Opozycję Północy i Południa Europy przeciwstawia Cichocki dominującej, i to miażdżąco, w dyskursie historycznym, filozoficznym, antropologicznym w naszej części Europy, opozycji Wschód – Zachód. Cichocki nie każe nam z wolna, strona po stronie, wchodzić w problematykę swojego zbioru, lecz wprowadza czytelnika in medias res już w eseju wstępnym – pisze Krzysztof Lubczyński w recenzji „Północy i Południa” Marka A. Cichockiego na łamach portalu Pisarze.pl.\nTytuł eseju jest szczególnie ważny. Może ważniejszy niż tytuł powieści czy wiersza, na pewno ważniejszy niż tytuł szkicu naukowego czy zwykłego artykułu prasowego. Tytuł eseju, to nie tyle jego esencja, ile znak tej esencji. Marek A. Cichocki opatrzył sześć swoich esejów (autor skromnie nazwał je po prostu tekstami) o polskiej kulturze i historii – skonfrontowanej jednak z sąsiadami – tytułem „Północ i Południe”. Brzmi on jak nawiązanie do amerykańskiej wojny secesyjnej, lecz choć tematycznie nie ma z nią nic wspólnego, to styka się – czynię tę uwagę „petitem” – jakąś daleką asocjacją, bo w tym dramacie amerykańskiej historii lat 1864-1865 poniekąd także odzwierciedliło się starcie dwóch cywilizacji.\nTę opozycję Północy i Południa Europy przeciwstawia Cichocki dominującej, i to miażdżąco, w dyskursie historycznym, filozoficznym, antropologicznym, w każdym razie w naszej części Europy, opozycji Wschód – Zachód, choć i tej poświęca najbardziej dramatycznie brzmiący wymową jeden z esejów („Smoleńsk. Ziemia przeklęta”). Cichocki nie każe nam z wolna, strona po stronie, wątek po wątku, wchodzić w problematykę swojego zbioru, lecz wprowadza czytelnika in medias res już w eseju wstępnym, „Sekretna mapa Europy”. Gdyby jednak zbiór Cichockiego układał dziennikarz, być może dałby na początek esej „Rzymska forma”, z wspomnieniem autora o jego udziale w rzymskiej konferencji i z zabawnego w końcu incydentu, którego malowniczym bohaterem był wybitny filozof niemiecki Peter Sloterdijk (nie zdradzę szczegółowo przebiegu tego komicznego epizodu, by nie odbierać przyjemności czytelnikom). Dostrzegł Cichocki w tym epizodzie rodzaj metafory, w której skrystalizowała się genealogia Europy, widzianej właśnie poprzez oś Północ-Południe.\nPozwolę sobie dodać do tego coś od siebie, coś o moim dawnym doświadczeniu Europejczyka z zza żelaznej kurtyny. W Paryżu i w Rzymie znalazłem się po raz pierwszy w życiu o ponad dekadę wcześniej od Cichockiego, a więc jako znacznie bardziej od niego „ubogi krewny”. Nie tylko bowiem nie byłem uczestnikiem międzynarodowej konferencji, ale czułem się tam jak kompletny „nędzarz”, który przybył z siermiężnej PRL lat osiemdziesiątych, objuczony puszkami konserw ciężkimi jak pociski artyleryjskie, z nikłą kwotą w kieszeni, mając problemy z korzystaniem z urządzeń technicznych, z którymi zetknąłem się po raz pierwszy i oszołomiony, niczym skarbami Sezamu, bogactwem i kolorystyką wystaw sklepowych oraz poziomem cywilizacji. Moja trauma była zatem większa niż szok młodego Marka A. Cichockiego. Ale ad rem, czyli do esejów.\nCichocki delikatnie pokazuje, że Europa zrodziła się ze zderzenia kulturowego, a potem wzajemnej osmozy, między północną a południową częścią kontynentu\n„Sekretną mapą Europy” rozpoczyna autor pierwszy z tekstów, nawiązując właśnie do wspomnianej wyżej opozycji Północ-Południe. Rzeczywiście, przymiotnik „sekretna” jest tu właśnie dlatego uzasadniony, że odróżnia ją od mapy – by tak rzec – „jawnej”, którą tworzy oś Wschód-Zachód. Zasadność tę potwierdza przecież także fakt, że oś ta jest wyłącznie kulturowa i mocno metaforyczna w porównaniu z twardszą, a kiedyś bardzo twardą polityczną osią Wschód-Zachód. Cichocki delikatnie (też słusznie, jako że mamy tu do czynienia z czynnikami raczej miękkimi) pokazuje, że Europa zrodziła się ze zderzenia kulturowego, a potem wzajemnej osmozy, między północną a południową częścią kontynentu. Linię pomiędzy tymi dwiema strefami wyznacza obecność „romanitas”, czyli schrystianizowanej cywilizacji antycznej, można by rzec – postrzymskiej. Granicy symbolicznej między nimi proponuje autor upatrywać choćby w Lesie Teutoburskim, czy w granicy między poszczególnymi składnikami państwa Karola Wielkiego. Polska rzecz jasna przynależy do Północy.\nCzym jednak ta przynależność się odznacza? Tym przede wszystkim, że leży niemal dokładnie na linii podziału Północ-Południe, a widać to choćby w renesansowej architekturze Krakowa i randze Akademii Krakowskiej. To tylko niektóre z wyrazów wielowiekowego procesu europotwórczego, wynikającego z konfrontacji, ale i z osmozy między Północą i Południem. Dopiero rozbiory I Rzeczpospolitej wypchnęły ją z tej osi, i wepchnęły między dwa kamienie młyńskie dwóch tyranii imperialnych ze stolicami w Berlinie i Petersburgu. Co jednak znamienne, wspomniana osmoza dokonywała się początkowo w sposób brutalny, poprzez wnikanie niszczycielskiej mocy północnych barbarzyńców w ramy łacińskiej cywilizacji „romanitas”.\nZ czasem barbarzyńcy ucywilizowali się, złagodnieli i współtworzyli cywilizowaną Europę średniowiecza. Dokonał się proces, który objawił przewagę Ducha i Formy (rzymskiej) nad nagą siłą. Trochę emfatycznie można by rzec, że Siła ukorzyła się w końcu przed Duchem i Cywilizacją. Cichocki objaśnia ten proces posługując się między innymi myślą świętego Augustyna i jego „Wyznaniami”, z zawartą w nich, przeciwstawiającą się manicheizmowi, koncepcją zła jako pustki. Sprowadzając rzecz do skrajnego uproszczenia (św. Augustyn był wyrafinowanym intelektualistą) barbarzyńcy ze swą nagą, brutalną siłą przegrali z „romanitas”, bo wyrażali tylko pustkę, chaos, niebyt.\nWróćmy jednak do zawieszonego pytania, czym w tym wszystkim jest Polska – „śliwką w kompocie”, „Piłatem w Credo”, dysonansem? Niekoniecznie. Cichocki wywodzi, że przez „tak liczne wieki”, od chrztu Mieszka począwszy, tworzyła mozolnie swoją formę całkiem udatnie przystającą do tej, będącej spadkiem po „romanitas”, formę łacińską. „Tyle że nam, Polakom – powiada Cichocki – przydarzyła się po drodze katastrofa. Według Gombrowicza, Polska w XVIII wieku wypadła z własnej formy. Czasy saskie są symbolem owego straszliwego upadku polskości, będącego dla autora „Transatlantyku” wydarzeniem tak dojmującym i granicznym, że – jak twierdził – nigdy dotąd Polska tak blisko nie oparła się o piekło”. Słowem, zbliżyła się do augustiańskiej „pustki”.\nZa Sasów polska z jej Formą zbrzydła, zdegenerowała się, zesztywniała. Towarzyszył temu ogólnoeuropejski rozpad siły oddziaływania osi Północ-Południe na rzecz nowej: Wschód-Zachód. Wiązało się to z erozją łagodnych, osmotycznych form „romanitas”\nKonkretyzując swoją myśl Cichocki dopowiada, że za Sasów polska z jej Formą zbrzydła, zdegenerowała się, zesztywniała, zeskleroziała. Towarzyszył temu ogólnoeuropejski rozpad siły oddziaływania osi Północ-Południe na rzecz nowej: Wschód-Zachód. Wiązało się to, choć nie tylko, z erozją łagodnych, osmotycznych form „romanitas”. Clou nowej osi była idea modernizacji połączona z powrotem idei siły i panowania. Augustiańska pustka barbarzyńców powróciła, choć w innej postaci. Do tego już w XVII wieku Rzeczpospolita zaczęła odwracać się od Zachodu i Południa i kierować swoje zainteresowanie, a następnie ekspansję na Wschód, który mamił rozkoszami i pożytkami Orientu. Nie dziś i nie wczoraj pojawili się myśliciele, którzy uważali, że wejście Polski w przestrzeń Wschodu było śmiertelnym w skutkach błędem, że było wtargnięciem w krainę straszliwego Czarnoksiężnika, które skończyło się dla Rzeczpospolitej nieszczęściem, wpadnięciem z przepaściste, ponure bagna Wschodu. Cichocki zdaje się być spadkobiercą tych myślicieli. Zanim to się jednak stało, światli i wybitni Polacy tworzyli ową „formę polską”.\nO dwóch takich spośród nich, Cichocki opowiada w esejach „Wincenty” i „Rzecz o Czarnym Kanclerzu”. Ten pierwszy, to biskup Wincenty Kadłubek, w uproszczonym przekazie publicystyki historycznej traktowany często jako durny bajarz i bajduła, nałogowy fantasta i mitoman, szukający antycznego, rzymskiego rodowodu Sarmatów znad Wisły. Cichocki znajduje w nim współtwórcę polskiej formy, który świadomie, posługując się fałszywym „piarem” i – rzeczywiście – także zwykłym zmyśleniem, szukał nici kulturowych, które uzasadniały by nasze powinowactwo z łacińskim Zachodem. Kadłubek był w trudniejszej sytuacji niż Gotfryd z Montmouth, autor XII-wiecznej „Historii królów Brytanii”, bo przecież Rzymianie dotarli do sławetnej Wyspy, ale prawdę mówiąc jego pomysł, by praprzodkiem ludu Albionu uczynić Brutusa, potomka Eneasza aż tak bardzo od fantazji „kadłubkowych” nie odbiegał. Cichocki dzieło Kadłubka umiejscawia co prawda w sferze fantazji z punktu widzenia ściśle historycznego (walki Polaków z Rzymianami i Grekami, list Aleksandra Macedońskiego do Arystotelesa o Kraku), ale w płaszczyźnie duchowej i emocjonalnej znajduje dla niego sporo racji. W uważanym za anachronicznego bajarza Kadłubku zdaje się dostrzegać nie pozbawionego przebłysków geniuszu intelektualistę, który w języku mitu (na tyle stuleci przed choćby takim Leszkiem Kołakowskim) dostrzegł poręczne narzędzie budowania świadomości zbiorowej. Po wielu wiekach okazało się przecież, że baśnie Kadłubka wcale nie były tak zupełnie „od czapy”.\nW latach trzydziestych i czterdziestych XX wieku dwaj wybitni polscy pisarze (mając już znacznie więcej od średniowiecznego przodka argumentów faktograficznych) stworzyli dzieła w jakimś sensie idące „wincentową” drogą. To Jarosław Iwaszkiewicz w „Czerwonych tarczach” i Teodor Parnicki w „Srebrnych orłach” dokonali wysiłku osadzenia piastowskiej Polski w łacińskim („romanitas”) uniwersum średniowiecznej, chrześcijańskiej Europy. I nie były to tylko literackie fantazje. Druga opowieść personalna, to wspomniana „Rzecz o Czarnym Kanclerzu”, czyli Janie Zamoyskim. I tak jak średniowieczny Kadłubek budował mit mający na celu wspomaganie i wzbogacanie polskiej genealogii, tak „żelazny kanclerz” (zapewniam, że nie mylę go z Bismarckiem) kilka wieków później szukał formy dla nowoczesnego (na miarę ówczesnej Europy, z której zaczerpnął wzorce) państwa polskiego, dla idei silnej władzy, dla racji stanu. I tak jak postać Kadłubka jest uosobieniem poszukiwania sił dla polskiej genealogii, tak koncepcje, plany i próby podejmowane przez Jana Zamoyskiego w jakimś sensie leżą u podstaw poszukiwania formy i ciała polskiej państwowości, choć jego idee zderzyły się – i w rezultacie chyba przegrały, acz nie do końca pozostały bezpłodne – z koncepcją polskiego szlacheckiego w swych korzeniach republikanizmu, nad moc przedkładającego wolność jednostki. Tak jak wstępny esej o „sekretnej mapie Europy” był szkicem podstawowych pojęć i wektorów, także geograficznych, odnoszących się go osi problematyki zbioru i tak jak eseistyczne opowieści o Kadłubku i Zamoyskim są personalnymi egzemplifikacjami polskich poszukiwań, tak „Rzymska forma” jest próbą zdefiniowania istoty i esencji „romanitas”.\nTu w sukurs przychodzi autorowi przywoływany już wcześniej Teodor Parnicki, nie tylko wybitny pisarz historyczny, ale też człowiek, którego genealogia i biografia jest jakby potwierdzeniem tezy Cichockiego o zasadniczym znaczeniu osi Północ-Południe. W gigantycznym, fragmentami monstrualnie zawiłym uniwersum swojej prozy Parnicki zarysował bowiem i niejako uwierzytelnił te szlaki, którymi w swych esejach Cichocki podąża. Ba, Parnicki czynił to z większym, odpowiadającym jego bujnemu temperamentowi, rozmachem, dalece wykraczając poza Europę i sięgając choćby do Afryki, w tym do starożytnego Egiptu czy Meksyku. Lejtmotywem tych wędrówek z Parnickim jest tytułowa „rzymska forma”, jako nadrzędna zasada porządkująca tamten opisywany świat, przy całej jego różnorodności.\nW sukurs przychodzi autorowi Teodor Parnicki, nie tylko wybitny pisarz historyczny, ale też człowiek, którego genealogia i biografia jest jakby potwierdzeniem tezy Cichockiego o zasadniczym znaczeniu osi Północ-Południe\nKontrapunktem dla tego wątku jest podrozdział „Kalwaria Aleksandra Wata”. Okrutny los sprawił, że obaj pisarze, zupełnie od siebie niezależnie i bez wzajemnej wiedzy o swoim istnieniu, choć w tym samym czasie, stali się więźniami straszliwego stalinowskiego więzienia na lwowskim Zamarstynowie. I opowieść Parnickiego, i figura Wata posłużyła Cichockiemu do pokazania konsekwencji sytuacji, w której po – powiedzmy – heglowsku rozumiany „duch dziejów” przemieścił się spod rzymskich kolumn w piekło systemu sowieckiego. I by pokazać, jak uwewnętrznione pokrewieństwo z „romanitas”, cywilizacja łacińską, pomogło obu, każdemu w inny sposób przetrwać ten „sezon w piekle”, Cichocki przywołał scenę w której Wat, podczas więziennego spaceru po dachu moskiewskiej Łubianki, wsłuchuje się w pochodzące z radia z jednej z pobliskich kamienic dźwięki „Pasji św. Mateusza” Bacha. Jest to rodzaj ilustracji, która w dzisiejszym naszym odbiorze może czynić wrażenie ocierającej się może nawet o kicz, lecz dla tego, kto w tamtych okolicznościach tego doświadczył było doznaniem o niewyobrażalnej wręcz, autentycznej duchowej mocy. Obraz figury Wata byłby jednak zafałszowany, gdyby nie dodać, że jako – pierwotnie – stalinowski komunista, był on barbarzyńcą, który na rzymską formę się nawrócił.\nW konkluzji „Rzymskiej formy” odwołuje się Cichocki do sytuacji współczesnej Europy. Zauważa, że (…) „istotą europejskiej kultury, tej, która pozwala udomowić mieszkającego w niej barbarzyńcę, jest ciągłe, nieustające podejmowanie prób ratowania i zbawienia rzymskiej formy – bez tej nie będzie europejskiej kultury, a wraz z tym nie będzie także polskości”. Nawiasem mówiąc, byłbym ciekaw poznać, co dokładnie rozumie Cichocki pod pojęciem „polskości”, choć on tego dokładnie nie wyłuszcza, poza zaakceptowaniem jej osadzenia w tradycji łacińskiego chrześcijaństwa. Podziw dla pracy jego myśli i dla jej estetycznego kształtu sprawia, że ufam, iż mimo zasadniczej różnicy światopoglądowej między nami, nie byłaby ona daleka od mojej osobistej wizji „polskości”. O ile wspomniane wyżej, w daleko idącym z konieczności skrócie, eseje, w sumie, mimo wynikających z jej obecnego kryzysu obaw o przyszłość Europy i kultury europejskiej, zawierają silny ładunek krzepiący, o tyle dwa ostatnie eseje mogą wywołać smutniejsze asocjacje. W mniejszym stopniu dotyczą one wyjściowej dla tego eseistycznego zbioru koncepcji osi Północ-Południe, bardziej ciężkiego i dramatycznego dla Polski dziedzictwa, osi na którą nadziewała nas historia, czyli osi Wschód-Zachód. Rzekłbym, że kwestię obu tych kierunków postawił Cichocki na ostrzu noża. O tym, że tematyka to urazowa, świadczy zdanie, którym Cichocki rozpoczyna esej „Smoleńsk. Ziemia przeklęta”: „Bardzo długo bałem się Wschodu i zupełnie świadomie nie chciałem tam jechać”. Szukając genealogii polskich szlaków na Wschód, przywołuje autor i obraz „okropnej, odciętej od korpusu głowy biednego księcia Henryka Pobożnego (…) zatkniętej triumfalnie na tatarskiej włóczni pod Legnicą” i „radosną”, brutalną ekspansję kolonialną szlachty polskiej na Wschód w XVI i XVII wieku oraz wojenną tragedię Kresów, zakończoną odpadnięciem ich od Polski.\nKres polskiej „przygody ze Wschodem” widzi Cichocki w Katyniu 1940 roku: „Myślę, że to właśnie w Katyniu Polska i Wschód wzięły ze sobą ostateczny rozbrat”. Ja bym do tego dodał jeszcze jedno: klęskę wielowiekowej polskiej obecności na Wschodzie, której straszliwym finałem była rzeź wołyńska, lecz Cichocki dodaje jeszcze jedno: „Jest to obraz straszliwej, bezsensownej rzezi w podsmoleńskim lasku z 2010”. Cichocki nie objaśnia jaki jest literalny, szczegółowy sens tego zdania. Podkreślam – literalny i szczegółowy, toteż i ja się do niego nie odniosę. Być może uznał, że byłoby to ryzykowne także z intelektualnego punktu widzenia. Wybiera natomiast przestrzeń swoistej metafory, prawdziwie sugestywnej, bardzo mrocznej. Odwołuje się bowiem do znakomitego opowiadania Jarosława Iwaszkiewicza „Matka Joanna od Aniołów”. Jednak nie sam motyw szaleństwa, opętania zakonnic i procesu o czary, mający korzenie francuskie (Loudun) jest w egzegezie Cichockiego wiodący. Jego zafascynowało uparte, konsekwentne, mimo przeszkód natury pisarskiej, związanych z historyczną chronologią, osadzenie akcji „Matki Joanny” na błotnistej, ponurej ziemi smoleńskiej, na „skraj łacińskiego świata”. W ujęciu Cichockiego ziemia smoleńska, to „ziemia przeklęta”. „Pisarz uznał całkiem słusznie – powiada autor – że w tym miejscu zło będzie działać najmocniej i człowiek będzie go najsilniej doświadczał”. Tu, na pograniczu „dwóch królestw”: polskiego i carstwa moskiewskiego, „rozegra się starcie człowieka ze złym, z demonami, które chcą nimi zawładnąć”. To starcie między światem „dobra i jasności” ze światem „zła i ciemności”. To teza, z której wynika, że Wschód (w domyśle Rosja) zaraża Polskę złem, ilekroć się z nią styka, a prawosławie zaraża złem łaciński katolicyzm.\nPiszę ten tekst w porządku krytyki literackiej, a nie w porządku teologicznym, moralistycznym, eschatologicznym, a tym bardziej odnoszącym się do fenomenu egzorcyzmów, więc powstrzymam się od wyrażenia własnych odczuć czy myśli w tym względzie. Podobnie jak z tego samego powodu dystansuję się do aktualizacji odnoszących się do katastrofy smoleńskiej 10 kwietnia 2010 roku. Niezwykle sugestywna wymowa tego eseju, jego złożona architektura, jego erudycyjne tworzywo sprawiają natomiast, że sugestie Cichockiego wybrzmiewają niezwykle efektownie.\nNiezwykle sugestywna wymowa eseju „Smoleńsk. Ziemia przeklęta”, jego złożona architektura, jego erudycyjne tworzywo sprawiają natomiast, że sugestie Cichockiego wybrzmiewają niezwykle efektownie\nZbiór kończy esej „Niemieccy hegemoni”, odnoszący się do relacji Polski z zachodnim sąsiadem, Niemcami. O ile w przypadku odniesienia wschodniego, autor niejako potwierdza swoje uprzednie ponure intuicje co do odwiecznych historycznych intencji Rosji w stosunku do Polski oraz trucizna, którymi w nas tchnie od wieków, więc trudno tu mówić o rozczarowaniu – o tyle w odniesieniu do Niemiec, można mówić o rozczarowaniu Cichockiego. Dla zilustrowania swej tezy posłużył się on (za pośrednictwem publicystyki politycznej Juliana Klaczki) faktem wielkiego rozczarowania, jakie przynieśli aspirującym do niepodległości Polakom, w 1848 roku, „frankfurccy liberałowie”, w których tamci upatrywali demokratycznych sojuszników swej sprawy, widząc w nich przeciwieństwo wrogiego prusactwa. Okazało się, że owi idealizowani liberałowie frankfurccy, reprezentanci „lepszych Niemiec”, okazali się nie mniejszymi wrogami polskiej niepodległości niż ich pruscy pobratymcy. U źródeł tej postawy był heglizm, narodowa niemiecka idea filozoficzna, która ukształtowała niemieckiego, faustowskiego, nieustannie dążącego do doskonałości niemieckiego ducha. To heglizm zrodził pogardę dla idei polskości, opartej na statycznej akceptacji życia jako i skłonnej do zamykania się na trwałe w anachronicznych formach. Niemiecki kategoryczny imperatyw ma z pogardą odnosić się do ograniczonej, „ujutnej” polskiej formuły egzystencji.\nWątpię jednak, by to poglądy „frankfurckich liberałów” sprzed 170 lat były dla Cichockiego najistotniejsze. Z pewnych sugestii autora można wnieść, iż skłania się on do przekonania, że obecny polsko-niemiecki konflikt, na poziomie metapolitycznym, ma takie właśnie, „heglowskie” źródło, choć w odmiennych okolicznościach historycznych. Co do mnie, to uważam, że Polska powinna istnieć i mieć możliwość kształtowania w sporze wewnętrznym swojej nowoczesnej Formy. Jednak gdybym został, jako Polak, postawiony przed wyborem między zatopieniem się w złu „smoleńskich błot” lub roztopieniem w heglowskiej nieograniczoności, między „niewolą moskiewską” a „berlińską”, wybrałbym tę drugą.\nEseje Marka E. Cichockiego są nieco mniej „powabne” stylistycznie niż wspaniali „Żuawi nicości” Krzysztofa Tyszki-Drozdowskiego, o których pisałem w poprzedniej edycji rekomendacji, napisane językiem bardziej „surowym”, przezroczystym, rzeczowym, co nie zmienia faktu, że są jedną z najwybitniejszych eseistycznych wypowiedzi o polskiej kulturze i historii.\nTekst ukazał się w ramach cyklu „Rekomendacje książkowe Krzysztofa Lubczyńskiego” na portalu Pisarze.pl


PlayStation 5 oficjalnie zapowiedziane! Konsola otrzyma wsteczną kompatybilność! - Gamerweb.pl\nPlayStation 5 oficjalnie zapowiedziane! Konsola otrzyma wsteczną kompatybilność!\nSony w końcu oficjalnie zapowiedziało konsolę PlayStation 5. Sprzęt nowej generacji ma być najpotężniejszą platformą, obsługującą rozdzielczość 8K oraz wsteczną kompatybilność z obecną. Deweloperzy już otrzymali dev-kity i od pewnego czasu pracują nad grami na nową generację.\nCo ciekawe do zapowiedzi nowej konsoli nie doszło podczas wielkiej imprezy branżowej, ale poprzez serwis Wired, który jako pierwszy otrzymał wgląd w nową generację od Sony w rozmowie z inżynierem Markiem Cernym.\nDo tej pory Cerny nie zdradził oficjalnej nazwy nowej platformy, ale wiele wskazuje na to, że tradycja zostanie potrzymana i będzie ona nosiła nazwę PlayStation 5. Konsola nie będzie wzmocnioną wersją PlayStation 4 Pro, a pełnoprawną nową generację, z nowym procesorem oraz kartą graficzną. Sprzęt ma zapewniać doświadczenia wizualne nieosiągalne przez najmocniejszą obecnie na rynku konsolę Xbox One X.\nPlayStation 5 – podzespoły\nPlayStation 5 ma być wyposażone w ośmiordzeniowy procesor trzeciej generacji AMD Ryzen. O zamieszonej w konsoli karcie graficznej AMD Radeon Navi, nie wiemy zbyt wiele, ale ma być ona na tyle potężna, że będzie obsługiwała technologię ray tracing. Platforma ma być także wyposażona w bardzo szybki dysk SSD, dzięki czemu ładowanie gier będzie trwało zaledwie kilka sekund. System zostanie wyposażony w napęd optyczny, tak więc era pudełek jeszcze nie dobiegnie końca.\nPlayStation 5 – możliwości\nNowa konsola Sony w dniu premiery nie będzie miała sobie równych. Platforma ma być przygotowana na obsługę rozdzielczości 8K, a 4K będzie oczywiście rozdzielczością standardową poniżej której producenci gier nie będą musieli schodzić.\nPlatforma nowej generacji będzie także obsługiwać gogle PlayStation VR obecnej generacji oraz gry na konsolę PlayStation 4. Tak więc wsteczna kompatybilność została potwierdzona i wszystko wskazuje na to, że era biednych remasterów dobiegła końca.\nData premiery PlayStation 5 wciąż nie jest znana, wiem jedynie, że konsola na pewno nie zadebiutuje w tym roku. Najbardziej prawdopodobna data debiutu to jesień lub zima 2020 roku.\nTagi:PlayStation 4 premiera, PlayStation 5 specyfikacja, PlayStation 5 wsteczna kompatybilność\n16 kwietnia 2019 at 21:04\nO zamieszonej? … chyba zamieszczonej, ale chochliki się zdarzają ;)


Zielona herbata osłabia działanie leku na nadciśnienie - ZdrowiePowraca.pl\nZielona herbata osłabia działanie leku na nadciśnienie\nPicie zielonej herbaty zmniejsza stężenie nadololu we krwi – ostrzegają naukowcy. Nadolol to lek stosowany w leczeniu m.in. nadciśnienia, zaburzeń rytmu serca, stosowany u pacjentów po zawałach.Wyniki badania na temat interakcji zielonej herbaty i nadololu opublikowano w "Clinical Pharmacology & Therapeutics".\nW eksperymencie wzięło udział dziecięciu zdrowych ochotników. Części z nich podawano do picia wodę, pozostali spożywali trzy filiżanki zielonej herbaty w ciągu doby. Następnie całej grupie podano dawkę 30 mg nadololu. Gdy lekarze oceniali stężenie leku we krwi badanych, okazało się, że u osób, którym podawano zieloną herbatę, był on o 76 proc. niższy niż u pijących wodę. Naukowcy podejrzewają, że składniki zielonej herbaty mogą upośledzać wchłanianie nadololu z jelit.\n- Osoby, które biorą nadolol i piją zieloną herbatę koniecznie powinny o tym poinformować lekarza prowadzącego – zaleca prof. Gregg Fonarow, kardiolog z Uniwersytetu Kalifornijskiego w Los Angeles. Fonarow podkreśla jednocześnie, że wyniki badań odnoszą się tylko do herbaty zielonej i nadololu, nie obejmują ani innych leków, ani pozostałych gatunków herbat.\nAby w pełni zrozumieć wpływ zielonej herbaty na nadolol, konieczne są szczegółowe badania.\nOprócz zielonej herbaty w interakcje z lekami wchodzą również inne produkty, m.in. sok grapefruitowy, kawa,mleko, alkohol, napoje typu cola, lukrecja (składnik wielu słodyczy). Z tego względu Instytut Żywności i Żywienia zaleca, by przed zastosowaniem leku obowiązkowo zapoznać się z ulotką dołączoną do opakowania, medykament zawsze popijać wodą, nigdy nie mieszać go z gorącymi napojami (wysoka temperatura może zmniejszyć skuteczność leku) ani nie zażywać go w połączeniu z alkoholem.\nZdrowie i rodzina Co twoje ciało mówi o twoim zdrowiu\nNadciśnienie nadolol naturalny antybiotyk ostrożność Warto wiedzieć zielona herbata


Warsztat tworzenia animacji poklatkowej: Magiczny świat, Lublin – Wydarzenia, imprezy dla dzieci Miastodzieci.pl\nMiastoDzieci.pl > Wydarzenia > Wakacje, Lato w mieście > Warsztat tworzenia animac…\nWarsztat tworzenia animacji poklatkowej: Magiczny świat, Lublin\nWarsztaty Kultury, ul. Grodzka 5a, 20-112 Lublin mapa\nW jaki sposób powstał „Miś Uszatek”? Ile czasu potrzeba, aby stworzyć odcinek czeskich „Sąsiadów”? Czy postaci z filmu „Uciekające kurczaki” ulepione były z plasteliny? Odpowiedzi na te pytania otrzymają uczestnicy warsztatów z animacji poklatkowej.\nWarsztaty Kultury zapraszają na kurs, podczas którego stworzysz własny film! Podczas kursu zapoznasz się z różnymi technikami, takimi jak: animacja lalkowa, plastelinowa, wycinankowa, rysunkowa, pikselacja czy z technikami kombinowanymi. Zdobytą wiedzę teoretyczną przełożysz od razu na praktykę, tworząc wspólnie z innymi uczestnikami własny film.\nKiedy: 25, 26, 27 lipca 2016, godz. 11:00-15:00 (warsztat trzydniowy)\nWarsztat dla dzieci w wieku 9-12 lat\nProwadzenie: Anna Chabros-Piłat – artysta plastyk, grafik, twórca krótkometrażowych filmów animowanych, magister sztuki, absolwentka Wydziału Artystycznego UMCS w Lublinie, laureatka nagrody „Żurawie – Lubelskie Wyróżnienia Kulturalne” 2013 w kategorii „Obraz”. Swoją przygodę z filmem animowanym rozpoczęła na studiach, gdzie stworzyła pierwsze filmy wykorzystując różne techniki animacyjne. W tym okresie stworzyła swój pierwszy film festiwalowy „Zielona alternatywa”. Od tego momentu postanowiła rozwijać swój warsztat kontynuując naukę w oskarowym studiu filmowym SE-MA-FOR w Łodzi. Jej produkcja „Kołowrotek” kontynuuje bogatą tradycję polskiej szkoły animacji poklatkowej.\nZapisy pod nr 81 533 08 18 (od poniedziałku do piątku w godz. 10:00-16:00). Udział w zajęciach jest bezpłatny. Liczba miejsc ograniczona.


Ćwiczenia na zgrabne nogi - Ćwiczenia na zgrabne nogi - Odchudzanie - Zdjęcie 5 - Polki.pl\n* Ćwiczenie II * POZYCJA WYJŚCIOWA: Wyprostuj plecy i wypnij klatkę piersiową do przodu. Zrób lekki wykrok. Skieruj stopy w tą samą stronę. Połóż ręce na biodrach. RUCH WŁAŚCIWY: Nie zmieniając położenia przedniej nogi, zegnij ją w kolanie. Zejdź pionowo w dół. Pamiętaj, aby kolano nie wychodziło poza linię palców. ILOŚĆ SERII I POWTÓRZEŃ: Wykonaj 3 serie po 15 powtórzeń na każdą nogę.


Prawnik - czym się zajmuje? - content-manager.pl\nRedakcja content-manager.pl Opublikowane w 15 grudnia 2021\nPrawnik to jeden z tych zawodów, o których bardzo dużo się mówi w kwestiach zarobków. Aczkolwiek niewiele osób zdaje sobie sprawę, jaką drogę trzeba przebyć, by stać się prawnikiem. Droga przeciętnego początkującego studenta prawa jest bardzo długa i męcząca. Mimo wszystko wciąż bardzo mało osób jest świadoma tego, jak wygląda proces kształcenia się w tym kierunku.\nPrawnik jak sama nazwa wskazuje ma bezpośredni związek z prawem. Jest, to zawód w którym trzeba znać wszystkie kodeksy na pamięć o każdej porze dnia i nocy. Na bieżąco śledzić każdą uchwaloną zmianę przez państwo. Prawnik może pełnić bardzo wiele funkcji, poczynając od kwestii doradczych w zakresie prawa, po zdobycie specjalizacji i zostanie adwokatem. Natomiast w głównej mierze w tym zawodzie zajmuje się doradzaniem i ewentualną obroną w sądzie swojego klienta. Nie jest, to jednak, tak łatwa praca jakby się wydawało. W tej branży trzeba się wykazać olbrzymią błyskotliwością i umiejętnością pozyskiwania szybkich i skutecznych rozwiązań. Częstym przypadkiem również jest, to kiedy klient nie ma racji, lub co gorsza jest winny popełnienia jakiegoś przestępstwa. W tym przypadku prawnik, mimo wszelkich przeciwwskazań wewnętrznych musi zachować się profesjonalnie i dochować tajemnicy zawodowej.\nZostanie prawnikiem wymaga poświęcenia bardzo dużej ilości czasu oraz dość wczesnego ukierunkowania swojego życia na ten zawód. Najlepszym okresem w swoim życiu na podjęcie decyzji o byciu prawnikiem jest szkoła średnia, to wtedy powinniśmy zacząć rozwijać swoje zainteresowanie w tym kierunku. Przyjęty przymus tak wczesnego zainteresowania się tym zawodem jest spowodowany bardzo dużą popularnością tego zawodu. Podobnie jak medycyna wymaga sporej determinacji w nauce i tylko tacy kandydaci mają szansę dostać się na kierunek prawa. Jak więc wygląda droga do zdobycia zawodu prawnik?\nWspominając wcześniej o zaczęciu swoich pierwszych kroków już w szkole średniej, mamy na myśli osiągnięcie wysokich wyników na egzaminie maturalnym. Następnie przygotowanie się na egzamin wewnętrzny na wybraną przez nas uczelnie prawa. Taki egzamin składa się z bardzo dużej ilości wiedzy zakresu prawa. Następny krok do osiągnięcia tego zawodu, to obrona pracy magisterskiej. Na tym etapie ścieżka przeciętnego studenta kończy się u większości, ale nie w tym przypadku. Absolwent studiów prawa ma konieczność odbycia stażu tzw “aplikacji prawniczej”. Kolejnym krokiem w karierze prawnika jest egzamin, który zawiera 150 pytań zamkniętych z zakresu wszystkich kodeksów występujących w państwie. Po odbyciu wszystkich wyżej wymienionych kroków absolwent uzyskuje stosowne uprawnienia na realizowanie się w tym zawodzie\nPrawnik, to jeden z tych zawodów, których zarobki miesięczne sięgają ogromnych sum. Na przeciętną sumę wynagrodzenia prawnika składa się bardzo wiele czynników tj:\nWówczas przyjęło się, że średnie wynagrodzenie prawników w roku 2021 mieściło się w zakresie 5 200 – 7 200 złotych brutto\nPoprzedni wpisPraca fizjoterapeuta – Jak zostać fizjoterapeutą?\nNastępny wpisPraca strażaka – jak zostać strażakiem?\nPraca fizjoterapeuta – Jak zostać fizjoterapeutą?\nRedakcja content-manager.pl 24 lutego 2021


Set prezentowy #31 | home-you.com\nSenna zimowa aura zachęca do pozostania w mieszkaniu, kusząc ciepłem domowego zacisza i ciemnością długich wieczorów. Sprawdzonym pomysłem na przyjemne chwile w przytulnych czterech ścianach jest lektura ciekawej książki lub filmowy seans. W takich okolicznościach doskonale sprawdzą się umilacze wieczoru zawarte w zestawie prezentowym nr 31.\nW komplecie znajdują się urocze, dostępne w dwóch rozmiarach, skarpety, które ozdobiono wizerunkiem zabawnego reniferka. Skarpetki ocieplono wewnątrz puszystym białym kożuszkiem, który błyskawicznie rozgrzeje każdego zmarzlucha.\nPrzyjemny zimowy wieczór nie może obyć się bez gorącej aromatycznej herbaty. Dlatego też do zestawu dołączony został praktyczny i stylowy herbaciany komplet – porcelanowy kubek otulony szarym sweterkiem, ozdobny zaparzacz oraz puszka udekorowana świątecznym wzorem.


kamil1\t21.01.2017 00:48\n1 sezon klapa ledwo dałem rade 2 sezon trohe lepszy ale dalej to nie to . jedynie 3 sezon niezły pomijajonc to że ih walka była bez sensu mam namiśli to żeuwaga spojler prubowali powstrzymać stwożenie nowego świata mimo że on nieżagrażał ruwnowadze a potem gdy im sie nieudało zamieszkali w nim.PS zgadzam sie z ciku pzez yoshida kazumi miałem olać to anime na poczondku 1 sezonu najgorsza postać\nCiku\t27.06.2014 11:56\nCzyli seria, której oglądanie zajęło mi ponad 5 lat. I to bynajmniej nie z powodu braku czasu. W razie czego owinę całość w spoiler, chociaż podczas pisania komentarza miałem taką chęć zaspoilerować całość, żeby uchronić ludzi przed oglądaniem SnS ;)\nkliknij: ukryte Shakugan no Shana jako cała seria jest po prostu bardzo słaba.\nO ile pierwsza odsłona jest co najwyżej przeciętna, tak Shana S to porażka na całej linii, a Shana Final tylko wbija gwóźdź do trumny.\nZacznę od tego że pomysł na mange/animu jest nawet dobry, ale jego zrealizowanie to książkowy przykład zmarnowanego pomysłu.\nCoś, co mogło być niezłą serią przygodową, stało się crapem, i to strasznym crapem.\nA po wstępie lecim z tym koksem ;) Czyli dlaczego taka ocena.\nTak jak wspomniałem, pomysł nie jest zły, ale jego zrealizowanie to „kop w jajca” od każdej osoby, która przy tym pracowała. Jest nudno, brakuje czegokolwiek, co sprawiało by człowiek chciał włączyć ten kolejny odcinek.\nCałą walka Shany z Yuujim jak i powód są głupie, nie wspominając o tym całym dramacie i wielkiej miłości, które są [pewnie zostało by zmoderowane, niech każdy się domyśli ;)]\nSą słabe,nudne i wszystkie lecą na jednym schemacie, do tego nudnym i bez „fajerwerków” nie licząc iskier w okół tytułowej Shany ;) Sporo bezsensownej gadki, do tego strasznie mdłej. Dla mnie walki w SnS są jednymi z najgorszych, które oglądałem.\nTutaj nie jest źle, grafika z każdą serią była ładniejsza, a muzyka nie przeszkadza, ED Shany Final nawet wpada w ucho.\nI tutaj jest pies pogrzebany, specjalnie zostawiłem sobie to na koniec.\nPostacie są najgorszymi, najnudniejszymi i ogólnie takimi, których nigdy więcej nie chcę spotkać. Ich się po prostu nie da lubić.\nZacznijmy od tych „dobrych”\nShana – Gdyby „Shana” nie było w tytule, to pewnie nawet bym nie zapamiętał jak się nazywa. Główna bohaterka nie posiada jakiegokolwiek charakteru, jest postacią strasznie bezbarwną, której nie da się polubić, przynajmniej ja nie potrafię, jej zachowanie we wszystkich seriach jest strasznie irytujące.\nYuuji – Przez pierwsze 2 serie dupa i tyle. Kolejny nieudacznik, tyle że troszkę lepszy od typowych łamag z innych shounenów, w 3 serii jego ruchy sprawiają wrażenie że jednak można będzie go polubić, ale koniec końców i tak (tutaj wstaw ostatnią wypowiedź polityka z afer taśmowych) :)\nYoshida – Przez nią chciałem porzucić całkowicie anime jakieś 500 razy, kiedy tylko pojawiała się na ekranie, ta iskierka radości i zainteresowania animu gasła. Gdyby w animu takie postacie częściej się pojawiały, to bym się zastanowił nad zakończeniem tej pasji.\nMargery – Jest OK, jedna z niewielu postaci które da się lubić, może pod koniec trochę „zmiękła” ale nie aż tak żeby jej nie lubić.\nTanaka/Satou – Satou da się polubić, Tanaki zaś nie, jest daremną postacią i tyle. Szkoda liter na niego, ale ja po prostu nie lubię postaci, które przez 90% czasu na antenie użalają się nad wszystkim.\nWillhelmina – Najbardziej nierówna postać w serii, w jednym odcinku można ją uwielbiać, żeby w kolejnych dwóch nienawidzić, ale nie jest źle.\nSophie – Jak w przypadku Yoshidy, ona również sprawiała że chciałem przerwać oglądanie, nawiedzona stara zakonnica, która myśl że tylko jej działania są słuszne, można powiedzieć że to jedyna postać z charakterem z tych dobrych, niestety ze strasznie irytującym charakterem. Marna postać.\nReszta flame haze – Nudni, nie zrobili nic żebym ich zapamiętał, no może poza Nbhw, on akurat pozytywnie wyróżnia się z tłumu.\nBal Masque czyli tych „złych”\nYuuji+Bóg – Nie wiedziałem czy ich opisać osobno, czy razem, ale niech tak zostanie. Są postacią fajną, w sumie dzięki nim dotrwałem do końca SnS. Cel Yuujiego sam w sobie to oklepana sprawa, ale zachowanie Boga w tym wszystkim jest naprawdę niezłe. Dla mnie postać ponadprzeciętna.\nBel Peol – Kolejna świetna postać, może nie tak jak pozostałe z Bal Masque, ale to chyba tylko dlatego że było jej za mało. Miło się ogląda jej knucia ;)\nSydonay – Gdyby nie jego przesadzone zainteresowanie Hecate, byłby naprawdę świetną postacią, ale czegoś mu brakowało, najsłabse ogniwo w Bal Masque.\nHecate = W sumie nie wiem co o niej napisać, nie oczekiwałem od niej zbyt wiele i też tyle dostałem, więc można powiedzieć że jest OK.\nProfesor Dantalion i DOOOOMIiiiiiiNOOO – Powiem tak, gdyby nie oni to 3 serii bym nawet nie ruszył. Najlepsza postać w całym anime, jest po prostu genialna. Jego zachowanie, pomysły to dla mnie istny majstersztyk. Dla Dantaliona sięgnąłbym po kolejną Shane.\nDla mnie całe Bal Masque było tym, co trzymało mnie przy SnS, autorom się chyba pomyliły strony konfliktu, bo zazwyczaj to tych „złych” się nie lubi, ale tutaj jest odwrotnie, co można uznać za plus serii, że w tym segmencie wychodzi ponad przeciętność.\nMimo wszystko największym minusem serii nie są postacie, a wątek romantyczny. Przykro mi to mówić ale to jest po prostu SYF. Najgorszy wątek romantyczny z jakim kiedykolwiek się spotkałem. Na plus można zaliczyć zakończenie, bo jest w sumie zadowalające dla obu stron.\nOd siebie nie polecam SnS, nawet fanom takich przygodówek. Jest wiele innych, lepszych animców, które nie wynudzą jak oglądanie obrad sejmu.\nOcena końcowa to 3/10, z tym że cały 1 punkcik przyznaję za Dantaliona.\nFarathriel\t30.04.2014 20:31\nNa początek trochę psioczenia. Więc jako, że stare sezony Shany oglądałem… no, dość powiedzieć, że dawno – byłem zmuszony do rewatchu dwóch mimo wszystko nierównych i mocno przeciętnych sezonów. I o ile jedynka była w miarę wyważona pod względem akcji i prozy życia, to dwójka kompletnie przegięła pałę serwując wręcz żenujący poziom tych nieszczęsnych akurat dla tej serii okruchów życia.\nAle do rzeczy. Trzeci sezon to z grubsza taki miszmasz najlepszych, najbardziej emocjonujących momentów z jedynki i dwójki. Ma się poczucie, że autorzy wreszcie wiedzieli w co chcą pójść i w to też poszli. Tak więc finalna wersja Shany jest w miarę spójna i nie ma dziur fabularnych pomiędzy poszczególnymi odcinkami. Oczywiście wciąż jest tam kilka nieścisłości uniwersum świata Shany, niemniej – da się to przełknąć. Co ważne na znaczeniu wreszcie zyskał Sakai Yuji. Wcześniej postać jak dla mnie mocno nijaka, matowa – teraz stał się bardziej wyrazisty, szorstki – niemniej wciąż jak dla mnie rażącym jest jego wręcz naiwny utopijny sposób rozumowania i pragnienie uszczęśliwiania wszystkich. Ale nie mieszam się – taki był zamysł autorów – tak mają. Chociaż wciąż nie sposób oprzeć mi się stwierdzeniu, że Sakai Yuji z niewyraźnego i nijakiego gościa, stał się idealistą‑dziwakiem.\nOprawa dźwiękowa i graficzna – tu chyba wiele mówić nie trzeba. Wszystko piękne, ładne, świeci się i błyszczy, nie trąci kiczem czy jakąś koślawością. I o to chodzi.\nOczywiście komuś może nie przypaść do gustu naprawdę zawrotne tempo akcji, dużo wydarzeń i ogólna intensyfikacja przekazywanej treści. Brakuje też poprzedniego klimatu Shany. Nie ma tego poczucia z pierwszego sezonu, gdzie prawda o świecie jest faktycznie czymś niezwykłym, a samo uniwersum bardzo tajemnicze. Tutaj na porządku dziennym jest ostra jatka, bitwy i masowe, walne starcia pomiędzy Flame Haze, a armią Tomogar. Tak więc nie jest to już można rzecz ta sama Shana, z którą mieliśmy do czynienia szczególnie w pierwszym sezonie. Na co by tu jeszcze ponarzekać – a no tak – może na to, że niektóre postacie drugoplanowe mają bardziej naturalne i wyraziste wątki romantyczne, a niżeli główni bohaterowie. Już nawet pomiędzy Sydonay'em, a Hecate zdaje się czuć większy rodzaj ciepła, a niżeli Sakai'em i Shaną – gdzie ma miejsce jakieś takie dziwne, wręcz wymuszone w moim odczuciu – „Będę z tobą na zawsze”.\nTak drogą podsumowania – czy warto to oglądać? Tak. Zdecydowanie tak. Trzecia część Shany jest naprawdę dobra, niemniej jeśli oczekujesz klimatu z poprzednich serii – zawiedziesz się – to zupełnie inna, bardziej dynamiczna Ognistooka Shana. 7/10 jak mniemam to w miarę rozsądna ocena.\nBorys\t24.01.2014 21:47\nyuji ma juz chyba z 18 lat a sposób myslenia małego i do tego naiwnego dziecka :mówi zrobie wszystkim dobrze, ale ale nawet nie rozważył czego do tego potrzebuje tylko dał sie namówic dla węza bo ten mu obiecał ze mu pomoze nawet. yuji nawet nie pytał w jaki sposób.\nYuji bije na głowe wsztstkich denerwujacych bohaterów z róznych anime. Nie mam pojecia jak taki ktos mógł podbic serca 2 lasek, mozliwe ze to instynkt maciezynski i chec opieki;)\npo co było tworzyc ten nowy swiat skoro ma on miec te same zasady co pierwszy całkowity brak logiki. Tomogara sie przeniosły a razem z nimi flame haze zeby pilnowac przestrzegania prawa o nie zjadaniu ludzi, a w pierwszym swiecie tez zostały tomogara i flame haze czyli tak naprawde nic sie nie zmienilo.\nObiektywny\t26.09.2013 23:29\nNajlepsza seria Shany\nMoim zdaniem jest to najlepsza seria shany. I zdecydowanie lepsza od nijakiej „dwójki”.\nZgodzę się z autorem że seria jest przede wszystkim.. „ładna i kolorowa” czego brakowało trochę w poprzednich „shanach”\nMoim zdaniem jednak wątek romantyczny jest trochę „dziecinny” w poprzednich seriach na zasadzie „lubię Yujiego i kropka” tutaj staje się on lepszy bo postacie przynajmniej zadają sobie pytanie „ok lobię ją ale co dalej ?” ich motywy są bardziej skomplikowane niż w poprzednich seriach a ich relacje dużo bardziej się zmieniają i ewoluują, w poprzednich shanach wyglądało to tak „lubię go ale nie powiem mu bo mnie znielubi” tutaj postacie są „odrobinę dojrzalsze”.\nOwe efekciarstwo co ciekawe „pozytywnie” wpływa na serie bo jest to generalnie bardziej rozwinięta część pierwszej shany w wątkiem wojennym i lepszą oprawą.\nCo do ostatniej walki sadzę is „miała” ona śmieszyć :P\nPolecam każdemu kto lubi serie shonenowe z nutką romansu w tle.\nTassadar\t19.07.2013 13:17\nWspomniana w recenzji mnogość zwrotów akcji, nowych postaci, walk itp. rzeczywiście z początku sprawia nawet niezłe wrażenie. Jak wspomniał recenzent, miało to w zamierzeniu maskować fabularne braki, jednak przynajmniej z mojego punktu widzenia nie sprawdza się to zbyt dobrze. Nieustannie pojawiają się coraz bardziej zamotane i dziwne pomysły oparte na zasadzie, że co autor wymyśli od razu wprowadza w życie (bo zakładam, że wina tego zamotania leży po stronie autora light novel). W efekcie oglądając 3 sezon miałem wrażenie, że to jakiś kiepski żart i marnej próby parodia pierwotnej Shany. Drugi sezon swego czasu zebrał krytykę za zbytnie nagromadzenie wątków romantycznych, ale mimo wszystko byłby one sensownie (w skali stereotypów anime) poprowadzone. W sumie bawiłem się nieźle, doświadczając niemal nieustannego śmiechu wywoływanego nagromadzeniem absurdu. Podejrzewam, ze nie o to twórcom chodziło…\nNari\t29.06.2013 22:37\nCałkiem nieźle im to wyszło, z ważywszy na spora ilość odcinków. Jednak między pozostałymi częściami, a ostatnią, to miałem spory zastój, a dokładnie, dopiero teraz obejrzałem, a przedostatni sezon tuż po jego zakończeniu, więc ciężko było mi trochę sie przyzwyczaić, bo mało pamiętałem :D Ale ogólnie, całkiem fajne.\nMisa-chan13\t8.02.2013 17:08\nsłyszałam, że ma wyjść 4 sezon o przygodach Jujiego i Shany ale na razie cisza, :'(\nTren\t8.02.2013 18:28\nNie wiem na podstawie czego niby, gdyż zekranizowano do końca cykl nowelek na podstawie których powstało anime (zostały co najwyżej jakieś specjale). Zaś ich autor pracuje teraz nad kompletnie innym projektem.\nrorek\t8.02.2013 20:42\nprzydała by się OVA z Future and Hope\nTren\t8.02.2013 20:52\nOAVka jest zdecydowanie bardziej prawdopodobna, choć biorąc pod uwagę, że do tej pory żadnej nie zapowiedziano nie należy sobie robić przesadnych nadziei. Może kiedyś z okazji jakiejś rocznicy lub reedycji zrobią.\nTakiTam\t9.02.2013 00:08\nWyszła jeszcze niedawno novelka „Future & Hope”, zawierająca historie poboczne i to co działo się po ostatniej części także nic nie wiadomo. Jest na tyle obszerna że OVA raczej nie wchodzi w gre, zresztą pożyjemy zobaczymy.\nTren\t9.02.2013 00:49\nJesteś pewien, że jest aż taka obszerna? Na ile widziałam adaptacje light novel jeden tomik przekłada się na maksymalnie 5‑6 zwykłych odcinków. Nie wiem jaka cegła to musiałaby być by starczyło jej chociaż na standardowe 12 odcinków. Dlatego mówiłam, że OAVka brzmi bardziej prawdopodobnie. Chyba, że są jeszcze inne niezanimowane side stories, to może uda im się zebrać materiał na chociaż 1‑coura. Ale boję się, że wtedy otrzymamy coś na poziomie tej nieszczęsnej OAVki lub drugiego sezonu Shany…\nMisa-chan13\t3.02.2013 22:59\nto była najlepsza seria z tych 3. Nie wiem czy można ją zaliczyć do komedii ale nieważne.Lubię tą serię ponieważ z tych wszystkich to w tej było najwięcej akcji. Moja ocena to 8/10.\nNieIstotne\t23.09.2012 15:28\nNie bardzo mi się to widzi\nNie będę się rozpisywał. Na plus\n-Metamorfoza głównego bohatera(staje kimś w rodzaju zero z CG)\n-Poboczne postacie staja się interesujące(niektóre)\n-główna bohaterka, żenada(nie mam siły nawet się wypowiadać)\n-Motywy działania strony pseudo pozytywnej(ogniste mgły)\n-za dużo fajerwerków + power upów oraz innych niewyjaśnionych lub źle wprowadzonych rzeczy\n-ciągła nawalanka też jest nudna\nWcześniejsze dwie serie wydają mi się być znacznie lepsze choć nie powiem miały swoje wady ale trzecia seria jedynie mnie irytuje.\nrip LunarBird CLH\t4.09.2012 14:27\nCzy coś jest ze mną nie tak, że rozumiem postępowanie Sakai? Cała ta wojna to KLINCZ, wojna pozycyjna. Beznadziejna przemoc i nic więcej. kliknij: ukryte Flame Haze nie są w stanie obronić wszystkich, a jedynie minimalizują skutki wojny. To jednak oznacza jedynie tyle, że sumarycznie jeśli nic się nie zmieni, liczba ofiar będzie zatrważająca choćby Flame Haze stawały na uszach. Sakai poszedł inną drogą, zamiast ratować ofiary wojny postanowił zakończyć sam konflikt jako taki. Nie mogę powiedzieć, żebym mu się dziwił.\nTak naprawdę nie wiem co takiego dziwnego ludzie widzą w postępowaniu Sakai. Moim zdaniem on został postawiony pod ścianą. Jego sposób myślenia też nie jest nowy, podobnie myśleli chociażby Alianci w czasie Drugiej Wojny Światowej. kliknij: ukryte Mam na myśli pogląd, że lepiej jest zabić tysiąc ludzi próbując coś zrobić, niż chronić ludzi i patrzeć jak kilkuset ginie każdego dnia pomimo twoich wysiłków. To sytuacja w przypadku której nie ma już moralnego wyboru, bo wybór jest między złem (zabiciem ludzi by przerwać konflikt) a innym złem (pogodzeniem się z faktem, że nie wszystkich możesz uratować i nie robieniem nic w kierunku przerwania konfliktu, ograniczając się do miminalizowania strat). Inaczej mówiąc – jedynie ratując ofiary nie wygrasz wojny.\nZ tego punktu widzenia problem z atomówką zrzuconą na Hiroshimę i Nagasaki nie był taki, że zginęli niewinni ludzie, bo oni zginęliby tak czy inaczej. Problem był taki, że Japonia skapitulowałaby i tak najdalej w kilka miesięcy więc użycie bomby atomowej było nieuzasadnione.\nJeedin\t4.07.2012 18:59\nPo obejrzaniu ponownie mam wrażenie, że autorzy anime pominęli parę ważniejszych wątków z nowelki. A co dziwniejsze odniosłem takie wrażenie, nawet jej nie czytając. Pierwsza sprawa: jest parę postaci w openingu, która rola była zerowa. Pojawili się tam ot tak sobie tylko raz. Druga sprawa: bitwy…Początkowe były całkiem fajne, ale wraz z rozwojem akcji rosła ich statyczność. kliknij: ukryte Jak widziałem bitwy Cztrech Bogów z Tomogara, karciło mnie, żeby przewinąć, bo wiało nudą. Po trzecie: przez serię przewija się wiele wielkich tytułów i nazw, przez co seria staje się wielkim wykopaliskiem postaci, o których i tak nikt nie pamięta, bo mają (o ironio) 5 sekund sekund czasu antenowego…Gdyby bardziej zwolniono seria by była z pewnością hitem – takie mam odczucie.\nblob\t30.05.2012 15:47\nSeria bardzo mi się podobała, choć tak jak paru moich poprzedników pisze, nie mogłem się troche połapać w niektórych wątkach, bo dawno ogłądałem pierwszą serię, a drugiej chyba nie ogłądałem (bodaj zacząłem, ale sie do niej zniechęciłem). To co zapomniałem szybko sobie jednak przypomniałem po przejrzeniu wiki Shany.\nJeśli chodzi o serię najbardziej podobało mi się, że dobrzy i źli nie byli tak do końca nakreśleni. Własciwie to pod koniec zacząłem nawet kibicować Bal Masque. Można sie zastanawiać po co oni wszyscy tłukli się miedzy sobą, ale czyż nie na tym polega bezsensoność wojny? Zamiast od razu się dogadać musi zginać wiele istnień, a czasami końcowy efekt i tak będzie taki sam.\nW serii było bardzo dużo ciekawych postaci i musze przyznać, że twórca serii naprawdę miał bujną fantazję wymyślajac taki wachlarz różnych dziwów i dziwadeł :P Wrzucił tu dosłownie wszystko: od przeróżnych mitycznych stworzeń, nawiązań do wielu różnych kultur, a na robotach skończywszy. Istny szał! No ale ma to w sumie uzasadnienie w Uniwersum Shany.\nSwoją drogą owo Uniwersum ma bardzo duży potencjał, chciałbym przykładowo zobaczyć mini serię o Pierwszej Wojnie, kliknij: ukryte lub co dzieje się w Xanadu po tym jak nasi bohaterowie się tam przenieśli, ale to tak na marginesie…\nWracając do serii: dużo akcji i walk, mało dłużyzn, własciwie tylko przez pierwsze odcinki. Fajna muza i dobra grafika, choć miejscami widoczne były cięcia budżetowe. Fabuła miała troszkę dziur lub niedokończonych wątków, ale w ostatecznym rozrachunku seria bardzo mnie wciągnęła i szybko ją pochłonąłem.\nFajne, lubię takie fantasy o niemal epickiej formie (wielkie wojny, multum postaci). Jak dla mnie 9/10\nHunter Killer\t22.05.2012 18:19\nNikt nie napisze recenzji finału serii ? :)\neureka\t9.05.2012 13:21\nNajlepszy sezon, wszystko bosko, wzór dobrego anime,....\n...ciekawi mnie tylko jak wygląda ten nowy świat…\nFabuła ciekawa, muzyka… BOSKA !!!, bohaterowie… ulubieni jak zawsze, tylko Yuji taki… swojaki XD\n10/10 <3 <3\nDraczeks\t27.04.2012 17:27\nTrzecia odsłona serii i trzecie zupełnie inne podejście do tego tematu.\nTym razem nie jest to ani lekka przygodówka z elementami akcji i humoru, nie jest to także kiepska haremówka przeciągająca się w nieskończoność, jest to czysta akcja fantasy z olbrzymią ilością walk, wybuchów i pomysłami na to jak w najbardziej efektowny sposób rozwalić wszystko wokół.\nTakie założenia finałowej serii w prosty sposób przekładają się niestety na wszystkie wcześniej wypracowane dobre elementy tego anime.\nDo tej pory w miarę składnie i dobrze zbudowane postaci stają się, no właśnie nie wiadomo tak naprawdę czym. Do tej pory zawadiacka, twarda, nieskora do okazywania emocji i uczuć Shana staje się dziewczynką na każdym kroku krzyczącą wyznania miłości i zdeterminowaną na bycie z Sakaim w każdym momencie. Sakai kliknij: ukryte nagle bez problemowo stwierdza, że należy pozabijać parę tysięcy osób i sprzymierzyć się z Balem w imię miłości do Shany, której to nigdy nawet nie wyznał, w dodatku oboje nie mają problemów by się prawie pozabijać przy tym na śmierć...niemal groteska.\nFabuła – początkowo zapowiadająca się całkiem nieźle, jednak z każdym odcinkiem coraz bardziej dziurawa, wręcz pod koniec absurdalna.\nAnimacja i grafika – niezły poziom, chociaż czasem chciałoby się zobaczyć więcej, parę razy widzowi rzucą się w oczy te same, kilkakrotnie wykorzystywane ujęcia i kadry. Walki momentami nieco statyczne.\nGeneralnie już dawno żadne anime nie wywołało u mnie takiego poziomu poirytowania i frustracji co ostatnia seria Shany. Walka dla samej walki, absurdalność i brak sensowności głównych założeń fabuły, dziurawość i częsty brak racjonalności – zupełnie inny charakter tego czego należało się spodziewać po obejrzeniu wcześniejszych serii. Nawet towarzysze guzu Flame Haze potracili swoje indywidualne i charakterystyczne cechy. Dodatkowo mało przyjemne zaczęło być wprowadzanie kolejnych nowych, zawiłych nazw pojawiających się postaci, które nie miały większego sensu, a w połączeniu z dzikimi zaklęciami jakie zaczynały rzucać robiło się dziwacznie.\nWątek Jahanna i Pheles stanowił tak jakby przerywnik reklamowy do toczących się wydarzeń, gdyby został całkowicie usunięty nie wywołało by to żadnych zmian – zła konstrukcja i wplecenie do fabuły.\nNo i wreszcie kto odpowie na pytanie czemu miała służyć ostatnia walka i kliknij: ukryte śmierć generała? Pozbawiony sensu chwyt pod publikę utrzymujący akcję.\nSeria ta jest dla mnie dużym rozczarowaniem, głównie ze względu na idiotyczność scenarzystów. Ubogość wewnętrzna postaci, bezsens i całkowite spartaczenie potencjału pierwszej serii.4/10\nSouless\t11.04.2012 13:53\nMoim zdaniem to również najlepsza dotychczasowa Shana. Od początku do końca coś się dzieje (i to całkiem ładnie się dzieje), nie ma przestojów i jest tylko trochę Kazumi :P\nPolecam oglądać świeżo po ukończeniu poprzednich części, bo znaczenie ma spora ilość wcześniejszych wątków i postaci. A nawet z Shanową terminologią może być problem, szczególnie, że twórcy niczego nie tłumaczą w ostatniej serii. Sam oglądałem po długawej przerwie i muszę przyznać, że czasem nie do końca łapałem co, jak i dlaczego. Mam tylko jeden, może dwa zarzuty. Historia jest stosunkowo prosta, ale dość trudna w odbiorze (przynajmniej ja tak miałem), momentami postacie strasznie dużo gadają, zastanawiam się tylko czy mówią z sensem. Po obejrzeniu ostatniego odcinka odniosłem też wrażenie, że na dobrą sprawę fabułę całej serii dałoby radę zamknąć w kilku pierwszych epkach, wystarczyłoby żeby Yujii i Shana odbyli porządną rozmowę i każde z nich dowiedziało się co drugiemu leży na sercu. A tak mamy wodzenie za nos przez całą długość trwania anime.\nSwoją drogą, kliknij: ukryte czy tylko mnie dziwi nadspodziewanie dojrzałe rozwiązanie wątku pomiędzy Keisaku a Margery? Bez ściemniania, okrężnych dróg, tylko zwykłe wyznanie uczuć i jego następstwa. Wręcz niezwykła sytuacja, biorąc pod uwagę poziom innych wątków romantycznych w tym anime\nW każdym razie jestem zadowolony, jak na tytuł swojego pokroju, trzeci sezon Shany prezentuje się naprawdę dobrze.\nmith\t26.03.2012 21:01\nCzy tylko ja mam wrażenie, że wszystko tam dzieje się tak deus ex machina? Fabuła jakby po sznureczku zmierzała do jakiejś konkluzji wymyślonej przez autora i nie ważne, czy to logiczne, czy potrzebne, punkt za punktem trzeba ją odhaczyć, bo koniec musi być. Szczerze mówiąc, średnie zupełnie.\nKira_desu\t27.03.2012 16:44\nRe: No to koniec\nHah, Deus ex machina to był w anime Mirai Nikki. :D Ja tam uważam, że trzecia seria jest właśnie najlepsza z tych wszystkich, trzeba tylko trochę zrozumieć jej sens. ;)\nmith\t27.03.2012 22:30\nA jakiego to sensu nie zrozumiałem?\nKira_desu\t28.03.2012 19:38\nNo na to pytanie niestety nie odpowiem. :) Z resztą jednym seria się podobała, drugim nie, nie mam do nikogo wątów. A tak na marginesie, czy postać, którą masz w avku to nie czasem Kurosaki z Dengeki Daisy? :D\nmith\t29.03.2012 01:08\nTak, to Kurosaki ;) Nietuzinkowa manga!\nWiesz, ja mam wrażenie, że seria przede wszystkim była zbyt rozwleczona. Jak na ilość zawartej fabuły, spokojnie wyrobiliby się w 13 odcinkach. Reszta to przydługawe naparzanie, na które poskąpiono do tego budżetu. Co gorsza, mam wrażenie – choć mogę być w błędzie, bo nie czytałem nowelek – że do animowanej wersji nie przeniesiono masy różnych detali, relacji między postaciami, scen, przez co niektóre momenty wydawały mi się dosłownie z choinki urwane. Ale bez przesady, seria nie była też tak daremna, żeby się jej nie dało obejrzeć. Ogólnie całą historię o Shanie uważam za łatwą, prostą i przyjemną ;) Sprzedawać w Japonii też się musiała nieźle, skoro ma pełne trzy sezony. Szkoda jednak przy tym wszystkim, że takie perełki jak Chihayafuru nie mają takiego szerokiego grona odbiorców i nie są sobie w stanie zarobić na adaptację dalszych części mangi.\nPS. Jeśli chcesz pogadać, możemy sobie siąść przy Kotatsu ;) Nicka mam tam takiego samego, avka trochę innego.\nKira_desu\t29.03.2012 16:58\nUwielbiam Dengeki Daisy! ^^ Bardzo przyjemnie się czyta. :)\nCo do Shany, to może i masz rację, mogliby to zamknąć w 13 odcinkach. Mnie przeciągane zaczęły robić się ostatnie odcinki i tworzenie tego „drugiego świata” dla Tomogara. Walka Shany i Yuji'ego też się strasznie ciągnęła… Seria jednak jest dla mnie jak najbardziej na plus, tak jak napisałeś, prosta i przyjemna. :)\nA pogadać to bardzo chętnie. ^^\nSuu\t26.03.2012 15:50\nIII sezon jest po prostu zajebis*y *_*. Koniec piękny, ja płakałam ale pewnie dlatego, że będę tęsknić za Shaną. Oczywiście 10/10 ♥\nJudgement\t5.02.2012 17:52\nZdecydowanie…. Nie ma tutaj durnego fanserwisu ani tanich i naiwnych dramatów.. Wyjęli wszystko co było najlepsze w poprzednich seriach i włożyli to w jedną serie – nawet postacie są lepsze i niektóre bardzo się zmieniły.\nJeedin\t19.02.2012 23:22\nRe: Najlepszy sezon\nPodpisuję się pod tym. Napisałbym to samo, ale najwyraźniej nie trzeba nic dodawać. W końcu koniec z debilną haremówką, tak jak w II sezonie. Dostałem, to czego oczekiwałem. Akcja naprawdę wgniata w fotel, tak jak i 1 opening.\nGoro\t28.02.2012 22:33\nTo jest najlepszy sezon i to zdecydowanie. Dziś jestem po 19 odcinku i powiem szczerze iż z każdym odcinkiem mam coraz bardziej mieszane uczucia kto tu jest „dobry” a kto „zły”. Nawet nie próbuje sobie wyobrazić zakończenia tej serii (książki nie czytałem ale chyba to zrobię jak się seria skończy) – co w wielu anime jest możliwe. Bo wątpię aby twórcy zdecydowali się na coś banalnego – no cóż jeszcze tylko 5 odcinków i wszystko się wyjaśni (mam nadzieję).\nZarelli\t29.01.2012 18:46\nBeznadziejny ten 3‑ci sezon, stanowczo za malo Yuuji'ego, glownego „protagonisty”. Myslalem, ze ten watek bedzie trwal pare epow, jak trwaly one w poprzednich sezonach, ale tworcy postanowili rozciagnac to na caly sezon, ech, porażka:(\nMana\t17.02.2012 18:27\nNie twórcy,a autor książki. To wszystko ma swoje uzasadnienie. Wolałbyś znów potwory tygodnia i na końcu kolejny pomysł Ball Masque, wyznanie miłosne i fin ? To musi mieć jakąśkulminację. Sezon jest inny‑i dobrze. Choć do książki nadal mu daleko…\nPTB\t22.11.2011 20:14\nNie oglądałem dwóch sezonów po tych 6 odcinków nadal nie mam ochoty ich obejrzeć.Dla mnie anime jest takie nijakie,no cóż kreska jest nawet dobra,ale postacie są takie nijakie – fabułę już taką gdzieś jakimś anime już widziałem.Mam nadzieje ze dalszych odcinków anime poprawi jak na razie ocena 5-/10\nBart 25.11.2011 21:51:06 - komentarz usunięto\nGoro\t28.11.2011 23:30\nNajpierw się uczymy pisać a potem piszemy.. w wypadku tego komentarza mam wrażenie iż było na odwrót. A gdybyś jednak obejrzał(a) dwie pierwsze serie to może by ci się choć troszkę zmienił pogląd na to anime. Ja aktualnie jestem po siedmiu odcinkach – jak dla mnie rządzi, a tym bardziej iż znając to anime akcja jeszcze się nawet dobrze nie zaczęła. Czekam dalej z niecierpliwością na kolejne odcinki.. ;]\nZantax\t5.12.2011 00:59\nA więc istnieją ludzie, którzy oglądają serie 'od środka'. Niesamowite o.o\nJa się zastanawiam jak w ogóle dałeś radę obejrzeć te 6 odcinków, w sensie, że dałeś radę połapać się w tym, co się tam dzieje :p Muszę przyznać, że choć oglądałem poprzednie serie po kilka razy i znam zawartą tam terminologię na wyrywki, to tutaj często musiałem oglądać sceny po kilka razy by połapać się, o co tu biega :p Cóż, mnie to specjalnie nie zniechęca ale domyślam się, że dla co niektórych może to być ciężkie do przeskoczenia…\nSkoro już piszę to może jeszcze kilka słów. Jeśli ktoś się spodziewa czegoś w stylu poprzednich serii to nic z tego. W gruncie rzeczy mamy tylko tych samych głównych bohaterów i ten sam świat. Nigdy więcej (a przynajmniej mam taką nadzieję) szkolnych perypetii, wizyt na basenie, szkolnych festiwali, oglądania jak Wilhelmina gotuje, Margery się upija, a Chigusa udziela życiowych porad. Zaczyna się zapowiadana już w drugim sezonie wojna pomiędzy dwiema frakcjami, których cele nie są jednak do końca jak na razie jasne. Można się spodziewać dużo walk (ale ciekawych, nigdy więcej ciągłego latania w powietrzu i 'strzelania z karabinu'), sporo militaryzmu (aczkolwiek takiego sobie) oraz całej masy scen typu 'nie mam pojęcia o co tu chodzi' :p (mam tylko nadzieję, że to wszystko ostatecznie okaże się mieć jakiś sens…)\nJak na razie (po 9 odcinkach) dla mnie jakieś 8/10.\nrufus1530\t10.11.2011 12:11\npowrót do starej, dobrej Shany?\nNo cóż, Shakugan no Shana było pierwszym anime, które obejrzałem od początku do końca. Do serii mam ogromny sentyment, jednak sezon drugi był dla mnie porażką.\nDo oglądania 'SnS Final' podszedłem w zasadzie tylko z chęci poznania zakończenia całej historii. Jakoś nie wierzyłem, że twórcy przywrócą klimat pierwszego sezonu. No cóż, obejrzawszy 5 odcinków mogę stwierdzić, że na szczęście się myliłem.\nFabuła znów nabrała wyrazistości, jest o wiele dojrzalsza (w porównaniu do sezonu 2), trzyma w napięciu. Nad oprawą audio‑wizualną nie ma się co rozpisywać, bo seria zawsze stała pod tym względem na wysokim poziomie.\nNa chwilę obecną jestem do 'Shakugan no Shana Final' nastawiony jak najbardziej pozytywnie. Jeśli reszta odcinków jest tak dobra jak te, które zostały już wyemitowane, szykuje się może nie genialne, ale na pewno godne zakończenie serii.\nFamir\t31.10.2011 21:28\nOpinia po pierwszych 4 odcinkach:\nZapowiada się zmoderowano sezon. Grafika jest szczegółowa i ładna, muzyka idealnie sie wpasowuje (szczególnie ten kawałek co leci pod koniec odcinków tuż przed ed – za każdym razem czuje dreszcze) a fabuła póki co wgniata w podłogę.\nStasiu\t31.10.2011 00:03\nObejrzałem jednym w jeden wieczór 4 pierwsze odcinki i muszę przyznać, że jestem zaskoczony. Pozytywnie. Zaskakujące, z minimum tsundere i chyba nawet z brakiem fanservisu… nie, to nie może Shana.\nGoro\t12.10.2011 20:02\nWrażenia po pierwszym odcinku\nOsobiście oglądając pierwszy odcinek III serii – który zasadniczo kończy II sezon – jestem pod niemałym wrażeniem. Jeśli tylko twórcy utrzymają ten poziom to można się spodziewać naprawdę fantastycznej serii. Wielki plus za jakość i szczegółowość obrazu. Co do fabuły.. jak na razie to mogę powiedzieć tylko iż mnie początek zrobił ochotę na więcej.. i więcej.. oraz więcej. :)\nodpowiedzi: 0 Everest 1.10.2011 20:41:02 - komentarz usunięto


Przemysław Rudzki wyjątkowo prosty i arogancki jak na gościa, który w rekordowym tempie spuszcza nakład Przeglądu Sportowego. Na TT można było przeczytać, że sprzedaż w lutym 2015 spadła w stosunku do analogicznego okresu 2014 roku o 16 procent i lutego 2013 o 15,7.\nZarzuty Tuzimka może sformułowane w zbyt ostry sposób, momentami chamski, ale niestety tak to wygląda, że dziennikarze na usługach prezesa PZPN rzucili się na przeciwników prezesa z ogromną zaciekłością, a tzw "dziennikarstwo śledcze" to tylko analiza maili które przyszły z PZPN. Nic więcej.\nSportowy przegląd badziewia\nPrzegląd Sportowy od dawna robi za tabloid !\nSłuchajcie chłopcy i dziewczynki z tego Przeglądu Sportowego, wasze pisemko jest tak zwyczajnie denne , słabe i .....i kto was kupuje ?\nNie wypada dziennikarzom w swoich artykułach krytykować innych dziennikarzy. Za to dziennikarzom sportowym nie przeszkadza i nie jest im przykro, gdy sami lub ich koledzy po fachu krytykują na portalach internetowych sportowców nie okazując im należnego szacunku. Często taka krytyka sportowców nie dotyczy gry, czy występu w zawodach, lecz jest to personalne obrażanie konkretnego zawodnika z imienia i nazwiska od panienek, farbowanych lisów, czubków, używanie określenia primadonna, księżniczka w stosunku do mężczyzny etc. Czy jest to zgodne z etyką dziennikarską ? Przeciętnego Kowalskiego za takie komentarze w internecie nazwano by hejterem. Ogólnie jakiś nowy trend zapanował w mediach sportowych związany ze znikającymi artykułami. Co się stało z tekstem "Fortuna dla prezesa Ekstraklasy" na interii ?


Filmy z podróżami w tle, czyli moje polecajki cz. 2 - marta jeleń\nNadszedł czas na kolejną dawkę filmów z podróżami w tle. Jesienna aura coraz bardziej się daje we znaki, więc to dobry moment, by zaplanować sobie filmowy wieczór. Zapraszam Cię do przestudiowania listy filmów, po których obejrzeniu (moim zdaniem) zaczniesz szukać biletów lotniczych 🙂\nTak, jak poprzednim razem, nie zamieszczam tutaj recenzji filmów, a ich kolejność jest przypadkowa. Jeśli jeszcze tego nie zrobiłeś, to koniecznie sprawdź mój pierwszy wpis z filmowymi polecajkami!\nInspiracje: Islandia, Grenlandia\nNieszablonowy film, który może Cię zostawić z mnóstwem przemyśleń. Walter Mitty, jako pracownik magazynu „Life”, wyrusza w podróż, by odnaleźć fotografa, który zrobił zdjęcie na okładkę ostatniego wydania czasopisma. Bohater jednak tak często odlatuje do świata swoich fantazji, że nie wiadomo do końca, kiedy coś się dzieje w rzeczywistości, a kiedy w jego wyobraźni. W filmie znajdziesz przepiękne kadry Islandii i Grenlandii.\nWidzieć świat i niebezpieczeństwa. Patrzeć ponad murami, znajdować się i czuć. To sens życia.\nInspiracje: Kanada, RPA, Chiny, Indie, Niemcy, Anglia\nPsychiatra udaje się w samotną podróż, by na nowo zdefiniować szczęście. Brzmi jak banał? Może i tak jest, ale za to ile wspaniałych podróżniczych inspiracji w tym filmie!\nIm bardziej skupiamy się na szczęściu, tym bardziej się nam ono wymyka. (…) Powinniśmy się zająć nie pogonią za szczęściem, co czerpaniem go z pogoni.\nInspiracje: Argentyna, Chile, Peru, Wenezuela\nFilm opowiada o podróży motocyklem młodego Che Guevary przez Amerykę Południową. Razem ze swoim przyjacielem postanowili oni poznać prawdziwą Amerykę Łacińską. Film ma ukazywać, w jaki sposób ukształtował się Che Guevara – rewolucjonista. W filmie znajdziesz przepiękne kadry m.in. z Buenos Aires, z pustyni Atakama czy z gór Machu Picchu. Wszystkie te lokalizacje są na mojej liście miejsc do odwiedzenia. Mam nadzieję, że za niedługo się uda pojechać do Ameryki Południowej 🙂\nNicole Kidman i Hugh Jackman walczą o utrzymanie farmy w Australii. Akcja filmu dzieje się tuż przed wybuchem II wojny światowej i oczywiście zawiera wątek miłosny. W filmie świetnie pokazano życie na australijskich ranchach.\nTa komedia romantyczna wręcz atakuje nas pięknymi krajobrazami. Główna bohaterka Anna – Amerykanka – wyrusza do Irlandii, by 29 lutego oświadczyć się swojemu chłopakowi. Zgodnie z irlandzką tradycją, jeśli 29 lutego kobieta oświadczy się mężczyźnie, ten musi się zgodzić. Może opowiedziana historia nie jest wyszukana, a sam film nie jest wysokich lotów, ale już irlandzkie kadry mogą nam to wynagrodzić. Jak dla mnie, dobra propozycja na przyjemny wieczór.\nInspiracje: Francja – Prowansja\nRussel Crow i sielankowe kadry Prowansji – czego chcieć więcej 🙂 Film opowiada historię bankowca, który nagle odziedziczył willę z winnicą w Prowansji i udaje się tam, by ją sprzedać. Czy sprzedaje? Dość łatwo się domyślić. Czy główny bohater wprost z londyńskich ulic odnajdzie się na cichej wsi? Ten film jest idealny, jeśli chcesz zobaczyć francuską idyllę.\nInspiracje: Chiny – w szczególności Pekin\nFilm Ostatni Cesarz zdobył aż 9 Oscarów, a więc nawet z tego tytułu warto go zobaczyć. Opowiada on historię ostatniego cesarza Chin – Pu Yi, który objął tron w wieku (o zgrozo!) niespełna 3 lat. Większość scen kręcono w Zakazanym Mieście w Pekinie, gdzie cesarz był zamknięty przez wiele lat. Otoczony przez skorumpowanych doradców, zaczyna marzyć o zachodnim świecie dopiero za sprawą swojego angielskiego nauczyciela Reginalda Johnstona. Film ukazuje skomplikowane dzieje Chin, w tym zmiany, jakie zachodzą po objęciu władzy przez Komunistyczną Partię Pracy. Pozycja warta obejrzenia!\nReginald Fleming Johnston:\nJeśli nie możesz powiedzieć tego, co masz na myśli, Wasza Wysokość, to nigdy nie będziesz myślał nad znaczeniem tego, co mówisz, a dżentelmen powinien zawsze myśleć to, co mówi.\nInspiracje: greckie wyspy – Skopelos, Skiathos, Thassos\nPrawdopodobnie znasz musical z genialnymi piosenkami Abby. Gwiazdorska obsada obu części filmu Mamma Mia przyciągnęła do kin mnóstwo ludzi. Wspaniałe utwory Abby, a w tle greckie krajobrazy. No i nie można zapomnieć o historii. Młoda Sophie wychodzi za mąż i pragnie, by do ołtarza poprowadził ją ojciec. Problemem może być fakt, że Sophie nie zna swojego ojca. Znajduje jednak pamiętnik mamy, z którego wyłania trzech potencjalnych kandydatów na jej ojca. Wszystkich trzech zaprasza na grecką wyspę.\nW drugiej części Sophie zachodzi w ciążę i poznaje historię swojej matki, gdy ta była z nią w ciąży. W Mamma Mia! Here we go again mamy kolejną porcję hitów Abby!\nTen film to pozycja obowiązkowa dla wszystkich miłośników wypraw górskich. Everest jest oparty na prawdziwej historii, która wydarzyła się w 1996 r. Nowozelandzki himalaista organizuje komercyjną wyprawę na Mount Everest. Jednak w trakcie zdobywania najwyższego szczytu, uczestnicy wyprawy będą się zmagać z potężną burzą śnieżną. Film (dosłownie) mrożący krew w żyłach!\nInspiracje: Włochy – Rzym\nKolejna pozycja Woody’ego Allena, która pojawiła się na mojej liście filmów (wcześniej pisałam o Północy w Paryżu). Oczywiście to nie jest stricte film podróżniczy, jednak z całą pewnością może on zachęcić do odwiedzenia Rzymu. Film opowiada historie ludzi w różnym wieku, którzy w Rzymie przeżywają miłosne perypetie. Pocztówka Wiecznego Miasta 🙂\nA w prawdziwej miłości nie ma miejsca na ,,wszelki wypadek”. Nie trzeba ustawiać obronnych zasieków. Jeżeli miłość ma trwać, należy podjąć ryzyko.\nInspiracje: Indie – Mumbaj\nCzasem słońce, czasem deszcz to najpopularniejsza pozycja z Bollywood. Do tego okazuje się, że to była najkosztowniejsza produkcja Bollywood. Dlaczego? Wystarczy obejrzeć kawałek filmu i odpowiedź sama przyjdzie. Pewnie dziwi Cię, że w ogóle umieściłam film Bollywoodu na tej liście? Dla mnie ma to ogromny sens, bo dzięki temu filmowi zakochałam się w kolorowych Indiach i pojechałam tam dwa lata później. Dzięki filmom Bollywood dane mi było zobaczyć nie tylko te kolorowe, rozśpiewane Indie, ale i te brudne i biedne.\nTo jest oczywiście bardzo specyficzny gatunek filmów, nie każdy jest w stanie je oglądać. Jeśli jednak nie masz nic przeciwko romansom to daj szansę filmom Bollywood 😉\nFilm opowiada historię kobiety – Cheryl Strayed, która przemierza najdłuższy pieszy szlak Ameryki, by odnaleźć poczucie sensu życia. Pchnęły ją do tego ostatnie wydarzenia z jej życia – uzależnienie od heroiny, śmierć matki i rozwód. Główna bohaterka wyrusza więc w samotną wędrówkę szlakiem Pacific Crest Trail. Film zebrał bardzo różne recenzje, ale trzeba mu oddać, że widoki serwuje wyśmienite.\nJestem wolnym duchem, który nigdy nie miał dość odwagi na wolność.\nBrad Pitt w roli himalaisty, który przez wybuch II wojny światowej jest zmuszony pozostać w Tybecie. Poznaje tam młodego Dalajlamę i dzięki relacji z nim odmienia swoje życie. To tylko bardzo lakoniczny skrót historii opowiedzianej w tym filmie, bo przecież akcja dzieje się przez siedem lat. Wzruszająca opowieść o przyjaźni Austriaka z młodym przywódcą duchowym Tybetańczyków.\nMusisz być bardzo samotny, skoro zazdrościsz przyjacielowi. Powodzenie przyjaciela to przecież wielkie szczęście.\nInspiracje: Portugalia – Lizbona\nW filmie przeplatają się dwa okresy czasowe – historyczny z czasów dyktatury Salazara oraz współczesny. Jeremy Irons, grający profesora łaciny, za sprawą pewnej książki porzuca karierę naukową i wyrusza do Lizbony, bo poznać losy autora książki. W filmie pojawia się niebezpieczna tajemnica, trójkąt miłosny i oczywiście przepiękna Lizbona.\nDlaczego żal nam ludzi, którzy nie mogą podróżować? Ponieważ skoro nie mogą się rozpostrzec przestrzennie, nie mogą się też powielać, i w ten sposób zostaje im odebrana możliwość, by udawać się na wyprawy w głąb samych siebie i odkrywać, kim i czym innym mogliby zostać.\nInspiracje: Chiny – prowincja Guangxi\nMelodramat nakręcony na podstawie powieści W. Somerseta Maughama. Opowiada o lekarzu i jego żonie, którzy w latach 20. XX wieku przeprowadzają się do chińskiej wsi, by walczyć z epidemią cholery. Jednak żona okazuje się niewierna mężowi, a przeprowadzka na chińską wieś ultimatum postawionym jej przez zdradzonego męża. Co wyniknie z tej historii? W filmie możemy podziwiać krajobrazy chińskiej prowincji Guangxi, ale także Pekinu i Szanghaju.\nMam nadzieję, że kolejna porcja filmowych inspiracji przyda Ci się (zwłaszcza) podczas jesiennych i zimowych wieczorów. Filmy, które wybrałam są bardzo różnorodne gatunkowo. Znajdziesz tu zarówno thrillery, jak i komedie romantyczne czy musicale. Myślę, że każdy może wyciągnąć coś dla siebie 🙂\nZnasz jeszcze jakieś filmy, które można by dodać do tej listy? Koniecznie napisz w komentarzu!\nAustraliacytaty filmoweczasem deszczCzasem słońceDobry RokDzienniki MotocykloweDzika drogaEverestfilmyfilmy podróżniczeJak dogonić szczęścieMalowany WelonMamma MiaNocny Pociąg do LizbonyOstatni CesarzOświadczyny po irlandzkupodróże w filmachpodróżnicze filmypolecanepolecane filmypolecane filmy podróżniczeSiedem lat w Tybeciewalter mittyZakochani w Rzymie\nMeandry Odry rowerem - pomysł na jednodniową wycieczkę\n19 października 2021 o 18:38 Odpowiedz\nDzieki za pomysly na wieczor 😉 pare filmow nie widzialem i na prwno zobacze.\n19 października 2021 o 19:37 Odpowiedz\nSuper! 🙂 właśnie o to mi chodziło!\nWczorajszy post na blogu pojawił się dziś 😅\nDłuuuugo mnie tu nie było 😊 powód jeden👶\nSide to nie tylko kurort z hotelami i sklepikami.


Olej Arganowy BIO 50 ml - Etja\n>Olej Arganowy BIO 50 ml (Etja)\nOlej Arganowy BIO 50 ml (Etja)\nKod produktu: ETJA1\nOlej Arganowy BIO marki Etja\nNaturalny olej arganowy pozyskuje się ze świeżych orzechów, które rodzi drzewo arganowe. Olej jest tłoczony na zimno i niepoddawany obróbce chemicznej. Można go rozpoznać po bardzo charakterystycznym gorzkawo-orzechowym zapachu i delikatnie pomarańczowej barwie. Olej arganowy jest jednym z najcenniejszych naturalnych olejów. Posiada wyjątkowy skład, który zawiera aż 80-90% nienasyconych kwasów tłuszczowych, z przewagą kwasu oleinowego i linolowego. Posiada nadzwyczajne działanie upiększające, ponieważ zawiera około 100 substancji biologicznie czynnych, które są dobrze tolerowane przez naskórek. Zawiera odmładzającą witaminę E, kwasy Omega-6 i Omega-9 oraz karoteny, polifenole, tokofer oraz alkohole triterpenowe. Działa antyoksydacyjnie, przeciwrodnikowo oraz antykancerogennie. Naturalny olej arganowy zawiera również tirukallol, który stanowi naturalny składnik przeciwalergiczny, w związku z czym może być stosowany również przez osoby posiadające wrażliwą, atopową i alergiczną skórę. Doskonale sprawdza się w regeneracji uszkodzeń naskórka oraz w łagodzeniu poparzeń po słonecznych.\nOlej arganowy wyróżnia się wszechstronnym zastosowaniem. Wzmacnia suche i osłabione włosy oraz przywraca im zdrowy blask. Zmniejsza widoczność blizn poprzez zdolność do regenerowania uszkodzeń naskórka oraz do poprawy syntezy kolagenu w skórze. Wzmacnia kruche, łamliwe i rozdwajające się paznokcie oraz silnie odżywia delikatną skórę dłoni. Działa przeciwrzostępowo i zmniejsza widoczność zmarszczek. Zapobiega odwodnieniu skóry i poprawia elastyczność naskórka. Delikatnie wygładza i zmiękcza włosy, skórę twarzy i ciało.\nOlej arganowy można nanieść bezpośrednio na skórę ciała i wcierać ruchami masującymi lub nałożyć kilka kropel na twarz i rozprowadzić po całej skórze, pozostawiając do całkowitego wchłonięcia. W przypadku pielęgnacji włosów można używać preparatu zarówno na suche, jak i mokre włosy oraz dodatkowo nakładać na przesuszone i rozdwojone końcówki.\nKąpiele z olejem arganowym:\nKąpiel upiększająca ciało - wlać od 5-10ml oleju do wanny z ciepłą wodą i zażywać kąpieli przez minimum 15 minut. Po wyjściu z wanny nie należy zmywać ciała żadnymi kosmetykami myjącymi.\nKąpiel upiększająca włosy - wmasować we włosy kilka kropel oleju, przeczesać grzebieniem w celu dokładniejszego rozprowadzenia preparatu, odczekać od 15-45min i umyć włosy ulubionym szamponem. Po zabiegu fryzura odzyska zdrowy wygląd, włosy będą elastyczne, łatwe do rozczesywania, silnie nawilżone i lśniące.\nKąpiel upiększająca paznokcie - olej arganowy rozgrzać, wlać do miseczki i moczyć w niej paznokcie przez kilkanaście minut lub wcierać bezpośrednio w płytkę paznokcia, zwracając szczególną uwagę na skórki wokół paznokcia. Po kilku tygodniach stosowania paznokcie staną się wyraźnie wzmocnione, zdrowsze i piękniejsze.\nKąpiel upiększająca stopy - zalecana osobom, które posiadają przesuszoną i popękaną skórę w okolicy pięt. Należy wlać kilka kropel oleju do miski z ciepłą wodą, a następnie zanurzyć stopy w kąpieli na kilkanaście minut. Następnie osuszyć dokładnie ręcznikiem i nie zmywać ochronnej warstwy olejku.\nNaturalny olej arganowy może być również stosowany przez kobiety w ciąży, które chcą uniknąć pojawienia się rozstępów oraz punktowo w miejscach, w których zauważymy wypryski skórne, blizny i trądzik.


admin Styczeń 28, 2015 Bez kategorii\nKażdy porządny dysk dżokej ma obowiązek na pewno znamionować się nadzwyczajnymi reprezentatywnymi właściwościami oraz posiadać odtwarzacze CD i DVD dla dj-ów. Nie obchodzi nas tu prywatne życie. Nas intryguje to, jak dana figura zachowuje się w swojej pracy, lub ewentualnie nawet pasji. To jest tutaj powszechnie zauważane oraz powszechnie użytkowane. Z pewnością każdy DJ musi [&hellip\nwork motivation Nowadays there is a lot of decent employees. Most employees perform their duties schematically without outgoing from the scope of their duties. The reason for this behavior is a plain lack of respect of the worker. People proceed from the assumption that if they do a lot of or less an equivalent amount [&hellip\nadmin Styczeń 18, 2015 praca\nProwadzisz własną działalność gospodarczą? Jeżeli oferujesz już pracę innym osobą z pewnościa masz mniej pracy do wykonania. Wiele zatrudnianych osób na rozmaitych stanowiskach ma przydzielone im zlecenia oraz obowiązki. Duże i średnie firmy mają z reguły podział na różne działy z odpowiednio wyszkolonym i wykwalifikowanymi ludźmi, fachowcami w swojej dziedzinie. Dzięki temu każdy otrzymuje pracę [&hellip


Benzyna lub olej napędowy, który jest lepszy? Benzyna lub olej napędowy, który jest lepszy?\nOdeszłaś widząc i czując w kieszeni, od ostatniego Bożego Narodzenia. cena diesla spadła w naszych stacjach benzynowych euro jeden litr po raz pierwszy od 7 lat. 30 euro wlać paliwo dzisiaj, nie ma wątpliwości, szerzy znacznie więcej że kilka tygodni temu. Jednakże, Jeśli samochód jest benzyna, Ty również widoczne zmniejszenie do minimum 4 lat, ale nie w równych proporcjach z powodu ich różnych obciążeń podatkowych. Do 1,10 euro za litr Nie usuwać nikogo. I w tym miejscu powstanie kolejny Pytanie za milion dolarówCo teraz zainteresowany? ¿Kupuję oleju napędowego lub benzyny? Spróbujmy umieścić trochę światła.\nW ostatnich latach stało się jasne, że benzyna powoli zżera w Diesel. Najnowsze silniki generacji o bardzo małej pojemności skokowej turbo doładowaniem przez coraz więcej zmniejszenie ich spożycia niż równowartość diesel nowego rozwoju. I że przez prawie dopasowanie cen na stacji benzynowej, wykonane samochodu do samochodu, amortyzacja diesel (Wiesz, że kilometr musiałby z perspektywy stricte gospodarczej to opłacalne biorąc pod uwagę, że równe wersje zasilane są wyceniane począwszy od wyżej ogólnie) Potrwa aż ponad 100,000 km. Wydajność, przyjemność i użyteczność bok (który również może być warta, oczywiście), przy czym Diesel zaczął pewno nie kompensować ekonomicznie.\nJednakże, 2016 całkowicie zmienił krajobraz. Najnowsze dane z Olej Biuletyn UE potwierdzają, że w Hiszpanii, średnia cena oleju napędowego Stoi teraz na 0,93 € / litr, natomiast 95 oktanowej benzyny na 1,11 € / litr. Jest Maksymalna różnica między paliwami zarejestrowany w ostatniej dekadzie, która przenosi w Zaletą teoretyczna Diesel. Biorąc pod uwagę te ceny, taryfy Diesel / ekwiwalenty moc i paliwo poziom wykończenia i Rzeczywiste zużycie rejestrowane w badaniach przeprowadzonych przez Centrum Technicznym, przeanalizujemy trzy z najlepiej sprzedających się samochodów Hiszpanii dzisiaj, a także reprezentują trzy różne koncepcje (Citroën C4 kaktus, Ford Focus i Renault Clio), aby zobaczyć Jakie interesy gospodarczeKrok ... i ocenić jego wydajność. Zanim przejdę do analizy, inne informacje, które powinieneś wiedzieć: Chociaż cena benzyny i oleju napędowego spadła w ciągu ostatniego roku pomiędzy 2 a 11 procent, nie ma to miejsce w taka sama proporcja oleju. W mniej niż 30 $, jego spadek jest już 70 procent. Ale to już inna historia ...\n1 Citroën C4 Cactus: czysta i diesel gospodarka\n2 Ford Focus: Diesel wszystkim wszystko\n3 Renault Clio: gospodarka benzyna czysta i prosta\nCitroën C4 Cactus: czysta i diesel gospodarka\nKaktus Citroën C4 Jest to jeden z samochodów popularnych w naszym kraju. Przyszedł bardzo silny i wraz z Citroën C4 Picasso, udało się umieścić Zakres Citroën C4 jako najlepszy samochód sprzedaży w Hiszpanii osób w roku 2015. W tym przypadku, możemy porównać ich wersje wysokoprężnych i benzynowych bardziej interesujące: the Kaktus Citroën C4 1,2 PureTech 110 KM połysk (21.000 euro, zniżka w zestawie) przed Citroën C4 Cactus 100 KM 1,6 BlueHDI czyszczenie (21.700 euro, zniżka w zestawie).\nPrzetestowaliśmy dwa Citroën C4 Cactus przez nasze Centrum Technicznego, dwa wnioski. W przyjemności i wydajności, bez koloru: nowy PureTech silnik 1.2 benzyna 3-cylindrowy turbo diesel zrekompensować Cię przed. Waga 75 kg mniej, wydaje wyraźnie słabiej na biegu jałowym i podczas przyspieszania, hamowania i równa do 2,3 sekundy szybciej przyspieszenia (9,65 sekundy od 0 do 100 km / h Citroen C4 Cactus 1,2 PureTech 110 KM do 1,6 11,92 sekundy BlueHDI 100 KM). Również ich odzyskanie są wyraźnie lepsze. Jednak prawdą jest również, że Z ekonomicznego punktu widzenia, nie ma koloru,. Natomiast tylko 700 zł do rozdzielenia obu wersjach Zużycie oleju napędowego jest znacznie niższa: 4,08 l / 100 km Spędził nas 6,43 l / 100 km 110 KM 1,2 PureTech. Więc jeśli nie ma wymagań wysokiej wydajności, a biorąc pod uwagę, że wydajność silnika 100 KM 1,6 BlueHDI jest więcej niż honorowe w takim świetle, jako modelu Citroen C4 Cactus, trafi do wyrównania Diesel. W nieco ponad 20.000 km użytkowania trzeba będzie amortyzowana.\nAmortyzacja diesel: tylko w 20.940 KM\nFord Focus: Diesel wszystkim wszystko\nFord Focus Jest to jeden z gwiazda zdegenerowana nasz rynek, a byliśmy w stanie przetestować ich równoważne wersje i oleju napędowego i benzyny też bardziej interesująca. W tym przypadku mamy do czynienia z Ford Focus 1.0 Ecoboost Titanium 125 KM (18,575 euro) do Ford Focus 1.5 TDCi Titanium 120 KM (20,075 euro). W obu przypadkach z rabatem włączone.\nSprawa w tym przypadku Ford Focus, który jest większy i szerszy samochód i wyraźnie bardziej powołanie rodzina jesteśmy żadnych wątpliwości. jego nowy 1.5 TDCi Diesel 120 KM jest nałożona. Czyni to, po pierwsze, dlatego, że w przeciwieństwie do przypadku Citroën C4 Cactus, jego mechanika napędowego i zapewnia jeszcze lepszą wydajność że 3-cylinder paliwa i tylko 1,0 litrów. Przyspieszenie nie brzmi dużo, tylko spowolnić, to jest prawie 2/10 lepiej w zakresie od 0 do 100 km / h (10,7 s Ford Focus 1,5 TDCi 120 KM w porównaniu do 10,86 s 1.0 EcoBoost 125 KM) i wyraźnie więcej miła w odzysków dla swoich najlepszych niskich prędkościach obrotowych silnika. Wyrzucić średniego zużycia 5,1 l / 100 km w porównaniu do 6,53 l / 100 km mierzona w EcoBoost i wierzymy zrekompensuje. Diesel amortyzować przed 60.000 km w samochodzie i na co dzień i wykorzystanie długodystansowych jest więcej niż interesujące.\nAmortyzacja diesel: na 59,873 km\nRenault Clio: gospodarka benzyna czysta i prosta\nPodobnie jak w przypadku Forda Focus, Renault Clio To jest w tym przypadku jednym z gwiazdek użytkowych naszym rynku, i udało nam się też spróbować i ich równoważnych wersjach wysokoprężnych i benzynowych bardziej interesująca. Teraz mamy do czynienia z Renault Clio 0,9 TCe 90 KM benzyna dynamicznej energii (14,800 euro, zniżka w zestawie) przed Renault Clio 1.5 dCi 90 KM dynamiczny Energy (16,600 euro, zniżka również włączone).\nW przypadku Renault Clio, coś podobnego dzieje się z Citroena C4 Cactus jednak dokładnie odwrotnie. Z punktu widzenia usługi i komfort, bez koloruZ 0 do 100 km / h w 10,89 sekundy w porównaniu do 12,64 sekund Renault Clio 0,9 TCe 90 KM, dobry dźwięk i odzyski, w 4. i 5. biegu, zakładają one, że staje się od 5 i 8 sekund szybciej, tym Renault Clio 1.5 dCi 90 KM wyraźnie przewyższają. Jednakże, Jest to mniejszy samochód i że jego głównym zastosowaniem jest rozwijany w mieście, biorąc pod uwagę różnicę w cenie prawie 2000 euro między wersjami i Zużycie 5,91 l / 100 km mierzona w benzynie w porównaniu do 4,3 l / 100 km napędowego, powoduje i amortyzacja ponad 70.000 km jest trudne do uzasadnienia w silniku wysokoprężnym dCi... tak, o wiele ładniejszy.\nAmortyzacja diesel: na 70,282 km\nRzeczywiste zużycie: mniej samochodów wydatków\nWątpliwe: Diesel drogie, czy warto?\nNajlepsze samochody 2015: samochody spędzają mniej\nOpel Insignia 1.4 T benzyna i olej napędowy Opel Insignia 1.6 CDTI: Co wybrać?\n¿Gazowy lub olej napędowy? Dziś bardziej niż benzyna samochody sprzedawane\nJakie paliwo wybrać? ¿Premium lub zwykła benzyna i olej napędowy?\nVolkswagen Golf GTI TCR: o teste de corrida Golf GTI\nVolkswagen Sharan 2.0 TDI DSG e Volkswagen Touran 1.6 TDI\nIl qoros 3 berlina arriverà in Spagna nel 2015\nAudi A4 2.0 TFSI S Tronic Ultra är den bästa midsize sedan?


Dęby zaczynają punktować i przesuwają się w górę tabeli. | debyosielsko\nOpublikowany przez admin | Wrz 20, 2016 | 0 | Dwa zwycięstwa i dwie porażki – to bilans pracowitego weekendu baseballistów Dębów Osielsko. W rozgrywkach Ekstraligi żółto-zieloni podejmowali na stadionie im. Polskiej Narodowej Fundacji Młodych Baseballistów dwóch diametralnie różnych rywali: wielokrotnego i aktualnego mistrza Polski oraz tegorocznego beniaminka. Każde zwycięstwo nad Stalą jest sukcesem Dębów, szczególnie w tegorocznym składzie. Do pełni szczęścia zabrakło kompletu zwycięstw z Piratami\nMecze ze Stalą Kutno\nHacely Medina, czarnoskóry miotacz rodem z Kuby, grający na co dzień w lidze francuskiej, wzmocnił Dęby na sobotnie mecze ze Stalą. Rywale tydzień wcześniej w dobrym stylu wywalczyli Superpuchar Polski i w niemal identycznym składzie przyjechali do Osielska. Trener Paweł Winiarski podjął odważną decyzję, posyłając na górkę miotacza Radosława Zajdę, niezbyt pewnego w tej roli w obecnym sezonie. 19-latek miał problemy z celnością narzutów, oddał 6 baz darmo i dwa hity, ale Stal zdobyła w tym czasie tylko 2 obiegi, choć i w I, i w II rundzie miała obstawione wszystkie bazy. W II odsłonie, przy komplecie biegaczy i 1 aucie, Winiarski zdecydował się na zmianę miotacza – R. Zajdę odesłał na zapole, a górkę przekazał Szymonowi Szymańskiemu. Nowy miotacz błyskawicznie wykonał dwa auty przy jednym pałkarzu, przytomnie podając piłkę łapaczowi gdy na bazę domową niespodziewanie szarżował biegacz Stali.\nW dolnej II turze Dęby przeszły do kontrataku i wyrównały wynik. Miotający dla Stali Mateusz Nowicki też miał kłopoty z celnością narzutu i oddał miejscowym 4 bazy darmo. Goście zmienili miotacza na Artura Wojtczaka, któremu na „przywitanie” Paweł Sztejka wybił hita, przy którym Bartosz Matuszewski zdobył wyrównujący obieg. Na bazach nadal był komplet biegaczy, ale po kolejnym odbiciu wymuszony aut na 3. bazie zakończył tę część meczu.\nA. Wojtczak ma w tym sezonie znakomite statystyki, jest jednym z najlepszych miotaczy w lidze. Miał też save’a w meczu o Superpuchar, miotając cztery rundy jako zmiennik. Jednak w sobotę on również miał poważne problemy z celnością narzutu (zaznaczmy, że do sędziowania Marcina Mańkowskiego nie było zastrzeżeń, w tym w kwestii strefy strajku). W III rundzie miotacz Stali oddał bazy trzem pierwszym pałkarzom. Osielszczanie nie czekali na prezenty, lecz sami zaczęli odbijać narzuty A. Wojtczaka, co okazało się dobrą decyzją, ponieważ Matuszewski, Marcin i Radosław Zajdowie oraz Sztejka wybili kolejno hity (przedzielone jednym strajkautem) i każdy z nich asystował w ten sposób przy jednym obiegu, a bazy były cały czas pełne! Po odbiciu Pawła Jasiakiewicza i błędzie obrony Dęby zdobyły kolejne 2 punkty. Odbijający już po raz drugi w tej turze Mateusz Macniak został wyautowany, lecz także asystował przy obiegu kolegi, podobnie jak Medina po hicie. Dopiero przy 12. (!) pałkarzu Dębów odbijającym w tej turze, A. Wojtczakowi (i defensywie Stali) udało się wykonać trzeci aut. 5 hitów i 3 bazy darmo pozwoliły Dębom zdobyć aż 8 obiegów w jednej rundzie – takie osiągnięcie w meczu przeciwko Stali z pewnością zapisze się w annałach klubu! Po trzech rundach Dęby prowadziły 10:2, ale… w baseballu i z takim przeciwnikiem nie oznacza to wcale rozstrzygnięcia meczu.\nOdpowiedź Stali była błyskawiczna – już w następnej turze goście zdobyli 7 punktów i zredukowali stratę do 1 obiegu! Jak to bywa w baseballu, brzemienny w skutkach okazał się… jeden, z pozoru nieznaczny, błąd obrony. Będący w tym sezonie pewnym punktem drużyny Jasiakiewicz tym razem nie zdołał złapać piłki z powietrza i zamiast trzech autów bez straty obiegu, zaczęła się seria baz za niecelne narzuty oddawanych przez Szymańskiego… Po stracie 4 obiegów trener Dębów musiał kolejny raz zmienić miotacza, posyłając na górkę Sztejkę. Dwa pierwsi pałkarze wybili mu hity, po których zbiegły kolejne 3 obiegi, wreszcie po krótkim odbiciu Macieja Wróblewskiego Sztejka dopadł piłki niedaleko swego stanowiska i wraz z pierwszobazowym wykonali wreszcie trzeci aut kończący turę. Dęby prowadziły, ale tylko 10:9 w połowie IV rundy i połowie meczu.\nA. Wojtczak odzyskał swoją zwykłą pewność gry i do końca meczu wpuścił na bazę już tylko jednego gracza Dębów (hit Sztejki w V r.). Nerwowe chwile przeżyliśmy w V rundzie, kiedy po świetnym hicie Jakuba Wojtczaka na bazę domową wbiegł z wyrównującym obiegiem Jakub Nadolski… Okazało się jednak, że piłka wypadła poza ogrodzenie boiska na terytorium faul i sędzia ogłosił tzw. „ground rule double” – czyli pałkarz i biegacze otrzymali po 2 bazy, w związku z czym Nadolski musiał wrócić na 3. bazę, a obieg nie został zaliczony. Stal miała w tej i następnej rundzie komplet biegaczy w grze, ale Sztejka i obrońcy zapobiegli utracie obiegu i wynik nie zmienił się. W ostatniej odsłonie Sztejka zainicjował podwójny aut, błyskawicznie dograny przez Matuszewskiego i Szymańskiego. Następnie Sztejka wystrajkował przy pełnym stanie Kacpra Kamińskiego i zakończył mecz, utrzymując zwycięstwo Dębów 10:9 i zapisując na swoje konto save’a.\nNa drugi mecz Winiarski ponownie desygnował na górkę R. Zajdę. – Musi się w końcu przełamać! – uzasadnił decyzję trener Dębów. Radek zaczął perfekcyjną I rundą (trzech pałkarzy – trzy strajkauty), jednak w II odsłonie znów zaczął oddawać bazy darmo i po stracie 5 obiegów musiał ustąpić miejsca Adamowi Zielińskiemu. Wróblewski próbował skraść bazę domową, gdy obrona Dębów była zajęta innym biegaczem, ale osielszczanie popisali się refleksem i Matuszewski z Macniakiem wyautowali gracza Stali na finiszu, kończąc tę fatalną turę. Dęby zdołały zdobyć obieg w III rundzie: R. Zajda otworzył ją hitem i dobiegł do mety po skrócie Jasiakiewicza i błędzie obrony. Była nadzieja na kolejne punkty, ale dwie szybkie i sprytne akcje obronne doświadczonego duetu Mariusz Grzanowski (3B) i Mateusz Serafin (łapacz) wyautowały Sztejkę na bazie domowej i Jasiakiewicza po pick-offie. Mimo to, po kolejnych „prezentach” od miotacza Stali Kamińskiego, Dęby miały znów obsadzone wszystkie bazy, ale krótkie zagranie na wymuszony aut zakończyło rundę.\nKamińskiego zastąpił na górce Grzanowski (IV r.) i skutecznie stopował poczynania ofensywne gospodarzy. Nie gorzej radził sobie Zieliński, m.in. odsyłając z baz na ławkę komplet biegaczy w IV części meczu. Dopiero w ostatniej odsłonie, po 2 hitach i błędach obrony, Stal zdobyła kolejne 4 obiegi. Dęby odpowiedziały tylko jednym punktem: wprowadzony z rezerwy na pałkę Juliusz Liwoch dostał się na bazę wskutek błędu obrony i dokończył obieg po dwubazowym hicie Mediny. Chwilę później strajkaut zakończył mecz zwycięstwem Stali 9:2. Plan Dębów na sobotę, zakładający „wyrwanie” potentatowi przynajmniej jednego zwycięstwa, został jednak wykonany.\nMecze z Piratami Władysławowo\nPiraci Władysławowo, z braku pełnowymiarowego boiska na Pomorzu, rozgrywają swoje mecze gościnnie w Osielsku i zdążyli już dobrze poznać tutejsze boisko. Na początku sezonu, grając w Osielsku jako gospodarze, Piraci sprawili niespodziankę i wygrali oba mecze z Dębami 4:1 i 3:1. Podopieczni trenera Winiarskiego mieli więc podwójną motywację do odprawienia tego rywala z kwitkiem. W składzie zabrakło H. Mediny, ale doszli doświadczeni Paweł Decowski (odcierpiał w sobotę dwumeczowe zawieszenie za dyskusję z sędzią) i Jarosław Orłowski. Na górce miotacza po raz pierwszy w tym sezonie stanął Mateusz Gralak, a w zespole gości Damian Koza. Już w inauguracyjnej rundzie Sztejka wykorzystał błędy obrony rywali i zdobył prowadzenie dla Dębów. Jednak goście szybko wyrównali – po hicie Kozy obieg zdobył grający trener Piratów Witold Baranowski.\nKolejne dwie odsłony nie przyniosły zmiany wyniku, natomiast w V rundzie w niegroźnej, wydawałoby się, sytuacji (2 auty, biegacz na 1. bazie) Rafał Rybski wybił hita za 2 bazy, dzięki któremu Arkadiusz Michlewski pokonał aż 3/4 obiegu i dał Piratom prowadzenie. Jeszcze gorzej zaczęła się VI partia: Piraci wybili 3 hity i skrót z poświęceniem awansujący biegaczy. Zdobyli kolejne 2 punkty i przy wyniku 1:4 trener Winiarski zmienił miotacza – Gralaka zastąpił Sztejka. Koza wybił hita, po którym zbiegł kolejny obieg, ale następnych dwóch pałkarzy Sztejka wystrajkował i zakończył turę.\nPrzed ostatnią rundą Piraci prowadzili 5:1, a w jej trakcie podwyższyli wynik – po dwóch bazach darmo i hicie Adama Pepłońskiego zdobyli kolejne 2 punkty. Górkę miotacza przejął więc Zieliński i zakończył turę. Dęby miały stratę 6 punktów (1:7), a Piraci potrzebowali tylko trzech autów do zwycięstwa. Zieliński otworzył ostatnią turę hitem, a ponieważ przy łapaniu piłki zapolowy doznał drobnej kontuzji, zawodnik Dębów dotarł aż do 3. bazy. Błąd łącznika gości wprowadził do gry Wojciecha Mioduszewskiego, a Zieliński dobiegł po punkt. Kolejka odbijania przeszła na początek line-upu, a więc do najlepszych pałkarzy Dębów. R. Zajda i Sztejka wybili hity, ale Mioduszewski został wyautowany przy próbie ataku na bazę domową. Jasiakiewicz wygrał pojedynek z miotaczem i na bazach był komplet biegaczy, przy 1 aucie. Macniak wybił kolejnego hita, awansując po punkt R. Zajdę.\nZmęczonego Kozę (124 narzuty) zastąpił na pozycji miotacza Rybski. Dęby wykorzystały jego niepełne rozgrzanie. Orłowski przepuścił niecelne narzuty, a Szymański wybił hita i wynik Dębów podwyższyły obiegi Sztejki i Jasiakiewicza. Strata stopniała do 2 punktów (5:7), a gospodarze nadal mieli na bazach komplet biegaczy przy 1 aucie! Jednak Rybski szybko się „wrzucał”, wystrajkował Decowskiego, a odbicie Zielińskiego obrona rozegrała na trzeci aut i Piraci zakończyli mecz zwycięstwem 7:5. Dęby odbiły w tym meczu więcej hitów (10-9), ale nie potrafiły wykończyć akcji – aż 9 biegaczy zostało na bazach. Stanowczo zbyt późno rozpoczęły też pościg za rywalami i wynikiem.\nSztejka i Aimar Medina zaczęli drugi mecz jako miotacze. Poza zbieżnym nazwiskiem i narodowością, kubański gracz Piratów nie ma żadnych koneksji z reprezentującym Dęby Hacelym. Sztejka w pierwszych czterech rundach wpuścił na boisko tylko dwóch biegaczy, natomiast podrażnione Dęby zaczęły wreszcie porządnie odbijać piłki i już w II rundzie wybiły 7 hitów (w tym trzybazowy Decowskiego i dwubazowy M. Zajdy), zdobywając dzięki temu 6 obiegów. Zmusili też rywali do zmiany miotacza, górkę przejął trener Baranowski. Sztejka i Jasiakiewicz dołożyli kolejne 2 punkty w IV partii, wykorzystując błędy obrony.\nW V części meczu trener Winiarski zaczął wprowadzać do gry rezerwowych, którzy też wsparli ofensywę Dębów. Mioduszewski dostał bazę darmo i zdobył obieg, Mateusz Streich wybił hita z podwójną asystą punktową i również obiegł wszystkie bazy, Mikołaj Zera dołożył swojego hita. Nie próżnowali też gracze podstawowego składu i w tej rundzie Dęby zdobyły 5 punktów, wybijając 4 hity. Dwa wymuszone auty biegaczy doprowadziły do zmiany ról i uchroniły Piratów od porażki po 5 rundach przez przewagę 15-punktową. Dęby prowadziły jednak 13:0 i miały za zadanie utrzymać 10-punktową przewagę w górnej VI turze. Piraci wybili w niej 3 hity i zdobyli honorowy obieg, ale pozostali trzej pałkarze zostali wystrajkowani i spotkanie zakończyło się po 6 rundach przez przewagę Dębów (13:1). Sztejka miotał przez cały mecz, na co potrzebował tylko 74 narzuty (56 strajków – 71%). Wystrajkował aż 11 rywali, nie oddając żadnej bazy darmo – po raz pierwszy w tym sezonie którykolwiek miotacz-starter Dębów zaprezentował tak solidny występ.\n– Nie możemy być w pełni zadowoleni z tego weekendu, bo liczyliśmy na więcej w meczach z Piratami. Plan zakładał trzy wygrane, skończyło się na dwóch – podsumował trener Winiarski. – Ze Stalą chcieliśmy wygrać przynajmniej jedno spotkanie i to nam się udało zrealizować. Zakładałem użycie trzech miotaczy w pierwszym meczu i ta taktyka doprowadziła nas do zwycięstwa – dodał trener. Dęby wybiły więcej hitów (7-6) i nawet oddanie rekordowej liczby 17 baz darmo nie przeszkodziło im w wygranej! Stal to jednak bardzo silna drużyna, w tym sezonie wzmocniona powrotem kilku doświadczonych graczy i w drugim spotkaniu nie dała już sobie wydrzeć zwycięstwa.\nTrzecia w sezonie porażka z Piratami była jednak niemiłą niespodzianką. Nadmorski zespół najwyraźniej ma „patent” na Dęby, ponieważ z żadną inną drużyną nie udało mu się jeszcze wygrać w Ekstralidze. – Na pewno ich nie zlekceważyliśmy, bo bardzo chcieliśmy się odegrać za kwietniowe wpadki – zapewnił trener Winiarski. – Mecz ten zdecydowanie przegraliśmy w ataku, nie w obronie. Czasem tak jest, że nic nie idzie na pałce. Być może miało tu znaczenie, że przez cały tydzień na treningach nastawialiśmy się przede wszystkim na Stal i ich silne narzuty. Miotacze Piratów rzucają inaczej, piłki są wolniejsze i potrzebowaliśmy aż sześciu rund, żeby się przestawić – analizował trener.\nDzięki dwóm zwycięstwom Dęby wyprzedziły w tabeli Piratów i są na V miejscu. Wyczerpały jednak limit błędów, bo Baroni z Wrocławia wygrali po zaciętej walce jeden mecz z Silesią i mają 4 zwycięstwa przewagi nad Dębami (ale gorszy bilans bezpośrednich spotkań). Dęby mają więc jeszcze szanse na awans do fazy play-off, ale pod warunkiem kompletu zwycięstw w pozostałych meczach i kompletu porażek Barons. Osielszczan czekają jeszcze w rundzie zasadniczej wyjazdowe pojedynki z Silesią (12 czerwca) i Centaurami (19 czerwca). – Sytuacja jest bardzo trudna, ale nie poddajemy się. Będziemy walczyć! – zapowiedział trener Winiarski.\nNiedziela 29 maja (X kolejka awansem)\nStal BiS Kutno – Silesia Rybnik 3:2 i 1:4\nSobota 4 czerwca (IX kolejka awansem)\nDęby Osielsko – Stal BiS Kutno 10:9 i 2:9\nNiedziela 5 czerwca (VII kolejka)\nBarons Wrocław – Silesia Rybnik 8:7 i 0:2\nCentaury Warszawa – Stal BiS Kutno 0:8 i 6:9\nDęby Osielsko – Piraci Władysławowo 5:7 i 13:1\nTabela Ekstraligi (mecze, wygrane-przegrane)\nW najbliższą sobotę i niedzielę rozegrana zostanie VIII kolejka Ekstraligi. Dęby jadą do Rybnika, natomiast w sobotę po raz ostatni w tym sezonie gościnnie w Osielsku wystąpią Piraci. Program gier:\nPiraci Władysławowo – Centaury Warszawa (Osielsko, sobota, godz. 12.00)\nStal BiS Kutno – Barons Wrocław (Kutno, niedziela, godz. 10.00)\nSilesia Rybnik – Dęby Osielsko (Rybnik, niedziela, godz. 11.00)\nRate:\tPoprzedniDęby pokonują Centaury i awansują do finałów Pucharu Polski.\tNastępnyDęby zakończyły sezon na piątym miejscu w Ekstralidze\tPodobne Wpisy