Moda -stroje z róznych epok\n26 Kwiecień 2018 - 08:39:30\nForum malarskie > Cafe > Na prawie każdy temat (Moderator: tester) > Wątek: Moda -stroje z róznych epok\nAutor Wątek: Moda -stroje z róznych epok (Przeczytany 45709 razy) Średnia ocena:\n« : 25 Wrzesień 2011 - 18:11:09 »\nOD PREHISTORII DO RZYMU - OD BIZANCJUM DO KAROLINGÓW - OD ROMANIZMU DO GOTYKU / RENESANS I REFORMACJA | OD BAROKU DO ROKOKA | OD REWOLUCJI FRANCUSKIEJ DO FIN DE SIECLU | XX WIEK\nCzłowiek ubrał się wcześniej niż zbudował dom lub świątynię, historia ubioru jest więc dłuższa niż historia architektury.\nPoczątkowo ubiór spełniał funkcje wyłącznie użytkowe, chronił przed zimnem lub zranieniem, ale prawdopodobnie bardzo wcześnie znaczenia nabrały funkcje estetyczne i prestiżowe. Ubiór stawał się strojem - ozdobą i symbolem statusu społecznego.\nDo wypełnienia funkcji użytkowej ubioru nie potrzeba wiele - od tysięcy lat człowiek ma dwie ręce, dwie nogi, jedną głowę i stałą temperaturę ciała 36.6 st.C. Jeśli w tych samych warunkach klimatycznych ubiór zmieniał się tak bardzo, przybierając często formy zupełnie absurdalne i stając się niemal narzędziem tortur (gorset i krynolina w Europie, buty japońskich gejsz), to znaczy, że ubiór nie należy do zjawisk cywilizacyjnych, ale jest częścią kultury.\nNajstarsze ślady "krawiectwa" (czyli zabiegów służących ozdabianiu, lub znakowaniu ludzkiej postaci za pomocą elementów stroju) zachowały się na kilku figurkach tzw. Venus. Jedną znaleziono w Lespugue w północnej części Pirenejów i datowana jest ona na 24-22.000 pne, druga pochodzi z Kostenki w okolicach rosyjskiego Woroneża i również należy do kultury graweckiej (23-21.000 pne).\nVenus z Lespugue\npigmej Aruwimi (rys. z 1890 r.);\nWe wszystkich znanych kulturach obowiązuje prosta zasada: z chwilą, gdy ubiór spełnia już podstawowe funkcje ochronne, natychmiast pojawiają się elementy niepraktyczne, ale albo uważane za piękne albo za znaczące, a najczęściej łączące wyobrażenie piękna z treścią symboliczną.\nEskimoskie rytualne przystrojenie głowy (fot. 1929)\nUbiór jest przejawem kultury i zmienia się, gdy zmienia się kultura, której jest świadectwem. Kultura zmienia się, jeśli z jakichkolwiek powodów zmieniają się jej podstawy - poziom cywilizacyjny, struktura społeczna i podstawa życia duchowego jaką przez tysiąclecia była szeroko rozumiana religia.\nPrehistoria ubioru kończy się wraz z początkiem historii Egiptu, w którym ubiór stał się formalnie strojem, a więc kodyfikacji uległa jego funkcja symboliczna.\n2.500 pne - MEZOPOTAMIA\nZaciskana, zaplatana lub związywana przepaska biodrowa czyli prototyp spódnicy była najprostszym odzieniem, możliwym do wykonania i noszenia bez jakichkolwiek dodatkowych elementów (pasków, szelek itp.) i przez długi okres noszona była przez kobiety i mężczyzn we wszystkich kulturach rozwijających się w łagodnym klimacie basenu Morza Śródziemnego i w Mezopotamii. Przy zachowaniu zasady konstrukcyjnej miała ona swoje odmiany wynikające z warunków miejscowych - w Egipcie podstawowym materiałem były skóry i len, w Mezopotamii prawdopodobnie skóry i tkaniny wełniane.\nKultura Nagada z której pochodzi figurka kobiety odzianej w białą (lnianą) przepaskę biodrową. Ta wykonana ok. 3650-3300 pne rzeźba jest prawdopodobnie najstarszym przedstawieniem stroju, który z niewielkimi zmianami utrzymał się w Egipcie przez następne trzy tysiące lat.\nZ ok. 3000 pne, czyli okresu predynastycznego, pochodzi tzw. paleta Narmera, na której przedstawione są dwa wizerunki króla Narmera (identyfikowanego również z Menesem) odzianego w krótką przepaskę biodrową i królewskie korony: deszret - czerwoną koronę Egiptu północnego i hedżet - białą koronę Egiptu południowego. Z tyłu do pasa przytroczony jest zwierzęcy ogon, symbol siły.\nPodobno najstarszą formą była tunika wykonana z dwóch kawałków lnianego płótna zszytego w sposób pozostawiający otwory na ręce i głowę. Miała się ona przeobrazić w tunikę z krótkimi rękawami i otworem na głowę zawiązywanym tasiemką. Jednak najpopularniejszą formą ubioru damskiego stała się tunika sięgająca od kostek na dole, kończąca się pod biustem i podtrzymywana dwiema szelkami odsłaniającymi lub zasłaniającymi piersi. Tę formę można uznać za typowo egipską, ponieważ występowała ona tylko w kulturze starożytnego Egiptu\nTuniki na jednej szelce, malowidło z grobowca wezyra Rekhmire, ok. 1400 pne\nTunika była ubiorem szytym, natomiast jej uzupełnieniem była drapowana szata wierzchnia zwana kalasiris\nDamy w kalasiris i nagie służące z malowidła w grobowcu Nebamuna, ok. 1250 pne\nWiększość elementów egipskiego stroju była wspólna dla obydwu płci. Wyjątek stanowiła krótka przepaska biodrowa noszona wyłącznie przez mężczyzn i długa wąska tunika na szelkach, noszona wyłącznie przez kobiety. Krótkie tuniki sięgające do pasa oraz kalasiris noszone były przez mężczyzn, ale były to prawdopodobnie części stroju oficjalnego, noszonego podczas oficjalnych uroczystości. Przy takich okazjach (oraz na niektórych portretach) sztuczna broda jako symbol najwyższej władzy przywiązywana była cienkim rzemykiem przez samodzielnie rządzące królowe.\nTrzeba pamiętać, że większość zachowanych rzeźb i malowideł egipskich nie jest zapisem "reporterskim" i przedstawia bogów, władców i wybitne osobistości nie jako realne postaci, ale raczej jako symbole wypełniające kanoniczny rytuał. Ze wszystkich znanych kultur Egipt był chyba najbardziej nasycony symboliką niesioną przez najzwyklejsze nawet przedmioty i dotyczy to również elementów ubioru. Właściwie nie ma takiego drobiazgu, który nie zawierałby w sobie odniesień ideologicznych. Ogon leoparda w stroju faraona, skóra leoparda w stroju kapłana, sokole pióra lub głowa kobry zdobiące perukę, a nawet makijaż (oko Horusa) są znakami ważnymi dla prawidłowego odczytania portretu.\nUBIÓR MINOJSKI - 1600 pne\nKiedy w Egipcie kończył się II Okres Przejściowy i budowano Nowe Państwo, na Therze i na Krecie rozkwitała kultura minojska.\nBogini z wężami, Knossos, 1600 pne\nBoginię z wężami odnalazł w 1903 r. Arthur Evans, brytyjski archeolog i konkurent Schliemanna, odpowiedzialny za zupełnie dowolne rekonstrukcje dzieł sztuki minojskiej i "wymurowanie" od nowa fragmentów pałacu w Knossos. Evans doszukał się źródeł symboliki minojskiej bogini w egipskim bóstwie Wadżet przedstawianym pod postacią atakującej kobry, z kolei według Herodota obnażone piersi miały być w starożytnym Egipcie oznaką żałoby. Interpretacje takie wydają się jednak zupełnie wyssane z palca i wynikają z ogólnej fascynacji starożytnością Egiptu i Bliskiego Wschodu, jaka opanowała nie tylko środowiska naukowe w okresie archeologicznego boomu na przełomie XIX i XX wieku. Zresztą zarówno Evans jak Schliemann kojarzyli co chcieli z czym chcieli wg stanu wiedzy obowiązującego w ich epoce.\nO wiele bardziej prawdopodobne jest (a głębsze tego uzasadnienie znajduje się w dziale poświęconym kulturom bałkańskim), że zarówno strój Bogini z wężami jak i kobiet z minojskich fresków wywodzi się z kultur naddunajskich, które zepchnięte zostały na egejskie wyspy w wyniku migracji na zachód ludów indoeuropejskich. Jeśli bowiem tezy Evansa są czystą spekulacją, to najstarszy wizerunek kobiety z obnażonymi piersiami, obranej w coś, co przypomina spodnie pochodzi z kultury Cucuteni i datowany jest na ok. 5000 pne. Podobieństwo schematu stroju jest uderzające.\nAntropolodzy kultury twierdzą, że kultura minojska była formacją matriarchalną, a wszystkie wyobrażenia wydekoltowanego stroju minojskiego (z wyjątkiem groźnie wyglądającej Bogini z wężami) cech...e lekkość i wyrafinowanie sugerujące raczej, że strój ten był ubiorem kobiet prowadzących dość beztroskie życie dworskie. Jeśli wziąć pod uwagę naturalne ludzkie skłonności, nie można wykluczyć, że był to strój noszony w minojskich "agencjach towarzyskich" lub haremach (istniały takie we wszystkich kulturach).\nMINOJSKI UBIÓR MĘSKI\nFresk, Skok przez byka, Knossos\nAkrobaci ubrani są (oprócz przepasek zdobiących głowy) w krótkie przepaski biodrowe, a raczej dwustronne fartuszki zasłaniające pośladki i genitalia, podtrzymywane szerokim paskiem.\nSłynny Liliowy Książę z Knossos, sklejony przez Evansa z kilku różnych płaskorzeźb i pomalowany współcześnie, daje pewne wyobrażenie o minojskiej męskiej przepasce biodrowej, a szczegóły reliefu (niezależnie od domalunków zrobionych niebieskim kolorem) sugerują, że pod fartuszkiem znajdowały się pierwsze w historii ludzkości majtki, co miałoby praktyczny sens, jeśli strój składał się z dwóch kawałków płótna nie zszytych na bokach.\nLiliowy Książę z Knossos\nW historii starożytnej Grecji ubiór nie odgrywa większej roli, ponieważ Grecy po raz pierwszy zwrócili uwagę na urodę tego, co jest pod spodem i po raz pierwszy opanowali sztukę rzeźbiarską w stopniu umożliwiającym pokazywanie tej urody, niezależnie od tego, czy pokazywali niewinnie bezwstydną nagość archaicznych kourosów, czy realistyczną nagość hellenistyczną. Mimo to Grecja wykształciła kilka nowych form ubioru, nie znanych we wcześniejszych epokach. Były to chiton, peplos, himation i chlamida (chlamis).\nGłównymi okryciami były bardzo podobnie wyglądające chiton i peplos.\nChiton był okryciem wykonywanym z jednego kawałka lekkiej tkaniny zszytego na jednym boku, zakładanym przez głowę i spinanym na ramionach za pomocą spinek zwanych fibula.\nIstniały dwie odmiany chitonu: chiton dorycki i chiton joński.\nStarszy i prostszy chiton dorycki nie miał rękawów, a noszony przez ludzi pracujących fizycznie zwykle nie miał spiętego prawego ramienia co zwiększało swobodę ruchu. Ta wersja nazywała się chiton exomis.\nChiton był zwykle przepasywany, noszony przez mężczyzn sięgał najczęściej kolan, natomiast wersja noszona przez kobiety sięgała do ziemi, ale wykonywana była ze znacznie dłuższego kawałka materiału. Nadmiar materiału wyciągany był nad wąski pasek zwany zone i wyrzucany za zewnątrz tworzył zbluzowanie nazywane kolpos.\nJeśli górna część materiału została wyłożona na zewnątrz, powstawała szeroka pozioma falbana nazywana apoptygma.\nSzerokość apoptygmy, długość i sposób formowania kolposu były kwestią mody. Prawdopodobnie najbardziej wyrafinowany model z okresu Grecji klasycznej prezentują kariatydy z ateńskiego Erechtejonu.\nKariatyda z Erechtejonu w chitonie z apoptygmą i kolposem, oraz prosty, męski chiton exomis\nChiton joński wykonywany był ze znacznie większego kawałka materiału, w którym górne krawędzie spinano lub zszywano na całej długości, pozostawiając niewielki otwór na głowę. Po spięciu chitonu paskiem w talii powstawały rękawy opadające nawet do łokcia.\nNajsłynniejszym przykładem chitonu jońskiego jest szata noszona przez tzw. Aurygę z Delf, z wczesnego okresu klasycznego.\nSzatą wykonywaną z tkaniny cięższej niż chiton był peplos, różniący się od chitonu przede wszystkim tym, że był z boku otwarty i nie zakładano go przez głowę, ale owijano wokół tułowia, spinano na ramionach i drapowano po związaniu paskiem. Również przy zakładaniu peplos można było tworzyć apoptygmę i bluzować go nas paskiem w kolpos.\nCHLAMIS I HIMATION\nOkryciami wierzchnimi, zakładanymi najczęściej na chiton lub peplos były chlamis i himation.\nChlamis to prostokątny kawałek wełnianego materiału zarzucany na lewe ramię, spinany fibulą na ramieniu prawym i swobodnie opadający ku dołowi tak, że z tyłu i z przodu wypadał narożnik prostokąta. Chlamis był strojem popularnym w greckim wojsku, dobrze zabezpieczał przed zimnem pozostawiając swobodą ruchu, jak chiton exomis. Ten ubiór utrzymał się bardzo długo i w wydłużonej wersji noszony był na terenie Bizancjum.\nPosąg Zeusa z galerii w Dreźnie\nW ikonografii chrześcijańskiej Chrystus często przedstawiany jest właśnie w himationie.\nW dziedzinie ubioru Rzymianie przejęli od Greków niemal wszystko, wprowadzając tylko niewielkie zmiany wynikające przede wszystkim z różnic klimatycznych. Na ubiór Rzymianki składały się: tunika, stola i palla.\nTunika wywodzi się bezpośrednio z greckiego chitonu doryckiego (bez rękawów) i jońskiego (z rękawami).\nHebe w tunice, Bert Thorvaldsen ( klasycystyczna interpretacja)\nStola była cięższą wersją tuniki i czasami trudno te dwa ubioru odróżnić, ponieważ zakładano ją na tunikę lub na tzw. tunica intima, czyli odpowiednik współczesnej halki. Stola była plisowaną, długą suknią składającą się z dwóch prostokątów materiału spiętych na ramionach broszami lub fibulami, najczęściej pozbawioną rękawów. Przewiązywano ją dwoma paskami - górnym tuż pod biustem i dolnym w talii, co tworzyło specyficzną falbanę. Jej dolna krawędź ozdabiana była pasem skóry lub futra.\nStola, jej wersja rzeźbiarska Statua Wolności\nPalla to drapowana szata wykonana z prostokątnego kawałka tkaniny, damski odpowiednik męskiego pallium czyli greckiego himation\nPosąg Sabiny: pod spodem stola, na wierzchu palla\nRównież ubiór męski zapożyczony został od Greków, ale został zmodyfikowany i składał się z trzech elementów: tuniki, pallium i togi, oraz różnych odmian peleryn noszonych przede wszystkim przez żołnierzy. Najpopularniejszą z nich była abolla, odpowiednik greckiego chlamis.\nPallium to wierzchnia szata drapowana z kwadratowego kawałka materiału, stanowiąca odpowiednik greckiego himation.\nPallium zwykłych obywateli wykonane było z wełny, lnu lub bawełny, natomiast w wersji elitarnej stosowano jedwab, bogate złocenia i hafty. W codziennym życiu pallium służyło nie tylko jako odzież, ale również np. jako obrus, a najczęściej jako okrycie do snu. Noszono je na tunice. Od II wieku pne na uroczyste okazje używano obowiązkowo togi, będącej jednak odzieniem bardzo niepraktycznym dlatego pallium zwyczaj noszenia pallium utrzymał się do późnej starożytności.\nToga była wynalazkiem rzymskim i stanowi dowód zwycięstwa formy nad treścią.\nNoszona była przy uroczystych okazjach (dokładnie wyliczonych w odpowiednich przepisach), składała się z jednej, ale ogromnej płachty wełnianego materiału (ok. 4 x 5 m złożone na pół i owijane dwukrotnie wokół sylwetki), jej zakładanie wymagało pomocnika, drapowanie dużego doświadczenia, a noszenie wielkiej ostrożności i uwagi. Toga uniemożliwiała swobodne poruszanie się i zapewne dlatego stała się symbolem urzędowego dostojeństwa.\nTyberiusz w todze\nToga noszona do II wieku przez mężczyzn i kobiety, z czasem stała się odzieniem symbolicznym i powstało wiele jej odmian zastrzeżonych na specjalne okazje albo dla różnych użytkowników. Od statusu materialnego zależała jakość materiału - togi drogie wykonane były z cienkiej wełny (przy tak wielkiej ilości materiały była ona i tak dobrym zabezpieczeniem przed zimnem), natomiast togi uboższe wykonywano nawet z cienkiego filcu. Status społeczny oznaczał kolor i zdobienia, np.:\n- toga virilis całkowicie biała była noszona podczas uroczystości przez wszystkich pełnoletnich mężczyzn,\n- toga candida bielona kredą noszona była przez kandydatów na urzędy publiczne,\n- toga pulla - ciemna toga żałobna (noszona również na znak protestu przeciwko postanowieniom senatu),\n- toga praetextata z purpurową krawędzią noszona była przez chłopców i pracowników urzędów podczas uroczystości państwowych\n- toga picta (toga palmata) ze złotym lamowaniem przysługiwała generałów podczas triumfu,\n- toga trabea całkowicie purpurowa zdobiła posągi bogów i cesarzy\n- toga saffron biała z purpurowym pasem noszona przez augurów i kapłanów, konsulów podczas uroczystości i ekwitów podczas transvectio (uroczysta parada ekwitów odbywana w dniu 15 lipca ku czci Kastora i Polluxa).\nOdp: Moda -stroje z róznych epok\n« Odpowiedz #1 : 29 Wrzesień 2011 - 16:43:38 »\nBIZANTYJSKI STRÓJ DWORSKI STRÓJ DAMSKI\nUbiór bizantyjski jest nieco zmodyfikowanym i uzupełnionym o wschodnią kolorystykę i ornamentykę strojem rzymskim, którego podstawowe składniki są wspólne dla obydwu płci. Podstawą była tunika z rękawami, peleryna spinana na prawym ramieniu oraz palla, czyli damska szata drapowana na ramionach.\nSan Vitale, Rawenna, Cesarzowa Teodora, VI w.\nBIZANTYJSKI STRÓJ DWORSKI MĘSKI\nSan Vitale, Rawenna, Cesarz Justynian\nBIZANTYJSKI UBIÓR ŻOŁNIERSKI\nMozaika z Wielkiego Pałacu Cesarskiego w Konstantynopolu\nBIZANTYJSKI STRÓJ POWSZEDNI\nPo podziale cesarstwa rzymskiego na wschodnie i zachodnie w trwającym do połowy XV wieku Bizancjum ubiór rozwijał tradycje rzymskie, natomiast na zachodzie Europy rozpoczął się proces mieszania tych tradycji z formami ubioru tworzonymi przez plemiona barbarzyńskie oraz przez przybyszów wędrujących szlakami wędrówek ludów.\nDopiero we wczesnym średniowieczu i to poza kręgiem wpływów rzymskich pojawił się wynalazek, który zrewolucjonizował nie tyle formę ubioru, co sposób jego używania. Były to spodnie (a właściwie odmiana rajtuzów), które w połączeniu ze zmodyfikowaną, bo szytą i uzupełnioną o rękawy tuniką stały się podstawą współczesnego stroju.\nW okresie wczesnego średniowiecza ubiór przeszedł ewolucję najistotniejszą - stał się wygodny i można go było nosić w każdej pozycji.\nNie wiadomo, dlaczego wynalazek spodni czekał na upowszechnienie tysiąc lat. Jedną z przyczyn mogło być to, przez długi czas były one symbolem barbarzyństwa, a noszenie ich pierwowzoru (nazywanego w Rzymie bracae) było np. za czasów Hadriana zakazane.\nZromanizowana Europa musiała do spodni dojrzewać bardzo długo, ale już we wczesnym średniowieczu powstała kombinacja elementów ubioru, które przez następne wieki zmieniały tylko formę.\nEwangeliarz z Lorsch Gospels, 778-820 r.\nKarol Wielki (Sakramentarz Karola Łysego, 870 r\n« Odpowiedz #2 : 09 Październik 2011 - 17:32:21 »\nWiek XI Ubiór Romański\nCOTTE I DUBLET\nCotte z Biblii Maciejowskiego\nNa bieliznę mężczyzna zakładał wełniany,\nrozcięty z przodu od dołu do pasa kitel (cotte) z długimi rękawami,\nsięgający łydek i przewiązany paskiem.\nMiejsce cotte zajął tzw. dublet – kurtka o długości do bioder, noszona ze spodniami,\nna koszulę i pod okrycie wierzchnie zwane houppelande.\nW XV w. dublet watowano aby utworzyć wypukły "gors pingwina".\nStał się on początkiem żakietu i współczesnej kamizelki. Mógł być noszony bez rękawów.\nInnym strojem wierzchnim był surkot (co po francuski oznacza ubiór zakładany na cotte),\nnazywany również cyclas. W XII w. krzyżowcy nosili długi pas nie zszytej na bokach tkaniny z otworem na głowę,\nchroniący zbroję przed promieniami słonecznymi.\nZ czasem ubiór przeszedł do stroju cywilnego i stał się długą szatą bez rękawów zakładaną na cotte.\nCHEMISE I COTTE\nUbiór damski to kilka warstw tunik,\nz których pierwszą była lekka tunika z długimi rękawami, czyli koszula zwana chemise.\nDruga tunika czyli cotte miała na ogół krótkie rękawy i przewiązywano ją paskiem lyb sznurem bluzując tak,\njak to jest przedstawione na ilustracji z Godzinek księcia de Berry.\nTe dwa elementy tworzyły strój warstw ubogich.\nGłową kobiet z niższych warstw chroniła chusta noszona jak welon albo zawiązywana na karku, a\ndla lepszej ochrony przed zimnem i wiatrem drapowana wokół głowy, szyi i ramion tworząc tzw. wimpel\nBliaut był najpopularniejszym strojem noszonym przez kobiety (i mężczyzn) od XI do XIII wieku.\nByła to suknia o luźnej, czasami plisowanej spódnicy i mocno dopasowanej górze,\npoziomo marszczonej lub plisowanejod biustu do talii.\nRękawy były ściśle dopasowane od ramion do łokci, dalej rozszerzały się koloszowo, zwisając do wysokości kolan.\nMęski bliaut miał zwykle długość do kolan i dopasowane rękawy.\nKatedra w Angers, 1200\nUbiór romański był jeszcze ubiorem prostym, spełniającym funkcje użytkowe - był odzieżą.\nPodobnie jak architektura romańska - ciężką, niezgrabną, ale solidną i niezawodną. Gotyk stworzył nową architekturę, w której strop wisiał pod chmurami, a rozprute oknami ściany nie były zamknięciem, ale otwierały świątynię na niebiańską światłość.\nElementy gotyckie pojawiły się w ubiorze już w wieku XIII, ale dopiero w XV wieku w kręgach dworskich formy ubioru przekroczyły granice nawet bardzo szeroko pojmowanego zdrowego rozsądku, stając się wyrazem nieprawdopodobnej ekstrawagancji. Tak jak kryształowa konstrukcja gotyckiej katedry nie jest konieczna, aby skutecznie chronić przestrzeń przed grabieżą, deszczem i zimnem, tak formy ubioru gotyckiego nie miały już chronić, zabezpieczać ani nawet zdobić, ale miały stroić. Dlatego o czasów gotyku można już mówić nie o ubiorze, ale o stroju.\nW zakresie strojenia wymyślono w gotyku niemal wszystko co było do wymyślenia - łącznie z krynoliną i henninem - ale najbardziej nieprawdopodobne pomysły realizowano z właściwą epoce elegancją i powściągliwością, której zabrakło już w renesansie.\nPrzez wiele wieków nakryciem głowy kobiet był lniany czepek zawiązywany pod brodą i zawiązywana na karku chusta i ubiór ten utrzymał się przez następnych kilka wieków, szczególnie wśród plebsu i w codziennym życiu powstającego mieszczaństwa. Od przyjęcia chrześcijaństwa kobiety zamężne obowiązkowo nakrywały głowy, a młode dziewczyny jedynie zaplatały warkocze, ew. zdobiły je wiankiem. W XIV wieku kobiety zaczęły nosić kaptury (nie tylko na zewnątrz), a w domu (albo zamku) i w porze letniej głowy zdobiły podwika, różnego rodzaju diademy, przepaski i stroiki, oraz nakrycie będące połączeniem siatki do włosów i wałka w kształcie serca, z którego powstał późniejszy hennin.\nSiatki na włosy nie wymyślono w średniowieczu.\nNosiła ją np. pompejańska Safona, a\nw średniowieczu używana była powszechnie w całej Europie.\nPompejańska "Safona"; siatka z perłami\nIlustracja z włoskiego modlitewnika z 1380 r. pokazuje przykłady najprostszego,\nale bardzo efektownego zdobienia głowy.\nWłosy zwijano (nie zaplatano) razem ze wstążkami\n(mógł to być również sznur pereł) a potem upinano dokoła głowy.\nW XV wieku na głowie można było nosić wszystko\nod spiętrzonych chapetronów do pierzastych konstrukcji z piór.\nStrój wyższych sfer był przebraniem, a\ntradycyjna elegancja obowiązywała chyba tylko służbę (dwie głowy z prawej).\nOstatnim krzykiem średniowiecznej mody w zakresie strojenia głowy był pochodzący z Burgundii hennin.\nJego formę wyprowadza się od tzw. czepka siodłowego, który był watowanym wałkiem uformowanym w kształcie serca i upiętym na włosach ujętych w siatkę. Na taką konstrukcję zakładano welon, który później podnoszono wyżej na specjalnej konstrukcji z drutu. Głowa wyglądała jak lampa z abażurem.\nIlustracje z epoki przedstawiają nieskończoną ilość odmian henninu, którego forma "kanoniczna" składa się ze stożka długości ok. 1 m i upiętego na nim, zwisającego do ziemi welonu.\nPierwotna forma henninu\nHennin z lat 1410, 1450\nChaperon powstał prawdopodobnie z kaptura,\nktórego pelerynkę upinano na czubku głowy i owijano długim ogonem.\nZ czasem stał się on samodzielnym elementem składającym się z wałka z długą taśmą i\nprzymocowanej do niego peleryny drapowanej w formie przypominającej turban.\nTaśmę chaperona owijano na ramionach.\nChaperon z obrazu Sandro Botticellego 1469 r.\nFilip Dobry z obrazu Rogiera van der Weyden z 1450 r.\nCotehardie była suknią o dopasowanej górze, dole rozkloszowanym wstawianymi trójkątnymi klinami i\nrękawach ściśle dopasowanych za pomocą sznurowania lub zapięcia na szereg guzików.\nW wydaniu dworskim rękawy od łokci były rozszerzane,\nalbo rozszerzane i rozcięte i zwisały podobnie jak we wcześniejszym bliaut i późniejszej houppelande.\nOd XI w. suknia była bardziej dopasowana do sylwetki. Koszula spodnia wydłużona została do ziemi\ni poszerzona wstawianymi klinami, a talię formował gorset zakładany na chemise.\nNajprostsza, ale bardzo wyrafinowana wersja wyglądała tak, jak czarna suknia kobiety siedzącej na koniu.\nW połowie XV wieku w sukniach wzorowanych na modzie burgundzkiej wycinano głęboki,\nsięgający poniżej piersi i czasami lamowany futrem dekolt w kształcie litery V,\nprzez który widoczna była wykończona w karo lub również rozcięta i sznurowana suknia spodnia\n(przez sznurowanie widoczna była chemise).\nVERDUGADA - FORTUGAŁ\nPod koniec XV wieku weszła w modę nowość sprowadzona z Katalonii - tzw. verdugada,\nczyli pierwsza suknia na krynolinie. Właściwie należałoby powiedzieć - pod krynoliną\nponieważ początkowo kieszenie na obręcze (fiszbiny) były widoczne i stanowiły istotny element sukni.\nDopiero w XVI wieku konstrukcja nośna została ukryta pod suknią.\nRetabulum św. Jana Chrzciciela, Pedro García de Benabarre,\nOstatnim wyczynem mody średniowiecznej w dziedzinie ubioru wierzchniego była houppelande - bardzo obszerna na dole suknia noszona przez kobiety i mężczyzn, wyróżniająca się absurdalnie rozkloszowanymi od ramion i zwisającymi do ziemi rękawami, oraz często wysokim, sięgającym połowy wysokości głowy kołnierzem.\nDamska houppelande miała dopasowaną górę i talię podniesioną pod biust. Męska wersja bywała krótsza, sięgała nawet tylko do kolan, miała po bokach rozcięcia od dołu do talii, warowany przód i bardzo skomplikowaną konstrukcję rękawów.\nHouppemalde pojawiła się jako nowy rodzaj ubioru już w 1380 r. przejmując pewne cechy bliaut, ale na początku XV wieku stała się hitem i zdobiona była dodatkowo fantazyjnymi wycinankami.\nDo houppelande kobiety nosiły hennin, mężczyźni zaś chaperon, który pod koniec średniowiecza przybierał zupełnie fantastyczne kształty.\n« Odpowiedz #3 : 25 Listopad 2011 - 21:22:52 »\nRenesans to epoka watowania i nacinania. Watowano wszystko - suknie, rękawy, szuby, dublety, spodnie - osiągając czasami efekt dla dzisiejszego oka komiczny. Nacinano również wszystko - nawet buty - tylko po to, aby podkreślić obfitość sylwetki i pokazać bogactwo wielowarstwowego stroju. I rzeczywiście - moda renesansowa była i obfita i bogata, szczególnie na kształtujących nasze o niej wyobrażenie reprezentacyjnych portretach władców. Epoka ta miała jednak swój wymiar codzienny, kameralny i chyba znacznie bardziej elegancki. Na ilustracji poniżej (z prawej strony) pokazany jest codzienny strój księżnej da Porto z połowy XVI w., z lewej zaś strój Elżbiety I z końca XVI wieku. Taka może być różnica między strojami należącymi niewątpliwie do tej samej epoki.\nRENESANSOWY STRÓJ DAMSKI\nRenesans zmienił sylwetkę kobiety, a także skład i konstrukcję ubioru. Średniowieczna sylwetka to mała, dopasowana góra, długi, lekko rozkloszowany dół, sięgające kostek rękawy i hennin z wysoko upiętym albo opadającym do ziemi welonem. Sylwetka kobiety renesansowej (w wydaniu reprezentacyjnym) to klasyczna klepsydra z wąską talią, mocno zaakcentowanymi ramionami i szeroką, sięgającą ziemi spódnicą. Z biegiem lat talia zwężała się coraz bardziej (gorset), a rozszerzały ramiona (dzięki watowanym rękawom i rolowanym naramiennikom) i spódnica (dzięki krynolinie i optycznym chwytom w postaci "przodka" (forepart). W stroju paradnym dominują watowania i nacięcia, przez które widoczne są podszewki albo wykonane z cennych materiałów suknie spodnie, a w drugiej połowie XVI wieku coraz częściej noszona jest kryza (prezentująca "głowę na talerzu"), osiągająca stopniowo rozmiary wymagające konstrukcji wsporczej. Elementy te dodatkowo nadają sylwetce obfitości, a w nadmiarze prowadzą do efektów karykaturalnych.\nSkomplikował się również skład kobiecego stroju obejmując wprawdzie w dalszym ciągu cztery warstwy: koszulę, suknię spodnią, suknię wierzchnią i pelerynę (mantello) ale wprowadzający nowy podział sukni na część górną (stanik) i spódnicę.\nSuknia renesansowa sprawia wrażenie zamkniętej całości, ale w gruncie rzeczy zbudowana jest z szeregu odrębnych części, których kolejność zakładania i przeznaczenie wyjaśniają zamieszczone w tekście rysunki.\nIstnieje przy tym problem nazewnictwa: w językach dworów, które stworzyły modę renesansową (hiszpański, włoski, francuski i angielski) istnieje wiele określeń dla części garderoby o różnym przeznaczeniu, ale w polszczyźnie tłumaczonych jako "suknia". Dlatego tam, gdzie nie udało się znaleźć funkcjonującego w języku polskim odpowiednika, podane są nazwy pochodzące z literatury źródłowej.\nElementami odrębnymi, ale tworzącymi estetyczną całość są: partlet (rodzaj stanika wypełniającego dekolt sukni), napierśnik (ang. stomacher - trójkątna, bogato dekorowana wstawka wypełniająca rozcięty przód sukni od talii do dekoltu), forepart czyli "przodek" (trójkątna, bogato zdobiona wstawka wypełniająca przód rozciętej spódnicy od ziemi do talii), oraz najróżniejsze fasony rękawów, w znacznej części dopinanych do góry sukni.\nGłowę kobiety renesansowej zdobiły fryzury (z wyjątkiem Włoch rzadko) dekorowane wstążkami, sznurami pereł i broszami, oraz ozdobne czepki noszone zwykle na prosty czepek lniany, a także welony, berety i kapelusze przejęte z mody męskiej i gruntownie zmodyfikowane.\nOkryciem wierzchnim noszonym poza domem były różnego typu peleryny (mantello).\nObuwie na początku i pod koniec epoki było łagodnie profilowane i dopasowane do stopy, natomiast w rozkwicie renesansu przybrało formę tzw. "krowiego pyska", z wysokim, prostokątnie zakończonym przodem. Konstrukcją unikalną były tzw. chopine, czyli buty na bardzo wysokich koturnach.\nStrój uzupełniała oczywiście biżuteria, a także sakwa (noszona przy pasie portmonetka), tekstylny woreczek na modlitewnik, wachlarz, a także bardzo popularna ozdoba zwana zibellino - wyprawione futerko sobola lub kuny z ozdobnie wykończoną głową, ogonem i łapkami, spełniająca podobno rolę pułapki na pchły.\nStrój renesansowy swoją "formę kanoniczną" wykształcił w pierwszej połowie XVI wieku, a potem stopniowo wprowadzano szereg nowych elementów (albo modyfikowano istniejące) tak, że pod koniec stulecia, szczególnie w wydaniu stroju królewskiego, miał już cechy stroju barokowego.\nBIELIZNA: KOSZULA, (REFORMY), POŃCZOCHY, BUTY\nKoszule robiono z lnu, wełny, wyjątkowo z bawełny lub jedwabiu i zakładano na gołe ciało. Bardzo rzadko zdarzały się koszule na ramiączkach, popularne w poprzednim stuleciu. Najczęściej miały bardzo niski, szeroki i łagodny, lub kwadratowy dekolt wykończony (podobnie jak mankiety rękawów) lamówką lub haftem. We wczesnym renesansie koszula była ledwie widoczna, ale po wprowadzeniu nacięć w sukniach wierzchnich była coraz bardziej eksponowana i dekorowana, a ulubioną ozdobą był tzw. blackwork, czyli haft czarną nicią.\nW renesansie istniały już reformy zaprojektowane jako oddzielna część wykwintnej garderoby, ale noszone były rzadko, przede wszystkim przez kurtyzany.\nRozwój techniki dziewiarskiej umożliwił w drugiej połowie XVI wieku produkcję elastycznych skarpet i pończoch dopasowujących się do kształtu nogi, wcześniej noszono pończochy dziergane ręcznie. W odróżnieniu od eksponowanych publicznie pończoch męskich, pończochy damskie były krótsze, sięgały poniżej kolan i mocowane były podwiązkami. W wydaniu luksusowym pończochy wykonywano z jedwabiu, ale pozwolić na nie mogły sobie tylko królowe (Elżbieta I). Popularniejsza (ale tylko wśród bogatych) była bawełna.\nStylowe buty renesansowe to płaskie pantofle z paskiem mocującym na odkrytym podbiciu i szerokimi, kwadratowo zakończonymi noskami. Takie buty noszono jednak krótko (prawdopodobnie nosiły je zobowiązane do "bycia na bieżąco" damy dworu i kurtyzany), poza tym w powszechnym użyciu były wygodne, dopasowane do stopy buty z delikatnej skóry lub mocnych, haftowanych tkanin.\nZe względu na obowiązującą długość sukni pończochy i buty nie były elementami widocznymi i nie tworzyły "imagu" renesansowej kobiety.\nNa ulicach tonących w błocie miast kobiety używały obuwia zwanego chopine, chroniącego zwykłe obuwie przed zabrudzeniem. Były do buty bez pięt na bardzo wysokich, dochodzących do 60 cm koturnach. Chodzenie na najwyższych chopinach wymagało pomocy służącego i podobno ilość służących podpierających panią (pana) była świadectwem statusu.\nRenesansowe majtki damskie\nBut damski typu "krowi pysk", z tyłu chopine\nIdealna sylwetka kobieca epoki to klepsydra.\nDla znacznego poszerzenia dołu sukni nie wystarczała marszczona koszula ani sama spódnica (czyli suknia spodnia). W końcu XV wieku w Hiszpanii wymyślono dodatkową spódnicę z cienkiego lnu z wszytymi, wykonanymi pierwotnie z wikliny, rozszerzającymi się ku dołowi obręczami, nazywana verdugado (pol. fortugał, ang. farthingale). Był to hiszpański prototyp krynoliny, od której różnił się zasadniczo tym, że w Hiszpanii był widoczny - kieszenie obręczy naszyte były na wierzchu sukni i decydowały o jej wyglądzie.\nDla uformowania wąskiej talii zaczęto w renesansie używać po raz pierwszy gorsetów, ale prawdziwy, sznurowany gorset z kompletem fiszbinów był rzadkością. Jego funkcję spełniała początkowo pozbawiona rękawów i sznurowana z tyłu góra sukni spodniej, tzw. kirtla, albo góra sukni wierzchniej. Różnica między gorsetem a usztywnionym stanikiem sukni sprowadza się do tego, że gorset jest zawsze sznurowany z tyłu (stanik różnie) i gorset jest zawsze schowany pod suknią, a stanik jest widoczną częścią sukni.\nDla podkreślenia wąskiej talii i skontrastowania jej z obszerną spódnicą stosowano nazywany a angielska bumroll (wałek na tyłek), uważany za fortugał francuski, często mylony z fortugałem właściwym, czyli hiszpańskim. Bumroll był watowanym wałkiem zakładanym wokół bioder (poniżej talii) i wiązanym z przodu. Nigdy nie zachodził na brzuch, ponieważ idealna sylwetka była z przodu płaska jak deska. Sam bumroll podkreślał szerokość bioder, ale nie zwiększał szerokości dołu spódnicy.\nW końcu XVI w. w garderobie Elżbiety I pojawił się tzw. wielki fortugał nazywany "bębnem", będący połączeniem fortugału o eliptycznej obręczy i bumrolla. Nie zachowały się przykłady bębna, ale na podstawie obrazów przedstawiających wspierane nim suknie można przypuszczać, że był to krótki fortugał z jedną obręczą, która nie opadała, ponieważ była połączona z paskiem napiętą tkaniną spódnicy i była podpierana z tyłu bumrollem. W tym przypadku bumroll nie miał poszerzać bioder, bo nie było to potrzebne, ale zabezpieczał obręcz przed opadaniem i podnosił jej tylną część, podczas gdy przód opadał swobodnie ku dołowi.\nZachował się obraz z 1580 roku przedstawiający bal na dworze Henryka III Francuskiego, na którym widoczne są dwie tańczące damy ubrane w suknie wspierane taką właśnie konstrukcją,\n1580 - Bal u Henryka III Francuskiego - suknie na wielkich fortugałach\nFortugał francuski utrzymał się w użyciu do ok. 1610 r., kiedy to został zastąpiony prze konstrukcje bardziej zaawansowane (pannier), ale dzięki niemu w historii ubioru pojawiła się nowa, barokowa sylwetka.\nSTANIK, PARTLET, FOREPART\nTrzecia warstwa stroju renesansowego spełniała trzy funkcje. Ocieplała ubiór (renesansowe pałace i zamki były zawsze niedogrzane), wypełniała jego sylwetkę i tworzyła efektowne tło widoczne dzięki różnym zabiegom po założeniu sukni wierzchniej - zgodnie z zasadą, że trzeba pokazać wszystko, na co nas stać.\nPoczątkowa zakładana na koszulę suknia spodnia była normalną suknią składającą się ze spódnicy i stanika z rękawami. Po założeniu sukni wierzchniej bez rękawów zaczynały "grać" z nią widoczne rękawy sukni spodniej i widoczna w rozcięciach tych rękawów koszula.\nDla uzyskania tego samego efektu w dolnej części stroju (czyli pokazania, co jest pod spodem) na fortugał zakładano spódnicę wykonaną ze szlachetnej tkaniny, albo przypinano do niego specjalnie zdobioną trójkątną wstawkę zwaną po angielsku forepart (przednia część), którą można nazwać "przodkiem". Taka spódnica była właściwie paradną halką, a forepart miał tę zaletę, że dla wyraźnej zmiany efektu nie trzeba było wymieniać pełnej spódnicy, ale jej tańszą maskownicę.\nGórę drugiej warstwy stroju tworzył gorset, a częściej stanik sukni spodniej o niskim, szerokim dekolcie eksponującym wypychane do góry przez gorset piersi. Dla ich dyskretnego przesłonięcia (a tak naprawdę do różnorakiej dekoracji dekoltu) stosowano krótkie bolerko zakładane na ramiona i związywane tasiemkami pod pachami. Nazywało się ono partlet, sięgało niewiele poniżej biustu, a na górze mogło wchodzić na dekolt wąskim, dekoracyjnym obramowaniem, albo zabudowywać go całkowicie, kończąc się pod samym podbródkiem stójką i kryzą. Bywały partlety zakładane na suknię wierzchnią, ale zasadniczo stanowił on ostatni element sukni spodniej, na który zakładano suknię wierzchnią.\nSUKNIA WIERZCHNIA, RĘKAWY\nDwuczęściowa suknia złożona ze stanika i spódnicy stała się popularna ok. 1530 r. Do tego czasu przeważały style regionalne - w Anglii i Flandrii długo utrzymała się jednoczęściowa suknia z wysoką, przewiązywaną szarfą talią, w Niemczech i Czechach talię sznurowano na normalnej wysokości, ale suknia nie miała gorsetu. Renesansowa klepsydra to połączenie francuskiego gotyku i hiszpańskiego verdugado.\nGóra eleganckiej sukni była zamknięta i zapinana z tyłu lub z boku na haftki. Rzadziej była otwarta, sznurowana i wypełniona dekoracyjną wstawką zwaną napierśnik (w języku angielskim "stomacher"), przypinaną bezpośrednio do gorsetu. Suknie otwarte kojarzyć się mogły albo z gminem (takie ubiory nosili ludzie pracujący) albo z frywolnością (dlatego napierśnik stanie się mody w baroku).\nSuknia z reguły nie miała rękawów żeby pokazać rękawy sukni spodniej, albo miała rękawy skrócone lub przypinane, szyte z materiału sukni spodniej, sukni wierzchniej, partletu, napierśnika lub forepart'u.\nWielkie, dekoracyjne bufki w górnej części rękawa nazywają się po włosku baragoni. Po 1510 r. szerokie rękawy zaczęły się zwężać na dole i rozszerzać na górze, aż ok. 1550 r. stały się bufkami. Wyszły z użycia gdy kobiety zaczęły nosić dublety i obcisłe szaty zewnętrzne w miejsce wychodzącej z mody peleryny zwanej mantello.\nBIŻUTERIA, KRYZA, NAKRYCIE GŁOWY\nW drugiej połowie XVI wieku do stroju damskiego zaczęły przechodzić elementy stroju męskiego, przede wszystkim kryza - z początku dyskretna, pod koniec stulecia osiągająca wielkość wymagającego rusztowania półmiska prezentującego oblicze właściciela (właścicielki). Kryza była dekoracją niepraktyczną, dla jej zabezpieczenia przed zabrudzeniem używano nawet specjalnego "śliniaka" i w wydaniu ekstremalnym była częścią chyba tylko reprezentacyjnych strojów monarchów. Nie wiadomo, czy zakładano ją przed, czy po założeniu biżuterii.\nKobiety z reguły (od której były oczywiście wyjątki) zachowywały trochę większą wstrzemięźliwość niż mężczyźni w obwieszaniu się naszyjnikami i łańcuchami, zakładając natomiast bardzo kosztowne i starannie wykonane pasy (również metalowe). Najpopularniejszą ozdobą były perły noszone w sznurach lub używane do dekoracji różnych części garderoby, przede wszystkim czepków i kapeluszy. Do biżuterii należy chyba zaliczyć również złote i srebrne okucia wstążek i sznurówek nazywane aiguillettes, chociaż nie były one samodzielną ozdobą, ale częścią garderoby.\nOstatni szlif strojowi dawała dekoracja głowy.\nZ wyjątkiem Włoszech, gdzie chyba zawsze strój miał pewną wyjątkową lekkość, kobiety nie pokazywały się bez jakiegoś nakrycia głowy, które nie musiało być czepkiem lub kapeluszem, ale nie było również po prostu fryzurą. Wariantów było bez liku, a najpopularniejsze to wplatanie we włosy sznurów pereł i kolorowych wstążek, kosztowne stroiki z broszkami na czubku głowi zwane brocchetta di testa, oplatanie włosów długimi siatkami z koronek zdobionych perłami nazywanymi we Włoszech coazone, a przynajmniej nakrycie głowy i ramion welonem.\nZanim pojawiła się przejęta od mężczyzn moda na noszenie beretów i kapeluszy (najczęściej zdobionych piórami lub kwiatami), podstawowym nakryciem głowy były dwie odmiany dekoracyjnego czepka: okrągły czepek francuski i dwuspadowy czepek angielski (gable hood).\nBrocchetta di testa\nWprowadzony przez Annę Boleyn czepek francuski: 1540\nAngielski czepek dwuspadowy\nPrzed wyjściem z domu kobieta zakładała długą do ziemi pelerynę zwaną mantello, zrobioną z cennego materiału, podszytą i często lamowaną futrem. Peleryna taka była również narzucana na głowę i drapowana na ramionach. Krótsza wersja mantello nazywała się mantellino.\nDublet czyli kamizela wywodzi się ze stroju męskiego (jest odpowiednikiem wamsa/jerkina, a nie męskiego dubletu), wprowadzono ją po raz pierwszy na dworze francuskim i popularna była w drugiej połowie XVI wieku. Jako nowość preferowany był przez kobiety młode, podczas gdy matrony pozostały wierne sukni tradycyjnej. Ta dopasowana kamizela bez rękawów kończyła się w talii, była uzupełniana spódnicą z tego samego materiału i początkowo miała rękawy, które z czasem zostały zredukowane do bufiastego naramiennika lub poszerzającego ramiona lamowania futrem. Spod kamizeli widoczne były rękawy sukni spodniej. Czasami kamizela miała pełną długość sukni (czyli do ziemi) i zapinano ją tylko w talii, aby okazać tkaninę sukni spodniej.\n1555r Alessandro Allori, Maria Medycejska\nFartuch noszony był nawet przez kobiety z wyższych warstw społecznych, ale wyłącznie w domu. Prawdopodobnie oprócz znaczenia symbolicznego (pani domu) miał przeznaczenie praktyczne i służył ochronie przez zabrudzeniem lub uszkodzeniem sukni, która kosztowała majątek. Najczęściej wykonywany był z delikatnego lnu, haftowany i zdobiony koronkami.\nDługa szata bez rękawów, często otwarta z przodu i na dole boków. Przypomina średniowieczną cyclas.\nPrzedstawiony typowy strój renesansowy nie wyczerpuje oczywiście wszystkich możliwości, bo głównym problemem mody było i jest to, że wszyscy chcą się jej podporządkować, ale jednocześnie wszyscy chcą się jakoś wyróżnić. Dlatego typowy modny strój każdej epoki jest pewnym "ideałem przeciętności" i modyfikowany był albo przez poszukiwanie nowych form, albo odwoływanie się do strojów z przeszłości.\n« Odpowiedz #4 : 04 Styczeń 2012 - 10:59:33 »\nRENASANSOWY STRÓJ MĘSKI\nHenryk Pobożny (1514), Jean de Dinteville (1533), Henryk VIII (1537), Karol IX (1566), Filip II (1554), Karol V (1532)\nIdealna sylwetka kompletnie ubranego mężczyzny renesansowego to ciężki, wypełniony bufiastymi ramionami i lamowaną futrem, sięgającą kolan szubą kwadrat stojący na cienkich, odzianych w dopasowane pończochy nogach i zwieńczony płaskim, noszonym na bakier beretem.\nSylwetka mężczyzny bez okrycia wierzchniego to stojąca na cienkich nogach klepsydra z wąską talią, poszerzoną watowanymi rękawami górą i szerokim dołem również watowanych i nacinanych spodni zwanych pludrami (pluderhose, trunk hose). Te spodnie mogły być zastąpione z tym samym efektem długimi, sięgającymi niemal kolan połami kaftana (dubletu), jak to ma miejsce u Henryka VIII i Jeana de Dinteville (to jeden z Ambasadorów Holbeina).\nModa renesansowa (również pod wpływem Reformacji) stała się z jednej strony bardziej trzeźwa, spokojna i solidna, z drugiej zaś pękata i nadęta. Patrząc na portrety Henryka VIII trudno oprzeć się wrażeniu, że jego strój „rozpycha się łokciami”. Taki był renesans. Podkreślaniu obfitości i solidności służyły wszechobecne watowania, a bogactwo eksponowały modne nacięcia ukazujące drogocenne podszewki albo spodnie warstwy skomplikowanego stroju. Ja pokazuje przykład stroju Henryka Pobożnego (powyżej z lewej strony) nacinać można było wszystko, ale akurat ten strój i strój Karola V (z prawej) prezentują drugą odmianę renesansowej sylwetki męskiej, w której bufiaste pludry zastąpiły dłuższe, dopasowane do nogi i sięgające kolan spodnie zwane cannions.\nMimo różnic w szczegółach i ostatecznym efekcie, męski strój renesansowy składał się z typowego zestawu elementów:\nwarstwa Ia: koszula i być może jakiś rodzaj gaci (chociaż źródła niewiele o tym mówią),\nwarstwa Ib: spodnie w dwóch odmianach: luźne i obszerne pludry albo dłuższe i dopasowane cannions (venetians),\nwarstwa Ic: pończochy (dopinane do gaci lub do spodni i czasami ozdabiane podwiązkami,\nwarstwa Id: buty,\nwarstwa II: dublet - kurtka z rękawami i baskinką,\nwarstwa III: jerkin/wams - ściśle dopasowana kamizela bez rękawów, czasami z krótką baskinką,\nwarstwa IV: kryza (o ile była elementem samodzielnym)\nwarstwa V: pasy, biżuteria, łańcuchy, wiszące na pasach portmonetki (purse), czasami broń\nwarstwa VI: szuba - obszerna peleryna z watowanymi rękawami i szerokim, opadającym na plecy kołnierzem, najczęściej lamowana futrem,\nwarstwa VII: beret, czapa lub kapelusz.\nZnane z renesansowych portretów stroje składające się ze wszystkich wymienionych elementów trzeba uznać za przypadki "reprezentacyjne", noszone nawet przez ludzi bogatych przy wyjątkowych okazjach. Zachowało się na szczęście wiele obrazów rodzajowych albo utrzymanych w realistycznej konwencji, z których wynika, że na co dzień zestawy były prostsze, a mnożeniu warstw )oprócz czynnika prestiżowego) sprzyjał przede wszystkim znacznie surowszy w północnej Europie klimat. Z tego względu moda renesansowa Północy była cięższa i solidniejsza niż moda cieplejszego południa i tak pozostało do dziś.\nMęska koszula renesansowa ma długie rękawy i bardzo często kołnierzyk-stójkę wykończone różnego rodzaju zapięciami lub zawiązywane na tasiemkę. Tasiemka po ścignięciu kołnierza tworzyła marszczoną falbankę, z której powstała kryza. W odróżnieniu od kobiet, które w renesansie zaczęły nosić dolną bieliznę, mężczyźni nie nosili gaci.\nSPODNIE I POŃCZOCHY\nSpodnie renesansowe, a właściwie renesansowy ubiór dolnej części ciała powstał z podzielenia średniowiecznych, sięgających talii chausses, czyli oddzielnych nogawic ze stopami. Górne części ubioru zostały połączone w spodnie, dolne zaś zamieniły się w cieńsze i dopasowane do nóg pończochy.\nSpodnie miały trzy odmiany:\n- trunk hose - krótkie, watowane spodnie sięgające do połowy ud i noszone na dłuższe, dopasowane cannions,\n- pludry - bardzo obszerne spodnie z nacięciami, przez które wystawała zwisająca nawet do kolan podszewka. Zdarzały się pludry bardzo długie, ale zwykle kończyły się nad kolanami,\n- cannions - dopasowane do nogi spodnie kończące się tuż nad kolanami,\n- venetians - półwatowane spodnie sięgające nieco poniżej kolan.\nBardzo charakterystycznym elementem spodni renesansowych był tzw. mieszek (codepiece), czyli woreczek na genitalia, który w pierwszej połowie XVI wieku był wyraźnie eksponowany. Z czasem został zastąpiony klapą rozporkową i zniknął z typowego stroju.\nDUBLET (KAFTAN) - WAMS / JERKIN (KAMIZELA)\nDwie następne warstwy stroju czasami są mylone, ale różnią się długością, dopasowaniem i przede wszystkim rękawami.\nNa koszulę wkładano dublet czyli niezbyt mocno dopasowany, zapinany z przodu kaftan z rękawami nacinanymi dla pokazania noszonej pod spodem koszuli. Rękawy bywały wymienne, przywiązywane trokami. Dublet miał na ogół odciętą talię i różnej długości baskinę, czyli rozkloszowaną dolną część okrywającą biodra.\nNa dublet wkładano mocno dopasowaną kamizelę bez rękawów, nazywaną wams albo jerkin. Kamizela miała watowany i nacinany przód i kończyła się ostrym szpicem wydłużającym tors, ponieważ renesansowy ideał przewidywał długi tors i krótkie nogi (czyli odwrotnie niż obecnie). Również jerkin miewał baskinę, ale zwykle na tyle krótką, aby nie zasłaniała dołu dubletu.\n1602 - jerkin na dublecie, pod spodem spodnie cannions i pończochy z podwiązkami. Malec nosi spodnie weneckie kończące się poniżej kolan.\nSZUBA - PELERYNA\nRenesans wymyślił ogromną ilość nakryć głowy, z których symbolem epoki stał się płaski beret uzupełniony wąskim, wywiniętym do góry rondem.\nKaptur z peleryną (hood), dublet z bifiastymi rękawami, spodnie, w ręce kapelusz z rondem\nTaniec flamandzki: Kobieta w sukni z podszewką z połami zatkniętymi za pasek.\nPod suknią partlet, z przodu V-dekolt i szpiczasty dekolt na plecach. Na głowie chusta upięta\nna czepku zawiązywanym pod brodą. Mężczyzna ma luźne spodnie, doblet i miękki, okrągły kapelusz\nINNE PRZYKŁADY STROJÓW RENESANSOWYCH\n1535 - Pierfrancesco di Foschi, Portret damy\n1539 - Hans Holbein Mł., Anne Cleves\n1539 - Maarten van Heemskerck, Anna Codde\n1540 - Angelo Bronzino, Lucrezia Panciatichi\n1540 - Bartholomaus Bruyn St, Anne Cleves\n1545 - Angelo Bronzino, Eleonora z Toledo\n1546 - William Scrots, Elzbieta I jako księżna\n1548 - Tycjan, Cesarzowa Isabella Portugalska\n1555 - Alessandro Allori, Maria Medycejska\n1557 - Sofonisba Anguissola, Portret matki\n1562 - Hans Eworth, Margaret Audley\n1585-90 - John Bettes, Elzbieta I\n1592 - Marcus Gheerraets Mł., Elżbieta I\nNagrody autora wątku adriannay\n« Odpowiedz #5 : 05 Luty 2012 - 15:55:31 »\nBarok wprowadził do stroju renesansowego kilka nowych elementów, które nie tylko zmieniły jego wygląda ale i sposób noszenia i tym samym doprowadził do powstania dwóch różnych ubiorów funkcjonujących jednocześnie - sztywnego i niewygodnego stroju formalnego (dworskiego), oraz stroju typu casual, noszonego przy mniej zobowiązujących okazjach. Jednak przede wszystkim przejął i zmienił elementy stroju renesansowego i tak znacznie zmienił ich proporcje, że powstała nowa jakość.\nW okresie baroku zmieniała się wysokość talii, stopień dopasowania górnej części ubioru (stanika), kształt i głębokość dekoltu, sposób eksponowania spodnich części garderoby, wielkość i dekoracja głowy oraz sposób formowania proporcji sylwetki przez różnicowanie szerokości spódnicy i linii ramion (rękawy), w której w dalszym ciągu ważna była wąska talia, ale ideałem przestała być idealna klepsydra. Po raz pierwszy pojawił się również element pozornie drobny, ale w całym stroju barokowym najważniejszy - odkryte ramiona. To była obyczajowa rewolucja, ponieważ najgłębszy nawet dekolt nie zmienia faktu, że piersi pokazuje kobieta ubrana, natomiast odsłonięte ramiona oznaczają, że kobieta jest już właściwie rozebrana.\nHistoria stroju barokowego ma kilka dość wyraźnie różniących się między sobą, ale rozwijających równolegle nurtów, a kolejne zmiany stylu nie polegały na nagłym wymyśleniu czegoś zupełnie nowego, ale wynikały raczej z tego, że w sprzyjających okolicznościach któryś z nurtów zaczynał dominować. W świetle naszych potocznych wyobrażeń na temat baroku może wydawać się to dziwne, ale główne nurty kształtujące modę tej epoki były historyzmami.\nJeden z nich kontynuował wątek hiszpańskiej mody renesansowej, z jej "geometrycznym abstrakcjonizmem", kryjącym kobiecą figurę pod strojem ściśle dopasowanym, ale nie do figury, ale do krynoliny (najpierw verdugado a potem wielkiego fortugału francuskiego) i gorsetu wyprostowującego wszelkie niebezpieczne krągłości. Elementy hiszpańskie były obecne zarówno na początku epoki baroku, kiedy stanowiły łagodne przejście do klasycznej sylwetki barokowej , ale powróciły pod koniec XVII wieku, gdy w modę weszły gorsety formujące bardzo wąski i bardzo przedłużony tułów przechodzący w spódnicę z wyraźnie zaznaczonymi biodrami, ale dalej opadającą niemal pionowo do ziemi i nie rozpychaną ani rusztowaniem krynoliny ani wieloma warstwami halek.\nWydłużenie sylwetki uzyskiwane przez silne sznurowanie wąskiego gorsetu i obniżenie ostro zakończonego dołu gorsu aż do pachwin (z niem. szos) nawiązywało proporcjami do stroju gotyckiego i jest to drugi ważny nurt w stroju barokowym. W sukni dwuczęściowej dał on efekt opisany wyżej już na początku drugiej połowy XVII w., a pod koniec stulecia stworzył jednoczęściową mantuę, która chociaż modyfikowana na wszelkie możliwe sposoby, była suknią prostą, skromną i elegancką.\n1620 - wpływy mody hiszpańskiej - verdugado\n1680 - nawiązujący do mody hiszpańskiej prosty styl eksponujący walory tkaniny\n1660-90 - długi tors, niska i wąska talia, pełny dekolt, bufiate rękawy - sylwetka gotycka\n1700 - mantua - długa szata spięta z tyłu nad trenem, skromny dekolt\nMANTUA - SKROMNIE ZAKRYTE RAMIONA\nOkoło 1680 r. pojawiła się mantua (manteau), wierzchnia szata krojona z jednego kawałka materiału, bez dzielenia na stanik i spódnicę. Mantua trzymała się na ramionach, zakrywała więc częściowo dekolt, czyniąc ubiór skromniejszym i bardziej dostojnym. Odpowiadało to zmieniającemu się stopniowo stylowi życia dworskiego, podporządkowanemu coraz intensywniejszym praktykom religijnym Ludwika XIV, który, mimo licznych metres i wielu nieślubnych dzieci uważał Kościół za podstawę potęgi państwa a siebie za jego głównego obrońcę. Początkowo zakładana była na komplet składający się ze stanika i spódnicy, z czasem stała się samodzielną suknią wierzchnią zakładaną na napierśnik montowany na gorsecie i na halkę. Dla prezentacji halki poły odwijano do tyłu i upinano tworząc dekoracyjny węzeł, spod którego spływał na ziemię tren Mantui lub halki. Sylwetkę uzupełniała fryzura a właściwie cała konstrukcja stanowiąca damski odpowiednik peruki, tzw. fontange. Był to rodzaj koronkowego czepka mocowanego wstążkami na spiętrzonej fryzurze.\n1630 - klasyczna sylwetka barokowa\nwysoka talia, obszerna spódnica, kołnierz (albo partlet) od(za)krywający duży dekolt, przewiązywane wstążką rękawy virago\nKLASYCZNA SUKNIA BAROKOWA\nWojna trzydziestoletnia toczyła się nie tylko na polach bitew, ale i w pracowniach krawieckich. Hegemonia hiszpańska musiała zostać złamana na we wszystkich dziedzinach, co w dziedzinie stroju było tym łatwiejsze, że renesansowy strój w wydaniu hiszpańskim był konstrukcją sztywną i niewygodną. Przede wszystkim zwracała uwagę zapięta pod brodą i wspierana drutami kryza i ona pierwsza została zlikwidowana. Zniknęły również dopasowane i watowane rękawy, nacinane nie dla nadania strojowi lekkości, ale dla prezentacji bogactwa spodnich sukien, a także zaakcentowana na naturalnej wysokości talia mająca nadać sylwetce proporcje klepsydry. Talia zostaje podniesiona, co optycznie wydłuża obszerną spódnicę.\nUsunięcie kryzy odsłania szyję i dekolt, głowa staje się równoprawnym elementem sylwetki (co też jest pomysłem gotyckim), a poszerzeniu cokołu prezentującego nagi (lub przesłonięty przeźroczystym partletem) dekolt i głowę służą bufiaste, przewiązywane wstążkami rękawy zwane virago. Są one jednak optycznie lżejsze od nacinanych i watowanych rękawów renesansowych i zapowiadają ekstrawaganckie wizje barokowych portrecistów (o tym za chwilę).\nTaka jest typowa sylwetka kobiety barokowej i (zgodnie z wizjami Rubensa) wąska jak u osy talia dzieląca postać na pół nie jest jej największym atutem.\nOD VAN DYCKA DO LELY'EGO\nW połowie lat 30-tycy XVII wieku Anton van Dyck namalował wiele portretów dam ubranych w strój zupełnie odbiegający od powszechnie noszonego stroju barokowego. Do dzisiaj nie wiadomo, czy zachowane portrety pokazują stroje rzeczywiste, czy też van Dyck ubierał w ten sposób modelki tylko na obrazach. Od bieżącej mody kreacje van Dycka różniły się przede wszystkim tym, że w zasadzie zachowując wszystko na swoim miejscu bardzo podwyższył talię, znacznie powiększył dekolt do minimum zmniejszając gors, a przede wszystkim zastosował jednokolorowe satyny nadające obszernym, ale swobodnie opadającym do ziemi sukniom lekkości i ekscytującego "szelestu".\nStyl ten powrócił po trzydziestu latach jako alternatywa dla sylwetki gotyzycującej, dzięki twórczości następcy van Dyke w branży portretowania znakomitych dam - Petera Lely'ego. Lely stworzył styl "romantycznego nieładu", chronologicznie odpowiadający w modzie męskiej trochę zniewieściałemu i do obłędu wykreowanemu stylowi "reńskiego grafa".\nWprawdzie Lely z pochodzenia był Holendrem, ale działał w Anglii i stamtąd pochodzi pierwowzór jego swobodnych sukien, a była nim tzw. nocna koszula (night gown), niezobowiązujący, trochę workowaty strój domowy, który właśnie w Anglii powstał, ta szybko wyszedł z użycia, za to zadomowił się dzięki portretowanym znanym damom na kontynencie.\nTrudno to sprawdzić na portretach, ale wygląda na to, że kobiety Lely'ego w ogóle zrezygnowały ze stanika (wyraźnie widocznego na obrazach van Dycka). Podstawą stroju jest bardzo obszerna koszula z ogromnymi, malowniczo drapowanymi rękawami, oraz coś, co tylko umownie można nazwać suknią, a co właściwie jest szatą narzucaną i niedbale (obowiązkowo niedbale) drapowaną. Jest w atmosferze tych portretów trochę z celtyckiej mitologii, trochę pompejańskiego antyku i na pewno wiele z nieco rozwiązłego francuskiego buduaru.\nMimo iż po ogromnym sukcesie Lely-ego jako portrecisty (i w jakimś sensie dyktatora mody) obrazy w podobnej konwencji produkowali również inni malarze, nie wiadomo, czy strój taki miał pokrycie w rzeczywistości. W intymnej scenerii prywatnych apartamentów zapewne tak, bo nawet (a może przede wszystkim) w baroku strój domowy znacznie różnił się od formalnego stroju dworskiego. Chyba jednak trudno mówić o odrębnym stylu stroju funkcjonującego w przestrzeni publicznej.\nNawet jeśli zdarzały się damy, które odważyły się przyjmować zaufanych gości w takim odzieniu, wkrótce zostało ono wyparte przez modele skromniejsze, bardziej odpowiadające atmosferze absolutystycznego i głęboko religijnego dworu Ludwika XIV. Nocna koszula uległa sukni gotyckiej tak, jak reński graf musiał ustąpić miejsca trzeźwemu szustokorowi.\n1636 - romantyczny styl van Dycka, wysoka talia, ogromne rękawy\n1665 - buduarowy styl Petera Lely, nawiązujący bezpośrednio do van Dycka\nBarokowy strój męski przeszedł ewolucję obejmującą trzy wyraźnie odrębne sylwetki.\nDo wybuchu wojny trzydziestoletniej panował jeszcze strój renesansowy z dopasowaną górą, obszernymi pludrami zakładanymi na ciaśniejsze, sięgające kolan cannions i skróconą, odsłaniającą uda peleryną.\nPierwsza sylwetka barokowa, to sylwetka "muszkietera", znana z obrazów van Dycka i Nocnej Straży Rembrandta. Charakterystyczne cechy to: biała, obszerna koszula z wielkim kołnierzem, szerokie mankiety z koronki, początkowo szeroki surdut zwany kasak, a potem dopasowany dublet z wysoką talią i zakrywającą biodra baskiną, spodnie nazywane bryczesami - szerokie o góry, bez rozporka (zapinane z boków), zwężające się do dołu i wiązane pod kolanami wstążkami z kokardą (często dół wykończony koronką), buty z szerokimi cholewami wywijanymi w szeroki, opadający mankiet, oraz szeroki, miękki kapelusz filcowy zdobiony piórami.\nDruga sylwetka pojawia się po wojnie trzydziestoletniej a popularyzuje w drugiej połowie XVII wieku, chociaż obraz prezentujący idealny przykład pochodzi już z 1645 r. Jest to sylwetka "reńskiego grafa", nazwana od holenderskiego poła Karla Florentina Rheingrafa von Salm, który jako pierwszy lansował nowy styl w Paryżu.\nNajbardziej rzucający się w oczy szczegół to reńskie spodnie o szerokości spódnicy, wykonywane albo jako zamknięta spódnica z dwoma zawiązywanymi otworami na nogi, albo jako spodnio-spódnica z dwiema szerokimi nogawicami, pod którą noszono jedwabne pumpy. Uzupełnieniem stroju była koronkowa, brzuchata koszula z bufiastymi, przewiązywanymi wstążkami rękawami, krótka (koronkowa) kamizelka odsłaniająca koszulę, jedwabne pończochy i buty na wysokim obcasie. Moda przyjęła się szybko na francuskim dworze, gdzie dworacy od pewnego czasu nosili już buty na wysokich obcasach, peruki i pełny makijaż.\nKolejną zmianę, tym razem znacznie trwalszą, wprowadził ludwikowski absolutyzm, w którego programie nie mieściła się lekko zniewieściała, wręcz teatralna sylwetka reńskiego grafa. Oczywiście ceremoniał Wersalu był swego rodzaju teatrem, ale - poza zwykłym folklorem teatralnych garderób odgrywano tam bardzo poważny spektakl Francji jako hegemona Europy.\nLudwik XIV miał wszystkie słabości władcy absolutnego, ale miał również poczucie dziejowej misji i całkiem serio uważał się za krzewiciela i obrońcę europejskiej kultury. Na ogół pamięta się o jego metresach, natomiast często zapomina się o tym, że był wodzem najpotężniejszej ówczesnej armii lądowej i wiele lat spędził na wojennych wyprawach. Dla swojego wojska kazał zaprojektować specjalny mundur i sam nosił chętnie należący do tego munduru surdut. Właśnie ten dopasowany surdut dał początek trzeciej sylwetce - strojowi nazywanemu szustokor ( od fr. justaucorps).\nFormę dojrzałą szustokor osiągnął ok. 1680 r., kiedy to wydłużyły się i zwęziły rękawy (najpierw poniżej łokcia, potem prawie do nadgarstka, przy zachowaniu niskiego, ale bardzo odstającego mankietu), a całość stała się bardziej dopasowana, chociaż noszona bez zapięcia. Prostota stroju nie powstrzymała elegantów od zdobienia go ponad miarę przez dodanie ogromnej ilości guzików, klamerek i specjalne zdobienie klap bocznych kieszeni, oraz krój zwiększający ilość fałd, ale z czasem, w miarę usztywnienia dworskiego ceremoniału szustokor stał się znowu ubiorem niemal gładkim.\nPonieważ od początku panowania Ludwika XIV coraz częściej noszono męskie peruki (najpierw w kolorach naturalnych, potem tlenione na blond i pudrowane), a główna forma peruki, tzw. allonge, z czasem zwiększała swoją objętość do wręcz absurdalnych rozmiarów, jako nakrycie głowy przyjął się kapelusz z podniesionych w trzech stron rondem, mający dzięki temu formę trójkąta. Jednak i to nakrycie głowy noszone było w ręce przez elegantów dbających o bezpieczeństwo z trudem ufryzowanej peruki.\nSzustokor pozostał głównym męskim ubiorem do końca następnej epoki.\nSylwetka "muszkietera" i sylwetka "reńskiego grafa"\nLudwik XIV i Delfin, 1710\n« Odpowiedz #6 : 05 Luty 2012 - 16:08:23 »\nNo i teraz można malować portrety na zamówienie w stylu BAROKOWYM.\nTyle wzorów mamy w strojach z różnych epok\n« Odpowiedz #7 : 05 Luty 2012 - 16:11:11 »\nA i owszem Jak tylko odzyskam przyrządy do malowania wkraczam do działania.\nNa chwile obecną zachęcam wszystkich pozostałych do tej czynności\n« Odpowiedz #8 : 21 Październik 2012 - 21:52:58 »\nBardzo przydatna rzecz dla wszystkich\nGoogle - ostatnia wizyta 19 Kwiecień 2018 - 11:19:37


URSUS C-385 do kupienia z armii – czy warto? - Portal Rolniczy Okiem Rolnika - technika rolnicza, uprawa, zwięrzęta, prawo i finanse\nNapisał Redakcja Lis 05, 2020\nZainteresowani zakupem maszyny powinni złożyć ofertę w przetargu zorganizowanym przez Oddział Regionalny Agencji Mienia Wojskowego ogłasza kolejne przetargi, która tym razem do sprzedaży wystawiła również m.in. przyczepy transportowe. Cena wywoławcza wynosi 12.000 zł, a otwarcie ofert nastąpi w dniu 20.11.2020 r. o godz. 12:30 w siedzibie OR AMW w Gdyni, ul. M. Curie-Skłodowskiej 19.\nCo łączy markę John Deere z BMW? Będziesz zaskoczony\tW październiku nastąpił spadek rejestracji nowych ciągników


ustawienie anteny Gliwice montaż anten Tarnowskie Góry Kardiomonitor cenameble kuchenne oddam warszawa montaż anten Knurów jedwabne poszewkijedwabna poszewka tchiboSilverManiaMieszkanie Kraków rynek wtórnymontaż anteny Gliwice\nna czym polegają zamówienia publiczne,zamówienia publiczne jaki vat,zamówienia publiczne jakie dokumenty,kiedy jest dzielenie zamówienia publicznego,kto składa zamówienia publiczne blog omawiający zupełnie nie jest koniecznością. Prowadzony regularnie i z pasją może jednak wygenerować znakomite rezultaty. Jest coraz istotniejszym elementem marki osobistej prawnika i pozwala na zgromadzenie wokół kancelarii wiernego grona odbiorców. Blog wymaga lecz ogromnego zaangażowania, czasu, a przede wszystkim – chęci dzielenia się wiedzą. Warto rozważyć wszystkie za i przeciwko i zacząć pisać, zatrudnić ghostwritera… czyli wybrać na rzecz swojej kancelarii inną formę promocji. Blog Kancelarii porusza wiele tematów, z którymi muszą przymierzać się ludzie. Ile kosztuje rozwód? Ile kosztuje mecenas w sprawie rozwodowej? Co to jest z orzeczeniem o winie? Czy niezgodność charakterów może być przyczyną rozwodu? Jak założyć spółkę? Jak zlikwidować spółkę? Jak załatwić sprawę spadkową? Blog co to są zamówienia publiczne,zamówienia publiczne ile euro,od jakiej kwoty zamówienia publiczne,kiedy trzeba stosować zamówienia publiczne,kto może kontrolować zamówienia publiczne jest miejscem, na którym specjaliści dzielą się swoją wiedzą na takie tematy jak: sprawy rozwodowe, ile kosztuje prawnik, proporcja majątku po rozwodzie, spadek, zachowek, dział spadku, spółki, umowy i działalność gospodarcza. Doradzamy w obszarze restrukturyzacji podmiotów gospodarczych, optymalizacji podatkowych, jakże dodatkowo możliwości inwestycyjnych w kraju i za granicą z wykorzystaniem spółek offshore. Zaufali nam klienci indywidualni powierzając Kancelarii analizę i ustalenia zapisów umów deweloperskich, dochodzenie od deweloperów roszczeń z tytułu rękojmi i gwarancji, prowadzenie postępowań poprzez UOKiK to znaczy podział majątku wspólnego.\nszkolenie prawo zamówień publicznych dla wykonawców - http://zwroty.polekrit.pl/ceny-transferowe-2020/ceny-transferowe-2020-kogo-dotycza-i-dostosowanie-wynikow.html\nAdres: Warszawa-Ursus 02-495, ul. Fryderyka Chopina 60\nPracownicy: Julian Czyszek, Sławomir Jarmakowski, Lucjan Drewnowski, Maciej Kaczmarski, Zenon Godlewski, Grzegorz Brzana,


Rolniku – uważaj na kleszcze! Ponad 1 500 osób – tyle ubezpieczonych w KRUS w ciągu ostatnich dziecięciu lat doznało uszczerbku...\nTermin składania wniosków o przyznanie płatności na rok 2017 !!! Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa przypomina, iż wnioski o przyznanie płatności...\nWNIOSEK ( pobierz )\nWymiar składek na ubezpieczenie społeczne rolników w II kw. 2017 r. W Monitorze Polskim z 15 marca 2017 r., poz. 261, opublikowano Obwieszczenie Prezesa...\nWakacyjne turnusy rehabilitacyjne dla dzieci rolników W okresie wakacji 2017 roku KRUS organizuje turnusy rehabilitacyjne dla dzieci rolników,...


Trzymające w napięciu książki kryminalne – Bookoteka\nHome / Książki / Trzymające w napięciu książki kryminalne\nCechą charakterystyczną dobrej książki kryminalnej jest przede wszystkim zaskakujące zakończenie. Czasami czytelnik już od pierwszych stron książki jest pewien, kto stoi za danych przestępstwem. W końcowym etapie lektury okazuje się jednak, że zbrodniarzem staje się całkiem inna osoba, która w ogóle nie była brana pod uwagę. Dobry kryminał powinien trzymać w napięciu przez cały okres czytania. Wiele osób jest tak zaaferowanych lekturą i poznaniem zakończenia, że potrafi przeczytać jednym tchem książkę w jeden dzień!\nGdzie dostać takie książki?\nKryminały są dziś tak popularnym gatunkiem książek, że można je zakupić w każdej księgarni, czy to stacjonarnej czy internetowej. Zdarzają się przypadki, kiedy to można zakupić popularne powieści kryminalne w dużych supermarketach. Jednak wiele osób wychodzi z założenia, że do książki raczej się nie wraca. Oczywiście do książki raz już przeczytanej. Lepszym rozwiązaniem zatem w takim wypadku będzie udanie się do biblioteki i wypożyczenie dobrej lektury. W ten sposób można pokazać, że stan planety nie jest obcy, gdyż zostanie zaoszczędzona duża ilość papieru, koniecznego do produkcji książek. Tym samym liczba wyciętych drzew również będzie mniejsza. Korzystając z biblioteki można również zaoszczędzić całkiem sporą sumę pieniędzy, dlatego jest to jak najlepszy pomysł.\nCzytanie książek to idealne zajęcie na zimowe wieczory, które zbliżają się wielkimi krokami. Warto zatem zaopatrzyć się w dobrą herbatę i przede wszystkim świetny kryminał, który przeniesie czytelnika do innej rzeczywistości. Oczywiście warto brać pod uwagę książki polskich autorów.\n« Książki dla dzieci to rozwojowa rozrywka Gry logopedyczne- pomoc w rozwoju mowy u dziecka »


Tamme Hostel - Tartu, Estonia - cena od $26, recenzje - Planet of Hotels\nTamme pst 1, Tartu, Estonia Pokaż na mapie (1 km od centrum)\nO czystości pokojów możesz nie martwić się, ponieważ organizowane w obiekcie działa codzienne sprzątanie. Dla stronników zdrowego żywienia jest specjalnie potrawy dietetyczne. Jazda na nartach lub na snowboardach - najważniejsze w zimny period. Tym kto zajmuje się sportem będę bardzo świetna obecność fitness-centrum. Zakład jest wspaniałym dla tego typu ludzi, które przyjechali własnym samochodem dlatego, że mogą zaparkować swój samochód na bezpłatnym parkingu. Dla pracy, dla studiowania i dla waszej rozrywki możecie skorzystać Internetem. Jest ustalony automat z sprzedażą przekąsek. W pokojach obowiązuje zakaz palenia. Na podwórku znajduje się plac zabaw dla dzieci.\nRezerwacja online Tamme Hostel\nZarezerwować Hotel Tamme Hostel za pomocą naszej strony internetowej jest bardzo łatwo. Ceny które są przedstawione - minimalne,a komisja przy realizacji opłaty nie jest przewidowana.\nZalecamy zwrócenie uwagi na Alexander Apartments, Kastani Home Accommodation, Riia Villa, Guesthouse Rehab.\nUsługi - Tamme Hostel\nRekreacja narciarstwo, przechowalnia nart\nPosiłki i napoje bar, obiady na wynos, specjalne potrawy dietetyczne (na życzenie), automat z napojami, automat z przekąskami\nBasen i odnowa biologiczna sauna, centrum fitness, masaż\nUsługi recepcji prasa, ekspresowe zameldowanie / wymeldowanie, przechowalnia bagażu\nWarunki pobytu - Tamme Hostel\nDzieci i zapewnienie dodatkowego łóżka Dzieci w każdym wieku są mile widziane. 1 dziecko do lat 6 – pobyt bezpłatny, jeżeli śpi na obecnym łóżku. Nie ma możliwości dostawienia dodatkowych łóżek w pokoju. Maksymalna liczba liczba Gości w pokoju to 4. Nie ma możliwości dostawienia łóżeczek niemowlęcych w pokoju.\nProsimy o wcześniejsze poinformowanie obiektu Tamme Hostel o planowanej godzinie przyjazdu. Aby to zrobić, możesz wpisać treść prośby w miejscu na życzenia specjalne lub skontaktować się bezpośrednio z obiektem, korzystając z danych kontaktowych widniejących w potwierdzeniu rezerwacji.\nOpinie użytkowników Booking.com - Tamme Hostel\n8.5 Oceny gości dla Booking.com Na podstawie 309 recenzje\nOpublikowane przez 10 Lutego 2021\nSport na żywo zaraz za...\nHotel położony na terenie kompleksu sportowego ze stadionem i kilkoma boiskami. Z okna hotelowego można za dnia oglądać zmagania młodych estońskich piłkarzy. W nocy jest cisza i spokój. Pokoje i łóżka...\nPrzyjechałem przed godziną zameldowania i nie zastałem nikogo na recepcji, nie było nawet kogo zapytać czy i gdzie można zostawić samochód. Do centrum pół godziny na piechotę. Obsługa jedynie estońsko...\nBardzo czysty, ładny, przyjazny hostel. Niedaleko do centrum miasta. W sąsiedztwie znajduje się stadion i obiekty sportowe. Polecam! Monika\nOpublikowane przez 27 Sierpnia 2019\nZbyt mała kuchnia, a właściwe tylko stolik z czajnikiem i ekspresem do kawy.\nRecenzje - Tamme Hostel\nCzęsto zadawane pytania: Tamme Hostel\nIle kosztuje pobyt w hostele Tamme Hostel?\nKoszt pobytu whostele Tamme Hostel zależy od daty, rankingu, liczby gości itp. Wprowadź daty, aby zobaczyć ceny.\nJakie są godziny zameldowania i wymeldowania w hostele Tamme Hostel?\nZameldowanie w hostele Tamme Hostel jest możliwe od 16:00, wymeldowanie jest do 12:00.\nCzy Tamme Hostel posiada parking?\nTamme Hostel posiada parking dostępny dla gości.\nCzy dostępne są usługi sprzątania w hostele Tamme Hostel?\nHotele Brebbia Hotele Drusia Hotele Dogana Hotele Cul de Sac Hotele Gibraltar Hotele Brestovitsa Hotele Maria Neustift Hotele Sandy Ground Village Hotele Al Khaznah Hotele Nova Russas


Lubię polski 2. Pakiet, Polska księgarnia internetowa UK\nLubię Polski 2, pakiet podręcznik + ćwiczenia\n27,18 GBP Zniżka 15%\nZamiast 31,98 GBP\nLubię polski! 1, Pakiet podręcznik + ćwiczenia\nAutor: Agnieszka Rabiej\nPodręczniki do nauki języka polskiego jako drugiego dla dzieci\nZobacz również: Lubię polski!\nLubię polski 2, Ćwiczenia\nPakiet z serii Lubię polski! 2 składający się z podręcznika i zeszytu ćwiczeń do nauki języka polskiego jako drugiego dla dzieci w wieku 6-10 lat autorstwa A. Rabiej\nDwuczęściowa seria książek do nauki języka polskiego jako drugiego jest przeznaczona głównie dla dzieci rozpoczynających swoją przygodę z nauką j. polskiego, które rozumieją to co się do nich mówi, ale potrzebują wsparcia w rozwinięciu kompetencji językowych w mowie, piśmie i rozumieniu czytanego tekstu.\nDwujęzyczne polecenia w ćwiczeniach pomogą w zrozumieniu dzieciom, które lepiej czytają po angielsku.\nPowstaniu książek towarzyszyły stałe konsultacje z pedagogami pracującymi w szkołach amerykańskich według programów dwujęzycznych oraz ESL, którzy testowali i oceniali proponowane w podręcznikach rozwiązania metodyczne. Zawartość książek, ich szata graficzna, a także wykorzystane metody i techniki pracy zostały dostosowane do potrzeb i możliwości rozwojowych dzieci w wieku 6 – 10 lat.\nMateriały są bogato ilustrowane, nowoczesne i atrakcyjne dla dzieci. Mogą być wykorzystane zarówno w szkołach polonijnych w grupach z przewagą języka większościowego, jak i do nauki dziecka polonijnego w domu.\nW tej serii dostępne są również:\nTeksty i ćwiczenia do nauki czytania\nPoradnik metodyczny, w którym nauczyciel/rodzic znajdzie dużo dodatkowych materiałów dydaktycznych w postaci gier, quizów oraz wskazówek jak pracować z dzieckiem, żeby osiągnąć zamierzony cel.\nPakiet Lubię polski 2 z tekstami do czytania\nZalety serii Lubię polski!\npolecana przez nauczycieli polonijnych\nsprawdzona przez rodziców i dzieci\nbogato ilustrowane i zróżnicowane ćwiczenia\npiosenki, historyjki, gry i zabawy dydaktyczne\ntematyczny układ treści nauczania\nDla szkół sobotnich polecamy serię M. Pawlusiewicz , która zapewnia ciągłość nauczania w edukacji polonijnej na poziomie B\nLubię czytać po polsku! 2 -...\nLubię Polski! 2 - poradnik...\nCena 19,99 GBP\nLubię Polski 1, pakiet...\nCena podstawowa 31,98 GBP -15% Cena 27,18 GBP\nPakiet 'Będę mówić poprawnie'\nCena podstawowa 14,00 GBP -20% Cena 11,20 GBP


Wszystko pokazuje na to, iż z nieukrywaną radością decydujemy się na pracę w domowych pieleszach, która, nie wymagając od nas fizycznego wysiłku, bez ustanku umie radować i dostarczać wartościowych wrażeń. Jest to propozycja, która powinna w szczególności cieszyć nowatorskie mamy na urlopie macierzyńskim bądź osoby, które ze względów leczniczych nie są w stanie zatrudnić się w pracy, jaka wymagałaby od nich ruchu lub jakiegokolwiek innego wysiłku fizycznego. Zarabiając przez Internet mają szansę uniezależnić się oraz godnie zyskiwać na prywatne potrzeby – oto https://fireads.org/pl. Spośród wielu ofert, to oczywiście programy partnerskie cieszą się coraz to pokaźniejszym powodzeniem, ponieważ z niewielkim wkładem [ Read More ]\nJeśli ktoś chce zaistnieć w sieci internetowej, to nie ma na to poprawniejszego i w zasadzie żadnego innego sposobu, aniżeli założenie własnej strony www. Jeżeli ktoś się na tym zna, to tworzenie witryn www nie powinno być dla niego żadnym problemem o będzie w stanie sam dla siebie utworzyć stronę. W zasadzie nawet jeżeli ktoś się na tym nie zna i robi to pierwszy raz w życiu, to nie powinien posiadać z tym obszernych problemów, albowiem kluczową domenę internetową można spokojnie założyć to naturalnie dzięki szablonom, jakie odnajdzie się z łatwością w sieci, co potwierdza Nagiec. Poza tym tworzenie stron [ Read More ]\nSprzęty meblowe na wymiar nie wyłącznie do mieszkania Wszyscy mężczyźni marzą o fachowo wyposażonym garażu, który w szeregu przypadków staje się miejscem odsłaniania nowych mechanizacyjnych czy motoryzacyjnych pasji. Samo wyposażenie jest o tyle ważne, jeśli posiadamy takie meble w garażu, jakie zapewnią przechowywanie przeróżnych kluczy oraz innych sprzętów. Ze względu na rozpiętość budowanych dzisiaj garaży, preferowane są meble na indywidualne zlecenie, które dają pewność solidnej organizacji przestrzennej. Stworzenie takiego zamówienia, złożonego w firmie meblarskiej, jest współmierne cenowo ze pospolitymi meblami, które prawdopodobnie nie dadzą tak imponującego efektu wizualnego. Niesłychanie w wielu przypadkach zdobywane meble na indywidualne zlecenie do garażu dają [ Read More ]\nMarketing jest najskuteczniejszym sprzętem marketingu, nic w takim razie paradoksalnego, iż zetknąć się z nią można wszędzie. W szczególe warto wiedzieć, że reklama ma za zadanie wywieranie zainteresowania danym produktem bądź też usługą, a w ten sposób my możemy się dowiadywać o istnieniu pojedynczych towarów. Każda marka z reguły dużo inwestuje w reklamy, zwłaszcza jeżeli pragnie być jedną z prowadzących marek na rynku. W żaden inny sposób albowiem nie wolno tak skutecznie oraz w miarę prędko zdobyć obszernej ilości klientów, jak za pośrednictwem reklamy typu winder. Reklama pojawia się w takim razie już nie jedynie na ulicach, w prasie czy [ Read More ]\nKierując się postępową ekonomizacją energii, niezależnie czy stawiamy dom, garaż, skład lub halę sportową lub ewentualnie oborę niezłomnym elementem oświetlenie pomieszczenia. Pokaźniejsze pomieszczenia, co jest konsekwentnym, potrzebują większego nakładu światła. Zastosowanie świetlików dachowych wydaje się być najważniejszym wyjściem z tej sytuacji – szczególnie w rolnictwie. Świetliki dachowe takie, jak Świetliki do obory ulokowane są, jak sama nazwa wskazuje, na dachu i dają pokaźną ilość światła przy jednorazowym wydatku. Nawiązując do mniejszych pomieszczeń jak na przykład obory to znakomicie własną funkcję spełniają mniejsze czy także pokaźniejsze okna. Co prawda przepuszczają mniej światła aniżeli świetliki dachowe, jakkolwiek są także poprawnym rozwiązaniem. W [ Read More ]\nDuża grupa z nas może posiadać nieruchomości. Niemniej jednak musimy przyznać, że zapewnienie sobie granicy w takiej nieruchomości odgrywa istotną role. Wtenczas jesteśmy w stanie oddzielić własną własność od innych. Jest to też ważne, jeżeli posiadamy działkę budowlaną. Tylko dzięki temu będzie mogła się ona opisywać na wysokim poziomie. A jesteśmy w stanie postarać się o zainstalowanie odpowiedniego ogrodzenia, jakie będzie znajdowało się dookoła naszej profesjonalnej nieruchomości. To stanowi dla nas niezwykle wiele. Przede wszystkim gwarantuje nam bezpieczeństwo, gdyż oddziela należącą do nas nieruchomość. Poza tym my porządniej czujemy się we własnym domku jednorodzinnym, jeśli posiadamy ogrodzenia betonowe dookoła – [ Read More ]\nCennik w przypadku wypożyczalni aut to bardzo znaczący aspekt. Tutaj jesteśmy w stanie skonfrontować wszystkie ceny oraz wszelkie tego typu promocje, które proponuje nieomalże każda wypożyczalnia samochodów. To wolno zauważyć w Stanach Zjednoczonych. Tam wypożyczalnie wprost biją się o ewentualnego konsumenta. Tu niestety należy ciąć koszty. W Polsce nie ma tego rodzaju usług. Nie są one tak niesłychanie rozbudowane. Być Mozę warto się tym zająć? To zapytanie na pewno zadaje sobie wielu polaków. Należałoby jednakże przemyśleć tego typu sytuację – wypróbuj Wypożyczalnia aut. Obecnie dużo osób ma po prostu samochód. Pojazd do transportowania się z jednego miejsca do drugiego można [ Read More ]\nKonto bankowe jest to rachunek oszczędnościowo-rozliczeniowy. Zazwyczaj banki nie wyznaczają z góry wskazanej kwoty, która co miesiąc ma obowiązek wpłynąć na konto, aby taki rachunek prowadzić. Jednak niektóre placówki wymagają zrobienia raz na trzy miesiące jakiejś transakcji, bowiem inaczej są w stanie takie konto zamknąć oraz zablokować. Powinniśmy również posiadać nam nim jakieś środki finansowe, jest to potrzebne w sytuacjach, w których banki pobierają jakiekolwiek finanse za prowadzenie rachunku – więcej na witrynie https://wybieramkonto.webnode.com. Jednak wyjściem z tej sytuacji jest najzwyczajniej w świecie założenie konta w banku, jaki prowadzi za darmo konto. Ze względu na konkurencją, jaka ma miejsce w [ Read More ]\nComments Off on Format a1\nKażdej firmie, jakiej zależy na promocji oraz reklamie używa rozmaite sposoby by zwiększyć zainteresowanie oraz przyciągnąć większą liczbę kontrahentów. Niesłychanie mnóstwo zależy od reklamy, jednak też od najłatwiejszych spraw rodzaju wizytówki czy papier Format a9. Jakiekolwiek pismo wyekspediowane do klienta powinno być napisane oczywiście na takim papierze. Wobec tego warto zainwestować w stworzenie godziwych wizytówek oraz papieru firmowego. Mimo to żeby papier był atrakcyjny, w żadnym wypadku nie powinniśmy korzystać z usług doświadczonych grafików. Wolno samodzielnie utworzyć solidny papier firmowy czy wizytówki. Przede wszystkim muszą być one przejrzyste czytelne. Na papierze firmowym warto aby były ulokowane bazowe informacje takie jak [ Read More ]\nComments Off on Sklep papierniczy\nW przypadku małej firmy brak papieru lub nawet długopisów nie jest dużym problemem. Jeśli jednakże brak taki dotyczy biurowca, hamuje to prace innych, a nawet gruntownie uniemożliwia jej wykonanie. Z tego też powodu w większych jednostkach istnieją celowo pokoje magazynowe przeznaczone na składowanie artykułów biurowych. Wskazana jest również postać odpowiedzialna za stan magazynu oraz to ona odpowiada za ewentualne braki. Artykuły biurowe w większych przedsiębiorstwach, a od czasu do czasu nawet tych mniejszych dostarczane są przez pracownika sklepu bądź też hurtowni – artykuły papiernicze. Jeśli godziny pracy są ruchome, warto zawiadomić o tym odbierającego zamówienie. W przeciwstawnym razie zatrudniony nie [ Read More ]\nTeksty, jakie znajdują się na stronach, mają dużo typów, czcionek oraz kolorów. Wyróżnia się dwa ich podstawowe rodzaje. Pierwszym z nich jest ustawienie tekstu w bloku, co sprawia samoczynne dodawanie się znaków na końcach linii. Każdy szczegół jest wyświetlany w nowej linijce, co o wiele pomaga w czytaniu tekstu. Generalnie rozstawienie blokowe, może zawierać dłuższy tekst, który należałoby rozłączyć akapitami, dla jeszcze większej przejrzystości – to poleca Agencja content marketing. Interlinia ma wynosić co najmniej 1,5, gdyż wtenczas tekst jest w największym stopniu czytelny. Poza tym liczy się wymiar czcionki, optymalnie wykorzystuje się dwunastkę i czcionkę szeryfową, jaką może być [ Read More ]\nRegularne ciało jak oraz sylwetka to dodatkowy element, który możemy bezpośrednio przypisać do naszego wyznacznika pięknej oraz nieskazitelnej urody. Nie jedynie twarz jest istotna. Ciało także. Sylwetka to posada. Brak nadwagi, przypadłości i wszelkich innych zagrożeń dla naszej klarownej skóry i dla stworzonego przez nas wyglądu ma prawo obrazować nam ideał kobiecości lub ewentualnie męskości. To jest potrzebne też dla urody – przetestuj Liszaj twardzinowy leczenie. Spostrzegamy, iż symetryczność dla takiego zachowania jest wybitnie ważna oraz wręcz niepojętnie podkreślana. Skutkiem tego musimy poprawiać miarodajne względy. Tak na prawdę, nic nie musimy. To już nasza idealna korzystna wola, co z tym [ Read More ]\nKażde z przedsiębiorstw na ogół ma siedzibę, w której przyjmowani są goście i klienci. Wybitnie istotne jest więc zapewnienie stosownego wystroju. Fachowcy sugerują, że w obszernej mierze już sam wygląd biura decyduje o zakupie. Ma też duży udział w budowaniu pożądanego wizerunku firmy. Zwykle pozytywnie postrzegane są biura firm, w których znajdują się szykowne i jednocześnie łatwe meble biurowe. Powinny one zawsze sprawiać wrażenie jednej całości. Dzisiaj na rynku wielu producentów mebli oferuje też meble biurowe – wypróbuj Uchwyt do monitora. Są w stanie być wykonane z przeróżnych materiałów. Najlepiej prezentują się jednak bez wątpienia meble biurowe wykonane z drewna [ Read More ]\nNa świecie działa dziś coraz mniej firm motoryzacyjnych oraz jest to poniekąd pokłosie wielkiego kryzysu finansowego, jaki ostatnimi czasy można było monitorować na giełdach oraz rynkach całego świata. W tym momencie większa część marek poradziło sobie z tymi krótkotrwałymi kłopotami oraz niebezpieczeństwo utraty płynności finansowej nie jest już takie istotne, jak miało to miejsce na początku – coraz popularniejszy jest też https://gptuning.pl/pl/c/Ford/29, co potwierdza tę teorię. Bez ustanku jednakże z powodzeniem odkryć wolno kilku dostawców dzisiejszych aut, którzy odnotowali straty tak niezamienne, iż prowadzące do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości przez sąd. W istocie nieraz taki wniosek otwiera drogę do [ Read More ]\nSymptomy depresyjne są w stanie być wywołane niskim poziomem niektórych związków syntetycznych mózgu. Aby to zrozumieć przynależy zapoznać pracę mózgu. Jest on skończony z milionów komórek, a do zgodnej pracy potrzeba setek ich. Badania osób cierpiących na depresję wykazują niedobory trzech istotnych neuroprzekaźników: dopaminy, serotoniny i noradrenaliny. Ich niski poziom w mózgu prowadzi do zakłócenia przekaźnictwa między komórkami, a to ma prawo wywołać symptomy depresyjne, co uwydatnia dobry psycholog Poznań. Naukowcy nie wiedzą, czy to właściwie generuje nastrój depresyjny, czy też humor depresyjny jest efektem niedoboru tych składników. Być może ich niski pułap jest efektem stresu, co wiedzie do rozwinięcia [ Read More ]\nObecnym światem rządzą finanse oraz młody i zdrowy wygląd. To smutne, lecz w dzisiejszych czasach zwykle trudno jest napełniać się tym drugim bez posiadania zapasów tego pierwszego. Niewątpliwie dla chcącego nic kłopotliwego i jeżeli od dzieciństwa dba się o siebie, dogląda zdrowego trybu żywienia, regularnie ćwiczy chociażby w formie jazdy na rowerze, nie korzysta z używek, a z słusznych kremów – można się weselić ładnym i przede wszystkim młodym wyglądem przez całe życie. Jeśli niemniej jednak trochę się pofolgowało i pragnie się powrócić do interesująca oraz młodości, to bez pieniędzy ma okazję być ciężko. Trenować fizycznie można w zaciszu domu, [ Read More ]


Ranking selfie stick - TOP 10 najczęściej wybieranych. Który najlepszy? - Sklep-presto.pl\nRanking selfie stick - TOP 10 najczęściej wybieranych. Który najlepszy?\nIdealne selfie na wycieczce, rodzinnym spotkaniu czy też imprezie ze znajomymi? Oczywiście można zrobić zdjęcie „z ręki”, ale o wiele lepsze efekty osiągniemy stosując selfie stick. W naszym rankingu TOP 10 wylądowały najchętniej wybierane modele z oferty naszego sklepu.\nWybór selfie stick mógłby wydawać się dość proste, ale na rynku jest tyle propozycji o różnych konstrukcjach, że ostateczna decyzja nie jest tak oczywista. Co prawda możemy zdecydować się na najprostsze i najtańsze rozwiązanie, ale jeśli zależy nam na naprawdę dobrej jakości zdjęciach, warto zainwestować nieco więcej i kupić dobrej jakości rozwiązanie takiej firmy jak Hama Omega czy też GoPro.\nNajtańsze modele możemy kupić już za kilka złotych, ale są one dość niewygodne, mało stabilne i bardzo ograniczone funkcjonalnie. Droższe modele są solidne, poręczne, wygodne i przede wszystkim posiadają wiele przydatnych funkcji. Jedną z nich jest wyzwalacz uruchamiany specjalnym przyciskiem. Nie musimy zatem korzystać z samowyzwalacza czasowego, tylko z tradycyjnego spustu, który możemy uruchamiać w dowolnym momencie.\nNiektóre selfie stick posiadają również ciekawą, regulowaną konstrukcję, która pozwala nie tylko zwiększać zasięg, ale również kąt ujęcia. Co więcej, niektóre modele wyposażono w specjalne statywy, dzięki czemu aparat bądź smartfon możemy ustawić w dowolnym miejscu. Na uwagę zasługuje także antypoślizgowy, wygodny uchwyt, który pozwoli pewnie chwycić cały zestaw i zrobić stabilne zdjęcie.\nRanking selfie stick 2018\nJeśli nadal wahasz się przed dokonaniem wyboru, sprawdź nasz ranking TOP 10 najchętniej wybieranych i ocenianych selfie stick w ofercie naszego sklepu.\nZobacz selfie stick w trenujesz.pl


Pudełko na trzy wina dla pary - dłonie | Specially4u.pl - Prezenty personalizowane\nPudełko na trzy wina dla pary - dłonie\nEleganckie pudełko z personalizowanym grawerem z okazji ślubu lub rocznicy.\nŻyczenia / dedykacja :\nOszczędzasz 100.00% (-79.00zł), kupując w zestawie.\nOryginalnym prezentem z okazji ślubu lub rocznicy będzie personalizowane pudełko z przegródkami na trzy wina.\nTaki upominek na pewno sprawi radość obdarowanej parze i pozostanie piękną pamiątką na wiele lat.\nPudełko z dwoma przegródkami jest starannie wykonane z wysokiej jakości drewna sosnowego i sklejki brzozowej.\nNa pudełku wykonamy grawerunek jak na zdjęciach z tekstem: "Miłość nie polega na wzajemnym wpatrywaniu się w siebie, ale wspólnym patrzeniu w tym samym kierunku. Antoine de Saint-Exupery" oraz dowolnymi, podanymi przez Ciebie życzeniami.\nOfertę stanowi pudełko z ozdobnym siankiem, które jest doskonałym podkładem dla butelek, a wino na zdjęciu jest tylko elementem dekoracyjnym.


Żyjemy w dobie, w której troska o środowisko naturalne jest szczególnie ważna. Jeśli nie przyjmiemy tego w końcu do wiadomości, to może się okazać, że już za kilka-kilkanaście lat, nasze dzie\nDodane: 18-11-2020 10:04\nci i wnuki nie będą miały gdzie się wychowywać. Brzmi to bardzo dramatycznie, jednak takie są właśnie aktualne realia. Jeśli nie zaczniemy czegoś robić, i to szybko, możemy pożegnać się ze światem, jaki teraz znamy. W celu zapobiegnięcia tym drastycznym zmianom w naturze, już dziś możemy zmienić pewne rzeczy w swoim życiu i podjąć kroki, które ostatecznie uratują przyrodę. Posiadając odpowiednią ilość środków na koncie, możemy zastanowić się, czy fotowoltaika nie byłaby dla nas dobrym, a przy tym ekologicznym rozwiązaniem. Energia odnawialna to trend stale się rozwijający, bardzo przyszłościowy i niezwykle przyjazny dla środowiska. Kolektory słoneczne pozyskują energię słoneczną, którą później zmieniają na ciepło czy prąd. To połączenie nie tylko może sprawić, że uniezależnimy się energetycznie we własnym domu, ale też wypłynęłoby bardzo pozytywnie na środowisko. Jak zatem widać - tutaj nie ma przegranych.\nTylko u Nas jak skorzystać z fotowoltaiki w 3 dni!Czy można zarobić na kolektowach słonecznych w niedzielę handlową?Dlaczego w 2020 warto skorzystać z fotowoltaiki?Czy Rozpoznajesz Te 12 Czynników, Które Nie Pozwolą Ci zyskać na fotowoltaice?Krok Po Kroku Instrukcja Aby skorzystać z kolektorów słonecznychCzy warto zyskać na fotowoltaice? Koszty i cenyCzy są zmiany jak skorzystać z kolektorów słonecznych?Kto potrzebuje uruchomić kolektory słoneczne?Jak zyskać na fotowoltaice - odkrycie 2020!Czy można skorzystać z kolektorów słonecznych w sobotę?Jak w 2020 skuteczniej zainwestować w fotowoltaikę?Krok Po Kroku Instrukcja Aby skorzystać z kolektorów słonecznychCzy w 2020 zdołasz dać kolektory słoneczne? zainstalować panele słoneczne w 2020?6 Zaskakująco Skutecznych Sposobów Aby skorzystać z kolektorów słonecznychCzy opłaca się skorzystać z kolektorów słonecznych?Czy są zmiany jak zainstalować panele słoneczne?Jak korzystać z paneli słonecznych Od Ręki zainstalować panele słoneczne w 2020?6 Wypowiedzi Ekspertów Na To Jak skorzystać z kolektorów słonecznychW 2020 można dobrze korzystać z fotowoltaiki ale czy za za 10 lat też?Czy są zmiany jak zrobić panele słoneczne?UWAGA! Stosując Te 12 Błędów NIGDY Nie Dowiesz Się Jak inwestować w panele słoneczneKorzystać z paneli słonecznych? Dobrze albo wcale!Jak w 2020 skuteczniej zainstalować panele słoneczne?STUDIUM PRZYPADKU Jak skorzystać z fotowoltaiki W 7 Dni?Od kiedy zmiany w tym jak uruchomić fotowoltaikę?2020 czas aby lepiej zainstalować panele słoneczne10 sposóbów na to jak uruchomić fotowoltaikęJak zamówić fotowoltaikę i się nie nudzić?


Gerrard | Futbol jest okrutny\nArchiwa tagu: Gerrard\nI znaleźliśmy się w wieku, trudna rada, że się człowiek przestał dobrze zapowiadać – mógłby śpiewać Steven Gerrard, bo o jego pożegnaniu z Premier League było dziś najgłośniej. Ale za to z drugiej strony cieszy się, że się również przestał zapowiadać źle, jak nie przymierzając wojujący z władzami najważniejszego klubu jego życia Raheem Sterling. Czy bez kapitana Liverpoolu (ale też bez Franka Lamparda, Didiera Drogby, Brada Friedela, Jussi Jaskalainena, Sylvaina Distina) nasza ukochana liga stanie się pusta i szara, jak nie przymierzając nasze życie bez niej w ciągu najbliższych trzech miesięcy? Pisałem już masę razy, że w świecie kibica liczą się wyłącznie czas przeszły i przyszły: żyjemy pięknymi wspomnieniami i fantazjujemy o przyszłości; wspominamy (jeśli już trzymać się przykładu Liverpoolu), jak Gerrard przed dziesięcioma laty przewodził swojej drużynie w trakcie niezapomnianego meczu w Stambule, i czekamy jak rozwinie się talent Jordona Ibe’a – bo przecież nie Raheema Sterlinga… Czytaj dalej →\n1. Zanim jednak o tym, wypada powspominać. Jest o czym, bo początki kariery dzieciaka z Whiston nie były bynajmniej proste. Zaczął treningi w klubie bardzo wcześnie, ale do debiutu w pierwszej drużynie musiało minąć dziesięć lat, w trakcie których kilka razy wydawało się, że jego przyszłość leży poza Anfield. Nawet do Manchesteru United trafił w pewnym momencie na testy; nigdy też nie grał w najmłodszych angielskich reprezentacjach, a już po debiucie nie zawsze potwierdzał swój talent, w pierwszym meczu rozgrywanym w wyjściowym składzie plątając się na przykład gdzieś po prawej stronie i daremnie próbując zatrzymać grającego wówczas w Tottenhamie Davida Ginolę. Przez kolejne dwa lata trapiły go kontuzje – rósł bardzo szybko, więc narzekał na plecy, przeszedł też kilka operacji pachwin – i w zasadzie „odpalił” dopiero w sezonie 2000/01, kiedy grał w niemal każdym meczu, strzelił dziesięć goli i wybrano go najlepszym młodym piłkarzem Premier League. Czytaj dalej →\nJeśli Liverpool nie zostanie mistrzem Anglii\nBłąd, który być może kosztował Liverpool mistrzostwo kraju, popełnił ten, któremu na mistrzostwie zależało najbardziej. Wychowanek i kapitan klubu, krew z krwi i kość z kości tej drużyny, człowiek, którego kuzyn zginął na Hillsborough, o czym często przypomina, i który jak mało kto jest świadomy dwudziestoczteroletniego oczekiwania na tytuł; człowiek, który płakał po ciężko wywalczonym zwycięstwie nad Manchesterem City, który mobilizował później drużynę do zdwojonego wysiłku w Norwich, tym razem potknął się w niegroźnej pozornie sytuacji i Demba Ba ten jeden jedyny raz mógł popędzić na bramkę gospodarzy. No i sami powiedzcie, jak tu nie dawać kolejnego akapitu o okrutnym bogu futbolu, który bawi się naszym kosztem. Jeśli już zakładać jakiś indywidualny błąd piłkarza Liverpoolu, skutkujący golem (skądinąd zdarzają się one tej drużynie często – tylko Tottenham ma ich więcej – i może to też będzie miało jakiś związek z rozmowami o mistrzostwie), to dlaczego właśnie jego, a nie np. Mignoleta czy Sakho? Gdzie w ogóle byłby Liverpool, gdyby nie bramki i asysty kapitana, gdyby nie jego opanowanie przy rzutach karnych, wyobraźnia przy dalekich, zmieniających tempo i strony boiska podaniach, gdyby nie świetna gra pozycyjna („zrobię z ciebie nowego Pirlo” – powiedział Brendan Rodgers)? Świat nie powinien być urządzony w ten sposób – rozumiem kibiców Liverpoolu, którzy tak właśnie myślą, i rozumiem samego Gerrarda, który z pewną nadmiernością próbował naprawić swój błąd w drugiej połowie – podczas jej trwania kilkakrotnie odnosiłem wrażenie, że zamiast nieco rozpaczliwie uderzać z dystansu powinien próbować kolejnej kombinacji z kolegami.\nAle rozumiejąc ich, nie jestem w stanie dołączyć do zbiorowych narzekań na złego Mourinho. Jeśli mamy oddzielać przywiązanie do piękna ofensywnego futbolu i piękna piłkarskich opowieści od rozmów o piłkarskiej taktyce, trenera Chelsea możemy po dzisiejszym meczu jedynie podziwiać. Mając w perspektywie półfinałowy rewanż w Lidze Mistrzów (tu również zresztą wypada mu przyznać rację: Premier League doprawdy mogła pomyśleć o przeniesieniu meczu z Liverpoolem na sobotę – choć z drugiej strony Atletico również grało dzisiaj), bez kontuzjowanych Czecha i Terry’ego, z praktycznie debiutującym Kalasem, przygotował swoją drużynę perfekcyjnie. Najpierw wytworzył wrażenie, że zamierza ten mecz odpuścić, co zapewne również miało swój wpływ na stan psychiczny gospodarzy. Później wydelegował do gry zespół całkiem solidny. W końcu: ustawił go ultradefensywnie. Czy to był antyfutbol? No, przyznaję: z trudem znosiłem te wszystkie momenty, w których Chelsea opóźniała wznowienie gry, ale już to, że nieustannie miała między piłką a bramką dziewięciu czy dziesięciu piłkarzy, przyjmowałem ze zrozumieniem. A jak inaczej miała grać z Liverpolem, skoro nie zamierzała – jak Tottenham czy Arsenal na tym stadionie – podkładać głowy pod topór? Skoro wiadomo, że Liverpool najgroźniejszy jest w szybkim ataku, po przejęciu piłki przed własnym polem karnym i jednym czy dwóch prostopadłych podaniach do wybiegających za plecy obrońców Suareza albo Sterlinga (Sturridge zaczął dziś na ławce), dlaczego nie miała oddać gospodarzom inicjatywy, by samemu głęboko się cofnąć? W żadnym innym spotkaniu Premier League w tym sezonie Liverpool nie miał aż tak wielkiej przewagi w posiadaniu piłki – ale od czasu, kiedy posiadanie piłki było dla Brendana Rodgersa kluczem do zwyciężania, upłynęło już wiele miesięcy…\nOczywiście to nie taktyczny kunszt Mourinho spowodował błąd Gerrarda. Ale o to, czy Wyjątkowy nie polecił swoim piłkarzom przez niemal całą pierwszą połowę usypiać gospodarzy, żeby zwiększyć intensywność gry w końcówce, już bym się nie zakładał. Na to potknięcie złożyło się przecież wiele czynników: cholerny przypadek, ale też fizyczne i psychiczne zmęczenie, frustracja wywołana biciem głową w mur rywali i tym, że naprawdę samemu robi się wszystko, żeby strzelić gola. Po błędzie Gerrarda zresztą piłkarz Chelsea musiał jeszcze trafić do bramki – i przy wszystkich narzekaniach na napastników tej drużyny Demba Ba akurat tym razem się nie pomylił (a rezerwowy Fernando Torres akurat zrobił swoje przy drugim golu).\nNiezwykły więc był to mecz. Liverpool próbował na wszelkie sposoby – bezskutecznie. Chelsea broniła się jak jeden organizm, w którym wyróżnianie jednego składnika wydaje się w związku z tym niestosowne. 41-letni Schwarzer, broniący kilka groźnych strzałów z dystansu i nieomylny przy wyjściach do dośrodkowań? 20-letni zaledwie Kalas, niespeszony grą naprzeciwko najlepszego piłkarza Premier League? Asekurujący go, ustawiony tym razem na środku obrony Ivanović? Doskonały Matić, z którym – gdyby mógł grać przeciwko Atletico – o awans do finału Champions League można by być właściwie spokojnym? Ashley Cole, niegrający ostatnio, a przecież niezawodny – tak tu, jak w Madrycie? Harujący nieprawdopodobnie w defensywie Schürrle i Salah? Właściwie o każdym zawodniku Chelsea można by znaleźć dobre słowo – co nie prowadziłoby zresztą, o paradoksie, do umniejszania zawodników Liverpoolu. Oni również naprawdę zrobili wszystko, co mogli. Może gdyby Brendan Rodgers zagrał na remis, w przekonaniu, że punkt z tego spotkania wystarczyłby do mistrzostwa Anglii…\nJeśli więc Liverpool nie zostanie mistrzem Anglii, nie stanie się tak ze względu na jeden błąd jego kapitana, przywódcy i symbolu: Brendan Rodgers miał po stokroć rację, mówiąc po meczu, że gdyby nie Gerrard, w ogóle nie liczyliby się w walce o mistrzostwo. Prędzej już można mówić o tym, że uczeń nie przerósł mistrza. Rodgers narzekał, że Chelsea zaparkowała na Anfield nie jeden, a dwa autobusy, ale w końcu musiał się tego spodziewać. A Jose Mourinho? Jeśli Liverpool nie zostanie mistrzem Anglii (co przecież mimo tej porażki nie jest rozstrzygnięte) Chelsea zapewne też nim nie zostanie – ale przynajmniej jej trener będzie mógł mówić, że zadecydował o mistrzostwie.\nWpis opublikowany w Premier League i otagowany Chelsea, Gerrard, Liverpool, Mourinho 27 kwietnia 2014 przez michalokonski.


Wake up! » – Obyczajowe\nPowolne kroki stawiane na betonowym chodniku, jak taniec pełen gracji wśród delikatnie opadających, pierwszych płatkach śniegu, wypełniały moją duszę radością. Szare niebo zakrywały grubą kołdrą zielone korony drzew, w parze ze strzelistymi krzewami tworząc niepokojący obraz nieprzerwanej potyczki nastrojów. Pejzaż budził melancholijną sinusoidę myśli, przechodzącą w coraz szybsze drgania niespokojnego serca. Czytaj dalej »\n- Obyczajowe, Opowiadania 1 komentarz »\nPierwsze bodźce powoli docierały do moich zmysłów, niespiesznie rozbudzając mój umysł do działania. Sny niczym poranna mgła rozpłynęły się w niepamięć, zostawiając tylko rozmyte wspomnienia. Przeciągnąłem się, by odgonić wszelkie nieklarowne myśli, kłębiące się jako efekt uboczny głębokiego snu. Czytaj dalej »\nTego roku we wschodniej części Europy temperatury w okresie listopada i grudnia były zadziwiająco wysokie, co zaniepokoiło naukowców. Przypuszczenia padły na wpływ cywilizacji na efekt cieplarniany – magazynowanie dwutlenku węgla między górną warstwą atmosfery a ziemią. Zdecydowano się wysłać ekipę badawczą w różne części świata, by zdobyli informacje potrzebne do głębszego zrozumienia powodu sytuacji. Czytaj dalej »