#003: Dziennikarz w czasach social mediów. | Wszystko Co Nas Kręci\n30.07.2019 | czas trwania 1:17:48\nDziennikarz w czasach\nMARIUSZ RECZYŃSKI I MICHAŁ HAMERA\nJak co wtorek zapraszamy Was do odsłuchania nowego odcinka podcastu „Wszystko co nas kręci”. Tym razem przed mikrofonem zasiadła dziennikarka Agata Maksymiuk związana z grupą Polska Press (wydająca takie tytuły jak Głos Szczeciński, MM Trendy, Strefa Biznesu, Nasze Miasto etc.).\nZ Agatą poruszamy wiele ciekawych wątków, w tym między innymi:\njak to jest z tym czytelnictwem w Polsce,\nczy ludzie czytają jeszcze gazety,\njak wygląda praca dziennikarza w dzisiejszych czasach,\nczy papierową prasę czeka nieuchronna śmierć,\nczy dziennikarze muszą być mocno odporni na hejt,\nco najlepiej sprzedaje się w mediach.\nPoza tym rozmawiamy o kuluroznastwie, fake newsach i wielu innych ciekawych rzeczach.\nŻyczymy przyjemnego słuchania!\nPRZYDATNE LINKI z odcinka\nWyższa Szkoła w Poznaniu Collegium Da Vinci\nKulturoznawca i dziennikarz szczecińskich mediów. Miłośniczka sztuki oraz polskiej literatury.\nMagazyn MM Trendy\nMichał: Trzeci odcinek podcastu Wszystko Co Nas Kręci. Witają was.\nMariusz: Mariusz Reczyński.\nMichał: I Michał Hamera. Zaczynamy nagranie kolejnego odcinka. Dzisiaj poprzeczka jest jeszcze wyżej podniesiona niż ostatnim razem, ponieważ przeciwko nam siedzi dziennikarka z krwi i kości, czyli teraz pytania naprawdę muszą być solidne, Mariusz.\nMariusz: Czujemy troszkę presję i zdenerwowanie.\nMichał: No więc właśnie, bo będzie nas punktowała pewnie jak ona punktuje zazwyczaj w swoich wywiadach, no ale cóż? Taka jest jej praca, a my dzisiaj będziemy się znęcać nad nią, bo ona zazwyczaj robi to nad nami.\nMariusz: Odwrócimy dzisiaj role. Dzisiaj to my będziemy zadawać pytania.\nMichał: Tak jest. Naszym gościem jest Agata Maksymiuk z MM Trendy Polska Press, GS24 i jeszcze wielu, wielu innych mediów. Dobrze mówię?\nAgata: Tak jest. Jeszcze Nasze Miasto Szczecin, Strefa Biznesu.\nMichał: O, kurczę, to muszę to otagować jeszcze na Instagramie.\nAgata: Koniecznie, koniecznie, koniecznie.\nMariusz: No, ledwo nam się zmieszczą wszystkie hashtagi.\nMichał: Tak jest. I mówiąc o Tobie dziennikarka, nie mówimy tylko o osobie, która przygotowuje i pisze teksty. To osoba, która rzeczywiście ukończyła studia, które nadały jej kompetencje, aby rzeczywiście te materiały przygotowywać w sto procentach profesjonalnie. I właśnie też o tym będziemy sobie dzisiaj dość długo rozmawiali. Ale zanim zaczniemy strzelać do Agaty pytaniami, jeszcze opowiemy trochę o tych formalnościach, które zazwyczaj Mariusz przedstawia na początku każdego odcinka.\nMariusz: Dokładnie. To jest najważniejszy wstęp.\nMichał: I jest słowo dokładnie.\nMariusz: Słowo dokładnie musi być. To od tego już będziemy naprawdę zaczynać za każdym razem. Nie będziemy się go wstydzić.\nMariusz: Miejsca, w których możecie nas posłuchać, jest to przede wszystkim nasza strona internetowa, której adres już znacie: wszystkoconaskreci.pl. I kanały dystrybucji podcastów: Apple iTunes, Google Podcast, Spotify i Spreaker. Na te wszystkie miejsca was zapraszamy, żeby odsłuchać wszystkich odcinków. Tych też archiwalnych, jeśli jeszcze nie mieliście okazji tego przesłuchać. I zapraszamy was na nasze social media. Na Facebooka, na Instagrama, gdzie możecie zostawiać swoje komentarze, pomysły. I dzisiaj jeszcze o jednej rzeczy chciałem wspomnieć, o której nie mówiliśmy. Na naszej stronie jest formularz newslettera. Bardzo byśmy was chcieli zachęcić, żebyście korzystali z tego formularza, zostali nam swojego maila. Nie bójcie się, nie zrobimy z nim nic złego. Spamu, reklam nie będziemy rozsyłać. Chcemy Wam przesyłać ciekawe informacje, przede wszystkim powiadomienia o nowych odcinkach podcastu, tak żebyście nie przegapili, kiedy nowy odcinek wyjdzie.\nMichał: A ja już myślałem, że jakieś garnki sprzedamy przy okazji.\nMariusz: Zobaczymy, jaką nawiążemy współpracę ze sponsorami.\nMichał: Pójdzie wszystko, z pościelą razem.\nMichał: No okej, no dobrze, tak więc formaliny mamy za sobą, możemy przejść sobie już do konkretów. Agato, będziemy zadawali Ci pytania, a Ty na nie odpowiadasz. Jeśli uznasz, że któreś pytanie jest niekomfortowe, masz jednego pomidora i możesz nim rzucić w któregoś z nas.\nAgata: Tylko jedno?\nMichał: Tylko jednego.\nMichał: Więcej nie dajemy tej szansy.\nMariusz: Na razie statystyka jest po naszej stronie. Jeszcze nikt nie wykorzystał. Może nam się uda utrzymać to do końca.\nMichał: No właśnie, więc widzisz, nie możesz nam tego popsuć jakby. Okej.\nMariusz: Taka mała presja z naszej strony.\nMichał: Tak jest, tak jest.\nAgata: Dobrze, postaram się.\nMichał: Dlaczego dziennikarstwo? Skąd taki pomysł?\nAgata: Ja myślę, że to nie był pomysł. Ja myślę, że w dużej mierze to był przypadek.\nAgata: Tak. Myślę, że to był przypadek. Tak się złożyło, że studiowałam kulturoznawstwo niestety, ale nie otworzyli mi drugiego stopnia, musiałam znaleźć inny kierunek, inny pomysł na ukończenie studiów, gdyż zakładałam, że chcę ukończyć, na pewno chcę ukończyć studia. Tak się złożyło, że pod ręką było dziennikarstwo, więc poszłam na to dziennikarstwo i w trakcie studiów, w zasadzie nawet nie w trakcie, bo chyba jeszcze nie zaczęły mi się zajęcia, studiowałam zaocznie, nie zaczęły mi się zajęcia, a już dostałam pracę tutaj w Głosie Szczecińskim. To też był przypadek. Jeżeli chcielibyście o to zapytać, to też był przypadek.\nAgata: Szukałam pracy, bo przeprowadziłam się akurat wtedy do Szczecina. Szukałam pracy, weszłam do redakcji, zapytałam się, czy są wolne miejsca. Troszkę wtedy jeszcze redakcja pracowała w nieco innej strukturze. Były miejsca, więc zostałam. Na początku pomagałam w dziale online. Później, z czasem, zaczęłam pisać. I tak zostało, no.\nMichał: I tak poszło, nie?\nAgata: Tak jest.\nMichał: No i teraz trzymasz w szachu wszystkie media tutaj, można powiedzieć, w grupie.\nMichał: Tak jest. I jesteś dość uniwersalna. I teraz pytanie, czy dziennikarz jest… znaczy inaczej, wytniesz to, nie? Nie? Nie wytniesz?\nAgata: Nie, to zostaje. To zostaje.\nMariusz: To muszę na końcu takie wiesz, wszystkie wpadki, zrobić sklejankę.\nMichał: Tak, tak.\nAgata: Taki mix.\nAgata: My też czasami tak robimy, że zostawiamy wpadki.\nMichał: No dobra, no właśnie Agato, bo jesteś i w Trendach, i w Głosie, i w Naszym Mieście, czyli jesteś dość uniwersalnym dziennikarzem. Czy to jest utrudnienie, czy to dla dziennikarza nie jest problemem, pisać raz o medycynie, raz o kulturze, raz o sztuce, a czasem o biznesie?\nAgata: Powiem tak, w jakiś sposób jest to utrudnienie, ale akurat to, że przygotowuję teksty i dotyczące medycyny, i dotyczące sztuki, i dotyczące kulinariów, i dotyczące eventów, i wywiady, wynika z tego, że akurat moje stanowisko jest o tyle nietypowe, że pracuję i w dziale handlowym, i w redakcji. Więc teksty komercyjne, czyli takie teksty właśnie dotyczące, nie wiem, nowych klinik, medycyny estetycznej, to są teksty, które są napisane na zamówienia klienta. Powiedzielibyśmy taki trochę copywriting. Nie są to teksty też, które są podpisywane, jak pewnie przejrzycie sobie gazetę, na przykład Trendy, to zwrócicie uwagę, że przy części tekstów nie ma nazwisk dziennikarzy, którzy to przygotowali, ale jest takie hasło prezentacje, więc to jest dla nas wskazówka, że jest to treść zamawiana. Także tutaj tak naprawdę, jeżeli ktoś nie zamówił u mnie czy u kogokolwiek innego tego tekstu, to nie wie, kto przygotował ten tekst. Teksty, które rzeczywiście ja przygotowuję, są ja jako ja pod swoim nazwiskiem reprezentatywnym, to oczywiście są wywiady, są teksty tematyczne. W większości to są tematy, które dotyczą kultury, ciekawych ludzi, ciekawych osobistości, bardzo dużo wywiadów robię. Więc to są właśnie te teksty dziennikarskie. Te teksty, o które Ty pytasz, gdzie jest naprawdę dość spory mix tych wszystkich tematów, to są teksty powiedzmy copywriterskie, przygotowane na potrzeby naszych klientów.\nMariusz: A powiedz mi, czy tak Twoja szkoła, tak droga edukacyjna, ona w jakiś sposób wydatny pomaga Ci w tej pracy, to kulturoznawstwo? Czujesz, że to pomaga Ci w przygotowaniu tych materiałów?\nAgata: Powiem tak, już wcześniej rozmawialiśmy, zaczęliśmy ten temat jeszcze przed tym, jak nagrywaliśmy. Generalnie jest tak, że ja jestem bardzo zadowolona ze studiów, właśnie które skończyłam w Poznaniu na kierunku kulturoznawstwo. Wiem, że wiele osób się bardzo podśmiewa z tego kierunku.\nAgata: Że kulturoznawcy trafiają na kasy sklepowe, że po tym nie ma pracy. Nie do końca to jest prawda, dlatego że po kulturoznawstwie można robić wiele naprawdę wspaniałych rzeczy. Można być animatorem, można organizować naprawdę świetne eventy, można pracować w teatrach, można pracować w galeriach sztuki, można zajmować się filmem, można pracować w redakcji, tak jak ja, więc jest to kierunek, który naprawdę bardzo, bardzo mocno poszerza horyzonty. I ja miałam to szczęście, że miałam naprawdę wspaniałych wykładowców. Takich, którzy z ogromnym zaangażowaniem, z ogromną pasją przekazywali nam wiedzę. Na przykład uczyła mnie profesor Iza Kowalczyk, która jest historykiem sztuki, krytykiem. I potrafiła zarazić swoją wiedzą i tą miłością do sztuki nawet takie osoby, które na hasło sztuka to sobie wyobrażają jakiś wielki malunek Matejki i to jest po prostu jedyne skojarzenie ze sztuką albo po prostu godziny spędzone gdzieś w podstawówce na nudnych wycieczkach w muzeum. Ona potrafiła nawet takie osoby zaangażować do dyskusji. Nawet takim osobom potrafiła przekazać tą wiedzę. I myślę, że była jednym z naszych ulubionych wykładowców, więc to na pewno też o czymś świadczy. Więc no miałam to szczęście właśnie do tych osób, które gdzieś tam na początku nas poprowadziły. Bardzo dużo praktyków nas uczyło, więc ci praktycy, że tak powiem, bezpośrednio potrafili wskazać nam ścieżkę. Jeżeli na przykład któryś z wykładowców wyłapał to, że mamy osoby, które chciałyby się zajmować, chciałyby pracować przy dźwięku, to automatycznie starały się kierować te osoby w tym kierunku. Mówiły, że na przykład hej, mamy szkolną rozgłośnię radiową, może chcielibyście się nieco bardziej zaangażować. Jeżeli ktoś widział, że na przykład ktoś ma talent do pisania, to mówił hej, potrzebujemy kilku materiałów na taki i taki event, może chciałabyś to przygotować. Więc to bardzo pomagało. To bardzo też otwierało, bo dzięki temu uczyliśmy się, jak łatwo jest nawiązać kontakt z drugą osobą, bo często to się tak wydaje, o, chciałabym pracować w gazecie, ale jak ja mam to zrobić, żeby pracować w tej gazecie. A w szkole okazywało się, że często wystarczy napisać maila z zapytaniem, często wystarczy wejść, porozmawiać z drugą osobą. Wiadomo, że nie zawsze się udaje. Ale w większości przypadków zwykłe dzień dobry, bo ja bym chciała, dzień dobry, bo ja mam pomysł, okazywało się, no strzałem w dziesiątkę. Także, no kulturoznawstwo naprawdę moim zdaniem genialny kierunek. Miałam szczęście, że byli też genialni ludzi. Szkoła wspaniała, poleciłabym ją każdemu. Przy dziennikarstwie było nieco inaczej, tutaj już zmieniłam szkołę. I szczerze mówiąc, nie wiem, czy dziennikarstwo jest kierunkiem, na którym można nauczyć się pisać. Nie jestem pewna. Ja studiowałam i jeden, i drugi kierunek w trybie zaocznym, więc z pewnością miałam trochę mniej zajęć niż studenci dzienni, tak mi się przynajmniej wydaje, nieco inaczej to też wygląda, bo jednak spędzamy w szkole weekendy po dziesięć, czasem dwanaście godzin, więc jest to na pewno wymagające i na pewno też, no wymaga od takiego studenta, któremu naprawdę zależy na tym kierunku, wymaga dużo determinacji, bo wiadomo, że gdzieś już po trzeciej godzinie wykładu się odpływa, a jak jeszcze tych godzin czeka na ciebie siedem, to musisz naprawdę chcieć, żeby wytrzymać. No, ale ja chciałam, więc wytrzymałam. Więc udało mi się skończyć jeden i drugi kierunek. Ale, tak jak mówię, nie jestem pewna, czy to dziennikarstwo uczy dzisiaj ludzi, którzy idą na ten kierunek. Nie wiem, czy uczy ich pisać. Nie wiem, czy uczy ich występować na antenie, komunikować się. Nie wiem, nie jestem pewna, tak szczerze mówiąc.\nMariusz: To moje pytanie miało taką ukrytą tezę, bo mam wrażenie, że szczególnie to kulturoznawstwo nie jest takim kierunkiem atrakcyjnym, tak? Bo Ty działasz też w nowych mediach, w social mediach, umieszczasz te materiały, które tworzycie w redakcji, w tej przestrzeni. Tu raczej wszyscy interesują się tym marketingiem internetowym, tym influence marketingiem, prawda? Są wszelkiego rodzaju kursy, studia idące w tym kierunku, prawda? Mam wrażenie, że wszyscy pchają w tą stronę. A tutaj to kulturoznawstwo mi się przynamniej, może jestem w błędzie, z tym kłóci, prawda? Że…\nAgata: Nie, nie, nie. Jesteś w błędzie. Jesteś w błędzie. Powiem tak, ja studiowałam na bardzo nowoczesnej uczelni. Teraz, nie wiem, czy możemy zareklamować, teraz szkoła nazywa się Collegium Da Vinci.\nMariusz: To jest nasz podcast, więc możemy wszystko.\nAgata: Dobrze, to reklamujemy. Teraz tak szkoła nazywa się Collegium Da Vinci. Wcześniej to się nazywało, bardzo chwytliwa nazwa, uwaga, Wyższa Szkoła Nauk Humanistycznych i Dziennikarstwa w Poznaniu. To naprawdę bardzo nowoczesna szkoła. Wielu młodych ludzi było zatrudnionych, myślę też, że nadal jest, jako wykładowców. Mnóstwo praktyków. Więc no tak jak szkoła, no tak i kierunku, były skrojone w sposób bardzo nowoczesny, bardzo na czasie. Taki, żeby to było życiowe. Oczywiście mieliśmy zajęcia z antropologii. Oczywiście omawialiśmy teorię Nietzschego, Schopenhauera, Malinowskiego. Jasne, że przerobiliśmy to. Przeszliśmy przez teatrologię. Mieliśmy elementy, nie wiem, sztuki nowoczesnej. Mieliśmy elementy sztuki jakiejś antycznej, najróżniejsze genezy najróżniejszych teorii. Oczywiście, że to wszystko mieliśmy. Ale mieliśmy też mnóstwo zajęć praktycznych. Na przykład uczyliśmy się, jak zorganizować wydarzenie masowe. Uczyliśmy się, jak nawiązywać kontakty biznesowe. Uczyliśmy się sprzedaży. Pracowaliśmy na mediach społecznościowych. Uczyliśmy się, jak docierać do różnych ludzi. Na przykład jak Michał organizuje Inspiration Day, to nie wiem, czy w praktyce bym umiała przejść przez cały proces, który Michał musi przejść, ale w teorii jestem pewna, że umiałabym to wszystko rozpisać, no bo po prostu mieliśmy to, łącznie z wyliczeniem budżetu. Więc mieliśmy naprawdę mnóstwo praktycznych rzeczy. Pracowaliśmy też na przykładach. Na przykład, żeby tutaj nie być gołosłownym, mieliśmy wykładowcę, który był organizatorem różnych eventów komercyjnych, między innymi był odpowiedzialny za premierę jednego z alkoholi, wysokoprocentowego. I organizował. Myślę, że w Warszawie to wydarzenie się odbywało. Tam były, że tak powiem, fajerwerki, lądowanie helikoptera na dachu, mnóstwo gości, mnóstwo celebrytów, mnóstwo drogiego jedzonka. No wszystko, co można sobie wyobrazić, więc jakby wziął to wydarzenie, pokazał nam, jak wyglądał cały proces zapraszania gości i załatwiania tego helikoptera, załatwiania tych ogni i tak dalej.\nMariusz: Czyli od strony praktycznej mogliście zobaczyć.\nAgata: Tak, tak, tak. Mogliśmy zobaczyć, jak to…\nMariusz: Z kimś, kto to rzeczywiście organizuje.\nAgata: Tak, tak, tak.\nMariusz: I prowadzi.\nAgata: Tak, bo oczywiście mieliśmy też zadania praktyczne na tej zasadzie, że uczyliśmy się, jak pozyskiwać środki, fundusze z Unii Europejskiej na organizację różnego rodzaju przedsięwzięć. I wtedy normalnie musieliśmy wejść na stronę internetową, pobrać ten wniosek, wypełnić te wszystkie skomplikowane tabele. Musieliśmy przeżyć do momentu, w którym taki gotowy wniosek się składa. Mieliśmy wykładowcę, który oceniał nam te wnioski i mówił hej, ty byś miał szansę, hej, ty nie, ty musisz popracować. Jeżeli komuś się nie udało właściwie wypełnić takiego wniosku, to musiał go wypełniać jeszcze raz, więc moim zdaniem to bardzo życiowe, bardzo praktyczne zajęcia. Takie, które może nie każdemu się przydadzą, wiadomo, bo jednak, no nie każdy pewnie po tych studiach ma ochotę wypełniać wnioski czy nie każdy ma ochotę organizować wydarzenia, ale mimo wszystko, no były to zajęcia takie prawdziwe. Takie, z których rzeczywiście można byłoby później skorzystać jeden do jednego.\nMariusz: A to rzeczywiście bardzo ciekawe, bo rozwija to różne umiejętności, różne kierunki. W tej chwili cokolwiek się robi, nie można być osobą taką, która jednotorowo się jedną rzeczą zajmuje, bo w tej chwili ten świat, to życie…\nMariusz: Jest tak poprzeplatane w różnych miejscach, że trzeba w wielu dziedzinach mieć przynajmniej na jakimś tam poziomie wiedzę, umiejętności, inaczej ciężko jest funkcjonować.\nAgata: Tak, na pewno, na pewno. Ale wiecie, fajne było to też, że, tak jak mówiłam, my studiowaliśmy zaocznie, byłam najmłodsza w grupie, więc nie wiem, czy to była pewnego rodzaju presja na mnie wywarta, ale na pewno też chciałam pokazać, że w związku z tym, że jestem najmłodsza, to nie znaczy, że jeszcze nic nie potrafię czy nic nie wiem, więc starałam się tam po prostu za dziesięć osób, bo różnica wiekowa, no może nie była ogromna, ale miałam taką grupkę jeszcze może trzech znajomych, którzy byli tak starsi o, nie wiem, trzy, cztery lata, a reszta to były osoby takie naprawdę dorosłe. Wiecie, jak dziewiętnastolatka wchodzi do szkoły, a jej koledzy z grupy mają lat na przykład czterdzieści czy trzydzieści pięć, to się wydaje o ja. Więc no na pewno chciałam też pokazać tym osobom, że no jakby można mi zaufać, że też dużo potrafię. Więc no tego starania się tam było mnóstwo. I ja się bardzo cieszyłam, kiedy na przykład jeden z naszych wykładowców, no właśnie jest między innymi animatorem, organizuje w Poznaniu takie ogromne przedsięwzięcie, ono jest skierowane do osób niepełnosprawnych, to się nazywa 5 Zmysłów, i jakby autentycznie zaangażował nas w organizację tego na takiej zasadzie, że jedni mieli się zająć plakatami, drudzy mieli się zająć dystrybucją tych plakatów po mieście i to się odbywało naprawdę. Inni mieli nawiązać kontakt z konkretnymi osobami. Trzeci mieli przygotować noty prasowe. I to się odbywało naprawdę. Jakby te osoby naprawdę poszły, załatwiły, wydrukowały im te plakaty, naprawdę poszły, szukały miejsc, w którym mogły je rozwiesić. I to było fajne, bo można było się sprawdzić, czy to wszystko, czego się nauczyliśmy, czy to wszystko, o czym rozmawialiśmy, co trenowaliśmy na ćwiczeniach…\nMariusz: Czyli realizowaliście autentyczny projekt, tak?\nAgata: Tak, czy to się sprawdza. Tak, tak, tak.\nMariusz: Który wszedł w życie i się odbył?\nAgata: Tak, tak. Wiadomo, że no nie pracowaliśmy na pewno jak taki szeregowy pracownik tej organizacji. To pewnie jeszcze daleko nam do tego było, ale myślę, że jak na taką pierwszą próbę, żeby zobaczyć, czy to, co poznaliśmy w teorii, czy jedynie z poziomu biurka szkolnego, czy to się sprawdza. No jako tako się sprawdziło, więc to na pewno było fajne.\nMariusz: Ja myślę, że to w ogóle jest bardzo ciekawy model, który mogłyby szkoły przejąć właśnie, żeby już od najmłodszych lat uczniów angażować w realne projekty, a nie tłoczyć tylko taką wiedzę teoretyczną i z niej odpytywać. Myślę, że w ten sposób tak wiedza szybciej młodzieży ucieka.\nAgata: Tak, na pewno, na pewno. I na pewno też to buduje pewnego rodzaju pewność siebie, bo…\nMariusz: Jeżeli w tych projektach się bierze udział?\nAgata: Tak, tak, tak, dlatego że oczywiście, że są najróżniejsze tarcia w trakcie realizacji takich rzeczy.\nMariusz: Ale to przy każdym projekcie tak jest, tak?\nAgata: Tak, ale to też jest…\nMariusz: Tak wygląda prawdziwe życie, prawda?\nAgata: No właśnie, ale to też jest fajne, bo przynajmniej widzimy, że zdarzają się nieporozumienia, zdarzają się kłótnie, czasami wręcz dramatyczne kłótnie, no ale jednak tak jest. Zawsze oczywiście można powiedzieć hej, przepraszam, ja jestem tylko studentem i ja już się nie chcę w to bawić. Można tak powiedzieć, no przecież jakby, że tak brutalnie to ujmując, nikt nam za to nie płaci. Po prostu realizujemy jakiś projekt w ramach jakichś zajęć. Więc oczywiście można wystąpić z szeregu i powiedzieć ja już kończę tę zabawę i nikt nam nic nie zrobi, ale mimo wszystko, no myślę, że fajnie jest, że tak powiem, zagryźć zęby i przeczekać końca czy spróbować pogodzić z własnymi sprawami realizację w ten sposób narzuconych zajęć, bo wiadomo, zaoczni studenci jeszcze mają zwykle pracę, zwykle mają rodzinę, więc to nie jest takie łatwe, tak o sobie coś załatwić, ale mimo wszystko myślę, że fajnie, szczególnie jeżeli chciałoby się pracować w takiej branży.\nMichał: Jak mawia klasyk dziennikarstwa sportowego, szkoda, że Państwo tego nie widzą, ale mi to się świecą oczy, ja w międzyczasie, jak wy sobie rozmawiacie, to ja grzebię po stronie, ja na studia chcę iść, bo skończyłem teraz MBA i tak sobie myślę, co by tu się nowego nauczyć i chyba ten kierunek, jeszcze jak to jest tak praktyczny, to to jest coś dla mnie.\nMariusz: Tak, bo to mnie przynajmniej tak nazwa trochę zmyliła, kulturoznawstwo, to mam wrażenie, że coś ociera się o historię sztuki.\nAgata: Znaczy ja…\nMariusz: Prawda? I uczenie się dat, twórców, prawda?\nAgata: Ależ mieliśmy takie zajęcia.\nMariusz: Tak, ale to ja miałem wrażenie, że to jest przeważająca część z tych studiów.\nAgata: Wiesz co, to jest generalnie tak, że tak szkoła, tak jak mówiłam, jest bardzo nowoczesną placówką, ona bardzo mocno się rozwija, jest bardzo na czasie. Ja tak reklamuję, bo naprawdę uwielbiałam te studia. I poznałam mnóstwo wspaniałych ludzi, z którymi nadal utrzymuję kontakt. I dowiedziałam się też wielu, no świetnych rzeczy. Ta szkoła bardzo mocno się rozwija i ja myślę, że w ofercie obecnie nie znajdziecie teraz kulturoznawstwa, ale pewnie jest medioznawstwo, pewnie jest jakieś media working czy inne…\nMichał: Tak czuję właśnie, zaraz zobaczymy.\nAgata: No właśnie, czy inne egzotycznie i bardzo nowocześnie brzmiące nazwy.\nMariusz: Tak, bardziej taki catchy, prawda?\nMariusz: Na czasie.\nAgata: Więc na pewno to wszystko tam jest. Na pewno to zmieniło formę. Trudno jest mi powiedzieć, czy na przykład w medioznawstwie, czy tam będzie antropologia, czy tam będzie, nie wiem, teatrologia, czy tam też będą zajęcia z kultury. Trudno jest mi to powiedzieć, bo jednak skończyłam tę szkołę już jakiś czas temu. Nie było to aż tak strasznie dawno, ale jednak. Nawet jeżeli jest to, nie wiem, cztery czy pięć lat temu, no to jest to już, w technologii na przykład, no jest to ogromna przepaść czasu.\nMariusz: Tak, przy tym naszym w tej chwili szybkim świecie, szybko się zmieniającym, te pięć lat, połowa dekady, to może być bardzo duża różnica.\nAgata: Tak, tak, tak. Dlatego ja myślę, że zajęcia obecnie w tej szkole wyglądają zupełnie inaczej niż jak ja je miałam. Ale no mimo wszystko, no tak szkoła tak świetnie nam się wtedy zaprezentowała, że gdybym miała komuś polecić, to no naprawdę od razu bym polecała tamte kierunki.\nMariusz: Każde miejsce tworzą ludzie, więc myślę, że jeśli jest tak podobna grupa wykładowców, taka sama, pewnie nic nie straciło to na jakości.\nAgata: Ja myślę, że filozofia tej szkoły, no nadal została podtrzymana. Oczywiście zmieniła się nazwa, no po prostu placówka przeszła rebranding, więc wiele na pewno za tym poszło, ale z tego, co widziałam, wciąż jest kładziony bardzo duży nacisk na praktyków i myślę, że też jest taki czynnik, że osoby, które chcą się czegoś nauczyć, nie ma mocy, żeby takie osoby się czegoś nie nauczyły. Bo pamiętam, że miałam oczywiście mnóstwo pytań w trakcie studiów, bardzo mi zależało na tym, żeby skończyć te studia, i pamiętam, że przychodziłam do wykładowców i pytałam się o konkretne zagadnienia, o konkretne tematy, o cokolwiek, nie było osoby, która by mi odmówiła pomocy. Jeden wykładowca, pamiętam, że nawet pracowaliśmy przy organizacji właśnie jakiegoś wydarzenia, wtedy jeden wykładowca powiedział hej, masz mój numer, gdybyście mieli wątpliwości, zadzwoń, pomogę wam na tyle ile będę mógł. Także to było naprawdę świetne, bo wtedy czujemy, że mamy takie oparcie, że jest to osoba, która rzeczywiście potrafi coś zrobić, robi coś na bieżąco i jeszcze chce poświęcić nam kilka dodatkowych godzin swojego prywatnego czasu, więc no naprawdę było to fajne. Nie było to w ramach zajęć. No nie powiedział tego na zajęciach. Dzień dobry, chlasnął, jeżeli potrzebujecie, bardzo proszę, tu mój numer, dzwońcie. No nie. To trzeba było rzeczywiście już wyjść samodzielnie, samodzielnie pomyśleć o tym, żeby się zgłosić. Trzeba było wykazać inicjatywę, chęć, no ale dało się, także no właśnie ta szkoła też tego uczyła między innymi, że jak chce się bardzo, to można. Więc no myślę, że to jest naprawdę coś niesamowitego, więc bardzo się cieszę, że akurat na tak szkołę wpadłam. Tak?\nMichał: Tak. Nie, no interesujące to bardzo.\nMichał: Agato, przechodząc do dziennikarstwa, powiedz, ile tekstów miesięcznie przygotowujesz?\nAgata: Oj to jest bardzo trudne pytanie. Tak szczerze mówiąc, ja nie wiem, czy coś takiego powinnam liczyć. Oczywiście mamy statystyki, bo musimy jakby badać swoją skuteczność jako dużej firmy prasowej, mediowej w zasadzie, ale szczerze mówiąc, sama aż tak bardzo tego nie liczę. Na pewno jest to kilkadziesiąt tekstów.\nAgata: To akurat tak, na pewno jest to kilkadziesiąt tekstów. Wiesz co, trudno jest odpowiedzieć na to pytanie na zasadzie… mogę powiedzieć, że hej, miesięcznie przygotowuję sto tekstów, a ty zrobisz wow, sto tekstów. Ale z drugiej strony musimy wziąć też pod uwagę, że pracujemy przy portalu informacyjnym, GS24, więc niektóre informacje są informacjami przygotowanymi, opierającymi się o dwa zdania, trzy zdania, sześć zdań. No jest to po prostu krótka informacja, która ma kilka słów wstępu, kilka słów rozwinięcia, kilka zdjęć i to wszystko. Przygotowanie tego czasem trwa piętnaście minut, czasem trwa pół godziny, czasem trwa godzinę. Ale z drugiej strony mam też dość spore teksty, które można znaleźć na przykład właśnie w magazynie Trendy i na te teksty potrzeba już znacznie więcej czasu, bo tam już nie ma kilku zdań i no absolutnie nie przygotuję tego w piętnaście minut. Tam już mówimy na przykład o piętnastu tysiącach znaków czy o całych sesjach zdjęciowych, których produkcja też trwa na przykład cały dzień czy kilkanaście godzin w ciągu dnia. Więc jakby tak liczba artykułów nie zawsze oddaje do końca to, co rzeczywiście robimy.\nMichał: Jasne. Wiesz, takie pytanie miało być właśnie podchwytliwe.\nMichał: Ty oczywiście wybrnęłaś. Kurczę, masz to doświadczenie jednak dziennikarskie widać. w każdym razie ja powiem o czego dążyłem, bo jakby przez cały miesiąc piszesz i piszesz, a bez badań, które przeprowadza na przykład Biblioteka Główna Narodowa, wynika, że ludzie nie czytają. I teraz czy to nie jest parowy gwizdek, skoro ludzie teraz jakby coraz mniej zaglądają do tych wydawnictw, gdzie się czyta. Bardziej oglądają, bo przecież trendem jest wideo i czy to nie jest tak, że ten Twój zawód powoli umiera, to pisanie?\nAgata: Wiesz co, to jest bardzo ciekawy problem. Ostatnio też rozmawiałam o tym z jednym z pisarzy, dlatego że z jednej strony oczywiście mówi się o tym, że czytelnictwo w Polsce zamiera, że po prostu leci na łeb, na szyję, ale z drugiej strony musimy też zwrócić uwagę na to, jak wiele książek, jak wiele nowych tytułów, również prasowych, jak wiele blogów w Internecie obecnie powstaje. Bo jest tego naprawdę dość dużo. I tutaj powstaje takie pytanie, może nie o ilość, o jakość, czy tak jakość nie spada, czy tak jakość się nie zmienia, dlatego że kiedyś jasne, można powiedzieć, że o Sienkiewicz, świetny pisarz, Mickiewicz, jeszcze lepszy i te książki rzeczywiście mają świetną jakość, są pięknie wydawane, język jest kosmicznie doskonały, ale no jakby może też nie sięgając do takich archaicznych przykładów, są książki, które są fajne, które są popularne, nie wiem, można tu wymienić Jakuba Żółczyka, Szczepana Twardocha, to są świetne książki. Ludzie je czytają. Te książki trafiają na listy, na pierwsze miejsca bestsellerów w Polsce, więc ktoś je kupuje. Z drugiej strony mamy też całą serię poradników, jak schudnąć, jak żyć, jak nie żyć, co jeść, ile godzin spać, jak być szczęśliwym, i to są książki, które również ludzie czytają i kupują, więc no tu się pojawia takie…\nMichał: Tylko pytanie, bo te poradniki mam wrażenie, że są bardziej kolorowe niż słowne, bo tam są zdjęcia, piękne, uśmiechnięte twarze, jakieś owoce latające, noże.\nAgata: Serie przepisów, jak zrobić koktajl, owsiankę rano.\nMariusz: Ja bym powiedział, że to bardziej nie są rzeczy, które się tworzy, tylko produkuje.\nAgata: Tak, możliwe, ale jednak jest tam jakaś treść pisana. No na przykład teraz bardzo popularne są te poradniki, jak być szczęśliwym, to duńskie szczęście.\nAgata: Hygge, tak. Bardzo popularna książka. Teraz już słyszałam, że wyjdzie wersja taka z Amsterdamu rodem, czyli jak Holendrzy są szczęśliwi, jaki oni mają na to sposób, więc to są książki, też są w nich obrazki, ale jednak tam stawiamy większy nacisk na treść. No ludzie to kupują, ludzie tego chcą, ludzie no najwidoczniej tego potrzebują. Trudno jest mi powiedzieć. No, ale ktoś to produkuje, ktoś to sprzedaje i ktoś to kupuje, więc jakby książki myślę, że nadal będą wychodzić, ludzie nadal będą po nie sięgać. Jedynie przykre jest to, że właśnie tak jakość tych książek jest taka, no trochę byle jaka, bo wiadomo że fajnie jest przeczytać książkę Twardocha, która jest niesamowita i pod względem…\nMichał: Ale też trudna językowo.\nAgata: Właśnie chciałam powiedzieć, że jest wspaniały język. Jestem ogromną fanką Szczepana Twardocha. Naprawdę posługuje się niesamowitym językiem. Ten język jest przepiękny w każdej książce, jaką ma, jaką napisał, choćby nie wiem, jak brutalny i…\nMariusz: To ja może przejdę, przepraszam, że Ci wejdę w słowo, ale nie chciałbym spłycić twórczości Szczepana Twardocha.\nMariusz: Ale jest słynny taki przykład z jego ogłoszeniem o sprzedaż samochodu, prawda? Gdzie to genialnie po Internecie się rozeszło. Szczepan sprzedawał swoje auto i to jego ogłoszenie było w wielu miejscach cytowane, dopiero po pewnym czasie okazało się, kto jest właścicielem tego samochodu i kto to sprzedaje, tak? To do dzisiaj można odnaleźć, zobaczyć, jakim językiem to ogłoszenie zostało napisane i jest to taki właśnie czynnik wyróżniający go, prawda? I pokazuje, jak on sprawnie włada tym językiem, gdzie z takiej rzeczy trywialnej, można było powiedzieć, ogłoszenie sprzedaży samochodu, potrafi rzecz zrobić taką, gdzie wszyscy o tym mówią i to sobie udostępniają.\nAgata: Nie, nie widziałam tego ogłoszenia, więc trudno jest mi się odnieść, ale no tak jak czytałam jego książki są niesamowite. Pierwszą książkę, jaką przeczytałam, to był „Król”.\nAgata: Tak. I po prostu od pierwszej strony absolutnie zakochałam się w tym, jak on potrafi pisać. Bo przyznam, że kilka razy podchodziłam do tej książki, kilka razy się bardzo zniechęcałam, bo czytałam tylko skrót. Temat ten przedwojenny, tych przygotowań do wojny.\nAgata: Trochę nie bardzo mnie pociągał, trochę sobie myślałam nie, może nie do końca, może mój brat by to przeczytał, ja niekoniecznie. Ale w końcu nasz naczelny Jarek zarekomendował mi, powiedział przeczytaj, zobaczysz, spodoba ci się. I rzeczywiście przeczytałam i no miał rację. Absolutne dzieło sztuki. Więc gdyby było więcej takich pisarzy, osób, które w taki sposób piszą, no to, no naprawdę po prostu czapki z głów, nasza literatura byłaby na świetnym poziomie jakościowym, przynajmniej moim zdaniem. No niestety, ale dopóki Ewa Chodakowska czy, nie wiem, inni celebryci, nawet Kuba Wojewódzki, dopóki oni zapychają rynek swoimi biografiami, autobiografiami, poradnikami, no to o jakości pewnie jeszcze długo, długo nie będziemy mogli rozmawiać. Ale no tak jak mówię, myślę, że jednak ten czytelnik gdzieś tam jest ukryty z tego względu, że no książki nadal są wydawane i ktoś je kupuje. Gdyby nikt ich nie kupował, pewnie nie byłyby wydawane, bo zwyczajnie nie opłacałoby się to. No i trzeba też o tym pamiętać, że kiedyś to czytelnictwo może i było na nieco wyższym poziomie, no ale z drugiej strony nie było Internetu, nie było tylu rozrywek. Kino nie było tak rozpowszechnione. Filmów nie było, seriali nie było, więc…\nMariusz: Czyli to słowo pisane kiedyś, można powiedzieć, było bardziej oknem na świat.\nAgata: Tak, tak. To po prostu to był na pewno jakiś…\nMariusz: W tej chwili podróżujemy więcej, prawda? Mamy dostęp do treści multimedialnych.\nAgata: Tak, tak. No jedno wypełniło po prostu miejsce drugiego. No nie wiem, dołączyło się na to miejsce. No nie wiem, jak to określić, ale na pewno kiedyś, kiedy nie każdy miał telewizor w domu, kiedy nie było można ot tak sobie w każdej chwili wyjść do kina, kiedy ot tak sobie nie można było zajrzeć do teatru, który i tak jest na pewno wyższą formą rozrywki, kiedy nie było tylu koncertów organizowanych, nie można było wyjeżdżać sobie ot tak za granicę, pewnie tak książka była rodzajem ostoi, relaksu, właśnie rozrywki. Pewnie też była środkiem komunikacji. Pisarze bardzo dużo chcieli przekazać, bardzo dużo ukrytych treści, bardzo dużo metafor, opisów.\nAgata: Tego, w jakim świecie żyjemy, więc na pewno ta książka miała nieco większą wartość i no po prostu wypełniała ludziom czas. Teraz ten czas jest wypełniany przez inne elementy.\nMichał: No właśnie, wspomniałaś między innymi o tym Internecie, wspomniałaś o tym, że książki jakoś się bronią i tak dalej, a jak to jest z tą prasą drukowaną, bo ostatnio Gazeta Wyborcza, wasza konkurencja, pochwaliła się, że masz sto siedemdziesiąt tysięcy subskrybentów e-wydania, prawda? Tam tego portalu swojego. Więc to jest jakby taki naturalny sygnał, że powoli te drukowane rzeczy będą odchodzić do lamusa. Jak wy to odczuwacie?\nMariusz: To jeszcze ja dodam, no też na jesień wchodzą takie nowe usługi korporacji, choćby Apple wprowadza w Stanach usługę swoją prasową, gdzie wiele dużych tytułów będzie dostępnych właśnie w ramach tej usługi cyfrowej. Tak? Że tam będzie można w ramach jednego wspólnego abonamentu korzystać, konsumować duże tytuły prasowe.\nMichał: Taki Netflix prasowy.\nMariusz: Tak, taki Netflix prasowy. Dokładnie.\nMichał: A to jest ciekawe właśnie, bo ja pamiętam, jeszcze jakiś czas temu miałem w swoim kiosku Ruchu…\nMichał: W takim starym, teczuszkę.\nMichał: I zawsze rano szedłem sobie…\nMichał: No i w tej teczuszce pani Bogusia mi tam odkładała dwa czy trzy tytuły. Raz w tygodniu to była piłka nożna, a tak na co dzień to właśnie Głos Szczeciński.\nAgata: Głos, no oczywiście.\nMichał: Był, był, jeszcze taki stary, taki duży był, wiesz. I to było kiedyś takie fajne, bo to tak gazeta, to się czytało, czekało się wręcz, co tam napiszą, a teraz naprawdę, kiedy ja biorę do ręki gazetę tą codzienną, to mam wrażenie, że ja już to wszystko przeczytałem w Internecie, bo to było wczoraj, a wy jesteście, wiadomo, że jakby dzień w plecy. I pytanie, jaka przyszłość jest tej prasy drukowanej? Takiej codziennej, może tak.\nAgata: Tak, codziennej, bo myślę, że dzienniki a magazyny to nieco inne historie. No myślę, że to nie jest tajemnica, że sprzedaż właśnie dzienników, tych gazet na szarym, ogromnym papierze, wielkoformatowym, że nieco mocno spadła w ostatnim czasie. I tutaj nie odkrywam żadnej tajemnicy jakiejkolwiek firmy. Tak rzeczywiście jest. W dużej mierze wynika to z tego, tak jak powiedziałeś, Internet wygrywa w tym momencie nad prasą częstotliwością. Ale z drugiej strony musimy też pamiętać, że te gazety są wydawane, są wydawane w dość sporych nakładach, bo wciąż jest to kilkaset, kilkadziesiąt tysięcy, więc jest tych gazet naprawdę sporo. W skali Polski, no to na pewno mówimy tutaj już o ogromnych liczbach, więc na pewno ten odbiorca wciąż jest, wciąż potrzebuje tej gazety. Na pewno są to osoby nieco starsze, które są przyzwyczajone do tego, że muszą coś trzymać w rękach. Potrzebują, no takiej statycznej wersji tekstu. Niektórym wciąż łatwiej się czyta z papieru niż z Internetu. Tak rzeczywiście jeszcze jest. Myślę, że gdzieś ze zmianą pokoleń tak gazeta po prostu będzie powoli odchodzić, ale czy zdarzy się to szybko? Trudno jest powiedzieć. Zawsze też trzeba pamiętać o tym, że gazeta, pojawienie się w gazecie jest pewnego rodzaju prestiżem, jest takim namacalnym podsumowaniem naszych działań. Internet jako tako tego nie daje. Treść w Internecie jest bardzo mocno plastyczna. Dzisiaj możemy napisać o tobie, że po prostu jesteś najwspanialszym organizatorem wydarzeń i coachem, a Mariusz ma po prostu najlepszą firmę budowalną.\nMichał: Proszę tutaj nie obrażać, że jestem coachem.\nAgata: Możemy to napisać, a jutro na przykład, nie wiem, wydarzy się jakiś wypadek, odkryjemy jakąś, nie wiem, aferę na Twojej budowie i w ten sam artykuł możemy wejść i przeedytować go, zmieniając tę treść. Więc to właśnie jakby ta namacalność, którą oferuje gazeta, no znika w Internecie. Internet jest po prostu znacznie bardziej plastyczny. Internet pozwala na znacznie więcej. Pozwala też na znacznie większy zalew tych wszystkich informacji. No gazeta tego nie oferuje, no ale no wydaje mi się, że akurat tutaj jest to lepsze, że dla gazety jest to lepsze, dla odbiorców, dla osób, tematów, które się porusza, jest to naprawdę lepsze. Bo tak jak mówię, no jest to podsumowanie takie naprawdę, które możesz wziąć w rękę i zobaczyć, że hej, zorganizowałam świetny event, napisali o tym w gazecie i ten wycinek zostaje ze mną do końca już życia, nikt mi go nie zmieni, nikt nie edytuje zdań, nikt nie wywali mojego zdjęcia. W Internecie możemy to zrobić.\nMariusz: No właśnie, to jeszcze jeżeli chodzi o Internet, to ja dla takiej informacji miałbym zarzut w takiej postaci, że cykl życia właśnie tej informacji jest o wiele krótszy, bo kiedy przeglądamy, scrollujemy ten time, najczęściej tam te informacje do nas trafiają. To jest tylko moment, tak?\nMariusz: Albo ktoś to zobaczy, albo nie.\nAgata: Albo nie.\nMariusz: Kiedy leży przed nami, a mamy przed sobą dwa wydania MM Trendy, ja sobie mogę zawsze do tego wrócić.\nAgata: Tak, oczywiście.\nMariusz: Odłożyć. Przeczytam jeden artykuł, mam chwilkę, zajrzę do następnego. I druga rzecz, którą Ty mówiłaś i potwierdzeniem tego, o czym wspomniałaś, jakiś czas temu obserwowałem taki wpis Pawła Fornalskiego, którego pozdrawiamy serdecznie, współzałożyciela firmy IAI szczecińskiej, kiedy on właśnie też miał takie spostrzeżenie, że tyle lat budowania firmy, firmy internetowej, e-commerce’owej, w momencie, kiedy dali reklamę prasową, on osobiście mówił o tym, że poczuł pewien taki prestiż, można powiedzieć, spełnienie, że…\nMariusz: Mimo że są bardzo dużą firmą w tej chwili i nie są już start up’em dawno tak rozumianym współcześnie, sam takim spostrzeżeniem się dzielił, że właśnie ta reklama w prasie była dla niego takim namacalnym dowodem, że są firmą taką, która jest w tym miejscu, a nie w innym rozwiniętą. I też ja mam takie odczucie, tak? Że danie reklamy do prasy w tej chwili jest pewnym prestiżem, tak?\nAgata: Tak, no wpływa…\nMariusz: Bo do Internetu reklamę uruchomić, ja sam uruchamiam jakieś posty sponsorowane naszego projektu, naszego podcastu, ja robię to ze smartfona, robiąc przy okazji coś innego. Wybieram grupę docelową, prawda? Który post, pyk, poleciało, reklama leci. A jednak przygotowanie jakiejś publikacji do prasy drukowanej wymaga dużo większego czasu, zaangażowania, przygotowania testów, edytowania zdjęć. Tego się nie robi w pięć minut, prawda? Wrzucając materiał do Internetu, zobaczę coś, o popełniłem błąd, usuwam to zdjęcie, zamieniam.\nMariusz: Nie ma tej takiej presji. Jak puścimy do druku, sama doskonale wiesz, był chochlik, trudno, zostaje z nami na zawsze i w tym wydaniu.\nAgata: Tak, tak, tak. No właśnie to też jest to, że przygotowanie materiałów do prasy trwa o wiele dłużej. Ten proces wygląda nieco inaczej. Oczywiście do prasy dziennej przygotowujemy materiały z dnia na dzień, ale na przykład do miesięcznika pracujemy, no niemalże cały miesiąc na to, więc jeżeli ktoś decyduje się na to, żeby pokazać się…\nMariusz: Skład pewnie trwa do ostatniego momentu.\nAgata: No oczywiście, no oczywiście.\nMariusz: Już drukarnia dzwoni, gdzie jest nasz plik.\nAgata: Może nie dzwoni, ale tak, ale rzeczywiście do ostatniego momentu.\nMariusz: No to wysyła maile teraz, tak. Kiedyś to dzwonili.\nAgata: Tak, są bardziej taktowni. Ale na pewno trwa to o wiele dłużej. O wiele więcej osób jest w to zaangażowanych, o wiele większy nacisk kładzie się na jakość. Moim zdaniem to jest fajne, pokazać się gdzieś w gazecie, to na pewno buduje wizerunek. Oczywiście jeżeli mówimy o reklamach, to kosztuje, to na pewno kosztuje więcej niż kosztuje reklama w Internecie czy post sponsorowany na Facebooku. No, ale to już jest kwestia wyznaczenia sobie priorytetów, na czym zależy firmie, czy na budowaniu wizerunku, czy na momentalnym dotarciu z danym produktem. Bo jeżeli wypuścimy sobie na rynek, nie wiem, batonik czekoladowy, i chcemy, żeby po prostu ten batonik kupiło jak najwięcej osób w jak najkrótszym czasie, to tak, to kupmy sobie sto postów sponsorowanych na Facebooku i jakby docierajmy…\nMariusz: Z influencerami współpracować, prawda?\nAgata: Tak, wejdźmy we współpracę z influencerami, niech pokażą, że nasz batonik jest świetny. Ale jeżeli nam zależy na takiej długofalowej budowie wizerunku, no to moim zdaniem prasa jest lepsza, szczególnie właśnie tak kolorowa, ładnie wydana, ładnie opakowana, położona gdzieś w fajnych, ciekawych miejscach, lub też tak, którą możemy kupić w salonach prasowych. Bo wtedy przeglądając tą gazetę, widzimy, że no jest to firma, która na pewno ma pieniądze, bo nie każdy ma fundusze na to, żeby kupić kilka stron w gazecie. Jest to firma, która ma spójną filozofię, spójną, nie wiem, identyfikację graficzną, hasła i tak dalej, i tak dalej. Widzimy to i w prasie wtedy, i zwykle w telewizji, i w Internecie, i u tych influencerów, ale jest to coś, co buduje nam cały obraz, całe wyobrażenie o tej firmie, nie jednorazowe strzały. Takie jest moje odczucie, ale oczywiście każdy ma indywidualne. My też spotykamy się z klientami, którzy na przykład stawiają tylko i wyłącznie na Internet. Oczywiście może nie jesteśmy po to, żeby tutaj podważać niczyje wizje, ale są klienci, którzy właśnie robią to nieco bardziej świadomie. Zależy im na wielokanałowym dotarciu, na budowie wizerunku, na budowie prestiżu i jak najbardziej, jeżeli możemy im pomóc, cieszymy się, że nasze media wtedy mogą wypełnić ich potrzeby, spełnić ich potrzeby. Po prostu, no jest to fajne. No myślę, że tutaj jeszcze…\nMariusz: Ja mam takie…\nAgata: Kolorowe gazety jeszcze długo będą z nami.\nMariusz: Ja mam takie spostrzeżenie, sam pracowałem w wydawnictwie, zaczynałem w 2001 roku, wtedy ten rozwój Internetu, mówiło się o tym, że to będzie gwałtowne, że to będzie to medium przyszłości, tylko ja w tej chwili to odbieram tak, że nadal mi się wydaje, że Internet całkowicie prasy drukowanej nie zabije. Bo w tej chwili ilość treści, jaką mamy dostępną w Internecie, jest tak ogromna, że czasami się w tym gubimy.\nMariusz: Albo dostajemy na jedno pytanie tyle różnych, sprzecznych odpowiedzi, że tak naprawdę dalej nie uzyskaliśmy odpowiedzi na to, co szukaliśmy. A prasa drukowana staje się takim dla mnie pewnym ekskluzywnym medium, gdzie mamy wybraną informację przygotowaną jakościowo, wyselekcjonowaną i możemy ją na spokojnie, odstawiając cały pęd elektroniczny na bok, usiąść sobie, przeczytać, przeanalizować, prawda, wyciągnąć wnioski i to będzie powodowało, że w tej chwili dla mnie to będzie moc drukowanej prasy, drukowanego medium. Tak ja to widzę.\nAgata: Na pewno. No tak jak mówiłam, jest to jakieś namacalne podsumowanie tego, że coś się wydarzyło. Możemy tylko wrzucić kilka razy, kilkanaście razy, jeżeli wiadomość, informacja dotyczy nas, możemy sobie nawet ją wyciąć i oprawić, powiesić na ścianie.\nMariusz: To jest trochę tak jak ze zdjęciami też.\nMariusz: W formie cyfrowej mamy ich dużo, szybko przeglądamy, ale dopiero wydrukowane zdjęcie, kiedy dostajemy, czy nawet z sesji fotograficznej, na komputerze fajnie, ale one moc mają dopiero, jak mamy je wydrukowane.\nMichał: No ja do dzisiaj mam swoje takie zeszyty, z których wycinałem kiedyś artykuły, zdjęcia Pogoni, z meczów, jakieś tam kapele.\nMichał: To był inny świat, słuchajcie.\nMariusz: Tak, jakbyś trzymał to w folderze na komputerze, to byś nie wiedział, gdzie to masz.\nMichał: Tak. A tak sobie to otworzę, to są zdjęcia w ogóle jakieś turbo archiwalne, masakra. Jeszcze czarno-białe. Przecież to kiedyś była taka prasa. Ja w ogóle sobie przypomniałam, jak tak teraz rozmawialiście, że kiedyś Kurier, słuchajcie, przecież on wychodzi popołudniu. Było tak, że on był drukowany i dopiero o czternastej szło się do kiosku, żeby dostać Kurier po prostu, nie?\nMariusz: Tak, ja pamiętam jak moja babcia wysyłała mnie, idź zobacz, czy już jest Kurier w kiosku, prawda?\nMichał: No tak, to jest masakra.\nMariusz: Czy już można kupić. Dokładnie, no.\nMichał: To są takie rzeczy. Dobra, przejdźmy teraz do takiego wątku, jeśli chodzi o tworzenie tych treści, tak? Bo Ty sama powiedziałaś, że piszesz ich X, czasami są krótkie, czasami są po prostu długie.\nMichał: Piszesz do kilku tytułów i o ile w Trendach myślę, że jest w miarę spokojnie, teraz pytanie jest takie, jak piszesz do GS-u…\nMichał: Czy takich codzienników, to trzeba mieć bardzo grubą skórę czy jednak nie?\nAgata: Wiem, co chciałeś usłyszeć, ale nie piszę o takich tematach.\nAgata: To jest tak, że każdy dziennikarz ma swoją działkę. Jeden dziennikarz zajmuje się tematami związanymi z przestępczością, opisuje różnego rodzaju sprawy sądowe, pisze o różnych kryminalistach, o sprawach, które, nie wiem, ciągną się latami i o tych prostszych, i łatwiejszych, lżejszych i cięższych. Inny dziennikarz pisze typowo o zdrowiu, tylko i wyłącznie. Jeszcze inny pisze o gospodarce, jeszcze inny o infrastrukturze. Więc każdy ma swoją działkę. Oczywiście dziennikarze, którzy mają dyżury, czyli są cały czas pod telefonem, oczywiście, że zdarza się, że na przykład odbiorą telefon, że chłopak zakatował psa i żeby to sprawdzić. Że pani przechodziła przez tory tramwajowe, tramwaj obciął jej głowę. Zdarzają się rzeczywiście dramatyczne sytuacje. Taki dziennikarz musi sobie z tym poradzić. Nie może powiedzieć o przepraszam, ja jestem delikatny, zwierzęta wywierają na mnie duży ciężar emocjonalny, więc ja bym nie chciał pisać o tym, że pies został zakatowany. No nie można tak zrobić. Oczywiście można zapytać się kolegów, że hej, wziąłbyś ten temat, dla mnie jest troszkę za trudny, jednak no raczej się tak nie robi. Raczej trzeba udźwignąć ciężar problemu, przygotować te informacje. I ja nie zajmuję się tymi tematami. Nie mam też dyżurów. Właśnie w związku z tym, o czym mówiłam, że zajmuję się też przygotowaniem treści komercyjnych, więc trudno byłoby mi to pogodzić właśnie z dyżurem, ze spotkaniami z klientami, z przygotowaniem tych materiałów, dlatego tego nie mam. Aczkolwiek widzę, jak pracują moi koledzy. Na pewno jest to ogromna praca. Jest to nieco inna praca niż ta, którą ja wykonuję. Na pewno do wielu tematów trzeba mieć grubą skórę, trzeba się nieco bardziej spiąć, bo trzeba też o tym pamiętać, że to nie tylko temat, ale też przy tym temacie stoją inni ludzie. Jeżeli piszemy o tym, że ktoś zmarł na przykład po wieloletniej chorobie i że zmarł w nie za fajnym warunkach, trzeba się spotkać z rodziną tej osoby, trzeba się spotkać z lekarzami. To są naprawdę trudne momenty. Często wzruszające, często tragiczne, często dramatyczne. Trzeba gdzieś potrafić opanować te emocje, żeby no dać jak najwięcej wsparcia osobie, stronie poszkodowanej, ale też zachować profesjonalizm przy stronie, która, nie wiem, gdzieś przyczyniła się do tego zdarzenia lub może też ma wiedzę na to, jak to zdarzenie powstało. Więc są to rzeczywiście, no trudne sprawy. No, ale myślę, że zespół, z którym my akurat współpracujemy, to są dziennikarze, którzy wiele, wiele lat pracują w tym zawodzie i myślę, że to są bardzo, bardzo doświadczone osoby, więc no to doświadczenie na pewno tutaj wiele robi, więc tutaj nie obawiałabym się, że ktokolwiek może popełnić jakąś gafę czy wpadkę. Także tak, no.\nMariusz: Ale Internet powoduje to, że tak krytyka konstruktywna, niekonstruktywna, następuje bardzo szybko i czasami gwałtownie, prawda? I też nie jesteście od tego wolni. Ty możesz mieć wrażenie, że przygotowałaś tekst najlepiej jak potrafiłaś, rzetelnie, a nagle się okaże z jakiegoś powodu, mieliśmy ostatnio przykład taki tutaj na naszym rynku lokalnym, Radia Szczecin, gdzie dziennikarz wieloletni, doświadczony, no został, że tak powiem, zlinczowany, prawda? I na pewno się tego nie spodziewał i na to nie był przygotowany. Internet spowodował, że ta fala go po prostu nakryła, tej krytyki, tak?\nMariusz: I czy wy w jakiś sposób jesteście na to przygotowani? Czy to nie ma, że to można się…\nMichał: Mocno was hejtują też?\nAgata: Ja myślę, że przykład, o którym Ty mówisz, jest to pewnego rodzaju ekstremum. Wolałabym się też nie odnosić, bo to wiadomo, że to, co się dalej…\nMariusz: Tak, tak, no to był temat też polityczny, a my tutaj od tego stronimy.\nAgata: Tak, właśnie.\nMariusz: Ale chodziło mi o sam przypadek taki, że dziennikarz jest narażony na tak mocną krytykę, bo…\nAgata: Dziennikarz zawsze jest narażony na krytykę w momencie, kiedy podaje swoje nazwisko. Tak jak mówiłam, są sprawy lżejsze i nieco cięższe do udźwignięcia, więc no przygotowując tematy, które wiadomo, że są kontrowersyjne, trzeba być przygotowanym na różnego rodzaju komentarze. Myślę, że nikt z nas tak naprawdę po przygotowaniu takiego tematu nie siedzi w Internecie i nie sczytuje tych wszystkich komentarzy, bo nie jest to zdrowe ani potrzebne. Oczywiście nasi redaktorzy online, którzy są świetnie przygotowani do swojej pracy, oczywiście monitorują wszystkie komentarze, które wpadają na nasze forum, na nasze media społecznościowe. Jeżeli w komentarzach jest potencjał do tego, żeby pociągnąć ten temat czy włączyć się w dyskusję, oczywiście zawsze to robimy. Jeżeli tego potencjału nie ma, bo jest to hejt bezmyślny, tak jak na przykład temat związany z LGBT, marszami równości, bardzo na czasie, jeżeli jest to hejt bezmyślny, to po prostu trzeba to zignorować, bo no nie ma co się włączać w tego rodzaju dyskusje, kiedy ktoś nawołuje do tego, żeby no zlinczować wszystkich, wszystkie osoby homoseksualne, porównuje je do pedofilów.\nMariusz: Ale to też zahacza o ten większy problem, gdzie nadal wielu ludziom się wydaje, że są anonimowi w Internecie.\nAgata: Tak, tak, to też jest spory problem.\nMariusz: I tu bez większych konsekwencji mogą jakby obrażać innych w komentarzach czy nawoływać do jakichś czynów zakazanych.\nMichał: No tak, łatwiej już nie będziecie mieli na pewno przez tak wyrwę, która tam powstała.\nAgata: Nie, myślę, że nie.\nMichał: I myślę, że ona będzie się jeszcze rozszerzać, ale myślę, że odpuśćmy sobie te tematy, bo to można by dywagować i nic z tego nie uradzimy.\nAgata: Ja myślę, że to są też takie smutne troszeczkę tematy.\nMichał: Tak, no właśnie.\nAgata: Bo to zawsze jest bardzo przykre, kiedy jest poruszane na łamach ważny temat, no właśnie na przykład choćby i marsze równości, a ludzie, no piszą głupoty.\nAgata: Takie skrajne głupoty. Podpisują się imieniem i nazwiskiem. Swego czasu ktoś, nie wiem kto, zrobił świetny projekt, że powyciągał zdjęcia profilowe czy też zdjęcia generalnie umieszczane na Facebooku przez te osoby i pod nimi umieścił komentarze. Często to były matki z małymi dziećmi, które pisały, no takimi słowami, że to po prostu w całości do ocenzurowania idzie, czy ojcowie z dziećmi też malutkimi. No jest to niefajne, jest to niesamowicie przykre, ale no…\nMariusz: Nie potrafimy dyskutować, tylko…\nMichał: Bardziej się obrażać.\nAgata: Obrażać, krzyczeć.\nAgata: Nie potrafimy rozmawiać.\nMichał: Niż argumentować swoje poglądy.\nMariusz: Można mieć inne zdanie, tego nikt nikomu nie zabrania, ale kwestia właśnie tej dyskusji i tej agresji jest tutaj brakiem dyskusji, a właśnie agresji jest problemem.\nAgata: Tak, tak, tak. Ale ja myślę, że no to jeszcze długo, długo zanim coś się zmieni, a czy coś się zmieni, to chyba nikt nie jest w stanie odpowiedzieć na to pytanie.\nMichał: Tak, to prawda. To jeszcze chyba chwilę potrwa. A jako producent zdarzyło Ci się kiedyś powiedzieć, że nie puścisz jakiegoś tekstu?\nMichał: I słuchają Ciebie?\nAgata: Czasem tak.\nAgata: Oczywiście naczelny ma ostateczne zdanie i to do niego należy ostateczna decyzja, bo to on jest osobą, która ponosi odpowiedzialność za całokształt gazety, więc jeżeli pojawia się temat, na który naczelny mówi w porządku, możemy dać, ale ja powiem, że absolutnie nie, absolutnie tego nie czuję i mam konkretne argumenty za tym, to istnieje spora szansa, że ten temat się nie ukaże. Wspólnie planujemy gazetę. W dwie, trzy osoby, że tak powiem, ustawiamy ją. Oczywiście w jej tworzeniu uczestniczy znacznie więcej osób, ale jeżeli chodzi o taki pierwszy pomysł, pierwszy plan, to są to dwie, trzy osoby. Właśnie jestem ja, naczelny i PM. W związku z tym, że jesteśmy gazetą komercyjną, no to jednak ten pierwiastek komercyjny musi się w tym planowaniu pojawić. Że tak powiem, wszyscy traktujemy się równo. Jeżeli ktoś ma pomysł, zawsze go rozważamy. Są tematy, których absolutnie nie czuję. Na przykład są to tematy związane z odchudzaniem i zdrowym trybem życia w tym kontekście. Absolutnie nie czuję tych tematów, naprawdę. Wszelkiego rodzaju dietetyka nie jest dla mnie, ale jeżeli na przykład nasz PM stwierdzi, że okej, znaleźliśmy świetną dziewczynę, która robi świetne rzeczy w tym temacie, no to nie będę, że tak powiem, ze swojej próżności mówić nie, nie, nie, absolutnie nie. No chętnie wysłucham, dlaczego tak dziewczyna jest fajna, co ona zrobiła, co przygotowała. Jeżeli naczelnemu spodoba się ten pomysł, to myślę, że tak, że jak najbardziej to przejdzie, przygotujemy taki materiał, wybierzemy dziennikarza, który to zrealizuje. No, a jeżeli są takie pomysły, gdzie żadna strona nie czuje tego tematu, nie podoba się temat, no to wtedy po prostu go odrzucamy, także nie bierzemy wszystkich z kolejki, że tak powiem.\nMichał: Nie jesteście takim słupem ogłoszeniowym.\nAgata: Nie, nie, nie. Staramy się nie być słupem, absolutnie.\nMariusz: A to mówiłaś na etapie planowania jakby tematu, przyjmowania.\nMariusz: A zdarzało się tak, że gotowe teksty nie trafiały do publikacji z jakiegoś powodu? Czy na przykład ostatecznie stwierdzałaś, że to jednak nie, to nie jest to, co chciałam powiedzieć i nie pójdzie? Czy jak już…\nAgata: Nie, myślę, że gotowy tekst nie. Nie wiem, tak szczerze mówiąc, co dziennikarz musiałby napisać, żebyśmy obalili taki tekst, odrzucili. Z tego względu, że jest to pismo lifestyle’owe, raczej nie dotykamy…\nMariusz: Mówimy o Trendach w tej chwili?\nAgata: Tak, teraz mówimy o Trendach. Jest to pismo lifestyle’owe, więc raczej nie dotykamy tematów związanych, no z powiedzmy polityką, która bywa rzeczywiście drażliwa i wtedy…\nMichał: Nie mieliście nigdy takiej propozycji, żeby jakiegoś posła czy kandydata przedstawić w fantastycznym świetle.\nMariusz: Przed wyborami.\nMichał: Jak to idzie z rodziną po bulwarach i mówi o ludu, jaki jestem fajny.\nAgata: Szczerze mówiąc…\nMariusz: Przypadkowo był fotoreporter, spotkał, zaskoczenie.\nAgata: Przez przypadek akurat. Szczerze mówiąc, jeżeli chodzi o część redakcyjną, czyli tą, która jest przygotowywana przez dziennikarzy, myślę, że nie. Jeżeli chodzi o treść komercyjną, no jak to w przypadku treści komercyjnych, jeżeli ktoś wykupi sobie powierzchnię reklamową i będzie chciał się na niej pokazać, to tak, to najprawdopodobniej przedstawimy tę osobę, aczkolwiek no zawsze zaznaczamy też, że to my mamy ostateczne zdanie. Jeżeli naczelny stwierdzi, że nie ma ochoty, chęci, potrzeby promowania danej osoby z okładki, zawsze można powiedzieć nie, bo to jednak nie my odpowiadamy za tą gazetę. Tak jak powiedziałam, to naczelny swoim wizerunkiem, swoim nazwiskiem odpowiada za to, co pokaże, więc jeżeli umieści na okładce osobę, z którą się nie zgadza politycznie czy światopoglądowo, najprawdopodobniej bardzo mocno mu się później oberwie za to. Więc byłoby głupotą godzić się na takie działanie. Także oczywiście zawsze mamy ostateczne zdanie w przygotowaniu treści, ale, tak jak mówię, trudno byłoby dopuścić do sytuacji, kiedy dziennikarz oddał nam tekst, a my mówimy hej, przepraszam, coś ci się pomyliło, wiesz, zabieraj to. Raczej jest to niemożliwe choćby z tego względu, że sami wybieramy tematy, sami zlecamy tematy, omawiamy tematy, mówimy dziennikarzowi mniej więcej, co chcielibyśmy zobaczyć w tym tekście, co chcielibyśmy poznać, z kim ma porozmawiać, czasami wręcz dajemy kontakty do osób, które powinny wziąć udział w takim materiale. Więc trudno jest mi wyobrazić sobie sytuację, kiedy stracilibyśmy kontrolę nad tym tekstem. Naprawdę, naprawdę, naprawdę. Plus jeszcze to, że zawsze stawiamy sobie pewnego rodzaju granice. To nie jest tak, że teksty dziennikarskie przyjmujemy za pięć dwunasta, a o dwunastej zsyłamy całość do redakcji. Teksty dziennikarskie są oddawane znacznie szybciej, z kilkudniowym wyprzedzeniem, więc zawsze jest tak granica, że gdyby cokolwiek się wydarzyło, to mamy czas, żeby jeszcze zareagować. Także nie, ja tutaj bym się nie bała. Mam do siebie ogromne zaufanie.\nMichał: No to dobrze.\nMichał: Teraz poprosimy redaktor naczelnego Trendu, żeby przez trzydzieści sekund nie słuchał naszego podcastu, ponieważ będzie takie oto pytanie.\nAgata: O nie, dawaj.\nMichał: Kim będzie Agata za pięć lat i gdzie będzie, co będzie robić? Jakie ma ambicje, plany, cele?\nAgata: Tak, to jest bardzo trudne pytanie. Szczerze mówiąc, nie wiem. Myślę, że nie… staram się nie planować aż tak długofalowo i konkretnie, bo wiadomo, że dużo może się zmienić, a wiele rzeczy zmienia się dość dynamicznie. Na pewno chciałabym pisać, bo rzeczywiście bardzo dobrze się czuję przy tworzeniu treści, bardzo lubię pisać, bawić się językiem i nie mam tu na myśli robienia błędów, które oczywiście też mi się zdarzają. Na pewno dużo osób sobie może się troszkę podśmiać. Rzeczywiście czasem wspaniałe ortograficzne kwiatki stawiam, ale rzeczywiście lubię pisać. Sprawia mi to ogromną przyjemność, więc na pewno chciałabym pisać. Czy za pięć lat będę tu, w tym miejscu, czy wciąż będę pracować w tej samej gazecie? Nie wiem, na pewno chciałabym robić coś nowego. Na pewno chciałabym się rozwijać, więc na pewno będę dążyła ku temu. No tak jak mówię, no nie mogę tutaj jeszcze powiedzieć nic konkretnego.\nMichał: Okej, a czy wiążesz się jakby tylko ze słowem pisanym właśnie, czy jednak jesteś w stanie się otworzyć na media radiowe, wideo, telewizja?\nAgata: Powiem tak, jeżeli chodzi o radio, jest to na pewno fajne, bo wiecie, nie widać was. Można się schować za…\nMariusz: No, ale w tej chwili rozgłośnie się zmieniają.\nAgata: No tak.\nMariusz: Patrząc nawet na nasze lokalne, też wywiady są w formie wideo nagrywane, już tak całkiem ukryć się nie można.\nAgata: No tak, w studiu jest kamera, wszystko rejestruje. Dla mnie osobiście wystąpienie przed kamerą jest bardzo stresujące. Widzę milion mankamentów, które chciałabym zmienić, a których zmienić nie mogę, czy to nieco krzywo stanę, czy, nie wiem, rozmaże mi się makijaż, przejęzyczę się, włosy spadną mi na twarz. To są naprawdę głupoty, ale niesamowicie…\nMichał: No problemy dzisiejszego świata.\nAgata: Tak, ale niesamowicie mnie drażnią. Więc jakby to taka część wizerunkowa jest dla mnie mocno stresująca. To na pewno. Kolejną rzeczą jest to, że przy nagrywaniu wideo oczywiście, mamy tysiąc podejść, bo wiadomo, że to nie leci na żywo, możemy powtórzyć, jeżeli się przejęzyczymy, jeżeli nasz gość się pomyli, jeżeli nasz gość się bardzo mocno zestresuje, robimy cięcie, nagrywamy jeszcze raz. Tylko, że wiadomo, że też odczuwa się pewien dyskomfort, kiedy tych cięć i powtórzeń nagle zaczyna się robić czterdzieści, czterdzieści jeden, pięćdziesiąt i tak dalej. To nie jest komfortowe. Przy wideo moim zdaniem trzeba się czuć naprawdę pewnym siebie. Trzeba być bardzo dynamicznym. Trzeba mieć świetną osobowość, żeby zatrzymać przy sobie widzów, żeby zachęcić ich sobą. Mówiłam o tym wizerunku, no nie bez przyczyny. Niestety, ale żyjemy w takim świecie, gdzie wszystko, co ładne, dobrze wyglądające, atrakcyjne, przyciąga znacznie szybciej uwagę niż coś, co jest bezbarwne. Więc no to też gdzieś może budzić pewnego rodzaju, czy może kompleksy, czy może jakieś takie…\nMichał: No dobra, a to sprzedam kontrę.\nMichał: Bo ja z kolei odnoszę… znaczy wiadomo, w Trendach to rzeczywiście tak, sukces, kolor, blichtr jest okej, ale ja mam wrażenie, że w takiej…\nMariusz: Błyszczeć na tym, na papierze kredowym, tak?\nMichał: Tak. No nie, właśnie nie, bo ja mam wrażenie, że jak czytam portale z wiadomościami…\nMichał: To tam się sprzedaje przede wszystkim tragedia.\nAgata: No tak, to zależy już od profilu mediów.\nMichał: No właśnie. Ale nie o ten seks… seks, Boże, a nie ten sukces.\nAgata: Seksu jeszcze nie sprzedajemy.\nMichał: Jeszcze nie.\nAgata: Ale wiesz co, to zależy od profilu kanału komunikacyjnego, bo oczywiście w TVN24 na pewno reporter nie ma tak ogromnego parcia na to, żeby być świetnie ubrany, w najmodniejsze ciuchy. Jemu na pewno zależy na tym, żeby być elegancko ubranym, najlepiej klasycznie, tak żeby nie rozpraszać widza, nie odciągać jego uwagi od problemu. I oczywiście w stacjach informacyjnych, no najważniejszy jest news. Niestety żyjemy też w świecie, gdzie wszelkiego rodzaju wypadki, narkotyki i wspomniany seks…\nAgata: Sprzedają się najlepiej. No niestety tak jest, więc myślę, że tak brutalizacja przekazu gdzieś się powiększa i rzeczywiście najszybciej, najtrafniej i najbardziej efektownie dociera do widza.\nMariusz: To jest ten problem na przykład patostreamerów, który…\nAgata: Tak, tak.\nMariusz: Jak zaczyna się o tym głośno mówić, rzecznik praw obywatelskich o tym mówi, to szczególnie młodzież jest narażona na te patologiczne treści, które pojawiają się w Internecie. Bardzo szybko są rozprzestrzeniane i jakby walka z nimi jest w tej chwili bardzo potrzebna, żeby to robić.\nMariusz: Ale to widać po statystykach. Rozmawiałem na ten temat z Maćkiem Budzichem ostatnio, który mocno zaangażował się w akcję zwalczania właśnie patostreamerów. Okazuje się, że młodzież doskonale te treści niestety zna. Zna tych w cudzysłowie twórców tych kanałów patologicznych i to bardzo dobrze im rezonuje i stwarza zasięgi, ogromne zasięgi.\nAgata: Tak. Tak, ogromne. Przecież te walki MMA, gdzie…\nMariusz: Fight MMA, tak?\nAgata: Tak, tak. Celebrytki biją się ze sobą. No przecież tam też bardzo często występują w tych walkach patostreamerki. Jest to przerażające.\nMariusz: Tak, no to też Maciek o tym mówił, że to stworzone jest po to, żeby robić zasięgi, tak?\nMichał: Niestety ostatnio mieliśmy przykład takich gamoni ze Szczecina też.\nMichał: Uważali się za youtuberów, a byli kompletnymi kretynami. Ja się nie boję tego powiedzieć.\nAgata: Tak jest, no. Niestety tak jest. Najgorsze jest to, że zwykle to są bardzo młode osoby, które mają ogromne dotarcie do innych młodych osób i te osoby wyrastają w takim poczuciu, że to jest zabawne, więc to jest chyba najbardziej przerażający element tego.\nMichał: No właśnie ten film widzi dwa miliony osób, znaczy że to, co nagrali, mimo że jest idiotyczne, trafia i ktoś to ogląda, więc kręcą dalej.\nMichał: Dalej pokonują jeszcze kolejne granice. To jest absurd.\nAgata: Tak. To jest naprawdę groteskowe. Tak, ale no to jest troszkę inny dział rozpowszechniania treści niż to, o czym mówiłeś, o takich typowo informacyjnych kanałach.\nMariusz: Jakby zabiera, no przyciąga, zabiera uwagę, tak? I w momencie, kiedy wy też treści produkujecie zupełnie inne, no odciąga część ludzi, tak? Bo przeglądają. Nieraz każdemu się zdarzyło jakiś głupie filmiki oglądać na YouTube, prawda? A wszyscy mamy tego czasu mało i to powoduje, że chyba w jakiś sposób też konkurujecie z takimi treściami, przynajmniej w Internecie, prawda?\nAgata: No nie wiem, czy z aż tak ekstremalnymi treściami.\nMariusz: Może nie bezpośrednio, ale no tą uwagę, jakby ten czas, który możemy poświęcić treściom, jest ograniczony. I każdy tak ma.\nAgata: Znaczy może tak, może z czasem, jaki dane osoby poświęcają na treści, no to na pewno gdzieś tam jest tak konkurencja, ale tego chyba nie da się uniknąć, dlatego że wiadomo, że każdy będzie chciał korzystać, każdy korzysta z Facebooka, każdy korzysta z YouTube’a, Twittera, Instagrama, SnapChata i wielu, wielu innych kanałów. Fajnie by było, gdyby wszyscy korzystali tylko i wyłącznie z GS24. Oczywiście byłoby naprawdę świetnie, chociaż może też nie do końca, bo to pewnie nie pozwalałoby na wyrobienie sobie własnej opinii. Wszyscy by myśleli w taki sposób, w jaki my myślimy, co może też nie byłoby do końca świetne, ale myślę, że nie jesteśmy w stanie uniknąć właśnie konkurowania takiego czasowego, ile osób zostanie u nas, na jak długo, na naszej stronie, a ile osób zostanie, nie wiem, następne dziesięć minut, na stronie naszej konkurencji czy pseudo blogera, pseudo dziennikarza. Myślę, że to jest coś, czego absolutnie nie da się dzisiaj uniknąć, ale to też nie jest do końca złe. Fajnie, że ludzie wchodzą na różne kanały. Fajnie, że ludzie sobie porównują te treści. Fajnie, że mogą dzięki temu budować własne zdanie, własny obraz rzeczywistości. No myślę, że to jest potrzebne. Absolutnie to jest potrzebne. No każdy potrzebuje nieco konkurencji, jakakolwiek by ona nie była.\nAgata: Najlepiej zdrowa.\nMichał: Najlepiej zdrowa, no właśnie.\nMariusz: Najlepiej zdrowa.\nMichał: A jakby tak podsumować właśnie ten GS24, waszą grupę, jesteście na którym miejscu, jeśli chodzi o poczytność, jeśli jest takie w ogóle słowo, w Szczecinie?\nAgata: Jeżeli chodzi o portale informacyjne, jesteśmy największym portalem. Obecnie mamy około dziesięciu milionów odsłon w skali miesiąca, więc to są ogromne liczby, konkretne. To jest oczywiście potwierdzone badaniami. To nie tak, że weszłam tutaj i sobie pomyślałam hm, rzucą im jakąś liczbą.\nAgata: Aż dziesięć milionów, z grubej rury.\nMichał: A my to łykniemy.\nAgata: Co tam. Oczywiście badamy to naprawdę na bieżąco. Jesteśmy pierwsi w regionie, jesteśmy najwięksi w regionie, więc no na pewno to cieszy. Nasze Facebooki mają ogromne zasięgi. Na GS24 mamy sześćdziesiąt tysięcy obserwujących. Na Moim Mieście, Nasze Miasto, ale pod nazwą Moje Miasto, możemy znaleźć na Facebooku, ma dziewięćdziesiąt tysięcy obserwujących, więc to również są ogromne liczby, biorąc pod uwagę to, że wiele osób dociera na nasz portal właśnie przez media społecznościowe. Także…\nMichał: A papierowo?\nAgata: Papierowo nie chciałabym się tutaj może wypowiadać, bo też bezpośrednio się tym nie zajmuję, więc nie chciałabym po prostu tutaj przekręcić tych danych.\nMichał: Okej. Sprawdzimy sobie to sami.\nAgata: Sprawdźcie, sprawdźcie. Myślę, że nie jest to tajna informacja.\nMichał: Nie, myślę, że to się wszystko bada.\nMariusz: Myślę, że to można wiedzieć. Ale jeszcze taka jedna rzecz, bo my tutaj przepytujemy naszych gości i też mamy plany, żeby każdego pytać, czy Szczecin, czy nasz region w jakiś sposób odróżnia się od innych regionów? Czy wy jesteście w stanie powiedzieć, że tutaj jest, nie wiem, trudniej tą prasę wydawać? Czy ten rynek prasowy u nas w jakiś sposób się różni od reszty kraju, coś go wyróżnia?\nAgata: Myślę, że żeby odpowiedzieć na to pytanie, musiałabym popracować też w innych redakcjach, w innych częściach kraju. Oczywiście takie redakcje my jako korporacja mamy w innych częściach kraju, w każdym regionie mamy swoje tytułu, więc na pewno mamy badania, którymi dysponujemy, i statystyki, dzięki którym możemy powiedzieć, gdzie gazeta ma największą moc, gdzie gazeta wypada najsłabiej. Ale tak, żeby z własnego doświadczenia powiedzieć czy zbudować odczucia, czy na przykład w Krakowie jest lepszy rynek, fajniejsi ludzie, czy w Poznaniu, no nie mogę tutaj odpowiedzieć. Na pewno są wciąż regiony, gdzie ludzie kupują gazetę, gdzie tytuły są ważne. Na przykład Bydgoszcz jest takim miastem, gdzie rzeczywiście gazeta papierowa, codzienna, ma ogromne znaczenie. Ludzie wciąż po nią sięgają, wciąż ją kupują.\nMariusz: Czy jesteśmy w stanie powiedzieć, dlaczego? Jaka jest przyczyna tego? Czy to nie masz takiej wiedzy?\nAgata: To jest ogrom czynników, bo na to, czy ktoś kupuje gazetę, czy nie kupuje gazetę, wpływa nie tylko chęć pozyskiwania nowych informacji, nie tylko wiek, nie tylko miejsce zamieszkania, ale też takie elementy jak na przykład to, jak miasto jest rozwinięte, czy jest konkurencja, czy właśnie są inne, podobne tytuły, czy są inne portale, ile tego wszystkiego tam na miejscu jest. Więc to jest ogrom czynników, na które trzeba wziąć sobie poprawkę, żeby móc tutaj właśnie na to odpowiedzieć. I myślę, że od tego już są całe działy, które byłyby w stanie dokładnie omówić te tabele ze wszystkimi zależnymi. Oczywiście robimy takie badania, tylko nie wiem też, czy jest to aż tak pociągający temat, bo naprawdę tych czynników jest cały ogrom i pewnie musielibyśmy poświęcić tutaj dodatkową godzinę na omówienie danych.\nMariusz: Tak, ja może uściślę, bo pytałem o to pod takim względem, jak rozmawiamy z przedsiębiorcami, którzy w wielu aspektach twierdzą, że Szczecin jest trudnym rynkiem, prawda? Że pewne rzeczy jest tutaj trudniej zrobić i zastanawiałem się, czy w prasie też taka opinia jest, czy taka zależność, czy w jakiś sposób to się różni. Ale być może to rzeczywiście nie będzie takie łatwe do stwierdzenia.\nAgata: No myślę, że tutaj naprawdę taką dokładną analizę trzeba byłoby omówić, no że tak powiem, liczbowo, tabelkowo, żeby odpowiedzieć rzetelnie na to pytanie, bo jeżeli chodzi o odczucia, no to jasne, że można powiedzieć, pewnie nie będę pierwsza, że Szczecin jest bardzo specyficznym miejscem. Przygotowując treści lokalne, wiadomo, że w pewnym momencie borykamy się z takim prostym tematem, że te postacie, o których chcielibyśmy mówić, gdzieś się kończą. Bo wiadomo, że no miasto ma ograniczoną konkretną liczbę mieszkańców. Wśród tych osób są świetne osobowości, bardzo zdolni, utalentowani mieszkańcy, więc w momencie, kiedy rozglądamy się tylko tutaj, w granicach miasta czy w granicach regionu, czasami zdarza się, że mówimy hej, nikt nie zrobił nic nowego albo hej, kiedy ten zrobi coś nowego. Czasem pojawiają się fajne informacje, że dowiadujemy się, że jakaś dziewczyna zrobiła coś fajnego i pochodzi ze Szczecina, a tak aktorka, która od tylu lat jest super znana w całej Polsce, okazuje się, że pochodzi ze Szczecina albo że skończyła tutaj szkołę. Więc czasami udaje nam się wyłapać takie fajne…\nMariusz: A to uderzyłaś teraz w bardzo nas interesujący temat.\nMariusz: Bo mam na celowniku jedną, że tak powiem, aktorkę wywodzącą się ze Szczecina, którą chcielibyśmy tutaj zaprosić trochę do naszego projektu, do wsparcia. Właśnie będziemy próbować pójść tą drogą. Michale, udało się jakąś ścieżkę wydeptać?\nMichał: Nie, byłem na wakacjach, nie zająłem się tym tematem.\nAgata: Może na jesień.\nMichał: Tak jest. W sześćdziesiątym pierwszym odcinku się pojawi.\nMariusz: Może nam się w końcu uda dotrzeć.\nMichał: Tak jest. No dobrze Agato, wymęczyliśmy mocno?\nAgata: No ja nie wiem, ja myślałam, że będziemy rozmawiać o serialach, o jedzeniu i w ogóle dość tak luźno, no.\nMariusz: Musimy zostawić sobie trochę na następne nagrania z Tobą.\nMariusz: Tematy. Nie możemy o wszystkim od razu.\nMichał: Dokładnie tak. O, też użyłem dokładnie na koniec. A tak się broniłem.\nMariusz: Ale tylko dwa razy żeśmy użyli w tym odcinku.\nMichał: To są postępy.\nMariusz: Nie jest tak źle.\nAgata: Czyli sukces, dobrze.\nMichał: Tak. Dziękujemy Ci bardzo.\nAgata: Ja również bardzo dziękuję.\nMichał: Że postanowiłaś nas odwiedzić i zasiąść przed mikrofonem. Mam nadzieję, że nie było tak strasznie.\nAgata: Nie, nie było tak strasznie.\nMichał: My też chyba daliśmy radę, co?\nMariusz: Mam nadzieję, że nie dostaniemy jakiejś negatywnej oceny.\nAgata: Później będziemy komentować. Cała redakcja.\nMichał: Cała redakcja po nas pojedzie, no dobra, ale jakiegoś like’a może dostaniemy. To cóż? Czego Ci życzyć na koniec?\nAgata: No szczęścia. Ja myślę, że szczęście jest takim kluczowym elementem, bo wiadomo, że umiejętności są istotne, ale myślę, że szczęście jest takim czymś, co zawsze się przydaje.\nMichał: No więc właśnie, no to tego Ci życzymy, jak również bardzo dobrze rozwijającej się kariery, która, jak patrzę sobie przez te lata, kiedy się znamy, no to idzie do góry. Idzie do góry i oby tak dalej.\nAgata: Dobrze. Ja nie dziękuję, żeby nie zapeszać, ale dziękuję bardzo za zaproszenie.\nMichał: My również dziękujemy. Mam nadzieję, że dotrwaliście z nami do samego końca i przesłuchaliście ten odcinek. No i teraz, jak zawsze, oddam Mariuszowi głos na koniec.\nMariusz: Ja ponownie zaproszę was wszystkich do odsłuchiwania naszych odcinków, które publikujemy na stronie internetowej wszystoconaskreci.pl i w kanałach dystrybucji podcastów, czyli Apple iTunes, Google Podcast, Spreaker i Spotify. Tam wszędzie będziecie zawsze mogli odsłuchać wszystkich naszych odcinków i ponownie zapraszam do zapisywania się do newslettera, który jest na naszej stronie internetowej. Tą drogą nie będziemy nic strasznego publikować, żadnego spamu rozsyłać. To wam obiecujemy. Ale same ciekawe rzeczy, którymi my się interesujemy, i będziemy przypominać wam o nowych odcinkach do odsłuchania.\nMichał: I zapraszamy was serdecznie tutaj, przed mikrofon, jeśli macie coś ciekawego do powiedzenia, macie fajnych gości, których byście chcieli zarekomendować, to my jesteśmy, jak zawsze, otwarci i z przyjemnością każdego tutaj posadzimy.\nMariusz: Czekamy na wszelkie wasze opinie, komentarze. Z miłą chęcią na nie odpowiadamy, czytamy i to daje nam pewną informację, czy idziemy w dobrym kierunku, co możemy jeszcze poprawić, tak aby jeszcze lepiej wam słuchało się wszystkich naszych wywiadów.\nMichał: Tak, i oficjalnie możemy wam powiedzieć, że Mariusz kupił lampę, co oznacza, że niebawem będziecie mogli nas zobaczyć.\nMariusz: Tak, będziemy świecić sobie po oczach, żeby na wideo się pojawić i w końcu pokażemy wam widok, o którym tak często mówimy, a dzisiaj specjalnie na ten odcinek zamówiliśmy duży statek wycieczkowy, którego niestety nie możecie zobaczyć, ale wpisuje się on w cały piękny widok, który jest tu, za oknem.\nMichał: Ale wrzucimy do na Insta może.\nMariusz: O właśnie, to jest bardzo dobry pomysł.\nMariusz: Za chwilę bierzemy telefony w łapki i cykamy zdjęcia, żebyście zobaczyli, jak to wygląda.\nMichał: Tak jest. I cóż, słyszymy się za dwa tygodnie, a za dwa tygodnie będzie bardzo ciekawy temat, ale jeszcze nic nie zdradzę, zapowiedzi niebawem.\nMariusz: Dziękujemy i do usłyszenia.\nMichał: Do usłyszenia.


Skup łożysk na terenie Żuromina | SKUP ŁOŻYSK - wszystkie modele\nKupimy wszelkie łożyska! Skup łożysk na terenie Żuromina zainteresowany jest kupnem wszelkiego rodzaju łożysk tocznych. W temacie łożysk jest niewiele rzeczy które są w stanie nas zaskoczyć, nasi pracownicy posiadają bardzo szeroki zakres wiedzy w tym temacie. Skupujemy wszelkie łożyska toczne, o każdym kształcie, zarówno kulkowe, igiełkowe, walcowe, stożkowe i inne. Łożyska które nam sprzedajesz mogą być nowe i używane. Co jest dla ciebie najważniejsze to to że nie musisz poświęcać swojego czasu i pieniędzy na dojazd do skupu, bo po łożyska przyjeżdżamy na miejsce. Zadzwoń i zamów odbiór łożysk przez naszego pracownika. Przyjedzie, obejrzy, wyceni i zapłaci gotówką.\nSkup łożysk cena dla łożysk nowych i takich w opakowaniach fabrycznych jest zawsze wyższa niż używanych, albo takich które nie mają opakowań. Cena zależy także od tego jak bardzo popularny i poszukiwany na rynku jest dany typ. Zadzwoń do skupu i dopytaj o to jaką wartość ma twoje łożysko i na tej podstawie będziesz znał przybliżoną wartość jaką weźmiesz za towar. Czasami lepiej sprzedać używane łożysko, żeby nie zalegało, a czasem może się okazać że to prawdziwa perełka na rynku i dobrze na nim zarobisz.


Pieczone jabłka | Danie \_ Desery Okazja \_ szczególna okazja Na Słodko | winoikuchnia.pl\nDla mnie i jesień, i zima pchną jabłkami. Być może po części dlatego, że w pobliżu mojego domu są stare sady obfitujące w szarą i złotą renetę oraz inne późne odmiany tych wspaniałych owoców.\nDla mnie i jesień, i zima pachną jabłkami. Być może po części dlatego, że w pobliżu mojego domu są stare sady obfitujące w szarą i złotą renetę oraz inne późne odmiany tych wspaniałych owoców.\nPodstawowy pomysł na wykorzystanie jabłek to upieczenie szarlotki, która niezależnie od dodatków gwarantuje apetyczne doznania. Mniej spotykane są musy jabłkowe, które rewelacyjnie komponują się z mięsnymi daniami. Świetny sposób na szybki deser to jabłka pieczone z kruszonką. Dziś chciałam Wam przypomnieć deser, który pamiętam z dzieciństwa. Pieczone jabłka. Idealny smakołyk pełen witamin, wypełniony nadzieniem z dżemu wiśniowego lub miodu z orzechami, albo różaną konfiturą z odrobiną kandyzowanej skórki pomarańczowej.\nlub miód z orzechami\nalbo różana konfitura z dodatkiem kandyzowanej skórki pomarańczy\nBardzo smaczny i bardzo prosty w przygotowaniu deser zaskoczył ostatnio moich znajomych. I podobnie jak mi przywołał dziecięce wspomnienia. Oczywiście nie zabrakło do jego podania wina. Z racji nadzienia z konfiturą z płatków róży podałam poznane na Gali Człowieka Roku półwytrawne wino z Izraela Yarden Gewürztraminer. Uwodzące bukietem złożonym z nut kwiatowych, owoców cytrusowych, liczi, zielonych gruszek i jabłek okraszonych egzotycznymi przyprawami z nutą różanej konfitury charakterystycznej dla szczepu. Niezwykle lekkie i świeże, przyjemnie kwasowe, o czystym owocowym posmaku. Jeśli zdecydujecie o doborze innego nadzienia, podać będzie trzeba inne wino. Do miodu z orzechami lub bakaliami sugeruję podanie Sherry Cream lub porto Fonseca Tawny Port, które podkreślą zarówno aromat pieczonych jabłek, jak i ich nadzienia.


Munchies, Mellieha - recenzje restauracji - TripAdvisor\nMellieha — wszystkie restauracje Restauracje w pobliżu obiektu Munchies\nNajlepsze dania typu Pad Thai w lokalizacji Mellieha\nWszystkie miejsca warte uwagi w: Mellieha Atrakcje w pobliżu obiektu Munchies\nEuropa Malta Malta Mellieha Mellieha Restauracje Munchies\nLiczba recenzji: 489 )\nNr 16 wśród 90 Restauracje w lokalizacji Mellieha $$ - $$$\nOwoce morza, Śródziemnomorska, Europejska Golden Bay Beach | Directly on Golden Bay Beach, Mellieha, Malta, Malta+356 2157 6416Strona internetowa\nPokaż też MapaSatelitarna Aktualizacje mapy są wstrzymane. Przybliż, aby zobaczyć zaktualizowane informacje. Wyzeruj przybliżenie Trwa aktualizowanie mapy… Wróć do mapy Omówienie 4,0 Liczba recenzji: 489Doskonałe45%B. dobre40%Średnie9%Złe3%Okropne3%Godziny otwarcia restauracji + Dodaj godziny otwarciaKUCHNIE Owoce morza, Śródziemnomorska, Europejska, Międzynarodowa, Miejsce przyjazne dla wegetarian CENA $$ - $$$OCENY ObsługaJedzenieWartośćAtmosferaLOKALIZACJA Golden Bay Beach | Directly on Golden Bay Beach, Mellieha, Malta, MaltaWszystkie szczegóły Ulepsz to ogłoszenieCzy w tej restauracji są serwowane dobre posiłki dla wegan?Tak Nie Nie wiem Czy w tej restauracji są serwowane dobre posiłki bezglutenowe?Tak Nie Nie wiem Czy w tej restauracji panuje romantyczna atmosfera?Tak Nie Nie wiem Czy to miejsce specjalizuje się głównie w deserach?Tak Nie Nie wiem Czy w tej restauracji są serwowane dobre posiłki dla wegetarian?Tak Nie Nie wiem Czy w tej restauracji jest dostępna bezpłatna sieć Wi-Fi?Tak Nie Nie wiem Czy ta restauracja jest odpowiednia na kolację?Tak Nie Nie wiem Czy ta restauracja specjalizuje się w kuchni halal? Tak Nie Nie wiem Czy jest to koszerna restauracja? Tak Nie Nie wiem Czy w tej restauracji można skorzystać z płatnego parkingu?Tak Nie Nie wiem Dziękujemy za pomoc! Zanim się wylogujesz, opisz swoje wrażenia. Napisz recenzjęRecenzje (489)Oceny podróżnych Doskonałe71B. dobre76Średnie12Złe0Okropne1Typ podróżnegoRodzinyParyWyjazd w pojedynkęBiznesowaZnajomiOkres roku Mar–majCze–sieWrz–lisGru–lutJęzyk Wszystkie języki polski (160)angielski (414)włoski (38)Więcej języków Język polski (160)angielski (414)włoski (38)niemiecki (13)francuski (5)szwedzki (5)hiszpański (4)holenderski (3)rosyjski (3)duński (2)fiński (1)portugalski (1)Zobacz opinie podróżnych: 1 z 10 wśród 160 recenzji\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNiegp68Varese11818Zrecenzowano 1 tydzień temu Bar na plaży z dobrą ofertęJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNiePhil2480Cowes, Wielka Brytania16964Zrecenzowano 4 tygodnie(-i) temu Doskonała lokalizacja (i)WięcejJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNieJulie G271Zrecenzowano 4 tygodnie(-i) temu ŚniadanieJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNieMartyn HStoke-on-Trent, Wielka Brytania4414Zrecenzowano 14 czerwca 2017 Idealne miejsce na pit stopWięcejJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNieMandLManchesterManchester7439Zrecenzowano 12 czerwca 2017 Świetna atmosfera, przyjazny personel, niedrogie smaczne jedzenieWięcejJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNieJoann MLeeds, Wielka Brytania21Zrecenzowano 1 czerwca 2017 z urządzeń przenośnych FantastyczneWięcejJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNiebuckr0dgersBarnsley, Wielka Brytania59153Zrecenzowano 1 czerwca 2017 Maj 2017 wizytaJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNiekayMwgNewcastle upon Tyne, Wielka Brytania4116Zrecenzowano 14 maja 2017 ŁadnyJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNieD1spmRedditch, Wielka Brytania421118Zrecenzowano 4 maja 2017 z urządzeń przenośnych Doskonała lokalizacjaJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNieJohn VColchester, Wielka Brytania459Zrecenzowano 3 maja 2017 Ładny widokJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nPoprzednieNastępne123456…16Trwa aktualizowanie listy... W okolicy Pobliskie restauracjeTal Majjistra Eat HouseLiczba recenzji: 275 w odległości 2,55 km Bouquet GarniLiczba recenzji: 1 293 w odległości 2,97 km il-Barri RestaurantLiczba recenzji: 335 w odległości 2,63 km Rebekah's RestaurantLiczba recenzji: 797 w odległości 2,88 km Pobliskie atrakcjeGolden Sands BeachLiczba recenzji: 798 w odległości 0,03 km Gnejna BayLiczba recenzji: 98 w odległości 0,72 km Ghajn Tuffieha BayLiczba recenzji: 289 w odległości 0,48 km Il-Majjistral Nature and History ParkLiczba recenzji: 76 w odległości 0,18 km Pytania i odpowiedziUzyskaj szybką odpowiedź od pracowników i klientów obiektu Munchies.Uwaga: pytanie zostanie opublikowane na stronie Pytania i odpowiedzi.Weryfikacja: Wskazówki dotyczące publikacjiPrześlij\nOwoce morza, Śródziemnomorska, Europejska, Międzynarodowa, Miejsce przyjazne dla wegetarian\nGolden Bay Beach | Directly on Golden Bay Beach, Mellieha, Malta, Malta Lokalizacja: