IRA powstała w 1987 roku w Radomiu, a już rok później zadebiutowała na Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu. Pierwsza płyta zespołu pt.IRA ukazała się w 1989 roku. Wydana w roku 1991 płyta Mój dom, a następnie 1993 i koncertowa Live odniosły niebywały sukces, zapewniając grupie awans do czołówki polskich zespołów rockowych. W drugiej połowie lat 90. zespół zmienił swoje oblicze, sięgając na płycie Znamię do nieco cięższych brzmień. W 1996 roku, po wydaniu płyty Ogrody, z zespołu odszedł gitarzysta i założyciel Kuba Płucisz, a kilka miesięcy później IRA zawiesiła działalność.\nPo 7 latach przerwy grupa powróciła na scenę i ruszyła w trasę koncertową pod hasłem: IRA - Wracamy!, która gromadząc rzesze fanów, utwierdziła muzyków o słuszności tej decyzji. Zespół w 2016 roku wydał już 11 z kolei płytę i obchodzi swoje 30-lecie istnienia.\nMusical „Królewna Śnieżka On Ice” w Ergo Arenie w Gdańsku\n22 wrzesień 2019, g: 14:00\nKoncert zespołu IRA w Sopocie


dr Arkadiusz Turczyn: Uczelnia Łazarskiego\ndr Arkadiusz Turczyn\nPrywatne i publiczne prawo ochrony konkurencji i konsumentów, prawo gospodarcze, prawo europejskie, procedura cywilna, alternatywne rozwiązywanie sporów, prawo konstytucyjne i międzynarodowe, prawa człowieka.\nCzłonek Biura Studiów i Analiz Sądu Najwyższego RP\nPosiada również doświadczenie zawodowe zdobyte w dużej międzynarodowej kancelarii prawniczej oraz jako prawnik wewnętrzny\nTaking of evidence, Wydział Prawa Uniwersytetu w Gandawie, listopad 2004 r. (artykuł z zakresu międzynarodowego arbitrażu handlowego przygotowany w ramach kursu LLM pod kierunkiem prof. Hermana Verbist).\nUznawanie zagranicznych orzeczeń na terytorium Rosji na podstawie „Kodeksu postępowania arbitrażowego Federacji Rosyjskiej”, Prawo Europejskie w Praktyce – Nr 10 (28) październik 2006.\nUznawanie i wykonywanie zagranicznych orzeczeń na terytorium Rosji na podstawie „Kodeksu postępowania cywilnego Federacji Rosyjskiej”, Prawo Europejskie w Praktyce – Nr 11 (29) listopad 2006.\nInterpretacja "decydującego wpływu" jako przesłanki pozycji dominującej w art. 4 § 1 pkt 4 ppkt f k.s.h., Przegląd Prawa Handlowego, nr 8/2007 (179), Wolters Kluwer Polska - OFICYNA.\nReklama jako czynnik kształtujący "marżę handlową" w rozumieniu ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, Przegląd Prawa Handlowego, nr 10/2008(194), Wolters Kluwer Polska - OFICYNA.\nWłaściwość miejscowa sądów powszechnych w sprawach o roszczenia z tytułu czynów nieuczciwej konkurencji, Przegląd Prawa Handlowego, nr 3/2010 (211), Wolters Kluwer Polska.\nDopuszczalność stosowania premii pieniężnych w stosunkach handlowych między nabywcą prowadzącym sieć sklepów a dostawcą – w świetle orzecznictwa w: T. Ereciński, P. Grzegorczyk, K. Weitz red., Sine ira et studio. Księga jubileuszowa dedykowana Sędziemu Jackowi Gudowskiemu, s. 1139 – 1150.\nPrzegląd orzecznictwa Sędziego Sądu Najwyższego Antoniego Górskiego w: A. Łazarska, T. Pietryga, B. Pilitowski red., Antoni Górski. Człowiek i sędzia, Fundacja Court Watch Polska, Toruń, 2017, s. 127 – 164.\nSłuszność i sprawiedliwość społeczna, Rzeczpospolita nr 243 (10881) z dnia 18 października 2017 r.\nRoszczenia osób osadzonych w celach – granice, Rzeczpospolita nr 249 (10887) z dnia 25 października 2017 r.\nJak wycenić krzywdę?, Rzeczpospolita nr 260 (10898) z dnia 8 listopada 2017 r.\nRealizacja roszczeń za czyny nieuczciwej konkurencji. Zasady stosowania i funkcje art. 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, Rzeczpospolita nr 271 (10909) z dnia 22 listopada 2017 r.\nRoszczenia za naruszenie publicznego prawa ochrony konkurencji, Rzeczpospolita nr 283 (10921) z dnia 6 grudnia 2017 r.\nInteres prawny w żądaniu ustalenia przez sąd istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa (art. 189 k.p.c.), Rzeczpospolita nr 295 (10933) z dnia 20 grudnia 2017 r.\nZbiór dobrych praktyk w relacjach między sędziami i zawodowymi pełnomocnikami w postępowaniu cywilnym, 2018 r., współautorzy: SSO dr hab. Aneta Łazarska, SSN Katarzyna Gonera, adw. Tomasz Wardyński, adw. Stanisław Drozd, r. pr. dr Bartosz Karolczyk, r. pr. Piotr Golędzinowski, r. pr. dr Arkadiusz Turczyn, adw. dr Maciej Plebanek, adw. dr Steve Terret, mgr Ewelina Milan, adw. Łukasz Lasek.\nSzkoda domniemana. Zasądzenie odpowiedniej sumy, Rzeczpospolita nr 2 (10942) z dnia 3 stycznia 2018 r.\nPrzedawnienie roszczeń o naprawienie szkody, Rzeczpospolita nr 13 (10953) z dnia 17 stycznia 2018 r.\nNależyta staranność, Rzeczpospolita nr 25 (10965) z dnia 31 stycznia 2018 r.\nZaskarżanie uchwały wspólnoty mieszkaniowej (wersja wysłana do redakcji: Podstawy prawne zaskarżania uchwał wspólnot mieszkaniowych), Rzeczpospolita nr 37 (10977) z dnia 14 lutego 2018 r.\nZatrzymanie wadium przez zamawiającego, Rzeczpospolita nr 49 (10989) z dnia 28 lutego 2018 r.\nZastrzeżenie do protokołu, Rzeczpospolita nr 61 (11001) z dnia 14 marca 2018 r.\nOdpowiedzialność członków zarządu spółki z o.o. za zobowiązania spółki, Rzeczpospolita nr 73 (11013) z dnia 28 marca 2018 r.\nNadużycie prawa podmiotowego, Rzeczpospolita nr 84 (11024) z dnia 11 kwietnia 2018 r.\nOdpowiedzialność za niezłożenie w terminie wniosku o ogłoszenie upadłości, Rzeczpospolita nr 96 (11036) z dnia 25 kwietnia 2018 r.\nOrzekanie zakazu prowadzenia działalności gospodarczej na podstawie regulacji Prawa upadłościowego, Rzeczpospolita nr 106 (11046) z dnia 9 maja 2018 r.\nRozliczenie przedmiotu leasingu w razie wypowiedzenia umowy przez finansującego (tytuł nadany przez redakcję: Rozliczenie przedmiotu leasingu po wypowiedzeniu umowy przez finansującego), Rzeczpospolita nr 118 (11058) z dnia 23 maja 2018 r.\nUzasadnianie orzeczeń w postępowaniu cywilnym (tytuł nadany przez redakcję: Uzasadnienie orzeczeń w postępowaniu cywilnym), Rzeczpospolita nr 129 (11069) z dnia 6 czerwca 2018 r.\nOdwołanie darowizny, Rzeczpospolita nr 141 (11081) z dnia 20 czerwca 2018 r.\nKara łączna – sankcja czy nagroda?, Rzeczpospolita nr 153 (11093) z dnia 4 lipca 2018 r.\nZadośćuczynienie za krzywdę osób najbliższych pokrzywdzonego, Rzeczpospolita nr 165 (11105) z dnia 18 lipca 2018 r.\nPozew jako przyczyna przerwy biegu terminu przedawnienia (tytuł nadany przez redakcję: Pozew przerywa bieg przedawnienia), Rzeczpospolita nr 177 (11117) z dnia 1 sierpnia 2018 r.\n„Opłaty półkowe” – ciężar dowodu, Rzeczpospolita nr 200 (11140) z dnia 29 sierpnia 2018 r.\nOgraniczenia swobody twórczości, Rzeczpospolita nr 212 (11152) z dnia 12 września 2018 r.\nOrzekanie ponad żądanie, Rzeczpospolita nr 224 (11164) z dnia 26 września 2018 r.\nZażalenie na orzeczenie kasatoryjne sądu drugiej instancji, Rzeczpospolita nr 236 (11176) z dnia 10 października 2018 r.\nPrawda w postępowaniu cywilnym, Rzeczpospolita nr 248 (11188) z dnia 24 października 2018 r.\nNadużycie praw procesowych, Rzeczpospolita nr 259 (11199) z dnia 7 listopada 2018 r.\nKredyty walutowe, Rzeczpospolita nr 271 (11211) z dnia 21 listopada 2018 r.\nPrzywrócenie posiadania a sfera prawna, Rzeczpospolita nr 283 (11223) z dnia 5 grudnia 2018 r.\nOsoby z zaburzeniami psychicznymi. Ustawa o postępowaniu wobec osób z zaburzeniami psychicznymi, Rzeczpospolita nr 295 (11234/11235) z dnia 19 grudnia 2018 r.\nWyłączenie sędziego – iudex inhabilis, Rzeczpospolita nr 1 (11244) z dnia 2 stycznia 2019 r.\nWyłączenie sędziego – iudex suspectus, Rzeczpospolita nr 13 (11256) z dnia 16 stycznia 2019 r.\nUznanie roszczenia, Rzeczpospolita nr 25 (11268) z dnia 30 stycznia 2019 r.\nSłużebność przesyłu a strefa ochronna i kontrolowana, Rzeczpospolita nr 37 (11280) z dnia 13 lutego 2019 r.\nOdsetki ustawowe za opóźnienie, Rzeczpospolita nr 49 (11292) z dnia 27 lutego 2019 r.\nZdolność sądowa Rzecznika Praw Pacjenta, Rzeczpospolita nr 61 (11304) z dnia 13 marca 2019 r.\nPrzedawnienie roszczeń z umowy ubezpieczenia, Rzeczpospolita nr 73 (11316) z dnia 27 marca 2019 r.\nPolisolokaty, Rzeczpospolita nr 85 (11328) z dnia 10 kwietnia 2019 r.\nInstytucja małżeństwa, Rzeczpospolita nr 96 (11339) z dnia 24 kwietnia 2019 r.\nRozliczenie konkubinatu, Rzeczpospolita nr 106 (11349) z dnia 8 maja 2019 r.\nUmowa o roboty budowlane a umowa o dzieło, Rzeczpospolita nr 118 (11361) z dnia 22 maja 2019 r.\nZgoda inwestora, Rzeczpospolita nr 130 (11373) z dnia 5 czerwca 2019 r.\nNależności podatkowe a dopuszczalność drogi sądowej, Rzeczpospolita nr 142 (11385) z dnia 19 czerwca 2019 r.\nPrzedsiębiorstwo lub zakład wprawiany w ruch za pomocą sił przyrody, Rzeczpospolita nr 153 (11396) z dnia 3 lipca 2019 r.\nHulajnoga elektryczna w ujęciu cywilnoprawnym, Rzeczpospolita nr 165 (11408) z dnia 17 lipca 2019 r.\nHulajnoga elektryczna w ujęciu karnoprawnym, Rzeczpospolita nr 177 (11420) z dnia 31 lipca 2019 r.\nNależyta staranność i rażące niedbalstwo na drogach publicznych, Rzeczpospolita nr 189 (11432) z dnia 14 sierpnia 2019 r.\nPrzyczynienie się małoletniego, Rzeczpospolita nr 200 (11443) z dnia 28 sierpnia 2019 r.\nProkurator jako pełnomocnik procesowy Skarbu Państwa, Rzeczpospolita nr 212 (11455) z dnia 11 września 2019 r.\nLegitymacja publicznoprawna prokuratora w postępowaniu cywilnym, Rzeczpospolita nr 224 (11467) z dnia 25 września 2019 r.\nDo zniesławienia może dojść w różnych okolicznościach, Rzeczpospolita nr 224 (11467) z dnia 25 września 2019 r.\nOdpowiedzialność zwierzchnika, Rzeczpospolita nr 242 (11485) z dnia 16 października 2019 r.\nUzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym (tytuł nadany przez redakcję: Treść ksiąg wieczystych musi odzwierciedlać rzeczywistość), Rzeczpospolita nr 248 (11491) z dnia 23 października 2019 r.\nRękojmia wiary publicznej ksiąg wieczystych, Rzeczpospolita nr 254 (11497) z dnia 30 października 2019 r.\nBezpośrednie stosowanie norm konstytucyjnych, Rzeczpospolita nr 264 (11507) z dnia 13 listopada 2019 r.\nJest domniemanie wiarygodności wpisu w KRS, Rzeczpospolita nr 270 (11513) z dnia 20 listopada 2019 r.\nTermin utraty mocy obowiązującej aktu normatywnego na skutek orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, Rzeczpospolita nr 276 (11519) z dnia 27 listopada 2019 r.\nPrzestępstwo oszustwa i jego relacja z prawem cywilnym, Rzeczpospolita nr 288 (11531) z dnia 11 grudnia 2019 r.\nZmienia się podejście do domniemania konstytucyjności, Rzeczpospolita nr 294 (11537) z dnia 18 grudnia 2019 r.\nRóżne pojęcia firmy, Rzeczpospolita nr 300 (11543) z dnia 27 grudnia 2019 r.\nWspółautorstwo w: O. M. Piaskowska red., Kodeks postępowania cywilnego. Postępowanie procesowe. Komentarz, Wolters Kluwer, Warszawa, 2019.\nPrzedsiębiorca, czyli kto, Rzeczpospolita nr 5 (11551) z dnia 8 stycznia 2020 r.\nNie tylko utracone dochody mają znaczenie, Rzeczpospolita nr 11 (11557) z dnia 15 stycznia 2020 r.\nKontakty z dzieckiem, Rzeczpospolita nr 17 (11563) z dnia 22 stycznia 2020 r.\nWsparcie oświaty pod kontrolą sądu, Rzeczpospolita nr 23 (11569) z dnia 29 stycznia 2020 r.\nUnieważnienie prawomocnego orzeczenia, Rzeczpospolita nr 29 (11575) z dnia 5 lutego 2020 r.\nPostawienie płotu może napotkać ograniczenia, Rzeczpospolita nr 35 (11581) z dnia 12 lutego 2020 r.\nWięź rodzinna jako dobro osobiste, Rzeczpospolita nr 41 (11587) z dnia 19 lutego 2020 r.\nAdopcja: dobro dziecka jest najważniejsze, Rzeczpospolita nr 47 (11593) z dnia 26 lutego 2020 r.\nNierówne udziały w majątku wspólnym małżonków, Rzeczpospolita nr 53 (11599) z dnia 4 marca 2020 r.\nSztuczne pokrewieństwo wymaga wielu starań, Rzeczpospolita nr 59 (11605) z dnia 11 marca 2020 r.\nSpółdzielcze kasy oszczędnościowo-kredytowe, Rzeczpospolita nr 65 (11611) z dnia 18 marca 2020 r.\nSzkody górnicze, Rzeczpospolita nr 77 (11623) z dnia 1 kwietnia 2020 r.\nZdarza się, że przysposobienie się kończy, Rzeczpospolita nr 83 (11629) z dnia 8 kwietnia 2020 r.\nBłędy medyczne, Rzeczpospolita nr 88 (11634) z dnia 15 kwietnia 2020 r.\nKredyt to umowa o określonym charakterze, Rzeczpospolita nr 94 (11640) z dnia 22 kwietnia 2020 r.\nZwolnienie z długu, Rzeczpospolita nr 100 (11646) z dnia 29 kwietnia 2020 r.\nAby umorzyć wzajemne wierzytelności, trzeba oświadczenia, Rzeczpospolita nr 105 (11651) z dnia 6 maja 2020 r.\nMiejsce zamieszkania, Rzeczpospolita nr 111 (11657) z dnia 13 maja 2020 r.\nDo umorzenia istniejącego zobowiązania może dojść przez odnowienie, Rzeczpospolita nr 117 (11663) z dnia 20 maja 2020 r.\nPrzekroczenie uprawnień przez funkcjonariusza publicznego, Rzeczpospolita nr 123 (11669) z dnia 27 maja 2020 r.\nNadzwyczajna zmiana wpływa na zobowiązanie, Rzeczpospolita nr 129 (11675) z dnia 3 czerwca 2020 r.\nZbywanie mieszkań będących własnością przedsiębiorstw państwowych, Rzeczpospolita nr 135 (11681) z dnia 10 – 11 czerwca 2020 r.\nWyrok karny ma swój wpływ na proces cywilny, Rzeczpospolita nr 140 (11686) z dnia 17 czerwca 2020 r.\nKonstytucyjne prawa pacjenta, Rzeczpospolita nr 146 (11692) z dnia 24 czerwca 2020 r.\nSkarga do ochrony wierzyciela, Rzeczpospolita nr 152 (11698) z dnia 1 lipca 2020 r.\nNowelizacja Kodeksu postępowania cywilnego. Problemy praktyczne, Wolters Kluwer Polska, Warszawa, 2020.\nWykładnia testamentu, Rzeczpospolita nr 158 (11704) z dnia 8 lipca 2020 r.\nKompensacja szkody podlega pewnym zasadom, Rzeczpospolita nr 164 (11710) z dnia 15 lipca 2020 r.\nZakłócenie miru domowego, Rzeczpospolita nr 170 (11716) z dnia 22 lipca 2020 r.\nTrzeba postępować tak, aby nie przeszkadzać sąsiadowi, Rzeczpospolita nr 176 (11722) z dnia 29 lipca 2020 r.\nKatastrofa w komunikacji, Rzeczpospolita nr 182 (11728) z dnia 5 sierpnia 2020 r.\nŚwiadomość, podjęcie decyzji i wyrażenie woli, Rzeczpospolita nr 188 (11734) z dnia 12 sierpnia 2020 r.\nSprowadzenie bezpośredniego niebezpieczeństwa katastrofy, Rzeczpospolita nr 193 (11739) z dnia 19 sierpnia 2020 r.\nPozorne oświadczenie woli to wada, Rzeczpospolita nr 199 (11745) z dnia 26 sierpnia 2020 r.\nDomniemanie niewinności i zasada in dubio pro reo, Rzeczpospolita nr 205 (11751) z dnia 2 września 2020 r.\nWspółpraca przy redakcji biuletynu: Izba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego, opracowania zagadnień prawnych wpływających do Izby Cywilnej Sądu Najwyższego RP oraz problematyki poruszanej w glosach do orzeczeń Sądu Najwyższego:\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 6/2010, LexisNexis, Warszawa, s. 18 – 19.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 6/2010, LexisNexis, Warszawa, s. 20 – 21.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 6/2010, LexisNexis, Warszawa, s. 21 – 22.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 7/2010, LexisNexis, Warszawa, s. 15 – 18.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 7/2010, LexisNexis, Warszawa, s. 19 – 21.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 7/2010, LexisNexis, Warszawa, s. 21 – 25.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 9/2010, LexisNexis, Warszawa, s. 10 – 11.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 9/2010, LexisNexis, Warszawa, s. 11 – 13.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 9/2010, LexisNexis, Warszawa, s. 13 – 14.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 9/2010, LexisNexis, Warszawa, s. 25 – 26.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 9/2010, LexisNexis, Warszawa, s. 26 – 27.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 9/2010, LexisNexis, Warszawa, s. 27 – 29.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 10/2010, LexisNexis, Warszawa, s. 12 – 13.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 11/2010, LexisNexis, Warszawa, s. 16 – 17.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 11/2010, LexisNexis, Warszawa, s. 18 – 19.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 12/2010, LexisNexis, Warszawa, s. 15 – 17.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 12/2010, LexisNexis, Warszawa, s. 17 – 18.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 12/2010, LexisNexis, Warszawa, s. 18 – 19.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 1/2011, LexisNexis, Warszawa, s. 16 – 18.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 1/2011, LexisNexis, Warszawa, s. 18.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 1/2011, LexisNexis, Warszawa, s. 18 – 21.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 2/2011, LexisNexis, Warszawa, s. 11 – 12.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 2/2011, LexisNexis, Warszawa, s. 12 – 13.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 2/2011, LexisNexis, Warszawa, s. 13 – 14.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 3/2011, LexisNexis, Warszawa, s. 11 – 12.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 3/2011, LexisNexis, Warszawa, s. 13 – 14.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 3/2011, LexisNexis, Warszawa, s. 14 – 15.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 4/2011, LexisNexis, Warszawa, s. 12.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 4/2011, LexisNexis, Warszawa, s. 12 – 14.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 4/2011, LexisNexis, Warszawa, s. 15 – 16.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 5/2011, LexisNexis, Warszawa, s. 8 – 9.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 6/2011, LexisNexis, Warszawa, s. 15 – 16.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 6/2011, LexisNexis, Warszawa, s. 17.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 6/2011, LexisNexis, Warszawa, s. 18 – 19.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 7 – 8/2011, LexisNexis, Warszawa, s. 5 – 7.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 7 – 8/2011, LexisNexis, Warszawa, s. 7 – 9.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 7 – 8/2011, LexisNexis, Warszawa, s. 9 – 11.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 9/2011, LexisNexis, Warszawa, s. 18 – 19.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 9/2011, LexisNexis, Warszawa, s. 20 – 21.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 9/2011, LexisNexis, Warszawa, s. 21 – 22.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 9/2011, LexisNexis, Warszawa, s. 27 – 31.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 9/2011, LexisNexis, Warszawa, s. 31 – 33.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 9/2011, LexisNexis, Warszawa, s. 33 – 35.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 10/2011, LexisNexis, Warszawa, s. 10 – 11.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 10/2011, LexisNexis, Warszawa, s. 11 – 13.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 10/2011, LexisNexis, Warszawa, s. 13 – 15.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 11/2011, LexisNexis, Warszawa, s. 15 – 16.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 11/2011, LexisNexis, Warszawa, s. 16 – 17.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 12/2011, LexisNexis, Warszawa, s. 19 – 20.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 12/2011, LexisNexis, Warszawa, s. 20 – 22.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 1/2012, LexisNexis, Warszawa, s. 8 – 9.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 1/2012, LexisNexis, Warszawa, s. 10 – 11.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 1/2012, LexisNexis, Warszawa, s. 11 – 14.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 2/2012, LexisNexis, Warszawa, s. 13 – 14.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 2/2012, LexisNexis, Warszawa, s. 14 – 16.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 3/2012, LexisNexis, Warszawa, s. 19 – 20.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 3/2012, LexisNexis, Warszawa, s. 20 – 22.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 4/2012, LexisNexis, Warszawa, s. 12 – 14.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 4/2012, LexisNexis, Warszawa, s. 14 – 15.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 5/2012, LexisNexis, Warszawa, s. 11 – 13.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 5/2012, LexisNexis, Warszawa, s. 13 – 14.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 6/2012, LexisNexis, Warszawa, s. 17 – 18.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 6/2012, LexisNexis, Warszawa, s. 18 – 20.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 7 – 8/2012, LexisNexis, Warszawa, s. 16 – 18.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 7 – 8/2012, LexisNexis, Warszawa, s. 18 – 19.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 9/2012, LexisNexis, Warszawa, s. 21 – 23.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 9/2012, LexisNexis, Warszawa, s. 23 – 24.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 10/2012, LexisNexis, Warszawa, s. 9 – 10.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 10/2012, LexisNexis, Warszawa, s. 11 – 12.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 11/2012, LexisNexis, Warszawa, s. 13 – 15.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 11/2012, LexisNexis, Warszawa, s. 15 – 16.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 12/2012, LexisNexis, Warszawa, s. 19 – 20.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 1/2013, LexisNexis, Warszawa, s. 13 – 14.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 1/2013, LexisNexis, Warszawa, s. 14 – 16.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 2/2013, LexisNexis, Warszawa, s. 6 – 8.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 2/2013, LexisNexis, Warszawa, s. 9 – 10.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 3/2013, LexisNexis, Warszawa, s. 14 – 16.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 3/2013, LexisNexis, Warszawa, s. 16 – 17.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 4/2013, LexisNexis, Warszawa, s. 16 – 17.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 4/2013, LexisNexis, Warszawa, s. 17 – 19.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 5/2013, LexisNexis, Warszawa, s. 14 – 16.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 5/2013, LexisNexis, Warszawa, s. 16 – 17.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 6/2013, LexisNexis, Warszawa, s. 11 – 13.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 7 – 8/2013, LexisNexis, Warszawa, s. 10 – 11.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 9/2013, LexisNexis, Warszawa, s. 13 – 14.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 9/2013, LexisNexis, Warszawa, s. 14 – 15.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 10/2013, LexisNexis, Warszawa, problematyka poruszana w glosach, s. 21 – 22.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 10/2013, LexisNexis, Warszawa, problematyka poruszana w glosach, s. 24 – 26.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 10/2013, LexisNexis, Warszawa, problematyka poruszana w glosach, s. 27 – 28.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 11/2013, LexisNexis, Warszawa, s. 12 – 13.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 11/2013, LexisNexis, Warszawa, s. 14 – 15.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 12/2013, LexisNexis, Warszawa, s. 18 – 20.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 1/2014, LexisNexis, Warszawa, s. 21 – 23.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 1/2014, LexisNexis, Warszawa, s. 24 – 25.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 3/2014, LexisNexis, Warszawa, s. 14 – 16.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 3/2014, LexisNexis, Warszawa, s. 16 – 17.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 4/2014, LexisNexis, Warszawa, s. 10 – 12.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 5/2014, LexisNexis, Warszawa, s. 7 – 9.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 5/2014, LexisNexis, Warszawa, s. 9 – 10.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 6/2014, LexisNexis, Warszawa, s. 23 – 25.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 7 – 8/2014, LexisNexis, Warszawa, s. 10 – 11.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 7 – 8/2014, LexisNexis, Warszawa, s. 12 – 14.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 9/2014, LexisNexis, Warszawa, s. 8 – 9.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 9/2014, LexisNexis, Warszawa, s. 9 – 10.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 9/2014, LexisNexis, Warszawa, s. 11 – 12.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 9/2014, LexisNexis, Warszawa, s. 12 – 14.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 10/2014, LexisNexis, Warszawa, s. 7 – 8.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 10/2014, LexisNexis, Warszawa, s. 9.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 11/2014, LexisNexis, Warszawa, s. 7 – 8.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 12/2014, LexisNexis, Warszawa, s. 14 – 16.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 1/2015, Wolters Kluwer, Warszawa, s. 12 – 13.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 2/2015, Wolters Kluwer, Warszawa, s. 5 – 7.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 3/2015, Wolters Kluwer, Warszawa, s. 9 – 10.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 3/2015, Wolters Kluwer, Warszawa, s. 11 – 12.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 4/2015, Wolters Kluwer, Warszawa, s. 8 – 10.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 4/2015, Wolters Kluwer, Warszawa, s. 13 – 15.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 5/2015, Wolters Kluwer, Warszawa, s. 8 – 9.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 6/2015, Wolters Kluwer, Warszawa, s. 12 – 13.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 6/2015, Wolters Kluwer, Warszawa, s. 14 – 15.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 7 – 8/2015, Wolters Kluwer, Warszawa, s. 15 – 17.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 9/2015, Wolters Kluwer, Warszawa, s. 11 – 13.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 9/2015, Wolters Kluwer, Warszawa, s. 13 – 15.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 9/2015, Wolters Kluwer, Warszawa, s. 15 – 16.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 9/2015, Wolters Kluwer, Warszawa, s. 16 – 18.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 11/2015, Wolters Kluwer, Warszawa, s. 12 – 14.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 11/2015, Wolters Kluwer, Warszawa, s. 14 – 17.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 12/2015, Wolters Kluwer, Warszawa, s. 12 – 13.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 1/2016, Wolters Kluwer, Warszawa, s. 10 – 11.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 2/2016, Wolters Kluwer, Warszawa, s. 7 – 8.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 2/2016, Wolters Kluwer, Warszawa, s. 8 – 9.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 3/2016, Wolters Kluwer, Warszawa, s. 7 – 9.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 3/2016, Wolters Kluwer, Warszawa, s. 9 – 11.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 4/2016, Wolters Kluwer, Warszawa, s. 9 – 10.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 4/2016, Wolters Kluwer, Warszawa, s. 11 – 13.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 5/2016, Wolters Kluwer, Warszawa, s. 7 – 8.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 5/2016, Wolters Kluwer, Warszawa, s. 9 – 10.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 6/2016, Wolters Kluwer, Warszawa, s. 10 – 12.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 6/2016, Wolters Kluwer, Warszawa, s. 12 – 13.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 7 – 8/2016, Wolters Kluwer, Warszawa, s. 10 – 11.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 7 – 8/2016, Wolters Kluwer, Warszawa, s. 11 – 13.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 9/2016, Wolters Kluwer, Warszawa, s. 6 – 7.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 9/2016, Wolters Kluwer, Warszawa, s. 7 – 8.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 10/2016, Wolters Kluwer, Warszawa, s. 10 – 12.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 10/2016, Wolters Kluwer, Warszawa, s. 12 – 14.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 11/2016, Wolters Kluwer, Warszawa, s. 10 – 12.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 11/2016, Wolters Kluwer, Warszawa, s. 12 – 13.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 12/2016, Wolters Kluwer, Warszawa, s. 11 – 12.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 12/2016, Wolters Kluwer, Warszawa, s. 12 – 14.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 2/2017, Wolters Kluwer, Warszawa, s. 12.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 2/2017, Wolters Kluwer, Warszawa, s. 13 – 14.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 3/2017, Wolters Kluwer, Warszawa, s. 11 – 12.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 4/2017, Wolters Kluwer, Warszawa, s. 11 – 12.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 4/2017, Wolters Kluwer, Warszawa, s. 12 – 13.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 5/2017, Wolters Kluwer, Warszawa, s. 7 – 8.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 5/2017, Wolters Kluwer, Warszawa, s. 8 – 10.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 6/2017, Wolters Kluwer, Warszawa, s. 9 – 10.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 6/2017, Wolters Kluwer, Warszawa, s. 11 – 13.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 7 – 8/2017, Wolters Kluwer, Warszawa, s. 11 – 12.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 7 – 8/2017, Wolters Kluwer, Warszawa, s. 12 – 15.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 9/2017, Wolters Kluwer, Warszawa, s. 14 – 16.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 9/2017, Wolters Kluwer, Warszawa, s. 16 – 18.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 10/2017, Wolters Kluwer, Warszawa, s. 8 – 9.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 11/2017, Wolters Kluwer, Warszawa, s. 9 – 10.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 11/2017, Wolters Kluwer, Warszawa, s. 10 – 11.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 12/2017, Wolters Kluwer, Warszawa, s. 12 – 16.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 12/2017, Wolters Kluwer, Warszawa, s. 16 – 19.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 2/2018, Wolters Kluwer, Warszawa, s. 8 – 9.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 2/2018, Wolters Kluwer, Warszawa, s. 9 – 10.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 3/2018, Wolters Kluwer, Warszawa, s. 8 – 9.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 3/2018, Wolters Kluwer, Warszawa, s. 9 – 11.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 4/2018, Wolters Kluwer, Warszawa, s. 10 – 11.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 4/2018, Wolters Kluwer, Warszawa, s. 11 – 12.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 5/2018, Wolters Kluwer, Warszawa, s. 6 – 7.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 5/2018, Wolters Kluwer, Warszawa, s. 7 – 10.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 7 – 8/2018, Wolters Kluwer, Warszawa, s. 9 – 11.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 7 – 8/2018, Wolters Kluwer, Warszawa, s. 11 – 13.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 9/2018, Wolters Kluwer, Warszawa, s. 12 – 14.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 9/2018, Wolters Kluwer, Warszawa, s. 14 – 16.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 10/2018, Wolters Kluwer, Warszawa, s. 10 – 13.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 10/2018, Wolters Kluwer, Warszawa, s. 13 – 17.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 11/2018, Wolters Kluwer, Warszawa, s. 9 – 11.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 12/2018, Wolters Kluwer, Warszawa, s. 8 – 9.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 12/2018, Wolters Kluwer, Warszawa, s. 10 – 11.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 1/2019, Wolters Kluwer, Warszawa, s. 7 – 9.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 1/2019, Wolters Kluwer, Warszawa, s. 9 – 11.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 2/2019, Wolters Kluwer, Warszawa, s. 13 – 15.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 2/2019, Wolters Kluwer, Warszawa, s. 15 – 17.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 3/2019, Wolters Kluwer, Warszawa, s. 9 – 11.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 3/2019, Wolters Kluwer, Warszawa, s. 11 – 13.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 4/2019, Wolters Kluwer, Warszawa, s. 9 – 10.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 4/2019, Wolters Kluwer, Warszawa, s. 10 – 14.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 5/2019, Wolters Kluwer, Warszawa, s. 12 – 14.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 6/2019, Wolters Kluwer, Warszawa, s. 10 – 11.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 6/2019, Wolters Kluwer, Warszawa, s. 11 – 13.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 7 – 8/2019, Wolters Kluwer, Warszawa, s. 10 – 13.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 7 – 8/2019, Wolters Kluwer, Warszawa, s. 13 – 14.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 9/2019, Wolters Kluwer, Warszawa, s. 9 – 11.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 9/2019, Wolters Kluwer, Warszawa, s. 11 – 13.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 9/2019, Wolters Kluwer, Warszawa, s. 14 – 15.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 9/2019, Wolters Kluwer, Warszawa, s. 15 – 17.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 11/2019, Wolters Kluwer, Warszawa, s. 4 – 6.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 11/2019, Wolters Kluwer, Warszawa, s. 6 – 8.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 12/2019, Wolters Kluwer, Warszawa, s. 10 – 12.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 12/2019, Wolters Kluwer, Warszawa, s. 12 – 14.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 1/2020, Wolters Kluwer, Warszawa, s. 12 – 14.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 1/2020, Wolters Kluwer, Warszawa, s. 14 – 16.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 2/2020, Wolters Kluwer, Warszawa, s. 10 – 11.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 2/2020, Wolters Kluwer, Warszawa, s. 12 – 13.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 3/2020, Wolters Kluwer, Warszawa, s. 8 – 9.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 3/2020, Wolters Kluwer, Warszawa, s. 10 – 11.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 4/2020, Wolters Kluwer, Warszawa, s. 8 – 10.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 4/2020, Wolters Kluwer, Warszawa, s. 11 – 12.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 5/2020, Wolters Kluwer, Warszawa, s. 3 – 4.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 6/2020, Wolters Kluwer, Warszawa, s. 9 – 12.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 6/2020, Wolters Kluwer, Warszawa, s. 12 – 15.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 6/2020, Wolters Kluwer, Warszawa, s. 15 – 18.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 7 – 8/2020, Wolters Kluwer, Warszawa, s. 8 – 10.\nIzba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego nr 7 – 8/2020, Wolters Kluwer, Warszawa, s. 10 – 12.\nKilkadziesiąt opinii dotyczących zagadnień prawnych kierowanych do Sądu Najwyższego RP, a także liczne opinie do spraw rozpoznawanych przez Sąd Najwyższy RP na skutek wniesionych środków zaskarżenia.\nPrelegent podczas szkolenia dla adwokatów Izby Adwokackiej w Warszawie, Praktyczne aspekty sporządzania skargi kasacyjnej w postępowaniu cywilnym, 17 listopada 2014 r.\nPrelegent podczas szkolenia dla adwokatów Izby Adwokackiej w Warszawie, Przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania w postępowaniu cywilnym na tle orzecznictwa Sądu Najwyższego, 13 stycznia 2015 r.\nPrelegent podczas szkolenia dla adwokatów Izby Adwokackiej w Warszawie, Ochrona konsumenta w prawie polskim i unijnym, 3 marca 2015 r.\nPrelegent podczas szkolenia dla adwokatów Izby Adwokackiej w Łodzi, Ochrona konsumenta w prawie polskim i unijnym, 21 kwietnia 2015 r.\nPrelegent podczas szkoleń dla adwokatów Izby Adwokackiej w Łodzi, Sądowe stosowanie ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji oraz Ustawa o ochronie konkurencji i konsumentów - wybrane zagadnienia w świetle orzecznictwa, Słok, 27 – 28 czerwca 2015 r.\nPrelegent podczas szkolenia dla adwokatów Izby Adwokackiej w Warszawie, Sądowe stosowanie ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, 13 października 2015 r.\nPrelegent podczas szkolenia dla adwokatów Izby Adwokackiej w Warszawie, Jurysdykcja sądów powszechnych w cywilnych sprawach transgranicznych, 17 listopada 2015 r.\nPrelegent podczas szkolenia dla adwokatów Izby Adwokackiej w Warszawie, Ustawa o ochronie konkurencji i konsumentów – wybrane zagadnienia w świetle orzecznictwa, 15 lutego 2016 r.\nPrelegent podczas szkolenia dla adwokatów Izby Adwokackiej w Łodzi, Nieważność czynności prawnych z uwzględnieniem orzecznictwa, 1 marca 2016 r.\nPrelegent podczas szkolenia dla radców prawnych Okręgowej Izby Radców Prawnych w Warszawie, Nieważność czynności prawnych – wybrane zagadnienia w świetle orzecznictwa, 14 marca 2016 r.\nPrelegent podczas szkolenia dla Wolters Kluwer S.A. i Pracowników Departamentu Prawnego PGE Górnictwo i Energetyka Konwencjonalna S.A., Zmiany w KPC – informatyzacja postępowania cywilnego, Słok, 9 września 2016 r.\nPrelegent podczas szkolenia dla adwokatów Izby Adwokackiej w Warszawie, Należyta staranność pełnomocnika procesowego – zagadnienia wybrane, 18 października 2016 r.\nPrelegent podczas szkolenia dla adwokatów Izby Adwokackiej w Warszawie, Przegląd orzecznictwa Sądu Najwyższego w sprawach z zakresu prawa zamówień publicznych, 22 listopada 2016 r.\nPrelegent podczas szkolenia dla adwokatów Izby Adwokackiej w Warszawie, Najnowsze zmiany w Kodeksie cywilnym i Kodeksie postępowania cywilnego, 3 grudnia 2016 r.\nPrelegent podczas konferencji Dobre praktyki w relacjach pomiędzy sędzią i profesjonalnym pełnomocnikiem w procesie cywilnym, wystąpienie w szczególności w panelu: Rzetelny proces jako cel zasad etyki zawodowej, Wydział Prawa i Administracji Uczelni Łazarskiego w Warszawie, 9 grudnia 2016 r.\nPrelegent podczas szkolenia dla adwokatów Izby Adwokackiej w Warszawie, Dochodzenie roszczeń z tytułu naruszenia publicznego prawa ochrony konkurencji, 6 marca 2017 r.\nPrelegent podczas szkolenia dla adwokatów Izby Adwokackiej w Warszawie, Skutki prawne decyzji Komisji (UE) w praktyce orzeczniczej, 29 maja 2017 r.\nPrelegent podczas szkolenia dla adwokatów Izby Adwokackiej w Warszawie, sekcji Prawa gospodarczego i handlowego, Ustawa o roszczeniach o naprawienie szkody wyrządzonej przez naruszenie prawa konkurencji, 5 października 2017 r.\nPrelegent podczas szkolenia dla adwokatów Izby Adwokackiej w Warszawie, Ochrona dóbr osobistych – przypadki szczególne, 17 października 2017 r.\nPrelegent podczas szkolenia dla adwokatów Izby Adwokackiej w Warszawie, Słuszność i sprawiedliwość społeczna na tle orzecznictwa, 8 stycznia 2018 r.\nPrelegent podczas konferencji Dobre praktyki przed sądem cywilnym w relacji sędzia – profesjonalny pełnomocnik – prezentacja i omówienie na przykładach Zbioru Dobrych Praktyk, wystąpienie w szczególności w panelu: Współpraca przy kontroli instancyjnej orzeczeń, Wydział Prawa i Administracji Uczelni Łazarskiego w Warszawie, 8 czerwca 2018 r.\nPrelegent podczas szkolenia dla radców prawnych Okręgowej Izby Radców Prawnych we Wrocławiu, Dochodzenie roszczeń z tytułu naruszenia publicznego prawa ochrony konkurencji, 20 września 2018 r.\nPrelegent podczas szkolenia dla sędziów Sądu Okręgowego w Warszawie (wydziały gospodarcze), Ustawa o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, 15 października 2019 r.\nPrelegent podczas szkolenia dla sędziów Sądu Okręgowego w Warszawie (wydziały cywilne), Ustawa o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, 19 listopada 2019 r.\nReprezentowanie Sądu Najwyższego RP podczas Światowego Szczytu Prezesów Adwokatur i Organizacji Prawniczych, w ramach wizyty w SN, 24 – 27 maja 2011 r.\nUczestnictwo w Konferencji z okazji dziesięciolecia członkostwa Polski w Unii Europejskiej – Wpływ prawa unijnego na polskie prawo antymonopolowe i regulacyjne, Centrum Studiów Antymonopolowych i Regulacyjnych, Wydział Zarządzania Uniwersytetu Warszawskiego, 21 maja 2014 r.\nUczestnictwo w I Polskim Kongresie Prawa Konkurencji, Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów, 13 – 15 kwietnia 2015 r.\nUczestnictwo w Panelu Regulatorów – Aktualne problemy regulacji prokonkurencyjnej i prokonsumenckiej w sektorach infrastrukturalnych, Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów, 16 lipca 2015 r.\nUczestnictwo w konferencji dotyczącej 800-lecia Wielkiej Karty Swobód, Wydział Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego, Ambasada Brytyjska w Warszawie, 9 października 2015 r.\nUdział w dyskusji w ramach Konferencji Sędziów Sądu Najwyższego Izby Cywilnej, przedmiot konferencji: Nowelizacja kodeksu cywilnego ustawą o prawach konsumenta z 2014 r. (zagadnienia wybrane), Problematyka unijnego rozporządzenia spadkowego nr 650/2012, kwestie kolizyjne, kwestie jurysdykcyjne, przepisy dostosowujące w k.p.c., Giżycko, 8 – 10 czerwca 2015 r.\nUdział i pomoc przy organizacji Siódmej Konferencji Europejskiego Forum Sędziów Prawa Handlowego, Sąd Najwyższy RP, 27 – 28 września 2012 r.\nUdział w licznych innych konferencjach, seminariach i spotkaniach naukowych w ramach Sądu Najwyższego RP, Uczelni Łazarskiego, Uniwersytetu w Gandawie, Uniwersytetu Warszawskiego, Instytutu Nauk Prawnych PAN, Okręgowej Izby Radców Prawnych w Warszawie, Naczelnej Rady Adwokackiej oraz Izby Adwokackiej w Warszawie.


Jest pomysł na powiększenie Sanoka - gospodarkaPodkarpacka.pl\nStrona główna » Samorządy » Jest pomysł na powiększenie Sanoka\nJest pomysł na powiększenie Sanoka\nOpublikowano: 2020-03-01 11:37:20, przez: admin, w kategorii: Samorządy\nSANOK. Na lutowej sesji Rady Miasta Tomasz Matuszewski, burmistrz miasta, przedstawił strategię rozwoju miasta na najbliższe lata.\nTym samym zaczęła się też dyskusja we władzach miasta nad szansami i kłopotami z realizacją zaproponowanego przez burmistrza planu. Potrwa zapewne wiele miesięcy i będzie się nasilała wraz z pojawianiem się konkretnych propozycji i rozwiązań ze strony miasta. Ogólne założenia planu są już jednak znane.\nW swej prezentacji Tomasz Matuszewski wyszedł m.in. od realnego spadku liczby mieszkańców Sanoka w ciągu ostatnich 10 lat, z akcentem położonym na okres od 2015 r. do chwili obecnej. O ile bowiem jeszcze 10 lat temu Sanok liczył 40 157 mieszkańców, to na koniec 2019 r. w mieście mieszkało już tylko 37 113 osób. Odpływ mieszkańców zaczął się nasilać szczególnie od 2015 r., choć wydaje się, że w ubiegłym roku został on nieco zahamowany. Przyczyn tego burmistrz upatruje m.in. w oddaniu do użytku nowych bloków mieszkalnych. Problem jednak pozostaje i trzeba coś zrobić, aby negatywną dla miasta tendencję skutecznie odwrócić (odpływ mieszkańców tylko do sąsiednich sołectw, burmistrz ocenia na ok. 600 osób).\nPomysł jest więc taki, aby miasto (jego powierzchnia liczy teraz ponad 38 km2) powiększyć o osiem sąsiednich miejscowości: Trepcza, Zabłotce, Sanoczek, Płowce, Stróże Małe, Stróże Wielkie, Bykowice i Zahutyń. To w sumie ponad 44 km2. Dzięki temu Sanok powiększyłby się oczywiscie terytorialnie, ale też wzrosłaby liczba jego mieszkańców do ponad 42 tys.\nDo końca listopada tego roku burmistrz chciałby przeprowadzić w Radzie Miasta uchwałę o wyrażeniu woli na powiększenie granic miasta i przeprowadzeniu konsultacji społecznych z mieszkańcami Sanoka. Te mogłyby się zakończyć jeszcze w styczniu przyszłego roku. Tomasz Matuszewski uważa ten termin za jak najbardziej realny. Później nastąpić by miały podobne konsultacje w sąsiednich samorządach, ostateczny wniosek o zmianę granic miasta, opinia wojewody i wreszcie rozporządzenie rządu o ewentualnym powiększeniu Sanoka. Tu graniczna data, to koniec lipca przyszłego roku.\nJak już pisaliśmy, prezentacja burmistrza zapoczątkowała większą dyskusję wokół tego tematu. Radni w swych wypowiedziach zdają się być za pomysłem, choć wydają się też być umiarkowanymi optymistami co do realności przyjętego harmonogramu. W dyskusji powoływano się również na przykład Rzeszowa, które podobną strategię powiększania granic realizuje już od wielu lat. Tu jednak radni zastanawiali się, co tak realnie miasto mogłoby zaoferować mieszkańcom przyłączanych sołectw, skoro samo ma obecnie swoje kłopoty budżetowe i infrastrukturalne. W samym proceduralnym przeprowadzeniu całej operacji radni liczą też na doświadczenie i kompetencje nowego wiceburmistrza Artura Kondrata, który do sanockiego magistratu trafił wprost z rzeszowskiego ratusza, gdzie zajmował się właśnie administracyjnymi kwestiami.\nTak czy siak, kierunek działań miasta na najbliższe dwa lata jest już znany. Wiele spraw i konkretniejszych pomysłów zapewne będzie się wykluwać podczas spotkań władz Sanoka z mieszkańcami miasta i sąsiednich sołectw. Radni, choć zapewne nieco sceptyczni co do realności planu, wydają się uważać, że mimo wszystko trzeba spróbować go zrealizować.\nWięcej o: miasto Sanok, Tomasz Matuszewski, Artur Kondrat, powiat sanocki


Mistrzowski konflikt. | Nasz Kosz\nRedakcja Enbiej.pl 21/01/2013\t4 komentarze\tFelietony, Komentarze, Nasz Teamy w Pucharach, Polecane\tAsseco Prokom, Dylewicz, Gdynia, koszarek, Naszkosz, PLK, Sopot, TBL, Trefl, Zamojski\nAutor: Łukasz Lech (Wiedzasportowa.blog.pl)\nOd sezonu ’03-’04 prym w PLK (wtedy EBL – Era Basket Liga) bezapelacyjnie wiodła (a może dalej wiedzie?) drużyna Prokomu Treflu Sopot, która przez kolejne 5 lat nie dawała szans rywalom i rok po roku zdobywała Mistrzostwa Polski, bijąc rekord Zeptera Śląska Wrocław. Po sezonie ’07-’08’ klub przeniósł swoją siedzibę do Gdyni, wymieniając przy okazji swój zarząd. Mimo to do kolejnego sezonu przystąpili jako drużyna Sopocka, jednak „Trefl” zamienili na „Asseco” i po kilku przeróbkach kosmetycznych zgłosili się rozgrywek jako Asseco Prokom Sopot. Całe zamieszanie z przenosinami nie przeszkodziło im jednak w wywalczeniu kolejnego tytułu. Kolejny sezon już zaczęli jako dobrze nam znani Asseco Prokom Gdynia. W Sopocie natomiast zaczęła się odbudowa Trefla Sopot. Od razu nasuwa się pytanie komu w takim przypisać mistrzostwa wywalczone w latach 2004-2008? Wyjaśnienia postanowiłem poszukać na oficjalnych stronach obu klubów. Co ciekawe odpowiedzi nie znalazłem. Dlaczego? Oba kluby przypisują trofea do siebie! Szukałem więc dalej. Główne źródło wiedzy ludzi, jakim jest wikipedia.pl odpowiedziała mi jasno, że puchary są należnością drużyny z Gdyni. Ja osobiście się z tym nie zgadzam. Dlaczego? Przekonał mnie jeden fragment widniejący na stronie Trefla: „Po latach owocnej współpracy i wielu sukcesach doszło do rozstania z jednym twórców potęgi Prokomu Trefla Sopot, Ryszardem Krauze, który postanowił kontynuować swoje dzieło w Gdyni. W Sopocie z kolei została drużyna, która powróciła do korzeni.”.\nO ile późniejsze sukcesy Gdynian, mnie nie dziwią, a są one dość spore, bo w ciągu kolejnych 3 lat zwyciężali w rozgrywkach Polskiej Ligii Koszykówki i wywalczyli historyczny awans do ćwierćfinału Euroligi, to szybki powrót na szczyt Sopocian mnie miło zaskoczył. Podczas pierwszych 2. lat po odbudowie, czyli sezony ’09-’10 i ’10-’11 gracze Trefla kończyli na 4. miejscu ulegając w walce o złoto kolejno Polpharmie Starogard Gdański i Enerdze Czarnym Słupsk. Ważnym krokiem dla żółto – czarnych, było sprowadzenie Łukasza Koszarka, który z biegu stał się nie tylko liderem drużyny, ale i gwiazdą całej ligi. Działacze trefla przedłużyli kontrakt z kapitanem, Filipem Dylewiczem, który razem z wcześniej wspomnianym Koszarkiem doprowadzili sopocką drużynę do finału PLK, gdzie w derbach Trójmiasta mieli zmierzyć się z drużyną, która wykształciła się dzięki ich sukcesom – Asseco Prokomem Gdynia. Pierwsze dwa mecze finałowej serii bezproblemowo na swoją korzyść rozstrzygnęło Asseco, i mogło się wydawać, że kolejne dwa zwycięstwa będą już tylko formalnością. Choć Treflowi udało się wyszarpać zwycięstwo po przeniesieniu się rywalizacji do Sopotu, to kolejny mecz znów ułożył się nie po ich myśli, było już 3:1 dla Gdynian i brakowało im jednego zwycięstwa do złota. Przed meczem nr. 5, który rozgrywał się z powrotem w Gdyni gotowe już były puchar, medale, szampany. Jednak Łukasz Koszarek rozgrywający fenomenalny mecz (5/6 za trzy, 20 punktów, 7 zbiórek, 9 asyst) nie pozwolił gospodarzom na świętowanie. W szóstym już meczu serii finałowej katem okazał się Filip Dylewicz notując 28 punktów, w tym 6 „trójek” na skuteczności 75% (!!!) i stała się rzecz nieprawdopodobna. Od stanu 3:1 Trefl wygrywając 2 kolejne mecze doprowadził do remisu 3:3. O tym, kto zostanie mistrzem miał zdecydować mecz nr. 7. Po zaciętym meczu zwycięstwo, i zarazem Mistrzostwo Polski 2012 zdobyła po raz kolejny ekipa Gdynian.\nJak radzą sobie w tym sezonie obie drużyny?\nAsseco wzmocnione Łukaszem Koszarkiem, Przemysławem Zamojskim (obaj „podwędzeni” Treflowi), Rasidem Mahalbasicem (ze słoweńskiego Zlatorag Lasko) i Piotrkiem Pamułą (AZS Koszalin) spisuje się poniżej oczekiwań zarówno w PLK jak i na europejskich parkietach. Sezon zaczęli od bilansu 4-3. Potem doszły porażki z beniaminkiem Startem Gdynia, po zwycięskim rzucie 20-letniego Macieja Kucharka i z renomowanymi Zgorzelcem i Zieloną Górą. Aktualnie zajmuje 5 miejsce z bilansem 11-6. Sezonu Euroligowego też nie mogą zaliczyć do udanych. W 10 meczach wygrali jedynie 2 z nich – z Albą Berlin u siebie i w Sienie, z pewną już awansu Montepaschi.\nTrefl bazujący przede wszystkim na polskich graczach, podobnie jak sąsiad zza miedzy legitymuje się bilansem 11-6, ale zajmuje 3 miejsce, dzięki bardziej korzystnemu bilansowi koszy rzuconych i straconych. W przypadku występów europejskich, żółto – czarni spisują, a właściwie spisywali jeszcze gorzej, wygrali jedynie raz w 6 pojedynkach.\nAsseco dysponuje drużyną, która była przed sezonem wymieniana jako główny kandydat do mistrzostwa, drużyną, od której wymaga się deko więcej niż 2 wygranych, przeciwko europejskim zespołom. Jednak jeśli Turów i Stelmet utrzymają aktualną formę, to prawdopodobnie zakończy się czteroletnie (a może jednak dziewięcioletnie? ) panowanie Gdynian.\nTrefl zdradzony przez Koszarka, zastąpił lukę na pozycji rozgrywającego świetnym Frankiem Turnerem, Filip Dylewicz natomiast stał się liderem pełną gębą i jest w piątce najlepszych zawodników ligi. I według mnie Sopocianie są ostatnią nadzieją na to, aby puchar pozostał w Trójmieście.\nKrzysztof Gryczyński 21/01/2013 at 20:53 - Odpowiedz\nZ uwagą przeczytałem artykuł Pt:Mistrzowski konflikt.Ostatnie lata to prym obu drużyn,zawsze w czołówce,albo na czele..Duża kasa,bogate transfery i bliskie kontakty z PZKOSZ-em.Te ostatnie za sprawą strategicznego sponsora p.Ryszarda Krauze,który ze swoimi dyskretnymi wpływami potrafi…wszystko.Ostatnio powrócił na fotel prezesa i o hegemonię klubów z Wybrzeża możemy być spokojni,panie twórco „rozpaczliwego” artykułu.To było wołanie o pomoc,ok,zrobi się….\nChris 21/01/2013 at 21:37 - Odpowiedz\nTak ale nikt nie ujmuje zespołowi Asseco czy Trefla. Przecież od 9 lat ciągle są na czele. Trzeba się zgodzić z twórca artykułu, że Asseco jest w tym sezonie wyjątkowo słabe i jak na ambicje tego klubu i tak jak pan powiedział dużą kasę, bogate transfery(w tym roku jak bardzo nieudane)i bliskie kontakty z PZKOSZ-em to wyniki są po prostu słabe. Ekipa z Gdyni nos zadziera wysoko i zostali sprowadzeni na ziemię przez takie ekipy jak Turów , Trefl czy Zastal\nWB 22/01/2013 at 01:08 - Odpowiedz\nEh, widać tematów brakuje, jeśli takie odgrzewane kotlety są serwowane…\nSzanse na podtrzymanie zwycięskiej serii APG są znikome – to nie jest drużyna, to jest luźna i niezsynchronizowana grupa (owszem, dobrych) graczy. W tym sezonie taka grupa nie wystarczy – nie sposób nie doceniać milowego kroku Zastalu czy sposobu funkcjonowania Turowa.\nPS. Dylemat autora został rozstrzygnięty m. in. przez czynniki oficjalne już jakiś czas temu:\n„Tytuły mistrzowskie w latach 2004-2012 zdobywał ten sam klub, który w obecnej chwili funkcjonuje jako GKK Arka SA i wystawia drużynę pod nazwą Asseco Prokom Gdynia. Trefl Sopot SA istnieje od 2009 roku i w związku z tym w sezonie 2011/2012 zdobył swój pierwszy medal. Jednocześnie nie mamy nic przeciwko temu, żeby oba kluby z Trójmiasta pielęgnowały i kultywowały tradycje złotych drużyn z lat 2004-2009” – powiedział Jacek Jakubowski, prezes PLK\nPaweł 22/01/2013 at 10:00 - Odpowiedz\n„Podczas pierwszych 2. lat po odbudowie, czyli sezony ’09-’10 i ’10-’11 gracze Trefla kończyli na 4. miejscu ulegając w walce o złoto kolejno Polpharmie Starogard Gdański i Enerdze Czarnym Słupsk”, raczej w walce o brąz…\nPodsumowanie 17. kolejki TBL.\nKomplet wyników siedemnastego dnia: Anwil - Polpharma 90-87 Energa Czarni - Jezioro 89-69 Stelmet - Start 80-67 Kotwica - AZS...


Triady – chińska mafia | Centrum Studiów Polska-Azja\n11 października 2011 21:57 / przez CSPA\nPrzestępczość zorganizowana o zasięgu międzynarodowym jest problemem na skalę globalną. Jedne z największych i najbardziej wpływowych organizacji to chińskie Triady. Skąd się wzięły? Jaką rolę odgryzają współcześnie?\nW jednym z wcześniejszych artykułów przybliżyłem czytelnikom portalu CSPA Yakuzę, czyli mafię w japońskim stylu. Teraz, dla dopełnienia obrazu azjatyckiej przestępczości zorganizowanej, czas przyjrzeć się chińskim Triadom.\nPoniższy artykuł (tak jak i ten dotyczący opium) powstał, bazując na przygotowywanej przeze mnie publikacji pod tytułem: Miasta na granicy cywilizacji – Hongkong i Makau.\nPrzestępczość zorganizowana umyka jednoznacznej definicji i budzi kontrowersje na całym świecie. Dzieje się tak ze względu na jej różnorodność, objawiającą się w formie, pochodzeniu i zasięgu działania oraz zmienność, jak również możliwości adaptacyjne. Organizacja Narodów Zjednoczonych w konwencji przeciwko międzynarodowej przestępczości zorganizowanej podaje jej następującą definicję: „zorganizowana grupa przestępcza oznacza posiadającą strukturę grupę składającą się z trzech lub więcej osób, istniejącą przez pewien okres oraz działającą w porozumieniu w celu popełnienia jednego lub więcej poważnych przestępstw określonych na podstawie niniejszej konwencji, dla uzyskania, w sposób bezpośredni lub pośredni, korzyści finansowej lub innej korzyści materialnej”.\nHoward Abadinsky – były doradca prezydenta Ronalda Reagana ds. przestępczości zorganizowanej – wyróżnia ponadto osiem cech charakterystycznych dla grup przestępczych: organizacja tego typu nie ma celów politycznych, ma hierarchiczną strukturę, członkostwo jest ograniczone i ekskluzywne, tworzy unikalną subkulturę, dąży do zapewnienia sobie ciągłości, wykazuje „chęć” do wykorzystania przemocy, jest monopolistą, jest rządzona zgodnie z własnym prawem i zasadami. Naturalnie definicja ta jest dyskusyjna, choćby dlatego, że większe organizacje przestępcze maja różnorodne związki ze światem polityki (np. poprzez opłacanie lokalnych urzędników) politykom zaś zdarza się korzystać z „brudnych pieniędzy”. Organizacje Zachodnie są pod tym względem oportunistyczne i rzeczywiście same w sobie celów politycznych nie mają, wspierając to, co przyniesie największy zysk. Orient jest pod tym względem specyficzny. Tam przestępczość zorganizowana powstała niejako w opozycji do władzy istniejącej w danym okresie, stojąc na straży własnych poglądów i niezadowolenia społecznego. Stąd też ich znacznie mocniejsze powiązanie z polityką, poluzowane dopiero współcześnie (z polityką, nie – politykami).\nNiezależnie jednak od przyjętej definicji nie można zaprzeczyć, iż rola zorganizowanej przestępczości jest niezwykle ważna dla historii, polityki czy też światowej gospodarki. Nie inaczej jest w przypadku grup o dalekowschodnim rodowodzie. Jednakże należy zauważyć, że azjatycka przestępczość zorganizowana o charakterze międzynarodowym różni się od innych tego typu ugrupowań ze względu na historię i kulturę regionu, z którego się wywodzą. Ich niezwykłość bierze się ponadto ze specyfiki środowiska w jakim się rozwijały, w wymiarze zarówno społecznym, politycznym, jak również ekonomicznym. Przenikanie się kryminalnego półświatka ze zwykłym społeczeństwem jest w Azji unikalne na skalę światową. Dzieje się tak, ponieważ zarówno Yakuza, jak i Triady wywodzą się z ruchów społecznych, stojących w opozycji do napotkanej rzeczywistości wewnątrz krajów pochodzenia.\nChińskie tajne stowarzyszenia, które dały początek współczesnym organizacjom o charakterze przestępczym, to nie tylko kwestia przestępczości, ale przede wszystkim ludowa i popularna odpowiedź na rządy, która wyrosła z braku innych środków wyrazu. Triady były i są zarówno sposobem, jak i środkiem trzymającym w ryzach chińskie diaspory rozsiane po całym świecie. „Gdziekolwiek udawali się chińscy kupcy, brali ze sobą znacznie więcej niż tylko jedwab i nożyczki. Zawsze pełni przeświadczenia o braku bezpieczeństwa, z zakorzenioną przez wieki potrzebą pilnowania własnych – lub brata – pleców, migrowali ze swoim inspirowanym konfucjanizmem systemem rodziny i klanu, bez naruszania powiązań związanych z nazwiskiem czy miejscem”. Wszystko to celem ochrony przed oczami własnej imperialnej administracji oraz zapewnienia bezpieczeństwa w obcych krajach. Wszędzie gdzie pojawiała się chińska społeczność, przywoziła ze sobą również wszystkie stowarzyszenia i powiązania klanowe, a wśród nich również te o tajnym charakterze, będące źródłem pochodzenia Triad.\nOd rebelii do rebelii\nIch historyczny rodowód sięga czasów dynastii Zhou i „wpisuje się w długą tradycję samo-zachowania przez zjednoczenie i patriotyzm”. Łatwo zrozumieć ideę jednoczenia się na potrzeby ochrony wspólnych interesów. Warto zaznaczyć, że tak naprawdę to kwestia patriotyzmu jest tą, która może wydawać się myląca i należy przyjrzeć się jej bliżej, by zrozumieć akcje tajnych stowarzyszeń i rolę jaką odegrały w historii Państwa Środka.\nIch początki są nierozerwalnie związane z historią rebelii w Chinach. Te z kolei były efektem tradycyjnego oderwania administracji, a zwłaszcza cesarza i dworu, od rzeczywistości i codzienności, z którą musieli mierzyć się obywatele. Pierwszym udokumentowanym tajnym stowarzyszeniem były tzw. Czerwone Brwi (Chimei), wywodzące się z prowincji Shandong, a którego członkowie barwili brwi na kolor czerwony, by nadać sobie straszniejszy wygląd i upodobnić się do mitologicznych demonów. Odegrało ono znaczącą rolę w obaleniu władzy uzurpatora Wang Manga i jego asasynacji w 9 roku naszej ery, po czym stały się cierniem w boku nowej władzy, którą pomagało wynieść na tron, schodząc do przestępczego półświatka. Wytoczono im regularną bitwę, która została wygrana przez wojska rządowe dzięki zastosowaniu prostego fortelu. Cesarscy żołnierze stanęli do bitwy z pomalowanymi brwiami na wzór swoich przeciwników i w zaistniałym zamieszaniu Chimei przestało istnieć. „Tym samym powstał historyczny precedens. Tajne stowarzyszenie odpowiedziało patriotycznie i służyło narodowi tylko po to, by następnie zostać potępionym przez polityczny reżim, który wcześniej popierało”.\nPrzez kolejne stulecia powstawały i upadały kolejne chińskie rządy, a wraz z nimi rebelie i tajne stowarzyszenia. Jednym z nich były, powstałe w 180 roku, Żółte Turbany, które w swoich założeniach przypominały bardziej religijną sektę, opierającą się na taoizmie, niż wcześniejsze Czerwone Brwi. Ich działanie doprowadziło do upadku dynastii Han. Chinami zaczęła rządzić anarchia i rozpoczął się okres Trzech Królestw.\nW wiekach późniejszych – dokładniej w czternastym stuleciu – wyłoniło się jedno z najważniejszych w chińskiej historii oraz dla późniejszych Triad Stowarzyszenie Białego Lotosu. Jego przywódcy odegrali kluczową rolę w obaleniu mongolskich najeźdźców z pomocą armii zwanej Czerwonymi Turbanami. W jej szeregi wstąpił późniejszy założyciel dynastii Ming. W czasie panowania nowej dynastii Stowarzyszenie pozostawało niezależne od polityki i nigdy nie zostało oficjalnie rozpoznane. Mijające lata sprowadziły nań uśpienie, które trwało aż do końcowych lat panowania kolejnej dynastii – Qing. Mandżurowie próbowali przeciwstawiać się tajnym stowarzyszeniom (w edyktach wymieniono m.in. Stowarzyszenie Płonących Kadzideł, Stowarzyszenie Źródło Chaosu, Stowarzyszenie Powstania Smoka oraz Stowarzyszenie Hong). Wszystkie one zeszły do podziemia i uformowały sojusz, mający na celu obalenie władzy. Wtedy też na potrzeby ich działalności zaczęły powstawać sekretne znaki i hasła.\n„Stowarzyszenie Białego Lotosu stopniowo zanikło. Jednakże wydaje się, iż w pewnym sensie przeszło metamorfozę w lub przyłączyło się do Stowarzyszenia Hong (czasami nazywanego Ligą Hong)”. Działało głównie w prowincjach Fujian i Guangdong, zwłaszcza w okolicach Kantonu i było niezwykle religijne. Stowarzyszenie Białego Lotosu, które było jego integralną częścią, w czasie swojej transformacji zyskało nową nazwę – Trzy Zjednoczone Stowarzyszenia (Sanhehui). Jego członkowie widzieli bowiem świat jako jedność trzech głównych sił natury: Nieba, Ziemi i Człowieka. Często wykorzystywanym symbolem Stowarzyszenia stał się trójkąt. Zarówno on, jak i nazwa były źródłem współczesnego terminu, którego używa się na określenie chińskich tajnych stowarzyszeń – „triad’”. Słowo pochodzące z języka angielskiego rozprzestrzeniło się wśród zachodnich społeczeństw jeszcze w XIX wieku. Używano go w odniesieniu do wszystkich tajnych stowarzyszeń rozprzestrzenionych wśród chińskich społeczności na całym świecie.\nTriady ostatecznie znalazły wyjątkowo podatny grunt dla swojej ekspansji w południowej części Chin. Zarówno jeśli chodzi o rozwój terytorialny, jak i ilościowy – w odniesieniu do liczby członków organizacji, a także „znaczeniowy” – jeśli spojrzeć na rolę jaką miały odegrać. Również czasy – XIX wiek – były sprzyjające ze względu na intratny handel opium i obecność zagranicznych kupców. Miejsca, gdzie przebiegał handel narkotykiem stawały się idealnym miejscem dla rozwoju przestępczości. Ta tendencja osiągnęła swoje apogeum w trakcie wojen opiumowych. W czasie Pierwszej z nich, a także w latach, które po niej nastąpiły, gdy prowincja Guangdong była ogarnięta chaosem, Triady podsycały wydarzenia. Werbowały w swoje szeregi całe wioski, rozbudzając ksenofobiczne uczucia, promując jednocześnie swoją wizję patriotyzmu i antyrządowych idei. Równocześnie zarabiały, robiąc interesy z obcokrajowcami m.in. zaopatrując ich statki. Te same kontakty Triady wykorzystywały do kupowania nowoczesnej broni w powstającej wtedy brytyjskiej kolonii – Hongkongu.\nRząd dynastii Qing nie był w stanie poradzić sobie z Triadami, mając na uwadze zachodnie imperia kolonialne oraz rozprzestrzeniające się wielkie powstanie Taipingów. Ważną rolę odegrały również inne, mniejsze wydarzenia, które nawiedziły Chiny w XIX wieku w związku z narastającym niezadowoleniem obywateli. „Kiedy imperialna armia była zajęta rebeliantami, Triady gromadziły własną armię na południu Chin”; przeprowadziły i ostatecznie zdobyły miasta Guangzhou i Guilin, jednak nie wykorzystały tego faktu.\nTaipingów wraz z Triadami łączyło swego rodzaju niepisane porozumienie – kiedy wymagała tego sytuacja ich przedstawiciele wspierali się wzajemnie, gdyż pomimo elementarnych różnic łączył je wspólny wróg – panująca dynastia Qing. Rząd Pekinu traktował te dwa ugrupowania na równi, chcąc swoją polityką upiec dwie pieczenie na jednym ogniu. Działania władz prowincji Guangdong i Guangxi przyniosły odwrotny skutek. Oba te regiony pogrążyły się w walkach, którymi zwykle przewodziły Triady. Miejscowa ludność żyła w strachu, a zagraniczni kupcy wycofali się do Makau lub Hongkongu. Całe to zamieszanie spowodowało w końcu ludowe powstanie – w 1854 roku – Czerwonych Turbanów, wywodząca swą nazwę z „chińskiej tradycji powstań”, skierowane przeciwko władzy Qingów. W ciągu tygodni cała delta Rzeki Perłowej, od Hongkongu przez Kanton po Makau aż do Chixi, pogrążyła się w walkach. Nawet w najmniejszych wioskach powstawały lokalne Triady, chcące przyłączyć się do powstańców.\nTo wszystko nie przyniosło jednak oczekiwanych skutków, a masowe egzekucje rebeliantów stały się czymś powszechnym i zdziesiątkowały ich szeregi. Było to zapewne efektem ubocznym braku centralnego zarządzania buntownikami lub brakiem odpowiedniego wyszkolenia. Niezależnie od wewnętrznych przyczyn rebelia została stłumiona, a Triady w trakcie skierowanego przeciw nim rządowego terroru zorientowały się, iż ucieczka jest najlepszym wyjściem z sytuacji. Swoją spokojną przystań, niedaleką pod względem terytorialnym, a będącą poza zasięgiem jurysdykcji pekińskich władz, odnalazły w Hongkongu.\nUkrywając się pośród kulisów czy rybaków członkowie Triad przybyli do brytyjskiej kolonii niezauważeni i szybko się tam osiedlili, tworząc nowe stowarzyszenia, które miały egzystować obok tych już istniejących. Skalista wyspa, na której rósł Hongkong stała się świadkiem wielu ceremonii i spotkań prowadzonych pod osłoną nocy. „Kwestią miesięcy była ich dokładna asymilacja z lokalną populacją”. Pomógł temu fakt, iż Triady działały w brytyjskiej kolonii od jej początku. Współpracowali z Kohongiem, czyli zrzeszeniem chińskich kupców, którego przedstawiciele nieraz czerpali zyski z przedsięwzięć tajnych stowarzyszeń – m.in. przemytu opium i handlu ludźmi.\nTriady w Hongkongu działały bez większego problemu, w swej przestępczej charakterystyce harmonijnie wpisując się w rozrastające miasto i jego ekonomiczną strukturę. Natomiast te, które pozostały w Państwie Środka – pod koniec XIX wieku – ponownie zaczęły być źródłem fermentu w chińskim społeczeństwie. Był on wtedy kierowany głównie przeciwko Europejczykom, a jego ofiarami padały chrześcijańskie misje i ich pracownicy. Warto dodać, że ataki przeciw nim były organizowane tak, by nie mogły przynieść negatywnych skutków dla zysków czerpanych z interesów z „barbarzyńcami”. Do końca roku 1891, antychrześcijańskie ataki rozpowszechniły się w całych Chinach, a w prasie m.in. z Makau i Hongkongu obwinione za nie zostały właśnie tajne stowarzyszenia. Te głosy nie doczekały się odpowiedzi ze strony chińskich władz, które nie chciały stanąć po stronie Zachodu, by dodatkowo nie wzburzyć własnych obywateli.\nJak zwykle bywa w takich sytuacjach terror nie pomógł tajnym stowarzyszeniom w osiągnięciu upragnionego celu, czyli wypędzenia Europejczyków z Państwa Środka. Nasilił on polityczne naciski z ich strony, które zaowocowały kolejnymi nieprzychylnymi dla Pekinu traktatami, na mocy których kolejne skrawki chińskiej ziemi trafiły pod zachodnią jurysdykcję, np. Nowe Terytoria w 1898 roku.\nChiny osłabione wiekiem rebelii, powstań i konfliktów z obcymi mocarstwami były osłabione jak chyba nigdy w swojej historii. Zaowocowało to kolejnym ludowym zrywem, który miał na zawsze zmienić oblicze tego kraju. Mowa tu o ostatnim z wielkich dziewiętnastowiecznych powstań – powstaniu Bokserów z lat 1898-1901. Niewątpliwie było ono początkiem końca pewnej epoki w dziejach Państwa Środka.\nPowstanie to wybuchło na fali nienawiści wobec chrześcijańskich misji, głównie niemieckich w prowincji Shandong, które coraz śmielej poczynały sobie po podpisaniu przychylnych im traktatów. Chłopi ze wspomnianego regionu powierzyli swoje losy w ręce tajnych stowarzyszeń, np. Stowarzyszeniu Wielkiego Miecza. Powstanie dalekie było od tradycyjnego anty-Qing’owego brzmienia i skupiało się na wypędzeniu obcych. Walczący połączyli w swych działaniach tradycję sztuk walki – „boksowania” – i szamanizm (w tym wypadku chodzi o opanowanie przez duchy), by ruszyć przeciwko „barbarzyńcom”. W czerwcu 1900 roku bokserzy wtargnęli zarówno do stolicy kraju, jak i do Tianjinu, zaatakowanego w odpowiedzi przez obcą flotę. Chiny w reakcji na wydarzenia, które w zbyt szybkim tempie wymykały się spod kontroli panującej dynastii, ostatecznie wypowiedziały wojnę wszystkim barbarzyńskim mocarstwom. Cesarzowa-wdowa Cixi rzekła: „Chiny są słabe. Możemy jedynie polegać na sercach naszego ludu. Jeśli je utracimy, jak zdołamy utrzymać nasz kraj?”.\nW 1901 roku podpisany został tzw. Protokół końcowy, kończący konflikt, który ostatecznie ograniczył się do północy kraju, gdyż pozostałe prowincje wolały zachować status quo, co było na rękę również zachodnim mocarstwom. Miał on głównie karny charakter skierowany przeciwko niektórym urzędnikom (dziesięciu zostało straconych, a stu ukaranych). Powstanie Bokserów było największym ruchem inspirowanym i prowadzonym przez tajne stowarzyszenia. Pomimo tego że upadło, pokazało potencjał drzemiący w Triadach, które w późniejszej historii Chin miały odegrać równie istotną rolę, będąc w centrum procesów decyzyjnych chińskiego rządu. Rządu, który na przełomie XIX i XX wieku uświadomił sobie, że w Państwie Środka należy coś zmienić, by to odzyskało stabilizację i należną mu w świecie pozycję.\nW kolejnych dziesięcioleciach przestępczość zorganizowana okazała się niezbędna, chociażby dla finansowania antyrządowej działalności. Umożliwiły to zyski z nielegalnej działalności stowarzyszeń, m.in. wcześniejszy i wspomniany już… handel ludźmi. To właśnie ten proceder, który (z chińskiego punktu widzenia) swój rozkwit przeżył w dziewiętnastym stuleciu za sprawą tzw. kulisów.\nJak wiadomym jest dla wszystkich zainteresownych tematem Portugalczycy zajmowali się handlem niewolnikami w zasadzie od początku swojej ekspansji kolonialnej. Od XV wieku byli największymi dostawcami rynku niewolniczego, co odzwierciedlało ich powiększający się popyt na siłę roboczą w rozrastających się plantacjach cukru w Brazylii. „Na drugim końcu świata, piętnastowieczne Chiny zatrzymały obcy handel i zapobiegły emigracji w swojej polityce <<zamkniętych drzwi>>”. Kilkaset lat później sytuacja zmieniła się diametralnie, gdy – wraz z zakończeniem Pierwszej Wojny Opiumowej – istniejące do tej pory przeszkody zostały na dobre usunięte. Ponadto narastające problemy wewnętrzne Państwa Środka – zarówno ekonomiczne, jak i polityczne – w ostatnich latach panowania przedstawicieli dynastii Qing skłoniły wielu Chińczyków do szukania okazji do zarobku wszędzie tam, gdzie było to możliwe, tym samym ich kraj pochodzenia stał się znakomitym źródłem pracowników dla świata ogarniętego Rewolucją Przemysłową. Inną przyczyną zainteresowania się świata tym właśnie źródłem taniej siły roboczej była abolicja handlu niewolnikami w basenie Atlantyku. Wszystko to przyczyniło się do rozwinięcia rynku handlu „kulisami-niewolnikami” („coolie-slave”).\nSamo słowo „kulis” (ang. coollie) pochodzi z języka hinduskiego, w którym oznacza pracownika zatrudnianego „z dnia na dzień”, bez pewnych perspektyw. Handel takimi pracownikami, zwany również „handlem świniami” (ponieważ tak jak świnie, ludzie byli znaczeni dla ich późniejszej identyfikacji), rozpoczął się w latach 40. XIX wieku w Południowych Chinach. Początkowo w mieście Amoy, by później rozprzestrzenić się na inne porty. Proceder ten stał się piętnem na historii Chin oraz Makau, bowiem portugalski port był w połowie XIX wieku centrum takiej praktyki, zaspokajając światowe zapotrzebowanie na tanią siłę roboczą. Prywatny sekretarz gubernatora Makau, P. G. Mesnier, opisał to w sposób następujący, nawiązując do gospodarczego upadku miasta w dziewiętnastym stuleciu: „Makau zatonęło i w swoim beznadziejnym braku znaczenia i rozpaczy zostało skuszone przez handel kulisami”. Niezależnie od przyczyn, proceder ten rósł w niezwykłym tempie. W 1855 roku istniało zaledwie pięć barracoons dla kulisów, czyli biur rekrutujących przyszłych „pracowników”, a w niecałe dwadzieścia lat później było ich już ponad trzysta i wszystkie działały na obszarze niewielkiego przecież Makau. Należy tu zauważyć, iż poza Portugalczykami aktywny udział w handlu ludźmi brali również Chińczycy, działający jako agenci, których celem było „łowienie klientów”. Agenci ci nieraz byli powiązani z jedną z wielu Triad działających w tamtym regionie.\nW trakcie dwóch dekad, między 1855 a 1875 rokiem, wysłano za ocean ponad milion robotników. Interes kwitł przez około 25 lat, kiedy w 1873 roku pod naciskiem międzynarodowej opinii oraz rządów – Chin, Wielkiej Brytanii i Portugalii – został oficjalnie zatrzymany. W czasie gdy istniał, przyniósł ogromne zyski nie tylko Makau, ale również Hongkongowi, gdyż już wtedy zarysowała się zależność, która przetrwała do dnia dzisiejszego – brytyjska kolonia była zapleczem logistycznym i finansowym dla działalności mającej swoją bazę w Mieście Świętego imienia Boga. Podobnie bowiem sprawy miały się jeśli chodzi o połączone z nimi Triady – zyski czerpane z działalności były lokowane w Hongkongu. A Makau po upadku handlu ludźmi nie przestało być źródłem znacznej części zysków organizacji przestępczych, a to za sprawą hazardu, który wciąż pracuje na markę byłej portugalskiej kolonii i dostarcza grubych milionów dla Triad.\nMiasto, które było „Watykanem Wschodu”, na przełomie wieków zyskało nowy przydomek: „Monte Carlo Orientu”. Święte miasto zamieniło się w getto hazardu – drugiego z wielkich źródeł majątku Triad (trzecim był oczywiście handel opium, ale po informacje na ten temat odsyłam do mojego wcześniejszego artykułu), gdzie istniejące obok siebie kościoły i domy publiczne są „alegorią koegzystujących ze sobą prawości i zepsucia”.\nZorganizowany hazard nie pojawił się jednak aż do połowy XIX wieku. Biznes kierowany głównie przez Chińczyków rozwinął się bardzo szybko w czasie kolejnego ekonomicznego upadku Makau w latach 70. tegoż wieku, kiedy to przestały napływać pieniądze przynoszone przez handel ludźmi. Kolejnym z czynników, stojących za wzrostem tej „dziedziny gospodarki” w portugalskiej kolonii, był napływ chińskich imigrantów i uchodźców w kolejnych dziesięcioleciach. W latach 20. XX stulecia istniało już wiele domów hazardu, umożliwiających grę w fan-tan – tradycyjną i niezwykle popularną chińską grę podobną do ruletki – ludziom z różnych warstw społeczeństwa. Na tym jednak oferta Makau się nie kończyła. Można było obstawiać swoje pieniądze na psich wyścigach lub w jednym z kasyn oferujących całą gamę gier (poza fan-tanem były to m.in. ruletka, blackjack i bakarat), które w latach 30. wyparły mniejsze domy gry.\nDo wspomnianych lat 20. i 30. Makau osiągnęło status „powszechnie na świecie znanego <<miasta grzechu>>, gdzie kwitły hazard, prostytucja i lokale opiumowe. Rzędy trzypiętrowych domów hazardu o krzykliwych szyldach oblegały bok w bok wąskie ulice blisko centrum miasta, które zyskało ekscytującą i dekadencką atmosferą. Domy hazardu, otwarte całą noc, oferowały również minimalną rozrywką w postaci tzw. dziewczyn <<singsong>> oraz możliwość noclegu dla swoich klientów w czasie dnia”. Administracja Makau, z braku innych znaczących źródeł dochodów, swoją egzystencję finansowała głównie z podatków nałożonych na przemysł hazardowy i jemu pokrewne. Rozwijająca się „mroczna strona miasta” poszerzona o kasyna, tory wyścigowe dla koni i psów, oferowała swoim klientom coraz więcej możliwości. Tym samym „Makau stało się rajem hazardzistów dla mieszkańców Hongkongu” oraz niewątpliwym źródłem dochodów nie tylko dla Portugalczyków, ale również Triad. Należy jednak wspomnieć, iż „reputacja Makau związana z aktywnością przestępczości zorganizowanej osiągnęła swój punkt kulminacyjny [dopiero] w latach 90. XX wieku, kiedy przywódca Triad Wan Kuok-koi, znany jako <<Koi Złamany Ząb>> (Broken Tooth Koi), trzymał w swoim żelaznym uścisku większość podziemnego światka tego miasta”.\nPomimo wielkiego znaczenia dla rozwoju kontaktów Chin z Zachodem, jak również niewątpliwie kluczowej roli w opiumowej rozgrywce oraz brytyjskiej obecności na Dalekim Wschodzie, Makau pozostało w cieniu najważniejszych wydarzeń wobec przyszłych losów Państwa Środka, a to za sprawą neutralnej polityki prowadzonej przez Lizbonę. Znacznie ważniejszym dla historii regionu była „patriotyczna” część działalności chińskich tajnych stowarzyszeń. Natomiast dla ich egzystencji – Hongkong.\nDziało się tak ponieważ dla Chińczyków Hongkong był najbliższym miejscem, gdzie mogli poznać działanie rządu prowadzonego i znakomicie działającego w oparciu o zachodnie wzorce. Tak jak Europejczykom mógł się jawić niczym kolejne chińskie miasto z powodu liczby mieszkańców, pochodzących z Państwa Środka, tak właśnie dla nich okazał się najważniejszym elementem promującym modernizację ich ojczyzny. Jego położenie wykazało się ponadto być idealnym miejscem dla wszystkich uchodźców, chcących coś zmienić w polityce Pekinu i to nie tylko tych przebywających pod egidą Triad.\nPo trzydziestu latach, które upłynęły od powstania Kolonii, Hongkong był już stabilną i znakomicie prosperującą jednostką pod brytyjską administracją. Zdążył się również pokazać jako pozytywny wzorzec tego, jak może wyglądać dobrze administrowana społeczność, składająca się w większości z Chińczyków. Nie dziwi więc fakt, iż wielu intelektualistów i najbardziej rozwojowo myślących obywateli Państwa Środka żyło właśnie w brytyjskiej Kolonii, pozostającej w bezpośrednim sąsiedztwie ich ojczyzny. Wśród nich można odnaleźć m.in. Sun Yat-sena, Wang Tao, Cheng Guanying, Hu Liyuan oraz Ho Kai.\nDoktor Sun Yat-sen miałs pośród nich największy wpływ na losy Chin. Przebywał on w Japonii (pod egidą Yakuzy), ponieważ Brytyjczycy nie chcieli go w tym czasie widzieć w swojej Kolonii z powodu jego kontaktów z Triadami. Jednak i tak przewodził jednej z grup opozycyjnych, walcząc przede wszystkim o serca i rozumy jak największej ilości intelektualistów, pochodzących z Państwa Środka, a rozsianych po całym świecie wraz z bardzo dużą diasporą – efektem ubocznym handlu ludźmi.\nRządy dynastii Qing zostały ostatecznie obalone w 1911 roku, gdy, po wybuchu rewolty, która rozpoczęła się 10 października w Wuchangu, większość chińskich prowincji odwróciła się od rządu w Pekinie. Liga Rewolucyjna, której przywódcą od 1905 roku był Sun Yat-sen, proklamowała w Nankinie 1 stycznia 1912 roku Republikę Chińską z wykształconym m.in. w Hongkongu doktorem, jako tymczasowym prezydentem. Dalsze wydarzenia potoczyły się w szybkim tempie. Powszechna zgoda odnośnie konieczności posiadania przez Chiny Parlamentu, w którym miejsce znaleźliby przedstawiciele wszystkich prowincji, zachowania jedności – w celu uniknięcia obcej inwazji – oraz, że Yuan Shikai jest jedynym człowiekiem zdolnym do tego, by stanąć na czele rządu, sprawiły iż uniknięto długiej wojny domowej. Abdykacja cesarza oraz rezygnacja Sun Yat-sena przebiegły bez większych komplikacji i w marcu 1912 roku to właśnie Yuan Shikai objął stanowisko prezydenta Republiki Chińskiej.\nNa początku większość spraw wyglądała tak jak powinna – powstała niezależna prasa, wybierano zgromadzenia w powiatach, prefekturach i prowincjach, działał parlament zorganizowany głównie przez nowopowstałą Partię Narodową – Kuomintang. Niestety zmiany zostały narzucone zbyt gwałtownie i nie wszędzie udało się wykorzenić pozostałości autokratycznych rządów z czasów cesarstwa. Ponadto prezydent, tak jak wcześniejsi założyciele kolejnych dynastii, był wojskowym dobrze zaznajomionym z chińskimi realiami. Szybko doszedł do wniosku, że jedynym sposobem na stabilizację w kraju jest przywrócenie autokratycznych rządów.\nHongkong był źródłem republikańskiej rewolucji i ponadto był źródłem dochodów republikanów, gdyż chińska społeczność, w tym Triady, była dla nich niezwykle hojna. To też właśnie tam napływały pieniądze wysyłane przez diasporę – z wykorzystaniem tajnych stowarzyszeń, jako pośredników.\nKuomintang i Bambusowa Kurtyna\nDruga Wojna Światowa przyniosła nowe wyzwania całemu światu. Triady pomagały chinskim obywatelom w walkach przeciw japońskiemu najeźdźcy. Gdy Imperium „Wschodzącego Słońca” osiągnęło swoje apogeum w czasie trwania Drugiej wojny światowej, strefa jego wpływów rozciągnęła się na niemal cały Daleki Wschód. Japońska polityka wobec podbitych terytoriów nie różniła się od tej dotychczasowej. „W koncepcjach Tokio obszar ten jako << Region Południowy>> stanowił integralną część <<Sfery Wspólnego Dobrobytu Wielkiej Azji Wschodniej>>”. Z drugiej strony stosunek okupantów do podbitych narodów i ogólnie innych nacji był wrogi, wręcz wypełniony patologiczną nienawiścią. Wojna partyzancka prowadzona przez Chińczyków, a wspierana przez tajne stowarzyszenia przynosiła niewielkie efekty, a główną siłą oporu stali się komuniści. Co spowodowalo, że po zakonczeniu Wojny Państwo Środka ponownie rozdarło się wewnętrznie. „Podjęte przez Amerykanów próby ustabilizowania sytuacji wewnętrznej w Chinach w okresie wojny nie zaowocowały trwalszymi rezultatami (…) W rozmowach [z nimi] komuniści chińscy prezentowali nader sympatyczne wobec Waszyngtonu stanowisko”. Jednakże w powojennej zawierusze ostatecznie poparli Kuomintang i Chiang Kai-sheka. Wojna domowa zakończyła się zwycięstwem komunistów, odcinając Chiny od Zachodu. Tym samym na obrzeżach Hongkongu i Makau opadła Bambusowa Kurtyna, rozdzielająca państwa na dwa główne bloki.\nWszystkie tajne stowarzyszenia opowiedziały się przeciw komunistom, którym nie podobała się ich siła oddziaływania. Triady wsparły Kuomintang, a Mao wypowiedział im regularna wojnę. Jej skutkiem było wypędzenie organizacji poza granice Chińskiej Republiki Ludowej. Tradycyjnie znalazły dla siebie miejsce w Hongkongu i Makau oraz na Tajwanie, gdzie udał się Chiang Kai-shek wraz ze swoją partią.\nDziałalność Triad w zachodnich koloniach u ujścia Rzeki Perłowej nie zmieniła swojego charakteru, a jedynie rozrosła się do potężnych rozmiarów, szybko odnajdując dla siebie nisze powstałe po Wojnie, dołączając do stałego repertuaru handel podróbkami (od markowych ubrań, perfum, po sprzęt elektroniczny, a w latach późniejszych również oprogramowanie, filmy, muzykę, itd.) oraz przemysł filmowy. Ten ostatni przynoszący krociowe zyski minimalnym nakładem pracy, gdyż na wzór innych organizacji przestępczych Triady kontrolowały związki zawodowe i za pomocą szantaży mogły wymuszać ogromne haracze. Ponadto filmy były (i wciąż nimi pozostają) znakomitym środkiem przekazu propagującego i gloryfikującego działalność gangsterów.\nTymczasem na Tajwanie Triady zachowały swój antykomunistyczny profil, pomagając – jak zauważa część badaczy (np. Martin Booth) – w działalności Kuomintangu. Ich struktury okazały się przydatne nie tylko z finansowego punktu widzenia, ale również były znakomita podstawą do zbudowania siatki wywiadowczej.\nTym samym powstały dwa obrazy Triad – jeden przedstawiający tajne stowarzyszenia, jako organizację przestępczą oraz drugi, podkreślający jej polityczne powiązania, stojące w opozycji do Pekinu. Taki stan rzeczy funkcjonuje w zasadzie do dnia dzisiejszego i to pomimo powrotu organizacji przestępczych na terytorium Chińskiej Republiki Ludowej.\nOtwarcie gospodarcze Chin, które miało swój poczatek w reformach Deng Xiaopinga, nie tylko doprowadziło do odrodzenia Państwa Środka, ale również do powrotu na kontynent Triad, wykorzystujących zdobyte doświadczenia w ekspansji, napływając do swojego matecznika wraz z kapitałem. Wraz z powiększającą się wymianą handlową naturalnym – w wielu wypadkach – było pośrednictwo gangów. Ochrona, pranie pieniędzy, przemyt ludzi (i handel nimi, głównie dziewczynkami), hazard, narkotyki, handel bronią i podróbkami. Wszystkie te elementy zyskały nowy, potężny i wciąż rosnący rynek zaopatrzenia i zbytu. Milczące porozumienie między Komunistyczną Partią Chin, a organizacjami przestępczymi, umożliwia tym drugim dużą swobodę, ktorej ceną jest płacenie odpowiednich sum.\nTriady współcześnie nie różnią się zbytnio od swych odpowiedników w innych krajach, jednak ich przeszłość może dać o sobie znać w każdej chwili. Wraz z kolejnymi problemami coraz bardziej kruchej światowej gospodarki Pekin będzie musiał szukać nowych rozwiązań, co zapewne będzie wiatrem w żagle organizacji o charakterze przestępczym.\n Booth M., The Dragon Syndicates: The Global Phenomenon of the Triads, Basic Books, Londyn 2001, s. 4.\n Omówione na przykładzie Stowarzyszenia Hong w: Ward J. S. M., Stirling W. G., Hung Society Or the Society of Heaven and Earth, Kessinger Publishing, USA 2003.\n Booth M., The Dragon Syndicates…, s. 9.\n Chu Y. K., The triads as business, Tom 6 z Routledge studies in the modern history of Asia, Routledge, Londyn 2000, s. 13.\n Pierwsze oficjalne rozporządzenie Rady Legislacyjnej brytyjskiej Kolonii dot. właśnie powstrzymania działalności Triad i innych tajnych stowarzyszeń (Chu Y. K., The triads as business…, s. 14).\n Fairbank J. K., Historia Chin: nowe spojrzenie, Dom Wydawniczy Bellona, Wydawnictwo Marabut, Warszawa – Gdańsk 2004, s. 188.\n Booth M., The Dragon Syndicates…, s. 25.\n Taipingowie, jako organizacja o charakterze religijnym, bazująca m.in. na chrześcijaństwie, była przeciwko piciu alkoholu i paleniu opium, co oczywiście nie leżało w interesie Triad.\n Booth M., The Dragon Syndicates…, s. 27.\n Chu Y. K., The triads as business…, s. 14.\n Fairbank J. K., Historia Chin…, s. 212.\n Booth M., The Dragon Syndicates…, s. 42.\n Xiaorong H., Slave Trade: Coolie Trade –\nhttp://facweb.northseattle.edu/cadler/Global_Dialogues/Readings/Monkey_Hunting_Readings/Slave%20Trade%20Coolie%20Trade.pdf – dokument dotyczący handlu kulisami, mający swoje źródło w: Macmillan Encyclopedia of World Slavery, red. Finkelman P. i Miller J. C., MacMillan Reference Library, Nowy Jork 1998.\n P.G. Mesnier, A reply to „Macau and its Slave Trade”, w: The China Review, vol. II, nr 2 (1873), Hongkong 1873, s. 119, cyt. za: Meagher A. J., The Coolie Trade: The Traffic In Chinese Laborers to Latin America 1847-1874, Xlibris Corp., USA 2008, s. 119.\n Miu Bing Cheng C., Macau: A cultural Janus, Hong Kong University Press, Hongkong 1999, s. 32.\n Warto zauważyć, że Hongkong i Makau to jedyne porty, które prowadziły i trzymały oficjalną i szczegółową dokumentację dotyczącą handlu kulisami (Meagher A. J., The Coolie Trade: The Traffic In Chinese Laborers to Latin America 1847-1874, Xlibris Corp., USA 2008, s. 130).\n Miu Bing Cheng C., Macau…, s. 141.\n „(…) Chińczycy tradycyjnie nie byli zainteresowani grami powiązanymi z atletyką (…), jednak mieli utartą fascynację grami wymagającymi testowania intelektu i przebiegłości oraz tymi rządzonymi przez przypadek. W swoim czasie wolnym często spotykali się dwójkami lub w małych grupach, w domu lub na ulicach, by zagrać w różne formy szachów i innych gier rozłożonych na papierze lub specjalnych planszach” (Porter J., Macau: The Imaginary City, Westview Press Inc, Oxford 1996, s. 148). Takie spotkania były częstym obiektem dla twórczości George’a Chinnery’ego – malarza, portretującego Makau.\n Porter J., Macau…, s. 148.\n Porter J., Macau…, s. 94. Patrz: Franck H. A., Roving Through Southern China, Century, Londyn 1925.\n US sounds alarm bells over Macau triads.\n Tsang, A modern history…, s. 73.\n Booth M., The Dragon Syndicates…, s. 53.\n Miała ona kapitalistyczne podstawy, gdyż inwestujący w budowę tamtejszej kolei nie chcieli, by pieniądze trafiły w ręce skorumpowanej centralnej administracji (Fairbank J. K., Historia Chin…, s. 231).\n Sun Yat-sen żył w Japonii wspierany przez tamtejszą ultraprawicową tajną organizację – Stowarzyszenie Czarnego Smoka. Sam w 1905 roku utworzył swoje własne tajne stowarzyszenie – Tungmenghui, pod którego protektoratem zgromadził wszystkie inne chcące obalić rządy dynastii Qing. Szybko przyłączyły się doń Triady, które przywódca Ligi Rewolucyjnej uważał za potencjalnie kluczowy element dla prowadzenia sprawnej polityki (Booth M., The Dragon Syndicates…, s. 54).\n Fairbank J. K., Historia Chin…, s. 231-233.\n Czubiński A., Olszewski W., Historia Powszechna 1939-1997,Wydawnictwo Naukowe Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, Poznań 2004, s. 99.\n Na temat japońskiego nacjonalizmu patrz m.in.: Wilson S., Nation and nationalism in Japan, Routledge, Oxford 2002.\n Czubiński A., Olszewski W., Historia…, s. 237.\ntagi:Chiny,mafia,przestępczość zorganizowana,triady,łukasz kosowski\nTriady – chińska mafia Reviewed by CSPA on 11 października 2011 .\nPrzestępczość zorganizowana o zasięgu międzynarodowym jest problemem na skalę globalną. Jedne z największych i najbardziej wpływowych organizacji to chińskie Triady. Skąd się wzięły? Jaką rolę odgryzają współcześnie? W jednym z wcześniejszych artykułów przybliżyłem czytelnikom portalu CSPA Yakuzę, czyli mafię w japońskim stylu. Teraz, dla dopełnienia obrazu azjatyckiej przestępczości zorganizowanej, czas przyjrzeć się chińskim Triadom. Poniższy\nChińskie mafie to jedne z najbardziej niebezpiecznych grup przestępczych na świecie. Świetny artykuł.\n13 października 2011 Odpowiedz\npoprowadzila mala wycieczke przedstawiajac wyniki swoich badan, byla z nami dziennikarka. oto link\nten przystojniak na zdjeciu po prawej to ja\ngratulacje za ogrom pracy, bardzo ciekawy temat\nkiedys znalazlem etymologie slowa coolie jako pochadzaca z chinskiego „ku” czyli trudnego i ciezkiego zycia\nnie czytalem calosci, ale fragment o KMT.\nbliskie i wrecz oficjalne zwiazki swiata przestpeczego z mafia sa tu nadal bardzo aktualne. odnosi sie to szczegolnie do KMT, prawie od samego ich poczatku.\nznajoma amerykanka mieszkaja tu prawie 4 dekady i mowiaca plynnie po chinsku przypadkowo znalazla fantastyczne dokumenty i zdjecia na cmentarzu niedaleko mnie. rozmawiala ze starym czlowiekiem pochodzacym z rodziny mafijnej, ktory prowadzil tam krematorium. byl to interes przyznany im przez wladze cale dekady wczesniej.\nmial tez zdjecja calej rodziny z imionami i nazwiskami. poprosilem ja mi to przegrala, mam to w swoich materialach, bardzo ciekawe rzeczy, ogrom zdjec i pierwotnych zrodel o chinskiej mafii i jej zwiazkach z wladza.\nJeśli chodzi o etymologię słowa ‚coolie’ – wydaje mi się, że zależy czy spojrzymy na sprawę z punktu widzenia handlarzy czy ofiar tego procederu. Trzymając się anglojęzycznych źródeł pozostaje ona taka, jak przedstawiono w artykule. Proceder przyszedł do Chin z zewnątrz wraz ze swoją nazwą, która przypadkiem „zgrała się” z lokalnym językiem i została przyjęta, zyskując tym samym „nowe pochodzenie”.\nCo do badan pańskiej znajomej – bardzo mnie one zainteresowały (artykuł polecony w poście poniżej również i dziękuję za podzielenie się nim). Tym bardziej, że w ramach badań naukowych zabrnąłem w tematykę azjatyckiej przestępczości zorganizowanej jeszcze dalej niż to zaprezentowałem do tej w artykułach opublikowanych przez CSPA. Zastanawia mnie tym samym czy byłby Pan skłonny podzielić się wspomnianymi przez siebie materiałami i/lub kontaktem do amerykańskiej znajomej? Byłbym wdzięczny za odpowiedź (bezpośrednio na mojego maila – [email protected]). Pozdrawiam.\nNowe inwestycje dla rozwoju infrastruktury kolejowej\nKorea Pn: uciekinier ujawnia ,,smakowite zakupy” dla dyktatora


Wielka gra z Rosją. Czy Unia przedłuży sankcje? | Energetyka24\nWielka gra z Rosją. Czy Unia przedłuży sankcje?\nEnergetyka24 22.11.2016 18:28\nJak donosi serwis Bloomberg, europejskie sankcje ekonomiczne, nałożone na Rosję po zajęciu Krymu, zostaną przedłużone o kolejne sześć miesięcy. Na decyzję Brukseli nie wpłynie zmiana gospodarza Białego Domu, która wywołała wiele spekulacji na temat przyszłych relacji pomiędzy Zachodem a państwem Władimira Putina.\nSerwis, powołując się na swoje źródła w Brukseli, twierdzi, że Unia Europejska podejmie decyzję o przedłużeniu nałożonych sankcji, które formalnie wygasają 31 stycznia 2017 roku. Odbiły się one negatywnie na wynikach wielu rosyjskich spółek będących własnością państwa, uderzając zwłaszcza w sektor bankowy. Jak podaje Bloomberg, powodem kontynuowania sankcji jest ,,niespełnienie głównego warunku ich zawieszenia, jakim jest pełne respektowanie paktu kończącego wojnę na Ukrainie.”\nPrzywódcy Unii podejmą swoją decyzję w nowej rzeczywistości politycznej, spowodowanej zmianą w Białym Domu. Władza przechodzi bowiem z rąk popierających sankcje demokratów do republikańskiego zwycięzcy listopadowych wyborów, Donalda Trumpa, który oficjalnie zapowiadał poprawę relacji USA z Rosją.\nZobacz także: Ceny ropy reagują na wybory w USA


Pierwszy remis Rakowa w PKO Ekstraklasie - wCzestochowie.pl - Twoja gazeta w Internecie\nPierwszy remis Rakowa w PKO Ekstraklasie\nPP 11.11.2019 10:04\nDrużyna częstochowskiego Rakowa grała do tej pory bezkompromisowo i po 14. kolejkach nie miała na swoim koncie żadnego remisu. Zmieniło się to w niedzielę, 10 listopada w Lubinie, gdzie padł wynik 2:2.\nW niedzielę zmierzyły się ze sobą drużyny z takim samym dorobkiem punktowym, więc można było spodziewać się wyrównanego pojedynku.\nW pierwszej akcji meczu rzut rożny wywalczyli częstochowianie, po którym celnym strzał oddał Jarosław Jach. Chwilę później na bramkę Rakowa uderzał Sasa Zivec. W 10. minucie minimalnie przestrzelił Bryan Nouvier. Kilka minut później uderzenie Bartosza Ślisza odbił Jakub Szumski. Zagłębie wyszło na prowadzenie w 14. minucie meczu. Golkipera Rakowa pokonał Damjan Bohar. Częstochowianie doprowadzili do wyrównania w 21. minucie. Z dystansu strzelał Petr Schwarz, piłka odbiła się od Bartosza Kopacza i zmyliła bramkarza lubinian. W ostatnich minutach pierwszej połowy sporo pracy miała defensywa Rakowa. W 42. minucie Zivec otrzymał podanie od Filipa Starzyńskiego, wystawił piłkę Bartoszowi Białkowi, który z kilku metrów pokonał Szumskiego.\nW drugiej części spotkania dwa strzały z dystansu oddał Schwarz. Po stronie gospodarzy bramkarza Rakowa dwukrotnie zatrudnił Białek. Częstochowianie doprowadzili do remisu w 83. minucie. Sebastian Musiolik wykorzystał dośrodkowanie Kamila Piątkowskiego i pewnym strzałem głową pokonał Konrada Forenca. Choć obie drużyny miały okazje do zdobycia zwycięskiej bramki, wynik spotkania nie uległ już zmianie.\nW następnej kolejce "czerwono-niebiescy" zmierzą się na wyjeździe z Koroną Kielce. To spotkanie odbędzie się 23 listopada.\nRaków: Szumski - Azemović (81. Szczepański), Petrasek, Jach, Piątkowski, Schwarz, Sapała, Babenko (81. Kun), Malinowski (73. Skóraś), Nouvier, Musiolik Żółte kartki: Balić - Musiolik, Azemović, Sapała


Dobór paneli winylowych to właściwy wybór\nśroda, 28 kwiecień 2021 14:44\npanel winylowy pixabay\nWarto zauważyć, że w dzisiejszych czasach dostosowanie podłogi to mimo wszystko nasz obowiązek. Tylko w ten sposób możemy stworzyć stylowe rozwiązanie, które mimo wszystko będzie dla nas odpowiednim praktycznym podejście do tworzenia właściwej posadzki.\nJakby nie patrzeć, to w ten sposób osoby są w stanie wykorzystać charakterystyczny rdzeń, który sprawia, że dany materiał winylowy jest bardzo wytrzymały, zwłaszcza na uszkodzenia mechaniczne. W praktyce wszystkie uszkodzenia posadzki powstają w momencie gdy zastosujemy nieodpowiedni materiał.\nOdpowiednie podejście do wyboru materiału\nJeśli wykorzystamy takie rozwiązanie, jak odpowiedni panel winylowy to jest duża szansa na to, aby jeszcze lepiej zadbać o jakość takiej podłogi. Pewne rozwiązania się dzisiaj dobrze sprzedają i warto zauważyć, że naprawdę możemy sporo zyskać gdy już zdecydujemy się na zastosowanie takiego materiału. Lepsza ochrona przed plamami czy też ogólnym zarysowaniem powierzchni to przede wszystkim podstawa. Warto zauważyć, że w praktyce odpowiednie uderzenie w materiał nie spowoduje jego uszkodzenia, ponieważ jest on wzmocniony. Taka podłoga wykonana w całości z płytek winylowych pozwala również idealnie zabezpieczyć podłoże przed wilgocią. Trzeba więc przyznać, że w praktycznym wykorzystaniu mówimy o rozwiązaniu idealnym. W ten sposób jesteśmy w stanie uzyskać pełną równość danej powierzchni, co w istocie ma znaczenie.\nW takich rozwiązaniach wszystko jest przemyślane\nNa pewno warto podczas remontu zdecydować się na wymianę całej posadzki i postawić właśnie na takie panele. Warto zauważyć, że tego typu rozwiązania nie wymagają od nas szczególnie dużo pracy, zwłaszcza że panele łączą się ze sobą bez większych problemów. Przede wszystkim warto mieć świadomość, że taki panel wykonany w całości z winylu jest również bardzo estetyczny, dzięki czemu wygląda lepiej niż większość materiałów. Wszystkie wspomniane zalety sprawiają, że mamy do czynienia z pełni uniwersalnym rozwiązaniem, gdzie taka podłoga winylowa może być zastosowana praktycznie wszędzie.


KOSZULA DAMSKA Z DŁUŻSZYM TYŁEM, K113 ECRU - bluzki - koszule - Pakamera.pl\n34/ dł. całkowita 67cm/ szerokość w ramionach 39cm/ ob. w biuście 96cm/ ob. w talii 94cm/ szerokość dołu 47cm/ dł. zewnętrzna rękawa 60cm/ dł. rękawa od pachy 47cm\n36/ dł. całkowita 67cm/ szerokość w ramionach 40cm/ ob. w biuście 100cm/ ob. w talii 94cm/ szerokość dołu 49cm/ dł. zewnętrzna rękawa 60cm/ dł. rękawa od pachy 47cm\n38/dł. całkowita 67cm/ szerokość w ramionach 41cm/ ob. w biuście 104cm/ ob. w talii 98cm/ szerokość dołu 51cm/ dł. zewnętrzna rękawa 60cm/ dł. rękawa od pachy 47cm\n40/dł. całkowita 68cm/ szerokość w ramionach 42cm/ ob. w biuście 108cm/ ob. w talii 102cm/ szerokość dołu 53cm/ dł. zewnętrzna rękawa 61cm/ dł. rękawa od pachy 48cm\n42/ dł. całkowita 68cm/ szerokość w ramionach 43cm/ ob. w biuście 112cm/ ob. w talii 106cm/ szerokość dołu 55cm/ dł. zewnętrzna rękawa 61cm/ dł. rękawa od pachy 48cm\n44/ dł. całkowita 68cm/ szerokość w ramionach 44cm/ ob. w biuście 116cm/ ob. w talii 110cm/ szerokość dołu 57cm/ dł. zewnętrzna rękawa 61cm/ dł. rękawa od pachy 48cm\nNr przedmiotu : 2415907\nkoszule dłuższy tył do biura do pracy do szkoły ecru elegancka koszula Lanti\n44 109,00 PLN\n42 109,00 PLN\n36 109,00 PLN\n34 109,00 PLN\nBLUZKA Z PIONOWYMI FALBANAMI, BLU136 NIEBISKI\nKoszula oversize, K108 czarny


Łapacz snów szarości - łapacze snów - Pakamera.pl\nŁapacz snów - ozdoba do domu. Stworzony z licznych tasiemek oraz koronkowej serwetki . Średnica 24cm, dł. 71cm.\nŁapacze snów wywodzą się z plemion Indian. Przypisuje się im magiczne moce - powieszone w oknie lub drzwiach przepuszczają jedynie dobre sny, a zatrzymują nocne mary :).\nNr przedmiotu : 2718672\nłapacze snów bohemian boho dreamcatcher etno koronka łapacz snów Saadia\nInne przedmioty od projektanta Saadia\nŁapacz snów ecru z kremem\nŁapacz snów szarak\nŁapacz snów róż z łososiem\nŁapacz snów grafit i szarości\nCeramiczny łapacz snu - ozdoba w stylu hygge\nłapacz snów kwiatki bratki i stokrotki\nLe papillon110,00 PLN


Alpha Spirit Paluszek wątroba - Internetowy sklep zoologiczny ZOO-MAR\nStrona główna > Psy>Przysmaki>Alpha Spirit Paluszek wątroba\nAlpha Spirit Paluszek wątroba\nPrzysmak WĄTROBA paluszek, to aż 85% mięsa. Zawierają tylko naturalne składniki, dostarczane przez lokalnych dostawców. Przygotowujemy je w niskiej temperaturze, dzięki czemu przysmaki zachowują właściwości odżywcze.\nPrzysmak WĄTROBA paluszek, to aż 85% mięsa. Zawierają tylko naturalne składniki, dostarczane przez lokalnych dostawców. Przygotowujemy je w niskiej temperaturze, dzięki czemu przysmaki zachowują właściwości odżywcze. Nasze smakołyki to idealny produkt do treningu z Twoim Czworonogiem. Zapakowane są w pojedyncze paluszki (po 10g), jest to gwarancja świeżości a dodatkowo wygoda podczas długich spacerów. Bogata gama smaków sprawia, że zadowolimy nawet najbardziej wymagających Czworonogów!\nNumer referencyjny: AS.PW


zamiłowanie... - Albert.Sowa - photography\nPROFILE About me Friends (5) Photography (105)\nDrogi Albercie. Tworzysz historię,prawdziwy obraz i to w Twoich fotografiach cenię i kocham najbardziej , prawdę. W fotografii jako takiej jest wiele dróg,technik itd. Twoja jest czasem "do bólu" prawdziwa i niech taka zostanie.Pozdrawiam\nDziękuję za te słowa ale chyba nie zasługuję aż na takie wyróżnienie. Spotykam ludzi i mówię jak jest a bywa różnie...\nzasługujesz ..Zobacz to nie są umizgi, to Ci mówią doświadczeni faceci. " dokumentacja trudu "\nCiebie nie znam ale myślę,że Twoje prace bronią się same. Z drugiej zaś strony ,bez Ciebie by ich nie było,dlatego razem tworzycie całość. W Twoich pracach, oceniam więc również i Ciebie.\nnie ma mozliwosci ocerny pracy bez oceny autora... kto tak robi bladzi strasznie w glebokiej czerni chociaz masa nadetej arystokracji papierowych rozumow bedzie go bronic do upadlego...\nskad mysl ze nie znam? jezyk polski krzewie wsrod obcych gdzie zdaje sie ze komputery w domysle maja wbudowane usuwanie czcionki gojow, bojcie sie slow bez znaczen waszmoscie. jezyk Reja zdaje sie ze nam nieco wymarl pare wiekow temu, istnieje poki mysle a nie poki mi brak gramatyki zarzucaja. czytelnik moze I sie obrazi gdyby chlam I literowki przemycac w utworach, czy komentarze podlegaja tym samym regulom? powiedzialbym ze rusycyzmem jest placenie podatkow w kraju ktory zywi ubeckie pasozyty wciaz po tych wszystkich dekadach tepienia myslenia po polsku...\nTwoje kadry są na wskroś autentyczne, pokazują ludzi takimi, jakimi są, świetna praca\nother photos: beztroska..., W karczmie nad morzem..., służba nie drużba..., ..., ..., ..., Pan Michał..., ..., ..., ojciec mojej córki..., zaufanie..., ., ..., ..., ,,,, ..., ///, emocje..., ..., ..., ,,,, ,,,, ,,,, ..., ..., ....., nagły atak..., radość..., zamiłowanie..., powszedniego..., życia naszego..., wspomnienie..., medytacja..., Pięciolinia wysokiego klucza Alberta Sowy, ,,,, ..., __, .., o czym teraz myślisz... ?, Proszę pana, pewna kwoka..., _____________, nowoczesny..., ,,,,,, ,,,, ,,,, ..., ..., ..., Dov Shurin, , wspomnienie Jędrka..., Pan Zbyszek..., Pan Zbyszek..., :::::::::::::, __|, |_|, shadowmen..., _____________________, pOtworkowy zimowy sad wg. Alberta Sowy..., chłopaki z ferajny..., Staszek..., Paweł..., Witek..., Staszek..., Tadek..., był sobie..., Bronek..., .-., _._, _.................._, ', ______ >, ..../, - - - -, . . ., ||||, -- -- --, _ _ _, ______, ''', Jędrek..., Jędrek..., .., ///, , /.../, ............, .........., .........., ................., .................., ............., ............, ............., ..............., ..........., ..............., ..............., ..............., ..............., ..............., ..............., ..............., ..........., .............,