Podkładka na stół ze skóry syntetycznej, 34 x 42 cm, kremowy, ZELLER - Zeller | Sklep EMPIK.COM\nPodkładka na stół ze skóry syntetycznej, 34 x 42 cm, kremowy, ZELLER\nPodkładka na stół ze skóry syntetycznej, 34 x 42 cm, kremowy, ZELLER. W trosce o trwałość mebli – aby zapobiegać uszkodzeniom blatów, ale też w celach dekoracyjnych – korzystaj z podkładek na stół! Podkładki na stół łączą w sobie dwie funkcje – praktyczną oraz ozdobną, będą więc stanowić idealny dodatek do wnętrz. W naszym sklepie oferujemy podkładki w szerokiej gamie wzorów, kolorów, kształtów oraz materiałów. Przejrzyj koniecznie i wybierz idealne podkładki do swojego mieszkania.\nPodkładka na stół ze skóry syntetycznej to modny projekt niemieckiego producenta elementów dekoracji i wyposażenia domu – firmy Zeller. Prezentowana podkładka ma nieregularny, trójkątny kształt i wymiary: 42 x 34 cm. Wykonana jest z syntetycznej skóry – materiału będącego tworzywem sztucznym, a co za tym idzie - również wegetariańskim. Skóra syntetyczna odznacza się wysoką trwałością, elastycznością; jest też bardzo łatwa w konserwacji i może perfekcyjnie imitować skórę naturalną.\nDzięki temu podkładki skutecznie zabezpieczają stół czy blat innego mebla przed odparzeniami, odpryskami czy zarysowaniami wynikającymi między innymi ze stawiania na powierzchni naczyń z jedzeniem – często gorących lub mokrych. Wymiary produktu idealnie sprawdzą się pod talerze i zastawę stołową, chroniąc odpowiednio dużą powierzchnię mebla. Elegancki, kremowy kolor będzie pasować do większości aranżacji. Taki dodatek sprawdzi się zwłaszcza w stylu klasycznym, angielskim.\npodkładka na stół ze skóry syntetycznej ,\ntrójkątny, nietypowy kształt ,\nwykonana z syntetycznej skóry ,\nwymiary produktu: 42 x 34 cm ,\nelegancki, kremowy kolor ,\nminimalistyczny design bez wzorów ,\nprojekt znanej niemieckiej marki Zeller.\nNazwa: Podkładka na stół ze skóry syntetycznej, 34 x 42 cm, kremowy, ZELLER\nNumer katalogowy: 4003368270524\nWłaśnie zrecenzowałem Podkładka na stół ze skóry syntetycznej, 34 x 42 cm, kremowy, ZELLER\nPodkładka na stół ze skóry syntetycznej, 34 x 42 cm, kremowy, ZELLER. W trosce o trwałość mebli – aby zapobiegać uszkodzeniom blatów, ale też w celach dekoracyjnych – korzystaj z podkładek na stół! ...\nPodkładka na stół ze skóry syntetycznej, 34 x 42 cm, miętowy, ZELLER Zeller\nPodkładka na stół ze skóry syntetycznej, 34 x 42 cm, metallic taupe, ZELLER Zeller\nPodkładka na stół 50 x 35 cm, kolor naturalny Secret de Gourmet\nRęczniki kuchenne DOUCEUR D'INTERIEUR, szare, 40x40 cm, 3 szt. Douceur d'intérieur\nMata poliwęglanowa okrągła na stół BAYER, Ø50 cm 1 mm Bayer\nMaty na stół VIDAXL, brązowe, 38 cm, 4 szt. vidaXL\nPodkładka na stół - Koci świat, urocze kociaki (CARMANI) Carmani\nPodkładka na stół Leafs 43x28 cm Mondex\nPodstawki pod szklanki MOSAIC, szklane, 4 sztuki, ZELLER Zeller\nPodkładka na stół BOHO KITCHEN, Ø 38 cm, ZELLER Zeller\nPodstawki pod szklanki, 6 sztuk ze skóry syntetycznej, miętowy, ZELLER Zeller\nPodkładka ZELLER Mandala, srebrna, 38 cm Zeller\nPodkładka, ZELLER, 47x49 cm, złota Zeller\nPodkładka filcowa na stół, Ø 38 cm, ciemnoszara, ZELLER Zeller\nPodkładka zestaw 4x mata biała 2,6 mm pod talerz 44x36 cm Bayer\nMaty na stół VIDAXL, szare, 38 cm, 6 szt. vidaXL\nPodkładka korkowa 6 szt. Marble duża : Kolor - Szary MIA home\nPodkładka okrągła, elastyczna na stół, Bayer, Ø80 cm Bayer\nDywanik pokojowy, MD Rabbit, beżowy, 50x80 cm MD


Pobyt na przymusowych robotach w Reichu. Boże Narodzenie i Wielkanoc… - PortalPomorza\nPobyt na przymusowych robotach w Reichu. Boże Narodzenie…\nFot. Wolna domena/Archiwum rodzinne Zenon Weiss\nMiejscowość Heinrichshof stanowił duży majątek liczący kilka tysięcy hektarów ziemi ornej oraz ziemie na uprawy takowe i konopi. W tej wsi wyróżniał się pałac z dużym ogrodem, w którym zatrudniony byt ogrodnik. Sama uprawa buraka cukrowego zajmowała powierzchnie ok. 100 ha. Rodzice zostali zarejestrowani przez nadanie numeru ewidencyjnego, tak jak czynili to Niemcy w obozach pracy obozach koncentracyjnych. Nie przypominam sobie, żeby byli obligowani do noszenia litery „P”.\nOjciec rozpoczął służbę od uruchomienie nieczynnej kuźni. Brat Kazimierz (14 lat) został zatrudniony przy koniach. Obowiązek pracy nie dotyczył tylko kobiet. Matka za namową sąsiadek uczestniczyła w pracach pałacu: praniu, malowaniu, prasowaniu. Krótko po naszym przybyciu do majątku skierowani zostali Polacy z obozów jenieckich i tak:\n- do kuźni - marynarza - palacza ze zbombardowanego okrętu Wicher;\n- do nieczynnej obok kuźni stolarni - żołnierza z wojsk lądowych ze specjalnością kołodziej;\n- do pracy w oborze krów dojrzałych - żołnierza - rolnika o imieniu Bolek (pochodził z włocławskiego).\nOdwiedzał czasami rodzinę w godzinach popołudniowo-wieczornych, gdzie został poczęstowany smażonymi ziemniakami z jajkami (sadzone), a do popicia dano mu maślankę. Słowem pycha!\nTakże w maju 1940 r. trafia tam do pracy 10-osobowa rodzina z Rożnowa, powiat Chełmno – pomorskie. Musieli opuścić swoje gospodarstwo w przeciągu 15 minut. Wyładowani zostali na stacji Anklam.\nW 1940 r. po przegranej przez Francję wojnie do majątku trafił jeden żołnierz francuski, a po zwycięstwach niemieckich wojsk na wschodzie – trafiła z kolei grupa jeńców rosyjskich. Byli oni skoszarowani w pomieszczeniach ogrodzonych drutem kolczastym i pilnowani przez starszych wiekiem żołnierzy Wermachtu (tzw. Wachtmanów). Po klęsce wojsk Mussoliniego do pracy trafili także jeńcy włoscy. Zaobserwowałem, że ci w niedzielę wychodzili na łąki i wycinali niekwitnące jeszcze mlecze, płukali to pod pompą i w dużych naczyniach mieszali z oliwą, a następnie spożywali jako sałatę.\nTak w sumie na majątku znalazła się tania siła robocza z różnych stron Europy.\nPracownicy majątku mieszkali w budynkach zwanych trojakami. Równolegle do tych budynków pobudowane były budynki gospodarcze, przeznaczone na chlewy, kurniki, ubikacje. Odległość budynku mieszkalnego od gospodarczego wynosiła zaledwie 3 metry. Moja rodzina otrzymała mieszkanie środkowe z wejściem do mieszkania przez kuchnię, a te z kolei na wysokości wejścia do chlewa i ubikacji. Nie pozostało to bez wpływu na chmary much w kuchni, ale z tym trzeba było sobie jakoś radzić. Kuchnia była stosunkowo duża - sam piec z piekarnikiem, ze stołem i ławkami. Rodzina mogła wspólnie spożywać posiłki. Opału do piekarnika nie brakowało, bo ojciec opału do jego uruchomienia dostarczał ze złamanych dyszli (drzewo dębowe), które po cięciu na kawałki przynosił do domu pod marynarką założona na lewą rękę.\nWielkanoc 1940 r. poprzedziło malowanie jaj, które w drugim dniu Świąt zostały ukryte i trzeba je było odszukać. Brylował w tym Kazik znalazł ich najwięcej, ale w sumie potem i tak wszyscy się nimi posilili. Piekarnik w tym czasie był już czynny i drożdżówka z kruszonką oraz babką uzupełniały świąteczny nastrój...\nŚwięta Bożego Narodzenia 1940 r. poprzedzały przygotowania przedświąteczne. Gromadziliśmy papiery kolorowe, bibuły, nici słomy... Sam szpic do choinki został przygotowany przez ojca Kazika, który skręcił drut, a następnie wyciął z tektury gwiazdy i okleił ją srebrnym papierem. Jedynie podstawy na świeczki były oryginalne, pozyskane z innych źródeł. Na tak wystrojoną choinkę mama poprosiła sąsiadkę p. Auras. Gdy to zobaczyła zdumiona rzekła „Ale das ist schön". Na Wigilie tata poprosił p: Volkmana o odegranie Gwiazdora. Ubrał go w maskę, kolorową myckę i wywrócony zimowy kożuch furmana oraz rózgę. Pomógł podnieść na plecy worek z prezentami i wskazał miejsce gdzie czekają dzieci. W tym worku był pociąg - lokomotywa i wagoniki towarowe. Był to prezent przygotowany w kuźni przez Kazika i ojca - z surowców: drewna i prętów na osie. Kola wytoczono na tokarce. Jak opuścił pokój, to w kuchni rozbierając się zapytał wprost:\n- Alosz - Wer hat das gemacht! (Alosz kto to zrobił?)\nOjciec na to: Kazmir und Ich! Das ist unmüglich. (- Kazmier i ja. - To jest niemożliwe!)\n(kolejna część w przyszłym nr GT)\nFot. Wolna domena/Archiwum Zenon Weiss


Naomi (6182958) - Kinga Litkowiec - książka, recenzja, streszczenie\nOcena: 4.7 (20 głosów) 4.70 20\nTagi: Romans erotyczny bóg\nKup książkę Naomi\nOpinie o książce - Naomi\nPrzeczytane:2022-01-08, Ocena: 6, Przeczytałam,\nDługo miałam kryzys czytelniczy.\nZaczynałam czytać i odkładałam...\nW internecie toczyła się dyskusja " Mateo czy Zachar" Musiałam się dowiedzieć o co chodzi 😂\n" Była jego zabójczą pomyłką, teraz on jest dla niej jedyną ochroną"\nNaomi przez przypadek stała się ofiarą. Niewłaściwa osoba, w niewłaściwym miejscu...\nTak poznała Mateo. Miał być jej oprawcą, miał pozbawić ją życia....\nIch drogi schodzą się ponownie, po tym jak szef klanu dowiedział się o zdradzie swojego płatnego zabójcy\nCzy rosyjski Boss mafii, Zachar, pomoże im w ucieczce i zemście?\nA może piekna, młoda Naomi zawróci mu w głowie???\nTa dziewczyna nie ma lekko ...\nAch co to za historia ❤\nŚmiało mogę powiedzieć, że jedna z najlepszych książek tej autorki ❤❤❤\nUwielbiam twórczość Kingi, a książki biorę w ciemno...\nPomimo mojego kryzysu przeczytałam w jeden wieczór, od deski do deski 📖\nMateo czy Zachar?\nOczywiście Mateo ❤\nPomimo tego, że znałam wiek tego drugiego, kojarzył mi się z takim tatusiem 🙈🙊 Przystojny ale nadal tatuśko 😂\nZachęcam was gorąco do sięgnięcia po książkę.\n@grzeszne_ksiazki ma w swoich szeregach diamencik. Ta autorka pewnie jeszcze nie raz nas zaskoczy ❤❤❤\nPrzeczytane:2021-06-18, Ocena: 4, Przeczytałem,\nJednak tego, jak dochodzi do spotkania tej pary i Zachara nie zdradzę musicie dowiedzieć się sami czytając "Naomi".\nJeśli więc są tu fani tego typu powieści, myślę że ta książka Wam się spodoba. Co do "Naomi", to ja jestem na tak!\nPrzeczytane:2021-06-02, Ocena: 4, Przeczytałam, Mam,\nNaomi Lorez miała zginąć rąk płatnego zabójcy Mateo Terrona. Jednak ten postanowił oszczędzić dziewczynę, jednocześnie ściągając na siebie gniew swojego szefa. Cala sytuacja komplikuję się, gdy Mateo po raz drugi ratuje dziewczynie życie i musi uciekać z nią do Rosji.\nJuż na samym początku muszę przyznać, że nie znoszę romansów, bo zwykle są do granic przesłodzone i zazwyczaj napakowane tandetnymi scenami erotycznymi. Ale czytając opis Naomi poczułam się nawet zachęcona,do przeczytania tego romansu i...nie było, tak źle jak się spodziewałam. Ba! Muszę przyznać, że nawet książka przypadła mi do gustu. Przede wszystkim moją sympatię zdobyła główna bohaterka Naomi, nie była (jak zwykle to bywa w romansach) zapłakaną i ciamajdowatą dziewczyną, lecz babką z charakterem, która umiała mieć swoje zdanie i fajne teksty, których sama mogłabym używać. Drogi główny bohater Mateo, gangster, płatny zabójca o gołębim sercu, to kolejna świetnie stworzona postać, która była świetnie dopasowana do głównej bohaterki. Trochę moim zdaniem autorka mogła bardziej zaszaleć z fabułą, bo była ospała i zabrakło mi w niej jakichś wątków, które dodałyby nieco więcej pikanterii. Szwankowały także opisy, przez brak ciekawych szczegółów w nich, ucierpiał dla mnie klimat, jaki autorka starała się zabudować.\nPodsumowując mimo swoich niedoskonałości, książka mi się podobała. Jak na romans była lekka i przyjemna, także zdołałam ja przeczytać w jeden wieczór. Jej głównym plusem, było też to, że nie jest przesycona scenami erotycznymi, czego na początku się strasznie bałam, że główni bohaterowie, będą niczym napalona para królików względem siebie. Także, książkę oceniam na mocną czwórkę z plusem.\nPrzeczytane:2021-05-07, Ocena: 5, Przeczytałam, Mam na półce, 52 książki 2021, Insta challenge. Wyzwanie dla bookstagramerów 2021, Wyzwanie - wybrana przez siebie liczba książek w 2021 roku,\nJakie było moje zaskoczenie, gdy tylko zaczęłam czytać tę historię, jak uzmysłowiłam sobie, że jest to dalszy ciąg opowiadania autorki z książki „Grzeszne święta”.\nNajbardziej zaciekawiła mnie postać Zachara 😍, rosyjskiego szefa mafii. Ale nie chce Wam tu zbyt dużo zdradzać.\nPrzeczytane:2021-04-26, Ocena: 5, Przeczytałam, Mam, Wyzwanie - wybrana przez siebie liczba książek w 2021 roku, Insta challenge. Wyzwanie dla bookstagramerów 2021, Przeczytaj tyle, ile masz wzrostu – edycja 2021,\n,, Mateo nie mógł wiedzieć, że tak na mnie działa. Błyskawicznie potrafił wywołać u mnie całą gamę emocji, często bardzo sprzecznych i niepokojących. To musiało pozostać moją tajemnicą. "\nŻycie zaskakuje każdego z nas, nie pyta, czy to jest odpowiedni moment, by zrzucić bombę napakowaną emocjami. Uderza w najmniej oczekiwanym momencie.\nNaomi Lorenz tytułowa bohaterka, której życie zamieniło się w ciągłą ucieczkę. Tajemnice rodzinne, które ujrzały światło dzienne, sprawiły, że podjęła decyzje, lecz czy była ona słuszna? Zły czas, złe miejsce tak można określić chwilę, w której niczego nieświadoma została celem mafii.\nMateo Terrona płatny zabójca, który życie w mafii zna od podszewki. Niezawodny i szanowany w swym środowisku zawsze kończy swoje zlecenia, lecz nie w przypadku Naomi. Jego cel okazał się zadaniem nie do wykonania, bo to, co zobaczył w jej oczach, sprawiło, że został dla Naomi tarczą.\nNaomi i Mateo to dwa różne żywioły, które nie są w stanie przeprowadzić normalnej rozmowy, bo ich światy różnią się i mają całkiem inne oczekiwania od życia.\nCzy Naomi i Mateo uciekną przed mafią? Czy pomimo różnic charakterów będą w stanie się dogadać? Jakie będą konsekwencje tej ucieczki? Odpowiedzi na pytania znajdziecie w książce.\n,,Naomi" zaskoczyła mnie! Spodziewałam się kolejnego romansu, mafii i bronili a dostałam porządną dawkę akcji! Książka się nie zatrzymuje, tam cały czas coś się dzieje.\nGłówna bohaterka, choć na samym początku książki wydała mi się zagubionym kotkiem, to z biegiem stron pokazała swe pazurki. Mateo to postać jak dla mnie nie do końca odkryta, i to właśnie sprawiło, że polubiłam jego postać.\nNaomi Kingi Listkowiec to moja pierwsza książka tej autorki i muszę przyznać, że czas nadrobić zaległości. Polecam książkę.\nPrzeczytane:2021-04-28, Ocena: 5, Przeczytałem,\n„Naomi” autorstwa Kingi Litkowiec swoją premierę miała 14 kwietnia. Uwielbiam książki z motywem mafijnym, od zawsze ta tematyka mnie kręciła. Z ogromną chęcią i ciekawością sięgam po tytuły związane z mafią. Jakie wrażenie wywarła na mnie „Naomi”?\nMimo, że początek ich znajomości był podobno opisany w opowiadaniu, ale spokojnie można się połapać o co chodzi, bo postaci są przedstawione bardzo wyczerpująco od samego początku.\nMateo to zabójca na zlecenie, a jego celem jest tytułowa Naomi. Dziewczyna znalazła się w złym miejscu i w złym czasie, przypadkowo. Jednak coś przeszkodziło mu w wykonaniu zadania i kobieta pozostaje wśród żywych. Co było powodem oszczędzenia jej życia? Co czeka ich później?\nAutorka miała oryginalny pomysł na fabułę, ja jeszcze z takim się nie spotkałam, a mam na swoim koncie sporo mafijnych pozycji. Było dużo emocji, akcji i gorących scen. Najbardziej w moje gusta trafił oczywiście Zachar Morozow. Zdecydowanie najlepsza postać w tej historii. Jeśli chodzi o Mateo i Naomi to zabrakło mi trochę takich emocji w ich relacji. Nie czułam zbytniej chemii między nimi. Jednak te gorące, pełne pikanterii sceny dodały rewelacyjnego smaczku. Zakończenie jak najbardziej na plus, ostatnie strony trzymały w ogromnym napięciu!\nKsiążkę czyta się ekspresowo dzięki wartkiej akcji i lekkiemu językowi. Podobały mi się rozdziały z perspektywy głównych bohaterów, możemy także przeczytać kilka z punktu widzenie Morozowa, więc możemy poznać jego myśli. Autorka poruszyła temat zdrady, pożądania, gangsterskich porachunków. Podsumowując, ta historia przypadła do mojego gustu, lubię takie klimaty i będę polecać fanom mafijnych romansów! ❤\nPrzeczytane:2021-04-18, Przeczytałam, Mam, 52 książki 2021, Insta challenge. Wyzwanie dla bookstagramerów 2021, Przeczytaj tyle, ile masz wzrostu – edycja 2021, 12 książek 2021, Wyzwanie - wybrana przez siebie liczba książek w 2021 roku,\n„Miłość uważałem za oznakę słabości. Coś, co przypominało tykającą bombę. Kiedy wybuchła, rozrywała człowieka na strzępy.”\nAby lepiej przeżyć tą niesamowitą historię, najpierw musicie poznać jedno z opowiadań autorki, antologii „Grzeszne Święta”. Tam właśnie poznajemy śliczną\nNaomi Lorenz, którą zamiast zabić, Mateo Terrona, zawahał się, ocalił, potem doprowadził do paru niesamowitych orgazmów no i dzięki nim, pozostał mocno w jej pamięci.\nTeraz dziewczyna znowu jest w niebezpieczeństwie, bo ktoś musi dokończyć zlecenie Mateo, które on „spartolił” dopuszczając do siebie nieznane mu wcześniej uczucia. Ratując jej życie już drugi raz, staje się wrogiem swojego zabójczego klanu ( co gorsza wciąga w to jedynego przyjaciela ), musi zabrać Naomi ze sobą i szukać pomocy u jedynego pozostałego mu sprzymierzeńca-\nZahara Morozowa. Rosjanin z miejsca jest oczarowany Naomi i gdyby nie to, że dla jej bezpieczeństwa i mimo złości na dziewczynę, za cała sytuację, w którą się przez nią wplatał, daje Morozowowi do zrozumienia, że jest jego narzeczoną.\nZahar budzi w Naomi mieszane uczucia, a gdy ten określa swoją cenę za walkę z klanem, Naomi jest równie przerażona co... podniecona ( ja też bym była 😈😈😈 Kinga Love You za tą mega Hot scenę ). Sytuacja staje się na prawdę niebezpieczna, gdy kłamstwa wychodzą na jaw, przyjaciele okazują się wrogami, a pożądanie walczy z uczuciem.\nWow, jak ta książka mi się podoba, Mateo, Zahar no i Naomi, mega emocjonalny trójkąt. Niby przerażona i zagubiona dziewczyna, a jednak w kryzysowych sytuacjach wychodzi z niej prawdziwa Femme Fatale i wojowniczka w jednym.\nMoże w jej żyłach płynie gangsterska krew ?!\nKsiążka przez cały czas trzyma nas w napięciu. Emocje i uczucia, z którymi zmagają się bohaterowie są wyraziste i świetnie przedstawione.\nPikantne i gorące sceny to jedno wielkie Wow, a jedna ze scen jest tak bardzo niegrzeczna, a zarazem taka rewelacyjna, że...sama chciałabym być na miejscu głównej bohaterki🤫\nI tu moja petycja do autorki - Zgłaszam uprzejmy wniosek o książkę gdzie głównym bohaterem będzie Zahar ♥♥♥ ( Skurczybyk mnie kręci 😈 ).\nPrzeczytane:2021-04-16, Ocena: 3, Przeczytałam, 52 książki 2021, 26 książek 2021, Wyzwanie - wybrana przez siebie liczba książek w 2021 roku, Mam,\n„Miłość to nic pięknego, jeżeli nie można jej dzielić z drugą osobą”\nPowieści z mafią w tle mają ostatnio swoich zwolenników, dlatego wciąż pojawiają się nowe tytuły. Ciekawostką jest to, że często pisane są one przez kobiety, którym nie brakuje fantazji i wyobraźni w budowaniu odpowiedniego nastroju i wymyślaniu nietuzinkowych historii. Jedną z nich jest autorka książki „Naomi”, w której miłość przeplata się z niebezpiecznym, gangsterskim światem.\nKinga Litkowiec to polska autorka pochodząca z Lubelszczyzny, Spełniona mama i żona, zakochana w książkach i muzyce. Zaczęła pisać w marcu 2019 roku, co szybko przerodziło się w jej największą pasję. Uwielbia niebanalne i odważne historie, wyróżniające się na tle innych.\nNa Naomi Lorenz mafia wydała wyrok śmierci. Miała zginąć z rąk płatnego mordercy Mateo Terrona. Jednak on, nieoczekiwanie, nie wykonuje zadania ratując w ten sposób jej życie. Poznajemy bohaterkę trzy miesiące po tym zdarzeniu, gdy szef mafii dowiaduje się, że dziewczyna nadal żyje. Dlatego zdziwiło mnie, że Naomi chodzi sobie po sklepach, szukając prezentu dla mamy, zamiast drżeć o swoje życie po traumatycznych doświadczeniach. Nic dziwnego, że zostaje porwana przez ludzi mafii, którzy mają za zadanie dokończyć to, czego nie zrobił Mateo. Z kolei Mateo wie, że jego życie także jest zagrożone. Z pomocą przyjaciela o imieniu Theo, postanawia wprowadzić plan ratowania siebie i dziewczyny, udając się do Rosji, gdzie rządzi Zachar Morozow - boss jednej z rosyjskiej mafii. Wydarzenia sprzed trzech miesięcy są wplecione w bieżącą fabułę i co pewien czas odsłaniany jest kolejny fragment z tego wątku, wyróżniony kursywą.\nZaczynając tę powieść miałam wrażenie, jakby jej fabuła była kontynuacją jakiejś wcześniejszej części ale okazało się, że ta historia jest zamknięta w jednej odsłonie. Autorka od razu wrzuca nas w centrum ekscytujących zdarzeń, odsłaniając stopniowo niektóre wątki, by na końcu zaskoczyć finałowym akcentem.Prowadzi akcję tak, że wkraczamy w ciąg zdarzeń z mocnym "przytupem" i czujemy zagrażające niebezpieczeństwo. Zgrabnie splotła ze sobą kilka wątków, ukazując wydarzenia w narracji pierwszoosobowej opowiadanej głównie przez Naomi i Mateo ale też, w pewnym momencie, przez Zachara. Tajemniczości i napięcia dodają niedomówienia, urwane wątki, zasiewane wątpliwości i świat mafii, w który dziewczyna zostaje wciągnięta.\nFabuła została zbudowana na schemacie przeciwieństw, które teoretycznie nie mają szans na wspólne życie. Mateo jest bezwzględnym mordercą, który nie ma serca, nie potrafi kochać ani współczuć. Pod tą maską skrywa się jednak odrobina człowieczeństwa, która ujawnia się pod wpływem Naomi. Dopiero ona potrafiła poruszyć jego serce i wyzwolić w nim ludzkie odruchy. Główna bohaterka nie od razu wzbudziła moją sympatię, nawet mnie drażniła swoją postawą i niezrozumieniem w jak wielkim niebezpieczeństwie tkwiła. Jednak z czasem okazała się osobą o mocnym charakterze, zdecydowaną i odważną gotową na poświęcenie, by walczyć o miłość.\n"Naomi” to dobrze napisany romans, w którym nie brakuje intryg, namiętności, niespodziewanych wątków, sytuacji trzymających w napięciu, sekretów i mafijnych rozgrywek. Dla mnie od początku ta historia była wprawdzie mało realna, ale mimo to czytało mi się ją szybko i bez znużenia, gdyż nie brakuje w niej emocji, nagłych zwrotów akcji i oczywiście pikantnych szczegółów. Dzięki przystępnemu stylowi, ekspresyjnym epizodom, zabawnym dialogom i drapieżnym momentom, powieść czyta się lekko i zainteresowaniem. Autorka śmiało i bez zahamowań opisuje relacje erotyczne, nie bawiąc się w niedomówienia i subtelności. Sceny erotyczne nie dominują w fabule zbyt mocno lecz są dodatkiem do tego, co rozgrywa się między bohaterami. Przyznam, że nie miałam okazji wcześniej poznać książek pani Kingi Litkowiec, o której można przeczytać, że ma duże szanse uzyskać miano królowej mafijnych romansów i uważam, że jest to tytuł uzasadniony.\nPrzeczytane:2021-04-23, Ocena: 3, Przeczytałam, 52 książki 2021, Przeczytaj tyle, ile masz wzrostu – edycja 2021, 26 książek 2021, 12 książek 2021,\nOn jest płatnym zabójcą, ona znalazła się w nieodpowiedni miejscu i nieodpowiedni czasie. Przez to został wydany na nią wyrok śmierci. Mateo musi go wykonać i na początku wydaje mu się to łatwe zlecenie. Dopóki nie zobaczy swojej ofiary. Naomi wzbudza w nim nieznane uczucia dlatego postanawia ją oszczędzić. Przez swoją decyzję sprawił, że znaleźli się w niebezpieczeństwie oboje. Muszą stoczyć niebezpieczną grę żeby przetrwać. "Była jego zabójczą pomyłką, teraz on jest dla niej jedyną ochroną".\nCiężko jest mi ocenić tę książkę. Ma dużo wad, ale też znajdą się zalety. Na plus dodałabym ciekawy temat. I właśnie opis na książce sprawił. że po nią sięgnęłam. Liczyłam, że będzie dużo się działo, będą emocje. Czy były? Niezupełnie. Książka jest napisana prostym językiem przez co łatwo i szybką się ją czyta. I to też uważam za plus. Cała akcja kręci się wokół Mateo i Noemi. Bohaterowie czasami mnie drażnili. Sami nie wiedzieli czego chcą. Brakowało mi też między nimi emocji. Książka niby jest ciekawa, coś się dzieje, ale tu też tych emocji zabrakło, tego czegoś, co sprawia, że książka wciąga i nie da się odłożyć. To na pewno nie jest książka, dla której warto zarwać noc. Sceny erotyczne, było ich sporo. Niestety często dość niesmaczne. Książka jest zaliczona do gatunku romansu mafijnego, ja uważałabym ją bardziej za erotyk. Jest mafia, są nielegalne interesy, narkotyki. Niby jest wszystko co może sprawić, że książka wciągnie, jednak czegoś zabrakło. Co do zakończenia. Można się domyśleć tego jak powieść się zakończy. Zakończenie jest trochę banalne i cukierkowate. Ale z drugiej strony czytając jakąkolwiek książkę , zawsze liczymy na szczęśliwe zakończenie i trzymamy kciuki za głównych bohaterów, więc takie zakończenie może spodobać się czytelnikom. Czy warto przeczytać tę książkę? Myślę, że jak ktoś szuka dość łatwej i dobrze czytającej się lektury to się nie zawiedzie. Jeśli ktoś jednak szuka czegoś bardziej ambitnego i wciągającego to może się zawieść.\nPrzeczytane:2021-04-23, Ocena: 4, Przeczytałam, Insta challenge. Wyzwanie dla bookstagramerów 2021, Wyzwanie - wybrana przez siebie liczba książek w 2021 roku, Przeczytaj tyle, ile masz wzrostu – edycja 2021,\nJak się mówi "Do trzech razy sztuka" sprawdza się idealnie. "Naomi" to najlepsza książka autorki. Tak uważam, sorki, jakby ktoś się nie zgadzał 😆. Bardzo mi się ona podobała. Fabuła wciągająca, wręcz uzależniająca. Styl lekki i przyjemny. Bohaterowie wyraziści. Chociaż na początku nie lubiłam Mateo. Podobało mi się, że historię poznajemy z perspektywy trójki bohaterów. Dla mnie zawsze będzie to plus. Akcja jest dynamiczna, płynna. Nuda. O nie!! Tego tutaj nie znajdziecie. Momentami jest gorąco 🔥. Oj dzieje się, dzieje. I ja chcę więcej.\nTak, to był mile spędzony czas i o dziwo mafia mi nie przeszkadzała 🙊.\n~Wejdź do świata pełnego kontrowersji i namiętności.\nPrzypadkowe spotkanie na dachu hotelu, zainicjowało znajomość na jedną noc, pełną uniesień. Oboje znaleźli się tam z zupełnie innych powodów. Ona uciekła, by zebrać myśli, po tym, czego dowiedziała się od swoich rodziców, on miał ją, zabić.\nMateo zawsze zabijał bez skrupułów, jednak tym razem mu się nie udało. Co skłoniło go, do zmiany planów i przeciwstawienia się swojemu szefowi?\nNiestety, boss dowiedział się o intrydze mężczyzny. Sprawą honoru jest zemsta za zdradę, wyznaczył więc ogromną sumę pieniędzy za zabicie Naomi oraz Mateo.\nTego, czy udało im się uciec, oraz kto im pomagał, dowiecie się sięgając po książkę "Naomi" Kingi Litkowiec, którą już dziś możecie zamówić przedpremierowo, w bardzo atrakcyjnej cenie na stronie @empikcom.\nOd jakiegoś czasu jestem fanką książek Kingi, zarówno tych, które napisała sama jak i w duecie. Każdą, biorę w ciemno😅.\n"Naomi" tak jak oczekiwałam, zachwyciła mnie i żałuję jedynie tego, że już się skończyła. Ciekawa fabuła, wątek kryminalny, który mocno trzyma w napięciu i sceny erotyczne, które poruszą każdego🤭🔥.\nKinga fajnie pokazała emocje bohaterów, szczególnie Naomi, którą spotykało wiele złego. Bohaterem, którego baaardzo polubiłam był Zachar, boss mafii Rosyjskiej. Świetny chłop!! 😄\nPolecam Wam tę książkę bardzo mocno.\nJakiś czas temu miałam okazję przeczytać zbiór świątecznych opowiadań, które łączył wątek erotyczny. Choć początkowo nie byłam przekonana do takiego połączenia, to jednak całość wypadła o dziwo dobrze. Było jednak jedno opowiadanie, które kompletnie mi się nie spodobało. Jego autorką była właśnie Kinga Litkowiec.\nPamiętam, że gdzieś rzuciła mi się w oczy informacja, że to opowiadanie jest zapowiedzią najnowszej powieści autorki, nie mniej jednak przy zamawianiu „Naomi” nie domyśliłam się, że to ta powieść. (Przemilczę fakt, że tytuł to imię głównej bohaterki opowiadania). Dopiero po przeczytaniu pierwszego rozdziału dotarło do mnie, że to kontynuacja tamtej historii i przyznam szczerze, że miałam ogromne obawy czy dam radę ją przeczytać.\nO dziwo jednak nie było źle. Być może za sprawą tego, że tym razem akcja nie pędzi na łeb i na szyję, przez co niektóre wydarzenia, rozwoje relacji między bohaterami nie były tak absurdalne jak w przypadku opowiadania.\nNiestety, wciąż nie polubiłam się z główną bohaterką. Naomi to typ bohaterki, której szczerze nie znoszę. Podejmuje dziwne decyzje i zachowuje się niezwykle irytująco: raz jest rozwydrzonym bachorem, a kiedy indziej rozpaloną nastolatką, którą kierują buzujące hormony.\nJeśli oczekujecie słodkiego romansu, gdzie gangster zakochuje się w swojej ofierze i nagle diametralnie zmienia swoje życie, to „Naomi” nie jest tym, czego szukacie. Nie znajdziecie tu żadnej czułości, wyznań miłosnych czy choć szczypty romantyzmu. Historia ta jest mroczna i skomplikowana. Relacja między Mateo i Naomi jest strasznie zawiła i oparta w zasadzie tylko i wyłącznie na seksie. Ja osobiście tego nie kupuję, ale być może komuś się spodoba.\n„Naomi” to typowa poczytajka na jeden wieczór. Czyta się ją lekko, bez emocji (chyba, że irytacją, wywołaną zachowaniem głównej bohaterki). Niby były jakieś akcje, strzelaniny, a w to wszystko wplątany wątek erotyczny, nie mniej jednak mnie to nie porwało. Być może jest to spowodowane tym, że kompletnie nie polubiłam się z Naomi i Mateo.\nJeśli lubicie niewymagające romanse mafijne to być może historia Naomi Wam się spodoba. Ja spędziłam z nią kilka nawet przyjemnych godzin, nie mniej jednak już dziś wiem, że nie pozostanie ona na dłużej w mojej pamięci.\nPrzeczytane:2021-04-17, Ocena: 4, Przeczytałam, Insta challenge. Wyzwanie dla bookstagramerów 2021, Przeczytaj tyle, ile masz wzrostu – edycja 2021, Wyzwanie - wybrana przez siebie liczba książek w 2021 roku,\n(Kliknij aby rozwinąć opinię) Drogi Mateo Terrono i Naomi Lorenz skrzyżowały się kilka miesięcy temu w Chicago, kiedy to była obiektem do zlikwidowania a on jej zabójcą. Naomi znalazła się w złym miejscu o złej porze. Na szczęście zadanie likwidacji obiektu nie dochodzi do skutku. Teraz prawda wychodzi na jaw a szef Mateo nie jest zadowolony. Roger jest wściekły. Mateo staje się teraz jej ochroniarzem i wywozi ją do Rosji, do niebezpiecznego szefa rosyjskiej mafii Zachara Morozowa. Mateo ma plan, jak uwolnić ich z tego piekła. Pytanie tylko czy Zachar im pomoże? Czy nie wpadną w jeszcze gorsze szambo? Czy warto zaufać? Czy im się uda wyjść cało z tego starcia? Na każdą kolejną książkę autorki czekam z niecierpliwością. Na co o czym tym razem będzie i jacy będą bohaterowie. Tym razem płatny zabójca, niedoszła ofiara i boss rosyjskiej mafii. Autorka miała fajny pomysł na fabułę. Porwania i mroczny rycerz zawsze są nie lada gratką dla fanów mafijnych powieści. Główna bohaterka jest zwykłą dziewczyną, która popada w tarapaty zbiegiem niefortunnych okoliczności. Jest odważna. Choć udaje hardą i twardą jest także krucha i delikatna. Jak każda kobieta, która pragnie czułości i troskliwości. Ma w sobie taką iskrę zadziorności i drapieżności, którą doskonale wie jak wykorzystać. W łóżku jest kocicą z ostrymi pazurkami. Śmiałą, lubieżną i ostrą. Bardzo fajna postać. Mateo to facet pełen sprzeczności. Od strony "służbowej" bezwzględny, mroczny, pozbawiony uczuć. Zimny i bezlitosny. Wiecznie poważny. Ale okruchy normalności nadal w nim tkwią. I bardzo dobrze, bo troskliwość i opiekuńczość jest na ogromny plus dla tej postaci. Za to Zachar to mafiozo z krwi i kości. Dużo bardziej mi się podobał od Mateo. A wszystko dzięki jego zadziorności i nutce drapieżności. Trzyma się go dowcip, humor i takie działania na pokuszenie. Pierwsza scena łóżkowa z udziałem Zachara dosłownie wbiła mnie w fotel. Co tu się działo? Było ostro, lubieżnie, seksownie i niezwykle gorąco. Dokładne opisy pobudzały moją wyobraźnię. Kolejne sceny były mniej trawiące ale równie ciekawe i rozgrzewające. Na dodatkowy plus jest akcja, która jak złapała mnie w swe szpony, to nie puściła do samego końca. Końca, który obstawiałam zupełnie inaczej. Dosłownie. Intryga i spisek trzymały mnie to w niecierpliwości i niepewności do co dalszych wydarzeń. Autorka napisała wciągającą i ostrą powieść o miłości ,zdradzie, namiętności i niebezpieczeństwie. Styl autorki jest prosty a zarazem bardzo przyjemny. Pisała bez zbędnego dokładania nadmiernych i nic nie wnoszących opisów. Dialogi, jak i same wydarzenia odczuwałam jako naturalne i niewymuszone. Historia z perspektywy kilku bohaterów daje lepszy obraz sytuacji. Przeczytałam ją ekspresowo - dosłownie w kilak godzin. Fanów autorki nie muszę przekonywać do sięgnięcie po tę lekturę. A tym, którzy się wahają, niech się odważą. Zobaczcie co się stanie, gdy mafiozo dopuści serce do głosu, choć sam uważał, że go nie ma.\nPrzeczytane:2021-04-07, Ocena: 4, Przeczytałam, Mam, 52 książki 2021, 26 książek 2021, 12 książek 2021, Wyzwanie - wybrana przez siebie liczba książek w 2021 roku, Przeczytaj tyle, ile masz wzrostu – edycja 2021, Insta challenge. Wyzwanie dla bookstagramerów 2021,\nCzytając w "Grzesznych świętach" opowiadanie Kingii pokochałam Naomi i Mateo więc nawet nie wyobrażacie sobie jaką radość sprawiła mi wiadomość, że ta dwójka doczeka się swojej własnej historii 😁 jak już pewnie zauważyliście, książki Kingii uwielbiam i w tym wypadku no nie mogło być inaczej! To co autorka zaserwowała naszym bohaterom bardzo mi się podobało. Podjęcie jednej decyzji przez bohatera przekreśla jego pozycję, a nawet i dalsze życie, a wszystko tak naprawdę nie wiadomo po co i dlaczego. Co jest w tej dziewczynie takiego, że nie potrafi zdecydować inaczej? Musicie sami się przekonać. Kinga za to serwuje nam moc emocji i adrenalinę na najwyższym poziomie. Czy z tej sytuacji jest w ogóle jakiekolwiek pozytywne wyjście? W świecie mafii i płatnych zabójców? Przekonajcie się sami 😁\nKsiążka pełna zwrotów akcji i namiętności 😈 autorka wciąga erotyki mafijne na wyższy poziom ❣ polecam Wam ogromnie ❣❣❣\nPrzeczytane:2021-05-20, Ocena: 6, Przeczytałam, Mam,\nNaomi miała zginąć. Mateo Terrona miał na nią zlecenie ale darował jej życie.\nSzef klanu dowiaduje się o zdradzie i wtedy pojawiają się pierwsze problemy. Mateo poraz kolejny ratuje dziewczynę przed śmiercią. Prosząc o pomoc Zachora Morozow przy tym go okłamując mogą stracić życie. Ale gdy jemu dziewczyna wpada też w oko wszystko może się wydarzyć.\nNo ja tą historią już żyłam zanim sięgnęłam po książkę. Byłam bardzo ciekawa co tu się wydarzy i jak. Polubiłam Mateo a tutaj pojawiało się więcej samcy alfa. Wszystko co się działo toczyło się o życie. Być albo nie być. A nikomu ufać nie można było. Znając styl autorki wiedziałam że będzie gorąco\n?? No i było mega gorąco ??\nFabuła idealnie opisana akcja dawała emocje.\nA co najważniejsze Autorka dała nam wybór mogliśmy oddac swoje serce Mateo albo Zachorowi. Ja zdecydowanie jestem za Mateo ? A jeżeli ty chcesz poznać kogo wybierze Naomi musisz przeżyć historie razem z nią ? Książkę czyta się szybko i przyjemnie. Prosty język autorki który sprawia że przez dialogi i opisy się płynie. Zdecydowanie kolejna świetna książka z pod pióra Kingi ?\nPrzeczytane:2021-05-05, Ocena: 6, Przeczytałam, Mam,\n? R e c e n z j a ?\n" Miłość to nic pięknego, jeśli nie można jej dzielić z drugą osobą. W przeciwnym razie niszczy człowieka, nie pozwala mu żyć normalnie, a kłucie w sercu sprawia, że przeżywamy wszystko na nowo. "\nNaomi ucieka do Chiacago po tym jak się dowiaduje, że została adoptowana.\nOkazuje się, że znalazła się w złym miejscu o złej porze.\nZostaje pomylona z inną kobietą, do której miał trafić pendrive.\nMateo to płatny zabójca. Dostaje zlecenie by zabić Naomi. Jednak decyduje się darować życie kobiecie i jej pomóc. Co za tym idzie wynikają z tego samego problemy.\nTak rozpoczyna się ich wspólna historia.\nCzy Naomi uda się być na tyle silną i przetrwać to wszystko?\nCzy wspólnie spędzony czas, walka o życie zbliżą tą dwójkę do siebie?\nJak wiele będą musieli poświęcić, by zdobyć pomoc od wpływowego Rosjanina?\nKsiążka na początku była mało wciągająca, ale później się rozkręciła.\nCiekawa postacią był w niej Theo. Pokazał nam, że w dzisiejszych czasach nie można ufać nawet najbliższemu przyjacielowi.\nNatomiast postać Zachara polubiłam od samego początku... ?\nW książce znajdziemy pożądanie, zdradę, tajemnice oraz miłość..\nCzyta się ją lekko i przyjemnie, a czasami nawet z wypiekami ?\nCzytając opowiadanie "Zabójcza pomyłka" w antologii "Grzeszne Święta", marzyłam o tym aby to odpowiednie zostało rozwinięte do poziomu książki. I tak się stało "Naomi" to ta dziewczyna która stała w mroźny dzień na dachu i tam spotkała Mateo. Mateo, który miał za zadanie ja zabić na zlecenie. Jednak Naomi nigdy nie powinna być celem, to była pomyłka. Lecz niestety, rozkaz poszedł a zdanie nie wykonane. Bo między bohaterami jest taki przyciąganie i napięcie, że spędzają ze sobą wspólne miłosne chwilę. Czy bohaterowie mają szansę na związek? Czy jednak Naomi musi stracić życie ?\nAjj autorka stworzyła świetna historię, pełna emocji i pikantnych scen erotycznych. Uff na prawdę było gorąco. Akcja książki była dynamiczna i nie dała się nudzić, przez co czytało się bardzo szybko i z pełnym zaangażowaniem. Seks w książce był drapieżny ale jednocześnie subtelny, nie było brutalności. Bardzo lubię styl pisania autorki i widać, że z każdą kolejną książka udoskonala ona warsztat, dzięki czemu książki są coraz lepsze. Tak też jest i tutaj. Nie da się nudzić czytając tę książkę, przynajmniej ja pochłonęłam ją na raz. Aby przeczytać tę książkę nie trzeba znać opowiadania z antologii, bo w książce mamy fragmenty, gdy wracamy do pierwszego spotkania bohaterów oraz ich początkowej znajomosci.\nŚwietna książka i polecam ?\nPrzeczytane:2021-05-02, Ocena: 4, Przeczytałam, 52 książki 2021,\n„Miłość to nic pięknego, jeśli nie można jej dzielić z drugą osobą. W przeciwnym razie niszczy człowieka, nie pozwala mu żyć normalnie, kłucie w sercu sprawia, że przeżywamy wszystko na nowo”\nKinga Litkowiec stworzyła całkiem przyjemną historię miłosną, schemat dość często się powtarza u wielu polskich autorek, bo to ofiara zakochuje się w oprawcy. Światy Naomi i Mateo są tak różne, że Mateo nie widzi miejsca dla dziewczyny w swoim gangsterskim życiu. Na dodatek na Naomi zostaje wydany wyrok śmierci i Mateo musi zrobić wszystko, żeby ustrzec są przed najgorszym. Dla niego to nauczka, że nie wolno pogrywać z bossami mafii, a dla niej ucieczka przed wykonaniem wyroku.\nUciekają razem do Rosji, gdzie szukają oparcia u groźnego rosyjskiego gangstera, ten zgadza się im pomóc, ale stawia twarde warunki. Czy Naomi będzie w stanie poświęcić się dla dobra sprawy, bezpieczeństwa swojego i Mateo? Jak wiele jest się w stanie poświecić dla uczucia? CO tak naprawdę Naomi czuje do Mateo – czy to miłość, a może myli miłość z wdzięcznością? Czy da się wejść w gangsterski świat bez konsekwencji? Chcecie wiedzieć, to przeczytajcie koniecznie.\nTa książka to opowieść o kobiecej sile i determinacji. Autorka stworzyła bohaterkę, która jest świadoma swojej kobiecości i nie boi się podejmować trudnych decyzji.\nTo nie jest słodkopierdząca historia miłosna, a decyzje głównych bohaterów są nieprzewidywalne i zaskakują czytelnika niejednokrotnie. Próżno szukać motylków w brzuchu, tu znajdziecie raczej zimne wyrachowanie i twardą męską grę.\nWitaj w świecie, w którym rządzą piraci .Bezduszni, bezwzględni, pozbawieni zasad moralnych ludzie, dla których liczą się tylko pieniądze i zwycięstwo...\nGdy przychodzi czas zemsty, nikt nie może czuć się bezpieczny.Joaquin Ferro po latach chce odebrać życie temu, kto sprawił, że stał się Katem z Los Angeles...


Heatcliff Janusz Iwanowski: Uważam, że jesteśmy sprawiedliwi w ocenie Gierka [WYWIAD] - naEKRANIE.pl\nMichał Kujawiński 21 stycznia o 13:54\nFilm Gierek przedstawi historię człowieka, który wciąż budzi skrajne opinie. Scenarzysta i producent filmu, Heatcliff Janusz Iwanowski opowiedział nam więcej nie tylko o samym filmie, ale też właśnie o postaci Edwarda Gierka.\nW filmie Gierek w polityka wcieli się Michał Koterski i zobaczymy historię człowieka, który do dziś budzi skrajne opinie i porusza komentujących. Heatcliff Janusz Iwanowski w rozmowie z nami przekonuje, że nie będzie to laurka, ale prawdziwy obraz tego, kim był Edward Gierek.\nDla przypomnienia krótka notka z historii: na początku lat 70. Władysława Gomułkę na stanowisku I sekretarza zastępuje Edward Gierek. Następne lata stać będą pod znakiem otwierania się na Zachód i wielu kosztownych inwestycji, które w konsekwencji doprowadzą do zadłużenia Polski. Inflacja, żywność na kartki i spore kolejki przed sklepami będą codziennością w kolejnej dekadzie po skończeniu rządów Gierka. Historia różnie rozlicza swoich bohaterów i nie inaczej jest w przypadku Gierka, który kojarzony jest ze słynnym hasłem: "no to jak, towarzysze, pomożecie?".\nWydarzenia wciąż dobrze pamiętane są przez naszych rodziców i dziadków, którzy na pewno mają swój różny pogląd na osobę Gierka, ale dla młodszych widzów historia przedstawiona w filmie może być nie tylko odległa, ale zwyczajnie nieznana. O tym, co młodzi mogą wyciągnąć z filmu i jaki był Edward Gierek, opowiada nam współtwórca Gierka, Heatcliff Janusz Iwanowski.\nMichał Kujawiński: W informacji prasowej możemy przeczytać, że pracował pan nad filmem o Gierku od ponad 30 lat. Jak dokładnie wyglądał ten proces od środka?\nHeatcliff Janusz Iwanowski: Dekady, które pan wymienia, są raczej orientacyjne. Mając na sercu dobro Global Studio oraz sam finalny efekt, zrobiliśmy ten film wspólnie z braćmi Węgrzynami, dzieląc się obowiązkami. Nie odpowiadałem tylko za zebranie informacji o Gierku. Jestem współtwórcą tego przedsięwzięcia i współscenarzystą. Jeśli chodzi o scenariusz, Michał Kalicki wraz z Rafałem Wosiem i Krzysztofem Tyszowieckim wykonali kawał dobrej roboty, ale cały film to była praca zbiorowa. Np. moja żona zajmowała się muzyką, czuwając nad pracą kompozytora. Ścieżka muzyczna zrobiona przez Maćka Zielińskiego nagrana została przez znakomitych artystów, rektorów szkół muzycznych. Sam odpowiadałem też za reżyserię montażu, final cut, współpracę oraz decyzje realizacyjne na planie i przede wszystkim casting.\nŚledzimy fora internetowe i widzimy, jakie są reakcje na polskie kino. Widzowie nie chcą już oglądać rodzimych filmów. Młodzi ludzie wyedukowali się przez pandemię i oglądali wiele innych produkcji na Netfliksie i HBO; wymagania są o wiele wyższe. Nie ma pewności co do potencjalnej widowni – komedie romantycznie nie zbierają już takiego tłumu. Wchodzi nowa produkcja w klimacie Listów do M. i nie wypełnia kinowych sal, bo oczekiwania są inne. Nie może być zatem tak, że przyjdzie reżyser, zrobi film od A do Z i napisze jeszcze scenariusz, bo tak się nie da. W swoim życiu pracowałem już jako reżyser, moja „szkoła filmowa” kosztowała 59 mln złotych, co oznacza pracę przy dziewięciu fabułach, również w roli reżysera. Mogłem wszystkiego się uczyć od innych, zanim sam zacząłem to robić. Pracowałem też z montażystą nad cięciem Gierka, ale ostatecznie decyzję o final cutcie trzeba było oddać komuś innemu - i w tym przypadku była to Justyna Żmudzka. Tak to wygląda przecież w Stanach Zjednoczonych, to nie reżyserzy robili Grę o tron. Oni wykonywali polecenia showrunnera, Davida Benioffa. W Gierku jestem więc kimś w rodzaju showrunnera, dlatego też udzielam wywiadów, bo najdłużej przygotowywałem się do wypowiadania się na temat tej produkcji. Muszę sprostować kilka faktów, podkreślając, że Michał i Wojtek Węgrzynowie wykonali kawał pracy jako reżyser i operator. Sam Gierka nie zrobiłem, ale w jakimś sensie jest to mój autorski projekt, do którego zaprosiłem odpowiednich ludzi.\nMoże użyjmy zatem z kronikarskiego obowiązku odpowiedniego określenia dla pańskiej roli przy Gierku - współtwórca, producent... może producent wykonawczy?\nNie do końca, bo producentem wykonawczym można byłoby nazwać mnie w sytuacji, gdybym zaprosił do projektu np. Tadeusza Lampkę – nie zrobiłby dla mnie filmu oczywiście, bo to wielki producent, ale załóżmy taką sytuację. Powiedziałbym: Panie Tadeuszu, proszę wziąć te pieniądze i wyprodukować film za tyle i tyle milionów złotych. Wtedy można powiedzieć, że jestem producentem wykonawczym, natomiast ja w Gierku jestem producentem kreatywnym. Latami zbierałem materiały. Razem ze scenarzystami rozmawialiśmy ze świadkami, zdobywając rzeczy, które nie są nigdzie dostępne. Takie były czasy, że nie wszystko się zapisało, a ubecy nie mogli siedzieć z tymi ludźmi w gabinetach, … chociaż też nie tak do końca, bo jednak Gierka próbowano śledzić, co też pokazujemy w filmie.\nProszę zatem uchylić rąbka tajemnicy, od czego się zaczęło i jak wyglądało pisanie scenariusza od kulis? Z iloma świadkami udało się spotkać?\nWszystko zaczęło się 30 lat temu, kiedy byłem pierwszym przedstawicielem banku inwestycyjnego i tam rozmawialiśmy o zadłużeniu Polski z dość znanym bankierem, świadkiem tych wydarzeń. Niestety, nie wszyscy dziś żyją - Janusz Kasprzycki, sekretarz Gierka, z którym przyjaźniłem się przez 18 lat, zmarł dwa lata temu jeszcze przed realizacją filmu, a Profesor Bożyk nie dożył premiery, bo odszedł 12 października minionego roku. Tak to wygląda. Pamiętam, jak wytykano nam ciągle długi Gierka. Pytano mnie, czy ja czuję się winny za ten stan rzeczy? No nie, bo może tych baranów pojadłem trochę, ale nie podejmowałem żadnych decyzji. Z drugiej jednak strony, abstrahując od tych długów, chcieliśmy przecież wtedy wejść do Unii Europejskiej (nazywanej wtedy EWG), chcieliśmy do NATO, były wielkie plany wskazujące, że chcemy iść w stronę Zachodu, żeby się z nami liczono, żebyśmy mieli zaufanie kredytowe i finansowe, więc trzeba było zagryźć zęby. I to też nie było tak, że te pożyczone dwadzieścia miliardów dolarów, to były jakieś ogromne kwoty. To była kropla w morzu! Dzisiaj tarcza antyrakietowa kosztowała 50 miliardów dolarów. I Edward Gierek pozostawił dług państwa na poziomie 9% PKB, my to pokazujemy w filmie. Również nikt nie mówi, że Zachód podarował nam 50% długów. Więc po Gierku spłaciliśmy tylko 10 miliardów dolarów i jest to równe dzisiejszemu jednorocznemu budżetowi Ministerstwa Obrony Narodowej.\nJak słyszę dziennikarzy, którzy mówią: Gierek, Gierek, pożyczki, pożyczki i jak to było źle… Polska ma dzisiaj dług w wysokości 60% PKB, Niemcy 71%, Francja 118%, Włochy 160%, USA 110%, nawet bogaty Luksemburg ma 28%. Jeśli więc Gierek miał tylko 9%, to, o czym my właściwie rozmawiamy. Przecież te pieniądze szły na inwestycje, nie byłoby fabryk, bardzo zresztą nowoczesnych. Krytykowano Hutę Katowice, którą odwiedziliśmy w ramach przygotowań do filmu. Swego czasu kupił to największy koncern metalurgiczny na świecie, hinduski Mittal. W jakimś sensie było to prorocze, że zainwestowano w to pieniądze, bo bez stali nie ma budownictwa, nie ma dróg i niczego nie da się zrobić. Dlatego jak widzę teksty typu: "jak można było rozbudować Hutę Lenina", to łapię się za głowę. Polska potrzebowała nowoczesnej huty i Gierek to widział. Sam początkowo byłem w nurcie mówiącym, żeby sprzedać to w diabły i pozbyć się tego grzyba, niech to zaorają. Okazuje się jednak, że nic się tam nie zmieniło - sprzęt oczywiście został w większości wymieniony na nowocześniejszy, ale parokilometrowy taśmociąg do koksu wciąż jest gierkowski, tak samo piece - nic się nie zmieniło. Rozpoczynając dokumentację tego wszystkiego, wychodziłem początkowo z takiej pozycji, że to było guzik warte. Później nie mogłem się nadziwić, w jakim byłem błędzie.\nDługi spowodowane polityką Gierka nie są jednak czymś, co można przemilczeć. Zastanawiam się, jak to zostanie przedstawione w filmie – kolejki przed sklepami, żywność na kartki i wszystko to, co znamy z opowieści dziadków lub ojców.\nJeśli chodzi o długi, czyli kredyty na inwestycje, to oczywiście pokazujemy to w filmie, ale nie chcę wszystkiego zdradzać. Wspomniany przeze mnie bankier wyjaśnił mi, skąd się w ogóle te pieniądze u nas wzięły. Proszę pamiętać, że jeśli państwo nie będzie pożyczać pieniędzy, to prawidłowość jest taka, że rośnie wtedy dług prywatny. Za Gierka nie było czegoś takiego, nikt nie wiedział o czymś takim, jak dług prywatny. Na Zachodzie mamy teraz dług w stosunku do PKB państwa, ale mamy też w takiej samej ilości – lub nawet większy – dług prywatny ludzi i tego nie było tutaj wcześniej. To nie jest tak, że nakręciliśmy hagiografię, czyli opis żywota świętych, bo Gierek popełnił wiele błędów - jak każdy człowiek - i my te błędy pokazujemy. Myślę, że jest to sprawiedliwe przedstawienie. W mojej ocenie nie jest to ani napaść, ani tłumaczenie pomyłek. Jednym z naszych konsultantów był Janusz Kasprzycki, który obejmował stanowisko osobistego sekretarza Gierka. Był mało znaną postacią, ale dzięki niemu miałem pełny obraz tego, co działo się w środku.\nPrzeczytałem ostatnio, że w 2004 roku TVN, Radio Zet i Gazeta Wyborcza zrobiła sondę na najpopularniejszego polityka w historii Polski. Proszę sobie wyobrazić, że Gierek dostał 45% głosów i to mimo całego hejtu, który się na niego wylewa. To nie jest tak, że ludzie są głupi albo nie pamiętają, trzeba wziąć pod uwagę, że byliśmy narodem zniszczonym po wojnie, cały przemysł dosłownie leżał. Można się spierać, czy Gierek dobrze inwestował pieniądze, ale podniesienie przemysłu nie było głupim pomysłem - sukces Chin oraz Korei Południowej oparty został właśnie na tym aspekcie. W negatywny sposób najłatwiej się ludziom o Gierku mówi, ale my chcemy ten mit odkłamać, pokazać wiele istotnych wydarzeń, które udało nam się zmieścić do dwóch godzin i dwudziestu minut. Materiału mamy bardzo dużo, można byłoby zrobić z tego pewnie trzy sezony serialu, ale w kinie nie można sobie na to pozwolić i musieliśmy pewne rzeczy skracać. Może w przyszłości pomyślimy nad wersją rozbudowaną o usunięte sceny, o ile widzom się to spodoba.\nWspomina pan o forach internetowych i komentarzach widzów. Prześledziłem niektóre wpisy i dało się zauważyć tezę, że film o Gierku teraz trafia do kin, aby w obliczu obecnej sytuacji politycznej w Polsce, pokazać PRL w pozytywnym świetle w przeciwieństwie do tego, co mamy teraz. Na ile są to słuszne domysły?\nW żadnym wypadku taka idea nam nie przyświecała. Film jest oczywiście powrotem do tamtych czasów, ale bardziej skupiamy się na latach 70. Moja teściowa jeszcze przed śmiercią obejrzała nasze filmy - Proceder i Krime Story. Love Story. To historie bardziej skierowane do młodych widzów o ludziach ze światka i półświatka, ale bardzo jej się te filmy podobały. Gdy dowiedziała się, że robimy film o Gierku, miała do nas tylko jedną prośbę - niech tyle nie przeklinają. "Myśmy wtedy tak nie rozmawiali" - faktycznie, przypomniałem sobie tamte czasy i nawet jak na korytarzu szkolnym wykrzyczałem do kogoś "cholera, niech cię szlag trafi!", to byłem brany na dywanik do pedagoga i wskazywano mnie palcem na apelu. Prawda jest taka, że ludzie byli trochę inni.\nGierek przyczynił się chociażby do stworzenia Malucha. Krzysiek Kowalewski - który swego czasu był moim ojczymem i mieliśmy okazję razem pracować - zabierał mnie z przyrodnim bratem do Chałup. Była to wtedy mekka wakacyjna dla artystów. Pamiętam, jak pakowaliśmy rzeczy do tego małego samochodu. Mogliśmy zabrać naprawdę wszystko - ustawiając walizki nawet na dachu. Dzisiaj nie zmieściłbym tej ilości do dużego auta. Może zatem te czasy były bardziej egalitarne, znany aktor jeździł tym samym samochodem, co reszta społeczeństwa i może brało się z tego także szczęście, że za Gierka coś ruszyło i my to w filmie chcieliśmy pokazać. Nie pokazujemy wiedzy tajemnej, bo o tym wszystkim wie bardzo dużo ludzi, którzy zjedli zęby na tym, aby coś zmienić w postrzeganiu tej osoby, ale nie wiem, na ile nam się to uda. Nie chodzi jednak o to, że chcemy za wszelką cenę ten mit odmieniać. Uważam, że jesteśmy w tej ocenie sprawiedliwi. Skupiamy się też na roli kobiet w domu polityka, bo ten czerpał energię z tego, że miał dużo wsparcia wśród bliskich, na brak wrogów nie mógł narzekać. Kto jednak chciał być politykiem, musiał iść do PZPR-u. Jedni się tego wstydzili, drudzy wcale. Dla mnie było to wówczas nie do przyjęcia, tak samo jak bycie milicjantem. Wychowałem się w środowisku artystycznym, które siłą rzeczy było w kontrze do tego wszystkiego, aczkolwiek pamiętam też pomoc państwa, bo za Gierka powstawały wspaniałe filmy i pan Andrzej Wajda dostał wówczas pieniądze na jeden ze swoich najznakomitszych filmów - Ziemię Obiecaną. Gierek otwierał Polskę na świat, a nie byliśmy jeszcze gotowi, żeby iść na Zachód, bo za Gomułki i Bieruta jednak trochę nas tym straszono.\nW okresie międzywojennym było prawie 50% bezrobocie i ludzie bali się Zachodu i kapitalizmu. Za Gierka mieliśmy jednak amerykańskie filmy, co sobotę mogliśmy oglądać western, wszystkie filmy z Marilyn Monroe, Brigitte Bardot. Pamiętam świąteczne bloki, kiedy od czwartku do niedzieli leciało zróżnicowane kino gatunkowe. Chodziło się też do kina, chociaż władza wybierała przede wszystkim takie filmy, które nie pokazywały lukrowanego obrazu Zachodu. Działało to też odwrotnie - widzieliśmy bezrobotną rodzinę, która ma znaczki na jedzenie zamiast pieniędzy. Bohaterowie płaczą, że są bezrobotni, a w lodówce mają banany, pomidory, szynkę, sok pomarańczowy. Ludzie w kinie się śmiali, mówili: "Jezu, chcę być takim bezrobotnym, po co ja będę do roboty chodził?". To zawdzięczamy Gierkowi, że przygotował nas na to, abyśmy poszli w tym kierunku, bo to nie było takie proste.\nZahaczmy o sam film, bo jednak mamy w nim do czynienia z dość ciekawym castingiem. W głównej roli obsadzono znanego z komedii Michała Koterskiego.\nOpowieść o Gierku jest poniekąd potwierdzeniem, że był inny od wielu przywódców, których mieliśmy. Ten film jest przy okazji bardzo płynny i duża w tym zasługa właśnie Miśka Koterskiego, który podszedł do tej roli bardzo poważnie. Jednak są momenty, kiedy widzowie mogą się pośmiać. Skorzystaliśmy z jego talentu komediowego. Śmialiśmy się raczej z ludzi, którzy go otaczali. Nie nakręciliśmy komedii, ale jednak bywa zabawnie, bo sam PRL był przecież śmieszny, więc trudno tego uniknąć. Na pokazach testowych widownia często była rozbawiona. Jednak jest to film nakręcony na serio. Powstał w efekcie rozmów z wieloma świadkami koronnymi, którzy nie chcieli tej wiedzy zabierać ze sobą do grobu. Wiele faktów można znaleźć w dokumentach historycznych, ale nie wszystko, bo mnóstwo istotnych rzeczy rozgrywało się za zamkniętymi drzwiami, więc mogą to opowiedzieć tylko ci, którzy tego doświadczyli. Profesor Bożyk był cieniem Edwarda Gierka. Był jego doradcą jako młody profesor - bardzo zdolny zresztą - i nie zgadzał się ze wszystkim, co robił Gierek. Bywał w jego domu, spędzali ze sobą dużo czasu - my tę wiedzę wykorzystujemy. Pokazujemy jego dom, rodzinę, modę tamtych czasów. To właściwie taka podróż w czasie, kiedy ludzie byli lepsi dla siebie. Może jakaś refleksja z tego powinna popłynąć, że nie powinniśmy sobie ciągłe rzucać kłód pod nogi, chociaż takich sytuacji w filmie nie zabraknie, bo była to przecież polityka uprawiana w ten sposób.\nW nawiązaniu do tego, co mówił pan na początku - dlaczego młodzi odbiorcy mogliby zainteresować się filmem o Gierku? Co mogą wyciągnąć z seansu widzowie, dla których tamte czasy są niezwykle odległe?\nRobiliśmy pokazy testowe dla stuosobowej grupy kobiet w bardzo różnym wieku, mających także po dwadzieścia kilka lat. Pierwsze, co od nich usłyszeliśmy, to to, że nie miały świadomości, że taka historia rozegrała się w ich kraju, że są ciekawe i chcą pozyskać więcej informacji na ten temat. Czerpały też z seansu rozrywkę, bo chociaż potraktowaliśmy ten film na serio, to jednak znalazło się kilka zabawnych scen. Historia jest wstrząsająca, znajdziemy w niej wiele ciekawych rzeczy - nawet dla osób, które za tamtych czasów nie żyły. To nie jest dokument, jak słusznie zauważyła Gosia Kożuchowska, to fabuła w stylu amerykańskim. To film o człowieku. Tworząc go, czuliśmy wielką odpowiedzialność, bo jest masa ludzi, którzy czekają na niego. Myślę, że pokazujemy dobre i złe strony Gierka - na pewno jednak nie dołączyliśmy do nurtu niesprawiedliwego opluwania i powielania kompletnych bzdur. Gierek jest wysoko w rankingach najpopularniejszych Polaków XX wieku, a przecież Jan Paweł II, który zajmuje pierwsze miejsce, doczekał się wielu filmów. Kardynał Wyszyński miał swoje filmy i seriale, tak samo Lech Wałęsa i Marszałek Piłsudski, którzy zajmują kolejne pozycje w tym rankingu. To, co nam się ostatecznie udało, to też zasługa Michała Koterskiego i pracy przez niego wykonanej. On już po 10 minutach trwania filmu staje się Gierkiem. Mam nadzieję, że widzowie to docenią.\nCzarna Wdowa - ta parodia was rozbawi. HISHE śmieje się z błędów


Wzrokiem za piłkarzem: Robinho (Brazylia) i Arjen Robben (Holandia) Sport\nAdam Romański 03.07.2010 00:13\nCzłowiek, który grał w PSV, Chelsea, Realu, a obecnie, ustępując miejsca Cristiano Ronaldo, przeszedł do Bayernu, ma już za sobą wystarczająco wiele, żeby grać jak kilka gwiazd na tym mundialu - "na alibi". Czyli pod hasłem: "ja tu niby biegam, jednego na pół godziny przedrybluję, rozłożę ręce kilka razy i do bazy".\nAle Arjen Robben ma dopiero 26 lat i ciężko pracował przed turniejem, żeby w ogóle wrócić do zdrowia. Kto wie, może właśnie dlatego teraz jest tak dobrze. W piątek trener Dunga długo się nie zastanawiał, czy zatrzymać na boisku Michela Bastosa, który po czterech (z pięciu w tym momencie) faulach na Robbenie przed 52. minutą był bliski drugiej kartki. Nie mógł jednak przewidzieć, że Felipe Melo jest jeszcze durniejszy i w jednej akcji sfauluje Robbena aż dwa razy, zasługując na to, by - jak mówił klasyk - mógł się już namydlić.\nOj, jest wkurzający ten Robben... Grzeczny, spokojny, z kamienną twarzą drybluje, zastawia się i przewraca. Nawet grający teoretycznie zupełnie gdzie indziej (choć na tej samej stronie boiska - prawej dla Holandii, lewej dla Brazylii) Robinho miał z nim dwa starcia na granicy uprzejmości. Najpierw wszedł w Holendra spóźnionym wślizgiem na środku boiska, ale piłka była już zupełnie w innym miejscu i sędzia pominął sprawę. Później po kolejnym padzie Robbena na skrzydle nieuczestniczący w akcji Brazylijczyk wpadł przed nos Holendra z wrzaskiem, żeby go zmusić do gry, a nie do przewrotów.\nAle ta taktyka była skuteczna. Robben był faulowany osiem razy (rekord mistrzostw), a po jednym z tych fauli i wymianie podań po wolnym Wesley Sneijder wrzucił piłkę w pole karne i Felipe Melo z Julio Cesarem sami sobie wrzucili piłkę do bramki. Przy drugim golu Robben miał pół asysty, dośrodkował z rożnego, Dirk Kuyt przedłużył, a Sneijder trafił.\nA przecież na początku meczu to Robben był eksponowany przez operatorów kamer po tym, jak z jego skrzydła nadbiegł Robercik (tak chyba należy tłumaczyć pseudonim Robsona da Souzy) i zupełnie niepilnowany zdobył bramkę. Robben biegł za nim, ale tak naprawdę pytanie brzmiało: Gdzie był Gregory van der Wiel? Chwilę wcześniej Robinho strzelił przecież jeszcze gola po minimalnym spalonym.\nRywalizację z Robinho na liczby Holender wygrał jednak wyraźnie. Miał 20 celnych podań (z czego 15 w drugiej połowie), podczas gdy Brazylijczyk tylko 12 (w II połowie trzy!). Strat mieli podobną liczbę, ale Robben tracił głównie przy niebezpiecznych próbach wrzutek (5 na 10), a Robinho przy próbach dryblingu (4/9). A to przecież zupełnie inne straty.\nW juniorach FC Groningen młody Arjen ponoć tylko raz spóźnił się na trening, kiedy miał 15 lat. Swojemu ówczesnemu trenerowi przyznał się, że zamarudził z dziewczyną na spacerze. Ponoć to ta sama, Bernadien, z którą ma obecnie dwójkę dzieci. Tata na razie do domu nie wraca, trzeba będzie go w telewizji oglądać, ale chyba po godzinie 20 - bo wtedy gra się w RPA półfinały i finał - mama nie pozwoli Luce, lat dwa, na telewizję. W końcu to bardzo grzeczna rodzina, a tatę dziwni panowie wciąż po nogach kopią.\nLiczby Robbena i Robinho z meczu Holandia - Brazylia\n90 minuty 90\n7 podania celne do przodu 7\n13 podania celne do tyłu 5\n10 straty piłki 9\n1 piłki przejęte 0\n1 piłki wybite 0\n8 faulowany 3\n1/1 udane dośrodkowania 0/0


Debaty | Instytut Sudiów Zaawansowanych | Jasna 10\nOd czasu wykładu profesora Zygmunta Baumana Wyzwania stulecia w 2012 roku, inaugurującego działalność ISZ, Instytut zorganizował kilkadziesiąt seminariów poświęconych tak różnym dziedzinom jak: ekonomia polityczna, filozofia kultury, polityka społeczna i feminizm czy analiza współczesnych ruchów społecznych w Polsce i na świecie. W otwartych dla publiczności wykładach uczestniczyło łącznie kilka tysięcy słuchaczy. ISZ rozpoczął również działalność badawczą – teoretyczną i empiryczną – dotyczącą problematyki społecznych aspektów praktyk kulturalnych, a także współzależności między kulturą, gospodarką i demokracją w kontekście współczesnych wyzwań cywilizacyjnych dla Polski.\nObwarzanek po polsku. Utopia, fanaberia czy konieczność?\nCzy „ekonomia obwarzanka” będzie remedium na polski konflikt pokoleniowy, kryzys usług publicznych, rozkład państwa i polityczną polaryzację? A może peryferyjna Polska nie ma siły ani zasobów na ambitne eksperymenty w stylu wielkich metropolii Zachodu?\nCzy Polki i Polacy zmieszczą się w Obwarzanku?\nO tym, czy da się w naszym kraju robić politykę między demokracją i prawami człowieka a granicami wytrzymałości planety, czy Ziemia potrzebuje naszych wyrzeczeń oraz co robić, by koniec miesiąca nie przesłonił nam widma końca świata (i odwrotnie) – rozmawiają w gronie polityczek i polityków: Hanna Gill-Piątek (Polska 2050), Maciej Gdula (Nowa Lewica) oraz Małgorzata Tracz (Partia Zieloni).\nKlimat, Covid, partie. Szansa dla Ziemi, czy polityczny trójkąt bermudzki\nCo się zmieniło lub zmieni w postawach Polek i Polaków wobec katastrofy klimatycznej? Czy pandemia Covid-19 przybliża, czy oddala nas od osiągnięcia neutralności klimatycznej? Jak działać w obszarze walki ze zmianami klimatu w świecie postpandemicznym? Jakie nowe zadania w tym obszarze stawia przed politykami i polityczkami w Polsce globalna epidemia?\nPaństwo opiekuńcze po 500 plus\nPrzemysław Sadura, Sławomir Sierakowski, Rafał Bakalarczyk, Maria Libura, Dorota Szelewa i Michał Sutowski o tym, czy chcemy dostępnych usług publicznych, komu należy się solidarne wsparcie i czy będziemy gotowi za to wszystko zapłacić jako społeczeństwo.\nNie nasza wina, nie nasz problem? Młodzi wobec kryzysu klimatycznego\nZespół prof. Przemysława Sadury postanowił to zbadać, a my o tym porozmawiamy – wokół raportu Nie nasza wina, nie nasz problem. Katastrofa klimatyczna w oczach Polek i Polaków podczas pandemii dyskutowalx: Przemysław Sadura, Dominika Lasota (aktywistka klimatyczna), Filip Springer, Joanna Maria Stolarek. Prowadzenie: Michał Sutowski.\nKlimat i populizm – Bełchatów jako laboratorium kryzysu społecznego\nO wnioskach z raportu „Przespana rewolucja. Sytuacja społeczna w regionie bełchatowskim u progu transformacji energetycznej” rozmawialx Marcin Popkiewicz, Alicja Dańkowska, Przemysław Sadura i Kaja Puto.\nWydarzenia są elementem programu „Centrum Jasna” realizowanego przez Stowarzyszenie im. Stanisława Brzozowskiego, finansowanego przez Miasto Stołeczne Warszawa.


Smycz wygodna i dla psa i dla opiekuna - KN\nHome » Handel Online » Art. Dla Zwierząt » Smycz wygodna i dla psa i dla opiekuna\n2017-10-16|Kategoria: Handel Online / Art. Dla Zwierząt\nWśród akcesoriów dla psów smycz jest tym elementem, który najczęściej towarzyszy psu i jego opiekunowi. Bardzo ważne jest więc, żeby była komfortowa i dla zwierzaka (nie może być narzędziem udręki) i dla człowieka (nie może się plątać, zrywać, obcierać ręki itd.). Warto poświęcić czas na to, żeby wybrać odpowiedni model. Internetowy sklep www.p1es.pl oferuje bardzo szeroki wybór dobrej jakości smyczy. Smycze dla psów są bardzo różne, ponieważ mogą spełniać różne funkcje. Smycze treningowe są z reguły dłuższe i lżejsze, ponieważ mają za zadanie "ciągnąć" się za biegającym psem. Muszą utrzymywać kontakt między psem a właścicielem w trakcie nauki posłuszeństwa. Pies może na niej swobodnie biegać, ale nie ucieknie. Krótsze, skórzane smycze są odpowiednie do przemieszczania się z psem, zwłaszcza w mieście. Smycze dla psów różnych ras także się od siebie różni - duże, masywne psy wymagają solidniejszych konstrukcji, niż małe, delikatne pieski. Sklep p1es.pl oferuje wszelkie ich rodzaje, w rozsądnych cenach i wysokiej jakości.\nW sklepie internetowym z meblami Just4you znajdują się między innymi produkty przeznaczone do sypialni. W skład polecanych zestawów wchodzą stylowo prezentujące się szafki, które dodatkowo zachwycają dużą pojemnością. Z najwyższej klasy materiałów są wykonane dostępne do kupienia Linda bedroom sets. ...\nFabryka Mebli Stolkar to firma z tradycjami. Działamy na rynku od wielu lat, dzięki czemu łączymy wiedzę, doświadczenie oraz nowoczesne trendy. Sprawia to, że zarówno nasze meble do kuchni na wymiar, jak i meble łazienkowe cieszą się wyjątkowym powodzeniem dzięki pięknemu wyglądowi oraz olbrzymiej solidn...\nNasze przedsiębiorstwo prowadzi profesjonalny sklep internetowy z wyposażeniem łazienek. W naszej ofercie można znaleźć bardzo szeroki asortyment produktów - począwszy od baterii do wanny i umywalki, poprzez prysznice i wanny wolnostojące, a skończywszy na atrakcyjnych meblach łazienkowych. W każdej kategor...\nPraca przy spawaniu nie jest szczególnie skomplikowana, ale trzeba pamiętać o konieczności zapewnienia pracownikowi odpowiedniego wyposażenia. Oprócz niezbędnych narzędzi jest to również odzież robocza. Doskonałym wyborem w tej kwestii są spodnie spawalnicze, które nie tylko zapewnią wygodę podczas s...


Szybkie pożyczki Żory na dowod - chwilówki online bez BIK przez internet\nGdzieś przez długi czas było takie popularne przysłowie: „Kto nie pracuje, je!”.\nJak można zrozumieć z treści tego przysłowia, odnosi się to do humoru. W końcu logiczne jest myśleć, że jeśli ktoś pracuje słabo lub nie, to nie może zarobić wystarczająco dużo pieniędzy na utrzymanie i utrzymanie. Dlatego takie stwierdzenie jest zabawne. O wiele dokładniejsze byłoby wypowiedzenie takiego stwierdzenia: „kto ciężko pracuje i je”. Jednakże, jak pokazuje praktyka, nie zawsze tak jest. A całe wino jest ciągłym pragnieniem pieniędzy.\nZ faktu, że dana osoba pracuje przez długi czas, jest zmuszony, a jego dni wolne, aby myśleć o pracy, aby podnieść swój biznes do najwyższego poziomu i osiągnąć doskonały i stały stały dochód.\nChwilówki online bez BIK w Żorach\nPonadto, często ludzie o takiej presji korzystają z dodatkowej możliwości finansowej w wysokości prywatne szybkie pożyczki Żory bez BIK na dowod, aby jakościowo rozwijać swoją strukturę działalności. Jednak wielu lekarzy ostrzega, że nie można stale pracować. Doprowadzi to do złożonych konsekwencji, które mogą znacznie pogorszyć samopoczucie danej osoby i powodować zmęczenie lub niektóre powikłania związane z chorobami układu krążenia. W związku z tym, aby odpocząć dwa razy w tygodniu jest bardzo konieczne.\nPonadto wielu amerykańskich lekarzy udowodniło już, że pełny odpoczynek pozwoli na bardziej wydajną fizycznie pracę na poziomie 20-25%, podczas gdy dla osób pracujących w branży IT, czyli pracy intelektualnej, ich efektywność wzrasta do 30%. Ale jeśli ludzie nie odpoczywają, wtedy ich produktywność pracy wyraźnie spada, a praca intelektualna spada znacznie mniej niż praca fizyczna.\nSkorzystaj z doskonałej okazji, aby zdobyć pożyczki chwilówki Żory bez BIK i KRD online, a następnie wydać tę kwotę na wakacje w kraju w jakimś doskonałym pensjonacie, a nawet wynająć prywatny dom z domu z bali. Zmiana sytuacji, zarówno w domu, jak i w pracy, pozwoli Ci zmienić zdanie i uzyskać wiele radości z tego, co się dzieje. Ponadto należy zabrać ze sobą coś, co może znacznie przynieść przyjemność. Na przykład lubisz latać na quadrocopterze, jeździć na rowerze, a nawet używać karabinu powietrznego, aby strzelać do celów. Oznacza to, że sms pożyczka gotówkowa Żory przez internet na oswiadczenie daje doskonałą możliwość nie korzystania z finansów w ogóle z działalności, ale w tym samym czasie, aby się świetnie bawić.\nPozytywną chwilą szybkie chwilówki online Żory dla zadłużonych na konto jest sama możliwość skorzystania z tej usługi. Nie trzeba spędzać wiele czasu stojąc długie linie w bankach. Wystarczy przejść do najpopularniejszego serwisu finansowego w Polsce, aby zarobić na nim niezbędną ilość pieniędzy. Nawiasem mówiąc, można to zrobić, gdy jesz do wynajętego domu, a za kierownicą to nie ty, ale na przykład twój towarzysz. Trzeba tylko przejść przez smartfon tutaj, określić wymaganą kwotę i na ile miesięcy chcesz ją wydać, a następnie zapłacić stopniowo. W ciągu 15 minut Twoje konto osobiste otrzyma saldo dodatnie w wysokości Żory kredyt gotówkowy: Banki, Firmy Pożyczkowe. Tak więc w momencie przyjazdu będziesz mieć już gotowe fundusze na wakacje.\nPoprzednie Poprzedni wpis: Szybkie pożyczki Siemianowice Śląskie\nDalej Następny wpis: Szybkie pożyczki Tarnowskie Góry


Strona głównaZdrowieDodaj masło do kawy! Niezwykła metoda wspomagająca odchudzanie\nZnany przedsiębiorca Dave Asprey podzielił się wspaniałym przepisem na swoim profilu na facebooku o nazwie „Bulletproof”. Wpis ten stał się hitem na całym świecie, gdyż dzięki temu rodzajowi kawy Dave schudł 40 kg!!\nJego kremowy eliksir, który sam wymyślił sprawia, że nie musimy spożywać śniadania.\n-2 szklanki kawy\n-2 łyżeczki masła nie zawierającego soli (nie używaj więcej niż 80 gramów)\nPrzygotowanie tej kawy jest bardzo proste i łatwe. Dodaj trochę oleju kokosowego i trochę masła do miseczki zalej całość 2 szklankami kawy i wymieszaj wszystko razem za pomocą blendera, aż do uzyskania kremowej konsystencji.\nWysokie stężenie tłuszczów faktycznie wydłuża czas trawienia kofeiny i to jest ten wspaniały sekret tego przebojowego napoju, co skutkuje wyższym poziomem energii w ciągu dnia.\nTa wspaniała kawa jest szczególnie polecana dla osób, które borykają się z nadmiarem kilogramów ze względu na długotrwałe uczucie sytości. Można spożywać tą kawę, aż do uzyskania pożądanych wyników.\nŻyczymy miłego dnia i ciesz się poranną kawę jak nigdy przedtem.


Różne nurkowanie piotrków nurkowanie tomaszów nurkowanie łódzkie kurs nurkowania szkoła nurkowania\nU-DIVE Szkoła Nurkowania\nnurkowanie piotrkównurkowanie tomaszównurkowanie łódzkiekurs nurkowaniaszkoła nurkowania\nTomaszowski Tygodnik Informacyjny TIT Numer: 15 (1341) z 15 Kwietnia 2016r.\nAutor: Katarzyna Renkiel, DS\n2012-12-09, Aktualizacja: 2012-12-14 16:52 źródło: Naszemiasto.pl\nTrzech nurków z Piotrkowskiego Klubu Nurkowego ćwiczyło dziś (9 grudnia) w kamieniołomie Wapienniki koło Sulejowa.\nCzłonkowie klubu (Łukasz Lipiński, Leszek Michalczyk i Marcin Pampuch) przez około 50 minut nurkowali w niedzielne przedpołudnie w sulejowskich wapiennikach. Przy okazji oczyścili także zbiornik ze śmieci.\nMimo, że temperatura powietrze (-10 st. C) nie wydawała się zachęcająca, ta przy dnie wynosiła aż +5 st. C.\nZbiornik ma bardzo dobrą przejrzystość, pod wodą można podziwiać m.in. fragmenty starych instalacji. Jest to jeden z trzech największych kamieniołomów w Polsce.\nBędą nurkować w Sulejowie i ... na całym świecie\nePiotrkow Autor: A.Wolski Utworzono: Sobota, 05 listopada 2016\nKażdego roku w pierwszą sobotę listopada na całym świecie organizowana jest akcja międzynarodowego nocnego nurkowania. W każdym zakątku ziemi, gdzie działa jakiś klub nurkowy, pasjonaci zanurzania spotykają się i … nurkują. Nocne życie w akwenach jest bardzo bogate, żerują wtedy ryby, skorupiaki i inne podwodne żyjątka. Będą nurkować w Sulejowie i ... na całym świecie.\nW naszym regionie, od lat, akcję nocnego nurkowania organizuje klub nurkowy U-Dive.pl skupiający nurków z Piotrkowa, Wolborza, Radomska i Tomaszowa.\nAmatorzy nurkowania spotkają się w Sulejowie na Wapiennikach w sobotę 5 listopada po godz. 16:00. Tuż po zmroku, po przygotowaniu sprzętu, zanurzy się w byłym kamieniołomie ponad 10 nurków.\nTemperatura wody wynosi teraz ok. 7 st.C ale nie jest ona straszna dla nurków, ponieważ używają oni specjalistycznych suchych, ciśnieniowych kombinezonów (na wzór takich jakich używają kosmonauci). W skafandrze takim można przebywać pod wodą o temperaturze 0 st. nawet kilka godzin. Wrażenia z podwodnego nurkowania są wyjątkowe, przejrzystość wody dochodzi do 5 metrów a rozświetla toń dużo ledowego światła. W zbiorniku Wapienniki oprócz bogatej fauny można znaleźć pozostałości po kopalnianych urządzeniach wydobywczych, głębokość zbiornika dochodzi do 12 metrów.\nMikołaje wypuścili karpie\nKilka dorodnych karpi wypuścili nurkowie z klubu U-Dive do zbiornika wodnego w Sulejowie. W ten sposób miłośnicy nurkowania, przygotowując się do świąt, zorganizowali sobie podwodny opłatek.\nChoć woda miała zaledwie 4 stopnie powyżej zera, nie odstraszyło to sześciu nurków, którzy w specjalistycznych kombinezonach zanurzyli się na 40 minut w zbiorniku. Po nurkowaniu ekipa spędziła czas przy ognisku, piekąc kiełbaski, był też świąteczny śledzik, tym razem z paczki. Klub Nurkowy U-Dive działający na naszym terenie regularnie organizuje nurkowania zarówno w naszym regionie, w kraju, ale i poza granicami Polski. Zachęcamy do odwiedzenia jego witryny, gdzie znaleźć można relacje z podwodnych wypraw www.u-dive.pl.


24 maja 2008 7 października 2015 Redakcja 2159 Views Brak komentarzy odpowietrzniki, powietrza, separatory\nInstalacja solarna różni się nieco od standardowej instalacji grzewczej, więc sposób podejścia do niej powinien być również odmienny. Różnica dotyczy przede wszystkim\ntrzech parametrów. Pierwszym z nich jest temperatura, która osiąga nawet sto kilkadziesiąt stopni Celsjusza. W ślad za wysoką temperaturą idzie drugi parametr, czyli ciśnienie w instalacji. Musi być ono wyższe niż standardowe, żeby utrzymać tak wysoką temperaturę wody bez jej zagotowania i przejścia w parę. Trzecia różnica dotyczy składu samego czynnika grzewczego. W związku z narażeniem zimą kolektorów słonecznych\nna niskie temperatury, jako medium stosuje się niezamarzającą mieszaninę wody z glikolem. Wszystkie urządzenia instalacji solarnej powinny być przystosowane do pracy w wyższej temperaturze i ciśnieniu oraz być dopuszczone do kontaktu z glikolem.\nZawór bezpieczeństwa Oprócz tego, że musi być przystosowany do współpracy z glikolem, ciśnienie otwarcia musi być tak dobrane, aby nie dochodziło do zagotowania czynnika grzewczego. Przy niewysokich domkach jednorodzinnych z reguły wystarcza zawór 6-barowy.Wwyższych stosuje się zawory o ciśnieniu otwarcia 8,\na nawet 10 barów. Ciśnienie w instalacji powinno być utrzymywane na odpowiednio wysokim poziomie. 2 do 3 barów powyżej ciśnienia statycznego instalacji zapewnia z reguły dobrą pracę instalacji. Średnicę przyłącza zaworu dobiera się na podstawie mocy kolektora lub baterii kolektorów słonecznych. Zawór bezpieczeństwa montujemy na powrocie z instalacji.\nNaczynia solarne mają najczęściej maksymalne ciśnienie robocze 8 lub 10 barów oraz są przystosowane do kontaktu z glikolem. Jedynym ich mankamentem jest materiał membrany. W większości przypadków wykonuje się je z kauczuku butylowego lub podobnych materiałów, których maksymalne ciągłe obciążenie termiczne wynosi 70°C (maksymalna temperatura pracy 120°C, podawana przez producentów, dotyczy temperatury zasilania instalacji). Chwilowo temperatura może być wyższa\nniż 70°C, ale gdy przekroczenie tej granicy trwa zbyt długo lub powtarza się zbyt często, przepona ulega zniszczeniu. W instalacjach solarnych temperatura powrotu może być wyższa. W związku z tym należy Rośnie popularność odnawialnych źródeł ciepła.Wynika ona z ekonomii, ekologii, mody, a ostatnio coraz częściej z możliwości dofinansowania inwestycji z funduszy unijnych.Wyraźnie zauważalny jest wzrost instalowanych pomp ciepła i systemówsolarnych. T emu drugiemu zagadnieniu chciałbym poświęcić w tym artykule trochę miejsca...\nQuo vadis… techniko grzewcza? (3). Magazyn z tanią energią. →


Indywidualna dieta - HEALTH&BEAUTY - SAAP - katalog stron\nblog, meble, moda, zdrowie, porady, lenze, mieszkania, szkolenia, styczniki, księgowość, projektowanie wnętrz, zabawki, kosmetyki, stomatolog, biuro rachunkowe, prawnik, wakacje, Odzież, falowniki, portal, medycyna, marketing, samochody, aranżacja wnętrz, motoryzacja, odchudzanie, nieruchomości, turystyka, falownik, hotel\nSkorzystaj z oferty indywidualnej diety online. Pytasz dlaczego ? Ponieważ każdy powinien rozpocząć prowadzić zdrowy tryb życia, a że każdy jest inny to również potrzebuję diety indywidualnej. Zapraszam do skontaktowania się ze mną za pomocą formularza na stronie internetowej. Sprawdź sam jak zdrowy tryb życia może pozytywnie wpłynąć na twoje samopoczucie, a przy okazji na szczupłą sylwetkę. Wystarczy tylko zmienić złe nawyki żywieniowe.\nTytuł: Indywidualna dieta - HEALTH&BEAUTY\ndietetyk internetowy, dieta, dieta online, indywidualna\nKatalog posiada 9364 stron internetowych w 15 kategoriach i 440 podkategoriach. Gości online 15. Stron oczekujących 8.


autobusy | Wyjechałam. Dziennik z podróży do Ameryki Południowej\n4 rano. Środek nocy jak na tutejsze standardy. Zapyziały dworzec w Ciudad Bolivar. Tylko kolorowe hamaki i w nich śpiący podróżni… Prosto z błogiego snu o Syberii trafiłam do dusznej klitki pełnej zdjęć Indian, piranii i kajmanów.\nZgarnał mnie do swojej kanciapy Dobry Duch. Pozwolił ściągnąć plecak, odpalił internet i powiedział: Do 6 nie masz co jechać do miasta, bo wszystko zamknięte.\nDobry duch z Eco Tour-u tak całkiem bezinteresowny nie jest. Chce mi sprzedać wycieczkę na Salto Angel (3 dniówka do wodospadu, jednej z większych atrakcji Wenezueli). Ale na razie nie dałam się.\nPóki co, jeszcze przecieram oczy i trzęsę się z zimna.\nJedną z większych zagadek ludzkości jest dla mnie ta: dlaczego w południowoamerykańskich busach jest tak PIEROŃSKO zimno? Na dworze 30 stopni, a w autobusie szczękający zębami Seniores Pasajeros w puchowych kurtkach, czapkach i pod kocami.\nNie można by tak jakiś Aurea Mediocritas przyjąć? Chłodzić na przykład, a nie mrozić?\nPoza tym todo bien. Czekam aż otworzą podwoje jakiegoś pensjonatu i rzucam się w kimono. Salto Angel niech się wypcha trocinami. Ja chce do selvy, w deltę Orinoko!\nTagi: autobusy, Indianie, Orinoko\nKategorie : Ciudad Bolivar, Wenezuela


Przewodnik po wulkanach - książka Grzegorza Gawlika - członka Bergans Team - Portal Górski i Turystyczny - Góry, Skały, Wspinanie, Ścianki Wspinaczkowe - PortalGorski.pl\nPrzewodnik po wulkanach - książka Grzegorza Gawlika - członka Bergans Team\n13 miesięcy pisania, 15 lat PROJEKTU 100 WULKANÓW. I oto jest książka o wulkanach: Projekt 100 Wulkanów – TOP 15 – Przewodnik Trekkingowy – Najpiękniejsze Wulkany Ziemi. Zapraszamy do lektury najnowszej książki Grzegorza Gawlika, członka Begans Team.\nProjekt 100 Wulkanów – TOP 15 – Przewodnik Trekkingowy – Najpiękniejsze Wulkany Ziemi – książka jakiej jeszcze nie było – w Polsce, a być może też na świecie. Autor zawarł w nim cząstkę materiałów jedynego takiego na świecie – PROJEKTU 100 WULKANÓW, który notabene obchodzi 15-lecie.\n- przewodnik po 15 ciekawych trekkingowych wulkanach – znanych, nieznanych, najwyższych i tych niższych, od aktywnych po wygasłe – rozsianych po całym świecie. Dla tych co chcą wejść na jeden z nich, a może na wszystkie, autor stworzył specjalny system oceny trudności i aktywności podczas zdobywania wulkanów. A jakie wulkany trafiły do przewodnika: Ojos del Salado, Llullaillaco, Kilimandżaro, Elbrus, Demawend, Ararat, Kazbek, Pico de Orizaba, Iztaccíhuatl-Popocatepetl, Etna, Yellowstone, Rinjani, Fuego-Acatenango, Kawah Ijen, Hvannadalshnúkur. Wśród informacji są między innymi: którędy wejść, kiedy, ile to kosztuje, gdzie spać, czy potrzebne są pozwolenia, kwestie bezpieczeństwa, sprzęt i wszystko co jest potrzebne by przygotować się do wyjazdu\n- duże fragmenty dzienników z wypraw, które powstawały na wulkanach, dzięki temu są autentyczne, z zachowanymi emocjami, wrażeniami i zawierają wiele praktycznych wskazówek. To dla tych, którzy niekoniecznie chcą zdobyć wulkan, ale lubią literaturę faktu\n- w książce jest mnóstwo ciekawostek, często w ramkach\n- ponad 150 zdjęć i map\n- jest rozdział o „polskich wulkanach”, gdzie m.in. odpowiedź czy Ślęża jest wulkanem oraz gdzie w Polsce działały wulkany\n- są rozdziały o wulkanach, gdzie każdy może zobaczyć lawę, o najbardziej zabójczych wulkanach, o najciekawszych miejscach wulkanicznych\n- rozdział o sprzęcie potrzebnym na wulkany i jak na nie można bezpiecznie wchodzić\n- jest także spory słownik pojęć wulkanicznych\nA to wszystko w jednej książce, która zainteresuje każdego. Miłośników trekkingu i gór, tych co lubią książki przygodowe. Pasjonaci fotografii i ciekawostek znajdą wiele wartościowych materiałów. Są też materiały popularno–naukowe, dla tych którym zdobywanie wiedzy sprawia przyjemność, książka może być świetną pomocą w szkołach. A to wszystko na 336 stronach, nakładem Wydawnictwa Bezdroża.


Brak kapłanów i zakonnic\neduteka Studia Humanistyczne Religia Brak kapłanów i zakonnic\nAutor /Romekppp Dodano /02.05.2013\nW 1978 r. w Stanach Zjednoczonych Ameryki było ok. 130 tys. zakonnic całkowicieoddanych służbie Kościołowi. W 2005 r. ich liczba zmniejszyła się do 75 tys. W tym samymokresie można było zaobserwować spadek liczby księży, bardziej powolny, ale istotny, z ok.58 tys. do 43 tys. Podczas gdy spadała liczebność, rosła średnia wieku zakonnic (która wchwili obecnej wynosi ok. 70 lat) i księży (która obecnie wynosi 61 lat).\nWiele zakonówżeńskich ma niewiele czy nawet nie mają w ogóle żadnej młodej kobiety w nowicjacie, aśrednia wieku wyświęcanych księży wynosi ponad 36 lat. Czterdzieści lat temu wynosiła ona28 lat. Fakt, że święcenia kapłańskie mają miejsce pomiędzy 30. a 40. tokiem życia,odzwierciedla tendencję społeczeństwa amerykańskiego, w którym wchodzi się w związkimałżeńskie, zmienia się pracę i obiera się drogę życiową później, niż miało to miejsce wprzypadku wcześniejszych pokoleń. Oczywiście Amerykanie żyją teraz dłużej,prawdopodobnie więc księża będą aktywni w swej posłudze również po przekroczeniu 65 latżycia, czyli po wejściu w wiek emerytalny.\nNiemniej kapłani i zakonnice starzeją się corazbardziej i zauważalny wzrost średniej ich wieku jest przedmiotem troski ludzi świeckich,zakonników i księży. Ta bardzo trudna sytuacja sprawiła, że socjologowie przewidująwkrótce koniec istnienia wielu żeńskich zakonów religijnych.Kościół mierzy się z problemem braku księży na różne sposoby, ale żaden z nich nierozwiązał kryzysu. Pierwsza próba polegała na budowaniu większych kościołów, minikatedrna peryferiach. Zgromadzenie setek parafian podczas jednej mszy niedzielnej eliminujekonieczność odprawiania wielu mszy, a jest to obowiązek, którego 50- czy 60-letni księża,już przeciążeni, nie są w stanie znosić ani fizycznie, ani mentalnie.Mniej mszy z większą ilością wiernych eliminuje potrzebę większej ilości księży.\nDrugi sposób rozwiązania problemu sięga XIX w. i początków XX w.: polega on na sprowadzaniuksięży z innych krajów. Irlandzkie seminarium All Hallows przez dziesięciolecia regularniedostarczało księży Kościołowi amerykańskiemu. Dziś w Irlandii nie ma już nadmiaru księży,ale zamiast niej są inne kraje. Coraz częściej msze w katolickich kościołach w USAodprawiają księża z Filipin czy różnych części Afryki. Jedno z czterech regionalnychseminariów Nigerii ma ponad 700 seminarzystów. Chociaż pochodzą oni z innej kultury imają wykształcenie pod pewnymi względami inne niż seminarzyści amerykańscy, jednak wielu z nich pragnie pełnić swą posługę kapłańską wAmeryce. Problem polega na tym, że najpierw potrzebują oni trochę czasu, żeby zadomowićsię w kulturze i Kościele amerykańskim. Niektóre diecezje postanowiły zdwoić wysiłki narzecz rekrutacji oraz nowych powołań. Kilku biskupów wzięło na siebie odpowiedzialność zatę rekrutację, zachęcając młodych ludzi, by zastanowili się nad wyborem kapłaństwa, orazosobiście pomagając potencjalnym kandydatom.\nOprócz tego Kościół akceptuje teraz jako kandydatów ludzi, których w żadnym wypadku nie przyjąłby 40 lat temu: starszych wiekiem,wdowców i księży Kościołów episkopalnych, którzy nawrócili się na katolicyzm.Te wysiłki nie przyniosły jeszcze wystarczających plonów. Seminaria zbudowanepomiędzy latami 40. a początkiem lat 60., w złotym okresie powołań, a w latach 90. tylkoczęściowo wykorzystywane przez niewielką liczbę seminarzystów, zostały sprzedane alboprzekształcone do innych celów, na ośrodki duchowego odnowienia albo biura diecezjalne.Średnia wieku seminarzystów, którzy uczęszczali do szkół teologicznych w latach 50. i 60.wynosiła ok. 24 lat.\nDziś seminaria regularnie przyjmują studentów, dla których kapłaństwoto drugie powołanie albo którzy po prostu decydują się wstąpić do seminarium później, niżmiało to miejsce w przeszłości. Liczba księży spada, a ich wiek rośnie.Dziś Kościół amerykański potrzebuje mniejszej ilości seminariów. W każdym razie wkulturze Kościoła amerykańskiego zakorzenił się pewien „terytorializm". Biskupi, którzymają seminaria w swoich diecezjach, zwykle chcą, żeby uczęszczali do nich seminarzyści zdanej diecezji - z dwóch względów: to sprawia, że liczba studentów jest wysoka, i pozwalauważnie monitorować kształcenie i odpowiednie przygotowanie kandydatów do kapłaństwa.Jednakże większość biskupów nie ma tego szczęścia (czy ciężaru?), by posiadać seminariumdiecezjalne, i wysyła swych kandydatów do seminariów regionalnych, narodowych lubmiędzynarodowych.\nNiektóre seminaria, np. w Mundelein, w archidiecezji Chicago, pełniąfunkcję seminarium regionalnego, kształcąc księży dla archidiecezji Chicago, ale pełniąrównież funkcję seminarium narodowego, dla innych diecezji amerykańskich, orazseminarium międzynarodowego, przyjmując kandydatów Z innych krajów.Inny skutek braku duchowieństwa to narastające zjawisko parafii bez księży. Na wieluobszarach Stanów Zjednoczonych diecezje po prostu nie mają wystarczającej liczby księży,żeby móc przydzielić proboszcza każdej parafii. Tak więc administratorzy duszpasterscy,którymi często są zakonnice, mają obowiązek zarządzania parafiami pozbawionymiproboszcza. Księża regularnie nawiedzają parafie, ale codzienna troska o nie i nadzór nadnimi pozostawiana jest innym.\nParafie pozbawione księży nie stanowią normy w Ameryce, ale jest ich wystarczającodużo, żeby domagać się od Kościoła, aby opracował rytuał do odprawiania tam, gdziebrakuje księży. Księga rytów, zatytułowana odpowiednio Celebrowanie mszy niedzielnej podnieobecność księdza, dokładnie przedstawia, co wspólnota może robić, a czego jej nie wolnow obchodzeniu dnia Pańskiego. Pewien badacz liturgii wysłał 20-stronicowy kwestionariuszdo katolickich biskupów Stanów Zjednoczonych Ameryki i Kanady, aby sprawdzić, co dziejew przypadkach, gdy ksiądz jest nieobecny. Jeden z kapłanów, który odpowiadał w imieniuswojego biskupa, napisał w komentarzu:\nW ciągu ostatnich 10 lat nasz senat księży zachęcał biskupów, żeby określili relacjepierwszeństwa pomiędzy różnymi parafiami, w taki sposób, by określić te, które jakopierwsze mogły stracić swojego duszpasterza. Zostało to dokonane dopiero w zeszłymroku. Wcześniej nasz biskup miał zwyczaj odpowiadać: „Módlcie się o powołania. Bóg jeześle". Ale lata mijały, a Kościoły, które miały jednego czy dwóch wikariuszy, straciłyich. Pomogli nam księża w starszym wieku, zakonnicy. Rozproszyliśmy się, żeby pokryćjak największe terytorium. W zeszłym roku jeden z naszych księży odszedł na emeryturę.Proboszczowi najbliższej parafii została powierzona parafia księdza-pensjonariusza.Teraz mamy jednego księdza odpowiedzialnego za dwie parafie oraz 3 misje. [...] Mamytylko czterech seminarzystów, w większości w starszym wieku. Nie staram się byćpesymistą, ale jedynie trzeźwo spoglądać na rzeczywistość.\nRyt stosowany w parafiach bez księży nie jest szczególnie oryginalny ani twórczy.Zasadniczo naśladuje ryt mszy, zastępując „dziękczynieniem" modlitwę eucharystyczną, a dokomunii stosując konsekrowany wcześniej chleb. Tym rytom może przewodniczyćzakonnica, zakonnik albo człowiek świecki. Reakcje parafian są zróżnicowane. W badaniuprzeprowadzonym w pewnej diecezji południowo-zachodniej, badacz wyróżnił różne stopnieakceptacji liturgii bez księży.\nW swojej ankiecie socjolog Cornelius Hughes zapytałkatolików ze swojej diecezji, spośród których połowa miała hiszpańskie pochodzenie: „Cobyś zrobił, gdyby twoja parafia nie była w stanie zapewnić celebracji mszy niedzielnej?" 34%„wzięłoby udział w rytuale, który zastępuje mszę"; 52% „poszukałoby sobie innego kościołakatolickiego, nawet gdyby było to bardzo uciążliwe"; 10% „nie poszłoby na niedzielną mszęświętą"; 4% „uczestniczyłoby w niekatolickiej niedzielnej posłudze liturgicznej". Z faktu, że2/3 ankietowanych wybrałoby alternatywę dla mszy bez księdza, Hughes wyciągnął wniosek,że istnieje silna niechęć wobec niedzieli bez księdza. Inne rezultaty jego badań wskazują nato, że wątpliwości dotyczą raczej braku celebracji\nEucharystii niż nieobecności księdza. Na pytanie, kto w ich opinii powinien przewodniczyćliturgii niedzielnej pod nieobecność księdza, 79% ankietowanych odpowiada, żezaakceptowaliby albo przyjęli zakonnika, 73% - diakona, 63% - człowieka świeckiego.Kluczową kwestią nie jest więc osoba kitująca rytuałem, ale to, czym ona kieruje (oczywiściepreferowanym wyborem jest Eucharystia, a nie modlitwa eucharystyczna).Przed Soborem Watykańskim II powołania kapłańskie były bardzo liczne z różnychwzględów. Rodziny były wtedy liczniejsze. Nie było nic niezwykłego w tym, że rodzinakatolicka miała pięciu czy sześciu synów. Rodzicom mającym wielu synów łatwiej byłozachęcać jednego czy dwóch z nich do przyjęcia stanu duchownego, od chwili gdy przetrwanienazwiska rodzinnego było zapewnione przez innego syna, który zamierzał się ożenić.Pokolenie wyrosłe po Soborze Watykańskim II składa się z mniejszych rodzin.\nDziś licznarodzina ma troje dzieci, gdy średnio w rodzinie jest dwoje dzieci, a coraz częściej w rodziniejest tylko jedno dziecko. Dziś to wielkie poświęcenie ze strony rodziców - oddać Kościołowiswe jedyne dziecko płci męskiej, a czasem nawet jedyne dziecko w ogóle. To prawda, że wprzeszłości rodziny tak czyniły. Jednakże wielu spośród dzisiejszych księży to jedynisynowie albo jedyne dzieci w rodzinie, chociaż fascynacja kapłaństwem nie jest już dziś takajak 40 czy 50 lat temu. Współczesne społeczeństwo amerykańskie kładzie nacisk na „jakośćżycia" a, jak to dobitnie wyjaśnił kard. Francis Stafford, niegdyś arcybiskup Denver: „Ta«jakość życia» [...] to często własny samochód, własny dom, własny sprzęt stereofoniczny"14.Ten konsumpcjonizm czy też materializm zdławił wśród młodych ludzi pragnienie, by wieśćżycie oparte na posłuszeństwie, celibacie, a w przypadku wielu księży należących dozakonów religijnych - również na ubóstwie.\nJednakże to nie brak dóbr materialnych oddalamłodych ludzi od kapłaństwa. W rzeczywistości wielu księży diecezjalnych jeździ drogimisamochodami, żyje w domach większych niż sąsiadów (choćby były kanoniczne) i posiadasprzęt stereofoniczny i inne nowoczesne udogodnienia. Przyczyny leżą głębiej. Kapłaństwonie jest już jedyną drogą, żeby otrzymać wykształcenie, status i odpowiedzialną rolę, tak jakto miało miejsce w przypadku emigrantów w pierwszej połowie XX w. Rodziny emigrantównależały do wiernych wyznawców Kościoła, szanowały, a często czciły duchowieństwo, ibyły ubogie, czyli nie były w stanie ponieść kosztów wykształcenia swoich dzieci. Ten natomiast, kto szedł do seminarium, miał zagwarantowane wykształcenie wyższego rzędu(gwarantowanego w zakresie określonych norm akademickich) na koszt diecezji czy jakiejśkongregacji teligijnej. Wielu księży z pokolenia przed Soborem Watykańskim II było wswych rodzinach pierwszymi dziećmi, które mogły studiować na uniwersytecie.\nDziś wyższe wykształcenie jest dostępne i nawet gdy rosną jego koszty, jest w zasięguwiększości katolików, którzy są Amerykanami od trzech czy czterech pokoleń. Pozostajenieosiągalne dla wielu nowych imigrantów oraz ich dzieci, ale ta sytuacja zmieni się wraz Zich integracją w społeczeństwie amerykańskim i wkrótce uniwersytety będą mogłyzaoferować tej części populacji edukację za rozsądną cenę.\nTak więc wykształcenie nie jestjuż pobudką do powołań, jak to miało miejsce w przeszłości. Nie jest nią również awansspołeczny. Dla pokoleń katolików w przeszłości zostanie księdzem oznaczało awans whierarchii społecznej, szczególnie w środowiskach katolickich, lecz również niekatolickich,kapłaństwo cieszyło się prestiżem (nawet nieco trudnym do wyjaśnienia, a czasemniezrozumiałym).„Człowiek w sukni", „padre", był znany i szanowany wewnątrz swejwspólnoty.Kapłaństwo straciło wiele ze swej „magii" z powodu zachowania samych księży, które,jak się podejrzewa, przez dziesięciolecia było ukrywane w milczeniu i w zawodowejsolidarności. Ojciec Robert Bullock, pastor w Sharon, w stanie Massachussetts, twierdzi, żeujawnienie skandali nadużyć seksualnych popełnianych przez księży w latach 80. i 90.stworzyło „serię nowych obrazów i opowieści", i kontynuuje: „ten skandal już niesie ze sobąstraszliwe konsekwencje dla przyszłości kapłaństwa, pod względem wyświęcenia, celibatu ipłci".\nKapłaństwo reprezentowało nienaganny styl życia. Te skandale mają więc głębokiwpływ na psychikę Amerykanów.Rezultat olbrzymiego rozgłosu nadawanego tym faktom jest taki, że wszyscy księża sąuznawani za winnych i starają się uwolnić od podejrzeń. Ojciec Virgil Elizondo, jeden zliderów hiszpańskiej społeczności katolickiej, opowiada: „Staram się przynajmniej częściowounikać ryzyka, spotykając się z moimi wiernymi w miejscach publicznych". Richard Sipe wswojej książce A Secret World: Sexuality and the Search for Celibacy przeprowadził szerokiestudium na temat stosunku księży do ślubu czystości16. Sipe porównuje karykatury, zapomocą których Hollywood ukazuje księży:\nKsięża katoliccy wyświęceni przed 1960 r. byli zasadniczo postrzegani jako publiczneikony siły, odwagi, uczciwości i oddania. Śledząc tę koncepcję od jej szczytowegopunktu w ujęciu hollywoodzkim, zwłaszcza w latach 40., aż do lat 80., jesteśmyświadkami zmiany w przeciwnym kierunku. Dzisiejszy ksiądz jawi się najczęściej jakoczłowiek słaby, o wątpliwej męskości, zupełnie niekompetentny. W najlepszym wypadkuwydaje się człowiekiem mało uczciwym, w najgorszym - hipokrytą, i otacza go auramonumentalnej irrelewancji.\nTen opis, jak wszystkie karykatury, zawiera w sobie część prawdy. W każdym razie niejest to wierny portret (sam autor nie chce, by takim on był) wielu księży, którzy ciężkopracują, głęboko i skutecznie wpływając na życie swoich parafian, jako jedni z nielicznychstawiając czoła tym samym problemom i starając się żyć, na ile pozwala im na to naszespołeczeństwo, ze współczuciem i humanitaryzmem.Troska o moralność księży nie umknęła uwadze biskupów amerykańskich. Komisja ds.życia kapłańskiego narodowej konferencji episkopatów zredagowała w 1988 r. dokument,który rozpoczyna się pozytywną nutą, ale natychmiast zwraca uwagę na istniejący problem:Jakkolwiek mamy obecnie nadzwyczajne przykłady kapłańskiej posługi przeżywanej wsposób twórczy i stymulujący, w łączności z posługą i misją Kościoła, wyraźnie widaćdziś, że istnieje również poważny i podstawowy problem dotyczący moralności księży.Stały proces porzucania kapłaństwa przez wielu księży po Soborze Watykańskim IIzmniejszył się w ciągu ostatnich 10 lat, ale cena tego jest wysoka.\nTo samo można powiedziećo zakonnicach, w których przypadku straty są jednak znacznie większe, a ich skutkitak silne, że wiele zakonów nie przetrwa i dziesięciolecia czy stulecia służby Kościołowiamerykańskiemu zakończą się, by użyć wyrażenia T. S. Elliota, „nie krzykiem, ale słabymkwileniem".Samotność, która dokucza niektórym ze względu na celibat, staje się trudniejsza, gdyspołeczność kapłanów czy zakonnic topnieje z powodu porzucania posługi i braku powołań.Kanonie budowane dla czterech czy pięciu księży, którzy mogli stworzyć razem małą,wspierającą się wspólnotę, teraz są domami dla pojedynczych księży, pod warunkiem, że niezostały sprzedane albo przekształcone w centra parafialne.\nDomy generalne żeńskichkongregacji religijnych są w istocie domami opieki dla starszych wiekiem zakonnic albozostały sprzedane, żeby zapewnić środki potrzebne utrzymanie. Dziś każde przejście naemeryturę stanowi problem, nie dlatego, że księża czy zakonnice nie mają prawa doemerytury, ale dlatego, że ci, którzy jeszcze pracują, mają o wiele więcej do zrobienia. Wniektórych diecezjach i w niektórych kongregacjach religijnych słowo emerytura stało sięeufemizmem na oznaczenie śmierci. Nieważne, w jakim są wieku, ich praca jest potrzebna.Wielu księży uczciwych i zaangażowanych, którzy ciężko pracują, nadal wypełnia swojąposługę.\nWielu z nich z zadowoleniem dzieli się duszpasterską odpowiedzialnością z ludźmiświeckimi. Nie widzą zagrożenia w zaangażowaniu ani we władzy laików, ale chętnie ichprzyjmują. Im więcej odpowiedzialnych ról w parafii przejmują ludzie świeccy, tymsilniejsza jest parafia. Księża i zakonnice coraz bardziej uznają ich rolę jako wychowawców i współpracowników. Ich projekty duszpasterskie przewidują powierzanieludziom świeckim takich sektorów, jak np. finansowy, większości funkcji administracyjnych,utrzymania obiektów - co wymaga wiele czasu, a ma znaczenie poboczne w stosunku dozasadniczej posługi głoszenia Ewangelii. Ponadto są oni gotowi dzielić z księżmi zadaniakapłańskie bardziej bezpośrednio związane z duszpasterstwem.\nZasadniczo pozostająodpowiedzialni za nadzór nad wszystkimi wymiarami życia parafii, ale nie muszą troszczyćsię o każdy najmniejszy aspekt swej egzystencji. Wcielając w życie tę zasadę subsydiarności,mogą swobodnie skoncentrować się aspektach posługi kapłańskiej, co pozwala im służyćwiernym w sposób bezpośredni i osobisty. Ponadto mają możliwość, by czytać, modlić się,rozważać i odpoczywać - aspekty ważne i często poświęcane w obliczu tak wielu innych konieczności.\nDziałalność misyjna (1958 - 1978)\nOcena / Autor /Kilian\nDodano /22.05.2012 praca w formacie txt\nFEDOROWICZ ALEKSANDER ks.


Ania ma 16 lat i choruje na Mózgowe Porażenie Dziecięce, nie chodzi samodzielnie i nie mówi. Anulka jest podopieczną Fundacji „ Avalon”. 1% twojego podatku to dla niej szansa na dodatkową rehabilitację. Przekazanie 1% podatku nie kosztuje cię nic, a Ani może pomóc w radzeniu sobie z chorobą...\nAnia ma 16 lat i choruje na Mózgowe Porażenie Dziecięce, nie chodzi samodzielnie i nie mówi. Anulka jest podopieczną Fundacji „ Avalon”. 1% twojego podatku to dla niej szansa na dodatkową rehabilitację. Przekazanie 1% podatku nie kosztuje cię nic, a Ani może pomóc w radzeniu sobie z chorobą. Przekazując 1% podatku lub darowiznę Fundacji AVALON z dopiskiem Ławniczak, 4321 pomagają Państwo Ani w walce z chorobą. W imieniu Ani bardzo dziękujemy za wszelką pomoc.


Miridae >> Plagiognathus bipunctatus\nCechą charakterystyczną która posiadają wszystkie gatunki tu należące (choć spotykaną też w rodzajach Parapsallus i Europiella) jest występowanie w szczytowej części goleni czarnej plamy przylegającej do nasady uda. Pewną cechą w przypadku oznaczania gatunków tu należących jest kształt narządu kopulacyjnego samca (rys. 41-44, za Gorczyca 2004).\nGłowa bardziej wydłużona, odległość między wewnętrznym brzegiem oka i zewnętrznym nadustka jest większa lub równa wysokości oka; nadustek nie spłaszczony, dobrze widoczny z bocznej strony, tylny brzeg ciemienia mniej więcej obły (rys. 24, za Gorczyca 2004); szerokość głowy stanowi 0,50-0,75 szerokości tylnego brzegu przedplecza, rzadko więcej ale wówczas II człon czułków wyraźnie dłuższy niż szerokość głowy; nadustek nigdy nie skierowany skośnie ku tyłowi ciała (rys. 25, za Gorczyca 2004); ciemię bez poprzecznych plamek czy znamion w kątach oczu; ciemię 1,70 razy u samca, 1,95-2,10 razy u samicy tak szerokie jak średnica oka; u samców drugi człon czułków bez guzka; II człon czułków partiami żółtawy lub brązowożółtawy; półpokrywy nie są pokryte srebrzystymi, łuskowatymi, szerokimi włoskami; ubarwienie ciała zmienne; owłosienie górnej części ciała ciemne, zazwyczaj czarne; grzbietowa część ciała zielonkawa, zielonoszara lub żółtawa; membrana szara z czarnym, niewielkim punktem w pobliżu użytkowania; uda ciemne, rzadko jasne, jeśli jasne wówczas włoski na goleniach osadzone na małych ciemnych plamkach; obrączka apikalna nieobecna; ryjek sięga za tylną parę bioder; II człon tylnej stopy zwykle krótszy niż II, rzadko tak długi ale zawsze krótszy niż II i I łącznie; parempodia szczeciniaste, pulvilli zwykle małe, przylegające do pazurków na całej swej długości, rzadko wolne, jeśli wolne wówczas nie sięgające środka pazurka; długość ciała samców 3,1-3,4 mm, długość ciała samic 3,0-3,6 mm;\nRysunki za Gorczyca 2004; głowa, widok z boku oraz męskie aparaty kopulacyjne: