Jakub Skiba: PGZ ma apetyt na Patrię - Wywiady - rp.pl\nAktualizacja: 21.08.2018, 20:20\nJakub Skiba: PGZ ma apetyt na Patrię\nNie wykluczam nawiązywania bliskich relacji, nawet o charakterze kapitałowym, z partnerami zagranicznymi – mówi prezes Polskiej Grupy Zbrojeniowej Jakub Skiba.\nCzy PGZ to kolos na glinianych nogach?\nTego rodzaju opinie są wręcz krzywdzące. Tak się patrzy na szklankę, która jest w połowie pełna albo w połowie pusta. Ja bym powiedział, że w przypadku PGZ jest ona więcej niż w połowie pełna. Niemniej trochę jest tej pustej przestrzeni. Cała sztuka polega na tym, aby wpłynąć pozytywnie na słabsze spółki kierując się doświadczeniami tych lepszych, a także implementując rozwiązania w zakresie zarządzania które możemy podpatrzeć u naszych partnerów zagranicznych. To jest szczególna branża, otoczenie nie jest stricte rynkowe, bo przecież chodzi przede wszystkim o zaopatrzenie sił zbrojnych rodzimego kraju. Czyli olbrzymią rolę pełnią kierunki wytyczane przez siły zbrojne i decyzje polityczne podejmowane przez ministerstwa obrony narodowej. Globalny rynek zbrojeniowy również bardzo szybko się zmienia. Wyraźnie widać tendencję konsolidacyjną, bardzo zresztą słuszną.\nCzy PGZ będzie uczestniczył w tym procesie konsolidacji?\nNie wykluczam nawiązywania bliskich relacji nawet o charakterze kapitałowym z parterami zagranicznymi. Ale tylko w wybranych i ściśle określonych dziedzinach.\nNa przykład w produkcji kołowych transporterów opancerzonych, chodzi oczywiście o Rosomaki. Są produkowane w Polsce na bazie licencji Patrii, fińskiego koncernu. Dobrze byłoby tutaj uzyskać efekt porozumienia kapitałowego, żeby zdobyć prawa do sprzedaży za granicą tych sprawdzonych wozów bojowych, które już udowodniły swoja wysoką skuteczność na przykład w trakcie operacji w Iraku. A ich kolejne wersje mogłyby stać się szlagierem eksportowym.\nCzy trwają rozmowy o przejęciu Patrii przez PGZ?\nTak, ale niczego więcej nie mogę powiedzieć w tej sprawie. Dodam tylko, że przy poszukiwaniu przez nas związków z podmiotami zagranicznymi wymieniłbym również chęć uzyskania przez nas kompetencji w zakresie produkcji rakiet. W Polsce mamy doświadczenia tylko w zakresie pocisków rakietowych bardzo krótkiego zasięgu, a chcielibyśmy wejść w inne segmenty tego rynku. Uzyskać kompetencje w zakresie rakiet krótkiego, a może i średniego zasięgu. Jest to cel bardzo ambitny, ale już przewidywany w ramach drugiej fazy realizowanego programu Wisła. Podobnie liczymy na rozwój tej dziedziny programu obrony przeciwpowietrznej krótkiego zasięgu Narew. Koniecznie potrzebujemy wkładu technologicznego, a także kultury zarządczej i jestem głęboko przekonany, że w tym zakresie związki z parterem zagranicznym przyniosłyby bardzo dobre efekty.\nNie rozczarowała pana wysokość offsetu w pierwszej fazie Wisły? Niecały miliard złotych?\nMyślę, że to wysokość realistyczna. Nie wydaje mi się, żeby na tym etapie przemysł polski był w stanie zaabsorbować większe kwoty. A i tak ten miliard złotych to dostatecznie dużo kwota, która może podnieść nasz poziom technologiczny. Będzie też stanowić podstawę, żeby w drugiej fazie Wisły offset był zdecydowanie większy.\nW pierwszej fazie będziemy mieli do dyspozycji 700-900 milionów złotych, tu jest pewna rozbieżność w umowach, liczymy oczywiście na tę większą kwotę. W drugiej fazie liczę na przynajmniej trzy miliardy złotych. Do tego dochodzi oczywiście jeszcze efekt mnożnikowy, który może podnieść tę kwotę kilkakrotnie.\nCzyli teraz mamy kłopot z kwotą większą niż miliard z offsetu, a za parę lat będziemy już spożytkować wiele miliardów?\nTo jest kwestia czasu i zdobywania kompetencji. Druga faza Wisły z tego, co mi wiadomo jest planowana dopiero po roku 2022. Do tego czasu musimy wycisnąć wszystko co się da z tej szansy która teraz stoi przed nami. Później już pójdziemy dalej z tymi kompetencjami na które składają się różne aspekty – to jest kwestia samej produkcji ale także centrów administrowania tym programem, kadr.\nWspomniał pan o systemie Narew. Ścierają się tutaj dwa pomysły – albo budowa Narwi w ramach programu Wisła, albo stworzenie systemu od podstaw przez PGZ. Czy Narew powinien budować PGZ?\nNie można powiedzieć, że Narew to mniejsza Wisła, gdyż ma inne zadania. Będzie stanowić wypełnienie niezbędnego poziomu całej zintegrowanej struktury obronnej. Mamy kompetencje przy budowie radarów i powinny one być w Narwi zachowane i rozwinięte. W kwestii rakiet musimy uczynić ogromny skok technologiczny. Tutaj kompetencji nie mamy, powinniśmy zawrzeć dobre umowy na poziomie rządowym oraz biznesowym. I jest kwestia systemu dowodzenia, główna dyskusja dotyczy tego, jak daleko ma sięgać w tym zakresie amerykański system IBCS zastosowany przy Wiśle. Chcielibyśmy, żeby nasze systemy, które mamy już opracowane były zachowane w jak największym stopniu, żeby zostały niejako podłączone do IBCS. Myślę, że jeżeli nasi menedżerowie i inżynierowie odpowiednio ustawią sobie relacje, także z partnerami amerykańskimi, możemy mieć dużo do powiedzenia. Oczywiście przesądzające będą decyzje podjęte przez nasze siły zbrojne.\nTymczasem nie udał się plan włączenia polskiego przemysłu w inne duże przedsięwzięcie, budowę systemu artylerii rakietowej Homar. MON podjął decyzję, że będziemy go kupować od Amerykanów „z półki".\nPowinniśmy być tutaj pragmatycznymi realistami. Trzeba wyważyć dwie bardzo ważne opcje, które powinny kierować nami jako polskimi obywatelami. Pierwsza to konieczność zapewnienia naszemu krajowi realnego bezpieczeństwa w jak najszybszym czasie. W związku z tym systemy odstraszania musimy uruchomić jak najszybciej. Z drugiej strony mamy oczywiście konieczność rozwijania naszego przemysłu zbrojeniowego. W tym miejscu aż narzuca się analogia sprzed wojny – wówczas decydenci mieli identyczny dylemat. Ograniczone środki i pytanie na co je przeznaczyć – zakup nowoczesnego sprzętu zza granicy czy rozwój własnego przemysłu obronnego? Wybrano to drugie i zabrakło czasu. To jest bardzo trudne pytanie, na które muszą odpowiedzieć politycy. Posiadają wiedzę na temat realnych zagrożeń daleko większą niż my.\nW przypadku Homara proces nabywania kompetencji byłby długotrwały i kosztowałby fortunę. Nikt nie wie czy dobrym rozwiązaniem byłoby w zbudowanie tego systemu w oparciu o własny potencjał produkcyjny i osiągnięcie sprawności bojowej w ciągu powiedzmy dziesięciu lat. Oczywiście sam fakt użytkowania kupionego od Amerykanów Homara sprzyja uzyskiwaniu wiedzy i nie eliminuje możliwości produkcji naszych rakiet w przyszłości.\nJaka będzie przyszłość polskich stoczni wojennych? Jak pan ocenia rozwiązanie procesu pozyskania australijskich fregat?\nNie chcę komentować decyzji polityków, ale chciałbym podkreślić, że nawet w przypadku zakupu tych okrętów, musiałyby być one adaptowane i serwisowane. Brak komponentu offsetowego nie wyklucza naszego zaangażowania w utrzymywaniu danego rodzaju broni w gotowości bojowej. Oczywiście, każde rozwiązanie, które sprzyja transferowi technologii jest jednak z naszego punktu lepsze.\n„Rzeczpospolita" opisała kłopoty z zestawami rakietowymi Piorun, na razie są niezdatne do użytku. Co się będzie z nimi działo?\nPiorun musi strzelać, nie ma innego wyjścia. Można się zastanawiać, czy umowa z Mesko, była najszczęśliwiej sformułowana. To jest nawiasem mówiąc jedna ze spraw, które trzeba poprawić w PGZ. Zarządzanie przecież musi polegać na tym, że się widzi całość procesu, który musi nastąpić. W tej umowie zabrakło czasu na fazę wdrożeniową. Po fazie badawczej od razu przewidziano sprzedaż tego produktu wojsku. Nie kryję jednak, że tam doszło do szeregu nieprawidłowości, które muszą zostać dogłębnie zbadane i wyjaśnione. To nie jest zadanie tylko dla PGZ, również dla odpowiednich służb państwowych. Nie oznacza to, że składamy tutaj broń. Robimy wszystko, aby tę sytuację naprawić i doprowadzić do przyjęcia Piorunów przez wojsko. Jestem optymistą chociaż nie jest to zadanie łatwe i ma oczywiście określone konsekwencje finansowe.\nWyniki finansowe PGZ i tak nie są najlepsze, ponad 100 mln zł straty w zeszłym roku. Jaki będzie 2018?\nBardzo bym chciał, żeby ten rok był bardziej korzystny, mierzymy w lepszy wynik. Jestem głęboko przekonany, że nam się to uda. Jeszcze do końca roku zostało wiele czasu i można bardzo wiele zrobić. Po prostu trzeba pracować i wierzyć w efekt działań.\nJakub Skiba – od lutego 2018 prezes Polskiej Grupy Zbrojeniowej. W latach 2007–2013 członek zarządu Narodowego Banku Polskiego, 2015–2017 – sekretarz stanu w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych i Administracji, a 2017–2018 – p.o. prezesa Polskiej Wytwórni Papierów Wartościowych.


Kiedy potrzebujesz noclegu warto wcześniej, jeszcze przed wyjazdem zaplanować podróż wyszukując tanie pokoje w internecie. Wyszukiwarek i portali poświęconych bazom noclegowym w różnych regionach kraju a nawet za granicą jest bardzo wiele. Nie rzadko oferują one upusty i rabaty, kiedy zamawiamy nocleg poprzez stronę portalu lub rezerwując powołując się na dany portal.\nNoclegi oferowane w systemie zakupów grupowych\nW tym zakresie popularnym sposobem na oszczędność są noclegi oferowane w systemie zakupów grupowych. Tym sposobem noclegi można zamówić bardzo tanio oszczędzając na kosztach bez wkładu własnego. Można również przeznaczając tę samą sumę na kwaterę zarezerwować pokój w lepszej lokalizacji i o wyższym standardzie niż planowaliśmy. Nowym na rynku sposobem jest poszukiwanie pokoju na nocleg wśród osób prywatnych, które chętnie przenocują nas w razie potrzeby i co ważne nie muszą być to znajomi. Póki co pomysł ten działa na zasadach wymiany. Dzięki kontaktom z sieci nie trzeba już krążyć w nieznanym sobie miejscu podpytując przechodniów o wolne pokoje do wynajęcia.\nTen wpis został opublikowany w kategorii Dom i oznaczony tagami noclegi, podróże. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.


Przekręt nigeryjski - Na luzie :-) - dobreprogramy - forum\npinio150 (Pinio150) 2010-06-16 19:00:00 UTC #1\nWitam serdecznie! Mam problem takiej maści, kiedyś na allegro miałem wystawiony przedmiot i jakiś obcokrajowiec napisał do mnie, że chciałby kupić przedmiot ode mnie. Piszę mu, żeby przelał pieniądze tu i tu, lecz tu pojawia się problem, z jego banku przychodzą mi mail'e, żeby pieniądze zostały zaksięgowane na moim koncie muszą mieć numer przesyłki (jest to równe z jednoznacznym wysłaniem przedmiotu w ciemno przeze mnie) Reasumując, mam pewne doświadczenie i wiem, że banki nie wysyłają maili do kontrahentów, mówiąc, że kwota, zostanie przelana po dostaniu numeru przesyłki. Co wy o tym sądzicie? Mi się wydaję, że jest to jakiś naciągacz. Czekam na wasze opinie.\nskrzek (skrzek) 2010-06-16 19:15:24 UTC #2\nodpuść sobie to ściema... zwłaszcza jeśli sprzedajesz telefon, jak chce kupić to na allegro, a tego nie zrobi.\nCedar (Cedar) 2010-06-16 20:23:54 UTC #3\npinio150 , Czy czasami gość nie jest z Nigerii lub chce kupić telefon na np. prezent dla syna, który płynie statkiem po oceanie do np. Nigerii? Jeśli tak to przekręt na 101%, jeśli nie, to przekręt na 100%\nDwie rady dla dla Ciebie -\njeśli jeszcze raz odpisze to napisz mu, że wysyłasz tylko, po wpłynięciu pełnej kwoty na Twoje konto (za towar i koszty przesyłki zagranicznej)\nniezależnie czy postąpisz zgodnie z pierwszą radą czy nie, to skasuj wszelkie maile od tego oszusta/naciągacza/złodzieja (może mnie nawet oskarżyć o to, jak go nazwałem, nie boje się, każdy sąd w każdym cywilizowanym państwie mnie uniewinni )\nlukasz_n (lukasz_n) 2010-06-16 20:26:56 UTC #4\nprzekręt nigeryjski -> znane, to napewno jakaś ściema\ncholinex (Karolekc5) 2010-06-16 21:04:43 UTC #5\nŚciema na pewno!!, a nawet jak nie, to nie warto ryzykować\n(może mnie nawet oskarżyć o to, jak go nazwałem, nie boje się, każdy sąd w każdym cywilizowanym państwie mnie uniewinni\nKto jak postępuje(bez udowodnienia winy) , nie usprawiedliwia nikogo do jego obrażania itp. to chyba prawo cywilizowanych krajów właśnie\nCedar (Cedar) 2010-06-16 21:16:58 UTC #6\nŚciema na pewno!!, a nawet jak nie, to nie warto ryzykować! (jak masz wenę i chęci to się pobaw z nim hehe) Sam sobie zaprzeczasz: "na pewno" i "a nawet jak nie" - może trzeba być bardziej konsekwentnym? Kto jak postępuje(bez udowodnienia winy) , nie usprawiedliwia nikogo do jego obrażania itp. to chyba prawo cywilizowanych krajów właśnie Tylko, że ten oszust/złodziej/naciągacz nie jest cywilizowany. Niech mnie oskarży - do jego "buszu" nie pojadę, w innym kraju nie będzie nawet ryzykował oskarżenia mnie. W tym przypadku określam go w sposób, który do niego całkowicie pasuje, na który sobie zasłużył swoim postępowaniem. To są zorganizowane grupy, które przeszukują internet i wysyłają tysiące maili bo zawsze jest szansa trafić na kilku, którzy się nabiorą.\ncholinex (Karolekc5) 2010-06-16 21:26:54 UTC #7\nSam sobie zaprzeczasz:\nDla mnie ściema, ale pewny nie mogę być na 100% dlatego dodałem ze nie warto ryzykować. Ja nawet ludziom w salonie TP nie wierze jak tam jestem i zawsze przed podpisaniem nowej umowy dzwonie Na infolinie sprawdzam w necie dopytuje w salonie i często wychodzą jakieś nieścisłości.\nA i znam takiego co wysalał parę setek, podobnie wyłudzającej grupie heheh\nPS: jak to z allegro to zgłoś to władzom allegro niech się tym zajmą\nsystem (system) 2010-06-16 21:52:37 UTC #8\nJeżeli przelew realizowany z konta na konto to Bank ma to "w trąbie" w jakiej intencji zostały przelane pieniądze.\nNie spotkałem się z sytuacją, że banki pośredniczyły w formalizowaniu zakupów internetowych.\nPrzykład: Dostajesz emaila z np: Allegro z którego wynika ,że dostaniesz kasę ze sprzedaży po warunkiem potwierdzenia\nwysłania przedmiotu kupującemu. Buahahah! Śmiech na sali.\nlampion (lampion) 2010-06-16 22:02:54 UTC #9\nA podaj temu jego bankowi jakiś tam numer przesyłki,po prostu wymyśl coś. Jak pieniądze będą na twym koncie to wtedy szybciutko biegnij wysłać to co kupił. Ja sądzę, że obojętnie co mu prześlesz,czy prawdziwy nr przesyłki czy też jakiś zmyślony to i tak kasy nie zobaczysz.\nA gdyby bank zajmował się takimi sprawami to ilu by tam musiało pracować ludzi?\nPowiem tak: ŚCIEMA!\npinio150 (Pinio150) 2010-06-16 22:39:02 UTC #10\nTeż tak sądziłem, że to jakieś wyłudzenie jest. Cedar skąd wiedziałeś, że z Nigerii? Żebyś wiedział typo piszę do mnie, że prezent dla syna coś taki wątek też był, ale to nie tylko bo ta sama osoba pisze tylko z rożnych maili do mnie miałem kilka takich propozycji, też się zdziwiłem, że bank pośredniczy w transakcjach między kupującym a sprzedającym, ludzie to jednak mają tupet. A za przedmiot który jest wart 500zł oferował mi 750 ale żeby złotych- chciał zapłacić w EURO :lol: :lol: :lol: , to mnie tym bardziej zdziwiło i zastanowiło. Niestety ten cholerny realista, pesymista, który siedzi we mnie, kazał mi to uznać, nie jako okazje tylko jakiś przekręt, nie ma to jak zdrowy rozsądek jednak, nic od nikogo za darmo się nie dostanie, trzeba pracować aby coś mieć. zgodzicie się ze mną?\ntak poza tematem to jakaś dziewczyna do mnie napisała, też z Afryki, kontynuacja niżej:\nkiedyś do mnie też jakaś dziewczyna napisała z kraju Afrykańskiego, że chce studiować z Europie jej ojciec jest bogaty ma 5mln dolarów na koncie i ma jakieś tam pole naftowe i mam jej jakoś pomóc, podać numer konta i mam jej pomóc w za klimatyzowaniu się w Europie. W jej kraju jest wojna i nie może żyć dłużej tutaj. Ciężko tutaj mi się było doszukać podstępu.\na na czym polega ten przekręt nigeryjski, czytałem coś o tym kiedyś, ale może ktoś na świeżo rzucić, poruszyć temat?\nPS: screen'y maili jakie do mnie wysyłał:\nMonczkin (Monczkin) 2010-06-17 06:27:28 UTC #11\npinio150 , nazwij proszę temat konkretnie, bez zbędnych problemów w nazwie. Inaczej wyciągnę konsekwencje. Przeczytaj ten temat.


Chwalęcice - Neogotycki kościół (1860). Atrakcje turystyczne Chwalęcic. Ciekawe miejsca Chwalęcic\nStrona główna ciekawe miejsca zabytki: miejsca pamięci i pomniki Neogotycki kościół (1860)\nNeogotycki kościół (1860)\nChwalęcice - wieś, która dziś właściwie łączy się z Gorzowem, przed wiekami powiązana była z mironickimi cystersami. W 1311 r. wymieniono ją w dokumencie nadającym szarym mnichom tereny pod założenie opactwa. Była jedną z piętnastu okolicznych wsi wcześniej będących w większości lennami rycerskimi. Ukryty pośród drzew murowany kościół wybudowano w 1860 r. w stylu neogotyckim. Dziś jest jednym z trzech kościołów filialnych parafii Matki Bożej Różańcowej w Kłodawie. W kępie krzewów tuż przy świątyni zachował się mało widoczny z drogi pomnik poległych w I wojnie mieszkańców Chwalęcic. Prawdopodobnie dlatego udało mu się przetrwać do dziś w dość dobrym stanie. Pilnujący obelisku orzeł ma jedynie utrącony dziób. Świątynię wraz z pomnikiem otacza ceglany mur zniszczony kilka lat temu przez powalone podczas burzy drzewo. Mur został odtworzony, a parafianie postanowili ufundować nową bramkę wejściową. Tabliczka na niej informuje, że oficjalnie oddano ją do użytku „1 maja 2011 r. w dniu beatyfikacji Jana Pawła II”.\nGorzów Wielkopolski - Jeziorko BłotneOdległość: 2,01km\nGorzów Wielkopolski - Cmentarz komunalny przy ...Odległość: 2,25km\nKłodawa - KorsakówkaOdległość: 2,26km\nKłodawa - Neogotycki kościół i piękne jezioroOdległość: 2,35km\nKłodawa - Dawny cmentarz ewangelickiOdległość: 2,89km


PM-63 (pełne oznaczenie 9mm pistolet maszynowy wz. 63) znany również nieoficjalnie jako RAK to polski pistolet maszynowy skonstruowany przez zespół konstrukcyjny Piotra Wilniewczyca, w skład którego wchodzili między innymi z Marian Wakalski, Grzegorz Czubak oraz Tadeusz Bednarski. Zazwyczaj uznaje się że RAK oznacza Ręczny Automat Komandosów, jednak według Stanisława Kochańskiego (autor wielu publikacji o broni strzeleckiej) nie jest to prawda. Pistolet maszynowy wz. 63 powstał jako uzbrojenie załóg wozów bojowych, dowódców plutonów oraz żołnierzy wojsk powietrznodesantowych, tak więc był odpowiednikiem radzieckiego pistoletu automatycznego APS oraz czechosłowackiego pistoletu maszynowego Sa vz. 61 Skorpion. Pod względem konstrukcyjnym PM-63 nawiązuje natomiast do pistoletu maszynowego Bechowiec-1 skonstruowanego przez Henryka Strąpocia oraz prototypowego pistoletu maszynowego MCEM-2 (Machine Carbine Experimental 2) skonstruowanego przez Jerzego Podsędowskiego w Wielkiej Brytanii. Pistolet maszynowy wz. 63 podobnie jak Bechowiec-1 charakteryzuje się zamkiem zewnętrznym, natomiast magazynek umieszczony w chwycie pistoletowym najprawdopodobniej wzorowany był na rozwiązaniu z MCEM-2. Prototypy PM-63 w odróżnieniu od pistoletów maszynowych produkowanych seryjnie wyposażone były w drewniane łoże oraz metalową kolbę składaną pod broń. Przy złożonej kolbie stopka kolby mogła pełnić rolę przedniego chwytu pistoletowego. PM-63 został wprowadzony do uzbrojenia Wojska Polskiego w 1965r, po śmierci Piotra Wilniewczyca która nastąpiła w 1960r.\nPM-63 działa na zasadzie odrzutu zamka swobodnego oraz strzela z zamka otwartego. Jest to jeden z nielicznych pistoletów maszynowych wyposażonych w zamek zewnętrzny (zamek porusza się na stalowym szkielecie, nie zastosowano komory zamkowej). Jest to również jedna z nielicznych konstrukcji z zamkiem zewnętrznym która strzela z zamka otwartego. Po wystrzeleniu z magazynka ostatniego naboju zamek zatrzymuje się w tylnym położeniu na zatrzasku zamka, włożenie do gniazda załadowanego magazynka umożliwia prowadzenie ognia bez konieczności ręcznego zwalniania zamka z zatrzasku. Przy zamku w przednim położeniu nad wylotem lufy znajduje się odchodzący od zamka osłabiacz podrzutu. Osłabiacz podrzutu wystaje poza obrys szkieletu, tak więc przyłożenie broni do jakiegoś elementu (przykładowo ściany), a następnie dopchnięcie szkieletu w przednie położenie, powoduje cofnięcie się zamka i tym samym przeładowanie broni. Po lewej oraz prawej stronie tylnej części zamka znajdują się nacięcia ułatwiające przeładowanie broni. Wewnątrz tylnej części zamka znajduje się bezwładnościowy opóźniacz który powoduje po strzale podczas strzelania seriami dłuższe pozostawanie zamka w tylnym położeniu i tym samym zmniejszenie szybkostrzelności teoretycznej. Pistolety pierwszych serii produkcyjnych wyposażone były w jednoczęściowy opóźniacz wykonany z wolframu, jednak wysoka cena tego metalu spowodowała że ostatecznie zastosowano opóźniacz wykonany ze stali. Pierwsze stalowe opóźniacze były jednoczęściowe, jednak pistolety późnych serii produkcyjnych wyposażone były w dwuczęściowy opóźniacz wykonany ze stali. Po prawej stronie zamka umieszczono wyciąg, natomiast wyrzutnik znajduje się na magazynku (bardzo nietypowe rozwiązanie). Odłączana podczas rozkładania częściowego lufa z prawoskrętnym gwintem i czterema bruzdami mocowana jest do szkieletu przy pomocy pięciu występów umieszczonych na dolnej powierzchni lufy w jej tylnej części. Sprężyna powrotna oraz jej żerdź znajduje się pod przednią częścią lufy. Po lewej stronie szkieletu za chwytem pistoletowym umieszczono skrzydełko bezpiecznika które w położeniu przednim odbezpiecza broń, natomiast w tylnym zabezpiecza pistolet blokując zamek. Broń można zabezpieczyć z zamkiem w przednim i tylnym położeniu. Pistolet posiada dwuchodowy mechanizm spustowy umożliwiający strzelanie ogniem pojedynczym i ciągłym (nieznaczne ściągnięcie spustu powoduje ogień pojedynczy, natomiast ściągnięcie spustu do oporu powoduje ogień ciągły). Zastosowano mechanizm uderzeniowy z iglicą stałą osadzoną na zamku. PM-63 zasilany jest radzieckim nabojem pistoletowym 9x18mm 57-N-181S. Zasilanie odbywa się z dwurzędowych magazynków pudełkowych z jednopozycyjnym wyprowadzeniem o pojemności 25 oraz 15 naboi. Gniazdo magazynka znajduje się w chwycie pistoletowym, magazynek na 15 naboi nie wystaje poza obrys broni. Zatrzask magazynka umieszczono na dole chwytu pistoletowego za gniazdem magazynka. Początkowo zatrzask wystawał poza obrys chwytu, co powodowało przypadkowe zwalnianie magazynka. Aby temu zapobiec broń późnych serii produkcyjnych wyposażono w zatrzask nie wystający poza obrys chwytu. Ogólnie zatrzask magazynka umieszczony w dolnej części chwytu nie wydaje się szczególnie dobrym rozwiązaniem. Po lewej i prawej stronie chwytu pistoletowego znajdują się okładki wykonane z tworzywa sztucznego. PM-63 posiada składany przedni chwyt pistoletowy wykonany z tworzywa sztucznego oraz wysuwaną metalową kolbę. Niewielka stalowa stopka może obracać się względem kolby, co umożliwia umieszczenie stopki za tylną częścią zamka po złożeniu kolby. Na dolnej powierzchni szkieletu za chwytem pistoletowym znajduje się zaczep do mocowania pasa nośnego. Umieszczone na zamku mechaniczne przyrządy celownicze składają się z pozbawionej osłony muszki oraz celownika przerzutowego ze szczerbinką. Celownik posiada nastawy na 75m oraz 150m.\nRozkładanie częściowe PM-63\nPrzed rozłożeniem częściowym PM-63 należy wyjąć z gniazda magazynek, odciągnąć zamek w tylne położenie, zabezpieczyć broń oraz sprawdzić komorę nabojową. Następnie strzelec powinien obrócić lufę aby występy umieszczone na dolnej powierzchni lufy wyszły z opór w szkielecie, po czym odbezpieczyć pistolet, przesunąć zamek i lufę w przednie położenie oraz odłączyć od szkieletu zamek z lufą, sprężyną powrotną i jej żerdzią. Następnie można od zamka odłączyć lufę, opóźniacz i sprężynę opóźniacza. Składanie następuje w odwrotnej kolejności.\nPM-63 z magazynkiem na 25 naboi\nPM-63 z zamkiem w przednim położeniu. Za zdjęcie dziękuję jac-t z forum Strzelecka.net\nPM-63 z zamkiem w przednim położeniu i rozłożonym przednim chwytem pistoletowym. Za zdjęcie dziękuję jac-t\nPM-63 z zamkiem w tylnym położeniu i rozłożonym przednim chwytem pistoletowym. Za zdjęcie dziękuję jac-t\nPM-63 oraz PM-98. Za zdjęcie dziękuję jac-t\nPrzeznaczone do PM-63 magazynki o pojemności 25 oraz 15 naboi\nBohater filmu Rambo III uzbrojony w pistolet maszynowy PM-63 RAK. Za zrzut dziękuję Herrmannkowi z forum Strzelecka.net\nRozłożony częściowo PM-63. Rysunek pochodzi z napisanej przez Stanisława Toreckiego książki "Broń i Amunicja Strzelecka LWP"\nKabura do pistoletu maszynowego PM-63\nStandardowo pistolet maszynowy PM-63 wyposażony jest w 3 magazynki o pojemności 25 naboi, 1 magazynek o pojemności 15 naboi oraz kaburę. Kaburę należy przymocować do pasa, podczas noszenia broni w kaburze pas nośny pistoletu powinien znajdować się na ramieniu. Dodatkowo PM-63 może być wyposażony w lufę zapewniającą poprawne funkcjonowanie broni podczas strzelania nabojami ćwiczebnymi (ślepymi). Lufa do strzelania nabojami ćwiczebnymi nie może być wykorzystana do strzelania z wykorzystaniem amunicji "bojowej". Do pistoletu maszynowego PM-63 skonstruowano również urządzenie ułatwiające ładowanie magazynków (ładowanie magazynków dwurzędowych z jednopozycyjnym wyprowadzeniem wymaga użycia dużej siły), jednak urządzenie nie zostało wprowadzone do wyposażenia i nie było produkowane seryjnie.\nInne wersje PM-63\nPM-63 występował w wersji zasilanej nabojem 9x19mm Parabellum. Ze względu na zasilanie "silniejszym" nabojem od 9x18mm 57-N-181S broń charakteryzowała się wzmocnionym oraz bardziej masywnym zamkiem. Wersja na nabój 9x19mm nie była produkowana seryjnie\nPM-63 występował w odmianie wytłumionej. Broń wyposażona była w jednostopniowy wielokomorowy tłumik dźwięku. Pocisk wystrzelony z broni zasilanej nabojem 9x18mm 57-N-181S nie osiąga prędkości dźwięku, tak więc pistolet nie musiał być zasilany specjalną odmianą naboju z pociskiem poddźwiękowym. Wytłumiona odmiana PM-63 nie była produkowana seryjnie\nTyp 82 to chińska kopia PM-63 produkowana przez NORINCO. Polska konstrukcja najprawdopodobniej zainteresowała Chińczyków po wojnie Chin z Wietnamem, podczas której wietnamscy czołgiści uzbrojeni byli w PM-63. Pistolet maszynowy Typ 82 występuje w odmianie z celownikiem umieszczonym tak jak w PM-63 oraz w odmianie z celownikiem przesuniętym do tyłu aby wydłużyć linię celowania. Typ 82 w odróżnieniu od PM-63 posiada nie osłoniętą oś obrotu przedniego chwytu pistoletowego. Pistolet maszynowy Typ 82 nie został wprowadzony do uzbrojenia armii chińskiej, dlatego też nie był produkowany w dużych ilościach. Do uzbrojenia wprowadzono natomiast pistolet maszynowy Typ 79. Należy zaznaczyć że PM-63 to chyba jedyna polska broń która została skopiowana\nPistolet maszynowy Typ 82\nPM-63 to pierwszy polski pistolet maszynowy produkowany seryjnie (choć za taką broń niektórzy uznają Błyskawicę) oraz dość nowatorska konstrukcja. Był to jeden z pierwszych niewielkich pistoletów maszynowych oraz jeden z pierwszych pistoletów maszynowych przeznaczonych przede wszystkim dla załóg wozów bojowych. RAK strzela niezbyt silnym nabojem, jednak dzięki temu charakteryzuje się małym odrzutem mimo niewielkiej masy. Pistolet maszynowy PM-63 wyposażony jest w zamek zewnętrzny poruszający się podczas prowadzenia ognia przed oczami strzelającego, co według niektórych opinii utrudnia celne strzelanie seriami, jednak należy zaznaczyć że pistolet maszynowy nie służy do strzelania długimi seriami. Można również spotkać się z opiniami według których zamek PM-63 może uderzyć strzelającego w oko podczas ruchu w tylne położenie, jednak najprawdopodobniej takie zdarzenie nie miało miejsca ze względu na krótką drogę zamka (choć z innej strony zdarzało się że zamek uszkodził szkła maski przeciwgazowej). Według innych opinii krótki przedni chwyt pistoletowy powodował ryzyko utraty palca podczas strzelania, jednak również takie zdarzenie najprawdopodobniej nie miało miejsca. Sprzeczne opinie dotyczą spustu dwuchodowego. Z jednej strony spust dwuchodowy umożliwia szybki wybór trybu ognia (nie trzeba operować przełącznikiem), jednak według niektórych opinii zmęczony i poddany wpływowi stresu żołnierz może mieć problem z prowadzeniem ognia pojedynczego. Należy również zaznaczyć że spust dwuchodowy nie zyskał szczególnie dużej popularności w porównaniu do "tradycyjnego" przełącznika rodzaju ognia. Współczesne odpowiedniki PM-63 to między innymi takie konstrukcje jak FN P90 i MP7, przy czym układ konstrukcyjny MP7 przypomina układ polskiej konstrukcji. Następca PM-63 to pistolet maszynowy PM-84.\n333mm z kolbą wsuniętą\n583mm z kolbą wysuniętą\n145mm z magazynkiem na 15 naboi\n213mm z magazynkiem na 25 naboi\n1,85kg z pełnym magazynkiem na 15\n2,1kg z pełnym magazynkiem na 25\ndwurzędowe pudełkowe na 15 oraz 25\nPM-63 z magazynkiem na 15 naboi, wysuniętą kolbą i rozłożonym przednim chwytem pistoletowym


Książka to ćwiczenie empatii – wywiad ze Stefanem Hertmansem - Lubimyczytać.pl\nKsiążka to ćwiczenie empatii – wywiad ze Stefanem Hertmansem\nAutor: Milena Buszkiewicz\nStefan Hertmans urodził się w 1951 roku w Gandawie. Jest jednym z najbardziej cenionych pisarzy języka niderlandzkiego. Napisał kilkanaście powieści, zbiorów opowiadań, esejów i wierszy, które były wielokrotnie nominowane do prestiżowych nagród literackich. Otrzymał między innymi Multatuli-prijs oraz F. Bordewijk-prijs.\nJego najsłynniejsza powieść Wojna i terpentyna ukazała się w szesnastu krajach, a w samej Holandii miała dwadzieścia wydań oraz zdobyła Nagrodę Kultury Flamandzkiej w kategorii Literatura w 2014 roku. W Polsce ukazały się także inne dzieła autora, jak powieść Głośniej niż śnieg oraz wybór wierszy Krajobraz według Carpaccia. W tym roku premierę ma jego najnowsza książka – Nawrócona, w której autor ponownie sięga do źródeł historycznych, by opowiedzieć historię ponadczasową.\n„Nawrócona" powstała na podstawie źródeł historycznych. Za ich sprawą Stefan Hertmans trafił do burzliwego świata namiętności, nienawiści, miłości i śmierci, a w końcu z Kairu ponownie do prowansalskiej wioski, która od paru dekad jest jego domem.\nMilena Buszkiewicz: Mówi się że „Nawrócona” jest następcą „Wojny i terpentyny”. Obie te książki są ważnymi powieściami historycznymi i trudno uniknąć porównań. Co o tym sądzisz?\nStefan Hertmans: Z jednej strony tak, bo w istocie jedna książka następuje po drugiej, ale z drugiej strony, przed napisaniem „Wojny i terpentyny" nie miałem do czynienia z powieścią dokumentalną i ta powieść postawiła przede mną pewne wyzwania związane z poczuciem dyskontynuacji i z konstrukcją powieści. Musiałem poważnie przemyśleć konstrukcje, w związku z tym „Wojna i terpentyna” oparta jest na dziennikach starszego pana. Wiedziałem że nie mam do końca takiej samej swobody, jak przy innych powieściach, bo moja wolność jako autora ograniczona jest relacją powieści do faktów i dokumentów.\nPisząc „Nawróconą”, miałem poczucie, że opanowałem już tę technikę pracy w relacji z dokumentem. W „Wojnie i terpentynie” jestem przekonany, że nie mogłem zastosować sposobu, który często widziany jest w produkcjach hollywoodzkich, mianowicie nie chciałem, aby czytelnik mógł przejść do pewnej bańki stworzonej przez historię, powiedzieć sobie: tutaj mamy sytuację podczas wojny czy po wojnie, i później wyjść z tej bańki. Zupełnie nie podoba mi się taki typ narracji. Nie pozwoliłem czytelnikowi wejść i wyjść z tego świata tworzonego przez fikcję. To samo chciałem zrobić w przypadku „Nawróconej”, nie pozwolić czytelnikowi wejść w iluzję, że pozna tę kobietę i jest w stanie być razem z nią w XI wieku. Chciałem stworzyć wrażenie, że czytelnik cierpi razem ze mną, że wie, że tej kobiety nie może wziąć w ramiona, choć by chciał, nie może jej pomóc. To poczucie, że jesteśmy teraz, ale jesteśmy za późno, jest czymś, co rozwijałem w „Wojnie i terpentynie”, ale myślę, że udało mi się całkowicie już opanować, pisząc „Nawróconą”.\nPrzy „Wojnie i terpentynie” bodźcem do napisania książki był dziennik twojego dziadka, w przypadku „Nawróconej” przyszedł do ciebie sąsiad z artykułem. Jak pracuje się z historią i faktami podanymi w tak różny sposób?\nChoć to dwie różne książki, założenie w zasadzie jest bardzo podobne. W obu przypadkach to historia przyszła do mnie, odnalazła mnie i powiedziała: „jestem istotna, proszę żebyś mnie opowiedział”. Mam wrażenie, że historie po prostu mnie wybierają. Od dziesięciu lat mieszkam w tej samej wsi na Prowansji, czuję bardzo duże przywiązanie do tego krajobrazu, do tych gór. „Nawrócona” od początku tak naprawdę opiera się na mojej miłości do krajobrazu, do tego jak on wygląda, do zapachu tymianku i rozmarynu, który od wieków jest niezmienny. W przypadku „Wojny terpentyny” pracowałem, bazując na sześciusetstronicowym pamiętniku mojego dziadka, jak również na moich wspomnieniach z młodości, bo ta powieść zawiera elementy autobiograficzne. W „Nawróconej” korzystałem z mojego drugiego życia, które odnalazłem na Prowansji, i z krajobrazu, który mnie tam otacza. Dzięki mojemu dziadkowi, którego pamiętniki wykorzystałem w „Wojnie i terpentynie”, nauczyłem się miłości do krajobrazu, do zapachu trawy po deszczu i tego, jak miłość do natury może przekształcić się w sztukę. Ta metamorfoza natury w kulturę jest czymś, co odkryłem dzięki mojemu dziadkowi. W przypadku „Nawróconej”, kiedy byłem na Prowansji, wyobraziłem sobie, jak ten sam krajobraz wyglądałby tysiąc lat temu. Jeżeli mamy porównać obie te książki, to są one trochę jak odtworzenie fresku. Widzimy część obrazu, ale dużą część musimy sobie domalować.\nW „Nawróconej” zacząłem od researchu dotyczącego warunków, w których główna bohaterka powieści żyła, i faktycznie zajęło mi dwa lata ustalenie, skąd ta dziewczyna będzie pochodzić, jako narrator chciałem ją poznać. Jeśli włączymy Google Maps i sprawdzimy moją lokalizację, to zdamy sobie sprawę z tego, że główna bohaterka mieszkała około stu metrów od mojego domu. Można powiedzieć, że jest moją sąsiadką, bo dzieli ją ode mnie zaledwie sto metrów, ale też tysiąc lat historii. Jeżeli jednak trochę jak dziecko wyobrazimy sobie, że idziemy wstecz przez te tysiąc lat, że spotykamy tę bohaterkę, że jesteśmy w stanie obdarzyć ją współczuciem, powiedzieć: biedactwo, straciłaś praktycznie wszystko, a masz dopiero dwadzieścia trzy lata i jak sobie z tym poradzisz?, to zdamy sobie sprawę z tego, że ta książka to ćwiczenie empatii. To jest bardzo ważny element. Sam mieszkając w Brukseli, codziennie patrzę na los uchodźców.\nW „Nawróconej” piszesz o uchodźcach, którzy szukają bezpiecznego miejsca w niebezpiecznych czasach. Historia zatacza krąg?\nTak, to prawda. Jednak nigdy nie staram się moralizować. Moim zdaniem w momencie, kiedy autor zaczyna prawić morały, zaczyna również tworzyć złą literaturę. Chcę tylko opowiadać historię, być narratorem. Moja powieść zaczęła się od manuskryptu i wciąż mam jego kopie. To bardzo piękna rzecz, ale pierwszy pomysł, który miałem na napisanie tej historii, zrodził się z potrzeby opowiedzenia komuś o mojej wiosce i o tym, co działo się z nią podczas różnych wieków. Zastanawiałem się, czy mieszkańcy wioski wiedzą, co działo się tam tysiąc lat temu. Podczas moich badań trafiłem na dokument napisany przez arabskiego kronikarza, która mówił o tym, że w XI wieku pielgrzymi nie byli w stanie przejść przez Syrię, dlatego że było to zbyt niebezpieczne. Tego samego dnia włączyłem telewizor i uderzyło mnie, że zatoczyliśmy pełne koło, że znów Syria jest zbyt niebezpieczna, żeby ją przejść.\nEuropa za czasów, kiedy żyła nasza bohaterka, zmieniała się i te zmiany mają konsekwencje do dzisiaj. Nie starałem się jednak przedstawiać historii z morałem, chciałem tylko opowiedzieć o życiu pewnej dziewczyny. Gdybym zaczął proces pisania od tego, iż wiem, że istnieje dżihad, że miały miejsce akty terroryzmu w Brukseli, to stworzyłbym słabą powieść. Ale zacząłem w pewnym sensie od pozycji niewinności, od zadania pytania, kim jest ta dziewczyna i co mogę o niej opowiedzieć. Oczywiście po przeczytaniu całej książki widzimy, że istnieją podobieństwa między tą historią a tym, co dzieje się obecnie na świecie. Widzimy, że wiele konfliktów zaczęło się chociażby od papieża Urbana, kiedy za jego czasów nastąpiły pierwsze pogromy. Wcześniej żydzi i chrześcijanie mogli żyć razem, bez konfliktów. Pogromy, o których wiemy, zaczęły się za czasów naszej bohaterki. Kiedy pisałem, uderzyło mnie, że faktycznie świat, który tworzę w powieści, jest bardzo podobny do tego, który jest teraz, ale jako pisarz nie powinienem tego mówić czytelnikowi, takie podobieństwa czytelnik powinien odkryć sam. Moją rolą nie jest wskazywanie tego, co moralne, jako pisarz chcę po prostu opowiedzieć dobrą historię.\nTwoja książka porusza wiele ważnych tematów. Upraszczając, mogłabym powiedzieć, że jest o miłości, religii i migracji lub po prostu o dziewczynie z twojej wioski, ale byłoby to wciąż niewystarczające. Jak ty patrzysz na swoją powieść? Jakbyś opisał ją czytelnikowi, który dopiero planuje lekturę „Nawróconej”?\nKrótko mówiąc, ta książka jest o wiecznej tragedii utraty korzeni i o pytaniu, czym jest tożsamość. Czy tożsamość to coś stałego, coś, co jest nam raz dane? Czy jeśli teraz jesteś Polką albo Polakiem, to zawsze nią, nim będziesz? Jeśli urodzę się jako Flamandczyk, to zawsze nim będę, czy może tożsamość jest czymś dynamicznym i może się zmienić? Bo przecież jeżeli wyjedziesz z Polski do Nowego Jorku, to po dwudziestu latach będziesz zupełnie inną osobą, niż gdybyś została w Poznaniu. Z drugiej strony książka mówi też o cierpieniu bohaterki, która nie potrafi zapomnieć, znaleźć sobie miejsca. Jest córką wikingów, z pochodzenia Skandynawką i ta niebieskooka blondynka żyje jako żydówka sefardyjskia w Kairze, więc musimy zadać sobie pytanie, jak to się stało? W pewnym sensie jest to więc historia uniwersalna. Przecież po wojnie wielu rolników z Holandii wyjechało do Stanów Zjednoczonych, mnóstwo Polaków obecnie pracuje w Holandii. Choć politycy chcą nam wmówić, że nasza tożsamość to to samo, co nasz naród, nie jest to prawdą. Tożsamość tylko po części tworzy nasza narodowość. Jeżeli wyjdziesz za mąż za kogoś z Afryki, to twoja tożsamość ulegnie pewnym zmianom.\nTożsamości jako coś zmiennego jest pochodną tego, że sam świat się zmienia. Moja książka zadaje pytania o religię i o tożsamość, w pewnym sensie odnosi się też do historii Romea i Julii, może tylko z opóźnieniem. Romeo i Julia to przecież historia o tym, że miłość w związku nas zmienia. Gdy wstępujemy w związek, to osoba, z którą jesteśmy, nas zmienia, a my zmieniamy ją. Po tej miłości nigdy już nie będziemy tacy sami, miłość to mieszanie się. Na całym świecie widzimy, jak ludzie z różnych ras zakochują się w sobie, uprawiają seks i mają dzieci. Tożsamość tych dzieci jest czymś nowym.\nPolitycy mogą mówić, że powinniśmy zamknąć granice, że powinniśmy chronić naszą czystość narodową, ale tak naprawdę idea czystych narodów jest czymś zupełnie nowym w historii. Podczas moich badań odkryłem, że idea czystości narodowej ma nie więcej niż dwieście lat, wymyśliliśmy ją stosunkowo niedawno. Lubimy sobie mówić, że mobilny styl życia, dzięki któremu żyjemy w kilku krajach i stykamy się z różnymi ludźmi, jest czymś, co my wynaleźliśmy, ale tak naprawdę ludzie żyjący w średniowieczu byli znacznie bardziej dynamiczni pod tym względem niż my.\nAutor: Milena | wypowiedzi: 3 [pokaż ostatnią] Odpowiedź\nWypowiedzi autora zdają się mądre, ważkie, ale zdanie: "Podczas moich badań odkryłem, że tak naprawdę idea czystości narodowych nie ma więcej niż dwieście lat, wymyśliliśmy ją stosunkowo niedawno." spowodowało, że zwątpiłem. To jakieś odkrycie? Konieczne były badania? Zresztą analogie często mogą prowadzić na manowce. Obecnie problemem jest skala migracji, nie sam fakt. No i swoją drogą, gdzie... Wypowiedzi autora zdają się mądre, ważkie, ale zdanie: "Podczas moich badań odkryłem, że tak naprawdę idea czystości narodowych nie ma więcej niż dwieście lat, wymyśliliśmy ją stosunkowo niedawno." spowodowało, że zwątpiłem. To jakieś odkrycie? Konieczne były badania? Zresztą analogie często mogą prowadzić na manowce. Obecnie problemem jest skala migracji, nie sam fakt. No i swoją drogą, gdzie są dziś antyczni Rzymianie? O to właśnie idzie...\nBardzo interesujący pisarz. "Wojna i terpentyna" była dla mnie objawieniem, że można tak właśnie pisać, podążając za realną historią i stopniowo odkrywając fakty, równolegle dokładając własną, współczesną refleksję. Powieść dokumentalna - wydaje mi się, że będę tropić ten właśnie gatunek, takie pogranicze dokumentu, fikcji, eseju. "Nawróconą" czym prędzej muszę przeczytać!


ciąża - Kobiece tematy\nhttps://shopme-online.org/pl/page/14/Nowoczesne męskie artykuły do snu inteligentne rolety i opaski na oczy. - wypoczynku do artykuły męskie tanie - Męskie artykuły do snu od jutra rusza przecena do wyczerpania zapasów.\nNasz dom gościnny znajduje się w niedalekiej odległości od morza i licznych atrakcji Kołobrzegu. Chętnie zarezerwujemy dla Ciebie pokój. noclegi kołobrzeg http://cli.gs/dfb8n0p Szukasz klimatycznego położenia na hotel w Kołobrzegu? Dobrze trafiłeś – Dom Gościnny „Tador” oferuje skromne a eleganckie noclegi. Nasz obiekt umiejscowiony stanowi w zachodniej części Kołobrzegu w dzielnicy ogrodzie oraz pięknej plaży (ok 250 m od plaży). Dzięki dogodnej lokalizacji nie będziesz potrzebował pokonywać dalekich dystansów do sklepów, czy problemów gastronomicznych. Każde lokale znajdujące się w bliskim środku są bogato urządzone (łazienka, TV, czajnik, naczynia oraz sztućce, sprzęt plażowy) aby cieszył się przepychem oraz wypoczynkiem. Na dole do możliwości stoi jest kuchnia, natomiast na piętrze mniejszy aneks kuchenny. Zapewniamy także bezpłatny dojazd do internetu bezprzewodowego. Przed przedmiotem będziesz tworzył opcję nabycia świeżego, morskiego powietrza w przytulnym ogrodzie, i więcej rozpalenia grilla. Bez problemu porzucisz swoje auto na rodzimym monitorowanym, ogrodzonym parkingu. Jeżeli pragnie Ci na odpoczynku w bliskiej i towarzyskiej atmosferze, dobrym komforcie i szczupłej cenie koniecznie odwiedź na www.wczasy-tador.com.pl i zamów nocleg już obecnie!\nModa USA flaga kamuflaż czapka z daszkiem dla mężczyzn kobiety czapka typu Snapback armia flaga ameryki kości Trucker połowów kapelusz na zewnątrz Moda USA flaga kamuflaż czapka z daszkiem dla mężczyzn kobiety czapka typu Snapback armia flaga ameryki kości Trucker połowów kapelusz na zewnątrz okulary Tom Ford


Cudowny Świat: Tatry - Dolina Pięciu Stawów Polskich - Przełęcz Krzyżne - Dolina Pańszczycy cz. I\nTatry - Dolina Pięciu Stawów Polskich - Przełęcz Krzyżne - Dolina Pańszczycy cz. I\nLato 2015r. obfitowało w dobrą pogodę, coraz częściej mówiło się o klęsce suszy. W górach było czasem wręcz parnie, a czasem nieco powiało i przywiało ciemnych chmur. Zdarzyły się i burze. No cóż, witamy w górskim królestwie, gdzie pogoda ma w nosie, czy właśnie chcesz wyjść wyżej, czy tylko zadowolisz się dolinką.\nMoja ostatnia wędrówka w Tatrach, tuż przed wyjazdem do domu wypadła znakomicie. Na koniec wybrałam dość długą trasę, ale za to widokową. Zaczęłam od Palenicy Białczańskiej, by szybko przedostać się do Doliny Roztoki. O jej walorach pisałam niejednokrotnie, więc pozwolę sobie pominąć opis doliny. Grunt, że dotarłam do schroniska w Dolinie Piątki. Zręcznie wyminęłam budynek, z którym nieodłącznie wiążę zapach i smak żurku i skierowałam się ku żółtemu szlakowi. Od tego momentu zaczęła się moja nowa przygoda z nieuczęszczanym, nigdy dotąd, przeze mnie szlakiem. Moim celem była tego dnia Przełęcz Krzyżne.\nKierunek - Przełęcz Krzyżne\nPrzełęcz ta rozdziela dwie doliny, z jednej strony Dolinę Roztoki, z drugiej Dolinę Pańszczycy. Jest też ostatnim punktem na Orlej Perci. Nazwa jej wywodzi się od skrzyżowania trzech grzbietów, które tu się zbiegają: Buczynowych Turni, grani Koszystej i grani Wołoszyna. Tego dnia i ja skrzyżowałam tu swoje kijki. Ale za nim to nastąpiło, musiałam trochę się wspiąć. Przełęcz Krzyżne bowiem znajduje się na wysokości 2112 m n.p.m.\nDzień zapowiadał się całkiem miło, na niebie chmury przelewały się strasząc jedynie. Rozpoczęłam wędrówkę po płaskiej, kamiennej ścieżce, która do samego żlebu wiła się wśród trawy i kosodrzewiny.\nPoczątek szlaku - przede mną masyw Wołoszynów\nStoki Opalonego i Miedzianego po drugiej stronie Wielkiego i Przedniego Stawu Polskiego\nZ każdym krokiem nabierałam wysokości, a wraz z nią otwierały się nowe widoki. Z lewej strony miałam ścianę Granatów, z prawej widok na Dolinę Roztoki w dole, a nad nią Świstówkę Roztocką i grań Opalonego. Przede mną piętrzyły się ściany Wołoszynów, leżące w ścisłym rezerwacie. Na szlaku nie było nikogo. Panowała cisza, przerywana piskiem, zrywającego się z kosodrzewiny, co jakiś czas, ptaka.\nStoki Opalonego i Świstówki Roztockiej, w tle Tatry Bielskie\nPrzedni i Wielki Staw Polski i nad nim grań Opalonego i Miedzianego\nGrań Miedzianego oraz Szpiglasowa Przełęcz i Szpiglasowy Wierch\nDolina Roztoki - tu najlepiej widoczny jest jej kształt litery "U"\nNa żółtym szlaku w kierunku Wołoszynów\nSkały Orlej Perci\nGdzieś tam w górze Orla Perć\nZe ścieżki doskonale był widoczny wodospad Siklawa i małe, kolorowe, ludziki - tych, którzy wspinali się do schroniska na śniadanie.\nWielka Siklawa, spływająca do Doliny Roztoki\nSzlak zielony wiodący przez Dolinę Roztoki tuż obok Wielkiej Siklawy\nŚcieżka na Krzyżne - piętro kosodrzewiny\nPo lewej stronie otworzyła mi się panorama na Buczynową Dolinkę i cały masyw Granatów. Tak, tym razem oglądałam je sobie z drugiej strony. Skały na tle niebieskiego nieba prezentowały się doskonale. Pomyślałam, że wciąż na mnie czekają, oprócz Skrajnego Granatu, na którym stanęłam rok wcześniej, nie miałam jeszcze okazji na nich być.\nGranaty w całej okazałości i poniżej nich Buczynowa Dolinka\nTatry Bielskie ze szlaku na Krzyżne\nZe skał po lewej stronie wypływa strumyk, a szlak przecina Szeroki Żleb Buczynowy. To tu swój początek bierze przepiękny wodospad zwany Buczynową Siklawą. Ze ścieżki jest on niewidoczny, ponieważ prowadzi ona nad nim. Szlak ten nie dostarcza żadnych trudności, ścieżka łagodnie trawersuje tu stok. Uważać trzeba oczywiście, bo z prawej strony jest tylko urwisko, ale na tyle do niego daleko, że nie ma potrzeby się tego bać.\nSzeroki Żleb Buczynowy i sączący się nim strumyk, dający początek Buczynowej Siklawie\nTuż nad Buczynową Siklawą - w dole szlak zielony w Dolinie Roztoki\nCoraz bardziej widoczne stało się schronisko w dolinie Pięciu Stawów Polskich. Przycupnięte nad wodami stawu wydaje się takie maleńkie w porównaniu do ogromu gór je otaczających.\nZ drogi na Krzyżne wspaniale prezentuje się masyw Miedzianego oraz doskonale widoczny niebieski szlak z Moka do Piątki przez Świstówkę. W oddali na wprost majaczą Tatry Bielskie.\nZygzakowaty szlak czarny z Rzeżuch w dolinie Roztoki do schroniska\nStok Opalonego, Opalony Wierch (2115 m n.p.m.), Marchwiczna Przełęcz (2055 m n.p.m.) i kawałek Miedzianego, widoczny niebieski szlak przez Świstówkę do Moka oraz czarny z doliny Roztoki do schroniska\nNa szlaku. Na najdalszym planie wyłania się Hawrań i Płaczliwa Skała\nSkały Orlej Perci - nawet tu znalazłam zaklętego w kamień mnicha ;)\nTrawers stoku i widoczny żółty szlak\nSzlak chwilami przechodzi przez skalne płyty, jednak bez dodatkowych ułatwień w postaci klamer czy łańcuchów. Nie ma tu takiej potrzeby.\nSkalne płyty na szlaku\nZa moimi plecami pojawił się widok na Szpiglasową Przełęcz i Szpiglasowy Wierch. Tuż obok wyrastały Liptowskie Mury. W dole lśniły oczka stawów w dolinie Piątki. Z każdym krokiem coraz wyżej i coraz piękniej.\nWidok za plecami: od lewej - końcówka Miedzianego, Szpiglasowa Przełęcz i Szpiglasowy Wierch. Pod nimi dolina Pięciu Stawów Polskich, z tej perspektywy jedynie widoczna niecka doliny i wypływająca z niej Wielka Siklawa\nSkały Orlej Perci - szlakowy mnich z drugiej strony ;)\nDolina Pięciu Stawów Polskich. Na pierwszym planie Wielka Siklawa spadająca do doliny Roztoki, na drugim planie masyw Miedzianego, dalej Szpiglasowy Wierch i Liptowskie Mury. Na ostatnim planie zarys Muru Hrubego.\nWyłaniający się zza innych szczytów Lodowy Szczyt, Tatry Bielskie\nWreszcie dotarłam do Żlebu pod Krzyżnem. Z tej perspektywy przełęcz jest widoczna i jakby na wyciągnięcie nogi. Niestety to tylko złudzenie. Od tej pory szlak pnie się w górę i chwilami trzeba zadrzeć nogi do góry. Łapałam chwilę oddechu fotografując kwiatki po drodze.\nŻleb pod Krzyżnem. Złudzenie, że do przełęczy jest już tak blisko i po płaskim...\nKilka kroków w górę i widać już kawałek Wielkiego Stawu Polskiego. Skała przy szlaku wydawała mi się, swym zarysem, niczym milczący strażnik, patrzący w dolinę Piątki\nPrzełęcz Krzyżne, wciąż daleko, choć wydaje się tak blisko :)\nŻółta energia - jaki to kwiatek, nie mam pojęcia :)\nZa plecami zostawiałam wyłaniające się szczyty Tatr Wysokich, zarówno polskich jak i słowackich. Przystawałam, by podziwiać kolejne pasma rozpływające się w niebieskościach.\nNa ostatnim planie: od lewej - Kołowy Szczyt (2418 m n.p.m.), czubeczek Łomnicy (2632 m n.p.m.), największy dwuwierzchołkowy Lodowy Szczyt (2628 m n.p.m.), za nim Mały Lodowy (2461 m n.p.m.) oraz Jaworowe Szczyty (2417 i 2385 m n.p.m.) i dalej najwyżej wystający Gerlach (2665 m n.p.m.) Na przedostatnim planie: Szeroka Jaworzyńska. Plan trzeci, środkowy to Młynarz (2170 m n.p.m.). Przed nim tzw. Siedem Granatów i na pierwszym planie stok Opalonego\nŚwiat w niebieskościach. Od Jaworowego Szczytu poprzez Staroleśny Szczyt aż do najwyższego Gerlacha na najdalszym planie, w środku masyw Młynarza i z przodu stok Opalonego\nW Żlebie pod Krzyżnem - widok w kierunku Doliny Pięciu Stawów Polskich z górującymi nad nią Opalonym Wierchem oraz granią Miedzianego\nW Żlebie pod Krzyżnem\nDolina Pięciu Stawów Polskich w prawie całej okazałości\nSchronisko nad wodami Przedniego Stawu Polskiego\nPo skałach ku przełęczy\nWidok w kierunku Szpiglasowego Wierchu, Liptowskich Murów oraz Muru Hrubego, zza którego nieśmiało wystaje czubeczek Krywania\nI jeszcze jedno spojrzenie w kierunku doliny Piątki. Tym razem widoczny także Wielki Staw Polski\nSkały Buczynowych Turni widziane ze szlaku w Żlebie pod Krzyżnem\nPanorama na Tatry Bielskie i kawałek Wysokich\nKolejne metry w górę, coraz bliżej do celu\nTurnia Ptak 2131 m n.p.m. widziana od strony podejścia z doliny Pięciu Stawów Polskich\nTrawers stoku, chwilami trzeba uważać\nJeszcze kilka kroków i stanęłam na przełęczy. Ludzi trochę już było, zapewne także tych, którzy tu właśnie kończyli najtrudniejszy szlak w Tatrach. Skrajny punkt Orlej Perci cieszy bardzo. Bo potem jest już tylko „z górki” J.\nTym razem to nie złudzenie, cel w zasięgu wzroku\nJeszcze jedno spojrzenie na Dolinę Pięciu Stawów Polskich i wyłaniających się za masywem Miedzianego, szczytów Mięguszy, Rysów i innych Tatr Wysokich\nSzlakowskaz na Przełęczy Krzyżne\nPo chwilowej sesji foto postanowiłam odpocząć nieco i powylegiwać się na trawiastej równi powyżej samej przełęczy. Zaległam więc, w trawie i patrzyłam w kierunku Granatów. Po grani niczym mróweczki przesuwali się turyści. Myślałam o tym, jak dawniej wybierano się na górskie wycieczki, jakim sprzętem posługiwano się, by zdobyć taką przełęcz chociażby. Krzyżne było odwiedzane od dawna, stanowiło dogodne przejście między dolinami. Pierwsze turystyczne, udokumentowane wejście odbyło się w 1838r. Szmat czasu temu.\nDuśka na przełęczy Krzyżne, sierpień 2015r.\nRównia w grani Wołoszynów, na której wylegiwałam się, robiąc przerwę od wędrówki\nPo krótkiej chwili relaksu, zostawiłam plecak i poszłam na mały rekonesans równi. Zboczyłam nieco ze szlaku, choć dawniej tam właśnie on wiódł. Ksiądz Gadowski, który w latach 1903-1906 wyznaczył Orlą Perć, wyznaczył ją już od Wodogrzmotów Mickiewicza poprzez masyw Wołoszynów i dalej przez Buczynowe Turnie, Granaty, Kozi Wierch aż do Zawratu. Od 1932r. zamknięto ten odcinek początkowy aż do Przełęczy Krzyżne właśnie. Odtąd przełęcz stała się punktem skrajnym Orlej Perci, przy czym zwykle jest tym końcowym punktem, z racji jednokierunkowego odcinka na trasie Zawrat-Kozi Wierch.\nSit Skucina - już zabarwiała się na czerwono\nA tu Boimka Dwurzędowa\nAle co odkryłam na równi i jak przebiegała dalej moja trasa, opowiem w kolejnym wpisie. Zapraszam już dziś.\nAutor: Duśka o 10:07\nEtykiety: Dolina Pięciu Stawów Polskich, Krzyżne, Tatry Wysokie\nSkadi 22 stycznia 2016 10:33\nA Skadi na przełęczy Krzyżne nie było! Ot, takie niedopatrzenie :)Piękne kwiatuszki spotkałaś na szlaku. Na Omiegu górskim dopatrzyłam się nawet motyli! :)\nDuśka 22 stycznia 2016 11:00\nJa też byłam tam dopiero pierwszy raz, jakoś nigdy wcześniej nie było mi po drodze ;) A motylki często okupują omieg, chyba go bardzo lubią ;) A ja lubię i te żółte kępki i motylki. Serdeczności :)\nKarola Franieczek Zycie Me 22 stycznia 2016 11:16\nTeż nas na Krzyżnem nie było jeszcze. Aż mi kopytka zatupały na widok takich smacznych letnich, widokowych kąsków. Tak się zastanawiam nad planami na ten rok i może uda się choć nam moment zahaczyć znów o Tatry.\nDuśka 22 stycznia 2016 11:35\nHa, nie ma to jak górskie widoki w zimowe szare dnie. Ja w tym roku planuję powrócić na ścieżki, od których zaczęło się to moje wędrowanie, więc chyba będą to Karkonosze i Łabski Szczyt. Ale to czas pokaże...\nKatarzyna Kamil Skóra 23 stycznia 2016 19:21\nPiękne widoki , tam jeszcze nas nie było:) Ale to dopiero jak dziecko będzie większe to się tam wybierzemy . A bardzo był tłok na szlakach? Kiedy najlepiej wybrać się w Tatry według Ciebie aby nie było tłoku na szlakach? :)\nDuśka 23 stycznia 2016 20:04\nSzlak nie jest trudny technicznie. Nie ma sztucznych umocnień. Ale jest dość długi (w wersji, którą ja przeszłam)i może być nieco męczący dla dziecka.\nJeśli chodzi o wyjazdy w góry to dobrym miesiącem jest wrzesień i jego początek. Pamiętać należy o tym, że wtedy szybciej już robi się ciemno i czasem pojawia się śnieg. Zwykle z powodu dzieci właśnie, ludzie opuszczają teren, bo zaczyna się szkoła. Można też jechać w maju (ale nie w majówkę) lub na początku czerwca, wtedy jeszcze nie ma tłumów, ale może być śnieg w wyższych partiach.\nCzasem zdarza się, że w środku sezonu są szlaki, na których jest cisza. Tak miałam właśnie na Krzyżnem. Również Świnica i szlak od Zawratu na nią, zaskoczyły mnie brakiem turystów, a urlop wypadł mi w połowie wakacji lipiec/sierpień.\nBemol Naschkatze 24 stycznia 2016 12:16\nDuśka 24 stycznia 2016 17:49


Marketing Internetowy 25 sierpnia 2014 0\nInternauci najczęściej wyszukują pożądane informacje w sieci za pomocą wyszukiwarek internetowych. Właściciel lub administrator strony internetowej powinien zadbać więc, aby być obecnym w wynikach wyszukiwania takiej wyszukiwarki, najlepiej na jednych z pierwszych wyników pod najbardziej pożądane słowa kluczowe. Do tego sprowadza się proces pozycjonowania witryn www w sieci. Plasowanie stron pod odpowiednie frazy kluczowe na jak najwyższe miejsca w wyszukiwarce to proces na ogół długotrwały i wymagający zwiększonego zaangażowania ze strony pozycjonerów. Istnieją na rynku wyspecjalizowane agencje pozycjonerskie, które zajmują się takimi usługami. Czy jednak już wkrótce przestaną istnieć?\nNiewykluczone, bowiem eksperci marketingu internetowego i SEO wieszczą rychły koniec pozycjonowania. Przemawia za tym fakt, że pozycjonowanie nie przynosi już takich efektów, jak jeszcze kilka lat temu. Potrzeba wiele pracy nad plasowaniem strony internetowej na pożądane słowa kluczowe w wyszukiwarce, aby rzeczywiście zaczęła ona wyświetlać się jako jeden z pierwszych rekordów. Niemniej, nie jest to gwarantem uzyskania, a zwłaszcza utrzymania pożądanej pozycji. Wszystkiemu winne jest samo Google, które od kilku lat modyfikuje swój algorytm wyszukiwania. Zaostrzane są systematycznie wymogi Google, przez co pozycjonerzy mają znacznie trudniejsze zadanie, jeśli chodzi o wypromowanie pożądanej witryny. Roboty Google coraz trudniej oszukać, ponieważ skrupulatnie weryfikują one każdą stronę internetową, jaka publikowana jest w sieci. Jeśli nie jest dostosowana pod kątem odpowiednich słów kluczowych, nie będzie się wyświetlała wysoko w wynikach wyszukiwania.\nNie ma już możliwości dokonywania dzisiaj pozycjonowania z użyciem nieetycznych metod. Pozycjonowanie „na skróty” jeśli da jakiekolwiek efekty, to niewątpliwie będą one krótkotrwałe. Szybko zaś strona internetowa wypadnie z wyników wyszukiwania, a pozycjoner będzie musiał dołożyć wiele starań do tego, aby powróciła ona do zestawienia. Pozycjonowanie coraz częściej jest postrzegane jako działanie negatywne, które ociera się o granicę legalności.\nJeśli zlecamy komukolwiek pozycjonowanie powinniśmy być świadomi tego, że nikt nie może zagwarantować nam osiągnięcia pozytywnych wyników w bardzo krótkim czasie. Nawet gdy ktokolwiek deklaruje, że zna sposoby na oszukanie robotów Google, szybko będzie musiał zweryfikować swoje myślenie i rozpocząć żmudny proces wartościowego pozycjonowania.\nTAGI » pozycjonowanie, słowa kluczowe


Babayaga Sport Trener Personalny w Kaliszu - Beata Pabisiak\nNiesamowita sprawność, stalowe ciało\nBabayaga Sport – trening personalny w Kaliszu, to nowoczesne, świeże oraz specjalistyczne podejście do zdrowego trybu życia. Jesteśmy kadrą specjalistów w dziedzinie zdrowia, fizjoterapii, odżywiania oraz sportu. Jeśli chcesz skorzystać z kompleksowej pomocy w drodze do wymarzonej sylwetki, poprawić swój stan zdrowia, sprawność, kondycję to jesteś we właściwym miejscu. Dzięki naszemu wykształceniu, zdobytym kwalifikacjom, wieloletniemu doświadczeniu i przede wszystkim pasji masz gwarancję jakości świadczonych usług. Nie odkładaj swoich planów na później, już dziś zainwestuj w siebie i skorzystaj z naszego profesjonalnego wsparcia. Stworzymy dla Ciebie spersonalizowany program działania obejmujący sesje treningowe połączone z doradztwem żywieniowym i wsparciem psychologicznym.\nJesteśmy zwycięzcami w plebiscycie Głosu Wielkopolskiego „Mistrzowie Urody”. Nasze studio oraz nasza instruktorka zdobyła pierwsze miejsce w regionie kaliskim. Studio Babayaga Sport zajęło drugie miejsce w kategorii Studio Fitness Roku w Wielkopolsce, a Beata Pabisiak zajęła trzecie miejsce wśród najlepszych trenerek fitness w całej Wielkopolsce.\nWszystkich klubowiczów spragnionym ruchu i dobrej zabawy już 26 stycznia w godzinach od 15 do 17 zapraszamy na jazdę na łyżwach. To świetny sposób na poprawienie nastroju i dobrą zabawę w zimowe miesiące.\nZimowy Cross Maraton Koleżeński - Kościelna Wieś/Kalisz\nKolejne wyzwanie przed Nami. Wszystkich Naszych klubowych biegaczy oraz wszystkie osoby chętne do sprawdzenia się w terenie zachęcamy do startu w Zimowym Cross Maratonie w Kościelnej Wsi.


Digitalizacja | Opus B agencja reklamowa\nJak dział komunikacji wewnętrznej\nmoże efektywnie wspierać ten proces?\n02 Zróżnicowany poziom\nNie możemy zakładać, że każdy z nas tak samo potrafi posługiwać się takimi narzędziami jak poczta elektroniczna, przeglądarka internetowa, pakiet Office itp. Każdy pracownik czuje się mniej lub bardziej swobodnie w interakcji ze światem zdigitalizowanym, zatem wdrażając nowe rozwiązania cyfrowe, warto mieć to na uwadze. Wpłynie to w równym stopniu na formę wdrażania nowych rozwiązań, jak i na sposób, w jaki będziemy je komunikować.\nBy zrobić to dobrze, warto zbadać kompetencje cyfrowe naszych pracowników, a zidentyfikowany poziom umiejętności przełożyć na pain pointy, które będziemy chcieli rozwijać odpowiednio dobranymi narzędziami.\n03 Różny stopień\nCzęść rozwiązań, które będziemy wdrażać, jest prosta i większość pracowników, niezależnie od poziomu kompetencji cyfrowych, będzie swobodnie się po nich poruszać. Niestety nie zawsze tak jest, dlatego też warto zbadać poziom intuicyjności wdrażanego rozwiązania i go zoptymalizować. Można też wykorzystać komunikację wewnętrzną do tego, by przybliżyć pracownikom największe wyzwania, z którymi mogą się zmierzyć w trakcie interakcji z nowym interfejsem.\n04 Nie wiem, nie rozumiem,\nZ natury nie lubimy zmian, a to, co nowe, zawsze jest dla nas gorsze albo bez sensu. To normalna reakcja człowieka postawionego przed koniecznością rezygnacji ze starych zwyczajów i nawyków. Nie ma to nic wspólnego z tym, jakie realnie będziemy chcieli wprowadzić narzędzie, rozwiązanie czy proces. Dlatego też tę regułę oraz kilka innych mechanizmów psychologicznych warto uwzględnić w komunikacji nowych rozwiązań cyfrowych.\n05 Zarządzanie zmianą\nEfektywne przeprowadzenie procesu adaptacji do nowego narzędzia (a dokładniej – adopcji tego narzędzia) jest możliwe dzięki wykorzystaniu istniejących modeli zarządzania zmianą. Jednym z nich jest model ADKAR.\nADKAR to akronim od słów: Awareness, Desire, Knowledge, Ability and Reinforcement (Jeff Hiat). Gdy projektujemy komunikację wewnętrzną zgodnie z tym modelem, to proces zmian, szczególnie dużych i cyfrowych, przebiega pomyślnie.


Burszta: Strach to część socjalizacji. Posłusznie boimy się nie utyć czy nie zachorować [WYWIAD] - GazetaPrawna.pl\nBrak strachu powodowałby, że zarówno życie pojedynczych ludzi, jak i całych społeczeństw byłoby zagrożone. Nie tylko fizycznie. / ShutterStock\nWojciech Burszta antropolog i kulturoznawca, eseista i krytyk kultury, wykładowca Uniwersytetu SWPS / Dziennik Gazeta Prawna\nNa ile, pana zdaniem, te lęki były wyimaginowane, a na ile mające podstawy w rzeczywistości? Strach przed czarownicą był lękiem wdrukowanym przez ówczesną kulturę, jednak obawa przed ludźmi obcymi kulturowo i religijnie miała już inne podstawy.\nDla tamtych ludzi czarownica, która – jak wierzyli – miała wielką moc sprawczą, była równie realna jak to, że wojska obcych zbierają się pod umocnieniami miasta. I proszę zauważyć, że tak jest także dzisiaj – muzułmanie, a konkretnie dżihadyści, stanowią w Polsce zbiór pusty, co nie przeszkadza nam się ich śmiertelnie bać.\nNaszymi strachami – nieważne czy realnymi, czy wyimaginowanymi – grają politycy. Zostajemy całkiem sami z natłokiem złych informacji, których nie jesteśmy w stanie zweryfikować.\nDlatego narasta trwoga, pogłębia się strach egzystencjonalny. I faktycznie, jest to tym bardziej dojmujące, że nie jesteśmy tak pochłonięci przez wspólnotę jak kiedyś. To ona dawała nam poczucie stabilności, niezmienności reguł. Już Jean-Paul Sartre powiedział, że człowiek jest sumą wszystkich swoich strachów, a człowieczeństwo polega na tym, w jaki sposób je okiełznamy.\nRadzimy sobie z tym, jak umiemy. Zdrowo się odżywiamy, uprawiamy jogging, płacimy abonamenty firmom ochroniarskim.\nW naszym języku, w przeciwieństwie do angielskiego, nie rozróżniamy poziomów tego zabezpieczenia. Anglicy mają na to dwa określenia. Pierwsze to security, mówiące o poczuciu bezpieczeństwa społecznego, pewnym dobrostanie. Drugie, safety, odnosi się do bezpieczeństwa fizycznego – żeby nikt na nas nie napadł, nie okradł, nie zrobił nam fizycznej krzywdy. Ale i tak, niezależnie od tego, w jakim języku się porozumiewamy, coś nam się pomieszało w głowach, jeśli chodzi o poziom zabezpieczenia. Pojęcie security – a więc np. to, że wspólnota, czyli państwo, zapewnia swoim obywatelom pewien poziom usług, dba o ich zdrowie czy zabezpieczenie emerytalne – stało się anachroniczne. Państwo opiekuńcze znalazło się w opozycji do państwa neoliberalnego, w którym każdy musi dbać o siebie sam. Świat skupił się na safety – budowaniu osiedli chronionych murami i zastępami facetów w mundurach, mamy prywatne ubezpieczenia zdrowotne, monitoring w każdym rogu, nagrywa się każdą naszą rozmowę.\nObawiam się, że za chwilę przykleją panu łatkę lewaka albo co gorsza pisiora. Proszę się zastanowić, zanim za chwilę zacznie pan opowiadać o Bogu.\nW konserwatywnym postrzeganiu świata aspekt duchowy jest bardzo ważny: porządkuje świat, uśmierza lęki. Kiedyś religie były na to bardzo wyczulone. Do tego stopnia, że Grecy mieli swojego Dejmosa odpowiedzialnego za trwogę oraz jego brata Fobosa, bóstwo zarządzające strachem. U starożytnych Rzymian za strach odpowiadał Pallor, a za trwogę – Pavor. Trzeba docenić rolę strachu w życiu społecznym. To potężny czynnik motywujący. Dobrze jest więc mieć narzędzia do zarządzania nim, umieć, kiedy trzeba, odgonić od nas, a scedować na wroga.\nWspólne zagrożenie, podobnie jak wspólna religia, scalają społeczeństwo.\nDziś, niczym w feudalizmie, gdzie bezpieczeństwo fizyczne było najistotniejsze, fiksujemy się na safety. Bo proszę spojrzeć na badania opinii społecznej – czego baliśmy się pięć dekad temu, a czego obawiamy się dzisiaj. W latach 60. i 70. nikły procent respondentów obawiał się takich rzeczy jak choroba czy to, że zostaną okradzeni, bardziej leżało im na sercu zagrożenie globalne, np. wybuch III wojny światowej czy konflikt atomowy. A dziś czego się boimy?\nŚmierci. To instynkt przetrwania zarządza naszymi zachowaniami.\nW porównaniu z naszymi przodkami jesteśmy prawdziwymi Matuzalemami – nigdy wcześniej ludzie nie żyli tak długo. Ale to już nam nie wystarcza: mamy żyć jeszcze dłużej, ale w zdrowiu, bez bólu, bez zmartwień. Mamy być szczęśliwi, ale żeby to było możliwe, musimy coraz więcej konsumować, bo tylko konsumpcja daje nam zadowolenie. Więc musimy zrobić wszystko, żeby osiągnąć ów dobrostan. Przyjmować witaminy i inne suplementy diety, właściwie się odżywiać, regularnie robić badania. Żeby móc więcej zarobić i więcej konsumować. A koncerny zbijają majątek na tym naszym strachu. Bo ten można w cudownie prosty sposób zmonetyzować. Wystraszeni będziemy kupować cegły na jeszcze wyższe mury, płacić pensje dziadkom z SB, żeby patrolowali teren wokół nich, łykać jeszcze więcej witamin.\nCo nie sprawi, że będziemy czuć się bezpiecznie. Zawsze znajdzie się coś, czego się będziemy mogli bać. Na przykład globalnego ocieplenia albo molestowania seksualnego. Pan się nie boi, że któraś ze studentek oskarży pana o zły dotyk albo lubieżne słowo?\nJa akurat popieram akcję #MeToo i zawsze będę po stronie krzywdzonych kobiet. Ale faktycznie, pojawił się nowy lęk, przynajmniej po męskiej stronie ludzkości, żeby – nawet wbrew intencjom – nie zostać posądzonym o niewłaściwe zachowanie. Panowie będą się musieli bardziej pilnować. Ale spokojnie, tego typu obawy dotyczą tylko części społeczeństwa. Tej mniejszej. Dla większości będą czymś wydumanym, jak dla nas średniowieczne czarownice. Ta większość ma swoje własne strachy, bo przez całe dekady była porzucona, a w każdym razie mniej uprzywilejowana. Nie bez powodu mamy dziś do czynienia z silnymi ruchami populistycznymi. To bunt porzuconych, którym kazano lizać lody przez szybę, bo nie mieli szans, aby uczestniczyć w życiu elit. Więc w pewnym momencie zaczęli się sami troszczyć o siebie i swoją kulturową tożsamość, którą uznali za zagrożoną. Dlatego to, co się dzieje w Europie, ta presja odejścia od wielokulturowości, jest niczym innym jak reakcją lękową – boimy się, że nastąpi kres kultury białego człowieka, że znów przyjdą obcy i zabiorą nam nasze kobiety. Na poziomie społecznym dużą rolę odgrywa nawyk strachu.\nPrzeczulenie na zagrożenia zewnętrzne wydaje się raczej świadectwem racjonalnej przenikliwości.\nBiologicznie rzecz biorąc, strach jest racjonalny, lepiej przeszacować zagrożenie niż go nie docenić. Jednak mam na myśli to, że tymi naszymi strachami inni cynicznie grają, że od dziecka jesteśmy socjalizowani właśnie w tym kierunku, żeby się bać. Więc się posłusznie boimy. Tego, żeby nie utyć, nie zachorować, nie paść ofiarą przemocy. Tymczasem nasz współczesny świat w fizycznym aspekcie jest tak bezpieczny, jakim nie był nigdy wcześniej. To my staliśmy się bardziej tchórzliwi, podszyci strachem. I bardzo samotni w tych lękach. Inna sprawa, że boimy się nie tego, czego trzeba. A w każdym razie deklarujemy jakieś strachy zastępcze. Bo tym, co w rzeczywistości najbardziej nas rozkłada, jest niepewność. W socjalizmie, kiedy młody człowiek zatrudniał się w jakimś zakładzie i zaczynał swoją karierę zawodową, mógł domniemywać, że wyjdzie z tej właśnie firmy po iluś latach jako spełniony emeryt. Dziś jedyną stałą rzeczą jest nieprzewidywalność, a to budzi strach. A z tym radzimy sobie za pomocą różnych używek. Albo wypłakując się na kozetce psychoterapeuty. Nigdy dotąd psychologowie, coachowie, trenerzy różnej maści, ci wszyscy eksperci od strachu nie mieli tak dobrze w Polsce jak dzisiaj. No i te rzesze chętnych, by studiować psychologię – to także ludzie, którzy chcą znaleźć lekarstwo na swoje obawy. To próba wzniesienia kolejnego muru pomiędzy nami a groźnym światem. Ale jest to przelewanie Wisły sitem. Cywilizacja ma to do siebie, że napędza spiralę strachu. Jeśli znajdzie się panaceum na jedną chorobę, zaraz zostanie wymyślona druga i kolejna, żeby ludzie się bali i chcieli z niej leczyć. Na strachu poddanych się zarabia, więc w interesie współczesnych klas uprzywilejowanych jest to, żeby pospólstwo było równie zalęknione jak kiedyś chłopi pańszczyźniani. Wtedy łatwiej nim powodować. A jeśli poda się mu w odpowiedniej ilości kilka patriotycznych haseł, będzie gotowe walczyć i umrzeć za interesy tych bardziej świadomych. Grób Nieznanego Żołnierza jest piękną metaforą takiego poświęcenia.\nJednak brak strachu powodowałby, że zarówno życie pojedynczych ludzi, jak i całych społeczeństw byłoby zagrożone. Nie tylko fizycznie.\nKiedyś usiłowano wychowywać dzieci bezstresowo, bez negatywnych bodźców. Okazało się to niemożliwe. Musimy się bać, także po to, aby móc funkcjonować w grupie. Mówimy swojemu potomstwu: musisz zrobić to i to, nie możesz tego i tego, bo nie odniesiesz sukcesu, zmarnujesz sobie życie. Ucz się, dobrze zachowuj, dobrze wyglądaj. Na nasze podstawowe instynkty, które sprowadzały się do utrzymania przy życiu i przekazania naszych genów dalej, nałożyła się przez wieki patyna kultury. I to właśnie ona jest źródłem naszego cierpienia, gdyż musimy brać pod uwagę dużo więcej czynników ryzyka niż ludzie kiedyś.\nI coraz szybciej się naszymi lękami zarażamy: w wielkiej sieci informacje rozprzestrzeniają się błyskawicznie.\nAspekty epidemiologiczne strachu opisali XIX-wieczni psychologowie francuscy – choćby to, w jaki sposób się multiplikuje w zbiorowości. I nie ma znaczenia, czy spotykamy się z innymi ludźmi osobiście, na ulicy, oko w oko czy tylko w sieci. Mechanizmy rozprzestrzeniania się strachu są identyczne. Zauważyła pani, że do języka potocznego wróciło słowo groza? Bo coś wisi w powietrzu, takie poczucie wielkiej zmiany, czasów ostatecznych. Pewnie jest to związane także z tym, że centrum świata przesuwa się coraz szybciej z naszego kontynentu w stronę Azji, a zwłaszcza Chin. Ludzie to wyczuwają, choć pewnie trudno by im było to zwerbalizować. Do tego dochodzą różne lęki technologiczne – korzystamy z coraz nowocześniejszych smartfonów, coraz szybszych komputerów, oglądamy filmy w 3D, ale nas to wszystko przeraża.\nOglądał pan serial „Black Mirror”? Świetnie opisuje tę ciemną technologiczną stronę naszej rzeczywistości.\nZawsze tak było, że popkultura odbijała nasze strachy, opisywała, ale głównie po to, żeby je jeszcze wzmagać. I zarobić. Jeśli przeanalizujemy filmy czy literaturę amery kańską z lat 50. i 60., okaże się, że przeważają tam wątki III wojny światowej, zagłady atomowej i zagrożenia sowietyzacją. A tego, czego faktycznie boją się współcześni, będzie się można dowiedzieć z analizy ich książek, filmów i wpisów na mediach społecznościowych. Za jakieś pół wieku. Oczywiście, jeśli ludzkość nie umrze do tej pory ze strachu.\nspołeczeństwo ludzie z kraju strach


Thandie Newton przestaje prostować włosy (FOTO) - Kozaczek.pl\nKozaczek.pl » Thandie Newton » Thandie Newton przestaje prostować włosy (FOTO)\nthandie newton włosy kręcone włosy fryzury gwiazd proste włosy\nthandie newton/© PR Photos\nKilka dni temu pokazywaliśmy Violę Davis, która niedawno zrezygnowała z peruk na rzecz naturalnego afro.\nTeraz włosy przestaje prostować inna aktorka, Thandie Newton.\nOna co prawda nie nosi peruk, ale dwa lata temu postanowiła, że zapuści pukle, by te trwale wygładzone mogły zostać zupełnie obcięte. Wytrwała - teraz jej głowę zdobi burza loków.\nGwiazda przekonuje, że noszenie "dużej" fryzury jest naturalne i bardzo wyzwalające.\n- Dwa lata zajęło mi zapuszczanie włosów, by obciąć te potraktowane środkiem prostującym. Zawsze wiedziałam, że wrócę do kręconych włosów.\nAktorka wyjaśnia, że chciała dać dobry przykład córkom, które jej zdaniem mają przepiękne loki, a swoją mamę widziały tylko i wyłącznie z prostymi włosami.\nCzyżby nowa moda na naturalność? Wątpliwe, by się przyjęła.\nAngelina Jolie na Oskarach 2012 (FOTO)\nGwyneth Paltrow pokazała stanik, a Claudia Schiffer miała kreację nie z tej ziemi.\nZawsze była chuda, ale...\nNa balu u Eltona Johna po Oskarach. Co roku po rozdaniu Oskarów Elton John organizuje bal dla gwiazd. W tym roku jedną z największych atrakcji tej imprezy była niewątpliwie para Hemsworth-Cyrus. Miley Cyrus pojawiła ... czytaj więcej


Rozmowa o Medjugorie odmieniła życie inżyniera. Dziś jest księdzem\nLucía Chamat - 08.07.21\nKolumbijski inżynier Astolfo Moreno, ceniony przez rzesze wiernych, zaczął się nawracać podczas pewnej rozmowy o Królowej Pokoju. Dzisiaj jest proboszczem, prezesem fundacji i youtuberem.\n30 lat temu Astolfo Moreno Salamanca studiował na pierwszym roku inżynierii produkcji. Świetnie radził sobie z rachunkami, pasjonował się matematyką teoretyczną i był raczej letnim katolikiem, niezbyt praktykującym.\nŻycie jego rodziny zmieniła rozmowa z pewnym nawróconym na katolicyzm Żydem. Dotyczyła ona objawień maryjnych w Medjugorie.\n– Razem z moją mamą, bratem i babcią zostałem niespodziewanie zaproszony przez mojego tatę na wykład jego znajomego lekarza, który pragnął podzielić się swoim doświadczeniem dotyczącym objawień Matki Bożej w tym miejscu, na owe czasy mało znanym w Kolumbii. Chociaż spodziewano się licznej publiczności, dotarło zaledwie 15 osób, ale za to spotkanie było bardzo owocne, a dla naszej rodziny oznaczało początek nawrócenia – opowiedział w rozmowie z Aleteią.\nAstolfo Moreno Salamanca: „Otrzymaliśmy obfite łaski”\n– Czyli że mamy się spowiadać raz na miesiąc? Że Maryja nadal się objawia? Mamy odmawiać różaniec codziennie? Że Maryja prosi, abyśmy pościli? – to tylko niektóre z pytań, jakie zaczęły kiełkować w naszych sercach. Wszystko było absolutnie nowe i jednocześnie otwierał się przed nami inny życiowy horyzont. Zrozumieliśmy, że wiara nie jest swoistą tradycją przekazywaną od pokoleń, tylko żywym doświadczeniem, że Bóg nadal żyje! – wspomina.\nMoreno odkrył w sobie pragnienie szukania Boga w modlitewnych grupach maryjnych, w ruchu Odnowy w Duchu Świętym, na różnych spotkaniach religijnych. Jego życie powoli wkraczało na właściwe tory. – Otrzymaliśmy obfite łaski, każdy z naszej rodziny – zapewnia.\nKs. Astolfo kontynuował studia, czyniąc jednocześnie znaczne postępy w życiu duchowym i czuł, że czegoś mu brakowało. Nie pociągała go perspektywa przyszłej pracy ani założenia własnej rodziny. Pod koniec studiów poznał kapłana, dzięki któremu zaczął myśleć o powołaniu. Był to człowiek niezwykle mądry, radosny, wysportowany. Z zawodu lekarz. Tym jednak, co najbardziej zwróciło uwagę ks. Astolfa, była umiejętność, z jaką wspomniany ksiądz łączył w swojej codzienności element ludzki i duchowy.\nDzięki duchowemu kierownictwu tego nieżyjącego już księdza Jorge Londoño, Astolfo był w stanie jasno rozeznać, że ma powołanie do kapłaństwa. Podążając za jego głosem, kilka miesięcy po zakończeniu studiów wyjechał do Pampeluny, aby rozpocząć formację w międzynarodowym seminarium Vida Soa. Tam został wyświęcony na diakona, natomiast święcenia kapłańskie przyjął już w Bogocie.\nZiarno, jakie Królowa Pokoju zasiała w jego sercu, wydało obfity plon. Dzięki świadectwom o objawieniach w Medjugorie Kościół zyskał nowego kapłana w osobie młodego kolumbijskiego inżyniera, który nie znał tego dalekiego miejsca i porzucił swoją pasję do liczb na rzecz ofiarnej służby bliźnim.\nKsiądz Astolfo odwiedził miejsce objawień czterokrotnie. Po raz pierwszy udał się tam ze swoim starszym bratem po ukończeniu studiów teologicznych w Rzymie. Pojechali, by podziękować, gdyż czują się dłużnikami Medjugorie. – Tam bowiem wzięło początek nasze doświadczenie i nasza droga – mówi.\nNa pytanie, co najbardziej uderzyło go w odbytych podróżach, bez wahania odpowiada: nawrócenia jako owoce spowiedzi świętej. – Spowiadałem tam całe godziny. Wspaniale jest obserwować, czego doświadczają pielgrzymi z tylu różnych zakątków świata – dodaje.\nOgromne wrażenie zrobiła na nim również wspinaczka na górę Križevac. Głównie dlatego, że na samym jej szczycie, po zakończeniu nabożeństwa drogi krzyżowej, zmarł nagle kapłan, który pasterzował wizjonerom. – Obraz kapłana, który zawierzywszy Maryi umiera w swej duszpasterskiej pracy, głosząc Ewangelię, bardzo mnie poruszył.\nKsiądz Astolfo, jako człowiek o spokojnym i refleksyjnym usposobieniu, na co dzień bardzo świadomie żyje przesłaniem Medjugorie. Każda podróż stanowi okazję do pogłębienia więzi z Maryją i wzruszenia na wieść o tylu świadectwach dotyczących łask, jakie Jezus zsyła za pośrednictwem swojej Matki.\nYoutuber z dużą publicznością\nPo święceniach ks. Astolfo przez 4 lata pracował jako proboszcz w parafii w Ciudad Bolívar, jednej z najuboższych dzielnic Bogoty. Następnie przez 7 lat piastował funkcję proboszcza w bazylice katedralnej. Pracował także w nuncjaturze apostolskiej, a obecnie zarządza parafią Chrystusa Odkupiciela. Poza swoją działalnością duszpasterską w lokalnej wspólnocie jest także prezesem kolumbijskiej filii Fundacji Ayuda a la Iglesia que Sufre (Pomoc Kościołowi w Potrzebie, ang. ACN). Od kiedy kilkanaście lat temu wrócił do ojczyzny, stara się uświadamiać swoim wiernym, że choć żyją w ubogim kraju, mają do zaoferowania wielkie bogactwo i mogą czynić wielkie rzeczy, jeśli każdy ofiaruje odrobinę z tego, co posiada.\nKs. Astolfo wyjątkowo owocnie wykorzystał okres pandemii. Znalazł czas, aby głosić Ewangelię za pośrednictwem portali społecznościowych. Najpierw w sposób bardzo amatorski, a teraz z profesjonalną ekipą, która go wspiera w tym przedsięwzięciu.\nTak oto wspomina początki swojej działalności: – Mam 101- letnią babcię, a babcia jest najlepszą fanką, jaką można mieć, gdyż podoba się jej wszystko, co człowiek mówi. Ona prosiła mnie o kazania i zacząłem je dla niej nagrywać telefonem komórkowym. Później dostała tablet, aby móc je ściągać. Następnie nagrywałem podcasty, aż doszedłem do nagrań wideo.\nNa portalach społecznościowych ks. Astolfo dzieli się ze swoimi widzami bardzo cennymi treściami. Wciąż przybywa wiernych spragnionych jego homilii, pociągniętych jego przykładem, pogodą ducha oraz wiedzą i obserwujących z bliska, jak oddaje swoje życie w służbie Bogu pod opieką Królowej Pokoju.


Strona główna > Sporty letnie>Bieganie/Triathlon>buty>Buty biegowe Dynafit Feline Vertical Pro\nFeline Vertical Pro to najnowsze buty Dynafita przeznaczone do biegania naturalnego na krótkim oraz średnim dystansie, szczególnie w trudnym, stromym i skalistym terenie.\nNiska waga butów (250 g!!!) sprzyja wysokim osiągom.\nDrop (różnica wysokości pomiędzy pietą i palcami) kształtujący się na poziomie 4 mm stawia Feline Vertical Pro w jednym szeregu z butami ''startowymi'' przeznaczonymi dla bardziej zaawansowanych biegaczy oraz dla osób biegających ''naturalnie'' - bieganie z palców/śródstopia, tak jak biega się boso. Mały spadek oznacza niewielką amortyzację.\nBut jest wąski i dopasowany do stopy (Minimal Fit System). Szybki system sznurowania Quick Lacing System umożliwia sprawne wiązanie i idealne trzymanie się buta na stopie, a elastyczna kieszonka pozwala schować sznurówki.\nNiezwykłą przyczepność i trakcję Feline Vertical Pro zawdzięczają podeszwie Vibram® wzbogaconej mieszanką Megagrip zapewniając tym samym niezrównaną przyczepność szczególnie na mokrych, błotnistych i śliskich powierzchniach.\nPrecyzyjne buty idealne dla najbardziej doświadczonych biegaczy startujących na krótkich i średnich dystansach oraz szybkich trasach górskich.\nmodel unisex do biegania naturalnego - z palców/śródstopia\nultralekka śródpodeszwa - niski profil i minimalny spadek (drop 4 mm)\nbardzo ściśle dopasowane (konstrukcja Minimal Fit) - gwarantują pełną kontrolę i najwyższą efektywność podczas ''agresywnego'' biegu\nkarbonowa wkładka w śródpodeszwie zapewnia ochronę i większą stabilność\ngłęboko żłobiona podeszwa zapewniająca doskonałą przyczepność


Leasing dla osób prywatnych – na czym polega i kiedy warto z niego skorzystać? | Porowneo.pl\nZwiązek Leasingu Polskiego każdego roku przygotowuje raport, w którym podaje szczegółowe informacje na temat rynku leasingowego i wyników branży. Raport na 2018 rok pokazuje, że w popularność leasingu w Polsce zaczyna rosnąć – jednak dotyczy to tylko klienta biznesowego. Łączne finansowanie polskiej branży leasingowej wyniosło w ubiegłym roku 82,6 mld złotych – w porównaniu do 2017 roku jest to wzrost o 21,8%. Całkowita wartość aktywnego portfela leasingowego w 2018 roku wyniosła 146,6 mld złotych – w stosunku do 2017 roku odnotowała wzrost o 22,8%.\nSzacunkowa struktura klientów firm leasingowych w 2018 roku wyglądała następująco: 52% to mikro firmy (o obrotach do 5 mln złotych rocznie), 26% to część małych firm, firmy średnie i duże (obroty powyżej 20 mln złotych), 21% to małe firmy (obroty od 5 do 20 mln złotych). Zaledwie 0,4% to klienci indywidualni, a 0,04% to sektor publiczny. Ciekawie wygląda również struktura finansowania przedmiotów – 48,4% to samochody osobowe, pojazdy dostawcze i ciężarowe do 3,5 tony, 26,3% to maszyny i urządzenia (w tym IT), 23,7% to transport ciężki, 1,1% to nieruchomości, a 0,5% to inne.\nJeśli chodzi o leasing dla osób prywatnych, w Polsce nie cieszy się on zbyt dużą popularnością. Barierą w upowszechnieniu tego rozwiązania były nieprzejrzyste przepisy – do 2010 roku nie przewidywały one, że stroną umowy leasingowej mogą być osoby prywatne. Dopiero w 2011 roku podpisano Ustawę o ograniczaniu barier administracyjnych – teoretycznie miała ona pomóc w popularyzowaniu leasingu konsumenckiego w kraju. Niestety tak się nie stało, ponieważ nie było wiadomo, czy umowa leasingowa dla osób prywatnych powinna podlegać ustawie o kredycie konsumenckim. Wszystkie te problemy sprawiły, że usługa leasingu konsumenckiego nie rozwijała się w Polsce zbyt dobrze – w przeciwieństwie do innych krajów Europy, jak Wielka Brytania czy Niemcy. Obecnie sytuacja jest już unormowana – leasing dla osób prywatnych dostępny jest w ofercie większości firm leasingowych. Mimo to większość Polaków wciąż traktuje leasing jako usługę skierowaną do firm.\nNiska świadomość na temat możliwości, jakie daje leasing dla osób prywatnych, jest bardzo zaskakująca. Cały proces wzięcia samochodu w leasing przez osobę, nieprowadzącą działalności gospodarczej, jest niezwykle prosty. Odbywa się to na zasadach podobnych do wynajmu. Konsument podpisuje umowę z firmą leasingową, która – w zamian za określoną, miesięczną opłatę – udostępnia mu samochód wraz z pełnym prawem korzystania do niego. Warto pamiętać, że auto nadal jest własnością firmy leasingowej, a nie konsumenta.\nPrzedmiotem leasingu konsumenckiego może być nie tylko samochód, ale też inne rzeczy ruchome (na przykład sprzęt IT) czy nieruchomości. W Polsce nie ma ograniczeń prawnych, dotyczących tego, co może być przedmiotem leasingu konsumenckiego. Należy jednak pamiętać o tym, aby umowa leasingowa była zgodna z przepisami o kredycie konsumenckim – nie może ona zawierać zapisu, który zobowiązywałby osobę prywatną do zakupu przedmiotu leasingu po okresie trwania umowy leasingowej. W przeciwnym wypadku będzie to umowa o kredycie konsumenckim. Konsument ma prawo do zakupu przedmiotu leasingu po okresie trwania umowy, jednak nie ma takiego obowiązku. Może on również wymienić przedmiot leasingu na inny, na przykład na nowy samochód – czego oczywiście nie można zrobić w przypadku kredytu konsumenckiego.\nNajwiększą zaletą leasingu dla osób prywatnych jest z pewnością możliwość uniknięcia długotrwałych formalności, które są niezbędne w przypadku kredytu samochodowego. Ustawa o ograniczaniu barier administracyjnych spowodowała, że formalności przy zawieraniu umowy leasingowej ograniczone są do minimum – konsument zobowiązany jest jedynie do przedstawienia dwóch dokumentów tożsamości (ksero dowodu osobistego i na przykład paszportu) oraz zaświadczenia o przychodach. Jest to tzw. procedura uproszczona, stosowana przez większość firm leasingowych. Daje to możliwość rozpoczęcia okresu trwania umowy leasingowej w bardzo krótkim czasie – często wystarczy jeden dzień. Jest to z pewnością doskonała wiadomość dla osób, które nie chcą poświęcać czasu na długotrwałe procedury, niezbędne w przypadku kredytu konsumenckiego.\nKolejną ogromną zaletą leasingu dla osób prywatnych jest możliwość otrzymania bardzo dobrej ceny. Wiele firm leasingowych posiada umowy z producentami samochodów, dzięki czemu mogą one liczyć na bardzo atrakcyjną cenę – co automatycznie przekłada się na cenę leasingu auta czy jego wykupu.\nFirmy leasingowe mają świadomość, że klient indywidualny może stać się dla nich bardzo cenny – na wzór krajów zachodnich. Z tego powodu starają się jak najbardziej dbać o osoby, decydujące się na leasing prywatny. Konsumenci mogą liczyć na bardzo korzystne pakiety usług dodatkowych, jak serwis pojazdu czy darmowy przegląd.\nOczywiście leasing dla osób prywatnych nie jest pozbawiony wad. Wśród największych minusów tego rozwiązania wymienia się oczywiście fakt, iż auto nie stanowi własności konsumenta, a firmy leasingowej – w przeciwieństwie do tego, jak to wygląda w przypadku kredytu konsumenckiego. Tutaj w chwili podpisania umowy prawo własności przechodzi na kredytobiorcę.\nWarto również mieć świadomość, że auto w leasingu musi posiadać nie tylko obowiązkowe OC, ale też NNW i AC – jest to warunek niezbędny zawarcia umowy leasingowej. Często jednak firmy mają bardzo korzystne umowy z towarzystwami ubezpieczeniowymi, dzięki czemu mogą zaoferować dodatkowe zniżki w sytuacji, w których konsument zdecyduje się na zakup ubezpieczenia w określonej firmie. Niemniej jednak warto za każdym razem sprawdzić ceny również w innych towarzystwach – być może będą one jeszcze niższe. Co istotne, ubezpieczenie nie musi być wykupione w towarzystwie, rekomendowanym przez firmę leasingową – konsument ma tutaj całkowitą dowolność.\nChoć leasing samochodu wydaje się o wiele lepszym rozwiązaniem niż kredyt konsumencki, warto każdorazowo rozważyć, które rozwiązanie będzie bardziej korzystne. Największa różnice to oczywiście kwestia własności, ilość niezbędnych formalności oraz możliwość podjęcia decyzji o zakupie po zakończeniu trwania umowy leasingowej (w przypadku kredytu nie ma możliwości rezygnacji z przedmiotu umowy). Firmy leasingowe nie przekazują informacji o konsumencie do Biura Informacji Kredytowej (choć mogą to zrobić). Dzięki temu umowa leasingowa nie wpływa na zdolność kredytową konsumenta. W przypadku kredytu konsumenckiego informacja do BIK przekazywana jest zawsze.\nWarto również pamiętać o wkładzie własnym, który jest wymagany przez firmy leasingowe. Z reguły wynosi on od 1 do 10% wartości przedmiotu umowy. W przypadku wielu umów leasingowych w momencie powstania szkody całkowitej lub kradzieży pojazdu umowa leasingu wygasa – dla wielu osób może to być istotnym czynnikiem, mającym wpływ na decyzję o leasingu czy kredycie konsumenckim, choć należy pamiętać o obowiązku zakupu AC i NNW.


Biedronka kreatywnie omija przepisy - PRESSonline.pl\n07/04/2020 PRESSonline\tBiedronka, Koronawirus\nSieć sklepów Biedronka znalazła sposób na ominięcie przepisów. Od 1 kwietnia 2020 roku obowiązują nowe restrykcje dotyczące ilości osób które mogą przebywać w sklepie, w zależności od ilości stanowisk kasowych – w sklepie mogą przebywać 3 osoby na jedno stanowisko kasowe. Ograniczenie związane jest z trwającą epidemią koronawirusa w Polsce, zadaniem jest ograniczenie możliwości rozprzestrzeniania się wirusa. Przepisy nie precyzują jakie to ma być stanowisko kasowe, czy ma posiadać obsługę oraz czy ma działać.\nAktualnie w sklepach Biedronka pojawiły się kasy mobilne. To działanie aby więcej osób mogło przebywać w sklepie. W mediach społecznościowych pojawiają się zdjęcia “kreatywnych stanowisk” które, jak się okazuje, często nie są nawet podłączone do źródła zasilania.\nBiedronka wprowadza kasy mobilne żeby zwiększyć liczbę klientów na sklepie.#coronavirus #koronowirus #KoronawirusWPolsce pic.twitter.com/citjvIM79D\n— Sławomir Łapiński (@SlavkoSlawek) April 4, 2020\nPrzedstawiciele sieci Biedronka tłumaczą te sytuację:\nStarając się do minimum ograniczyć kolejki przy kasach w obecnej sytuacji, kiedy klienci robią większe zakupy, jesteśmy w trakcie relokacji kas pochodzących np. z niedziałających obecnie namiotów wyprzedażowych do wybranych sklepów. W każdym przypadku te nowe kasy są jednak podłączane do systemów sklepowych po to, by można było na nich prowadzić fizyczną sprzedaż i by pomagały rozładować kolejki.\nUWAGA: Sieci handlowe żerują na epidemii koronawirusa\nBiedronka to nie jedyna sieć która interpretuje przepisy w podobny sposób. Podobnie działają sieci Auchan i Carrefour które zaliczają do stanowisk kasowych również stanowiska samoobsługowe. Stanowi to jednak mniejszy problem ponieważ, w przypadku takich stanowisk, nie występuje kontakt z obsługą.\nNie zmienia to faktu że obostrzenie powinno uwzględniać powierzchnię sklepu a nie tylko ilość stanowisk kasowych. Idąc tokiem przepisów, np. w kiosku, można uruchomić 5 stanowisk kasowych a tym samym wpuścić do sklepu 15 osób. Najwidoczniej, podczas tworzenia zarządzenia, zabrakło twórcom wyobraźni oraz zdrowego rozsądku.\n← Ponad milion zarażonych koronawirusem\nGłosowanie w sprawie wyborów – błąd czy fałszerstwo? →


aneestyle - Beauty, Fashion, Lifestyle: ZAMIENNIKI POMADKI MAC MEHR\nPomadka MAC w standardowej cenie kosztuje 86zł. Na pewno niektóre z Was nie chciałyby wydać tyle pieniędzy na jedną szminkę. Mam dla Was o wiele tańsze alternatywy dla tej pomadki. Pokażę Wam szminki: w standardowej formie, w kredce, w płynie oraz konturówki.\nMAC Mehr (86zł) - Golden Rose Matte Lipstick Crayon nr.10 (11,90zł) Między jedną a drugą pomadką jest ponad 70zł różnicy. Pokazuję Wam te pomadki jako pierwsze, bo kolorystycznie są do siebie najbardziej zbliżone. Tak samo jest pod względem trwałości. Golden Rose naprawdę pozytywnie mnie zaskoczyło!. Na pewno wiele z Was ma tą słynną "dziesiątkę" z GR w swojej toaletce. Teraz już wiecie, że macie zamiennik MAC Mehr :) Natomiast jeżeli jeszcze nie macie tego kolorku w swojej kolekcji, to polecam się zaopatrzyć, uważam, że nie będziecie żałować.\nMAC Mehr (86zł) - Wet n Wild In the Flesh (9,99zł) Odcienie tych pomadek są bardzo zbliżone, natomiast Wet n Wild ma w sobie odrobinę więcej odcienia czerwonego. Ciężko mi porównać je pod względem trwałości, ponieważ dopiero co kupiłam pomadkę WnW. Ten zamiennik możecie kupić w Naturze, ale niestety chyba jeszcze nie w każdej. Teraz są na promocji i kosztują 5,99zł :)\nMAC Mehr (86zł) - Lovely Extra Lasting nr.1 (9,99zł) Dla fanek pomadek w płynie też się coś znalazło. Pomadka z Lovely ma odcień bardziej pomarańczowy, aniżeli MAC, natomiast w dalszym ciągu są to bardzo zbliżone kolorystycznie odcienie. Ja za pomadką z Lovely tak średnio przepadam. Moje usta po niej są wyjątkowo suche. Natomiast wiem, że wielu z Was się ona super sprawdza, więc za taką cenę też warto wypróbować.\nMAC Mehr (86zł) - Wibo Million Dollar Lips nr.1 (11,29zł) Kolejna pomadka w płynie. Odcień nieco ciemniejszy niż MAC. Pomadka zaskoczyła mnie pod względem trwałości. Jakiś czas temu pomalowałam nią usta, ale jednak za chwilę stwierdziłam, że ten kolor do tego makijażu nie pasuje i chciałam ją zmienić. Uwierzcie mi, że się trochę "naszorowałam" zanim zmyłam ją z ust.\nMAC Mehr (86zł) - Golden Rose Waterproof Lipliner nr.51 (9,90zł) Tym razem coś dla fanek konturówek. Ja sama bardzo często sięgam po konturówki i nakładam je na całe usta. Odcień niemalże identyczny. Trwałość tych konturówek jest bardzo dobra. Różnica w cenie między GR a MAC bardzo duża. Ja serdecznie polecam :)\nMAC Mehr (86zł) - Lovely Perfect Line nr.1 (6,59zł) Kolejna konturówka, tym razem z Lovely. Odcień nieco bardziej pastelowy. Nie jestem w stanie powiedzieć jak z trwałością, bo o tej konturówce, szczerze powiedziawszy zapomniałam i nie używałam. Różnica w cenie między Lovely a MAC to prawie 80zł :)\nTutaj macie zdjęcie, jak pokazane przeze mnie zamienniki wyglądają w porównaniu do pomadki MAC Mehr. Wybaczcie, że nie ma zdjęć na ustach. Mam w planach zakup nowego aparatu, więc myślę, że niedługo się to zmieni :)\nI to by było na tyle w dzisiejszym poście. Dajcie znać, czy taki post się Wam spodobał. Może chcecie więcej tego typu postów? Napiszcie też, czy macie pomadki MAC i jak się u Was sprawdzają. Macie w swojej toaletce któryś z pokazanych przeze mnie zamienników? Mam jeszcze jedno pytanie nie związane z dzisiejszym postem - chciałybyście częściej posty niż jeden raz w tygodniu, czy ten jeden raz wystarcza? Czekam na komentarze i pozdrawiam :*\nPaulina Wyszomierska 11 listopada 2016 07:58\nI ja mam kilka zamienników dla tej pomadki, ale mimo wszystko - oryginał wygrywa :)\naneestyle 11 listopada 2016 10:52\nZgadzam się! Oryginał jest mega! :)\nNikola Król 11 listopada 2016 08:52\nŚwietny post,napewno przetestuję chociaż jeden z tych zamienników 😉 Pozdrawiam https://nicolequeenlife.blogspot.com/?m=1\nSuper! Bardzo się cieszę :) Pozdrawiam!\nblogyoursdreams 11 listopada 2016 09:27\nOryginał wiadomo wygrywa ale dobrze, że robią zamienniki :)\naneestyle 11 listopada 2016 10:53\nEcnelisVlog 11 listopada 2016 10:00\nPomadka z Mac'a jest moim ogromnym marzeniem, jednak zawszę wolę kupić coś tańszego. Te zamienniki które podałaś są niemalże identyczne jak oryginał, koniecznie będę musiała z nich skorzystać :)\naneestyle 11 listopada 2016 10:54\nSuper :) Cieszę się, że mogę podać zamienniki dla tej pomadki. Pozdrawiam :)\nEla Lis 11 listopada 2016 23:52\nŚwietny post! Kolorki niemalże identyczne-:)\naneestyle 14 listopada 2016 00:04\nOkiem Pozytywnej28 12 listopada 2016 01:17\nMam MAC Mehr, Wibo, GR, konturówkę i pomadkę Lovely :D uwielbiam wszystkie :D na moje oko, najbardziej podobna do MAC jest pomadka Wibo :D\naneestyle 14 listopada 2016 00:05\nHah super! Ja jednak uważam, że GR jest bardziej podoba :D\nbeatypunktwidzenia 12 listopada 2016 01:43\nPomadek MAC jeszcze nie stosowałam, ale jej kolor, jak i kolory zamienników bardzo przypadły mi do gustu :)\naneestyle 14 listopada 2016 00:06\nWiktoria Drawska 12 listopada 2016 03:11\nWydaje mi się że ta z RS najbardziej przypomina ten kolorek :) Dość sporo tych zamiennikówn :)\naneestyle 14 listopada 2016 00:07\nStarałam się wybrać jak najwięcej zamienników :)\nAneetine 12 listopada 2016 05:09\nMuszę kupić tą kredkę z GR ; )\naneestyle 14 listopada 2016 00:08\nEwa Tuchowska 12 listopada 2016 05:24\nnie posiadam MAC-a w swojej kolekcji,chodź mi się marzy ;) na razie zastępuje mi go Golden Rose :)\naneestyle 14 listopada 2016 00:09\nMAC jest super, ale Golden Rose jak za ta cenę jest naprawdę świetna :)\nEwelina Twarda 12 listopada 2016 12:41\nBardzo dobry post ! <3\naneestyle 14 listopada 2016 00:10\nEwa Bugs 13 listopada 2016 02:43\n10 z GR faktycznie bardzo podobna! Muszą ją mieć!!! <3\naneestyle 14 listopada 2016 00:11\nAleksandra Kwiecień 13 listopada 2016 04:06\nŚwietny wpis, sama używam pomadki z Vibo i świetnie się sprawdza :)\naneestyle 14 listopada 2016 00:12\nstudentka zarządzania 14 listopada 2016 04:00\nSuper wpis, MAC jest drogi więc taki post przyda się wielu osobom :)\naneestyle 16 listopada 2016 01:41\nKosmetycznie By M 14 listopada 2016 08:30\nmam tą pomadkę million dollar lips, też bardzo ją lubię :)\naneestyle 16 listopada 2016 01:42\nhelpmecreate 15 listopada 2016 00:54\nKolorystycznie rzeczywiście bardzo podobne te cudeńka :) Bardzo lubię taki kolor brudnego różu! :) Swoją drogą, nigdy się chyba nie zdecyduję na zakup pomadki firmy MAC, jak dla mnie za drogie, za dużo idą na renomę :) Wolę pomadki Golden Rose, które sprawdzają się rewelacyjnie, a dla opakowania MAC'a raczej się nie skusze :)\naneestyle 16 listopada 2016 01:43\nJa bardzo długo zastanawiałam się, czy kupować pomadkę MAC czy nie. W końcu się skusiłam i powiem szczerze, że nie żałuję. Mehr to pierwsza pomadka tej firmy, niedawno kupiłam też Velvet Teddy. Ja te pomadki uwielbiam, ale Golden Rose jest dobrą alternatywą za niską cenę :) Pozdrawiam!\nAnna P. 15 listopada 2016 07:08\nOd dawna podoba mi się GR o nr 10, niestety to jakiej drogerii nie zajrzę to niedostępna...:/\naneestyle 16 listopada 2016 01:44\nU mnie też jest często wyprzedana ;)\nFashionelja 17 listopada 2016 07:01\nTyle alternatywnych opcji, nawet nie wiedziałam. Te od GR są najbardziej zbliżone\naneestyle 17 listopada 2016 08:51\nChocolade 17 listopada 2016 10:30\nMam pomadkę w płynie od WIBO właśnie w odcieniu nr 1 ;)\naneestyle 17 listopada 2016 15:04\nWażkowa blogspot 17 listopada 2016 13:56\nKolosalna różnica w cenach, odcienie piękne. Wydaje mi się, że Golden Rose Waterproof Lipliner nr.51 jest najbardziej zbliżona do koloru oryginalnej Mac :)\naneestyle 17 listopada 2016 15:05\nJa uważam, że najbardziej podobna jest GR Crayon nr.10, ale Waterproof Lipliner też jest bardzo podoba. Pozdrawiam :) :)\nAleksis-Aliss 18 listopada 2016 11:07\nFajnie, że są zamienniki tego koloru :) Oh ale chciałabym kiedyś móc sobie sprawić taką pomadkę z maca :D\naneestyle 18 listopada 2016 12:53\nJa też długo marzyłam o pomadce z MAC, ale marzenia są po to, aby je spełniać :)