcję wiedzy o demonach męczących izraelskie społeczeństwo. Dla kogoś, kto niewiele wie o Izraelu, może ta powieść być początkiem odkrycia terra incognita. Ale nawet ja, chociaż temat dzięki literaturze pięknej, ale przede wszystkim dzięki licznym reportażom (polecam książki Pawła Smoleńskiego i Palestyńczyka Raji Shehadeha) nie jest mi obcy, odkryłam coś nowego. Myślę o bardzo ciekawej historii jednej z bohaterek, Lili, polskiej Żydówki, która niedługo przed wybuchem wojny opuszcza kraj w zorganizowanej grupie kilkuset Żydów pragnących osiedlić się w Erec Israel. Niewiele dotąd wiedziałam o tym, jak organizowane były takie wyprawy. Warto pamiętać, że wtedy terytorium Palestyny objęte było tak zwanym Mandatem Brytyjskim, a Anglicy niechętnie przyjmowali nowych imigrantów. Zgodę otrzymywały jednostki, a nie całe statki wypełnione po brzegi. Dlatego takie przedsięwzięcie było nielegalne i różnie mogło się zakończyć. Lili, siadając na swym krześle wspomnień, snuje opowieść o swojej wyprawie. A więc najpierw rozstanie z rodziną (nikt nie przypuszczał, że na zawsze), szkolenie w Warszawie, potem męcząca i najeżona przeszkodami podróż pociągiem do portu w Konstancy, stamtąd jeszcze dłuższy i jeszcze bardziej wyczerpujący rejs do Tel Avivu, oczekiwanie na dogodny moment, aby pod osłoną nocy przedrzeć się na ląd, gdzie czekali już umyślni, którzy zajmowali się uchodźcami. Ale to tylko jeden z wątków powieści. W swojej głównej warstwie jest ta książka historią miłości czasem określanej mianem niemożliwej, a mówiąc wprost i trywialnie, to historia pewnego romansu. Zupełnie przypadkiem gdzieś w Ameryce Południowej, na granicy Ekwadoru i Peru spotykają się Ona i On. Inbar i Dori. Ona w związku, On mąż i przede wszystkim nadopiekuńczy ojciec. Ona do Peru poleciała pod wpływem impulsu, aby przemyśleć swoje życie, które, jak łatwo zgadnąć, weszło akurat w ostry wiraż. On do Ameryki Południowej wybrał się z przymusu. Szuka ojca, który zaginął. Tak, tak, czytelniku tej notki, słusznie domyślasz się, że i w jego życiu osobistym nie dzieje się najlepiej. I tak oboje z przeszłością i po przejściach (ściślej mówiąc w ich trakcie) spotykają się i wyruszają we wspólną podróż, która także czytelnikowi dostarczy miłych i interesujących wrażeń. Co zdarzyło się potem, można sobie dośpiewać.\nOczywiście "Neuland" to znacznie więcej niż historia miłosna. Odkrywając przeszłość bohaterów i ich najbliższych, poznajemy historie rodzinne i kawał historii Izraela. Nieporozumienia, konflikty, zawody, niewypowiedziane pretensje w rozmaitych konfiguracjach (żona - mąż, rodzice - dzieci) mieszają się z opowieścią o wojennej traumie (chodzi o wojnę na Synaju), trochę o Holokauście i przede wszystkim o życiu w ciągłym zagrożeniu. Kolejne pokolenia Izraelczyków naznaczane są wojną, a traumy nie sposób się pozbyć, jeśli żyje się w stałym zagrożeniu. Izrael to państwo bez wizji, państwo, którego jedynym celem jest przetrwanie, a to dusi i nie pozwala na rozmach. Taką diagnozę odnajdujemy w powieści. Receptę stanowi ów tytułowy Neuland. Czym jest dokładnie, zdradzać nie będę, chociaż wszystko wyjaśnia się właściwie na początku. Napiszę tylko, że autor nawiązuje do koncepcji Herzla, ideologa syjonizmu.\nPowieść Eshkola Nevo przy wszystkich zaletach literatury mainstreamowej ma też jej wady. Jest dość przewidywalna, w warstwie osobistej raczej banalna (no cóż, autor Ameryki nie odkrywa), ale najbardziej drażniła mnie natrętna paralelność losów bohaterów z pokolenia dziadków i wnuków. W dodatku właściwie od początku łatwo ją odgadnąć. No i jeszcze te zbiegi okoliczności! Mimo że na okładce znajdziemy laurkę wystawioną przez samego Amosa Oza (wzruszająca opowieść o rodzinie, miłości, stracie i samotności), to nie oczekujmy arcydzieła. Rzeczywiście jest to historia wzruszająca, na pewno ciekawa, ale, jak już wspomniałam, jednak dość banalna. Jeśli ktoś właśnie ma ochotę na taką lekturę, niech śmiało po nią sięga. Jeśli jednak, czytelniku tej notki, szkoda ci na banał czasu, możesz sobie darować.\nTagi: Izrael kobieta mężczyzna podróż rodzina wojna wspomnienia


Nowe linie Helikona - rękawice Arc’teryx Leaf - Hełmy ArmorSource - PCO\nNowe linie Helikona\nNa tegorocznych targach IWA firma Helikon-Tex zaprezentowała nowe linie produktowe: Urban, Outback, Range oraz Bushcraft, w ramach których poza oferowanymi dotychczas produktami pojawiły się również nowe. Na przykład w skład linii Bushcraft poza typowymi przedmiotami i narzędziami, jak czajnik, garnek, krzesiwo, składana piła, będą wchodzić również: kurtka, spodnie, mała i duża torba, pouch E&E. Z uwagi na fakt, że część z nich jest na razie w fazie rozwojowej, dokładne informacje zostaną przedstawione w niedalekiej przyszłości.\nCiekawą ofertę stanowić będzie również linia Range z produktami przeznaczonymi do użytku podczas treningów strzeleckich.\nZestaw dwóch rękawic przeznaczonych do działań w ekstremalnie niskich temperaturach. Mogą być używane w zestawie lub niezależnie, w zależności od potrzeb użytkownika. Możliwe jest ich połączenie i zabezpieczenie przed zgubieniem. Długi rękaw ze ściągaczem w rękawicach Cold WX Glove SV umożliwia nałożenie na rękawy i zabezpieczenie przed przedostawianiem się śniegu.\nPowłoka rękawic wykonana jest z materiału Burly Double Weave, pod powłoką zastosowano membranę GoreTex. Izolację zapewnia materiał 133 g Primaloft.\nWnętrze rękawic wykonane jest z materiału Fortius 3.0, wzmocnienia rękawicy są z koziej skóry. Masa – ok. 310 g.\nNa palcach wskazujących i kciukach rękawic Cold WX Contact Glove wszyto wstawki z materiału umożliwiającego obsługę ekranów smartfonów/tabletów. Wykonane są z materiału Fortius™ 3.0 (powłoka), wzmocnienia rękawicy są z koziej skóry. Masa – ok. 50 g.\nJeśli w nadchodzącym sezonie zima okaże się być prawdziwą zimą, to na przełomie 2016/2017 r. przedstawimy recenzję rękawic.\nNa stoisku Silynx Communications, oferującej wysokiej klasy aktywne ochronniki słuchu współpracujące z różnymi systemami łączności, prezentowane były również hełmy amerykańskiego producenta ArmorSource. LLC. Firma ta jest dostawcą m.in. hełmów ACH (Advanced Combat Helmet) oraz LWACH (Lightweight Advanced Combat Helment) dla US Army.\nW Norymberdze, poza wymienionymi powyżej, pokazany został również model AS-600, czyli Rifle-Resistant High Protection Assault Helmet, który przy masie od 1,4 kg do 1,5 kg zapewnia ochronę przed przebiciem pociskiem 7,62×51 mm M80 NATO o masie 9,5 g. Odłamkoodporność dla parametru V50 kształtuje się na poziomie 914 m/s dla odłamka o masie 1,1 g (17 granów FSP).\nCzerep hełmu AS-600 produkowany jest z kompozytu na bazie polietylenu oraz innych włókien i może być wykonany w jednej z 3 wersji: regular-cut, mid-cut oraz high-cut. W ofercie znajduje się kilka wersji 4-punktowych fasunków, podstawowy to 4-pt ASPS (ArmorSource Pad System) H-Back z systemem poduszek (ACH padding system).\nW gablocie obok hełmu AS-600 można było zobaczyć ciekawostkę rodem z... Polski.\nNa hełmie ArmorSource LJD AIRE (swoją drogą to jeden z najlżejszych na rynku hełmów typu ACH/MICH, ważący jedynie 850 g) zamocowane zostało specjalnie skonstruowane ramię z mostkiem oraz dwoma montażami dla monookularów nokotowizyjnych MU-3M Koliber. Mostek wraz z uchwytami dla monookularów, które można używać pojedynczo lub w parach, jest również polską konstrukcją, do tego innowacyjną, gdyż umożliwia złożenie nieużywanych gogli prawie na czerepie hełmu, a co za tym idzie, zachowanie maksymalnie małej wysokości całego zestawu. Co równie ciekawe, zakupem polskich noktowizorów wraz z nowym montażem zainteresowane są siły specjalne jednego z państw NATO.\nCzytaj też: Wrześniowe spotkania zbrojeniowe - Międzynarodowy Salon Przemysłu Obronnego 2016 >>>


Legia Warszawa z siódmym trenerem w ciągu czterech lat - sportowyfanatyk.pl\n21/09/2020 22/09/2020 Dawid Franek\nChaos organizacyjny i nieład – tak w skrócie można opisać ostatnie lata Legii Warszawa. Po zwolnieniu Aleksandara Vukovicia nowym trenerem zespołu został Czesław Michniewicz. Obecny szkoleniowiec kadry do lat 21 wylądował na gorącym, trenerskim krześle.\nCzesław Michniewicz jest już siódmym trenerem na Łazienkowskiej w ciągu czterech lat. To niepojęte, w jaki sposób warszawski klub jest prowadzony. Chodzi w szczególności o brak zaufania do szkoleniowców. Jeden gorszy okres i prezes mówi: wypad z klubu.\nPrezes nie zna się na piłce?\nSternik zespołu Dariusz Mioduski jest człowiekiem bardzo niecierpliwym, ale zaryzykuję stwierdzenie, że nie zna się na piłce. Jego dobór szkoleniowców jest żałosny i również danie szansy Vukoviciovi było wielkim ryzykiem. Nie ma co ukrywać, że Legia jest klubem utytułowanym z potencjałem na grę w europejskich pucharach. Dlatego drużyną powinien kierować doświadczony fachowiec. Człowiek, który zna piłkę od podszewki. I jeśli o to chodzi, to wydaje mi się, że wybór Czesława Michniewicza na trenera jest trafiony.\nWrócę może jednak do tematu chaosu. Bo z jednej strony uważam, że Michniewicz jest dobrym trenerem, ale z drugiej strony Vukovic od razu nie musiał zostać zwalniany. Styl zespołu był fatalny, ale trzeba pamiętać, że Serb doprowadził Legię do mistrzostwa i w rundzie jesiennej poprzednich rozgrywek gra Legionistów wyglądała przyzwoicie. W mojej głowie jest obecny chociażby wyrównany mecz z Rangersami w 4. rundzie eliminacji Ligi Europy. Legia przegrała, ale kibice nie musieli się za nią wstydzić.\nTrenerska karuzela od podstaw\nTak, czy inaczej Vukovicia w klubie już nie ma. Kolejny zwolniony trener w przeciągu małej ilości czasu. A jak zaczęła się ta cała karuzela?\nOtóż w czerwcu 2016 roku jeszcze za czasów prezesury Bogusława Leśnodorskiego trenerem zespołu został Albańczyk Besnik Hasi. Ówczesny prezes zaufał Michałowi Żewłakowowi i zatrudnił Hasiego. Gra Legii pod jego wodzą wyglądała fatalnie, ale paradoks jest taki, że Hasi doprowadził legionistów do fazy grupowej Ligi Mistrzów. Oczywiście wpływ na to miało głównie szczęśliwe losowanie.\nW fazie grupowej Hasi zdążył poprowadzić warszawską drużynę tylko w przegranym meczu 0:6 z Borussią Dortmund. Piłkarze Legii wyglądali w tamtym spotkaniu jak zabłąkane dzieci we mgle. Efektem było utracenie pracy przez Albańczyka.\nJacek Magiera, człowiek cudotwórca\nNa ratunek ściągnięto do klubu Jacka Magierę, który pracował wówczas w Zagłębiu Sosnowiec. Legia pod jego wodzą odzyskała blask, grała bardzo dobrze. Warszawianie zdobyli mistrzostwo Polski, zajęli 3. miejsce w swojej grupie w Lidze Mistrzów.\nPrzyszło lato 2017 roku i magia się skończyła. Z klubu odeszło kilku ważnych piłkarzy. Legia Warszawa zaczęła prezentować się słabo, ale nie na tyle, by od razu zwalniać Magierę. Co prawda piłkarze ze stolicy odpadli z europejskich rozgrywek, ale Magiera zrobił tak dużo dla tego klubu, że dałbym mu więcej czasu na zespolenie drużyny po okresie transferowym. Dariusz Mioduski wiedział jednak lepiej ode mnie i po przegranym meczu ligowym ze Śląskiem Wrocław zwolnił szkoleniowca.\nNa zdjęciu: Jacek Magiera/Foto: Wikimedia Commons\nDawać tu chorwackiego Romeo\nCo śmieszniejsze drużynę po Magierze przejęli Chorwaci Romeo Jozak i Dean Klaufuric, czyli ludzie bez większego doświadczenia w trenerce. Chorwacki Romeo nie był na tyle wyrazisty, jak ten Romeo z filmu i został zwolniony w kwietniu 2018, a zastąpił go jego asystent Dean Klaufurić. Ten drugi na chwilę był wielkim odkryciem, bo sięgnął z klubem po dublet. Do nowego sezonu przygotował jednak zespół fatalnie i już w lipcu pożegnał się z posadą.\nFuriat z Portugalii na gorącym krześle\nNa ostrą karuzelą po Klaufuriciu wskoczył Ricardo Sa Pinto, czyli kolejny wynalazek Mioduskiego, tym razem rodem z Portugalii. Sa Pinto był typem furiata i jak łatwo się domyślić w klubie długo nie wytrzymał. Portugalczyk został zwolniony z funkcji trenera w 2019 roku i wtedy powierzono drużynę Alaksandrowi Vukoviciowi. Śmieszna ta cała historia, nieprawdaż?\n← Mamy wreszcie godną drużynę w europejskich pucharach\nNie oglądasz piłkarskiej Serie A? Żałuj! →


Nowy luksusowy DS 4 La Premiere. Premierowa seria limitowana, wkrótce otwarcie zamówień w Polsce – Francuskie.pl – Dziennik Motoryzacyjny\nDS 4 La Premiere to premierowa limitowana seria najnowszego dziecka od DS Automobiles, producenta luksusowych samochodów marki DS. Wkrótce nastąpi otwarcie zamówień, także w Polsce.\nInteresuje Cię DS 4 La Premiere? Napisz do DS Expert Advisor i zarezerwuj już dziś.\nDS 4 La Premiere będzie wyposażony w absolutnie wszystko, co można zamówić we współczesnym luksusowym samochodzie klasy premium. Producent przygotował m.in. unikalny kolor nadwozia, szary Lacquered Grey, 20″ felgi oraz wykończenie wnętrza i tapicerki brązową skórą Nappa.\nEmblemat La Première: Emblemat „1” na przodzie nadwozia identyfikuje edycję limitowaną La Première. Samochód wyróżnia się też spośród innych wersji z gamy DS 4 dwoma listwami z wzorem giloszowym.\nEkskluzywne wykończenie: Czarna, chromowana osłona chłodnicy połączona z czarnymi błyszczącymi DS WINGS, dach w kolorze Noir Perla Nera, czarna listwa łącząca lampy tylne: idealne połączenie elegancji, wyszukanego designu i dynamicznego charakteru.\nDwa wyrafinowane kolory: DS 4 La Première dostępny jest w dwóch kolorach: opracowanym specjalnie dla DS 4 eleganckim i wyrazistym Lacquered Gray oraz subtelnym i wyrafinowanym Crystal Pearl. Oba kolory lakieru w połączeniu z czarnym dachem wykorzystują unikalną grę światła i podkreślają smukłe, niepowtarzalne linie nadwozia.\nDS MATRIX LED VISION: W reflektorach DS MATRIX LED VISION wykorzystano rozwiązanie Matrix Beam oraz technologię dynamicznego doświetlania zakrętów. Dzięki pięciu dostępnym trybom pracy reflektory te idealnie dostosowują się do warunków na drodze i umożliwiają jazdę z włączonymi światłami drogowymi bez oślepiania innych kierowców.\nOdblaskowa powłoka: Odblaskowa powłoka, będąca wyrafinowanym sposobem połączenia karoserii z szybą, to innowacyjny element dekoracyjny, który zwiększa prywatność pasażerów.\nAutomatycznie wysuwane klamki: Schowane w nadwoziu klamki w magiczny sposób wysuwają się, gdy kierowca zbliży się do samochodu. Idealnie współgrają z designem DS 4 La Première.\nFelgi aluminiowe 20″ SYDNEY: Eleganckie obręcze aluminiowe podkreślają mocną sylwetkę i aerodynamiczny profil samochodu.\nTylne lampy z efektem 3D i motywem łuski: Wąskie, wyposażone w dynamiczne kierunkowskazy tylne lampy z motywem łuski to jeden z symboli stylu Marki. Zostały one wykonane z zastosowaniem techniki laserowej i podkreślają wyrafinowany design DS 4 La Première. Mają niezwykle nowoczesny, futurystyczny styl i robią spektakularne wrażenie.\nSamochód będzie mógł być wyposażony m.in. w 225-konny napęd hybrydowy. Na liście wyposażenia pojawi się m.in. noktowizor, wykrywający pieszych i zwierzęta. To rozwiązanie bardzo lubiane przez klientów, którzy posiadają SUVa – DS7 Crossback. Będzie też regulowane zawieszenie i system rozpoznawania stanu drogi. Na uwagę zasługuje też najwyższej jakości wnętrze, wykończone ręcznie wykonywanymi elementami.\nWykończenie Opéra Brun Criollo i tapicerka siedzeń ze skóry z motywem bransolety zegarka\nZ pewnością docenisz doskonałość Opéra Brun Criollo, naszego najbardziej wyszukanego wykończenia wnętrza. Charakterystyczne dla Marki fotele pokryte skórą Nappa z motywem bransolety zegarka dodatkowo ozdobiliśmy logo DS na oparciach. Są ogrzewane i wentylowane oraz mają funkcję masażu, dzięki czemu podróżowanie DS 4 La Première jest komfortowe o każdej porze roku.\nElementy dekoracyjne z brązowego jesionu. Elegancja i czysta forma: wnętrze DS 4 La Première i materiały wykończeniowe to esencja jakości premium. Połączenie brązowego jesionu, perłowych przeszyć i skóry Nappa tworzy atmosferę prawdziwego luksusu i idealne warunki podróżowania dla kierowcy i pasażerów.\nOgrzewana kierownica pokryta skórą: Wykończenie z najwyższej półki: koło kierownicy pokryte skórą licową jest również ogrzewane, aby zapewnić Ci jeszcze więcej komfortu.\nUnikalne wyposażenie to m.in.\nDS EXTENDED HEAD UP DISPLAY: Zaawansowany wyświetlacz Head Up zapewnia niezwykłe doświadczenia wizualne dzięki technologii rozszerzonej rzeczywistości. Cyfrowe informacje wyświetlane są na obrazie o przekątnej 21” w odległości 4 metrów przed samochodem. Sprawiają wrażenie, jakby znajdowały się bezpośrednio na drodze – dzięki temu nigdy nie musisz odrywać od niej wzroku.\nDS IRIS SYSTEM: SYSTEM DS IRIS toDS SMART TOUCH: Interfejs DS SMART TOUCH pozwala na sterowanie funkcjami samochodu za pośrednictwem gestów, dzięki czemu nie musisz odrywać wzroku od drogi. Ta intuicyjna i innowacyjna technologia umożliwia pełną koncentrację na prowadzeniu. nowy, intuicyjny i ergonomiczny ekosystem informacyjny, który można w pełni personalizować. Ten osobisty asystent rozumie Twoje słowa i reaguje na polecenia.\nDS ACTIVE SCAN SUSPENSION: System DS ACTIVE SCAN SUSPENSION nieustannie analizuje stan nawierzchni i dostosowuje do niego ustawienia zawieszenia. Dzięki temu pasażerowie mogą cieszyć się niezrównanym komfortem jazdy.\n360 Vision: Dzięki czterem kamerom zlokalizowanym na nadwoziu i lusterkach bocznych manewrowanie DS 4 La Première jest niezwykle łatwe. Obraz wyświetlany na ekranie HD umożliwia obserwowanie otoczenia, a nałożone na niego linie wspierają kierowcę podczas parkowania.\nDS AIR: niewidoczne otwory wentylacyjne: Niezwykle wydajny i innowacyjny system wentylacji DS AIR jest perfekcyjnie zintegrowany z deską rozdzielczą. Dyskretnie rozmieszczone otwory wentylacyjne podkreślają elegancję i harmonijny design wnętrza.\nDS DRIVE ASSIST: DS DRIVE ASSIST to półautonomiczny system, który kontroluje trajektorię i prędkość samochodu umożliwiając kierowcy i pasażerom bezpieczne, relaksujące podróżowanie. Pozwól technologii działać i ciesz się komfortową, kojącą jazdą. Gdy tylko zechcesz, w każdej chwili możesz przejąć kontrolę nad samochodem.\nWykrywanie ruchu z tyłu pojazdu: Rozwiązanie to składa się z dwóch układów. System kontroli martwego pola dalekiego zasięgu wykrywa pojazdy jadące z tyłu w odległości do 75 m. Natomiast dzięki alarmowi sygnalizującemu ruch za samochodem możesz cofać zachowując pełne bezpieczeństwo.\nOtwarcie zamówień wkrótce. La Premiere to premierowa seria limitowana, która dostępna będzie w ograniczonej ilości, dlatego jeśli jesteście zainteresowani, to warto już teraz skontaktować się ze swoim doradcą DS Expert Advisor.\nBaniu o Nowy luksusowy DS 4 z rabatem 3000 zł. Dostępny w Warszawie\nKierowca o Dramat dealerów Citroën i Peugeot w Polsce. Nie ma samochodów, są wypowiedzenia umów\nBaniu o Citroën, Opel, Peugeot i Mercedes nawiązują współpracę. Dotyczyć będzie akumulatorów trakcyjnych


Paznokcie – plastyka wałów paznokciowych | Podoland we Wrocławiu\nStrona głównaStrona główna > Strefa pacjenta > Usługi > Plastyka wałów paznokciowych\nPlastyka wałów paznokciowych jest zabiegiem, który stosuje się dla lepszej estetyki paznokcia, ale także dla jego zdrowia. Przerost wałów paznokciowych może bowiem prowadzić do wrastających paznokci, które są bolesne i trudne w leczeniu. Dzięki plastyce wałów paznokciowych można pozbyć się tego problemu na zawsze. Mimo że metoda Arkady czy klamry na wrastające paznokcie są bardzo skuteczne, to w niektórych przypadkach problem jest na tyle poważny, że wymaga to wykonania zabiegu plastyki wałów paznokcia. W naszym Centrum wykonujemy ten zabieg i pomagamy naszym pacjentom uporać się z nawracającym problemem wkręcających się paznokci.\nKiedy potrzebna jest plastyka wałów paznokciowych?\nPlastykę wałów paznokciowych polecamy tym pacjentom, którzy zmagają się z przerostem wałów paznokciowych. Może on prowadzić do - wspomnianych już - problemów z wrastającymi paznokciami oraz do innych, nieestetycznych deformacji paznokcia. Najczęściej przerost wałów paznokciowych jest spowodowanym stanami zapalnymi, ale wpływają na niego także czynniki biomechaniczne i genetyczne. Nasi specjaliści z powodzeniem zdiagnozują Twój problem i nauczą Cię, jak dbać o swoje paznokcie po zabiegu plastyki wałów paznokciowych. Jeżeli masz jakieś pytania lub wątpliwości - skontaktuj się z nami. Z chęcią rozwiejemy wszystkie Twoje wątpliwości. Zapraszamy do skorzystania z naszych usług.\nW centrum Podoland jednym z zabiegów jest plastyka wałów paznokciowych. Efekty przedstawiamy poniżej.\nZabiegi plastyki wałów w naszej klinice wykonuje lekarz w zespole interdyscyplinarnym z podologami.


2003.02.20 SS Lazio - Wisła Kraków 3:3 - Historia Wisły\n2003.02.20, Puchar UEFA, IV runda, Rzym, Stadio Olimpico, 21:00, czwartek\nLazio Rzym 3:3 (2:1) Wisła Kraków\nNikola Lazetic 22'\nMariusz Jop (sam.) 44'\nEnrico Chiesa 71' 1:0\n39' Kalu Uche\n50' (k) Maciej Żurawski\n63' (k) Maciej Żurawski\nNikola Lazetic (61' Cesar)\nDino Baggio (73' Dejan Stankovic)\nDiego Simeone (55' Claudio Lopez)\nMauro Cantoro (75' Mirosław Szymkowiak)\nMaciej Żurawski (77' Daniel Dubicki)\n1.1 Informacje przedmeczowe\n1.2 Wisła płynie z Krakowa do Rzymu\n1.2.1 Zobacz relację z Dziennika Polskiego\n2 Opis meczu - "Mamma mia!"\n4.1 Roberto Mancini, trener Lazio\n4.2 Henryk Kasperczak, trener Wisły\n4.3 Antoni Piechniczek\n4.4 Kalu Uche, piłkarz Wisły\n5 Mistrzowska Opowieść – część VI – Lazio Rzym\n6 Galeria piłkarska:\nŚroda w Wiecznym Mieście przywitała ostrym słońcem i prawie bezchmurnym niebem. Z kolei w godzinach popołudniowych temperatura doszła do 14 stopni Celsjusza. A wiślacy, lecąc z Marsylii, o godzinie 14 (lot opóźniony o 40 minut) zameldowali się w czterogwiazdkowym hotelu „Cicerone" przy via Cicerone 55. Hotelu położonym w centrum, w dzielnicy Prati, skąd niedaleko zarówno na plac Świętego Piotra, jak i na Stadio Olimpico. Tylko,że teraz krakowską ekipę interesuje ta druga trasa.\nWe wtorek piłkarskie Włochy żyły meczami Ligi Mistrzów, a stolica szczególnie występem Romy, która konfrontowała się z Valencią. Tak Roma jak i Inter przegrały, więc w środowej prasie dominują lamenty nad postawą i rezultatami wzmiankowanego duetu, a stwierdzenia o żałobie w Rzymie i Mediolanie zdają się być czymś naturalnym, oczywistym. Nie brakuje też dogłębnych analiz dotyczących środowych spotkań Juventusu i Milanu w LM. A dzisiejszy mecz Lazio — Wisła? Cóż, czymże dla Włochów, a w tym wypadku głównie rzymian, jest Puchar UEFA...\nChoć z tego milczenia wyłamał się dziennik "Il Tempo", zamieszczając cztery materiały (w sumie 40 procent gazetowej strony) nawiązujące do dzisiejszej potyczki na Stadio Olimpico. Dla przybysza spod Wawelu najciekawiej prezentuje się ten z tytułem: — Wisła ze swoim specjalnym kibicem, Papieżem! Choć przeczytać można, iż Watykan — jest... podzielony. Papież ma bowiem kibicować Wiśle, kiedy wielu prałatów czy pracowników watykańskich, nie ukrywa swoich sympatii skierowanych ku Lazio. — A jak tu się jawnie sprzeciwiać szefowi? — zapytuje autor artykułu. Spekulując jednocześnie, że wielu na czas meczu będzie musiało się dyskretnie usunąć z Watykanu lub udać na stadion, żeby nie być skrępowanym, swobodnie oglądać boiskowe zmagania i... nie podpaść papieżowi. Na watykańskich korytarzach podobno też słychać szepty, że dla wielu lepiej by było, gdyby Lazio... przegrało: — Wtedy każdy byłby rozgrzeszony. Oczywiście, wszystko to utrzymane jest w lekkiej konwencji, a autor informuje, że papież ma oglądać mecz w towarzystwie swego sekretarza, biskupa Stanisława Dziwisza, troszkę sympatyzującego z... „bianco-celeste". — Tak dla równowagi — stwierdza red. David Murgia. Przypominając jednocześnie, iż jedną z ważniejszych pamiątek papieskich jest koszulka Wisły (z numerem 'l), którą krakowianie podarowali Ojcu Świętemu, kiedy zimą 2000 roku byli w Watykanie na prywatnej audiencji.\nPozostałe materiały w "Il Tempo" poświęcone są aktualnym problemom Lazio, z lekkim tylko kontekstem meczu z Wisłą. Czyli Dejan Stanković jest stawiany na nogi przez lekarzy i być może zagra, ale raczej nie od początku, a jednocześnie jest gotów podpisać nowy kontrakt, na zmniejszonych warunkach. Jaap Stam stwierdza, że wypadałoby zagrać tak, jakby stawką spotkania było scudetto, czyli dla Włochów mistrzostwo. Z kolei wiceprezes klubu, Roberto Pessi uspokaja, że wprawdzie sytuacja ekonomiczna Lazio nadal jest trudna, ale. „bianco-celeste" nie stoją już nad przepaścią.\nNa koniec zaś przeczytać można przewidywany skład rzymskiej ekipy, który był preferowany podczas ostatnich treningów: Marchegiani — Oddo, Couto, Colonnese, Pancaro — Castroman, D. Baggio, Liverani, Simeone, Lazetić — Chiesa. Czyli w dużej części złożony z zawodników nominalnie rezerwowych. Lazio pewne siebie? A może rzeczywiście traktuje Puchar UEFA jako zło konieczne? A może zmieni się nieznacznie, na naszą korzyść, bilans pucharowych meczów zespołów polskich z włoskimi? Do tej pory Włosi mają w dorobku 33 zwycięstwa przy 12 remisach i 8 wygranych naszych drużyn. Na razie Lazio zaszyło się w swoim ośrodku treningowym w For-mello w oczekiwaniu na dzisiejszą potyczkę na Stadio Olimpico.\nWisła płynie z Krakowa do Rzymu\nNa środowej audiencji generalnej tłumy kibiców Wisły przyjęły papieża gromkimi oklaskami, śpiewami, transparentami i owacją. Na audiencji tej było około tysiąc kibiców, w tym sympatycy Wisły z Krakowa, Wrocławia i Gdańska.\nPapież do fanów krakowskiego klubu zaadresował pod koniec bardzo sympatyczne słowa: — Do tej pory wiedziałem, że Wisła płynie z Krakowa do Gdańska. Teraz wiem już na pewno, że Wisła płynie z Krakowa do Rzymu. Życzę powodzenia w jutrzejszym meczu.\nKibice spotkali się potem na placu św. Piotra. Nie było końca wrażeniom z wizyty u papieża, przewidywano wynik. Przeważał umiarkowany optymizm, najczęściej podawano remis. Na kibicach największe wrażenie zrobił Papież, który po audiencji przyjął grupę fanów (w tym dzieci) i wszystkim błogosławił. Widziałem w ich oczach łzy wzruszenia.\nZobacz relację z Dziennika Polskiego\n"Kilkuset kibiców Wisły Kraków wzięło udział we wczorajszej audiencji generalnej w Watykanie. Zaśpiewali papieżowi klubowy hymn: "Jak długo na Wawelu".\nJan Paweł II tradycyjnie pozdrawia przybyłych na audiencję generalną. Wczoraj pierwsze pozdrowienia skierował do "pielgrzymów Wisły Kraków". W tym momencie wszyscy kibice - a było ich kilkuset - podnieśli się z miejsc, unieśli w górę szaliki z barwami Wisły i wspólnie zaśpiewali pieśń "Jak długo na Wawelu", a potem długo krzyczeli "Ojcze Święty, kochamy Ciebie".\nPapież zażartował, że zawsze myślał, że Wisła płynie przez Kraków potem do Gdańska i do Bałtyku, dziś jednak okazało się że płynie do Rzymu. Jak udało mi się dowiedzieć, papież będzie oglądał mecz Wisły z rzymskim Lazio za pośrednictwem telewizji. Będzie kibicował Wiśle Kraków". KS. JAROSŁAW CIELECKI zobacz więcej\nOpis meczu - "Mamma mia!"\nMiały być rzymskie wakacje, a była piłkarska wojna\nO mamma mia! — łapali się za głowy tifosi SS Lazio. Rany boskie, ile radości daje nam Wisła — szaleli rozradowani kibice „Białej Gwiazdy". Sześć bramek na Stadio Olimpico, to tylko część historii meczu, w którym były najpierw chwile niepewności, potem wielkiej radości i nadziei do końca, że uda się Lazio ostatecznie skaleczyć. Skończyło się na remisie, który przed rewanżem stawia Wisłę w bardzo korzystnej sytuacji, o ile oczywiście Wisła w Krakowie zagra co najmniej tak dobrze jak w Rzymie. Przed tą grą optymiści realnie patrzący na życie: marzyli o tym, by Wisła zdobyła jedną bramkę na wyjeździe, w ostateczności nie przegrała wyżej niż jedną bramką. Tymczasem to krakowianie po wspaniałej drugiej połowie byli bliżsi zwycięstwa i Lazio powinno się cieszyć, że uratowało skórę. Wierzymy, że nie uratuje jej przy ul. Reymonta!\nZgodnie z zapowiedzią Roberto Mancini pomieszał składem Lazio w porównaniu do ostatniej potyczki ligowej z Milanem, ale przesadą by- loby stwierdzenie, że gospo- darze wystąpili w osłabionym składzie. Brak jednego czy dwóch zawodników, to jest problem w przypadku kadrowej siły Wisły, a nie Lazio -zespołu mającego w składzie co najmniej po dwóch równorzędnych piłkarzy na każdą pozycję. Jakieś znaczenie mógłby mieć ewentualnie brak w wyjściowym składzie Stankovica, ale Mancini nie był na tyle nierozsądny, by pozbawić się szansy skorzystania w razie potrzeby z jego usług. Jugosłowianin usiadł na ławce rezerwowych wraz ze Stamem, Cesarem i Lope-zem, gotowymi do wsparcia drużyny w odpowiedniej chwili. Już tylko od Wisły zależało czy potrafi na tyle postraszyć ekipę Manciniego, by ten wykonywał ratunkowe ruchy.\nPierwszy gwizdek i zaczyna Wisła. Krakowianie w pierwszych minutach częściej byli przy piłce, ale jakoś nie mogli zdecydować się na szybkie ataki ze skrzydeł, co jest ich silną bronią. Z kolei gospodarze ograniczali się do czekania na błąd Polaków, który stworzyłby im szansę szybkiej kontry. Takie próby były, ale w trzech pierwszych przypadkach kończyły się „spalonymi". Potem jeden zryw Lazio wystarczył, by pod bramką Wisły zrobiło się gorąco. Odetchnęliśmy, gdy piłkę po silnym strzale Simeone wypiąstkował Hugues. Po tym westchnieniu ulgi był i czas na pozytywne emocje, po długim przerzucie Kuźby miejsce na oddanie strzału miał Uchę, ale działał tak niemrawo, że został zablokowany. Ten brak zdecydowania, spóźniona reakcja miały niestety poważniejsze następstwa po rzucie rożnym, gdy do zacentrowanej przez Mihajlovica piłki nie wyszedł Hugues. Krótko wybita piłka przez Kosowskiego trafiła do nie krytego przed polem karnym Laze-tica, ten zrobił dwa kroki do przodu i z 15 m trafił między dwoma wiślakami w długi róg do siatki. Za chwilę mogło być jeszcze gorzej, gdy po strzale Simeone piłkę odbił przed siebie Hugues, dobrze że nikogo przed bramką krakowian nie było. Stracony gol, za chwilę poważne zagrożenie, to był sygnał, że jeżeli chce się podjąć walkę z Lazio,' to trzeba grać odważniej. Nawet licząc się z zagrożeniem takim jak po strzale Fiore. Trzeba było trochę czasu, by Wisła tej odwagi nabrała, ale gdy już to się stało... W 39 min. krakowianie przeprowadzili akcję jak marzenie. Nieudana pułapka of-fsaidowa przy prostopadłym podaniu Kuźby, sam przed Marchegianim znalazł się Uche, posadził bramkarza Lazio na tyłek, potem spokojnie „zakręcił" Mihajlovicem i obok niego trafił do siatki! Jest 1:1, a po tej bramce Marchegianie-mu dwukrotnie jeszcze zagrażał Żurawski. Wydawało się, że teraz to Lazio jest w strachu. Może i było, niestety tylko na chwilę. Po centrze z prawej strony Chiesy, Jop zdążył na swoje nieszczęście uderzyć piłkę przed Simeone, a ta wpadła do siatki. Gol samobójczy, Lazio znów na prowadzeniu. Po przerwie będzie o co walczyć...\nI ta walka była, a jej efekty przyszły szybciej niż by się ktokolwiek spodziewał. W 50 min. Żurawski wykorzystał nieorozumienie dwóch rywali, przejął piłkę i zagrał ją na czystą pozycję do Kuźby. Marche-giani potrafił się wyratować z tej opresji w jeden tylko sposób, zaatakował nogami Kuź-bę, co skończyło się rzutem karnym. Wykonywał go Żurawski i choć Marchegiani wyczuł jego intencję i sięgnął piłkę rękami, to ta do siatki wpadła. 2:2! To nie wszystko, Wisła wreszcie gra swoje. Bez obaw atakuje, stwarzając sytuacje, które kibiców Lazio muszą przyprawić o palpitacje serca. Szkoda, że nie sięgnął piłki Kuźba, że Kosowski zepsuł kapitalną sytuację, ale co ma być, to będzie! W 63 min. po zagraniu Kuźby w sytuacji „sam na sam" znalazł się Żurawski, gdy już wbiegł w opole karne Marchegiani znów zro- bił to co w 50 min. Zaatako- wał nogami napastnika Wi- sły, a sędzia bez chwili waha- nia wskazał po raz drugi na 11 m. Żurawski tym razem strzelił w prawy róg bramki, a golkiper Lazio miał w tym wypadku do zrobienia tylko jedno, wyciągnąć piłkę z siat- ki! Wisła prowadzi 3:2 i gra dalej do przodu. To jest pięk- ne, ale i niebezpieczne. Kon- tra w 71 min., Claudio Lopez 1 w pełnym biegu dograł piłkę do Chiesy, to musiała być bramka — 3:3. W końcówce była jeszcze wymiana ciosów, ale już bez bramkowego efektu. Na te gole czekamy w rewanżu.\n7 - szybki atak Wisły, ale dośrodkowanie z lewej strony Kosowskiego mocno niecelne.\n12 - Wisła cofnęła się zbyt głęboko, piłkę rozgrywał Fiore, mocny strzał Simeone z 18 metrów instynktownie odbił Hugues, dobitka Fiore poszła nad poprzeczką.\n18 - znakomite wyjście krakowian, Kuźba otrzymał piłkę od Żurawskiego, idealnie znalazł i zagrał do Uche, ale ten zwlekał ze strzałem i skończyło się na rzucie rożnym.\n22 -strata piłki przez Baszczyńskiego, Chiesa ruszył prawą stroną, strzelał, ale piłkę zablokowali obrońcy.\n22 — po rzucie rożnym piłkę przejął przed polem karnym niepilnowany Lazetic, strzelił z 15 metrów, piłka po rykoszecie od wiślaków zmyliła Huguesa. 1:0 dla Lazio.\n26 - mocny strzał Simeone z 20 metrów fantastycznie broni Hugues.\n33 — wiślacy przyglądali się jak Włosi rozgrywali piłkę w polu karnym, wycofali ją do Fiore, ale jego strzał poszybował nad bramką.\n39 — Kuźba posłał znakomite, prostopadłe podanie do Uche, ten ze stoickim spokojem wytrzymał do końca bramkarza, minął go i posłał piłkę do pustej bramki 1:1.\n41 — mocny strzał Żurawskiego, z dystansu odbija przed siebie Marchegiani.\n44 — strata Stolarczyka w niegroźnej sytuacji w środku pola, piłkę dośrodkowaną na trzeci metr przez Chie.se, Jop skierował do własnej bramki 2:1 dla Lazio.\n50 — świetne wyjście z piłką wiślaków. Żurawski znakomicie znałazł w polu karnym Kuźbę, ten zwlekał ze strzałem, został sfaulowany przez Marchegianiego. Rzut karny wykorzystał Żurawski, chociaż bramkarz dotknął piłki 2:2.\n57 — Mihajlovic podkręcił piłkę z rzutu rożnego i Hugues musiał ją piąstkować.\n59 — fantastyczne dośrod-kowanie z lewej strony Kosowskiego, Kuźba minimalnie minął się z piłką.\n60 — znakomity strzał Kuźby z największym trudem bronił Marchegiani.\n61 — po szybkim ataku. Kosowski spóźnił podanie do Żurawskiego, chociaż mógł sam strzelać.\n63 — strat piłki przez obrońców Lazio. Kuźba precyzyjnie podał do Żurawskiego, ten na linii pola karnego faulo-wany przez bramkarza Lazio. Karnego znakomicie strzelił Żurawski 3:2 dla Wisły.\n66 — kolejna doskonała akcja wiślaków. Strzał Kuźby z 18 m broni Marchegiani.\n71 — Claudio Lopez uciekł krakowskim obrońcom ściągnął na siebie Huguesa, podał do Chiesy, który posłał piłkę do pustej bramki 3:3.\n81 — świetna kontra Wisły. Znakomicie rozpoczął ją Strąk, ale dośrodkowanie Kosowskiego było za bliskie bramki.\n85 — wiślacy zamieszali całą obroną Lazio w ich polu karnym, ale Kuźba strzelił bardzo niecelnie.\n86 — niecelnie strzelał Claudio Lopez.\n89 - fatalny błąd Marchegianiego, który podał piłkę Kuźbie, ale ten zaskoczony strzelił wprost w bramkarza Lazio.\n90 — ponownie pechowo strzelał Kuźba.\nRoberto Mancini, trener Lazio\nPierwszy na pomeczową konferencję dotarł trener „bianco-celeste". Sprawiał wrażenie człowieka z jednej strony bardzo zmęczonego, a z drugiej ogromnie zaskoczonego i zdegustowanego.\n— Zespół, który w niedzielę potrafił strzelić na San Siro dwa gole, nie powinien na własnym stadionie dać sobie wbić aż trzech bramek! Cóż, najwyraźniej zabrakło nam koncentracji w grze defensywnej. Choć w całym spotkaniu moi zawodnicy dali z siebie wszystko. Musimy być bardziej uważni w poczynaniach obronnych i dotyczy to nie tylko kwartetu nominalnych defensorów, ale całej drużyny w jej postawie, kiedy przeciwnik ma piłkę. Jak widzę kwestię awansu? Uważam ją za otwartą. My potrafimy grać na wyjazdach. Pojedziemy więc do Krakowa po zwycięstwo. Wracając jeszcze do meczu, to mam wątpliwości co do zasadności podyktowania przeciwko nam rzutów karnych. A czy dzić wystawałem rezerwowy skład? Absolutnie nie, to był dziś pierwszy skład Lazio, a zmiany jakich dokonałem były uzasadnione. Jak plasuje się Wisła na tle drużyn z Serie A? Sądzę, ze był to jeden z naszych trudniejszych rywali w tym sezonie. Wisła podobała mi się szczególnie pod względem taktycznym.\nHenryka Kasperczaka powitały i pożegnały oklaski. A wiślacki szkoleniowiec oświadczył:\n— Wynik zawsze rodzi się na boisku tak, że teraz nie jest dla nas zły, ale przecież o awansie decyduje bilans dwóch spotkań. I jak wielokrotnie powtarzałem, decydujący będzie mecz krakowski. Jeżeli chodzi o przebieg spotkania i liczba stworzonych przez nas sytuacji bramkowych, to my ten mecz powinniśmy wygrać! Z postawy zawodników generalnie jestem zadowolony. Także z pracy arbitrów, choć jedni i drudzy są tylko ludźmi, mają prawo popełniać błędy i ci drudzy powinni dostać... przynajmniej jedną żółtą kartę. Wierzę, że gospodarze narzekali na jakość murawy Stadio Olimpico. Cóż, dobrze, że dziś nie graliśmy w Krakowie, gdzie jest śnieg. A dobrym technikom stan rzymskiego boiska nie musiał przeszkadzać. Nie ukrywam natomiast, że rzeczywistym problemem może być murawa w Krakowie. Ale poczekajmy do przyszłego czwartku.\nUważnym obserwatorem wczorajszego nokturnu na Stadio Olimpico był trener Antoni Piechniczek. Po ostatnim gwizdku arbitra nie krył swego zadowolenia, tak z wyniku jak i gry wiślaków. Trener Piechniczek stwierdził:\n— Przed meczem taki rezultat wziąłbym w ciemno. A teraz po prostu się cieszę. Nie ukrywam jednak, że kiedy Wisła wyrównała na 1:1, to ten wynik był wtedy trochę lepszy od samej postawy krakowian. Ale po pauzie wiślacy mogli zaimponować. Momentami wręcz rządzili na boisku, grali spokojnie, konsekwentnie. Dla mnie najlepszym zawodnikiem Wisły był Kalu Uche. Rewanż nie będzie jednak łatwy. Lazio ma na tylu dobrych i doświadczonych piłkarzy, że śmiało może powalczyć o ćwierćfinałową przepustkę. Wierzę jednak w Henryka Kasperczaka i zawodników Wisły!\nKalu Uche, piłkarz Wisły\nA co powiedział strzelec, być może przełomowej bramki meczu, Kalu Uche? Jak zwykle był skromny:\n— Dostałem dobre podanie, miałem czas i miejsce, żeby ograć bramkarza i obrońcę, a sam strzał nie był już szczególnie trudny. A ten gol to jest mój prezent dla prezesa Cupiała. Za wszystko. Teraz wszyscy się cieszymy, bo przecież Lazio to bardzo dobry zespół, świetny technicznie. Wiem, że Włosi narzekali na stan boiska. A dla mnie nie i było ono takie złe. Grywało się na dużo gorszych.\nred. Janusz Kozioł i Wojciech Batko z Rzymu\n2003.02.20 Lazio Rzym-Wisła\n2003.02.20 Lazio Rzym-Wisła-kibice w drodze do Rzymu\n2003.02.20 Lazio Rzym-Wisła-Audiencja u Jana Pawła II\nTę stronę obejrzano 27 313 razy.


Premiera filmu "Miszmasz czyli Kogiel Mogiel 3"\nHome » Galerie » Premiera filmu “Miszmasz czyli Kogiel Mogiel 3” – fotorelacja\n22 stycznia, odbyła się wyczekiwana, uroczysta premiera filmu „Miszmasz czyli Kogel Mogel 3″.\nW wydarzeniu udział wzięli twórcy filmu: nowi członkowie obsady Nikodem Rozbicki, Aleksandra Hamkało, Anna Mucha, Maciej Zakościelny, plejada gwiazd znana z poprzednich części serii, czyli Grażyna Błęcka-Kolska, Ewa Kasprzyk, Zdzisław Wardejn, Katarzyna Łaniewska, Jerzy Rogalski i Wiktor Zborowski, a także Katarzyna Skrzynecka, Paweł Nowisz, Małgorzata Rożniatowska, Joanna Jarmołowicz, Wojciech Solarz, Mayu Gralińska-Sakai, Mikołaj Roznerski i Michalina Sosna. Film w kinach już od piątku. Prezentujemy galerię zdjęć z wydarzenia!\n„Miszmasz czyli Kogel Mogel 3″ kontynuuje historię dwóch kultowych już filmów: „Kogel Mogel” i „Galimatias czyli Kogel Mogel 3″. Na trzecią część serii widzom przyszło czekać 30 lat. Na ekrany powracają znani bohaterowie: Kasia, państwo Wolańscy, babcia Solska, Staszek Kolasa, Piotruś.\nW „Miszmaszu czyli Koglu Moglu 3″ główna bohaterka Kasia (Graży¬na Błęcka-Kolska) nadal mieszka we wsi Brzózki i walczy z niechcia¬nym zalotnikiem Staszkiem Kola¬są. Do Polski wraca niespodzie¬wanie jej syn Marcin (Nikodem Rozbicki) i od razu wpada w kło¬poty. Chłopak ma pomysł na nie¬codzienny biznes… W tym czasie w Warszawie w rodzinie Wolań¬skich wybucha kryzys. Wolań¬ska (Ewa Kasprzyk) – celebrytka i słynna sekstrenerka – wydaje kontrowersyjną książkę.\n„Miszmasz czyli Kogel Mogel 3″\nTopics: "Miszmasz czyli Kogiel Mogiel 3" Aleksandra Hamkało Anna Mucha Ewa Kasprzyk fotorelacja Grażyna Błęcka-Kolska Jerzy Rogalski Joanna Jarmołowicz Katarzyna Skrzynecka Katarzyna Łaniewska Maciej Zakościelny Mayu Gralińska-Sakai Małgorzata Rożniatowska Michalina Sosna Mikołaj Roznerski Nikodem Rozbicki Paweł Nowisz premiera filmu Wiktor Zborowski Wojciech Solarz Zdzisław Wardejn\nPrevious Post Suzia w wywiadzie o EP-ce “Nie dzieje się nic”\nNext Post MIĘDZYNARODOWY PLAKAT „SŁODKIEGO KOŃCA DNIA” I ŚWIATOWA PREMIERA NA SUNDANCE FF


PwC udostępniło aplikację edukacyjną Digital Fitness Assessment, która rozwija i wzmacnia umiejętności cyfrowe\nAplikacja edukacyjna PwC Digital Fitness Assessment pomaga ocenić poziom wiedzy użytkowników związany z nowymi technologiami i zrozumieć bieżące trendy digital. To narzędzie bardzo przydatne dla firm, którym zależy na wzmocnieniu cyfrowych umiejętności swoich pracowników. Aplikacja jest dostępna bezpłatnie do końca czerwca 2021 roku.\nPwC Digital Fitness Assessment to aplikacja edukacyjna z zakresu najnowszych technologii i rozwiązań cyfrowych. Pomaga ocenić obecny stan wiedzy, a także wspiera w dostosowaniu się do nowych sposobów pracy i nauki poprzez wzmacnianie i rozwijanie nowych, technologicznych kompetencji.\nInteraktywne treści są dostępne w kilku formatach (do oglądania, czytania i słuchania) w podziale na bloki tematyczne: AI, Blockchain, Customer Experience, Design Thinking, Gig Economy, Machine Learning, Smart Cities, czy Virtual Reality. Aplikacja personalizuje materiały i plan nauki dostosowując je do poziomu wiedzy, preferencji i aktywności każdego użytkownika. Dzięki ustaleniu realnych celów zdobywania wiedzy oraz wysyłanym przypomnieniom aplikacja pomaga wyrobić nawyk regularności w uczeniu się.\nDzisiaj, kiedy wiele osób pracuje z domu, umiejętności cyfrowe nabrały jeszcze większego znaczenia. Dlatego tak ważne jest, by za pomocą efektywnych działań i szerokiej współpracy zmniejszać lukę kompetencyjną, która powstała w konsekwencji dynamicznej transformacji cyfrowej. To główny cel programu PwC "New World. New Skills".\nJan Tokarski, partner PwC, lider ds. transformacji\nKażdy może skorzystać z aplikacji Digital Fitness Assessment bezpłatnie do 30 czerwca 2021 r. Aplikacja jest dostępna w Apple App Store i Google Play. W trakcie logowania należy wpisać kod zaproszenia LRNALL.\nUdostępnienie bezpłatnej wersji aplikacji Digital Fitness Assessment jest elementem programu PwC - New World. New Skills. Realizując założenia tego programu PwC przeznaczy 3 mld dolarów na projekty związane z podnoszeniem umiejętności cyfrowych pracowników oraz na dzielenie się wiedzą w zakresie technologii i wspierania klientów oraz społeczeństw w procesie transformacji cyfrowej. Program jest realizowany również dzięki szerokiej współpracy z rządami, organizacjami non-profit i uczelniami oraz poprzez projekty społeczne, których celem jest podnoszenie kompetencji cyfrowych osób najbardziej zagrożonych na rynku pracy.\nPolscy pracownicy otwarci na podnoszenie kwalifikacji\nZ raportu PwC „Upskilling Hopes & Fears” wynika, że 89% polskich pracowników wyraża chęć podnoszenia kompetencji, a nawet przekwalifikowania, by pozostać na rynku pracy i dopasować do zmieniającej się rzeczywistości. 87% osób, które wzięły udział w badaniu PwC w Polsce, przyznaje, że aby lepiej zrozumieć nowe technologie, uczestniczy w kursach i szkoleniach. Dlatego też, jedynie 18% respondentów w Polsce obawia się, że może nie mieć odpowiednich kompetencji do wykonywania pracy w przyszłości.\nOgromną rolę w procesie dopasowywania wiedzy pracowników do nowej rzeczywistości odgrywają pracodawcy. Obecnie – zdaniem badanych – 73% pracodawców zapewnia możliwość udziału w szkoleniach w zakresie kompetencji cyfrowych. Jednak tylko 27% pracowników bierze w nich udział, a 71% kształci się indywidualnie.\nZobacz informacje o firmie PwC. Jesteśmy wiodącą globalną organizacją świadczącą profesjonalne usługi doradcze.\nWydarzenia biznesowe, konferencje, seminaria\nInformacje na temat eventów organizowanych przez PwC, konferencji, seminariów i innych wydarzeń biznesowych - PwC Polska\nPwC Polska oferuje usługi doradcze takie jak doradztwo biznesowe, gospodarcze, podatkowe, prawne, audyty, konsulting i inne. Sprawdź jak możemy pomóc Twojej...\nDyrektor, Lider ds. Komunikacji, PwC Polska\nTel.: +48 601 289 381\nMenedżer ds. komunikacji, PwC Polska\nTel.: +48 519 504 245\n© 2015 - Thu Sep 16 18:31:36 UTC 2021 PwC. Wszelkie prawa zastrzeżone. Nazwa PwC odnosi się do firm wchodzących w skład sieci PwC, z których każda stanowi odrębny podmiot prawny. Więcej informacji na stronie www.pwc.com/structure.


Posiadamy najnowocześniejszy park maszynowy nieporównywalny z żadnym innym miejscem w Europie. LINDNER jest firmą referencyjną dla światowych liderów producentów maszyn takich jak: Weinig, Wood-Mizer, Homag czy MBM. Firmy te doskonalą i unowocześniają w naszym zakładzie swoje technologie.\nWiele elementów tego parku maszynowego to urządzenia prototypowe, które zostały zaprojektowane specjalnie na nasze potrzeby. Dzięki tym maszynom czas wykonania jednej gotowej trumny skrócił się do 30 minut. Te innowacyjne rozwiązania pozwoliły nam stworzyć produkt niemalże doskonały.\nProces pozyskiwania materiału do produkcji trumien odbywa się na najnowocześniejszych maszynach amerykańskiej firmy Wood-Mizer - światowego lidera w produkcji maszyn do obróbki drewna. Następnie każdą deskę suszymy, aby osiągnęła odpowiednią wilgotność. Zapewnia to najwyższą jakość i długowieczność finalnego wyrobu.


Fetysz | 2017-08-23\nNA LINII OGLĄDALNOŚCI.\n„Nowa” Gretkowska postanowiła przechytrzyć czytelników. Opatulono ją w czarne zwoje okładki, wydepilowano tytuł, wyłyżeczkowano nazwisko, oto jest, literacka skrobanka bez podpisu winnego. Zagwozdka dla blogerów, Gal Anonim, nowe dzieło, proszę ocenić. Taka zabawa w słowne in vitro. Kto jest ojcem, dawcą, autorem, kiedy możliwości jest tyle ile probówek?\nNie znalazłem się w gronie szczęśliwców, nie wybrano mnie do eksperymentu, macanki po ciemku, przełykania treści z zakrytymi oczami. Nie było gry wstępnej. Książkę dostałem już z włączonymi światłami. Z podświetlonym nazwiskiem i tytułem. Manuela Gretkowska „Na Linii Świata”. Gdybym jednak dostał trzysta cztery strony od anonima, wiedziałbym kto je napisał. Gretkowska ma swój szyfr. Jeśli na pierwszych dziesięciu stronach nie ma orgazmu stereo, analu, penisa albo waginy – to nie jest to Gretkowska. „Na Linii Świata” prawie wyprzedza w tym biegu siebie samą, ale kończy remisem ze „Scenami Z Życia Pozamałżeńskiego”. „Jedną z najpiękniejszych części świata jest penis” – to pierwsze zdanie. I nie jest to falstart. Raczej odpowiednie wypięcie przy gotowości do zawodów o tytuł jednej ze swoich ciekawszych książek. Ciekawe jak długo zajęło dojście blogerom do tego, kim jest autor książki. Szukali w zwojach mózgowych odpowiedzi tak dokładnie jak podczas poszukiwania symbolu OM na okładce nowej książki?\n„W Polsce Manuela Gretkowska jako pierwsza odważyła się napisać, co stanie się z linią świata, który znamy”. Jako pierwsza też była wycinana nożyczkami z gazet, z kilku tysięcy egzemplarzy. Jako pierwsza autorka chyba wzięła też bagnet klawiatury w dłoń i wyszła na barykady polityczne z w pełni rozwartą krzykiem kobiecością. Bo Gretkowska zawsze była polityczna, patriotyczna, seksualna, wyzwolona i spirytualistyczna. Zawsze odprawiała białą magię na czytelnikach, czy to za pomocą religii czy też Tarota. I była do bólu szczera. Ale w końcu „życie powinno być odręczne, autentyczne – żadną fotokopią cudzych marzeń” - „Namiętnik”. Minęło tyle lat od wydania tej książki, a okazuje się, że właśnie każdego dnia budzimy się na fotokopii, w świecie wykreowanym przez grupę najbogatszych skurwieli, którym radość sprawia fakt, że ludzkość, za pieniądze, cofną do pradziejów, do powstania, do gówna, do prochu. Do niczego. Proces już się zaczął. Jesteśmy więźniami systemu. Wysyłane są w nas wciąż rakotwórcze wiązanki, przychodzą po nas androidy, obleczone ludzką skórą i nawodnione sztuczną krwią. Roboty. Idealne ludzkie kopie bez blizn. Ludzkie manekiny. Jeden stoi nawet na naszym czele, „pod rządami kryptogeja w depresji, któremu wydaje się, że jest Piłsudskim”. Człowiek Pokrętło, jak Pomarańczowy chce zniszczyć wszystko, do czego doszliśmy. Pomarańczowy jest bardziej bezpośredni, „Idź się jebać, Ameryko, idź, wypierdol świat”, Pokrętło urabia zaś naród, masuje mu plecy różańcem, rozmiękcza system myślowy fałszywymi wartościami, zdrowaśkami. Obstawił się też damskimi androidami, żeby uśpić czujność. Aż chce się zacytować ponownie „Sceny…”. „Widziałeś kiedyś kobietę bez miłości? Bez nogi, cycka, rozumu, ale bez miłości?”. Tak. Na sejmowej ambonie wyzywa ludzi od „zdradzieckich mord”.\nKoniec świata zaczął się już dawno. Tak samo jak koniec miłości. „„Kocham”, (…) czym to się mierzy? W gramach, funtach czy bullshicie, gównianej jednostce uczuć”. Miłość mierzy się w lajkach, pod postem „w związku z” na Fejsbuku. Ilość polubień świadczy o popularności, klasie, pozycji socjalnej, kaście. Do najwyższych kast należą politycy i amerykańskie kurwy, które robią lody na żywo, a ich matki sprzedają ich porno prasie. Zaraz pod nimi znajdują się modowe blogerki, które niewiele mają wspólnego z modą. I pseudo trenerki fitness. Ćwiczą nam luzowanie przysadek zwieraczy. Mózgi piorą nam roboty, nastawione na zyski, a nie dezynfekcję chujowych zainteresowań. One nie chcą kreować nowej rzeczywistości, one chcą obalić wszystkie wartości. Dzisiaj bowiem „nie potrzebujesz talentu dla sławy, potrzebujesz oglądalności, a pieniądze za nic sypią się znikąd”. One nie mają misji, mają wypięte pośladki, rozwarte nogi, żeby pieprzyć je bannerami, żeby zebrać jak największą liczbę oglądających, żeby zgadzała się kasa. Ubierają to nieumiejętnie w nowe przykazania dla nastoletniej ludzkości. 1.Nie będziesz miał tagów innych przede mną. 2.Nie będziesz mylił mojego imienia z innym. 3.Pamiętaj, abyś codziennie lajki i share robił. 4.Czczij Facebook i Instagram mój i swój. 5.Hejtuj. 6.Cudzołóż. 7.Kradnij. 8.Mów kłamstwa przeciw bliźniemu swemu. 9.Pożądaj wszystkiego cielesnego i materialistycznego. 10.Co Twoje to i moje, a co moje, to od tego wara. Dziesięć przykazań nowego świata, bo stary stanął na linii Wielkiego Kanionu. Jedna z blogerek-androidów, która publicznie upokarza się przed mężczyzną, błagając go na Snapie o litość, wymyśliła nową definicję feminizmu. „Królowa wraca na salony (…) Jestem kobietą, która wypina się tylko w dwóch sytuacjach: kiedy tego chce i tylko w jego obecności”. Kobiecy podmiot wirtualnej rzeczywistości, która woła do tysięcy młodych kobiet: Deynn tylko kiedy tego chce i Deynn w jego obecności, jak zażyczy sobie grupowo i będzie na to patrzył to też Deynn. Uzależniona od faceta, lajków, wizerunku własnej dupy. „Jebanej”. „Świat jest do dupy, więc mój stosunek do świata jest analny” („Podręcznik do ludzi”).\nGretkowska pisze w „Na Linii Życia” o upadku wartości, upadku demokracji i świata. Big Brotherze rzeczywistości. Dajemy rządzić androidom, którzy przeprali nam mózgi wizją złudnego złota, fikcją, sławą. Dzisiaj, kiedy jest sława, Facebook, Twitter, Instagram i kilka tysięcy kupionych śledzących, to stajesz się od razu „Public Person”, jesteś „Celebrity”, robisz splash, skaczesz do basenu w za małych slipkach, są gromkie oklaski, zamiast histerycznego śmiechu, hajs, hajs, kręci się ruletka, trafiony zatopiony, okładki, fejm, szczęście. Przed wyborami rzeczywiście powinniśmy wsadzać kandydatów na prezydenta i premiera do domów naszpikowanych kamerami, domów z betonu. „Wybierzecie najbardziej wiarygodnych (…) Nie da się oszukać wyborców. Zagłosujemy na najlepszego (…) Koniec z korupcją, wyborami w ciemno”. I to jedyne zdanie z nowej książki Gretkowskiej, które powinno obowiązkowo zostać wcielone w życie. Obnażyłoby androidy i ich zamiary. Jak utkany z nienawiści do ludu prezes, zachowałby się w zamknięciu, otoczony żywymi ludzkimi organizmami zamiast kotami? Co mówiłaby kobieta pozbawiona podszeptów, obietnic zbawienia, broszek i kanapek z kiełbasą? Wartość życia, wartość ludzka mierzona jest dzisiaj w atomach oglądalności. Cząstki zainteresowania spotykają się, modyfikują, mutują, powstaje atom popierdolenia i zaraża system. Nowotwór. Następuje ogłupienie, reset, inteligencja dokonuje procesu samospalenia. Samobójstwo masowe. Jesteśmy świadkami powolnego wykańczania się ludzkości nawzajem. „To nie jest wizja przyszłości. To wydarza się tu i teraz”. Opowiadają o tym Natasza, studentka psychologii, która rozbiera się na seks czacie. Tom i Enzo – programiści z Doliny Krzemowej. Autystyczny Ethan, buddyjska Uma. Opowiada o tym Gretkowska. I o życiu. Bo „życie jest najważniejsze (…) bo jego zasadą jest: żyj jak najdłużej. Wartością życia jest życie”. Zniszczenia i błędy systemu można cofnąć, wymazać. Nie dajmy się okraść z resztek wartości tej rzeczywistości.\nDziwnie jest recenzować książki swoich idoli. Ze wstydu mam ochotę sam się unicestwić. Wyrecytować: „Amenom in nomine mei, sattwa”.


Zaffiro - Centrum Medyczne dr Zamirskiej - Milicz\nStrona główna > Zabiegi > Zaffiro\nCzas zabiegu 40 - 60 minut\nLiczba powtórzeń 1-3 co 4 tygodnie\nZaffiro to urządzenie do bezinwazyjnego termoliftingu skóry.\nMechanizm działania polega na emisji światła podczerwonego i podgrzaniu głębokich warstw skóry do temperatury ok 65°C. Dzięki temu uzyskujemy skrócenie i skręcenie włókien kolagenowych do ich pierwotnej długości. Na skutek podgrzania komórki skóry- fibroblasty są stymulowane do produkcji nowych włókien podporowych, co daje efekt poprawy grubości i jędrności skóry.\nDodatkowo urządzenie Zaffiro wyposażone jest w technologię peelingu wodnego (Waterpeeling) – czyli dwufazowego strumienia powietrza i wody, który kompleksowo oczyszcza skórę, umożliwiając dostarczenie skórze składników aktywnych, ale także lepsze przewodzenie przez nią temperatury.\nZaffiro jest więc zabiegiem kompleksowo poprawiającym wygląd skóry: oczyszcza, rozświetla, pogrubia i unosi skórę.\npo 20-30 r.ż jako zabieg profilaktyczny przeciwstarzeniowy- 1 x /rok\npo 35 rż 2-3 zabiegi/ rok\nwiotka skóra nad kolanami\nwiotka skóra wewnętrznych części ramion tzw „pelikany”\nNatychmiast po zabiegu widoczna jest poprawa owalu twarzy, podniesienie „chomików”, podniesienie brwi.\nTwarz jest oczyszczona i rozświetlona.\nEfekt poprawy jędrności skóry uzyskuje się stopniowo w kolejnych tygodniach po zabiegu.\nPierwszym etapem jest wykonanie peelingu wodnego.\nNastępnie do skóry leczonej okolicy przykładana jest miejsce po miejscu specjalna szafirowa głowica emitująca podczerwień. Na tym etapie naskórek pacjenta jest zabezpieczony żelem chłodzącym. Podczas zabiegu przez moment odczuwane jest intensywne ciepło, a następnie skóra zostaje schłodzona.\nZabieg jest bezbolesny i bezinwazyjny.\nPo zabiegu nie ma żadnych śladów i pacjent może od razu wrócić do normalnej aktywności. Zaffiro można wykonać tuż przed urlopem, wielkim wyjściem, w okresie lata.\nPo Zaffiro nie ma żadnych szczególnych zaleceń.\nIntensywne opalanie i korzystanie z solarium zmniejsza skuteczność wszystkich zabiegów anti-aging, także Zaffiro, ponieważ niszczy włókna elastyczne i kolagenowe, rozszerza naczynia, odpowiada za powstanie przebarwień i zmian nowotworowych skóry.\nUrządzenie Zaffiro zostało docenione przez jury konkursu Beauty Forum Awards w 2019r, w którym nagradzane i wyróżniane są innowacyjne produkty i zabiegi kosmetyki profesjonalnej, charakteryzujące się najwyższą jakością i skutecznością.\nkolagenozy np. Toczeń rumieniowaty, twardzina, układowe zapalenie naczyń\nwypełnienie kwasem hialuronowym, ostrzykniecie toksyną botulinową < 1 miesiąca\ntwarz 800 zł 3 zabiegi\nszyja 399 zł 3 zabiegi\ntwarz + szyja 1200 zł 3 zabiegi\ntwarz + szyja + dekolt + dłonie 1450 zł 3 zabiegi\ndekolt z biustem 850 zł 3 zabiegi\ndłonie 399 zł 3 zabiegi\nramiona 850 zł 3 zabiegi\nkolana 450 zł 3 zabiegi\nuda przód lub tył 1000 - 1200 zł 3 zabiegi\nbrzuch 1000 - 1200 zł\nCzas: 15 - 20 minut


„Niebezpieczni dżentelmeni” z Tomaszem Kotem w Bielsku-Białej. Filmowcy nadal szukają statystów | Dziennik Zachodni\n„Niebezpieczni dżentelmeni” z Tomaszem Kotem w Bielsku-Białej. Filmowcy nadal szukają statystów\nŁukasz Klimaniec 31 maja 2021, 19:34\nZ tarapatów próbują się wykaraskać Tadeusz Boy-Żeleński (Tomasz Kot), Joseph Conrad (Andrzej Seweryn), Witkacy (Marcin Dorociński) i Bronisław Malinowski (Wojciech Mecwaldowski). materiały prasowe/Łukasz Bąk i Jan Wierzejski\nW Teatrze Polskim w Bielsku-Białej filmowcy będą kręcili zdjęcia do filmu „Niebezpieczni dżentelmeni” z Tomaszem Kotem, Andrzejem Sewerynem, Marcinem Dorocińskim i Wojciechem Mecwaldowskim. Filmowcy wciąż szukają chętnych do roli statystów. Casting on-line trwa.\nŻycie jest dynamiczne – uśmiecha się Grzegorz Dąbrowski z MKM Studio tłumacząc, że film - do którego zdjęcia będą realizowane także w Bielsku-Białej - zmienił tytuł. Już nie „Zakopiańscy dżentelmeni”, ale „Niebezpieczni dżentelmeni” nazywa się produkcja, w której główne role grają Tomasz Kot, Andrzej Seweryn, Marcin Dorociński i Wojciech Mecwaldowski.\nTo czarna komedia kryminalna w reżyserii Macieja Kawalskiego, której akcja dzieje się w 1914 r. w Zakopanem - czterech artystów budzi się po szalonej, narkotycznej imprezie nie dość, że zamieszani w rewolucyjną intrygę, to jeszcze z trupem na kanapie. Z tarapatów próbują się wykaraskać Tadeusz Boy-Żeleński (Tomasz Kot), Joseph Conrad (Andrzej Seweryn), Witkacy (Marcin Dorociński) i Bronisław Malinowski (Wojciech Mecwaldowski).\nAkcja rozgrywa się wprawdzie w Zakopanem, ale sceny do filmu będą kręcone także w Bielsku-Białej - plan filmowy nad Białą znajdzie się w Teatrze Polskim w dniach 6-18 czerwca. I właśnie w tych dniach producenci poszukują statystów do kilku scen. Trwa casting on-line.\nOsoby w wieku 16-70 lat, które jako statyści chciałyby wcielić się w postacie personelu medycznego, gości teatru, żandarmów, żołnierzy oraz przechodniów i przenieść się do roku 1914, mogą wysłać swoje zgłoszenie zawierające imię i nazwisko, nr telefonu, aktualne zdjęcie twarzy i sylwetki na adres mailowy: mkmstudio@mkmstudiofilm.pl.\nZ wybranymi osobami filmowcy będą kontaktowali się osobiście. Przymiarki zaplanowano w dniach 5-8 czerwca, a zdjęcia 6 oraz 10-18 czerwca.\nFilm Macieja Kawalskiego otrzymał dofinansowanie z Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej na stypendium scenariuszowe, rozwój projektu oraz produkcję.\nNiebezpieczni dżentelmeni w Bielsku\nbielsko Niebezpieczni dżentelmeni\nNiebezpieczni dżentelmeni w Bielsku zdjęcia\nNiebezpieczni dżentelmeni zdjęcia


Tradycja narciarska: Magazyn dla narciarzy pozatrasowych "Pure"\nMuzeum Alfa Engena\nNorweskie Muzeum Nart\nKanadyjskie Muzeum Nart\nMuzeum Mathiasa Zdarsky'ego\nTrudno powiedzieć co decyduje, że pojawia się zainteresowanie jakimś tematem. Mnie i Bartka (który jest drugim właścicielem bloga) interesują narty. Ale nie te współczesne, kolorowe, których zimą pełno nawet w supermarketach. Interesują nas stare, drewniane narty wystrugane w czasach, gdy nie było jeszcze wyciągów i ratrakowanych stoków. Może to tęsknota za przeszłością, za pionierskimi latami narciarstwai penetracji gór, w których nie mogliśmy uczestniczyć. Zainteresowanie to, nie jest" papierowe", nie jesteśmy kolekcjonerami gromadzącymi eksponaty. Nasze narty mają większe prawa i więcej obowiązków niż te muzealne. Używamy ich, jeździmy, uczymy się starych technik, staramy się poczuć tak, jak nasi poprzednicy sprzed kilkudziesięciu lat. Zatem nie chodzi tylko o przedmiot. Każda informacja, zdjęcia, literatura są dla nas ciekawe. Od roku nosiliśmy się z myślą stworzenia forum, na którym mogą spotykać się ludzie z pasją podobną do naszej. Mamy nadzieję, że nie dla wszystkich w Polsce drewniane narty to głównie opał, ewentualnie materiał do naprawy parkanu. Dla myślących podobnie jak my powinny być, jak dla nas, wehikułem czasu, który po kilku krokach przenosi nas wstecz.\nJeszcze żyjemy i mamy nowe plany.\nJakkolwiek ten blog opisuje nasze zainteresowanie historią narciarstwa (pojmowaną również praktycznie), to nie jest to jedyny aspekt naszej aktywności narciarskiej. Właściwie to jej margines (owszem dość szeroki). Znacznie więcej czasu spędzamy wędrując na nartach, czy jeżdżąc rodzinnie (największa chyba w Polsce rodzina telemarkowa - sześć osób).\nW kręgu naszych zainteresowań jest głównie narciarstwo pozatrasowe, czyli oderwane od wyciągu. Obojętnie w jakim aspekcie, czy wędrówek po Alpach, czy zjazdów z Bieszczadzkich szczytów, czy też skiturowania po Tatrach. I oto, dzięki uporowi Tomka Dębca, w sieci ukazał się magazyn poświęcony tej tematyce - o tyle nam bliski, że w pierwszym numerze znalazł się tekst opisujący nasze przejście "Śladem Zaruskiego" Tekst czekał dość długo na godne łamy (nie chciałem go zmarnować jako zapchajdziury, w jakiejś gazecie górskiej) i doczekał się.\nAdres magazynu "Pure" www.puremag.net\nAutor: Erwin o 12:22\nDominika 16 stycznia 2012 13:22\nNo, no, podziwiam:)!!!\nmajka 15 kwietnia 2013 02:31\nJeśli chodzi o wyjazd na narty, musimy pamiętać o odpowiednim ubiorze. Dobre i ciepłe kurtki narciarskie to podstawa udanego wyjazdu. Jako kobieta zwracam też duża uwagę na skarpety damskie, które muszą być z dobrego materiału i utrzymujące ciepło.


Bitwa pod Beaugency – Wikipedja, wolna encyklopedia\nNa mapah: 46°47′44,8800″N 1°38′57,0120″E/46,795800 1,649170\nBitwa pod Beaugency – starcie zbrojne, kture miało miejsce w dniah 16–17 czerwca 1429 roku. Była to jedna z bitew Joanny d’Arc w ramah kampanii w Dolinie Loary podczas wojny stuletniej. Krutko po zdjęciu oblężenia Orleanu siły francuskie zdołały odbić terytoria położone nad Loarą w środkowej Francji. Kampania ta była pierwszą zwycięską batalią wojsk francuskih od początku trwania wojny.\nBeaugency to niewielkie miasto na pułnocnym bżegu Loary. Z lewym bżegiem żeki łączy je most, ktury w końcowym okresie Wojny Stuletniej posiadał strategiczne znaczenie. Zajęte pżez Anglikuw kilka lat wcześniej i służące im jako jeden z punktuw wypadowyh do planowanej inwazji południowej Francji, zostało odbite pżez Francuzuw, ktuży pżygotowywali się do letniej ofensywy w kierunku Reims, gdzie planowano koronację Karola VII.\nKampania roku 1429 w Dolinie Loary składała się z następującyh akcji zbrojnyh:\nPraktycznie cała Francja na pułnoc od Loary (a wraz z nią mosty na tej żece) znalazła się pod okupacją angielską pżed końcem 1428 roku. W październiku hrabia Salisbury udeżył wprost na Orlean, jedyne miasto, kture osłaniało południe Francji. Most w Orleanie został zniszczony pod koniec oblężenia i tym samym Francuzi stracili kontrolę nad wszystkimi pżeprawami pżez żekę.\nCztery niewielkie starcia po zdjęciu oblężenia Orleanu - pod Jargeau, Meung-sur-Loire, Beaugency i Patay - doprowadziły do odzyskania kontroli nad ww. pżeprawami i pokazały, że francuskie wojska odzyskały wolę walki. Nowe zaciągi oraz dostawy zaopatżenia pżyczyniły się do gotowości tyh wojsk do puźniejszyh udeżeń na Reims i Paryż. Podczas tej krutkiej kampanii Francuzi zabili lub wzięli do niewoli większość czołowyh angielskih dowudcuw i (co ważniejsze) zdziesiątkowali szeregi świetnie wyszkolonyh angielskih łucznikuw.\nPo zwycięskim zdjęciu oblężenia Orleanu do armii francuskiej napłynęło wielu ohotnikuw. W trakcie udeżenia na Beaugency zjawił się ohotnik, ktury całe dowudztwo wprawił w zakłopotanie. Konetabl Artur de Rihemont, ktury pżed dwoma laty popadł w niełaskę u dworu, pojawił się na czele 1 000 zbrojnyh i zaoferował swą pomoc. Ryzykując utratę krulewskiego poparcia Joanna pomoc pżyjęła.\nJoanna d’Arc i książę Jan II d’Alençon mieli pod swoim dowudztwem oddziały Jeana d’Orléans, Gilles’a de Rais, Jeana Potona de Xaintrailles'a, and La Hire'a. John Talbot hrabia Shrewsbury dowodził broniącymi miasta Anglikami. Łamiąc uwczesne obyczaje wojenne Francuzi, zamiast po zdobyciu w dniu 15 czerwca mostu w Meung-sur-Loire zaatakować to właśnie miasto, udeżyli następnego dnia na Beaugency.\nTam, inaczej niż w Meung-sur-Loire, głuwna pozycja obronna znajdowała się w obrębie muruw miejskih. Do dzisiejszyh czasuw pżetrwał ten wysoki, kamienny donżon. Zaraz po wstępnym szturmie Anglicy pożucili mury i shronili się do wieży. Francuzi rozpoczęli natyhmiast silny ostżał artyleryjski tej ostatniej pozycji. Tego właśnie wieczoru zjawił się de Rihemont ze swoim wojskiem.\nNastępnego dnia doszło do zwycięskiej dla Francuzuw Bitwy pod Patay, toczonej tym razem w otwartym polu.\nRihey, Stephen W. Joan of Arc: The Warrior Saint. (Westport, CT: Praeger, 2003). ISBN 0-275-98103-7\nTę stronę ostatnio edytowano 2 wż 2018, 20:04.


GF8800 GTS - karta graficzna , czarny ekran - elektroda.pl\nDD81 05 Sty 2017 15:37 600 18\n#1 05 Sty 2017 15:37\nWitam, podpinam się pod temat bo mam podobny problem z grafiką NV GF 8800GTS 512MB i nie mam brata w serwisie\nKupiłem ją od gościa który widać dużo grał z dziećmi, brakowało jednej śrubki od gniazda DVI i jedno z nich to z numerem 1 jest bardziej zużyte.\nKarta była podpina pod taki zestaw oczywiście z dodatkowym zasilaniem bo bez strasznie piszczy:\n- płytą główną MSI K9NGM3 (wbudowany port D- SUB i HDMI)\n- procesor AMD Athlon 64X2 Dual Core Procesor 4200+\n- pamięć RAM 2x512Mb Kingston KVR 667MHz\n- zasilacz LC POWER 6460 GP3\n- HDD Seagate 80 GB\nBył robiony reset BIOSU i zmieniane ustawienia z której grafiki ma startować.\nPodłączałem ją jednym kablem DVI - D (Single Link) bezpośrednio do dwóch i sprawnych monitorów przez oba wyjścia karty i nic. Po uruchomieniu PC wentylator na grafice działa głośno (chyba na pełnych obrotach) migają wszystkie lampki na klawiaturze i monitor przechodzi w "Cyfrowy tryb oszczędny". Później już klawiatura nie działa i można tylko zrobić reset i od nowa to samo.\nPróbowałem też w tym czasie podłączać przez kabel D - SUB (14 i 15 pin) wbudowaną grafikę do innego lub tego samego monitora (już nie pamiętam) i nie działała. To chyba dobry znak?\nDodam że komputer działa bez tej grafiki i z inną na PCI-E x16 też na tym samym kablu. Ktoś coś?\nProszę nie podpinać się pod cudze tematy ze swoim problemem. Posty takie mają spore szanse wylądować w koszu. W czyimś temacie dopisuje się odpowiedzi związane z problemem Autora. Post wraz z odpowiedziami wydzielam do osobnego wątku.\n#2 05 Sty 2017 17:35\ni nie działała.\nObawiam się, że nie. Skoro karta obrazu nie daje na żadnym z wyjść, to jest uszkodzona i czekają ją elektrośmieci. Możesz jeszcze spróbować na innym zestawie, w celu potwierdzenia jej śmierci.\n#3 05 Sty 2017 18:10\nNie rozumie dlaczego ten fragment zacytowałeś, bo z tego co wiem jak płyta ze zintegrowaną grafiką wykrywa kartę grafiki to wyłącza wbudowaną.\nMoże zasilacz był do niej za słaby (nie markowy) i nie dawał wystarczająco mocy, jakiej powinien być ?? Mam dostęp do podobnej płyty firmy ECS z procesorem AMD Athlon 64X2 Dual Core Procesor 4600+ i 2GB RAMu tylko niestety zasilacz też dziadowski...\n#4 05 Sty 2017 18:27\nObjawy sugerują uszkodzenie karty.\n#5 05 Sty 2017 18:38\nKarta wymaga zdaje się dodatkowego zasilania - podpinasz je? Słyszysz jakieś piknięcia biosu?\nKolega wie jakiej mocy ma być zasilacz do tej karty i jakie ma być to piknięcie BIOSU??\nJeśli Twoja diagnoza się potwierdzi to co będzie uszkodzone, może da się to naprawić?\n#6 05 Sty 2017 18:41\nKarta warta grosze - naprawa nieopłacalna.\nTen LCPower to nie jest zły zasilacz.\n#7 05 Sty 2017 18:51\nKolega wie jakiej mocy ma być zasilacz do tej karty i jakie ma być to piknięcie BIOSU?\nMocy starczy w zasilaczu a piknięcia przede wszystkim mają być. Najlepiej jedno sugerujące start systemu.\n#8 06 Sty 2017 21:27\nKarta nie koniecznie może być uszkodzona, spróbuj sprawdzić w innym komputerze,. Czy miałeś wcześniej jakąś kartę graficzną w tym kopie? może sterowniki się gryzą\n#9 07 Sty 2017 13:33\nGaz do piekarnika nie jest taki drogi, tylko czy to coś pomorze?\nJest zły bo mi właśnie się spalił co potwierdza https://www.elektroda.pl/rtvforum/viewtopic.php?p=6014195#6014195\nObecnie testuje na:\n- pamięć RAM 2x2GB SAMSUNG 800MHz\n- zasilacz HEDY 400ATX (szrot!)\n- HDD Seagate 80GB (odpięty)\nPo włożeniu grafiki i podłączeniu kablem DVI - D (Single Link) do cyfrowego monitora uruchamiam kompa i jest normalny błysk klawiatury jedno cichsze piknięcie drugi błysk i po chwili drugie głośniejsze pik jak zapala się lampka NumLock\nKarta nie koniecznie może być uszkodzona, spróbuj sprawdzić w innym komputerze,.\nsprawdzałem na płycie głównej ECS o podobnej konfiguracji i to samo.\nCzy miałeś wcześniej jakąś kartę graficzną w tym kopie? może sterowniki się gryzą\nNie rozumie co mają do tego sterowniki systemu jak karta nie wyświetla ekranu startowego ani BIOS.\n#10 07 Sty 2017 20:51\nZ kartą zrobisz co zechcesz. Ale wygrzewanie całości nie pomaga. To miejska legenda. Jak nią rniesz o kant stołu też może się poprawić na tej samej zasadzie\n. Jeśli już ją w ogóle grzać jakimś hotairem to też z głową nie wszystko... Kondensatory nie lubią się gotować - powyżej 105 stopni umierają. Trzeba je wymontować nawet na bardziej cywilizowane metody niż piekarniki opalarki czy palniki jubilerskie bo można je łatwo przegrzać.\nMożesz sprawdzić jeszcze na analogowym monitorze i Dsub ale nie wróżę sukcesu. Wygląda na to że karta to trup. BIOS robi jakiś dziwny manewr - przechodzi POST i się resetuje przechodzi POST znów i rusza na zintegrowanej. Masz obraz z karty zintegrowanej gdy GTS jest w PCI-E? Rusza w ten sposób w ogóle? Bo jeśli nie to kartę lepiej wyrzuć szkoda ryzykować. Szanse marne a jak ci zakalec wyjdzie to jeszcze płytę uwalisz.\n#11 07 Sty 2017 22:36\nZ kartą zrobisz co zechcesz. Ale wygrzewanie całości nie pomaga. To miejska legenda. Jak nią rniesz o kant stołu też może się poprawić na tej samej zasadzie . Jeśli już ją w ogóle grzać jakimś hotairem to też z głową nie wszystko... Kondensatory nie lubią się gotować - powyżej 105 stopni umierają. Trzeba je wymontować nawet na bardziej cywilizowane metody niż piekarniki opalarki czy palniki jubilerskie bo można je łatwo przegrzać.\nKarta pójdzie na części jak będę pewny że nic z niej nie będzie, szkoda by było stołu\nTeż mi się wydaje że jak cyfra nie działa to i analog...Podłączyłem na zmianę raz jedno później drugie wyjście DVI do jednego monitora z grafiką zintegrowaną po analogu i ruszył nawet Windows 7. W Menadżerze urządzeń widać tylko zintegrowaną. Wentylator w GTS chodzi na pełnych obrotach i chyba przez to się nie grzeje.\nPodłączać trzeba 2 molex-y do dodatkowego zasilania i do czego są te 2 piny obok głośniczka karty??\n#12 07 Sty 2017 22:45\ndo czego są te 2 piny obok głośniczka karty?\n#13 09 Sty 2017 14:36\nTo te piny zaraz obok gniazda dodatkowego zasilania karty. Jak widać podłączyłem dodatkowe zasilanie do dwóch gniazd "molex" z dwóch lini zasilacza. Słaby jest (HEDY) to może dlatego nie działa?\nP1073392.JPG Download (4.09 MB)\nP1073387.JPG Download (972.62 KB)\nP1073390.JPG Download (1.13 MB)\n#14 09 Sty 2017 14:42\nWygląda na wejście cyfrowego dźwięku.\n#15 09 Sty 2017 14:50\nWejście, po co? Słyszałem że dźwięk do cyfrowego monitora idzie tylko po kablu HDMI a nie DVI.\n#16 09 Sty 2017 15:00\nOczywiście, że da się przesłać dźwięk cyfrowy przez DVI - używajac np.: kabla DVI-HDMI czy przejściówki DVI-HDMI i kabla HDMI - karta musi zapewniać odpowiednie wejście.\n#17 09 Sty 2017 15:14\nPóki co nie mam monitora z wejściem HDMI więc bardziej mnie interesuje czy karta się przyda do wyświetlania obrazu? Może w trybie SLI z drugim takim sprawnym modelem??\n#18 09 Sty 2017 15:19\nbardziej mnie interesuje czy karta się przyda do wyświetlania obrazu?\nWygląda, że karta uszkodzona.\nże w trybie SLI z drugim takim sprawnym modelem?\nBez sensu ale:\nW jaki sposób na tej płycie głównej?\nW jaki sposób przy tym pseudozasilaczu?\n#19 09 Sty 2017 15:41\nMoże ktoś potrzebuje chłodzenie od niej, jest bardzo wydajne? Wiadomość na meila. lub pw.\nOczywiście że nie na tej płycie i nie z tym zasilaczem\nJak kolega chce zabłysnąć a nie pytać o rzeczy oczywiste to niech powie jaki zasilacz pod tą grafikę? Jeśli nie zadziała to na razie wezmę mocniejszy procesor: AMD Phenom X4 9850 lub 9600 czym zasilić?\nPodobne tematy GF8800 GTS - karta graficzna , czarny ekran\nChaos straszny w tym temacie. Jeśli po zamontowaniu karty w PCI-E nie słyszysz piknięcia biosu to znaczy że albo karta jest uszkodzona albo płyta głó... (16)


Czwarta edycja najlepszych polskich 30' w Cinema City! |\n16 listopada 2018 17 listopada 2018 Beata Zgorzałek 0 Comments\n27 listopadasieć kin Cinema City już po raz czwarty zaprasza na 30’ Najlepsze Polskie Krótkie Metraże – czyli przegląd najlepszych polskich filmów krótkometrażowych. To wyjątkowa okazja dla wszystkich kinomanów do obejrzenia niezwykłych filmów, nieczęsto pokazywanych w kinowych salach. Tym razem wyświetlone zostaną trzy produkcje, które poruszą, wzruszą i rozśmieszą!\nJuż we wtorek 27 listopadaw wybranych kinach Cinema City zostaną wyświetlone następujące filmy:\n„Users” (reż. Jakub Piątek)– jedna noc, kobieta i mężczyzna, których w internecie łączy algorytm. Spotkanie w sieci, w której wszystko wolno. Bohaterowie przekraczają własne granice. Podczas jednej, sylwestrowej nocy, może wydarzyć się więcej niż mogłoby się wydawać. Reżyserem emocjonalnego pojedynku jest Jakub Piątek, którego kariera rozwija się w zawrotnym tempie. Jego dokumentalny debiut Matkabył pokazywany na ponad 50 międzynarodowych festiwalach i zdobył kilkanaście nagród. Obecnie reżyser pracuje nad nowatorskim pełnometrażowym filmem hybrydowym, który ma potencjał osiągnąć sukces.\n„Relax” (reż. Agnieszka Elbanowska)– Tytułowy Relax to nazwa zagrożonego bankructwem pensjonatu, którego właściciele musza znaleźć sposób, aby przetrwać i utrzymać biznes. Sposobem na przetrwanie ma się okazać przyjęcie uchodźców. W dzień przyjazdu, kiedy wszystko wydaje się idealne i gotowe do przyjęcia gości, zaczynają pojawiać się niespodziewane problemy. Utalentowana reżyserka, montażystka i fotografka, łączy w filmie humor z groteską. Zwariowana opowieść zdobyła wiele nagród, między innymi na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni. Agnieszka Elbanowska w „Relaxie” odświeża najlepsze tradycje polskiej komedii spod znaku „Misia” i „Rejsu”.\n„Jerry” (reż. Roman Przylipiak)– pokazywany na ponad 20 festiwalach w kraju i za granicą tragikomiczny film w stylu Roya Anderssona z fenomenalnymi rolami Sebastiana Łacha i Justyny Wasilewskiej. Film jest surrealistyczną opowieścią o uzdrowicielu – Jerrym. Jedni uważają że posiada nadprzyrodzone moce i pomaga lokalnej społeczności, inni jednak twierdzą, że jest śmiertelnie niebezpieczny. Jerry, zmęczony życiem, otrzymuje dar od losu, który przychodzi do niego pod postacią… psa. Paweł Pawlikowski, laureat Oscara, zajął się opieką artystyczną nad filmem, natomiast autorką zdjęć jest operatorka nagradzanych szwedzkich filmów, Ita Zbroniec-Zajt.\nCzwarta odsłona cyklu 30’ Najlepsze Polskie Krótkie Metrażeodbędzie się we wtorek 27 listopada w wybranych kinach Cinema City:Arkadia (Warszawa), Galeria Mokotów (Warszawa) , Promenada (Warszawa), Sadyba (Warszawa), Kinepolis (Poznań), Wroclavia (Wrocław), Bonarka (Kraków), Wolność (Częstochowa), Toruń Czerwona Droga, Punkt 44 (Katowice), Zielona Góra, Bielsko-Biała, Lublin Plaza, Poznań Plaza, Manufaktura (Łódź), Bydgoszcz, Gliwice.\nMiłośników kina zapraszamy do Cinema City już 27 listopada. Sprzedaż biletów trwa.Wejściówki na przegląd do nabycia w kasach kin oraz na stroniewww.cinema-city.pl/filmy/najlepsze-polskie-30-vol-4\n← Próbowała ponownie wynieść towar na ten sam paragon\n11 osób zatrzymanych w związku z procederem odwróconego łańcucha dystrybucji leków →


Startup Nais wspiera motywacje pracowników, fot. Adobe Stock\nNais, polski startup, który stworzył zaawansowany system do zarządzania pracownikami, zakwalifikował się do brytyjskiego programu Global Entrepreneur Programme. Jego celem jest wsparcie ambitnych startupów w ich rozwoju. Do tej pory dołączyło do niego 26 firm z Polski.\nGlobal Entrepreneur Programme to brytyjski program rządowy venture capital, którego celem jest tworzenie globalnych firm ze startupów, dla których brytyjski rynek staje się strategiczną siedzibą główną i bazą ekspansji międzynarodowej. GEP zostało założony w 2003 roku przez UK Trade & Investment.\nDo tej pory do programu zakwalifikowało się 26 firm z Polski, z czego 20 w ciągu ostatnich 5 lat. Pod koniec marca dołączył do nich startup Nais. - To bardzo duże wyróżnienie i uznanie dla nas jako polskiego startupu - komentuje Iwona Grochowska, CEO w Nais.\nSzukasz pomysłu na biznes? Oto 25 prostych rozwiązań\nNais. Firma z zagranicznym wsparciem\nWraz z dołączeniem do programu GEP na rynek brytyjski powołana została spółka Nais.co (z siedzibą w Londynie), której prezesem został Tomasz Józefacki. Odpowiada on za międzynarodową ekspansję firmy. Z kolei za rozwój Nais w Polsce będzie odpowiadała Iwona Grochowska.\nGEP oferuje mentoring i wsparcie biznesowe dla założycieli spoza Wielkiej Brytanii - w założeniu, rozwoju i skalowaniu działalności. Wsparcie jest bezpłatne i obejmuje m.in. pomoc w rozpoczęciu działalności biznesowej w Wielkiej Brytanii; mentoring doświadczonych przedsiębiorców; pomoc w opracowaniu biznesplanów; networking, w tym kontakty z inwestorami; doradztwo dotyczące rozwoju na arenie międzynarodowej.\nPolska firma trafiła pod opiekę Olivii Sibony. To m.in. wiceprzewodnicząca londyńskiej organizacji Women in CleanTech oraz członek zarządu UCL FastForward 2030. W 2019 roku znalazła się na liście 10 najlepszych brytyjskich przedsiębiorczyń.\nJak tłumaczy Iwona Grochowska, udział w Global Entrepreneur Programme to nie jedyny sukces startupu w ostatnim czasie. Firma dołączyła także do programu Microsoft for Startups na zaproszenie samego Microsoftu. Amerykański gigant w dodatku wsparł Nais kwotą 120 tys. dolarów na rozwój technologii.\nGłównym celem Microsoft for Startups jest integracja usług i danych z chmurą Microsoft Azure, która zapewnia bezpieczeństwo danych użytkownikom. Korzysta z niej m.in. odpowiednik polskiego Narodowego Funduszu Zdrowia w Wielkiej Brytanii, czyli National Health Service (NHS).\n- Należymy także do EYnovation, sama spółka E&Y uznała, że jesteśmy bardzo innowacyjnym rozwiązaniem dla firm na polu budowania relacji z pracownikami, ich zaangażowania i satysfakcji i wspiera nas w rozwoju - mówi Grochowska.\nNais. Historia startupu\nStartup Nais założyli w 2016 roku: Iwona Grochowska, Tomasz Józefacki i Krzysztof Mikulski. W 2017 roku Nais zaczynał z jednym klientem. W ciągu roku rozwinął się do 100 klientów. Nasza redakcja dostrzegła firmą i opisała jej działalność w 2018 roku (w tekście: "Lubię budować zespoły").\nDziś Nais ma 50 tys. użytkowników i klientów z różnych branż, z firm różnej wielkości, z oddziałami w całej Polsce, ale też za granicą.\nCzym jest Nais?\nNais to aplikacja all-in-one do doceniania i angażowania pracowników. Tu każdy szef może przekazać natychmiastową informację zwrotną, podziękowanie, docenienie czy nagrodę. Dostępne w aplikacje rozwiązanie kudos (ang.) - czyli prestiż, uznanie - pozwala pracownikom doceniać się i dziękować wzajemnie. Można podziękować też przełożonemu. Aplikacja opiera się na modelu SaaS, czyli okresowych płatności za dostęp do systemu.\nJak tłumaczą twórcy aplikacji, Nais służy do nagradzania, motywowania i angażowania pracowników. Pomagamy szefom, menedżerom firm – tych najmniejszych i dużych, które stoją przed wyzwaniem jak skutecznie motywować pracowników - zatrzymywać ich w firmie na dłużej.\nTematy: nais startup gep Global Entrepreneur Programme microsoft for startups


Kolorowe kąpielówki - Kąpielówki.com - Megamarket z kąpielówkami\nKolorowe kąpielówki (459 modeli). Ponad 2000 modnych modeli w najlepszej jakości. Znane marki dobre ceny. Znikome lub darmowe koszty wysyłki. Pełne prawo zwrotu.\nKolorowe kąpielówki (459)\nSlipy, marki MANSTORE, wzór abstrakcyjny, colorowy, logo z przodu. 80% polyamidu 20% elastanu, wewnętrzny pasek ściągający, wysokości bocznej 5cm.\nSlipy, marki FUNKY TRUNKS, czarny, colorowy, małe logo szytę z tyłu. 100% poliestru, szybkoschnące, odporne na chlor, wewnętrzny pasek ściągający, wysokości bocznej 8cm.


Final Fantasy 14 jest tak popularne, że wstrzymano sprzedaż gry | Gaming Society\nStrona głównaGryAktualnościFinal Fantasy 14 jest tak popularne, że wstrzymano sprzedaż gry\nKolejki do logowania w Final Fantasy 14 mogą się nieco uspokoić. Gracze stracili tymczasowo możliwość zakupu gry.\nFinal Fantasy 14 zaliczyło ostatnio spory zastrzyk nowych graczy. Niektórzy uciekają od World of Warcraft, inni czekają na premierę Lost Ark, a do jeszcze kolejnych dotarły pozytywne wrażenia wielu weteranów MMORPG. Tych zachwytów było najwyraźniej zbyt dużo.\nZobacz: Gothic 2 – polski mod Kroniki Myrtany zdobywa serca graczy\nOd wczesnego dostępu do nowej ekspansji Endwalker FF14 cierpi również na bardzo długie kolejki. Tworzenie nowych postaci jest bardzo ograniczone, a na popularnych serwerach trzeba godzinami czekać na wejście do gry. W połączeniu z licznymi błędami, powoduje to sporą frustrację wśród społeczności.\nSquare Enix zdecydowało się w rezultacie wstrzymać sprzedaż gry, co robili już w przeszłości. Nie można zakupić Starter Edition, Complete Edition, ani skorzystać z darmowego Triala. Co ciekawe, Square próbuje nawet zatrzymać fizyczną sprzedaż gry. Ponadto, gracze dostaną 14 dni dodatkowego czasu gry w ramach rekompensaty za problemy techniczne.\nPoprzedni artykułAcer – Premiera materiału #KuratorSztuki z Magdaleną Boczarską ambasadorką linii Swift\nNastępny artykułCall of Duty: Vanguard – lista zmian aktualizacji 1.09