65-letni chory na cukrzycę typu 2, rozpoznaną w 45 roku życia, skojarzoną z otyłością, leczony insuliną od 10 lat, został przyjęty do kliniki celem leczenia owrzodzenia powstałego po amputacji palców lewej stopy. Pacjent pierwotnie leczony był w oddziale chirurgicznym, amputacji dokonano z powodu szybko postępującej martwicy palców, początkowo suchej, następnie z tendencją do powstawania martwicy rozpływnej.\nOznaczono parametry wydolności nerek, które wynosiły: stężenie mocznika 188 mg/dl, kreatyniny 2,78 mg/dl, klirens kreatyniny 17 ml/min/1,73 m2. W badaniu morfologicznym utrzymywała się niedokrwistość normocytarna na poziomie porównywalnym do dotychczasowych oznaczeń – stężenie hemoglobiny 8,5 g/dl, liczba erytrocytów 3,5 mln/mm3, MCV 90 fl. Wskaźnik kostka-ramię po stronie lewej wynosił 0,4. W badaniach oceniających obecność neuropatii (badanie czucia bólu, temperatury, wibracji) stwierdzono zaawansowaną neuropatię czuciową. Utrata potliwości na stopach wskazywała także na uszkodzenie komponenty autonomicznej. W badaniu angiograficznym (angio CT) tętnic kończyn dolnych stwierdzono śladowy przepływ w obrębie tętnic piszczelowych, w tym całkowitą niedrożność tętnicy grzbietowej stopy. Konsultujący chirurg naczyniowy nie widział możliwości podjęcia zabiegu rewaskularyzacyjnego naczyń piszczelowych, z uwagi na duże ryzyko zabiegowe oraz małą szansę powodzenia zabiegu. Duże ryzyko zabiegowe wynikało z licznych obciążeń ze strony układu sercowo naczyniowego. Pacjent przed 10 laty przebył zabieg wszczepienia sztucznej zastawki aortalnej z powodu stenozy, jednocześnie przeprowadzono zabieg wszczepienia pomostów aortalno-wieńcowych. Od 5 lat leczył się w poradni nefrologicznej z powodu przewlekłej niewydolności nerek na tle nefropatii cukrzycowej i nadciśnieniowej. Z powodu niedokrwistości na tym tle otrzymywał cotygodniowe iniekcje erytropoetyny. Wielokrotnie był hospitalizowany z powodu zaostrzeń obukomorowej niewydolności serca.\nPrzy przyjęciu do kliniki pacjent w wywiadzie podawał częste bóle głowy. Sam nie kojarzył ich z wahaniami poziomów ciśnienia tętniczego, ponieważ pomiarów ciśnienia podczas epizodów bólu głowy dokonywała żona. Kontrola glikemii nie była zadowalająca. Pacjent wielokrotnie pomijał zalecane pomiary glikemii. Przyjmował stałe dawki insuliny w postaci mieszanki insuliny ludzkiej podawanej dwukrotnie w ciągu doby. Przy masie ciała 100 kg przyjmował 30 j. mieszanki 50/50 rano i 16 j. mieszanki 50/50 wieczorem. Sporadyczne pomiary wykazywały tendencję do rannych hiperglikemii (średnio 250–300 mg/dl) i wieczornych spadków glikemii (średnio 60–70 mg/dl). W późniejszym okresie również w godzinach rannych stwierdzano niższe glikemie, średnio 80–90 mg/dl.\nZe względu na stan kliniczny pacjenta – zaawansowane zmiany makro- i mikronaczyniowe, w tym zespół stopy cukrzycowej o etiologii mieszanej (naczyniowej i neuropatycznej), w leczeniu cukrzycy zastosowano metodę intensywnej insulinoterapii. W ciągu 2 tygodni leczenia, wobec stałej tendencji do łagodnych hipoglikemii, dobowe zapotrzebowanie zmniejszyło się do 26 jednostek, co oznaczało podawanie 0,26 j./kg masy ciała. Przedziały czasu, w których występowały bóle głowy były związane z epizodami hipoglikemii. Wobec najniższych glikemii w profilu w godzinach rannych (50–60 mg/dl) odstawiono wieczorną dawkę insuliny o pośrednim czasie działania. Należy podkreślić, że podczas hospitalizacji stopniowo zmniejszała się masa ciała pacjenta, co było związane z rygorystycznym przestrzeganiem diety cukrzycowej. Ponadto regresji uległy także wskaźniki świadczące o mocznicy. Klirens kreatyniny wyliczony z dobowej zbiórki moczu wzrósł do 30 ml/min/24 h. Ostatecznie pacjent otrzymywał średnio ok. 4–6 (maksymalnie 8) jednostek insuliny krótko działającej przed posiłkami w zależności od wyjściowej glikemii i planowanego posiłku. Dopiero taki algorytm insulinoterapii pozwolił na optymalne, a zarazem bezpieczne wyrównanie metaboliczne cukrzycy.\nPrzedstawiony przypadek prezentuje sytuację, w której przewlekła niewydolność nerek staje się powodem do modyfikacji insulinoterapii. Zmniejszenie eliminacji insuliny przez nerki stwarza ryzyko niedocukrzeń podczas stosowania insulin o przedłużonym czasie działania. Dzieje się tak przy zmniejszeniu klirensu kreatyniny poniżej 60 ml/min/1,73 m2. Okres półtrwania insulin może ulec 4-krotnemu wydłużeniu. Z tego powodu konieczne jest podawanie małych przedposiłkowych dawek insuliny krótkodziałającej. Optymalne z punktu widzenia farmakodynamiki i farmakokinetyki insuliny jest podawanie szybko działających analogów insulinowych. Korzystną opcją terapeutyczną może być także zastosowanie pomp insulinowych. Dobowe zapotrzebowanie na insulinę w przypadku wczesnej przewlekłej niewydolności nerek spada często do 0,2 j./kg masy ciała. W późniejszych okresach niewydolności nerek zapotrzebowanie z reguły ulega zwiększeniu z uwagi na narastanie insulinooporności.\ncukrzyca typu 2 insulinoterapia przewlekłe powikłania mikroangiopatia makroangiopatia cukrzycowa choroba nerek niewydolność nerek


Cwaniaczek chciał znokautować typa z zaskoczenia. Po tej akcji szybko zmiękł\nOj kolego nie chcesz tego zrobić, inaczej szybko pożałujesz. Piękna obrona kolegi przed ciosem znienacka. Ziomek myślał, że jest szybki, ale nie spodziewał się, że ktoś jest szybszy od niego. Jak to zobaczył to się wycofał, bo wiedział, że z tym gościem nie ma żadnych szans. A taki był cwany i wyszczekany. Miał szczęście, że tylko tak się to skończyło.


Przed Świętami warto pomyśleć nie tylko o podarunkach pod choinkę, ale i o najwspanialszym prezencie, jaki możemy dać naszemu dziecku - wspólnie spędzony czas! Dlatego gorąco zachęcamy do włączenia się w ogólnopolską akcję „Mała książka-wielki człowiek”, która stanowi zaproszenie do świata literatury z pięknie wydaną i mądrą książką. To także okazja do „zaszczepienia” w dzieciach miłości do czytania oraz odwiedzenia biblioteki i zapoznania się z jej ofertą, po to, by wracać do niej jak najczęściej.\nW ramach akcji każde dziecko w wieku 3-6 lat, które przyjdzie z rodzicem do Wadowickiej Biblioteki Publicznej i wypożyczy choć jedną książkę otrzyma w prezencie Wyprawkę Czytelniczą. W starannie dobranym zestawie utworów wybitnych polskich poetów i pisarzy dziecięcych znajdują się zarówno pozycje klasyczne, jak i współczesne. W gronie autorów znajdziemy m.in. Joannę Papuzińską, Wandę Chotomską, Czesława Janczarskiego czy Hannę Januszewską. Całość została wzbogacona znakomitymi ilustracjami artysty Józefa Wilkonia.\nWarto podkreślić, że działania podjęte w ramach kampanii „Mała książka-wielki człowiek”, cieszą się w Polsce dużą popularnością i spotykają się z pozytywnym odzewem ze strony społeczeństwa. Do połowy 2019 roku przekazano już około 600 tysięcy wyprawek czytelniczych, a w ciągu tylko ostatnich trzech miesięcy do bibliotek zapisało się ponad 50 000 dzieci!\nMamy nadzieję, że już niedługo kolejne przedszkolaki rozpoczną swoją przygodę z książką i wraz z rodzicami staną się stałymi bywalcami bibliotek!


Base Camp Pilsko - RADICAL.tours\nBase Camp Pilsko\nRadihaus Rent & Shop\nRadihaus Szafran Pilsko\nRadihaus & Treehaus Żar\n696 430 972\nNapisz do nas na FB!\nDoskonała lokalizacja u podnóża Pilska sprawia, że jest to idealne miejsce dla miłośników aktywnego wypoczynku.\nŚlepa dolina 12\nKlimatyczny dom w którym poczujesz, że jesteś w górach.\nWidok z okna Base Camp Pilsko\nDom położony u stóp najlepszej góry w Beskidach!\nBase Camp Pilsko powstał w styczniu 2021 i od razu mocno zaznaczył się na mapie Beskidów integrując społeczność snowboardową i górską wokół organizowanych tutaj wydarzeń tematycznych.\nDom znajduje się w jednej z najlepszych lokalizacji na terenie Korbielowa. 200m do wyciągów krzesełkowych i na początku szlaków pieszych czy splitowych. Czteropiętrowy budynek przez lata funkcjonował jako ośrodek rehabilitacyjny jednak prawa rynku i przeznaczenia sprawiły, że stał się on centrum zajawki snowboardowej, splitboardowej i swoim wyluzowanymi i nieformalnym charakterem zdobywa serca odwiedzających go gości.\nDom w górach blisko szlaków turystycznych\nBase Camp to obiekt całoroczny, gwarantujący atrakcje niezależnie od pogody. W zimie jest świetną bazą wypadową na wyciągi krzesełkowe Baba i Solisko, które znajdują się zaledwie 200m w linii prostej od wejścia do bazy. Kolejne krzesełka i orczyki dostępne, kawałek dalej, zawiozą Cię bezpośrednio na szczyt Pilska. Jest to też świetne miejsce, żeby rozpocząć wyjście w góry na splitach czy skitourach. Przy dobrych warunkach śniegowych można zjechać ze szczytu Pilska prosto pod drzwi wejściowe! Latem jest to świetne początek na rozpoczęcie wędrówki jednym z pobliskich szlaków po Beskidach.\nDom w górach dla grup z salą dla gości\nSnowboarding i wypoczynek u stóp Pilska\nW budynku znajduje się 18 pokoi 2, 3 i 4 osobowych, które ugoszczą do 40 osób. Dzięki swojemu wcześniejszemu przeznaczeniu (ośrodek rehabilitacyjny) dom jest świetnie rozplanowany, przestronny i wyposażony – a po przejęciu go przez ekipę Radical zyskał dodatkowe atrakcje takie jak sauna czy ścianka wspinaczkowa. Do dyspozycji gości są także jadalnia, pomieszczenie na sprzęt sportowy, klimatyczna sala telewizyjna (często zamieniająca się w taneczną) i taras z trawnikiem – świetne miejsce na grilla. Z balkonów roztacza się widok na dolinę i wyciągi narciarskie.\nSwobodny klimat domu, blisko gór\nWyposażenie pokoi ogranicza się do niezbędnych mebli tworząc klimat górskiego schroniska o standardzie znanym z podobnych obiektów w Austrii czy Gruzji. Prowadzącym Base Camp Pilsko jest znany ze swojej działalności w Yeti Hostel Gudauri Piter Rząca.\nBase Camp funkcjonuje też jako miejsce w którym odbywają się tzw. wydarzenia towarzyszące: pokazy filmów, spotkania, imprezy tematyczne, warsztaty, szkolenia. Staramy się, aby co weekend coś się działo. Sprawdź nasz kalendarz!\nDla grup i indywidualistów\nObiekt idealnie nadaje się dla dużych grup ale z przyjemnością przyjmujemy również gości indywidualnych oraz rodzin z dziećmi. Miejsce idealne dla osób lubiących aktywny wypoczynek w kultowej miejscowości wśród freeriderów. Zachęcamy do skorzystania z naszej oferty i usług dodatkowych. Istnieje też możliwość szkoleń indywidualnych lub dla grup, duży wybór aktywności sportowych. Salon wyposażony w duży telewizor pozwala na organizację szkoleń lub różnego rodzaju integracji.\nPokoje 2-4 osobowe z łazienkami\nSala dla grup z dużym telewizorem\nTaras dostępny dla gości\nSauna i miejsce na grilla\nKwatery Korbielów z balkonem\nKwatery Korbielów z widokiem na stok\nKwatery Korbielów pokoje dwuosobowe\nKwatery Korbielów dla rodzin z dziećmi\nKwatery Korbielów w pobliżu stoku\nZdjęcia części wspólnej\nNocleg Pilsko z salą dla gości\nKwatery Korbielów lato\nPokoje Korbielów grill taras\nKwatery Korbielów z tarasem\nNocleg Korbielów z salką konferencyjną\nWszystkie nasze kwatery znajdują się w sercu Beskidów a proponowane przez Nas zajawki znajdują się w promieniu do max. 40 min autem od wyjścia z domu. Na pewno znajdziesz coś dla siebie!\nGóra Żar 761m\nBabia Góra 1725m\nRezerwuj teraz Base Camp Pilsko\nLub sprawdź nasze pozostałe kwatery i domy do wynajęcia w Beskidzie Żywieckim\nDom nad jeziorem dla 15-25 osób\nDomek na drzewie dla 2-4 osób\nDom z basenem dla 10-14 osób\nDom z basenem dla 15-25 osób\nNoclegi, sklep, wypożyczalnia sprzętu górskiego\nRezerwacja kwater online\n+48 696 430 972\nWypożyczalnia, sklep, serwis\n+48 667 767 254\nWyjazdy, szkolenia, przewodnicy\n+48 667 767 246


Fahrenheit XL: Miłosz Brzeziński - Dzień, w którym Żegota stał się mężczyzną\nMiłosz Brzeziński Literatura\nDzień, w którym Żegota stał się mężczyzną\n– O, Boże... Zgubiłem się – wyszeptał drżącym głosem chłopiec.\nWiatr przenosił chmury śniegu, ograniczając pole widzenia do kilku kroków. Młodzian miał na oko piętnaście lat. Brnął po pas w bieli, od czasu do czasu odpoczywając pod ciemnym parasolem świerkowych gałęzi. Jak daleko za sobą zostawił walczące armie? Stracił rachubę.\n– Nie zasypiam... Nie zisiii... – chciał krzyknąć, ale z gardła wydobył się tylko piskliwy skrzek. Upadł.\n– Jesteś Lassota? – Zapytał nagle kobiecy głos, przebijając się przez świst wiatru.\nPodniósł wzrok i jak przez mgłę zobaczył nad sobą kontur sylwetki w długim futrze z ciasno owiązanym kapturem.\n– Ty spaliłeś dziś rano trzy wioski Wyznawców Zboża?\nMilczał. Postać nachyliła się nad nim, po czym uniosła lekko za kołnierz.\n– Czy to ty jesteś Lassota, który wyrżnął ponad setkę regularnej armii, w tym pół elity gwardii Pazurów Koguta?\nSine usta chłopca rozchyliły się nieznacznie.\n– Ja? – jęknął i stracił przytomność.\nStopy swędziały, jakby pogryzły je mrówki. Ale wróciło czucie. I było ciepło.\nOtworzył oczy. Piwnica. Sufit z mocnych desek, ściany wzmacniane stemplami. Delikatna woń zatęchłego drewna. Wciąż był zbyt słabym, by oddzielić rzeczywistość od dopiero co przerwanego snu.\nLeżał rozebrany pod stertą futer. Coś w pomieszczeniu dawało nikłe światło, ale z tej pozycji nie mógł dostrzec co. Źródłem ciepła natomiast, które z taką rozkoszą chłonął, okazało się być nagie ciało kobiety, leżącej obok. Obejmowała jego szyję, gorące udo ułożywszy mu na podbrzuszu.\nDrgnął nerwowo, by w tej samej chwili poczuć chłód stali nad obojczykiem.\n– Nie jesteś Lassota – stwierdziła.\n– Kogo więc uratowałam?\n– Trzeba cię było od razu zabić.\n– Dlaczego? – jęknął. Z wolna odwrócił głowę i spojrzał na wybawczynię. Miała cerę barwy przypieczonego chleba. Lekko skośne oczy, mały nos... I naszyjnik. Nie, nie naszyjnik. Wokół szyi biegł tatuaż, który miał przypominać jej oraz wszystkim innym, komu zawdzięcza życie i winna jest posłuszeństwo.\n– Szalona! – krzyknął, próbując się zerwać, ale stanowczo przycisnęła go ramieniem.\n– Odżył – parsknęła. – Jestem Wyznawcą Zboża. Nie szaloną. – Uniosła się lekko, pokazując drugą rękę, potwornie zniekształconą do palców wyrastających wprost z ramienia, jakby jej ciało wchłonęło niemal całą kończynę. – Twój król nie tylko obłąkanych posłał na statki.\nŻegota wykrzywił się z obrzydzeniem, choć sam podzielał pogląd, że dekret Czystości i jego narzędzie, czyli Statki Szaleńców były jedną z największych pomyłek w historii królestwa. Zapychanie pokładów wielkich galer ułomnymi na ciele i umyśle i wysyłanie ich w dół rzeki, by wysadzić na najdalszych krańcach świata obróciło się przeciwko królowi Jerzemu. Wywiezieni niespodziewanie zorganizowali się jak stado, które utraciło przewodnika. i osiedlili na jednej z wysp oddzielonych od stałego lądu wąską cieśniną. W ten sposób powstała Wolna Wyspa Wyznawców Zboża, pod rządami Trzech Cesarzy. Następnie zesłańcy ogłosili swą niezależność od króla, co oczywiście nie mogło ujść płazem. Bitwa pod Jaworznem miała dać Cesarzom pojęcie o ogromie błędu jaki popełnili.\n– Co z naszą armią? Jaworzno zdobyte? Pokonaliśmy was?\nKobieta uśmiechnęła się i ponowiła pytanie.\n– Żegota – odchrząknął.\n– Imię dla kobiety, żeby oszukać demony. Jesteś Pasterzem Scalaków. Słyszałeś o Lassocie?\n– Jestem jego cieniem. Na naukach u niego od maleńkości. Znam Wielkiego Lassotę doskonale – wyśpiewał jednym tchem.\n– Byłeś – mruknęła. – Znałeś. Największa bitwa w historii waszego królestwa warta jest już tyle tylko, ile stronice opisujących ją kronik. Wielki Lassota także.\n– Wielki Lassota... – opadł na posłanie. – Nieprawda...\n– Z pola zdjął go Hrabia Kogut.\n– Szalony Kogut?\n– Choroba do szczętu odebrała mu rozum i pędzi przed siebie, niczym przerażony koń. Cesarze nie mają nad nim kontroli. Gwardia jego Pazurów, starłszy w pył Pasterzy i omijając scalaki, ruszyła wczoraj spod Jaworzna w głąb twojego kraju. Przed zmierzchem przeszli przez Wistkę Królewską. Żywej duszy w mieście nie zostawili.\n– Wistka jest niedaleko stąd...\n– Wystarczająco blisko, by w słupach dymu dostrzec oblicza demonów. Strawili miasto jak szarańcza. Lada chwila ruszą dalej. Niby to żeby wybić wszystkich Pasterzy do ostatniego i wyrwać królowi Jerzemu oręż. Ale powiedzmy uczciwie: nie robią tego dla dobra naszej Wyspy.\n– No to dlaczego mnie nie zabiłaś?\n– Kogut to zrobi w swoim czasie – ucięła. – Skąd się wziąłeś w lesie?\n– Atakowałem lewe skrzydło, gdy moje scalaki dostały po łbach portkami...\n– Każdy Pasterz ma po dwa scalaki. Składa życzenia dla obu. Ale w czasie bitwy można zrobić portki, tak mówimy. Zaczynasz jedno życzenie i rozwidlasz je w połowie na dwa. Jedno dla jednego scalaka, drugie dla drugiego. Jak nogawki. No i jeśli ci się pomyli, nie dasz dobrego kierunku, to ruszają ci scalaki na co popadnie. Z dobrych portek spory zysk, bo szybko się je składa, ale i ryzyko, jakby nie poszło. Więc szliśmy na skrzydło...\n– Kłamiesz – pokręciła głową. – Nie zdążyłeś nawet wypiąć rękawic. Wiem o was co nieco.\nZagryzł wargi. Kim ona jest? Ośmieszył się przed kobietą i przed wrogiem jednocześnie.\n– Dłonie są święte dla Pasterza Scalaków – patrzyła na niego groźnie – bo nimi składa się życzenia. Miałeś zapięte rękawice, a sam byś ich na powrót nie założył...\n– Ustawili nas – powiedział szybko, chcąc mieć już wstyd za sobą. – Ostatni rok klasztoru po prawicy Wielkiego Lassoty i kazali czekać na sygnał. Jak ruszyły pierwsze scalaki i zobaczyliśmy to, o czym do tej pory tylko opowiadano na konwencjach: urywane głowy, miażdżenie ciał, jęk, wrzask... Żaden z nas się nie odważył na złożenie.\n– Żaden? – Zaśmiała się z pobłażaniem.\n– No, może kilku. Większość, w tym i ja odwróciliśmy się i dalej przed siebie, ciągnąc scalaki za sobą. A potem była ta zawieja i zostałem sam. Na środku białego pola, gdzieniegdzie poustawiane snopki. Co snopki robią zimą na polu? Nie pomyślałem, że to chłopi chcieli ryby ochronić przed przyduchą. Scalaki runęły mi pod lód, a ja ręce miałem tak zmarznięte, że nie mogłem już nawet złożyć im marszu.\n– Oj, Żegota – odłożyła nóż na bok i odsunęła się na drugą stronę łoża, zręcznie przytrzymując skóry zdeformowanymi palcami. – Niewiele zostało ci czasu, by się stać mężczyzną.\nNatychmiast złapał porzucone ostrze i wystawił tryumfalnie przed sobą.\n– To się okaże... komu ile czasu zostało! – warknął nieskładnie przez zaciśnięte zęby.\nOdsunęła kołdrę zdrową ręką. Z początku myślał, że chce go uwieść, ale po chwili zrozumiał, że chodzi o coś innego. Jej wypukły, okrągły brzuch opierał się na ugniecionym futrze. Była w ciąży i musiała się wkrótce spodziewać rozwiązania.\n– Rzeka jest dość blisko – mówiła, jakby nic się nie wydarzyło. – Jak dobry jesteś w składaniu życzeń?\n– W fachu nie idzie o składanie życzeń, tylko o głowę do strategii. Tę wszyscy mamy w małym palcu. Ale co innego planować kijkiem na piasku, a co innego, kiedy brodzisz po kolana we krwi – wyszeptał, nie odrywając wzroku od jej pępka. Sytuacja była patowa. Pasterz scalaków nie zabija niewinnych. – Dlaczego nie zabiłaś mnie od razu?\n– Nie zwykłam przerywać tego, co już zaczęłam – odparła inaczej niż poprzednio.\nW tej samej chwili sufit rozwarł się przy jednej ze ścian i do środka zajrzała przerażająca, zarośnięta twarz. Zamiast nosa zionęły w niej dwie wąskie szpary, niczym odciśnięte w błocie racice sarny.\n– A tu co? Romansują, kreciki – ryknął gardłowy głos. – Panie Hrabio, Pazury meldują odkrycie słodkie, że rzygać się chce! – Odpowiedział mu podniecony ryk dziesiątek gardeł.\nWiatr ucichł zupełnie i wyszło słońce. Nastał iskrzący bielą, zimowy poranek. Pazury Koguta zebrały się kręgiem wokół ruin starej karczmy, w piwniczce której, co Żegota właśnie stwierdził, kobieta urządziła im obojgu kryjówkę.\nPół setki masywnych, brodatych mężczyzn, z powywieszanymi na szyi suchymi kogucimi stópkami. Jeden z żołnierzy gwardii przekuł sobie nawet nimi brwi. Związany pośrodku kręgu chłopiec przyglądał się tej hałastrze z obrzydzeniem i lękiem. Byli tak różni od regularnej, majestatycznej armii królestwa. Pokrzywieni na wszelkie sposoby i kuternogi, wielu o skórze wyżartej żółtymi wrzodami chorób. Wszyscy zaś potargani szaleństwem. Pomimo panującego mrozu, czuć było unoszącą się nad żołnierzami woń potu zmieszanego z moczem.\nŻegota co jakiś czas zerkał na swoją towarzyszkę. Z jakichś przyczyn ją także związano i wcale nie traktowano jak swojej.\nNagle z tłumu wychynął Hrabia Kogut. Żegota poznał go od razu. Wiadomym było, że od urodzenia sławny szlachcic cierpiał na zarastanie. Zarastały mu oczy, uszy, nos i usta. Systematycznie i powoli. Raz na kilka tygodni upijał się więc do nieprzytomności, a potem cyrulik rozcinał zgrubiałą już od blizn skórę i smarował maścią, która miała przyspieszać gojenie, w rozcięte otwory wciskając wysmarowane ziołami drewniane kołki. Trudniej było z powiekami, które niedoleczone, ropiały bezustannie. Nie była to jednak jedyna przypadłość Koguta. Wszystkich chorób, jakie w sobie nosił, nawet jego zaufany cyrulik nie potrafił wymienić z pamięci. I choć nie tak powinien wyglądać charyzmatyczny przywódca, hrabia był nim jednak w każdym calu. Sam fakt, że znajdował siły, by prowadzić swoje wojsko, budził trwożliwy szacunek i był dowodem niezłomności tego człowieka.\n– Przyjrzyjmy się... – Kogut przysunął żółtą, kostropatą twarz do policzka Żegoty. Mrużąc nabrzmiałe od ropy powieki, prześlizgnął po chłopcu wnikliwym spojrzeniem. Ten zaś kątem oka wciąż obserwował kobietę i wyprężył się dumnie, jak ona.\n– Mały świniopas scalaków... – charknął, zionąc ostrym zapachem przetrawionego alkoholu. – Gówienko. Ech, tam, synku – drżącymi dłońmi ujął chłopca za ręce. – Mógłbym urwać śliczne dłonie i puścić cię przez pole, żebyś zabarwił ten sielski pejzaż juchą... Jak jeden malarz, którego dość krótko znałem. Ale tak, czy owak do niczego byś już pewnie w życiu nie doszedł.\nSpojrzał na swoich i zarechotał. Żołnierze stali w milczeniu. Nie dla nich były takie salonowe szarady.\nKogut odwrócił się do stojącej obok, związanej kobiety i postąpił ku niej kilka kroków, powłócząc nogami.\n– Jeśli złapanie świniopasa – odkaszlnął – można nazwać szczęśliwym losem, to tu mamy prawdziwy zaszczyt! – Zerwał z niej futro, którym wciąż szczelnie się okrywała, pozostawiając nagą na zmarzniętym śniegu. Jej ciepłe ciało parowało delikatnie w mroźnym powietrzu. Rękę ułożyła na brzuchu, jakby go okrywając, a kikuty palców podkuliła w niezgrabną pięść.\nGwardia mruknęła z uznaniem. Kalectwo kobiety zupełnie nie przeszkadzało Wyznawcom Zboża. Każdy z nich naznaczony był jakąś dolegliwością. Kilku żołnierzy zaczęło nerwowo przebierać nogami.\nKogut odwrócił kobietę i pokazał wszystkim wytatuowaną pod łopatką koronę uplecioną z kłosów zboża. Żegota nie miał pojęcia co to oznacza.\n– Matka Królów – odezwał się hrabia. – Gorsza niż trzy armie takich jak wy. Zdolna w pojedynkę wygrać wojnę. Najgroźniejsza broń naszych cesarzy. Matki Królów nie opuszczają zamku bez potrzeby. A po co ją tu wysłano?\nSpojrzał po swoich ludziach, żaden nie próbował nawet udawać, że myśli. Jedynym, który się zastanawiał był Żegota. Najprostsze rozwiązania nie miały żadnego pokrycia w rzeczywistości: stała nieporuszona i wcale nie zamierzała ujawniać światu nadludzkich umiejętności bitewnych, jakie – wedle najnowszych rewelacji – musiała wszak mieć.\n– No? Wysilcie łby! – Westchnął teatralnie Kogut. – Nie wiecie... Cesarzom nie podoba się nasz marsz zwycięstwa – krzyczał. – Chcieliby, żebyśmy po bitwie cichutko wrócili do domu, a nie nękali naszych wrogów! To ponoć źle dla cesarstwa! Gówno prawda! Mamy się na powrót zaszyć w budach jak psy! I bronić progu! Ale szansa taka się już nie powtórzy! Jaworzno utrzymane, wróg rozbity. Można się było spodziewać, że wyślą przeciw nam Matkę... Jak cię zwą? – Zwrócił się do kobiety.\n– Olcha – odparła unosząc głowę.\n– Że wyślą Olchę... I małego Olszaka – wskazał na jej wydatny brzuch. – Cóż za zaszczyt! Czemuś jej od razu nie zarżnął? – spojrzał na Żegotę. – Że brzemienna? Matki Królów ciągle są brzemienne i ciągle mają ruję! Parzą się i rodzą, bo stąd bierze się ich siła. Ale nie wymawiaj sobie. Nie dałbyś rady jej pobić, sam byś zginął. Ani wiedząc kiedy. Matki Królów zabijają nie podnosząc nawet ręki.\nKogut splunął na Olchę. Uniósł obie ręce w górę i potrząsał nimi chwilę, a potem nagle odwrócił się i chwycił ją za szyję, aż jęknęła.\n– Zgnijesz, dziwko! – warknął, wpijając się w nią karykaturalnym pocałunkiem. – Będziesz cuchnąć i wyglądać tak, że, przysięgam, nawet leśne żuki ominą twoje truchło z obrzydzeniem.\n– Zabić nas chciała – wydarł się znowu. – Wymordować! Pal ostrzyć! Obóz zakładać! Wybrać z tych gruzów co się da zeżreć! Raportować wieczorne straty!\nŻołnierze rozeszli się do sań i zaczęli rozprzęgać konie. Kilku zostało jeszcze, by utrwalić w pamięci obraz Olchy, która zaczęła się już trząść, choć w oczach wciąż miała iskry dumy.\nŻegota wylądował tam, gdzie leżał dotychczas, czyli w karczemnej piwniczce. Skulił się w kącie i drżał, choć wcale nie było mu zimno. Przyzwyczajony do lekkiego życia w szkole za wysokim murem, wojny znał tylko z opowieści. Wszystkie jednak zawierały wyłącznie opisy zwycięskich bitew i wiekopomnych manewrów największych wodzów. Żadna – tego Żegota był pewien – żadna z historii nie opisywała losu jeńców. To mogłoby wiele zmienić, pomyślał.\nOcknął się, kiedy otworzono klapę sufitu i wrzucono wielki, oprawiony kawał mięsa.\n– O... – Żegota nie wiedział którego boga wezwać, kiedy zorientował się co naprawdę huknęło o podłogę piwniczki.\nOlcha cała była pokrwawiona i obita. Sine wykwity, paskudne wybroczyny, mniejsze i większe rany pokrywały całe jej ciało z wyjątkiem brzucha. Kogut zapewne omijał żywotne organy i brzuch, by – gdyby poroniła z bólu i strachu – winą musiała obarczać także siebie. Żegota podsunął miskę z wodą, którą stopił z zalegającego w kątach śniegu, a następnie okrył jej ciało rozgrzanymi skórami, rozgrzanych ciepłem jego ciała. Olchą targały dreszcze, chwytała powietrze jak wyjęta z wody ryba, wciąż nie otwierając oczu. A potem jej oddech się wyrównał i zasnęła na jakiś czas. Żegota także zasnął przytulając się do niej.\n– Mieli ważniejsze problemy – odezwała się nagle, tuż nad uchem chłopca. Zdążyła się ubrać.. – Starego kuraka pokręciło do reszty, kiedy się opił wina. Ból wygiął go do tyłu i stary zaraz kazał cyrulikowi rwać sobie flaki, aż nie przestanie boleć. Wył przy tym jak dobijany odyniec. Słyszałeś? Oby narobiło mu się tych kamieni tyle, ile dni w roku...\n– Trzeba uciekać. Przyjdzie kolej i na ciebie – powiedziała Matka Królów poważnie.\nChłopak zamarł. Myślał o tym raz, czy dwa, ale uznał w końcu, że poczeka być może na okazję. Jak go wyprowadzą, zobaczy obóz...\n– Nie będzie żadnej lepszej okazji, Żegota – syknęła na niego, podnosząc głowę. – Wiem o czym myślisz. To trzeba teraz.\n– Uciekać? – Szepnął niepewnie.\nWtem poczuł drżenie. Z początku myślał, że to on sam i od razu zrobiło mu się wstyd. Lecz potem przyszedł kolejny wstrząs. Bardzo znajomy... I jeszcze.\n– Ćsiii, pani... – szepnął, kładąc obie dłonie na klepisku.\n– Jaka pani? Co ci znów... – uciszył ją stanowczym gestem.\nZiemia ponownie zadrżała. Nieregularnie. Zbyt nieregularnie. Żegota podniósł dłonie, roztarł z całej siły i znów położył na ziemi. Zamknął oczy.\nZnowu. Nie mógł się mylić. Coraz silniej, wyraźniej.\n– Palą ogniska? – spytał z natchnioną miną.\n– Trzy albo cztery.\n– Wystarczyłoby jedno. Czuję scalaka – głos mu zadrżał – kołacze się nierównym marszem, a więc nie jest kierowany. Idzie tu po dziurawych portkach, pewnie od czasu bitwy, bo jego Pasterz wciąż żyje i...\n– A jaśniej? – Przerwała jego monolog.\n– Źle złożone życzenie popchnęło scalaka, żeby wymordował wszystko, co stanie mu na drodze. Jakimś cudem jego Pasterz przeżył, więc demony wciąż są związane. Założę się, że widzą już obozowisko. Będzie młyn i... – spojrzał na Olchę milknąc nagle.\n– Nie ma szans – zakończył. – Nie przeżyjemy.\nLedwie skończył mówić obozowiskiem targnął huk głośniejszy od gromu. Krzyki, a potem wrzaski mężczyzn. Chrupanie kości, miażdżenie wilgotnych ciał i głuche uderzenia spadających na ziemię korpusów.\n– Teraz! – krzyknęła Olcha. – Do góry – wskazała klapę w suficie.\nŻegota ani drgnął. Wolał już uciekać, szarżując z gołymi rękami na linie wroga, niż próbować uniknąć źle skierowanego scalaka.\n– Nie zdążymy. Zaraz będzie po wszystkim, pani – głos mu zadrżał.\n– To są Pazury Koguta, pamiętaj. Od zawsze walczą ze scalakami, oni ustalają taktyki dla całego królestwa, oni wdrażają nowe metody walki. Jeśli nie chcesz sam się ratować... Uratuj chociaż moje dziecko – miękkim gestem dotknęła brzucha .\nPierwszy raz tak jawnie zwróciła uwagę na swoją słabość. Ale trafiła znów z potworną celnością. Dla piętnastoletniego Żegoty ciąża była rzeczą świętą. Chwilę walczył ze sobą.\n– Dla mnie jedna śmierć i jedno piekło, ale ciebie może inaczej przyjmą. – To mówiąc, podszedł do klapy, podstawił jedną z pustych beczek i wspiął się do góry. Następnie pomógł wejść na nią Olsze i już po chwili oboje znaleźli się na zewnątrz. Podmuch zimnego powietrza wypłukał część lęku z serca Żegoty.\nZapadał zmierzch i niewiele było już widać. Walka na szczęście przeniosła się kilkadziesiąt kroków od ruin gospody. Obozowisko eksplodowało gradem skór, desek i ludzkich członków. Na samym jego środku, krzesząc skry z rozdeptywanego ogniska szalał scalak. Ósmak – jak szybko ocenił Żegota. Osiem narzutowych głazów powiązanych przez kotłujące się między nimi demony, opłacone glejtem na duszę Pasterza, kiedy ten umrze. Osiem głazów uformowanych w gigantyczną ludzką sylwetkę, okaleczoną, zapewne w bitwie, do formy samych nóg i jednej ręki, która wbijała właśnie w ziemię dwóch stojących zbyt blisko siebie gwardzistów Koguta.\n– Błąd – zimno skomentował Żegota. Choć człekokształtne scalaki były najprostsze do kontrolowania, ich spora mobilność bardzo utrudniała przeciwnikom walkę. Wielcy Pasterze składali jednak scalaki w wymyślniejszych formach, czerpiąc inspirację głównie z narkotycznych wizji, którym się poddawali. Sam Wielki Lassota już w wieku dziewięciu lat zrezygnował z człekokształtnego scalaka, nazywając go "tanim" w prowadzeniu. Na okazję bitwy pod Jaworznem skomponował zaś sobie gigantycznego stalowo-granitowego potwora na dwóch nogach zakończonego wieńcem długich kamiennych wici, skomponowanych misternie do najmniejszego kamienia wielkości żwiru. Najbardziej zaawansowane scalaki wyróżniały się właśnie owymi drobnymi elementami, które umożliwiały składanie życzeń misternych i bardzo precyzyjnych. Takich kolosów nie dało się złożyć od ręki, w polu. Wymagały wiele pracy i poszukiwań.\n– Ruszaj się – Olcha wyrwała chłopca z zadumy. W tej samej chwili sprytnie zarzucona lina podcięła wychylonego do uderzenia scalaka, który z hukiem runął jak długi prosto w naszykowane sieci. Żegota chwycił kobietę pod ramię i ruszyli w kierunku najbliższych sań, by zaprząc konia. Za nimi wciąż umierali ludzie, ale potwór już się nie podnosił – Żegota odwrócił się na chwilę, by się upewnić. Krzyki walczących dochodziły do nich jeszcze długo potem, jak zagłębili się między drzewa.\n– Nie jesteśmy za bystrzy, co? – Ironizowała Olcha, spoglądając na las za rozwalonymi odrzwiami opuszczonej wiejskiej chałupy. Zatrzymali się w jakiejś zniszczonej wiosce jeszcze w nocy, wybierając najmniej zdewastowaną chatę i urządzając w środku prymitywny nocleg. Olcha zasnęła kamiennym snem, a rano widać było, że jej stan się pogorszył i nadrabia tylko dobrą miną.\n– O co ci chodzi, pani?\n– Co znowu z tą panią? – Żachnęła się.\n– Do Matki Królów inaczej się nie godzi.\n– Ej tam – zakaszlała. – Spałeś ze mną nagusieńki. Mów mi jak równym sobie.\nSpojrzał na zewnątrz, a policzki poczerwieniały mu jak świeżo przecięte buraki.\n– Wywiozłeś nas na południe – sprawnie zmieniła temat. – W stronę waszej stolicy. Znowu pod nogi Kogutowi.\n– Skąd wieszsz?... – zająknął się zabawnie, dławiąc w ustach tytuły. Olcha uśmiechnęła się kącikiem ust.\n– Patrzę na drzewa, jak wstało słońce, i widziałam, jak wczoraj wyruszyłeś, zanim mnie zamroczyło jechaliśmy na południe. Nie sądzę, żebyś jakoś znacznie zmienił kierunek. Mijaliśmy rzekę?\n– Znaczy, że jeszcze przed nami. Znam te okolice. A droga jaka była? Szeroka?\n– Ja wiem? A wąska to jaka?\n– Ejć ty... – rozkaszlała się znowu. – Ogień rozpal, to się na coś przydasz. Żadnego z ciebie pożytku. Jeszcze drogę zgubiłeś.\nŻegota zacisnął dłonie w pięści, ale wywlókł się spod futer i zaczął rozrywać skrzynie stojące w kącie chaty.\n– Wyznawcy Zboża – mruknął do siebie. – Wyście od początku drogę pogubili – teraz mówił głośniej, stwierdzając, że przecież i tak go słyszy. – Co to za bóg to wasze zboże?\n– Taki jak i wasz.\n– Naszego nie jemy! – żachnął się.\n– Jecie, jecie. Co niedziela. – Odpowiedziała spokojnie Olcha. – Ale blisko jesteś. Tu pogłówkować trzeba chwilę. Na Wolnej Wyspie prości ludzie, niewykształceni, czasem chorzy i ciemni. Należało im dać coś prostego, nowego, by szanowali to przynajmniej, co pozwoli im przeżyć. Czyli pokarm. Mądrość naszych Cesarzy tkwi w tej religii. Wyznając zboże i karmiąc je, czcząc, dbając, opiekując się masz w zamian jedzenie i w ryzach bogobojnych obywateli. Za każdą religią stoi jakiś interes. Za jednymi tylko czystszy, za innymi jakiś czarniejszy.\n– A za naszą? Co stoi?\n– Lepiej ci nie wiedzieć. To ważne, mieć w życiu coś świętego – westchnęła głęboko i zamknęła oczy, marszcząc brwi. – Ukatrupił mnie ten kurak – chwyciła się nagle za brzuch. – Sprawdziłeś sanie? Jest coś do jedzenia?\n– Koń w nocy poszedł. Tyle, co spadło w okolicy: skóry i worek z ziołami na bóle. – Zajął się układaniem stosika na ognisko.\n– A czym rozpalić masz?\nOdłożył drewienka i wstał, otrzepując spodnie.\n– Gdzie cię wychowywali, synku? – Olcha sączyła jad z aptekarską dokładnością.\n– W szkole, pani – warknął Żegota.\n– A któż cię tak życiowo skrzywdził? Podaj mi jego imię? Wszystkich tam tak krzywdzą?\n– Jak takieście silne – to była desperacka próba obrony – Wy Matki Królów, to czemu jeszcze nie wygrywacie bitew dla waszych cesarzy, ha?\n– A to ostatnią wy wygraliście? Z tego, co wiem wspaniała armia królestwa...\nAle Żegota nie chciał już tego słuchać. Wyszedł na zewnątrz i spojrzał na ruiny chat. Nie mógł się odnaleźć w tej nowej sytuacji. Jeszcze niedawno był pewien, że zginie, potem sądził, że wyrok lekko tylko się odwlókł. Na koniec wreszcie uciekł z rąk oprawców, sam sobie dając szansę. Czy to już bohaterstwo? Uratował w końcu kobietę! Zastanawiał się, przeszukując opuszczoną wioskę.\nNiedługo potem musiał stawić czoła niepodważalnym faktom: chłopi zabrali wszystko, co dawało się przeżuć i połknąć. Zostały gołe deski, kamienie i gdzieniegdzie skulony po kątach zapach wędzonych ryb. W jednej z chat trafił na dwa długie i mocne rybackie ościenie. Zabrał je ze sobą i już miał wejść do chaty, w której zostawił Olchę, by pochwalić się znaleziskiem, gdy nagle się zatrzymał. Z czym właściwie wracał? Słowa Olchy łatwo było przewidzieć. W szkole uczyli: jeśli nie wiecie co zrobić, pomyślcie co zrobiłby Wielki Lassota. Co więc by zrobił? A kto go tam wie? Taktyka i wojna to jedno, a taka odpowiedzialność... "Gdzie cię wychowywali, synku?" – dobre pytanie. A co by zrobił ojciec? Żegota znów odtworzył w pamięci scenę, w której ojciec wychodzi z towarem na targ. Odwraca się i uśmiecha. To raczej czuć, niż widać, bo twarz jest zamazana. Jest na niej za to na pewno kłująca broda i wąsy. Ojciec nigdy nie wrócił, ale matka często potem zachowywała się tak, jakby tego nie dostrzegała. Rozmawiała z nim, wspominała, radziła się go.\nChłopiec spojrzał na las spod zmarszczonych brwi. Nie potrafił tropić ani polować. Ale padlina wolniej się psuje zimą, być może coś znajdzie. Już nie dlatego, żeby Olcha nie wylewała na niego swojego zgorzknienia, ale dla własnego sumienia. Działać jak ktoś, kto odpowiada nie tylko za siebie. Nie przynieść sobie samemu wstydu.\nŻeby się nie zgubić krążył wokół wioski coraz większym promieniem, ale natknął się jedynie na parę dziwnych śladów. Kilka pozostawiły zwierzęta większe, a kilka zupełnie niewielkie, które ledwo zapadały się w śniegu. Panowała zupełna cisza. Co jakiś czas z drzew zsuwała się śnieżna czapa i z głuchym tąpnięciem upadała u stóp pnia. Dwukrotnie chłopiec odkrył własne ślady i odbijał wtedy nieco, by robić większe koła.\nNagle jakiś ptak poderwał się dokładnie spod jego stóp. Żegota podskoczył i pacnął w biały puch. Tymczasem zwierzę z furkotem uleciało w gęstwinę pni, gubiąc za sobą drobiny śniegu. Chłopak przyjrzał się dokładnie temu miejscu. Wygrzana, ciepła jamka w głębokiej zaspie. Nijak nie poznasz, że coś śpi pod spodem. Żadnych śladów. A cieplej na pewno, niż na zewnątrz. Zmyślne. Dobra strategia. Pogrążony w zadumie wyszedł na polanę, na której końcu zamajaczyła kępa wysokich krzewów. Obrzucił ją tylko krótkim spojrzeniem i ruszył w poprzek otwartej przestrzeni, by nie rezygnować z przyjętego wcześniej kierunku. Będąc w połowie drogi raz jeszcze spojrzał w kierunku owych krzaków i zamarł...\nW odległości jakichś stu pięćdziesięciu kroków od niego, tłoczyły się zwierzęta, które wcześniej wziął za krzewy. Masywne, o grubej, zwijającej się na karku skórze, z gigantycznymi, ostrymi jak szpikulce rogami.\n– Tury – szepnął i jednocześnie zaczął się cofać. Najeżona rogami ściana zwracała się w jego kierunku, a on skrócił drogę i szedł teraz prostopadle do najbliższej linii drzew. Będąc już pięćdziesiąt kroków od pierwszych pni, odwrócił się i ruszył przed siebie biegiem. Piętnaście kroków przed zbawienną gęstwiną zdał sobie sprawę, że coś go goni. Ba, że jest już naprawdę blisko! Spojrzał przez ramię. Śnieg pryskał spod kopyt ogromnego byka, zlewając całe tło w białą masę, rozwarty pysk i nozdrza buchały regularnymi kłębami, a małe przepełnione wściekłością oczka hipnotyzowały przyszłą ofiarę. Na mgnienie oka chłopak zawisł spojrzeniem na rogach bydlęcia. Rogach wielkich i grubych jak łydka Żegoty. Rogach, które zdolne były przebić dwa konie, a potem cisnąć ich truchłami na odległość dwudziestu kroków. Buhaj parsknął wściekle, widząc wznoszący się w jego kierunku oścień. Chłopiec nie myślał, nie celował nawet, tylko cisnął go przed siebie. Grotem trafił między rogi zwierzęcia, lecz ten natychmiast odbił się stamtąd, ginąc w zrytym śniegu. Byk zwolnił nieco, ale i tak uderzenie było potężne. Miotnęło młodym Żegotą w stronę pobliskiego lasu i tylko zwolnieniu tura zawdzięczał fakt, że upadł w młodnik u jego skraju, a nie nabił się na jakiś wystający konar sosny. Pociemniało mu w oczach. Byk znów szarżował. Wielki, potworny łeb przesłonił słońce i nad twarzą chłopca zawisło zalane krwią oko buhaja. A więc przynajmniej był ranny. Żegota wciągnął w płuca gorącą woń piżma. Tur obrócił głowę i zapewne próbował nadziać przeciwnika na rogi, ale podniósł go tylko w górę, ciskając w powietrze. Świat zawirował powtórnie i Żegota spadł prosto na kłąb wierzgającego byka, a potem na ziemię. Zajaśniał nad nim oblepiony śniegiem, brzuch potwora. Chłopiec nie czuł bólu, wszystko co chwila tylko jaśniało, a potem znowu stawało się ciemno i zupełnie cicho.\nSam nie wiedział wtedy jak to się stało, ale oścień znalazł się nagle w jego ręku. Być może był tam cały czas. Żegota dźgnął nim na ślepo, jednocześnie próbując wstać... I wtedy właśnie zdarzył się cud! Byk zaryczał z bólu, samą mocą dźwięku strącając śnieg z najbliższych gałęzi. Z rozoranego podbrzusza krew buchnęła jak gęste, czerwone wino z rozerwanego bukłaka. Oścień wciąż tkwił głęboko we wnętrznościach. Przy każdym ruchu miotającego się buhaja ranił go coraz dotkliwiej. W końcu trafił na jakiś żywotny organ, bo byk nagle zachwiał się, a potem zwalił na udeptany przez siebie, czerwony od posoki śnieg.\nŻegota chciał choć na chwilę stracić przytomność, ale chłód zimy wciąż trzymał go na jawie. Leżał więc chwilę, a potem podniósł się i postąpił ostrożnie w kierunku leżącego ciała. Góra mięśni parowała leniwie. Zwierzę umierając, wywaliło jęzor i leżał on teraz na podobieństwo wielkiego robaka, stopiwszy wokół siebie śnieg. Nad truchłem unosił się obrzydliwy zapach rozerwanych wnętrzności.\nDziwne ciepło rozpełzło się w piersi chłopca. Podniósł wzrok w kierunku stada stłoczonego w oddali. Ściana rogów i masywnych kopyt cofała się do lasu. Dziesiątki par małych, czarnych oczu nie spuszczały zeń wzroku. Żegota pewien był, że patrzyły nań z trwogą. I ta trwoga właśnie wylała mu się w piersi jak gorący balsam.\nOlcha uśmiechnęła się, ale zaraz jej twarz zmienił grymas bólu. Chłopiec był cały umorusany krwią byka. Podał kobiecie niewprawnie wycięte kawały mięsa. Przyssała się do nich, łapczywie spijając stygnącą krew. Nie zauważył nawet. Wzrok miał nieobecny.\n– Obaj walczyliśmy o własną dumę – powiedział powoli. – Wyszedł do mnie jak do równego sobie.\nOlcha spojrzała z pobłażaniem, ale nie zwrócił na to uwagi. Opowiadał całe zdarzenie kilka razy, by w końcu usiąść w progu chaty i patrzeć na las.\n– Każdy żak powinien to przeżyć – rzekł wreszcie zdecydowanym tonem.\n– Oby tylko mieli szansę – jęknęła cicho. – Myśl lepiej, co zrobi Kogut, kiedy dotrze do kolejnej wsi, czy miasta. Trzeba jechać, ostrzec ich, przygotować – opadła na posłanie. – Cesarze naprawdę nie chcą wojny. Chcą swojej wyspy. Trzeba powstrzymać Koguta, zanim swoją głupotą, da pretekst do kolejnego najazdu na Wyznawców Zboża.\nZamknęła oczy i chwilę milczała.\n– My oboje też walczymy o to samo, Żegoto – dopowiedziała w końcu. – Ale tym razem po jednej stronie.\nOdwrócił się w progu i podszedł do kobiety. Oddychała nierówno, palce jej niewykształconej ręki lekko drżały pod ubraniem. Pogłaskał ją delikatnie, a potem wsunął się koło niej pod futro, żeby ogrzać ręce i nieco zdrzemnąć. Był jednak zbyt podekscytowany. Wstał i wyszedł przed chatę. Zachodzące słońce omiatało ruiny chat ostatnimi promieniami.\nChłopiec zaczął od wyrysowania na środku drogi wiodącej przez wieś czterech równych kół. Tak jak uczył i nakazywał Wielki Lassota. Potrzebował tych kół do złożenia życzenia uśpionym pod lodem demonom i przeniesienia ich w inne miejsce.\nHrabia Kogut zbliżył się do mostu i zatrzymał oddział. Po walce ze scalakiem zostało mu około trzydziestu ludzi. Piętnastu z nich zaledwie nie doznało znaczącego uszczerbku na zdrowiu. To i tak o pięciu za dużo, myślał, wspominając oblężenie Zakrzówka, w którym wsławił się zdobywając je z pomocą kilku przekupionych niewiast i tchórzliwego Pasterza Scalaków, który zbyt bał się o swoją duszę po śmierci, by stanąć do uczciwej walki.\nWielu rzeczy uczono Pasterzy, ale odwagi nauczyć nie potrafili. Myśl o tym, że demony związane w scalaku natychmiast po śmierci Pasterza upomną się o swoje, rozrywając ciało w poszukiwaniu duszy, była jednym z mniej przyjemnych aspektów profesji. Dobro doczesne, czy wieczne potępienie? To pytanie męczyło wielu, którzy zastanawiali się nad życiem Pasterza. Najlepiej było nie dawać im więc takiego wyboru i brać młodzików bez zgody, przekupując najczęściej ich biedne rodziny.\nKogut wskazał ręką most i uniósł dwa palce. Dwóch gwardzistów biegiem ruszyło przed siebie oglądając budowlę dokładnie, deska po desce. Hrabia nie chciał stracić całego oddziału za jednym zamachem. Nie trwało długo zanim wrócili z raportem. Droga wolna. A jednak Kogut jakoś instynktownie czuł, że to pułapka. Mówi się, że jeśli ktoś jest upośledzony na umyśle, znakiem tego bogowie włożyli mu do głowy inny dar, który zajmuje zbyt wiele miejsca i rozum do końca nie może się rozwinąć. Jeśli tak było, to Kogut miał owego daru w nadmiarze. Matka Królów na jego drodze, prowadząca Pasterza Scalaków. Rzeź w nocy, ucieczka więźniów.\n– Dwójkami na drugą stronę – zarządził. – Ale powoli, zrozumiano?\nPazury kiwnęły głowami i poczęły leźć dwójkami przez most. Wyczuły, że może się wydarzyć coś niedobrego, ale jeszcze nie wiedziały co. Bały się też zapytać, by nie wywołać licha.\nPierwsza dwójka przeszła. Za nią następna, a potem jeszcze dwie. Wreszcie Kogut został sam. Z wolna, niespiesznie zaczął przechodzić na drugą stronę, gdy nagle coś miękkiego uderzyło go w plecy.\nOdwrócił się. Za nim stał Żegota. Spokojny, w długim kożuchu i rękawicach lepił śnieżkę, którą natychmiast po skończeniu rzucił w hrabiego. A potem znowu schylił się po śnieg. Prawdę mówiąc nie liczył na to, że pierwszy plan zadziała, ale miał w odwodzie kilka innych. Ten jednak wydawał mu się tak zabawny, że szkoda było nie podjąć próby. Kogut warknął i dobył wielkiego rzeźnickiego tasaka przypasanego u boku. Odwrócił się i ruszył w kierunku Żegoty. Chłopiec także wyjął niewielki, wypolerowany kawałek żelaza znaleziony we wsi i puścił za most kilka refleksów słońca, prosto na wpatrujące się w scenę Pazury. Tu jednak się zawiódł. Oddział wcale nie zamierzał wracać niezorganizowaną chmarą. Ruszyło dwóch. Trudno. Nie było czasu. Żegota zsunął odpięte już rękawice i złożył pierwsze życzenie. Cały most zadrżał, a potem uniósł się nieco wraz z parą żołnierzy Koguta, by w efekcie zwalić do rzeki. Hrabia spojrzał za siebie z przerażeniem, a potem ruszył na chłopca. Żegota złożył dłonie w następny gest.\nKiedyś, kiedy poznawano dopiero dar życzeń i szukano zastosowań dla scalaków, ludzie zaczęli przebijać się w coraz wymyślniejszych pomysłach. Kazano scalakom pracować w kopalniach, karczować drzewa, wystawiać sztuki teatralne, ale także sprawdzano cierpliwość kotłujących się między ich członami demonów. Z terminologii koszarowej zapożyczono życzenie zwane później Wiecznym Marszem i kazano iść demonom "odtąd, aż nie padną z wyczerpania". Pewien scalak wysłany z podwórka ekscentrycznego Pasterza znanego jako Spitosław, ruszył, więc któregoś dnia przed siebie i zniknął w odmętach morza. Powiadano jednak, że wiele lat potem wrócił i przypadkiem rozdeptał swojego pana pogrążonego we śnie. Spitosław bowiem dzięki takim hardym próbom zyskał sławę i pieniądze, a na miejscu dawnego podwórza zbudował piękną przybudówkę z sypialnią dla siebie i żony. Gdyby nie ów przykry wypadek, kto wie ile by jeszcze scalak ów wędrował przed siebie? Od tego jednak czasu życzenie to pojawiało się tylko na marginesach ksiąg klasztornych jako ciekawostka i przestroga dla niepokornych Pasterzy przed rzucaniem życzeń, których efekty trudno przewidzieć.\nJeśli nie liczyć szkolenia nowych rekrutów w armii, po raz kolejny Wieczny Marsz rzucony został właśnie teraz. Żegota złożył ręce, kiedy Kogut był już dosłownie o kilka kroków od zadania ciosu. W tej samej chwili oczy hrabiego rozwarły się w niewysłowionym cierpieniu, a dwa kamienie uciskające dotychczas biernie jego trzewia jęły trzeć o siebie wędrując dzielnie, małymi kroczkami po ograniczonej przestrzeni jaką dano im do dyspozycji. Kogut wrzasnął przeraźliwie i stracił przytomność, ostatnią myślą licząc na to, że nigdy jej już nie odzyska. Mylił się.\nTymczasem Żegota minął skulone na śniegu ciało i podbiegł do urwiska. Którą ze znanych strategii teraz dopasować?\nWidok był doprawdy imponujący. Scalaki wysokości stuletnich sosen wyrwały się spod grubej warstwy lodu, jak wielkie ptaki i natychmiast ruszyły w kierunku stojących na brzegu ludzi. Pierwsze uderzenie potężnej pięści posłało w niebo trzech żołnierzy, kilku innych ciskając na spękaną białą taflę i miażdżąc między krami. Drugi ze scalaków w tym samym czasie chwycił wielki kawał lodu i wziąwszy zamach, cisnął nim płasko po brzegu, ścinając z powierzchni kolejnych czterech. Scalaki brodziły zaledwie po kolana siejąc potworne zniszczenie i łupiąc zmarzlinę na drobne kawałki. Wprawne oko wypatrzyłoby zapewne w kolosach fragmenty wiejskich budynków, dachów, kominów i ziemianek służących teraz za korpusy i członki. Żegota zastosował to, co miał pod ręką. Z nieznanych przyczyn demony nie chciały wiązać niczego oprócz skał.\nWkrótce okazało się, że kunsztu całej sceny nie ma kto oceniać. Jedynym jej świadkiem stał się Żegota stojący na klifie wciąż gotów do złożenia kolejnego życzenia. Zimnym spojrzeniem penetrował rzekę i pobliski brzeg. Wszystko wokół ucichło. Scalaki także zamarły. Delikatny kożuch pokruszonego lodu i śniegu, gdzieniegdzie poprzetykany szarymi pozostałościami mostu znieruchomiał na powierzchni wody. Żaden z Pazurów nie przeżył.\n– Aższsz... – dobiegł chłopca jęk od strony brzegu. To był Kogut. Wciąż trzymał w ręku tasak i zbliżał się na czworakach, nienaturalnie wygięty w tył. Tymczasem chłopiec wyprowadził z wody scalaki i ustawił za sobą. Kolosy momentalnie pokryły się lśniącą warstewką sopli, które dodały elegancji ich majestatycznemu wyglądowi.\n– Ach, to hrabia żyje! Kamień spadł mi z serca! – Żegota uśmiechnął się szeroko.\nKogut wsparł się tasakiem i wywracając oczy na drugą stronę stanął na nogi. A potem zawył i znów padł zemdlony.\nChłopak obojętnie minął jego drżące w konwulsjach cało, a scalaki z chrzęstem ruszyły za nim. Nie mógł widzieć, jak chwilę potem hrabia znów odzyskał przytomność i zaczął się czołgać w kierunku urwiska. Chłopiec nie dawał mu więcej jak tydzień życia. Zapisał sobie w pamięci, by zwolnić demony z jego wnętrzności po trzydziestu dniach. Dla pewności. Bo kiedy ciało przegnije i małe kamienie ruszą przed siebie, mogą narobić nie lada szkód.\nScalaki złożyły się w dwie nieregularne kupy gruzu tuż przed wejściem do chaty. Żegota zajrzał do środka. Olcha widać czuła się nieco lepiej. Rany na szyi pokryły grube, mocne strupy. Przygarbiona, krzątała się wokół małego ognia rozpalonego w resztkach kuchni i zawieszonego nad nim parującego saganka. Zdrową ręką mieszała wonny, okraszony mięsem wywar, jednocześnie kikutami palców sprawnie dosypując ziół\n– Widzisz, my innowiercy jesteśmy bardzo silni – powiedziała, podnosząc wzrok znad potrawy.\n– Szkoda, że nie wiedziałem o obiedzie. Zaprosiłbym na rosół koguta – uśmiechnął się Żegota. Olcha podeszła i spojrzała nań z dumą, a potem mocno objęła i pocałowała w policzek.\n– Jesteś bohaterem – szepnęła i rozkaszlała się na dobre.\nKiedy razem usiedli do stołu, Żegota gryzł się w język, by zachować się jak prawdziwy bohater i nie opowiadać o całym zdarzeniu. Jak je planował, jak naszykował scalaki, jak rozdzielał demony, jak kazał scalakom czołgać się do mostu. A potem wreszcie jak lepił śnieżki i rzucał nimi w człowieka, którego bały się dwa królestwa. I jak prowokował jego armię głupimi zajączkami. Nie opowiedział jej jednak nic, tak jak nie zauważył, że Olcha nie tknęła rosołu. Myślał, że wpatruje się w niego z uznaniem, ale nie zdążył się nawet zaczerwienić, bo nagle zrobiło mu się niedobrze i słabo... Ułożył się na stole, by natychmiast zasnąć.\nOlcha wyprostowała się i spoważniała w jednej chwili. Wyciągnęła spięte ze sobą w mały pakunek skóry i na wpół opróżniony woreczek z ziołami na bóle, a potem wyszła przed chatę. Miała obrać drogę na północ, z powrotem do domu, ale chwilę jeszcze patrzyła na Żegotę i złożone opodal scalaki. Była z siebie zadowolona. Z tego, jak splotła zdarzenia. Że potrzebowała tylko dwóch dni na wykonanie zadania w obcym terenie, z losowymi środkami. Że w nagrodę to jej piętnastoletni syn zajmie w armii Wolnej Wyspy miejsce Koguta. Że znów okazało się, iż sam człowiek jest silniejszy od magii i demonów – jak w swej mądrości nauczali Cesarze. Ten zacofany kraj nigdy tego nie zrozumie.\nCiało chłopca wciąż było całe, a więc jeszcze żył. Mogła dać więcej ziół, bała się tylko, że ich smak w końcu będzie zbyt intensywny i ofiara się zorientuje. Zastanawiała się chwilę, czy go dobić, ale w końcu zrezygnowała. Niech to będzie jej gest: jeśli jest silny przeżyje. Jeśli nie – spotkają się w piekle. Takie już przeznaczenie najcięższych broni każdej ze stron: przelewanie krwi niewinnych i potępienie. Jak dotąd na każdej wojnie tak było i nie zapowiadało się, żeby uległo to zmianie w przyszłości.


2021-03-03, godz. 15:44 5 marca 2021 Mówić będziemy o prawie pracy i działaniach Państwowej Inspekcji Pracy w okresie pandemii. Zaproszeni do studia goście odpowiedzą na telefoniczne pytania słuc ... » więcej\t 2021-02-24, godz. 14:05 26 lutego 2021 Przedstawiciele Zakładu Ubezpieczń Społecznych odpowiedzą na telefoniczne pytania Słuchaczy, dotyczące rent, emerytur i zasiłków: - Jakie dokumenty i gdzie ... » więcej\t 2021-02-18, godz. 16:43 19 lutego 2021 Od 15 lutego do 30 kwietnia można składać PIT za 2020 rok. Wymóg ten dotyczy przede wszystkim osób składających PIT-37 oraz PIT-36. Swoje oświadczenie poda ... » więcej\t 2021-02-11, godz. 20:46 12 lutego 2021 Doradca podatkowy wyjaśni kwestie podatku od darowizny. W mediach pojawiły się ostatnio informacje, ze urzędy skarbowe kwestionują zwolnienie od podatku na rz ... » więcej\t 2021-02-04, godz. 15:48 8 lutego 2021 Komu przysługuje ulga za korzystanie z Internetu? Ile wynosi ulga termomodernizacyjna? W jakiej wysokosci darowiznę można odliczyć od dochodu? Kto może skorz ... » więcej\t 2021-01-27, godz. 14:26 29 stycznia 2021 1 lutego upływa termin na zgłoszenie się do małego ZUS plus. Co trzeba zrobić aby skorzystać z tej ulgi? Kogo ta ulga nie obejmie i jaka będzie wysokość skład ... » więcej\t 2021-01-20, godz. 10:48 22 stycznia 2021 Tym razem w trakcie „Dyżuru eksperta” mówiliśmy o Narodowym Programie Szczepień przeciw COVID-19. Na telefoniczne pytania słuchaczy odpowiadali goście Ewy ... » więcej\t 2021-01-08, godz. 09:17 8 stycznia 2021 W roli eksperta doradca podatkowy, który odpowiadać będzie na telefoniczne pytania Słuchaczy, dotyczące podatków od umów cywilno-prawnych czyli np. umow kupna ... » więcej\t 2020-12-29, godz. 18:08 31 grudnia 2020 Koniec roku to okazja do uporządkowania spraw podatkowych. - Czy zgłosiliśmy do Urzędu Skarbowego darowiznę? - A może mija właśnie termin uregulowania podatku ... » więcej\t 2020-12-16, godz. 13:02 18 grudnia 2020 Gościć będziemy doradcę podatkowego, który odpowie na telefoniczne pytania słuchaczy dotyczące podatków od spadków i darowizn oraz rozliczenia roku 2020 z fis ... » więcej


Pałuki TV - Drogi\nCzwartek, 15 grudnia 2016 Wyświetleń: 248\nPrzewodniczący Stowarzyszenia Prywatnych Właścicieli Nieruchomości w Strzelnie Andrzej Pruczkowski zapowiada, że kolejny protest blokowania przejść dla pieszych przy drogach krajowych odbędzie się w piątek 16 grudnia od 15:00 do 17:00.\nCzwartek, 15 grudnia 2016 Wyświetleń: 350\nCzwartek, 15 grudnia 2016 Wyświetleń: 474\nCzwartek, 15 grudnia 2016 Wyświetleń: 352\nChodnika nie ma, węgiel wnoszą z jezdni\nZ momentem wybudowania parkingu na ul. Łącznej przestał istnieć chodnik. Jest to nie lada problem dla przechodniów, bo idąc ulicą, w praktyce łamią prawo poruszając się ciągiem przeznaczonym wyłącznie dla samochodów. Brak chodnika to też kłopot dla lokatorów budynku przy ul. Pocztowej, bo pozostaje im wrzucanie węgla do piwnicy wprost z jezdni. Burmistrz zapewnia, że pracuje nad rozwiązaniem.\nLewoskręt z Gniezna, pas włączający z Chabska\nCzwartek, 08 grudnia 2016 Wyświetleń: 157\nWstępnie Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad planuje inwestycję w 2017 r. w ramach Programu Likwidacji Miejsc Niebezpiecznych. Jadąc od strony Gniezna miałby zostać zrobiony lewoskręt do Chabska, z kolei jadąc z Chabska zostanie wybudowany pas włączający płynnie do ruchu na drodze krajowej nr 15.\nDość tirów, dość spalin, dość hałasów\nCzwartek, 01 grudnia 2016 Wyświetleń: 230\nOd 20 lat mieszkańcy i samorząd czekają na budowę obwodnicy miasta. Uważają, że są ciągle zwodzeni obietnicami bez pokrycia, dlatego Stowarzyszenie Prywatnych Właścicieli Nieruchomości z jego liderem Andrzejem Pruczkowskim zapowiada organizowanie do skutku miesięcznic i blokowanie przejść dla pieszych na drogach krajowych.\nChcą świateł przy przejściach\nCzwartek, 01 grudnia 2016 Wyświetleń: 198\nKomisja ładu i bezpieczeństwa chce, by przy przejściach dla pieszych na ul. Kolejowej oraz na skrzyżowaniu ul. Powstania Wlkp. z ul. Gimnazjalną burmistrz zamontował aktywne znaki drogowe z sygnalizacją lampami LED. Jednocześnie apeluje do zarządcy drogi - GDDKiA o zamontowanie przy przejściach sygnalizacji świetlnej.\nPrzez kładkę traktorem nie przejedziesz\nChudziński i Szarzyński popilotują sprawę\nDofinansowanie po sześciu latach\nDla zminimalizowania zdarzeń drogowych\nSąsiedzi skłóceni, droga zablokowana\nLicznik kar za Polną bije\nRynek nie do naprawy, lecz do wymiany\nŻnin kupi chodnik od Kościoła\nOkrągłe problemy Kcyni


Bloki kamienne dla Baala | Tunguska.pl\nMiejsce kultu boga słońca Baala. Świątynia zbudowana z największych obrobionych bloków skalnych. To tutaj zdaniem Zecharii Sitchina i innych mieli lądować Anunnaki.\nBaalbek leży na terenie obecnego Libanu, niecałe 100 kilometrów od stolicy kraju. Bejrutu. Była to niegdyś osada fenicka, która przechodziła następnie w ręce Greków, Rzymian, a następnie Arabów. Zwano je miastem słońca, uważano je za jeden z najważniejszych ośrodków religijnym w całym cywilizowanym świecie.\nŚwiątynie, bo jest ich kilka, budzą do dzisiaj zdumienie. Największa z nich zwana była Świątynią Jowisza (na zdjęciu). To ona przykuwała uwagę Sitchina, Danikena i innych. Ona, a dokładniej zachodnia strona podstawy na której znajduje się trylit, czyli grupa trzech kamiennych bloków ważących po około 800 ton każdy. O ile jeszcze sama waga może komuś nic nie mówić, to dodajmy, że są to największe kamienie, jakie kiedykolwiek wykorzystano do budowy. Nie tylko w Starożytności, ale również w czasach współczesnych! Największy z kamieni z Baalbek, kształtem utożsamiany przez badaczy z ciężarną kobietą, był jeszcze cięższy, ważąc około 1000 ton. Nie został on użyty do budowy i dzisiaj w kompleksie świątynnym leży samotnie. Najwyraźniej tajemniczy budowniczowie nie zdołali znaleźć dla niego zastosowania.\nNie wiadomo w jaki sposób owe wielkie bloki skalne transportowano. Co więcej, są one ze sobą złożone z tak diabelską precyzją, że budowniczowie świątyni nie musieli w ogóle używać spoiwa. W szczeliny nie da się wetknąć najmniejszego przedmiotu.\nCzasy powstania Świątyni Jowisza owiane są legendą. Lokalni mieszkańcy byli przekonani, że trylit był dziełem biblijnych olbrzymów a może nawet przybyszów z gwiazd. To budowla mniej znana od Wielkiej Piramidy w Gizie, a jednocześnie tak jak ona zbudowana ze stylem i precyzją budzącą coraz to kolejne pytania.\nArtykuł o Świątyni Jowisza w Baalbek\nPoprzednia historia One przybyły z gwiazd\nNastępna historia Wyciskanie prędkości\nKamień Południa, Baalbek, Liban. Największy obrobiony blok kamienny na świecie – blok, którego nie ma. Dopiero zdjęcie archiwalne z 1900 roku ujawnia, że kamień, częściowo wyrzeźbiony na kształt bloku, nie został w ogóle odspojony od macierzystej skały. Obecnie, spód kamienia, gdzie „blok” łączy się z macierzystą skałą, jest dyskretnie przysypany ziemią, tak aby wyglądało, że kamień jest w całości blokiem, tylko że częściowo zasypany ziemią. A przecież odkopywano go po to, aby dojść do prawdy czym on rzeczywiście jest. A zasypano go z powrotem, aby tą mistyfikacją utrzymać mit o największym obrobionym bloku kamiennym na świecie. I jeszcze na dodatek źródła podają wymiary i wagę (ok. 1000 ton), Kamienia Południa – które nie istnieją.\nMożesz podlinkować to zdjęcie?\nPoniższy artykuł wątpliwej jakości, ale Kamień widzisz na górnym zdjęciu. Można go wyklikać na 100 innych zdjęciach w necie.\nNo widzę. Ale nie widzę tam zdjęcia dowodzącego, że ten kamień jest „nieodspojony” od skały. A zresztą, proszę powiedzieć gdzie tu jest różnica jakościowa? Czy gdyby był odspojony w całości, byłby czym innym niż jest obecnie?\nTeza o tym, że Kamień Południa jest częścią skały pozostaje zupełnie bez sensu. Niczego nie tłumaczy. Po pierwsze nie widzę niczego takiego na zdjęciach. Dodatkowo nie tłumaczy to jego kształtu. Po co prymitywny lud miałby wkładać miliony roboczogodzin w obrobienie takiej niepotrzebnej nikomu skały?\nO ile w przypadku piramid z Gizy ulubionym sloganem jest 'zbiorowy wysiłek społeczności’ – to już w przypadku Baalbek takich głosów nie słychać – w ogóle nie słychać żadnych, bo społeczność naukowa pomija ten temat milczeniem – po prostu nie ta skala budowli. I nie ten rozmiar bloków użytych do budowy, by choćby przypuszczać, że użyto prymitywnych technik budowy i transportu.


Jak korzystać z Neti / adcov.com\nJak korzystać z Neti\nNeti pot może wyglądać jak czajnik, ale zamiast gorącej herbaty, to leje letnią wodę w nosie. To może są w wielu rozmiarach i kształtach, z wyciskanych butelek do strzykawek, ale Neti garnki są takie same w ich użyciu. Niektóre objawy zwolniono są ciśnienie zatok, kaszel, ból twarzy i ból głowy, wszystko przez wlewanie wody w dół nos. To brzmi strasznie, ale z kilku prostych krokach, trochę koncentracji i zdolności do oddychania przez nos, Neti pot może być doskonałym narzędziem w oczyszczaniu bezpańskie bitów śluzu i uwolnienia swoich zatok.\nPreperation i Zakończenie\n1 Dodać 1 litra (16 uncji) z letniej wody z 1 łyżeczką. soli do utworzenia roztworu soli fizjologicznej. Dobrze wymieszać, aby upewnić się, że rozwiązanie jest jednorodna. Napełnij garnek z roztworem.\n2 Kąt twojej głowie około 45 stopni dla uzyskania optymalnych rezultatów. Korekty może trzeba być na bieżąco. Podnieść pulę Neti i umieścić końcówkę w wyższej nozdrza, upewniając się, końcówka Neti pasuje bezpiecznie.\n3 Wlać puli Neti do nosa powoli, utrzymując otwarte usta, pozwalając grawitacji ciągnąć wodę do jednego nozdrza, a na drugiej. Należy pamiętać, że najpierw próbuje często nie udać, zwłaszcza z użytkownikami, którzy nie do końca rozumieją, jak nos współdziała z wody. Pozostają pod kątem, i uniknąć toczenia zbyt równolegle do podłogi (co może spowodować przepływ wody do gardła) lub też prostopadle, co będzie zatrzymać przepływ wody.\n4 Unikaj połykania, napinając gardła, kaszel i oddychanie przez nos, ponieważ może to przerwać proces i powodować dyskomfort. Po prostu zachować spokój i utrzymać wodę płynące.\n5 Wytrzyj nos i osuszyć delikatnie raz cała woda wylewa. Choć proces ten jest nieco niewygodne dla nowych użytkowników, za pomocą Neti pot działa w celu złagodzenia problemu zatok przez wypłukując zanieczyszczenia i śluz. Małe włosy w nosie (rzęsek) sprzątany przez wodę i sól, co pozwala im lepiej czyszcząc tchnął powietrze.\nJeśli dusić na wodzie, przestać używać, odpocząć na chwilę, i zacząć od nowa. Tylko z praktyką można użyć puli Neti do jego pełne efekty i korzyści.\nKorzystanie z Neti puli może być zniechęcające na początku. Jeśli jesteś bardzo fobii utonięcia, to może być stresujące.\nJak korzystać z Neti Pot na wjazd\nJak korzystać z Neti Pot być Zamknięte usta odpowietrzający\nJak korzystać z Neti Pot na bóle zatok\nJak korzystać z Neti Pot nozdrza\nJak korzystać z Netti Pot leczyć alergie\nJak korzystać z Neti Pots\nJak korzystać podczerwonego dla chorób oczu\nJak korzystać z nosowej Saline Irrigator\nZabiegi na wypadanie włosów skóry głowy\nAlternatywne Leczenie dysplazję piersi\nJak przygotować się do uzdrawiającej energii\nJakie są oznaki i objawy choroby stawów Facet?\nPowikłania chirurgiczne Tube\nKorzyści Vitex Wyciąg\nKrótkoterminowe Ubezpieczenie zdrowotne w stanie Oregon\nJak zakwalifikować się do MinnesotaCare Medical?\njakie choroby można złapać od krolika\nnystatyna dla dzieci


Książka ta to zapis historii postaci, które w szybkim tempie stają się mitologicznymi, i które niedługo staną się obiektem badań naukowych. W odróżnieniu od obecnego czasu inwazji wirtualnej, kiedy to emocje kupuje się na DVD, a po zakończeniu seansu wraca do swojego obliczalnego i nu\nDżem"Sen o Victorii" Przestałem marzyć. Jak człowiek nie marzy – umiera. 1 komentarze\nUratujmy nóżki Victorii. Trwa zbiórka pieniędzy [WIDEO, ZDJĘCI ... -... 88 komentarze


» SOTIN FF 220 - środek czyszczący zabrudzenia budowlane - koncentrat\nKod produktu: 220-1\nPreparat służy do usuwania zabrudzeń budowlanych: rdzy, zaprawy cementowej, zaprawy wapiennej, sadzy i innych.\nNajlepszy środek jaki znam na zabrudzenia po remontach, malowaniu czy pracach glazurniczych. Świetnie czyści, nie pozostawia smug i białych śladów.\nDoskonały środek czyszczący, który wspomaga podczas porządków po budowie czy remoncie. SOTNI FF 220 dzięki formie koncentratu starcza na dłużej, a jego wydajność pozwala na większe oszczędności. Ku mojemu zaskoczeniu środek usunął nie tylko świeże zabrudzenia z aktualnego remontu, ale i te, które powstały podczas budowy domu, a nie dało ich się usunąć dotychczas stosowanymi preparatami. Postępując zgodnie z zaleceniami nie powstają żadne smugi przez co nie mamy dodatkowej pracy. Jak dla mnie rewelacyjny środek. Promocyjna cena zachęca do zakupu.


Opinie o miejscowości: Novigrad » Istria » Chorwacja\nNovigrad (1/10)Novigrad (2/10)Novigrad (3/10)Novigrad (4/10)Novigrad (5/10)Novigrad (6/10)Novigrad (7/10)Novigrad (8/10)Novigrad (9/10)Novigrad (10/10)\nNovigrad jest niewielkim portem leżącym na zachodnim wybrzeżu chorwackiego półwyspu Istria. Kurort leży na skalistym brzegu, który wpada do Morza Adriatyckiego. Miasto otoczone jest bujnymi lasami sosnowymi i śródziemnomorską roślinnością. Miasteczko oferuje turystom cudowną nadmorską atmosferę. W pobliżu płynie rzeka Mirna, wzdłuż której można spłynąć kajakiem lub udać się na polowanie.\nNovigrad do XVIII wieku leżał na wyspie. Władze w końcu zdecydowały się zasypać przesmyk oddzielający wyspę od półwyspu i dołączyć miasto do lądu. W piątym stuleciu na terenie miasteczka była diecezja kościelna. Miasto wtedy było chronione ogromnymi murami obronnymi. Do dziś Novigrad zachwyca swoim średniowiecznym wyglądem.\nBędąc w Novigradzie warto wybrać się na wycieczkę i zwiedzić kilka ciekawych zabytków. Do najciekawszych należy kościół św. Anastazji, który został zbudowany na podstawie kościoła romańskiego. Warto...\nOpinie o miejscowości: Novigrad\nniezmirernie uboga sieć handlowa względem handlu pamiatkarskiego /bazarowego/ i kwalifikowanego dużych sieci handlowych - atronomiczne róznice cen podstawowych artykułów\nZejscie do wody kamieniste\nNovigrad nie jest dużą miejscowością ale fajnie zlokalizowaną międzu Umagiem a Porecem, bardzo zieloną i zalesioną. Blisko jest stąd do Rovinj i Puli które na pewno warto zobaczyć. Ponieważ do granicy ze Słowenia jest zaledwie 25 km mozna choć trochę poznac równiez ten ciekawy kraj. Ciekawostka:Novigrad leżał kiedyś na wyspie. Ponieważ w poblizu przeplywa rzeka mozna na niej popływać m.in kajakiem\nplaże głównie skaliste i kamieniste\nplaże skaliste i betonowe, polozenie w długiej i waskiej zatoce przez co dostep do pełnego morza jest słaby


Portable handheld automatic electric shoe brush 2 speeds adjustable shine polisher shoes cleaning brush kit for leather bags Sale - Banggood.com|Zakupy Polska\nPrzenośna ręczna automatyczna elektryczna szczotka do butów 2 prędkości Regulowany połysk Zestaw szczotek do czyszczenia obuwia do toreb skórzanych COD\n● Pielęgnacja obuwia odnosi się do szeregu prac pielęgnacyjnych, takich jak czyszczenie, sterylizacja, konserwacja, polerowanie, barwienie, odporne na pleśń itp. Obuwia skórzanego, aby przywrócić piękny i błyszczący wygląd skóry i przedłużyć okres użytkowania życie skórzanych butów.\n● Wartość pH środka czyszczącego i pielęgnacyjnego powinna wynosić od 5 do 7,5. W przeciwnym razie, jeśli wartość pH jest większa niż 7,5 lub mniejsza niż 5, wewnętrzna struktura skóry właściwej zostanie zniszczona, a żywotność skóry właściwej zostanie skrócona.\n● Ta elektryczna maszyna do czyszczenia obuwia jest dostarczana z dwiema bateriami AA (brak w zestawie), która jest niewielka, wyjątkowa i łatwa do przenoszenia.\n● Wyposażony w cztery różne główki szczoteczki, odpowiednie do wszystkich rodzajów skóry; polerowanie, usuwanie kurzu można wybrać zgodnie z główką szczoteczki.\n● Dwa biegi można regulować za pomocą dwóch kabin o niskiej i wysokiej prędkości.\nRozmiar: 135 x 70 x 45 mm / 5,31 x 2,76 x 1,77 "\nGłówka szczoteczki: 4\nTryb zasilania: 2 baterie AA (brak w zestawie)\n1 x elektryczna szczotka do butów,4 x główki szczoteczki


DIY Odmładzająca maseczka z kakao - wszystko na temat DIY Odmładzająca maseczka z kakao w serwisie Milion Kobiet\nArtykuły dla frazy : DIY Odmładzająca maseczka z kakao (5)\nPrezentacja zawartości portalu dla wyrażenia DIY Odmładzająca maseczka z kakao. Przygotowany przez nas system wyszukiwania artykułów dla danego słowa kluczowego (w tym przypadku DIY Odmładzająca maseczka z kakao) daje możliwość bardzo szybkiego uzyskania satysfakcjonującej informacji dotyczącej tego, ile artykułów związanych z zapytaniem DIY Odmładzająca maseczka z kakao posiadamy w swoim serwisie. W tej chwili dla zapytania DIY Odmładzająca maseczka z kakao jesteśmy w stanie zaprezentować Ci DIY Odmładzająca maseczka z kakao materiałów. Najstarszy z artykułów na ten temat jest z Poniedziałek 20.04.2015 najnowszy z kolei został przez nas opublikowany Piątek 13.03.2015. Nasz portal daje Ci możliwość śledzenia nowych treści (pojawiających się dla interesującego Cię zapytania DIY Odmładzająca maseczka z kakao ) przez kanał RSS. Dzięki nam na bieżąco będziesz informowany o zmianach, nowych treściach dotyczących tematu DIY Odmładzająca maseczka z kakao.


Fotoferia.pl: Kontra - zdjęcie 67416, ...\nLiczba ferii: 12\nRekwizyt zbędny, o Modelkę chodzi ... ? Dobre, naturalne.\nja tez nie wiem kiedys zazucono mi ze jestem zamkniety na rozne rodzaje fotografii wiec sie nie odzywam a to trza by do ciemni odeslac.\nNie nadaje się do Galerii niskiej, a i nawet do Ciemni. Nagie piersi i aparat nie zrobią zdjęcia niestety...\nSłaba jakość .\nNagi pomysł z analogiem bez kreatywności wyższej niż legitymacyjna jest tuzin razy tuzinkowy .\nJakość zamierzona. Gdybym chciał inaczej ją pokazać, zrobiłbym to ale chciałem w ten sposób. Tendencyjność tego portalu co do komentarzy jest dopiero nietuzinkowa...\nJakoś nie dostrzegam niczego mega.. mocniejsze zdjęcia odpadały.\nZ Twojej wypowiedzi wnoszę, że jak zmienisz portal, to i Ty i my szczęśliwsi będziemy.\nNatomiast pierwsze zdanie może być skopiowane przez każdego autora i wstawione pod każde zdjęcie. To tak, jakby kotek zrobił "miał", lub wrona "kra". ;-)\nA Dlaczego 'Wy' mielibyscie byc z tego powodu szczesliwsi? Bede sobie krakał bo nie lubie jak mi ktos cos narzuca\nGorsze wchodziły do GN i znajdowały amatorów na złoto. Jednak ktoś musiał na to zdjęcie głosować, skoro się tu znalazło..\nNie zdążyłem zagłosować ale nie jest przecież tak źle, w końcu to lubi ten tel:)\nsprzęt jest ok ja tam lubię prostotę :)\nz mojej strony też czarna gwiazdka ,ale dla oceniajacych..gdzie byliscie panowie ze swoimi komentarzami jak praca była w inferii ?\ni co to za uzasadnienia ocen ?\n"Ja już nie wiem, dlaczego i co tu przechodzi do galerii nyskiej, porażka "\n"Jakoś nie dostrzegam niczego mega.. mocniejsze zdjęcia odpadały. "\n"Nie nadaje się do Galerii niskiej, a i nawet do Ciemni. Nagie piersi i aparat nie zrobią zdjęcia niestety..."\noceny zglaszam do moderacji\ni taki komentarz przeczytałem z przyjemnością, mimo że jest negatywny co do zdjęcia. Nie wiem w jakim celu piszecie takie bezczelne teksty które morfi zacytował. Bardziej jakieś żale co do działania portalu niż konkretna wypowiedź o zdjęciu. Zauważyłem też, że po pierwszej czarnej gwiazdce nikt z głosujących na tak nie odważył się nic napisać. Dziwne. A tak ze swojej strony - zazdroszczę ludziom, których największym życiowym problemem to to gdzie jakieś zdjęcie trafia...\nTeż uważam, że przydałoby się poprzeć czarną jakimiś konkretami.\nZ omawianego zdjęcia dałoby się jeszcze coś innego wykroić:\nByłoby to przynajmniej jakieś nawiązanie do akcentu "analogowego" umieszczonego w kadrze. A tak jak jest - to klapa. Nie wiadomo o czym jest fota. O Lubitielu, o modelce czy o jej biuście biuście lub majtkach.\nW zasadzie słusznie, dzięki za dobrą radę.\nOj Pawełku , Pawełku..\nNie pamiętam gdzie byłem, jak ten kicz (tu kicz opiera się na rwaniu niedoświadczonego widza na piersi umieszczone w jednym z tysiąca sekundowych niby pomysłów)był komentowany w inferii.\nNatomiast takim pytaniem zdradziłeś swoja kompletną niezdolność retoryczną, ponieważ odwracając je powstaje pytanie:\ngdzie teraz są dzieciaki z jasno lśniącym złotem klikający po ciemku w "publikuj"?.\nPorażka to raczej komentarze pod zdjęciem, odechciewa się czytać a Autor powinien poprosić o wymoderowanie zdjęcia. Bo po co ma wisieć skoro każdy może zrobić lepsze nawet jeśli nie zrobi?\nDla mnie jest ok i może tu zostać skoro już przeszło.\nNie głosowałam w Inferii, ale byłabym na tak... :)\nNo komenatrze mogły by być bardziej rzeczowe - fakt, szczególnie przy tak krytycznych ocenach.\nWersja @dzikie_wino lepsza.\nSkoro może zostać skoro przeszło, to może zlikwidować czarną gwiazdę skoro jeszcze nie została zlikwidowana.\nJeżeli ktoś zaczyna szastać czarnymi gwiazdami to mogę się założyć, że dostanie bana:) Tak stało się rok temu, kiedy to zostało zbanowanych ponad 10 osób za przewracanie portalu do góry nogami. Portal nie umarł od tego wbrew zapowiedziom. I ma się dobrze.\nCzarna gwiazda to ekstremalna sytuacja gdy naprawdę słabe zdjęcie przejdzie do GN. Czarna gwiazda jest wentylem bezpieczeństwa, a nie odwetowymi działaniami.\nGN również nie jest wypadkową papy i kery tylko kilkudziesięciu głosujących.\nSą tacy, którzy głosują na nie a później dają złotą gwiazdę, natomiast jeśli zdjęcie znajdzie się w ciemni, to wrzeszczą, że to nie to miejsce. Za ludźmi nie nadążysz i ja się tym nie przejmuję ale przesadzać nie wolno w żadną stronę.\nUzasadnienie czarnych gwiazdek jest kiepskie to fakt ... w ogóle stawianie czarnej gwiazdy musi by naprawdę mocno uzasadnione, inaczej jest po prostu nie fair ...\nZ drugiej strony, nikt tutaj też jakoś specjalnie niczego niedopuszczalnego nie napisał ... nie ma więc o co kruszyc kopii ...\nFotografia wyraźnie kontrowersyjna, mocno poruszyła umysły tych, którzy dostrzegli w niej wady i usterki ... mniej tych, którzy docenili pomysł, wykonanie .... stąd głośna obecnośc w dyskusji jej przeciwników a prawie brak zwolenników ...\nMoim zdaniem Autorze, postaraj się z dystansu na to spojrzec i uznac sam ten ruch pod tym zdjęciem za swoj sukces ... a jeśli na przykład fota przeniesiona zostanie do kontry - tym bardziej ...\nJa nie jestem jakimś gorącym orędownikiem tej fotografii, ani takiej estetyki czy pomysłu, niemniej jednak nie jest to zła fota i mz nie powinna byc w ciemni a spokojnie w GN ... bardzo natomiast podoba mi się pomysł Dzikiego na kadr, a Autorowi też, wiec chocby i to dla Autora może byc jakis pozytyw z całej tej historii ...\ni ja za KONTRĄ ...:)\nAkurat ta wypowiedź jest bezsensowna, bo:\nnie ma odwetu z mojej strony (pewnie ze strony innych też - trochę wiary w człowieka),\nnie stawiam więcej czarnych niż jedna dziennie i 5 w miesiącu (jakoś nie widzę by ktoś szalał, a kiepskich fot w GN coraz więcej),\njak jest sporo złotych, to twierdzisz, że to potwierdzenie złota, a jak jest sporo czarnych, to piszesz, że portal nie jest wypadkową ich autorów\n"nie publikuj" i złota gwiazda naprawdę nie jest niczym strasznym i nie doszukuj się tu teorii spiskowych - kliknięcie może być pomyłkowe, można zmienić zdanie (zwłaszcza przy wytrawnych fotach - patrz np. ta z moją ostatnią analizą i wpis chyba artursa o "nie publikuj" i jego złota ocena http://fotoferia.pl/photo/67276 ) itp.\nogólnie pozbądź się tendencji do przesady i nie dawaj tyle pary pod kiepskimi zdjęciami, które są ratowane wytartym i już z tego powodu kiczowatym pomysłem na trzymanie szlachetnego analoga przez nagą babkę\nPS. Można napisać jaki jest limit miesięczny dla czarnych gwiazd, a jeszcze lepiej, jak programista wprowadzi programowe ograniczenie i nie będzie nieporozumień. :-)\nJa mam szerszy pogląd na te sprawy bo jestem tu codziennie od kilku lat i dokładnie wiem jak się sprawy mają (powinieneś o tym wiedzieć). Niektórzy więc mylą się przez cały czas, a to ciekawe? Piszą co myślą, klikają jak nie myślą?\nCo do odwetu to nie miałem Ciebie na myśli, zapytaj tego drugiego.\nKeramodnor na pewno Ty wierzysz wszystkim, szczególnie takim co obiecują jutro "zapłacić", hehe i dałeś kasę do Ambergold?\nKażdy ma prawo dać złoto (nawet do ambergold) ale jak już pod każdym zdjęciem będą czarne gwiazdy, to będzie oznaczać, że nasz system sprawnie nie działa.\nFotoferia to nie betoniarka i mieszanie cementu z błotem może spowodować wejście w czarną d. Ja będę bronić głosowania i jego wyników , zawsze tak było i będzie, bo nie zamierzam robić we własne gniazdo. Nawet nie interesuje się co jest w GW lub w ciemni, mam inne problemy.\n"Niektórzy więc mylą się przez cały czas, a to ciekawe? Piszą co myślą, klikają jak nie myślą?"\nHmmm, ciekawe. Ufam, że wiesz co piszesz. W takim razie mogę tylko zapodać, że psychiatrologii nie studiowałem.


Architekci III RP | Niezależna Gazeta Polska - NOWE PAŃSTWO\nPo latach można powiedzieć, że ten plan się powiódł. Czesław Kiszczak, funkcjonariusz Głównego Zarządu Informacji Wojskowej, generał LWP, działacz komunistyczny i jednocześnie jeden z głównych konstruktorów III RP przez minione 20 lat był praktycznie nietykalny. Zapewnili mu to jego podwładni, archiwa i wiedza na temat przeszłości najważniejszych osób w Polsce. Salonowe media zadbały o przedstawianie jego sylwetki w pozytywnym świetle, a mistrzostwo w tym względzie wykazał Adam Michnik w słynnym wywiadzie z lutego 2001 r. pt. „Pożegnanie z bronią”, w którym Kiszczak został nazwany „człowiekiem honoru”. Z jednej strony usiedli Adam Michnik i Czesław Kiszczak, zaś pytającymi były Agnieszka Kublik i Monika Olejnik. Już na samym początku wywiadu na pytanie, czy generałowie odkupili swoje grzechy, Michnik autorytatywnie stwierdził, że „sto tysięcy razy”, że nie powinno być żadnych rozliczeń i żadnych sądów. Jakby nie było masakry górników w kopalni „Wujek” i „Manifestu lipcowego”, zakatowanego Grzegorza Przemyka, zamordowanego księdza Jerzego Popiełuszki i innych wielu zbrodni popełnionych przez podległych Kiszczakowi funkcjonariuszy. Na taką ochronę ze strony „salonu” mogli liczyć wszyscy w jakikolwiek sposób uwikłani w PRL. Mało tego, nastąpiło odwrócenie wartości: funkcjonariusze służb specjalnych PRL i ich agenci zostali przedstawieni jako bezwolne ofiary systemu. Kolosalne znaczenie w fałszowaniu obrazu prawdziwych architektów III RP miał rok 1989, kiedy ówczesny premier


Tiramisu mojej mamy - przepisy na tiramisu mojej mamy z popularnych blogów - Durszlak.pl\nPrzepis na tiramisu mojej mamy\n"Chińszczyzna" mojej mamy Kiedy byłam w liceum, odwiedzili mnie koledzy z klasy. We trzech zjedli gar tej "chińszczyzny" w wykonaniu mojej mamy, którego moja cała rodzinka nie pokonałaby w kilka dni. Zobacz więcej\nTort tiramisu. Urodzinowy dla mamy. 458\nchyba bym padła z wrażenia jakbym dostała taki tort :) piękny Pieknie udekorowany i na pewno pyszny (w koncu to tiramisu) - az zazdroszcze twojej Mamie! Ma chłopak zdolności. Ślicznie :) o rety, cudo! Zobacz więcej\nSzarlotka według przepisu mojej mamy 68\nWilgotna czekoladowa babka mojej mamy 1862\nCzytając mojego bloga można odnieśćostatnionieodparte wrażenie, że nic, tylko piekę ciasta. Fakt faktem, że uwielbiam domowe wypieki i zawsze przedkładam je nad kupne słodycze pełne konserwantów. I Zobacz więcej\nOrzechowiec mojej mamy:-) - Moje SMaki - bloog.pl Logowanie OpenID Kliknij zaloguj się Po kliknięciu "Zaloguj" zostaniesz przeniesiony do strony logowania wp.pl. Zaloguj się Wpisz swój PIP z VeriSign Zobacz więcej\nNalewka z wiśni przepis mojej mamy 11527\nSzarlotka mojej mamy 311\nPyszna, słodziutka szarlotka według przepisu mojej mamy - jest to najlepszy na świecie przepis na to ciasto. Szybkie i proste w wykonaniu, a przy tym bardzo smaczne. Polecam! Martyna Składniki na Zobacz więcej\nLeczo według mojej mamy 713\nZupa pomidorowa mojej Mamy 256\nMoja mama zawsze robiła pomidorową na wywarze mięsnym, drobiowym lub wieprzowym. Najczęściej brała skrzydełka, udka albo kawałek schabowej kości, czasem żeberek. Pomidorowa mojej Mamy to była moja Zobacz więcej\nTorcik BAMBO mojej Mamy 690\nWitajcie po świętach ! Przez ostatnie kilka tygodni byłam w rozjazdach i nie miałam za bardzo czasu by tutaj zaglądać. Czas nadrobić zaległości. W tym roku będzie sporo się działo na moim blogu. Już Zobacz więcej\nTiramisu truskawkowe dla mojej Mamy 82\nLife is short, eat dessert first!: My mum's tiramisu - tiramisu mojej mamy Life is short, eat dessert first! New posts every Thursday | Nowy post w każdy czwartek Pages Home Bio Contact Recipes by Zobacz więcej