Prusak na horyzoncie-\nby Gość on Sob Gru 20, 2014 8:06 pm\nDzień i miesiąc urodzenia (wydarzenie wyjaśniające): 18 stycznia – powstanie Królestwa Prus.\nKrótkie, białe włosy, czerwone oczy, blada cera. Jednym słowem, delikwent chory na albinizm. Oczywiście, sam Gilbert do choroby genetycznej się nie przyzna, o nie! Wręcz przeciwnie, jego wygląd jest idealny, właśnie tak miało być, to wyróżnienie jest, na które nie każdy zasługuje. Okrutna prawda jest taka, że bielactwo bywa uciążliwe, nawet dla personifikacji. Stany zapalne w wyniku przypieczenia słoneczkiem do przyjemnych się nie zaliczają.\nWysoki nie jest, raptem jakieś 177cm wzrostu. Kiedyś dumnie noszący mundur (w zależności od epoki, różnie to bywało, ten czas tak szybko leci... najczęściej widywać go można było kolejno: w krzyżackim stroju, w mundurze pruskiego muszkietera z XVIII wieku oraz mundurach niemieckich jednostek z okresu II WW), współcześnie zadowalający się dżinsami i zwykłą koszulą. Chociaż chętnie wraca pamięcią do dawnych lat, szczególnie do okresów świetności Królestwa Pruskiego...\nDelikatna cera oraz łagodne rysy twarzy sprawiają, że buźka Gilberta postrachu nie budzi, ani do zbyt męskich się nie zalicza... nie znaczy to, że nie potrafi przybrać groźnej miny!\nDaleko mu do sylwetki umięśnionego koksa, chociaż większą część życia zajmował się wojaczką, albo przynajmniej jakimiś bójkami. I chyba tylko dzięki temu posiada jako-taką kondycję. Do najsilniejszych się nie zalicza, bardziej musi polegać na swojej szybkości, zwinności oraz broni.\nWzględem siebie Gilbert nie potrafi spojrzeć ani trochę obiektywnie, jest zapatrzony w siebie i dostrzega jedynie same swoje dobre cechy. Nawet te, których nie ma. Cóż, może jest to nieco leczenie kompleksów, a może po prostu taki ciężki charakter, dla otoczenia większego znaczenia to raczej nie ma... gdyż tak czy siak, jest to po prostu uciążliwe. Między innymi dlatego Gilbert nie jest osobą, która pochwalić by się mogła bardzo licznym gronem przyjaciół/znajomych.\nPrusak jest niespokojnym duchem, uwielbia prowokować i zaczepiać Ot, nie ma dla niego nic przyjemniejszego niż zwyzywanie się zakończone porządną bójką. Ha, to dopiero jest zabawa! W słowach nie przebiera, często wyrażając się zbyt bezpośrednio, co z boku może robić wrażenie, jakby Gilbert był niewychowanym chamem. Faktycznie, nieco obycia i okrzesania mu brakuje. Mało tego, jego zachowanie może wydawać się nieco dziecinnie, szczególnie kiedy wdaje się w bezsensowne kłótnie.\nA jednak nie można odmówić mu dyscypliny, posłuszeństwa i oddania wobec jego władców, kiedy jeszcze jakichś posiadał. W sytuacjach krytycznych, wymagających odpowiedniego zachowania – wbrew pozorom potrafił się zachować tak, jak wymagała tego sytuacja. Obecnie bezpański (szuka domu, szczepiony, wierny) bez własnego mieszkania, przesiaduje u brata.\nPrusak to jest ten typ, który w sprawach sercowych żadnego wyczucia nie ma i nawet nie zauważy, kiedy palnie jakąś głupotę. Nie znaczy to, że zdaje sobie z tego sprawę. Ba, Gilbert uważa się za Casanovę jakich mało, ideał, na który lecą zarówno dziewczęta, jak i chłopcy... nie to, żeby w kimkolwiek gustował, oczywiście, że jest tak niesamowicie fajny, że nikt na niego nie zasługuje! Gdyby tylko chciał, to mógłby mieć każdą, czy też każdego. Ale nie chce. I tylko dlatego jest sam... no, wredny, ciężki charakter może też ma na to jakiś wpływ, ale Gilbert woli tak o tym nie myśleć. Zdecydowanie przyjemniej jest wyobrażać sobie, że wszystko ma się pod kontrolą i to nie tak, że coś w życiu nie wyszło, czy też, że można być w czymś słabym...\nGłośny, hałaśliwy, do tego raczej bałaganiarz... jeśli potrafi zachować gdzieś porządek i być zorganizowanym, to tylko na polu bitwy, w czasie wojny.\nSwojego czasu dużo kombinował (trzeba było jakoś się ustawić, żeby machnąć sobie Królestwo i stać się potęgą... na pewien kawałeczek czasu), kłamać potrafi pierwszorzędnie, chociaż nie znaczy to, że zawsze mu wychodzą jego matactwa i małe oszustwa. Jeśli ktoś zna go nieco dłużej to jest w stanie zorientować się, co też Gilbert w danym momencie knuje. Bo przecież Prusak taki trudny do rozgryzienia wcale nie jest, wystarczy nieco spędzić z nim czasu, żeby zacząć łapać do czego ta zaraza lubi najczęściej dążyć.\nOdpowiedzialność i opiekuńczość... cóż, tak do końca to nie są mu obce. Kiedy chce, to potrafi. Właśnie. Kiedy chce. A także kiedy już musi, bo innego wyjścia nie ma. Wtedy, a i owszem. Ale to są rzadkie przypadki. Na co dzień jest złośliwym osobnikiem, szukającym okazji do sprowokowania kogoś, zrobienia jakiegoś zamieszania. Nienawidzi się nudzić, nuda to najgorsza kara jak tylko może go spotkać. I ignorowanie – Gilbert wprost nienawidzi, kiedy ktoś go ignoruje. Przecież jest tak wspaniały, że nie idzie nie zwrócić na niego uwagi! Prawda? Prawda!\nOstatnimi czasy, mimo wszystko, czuje się nieco osamotniony. Niewielkie grono kumpli, względnie osób, z którymi mógłby zamienić parę słów i/lub wypić piwo, nie zawsze mają dla niego czas, zajęci dbaniem o swoje państwo. Gilbert czuje się tym nieco rozgoryczony, w końcu jak to tak, żeby oni mieli, a on nie? Przez to wszystko Prusak zachowuje się często bardziej nieznośnie, niż kiedyś – cała ta bezsilna złość i deprecha szukają gdzieś ujścia, albinos usiłuje udowodnić sam sobie, że jeszcze jest potrzebny, ma jeszcze znajomych i jeszcze może coś zdziałać. Chociaż tak naprawdę zdaje sobie sprawę, że nigdy nie będzie już tak, jak było kiedyś. Tak, jest nieco sentymentalny i lubi powspominać jak to kiedyś mu dobrze było, ale przyznawać się do tego... to już tak niekoniecznie, zaraz wybuchnąłby złością, żeby dokładnie zamaskować swoje zakłopotanie i wszelkie rozterki. Czasem ma takie chwile słabości, że chciałby żeby go ktoś przygarnął, nawet chciałby być dla kogoś miłym... ale przenigdy się do tego nie przyzna, taka słabość, wstyd!Tylko w jednym przypadku się przyzna – gdy upije się na smutno.\nOstatnio coś mu się często choruje oraz niepokojąco długo goją się wszelkie rany. Gilbert nie chwali się tym, a gdy ktoś i tak to zauważy, to Prusak śmieje się i stwierdza, że to drobnostka. Tak naprawdę niepokoi go to, ale swoje przemyślenia woli zachować dla siebie.\nAustria – dla Gilberta niepojętym jest, jak można być tak bardzo irytującą i nieznośną osobą, jaką jest dla niego Rod. Jeśli Austriak do czegoś się według Gilberta nadaje, to tylko i wyłącznie do tego, żeby było kogo wyprowadzać z równowagi i z kim się bić. Tak. W sumie to całkiem zabawne, pójść sobie czasem i postraszyć Austriaka...\nPomimo że tak w większości to wyglądało, to jednak zdarzały się momenty, w których potrafił się dogadać, nawet jeśli wynikało to tylko z korzyści, jakie planował uzyskać. Chociażby takie Święte Przymierze, którego był jednym z założycieli, na spółkę z Rosją i Austrią. Cóż poradzić, był taki moment, kiedy dało się dogadać, co wynikało z konserwatywności tych państw, podobnego myślenia, skupiającego się na utrzymaniu starego ładu. Tak z grubsza. Mocno z grubsza, bo tak głębiej, to każdy z nich swój interes miał.\nNiemcy – jeden z wyjątków, o który trzeba dbać. Prusak wciąż uważa, że chociaż może i Ludwig potrafi sobie poradzić, to jednak nie zna się na ten przykład na takiej wojaczce tak dobrze jak on, więc koniecznie trzeba mu pomagać! Oczywiście, że nie tylko w wojaczce. Fajnie jest wpierniczać się we wszystko, nawet w to, o czym się nie ma pojęcia. Trzeba w końcu dbać o swój autorytet!\nJak kiedyś miało to sens i można jeszcze było pokusić się o to, że Gilbert Ludwigowi od święta pomógł, tak obecnie nie ma to nic wspólnego z pomocą, czy też autorytetem. Prusak nie nadąża za wszystkimi współczesnymi nowinkami, a jeśli coś ogarnie to wykorzysta to prędzej do zabawy, niż do pracy.\nPolska – ot, przeszkadza samym swoim istnieniem. Gilbert nie lubi Feliksa i ma pewne podejrzenia, że z wzajemnością. Najchętniej zakopałby Polskę pięć metrów pod ziemią, tak żeby ten już więcej razy nie wylazł i nie pokazywał swojej mordki.\nChociaż musi przyznać, że fajnie mu się zwodziło Felka za nos, przyjemnie było się z nim od czasu do czasu potłuc... tak długo, jak się wygrywało, tak. No i chociaż nie powie tego na głos, to zdarzało mu się czasem podpatrzeć od Feliksa to i owo... na przykład nauczyć się nieco kombinatorstwa, żeby zrobić, a się nie narobić. A potem się Niemiec dziwi, że Prusak leń i bałaganiarz, przebywanie obok Felka swoje zrobiło, wyrobiło się złe nawyki...\nLitwa – kłopotliwe, ale równie dobre do zaczepek, co Polska. Na szczęście nie jest aż tak bardzo irytujący jak Feliks. I od kiedy Gilbert mieszka w Berlinie ma do Lićka nieco dalej, co też pozytywnie wpływa na relację – im dalej, tym łatwiej jakoś go zaakceptować. Poza tym, przyjemnie popatrzeć jak Litwa i Polska się przepychają między sobą od czasu do czasu, zamiast zacząć jakąś porządną współpracę.\nRosja – duże, problematyczne... ale czasem da się z nim dogadać. Prusak swojego czasu kilka razy próbował, przekonał się, że układy z Iwanem niemożliwe nie są. Są za to wyjątkowo uciążliwe. I mimo wszystko, na Ruska uważać trzeba... bardzo uważać. Chociaż Gilbert bardzo miło wspomina XIX wieczne fascynacje carów jego państwem. Byli wtedy tacy mili, tak chętnie pomagali i pozwalali robić się w balona... co prawda potem Iwan nie był zbyt szczęśliwy, jakieś pretensje miał, że on tu z carem Gilberta odwiedza, wspiera, a niewdzięczny Prusak nie pomoże na ten przykład na takich Bałkanach... no cóż poradzić, życie, interesy... albinos wzruszał wtedy tylko ramionami, ale zachowania swojego nie zmieniał. Przez jakiś czas dobrze na tym wychodził. Obecnie nawet miło wspomina tamten okres. Mniej miło wspomina okres drugiej wojny światowej i komunizmu, którym Iwan radośnie dzielił się z kim tylko się dało...\nWęgry – Prusak darzy olbrzymią niechęcią, czasem nawet woli uniknąć, niż zaczepić. Oczywiście, że się nie boi! Po prostu szkoda mu czasu na jakieś tam Elki...\nKiedyś potrafił nawet zręcznie wykorzystać taką Węgierkę na swoją korzyść.. na ten przykład, gdy na Węgrzech rządził Maciej Korwin to aż prosiło się, żeby wykorzystać jego interesy i napuścić go na Polskę. Do tej pory Gilbert jest z siebie dumny, że taki manewr naprawdę się udał.\nFrancja – tutaj sprawy nieco się komplikują. Czasem okazywał się całkiem niezłym kumplem, ale równie często zdarzało się, że bili się ile wlezie. Mimo to, Gilbert, nie odczuwa do Francuza niechęci, tak jak do Elki, czy też do Feliksa... tak, obecnie nie ma nic przeciwko temu, żeby z Francją się raz na jakiś czas spotkać, napić się i powspominać. Bo czemu by nie. Mało kto jest w stanie z Gilbertem na dłuższą metę wytrzymać, a że Francuz najwyraźniej zalicza się do tej mniejszości, która wytrzymuje, to grzechem byłoby nie skorzystać z tego.\nHiszpania – nadpobudliwy, ale miły. Można pójść się z nim napić i udawać, że ma się jakichś przyjaciół... znaczy... nieważne. Raczej się z nim obecnie dogaduje, więc przecież nie jest tak źle! Można powiedzieć, że współcześnie jest to relacja nieco zbliżona do tej z Francją – skoro chce się spotkać i napić, to takiej oferty się nie odrzuca, po prostu.\nAnglia – obecnie Gilbert nic do niego nie ma, nawet wyskoczyłby z nim czasem do knajpki. W końcu całkiem fajnie można się z Artkiem pobawić, kiedy tylko Anglik naładuje się procentami. Ale trzeba też uważać, żeby przy okazji nie oberwać – oznacza to tyle, że jak Angol zacznie jakieś szkody wyczyniać, to trzeba się dyskretnie zmyć i zostawić Arthura samego.\nDania – całkiem spoko, można z nim pójść chlać, porozrabiać, całkiem miło jest... dopóki nie padnie hasło „Szlezwik”. Ot, taki mały, drażniący temat, o który potrafią się kłócić i bić bez końca.\nWłochy Północne – głośne, ruchliwe i najwyraźniej ze skłonnościami do klejenia się do innych. Cóż... potrafi być całkiem uroczy. Prusak nawet go lubi, a w każdym razie nie ma żadnych powodów, żeby nie lubić. Dlatego też chętnie z nim pogada. Ludwig coś mu się przy Włochu kręci, co Gilberta bawi. Albinos lubi wykorzystywać tę relację Niemca z Włochem do drażnienia brata. Bo czemu by nie, czasami trzeba.\nWłochy Południowe – Gilbert ma wrażenie, że ten Włoszek ma jakieś fochy na Ludwiga, chociaż nie do końca rozumie o co całe to zamieszanie... no, ale jak jest zamieszanie to jest przecież fajnie i warto być w pobliżu! I pamiętać, żeby nie podchodzić zbyt blisko.\nAmeryka – hałaśliwe i chyba myśli, że jest fajne. Oczywiście, że nie jest tak bardzo fajne, jak Prusak! Gilbert bardzo szybko doszedł do wniosku, że Alfred to naiwniak, którego trzeba próbować wykorzystywać i naciągać na kasę. Z tego też powodu fajnie jest mieć z nim dobre kontakty. Poza tym, jeśli tylko USA ma ochotę posłuchać Gilberta, to ten bardzo chętnie mu poopowiada, w końcu obecnie i tak nie ma nic lepszego do roboty... a czy podzieli się „dobrą radą”, czy też opowie coś kompromitującego na jakieś europejskie państwo, starą wpadkę wygrzebaną z odmętów przeszłości... tak długo jak nie jest to pojazd po samym Prusaku, to Gilbert nie ma nic przeciwko!\nKanada – Prusak jakiś czas temu odkrył, że osobnik ten najwyraźniej bardzo lubi dzielić się żarciem. W sumie to całkiem przydatne, więc Gilbert nic do niego nie ma.\nJaponia – całkiem ciekawy facet z tego Kiku, a w każdym razie ktoś kto wreszcie docenił Prusaka. W końcu wzorował się na pruskiej konstytucji. Ha, od razu widać, że Japoniec wie co dobre!\nŚwięte Cesarstwo Rzymskie Narodu Niemieckiego - ze Świętkiem Gilbert starał się mieć dobre relacje... w końcu jednak lepiej nie robić sobie wrogów wszędzie i jakieś porządne wsparcie bywało czasem pożądane. Jeśli z początku szło dobrze, to wszystko zepsuło się po sekularyzacji i coraz bardziej agresywnej polityce zagranicznej Prus.\nGermania - Prusak szanuje go, ale nigdy nie przeszkadzało mu to w unikaniu Germanii. To nie tak, że nie czuł się wystarczająco doceniany przez ojca i strzelił focha. I to nie tak, że uważa Germanię za nudziarza i zrzędę. Nie, wcale. No, może trochę. I chyba nieco się go boi. Jakieś złe wspomnienia z dzieciństwa? Nie, skądże. Może trochę. Stary germański pomiot mógłby po prostu bardziej go doceniać, o. Gilbert czasem próbował coś o tym wspominać, ale ma wrażenie, że niewiele to dało. Nic. Trudno. Pomimo jakichkolwiek narzekań Gilbert nie może nie przyznać, że czasami jednak Germania okazywał się całkiem przydatny i dobrze, że czasami się pojawiał. Czasami, to dobre słowo.\nSzwajcaria - no załatwiało się z nim czasem jakieś interesy, a i miło z jego strony, że popierał Prusaka, a nie Francuza w wojnie prusko-francuskiej. Gilbert nawet go lubi, chociaż na tym koniec, nie zamierzał i nie zamierza rozwijać bardziej tej znajomości. Chyba, że Vash chciałby podzielić się kasą, czy też państwem. Ale na to się nie zapowiada, a że od Szwajcara to jedynie oberwać można za darmo, to Gilbert się nie pcha. Chyba, że szuka kogoś do zaczepki – wtedy faktycznie, Vash jest jednym z pierwszych na liście do zaczepki.\nLiechtenstein - Gilbert miał okazję przyjrzeć się jej kilka razy. Na jego oko to nieco zbyt płochliwa dziewczynka, od której lepiej trzymać się z daleka, jeśli nie chce się mieć na głowie zdenerwowanego Szwajcara. No a że nie ma nic, co Gilberta by zainteresowało, to nie jest to trudne. Prusak rozważał, czy nie byłoby fajnie mieć takiego słodkiego stworzonka dla siebie, ale doszedł do wniosku, że bez przesady, Gilbird jest słodszy. I przydatniejszy.\nMoresnet - takie małe, neutralne... Prusak nigdy nie przepadał za Moresnetem, przez długi czas prowadził nawet negocjacje, żeby to-to zlikwidować. Oczywiście, w ramach likwidacji bogate w złoża naturalne tereny miały przypaść jemu. Nie wyszło, niechęć zaś z czasem zatarła się, twór po kongresie wersalskim zlikwidowano, dano Belgii. A Gilbert miał na głowie inne, większe problemy, więc też i nie zwrócił na to wtedy większej uwagi.\n★ Tak, Gilbert posiada kurczaczka, bydle pewnie jest zmutowane, skoro jeszcze nie urosło...\n★ Ze wszystkich władców najbardziej cenił i najmilej wspomina Fryderyka II, chociaż wspomnienie mu o nim może wywołać u Prusaka dół,\n★ Obecnie, od kiedy nie ma żadnego terytorium, zdarza mu się często chorować,\n★ Jeszcze jako Zakon Krzyżacki, swoją Regułę zerżnął z Reguły templariuszy. Tak samo jak ubiór i symbole, zmieniając tylko kolor krzyża z czerwonego na czarny,\n★ Pruska dyscyplina wzięła się nie bez powodu – wszystko dzięki armii pruskiej z początku XVIII wieku. Żołnierze przechodzili rygorystyczne szkolenia, zaś na polu walki Prusacy potrafili nawet pod dużym ogniem utrzymać swój szyk bojowy,\n★ Prusy, w przeciwieństwie do np. Austrii, nie postawiły na politykę dynastyczną, lecz na armię i agresywną politykę zagraniczną.\n★ Jednak chodzi o politykę wewnętrzną to, szczególnie w II połowie XVIII wieku, w Prusach dużą uwagę poświęcano nie tylko armii, ale też sądownictwu, administracji, a także szkolnictwu,\n★ Gilbert potrafi świetnie tańczyć, ale niechętnie się do tego przyznaje uznając, że to po prostu do niego nie pasuje i zepsułoby to wizerunek, jaki chce sobie wykreować,\n★ Pruska szlachta (junkrzy) uważała się za ostoję odpowiedzialności, tradycji i honoru; często junkrzy mieli poglądy konserwatywne.\n//W sumie to po prostu troszkę bardziej rozwinięte stare KP, więc mam nadzieję, że wszystko jest w porządku. c:\nOstatnio zmieniony przez Prusy dnia Nie Gru 21, 2014 8:52 pm, w całości zmieniany 3 razy\nRe: Prusak na horyzoncie-\nby Austria on Sob Gru 20, 2014 10:44 pm\nAczkolwiek proszę, byś w wolnej chwili dopisała coś na temat tworu znanego jako Moresnet, tj co Prus o nim myśli (w skrócie był to przez pewien czas neutralny obszar nie zależny od żadnego państwa, był to wynik tego, że Prus i Holandia się nie dogadali).\nby Gość on Sob Gru 20, 2014 11:29 pm\nMoresnet dopisany. c:\nby Gość on Nie Gru 21, 2014 4:34 pm\nA ja tylko zwrócę uwagę, że Święte Przymierze to z wielkiej litery.\nby Gość on Nie Gru 21, 2014 8:54 pm\nFaktycznie, gdzieś przy pisaniu mi umknęło. Poprawione. :'D


Kalisz: 25 anestezjologów ze szpitala Zespolonego złożyło wypowiedzenia - Finanse i zarządzanie\nAutor: Głos Wielkopolski/Rynek Zdrowia • • 23 stycznia 2020 10:10\nO złożeniu wypowiedzeń przez anestezjologów zostało powiadomione Wojewódzkie Centrum Zarządzania Kryzysowego. Z kolei wojewoda zawiadomił o całej sytuacji NFZ. Bez anestezjologów nie będzie możliwe między innymi przeprowadzanie operacji oraz leczenie pacjentów na oddziale intensywnej terapii. Szpital w Kaliszu czeka paraliż?\nJak przekonuje Paweł Gawroński, rzecznik prasowy Wojewódzkiego Szpitala Zespolonego w Kaliszu, wypowiedzenia, to taktyka negocjacyjna, która powtarza się po raz kolejny. Lekarze próbują w ten sposób stawiać dyrekcję pod ścianą. Placówka już ogłosiła konkurs na zatrudnienie anestezjologów na który oferty spływają. Jeśli zaproponowane w nich stawki będą do zaakceptowania przez szpital, wówczas zostaną podpisane umowy. W przeciwnym razie zostanie ogłoszony kolejny konkurs.\nKilka tygodni temu do podobnej sytuacji doszło na oddziale psychiatrycznym. Tutaj również lekarze złożyli wypowiedzenia. Udało się jednak rozstrzygnąć konkurs i nie było konieczności zamykania oddziału.\nW piątek (24 stycznia) w sejmiku województwa wielkopolskiego planowana jest dyskusja na temat sytuacji w służbie zdrowia.


Poznawanie Nieba cz.1 – OtwarteNiebo24.pl – nauczania, kazania, uwielbienie prorocze, filmy chrześcijańskie\nPoznawanie Nieba cz.1\nSpytałem się: „Panie! Co tu się dzieje?” – usłyszałem: „Victor, coś zostało ci skradzione i odzyskasz to tylko wtedy, gdy staniesz się jak dziecko. Musisz odzyskać tę niewinność pierwszej miłości” (…) Od tamtego czasu pamiętam, że prawdziwe miejsce, w którym mamy być, miejsce, w którym mamy otrzymywać wskazówki, gdzie mamy słyszeć Jego głos, miejsce, gdzie dostajemy wizję tego, co mamy robić – to Niebo. (…) To jest najlepsza modlitwa. Nie ma ograniczeń! Stamtąd rządzisz. Tu nie chodzi o to, że po prostu odbijasz światło – to światło staje się częścią ciebie. Jesteśmy dziećmi światła. (…) Przychodzi całkowita wolność. Ale ta wolność to nie jest czynienie tego, co ty chcesz – wolność to jest stać się jednością z naturą, celem i wolą Bożą.\n[Victor opowiada o czasie, gdy był dzieckiem. Był wychowywany w rodzinie pastorów i miał głód poznania Boga. Mając szczere i proste dziecięce podejście, na modlitwach zaczął często mieć wizje nieba. W którymś momencie zaczął się modlić, specjalnie przygotowując się do tego doświadczenia, wybierając sobie nawet specjalną koszulę modlitewną…]\n…Ta koszula była śnieżnobiała. I zacząłem pewien cykl – co poniedziałek o 9 rano zakładałem moją białą koszulę i szedłem do kościoła, zamykałem drzwi i spędzałem tam około 45 minut sam. Moi rodzice się mnie spytali: „Co tam robisz?” i moja mama twierdzi, że odpowiedziałem coś w stylu: „To nie wasza sprawa”. I tak to wszystko trwało około półtora roku, tak do dwóch lat. Potem te doświadczenia zatarły się w mojej pamięci. Rutyna i praktyki kościelne, szczególnie w środowisku konserwatywnym, zaczęły we mnie powoli zabijać to pragnienie rzeczy ponadnaturalnych. Ale cały czas pamiętam niektóre z nich.\nRaz zostałem przeniesiony w chwilę ukrzyżowania. Znalazłem się przy krzyżu. I jedną z rzeczy, którą zobaczyłem, to była obecność ciemności, wszystkich demonów dookoła. Ta wizja była przerażająca, ale w trakcie jej trwania zwróciłem moje oczy na Jezusa i zobaczyłem światło, które wydobywało się z Niego. Im więcej na Niego patrzyłem, tym więcej tego światła spływało na mnie. Tę wizję miałem jak byłem bardzo mały, miałem może 3 lata. To światło zaczęło mnie oświetlać, zaczęło przenikać moje ciało i stało się częścią mnie. A potem nie tylko mnie przenikało, zaczęło też ze mnie emanować pośród całej tej ciemności. Temu światłu towarzyszyło uczucie absolutnej mocy. Wiecie jak dziecko zwykle postrzega ciemność i jak się jej boi. A ja, po tej wizji, już nigdy więcej nie bałem się ciemności. Całkiem przeciwnie, zacząłem lubić ciemność. Bo to właśnie w ciemności mamy sprawiać, że zaświeci światło! Dlatego lubię walkę duchową… 🙂\nPotem, jak wspominałem wcześniej, te doświadczenia straciłem na wiele lat. Przyszły lata nastoletniego buntu – lecz przez całą serię różnych wydarzeń, w końcu do nich wróciłem.\nKiedy się ożeniłem i mój syn miał 3 i pół roku, od czasu do czasu miałem zwyczaj mieć w domu intymny czas z Panem, czas uwielbienia. Nikt nie mógł wtedy puszczać muzyki, zamykałem drzwi, a dzieci miały powiedziane, żeby mi nie przeszkadzać.\nKtóregoś razu, gdy miałem czas uwielbienia, puściłem taką piosenkę: „Zabierz mnie głębiej do Miejsca Najświętszego, Zabierz mnie tam, przez krew baranka”. Właśnie tam chciałem wejść. Piosenka była po angielsku. Jakoś w jej połowie zacząłem naprawdę silnie odczuwać Bożą obecność i nagle mój 3-letni syn wpada do pokoju krzycząc: „Tato! Tato!”. Nie byłem zbyt szczęśliwy… Trochę go obsztorcowałem i powiedziałem, że mi przeszkadza. A on odpowiedział: „Tak, wiem, tatusiu!” 🙂 Więc pytam się, czemu to robi, a on mi mówi: „Mam ci coś ważnego do powiedzenia!”. Pytam się, co to takiego, a on odpowiada: „Chciałem powiedzieć, że wczoraj w nocy byłem tam, w miejscu, o którym mówi ta piosenka”. Spojrzałem na niego, myśląc trzeźwo, w normalny sposób. On nie znał angielskiego, skąd wie, o czym śpiewają? Pytam więc: „Co masz na myśli? Gdzie byłeś wczoraj?” A on mi mówi: „Poszliśmy tam – na górę, do nieba. I potem uwielbialiśmy. A potem zeszliśmy na dół”. Więc myślę sobie „ok?!” i pytam:\n„Poszedłeś do nieba?”\n„Tak, tato! Ale nie poszedłem tam sam”.\n„To z kim poszedłeś?”\n„Poszedłem tam z dwoma aniołami”… I wybiegł z pokoju.\nA ja zostałem tam i siedzę wkurzony i poniżony. Pytam się: „Panie! Co tu się dzieje?” i usłyszałem: „Victor, coś zostało ci skradzione i odzyskasz to tylko wtedy, gdy staniesz się jak dziecko. Musisz odzyskać tę niewinność pierwszej miłości”. Pan się mnie spytał: „Pamiętasz jak to było, kiedy byłeś dzieckiem?” Odpowiedziałem: „Tak!”, a Bóg mówi: „Zawołaj Gonzalo jeszcze raz i spytaj się go, jak dostał się do nieba”. Zawołałem więc mojego syna – „Gonzalo, choć tutaj” – i mówię: „Powiedziałeś, że poszedłeś do nieba. Jak poszedłeś do nieba?” Syn popatrzył na mnie jak na ignoranta i odpowiada: „Po schodach, tato. Jak inaczej można wejść do nieba? Po schodach!” Przypomniał mi się sen Jakuba i drabina. Wtedy zaczęła się moja przemiana i przestałem myśleć, że to, co robiłem w tym pokoju, to było [prawdziwe] uwielbienie – tylko taka modlitwa przy muzyce chrześcijańskiej. Zacząłem na nowo rozumieć, że niebo to zupełnie inna rzeczywistość.\nDwa dni później mój syn, Gonzalo, zaczął chodzić w naprawdę złym humorze. Rano, kiedy mieliśmy śniadanie, moja żona Sylwia spytała się go, czemu ma taki humor i w końcu nasz syn nam odpowiedział: „Jestem zły, bo jestem tutaj. Wczoraj powiedziałem Bogu, że chcę zostać z Nim”. Sylwia mówi mu: „Ale nie chcesz być z mamą i tatą? Nie kochasz nas?” A on: „Tak! Kocham was! Ale Boga kocham bardziej niż was”. Wtedy zaczęliśmy myśleć, że Bóg nas przygotowuje na to, że Gonzalo umrze. Wiecie, to normalne w takich przypadkach. Co rano dzieciak budził się, mając nadzieję, że już go nie będzie w tym domu. To było dla niego frustrujące – „dlaczego jestem tutaj, kiedy lepiej jest tam?”. To było szczególnie ciężkie dla Sylwii, mi jakoś łatwiej było powiedzieć: „Panie! Niech się dzieje, co Ty chcesz!”. Sylwia z tym walczyła. I w końcu po 15 dniach, którejś nocy, około 3.30 nad ranem, Gonzalo przyszedł do nas do łóżka, obudził Sylwię i mówi: „Mamusiu! Mamusiu! Bóg kazał powiedzieć ci, że to jeszcze nie jest mój czas, więc masz się przestać martwić.” I wrócił do swojego łóżka, położył się spać.\nOd tamtego czasu pamiętam, że prawdziwe miejsce, w którym mamy być, miejsce, w którym mamy otrzymywać wskazówki, gdzie mamy słyszeć Jego głos, miejsce, gdzie dostajemy wizję tego, co mamy robić – to Niebo.\nCzasami Bóg musi użyć różnych środków komunikacji z nami, bo nie jesteśmy gotowi. Jesteśmy zbyt świadomi ograniczeń czasu i przestrzeni, więc używa snów i krótkich wizji, ale są inne opcje. Tu chodzi o proces wzrostu i dojrzałości. Wydaje nam się, że pomiędzy niebem, a ziemią jest niewyobrażalna przepaść, dystans. Mamy wrażenie dystansu w przestrzeni i czasie.\nNawet naukowcy zaczęli tłumaczyć zagadnienia wymiarów i portali do innych wymiarów. Są ludzie, którzy mają podobne doświadczenia ciemności… Anita (Ana Mendez) może coś na ten temat wiedzieć, ale nie będziemy się w to zagłębiać, w te doświadczenia ze starego życia… [śmiech] 😉 Lepsze są doświadczenia nieba!\nKiedy ludzie mają to doświadczenie, są tak jakby przeniesieni do innego miejsca. Kiedy to się dzieje, wchodzisz w doświadczenie wieczności, gdzie wszelkie ograniczenia czasu i przestrzeni znikają. Możesz też podróżować w czasie i to nie jest po prostu tak, jakbyś oglądał telewizję.\nMiałem takie doświadczenie w Argentynie. W czasie głębokiej modlitwy z kościołem, nagle znalazłem się w innym miejscu – zobaczyłem, że wychodzę ze stacji metra. Był to deszczowy dzień. Byłem trochę zgubiony i nie wiedziałem, gdzie jestem. Szukałem wskazówek. Rozejrzałem się i dzięki temu, co widziałem, wiedziałem, że jestem w Londynie. Podszedł do mnie wysoki mężczyzna w żółtym płaszczu przeciwdeszczowym i spytał się mnie, czy zgubiłem drogę. Odpowiedziałem mu: „Tak! Zgubiłem się!”. Spytał: „A dokąd pan idzie?”. Powiedziałem: „Chciałem dojść do Centralnej Loży Wolnomularstwa (Masonerii)”. Odpowiedział: „O, to bardzo blisko!” i wskazał mi drogę. Kiedy tam doszedłem, przyjął mnie jeden człowiek i spytał, czy chcę zwiedzić to miejsce. Pokazał mi cały budynek. W jednej sali znajdował się tron wielkiego mistrza masonów i mój przewodnik się spytał czy chcę na nim usiąść – odpowiedziałem: „Tak! Czemu nie?!”. Usiadłem na nim, a Bóg dał mi słowo do ogłoszenia. Zrobiłem deklarację proroczą, a następną rzeczą jaką pamiętam było to, że znalazłem się znów w Argentynie. Potem wiele rzeczy działo się w Argentynie, ale po kilku latach pojechałem do Londynu po raz pierwszy [fizycznie]. Ktoś zorganizował mi wizytę w Centralnej Loży. To był deszczowy dzień. Pojechałem tam metrem i wysiadłem na takiej samej stacji. Nie mogłem znaleźć drogi. Padał deszcz. Podszedł do mnie mężczyzna w żółtym płaszczu przeciwdeszczowym. Spytał się: „Czy pan się zgubił?”. Potwierdziłem. „A dokąd pan idzie?” Powiedziałem, że do Centralnej Loży i dostałem od niego wskazówki. Idę tam, a miejsce wyglądało na trochę zmienione. Wchodzę, podchodzę do stołu, a za nim siedzi ten sam stary człowiek, który był moim przewodnikiem [w wizji]. Spojrzał na mnie i mówi: „Pan jest z Argentyny! Pan już tu był jakiś czas temu.” Ok! Zabrzmiało to trochę dziwnie! I ta wizyta przebiegła dokładnie tak samo jak ta sprzed 7 lat (pan tylko powiedział, że nie jest pewien, czy znowu można będzie wejść do sali z tronem).\nWięc jakie są ograniczenia dla nas, którzy w Chrystusie jesteśmy wieczni? I w którym wymiarze zamierzasz żyć?\nCzy to są doświadczenia dla jednej osoby? Niekoniecznie. Miałem takie sytuacje, że z niektórymi ludźmi spotykaliśmy się po raz pierwszy i mieliśmy wrażenie, że to nie pierwszy raz. Wiedzieliśmy o sobie pewne rzeczy. To było dziwne. Nie potrafiliśmy zrozumieć, gdzie spotkaliśmy się wcześniej, ale byliśmy pewni, że już się znamy. I to była ciągłość, kontynuowanie, a nie zaczynanie znajomości. Czasami masz takie wrażenia, których nie umiesz zrozumieć, ale biorą się one stąd, że jesteś częścią Boga. Ponieważ pochodzisz od Niego, możesz mieć wrażenie, że byłeś już w jakimś miejscu dawno temu.\nByłem kiedyś w Czechach i jechaliśmy zwiedzać klasztor na pewnej górze. W którymś momencie mój kierowca zgubił drogę. W chwili, gdy powiedział: „Zgubiłem drogę”, coś się we mnie poruszyło. Zacząłem dawać mu wskazówki – „Jedź tam”, „Skręć w lewo”, „Teraz w prawo”. Dojechaliśmy na miejsce, a ja wiedziałem dokąd iść i gdzie co jest. Mój kierowca dziwi się i mówi: „Już tu kiedyś byłeś!” A ja na to: „Hm. Nie!” – „To skąd to wszystko wiesz?”. Odpowiedziałem: „Słuchaj! Nie chce tego zbyt głęboko tłumaczyć, ale – wiem tyle – dlatego, że Bóg tu pewnie był dawno dawno temu – a ja pewnie byłem wtedy w Nim”.\nKiedy Bóg wkłada w ciebie objawienie, które naprawdę pochodzi od Niego – to jest objawienie i doświadczenie wieczności. Więc kiedy przychodzę do Jezusa Chrystusa i kiedy zaczynam z Nim żyć w duchu, to natychmiast dostaję zdolność poruszania się w dwóch wymiarach – jestem tu, w ciele, ale jestem też w duchu – a mówiąc w duchu, mam na myśli w niebie. I mogę być tam natychmiast, od tak. O tym właśnie mówił Paweł – powiedział: „Zasiadamy z Nim w okręgach niebieskich” (Efezjan 2:6). On nie mówi o jakiejś idei. Mówił o doświadczeniu, które miał. Znalazł się z Nim w niebiosach. I to jest jeszcze wspaniałe – że to nie jest liczba pojedyncza, ale – niebiosa – to liczba mnoga. To mówi o różnorodnych doświadczeniach. W tej różnorodności Bóg daje nam przesłania. To przesłanie daje cel. Kiedy staje się częścią mnie i zaczynam je objawiać, to przynoszę wieczność do wymiaru czasu i przestrzeni. Wtedy znikają wszystkie ograniczenia do zmian i transformacji. Rzeczy i czas są przyspieszane. To jest najlepsza modlitwa. Nie ma ograniczeń! Stamtąd rządzisz. Tu nie chodzi o to, że po prostu odbijasz światło – to światło staje się częścią ciebie. Jesteśmy dziećmi światła.\nO tych doświadczeniach, w tym wymiarze Jezus powiedział do Nikodema – jeśli się nie narodzisz na nowo z wody i z ducha, to nie wejdziesz do Królestwa Bożego. I potem mówi coś dziwnego – duchowy człowiek (mężczyzna czy kobieta) jest jak wiatr – nikt cię nie widzi, nikt nie wie skąd idziesz i dokąd zmierzasz. Stajesz się nieprzewidywalny. Ludzie nie mogą cię wpakować w ramki. Ludzie nie mogą cię zablokować w działaniu. W tym wymiarze stajesz się uczestnikiem Bożej mocy, która nie może być kontrolowana. Przychodzi całkowita wolność. Ale ta wolność to nie jest czynienie tego, co ty chcesz – wolność to jest stać się jednością z naturą, celem i wolą Bożą.\nTo jest ta nasza podróż do miejsca, z którego pochodzimy. Urodziłem się w ciele, pochodzę z mężczyzny i kobiety, których nazywam tatą i mamą, ale myślę, że w Bogu są oni moimi braćmi. W duchu, kiedy idziesz do nieba, każdy obraz ludzi, którzy byli dla ciebie ojcami czy matkami, znika i pozostaje tylko sam Bóg. To jest to prawdziwe łono, z którego pochodzisz. To jest chwała – niezwykłe rzeczy, które się dzieją pośród Jego obecności. I wiesz, że należysz do tej wieczności. Zostałeś stworzony w Nim przed założeniem świata. Im więcej tego doświadczasz, tym bardziej się w tobie zaciera doświadczenie rzeczy ziemskich.\nKiedy usłyszałem jak mój syn, Gonzalo, mówił o tych sprawach, że „on nie chce tu [na Ziemi] być”, zacząłem rozumieć Pawła. Kiedy byłem nastolatkiem, myślałem, że popadł on w przesadę, w nihilizm. Mówił, że chciałby umrzeć i być z Panem, bo to daleko lepiej, śmierć jest zyskiem – a ja sobie myślałem, że nie chcę umierać. Ja lubię żyć. Ale potem rozumiesz, że znajdujesz się w tym niszczejącym ciele, ale twoje wnętrze odnawia się dzień po dniu! Któregoś dnia wędrówka naszego ciała dobiegnie końca. I czasem sobie myślę, że byłoby fantastycznie, gdybym nie umarł. Gdyby Bóg mnie zabrał jak Eliasza lub Mojżesza. Zrobił coś. Ale odkryłem, że czasem źle rozumiemy rzeczy, które są w Biblii, bo rozumiemy je w czasie i przestrzeni, i dokonujemy głupich interpretacji. Eschatologia na przykład dokonuje najgłupszych z interpretacji. Kiedy dochodzisz do wieczności, zaczynasz rozumieć, że to nie jest kwestia wymiaru i czasu. Znajdujemy się tutaj, w dniu 18 II 2014, a jednocześnie żyjemy w wieczności – i ona może w nas rosnąć, bo zgromadziliśmy się tu w Jego Imię i tu jest Jego Obecność. Jesteśmy przenikani wiecznością. Kiedy wchodzimy i stajemy się jednym z Chrystusem, zasiadamy z Nim w okręgach niebieskich – i w jedną chwilę możemy znaleźć się faktycznie tam. Zdajesz sobie wówczas sprawę, że czekanie na Niego na modlitwie, nigdy nie jest stratą czasu.\nźródło: głoszenie “Getting to Know Heaven” z warsztatów z Konstanz, II 2014 r.\nPoznawanie Nieba cz.2\nVictor Lorenzo i Ana Mendez Ferrell\nŁączenie nieba z ziemią\nRony Chaves i Ana Mendez Ferrell\nNiebo chodzi po ziemi – Marcel


Aspot Cardio+, 50 kapsułek | Market Medme.pl\nAspot Cardio+, 50 kapsułek\nNr. katalogowy: 8211||29688\nZastosowanie: dla osób dorosłych do postępowania dietetycznego w niedoborach potasu.\nSposób użycia: 2-3 kapsułki dziennie. Kapsułkę należy popić wodą.\nSkładniki: chlorek potasu, len mielony odtłuszczony, substancja wypełniająca - mannitol, substancja przeciwzbrylająca - talk, substancja glazurująca - etyloceluloza, substancja wypełniająca - poliwinylopirolidon K-300, barwnik - żółty tlenek żelaza, barwnik - żółcień pomarańczowa.


Ciekawe i pomysłowe gadżety, które może nie zawsze są szczytem techniki czy użyteczności, ale mają w sobie coś takiego, że chce się je mieć. #1. Spinka do włosów z ukrytą funkcją\n342 · 104 527x · 49 · 2 lata i 10 miesięcy temu\n322 · 94 168x · 57 · 2 lata i 11 miesięcy temu\nFaktopedia, czyli taka fajniejsza Wikipedia - CCLXIV\nW tym odcinku m.in. bondowskie gadżety z CIA, polskie okręty podwodne zwane "strasznymi bliźniakami" oraz przykłady inteligencji kruków i delfinów.\n757 · 181 710x · 92 · 2 lata i 11 miesięcy temu\n400 · 118 366x · 43 · 3 lata i 13 dni temu\n„Product placement”, zjawisko zwane w Polsce jako lokowanie produktu, jest jednym z podstawowych nośników reklamy w filmach. Szczególnie nachalne promowanie znanych marek, które wyłożyły…\n255 · 117 919x · 68 · 3 lata i 1 miesiąc temu\n688 · 107 782x · 67 · 3 lata i 2 miesiące temu\n488 · 128 852x · 50 · 3 lata i 2 miesiące temu\n559 · 149 193x · 73 · 3 lata i 2 miesiące temu\nGadżety, które sprawią, że kuchnia stanie się Twoim ulubionym miejscem w domu\nUrządzenia, o których zawsze marzyliśmy, teraz istnieją naprawdę. Gdy pojawią się w naszych domach, przekształcą kuchnię w miejsce nie do poznania, a przede wszystkim umilą nam przyrządzanie naszych…\n258 · 86 039x · 63 · 3 lata i 3 miesiące temu\n375 · 87 547x · 44 · 3 lata i 3 miesiące temu\nGadżety akurat są dodatkiem, patrzyłem przy zakupie na GPU i CPU. I tak przyoszczędziłem 5 stów względem ceny sklepowej.\nA monitor wybrałem zbliżony do matrycy - 17.3'', FHD, matowy. Ale…\ndino40i4: :poprostujakub a, czyli gadżety. To akurat zależy gdzie części wybierałeś, czy obudowa miała ładnie wyglądać i tego typu zbędne pierdoły, jak ta psująca się klawiatura miśka :C, albo jak dorzuciłeś sobie…\ndwoogim: Bo jedni kupują narzędzia a inni gadżety. Jak kto woli.\n6310i to narzędzie, które jeszcze długo będzie działać. 8 dni na jednym ładowaniu i sporo lat.\nTeż jeszcze mam taką awaryjnie i po obejrzeniu…\nRe: Czy Kościół zniósł przykazanie?\nAspirant_mlodszy: reklama dźwignią handlu (ulotki, plakaty, gadżety, chwytliwe rytmy wpadające w ucho, obietnica niezwykłych efektów używania, straszenie skutkami nieużywania, wyjazdy integracyjne, bonusy itp, itd) kościół…\nRe: Wół roboczy, nowy...\nsymbiod: :bemypenguin a i tu Cię mam :> wiesz po co te "gadżety" jak to nazywasz? jeśli z punktu A do punktu B jest ~1000 km, albo trzeba zrobić z 1,5 - 2 w ciągu doby, to będziesz te fotele całować za masaż…\nYoop: Porządne buty są ważne. Gadżety sobie możesz kupić, jak będziesz robił maraton poniżej 3.5h.\nkaab: Ja tam proponuję, żebyś najpierw pobiegał trochę zanim zaopatrzysz się w gadżety. Żeby sprawdzić czy ci się spodoba.\nSupernormal Step [539-540] + wywiad\nYnez: Ostatnio był dżender... Oryginał. A teraz, póki co, ostatni z wywiadów z bohaterami - tym razem... Jak budowa twoich mniejszych rąk różni się od tych większych? Czy ich stawy są równie ruchome…\n1 322x · 4 lata i 3 miesiące temu\nchris_f: :tynf O to, to, to. Jakby były słitfocie sprzed i po kuracji, z tyłu i przodu jak nie przymierzając poseł Kurski, to można by było ocenić determinację w sprawie odchudzania i widoczny problem z samooceną.:C A…\nYoop: :Markiz całkiem możliwe że jest tak jak mówisz - za mała baza pytań i ludki się obcykali. Poza tym rzeczywiście można by dużo więcej ciekawych pytań ułożyć niż data urodzin tego czy owego. Można śmiało…


Ratusz zleca wielkie badania seniorów. Chce poznać ich potrzeby | Metropolia Bydgoska\nMetropolia BydgoskaBydgoszczMiastoRatusz zleca wielkie badania seniorów. Chce poznać ich potrzeby\nNa zdjęciu: Ustalenia diagnozy pozwolą precyzyjnie określić krótko i długofalowe cele w kształtowaniu miejskiej polityki senioralnej.\nUrząd miasta zamierza przeprowadzić diagnozę potrzeb i potencjału seniorów mieszkających w Bydgoszczy. Hasłem przewodnim badania będzie „Seniorze, jak umilić Tobie życie?”. Jak podkreśla ratusz, w obecnej sytuacji to niezwykle ważne pytanie. Przeprowadzenie diagnozy zostanie zlecone wybranemu w konkursie zespołowi badawczemu, złożonego z profesjonalnych analityków społecznych.\nJak przekazuje biuro prasowe bydgoskiego magistratu, diagnoza potrzeb seniorów ma umożliwić powstanie odpowiedniego planu działania, który spełni potrzeby społeczne. – W ramach diagnozy wypowiedzieć będzie się mógł każdy chętny bydgoski senior 60+. Ankieterzy zadbają dodatkowo, aby w opracowaniu uwzględnić głosy mieszkańców wszystkich osiedli – zaznacza ratusz.\nPrzeprowadzeniem badania zajmie się profesjonalny zespół analityków społecznych. Jego zadanie polegać będzie na opracowaniu metodyki, przeprowadzeniu badań i przygotowaniu diagnozy. – Jej ustalenia pozwolą precyzyjnie określić krótko i długofalowe cele w kształtowaniu miejskiej polityki senioralnej, tak, aby odpowiadała faktycznym potrzebom mieszkańców. Wnioski z ankiet stanowić będą także wytyczne dla wyborów działań podejmowanych przez organizacje pozarządowe, a wspieranych finansowo przez miasto – informuje urząd.\nBadanie przeprowadzane jest również w związku z trwającymi pracami inwestycyjnymi przy tworzeniu Bydgoskiego Centrum Seniora przy ul. Dworcowej 3, gdzie na blisko 250 metrach kwadratowych organizowane będę liczne wydarzenia, spotkania, szkolenia i wielopokoleniowe zabawy. W opracowaniu programu pracy Centrum pomogą zarówno wyniki diagnozy, jak i konsultacje społeczne.\nRatusz ogłosił konkurs, w którym wyłoni autorów diagnozy. Urzędnicy czekają na oferty do 14 kwietnia, ale już teraz zachęcają seniorów do udziału w badaniu. – O szczegółach będziemy informować. Ostrzegamy jednak przed oszustami. W prowadzonej ankiecie nikt nie będzie pytał Państwa o żadne wrażliwe dane: takie jak dokładny adres zamieszkania, data urodzenia czy PESEL. Pamiętajmy, że są to informację, których nigdy nie powinniśmy podawać osobom, których wiarygodności nie możemy potwierdzić – dodają przedstawiciele ratusza.


Wielka afera na Ukrainie. 35 klubów ustawiało mecze! - Sport WP SportoweFakty\nNa Ukrainie wybuchła wielka afera. 35 ukraińskich klubów piłkarskich zostało oskarżonych o ustawianie meczów. W nielegalny proces zamieszanych było ponad 300 osób.\nDawid Borek 22 Maja 2018, 20:32\nJak informuje "BBC", we wtorek służby przeprowadziły nalot na gangi podejrzane o ustawianie meczów na wielką skalę. - Zbieraliśmy dowody i dokumenty od ponad roku - przekazał Sergiej Knijazew, szef ukraińskiej policji. Zatrzymano pięć grup przestępczych.\nŚledczy mają dowody na co najmniej 57 przypadków ustawiania meczów. Konsekwencje grożą ponad 300 osobom. - W sprawę zaangażowani byli prezesi klubów, byli i obecni zawodnicy, a także sędziowie, trenerzy i organizacyjne komercyjne - komentuje Arsen Avakow, minister spraw wewnętrznych Ukrainy.\nZaangażowani w nielegalny proces mieli zarabiać nawet pięć milionów dolarów rocznie. Obstawiali zakłady w Azji, typując dokładne wyniki spotkań ligi ukraińskiej.\nZ informacji "BBC" wynika, że na liście podejrzanych o korupcję nie ma dwóch czołowych klubów piłkarskich na Ukrainie: obecnych mistrzów kraju Szachtara Donieck i 15-krotnych zwycięzców ligi Dynama Kijów.\nAkcja służb została przeprowadzona na cztery dni przez finałem Ligi Mistrzów w Kijowie. W sobotę w stolicy Ukrainy zostanie rozegrany decydujący bój LM między Realem Madryt a Liverpoolem.\nUkraińcy nie zagrają w zbliżających się mistrzostwach świata w Rosji. W grupie eliminacyjnej zajęli dopiero trzecie miejsce, nie uzyskując awansu na mundial.\ndMv- 23-05 12:39 Zgłoś komentarz\na to wcale nie dziwne , widziałeś uczciwego ukraińca , ta banda zawsze koombinowała , to chytry i złodziejski naród , Putin wkraczaj do akcji , ...|\nKajlo PL 22-05 22:45 Zgłoś komentarz\nCzego tam nie ustawią hehe.... ale ruskie kluby są czyste :-))\nSingo13 22-05 21:58 Zgłoś komentarz\nCzyli są za polską jakieś 25 lat.\nyes 22-05 21:07 Zgłoś komentarz\nW wynik finału LM chyba nie mieszali się?\nPiłka w Europie Piłka nożna Ukraina Szachtar Donieck Dynamo Kijów


Tralki betonowe na balustrady, schody – Tarnów – 129699097 | Gumtree\nPodstawka chłodząca Shark 3 zł\nMam do zaoferowania podstawki chłodzące Shark (2 szt.): stan używany, wejście USB.Możliwość zakupienia tylko 1 szt. za 3 zł.Forma odbioru do uzgodnienia.Preferuję kontakt mailowy bądź przez sms. *** Zgodnie z przepisami prawnymi Unii Europejskiej (01.08.2003 r.) o zakupie towaru od osób prywatnych, informuję, że przedmioty wystawione w mojej ofercie nie podlegają gwarancji, rękojmi ani ...\nTabliczka Tablica z Numerem Domu Ulicą Miastem Miejscowością Solidna\nTablica z numerem domu i nazwą ulicy lub miejscowościRozmiar 300 x 200 x 3 mm.Wykonana z dibondu. Jest to materiał odporny na warunki atmosferyczne. Nie koroduje.Aluminium pokryte czarną farbą całkowicie odporną na UV oraz wszelkie warunki atmosferyczne. Bardzo ważna uwaga: to jest farba, a nie tania folia ploterowa, której trwałość to najwyżej kilka lat.Wszystko to sprawia, że przez lata tabliczk ...\nWizytownik obrotowy na 400 wizytówek czarny 20 zł\nzawiera przezroczystych, podwójnych koszulek o wymiarach 67 x 103 mm\npozwalające przechować 400 wizytówek. Obrotowa oś wizytownika zawiera 24 alfabetyczne, indeksy od A do Z\nułatwiające szybkie odnajdowanie kontaktów. Wizytownik ten sprawdza się idealnie w biurze jak i w domu.\nSprzedam części co (centralne ogrzewanie)\nWitam. Mam do sprzedania części CO w bardzo dobrym stanie. Polecam


Wyśmienitym zabezpieczeniem interesów obydwu stron współpracy jest umowa, jaka nie powinna zawierać jakichkolwiek kruczków prawnych mogących działać na korzyść jakiegokolwiek z podmiotów. Warto zainteresować się również tym, aby wykonawca był w stanie zaproponować gwarancję na realizowane usługi, jaka nieraz może obejmować okres paru...\nNiesłychanie dużo wątpliwości potrafi mieć przedsiębiorcy, gdy w ich obrębie zainteresowań pozostaje zastrzeżenie znaku towarowego. Okazuje się, że wykonanie wszelkich niezbędnych czynności we własnym zakresie jest mało prawdopodobne, a w związku z tym zdecydowanie lepszym rozwiązaniem byłoby skorzystanie z usług fachowej firmy, która...\nKontenery to perfekcyjne rozwiązanie do przewożenia ładunków sypkich oraz ziarnistych. W kontenerach na ogół transportowane są odpady, ale też złom czy gruz. W ten sposób można przewozić szereg innych materiałów. W ramach bezpieczeństwa stosuje się siatki na kontenery, jakie stanowią jedyny solidny sposób na ochronę materiałów przed...\nsiatki na lodowiska - bagan.pl\nNa niezwykle wiele kwestii muszą zwrócić spostrzeżenie klienci, którzy rozpoczynają poszukiwania najlepszej siatki sportowej. Łatwo domyślić się, że wśród produktów dostępne są siatki wykonane także z polipropylenu, jak i polietylenu. Polipropylen zdecydowanie niezwyklej sprawdza się w wypadku siatek do zabezpieczeń, które wykorzystywane...\nfulo.pl ogrodzenie boiska w szkole\nPotrzebując perfekcyjnej ochrony w ramach wykonywanych prac budowlanych, należałoby zwrócić nadzwyczajną uwagę na asortyment profesjonalnych siatek polipropylenowych. Siatki budowlane można nabyć w polecanym sklepie na wymiar wraz ze specjalnymi zestawami montażowymi do prostego i szybkiego montażu. Bezwęzłowy materiał polipropylenowy to...\nCo najmniej kilkanaście firm może pozostawać w obrębie zainteresowań klientów, którzy przymierzają się do zakupu piłkochwytów oraz niezbędnych do ich wykorzystania siatek. Piłkochwyty wykorzystywane są na terenie niezmiernie mnóstwo obiektów sportowych, gdyż zdecydowanie podnoszą komfort codziennej rozgrywki. Wszystko za sprawą faktu, iż...\nChcąc zbudować pozytywny wizerunek firmy potrzeba bardzo wielu działań, jakie dają nadzieję na to, że cały proces zakończy się niebywałym sukcesem. Nie da się ukryć, iż nie ma recepty na to, aby skuteczny marketing kosztował rzeczywiście niewiele, choć wszystko zależy od tego, które działania będą wydawały się z naszej perspektywy...\nSiatki sportowe należy kupić w doświadczonym miejscu, co do jakiego rzetelności sprzedaży jesteśmy pewni. Musimy pamiętać, iż w kwestii ochrony i bezpieczeństwa na obiektach sportowych nie można dopuścić do żadnych uchybień. Tak więc siatki do piłkochwytów, które montuje się także wewnątrz, jak i na zewnątrz kupujemy u sprawdzonego, na...\nsiatki na piłkochwyty w siatki24.pl\nZ uwagi na fakt, iż coraz więcej miejsc musi być wyposażonych w fachowe rozwiązania dotyczące ochrony i bezpieczeństwa, polecamy ofertę renomowanego dystrybutora. Oferuje on solidne siatki ochronne, które znajdują zastosowanie w każdej dziedzinie gospodarki. Mamy tu ponieważ styczność z siatkami produkowanymi najnowszymi metodami, ale...\nProgram do ewidencji urlopów - technology.poznan.pl\nPlanowanie urlopów w przedsiębiorstwach nie musi wywoływać już żadnych problemów. Niezmiernie pomocne dla obu stron okazują się dzisiaj fachowe systemy informatyczne, czyli e-urlopy, z jakich mogą korzystać pracownicy. Jak odnieść się do nich, skoro od zawsze urlopami zajmowała się w firmie księgowa? Z całą pewnością dzięki systemowi...\nChodzenie do kadr, pukanie do szefa i przedkładanie wniosku o urlop w formie papierowej czas już skończyć. Pojawił się bowiem na rynku efektywny system, wnioski urlopowe online, który ułatwia udzielanie urlopów i prowadzenie ewidencji ilości dni urlopowych. Jak wygląda to w praktyce? Wypełnienie wniosku zajmuje pracownikowi dosłownie...


Czy można zwrócić niewykorzystane materiały budowlane? - Ładny Dom - Newsletter artykuły\nMałgorzata Kapelusiak 05-07-2012 14:38\nW zasadzie zwrot niewykorzystanych dachówek, pustaków czy innych materiałów budowlanych potrzebnych do budowy domu, jest możliwy - zwłaszcza gdy mają oryginalne opakowania.\nRys.: Małgorzata Ślińska\nDość często się zdarza, że po wybudowaniu domu zostaje pewna ilość niewykorzystanych materiałów. Może to dotyczyć na przykład materiałów ściennych, dachówek, płyt gipsowo--kartonowych czy wełny mineralnej. Teoretycznie z ich zwrotem do hurtowni nie powinno być większego problemu, zwłaszcza gdy są wciąż w oryginalnych opakowaniach.\nUstawa o szczególnych warunkach sprzedaży konsumenckiej stanowi, iż sprzedawca jest obowiązany podać do wiadomości kupującego cenę oferowanego towaru konsumpcyjnego. Przy sprzedaży na raty, na przedpłaty, na zamówienie, według wzoru lub na próbę oraz sprzedaży za cenę powyżej dwóch tysięcy złotych, sprzedawca jest obowiązany potwierdzić na piśmie wszystkie istotne postanowienia zawartej umowy. W pozostałych sytuacjach, na żądanie kupującego, sprzedawca wydaje pisemne potwierdzenie zawarcia umowy, zawierające oznaczenie sprzedawcy z jego adresem, datę sprzedaży oraz określenie towaru konsumpcyjnego, jego ilość i cenę.\nSprzedawca obowiązany jest udzielić kupującemu jasnych, zrozumiałych i niewprowadzających w błąd informacji, w szczególności nazwę towaru, określenie producenta lub importera, znak zgodności wymagany przez odrębne przepisy, informacje o dopuszczeniu do obrotu w Rzeczypospolitej Polskiej.\nInformacje te powinny znajdować się na towarze konsumpcyjnym lub być z nim trwale połączone, gdy towar jest sprzedawany w opakowaniu. W pozostałych sytuacjach sprzedawca jest obowiązany umieścić w miejscu sprzedaży towaru informację, która może zostać ograniczona do nazwy towaru i jego głównej cechy użytkowej oraz wskazania producenta lub importera.\nSprzedawca odpowiada też wobec kupującego, jeżeli towar konsumpcyjny w chwili jego wydania jest niezgodny z umową; w razie stwierdzenia niezgodności przed upływem sześciu miesięcy od wydania towaru domniemywa się, że istniała ona w chwili wydania.\nJeżeli umowa został zawarta w formie pisemnej i zawiera postanowienie o zwrocie niewykorzystanych materiałów, to wykonania jej postanowień i ewentualnych związanych z tym odszkodowań można dochodzić na drodze sądowej.\nJeżeli nie ma umowy wskazującej na takie uprawnienie konsumenta, można spróbować dowiedzieć się, czy dany sklep nie praktykuje takich przywilejów dla klientów poprzez umieszczenie takiego zapisu w regulaminie sprzedaży (to częsta praktyka sieci handlowych). Z reguły takie ogólne warunki sprzedaży są dostępne na stronach internetowych sklepu i wówczas również istnieje podstawa do ubiegania się o przyjęcie zbędnego towaru.\nW pozostałych sytuacjach szanse na wyegzekwowanie przyjęcia towaru są nikłe - wynika to bowiem z dobrej woli sprzedającego, nie ma potwierdzenia w żadnej dokumentacji i nie jest wymagane przepisami.\nUstawa z dnia 27 lipca 2002 r. o szczególnych warunkach sprzedaży konsumenckiej (Dz. U. nr 141 poz. 1176 z 2002 r. ze zmianami).


Catering - Strony firmowe, strony usługowe.\nSsprzedaż kanapek w biurach\nFirma Bułeczka wychodząc na przeciw oczekiwaniom uczniów, pracodawców i pracowników uruchomiła sprzedaż przepysznych, świeżych kanapek z automatów vendingowych. Nasza oferta kierowana jest do biur, zakładów pracy, szkół i uczelni, budynków użyteczności publicznej, obiektów sportowych, szpitali oraz wszędzie tam, gdzie jest taka potrzeba. Jeżeli są Państwo zainteresowani wstawieniem naszego automatu prosimy o kontakt. Nasza firma korzysta z automatów renomowanej firmy Necta Starfood.\nDobra pizza - przysmak smakoszy\nPizzeria - tzn. restauracja w której pizza (dobra pizza) jest głównym daniem Dobra pizza - jaka? odpowiednie przygotowane ciasto, koniecznie cienki placek - chrupiący a zarazem miękki, powinna być odpowiednio wypieczona. Ser - koniecznie prawdziwy żółty ser a nie jakaś imitacja sera.\nCatering dla firm to ogromne wyzwanie dla każdego- zarówno dla osób znajdujących się w tej branży od dawna, jak i dla dopiero co początkujących jednostek. Nasza witryna powstała z myślą o jednych i drugich, tak by catering i wszystko to co z nim powiązane powodowało jak najmniej problemów.\nNasza firma zapewnia profesjonalny catering oraz usługi eventowe i cateringowe. Przygotowujemy zarówno dania gorące, przekąski, kanapki jak i inne potrawy. Wszystkie przygotowywane przez naszą firmę dania są wykonywane z najwyższej jakości produktów. Zajmujemy się organizacją wesel, bankietów, koktajli, śniadań biznesowych, przerw kawowych, imprez plenerowych, spotkań integracyjnych, pikników firmowych, oraz konferencji. Wszystkie powyższe usługi świadczymy głównie na terenie Śląska, ale docieramy również do innych miejsc na obszarze całej Polski, oferując najlepszy catering i profesjonalną obsługę.\nNad wyraz zawodowe usługi cateringowe Poznań przeprowadzane przez Weranda Catering Poznań tyczyć się mogą wielorakiego rodzaju okoliczności. W obszarze usługi "spotkania firmowe Poznań", firmy z różnorodnego rodzaju dziedzin mogą czekać tu na zrealizowanie imprez plenerowych bądź wielorakiego typu koktajlów. Kontrahentom prywatnym natomiast, Weranda - Firma Cateringowa Poznań świadczy pomoc przy organizowaniu uroczystości jak przyjęcia weselne czy jubileusze. Firma gwarantuje kompleksową obsługę jak i wybornej klasy różnorodnego rodzaju kuchnię.\nCukiernia i Piekarnia Marta\nCukiernia i Piekarnia Marta oferuje Niepowtarzalne torty dla dorosłych, okolicznościowe, komunijne, weselne, torty dla dzieci, ciastka i pieczywo. Używamy tylko zdrowych składników (mąk i śmietan z Kujaw) bez konserwantów. Szczegóły www.martapakosc.pl


Sztuka felietonu Stefana Kisielewskiego [Monika Wiszniowska] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00171 008273 20243847 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Monika Wiszniowska Liczba stron: 84\nISBN: 978-8-3801-2234-5 Data wydania: 2015-12-10\nSztuka felietonu Stefana Kiselewskiego Rodzicom NR 3115 Monika Wiszniowska Sztuka felietonu Stefana Kisielewskiego Wydawnictwo Uniwersytetu Śląskiego Katowice 2013 Redaktor serii: Historia Literatury Polskiej Marek Piechota Recenzent Stanisław Gawliński Spis treści Wstęp – 7 – Kisiel – mistrz felietonu – 15 – Kisiel z PRL-em – 39 – Kisiel z historią – 53 – Kisiel z ekonomią – 59 – Kisiel z cenzurą – 67 – Zakończenie – 73 – Bibliografia (wybór) – 77 – Summary – 81 – Résumé – 82 – Wstęp W 1961 roku Stefan Kisielewski w jednym z felietonów, skie- rował do badaczy swojej twórczości następujące ostrzeżenie: „Wyobrażam sobie za lat sto młodzieńca piszącego pracę doktor- ską na temat: Felietony Kisiela na tle epoki. Młodzieniec ten ów napotka niepokonalne przeszkody”1. Jakie przeszkody miał autor na myśli? Jedną, podstawową i najważniejszą – ogrom materiału, jaki trzeba ogarnąć. Nie jest to proste, gdyż autor Lat pozłaca- nych – lat szarych pisał je, z niewielkimi tylko przerwami, przez niemal pół wieku, a stworzył ich około dwóch tysięcy. Sama postać Stefana Kisielewskiego jest bez wątpienia jedną z najciekawszych i najbarwniejszych w powojennej Polsce. Kon- sekwentnie wymykający się próbom zaszufladkowania, był bodaj najbardziej lubianym, ale chyba najmniej słuchanym publicystą drugiej połowy XX wieku, choć postrzega się go jako niekwe- stionowany autorytet moralny. Biografia autora Sprzysiężenia jest przez badaczy wyczerpująco opracowana2, a i twórczość, zarówno muzyczna, jak i literacka, stanowi od kilkunastu lat 1 S. Kisielewski: Lata pozłacane, lata szare. Kraków, Znak, 1989, s. 248. 2 Biografię Stefana Kisielewskiego możemy poznać z: M. Urbanek: Kisiel. Wrocław, Wydawnictwo Dolnośląskie, 1997; Kisiel. Joanna Pruszyńska rozma- wia o Stefanie Kisielewskim z Andrzejem Bardeckim. Red. K. Merta. Warszawa, „Twój Styl”, 1997; J. Suszko: Donosy na Kisiela. Warszawa 2006; M. Urbanek: Kisielewscy. Jan August, Stefan, Wacek. Warszawa, Iskry, 2006; J. Waldorff: Słowo o Kisielu. Warszawa, Iskry, 1995; Kisiel. Wprost. 10 lat nagród Kisiela. Poznań–Warszawa, Wydawnictwo W.A.B., 1999; A. Micewski: Ludzie i opcje. Warszawa, Polska Oficyna „BGW”, 1993; oraz z licznych artykułów zarówno tych drukowanych za życia, jak i tych wydanych po jego śmierci. – 7 – przedmiot zainteresowania badaczy3. Z lektury prac wyłania się sylwetka człowieka o niezwykle szerokich zainteresowaniach, powiedzielibyśmy: iście renesansowego, w dodatku każde ze swych pól zainteresowań obficie uprawiającego. Urodził się 7 marca 1911 roku w Warszawie. Podkreślić należy, iż, z racji rodzinnych tradycji, był predestynowany do pisania4. Pochodził z rodziny inteligenckiej, hołdującej tradycji piłsudczy- kowskiej, kultywującej patriotyczne, socjalistyczo-niepodległoś- ciowe ideały5. Był synem Zygmunta i Salomei z domu Szapiro, bratankiem Jana Augusta Kisielewskiego, satyryka i współzało- życiela kabaretu Zielony Balonik. W latach 1929–1931 studiował polonistykę i filozofię na Uniwersytecie Warszawskim, a od 1927 roku był studentem Konserwatorium Warszawskiego (obecnie Akademii Muzycznej w Warszawie), gdzie w latach 1934–1937 uzyskał dyplomy z teorii muzyki, kompozycji i fortepianu. W okresie międzywojennym rozpoczął działalność jako kom- pozytor, krytyk oraz literat. W latach 1935–1937 był sekretarzem redakcji „Muzyki Polskiej”, a od 1935 roku publicystą i recen- zentem muzycznych pism. W kwietniu 1939 roku objął stano- wisko kierownika muzycznego Rozgłośni „Warszawa II”. Jego poważniejsza przygoda z publicystyką rozpoczęła się, gdy w 1936 roku nawiązał kontakt z „Buntem Młodych”, pismem o zacięciu politycznym redagowanym przez Jerzego Giedroycia. Po wybuchu wojny brał udział w kampanii wrześniowej, okres okupacji spędził w Warszawie, działając jako pedagog, akompaniator oraz pracownik Wydziału Delegatury Rządu 3 O twórczości Stefana Kisielewskiego: M. Ryszkiewicz: Forma ideologii – ideologia formy. O powieściach Stefana Kisielewskiego. Lublin, Wydawnictwo Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej, 2003; M. Szyszka: Droga klerka. Filozofia sztuki Stefana Kisielewskiego. Kraków, Universitas, 2010; Dysonanse. Twórczość Stefana Kisielewskiego [1911–1991]. Red. A. Hejmej, K. Hawrysz- ków, K. Cudzich-Budniak. Kraków, Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiel- lońskiego, 2011; M. Wiszniowska: Stańczyk Polski Ludowej. Rzecz o Stefanie Kisielewskim. Katowice, Wydawnictwo Naukowe „Śląsk”, 2004. 4 Por: M. Urbanek: Kisiel…, s. 6; K.M. Ujazdowski: Przedmowa. W: S. Kisielewski: Publicystyka przedwojenna. Warszawa, Iskry, 2001, s. 5. 5 W czterdziestolecie działalności publicystycznej. Wywiad ze Stefanem Kisielewskim przeprowadził W. Karpiński („Tygodnik Powszechny” 1972, nr 14). – 8 – na Kraj. W 1942 roku ożenił się z Lidią Hintz. Uczestniczył w Powstaniu Warszawskim, w pierwszych jego dniach został postrzelony. Po wojnie zamieszkał w Krakowie, a w 1961 roku przeniósł się do Warszawy. Działalność publiczna Stefana Kisielewskiego w ogromnej większości przypada na okres PRL-u. W marcu 1945 roku przy- jął pracę – choć, jak się okazało, nie na długo – w organizowa- nym przez Mariana Eliego „Przekroju”. W 1945 roku założył także „Ruch Muzyczny”, którego był redaktorem naczelnym do 1948 roku. Po zlikwidowaniu pisma z przyczyn politycznych, które następnie reaktywowano, w latach 1957–1959 należał do zespołu redakcyjnego. W latach 1945–1949 wykładał przedmioty teoretyczne w Państwowej Wyż- szej Szkole Muzycznej, z której został usunięty przez ówczesne władze komunistyczne. W roku 1945 Stefan Kisielewski związał się z redakcją „Tygo- dnika Powszechnego”, z którym współpracował aż do 1989 roku (z przerwami w latach 1953–1956, kiedy wydawanie pisma zawie- szono; w latach 1968–1971 w związku z cenzurą dotyczącą zakazu publikacji Kisielewskiego; w latach 1981–1983, czyli w okresie stanu wojennego). Był jego publicystą i felietonistą. W latach 1957–1965 był posłem na Sejm PRL, w ramach grupy Znak. W 1964 roku był jednym z sygnatariuszy „Listu 34”. W 1968 roku za krytykę cenzury (użył wtedy na zebraniu Związku Lite- ratów Polskich słynnego określenia dyktatura ciemniaków) zabroniono mu publikacji na trzy lata, został także pobity przez nieznanych sprawców. W 1976 roku podpisał list 14 przeciwko represjonowaniu uczestników radomskiego czerwca. W roku 1989 rozstał się z redakcją „Tygodnika Powszechnego”, i przeniósł się na łamy tygodnika „Wprost”, gdzie zgodził się na udzielanie krótkich wywiadów, komentujących aktualne, i nie tylko, wydarzenia. W 1990 roku ustanowił nagrodę swojego imie- nia, przyznawaną corocznie najpierw przez niego samego, a po jego śmierci przez kapitułę, w której skład weszli jego syn Jerzy i laure- aci z lat poprzednich. Zmarł w Warszawie 27 września 1991 roku. Jest autorem wielu utworów literackich publikowanych w kraju i za granicą (również pod pseudonimami: Teodor Klon – 9 – i Tomasz Staliński). Tworzył także książki o tematyce literackiej i muzycznej, od 1968 roku regularnie pisał dziennik. Autor Sprzysiężenia był literatem wszechstronnym. Pisał powieści obyczajowe, polityczne, kryminalne, recenzje literac- kie i muzyczne. Uprawiał poważną publicystykę, ale do histo- rii literatury przejdzie zapewne głównie jako mistrz felietonu. Tworzył te małe formy publicystyczno-literackie przez, bez mała, pięćdziesiąt lat – nie sposób wszystkie policzyć. Znaczna ich część została wydana przez wydawnictwo „Znak” w 1987 roku, w obszernym zbiorze Lata pozłacane, lata szare. Wybór ów zawierał felietony, które ukazywały się na łamach „Tygodnika Powszechnego” w latach 1945–1987. Dziesięć lat później wydaw- nictwo „Iskry” rozpoczęło edycję Pism wybranych Stefana Kisie- lewskiego, w której to serii ukazały się cztery zbiory felietonów: 100 razy głową w ściany – przedruk wydanego w Paryżu, ale przygotowanego przez autora wyboru z lat 1945–1971; Rzeczy małe – wybór felietonów z „Tygodnika Powszechnego” z okresu 1945–1953 roku i dwa tomy felietonów, które nie mogły być wydrukowane w oficjalnym obiegu – Wołanie na puszczy, zbiór obejmujący felietony wydane poza zasięgiem cenzury w latach 1976–1981, i tom, w którym pomieszczono teksty, Felietony zdjęte przez cenzurę, napisane do macierzystego tygodnika, ale z przy- czyn zawartych w tytule, tam się nie znalazły6. Stefan Kisielewski należał do pokolenia, które jako jedyne w naszej najnowszej historii dorastało w czasach wolnej i nie- podległej Polski, rodzącej się demokracji i stosunków wolnoryn- kowych z jednej strony, a z drugiej wychowywane było często- kroć w rodzinach przekazujących mu kanon niewzruszonych, polskich wartości. Młodość i początki dojrzałego życia przed- stawicieli tej generacji przypadły na burzliwy okres wojny i oku- pacji, a zaraz potem przyszło im działać w warunkach narzuco- nego z zewnątrz syste mu totalitarnego. Nie ulega wątpliwości, 6 Korzystając z wymienionych zbiorów, będę w niniejszej pracy używała następujących skrótów: Lata pozłacane, lata szare, Kraków, Znak, 1989 – LP; 100 razy głową w ściany, Warszawa, Iskry, 1996 – SR; Rzeczy małe, Warszawa, Iskry, 1998 – RM; Wołanie na puszczy, Warszawa, Iskry, 1997 – WP; Felietony zdjęte przez cenzurę, Warszawa, Iskry, 1998 – FC. – 10 – iż poglądy Stefana Kisielewskiego, jakie znamy z jego powojen- nych publikacji, pierwszego szlifu nabrały już przed wojną, ale Kisiela felietonistę, Kisiela instytucję narodową zawdzięczamy temu, iż w powojennej rzeczywistości istniało takie czasopismo jak „Tygodnik Powszechny”, który był tworzony przez grono ludzi wyjątkowych7. „Tygodnik Powszechny” był w tamtym okresie pismem szcze- gólnym8. Periodyk katolicki, prezentujący otwarty, ekumeniczny nurt polskiego katolicyzmu, kierujący się zasadą dialogu czę- sto zapraszał na swe łamy reprezentantów poglądów innych niż ściśle katolickie. Jerzy Turowicz, redaktor o niezwykłym poczuciu misji, głębokiej tolerancji i szacunku dla ludzi „ina- czej myślących”, miał świadomość, że w trudnych PRL-owskich czasach jego gazeta ma szansę stać się czymś w rodzaju opozy- cyjnego pisma (w ramach oczywiście wyznaczonych przez cen- zurę), w którym w pewnym stopniu można głosić poglądy nie- przychylne władzom komunistycznym. Pismo było więc jedyne w swoim rodzaju „między Łabą a Władywostokiem”9, a w tym szczególnym organie Kisiel jako jednostka autonomiczna10 też miał swoje małe pisemko oddzielone grubą kreską. Początkowo działalność publicystyczna była dla Stefana Kisielewskiego jedynie zajęciem dodatkowym, realizowanym na marginesie zainteresowań muzycznych, ale szybko hobby 7 W skład redakcji „Tygodnika Powszechnego”, poza redaktorem naczel- nym Jerzym Turowiczem, wchodziły takie postaci jak: ks. Jan Piwowarczyk, Konstanty Turowski, Maria Czapska, Zofia Starowieyska-Morstinowa, Stani- sław Stomma, Hanna Malewska, Józefa Golmont-Hennelowa. 8 O „Tygodniku Powszechnym” pisali: R. Jarocki: Czterdzieści pięć lat w opozycji. Kraków, Wydawnictwo Literackie, 1990; M. Jagiełło: Próba rozmowy. Szkice o katolicyzmie odrodzeniowym i „Tygodniku Powszechnym” 1945–1953. T. I: Rodowód. T. II: „Tygodnik Powszechny” i komunizm 1945–1953. Warszawa, Biblioteka Narodowa, 2001; J. Żakowski: Pół wieku pod włos, czyli życie codzienne „Tygodnika Powszechnego” w czasach heroicznych. Kraków, Znak, 1999. 9 Jedyny między Łabą a Władywostokiem. (Rozmowa z Ks. Andrzejem Bardeckim). W: Kisiel. Joanna Pruszyńska rozmawia… 10 W numerze 20 (1945) Stefan Kisielewski debiutuje w roli gospodarza rubryki felietonowej „Pod włos”. Inicjalny felieton Sandauer w opałach jest po raz pierwszy sygnowany: Kisiel. – 11 – przeobraziło się w podstawowe zajęcie. Swą karierę felietonisty rozpoczął Kisiel w 1945 roku11. Został zaangażowany pierwotnie do działu muzycznego, a jego pierwszy tekst: Życie muzyczne Krakowa ukazał się w szóstym numerze krakowskiego pisma. Szybko jednak doszedł do głosu temperament polemiczno-pub- licystyczny Kisielewskiego i wkrótce zaczął podejmować tematy polityczne. Pierwszy felieton pt. Sandauer w opałach ukazał się jeszcze w tym samym roku, 5 sierpnia. Już wówczas zazna- czał się indywidualizm autora felietonów, deklarującego, że jako „jedyny między Łabą a Władywostokiem” jest przeciwnikiem socjalizmu, że będzie o tym głośno mówił, kiedy tylko i gdzie się da, na wszystkie sposoby…12 Rzadko zaangażowany w sprawy redakcji sam zdecydował się na rolę outsidera. W sposób dowcipny, acz wytworny, tak opisy- wał swoje cotygodniowe zmagania felietonisty: Deszcz czy susza, mróz czy skwar, zadymka śnieżna czy tro- pikalny upał wszystko jedno – biedny felietonista „Tygodnika” zawsze musi być na posterunku. Co tydzień drepcze z manu- skryptem do Pałacu Biskupiego, z drżeniem w sercu podaje swój płód przez okratowane okienko groźnemu sekretarzowi kardynalskiej rady, po czym pełen wewnętrznego dygotu czeka w zimnej sieni na wyrok. A wyrok bywa bezlitosny: odchy- lenie od linii, niedopuszczalne, trąci herezją, „ukłon” prawy, „ukłon” lewy, nie licuje z powagą kurii itp. Biedny autor skręca się jakby się napił jodyny, lecz trudno – nie ma rady – z pokorą przyjmuje skreślenia, obejmujące często dwie trzecie tekstu felietonu i z kolei – wędruje do ks. Jana Piwowarczyka, szarej eminencji „Tygodnika”. Ksiądz skreśla co drugie lub co trzecie słowo. Autor, spocony jak mysz w połogu, drżącą ręką chwyta 11 Współpraca Stefana Kisielewskiego z „Tygodnikiem Powszechnym” roz- poczęła się 29 kwietnia 1945 roku, od szóstego numeru pisma, a trwała aż do roku 1989. Rubryka z felietonami Kisiela zniknęła z jego łamów po ostatnim tekście pt.: Złapał Kozak Tatarzyna… opublikowanym 25 czerwca 1989 roku. Po tym czasie napisał jeszcze do tego pisma dwa artykuły, a jego nazwisko zniknęło ze stopki redakcyjnej w listopadzie 1990 roku. 12 Jedyny między Łabą a Władywostokiem. (Rozmowa z Ks. Andrzejem Bardeckim). W: Kisiel. Joanna Pruszyńska rozmawia… – 12 – nareszcie zoperowany felieton i wręcza go redaktorowi naczel- nemu Jerzemu Turowiczowi13. Autor Sprzysiężenia miał świadomość, że dzięki liberalizmowi redakcji i jej polityce wobec ówczesnych władz zarówno laic kich, jak i kościelnych tylko pod ochronnym parasolem „Tygodnika” mógł zaistnieć jako publicysta niezależny, zachowując swoje zasady moralne i polityczne przekonania. Nie można zapomi- nać, iż Stefan Kisielewski związany z „Tygodnikiem Powszech- nym” funkcjonował w kręgu katolickiej ideologii. Tego kato- lika niezdeklarowanego, publicystę na wskroś świeckiego łączyła z ówczesną myślą chrześcijańską nić oplatająca jego publicystykę literacką – personalizm. Biorąc pod uwagę różnorodność, roz- ległość i wieloznaczność tego pojęcia, trudno nazwać Kisiela ortodoksyjnym wyznawcą tego nurtu. Chodziło raczej o zasadę. Nigdy przez Kisiela niewypowiedziany wprost personalizm sta- nowił jednak ważny składnik wypowiedzi krytycznych, był rea- lizowany przede wszystkim w podkreślaniu wartości i doniosło- ści człowieka, a nie systemu czy jakiejkolwiek doktryny. Felietony, właściwie ze względu na swą aktualność ulotne i przemijające, pisane z tygodnia na tydzień, po latach urosły w dzieło ogromnych rozmiarów, które odegrało niemałą rolę w kształtowaniu się świadomości i stylu myślenia polskiej inte- ligencji. To za felietony właśnie przyjaciele byli skłonni wystawić mu pomnik. Tak wspominał Kisiela Gustaw Herling-Grudziński: Pod tym względem zasługi Kisiela są tak ogromne, że moim zdaniem obowiązkiem Polaków jest wystawić mu pomnik. Wiem nawet, gdzie jego pomnik powinien stanąć: na skwe- rze na Krakowskim Przedmieściu, między pięknym pomni- kiem Prymasa Wyszyńskiego i ładnym pomnikiem Bolesława Prusa14. 13 S. Kisielewski: Moja szopka narodowa. „Tygodnik Powszechny” 1946, nr 92–93. 14 Kisiel i Kisielewski. (Rozmowa z Gustawem Herlingiem Grudzińskim). W: Kisiel. Joanna Pruszyńska rozmawia…, s. 7. – 13 – Monika Wiszniowska The art of a feature by Stefan Kisielewski Summary Stefan Kisielewski is an extremely vivid persona. Despite the fact that he was a composer, a serious feature and novel writer, Kisielewski is best known as the author of features published for about fifty years in “Tygodnik powszechny”. It is no overstatement to say that Kisielewski was a master as regards a “short form”. The publication (The art of a feature by Stefan Kisielewski) is both for a professional reader and the one whom the name of the author of Lata pozłacane, lata szare tells only little nowadays. The author wants to present a famous Kisiel above all as a master of a feature form and an author who analyses and describes reality and a human being in an extremely accurate way, who has become a teacher and master for many people reading his features thanks to the ability to notice all the absurdity of the Polish People’s Republic, and above all, thanks to the values loudly voiced and stability of opinions. Monika Wiszniowska L’art du feuilleton de Stefan Kisielewski Résumé Stefan Kisielewski est un personnage haut en couleur. Bien qu’il soit de même compositeur, un publiciste éminent et auteur des romans, il est connu avant tout comme auteur des feuilletons, publiés pendant presque cinquante ans dans „Tygodnik Powszechny”. On peut dire, sans beaucoup d’exagération, qu’il a été maître de la « petite forme ». La publication de Sztuka felietonu Stefana Kisielewskiego est destiné également pour les professionnels que pour les lecteurs qui ne connaissent pas bien de nom de l’auteur de Lata pozłacane, lata szare. L’auteur veut présenter le fameux Kisiel avant tout comme maitre de la forme de feuilleton, comme auteur qui analyse et décrit la réalité de manière extrêmement perspicace, mais encore comme homme qui, grâce à l’habileté de percevoir tous les absurdes de République populaire de Pologne et grâce aux valeurs prônées ouvertement et les opinions constantes, est devenu pour de nombreux lecteurs de ses feuilletons, un enseignant et un maître. Redaktor: Magdalena Białek Projektant okładki: Piotr Kossakowski Redaktor techniczny: Barbara Arenhövel Korektor: Mirosława Żłobińska Łamanie: Beata Klyta Copyright © 2013 by Wydawnictwo Uniwersytetu Śląskiego Wszelkie prawa zastrzeżone ISSN 0208 ‑6336 ISBN 978 ‑83 ‑226 ‑2220‑9 (wersja drukowana) ISBN 978‑83‑8012‑234‑5 (wersja elektroniczna) Wydawca Wydawnictwo Uniwersytetu Śląskiego ul. Bankowa 12B, 40 ‑007 Katowice www.wydawnictwo.us.edu.pl e -mail: wydawus@us.edu.pl Wydanie I. Ark. druk. 5,25. Ark. wyd. 4,5. Papier Alto 80 g, vol. 1.5 Cena 20 zł (+ VAT) Druk i oprawa: PPHU TOTEM s.c. M. Rejnowski, J. Zamiara ul. Jacewska 89, 88-100 Inowrocław\n