Trener szczęśliwych ludzi - Aktualności - Na tafli - łyżwiarstwo figurowe dla każdego\nTrener szczęśliwych ludzi\nJako ludzie i instruktorzy często przechodzimy obok osób na pierwszy rzut oka innych. Omijamy ich, bo po co się męczyć, boimy się z nimi współpracować. Takie osoby są inne pozornie, tak naprawdę mają podobne możliwości jak każdy, kto pierwszy raz staje na lodzie. Wszyscy mamy taki sam start. Mam mały apel do rodziców osób z problemami: pozwólcie im jeździć. Oni naprawdę dadzą sobie radę na lodzie. Łyżwiarstwo i rolkarstwo figurowe osób dorosłych otwiera im możliwości startów, uczestniczenia w pewnej społeczności mimo problemów życia. Wiem, że dla osób, które mają problemy najważniejsza jest pełna akceptacja, traktowanie ich jak równych sobie i czerpanie szczęścia z tego co robią.\nTrener od trudnych przypadków\nPewnie jest w Polsce wielu instruktorów, którzy z całym sercem dają szansę osobom niepełnosprawnym, ja należę do nich. Nigdy takich osób nie oceniam pod względem przydatności do sportu, zawsze patrzę przez pryzmat ich szczęścia. Bywało iż słyszałam “zostaw ją, ona w życiu nie nauczy się jeździć”, “ tylko się męczysz, a kasa taka sama jak przy zdrowych”. Często nie rozumiałam trenerów, którzy mieli takie podejście. Dla mnie ważne jest jaki ktoś ma zapał do jazdy i jakie niesie to szczęście.\nNie pamiętam pierwszej osoby niepełnosprawnej, bo zawsze traktowałam je jako normalne, ale pamiętam parę osób, które szczególnie pokazały hart ducha. Celowo będę zmieniać ich imiona w pseudonimy, bo nie każdy chce by wszyscy wiedzieli o ich chorobie.\n"Aga jeździła, a gdy nogi jej “mdlały” to dosłownie kładła się na pingwinie, a ja go trzymałam. Tym sposobem rzecz prawie niemożliwa stała się realna."\nZacznę od jednej osoby, którą wymienię z imienia i nazwiska, bo jest moją koleżanką, która od lat walczy i wspiera walczących z SM. Czym jest Stwardnienie Rozsiane, jest potworem, który atakuje nagle i zabiera możliwości ruchowe. Agnieszka Karaś, bo o niej mowa, wtedy jeszcze chodziła, ale jej nogi nagle “mdlały”. Jak mam utrzymać dziewczynę prawie 180 cm, gdy ja mam 155, a ona mdleje? Normalnie nie ma problemu, ale przy niedowładzie kończyn to już problem, bo nie można zastosować żadnej dźwigni. Tu na pomoc przyszły mi dzielne pingwiny (chodziki). Aga jeździła, a gdy nogi jej “mdlały” to dosłownie kładła się na pingwinie, a ja go trzymałam. Tym sposobem rzecz prawie niemożliwa stała się realna. Bo czy brak możliwości chodzenia to przeszkoda? Parę lat później, gdy Agnieszka poruszała się już na wózku, kolejny raz podjęła próbę jazdy na lodzie. Za zgodą mojego szefa Witolda Jędrzejewskiego (firma Piruet prowadząca ślizgawki na Warszawskim Torwarze) mogłam wejść z Agą na lód pod koniec ślizgawki i odtańczyć taniec szczęścia na wózku. Można wszystko jeśli tylko trafi się na zwariowanego trenera.\nZajrzyjcie na fanpage "Paliwo Karasia"\nSwoją drogą zobaczcie akcję Paliwo dla Karasia, bo Aga może jeszcze wróci sama na lód.\n"Dla niego był to kolejny stopień w powrocie do normalności, dla mnie było to wyzwanie i niesamowita nauka hartu ducha."\nOsób z niepełnosprawnością ruchową jest mnóstwo. Nie tylko choroby ograniczają nas, ale też wypadki. Pamiętam jak kiedyś pewna Pani, dobrze jeżdżąca na łyżwach, przyprowadziła swojego kuzyna na lód. Chłopak przeżył bardzo ciężki wypadek samochodowy. Był mocno połamany, a samo postawienie go na nogi trwało kilka lat. Również zachowanie było zmienione choć dla mnie był to normalny chłopak uwięziony w bardzo zniszczonym ciele. Oczywiście, gdy taka osoba się pojawi to wszyscy instruktorzy znikają, a moja szefowa kieruje ją do mnie bo “ty masz w sobie tyle empatii i jesteś taka miła”. Młody miał duże problemy, ale chciał. Dla niego był to kolejny stopień w powrocie do normalności, dla mnie było to wyzwanie i niesamowita nauka hartu ducha. Pomyślcie - nie możecie się normalnie poruszać, bo macie przykurcze, wasza mowa nie pozwala, by powiedzieć szybko co czujecie. Ja po 5 min zaczęłam rozumieć jego gest, widziałam jak jest zmęczony czy chce mu się pić. Dużym problemem jest utrzymanie tych osób na lodzie, ale Młody tak walczył i tak się starał, że dla mnie nie było to żadnym obciążeniem. Pokazał mi, że czasem można przeżyć coś niewyobrażalnie ciężkiego i walczyć dalej. Dziś pewnie jest już dorosłym, normalnym mężczyzną.\n"Kolejna osoba spełniła marzenia, bo znalazł się trener, który nie oceniał i się nie bał. Nigdy nie ocenia się ludzi po pozorach to jest najgłupsza rzecz jaką można zrobić."\nNasza fizyczność to czasem problem. Kiedyś zapisała się do mnie Pani na oko w moim wieku i wzroście, ale ponad 150 kg wagi. Bała się, że wszyscy będą się na nią gapić i wyśmiewać. Pomogło jej znacznie, że oświadczyłam, że sama jak na łyżwiarkę jestem wielka, bo ważę 75 kg i daleko mi do modelki. Urocza, bo tak ją mogę nazwać, miałam ogólne problemy z poruszaniem się. Problemem też były łyżwy, bo każda para była za mała w kostkach, ale w końcu jakieś hokeje dały radę. Zawsze gdy widzę jak osoby niezbyt szczupłe są obcinane wzrokiem, to mam ochotę przywalić takiemu patrzącemu. Sama jestem gruba, ale walczę z pewną chorobą. Pod swoim adresem wiele razy słyszałam “OOoooooo jaka gruba, ale umie się ruszać “ normalnie cud. Urocza była gruba z powodów swoich życiowych przeżyć i łyżwy pozwoliły jej być obecnie chudszą ode mnie. Kolejna osoba spełniła marzenia, bo znalazł się trener, który nie oceniał i się nie bał. Nigdy nie ocenia się ludzi po pozorach to jest najgłupsza rzecz jaką można zrobić.\n"Pewnego dnia wpadłam na pomysł, jak zwrócić jej uwagę. Machałam jak głupia rękoma i nogami, krzyczałam śmiejąc się i trafiło! Byłam szczęśliwa, że dotarłam do jej świata."\nNigdy nie oceniam moich uczniów, ja ich słucham i uczę. Choć czasem ciężkie jest słuchanie gdy ktoś mnie nie słyszy i nie mówi do mnie. Nie mówię tu o chorobie fizycznej, ale o stanie umysłu nazywanym Zespołem Aspergera. Mówi się o tym przedsionek autyzmu. Gdy zapisała się do mnie na lekcję pierwsza taka osoba (a było już ich wiele w tym czasie) nie wiedziałam jak to ogarnąć. Jeden kolega mówił “no nic pokazujesz, ale i tak nie dotrzesz do tej osoby”, druga koleżanka trenerka “po co to bierzesz i tak ona nie będzie umiała nigdy jeździć”. Po tych słowach coś we mnie pękło i stwierdziłam, że będę walczyć! Piękna - tak ją nazwę, bo naprawdę jest piękna - figura modelki i uśmiech rozpromieniający cały świat. Otóż Piękna na lekcji nie odzywała się, wykazywała zainteresowanie, ale jakby nic nie trafiało do niej. Kiedyś przeszłam szybki kurs pracy z niepełnosprawnymi i wpadłam na pomysł, jak zwrócić jej uwagę. Machałam jak głupia rękoma i nogami, krzyczałam się śmiejąc i trafiło. Byłam szczęśliwa, że trafiłam do jej świata.\nTamten okres to był moment, gdy praca instruktora była dla mnie już tylko kasą i nie dawała mi satysfakcji. Od Pięknej dostałam nowego kopa, nowe wyzwanie, które ruszało mnie do pracy i miejsca zawodowego, w którym jestem dziś.\nPiękna z lekcji na lekcję się zmieniała. Zaczęła się uśmiechać, podobno złapała kontakt z rodzicami, miała cel w życiu czyli łyżwy. Dziś jest jedną z czołowych zawodniczek amatorek w rolkarstwie figurowym. Osiągnęła coś, co było nie realne, cieszę się, że mi zaufała. Jak jeździmy na zawody to Piękna jest jedną z bardziej wygadanych osób, wręcz czasem dusza towarzystwa.\nUczą się u mnie inni z tą samą przypadłością. Każda z tych osób jest inna, ale każda chce coś osiągnąć i pokazać, że można. Różne były drogi pokonywania słabości. Od pokonania strachu przed wyjściem do tłumu, po pokonanie słabości ruchowej. Każda z tych osób (również) Piękna przeszły przez kilku trenerów zanim trafiły do mnie. Nie wiem co mam w sobie, ale cieszę się iż mijają lata, a nadal u mnie się uczą.\n"Po paru minutach powiedział nagle “dobra idę”. Po następnych pięciu minutach śmiał się, że to śliskie, inne jak on, piękne, takie lekkie. Po 10 minutach śmiał się - jaki on śmieszny jest jak się wywala."\nZespół wielkiego szczęścia, bo tak nazywam zespół Downa. Tych ludzi cechuje coś przy czym my szarzy możemy się schować! Każda z osób z zespołem szczęścia była dla mnie czystym nieskrępowanym generatorem wesołego nastroju. Pamiętam jedną dziewczynkę, której mama powiedziała iż ona się boi i trzeba ją przytulać. Nie jestem zwolennikiem bliskości fizycznej trenera, ale rozumiałam jej potrzeby. Przytulasta, gdy tylko delikatnie straciła równowagę mówiła, że się boi i ja wtedy przytulałam ją lekko. Czułam jak odpływa od niej napięcie i zaczyna jechać dalej. Sama jazda sprawiała jej wielkie szczęście. W jej i moich myślach była całkiem normalna i tak też jeździła. Dziś widuję ją jak jeździ z mamą i obie całkiem dobrze sobie radzą.\nBył też chłopiec “Nie chce”. Jego rodzice powiedzieli, że on zawsze boi się nowego, ale potem daje radę. No i nie chciał, ale się przełamał. Po paru minutach powiedział nagle “dobra idę”. Po następnych pięciu minutach śmiał się, że to śliskie, inne jak on, piękne, takie lekkie. Po może10 minutach śmiał się - jaki on śmieszny jest jak się wywala. Oboje z każdej lekcji schodziliśmy z mięśniami brzucha bolącymi do śmiechu. “Nie chcę” ma doskonałe poczucie humoru. Jego cięty, czasem angielski żart idealnie trafiał do mnie.\nJako ludzie i instruktorzy często przechodzimy obok osób na pierwszy rzut oka innych. Omijamy ich, bo po co się męczyć, boimy się z nimi współpracować. Takie osoby są inne pozornie, tak naprawdę mają podobne możliwości jak każdy, kto pierwszy raz staje na lodzie. Wszyscy mamy taki sam start.\nMam mały apel do rodziców osób z problemami: nie zamykajcie ich w domu. Oni naprawdę dadzą sobie radę na lodzie. Łyżwiarstwo i rolkarstwo figurowe osób dorosłych otwiera im możliwości startów, uczestniczenia w pewnej społeczności mimo problemów życia. Wiem, że dla osób, które mają problemy najważniejsza jest pełna akceptacja, traktowanie ich jak równych sobie i czerpanie szczęścia z tego co robią.\nZajrzyjcie na Instagram annapanitrener


Krzysztof Twardowski od pięciu lat tropi zwierzęta w mieście (arch. prywatne)\nAngelika Swoboda 06.06.2022 07:28\nUbłocone i przemoczone buty, mokre, a potem zamarznięte ubranie, najróżniejsze upadki czy wypadki to właściwie standard w życiu obserwatora przyrody - mówi Krzysztof Twardowski, przyrodnik amator z Warszawy.\nNagrał pan już około 300 filmów, których bohaterami są zwierzęta pojawiające się w miejskich lasach. Umieszcza je pan na YouTube. Skąd się wzięła ta pasja?\nOd dziecka najlepiej się czułem w otoczeniu przyrody. Wymykałem się z domu i szedłem do lasu albo na łąkę. Cisza i harmonia dawały mi ukojenie. Nie znaczy to, że byłem odludkiem. Bardzo często grałem z rówieśnikami w piłkę nożną, ale jak tylko mogłem, wybierałem naturę.\nW moim rodzinnym domu zawsze było dużo zwierząt. Rybki, chomiki, żółwie, papugi, myszki japońskie… Ponieważ mieszkam na Ursynowie, miałem blisko do takich miejsc jak Las Kabacki, Skarpa Ursynowska, błonia wilanowskie, otulina parku Natolińskiego, rzeka Wilanówka czy otulina parku Morysin. Właśnie tam rozpoczynałem swoje pierwsze przyrodnicze obserwacje.\nI pan z nich nie wyrósł.\nSkąd! Im byłem starszy, tym podobało mi się to coraz bardziej. Jako dwudziestoparolatek potrafiłem zniknąć z domu na sześć–osiem godzin, żeby obserwować zwierzęta. Potem sobie pomyślałem, że powinienem dokumentować to, co widzę, i dzielić się moimi obserwacjami z innymi. Wpadłem na ten pomysł pięć lat temu, w maju 2017 roku.\nKupił pan aparat?\nNie. Nie mogłem wtedy, zresztą do dziś nie mogę sobie pozwolić na aparat z dobrym obiektywem. Uważam, że nic nie zastąpi obserwacji na żywo i ich dokumentacji za pomocą profesjonalnego aparatu lub kamery, jednak ze względów finansowych skupiłem się na obserwacjach za pomocą fotopułapek. Taka kamera nagrywa filmy i robi zdjęcia, dzieje się to bez udziału człowieka. Dość przyzwoity model kosztuje około 400 zł.\nOd razu nagrywały się ciekawe rzeczy?\nNie, ale ja się nie zniechęcałem. Przyroda żyje według własnych zasad. Bywa, że w ustronnym miejscu sprzęt nic ciekawego nie rejestruje, za to nagra sporo w pełnym spacerowiczów lesie.\nPierwszą kamerkę zostawiłem w parku Morysin, na obrzeżach Wilanowa. Nagrały się pospolite zwierzątka, takie jak lisy i dziki, które akurat żerowały, ale radość czułem ogromną. I ona mnie napędzała.\nBorsuk czyszczący sobie futro (Krzysztof Twardowski)\nPotem nagrałem sowy, sarny, kuny, wydry i borsuki. A także łosia, czym wywołałem małą sensację w mediach społecznościowych i na portalu opisującym życie Ursynowa. Mało osób wiedziało wówczas, że łoś może pojawić się w Lesie Kabackim. Tak blisko? To nie muszę jechać gdzieś w Polskę, żeby zobaczyć to zwierzę? – pytali mnie sąsiedzi.\nOd kiedy rozniosło się, że zajmuję się obserwacjami przyrody, sąsiedzi bardzo często mnie pytają, gdzie można spotkać takie czy inne zwierzę. Chętnie dzielę się spostrzeżeniami, a na dowód, że nie jestem gołosłowny, zawsze pokazuję nagrania.\nOpowie mi pan o swoich najciekawszych obserwacjach?\nNa przykład na Skarpie Ursynowskiej jest jedno z największych zimowisk nietoperzy w Warszawie – oczywiście je nagrałem. Na początku moich obserwacji w Lesie Kabackim odkryłem też coś w rodzaju miasta borsuków. W jednym miejscu było kilkanaście nor tych zwierząt. Borsuki wychodzą z nich dopiero wtedy, gdy jest ciemno. Boją się nie tylko ludzi, ale i psów. Nigdy nie nagrałem tego zwierzęcia w dzień, ale w nocy uwieczniłem całą rodzinę. Gdy oglądałem film, nie mogłem się powstrzymać od śmiechu. To było dwoje dorosłych i dwoje maluchów, cała czwórka doskonale się razem bawiła. Zwierzęta podskakiwały, biegały, przeskakiwały nad sobą.\nRzadko udaje się spotkać w pobliżu miasta na przykład szopa pracza.\nSzop pracz jakoś dobrze mi się kojarzy.\nW 2021 roku pojawił się na rzece Wilanówka, przy rezerwacie Morysin, potem na Skarpie Ursynowskiej i przy parku Natolińskim.\nNie jestem zazdrosny o innych obserwatorów i ich obserwacje, więc muszę wspomnieć, że szopa pracza nagrał także pracownik muzeum w Wilanowie oraz jeszcze przede mną Lasy Miejskie Warszawa. Jednak mi się to udało kilkukrotnie i w różnych miejscach, takich jak na przykład rzeka Wilanówka koło parku Morysin, Skarpa Ursynowska i otulina parku Natolińskiego.\nSzop pracz na Ursynowie (Krzysztof Twardowski)\nSzop pracz to gatunek, który wciąż jest nam mało znany. Kojarzymy go głównie z amerykańskich filmów i bajek. Wydaje nam się, że to bardzo sympatyczne zwierzątko, tymczasem może ono wyrządzać rozliczne szkody. Jest zwinne, świetnie chodzi po drzewach i sprawnie pływa. Potrafi wejść w największe zakamarki i wyjadać jaja z ptasich gniazd. Jeśli się rozmnoży, to może zacząć buszować po osiedlach i wyjadać resztki ze śmietników. Szopy jedzą bowiem prawie wszystko: owoce, jajka, padlinę.\nPo moim odkryciu przyjechali pracownicy Lasów Miejskich Warszawa i podjęli próbę złapania szopa, ale im się nie udało. Widziałem zresztą tego szopa jeszcze parę razy, ostatnio w maju w podobnym miejscu. Podejrzewam, że to może być ten sam osobnik, którego raz wypatrzyłem na Skarpie Ursynowskiej, a innym razem na Wilanowie i przy parku Natolińskim.\nPewnie widział pan jeszcze inne ciekawe okazy?\nWe wrześniu zeszłego roku niedaleko południowej obwodnicy Warszawy, przy błoniach wilanowskich zaobserwowałem wydrę. Pojawiła się tylko na chwilę, podejrzewam, że dotarła tam znad rzeki Wilanówki, bo to nie jest daleko. Zwłaszcza że tereny te są połączone różnymi drobnymi ciekami wodnymi.\nOpowiem pani o jenocie, który nazywany jest też kunopsem. W różnych publikacjach naukowych czytałem wcześniej, że rozmnaża się w parku Natolińskim, ale nie trafiłem na zdjęcia, które by potwierdzały, że tak jest. Bardzo się więc ucieszyłem, gdy nagrałem to zwierzątko na terenach między parkiem Natolińskim a południową obwodnicą Warszawy.\nNiektórzy mylą jenota z szopem praczem. Ja je rozróżniam, bo szop ma charakterystyczny pręgowany ogon i maskę na pyszczku, jakby chciał udawać złodzieja. Oba gatunki prowadzą nocny tryb życia, są inwazyjne i wyrządzają rozliczne szkody w przyrodzie.\nJenot, którego nagrałem, na widok kamery nieco się speszył, czujnie na nią popatrzył i po chwili poszedł dalej.\nLisek w otulinie Parku Natolińskiego (Krzysztof Twardowski)\nNo właśnie, jak zwierzęta reagują na fotopułapkę?\nKamery mają specjalne podświetlenia, dzięki którym nagrywają zwierzęta w nocy. Niektóre modele emitują coś w rodzaju poświaty, inne nie. Jednak zwierzaki są tak sprytne, że potrafią zauważyć sprzęt, nawet jeśli tego światła nie ma. Najczęściej zwierzęta fotopułapkę obwąchują i po chwili idą dalej.\nNajbardziej ciekawskie są chyba lisy. Nagrałem ich setki, więc mogłem obserwować najróżniejsze reakcje. Jeden z lisków na przykład z paru metrów zauważył kamerę, mimo że była dokładnie ukryta w zaroślach pod grubą warstwą gałązek. Próbował nawet wziąć ją do pyska.\nKtórejś zimy przy zamarzniętym stawie na Ursynowie nagrałem lisa, który dostrzegł kamerę w nocy z jakichś pięciu czy sześciu metrów. Nie zainteresował się nią jednak ani się jej nie przestraszył.\nA inne gatunki?\nWiększość usilnie wpatruje się w obiektyw i ma się wrażenie, że zastanawia się, co też to może być. Kiedyś kamerą zamontowaną na drzewie mocno zainteresował się dzik. Podszedł blisko i zaczął na nią napierać, ale ostatecznie jej nie uszkodził. Ale innym razem bardziej agresywny osobnik tego gatunku zaatakował urządzenie i stłukł mi osłonę obiektywu. Co ciekawe, kamera nie przerwała nagrywania.\nBóbr drapie się po plecach, Ursynów (Krzysztof Twardowski)\nKiedyś postawiłem fotopułapkę na łące w otulinie parku Natolińskiego, bez żadnego mocowania. Gdy po nią wróciłem, już jej nie było. Sprzęt leżał jakieś pięć metrów dalej, cały w błocie. Proszę sobie wyobrazić, że sporych rozmiarów dzik wziął kamerę do pyska i po prostu ją przeniósł. Zabawne, bo na koniec fotopułapka zrobiła zdjęcie jego nogi. Mam je do dziś.\nZe dwa–trzy lata później obok kamery, którą postawiłem niemal w tym samym miejscu, przechodził łoś. Niechcący potrącił ją nogą i dopiero wtedy ją dostrzegł. Długo wpatrywał się prosto w obiektyw, jakby próbował dociec, co też to takiego jest. Łosie są niemal równie ciekawskie jak lisy.\nKiedyś nagrałem borsuka psotnika, który zaczął się kamerą bawić, a na koniec ją przewrócił.\nJak często zostawia pan w terenie kamerę?\nZostawiam fotopułapkę zwykle w weekend i wracam po tygodniu. Najczęściej mocuję ją do drzewa za pomocą specjalnego paska montażowego. Czasem ukrywam ją w zaroślach.\nPodczas tych pięciu lat miałem dwa naprawdę bliskie spotkania z dzikami. Nie należały do miłych. Raz na szczęście udało mi się schować w krzakach, ale raz w Lesie Kabackim, gdy dzików było tam dużo więcej, na wąskiej ścieżce natknąłem się na lochę z małymi. Podbiegła i zatrzymała się jakieś 20 m przede mną. Byłem w szoku, że to zwierzę potrafi tak szybko biegać.\nStałem na nasypie, a dzik był na dole. Popatrzył na mnie w bezruchu kilka sekund, ja na niego, po czym z gromadką swoich dzieci udał się z powrotem do lasu. Jestem przekonany, że gdybym był bliżej lasu, a nie na nasypie, dzik by mnie zaatakował.\nJenot na Wilanowie (Krzysztof Twardowski)\nNigdy pan nie ucierpiał?\nWielokrotnie! Ubłocone i przemoczone buty, mokre, a potem zamarznięte ubranie, najróżniejsze upadki czy wypadki – to już właściwie standard w życiu obserwatora przyrody. Właśnie jestem na zwolnieniu lekarskim, bo niedawno złamałem sobie kość strzałkową. Szedłem wąskim ciekiem wodnym na błoniach wilanowskich i nagle obsunęła mi się noga. Nie było czasu na reakcję. Pechowo się złożyło, bo już wracałem do domu.\nPrzy całym nieszczęściu tej sytuacji i mimo silnego bólu zostawiłem jeszcze kamerkę w terenie. Coś tak czułem, że lekarz założy mi gips, więc będę musiał zrobić przerwę w obserwacjach. Ale jestem spokojny, bo fotopułapka zwierzęta rejestruje. Jak tylko wydobrzeję, pójdę zobaczyć, co ciekawego się nagrało.\nCzy kiedyś stracił pan sprzęt?\nNie ma chyba w Polsce obserwatora, który nie straciłby fotopułapki. Ich kradzieże niestety zdarzają się dość często. Czasem zabierają je kłusownicy, czasem spacerowicze. Ja straciłem trzy, w okolicach Skarpy Ursynowskiej. Łącznie z kartami pamięci byłem do tyłu jakieś 1,5 tys. zł. Ale szybko przeszedłem nad tym do porządku dziennego, na szczęście miałem oszczędności, więc mogłem kupić nowy sprzęt. To, że mogę podglądać zwierzęta w ich naturalnym środowisku, sprawia mi ogromną frajdę. Mam też taką swoją małą misję, żeby dzielić się pasją z innymi.\nZabawa borsuków (Krzysztof Twardowski)\nNa początku roku moją działalność dostrzegli pracownicy Lasów Miejskich Warszawa. Zaprosili mnie na spotkanie i zapytali, czy mogą włączyć moje filmy do swoich materiałów edukacyjnych. Zgodziłem się. Filmy i zdjęcia udostępniam zresztą zupełnie za darmo każdemu, kto mnie o to poprosi.\n"Mąż żartuje, że chciałby umieć latać jak nietoperz - bo wtedy bym się nim troskliwie zajmowała"\nJa poproszę o kilka wskazówek dla osób, które też chciałyby obserwować zwierzęta.\nNie jest to skomplikowane. Wystarczą chęci, ubranie, którego nam nie szkoda, i kilkaset złotych – na średniej jakości fotopułapkę. Najlepiej jest zawiesić ją na drzewie, na wysokości 1–1,5 m, albo ustawić w pobliżu zbiornika wodnego. Zwierzęta przychodzą tam się kąpać albo gasić pragnienie.\nWskazane jest też dużo cierpliwości, nie można się zniechęcać. Bywa, że po tygodniu nie nagra się żadne zwierzę. Odradzam też bardzo ruchliwe miejsca – bardzo prawdopodobne, że tam kamerę ktoś zabierze.\nSą zwierzęta, na które pan szczególnie czeka?\nMarzy mi się nagranie wilka i rysia. Co jakiś czas, choć rzadko, pojawiają się doniesienia, że były widziane w okolicach Kampinosu. Ale zdaję sobie sprawę, że zwierzęta żyją po swojemu i obserwacje przyrodnicze to nie jest koncert życzeń. Cierpliwie poczekam.\nSarna na Wilanowie (Krzysztof Twardowski)\nKrzysztof Twardowski. Przyrodnik amator. Pracuje w transporcie osób niepełnosprawnych. Mieszka w Warszawie.


#dokawy – piątek, 9 stycznia / Paweł Opydo\n#dokawy - piątek, 9 stycznia\nW ostatnim w tym tygodniu, przedweekendowym #dokawy oglądamy Nowy Jork, dobry design i… nietypowy design. Sprawdźcie sami.\nWczoraj na blogu mogliście przeczytać o pewnym kilkudziesięciostronicowym opowiadaniu, do którego regularnie wracam i polecam również Wam.\nCodziennie inny designer – serwis, który codziennie prezentuje sylwetkę i pracę innego projektanta/projektantki.\nNowy Jork z drona – wideo wygląda jak klip z GTA, świetna sprawa.\nObejrzyjcie tę stronę – nie będę nic pisał, żeby nie zepsuć Wam niespodzianki. Powiem tylko w ramach ciekawostki, że serwis dzięki swojemu designowi osiągnął olbrzymią popularność i zarabia niezłe pieniądze.


Na Wspólnej (2563) - serial obyczajowy\nsezon 15 odc. 2563\nMarek jest rozdarty między przyszłością swojego małżeństwa, a uczuciem do Natalii. Danka proponuje mu wyjazd do Londynu. Bogdan uważa, że powinien zabronić synowi wziąć udział w olimpiadzie.\nMarek jest rozdarty między przyszłością swojego małżeństwa, a uczuciem do Natalii. Danka - przeczuwając kłopoty - proponuje mu wspólny wyjazd do Londynu. Bogdan jest na siebie wściekły. Wini się za problemy syna. Uważa, że powinien zabronić mu wziąć udział w olimpiadzie. Franek ma zamiar wyznać ojcu prawdę. Maja się na to nie zgadza. Nie chce, żeby ktokolwiek odkrył, że jej brat jest dilerem. Weronika rozpoczyna dochodzenie w sprawie nowej klientki. Bada zagadkowe śmierci osób, które miały działki w pobliżu garbarni. Robert dowiaduje się, że jego była żona wpadła w poważne kłopoty. Nie zamierza zostawić jej samej.\nNa Wspólnej (1099) - serial obyczajowy - dziś, 13 grudnia 11:30\nNa Wspólnej (1100) - serial obyczajowy - dziś, 13 grudnia 12:05\nNa Wspólnej (2598) - serial obyczajowy - dziś, 13 grudnia 20:15 i 1 późniejsza emisja\nNa Wspólnej (1101) - serial obyczajowy - czwartek, 14 grudnia 11:30\nNa Wspólnej (1102) - serial obyczajowy - czwartek, 14 grudnia 12:05\nNa Wspólnej (2599) - serial obyczajowy - czwartek, 14 grudnia 20:15 i 1 późniejsza emisja\nNa Wspólnej (1103) - serial obyczajowy - piątek, 15 grudnia 11:30\nNa Wspólnej (1104) - serial obyczajowy - piątek, 15 grudnia 12:05\nNa Wspólnej (2596) - serial obyczajowy - sobota, 16 grudnia 11:00\nNa Wspólnej (2597) - serial obyczajowy - sobota, 16 grudnia 11:25


penis - przeczytaj więcej na stronie - ubieranki24.pl, Nie ujawnił penisa\nProstytutka ujawniła, czy rozmiar penisa ma znaczenie\nNajnowsze badania brytyjskich naukowców udowadniają, że posłużenie się konkretnymi czynnikami może zwiększyć długość penisa na stałe. Anatomia erekcji Rozmiar prącia wzrasta, kiedy mężczyzna doznaje pobudzenia seksualnego. W zależności od predyspozycji członek nie ujawnił penisa trakcie erekcji może się wydłużyć o 3—8 cm. W wyniku działania silnego bodźca, wypełniają się one krwią.\nWyniki badania są zrozumiałe — duże prącie poprawia samoocenę i podnosi pewność siebiezwłaszcza w sypialni. Dlatego odkrycie brytyjskich uczonych nie ujawnił penisa już za przełomowe.\nLARGEN PENiS -Jestem tego warta koszulka damska Nr KODIA00047d\nMalutki penis Daniela\nArgentyna. Brenda Barattini skazana za odcięcie chłopakowi penisa


Autor Wątek: Fauna i flora Kyonu (Przeczytany 34590 razy)\n« Odpowiedź #90 dnia: Czerwiec 08, 2018, 14:22:33 »\nU mnie w rzeczkach będą występowały na pewno jakieś mniejsze gatunki.\n« Odpowiedź #91 dnia: Czerwiec 08, 2018, 16:23:08 »\nCytat: Henryk Pruthenia w Czerwiec 08, 2018, 13:36:17\nDobra, już ostatni mój szalony pomysł!\nCo myślicie o dodaniu jakiejś mniejszej ilości fałdopłetwych i ryb pancernych? Nie chodzi mi o jakiekolwiek większe okazy, na oko niespecjaliści by nie rozróżnili ich, ale sądzę, że ładnie by się prezentowały w akwariach u Neszów. Zgaduję, że w Siedmiomieściu i Ajdynirze takoż.\nJa już wcześniej pisałem o rybach pancernych XD Więc jak najbardziej przywitam je w Imperium! Na fałdopłetwe też może się trochę miejsca znaleźć\n« Odpowiedź #92 dnia: Czerwiec 08, 2018, 16:54:14 »\nA więc Morze Słone zamieszkane będzie przez krwiożercze dunkleosteosy? To super! Ja akurat u siebie gustuję w mniejszych rybkach, ale ciekawy wychodzi nam bestiariusza.\nBorlasze, mogę liczyć na parę ajdynirianskich nazw dla rybek?\n« Odpowiedź #93 dnia: Czerwiec 08, 2018, 19:32:22 »\nNo to pora na nazwy dla flagowych przedstawicieli buańskiej fauny:\nsmilodon - raan\nalka olbrzymia - havaú (wielki zimowy ptak :-P )\ntapir olbrzymi - haduñu\ntapir górski - xeaduñu\n« Odpowiedź #94 dnia: Czerwiec 08, 2018, 19:45:36 »\nTo czekam jéno na Borlacha!\n« Odpowiedź #95 dnia: Czerwiec 08, 2018, 20:19:24 »\nCytat: Henryk Pruthenia w Czerwiec 08, 2018, 19:45:36\nW drodze! Ale, ale - pierwej kilka pytań. Ja chcę mieć potężne dunkleosteusy (ich płytowe czaszki będą niezwykle cenionym trofeum, może nawet je jakoś wciągnę w moją mitologie!) ale czy w Morzu Słonym nie miały już żyć krokodyle morskie? Też stwór świetny, ale coś się nam strasznie niebezpiecznie na Morzu Słonym robi. A co straszy w głębinach Wszechoceanu w takim razie, skoro u nas taki natłok monstrów? To możliwe by dwa takie drapieżniki zamieszkiwały sobie spokojnie zamknięty akwen Morza Słonego?\nDalej, ile różnych gatunków ryb pancernych może u mnie żyć, i czy może być tak że np ryby pancerne będą rozpowszechnione w Morzy Słonym a Fałdopłetwe we Wszechoceanie?\nI... to jak robimy z Ichtiozaurami? XD\nMoże one by powszechnie występowały we Wszechoceanie\nEDIT: w ogóle zastanawiam się czy nie wzbogacić mojej fauny i flory o okazy z Madagaskaru. Tam praktycznie same endemity, niektóre naprawdę ciekawe. Nie wiem jeszcze co konkretnie, chociaż na pewno bogactwo lemurów by w Zielonych Lasach było. Plus taki Mamutak wygląda fajnie. Mam już moa w Ajdynirze, a to chyba dośc podobna nisza. Mogłyby występować u mnie oba?\nMoże na nieco innych obszarach geograficznych\n« Ostatnia zmiana: Czerwiec 08, 2018, 20:24:23 wysłana przez Borlach »\n« Odpowiedź #96 dnia: Czerwiec 08, 2018, 20:46:06 »\nJa przez weekend opiszę część stworzeń w Erutji. Ogólnie to (jeśli to możliwe) będą wszędzie krewetki i inne stawonogi.\nZastanawiam się jeszcze nad jakimiś krewetkami lądowo-wodnymi.\nOgólnie, jak wcześniej pisałem, jestem w stanie poświęcić bogactwo fauny lądowej kosztem bogactwa fauny wodnej w Erutji.\n« Odpowiedź #97 dnia: Czerwiec 08, 2018, 21:35:12 »\nCytat: Borlach w Czerwiec 08, 2018, 20:19:24\n1) Też mi to do głowy wpadło. Może ryby będą mniejszych rozmiarów i będą zamieszkiwać rzeki? A parę krewniaków morskoch może być po prostu mniejszych i będzie niżej wobec krokodyli morskich w łańcuchu pokarmowym. Wszechocean akurat chcę pozostawić jak najbardziej normalny.\n2) Takich gatunków może być setki, nie muszą to być przecież sami wielcy drapieżnicy.\n3) Ochtiozaury według mnie powinni być endomitami Morza Słonego. I też nie tak powszechne.\n4) Proszę, czemu nie? Chociaż uważaj, by Co och za szybko nie wyjedli.\nCytat: Úlfurinn w Czerwiec 08, 2018, 20:46:06\nNo to czekam na opis.\nTylko nie zrób z tego krewetkołaków\nNie wiem, czy musisz cokolwiek na razie poświęcać\n« Odpowiedź #98 dnia: Czerwiec 08, 2018, 21:57:21 »\nNormalny Wszechocean? To nudny jakiś\nA może w takim razie tych dunkleosteusów też byłoby kilka rodzajów? Inne, mniejsze ryby pancerne zamieszkiwałyby sobie rzeki i wybrzeża, natomiast Dunkleosteusy dzieliłyby się w uproszczeniu na dwa:\n- mniejszy rodzaj zamieszkiwałby powszechnie Morze Słone, nie będąc takim potworem i będąc pożywieniem Krokodyli Morskich\n- ale w głębinach żyłyby prawdziwe potwory, te ogromne wielkie Dunkleosteusy, które Krokodyli Morskich by się nie bały ale byłyby rzadko spotykane bo siedziałyby sobie wygodnie w swoich głębinach\nW porządku? Serio, chce żeby ich ogromne czaszki zdobiły Pałac Imperatora. Nawet już mam w głowie zalążek mitu z ogromnym Dunkleosteusem w roli głównej\nAle to w takim razie wszystkie najfajniejsze stworzenia zabieramy dla siebie\nNie wyjedzą, spokojnie XD\n« Odpowiedź #99 dnia: Czerwiec 08, 2018, 22:30:11 »\n1) Ano, po prostu nie chcę jakoś specjalnie przesadzić.\n2) To najlepiej, by różniły się biomami - krokodyle morskoe zgodnie z nazwą, a dunkleosteusy w rzekach. Potwory z delty Tako Jożin z bażin (weź nazwę po ajdyniriansku jakoś z tego urób, adideacja, czy coś!). I czaszki są, i korkodyle. Co do potworów z głębin to raczej nie, za mało żarła i po co pancerz?\n3) No to akurat pasuje do Ajdyniru, jako takiego kolorowego świata\n« Odpowiedź #100 dnia: Czerwiec 08, 2018, 22:49:57 »\nDunkleosteusy przecież też za swoich czasów były największymi drapieżnikami i nikt ich ruszyć nie mógł, a pancerz miały xd\nAle można by zrobić tak, że te rzadkie wielkie Dunki z Krokodylami by czasem walczyły, rywalizowały czasem o pożywienie/terytorium, więc pancerz przydatny. Bo ja z kolei nie widzę w żadnej z moich rzek 30 metrowego opancerzonego potwora - już mam tam zwykłe krokodyle i hipopotamy. I to raczej na otwartym morzu miałby więcej pożywienia niż w rzekach. Więc może nie w głębinach, ale na otwartym morzu i przy deltach by sobie żyły?\nNo, to akurat prawda XDDD\nW ogóle jakie wasze ludy muszą mieć o moich wyobrażenia! Odległa, tajemnicza kraina aroganckich, rozwiązłych, pięknych ludzi-gigantów, rządzona przez człowieka który twierdzi, że jest bogiem, z czerwoną kolorystyką, krwawa, wypełniona smokami i dziwnymi ptakami! I w ogóle wszystkim co dziwne XD Plus jeszcze jakieś inne obce wam kulturowo rzeczy.\nSerio, czekam na wasze stereotypy/wyobrażenia o Ajdynirze, w postaci jakiś bajek czy ludowych podań!\n« Odpowiedź #101 dnia: Czerwiec 08, 2018, 23:02:35 »\n1) Celna uwaga.\n2) Jakie 30 metrów? Nie no, to przeaada. Też za dużo jak dla aktywnego drapieżnika. Zu kürzen, zu kürzen!\nA ja czekam na jakieś opowiadanie z Ajdyniru\n« Odpowiedź #102 dnia: Czerwiec 08, 2018, 23:08:08 »\nCytat: Henryk Pruthenia w Czerwiec 08, 2018, 23:02:35\nNo dobra, nie 30 metrów, przesadziłem XD Ale i tak duży kilkunastometrowy gigant. To co, pasuje scenariusz z deltą i otwartymi wodami + okazyjną rywalizacją z Krokodylami?\nA opowiadanie będzie! Po sesji\n« Odpowiedź #103 dnia: Czerwiec 08, 2018, 23:13:29 »\nRaczej nie, musiałbyś wybrać jednego tylko. W rzekach spokojnie 4-metrowe mogłyby pływać, a przy brzegach (chyba jest pełno raf?) dyszki? Może tak to rozwiązać?\n« Odpowiedź #104 dnia: Czerwiec 08, 2018, 23:27:03 »\nCytat: Henryk Pruthenia w Czerwiec 08, 2018, 23:13:29\nW rzekach to mogę mieć inne ryby pancerne, Dunkle nie koniecznie. Ale jeśli wybrzeże Morza Słonego jest pełne raf koralowych .... tak, to mogłoby działać. Wtedy jakieś mniejsze Dunkle mogłyby wpływać do delt, ale generalnie żyłyby w okolicach raf.\nI może niektóre osobniki z rzadka przerastałyby tą dyszke o kilka metrów? xd


Nieuniknione zdarzenie jakim jest śmierć każdego człowieka, skutkuje tzw. otwarciem spadku. Dowiedz się więcej na temat sposobów urzędowego potwierdzenia faktu dziedziczenia po spadkodawcy.\nOtwarcie spadku następuje nie wcześniej i nie później, niż z chwilą śmierci spadkodawcy.\nSpadek stanowią prawa i obowiązki majątkowe zmarłego przechodzące na spadkobierców, a niezwiązane ściśle z jego osobą (ogół aktywów i pasywów), przy czym nie można wykluczyć, iż w pewnych sytuacjach w skład masy spadkowej wchodzić będą jedynie pasywa, a zatem długi spadkowe.\nW celu podjęcia działań mających na celu dział spadku, wpierw należy w sposób niebudzący wątpliwości określić krąg osób powołanych do dziedziczenia.\nRodzime ustawodawstwo przewiduje dwa porządki dziedziczenia – ustawowe i testamentowe.\nW sytuacji gdy spadkodawca nie pozostawił testamentu, czyli rozrządzenia na wypadek śmierci, porządek dziedziczenia określają przepisu Kodeksu cywilnego wskazując na kolejność osób powołanych do spadku. Poczynione przez spadkodawcę rozrządzenia mogą oczywiście ten porządek modyfikować w sposób swobodnie przyjęty przez testatora, choćby poprzez powołanie do całości spadku osoby, która zgodnie z porządkiem ustawowym nie byłaby w ogóle powołana do dziedziczenia. W takiej sytuacji spadkobiercom ustawowym przysługiwać będzie roszczenie o zachowek, które omówione zostanie w jednym z kolejnych artykułów.\nStwierdzenie nabycia praw do spadku, zarówno przy istnieniu testamentu, jak i przy dziedziczeniu ustawowym, jest możliwe do przeprowadzenia na dwa sposoby.\nPierwszym z nich – zdecydowanie szybszym i prostszym, jest stwierdzenie nabycia praw do spadku u notariusza zakończone sporządzeniem aktu poświadczenia dziedziczenia po zmarłym, który jest przez notariusza rejestrowany w odpowiednim rejestrze.\nOkreśla on krąg spadkobierców wraz z przysługującymi im udziałami w majątku spadkowym (rozumianym jako całość spadku). Zauważyć jednak należy, iż przeprowadzenie sprawy u notariusza wymaga jednoczesnego stawiennictwa wszystkich osób rozpatrywanych jako spadkobiercy, sprawa nie ma charakteru spornego, treść ewentualnego testamentu i okoliczności jego sporządzenia nie budzą wątpliwości lub w wypadku występowania kilku testamentów – kolejność ich sporządzenia jest jednoznaczna. Są to zasadnicze warunki umożliwiające sporządzenie przez notariusza aktu poświadczenia dziedziczenia, przy czym każdorazowa sprawa wymaga wstępnej konsultacji wykluczającej pojawienie się ewentualnych przeszkód.\nPrzykładowo, pomimo spełnienia wszystkich wskazanych wyżej warunków notariusz nie może sporządzić aktu poświadczenia dziedziczenia w sytuacji, gdy spadkodawca nie miał nadanego numeru PESEL. Okoliczność taka może zajść, gdy spadkodawca zmarł wiele lat temu, a w chwili śmierci był osobą sędziwą i nie został mu nadany identyfikacyjny numer PESEL. W takim wypadku również konieczne jest udanie się do sądu.\nDrugą z procedur ustalających krąg spadkobierców jest postępowanie o stwierdzenie nabycia spadku przeprowadzane przez sąd rejonowy. Postępowanie to inicjowane jest wniesieniem wniosku o stwierdzenie nabycia spadku, uprawnionymi do wszczęcia postępowania są oczywiście spadkobiercy, jak i m. in.: wykonawca testamentu, uprawniony z tytułu zapisu czy też wierzyciel spadkodawcy mający interes prawny w przeprowadzeniu postępowania.\nW toku postępowania sąd odbiera oświadczenia o przyjęciu lub odrzuceniu spadku, ogłasza ewentualnie istniejące testamenty, rozstrzyga ewentualne spory o ważność testamentu, odbiera przyrzeczenia i zapewnienia spadkowe. Postępowanie to kończy postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku, które o ile nie zostanie zaskarżone (i nie zostanie złożony wniosek o uzasadnienie) staje się prawomocne co do zasady po upływie 21 dni.\nDla porządku wskazać również trzeba, iż stwierdzenie nabycia praw do spadku może zostać dokonane również w toku sprawy o dział spadku, o ile wcześniej nie zostało przeprowadzone w odrębnym postępowaniu lub nie został sporządzony zarejestrowany akt poświadczenia dziedziczenia przez notariusza.\nAutor: Magdalena Rubiś\nTags: stwierdzenie nabycia spadku,, akt poświadczenia dziedziczenia


Krzysztof Dmowski - Dzieje, czy historia? tom3 -... - Artelis\nRozdział drugi. 1 września 1939 roku.\nHuknął strzał, potem drugi, trzeci, aż rozległa się kanonada z automatu. Gdzieś w oddali następowały kolejne detonacje, które wprawiały w drżenie nawet powietrze.\nKamila przetarła oczy i dostrzegła świtanie. Próbowała pozbierać myśli i zrozumieć, co tutaj właściwie się dzieje, ale nie potrafiła Ze zdziwieniem dostrzegła, że znajduje się w mieszkaniu, do którego przybyła w czasie ostatniej podróży do przeszłości.\nCo ja tutaj robię? — zapytała w myślach. Jednak nie potrafiła znaleźć odpowiedzi. Wczoraj położyła się spać wraz z Feliksem w swojej rzeczywistości, a dziś… Podniosła się z łóżka i zdała sobie sprawę z tego, że spała w ubraniu. Miała na sobie suknię do kolan, białą w kolorowe wzory, czarne buciki na obcasie, beżowe pończochy. W świetle poranka widziała idealnie wysprzątane mieszkanie, ale nigdzie nie dostrzegła żadnych rzeczy osobistych. Podeszła do szafy i otworzyła spodziewając się znaleźć ubrania, dokumenty i pieniądze. Szafa świeciła pustkami. Zajrzała do kolejnych szuflad, ale wszystkie wcześniej zostały opróżnione. Nie znalazła ani torebki, ani dokumentów. Na oparciu krzesła obok łóżka dostrzegła jedynie czarny, wełniany sweterek zapinany na guziki z przodu. Nałożyła sweterek i ruszyła do drzwi, kiedy zegar wskazywał kilka minut po piątej rano.\nZnajdowała się w połowie schodów kamienicy pani Pilarczykowej, gdy rozległo się wycie syren strażackich, które zwyczajnie wzywają do pożaru, ale dziś wyły nieprzerwanie z powodu zupełnie innej przyczyny.\nNa ulicy zobaczyła biegnących w panice ludzi i odbiła się od policjanta, który stojąc przy skrzyżowaniu usiłował zapanować nad tym chaosem.\n— Przepraszam… — odezwała się do mundurowego, ale policjant jej przerwał gwałtownie:\n— Wojna! Panienko, wojna! Niemcy napadli na Polskę!\nKamila stanęła jak zamurowana i ruchy w niej zamarły. Niemcy? Niemcy napadli na Polskę 1 września 1939 roku!\nI właśnie wtedy Kamila zdała sobie sprawę, że przecież przygotowywano ją właśnie do zadania w tej linii czasu. Miała poznać miejsce złożenia największego dowodu istnienia Wielkiej Lechii, czyli skrywanych przez wiele lat insygniów koronnych stworzonych dla króla Lecha Pierwszego, którego panowanie przypisuje się na 1729-1679 przed naszą erą. Zabytki ze Świętej Góry nie mogły trafić w ręce Niemców.\nGłośne wystrzały następowały raz po razie, a kanonada z dział, odzywała się co chwila w oddali. Ktoś, kto nigdy nie był świadkiem wystrzału z działa, nie pojmuje jak wielki huk w wstrząs powietrza towarzyszy takiemu wystrzałowi, a rezonans wystrzału, jak i uderzenie pocisku czuje i słyszy się z daleka.\nNie dostałam żadnych wytycznych, dokąd mam iść? Do kogo się zwrócić? Gdzie jest Feliks?\nW tych warunkach Kamila nie mogła znaleźć wolnej dorożki, ani też innego środka transportu. Udała się pieszo na Kamienną Górę, gdzie poprzednim razem otrzymała wsparcie. Stojąc na szczycie spojrzała w stronę Gdańska, skąd dochodziły wystrzały z dział niemieckiego pancernika.\nOstrzeliwują polską składnicę tranzytową — wspomniała.\nPrzyspieszyła kroku i w kilka minut później pukała do drzwi domu Aleksandra. Gospodarz przywitał ją zdziwionym spojrzeniem.\n— Zapewne nie wiesz nic o mojej misji? — bardziej stwierdziła niż zapytała.\n— Nic, a nic!\n— Ocknęłam się tutaj bez dokumentów, tak jak stoję.\n— Niestety nie mogę ci w żaden sposób pomóc.\nW postawie Aleksandra dostrzegła wahanie. Może znowu Feliks przebywał w jego domu, a on o wszystkim wiedział!\nMusiała sobie poradzić w inny sposób. Aleksander zachował się zupełnie wbrew jej oczekiwaniom. Powiedziała mu, że nie ma pieniędzy, a on nawet nie zapytał, czy jest głodna?\nSyreny ucichły ostrzegłszy mieszkańców przed nadchodzącym niebezpieczeństwem.\nKamila odwróciła się i rozczarowana opuściła posesję Aleksandra. Przypomniała sobie nauki z ostatnich trzech tygodni, kiedy ponownie poznawała z kart historii pierwsze dni września 1939 roku. Uczyła się także lokalizacji różnych obiektów w mieście, w tym militarnych, także poznała schemat łodzi podwodnej ORP Orzeł. Wiedziała, że o godzinie szóstej rano Komandor Kłoczkowski otrzyma tajne, ustne rozkazy, za których wykonanie poręczy słowem honoru, potem pojawi się na łodzi, która odpłynie do Zatoki Gdańskiej, gdzie sprawiając pozory, będzie oczekiwać na komunikat o gotowości ładunku do zabrania.\nPrzejście na Świętą Górę wykluczała, gdyż tam właśnie rozpoczęły się przygotowania do transportu, o którym ona nie mogła nic wiedzieć, a wiedząc najprędzej zostałaby uznana za szpiega i osadzona w zamknięciu. Oczekiwanie tutaj na wiadomość nie zdałaby się także na wiele. Wreszcie zdała sobie sprawę, że gdyby tutaj miałaby cokolwiek dostać, dostałaby już dawno lub wskazówkę znalazłaby w szafie. Ale nie mogła niczego przy sobie posiadać, bo ujęta przez wrogów z chociażby Piątej Kolumny, nie mogła niczego zdradzić, ani o nic zostać posądzona. Dlatego też nie dostała żadnych dokumentów!\nMusiało się zatem wydarzyć coś niesamowitego, że bez odprawy, przeniesiono ją tutaj, choć naprawdę nikt nie mówił, jak właściwie wglądało będzie jej zadanie w realizacji.\nKamila postanowiła iść do bazy morskiej na Rozewiu. Tak właśnie wyliczyła, że idąc pieszo właściwym tempem dotrze na teren w tym samym czasie, co komandor Kłoczkowski.\nZrobiło się widno, kiedy szła w kierunku Rozewia. Na ulicy panował ogromny ruch, co jakiś czas przejeżdżała karetka policyjna z wyciem syreny. Obok niej przebiegła grupa marynarzy, którzy zostali przyłączeni do piechoty, gdyż brakowało dla nich miejsca na okrętach.\nW uśmiechem na twarzy wspomniała brawurową ucieczkę kapitana Edwarda Gubały, który nie zamierzał oddawać Niemcom handlowego statku Robur, którym dowodził. Podobnych akcji tego dnia zaliczono więcej. Ale też ze smutkiem wspomniała strzelanie jak do kaczek, kiedy Niemcy otworzyli ogień do nieuzbrojonych marynarzy z marynarki handlowej, aby zabić ich jak najwięcej. I oczyma wyobraźni widziała setki martwych ciał młodych Polaków unoszące się na falach.\nKanonada z niemieckiego pancernika odezwała się ponownie ostrzeliwując Westerplatte, które nawet nie było bazą wojskową, lecz zwyczajnym magazynem, gdzie ze statków przeładowywano towary do wagonów, poza kontrolą Niemców i ta odrobina Polski chroniona przez garstkę żołnierzy kuła w oko Niemców.\nI przypomniała sobie, że zaraz odbędzie się nalot niemieckich bombowców na polską ludność cywilną. Zadrżała, a ciało jej pokryła gęsia skórka.\nDalej dziarsko maszerowała w kierunku portu wojennego, starała się odsunąć od siebie wszelkie złe myśli i wspomnienia barbarzyńskich okrucieństw dokonywanych przez niemieckich żołnierzy na polskiej ludności cywilnej. Ale co się dziwić, w pojęciu Niemców, Polacy należeli do niższej rasy nie różniącej się od zwierząt, więc według swojego pojmowania, mieli prawo zabijać cywilów.\nNagle Kamila przypomniała sobie balladę szwedzkiej kapeli Sabaton: 40:1, choć już po powstaniu tego utworu przeprowadzone badania wykazały, że stosunek niemieckich wojsk do polskich obrońców wynosił stu Niemców na jednego Polaka. Nie licząc sprzętu i lotnictwa.\nTuż obok dziewczyny zatrzymał się policyjny samochód.\n— Kamila? — usłyszała zdziwiony, choć znajomy głos z wnętrza.\nZatrzymała się i uśmiechnęła na widok Karola, którego poznała w czasie poprzedniego pobytu w tej linii czasu. Karol stanął obok samochodu. Zmężniał i awansował.\n— Coś taki zdziwiony? — zagadnęła Kamila podchodząc bliżej.\nKarol podbiegł do niej i pocałował w dłoń.\n— Cieszę się, że cię widzę! — rzekł zadowolony.\n— Też się cieszę, choć nie sądziłam, że jeszcze się zobaczymy. Jesteś przystojniejszy niż…\n— Wyładniałaś! — przerwał jej. — Ale do rzeczy. Miałem zabrać stąd agenta i dowieść do portu morskiego. Policjant, jako osoba ciesząca się powszechnym szacunkiem społeczeństwa, ma ułatwić mu sprawę. Podobnie jak wielu Polaków nie wierzyłem, że Niemcy odważą się na nas napaść. Należało słuchać Piłsudskiego, kiedy proponował państwom zachodnim zastosowanie Niemcom wojny prewencyjnej, gdy dostrzegł ich przygotowania do wojny. Ale co tam. Mamy silnych sojuszników Anglię i Francję, którzy przybędą nam na pomoc i moment nauczymy Niemców szacunku do granic.\n— Nie zapomniałeś o czymś? — zapytała Kamila przerywając zachwyty Karola. — Miałeś odwieść mnie do portu wojennego.\n— A tak! — potwierdził, jakby sobie przypomniał.\nOtworzył drzwiczki przed Kamilą, poczekał aż wsiądzie i zamknął.\nFeliks mógłby się od Karola wiele nauczyć! — pomyślała.\nKarol zajął miejsce za kierownicą i ruszył do celu.\n— Niemcy porwali się z motyką na słońce! — rzekł Karol. — Jak tylko ruszy nasza armia, usadzimy ich w kilka dni, a kiedy Anglia i Francja się przyłączą…\nKamila nie potrafiła słuchać, choć rozumiała jego entuzjazm. Nie mogła mu jednak powiedzieć, że ani Anglia, ani Francja nie przyjdą na pomoc, a krwawe walki pociągną się przez cały miesiąc.\n— Karolu — odezwała się Kamila. — Nie mogę powiedzieć wiele, ale… pomyśl logicznie, skoro ja tu jestem, aby nadzorować wywiezienie cennego skarbu, to…\nKarol spojrzał na Kamilę.\n— Jesteśmy ósmą armią świata! — stwierdził. — Damy radę, może będzie ciężko…\nKamila głośno westchnęła.\n— Generał Kutrzeba nie użyje min przeciwpiechotnych, ani gazów bojowych, bo takie zachowanie nie jest rycerskie — powiedziała Kamila. — Niemcy nie mają honoru, ani godności, co pokaże przyszłość.\n— Honor dla Polaka jest wartością najwyższą!\n— Zaraz dojedziemy na miejsce, a gdybyśmy się już nie spotkali — zagadnęła Kamila, wiedziała jaki los czeka tego dzielnego chłopaka i zamierzała coś zmienić. — Karolu, wyjedź z wojskiem do Anglii i nigdy nie wracaj do Polski… Proszę, obiecaj!\nKarol spojrzał na nią zainteresowany. Dobrze zdawał sobie sprawę z tego, że ona zna przyszłe wydarzenia i może nawet wie, co go czeka. Ale on gotów był z godnością umrzeć za kraj.\n— Jeżeli obiecam, będę musiał dotrzymać słowa. Dałaś mi radę i pozwól, że sam dokonam wyboru.\n— Dobrze — zgodziła się Kamila.\nI zaczęła nucić pod nosem, a po chwili trochę głośniej:\nA ja w domu smaczną zupę będę jadł…\nKamila posiadała także dar śpiewania, a Karol patrzył na nią zachwycony. Jemu także nie brakowało talentu wokalnego, bo zaraz też przybrał wesołą minę i zanucił nieco zmienione słowa:\nTaki fart to się zdarza może raz na sto lat\nZnam Kamilę, dla której bym słoneczko z nieba skradł\nWięc od rana chodzę, szukam wzdłuż i w szerz…\nNagle oboje przestali słyszeć kanonady z karabinów i dział niemieckiego pancernika, nie istniała już w tej chwili wojna. Czuła się tak bezpiecznie przy Karolu jakby on potrafił swoim ciałem zasłonić ją przed zamierzeniami niemieckiej trzeciej rzeszy.\nTa dawna miniona epoka ludzi o wyższej świadomości społecznej, o wpojonych wartościach dżentelmena, jak z bajki, nie przestawała na Kamili robić wrażenia. Gdyby miała wybór nie wróciłaby do swoich czasów, a gdyby wcześniej nie spotkała Feliksa, na pewno rozważałaby głęboko tę opcję. Dziś w świecie Kamili o człowieku świadczy zawartość jego portfela, zaś w czasach Karola liczył się człowiek, oczywiście i tutaj pieniądz miał znaczenie, ale nie ustanawiał prawa.\nWłaśnie zatrzymali się przed dyżurką i podszedł do nich marynarz pełniący wartę.\n— Pani jest z wywiadu! — rzekł Karol do marynarza.\n— Hasło! — zawołał strażnik.\n— Sam powinieneś podać hasło, a pani poda odzew! — rzekł Karol.\n— Właściwie tak — zgodził się marynarz. — Napad Niemców mnie rozkojarzył. Mam rodzinę w Wilnie… Dumny człowiek nigdy nie klęka.\n— A pokorny człowiek tylko pochyla głowę — podała odzew automatycznie, bez zastanowienia.\nW tym momencie zdała sobie sprawę, że została dobrze przygotowana do zadania.\nWartownik zasalutował, a następnie wrócił do dyżurki i podniósł szlaban.\nW tym momencie przez bramę wybiegł inny marynarz wyższego stopnia, zatrzymał się przed Kamilą, zasalutował szybko rzucił stopień, imię i nazwisko.\n— Komandor przybędzie niebawem — oświadczył. — Zaprowadzę panienkę do kantyny, gdzie posmakuje panienka wybornej kawy.\n— Kamilo — odezwał się Karol. — Ja muszę wracać… Bardzo miło było cię znowu spotkać.\nKamila podskoczyła do Karola i mocno się z nim uściskała. On objął ją silnym ramieniem. Po chwili odsunął się i ostatni raz spojrzał na dziewczynę, a potem wsiadł do samochodu i odjechał ze łzami w oczach, wiedział, że widzą się po raz ostatni, a ona nie mogła zobaczyć jego słabości.\nKamila patrzyła za odjeżdżającym samochodem do czasu, aż nie zniknął jej z oczu. Zrobiła ile zrobić mogła, ostrzegła go. Wreszcie odwróciła się w kierunku zniecierpliwionego marynarza, który w tym momencie ruszył obok niej wskazując drogę.\n— Panienka może głodna? — zapytał.\n— Wystarczy filiżanka kawy.\n— Dostanie panienka najlepszą kawę jaką dysponuje polska marynarka wojenna.\nKamila zajęła miejsce przy stoliku w kantynie i popadła w zamyślenie. Zastanawiała się, czy postąpiła słusznie zmieniając przyszłość. W jaki sposób jej zachowanie odbije się na jej linii czasu, ale szkoda jej Karola, który miał zginąć z rąk komunistów.\nOgarniały ją różne myśli, a nigdy nie lubiła siedzieć bezczynnie. W oczekiwaniu na nadejście komandora Kłoczkowskiego zastanawiała się nad pojęciem honoru w okresie wolnej Polski, gdy człowiek woli umrzeć w niesławie, niż wyjawić tajemnicę, za którą poręczył słowem. Komandor Kłoczkowski nawet po wojnie nie ujawnił tajemnicy, został okryty niesławą, zdegradowany, w procesie bardziej pokazowym niż sprawiedliwym, gdyż nie chciano roztrząsać tego tematu, czarnej plamy na honorze polskiej marynarki wojennej, która jako jedyna formacja wojskowa nie poddała się Niemcom. I dla takiego człowieka słowo honoru było warte więcej niż cała fortuna świata. Dziś kończyły się dni wolnej Polski, a za kilka lat słowo honoru będzie tylko słowem bez najmniejszego znaczenia, prawo zaczną wyznaczać pieniądze.\nNa placu rozległ się odgłos nadjeżdżającego motocykla. Kamila podeszła do okna i zobaczyła wysiadającego z kosza mężczyznę…\nKomandor Kłoczkowski skinął na przechodzącego marynarza, a ten podszedł do niego, zasalutował, a następnie otrzymawszy polecenie pobiegł do kantyny.\n— Panienka Kamila Iskon! — zawołał z progu marynarz.\nKamila postąpiła kilka kroków w jego stronę.\n— Proszę natychmiast pójść do komandora…\nKamila ruszyła ku wyjściu. Komandor ogarnął ją badawczym spojrzeniem, jakby zamierzał wzrokiem prześwietlić ją na wylot. A kiedy dziewczyna podeszła na kilka kroków powiedział:\n— Spodziewałem się kogoś z większym doświadczeniem!\n— Wiek o niczym nie świadczy — odpowiedziała dziewczyna.\n— Pani akredytacja została potwierdzona — rzekł komandor. — Orzeł, duma polskiej floty i postrach Niemców, cumuje poza basenem portowym. Musimy natychmiast ruszać.\nKamila szła do nadbrzeża krok za oficerem. W jej mniemaniu był człowiekiem, który odznaczał się niesamowitą odwagą i zdecydowaniem. Wsiedli do łodzi i szybko przecięli basen portowy. Tuż za falochronem wystawał z wody wysoki kiosk, na którym po bokach na biało wymalowano symbol przedstawiający orła, oraz numer 85A. Kamila wiedziała, że ORP Orzeł był jednym z dwóch najnowocześniejszych okrętów podwodnych tej klasy na świecie, dobrze uzbrojony, nie tylko miał trzymać w szachu Niemców, ale też stał się dla nich łakomym kąskiem. Drugim był bliźniaczy okręt ORP Sęp, który wypłynął na wyznaczony rejon o wiele wcześniej.\nOd strony Gdańska rozbrzmiewały odgłosy wystrzałów z ciężkich dział niemieckiego pancernika. Co raz z oddali padały pojedyncze strzały karabinowe.\nKamila spojrzała na malusieńki zegarek zapięty na przegubie dłoni. Była godzina 6.20 rano.\nSzli dalej. Kamila domyślała się, że Orzeł stoi poza falochronem dlatego, bo Polacy czekali przygotowani na niemiecki atak, od czasu kiedy trzej matematycy rozszyfrowali holenderską maszynę szyfrującą Enigma i od tej pory poznawali zawsze niemieckie tajemnice na czas, o czym Niemcy dowiedzieli się dopiero, kiedy Polska się poddała, a oni przejęli archiwa, których nie udało się na czas wywieźć do Londynu.\nWojna nad Oksywiem trwała już od kilkunastu minut, kiedy trzy niemieckie samoloty rozpoznawcze, które miały ustalić pozycje polskich jednostek, otworzyły do nich ogień z karabinów, ale ten atak został z łatwością odparty przez polską obronę artylerii przeciwlotniczej. Gdyby Orzeł oczekiwał w basenie portowym, mógłby zostać uszkodzony lub zniszczony w czasie nalotu.\nOgromny stalowy kadłub wystawał częściowo z wody. Jakiś marynarz z wysokości kiosku lustrował okolicę za pomocą lornetki, a kilkunastu innych oczekiwało dowódcy obok kiosku. W tylnej części okrętu mieściło się stanowisko artylerii przeciwlotniczej, obecnie obsadzone strzelcami.\nKiedy tylko komandor postawił obie nogi na okręcie padła komenda:\n— Kapitan na pokładzie!\nKamila zaraz za dowódcą weszła na łódź podwodną. I przeszli przez właz w kiosku prowadzący do wnętrza. Co raz padały różne komendy, których Kamila nie rozumiała. Przez ciasne korytarze i pomieszczenia pełne rur i zaworów dotarli do stanowiska dowodzenia.\n— Zamknąć górny właz! — padła komenda.\n— Zamknięto górny właz! — jak echo rozległo się potwierdzenie.\n— Zanurzenie trzydzieści metrów! — zawołał komandor.\n— Do zanurzenia trzydzieści metrów! — rozległa się odpowiedź.\nPo tej komendzie wyznaczeni marynarze kręcili zaworami kołowymi umieszczonymi na ścianach.\nO godzinie 6.35 Orzeł opuścił port, a o 7.15 dotarł do wyznaczonego sektora na linii Jastarnia, a ujście Wisły.\nW czasie wszystkich manewrów, gdy w pomieszczeniu wrzało jak w ulu, Kamila schodziła z drogi marynarzom, którzy biegali wykonując rozkazy. Obserwując ich widziała na twarzach dumę, radość i oddanie sprawie. Żaden nie przejawiał odrobiny strachu.\nWielu marynarzy zdawało sobie sprawę z tego, że pierwsze wystrzały niemieckiego pancernika, dały sygnał innym wojskom niemieckim do ataku na polskie placówki, nie tylko wojskowe. Kamila jednak wiedziała o ataku na Pocztę Polską na Placu Heweliusza w Gdańsku, gdzie pięćdziesięciu jeden polskich pracowników cywilnych, będzie bronić polskiej ziemi, a po ich poddaniu się zostanie wytoczony fikcyjny proces i zostaną rozstrzelani. Dlatego cieszyła się, że nie musi oglądać na własne oczy krwawych starć, gdzie Niemcy używali nie tylko karabinów, ale miotaczy ognia, kierowanych na ludzi, aby z premedytacją palić ich żywcem.\nOrzeł zanurzony na trzydzieści metrów wcale nie był bezpieczny, ale pierwsze emocje opadły. Komandor przekazał dowodzenie okrętem pierwszemu oficerowi i nakazał Kamili iść za nim. W chwilę później znaleźli się w kabinie dowódcy.\n— Byłem przeciwny przyjęciu cywila na pokład w tych okolicznościach — zabrał głos Kłoczkowski. — Nie dlatego, że jest panienka kobietą, ale zdaję sobie sprawę z tego, że ta bitwa jest przegrana. Zapewne panienka z wywiadu ma więcej informacji, których ja nie chcę i nie mogę znać. Orzeł i Sęp są zbyt dużymi jednostkami na walkę w Zatoce Gdańskiej! Nie ma tu szans na ukazanie pełni walorów bojowych, bo tu w Zatoce Gdańskiej, o wiele lepiej sprawdziłyby się mniejsze jednostki w większej liczbie. Hel niedozbrojony w działa wielkiego kalibru, także nie zapewni nam odpowiedniej ochrony. Musimy jednak tutaj czekać na rozkaz… — komandor popatrzył na Kamilę. — Kiedy panienka przebywała w kantynie została dokładnie sprawdzona, bo obawiamy się szpiegów i zdrajców. Teraz stwarzamy pozory. Zapewne panienka domyśla się, że otrzymałem rozkaz ustny, za wykonanie którego poręczyłem słowem honoru. Nie przystąpimy zatem do bezpośredniej walki lekceważąc oficjalne rozkazy, bo ważniejsze jest wywiezienie z kraju cennych przedmiotów.\n— Komandorze — zabrała głos Kamila. — Został pan wyznaczony do swojego zadania po długiej analizie. Tylko człowiek honorowy, dla którego poręczenie słowem jest droższe niż pieniądze, mógł dostąpić tego zadania. Nikt z załogi niczego się nie dowie ponadto, co sam zobaczy.\n— W jakiś sposób muszę wyjaśnić załodze obecność panienki na pokładzie. Załogę Orła stanowią najlepsi z najlepszych patriotów, którzy będą rwali się do bezpośredniej walki z Niemcami, nie rozumiejąc moich rozkazów.\n— Pojawiłam się tutaj na rozkaz naczelnego dowództwa — sugerowała Kamila. — Rozkazów załodze się nie tłumaczy.\n— Dlaczego ten tak cenny ładunek nie został wywieziony wcześniej? I czy w ogóle zachodzi obawa o jego bezpieczeństwo?\n— Ta wojna miała zacząć się wcześniej o kilka dni, ale Niemcy w ostatniej chwili zmienili decyzję, prawdopodobnie ta właśnie decyzja ma związek z naszą sprawą. Gdyby dostrzegli nasze działania wcześniej, moglibyśmy nie mieć żadnych szans na wykonanie tego zadania. Obecnie zaś Niemcy są przekonani, że zajęci obroną suwerenności nie będziemy skupiali się na innych sprawach.\nKomandor rozważał coś w myślach przez chwilę.\n Piąta Kolumna — grupy Niemców, wysłane do Polski na wiele lat przed napaścią Niemiec na Polskę. Grupy te miały za zadanie szpiegować i sabotować wysiłki Polaków. Zatrudniali sie we wszelkich instytucjach aby ułatwić podbicie Polski.\n Historia opisana w powieści Edwarda Gubały: Przygoda mojego życia.\n Książka Edwarda Gubały Przygoda mojego życia.\n Jako pierwszy piosnkę "Wio, koniku" zaśpiewał w 1952 roku Julian Sztatler\n Przerobiony tekst piosenki: Czy tutaj mieszka Panna Agnieszka.\n Marian Rejewski, Jerzy Różycki i Henryk Zygalski.\npowieść Krzysztof Dmowski dzieje\npowieść, Krzysztof Dmowski, dzieje, opowiadania, poezja, samożycie, wieści, nowości, zprzymrużeniemoka, książka, powieść,


Tytuł Martwy ptak\nW Łodzi dochodzi do serii makabrycznych zbrodni. Łączy je intrygujący schemat-seryjny morderca pozbawia ofiary palców, a w ich usta wkłada martwe ptaki. Nad sprawą pracuje para śledczych-komisarz Kyrcz i podkomisarz Szolc. Sprawca nie pozostawia po sobie żadnych śladów. Jest perfekcyjny. W końcu jednak popełnia błąd. Czy zrobił to przypadkowo? A może świadomie manipuluje śledczymi albo fabrykuje dowody, by zmylić policjantów?\nBohaterowie wykreowani przez Kaźmierczaka są bardzo różnorodni, nie tylko pod względem charakterów czy sposobu bycia, ale również poziomu dopracowania. Dużo uwagi autor poświęcił Laurze, młodej artystce, która fascynuje się śmiercią i uwiecznia ją na swoich obrazach. Przez to zostaje wplątana w sprawę seryjnego mordercy. Jednak im bardziej czytelnik zagłębia się w historię, tym więcej dowiaduje się o rysowniczce, o jej teraźniejszym i przeszłym życiu, o tym, co ją ukształtowało. Zaczyna się zastanawiać, jaki jest prawdziwy powód, dla którego Laura znalazła się w centrum tych potwornych wydarzeń. I może domyśli się wcześniej, tak jak ja, albo znajdzie odpowiedź dopiero w finałowych scenach. Z kolei komisarz Kyrcz i podkomisarz Szolc zyskali znacznie mniej uwagi autora, schodząc przez to na dalszy plan. Są to postacie pozbawione głębi, niewyróżniające się niczym poza swoją nieudolnością i nieumiejętnym prowadzeniem śledztwa. Można powiedzieć, że autor nadał im wyłącznie kontury, nie skupiając się na szczegółach. Najbardziej tajemniczą postacią jest morderca, którego motywy czytelnik odkrywa dopiero na sam koniec. W trakcie lektury odbiorca może jednak zaobserwować, jakimi umiejętnościami dysponuje zabójca: zdolność manipulowania ludźmi, obracania wszystkiego na swoją korzyść. Jest to postać, której czyny wzbudzają strach i grozę, ale również ciekawość.\nZ pewnością nad lekturą powinny zastanowić się osoby o dużej wrażliwości, ponieważ Maciej Kaźmierczak opisuje miejsca zbrodni oraz stan ofiar dość obrazowo, wyraziście. Jest krwawo i brutalnie, choć z drugiej strony autor potrafi to barbarzyństwo ubrać w słowa, tak by czytelnika zbytnio nie zrazić. Kaźmierczak stara się raczej przygnieść odbiorcę gęstą, mroczną atmosferą, zamknąć w szponach niepokoju, nieustannego napięcia, co całkiem dobrze mu wychodzi. Tło społeczno-obyczajowe sprzyja nawarstwianiu się tego mroku. Łódź jest tutaj przedstawiona jako miasto mało przyjazne, brudne, biedne, obce nawet dla jego własnych mieszkańców.\nAutor podejmuje w powieści kilka tematów tabu. Jednym z nich jest śmierć, o której mówi się mało, a która przecież jest nieodłącznym elementem ludzkiego życia. W książce zbrodnia staje się czymś w rodzaju dzieła sztuki, które przeraża, szokuje, ale przede wszystkim skupia uwagę ludzi. Przypomina o tym, że śmierć jest wszechobecna, że dotyczy każdego z nas. Pojawia się również wątek związany z relacjami społecznymi, z nietolerancją wobec odmienności, rasizmem i homoseksualizmem.\nKsiążka nie jest pozbawiona drobnych mankamentów, ale jako całość wypada naprawdę dobrze. Autor według mnie niepotrzebnie rozwinął wątek erotycznej relacji między śledczymi, bo później, w natłoku zdarzeń, całkiem o niej zapomniał. Ba! Postać Kyrcza szybko została zepchnięta na drugi, a może nawet trzeci plan. Jestem również zawiedziona faktem, że tak łatwo odgadnąć, kim jest sprawca makabrycznych zbrodni. Jednak finał historii przyniósł niemałe zaskoczenie. Wszystko zostało w końcowych scenach przeinaczone, odwrócone o sto osiemdziesiąt stopni. Okazało się czystą manipulacją ze strony autora. A elementy układanki trzeba było pozbierać do kupy jeszcze raz.\nMartwy ptak to wciągający, mroczny kryminał, który roztacza nad czytelnikiem ponurą, gęstą atmosferę. Nakreślona przez Macieja Kaźmierczaka historia przypomina o tym, że śmierć i zło towarzyszą nam przez całe życie. Nawet jeśli nie zwracamy na nie uwagi, to zawsze są gdzieś obok, podążają za nami niczym cienie. Polecam.


Bestiarium.pl - Bestiariusz - Encyklopedia Potworów • Wyświetl temat - Duchy\nDzisiaj jest 18 lip 2018, 23:26\n: 20 sty 2011, 21:42\nMrożących krew w żyłach opowieści o duchach znane są praktycznie każdej osobie - a to Jeździec bez głowy, a to Biała Dama czy inny Casper. Niektórym osobom udało się nawet uwiecznić rozmazaną postać na fotografii, inni czuli jedynie chłód lub zimny dotyk niewidzialnej osoby.\nDuchami mogą stać się osoby, które zmarły w sposób nagły, niekiedy brutalnie zamordowane. Jednak duchami bywają też ci, których zgon nie miał powyższego charakteru, a po prostu były związane z miejscem, w którym się pojawiają. Duchy przybierają postać ludzi, zwierząt, a nawet pojazdów. Przyczyną ich pozostania na ziemskim padole najczęściej jest jakaś nie zakończona sprawa lub chęć zemsty.\nWyróżnia się kilka form, jakie może przybierać duch:\nKto oglądał Pogromców duchów, od razu skojarzy ją z różową, trzęsąca się galaretą. Jednak najczęściej przybiera ona bardziej stonowane barwy, takie jak szary, biały lub czarny. Na ogół spotyka się ją na cmentarzach, polach bitewnych oraz innych historycznych miejscach. Pojawia się również w nawiedzonych domach.\nNajczęściej na fotografiach zrobionych przez łowców duchów widać przezroczyste kule światła wiszące nad ziemią. Ciągnąca się za nimi jasna smuga dowodzi, że potrafią poruszać się z bardzo dużą prędkością. Niektórym udało się uwiecznić je na krótkich filmikach, gdy wiszą nad ziemią, jednak najczęściej widziano je jako poruszające się chaotycznie jasne kule.\nMożna natknąć się na nie przede wszystkim w miejscach historycznych, gdzie doszło do przelewu krwi. Pogoda nie wpływa ani na częstotliwość ich występowania, ani na ich zachowanie.\nPojawieniu się wirującego leju zazwyczaj towarzyszy uczucie niewiarygodnego chłodu, czasami występuje sam "zimny punkt" np. w domu czy mieszkaniu. I właśnie wśród czterech ścian pojawiają się one najczęściej, przede wszystkim w starych domostwach. Istnieje niewiele wzmianek o ich występowaniu poza budynkami.\nWiele osób ma za sobą przeżycia, gdy kątem oka dostrzegło jakiś cień, który nagle pojawił się i równie szybko zniknął. To mógł być właśnie duch-cień, który potrafi osiągnąć spore rozmiary, a w dodatku przemieszcza się przez ściany. Te duchy są najczęściej bardzo podstępne i bałamutne. Krążą po mieszkaniach i domach, a tylko kilka z nich dostrzeżono na świeżym powietrzu.\nNajbardziej popularna forma ducha, a raczej ta, o której słyszymy najczęściej, czyli przezroczysta ludzka sylwetka, ubrana w odzież z epoki historycznej, w jakiej żyła. Często pojawia się jako blada, niewyraźna i niekiedy "niekompletna" postać. Duchy tego typu szczególnie upodobały sobie zamki, stare domostwa, zabytkowe hotele, teatry oraz cmentarze.\nChyba w każdym ziemskim zakątku natrafiono na taką formę "nawiedzenia" przez ducha. To najczęściej świetliste punkty pojawiające się w ciemnościach, a mogące mieć kolor niebieski, biały lub żółty. Według legend, światło to jest duchem grzesznika skazanego na wieczną wędrówkę po ziemskim padole. W niektórych krajach jest ono uważane za omen śmierci.\nIstnieją również różne rodzaje nawiedzeń:\nMa miejsce, gdy przepełniony chęcią zemsty duch przejmuje władanie nad ciałem człowieka, by spełnić swoją chęć mordu.\nNawiedzenie przez Poltergeista\nZwykle zaczyna się od dziwnych stuków, uderzeń, drapania, przypominających odgłosy wydawane przez szczury, w końcu dochodzi również do przemieszczania się mebli i innych przedmiotów martwych - najczęściej trzęsą się i lewitują łóżka. Nawiedzenie przybiera na sile, a duch daje o sobie znać pojawiając się w całej swej okazałości.\ntym przypadku duch jest w pełni świadomy swojego bytu oraz otoczenia. W większości sytuacji nie jest on związany tylko z jedną lokalizacją; może poruszać się całkowicie niezależnie od miejsca w którym np. zmarł. Duchy te zdają sobie sprawę z ludzkiej egzystencji, a niekiedy nawet próbują się porozumieć z ludźmi. Mają na to kilka sposobów. Najczęściej przemieszczają one bardzo lekkie przedmioty rozglądając się w poszukiwaniu człowieka, który to zauważy. Jednak nie dochodzi do "porozumienia", gdyż zazwyczaj biedny śmiertelnik ucieka przerażony. Pojawiają się zazwyczaj pomiędzy 23 w nocy a 4 rano - ta pora ma znaczenie symboliczne i jest tłumaczona na wiele sposobów. Duchy te mogą być życzliwe lub wręcz przeciwnie - umyślnie szkodzić człowiekowi. Ich charakter zależy od powodu, z jakiego nawiedzają dane miejsce.\nSpotykane najczęściej, a powoduje je pętla w czasie, w której jest zagubiona zjawa. Ducha tak naprawdę nie ma w danym miejscu, a jedynie jego sama energia. W większości przypadków ludzie mogą słyszeć jakieś krzyki lub płacz wynikające z przeżyć i śmierci osoby, która zginęła. Zdarzają się też przypadki słyszenia kroków na schodach lub w korytarzu. Nie pojawia się jednak żaden duch, a jedynie pozostała po nim energia. Budzi to skojarzenia z nagraniem odtwarzanym ciągle od nowa.\nDuchy mogą również zarażać ludzi chorobą duchów - czyli przypadłością powodującą u ofiary takie same doznania lęku, jakie przed śmiercią odczuwała osoba, która stała się duchem. To "schorzenie" nosi nazwę Buru Buru. Pierwsze wzmianki o Buru Buru pojawiają się w japońskiej demonologii. Jest to wirus rozprzestrzeniany przez jeden rodzaj ducha, a rodzi się z niewiarygodnego lęku.\nAby się zarazić, ofiara musi mieć fizyczny kontakt z ciałem osoby, która została duchem lub innej zainfekowanej osoby. Jednak niektórzy są na tego wirusa odporni. Główną zależnością wydaje się tutaj posiadanie właściwego typu osobowości, który pasuje do mordercy ofiary, z której narodził się Buru Buru.\nPierwszymi objawami zarażenia są koszmary oraz objawy irracjonalnego lęku. Wraz z postępem choroby, strach przybiera na sile, całkowicie przejmując władzę nad ofiarą. Pojawiają się wymioty, krew. Po początkowych symptomach, na ciele zarażonego pojawiając się rany, jakie miała pierwsza ofiara, czyli duch Buru Buru. Finał, a zarazem zgon chorego, niesie ze sobą lęk tak silny, że prowadzi do ataku serca.\nJedynym sposobem na wyleczenie się jest zniszczenie ducha, który zaczął rozprzestrzeniać wirus. Jeżeli nie można zniszczyć jego szczątków, to jedynym wyjściem jest przestraszenie tego ducha "na śmierć" zabijając go w sposób, w jaki pierwotnie zginął.\n: 07 lip 2011, 17:01\n: 25 gru 2012, 22:31\nPoniżej znajduje się klasyfikacja duchów pod względem stopnia ich rozwoju, zaproponowana w "Księdze Duchów" (książka autorstwa Allana Kardeca wydana 18 kwietnia 1857 roku).\nRząd trzeci - duchy niedoskonałe\nRząd drugi - duchy dobroduszne\nKlasa II - duchy wyższe - z wiedzą łączą mądrość i dobroć. Ich mowa wyraża wyłącznie życzliwość; jest zawsze godna, wzniosła i niejednokrotnie przepiękna. Ich wyższość sprawia, że lepiej niż inne duchy są w stanie przekazać prawidłowe wyobrażenia o sprawach świata bezcielesnego w granicach tego, co wolno człowiekowi widzieć. Chętnie komunikują się z ludźmi, którzy szczerze szukają prawdy.\nRząd pierwszy, klasa I - duchy czyste\n: 13 mar 2014, 17:09


Masaż Gdynia – Fizjobalance zaprasza\nNasi przodkowie wiele godzin dziennie spędzali podczas prac fizycznych lub różnego rodzaju zajęć, które przyzwyczaiły kręgosłup do stojącej postawy. W XXI wieku przywykliśmy jednak do siedzącego trybu życia – wpływ na to ma ewolucja technologiczna, rozwój motoryzacji, spędzanie dni przed monitorami, w autach. Te czynniki przyczyniają się do zbytniego obciążenia (przede wszystkim struktur kręgosłupa), czego wynikiem jest różnoraka bolesność stawów i kręgosłupa.\nSposobem na to mogą być masaże – pozwalają nie tylko się zrelaksować, ale też uwolnić się od bólu.\nW Fizjobalance w Gdyni znajdziesz różne formy masażu, które pomogą w przypadku każdego schorzenia. Masaż klasyczny jest jedną z najstarszych form fizjoterapii. Masaż leczniczy wykonywany jest zarówno dla poprawy sprawności fizycznej, jak i przy leczeniu różnorodnych chorób kręgosłupa, stawów, narządu ruchu. Proponujemy też masaż relaksacyjny, który ma głównie wprowadzać w stan odprężenia. W naszym gabinecie w Gdyni wykonujemy też masaż dla kobiet w ciąży czy drenaż limfatyczny, który stymuluje układ limfatyczny.\nMasaż to specyficzny zabieg fizjoterapeutyczny, będący równocześnie jedną z najstarszych dziedzin w medycynie.


Fakturowanie najemcy wyższej kwoty za energię elektryczną | Morizon Blog\nfakturowanie najemcy wyższej kwoty za energię elektryczną\nWynajmujący fakturuję najemcy (lokal usługowy) większą kwotę za energię elektryczną. Dopisuje ok. 0,30 zł do każdego kilowata. Przykład: cena 1 Kw na fakturze z Tauron dla wynajmującego to 0,50 zł. Wynajmujący obciąża najemcę ceną 0,80 zł. Czy jest to zgodne z prawem? Umowa najmu ma tylko zapis, że najemca będzie dodatkowo, oprócz czynszu najmu, opłacał prąd na podstawie liczników.\nProszę sobie to wyjaśnić z właścicielem, bo jeżeli to on jest stroną umowy na dostawę, to powinien tylko dokonać podziału kosztów zgodnie z fakturą, którą sam otrzymał między najemców (refakturowanie). Nie może dowolnie kształtować kosztów energii w budynku. Inne dodatkowe koszty, jeżeli chciałby obciążyć najemców, np. związane z utrzymaniem instalacji itp. mogą wynikać tylko albo z umowy najmu (określenie zasad ponoszenia kosztów energii), albo np. regulaminów rozliczenia podpisanych przez najemców i też w zasadzie nie powinny polegać na zwiększeniu opłat za 1 Kw, tylko powinny być dodatkową pozycją w rozliczeniu.\nKupno i sprzedaż Brak wymeldowania byłych lokatorów zadłużonego mieszkania\nKupno i sprzedaż Obowiązek spłacenia podatku dochodowego po sprzedaży mieszkania\nInne Jakie podstawowe wyposażenie ma mieszkanie komunalne?


Dywan do prania w pralce LORENA CANALS MAPA World Map 140x200cm - Bogate Wnętrza\n› Dywan do prania w pralce LORENA CANALS MAPA World Map 140x200cm\n3447 osób oglądało ten produkt\nDywan do prania w pralce LORENA CANALS MAPA World Map\nDywan do prania w pralce idealny do pokoju dziecięcego od LORENA CANALS. Idealny dla małych odkrywców ciekawych świata. Jest niezwykle praktyczny i miękki co na pewno sprawi radość i komfort bosym stópkom.\nWystępuję w uniwersalnych kolorach beżu i brązu. Dzięki temu zanieczyszczenia są praktycznie niewidoczne.\nCo sprawia, że dywan z mapą od Lorena Canals jest niezwykły a tym samym idealny do pokoju Twojego dziecka?\nJest miękki i lekki dzięki temu dziecko siedząc na nim czuje się komfortowo


Katowice: Zderzenie trzech aut ciężarowych. Tunel zamknięty - NaszeMiasto.pl\nMANO 19.03.2015 Zaktualizowano 19.03.2015\nKatarzyna Pachelska/Dziennik Zachodni\nTunel został juz udrożniony, ruch odbywa się normalnie.\nTunel jest zamknięty. - Ruch odbywa się górą - mówi komisarz Jacek Pytel, rzecznik Komendy Miejskiej Policji w Katowicach.\n- Jeden z samochodów najechał na drugi, trzeci nie zdążył wyhamować. To było jak efekt domina - dodaje rzecznik.\nNa razie nie są znane przyczyny kolizji. Wiemy, że na szczęście nie ma rannych. Przygotujcie się jednak na utrudnienia, mogą się tworzyć korki, bo tunel w kierunku na Sosnowiec jest cały czas zamknięty.\n- Czekamy na holowniki. Na razie trudno powiedzieć, ile czasu tunel będzie jeszcze zamknięty - mówi Jacek Pytel.\nwypadek tunel katowi...\nwypadek tunel rozdzi...\nWypadek w Katowicach: Tunel był zamknięty z powodu wypadku\nKorki w Katowicach na trasie w stronę Sosnowca.\nkatowice wypadek tra...\nkatowice plac miarki...\nkatowice tramwaj prz...\n63-letnia kobieta została przytrzaśnięta przez drzwi tramwaju na placu Miarki w Katowicach. Na miejscu są służby Tramwajów Ślaskich, pogotowie oraz policja. Ruch tramwajów wokół placu Miarki, a tym samym w kierunku Brynowa, został wstrzymany.


Moim Kolorem Będzie Czerwień - Maciej Gorywoda (150870) - Lubimyczytać.pl\nMaciej Gorywoda /\nW Trzcinicy, na zachód od Jasła, daleko na południu Polski, pośrodku zupełnie niczego, znajdują się pozostałości wczesnosłowiańskiego grodu. Ruiny opowiadają historię z czasów, gdy Polska jeszcze nie istniała, a mieszkańcy tych terenów starali się żyć zgodnie z własnymi prawami, niezależni zarówno od księcia Polan na północy, jak i od władców Wielkiej Morawy na południu. Jedźcie tam kiedyś,...\n“Moim Kolorem Będzie Czerwień” to opowieść o wyobcowaniu adoptowanego dziecka… Nie, wróć. To po prostu 20-stronicowe opowiadanie historical fantasy, tyle że bez wielkiej polityki, epickich bitew i ratowania świata. Rzecz dzieje się na uboczu, u podnóża polskiej strony Karpat, w połowie IX wieku naszej ery.\nźródło opisu: http://tylkoebooki.pl/book-review/moim-kolorem-bed...(?)\nźródło okładki: http://makingthematrix.wordpress.com/mkbc/\nfk_konefka | 2012-10-22\nAni fantasy, ani historia specjalnie mnie nie kręcą, stąd stronię od tego typu literatury. Tym bardziej gatunek "historical fantasy" był mi całkowicie obcy. Nie mniej jednak krótkie opowiadanie autorstwa Macieja Garywody zaskoczyło mnie pozytywnie. Cała historia skupia się bowiem na przygarniętym przez Mikołaja dziecku - Amelii, której czarne włosy i egzotyczna uroda niepokoją mieszkańców. Tajemnicze zdolności "małej czarownicy" pozwalają jednak okiełznać grasujące w okolicy wilkołaki.\nMroczne czasy średniowiecza były przerażające i tajemnicze, nawet dla ludzi, którym przyszło w nich żyć. Zwłaszcza zimową porą, gdy wcześnie zapada mrok i coś czai się między drzewami, lepiej było siedzieć z rodziną i grzać się przy palenisku. Z dala od wsi i miast, na pograniczu państwa Polan, mieszka małżeństwo z czwórką dzieci. Pewnego wieczoru, do samotnej chaty przychodzą nieznajomi wędrowcy,...


CD - Drogeria Internetowa RAAN\nCD - AVOCADO - Olejek pod prysznic 200 ml\nKąpiel jest źródłem pielęgnacji dal ciała i ducha. Płyn od kąpieli CD z łagodnymi oczyszczającymi substancjami i naturalnymi nawilżaczami łagodnie oczyszcza i pielęgnuje ciało. Zawartość esencji z Avocado gwarantuje optymalne nawilżenie i ochronę; pozwala Twojej skórze... więcej»\nCD - AVOCADO - Płyn do kąpieli 500 ml\nŁagodny płyn do kąpieli z naturalnymi składnikami nawilżającymi jednocześnie oczyszcza i pielęgnuje skórę. Ekstrakt z awokado chroni i nawilża skórę zapobiegając jej wysuszeniu podczas kąpieli. Odprężający płyn do kąpieli pozostawia skórę gładką, miękką i nawilżoną. więcej»\nCD - Bawełna - Dezodorant spray 150 ml\nCD - Cytrus - deo roll-on 50 ml\nDezodorant z serii CD Cytrus jest delikatny o bardzo przyjemnym świezym zapachu cytrusów. Polecany do każdego rodzaju skóry nawet tej najbardziej wrażliwej. Produkt jest przetestowany dermatologicznie więcej»\nCD - Cytrus - dezodorant spray 150 ml\nDezodorant z serii CD Cytrus jest delikatny o bardzo przyjemnym świeżym zapachu cytrusów. Polecany do każdego rodzaju skóry nawet tej najbardziej wrażliwej. Produkt jest przetestowany dermatologicznie. więcej»\nCD - Cytrus - Żel pod prysznic 250 ml\nNawilżający żel pod prysznic CD CYTRUS posiada aktywne składniki, które intensywnie nawilżają skórę, zapewniają jej naturalny bilans nawilżenia oraz chronią przed szkodliwym wpływem czynników atmosferycznych. Polecany do każdego typu skóry, także wrażliwej. Żel bogaty jest w... więcej»\nCD - Cytrus deo atomizer 75 ml


Mszał Rzymski 1963 - mszalik codzienny w KSIĄŻKI Msza Święta, Liturgia Msza trydencka Księgarnia Katolicka\njesteś tu: Strona główna » KSIĄŻKI » Msza Święta, Liturgia » Msza trydencka » Mszał Rzymski 1963 - mszalik codzienny\nMszalik otwarty na Ordo Missae:\nLitery diakrytyzowane (zaznaczające akcent) również mogłyby być dodane, ale nie jest to wg mnie wysoce wymagane/bardzo potrzebne. Ciebie Boga Wysławiamy jest inny od wersji powszechnie używanej (?)\nOprócz wymienionych niżej mankamentów, według mnie byłoby lepiej, gdyby litery " ae / Ae " oraz " oe / Oe " były zastąpione przez " Æ / æ " oraz " Œ / œ ", to ułatwiłoby czytanie niektórych słów.\nWitam. Czy Mszał będzie jeszcze dostępny? Jeśli tak, to kiedy? Pozdrawiam\nZa strona UnaCum: Stali bywalcy Mszy w formie nadzwyczajnej widzą w tym wydaniu takie mankamenty jak: - brak obrzędu pokropienia wiernych, - brak modlitw po cichej Mszy świętej oraz tekstów antyfon maryjnych śpiewanych po Mszy, - brak tekstów biblijnych w języku łacińskim. Czy bedzie/jest w planie wydanie mszalika uzupelnione bez tych mankamentow?\nTak, modlitwy np. Ojcze nasz są w mszaliku po łacinie.\nJacek - mój egzemplarz ma wszystkie kartki żółte, a nie tylko części stałe jak było poprzednio.\nCzy ta edycja reprintu mszalika różni się czymś od poprzedniej?\nMam pytanie czy podstawowe modlitwy (np. Ojcze nasz, Zdrowaś Maryjo, Skład Apostolski, AniołPański itp.) też są w języku łacińskim?\nMszalik dotarł bardzo szybko od momentu zamówienia, za co dziękuję. W moim egzemplarzu część stron wydrukowana jest jednak dość bladym drukiem, jakby resztką farby drukarskiej. Ciekaw jestem czy tylko ja tak mam.\nZauważyłem zmianę ceny, ale dostępność nie uległa zmianie i jestem ciekaw, czy mszalik już się wyprzedał? Pozdrawiam!\nDoczekaliśmy się... w sam raz pod choinkę, na Święta.\nTak samo wchodzę codziennie x). Miałem nadzieję poprosić o Niego na Święta, ale coś się nie zapowiada.\nCodziennie wchodzę z nadzieją, że mszalik już dostępny, cóż za emocje :) Pozdrawiam oczekujących.\nOczekująca na mszalik napisał(a):\nJuż po mszaliku?? Czy jeszcze nie doszedł?\nJa też na niego czekam z ogromną niecierpliwością\nMszalik będzie dostępny, gdy fizycznie przyjdzie dostawa do Księgarni. Nie mamy wpływu na termin i nie podejmujemy się go określać.\nBardzo proszę o konkretną informację, kiedy mszalik będzie dostępny .\ncoś się przedłuża :(\nNo to czekamy - miejmy nadzieję, że będzie dodrukowany w dużej ilości egzemplarzy!\nCzekamy z niecierpliwością, miejmy nadzieję, że wystarczy dla wszystkich zainteresowanych :)\nMszalik jest w dodruku - czekamy na dostawę z wydawnictwa. Księgarnia nie ma żadnego wpływu na termin dostawy. Prosimy o wyrozumiałość i cierpliwość.\nCzy jest szansa, by mszalik ukazał się w sprzedaży przed końcem tego roku? Bardzo mi zależy, by komuś go podarować.\nMożna zarezerwować sobie jeden? Czy trzeba czekać aż pojawi się na stronie? Czy wiadomo już coś bliżej na temat daty pojawienia się ponownie tego mszalika?\nPrz 13, 12 :-)\nNajbardziej wyczekiwany mszalik na swiecie...:)\nZwłoka dodruku jedynego w Polsce Mszału Rzymskiego zaczyna być zastanawiająca .\nLekcja cierpliwości dla nas oczekujących na mszalik.\nczy już wiadomo kiedy będzie dostawa?\nKsiegarnia Sanctus napisał(a):\nWiemy o tym, ale taką informację dostaliśmy od wydawnictwa, że nastąpiło opóźnienie dodruku.\nBardzo piękny mszalik ... Tylko kartki bardzo delikatne\nlaudetur Iesus christus napisał(a):\nPolecam każdemu! Tylko karteczki bardzo delikatne\nCzy planujecie Państwo wznowienie sprzedaży zestawów Mszalik + futerał?\nDostalem dzisiaj, przepiekny. Przyszedl do Stanow bardzo szybko. Chcialem miec tez czesci lacinskie zeby przypominaly mi tamte czasy mlodosci, pelnej viary i nadzieji na nowa droge zycia. Mam za co dziekovac. Trzcionka calkiem czytelna, ryciny piekne, nastrojove. A jezyk polski, czasem archaiczny, cudovny, ktory sie odczuva doglebnie i pravdzivie.\nŁukasz Częstochowa napisał(a):\nWitam. Zgadzam się ze wszystkimi wypowiedziami. Mszał jest po prostu cudownie wydany. Wielkie dzięki za możliwość zakupu tego wyjątkowego egzemplarza. Gloria Patri, et Filio, et Spiritui Sancto.\nMszał ten jest bardzo elegancko wydany. Moje osobiste odczucie, kiedy rozpakowałem zamówienie i wziąłem do ręki mszalik, jest niewypowiedziane. Kiedy przejrzałem go stwierdziłem ze wzruszeniem, że jest to prawdziwa skarbnica katolickiej nauki, wiary i obrzędów. Porównując to z dzisiejszymi realiami rodzi się pytanie, gdzie się podziały te tak ważne elementy wiary katolickiej ... komu przeszkadzały, czemu są poucinane ? Chciałbym, aby każdy katolik miał dostęp do tegoż mszalika.\nWspaniały mszalik. Polecam. Nabożeństwa na każdy dzień w roku. Dostałem od siostry na urodziny. Deo Gratias.\nJacek Poznań napisał(a):\nJak dobrze, że na nowo odkrywamy piękno mszy Świętej Trydenckiej,a mszalik codzienny jest niesamowitą pomocą dla osób takich jak ja,świeckich.\nCzy w mszaliku są teksty ciemnej jutrzni ?\nPiotr Częstochowa napisał(a):\nKlasa sama w sobie... Wspaniale wykonany, elegancki. Czysta przyjemność go posiadać i z niego korzystać. Myślę że każdy świadomy Katolik powinien go mieć. Polecam ! Ave Christus Rex !\nDo Tomasza S. Pan napisał co też pozwolę sobie zacytować : "Ten sam Mszalik wyszedł jeszcze w 1965 (już ze zmianami w Ordo Missae). Posiadał czytelniejszą czcionkę (inaczej niż w 1963) oraz miał dodaną Aspersję wraz z modlitwami z Rytuału Polskiego (z min. osobną na Okres Wielkanocny)..." To niemożliwe, bowiem Ryt 1965 obowiązujący w Kościele w Europie od dnia 7 marca 1965 zaś w USA już od 29 listopada 1964 roku zgodnie z wytycznymi instrukcji Inter Oecumenici (1964) zniósł całkowicie Aspersję oraz okroił modlitwy u stopni ołtarza\ntak, nadaje się idealnie! masz tam wszystkie częsci stałe po łacinie i w języku polskim.\nCzy mszalik nadaje sie dla ministranta który zaczyna służyć w nadzwyczajnym rycie.\nCzy ten mszalik nadaje się dla ministranta??\nNiedawno otrzymałem, przepiękna rzecz jedyne co przeszkadza to cieniutki papier.\nWspaniały mszalik. Nie rozumiem komentarza niżej o "niewyraźnej czcionce" - czcionka wyraźna, w starym stylu. Brakuje mi pieśni w j. łacińskim, ale i tak jest super.\nDziękuję serdecznie, dzięki Państwu zainteresowałem się Mszą Nadzwyczajną. To jest piękna tradycja Kościoła.\nJestem bardzo zadowolony. Jak już inni zwracali uwagę, przydałoby się nowe wydanie: z wyraźniejszą czcionką, poprawionymi literówkami i uzupełnionymi brakami (najbardziej oczywiste: asperges me, vidi aquam i modlitwy po mszy). Ale zdaję sobie sprawę, że to wymagałoby sporo pracy, bo obecne wydanie jest chyba tylko skanem wydania z 1963.\na czy mszalik jest przydatny w normalnych mszach\n@Krzysztof: Mszalik zawiera solidny zestaw modlitw codziennych (Anioł Pański, Kompleta niedzielna z psalmami w przekładzie promulgowanym przez Piusa XII, etc.), katechizm pamięciowy, teksty litanii, nabożeństw i wybranych pieśni ludowych. Ponadto ku pożytkowi wiernych szczegółowo opisane są wszystkie sakramenty, a na szczególną uwagę zasługuje świetne przygotowanie do spowiedzi. Tak więc na pewno Mszalik jest rzeczą bardzo przydatną również poza liturgią :)\nMam pytanie, czy w/w Mszał jest do wykorzystania tylko na mszy. Można korzystać podczas codziennej modlitwy, jeśli tak to proszę o podpowiedź. Zastanawiam się na zakupem i dlatego pytam. Dla sprecyzowania jestem osobą świecką. Będę wdzięczny za informację.\nBardzo dobry mszalik, polecam każdemu, kto chodzi na msze "trydenckie". Brak tylko asperges i vidi aquam, ale to można sobie wydrukować i wsadzić w mszalik, nie ma żadnego problemu. Wraz z śpiewnikiem "Gaudeamus" tworzy wspaniały "trydencki komplet". Dziękuję raz jeszcze!\nDo PMN: Proponuję jednak wznowić edycję omawianego tu Mszalika, ale - dodając brakujące elementy ( bo skoro księża - i nie tylko - wypowiadający się w tym miejscu, mają takie uwagi, a przecież oni znają się najlepiej na "temacie", to chyba należałoby uwzględnić to ): Asperges me oraz Vidi aquam. A poza tym - zapewne jest "w porządku" ( bo "ikongrafia" to rzecz gustu; a wiadomo - de gustibus non disputandum est...). Pozdrawiam wszystkich tradycjonalistów - jesteście sumieniem Kościoła.\nMszalik to coś fantastycznego! Pięknie wydany... Pozłacane kartki z boku. Gorąco polecam wszystkim osobom chcącym świadomie i aktywnie uczestniczyć w Najświętszej Ofierze.\nOdp na "Podpis". To nie herezja, ale fakt. Grzech przeciwko IV przykazaniu - Ojczyzna jako Matka. Brak spełnienia obywatelskiego obowiązku, jako poważne zaniedbanie. Wystarczy spojrzeć chociażby jak często Ci, którzy nie głosują narzekają! - konsekwencja grzechu. A jeśli nie ma na kogo głosować (wg uznania), zawsze można oddać głos nieważny. Zbyt duża ilość głosów nieważnych jest sprzeciwem obywateli przeciw władzy. Trzeba się uczyć uczestnictwa w odpowiedzialności dla wspólnego dobra. To tak w dużym skrócie...\nMszalik jest bardzo wartościowy. Szkoda jednak, że teksty łacińskich modlitw nie są zaopatrzone w akcenty ułatwiające poprawną wymowę ich. Jeśli ktoś nie jest biegły w łacinie, to musi ołówkiem je zaznaczyć posiłkując się chociazby tekstami tradycyjnych mszałów dostępnych w internecie. Czytania mszalne też mogłyby zawierać wersje łacińskie. Jak zauważyłem w księgarniach internetowych, analogiczne mszaliki wydawane za granicą (np. Daily Missal 1962 wydawnictwa Baronius Press) nie mają tego braku. Może czas pomyśleć o zupełnie nowym opracowaniu tego rodzaju mszalika uwzględniającym postulaty wiernych?\nW tekscie na temat rachunku sumienia brak udzialu w wyborach demokratycznych jest wymieniany jako grzech. Co to za herezje?\nWspaniałe wydanie Mam już MSZAŁ RZYMSKI,POLSKO ŁACIŃSKI,LEFEBVRE Mszał ks Tymanka, Mszał Rzymski. Oprac. ks. Michał Kordel 1936 pozdrawiam\nwłaśnie wczoraj otrzymałem piękna rzecz\nJa dziś dostałem Mszalik i jestem zachwycony. A jakież to błędy on posiada? Nie jestem zbyt biegły, żeby takowe wychwycić.\nDołączam się do pytania Dawida - kilka dni temu otrzymałem odpowiedź z wydawnictwa Pallottinum, iż wznowienie nie jest planowane.\nW porównaniu do wcześniejszych wydań tego Mszalika (np. 1949 czy 1958), które były robione tylko przez benedyktynów ten wychodzi blado. Ma niestety wiele braków i trochę błędów. Ale wydanie obecne dorównuje graficznie poprzednim bo oryginał z roku 1963 jest koszmarny (rysunki). Ten sam Mszalik wyszedł jeszcze w 1965 (już ze zmianami w Ordo Missae). Posiadał czytelniejszą czcionkę (inaczej niż w 1963) oraz miał dodaną Aspersję wraz z modlitwami z Rytuału Polskiego (z min. osobną na Okres Wielkanocny).\na jest tam tekst Dies irae i po łacinie i po polsku (1 listopad)??\nministrant Tomasz Kaczmarek napisał(a):\nMam pierwsze wydanie reprintu mszalika rzymskiego wyd.palotinum 1963 Polecam jest bardzo ładnie wydany brak Asperges Vidi aquam korzystam dodatkowo z modlitewnika Te Deum Laudamus wyd Tedeum sp o.o Warszawa są brakujące teksty.\nJakie wydawnictwo stoi za reprintem?\nTakże czekam kiedy bedzie dostępny, żeby jak najszybciej zamówić.\no co chodzi z drugim nakładem Mszalika??\nJuż za kilka dni pojawi się w sprzedaży drugi nakład Mszalika!\nrozumiem, że nakład jest wyczrpany\nTakże oczekuję na wznowienie sprzedaży .\nRównież czekam na guzik "dodaj do koszyka"!!!\nNakład Mszalika jest wyczerpany, wydawnictwo obiecało dodruk w ciągu 2-3 miesięcy. Gdy tylko pozycja będzie dostępna, będzie też widoczny przycisk "dodaj do koszyka"\nBędzie jeszcze ten mszalik w 2012?\nale ten w tym mszaliku nie ma mszy takiej jaka sie w kosciole odprawia. tylko jakas inna po łacinie\n@ciekawy - Przeczytaj zanim zapytasz. Jest to mszalik wydany w roku 1963, a więc przed wprowadzeniem NOM. Mszalik przeznaczony jest tylko do stosowania w Nadzwyczajnej Formie Rytu Rzymskiego, polecany szczególnie dla wiernych regularnie biorących udział w Mszach Świętych trydenckich.\nCzy z tego mszalika można odprawić Novus ordo missae ?\nTak jak napisał jeden z poprzedników: "Asperges me" i "Vidi Aquam" można sobie dodrukować z elektronicznej wersji Kyriale, łatwo dostępnej w sieci. A Ojcowie z Tyńca odwalili kawał solidnej roboty dla wspomożenia wiernych ;)\nMszał bardzo ładny. Pozytywnie zaskoczyły mnie złocone boki stron. Obsługa klienta przez księgarnie Sanctus jest wręcz perfekcyjna.\nMszał jest piękny i wywołuje tęsknotę za minionym czasem: innym nieco językiem, wielkimi postaciami polskiego Kościoła. Jednak to język biblii, wieczny i niezmienny w swojej wymowie i uwielbieniu Boga. Podziękowania dla wydawnictwa za podjęty trud edytorski. Uznanie dla sprawności Sanctusa. Pozdrowienia.\nPiotr Karpeta napisał(a):\nPolecam ten mszalik wszystkim kapłanom którzy mają zestaw podróżny dla księży.\nO il wiem, to teksty z Biblii wykorzystano z Nowego Testamentu w przekładzie ks. Eugeniusza Dąbrowskiego, które to przez kilkanaście lat (lata 50, 60-te) były podstawą zbioru Czytań na wszystkie niedziele i święta całego roku, w diecezjach polskich. Przekład ks. Dąbrowskiego jest podobny do przekładu ks. Wujka, mi osobiście bardzo się podoba.\nWbrew obiegowej opinii nie jest to przekład x. Jakuba Wujka. W tym Mszale zawiera się przekład Pisma Świętego według x. Eugeniusza Dąbrowskiego (I wydanie: 1949 r.)\nCzy ktoś wie który przekład Biblii jest wykorzystany w tym Mszale, a może jest to przekład własny benedyktynów tynieckich.\nBardzo dobra rzecz. Szkoda, że jednak nie do końca kompletna, co już zauważyli poprzedni recenzenci. Rzeczywiście, denerwujący jest brak asperges i vidi aquam oraz modlitw po Mszy św. cichej (Salve Regina, modlitwa do Św. Michała Archanioła) . Przydałby się obszerniejszy wybór pieśni no i - do kompletu - łacińskie teksty czytań, kyriale... . Ale i tak mszalik jest oczywiście godny polecenia!\nŚwietny! Polecam gorąco! :)\noczywiście, że są. Tych tekstów używa się nadal w mszach w nadzwyczajnej formie rytu rzymskiego.\nCZY TEKSTY TEGO MSZAŁU SĄ NADAL AKTUALNE\nTak, to jest reprint z 1963 roku, więc sprzed II Soboru Watykańskiego\nRównież polecam. Naprawdę warto. Mimo, żę teksty sakramentów są w większości w j. polskim, to i tak mszalik jest pomocny.\nPolecam. Właśnie rozpakowałem swój. :)\n@podpis Tak, zawiera wyżej wymienione elementy. W moim przypadku musiałem posiedzieć godzinę z kawałkiem na rozklejenie boków stron, oraz na obcięcie 4 "dłuższych" krawędzi stron.\nTak się właśnie zastanawiam nad kupnem. .. Czy mógłby mi któś powiedziec czy w tej książeczce takie rzeczy: jak rachunek sumienia i inne modlitwy nie związane z Mszą św? np: modlitwa do św Józefa, Modlitwy do ŚW. Michała Archanioła.?\nKupiłem niedawno ten mszalik i jestem bardzo zadowolony! To, że teksty czytań są tylko po polsku, w niczym nie przeszkadza moim zdaniem. Zdecydowanie polecam.\nW tym Mszaliku nie ma śpiewów w zapisie nutowym (ani neum). Ale wystarczy poszukać sobie Kyriale w pdf i wydrukować pomniejszone. Lub zakupić śpiewnik Gaudeamus...\nProdukt wydaje się być bardzo interesujący :) Proszę mi tylko powiedzieć, czy mszał ten jest wyposażony w zapis nutowy (nuty, neumy) ?\nJak na razie jest to pierwszy taki przypadek. Proszę skontaktować się ze sprzedawcą i jeśli jest to wada Mszalika, to reklamacja będzie uznana.\npytający sprzedawcę napisał(a):\nkupiłem dwa egzemplarze, niestety z jednego kartki wypadają, czy inni nabywcy też mają ten problem i czy sprzedawca będzie uznawał takie reklamacje ?\nUjmując rzecz najprościej: DEO GRATIAS!+ Moim skromnym zdaniem, obecnie na rynku nie ma nic bardziej użytecznego dla lepszego uczestnictwa we Mszy św. trydenckiej. A że od czasu Motu Proprio Benedykta XVI w tej sprawie liczba miejsc, gdzie jest celebrowana ta wspaniała liturgia ciągle rośnie, to wydanie mszalika było jak najbardziej na miejscu.\nWzięłam do ręki z dużym wzruszeniem. Wróciło poczucie niezwykłej więzi z uświęconą liturgią poprzednich pokoleń. Pozostaję z pragnieniem używania mszalika codziennie, nie tylko w jakieś wyczekane, wymodlone, wyżebrane niedziele od czasu do czasu. Mszo Święta Wszechczasów - najpiękniejsza po tej stronie Nieba- wróć, wróć do twoich okaleczonych zmianami kościołów i stęsknionych wiernych! Wróć do każdej katolickiej parafii! Przypomnij, że jesteś bezkrwawą Ofiarą naszego Pana, Baranka Bożego, a nie sprotestantyzowaną ucztą! Módlmy się za naszych Kapłanów!\nZamierzalem kupic ten mszal ale zmysl praktyczny wzial gore. Nigdy nie slyszalem aby w Olsztynie (war-maz) odprawiano obecnie msze przedsoborowe. Kupilem sobie 4 tom liturgii godzin i jestem bardzo zadowolony. Moge sie modlic w domu ile mi sie tylko podoba ;-)\nRobert Golat napisał(a):\nBardzo ładny mszał jestem z niego zadowolony 6+\nJest bardzo użyteczny podczas uczestnictwa w łacińskiej Mszy św. takiej, jaka była sprawowana przed posoborową reformą liturgiczną.\nWitam, Obawiam sie ze moge palnac gafe. Czy ten mszalik wg wzoru z 1963 jest wciaz uzyteczny podczas uczestnictwa we mszy?\nModlitwy mszalne, stałe i zmienne są w układzie polsko-łacińskim. Kalendarz, objaśnienia, czytania Lekcji i Ewangelii, nabożeństwa i pieśni są po polsku. Obrzędy Sakramentów św. są częściowo łacińsko-polskie, a częściowo tylko po polsku.\nCzy ten mszalik jest tylko w jezyku polskim, czy tez po lacinie?\nUważam że Mszalik jest zrobiony wprost perfekcyjnie... a Ci co narzekają niech po prostu z niego nie korzystają. Ode mnie dostaje 6 z + pzdr\nKupiłem niedawno, bez zastrzeżeń. Wszystko (prawie, szkoda, że nie ma Kyriale) co potrzebne. Polecam.\nNiestety wiele do życzenia pozostawia dobór grafik użytych w reprincie. Dobierane dowolnie, z różnych źródeł przez co zatracony został jednolity charakter graficzny. Zdarzają się też żałosne wpadki w postaci grafiki symbolicznie ilustrującej udzielanie przez Trójcę Świętą sakramentu chrztu w rozdziale dotyczącym bierzmowania. Osobiście bardzo żałuję, że nie wykorzystano grafik Rene de Cramera - moim skromnym zdaniem największego spośród grafików ilustrujących mszały. Jak dla mnie całość = 4-\nBardzo ładnie wydany, naprawdę masę treści w niewielkim formacie i wadze. Czcionka jest chyba taka jak z 1963 roku, więc nie jest idealnie równa jak od linijki. Papier cienki, na częściach stałych grubszy. Wadą dla niektórych mogą być czytania tylko po polsku. Irytujący jest także brak Asperges me i Vidi aquam.


Horizon.info.pl - Co świadczy o dużej popularności tatuaży?\nZdrowie i uroda 14-03-22\t Odsłony: 50\nNade wszystko tatuaż z uwagi na na bezustannie rozwijające się techniki i style dopuszcza pełną autonomię w uzewnętrznianiu swojej osobowości. Doświadczony i wybitny tatuator nie tylko doradzi w kwestii doboru adekwatnego projektu i stylu, lecz przede wszystkim wykona tatuaż właściwie ze sztuką. Spectrum technik tatuowania pozwoli dobrać wzorzec do stylu życia, poglądów, a nawet do typu pracy, jaki wykonujesz. Jeżeli chcesz zaakcentować swoją unikalność, wypowiedzieć się poprzez obraz na skórze, wprawny tatuator zaprojektuje wyjątkowo dla ciebie unikatowy i niezwykły tatuaż. Jeśli nie lubisz kierować na siebie uwagi, lecz chcesz uwydatnić swoją łagodną naturę, możesz wybrać nieduży tatuaż spośród nieprzebranej liczby modnych schematów. Dla tatuatora, który może poszczycić się zarówno potężnym polotem artystycznym, jak i doświadczeniem, limit w planowaniu nowego tatuażu wyznacza jedynie twoja skóra i twoje oczekiwania.\nOkazuje się, że posiadanie tatuażu nader podnosi samoocenę. Można zatem rzec, że tatuowanie wykazuje działanie terapeutyczne. Na skutek tego, że nosisz na skórze niebagatelny artystyczny obraz, czujesz się bardziej intrygująco i pewnie. Jeśli twój tatuaż zwraca atencję, wzbudzasz zainteresowanie pozostałych, jesteś charakterystyczny, ludzie zapamiętują cię i jesteś rozpoznawalny. Dla mnóstwa osób jest to ważki powód do tego, by zaakcentować swoją indywidualność unikatowym tatuażem.\nNiemniej jednak warunkiem tego, abyś mógł nosić niebanalny tatuaż, który zaakcentuje twoją indywidualność jest dobór kompetentnego salonu tatuażu. Możesz do końca nie znać, jaki styl tatuażu ci odpowiada, jaki wzór będzie cię formułował. Ale to, kto stworzy twój tatuaż jest niezwykle ważne. Kompetentny tatuator będzie cię asystował na każdym etapie. Na samym początku wytłumaczy ci przebieg procesu, sporządzi dla ciebie projekt unikalnego tatuażu, a potem przystąpi z pasją do pracy. Tatuowanie to sztuka, która potrzebuje dużo wytrwałości i dokładności. Posiadanie artystycznego wyuczenia i stosownych kwalifikacji jest niezaprzeczalnym walorem. Wyłącznie ze względu odpowiednim umiejętnościom i orientacji w sztukach pięknych tatuator będzie w stanie sporządzić misterny i niesztampowy obraz na twojej skórze. Ale w fachowym studiu tatuażu Red Rose Tatoo w Lublinie artyści tatuatorzy zaznaczają, że u nich równie ważna jak sama sztuka tatuażu, jest troskliwość o higienę i samopoczucie klienta. To dlatego w RedRoseTattoo.pl wykorzystuje się z narzędzi i tuszy tylko najwyższej jakości i zachowuje się najwyższe standardy bezpieczeństwa. Klienci mają pewność, że tu powstanie tatuaż niepowtarzalny i szczególny, a okoliczności, w jakich zostanie utworzony będą higieniczne i aseptyczne. Do takich profesjonalnych salonów tatuażu powraca się z wielką ochotą, aby stworzyć kolejny niepowtarzalny tatuaż.


Solform s.c. - Inowrocław\nFirma produkcyjno - usługowo - handlowa "SOLFORM" od początku swojej działalności tj. od 1996 roku zajmuje się projektowaniem i wykonawstwem nowoczesnych form wtryskowych do tworzyw sztucznych i wykrojników. Każde wytwarzane przez nas narzędzie jest od początku projektowane przy pomocy systemów komputerowego wspomagania projektowania i wytwarzania - CAD/CAM. Odpowiednio zaprojektowana forma, do konstrukcji której wykorzystujemy eleme nty standardowe takich firm jak HASCO, FCPK Bytów zostaje wykonana na obrabiarkach sterowanych numerycznie. Kody sterujące do wykonania poszczególnych operacji są automatycznie generowane w procesie tworzenia technologii co znacznie skraca cykl produkcji.\nDzięki tak przyjętemu systemowi wytwarzania form uzyskujemy bardzo dobrej jakości narzędzia, przy znaczącym skróceniu cyklu produkcji. Dzięki zaawansowanym procedurom kontrolnym przy wykorzystaniu profesionalnych narzędzi pomiarowych w tym specjalizowanych mikroskopów warsztatowych uzyskujemy bardzo wysoką jakość produkowanych narzędzi. Możliwości techniczne firmy SOLFORM pozwalają na produkcję form o maksymalnych gabarytach 600x 800.\nNaszymi głównymi odbiorcami są firmy z zachodniej Europy w tym ze Szwecji, Niemiec.\nJeżeli szukacie Państwo nowoczesnych narzędzi do produkcji wyrobów z tworzyw sztucznych to firma SOLFORM, jest dla Was najlepszym partnerem który nie tylko zaprojektuje, wykona ale będzie również służył wszelką pomocą w obsłudze, naprawie form wtryskowych.\nBardzo chętnie odpowiemy na wszelkie zapytania ofertowe. W tym celu należy skorzystać ze specjalnego formularza w dziale kontakt.