Dziennik Namiotowy - Wiercenie w codzienności\nDziennik namiotowy XXXI - epilog\nTo niestety byłoby - jak mawiał ktoś tam i kiedyś tam - na tyle. Oczywiście w tym cyklu. W pierwotnym i "seraialowym" tego słowa znaczeniu - w tym sezonie. Wzorując się na serialach poczyniliśmy niezbędne kroki, by następny sezon móc rozpocząć i zrelacjonować. Nie uśmierciliśmy głównych bohaterów, mimo że chwilami ostro było, zupa niejednokrotnie za słona, a palik nienadość zastrugany. Nie pocięliśmy i nie porąbaliśmy namiotu, mimo że - zwłaszcza przy pakowaniu przed powrotem - była ochota na szumne zakończenie. Nie ustawiliśmy się na samym początku zupełnie pod mogącą się zwalić sosną, co też uprawdopodobniło następne sezony dziennika namiotowego.\nJaki jest minus, to taki, że na ten i tamten czas nie znaleźliśmy innego miejsca na ewentualny następny sezon, ktore posiadałoby dostateczną ilość koniecznych dla tego rodzaju pobytu walorów. Wszystko przed nami lub do znalezienia na miejscu.\nTrudno oczywiście tutaj sprawę zakończyć i podsumować kilkoma słowami. Będzie ich i tak za mało, poza tym nie po to pisało się dwieście stron. Skojarzyła mi się z tym wątkiem "ankietka", jaką podczytałem na nieocenionym i inspirującym wiadomym portalu społecznościowym. Otóż pytani mieli określić swoje życie jakimś tytułem, Pewnie w większości filmowym, ale biorąc pod uwagę poziom naszego czytelnictwa, to przyznam, że całkiem dużo w odpowiedziach padało tytułów książek. Chwilę się zatem zastanowiłem jakim tytułem można by określić nasz pobyt? Żadnym, z przyczyn jak powyżej. Zaraz natomiast przyszła mi do głowy cała masa tytułów, które zdecydowanie tego pobytu nie określają. Tak chyba współczesny najszęściej funkcjonuje na bardzo wielu polach myślowych, że znacznie prosciej wskazać mu sobie samemu zaprzeczenie niż potweirdzenie. Oczywiście na czele z polityką. Nie wiemy jaką partię lubimy, łatwiej poiwedzieć jaką mniej nie lubimy. Tak więc:\nNa pewno nie było to "Sto lat samotności". Mimo iż paraliterackiej stronie można by być może postawić ten sam zarzut co ja od dawna powieści. Że powinno to być "75 lat...." bo książka trochę przeciągnięta.\nNa pewno nie było to "Quo vadis?", zwłaszcza w zaistnieniu tego pytania, zadawanego samemu sobie.\nNa pewno i na szczęście nie było "Potopu" ani "Ogniem i mieczem". Jeśli już coś z trylogii, to "Pan Wołodyjowski" w kontekście moich heroicznych walk z okrutną nie raz materią drewna i stolarki.\nNa pewno i zdecydowanie - zawsze ceniłem Kunderę za ciekawe tytuły - nie było to "Życie jest gdzie indziej". Wprost przeciwnie, dokładnie tam, samo życie bez iluzji i wirtualu.\nJeżeli już - ech niestety - coś było na tak i teraz mi się skojarzyło, to - "Smutek spełnionych baśni".\nZakonczenie przychodzi mi do głowy może nie najwyższych lotów, ale wydaje się pasujące i nie opuszcza. Scena z jednej tych polskich komedii, które to posiadały żadną akcję, ale ciekawe i zabawne dialogi....\nKilku młodzieniasów jechało pomóc swojemu koledze. Do jakichś bunkrów pod Warszawą. Tak się złożyło, że uraczyli się sporą ilością środków odurzających.\nJechali bardzo długo, bo "pourywały im się filmy". W koncu wysiedli z samochodu przed jakąś piaszczystą górką. Jeden z nich wyszedł na nią,zobaczyć czy są na miejscu.\nKtóryś z dołu pyta:\n- I co? Są tam jakieś bunkry?\n- Nie. Ale też jest zajebiście.\nKamera wyjeżdża na górę pokazując za nią falujące morze i zaczyna wybrzmiewać piosenka jak poniżej....\nTagi: Dziennik namiotowy Mazury\n14:15, elef7 , Dziennik Namiotowy\nDziennik namiotowy XXXI\nOdjechali niemieccy strażacy. Pustoszeje. Udaliśmy się jeszcze na spacer do wsi. Tam też pustota. Fascynuje mnie krótkość sezonu letniego w Polsce. Spacer w zasadzie polegał na tym, że Beata była na rowerze, pies pędził za nią jak zwariowany, ja próbowałem biec. Poprosiłem, żeby ostatni lub jeden z ostatnich razów stanęli na pierwszym skrzyżowaniu, gdzie zawsze przez dwa miesiące pies stawał i czekał na mnie nie wiedząc co dalej. W połowie drogi zalegliśmy sobie na łące, a nad nami teatr chmur się rozgrywał fascynujący. Wiało że łeb chciało urwać, oczywiście ciepłym wiatrem. Pięknie pochmurno i goniło te chmury po niebie. Bardzo północnie się zrobiło. Jak na tej łące zalegliśmy oglądając to, tak nie mogliśmy się ruszyć dalej.\nPierwszy raz doszliśmy na plażę. Ładna. Zupełnie inne wrażenie jeziora. U nas było widoczne po szerokości i to jeszcze oddzielone wyspą. Tutaj można było zerkać na jego długość, bardzo znaczną zresztą.\nW drodze powrotnej znalazłem w końcu dwa jako tako zacne grzyby, kozaki. Tyle, że natura daje i odbiera. Kozaki były, ale pojawił się też kapeć w przednik kole. Trzeba go było wymienić, no i jutro przed wyjazdem do wulkanizatora jeszcze zajechać. Cały czas mówię psu, żeby sobie poszedł do lasu, bo za dwa dni to już nie będzie miał takiego raju. Zaczynamy lekkie przymiarki do pakowania się, a mnie zaczyna ściskać w dołku. Myślałem że po wyjeździe na 2 miesiące będzie się autentycznie tęskniło za domem. Tymczasem nie chce się wracać jeszcze bardziej. Jeszcze chwila, ale myślami jest się coraz bardziej gdzie indziej.\nCo zrobić? Ostatni dzień. Dosyć hardcorowy zresztą. Zaczęty oczywiście od klasycznej i ostatniej kawy pomostowej. Następnie jazda do Piecek i ostatnie spotkania z tubylcami.\nPan wulkanizator sprawnie, kompleksowo i niedrogo załatwił nam temat opony. Cokolwiek by o nich tutaj nie mówić, usługi jak już świadczą, to bardzo rzetelnie. Bardzo mi się podobała u tego wulkanizatora zawieszona na ścianie tablica z napisem „okazy”. Czyli to, co znajdował w oponach. Był tam jakiś świderek, jakieś obcęgi.\nPotem pojechałem sfinalizować jedną ze swoich głównych atrakcji tego lata, oddać puszki na złom. Oczywiście kasa mi wpadła szałowa za ten cały wór aluminium. Popatrzyliśmy sobie chwilę, jakie z kolei tam okazy się znajdują. Jeden się znalazł niezły. Jakichś dwóch lokalnych żuli przyniosło rower górski. Zupełnie nie miałem pojęcia, że z czymś takim można się udać na skup złomu. Rower górski, zupełnie przyzwoity, stawiam że na wtórnym rynku kosztowałby co najmniej 400 pln. Rzecz bardzo znamienna. Dlatego napisałem że przynieśli, bo rower jakimś cudem nie miał przedniego koła. Próbowałem sobie szybko przypomnieć, za które koło ja przypinam rower, ale raczej tylne. Pan im zważył ten rower, wyszło 12 kilo, czyli wypłacił jakieś 7 pln. , nie spisując ni krztyny dokumentu. Stwierdziliśmy, że jednak dobrze było przez te 2 miesiące namiotu raczej jakoś tam pilnować. Dłuższa chwila nieuwagi i człowiek by stracił całe tysiące po to, żeby koleżka na złomie dostał dwie dysie.\nPrzed polaną wysiedliśmy z psem z auta, po to żeby ostatni raz się kopnąć z psem po lesie. Błąd popełniłem taki, że nie weszliśmy zaraz w las. , tylko szli drogą do najbliższej ścieżki. A Piksel, jak tylko zobaczył że samochód odjeżdża, strzała za nim aż do polany, jakieś 2 kilometry. W efekcie ja dotarłem po 20 minutach, a oni byli już dawno na miejscu zastanawiając się, kto tutaj tak naprawdę miał się przelutować. Tak skubaniec wyczuwał, że coś jest na rzeczy i trzeba auta bardzo pilnować, żeby na Mazurach nie zostać na 10 kolejnych jeszcze bardziej niskobudżetowych miesięcy.\nCóż? Przeplatane szybkimi i krótkimi pobytami na pomoście pakowanie. Przy okazji zafundowałem sobie niespodziewaną atrakcję. Szarpnęła mną jakaś tęsknota z cywilizacją i zawiesiłem się na wiadomym, znanym portalu społecznościowym. Miałem super ubaw z pewnej sytuacji. Używając ich języka, bekę miałem, że dosłownie potem w nocy mnie budziły spazmy własnego śmiechu. Trafiłem na grupę "Polacy polonia i cały świat", czy jakoś tak. Pojawił się w grupie post. Jakaś laska dała zdjęcie swojej figury, nie jakieś bardzo erotyczne, z podpisem w stylu: "pewnie starsze panie stwierdzą że się nie szanuję, ale to zazdrości, mam to gdzieś". Przykuł moją uwagę jakiś komentarz u dołu. Patrzę, a laska w pół godziny uzbierała ponad 700 komentarzy. Oczywiście straszna oniczyna i bicie piany, ale ilość zrobiła wrażenie. Chwilę później pojawił się kolejny post. Jakaś inna dziewczyna napisała "miłego dnia", a pod\nspodem wkleiła zdjęcie. Osoby co jakby tydzień nie wychodziła s solarium, a botoksowe uszminkowane usta od\npodbródka po czoło. Oczywiście prawie 1000 komentarzy to było w pół godziny. Że brzydka, że pusta i takie tam. Po tej\npół godzinie dziewczyna znów napisała, jak doktor socjologii. Coś w stylu: "Zdjęcie ściągnęłam ze strony "faszyn from Raszyn".\nDostałam ileś tam komentarzy na temat wyglądu, do napisanego powyżej "miłego dnia" nikt się nie odniósł" .Aż jej posłałem gratulacje\nprowokacji. Ale najlepsze było nieco później. Jakaś dziewczyna wstawiła swoje zdjęcie portretowe na tle kuchni - zlewu itp.,\nz pytaniem "co o mnie sądzicie?". Komentarzy znów było mnóstwo. Że spoko, że ładna, raczej pozytywne. Ale mnie z orbity wybił drugi chyba z kolei:\n"fajnie, ładnie. Płyn do naczyń ci się skończył" (W tle widać było pustą butelkę).\nAbsurdalność tekstu o płynie spowodowała, że do teraz mnie brzuch ze śmichu boli.\nPakowanie przebiegało sprawnie i dosyć bezkonfliktowo. Strategia była taka żeby maksimum większych rzeczy, na czele z wielkim namiotem, dać pod płachtę brezentową. Spać będziemy w samochodzie. Rano włożymy naszą „Rumunię” do auta, ułożymy i ruszamy.\nPies odstawił niezły teatr. Na miejscu złożonego namiotu pojawiła się nagle żabka. Może to ta sama co kiedyś, potencjalna księżniczka. Może, tego się już nie dowiemy, bo zniknęła. Zanim jednak zniknęła, patrzyliśmy zafascynowani, jak pies z nią igra. Podbiegał. Odskakiwał, wąchał. Do lasu za bardzo nie chciał iść. Od wielu dni przecież pilnował samochodu, żeby mu nie odjechał.\nZmajstrowalim nie pierwsze lepsze ognisko. Fajera była taka raczej fest. Spaliłem wszelkie możliwe pozostałe śmieci i nie tylko śmieci. Również ponowne trochę konstrukcji meblowych własnej roboty. Brzózka z półki do mycia naczyń szybko poszła z dymem. Ten wyjazd był bodaj pierwszą w moim życiu dłuższą okolicznością, kiedy wolałem i lepiej mi szły prace konstrukcyjne niż destrukcyjne. O ile szybciej jednak idą te drugie? Mebelek poszedł z dymem w tempie wielokrotnie szybszym niż powstawał.\nStół pozostawiłem dla ewentualnych następnych, chociaż pewnie w tym sezonie już takowych nie będzie, a przed następnym niechybnie zima go powali. A może nie doceniam swojej solidnej weneckiej roboty?\nKładąc się zostawiłem ognisko zapalone, by widzieć je z auta, jak będziemy leżeć. Kilka razy się podnosiłem i płonęło. W końcu zobaczyłem zagaszone. Po jakimś czasie się przebudziłem by z zdziwieniem i właściwie też obawą stwierdzić, że znów coś się pali. Ale jakoś dziwnie, zwłaszcza że jasno już było. Okazał się ten rzekomy płomień być promieniami słońca, które było bardzo nisko i te promienie tonęły w jeziorze taką świeżą, ciemną, poranną czerwienią. Ogarnął mnie wówczas wielki żal, że przez ta masę dni i nocy nie udało mi się wstać o świcie i zobaczyć jak wówczas wygląda jezioro.\nUdało nam się wyjechać właściwie o zaplanowanej porze, godzinie 11. Nie będę relacjonował podróży, bo przebiegała właściwie standardowo, nadto mam niejakie wątpliwości, czy należy ona jeszcze do wyprawy, która była tutaj relacjonowana. Nadmienię tylko o dwóch sprawach.\nCo dosyć oczywiste, postoje mieliśmy głównie w galeriach handlowych. Po 2 miesiącach spędzonych w lesie, widok takiej galerii i jej socjologii to naprawdę wielki przeskok. Pędzą gdzieś ci ludzie, zachwycają się czymś zupełnie nieistotnym.\nW Warszawie mieliśmy potrzebę wstąpić do Ikei. Mając psa na pace i masę „rumunii”, zjechaliśmy na dolny parking i stanęli gdzieś w kącie, gdzie nie było innych samochodów. Pies został oczywiście w pojeździe. Wróciliśmy po dwóch godzinach. Niby wszystko było w porządku. Kątem oka wyłowiłem jadącego na jakimś dziwnym wózku strażnika i poczułem, że będzie jakaś afera. Pan się zapytał czy do nas należy samochód i pies. Bo że podobno jakiś warszawski jegomość, który jak zobaczył psa, wołał żeby wybijać szybę i dzwonić na policję. Nie wiedziałem co też temu strażnikowi odpowiedzieć, bo kompletnie nie wiedziałem problemu z czymkolwiek. W podziemiach, przy 15 stopniach na plusie? Ktoś się za dużo rzewnej telewizji naoglądał i miał potrzebę popisać własną wrażliwością. Ubaw zresztą z tego mieliśmy, bo nasz pies chyba nawet w domu czy namiocie nie czuje się tak pewnie i dobrze jak w aucie, a dodatkowo nie lubi bardzo, jak się mu macha po drugiej stronie szyby. Autko to dla niego świętość, nie można mu go zabronić. Przegoni się go z domu, prędzej już nawet od strawy, ale samochód? No pasaran. Więc jeśli ten facet rozbiłby szybę, pewnie momentalnie byłby pogryziony przez Piksela. W zasadzie to nie temat na ubaw bo pewnie by nas jeszcze pozwał za to pogryzienie. Wszakoż wiadomo, że nie masz cwaniaka…. Kosmos jakiś.\nW drodze powrotnej rzec jasna robiliśmy sobie też pierwsze podsumowania. Wyszły jednoznacznie i definitywnie na plus. W tamtym momencie uznaliśmy, że nie było właściwie czynnika losowego, który należałoby zapisać po stronie minusów. Pogoda ładna była, nie okradziono nas, nie pobiliśmy się z nikim, nasz pies jednak nie pogryzł, jego nie pogryziono, nie zepsuł się istotnie samochód….. c.d.\nTagi: Dziennik namiotowy Mazury Warszawa\n10:48, elef7 , Dziennik Namiotowy\nDziennik namiotowy XXX\n15.09.2014 (piątek) c.d.\nWiem, zgadzam się. Pociśnie to trochę ksenofobią, ale trzeba powiedzieć i napisać. Dziwnie jest obudzić się wczesnym rankiem w polskie święto narodowe 15 sierpnia i usłyszeć niemieckie głosy. Niemiecka dzieciarnia obudziła się już i biega po łące. Ciekawe co nabroiły, że musiały iść na dwór? Jest jak przed wojną. „Noce takie są upalne, a „Niemiaszki” spać nie dają...” Potem wsiedli wszyscy do jednego wozu i gdzieś pojechali. Chyba nie gasić pożar. Wszystko fajnie, ale na stan dróg po ich kołach nie chcę patrzeć.\nZnowu dzień z pogodą północną, która zresztą mi się bardzo podoba. Przeczytany Wallander dobrze nastroił na takie wiatry i pochmurność. Jak to Beata określa, jak w blenderze. Albo jak w Bollywood. Czasem słońce, czasem deszcz, najczęściej chmury i wiatr. U nas to nie kojarzę, żeby w sierpniu wiały takie wiatry. Fakt północy, albo bliskość akwenów.\nZostało nam jeszcze jakieś 4 dni. Oczywiście powoli nas łapie biała gorączka i wyliczamy co jeszcze mamy w tym czasie zrobić, lub gdzie być.\nPogody starczyło na to, żeby wieczorem zrobić spokojne ognisko, bez ucieczki przed dżdżem. Nie starczyło za to drewna, tego większego. Musiałem donieść. Taki błąd w obliczeniach, no.\nGłód pobytu się w nas odezwał wielki i żal, że nie przyjechaliśmy na dłużej. Zaczynamy krążyć i zachowywać się jak te małe kotne miecznice w akwarium, którym udało uciec się z łapki, wieją w szuwarki i zachłannie łykają wodę mając świadomość, że za chwilę znów się je złapie i wyciągnie z wody, a te nie wiedzą na jak długo.\nPojechaliśmy do Piecek poczynić ostatnie pewnie, nieco większe zakupy spożywcze. Zaskoczenie nas tam wielkie i niespodzianka spotkała na bazarku, jak to Beata określa – na archeologii. Facet sprzedawał bule. Prześmigane, poobijane, owszem. Wyglądają mi na takie z profesjonalnych. Nie ma wprawdzie nazwy firmy, ale są parametry i specyficzny dotyk. Takie z oryginalnym opakowaniem i z klimatem. Zaraz po powrocie poszliśmy je wypróbować. Super się nimi grało, ale nie długo, deszcz nas przegonił. Może i ostatecznie okażą się chińskimi treningówkami, ale fakt łupu się liczy i bytu czegoś takiego akurat w Pieckach.\nW Biedronce z kolei Beata sobie zawinszowała zdjęcie z dyniami. Nie zauważyłem w tym nic szczególnego. Ona się śmiała, że przyjechaliśmy jak były truskawki, wyjeżdżać będziemy jak są już dynie.Zastanowiłem się szybko, czy mieć w planie taki pobyt, kiedy ona na koniec będzie trzymać na dłoniach kule śniegu? Bez wniosku.\nTemat objazdu rowerowego Jeziora Śniardwy mi upadł. Aktywność aktywnością, ale kontemplacji chce się jeszcze bardziej. Poza tym mając w nogach ze 30 przebiegniętych maratonów taka objazdówka i nazbyt jest nieoficjalna, i nie mam potrzeby czy ochoty na taką walkę z samym sobą.\nWieczorem ognisko w gwieździstą noc. Stwierdziliśmy zgodnie, że nasz dwumiesięczny pobyt zawarł w sobie pewną subtelną pułapkę. Po czymś takim dziwnie będzie być zadowolonym z dwutygodniowych wczasów. Wysoko sobie zawiesiliśmy poprzeczkę. Kolejna pułapka jest taka, że do tej pory wracaliśmy 10-13 sierpień i zostawał nam jeszcze miesiąc lata w Beskidach. Teraz wrócimy 21.08, zatem prawie po wakacjach .\nPan Andrzej z szanowną małżonką pojechali przed południem. Nie ma się co czarować, wszystko pustoszeje. Nie no, przybywają i jacyś nowi ludzie, ale na raczej jednonocne pobyty, ogólnie pustoszeje. Między innymi jacyś państwo ze Świecia. Cały czas łowią ryby na pomoście. Z tymi wędkami, tle lekko już żółknącego listowia przeciwległej strony jeziora wglądają bardzo nostalgicznie. Co rusz też od kilku dni przyjeżdżają inni państwo, na plażowanie, bardziej leciwi, samochodem na niemieckich rejestracjach. Beata wdała się z nimi w rozmowę. Okazali się polskimi Mazurami, którzy stąd wyjechali, jedno w latach pięćdziesiątych, drugie osiemdziesiątych. Wyjechali, albo bardziej i trafniej - „zostali wyjechani”. Konwersacja jednak okazała się kiepska, bo prowadzona w tonie, jakby to nasza wina była, ówczesnych nienarodzonych albo dziesięciolatków, że oni „zostali wyjechani”. Oczywiście nie jest to moje autorskie sformułowanie, doszczętne zaposiłkowanie się. W poprzednim systemie politycznym niejeden przez okno „został wyskoczony”, z kolei w powieści „Paragraf 22” Hellera – i tu chyba był pierwowzór, nie wiem w tym momencie kto tłumaczył - „Dunbar został zniknięty”.\nWymieniliśmy już pierwsze uwagi na temat pakowania się i powrotu. Potem siedziałem zdziwiony, dlaczego pies się tak nietypowo zachowuje. Zorientowaliśmy się, że gadzina pewnie już wyczuła nasze fale mózgowe, wie że coś się święci i za bardzo od samochodu się nie oddala.\nPoszliśmy sobie nazbierać kamieni do akwarium w jeziorze. Żeby mieć w ciągu roku co robić. Zawsze nazbieramy doń a to korzeni, a to kamieni, potem całe miesiące wygotowujemy lub maczamy w soli, wkładamy do akweniku, by potem stwierdzić że przez to syf w akwarium i wyrzucamy. Z pełną świadomością zatem, że i tym razem tak samo będzie, poszliśmy ponownie wdepnąć do tej samej rzeki. Nie wiem zresztą, czemu tego nie robiliśmy wcześniej. Uzbierać jakoś 5 litrów tego wcale nie jest tak prosto. Jakoś tak akurat tam i wtedy o odpowiednie kamyczki nie było łatwo. Uśmialiśmy się że nic dziwnego, skoro pewnie co chwilę przyjeżdżają jacyś potomkowie tych co „zostali wyjechani” i zabierają na ich grób. Kamyczki kamyczkami, ale jakoś bardzo fajnie nam się brodziło i wręcz błaznowało przy tym, długo nie mogliśmy i nie chcieliśmy wyjść na brzeg.\nPod wieczór jeszcze zagraliśmy w kule, w koszulkach klubowych. Skoro już je przywieźliśmy, trzeba było przynajmniej je zbrudzić, przecież do prania będą i tak, i tak.\nZnowu wieczór. Jeden z ostatnich. Zatem znów ognisko, też jedno z ostatnich. Spaliliśmy „organy”, czyli półkę na mycie naczyń. Rytualne unicestwienie własnego rzemiosła. Paliły się zaprawdę godnie. Rzewnie się zrobiło, rzewnie.\nZnowu była piękna gwiaździsta noc. Posiedziałem sobie dłużej na piasku i pomoście. Tyle, że potem spać nie mogłem. Nie wiedziałem czy z wrażenia powrotu, czy czegoś innego. Z innego, innego powodu. Rano się obudziłem na materacu bez powietrza. Jednosezonowe to wszystko. Ale przynajmniej wiedział kiedy się rozszczelnić.\n20:04, elef7 , Dziennik Namiotowy\nDziennik namiotowy XXIX\nPiątek? Piąteczek, czy piątunio.Tak chyba się obecnie modnie określa, zwłaszcza na portalach społecznościowych. Ale teraz i tutaj to nie istotne, na dwumiesięcznym wyjeździe raczej dzień tygodnia, nawet jeśli wieszczący łikend, nie odgrywa większej roli. O tyle może, że to ostatni piątunio nasz tutaj, w tym roku przynajmniej.\nNie ma się co czarować i odwlekać meritum dnia. Od wczoraj głównym tematem słów i widoku zarówno naszego jaki łąki ogółem, są Niemcy z „wozów strażackich”. Przyjechali wczoraj dwoma takimi samochodami strażackimi z lat 50-tych mniej więcej. Dwie rodziny, każda z nich po kilkoro dzieci, z reguły strasznie podobnych do może troszkę bardziej młodych ode mnie rodziców. Mają w tych wozach wszystko. Oczywiście śpią w nich. Wszystko, czyli: rowery, różnego rodzaju łodzie, spanie, meble „pod gruszę”, wszelkie opcje gotowania, „ze sto pięćdziesiąt grilli”, namioty, solary, opcje łazienkowe, prysznice. Pisałem na początku, że my zabraliśmy „pół chałupy”, ale to ani ćwierć tego, co w jednym z tych wozów. Fajnie, pełna samowystarczalność, tylko boję się myśleć, co jest jak się im coś zepsuje w tych wehikułach. Oczywiście na pewno sami muszą być co najmniej mechanikami amatorami, ale to jeszcze nie wszystko. Pozostaje kupowanie na e-bayu części i czekanie aż przyjdzie do Polski.\nUlokowali się Niemcy koło drogi. Tylko tam mieli miejsce dla siebie. Na całe szczęście. Dał ja bym im, żeby taki ciężkimi kołami po łące jeździć. A na drodze, to my mamy bulowisko. Poszliśmy grać bo pogoda była. Niemiecka dzieciarnia była niemniej zainteresowana naszymi kulami, niż my dziesiątkami ich ustrojstw. Wszystko fajnie, tylko Niemiec sobie postawił solary do ładowania na słońce. Poza boiskiem, ale była groźba, że przywalę w to, odsunął.....\nNiby lingwistycznie nie miałem z tym problemów. Nie tylko, że jakoś się zna ten niemiecki czy angielski, ale cóż? Jest się przedstawicielem pokolenia wyrastającego na filmach drugowojennych, jako głównym nurcie lecącym w ówczesnej rachitycznej telewizji. Wszystkie były wchłaniane namiętnie, choć niektóre zachłanniej. Niedawno los zabrał nam aktora, Stanisława Mikulskiego. Przy tej okazji Krzysztof Varga się rozpłynniał w Wyborczej, jak to „Stawka większa niż życie” była kultowa, jak to rozmawiało się Klossem. Ja mam trochę inne wspomnienie. Owszem, Klossa się oglądało, ale żyło się „Czterema pancernymi....”. Tak, to było nasze życie, czołg naszym drugim domem. Może to przez to, że Varga jest kilka lat starszy ode mnie, może przez to że jest ze stolicy większego regionu, niż ja. Faktem również jest, że godniej brzmi „mówienie Klossem”, niż „mówienie Gustlikiem”. Kiedyś przyjaciel mnie zapytał co sądzę o pewnym znanym publicyście. Odpowiedziałem iż wiem, że obiektywnie jest ceniony jego intelekt, ale subiektywnie ktoś kto będąc szefem TVP zakazuje po wsze czasy emisji „Czterech pancernych...” dla mnie jest głupkiem. Reasumując – zawsze pół żartem, pół serio mówiłem że po tych filmach hasło jakie najbardziej pamiętam z dzieciństwa, to „nicht schliessen”. Z dumą, śmiechem i całkiem świadomie wybrałem akurat taką ścieżkę komunikacji i podchodząc do Niemca powiedziałem żebyśmy przenieśli te baterie solarne gdzie indziej, bo ja będę „schliessen”. Trzeba przyznać iż ta zmiana lokalizacji nastąpiła bez najmniejszego problemu. Chwilę później przyszły panie Niemki z dziećmi z lasu. Przyniosły dosyć dużo grzybów. Konkretnie, to miały ze trzy jakieś kozaki i siatę tych odessanych z aromatu sitarzy.Chyba bardziej dla potrzeby dialogu niż z niewiedzy zapytały się nas, czy dobre te grzyby. Jak ktoś wypina w kierunku mym szczęśliwe lico, że pozyskał jakieś dobro i go to cieszy, to co go będę uświadamiał? Powiedzieliśmy że wszystkie dobre, przecież się otruć nie otrują maślakami? Potem się śmiałem, że może trzeba było sparafrazować kwestię z innego kultowego filmu drugowwojennego dla moich roczników, czyli „Giuseppe w Warszawie”:\n„Das ist keine italienische sprache, das ist scheiss!!!”\nWstawić „dobre grzyby” zamiast „italienische sprache”.\nWczesnym popołudniem „strażacy” na własnych łajbach popłynęli na Krutyń. Chyba zaliczyli jakieś wywrotki, bo dziwnie szybko wrócili, równie dziwnie przemoczeni.\nWykorzystaliśmy ich okresowy lokalny niebyt na udokumentowanie sobie fotograficzne tych ich ustrojstw. Możemy się za to chwalić, możemy ganić. Chwalić, gdyż oczywiście zapytaliśmy się czy możemy fotografować, ganić – pewnie Niemcy się nie spodziewali, że zrobimy to tak pieczołowicie, skrupulatnie i dokładnie. Obiektywnie można, bo my się nie ganimy. Wali nam notoryczne foty google, monitoring miejski, filmuje moją bramę sąsiad filmując i swoją specjalnie się z tym nie kryjąc. Ja też raz chcę, z efektem poniżej.\n18:57, elef7 , Dziennik Namiotowy\nDziennik namiotowy XXVIII\nStało się to, na co w jakimś sensie czekaliśmy od prawie dwóch miesięcy. Na potwierdzenie swoich słów i teorii. Każdy lubi i chce być mądry, kiedy potwierdzają się jego mniemania. A my od lat mówiliśmy, że na Mazurach nawet środkiem lata pogoda bardziej zmienna niż w górach, w ciągu dnia auro bigos – przegląd wszystkiego co możliwe. Tymczasem mieliśmy półtorej miesiąca „auroafryki”. Naszej mądrości to nie potwierdziło, ale cieszyło z innych względów. Teraz za to jest przegląd, pogoda każda.\nKażda, ale na szczęście bez deszczu. Wybrałem się zatem na dłuższą wycieczkę rowerową. Teoretycznie i wstępnie do Piszu. Teoretycznie, gdyż nie byłem pewien czy dam dojadę, z uwagi na to, że różne boczne wiatry mogły skrzywić linię mojej trasy po drodze. W każdym razie miałem jechać w tamtym kierunku, do celu tak jakby lewą – północną stroną drogi krajowej, z powrotem prawą – południową tej trasy Ruciane – Pisz. Obie drogi przez Puszczę Piską. W Piszu wcześniej byłem raz. Rok temu zajechaliśmy na ostatnie pół dnia. Bardzo mi to miasto zapadło w pamięć, nie stwierdzę że dla każdego, ale dla mnie magiczne, z klimatem. Co istotne, jeszcze inny typ i design, niż wszystko inne dookoła. Ścisłe centrum z rynkiem i ratuszem trochę przypominało starówkę Mrągowa. Stara, w niemiecki stylu, ale jeszcze bez tego blichtru Mikołajek, z nieśmiałymi plamami spadającego tynku. Bardzo tak północno i mazursko. Co następne zapamiętałem, to wielki targ. Zaprawdę wielki, jak na 30 tysięczne miasto. Niekończący się prawie że. Z przeogromną ilością wszelakich odmian warzyw i owoców. Do tego była tez tam masa sprzętów wszelakiej maści, których na południu, nie chwaląc się w „Polsce nie B” się już nie uświadczy, jak na przykład narzędzia masarskie. Zapewne fajniejsze to i bardziej z klimatem niż nasza taśmo-sieciowościo-chińszczyzna, niemniej jednak stojąc tam czuło się, że to miejsce jakby zatrzymane w czasie dobrych 20 lat temu. Chodząc po piskim targu cały czas i nachalnie atakowały mnie wyobraźni obrazy z filmu „Piłkarski poker”. Jakiś fragment akcji dział się tam na straganach i targu w Białymstoku połowy lat 80-tych. Te wschodnie zaśpiewy akcentu i typ towaru. Druga rzecz, jaka mnie w Piszu zaciekawiła, to temat Wańkowicza. Niby do Krutyni stamtąd daleko, ale Pisą można się kajakiem spławiać. Wańkowicz właśnie chyba się spławiał, czym niby gdzieś tam i kiedyś przyczynił się do sławy mieściny, skutkiem czego i z wdzięczności mieścina wystawiła mu pomnik. Dłużej można by analizować kto tu kogo promuje, dzisiejszym językiem to chyba by było że „podlinkuje”, ale pal ich licho. Literalnie ten pomnik to sporządzona w marmurze okładka książki „Na tropach Smętka”. Nieco gniotowaty. Próbowałem kiedyś czytać tą powieść, ale poległem po dwudziestu stronicach. Traktuje o Mazurach i Krutyni, którą ów się spławiał. No i właśnie. Na tymże pomniku, rewersie okładki widniały poszczególne etapy wodnej podróży. Wbiło nas to w bruk, bo wychodzi na to, że przed wojną byli w stanie pokonywać dziennie co najwyżej ćwierć odcinków, jakie przebywa się obecnie bardzo spacerowym tempem. Widocznie tak była rzeka mało spławna. Teraz podobno początkiem sezonu płynie jakaś ekipa i uprzątuje, choć i tak pozostawiają trochę „chabazi” żeby ta wyprawa miała jakiś przysmak pionierstwa.\nTakoż więc Pisz się podobał i w tym roku też tam wypadało dotrzeć. Jak starczy czasu i dni, rzecz jasna. W zasadzie mieliśmy jechać na samochodową wycieczkę, ale afrykańskie temperatury wymusiły inne priorytety. Rower też wchodził w grę, ale jako że turystycznymi i ciekawymi trasami jest to kawałek, pozostawiłem na koniec. Ruszyłem zatem teraz. Do Rucianego Nida jakoś tak główną drogą dawałem. Trochę tiry dawały po uszach i prostości jazdy, ale szybko minęło. Przed Rucianym trafiłem na start jakiegoś biegu, peace run, czy jakoś tak.\nWłaściwie nie wjeżdżałem do miasta. Przed nim skręcałem w lewo, do jakichś Wejsun. Kolej na trasa i tym krajobrazu z jakąś nowością.\nPrzejechałem przez śluzę Guzianka, potem trochę asfaltu w lasku i znalazłem się w tych Wejsunach. Kilkadziesiąt chałup nad jeziorem i niemiecki wojenny cmentarz z I wojny. Też praktycznie nad jeziorem.\nŁadnie tam było i trzeba przyznać, że na uboczu osadka, mimo że bliżej niż my, głośnej strefy i dużej wrzawy. Druga część wioski to były jakieś niekończące się posesje oferujące zimowiska dla łodzi. Chwila i skręciłem w prawy, czy raczej na południe. Wjechałem w Puszczę Piską i w kierunku drogi Ruciane Nida – Pisz. Dla odpoczynku przystanąłem na garść borówek, przez tych pochodzących z mniej przyziemnych regionów zwanych jagodami, skubnąłem też do woreczka kilka maślaków. Wsiadłem ponownie na rower. Zacząłem się na nim katulać i bardzo szybko wpadłem w jakiś fantastyczny zupełnie rytm. Środowe przedpołudnie. Pusta zupełnie droga asfaltowa, lekka nawierzchnia, rower idzie lekko bardzo. Pokonuję lekkie łuki w stronę słońca, którego promienie przebijają się przez drzewa i kładą na trawie. Rude słońce rżnie brązowe choiny i podbija jasność miedzianych puszczowych traw.\nCzasem wydaje się nawet że widać pod to słońce poszczególne nitki pajęczyn. Lekko i rytmicznie. Skojarzyłem wtedy, że to jest ta jazda przez puszczę, o jakiej marzyłem rok wcześniej. Marzenia się spełniają zatem. Poddałem się chwili. W pobliżu docelowej drogi przystanąłem jeszcze nad ładnym jeziorem Jegocin. Ktoś kiedyż był u nas na plaży i mówił, że nad Jegocinem mieszka w agroturystyce i fajnie jest. To fajnie.\nDokulałem się do drogi ze śmiechem, że spełnienie marzeń dużo kosztuje, bo zacząłem odczuwać zmęczenie trasą. Przy tejże drodze mijała mnie znów sztafeta uczestników tego dziwnego biegu. Akurat przyświeciło konkretnym słońcem i przypomniało mi się tych ileś dziesiąt maratonów, jakie przebiegłem w taki słońcu. Przeszły mnie ciary. Postałem tam chwilę, bo akurat dokładnie u zbiegu tych dróg usytuowany był plan okolicy. Naszło mnie, żeby cyknąć jeszcze jedną, inną trasę rowerową. Teraz pojechać w prawo, a następnym razem około Piszu w lewo i wrócić przez Śniardwy i Mikołajki. No, przecież jeszcze prawie tydzień będziemy. Wręcz w którejś chwili jeszcze była opcja wycieczki rowerowej do Szczytna. Wypadałoby, żeby cały powiat zwiedzić, ale podobno i miasto nie najciekawsze i trasa tam chyba bez rewelacji, przez pola i wsie. Podjechałem drogą główną kilka kilometrów w stronę Piszu trafiłem na skręt w prawo, powrotem do Rucianego ale inną stroną puszczy. I chyba zaraz, teraz już skręcę. Do Piszu jednak nie dojadę. Zostało ponad 10 kilometrów, a już teraz miałem dużo w nogach. Może następnym razem. To znaczy przed wyjazdem, albo za rok. Ciekawe jednak zjawisko, taki człowiek. Od dawna, gdy gdzieś byłem i mi się coś podobało, mówiłem sobie, że wrócę kiedyś – na dłużej – i dokładniej lub w inny sposób eksploruję. Teraz znowu śmierdzi tym, że Pisz zostanie na za rok. A przecież przyjechałem na 2 miesiące. Wracają słowa pana Frondy, jak to niezbadany jest poziom kresu luksusu człowieka. Sunąłem przez Jabłoń, miejscowość Wiartel i nad jeziorem o tej samej nazwie. Borówek w tamtym lesie było jeszcze wiele. Skręciłem tam na reklamowane pole namiotowe. Szukam bowiem cały czas czegoś, na co można by się wybrać za rok, aby było to w choć ciut innym miejscu, bo nad Mokrym po tych dwu miesiącach będę już znał każdy krzak. Pole ogólnie okazało się nie najgorsze. Jeden miało fajny temat. Domyślam się, że tamtędy między innymi przeszła naście lat temu słynna wichura, która w Puszczy Piskiej powaliła sosny. Na polanie biwakowiska było wiele pni po tych ułamanych. Ktoś je pozostawił i nabił czy nasadził na nie wielkie dechy, być może zresztą z tych samych powalonych drewien, tworząc w ten sposób stoły. Jak dla mnie, to całkiem ciekawie i z klimatem to wyglądało.\nJazda powrotna do Rucianego szła mi dużo gorzej. Co mnie zresztą dziwiło. I co z tymi marzeniami, zwłaszcza skoro w zasadzie było z górki? Gumę łapnąłem, czy co? Przyjrzałem się chwilę i wyszło, że fatalna nawierzchnia. Lekko mnie to ubawiło, że po jednej stronie drogi jest jeden powiat i nawierzchnia rewelacyjna, po drugiej stronie inny i ledwo się da poruszać. Cóż? W zasadzie u nas, na południu bywa bardzo podobnie. W jakiejś dajmy na to Sopotni wyjeżdża się na górkę po gładziutkim asfalcie, Ne wywłaszczeniu, czyli granicy z Jeleśnią już droga ruina. Docierając z Wiartla do Rucianego trafiłem pierwszy raz na mazurski parking leśny godny uwagi. Owszem są one tutaj, ale zwykle bardzo nieatrakcyjne. Pewnie dlatego, żeby nie robiły konkurencji komercyjnym miejscom, co zresztą ani trochę mnie nie dziwi. W Beskidach bywają takie w bardzo atrakcyjnej lokalizacji. Tutaj pierwszy raz trafiłem na taki tuż nad jeziorem. U wylotu z Rucianego trafiła mi się dziwna sytuacja. Mijałem parę ludzi, stojących na poboczu, po drugiej stronie drodzy. Tacy, no trochę bardziej młodzi niż ja. Co istotne, dziewczyna trzymała w dłoniach grzyby. W zasadzie trzeba by powiedzieć że grzybska, bo kapeluchy one miały wielkości lekko średni piłki nożnej na przykład. Tylko że nawet z pozycji roweru te „huby” wyglądały na takie „solidarnościowe”, czyli ze styropianu. Zobaczyłem też po ich stronie drogi maślaki i rzuciłem się na nie. Dobrze że nic nie jechało, bo zostało by ze mnie też to samo co z solidarności, czyli miazga i wspomnienia. Zbierałem te maślaki żeby też coś mieć i zerkałem na tamtych. W pewnym sensie też solidarnościowo, czyli z zawiścią. Laska stała cała skichana z wrażenia, a koleś gonił dookoła pod drzewkami, jakby jeszcze czegoś szukał. Czego skoro one ze styropianu. Zastanawiałem się po co cała ta akcja w ogóle? Może jakiś perfromance, albo sondaż. Może trzeba było się zapytać, ale bałem się odpowiedzi, że właśnie po to. By sprawdzić ile osób się zainteresuje. Dalszy ciąg przejechałem bez przeszkód i przygód, fajnie było, mam nadzieję że nie ostatni raz.\nDo maślaków jeszcze wracając, to ostatnio niby nimi wysypało. Wcześniej przez lata znałem opowieści rodzinne, jak to ojciec raz w życiu był na Mazurach. Na chwilę wysiadł z auta z potrzebą i wrócił z kartonem prawdziwków. Tymczasem ja tu jestem, drugi miesiąc i dotąd znalazłem chyba tylko dwa kozaki. Teraz maślaki nam wyrastają praktycznie między linkami namiotu i przed wejściem. Jak wieczorem jakiegoś zdeptam po ciemku, rano i tak już jest następny na jego miejscu. Tyle, że to te sitarze. Wartości smakowych i odżywczych nie mają prawie żadnych. Raz coś tam z nich zrobiliśmy i daliśmy sobie spokój, bo potem człowiek w nocy czuł, jak mu wątroba puka po czole.\nSąsiedzi dzisiaj chyba pierwszy raz błysnęli fantazją. Jedni z nich gdzieś na chwilę wyjechali. Reszta w tym czasie „przejęła” ich przyczepę i zrobili taki niby bar z piwem i zapiekankami. „Sprzedawca” z białej koszulki sobie zrobił coś Ala turban, że wyglądał jak oferent kebabów. Potem tym właścicielom słali mmsy. Oprócz tego wrócił temat ksywek, w czym Beata jest nie do pobicia. Tak naprawdę dopiero teraz i dziś wypłynął wspominany tutaj już wcześniej ksywy dla jednej pani z nich, że jest jak ta gosposia robot z serialu „Alternatywy 4”. Beata się śmiała, że to takie wypieszczone, wymuskane, dla lepszego efektu zostawiła sobie na koniec.\nPobujaliśmy się znów w hamakach przy ognisku, patrząc w gwiazdy. Gorzej, że już zaczęliśmy deinstalację niektórych sprzętów ogniskowych. I drewno się kończy. Najbardziej to chyba psa zasmuciło.\nCiekawa pogoda dzisiaj była. Wietrznie i częsta przemienność słońca z deszczowością. Co chwilę się a to ubierało, a to rozbierało. Wiało chwilami naprawdę mocno. Tęskniłem za taką, bo przez to upalne lato czuję się nie nasycony mazurska aurą. Poza tym cały dzień piękne chmury nam się nad głową przewijały. Fajnie się je oglądało po dłuższym spaniu i pomostowej kawie. Pobiegliśmy z psem sprawdzić, czy pojawiły się inne grzyby niż maślaki, ale nie.\nPotem szybki i wczesny obiad, ponieważ postanowiliśmy jednak coś zwodować. Pożyczyć od sąsiada łódki i popływać po jeziorze. Nie wyszło nam nic z ewentualnego kajakowania, to łódką wędkarską sobie zrekompensujemy. Psu też powinno być w smak, od dawna chciał się spławiać. Entuzjazm jednak nie znalazł odzwierciedlenia w stanie rzeczywistym. Łódka okazała się mydelniczką o bardzo małych możliwościach. Taką, żeby odpłynąć 100 metrów od brzegu, zrzucić kotwicę i łowić. Sterowność prawie żadną miała ta łupina, masa pary szła w gwizdek złej sterowności. Do tego jakoś nie mogliśmy się usadowić odpowiednio. Pies szybko się zaczął się nudzić, niecierpliwić i piszczeć. Co warte uwagi było, to sytuacja z przeciwległego brzegu, gdy doń podpłynęliśmy. Coś tak się Pikselowi w lesie nie spodobało i zaszczekał. Odpowiedziało mu jego własne echo. Co się mu nie spodobało jeszcze bardziej i następne 5 minut, nim zupełnie nie odpłynęliśmy, szczekał na własne echo, co bawiło nas prawie do łez. Wróciliśmy po 2 godzinach, szczęśliwi że już mamy twardy ląd pod sobą. Stwierdziliśmy zgodnie i stadnie, że jednak co kajak to kajak. Gorzej, że w drodze powrotnej i przy wiosłowaniu dopadł mnie już jakiś spadający jak grom z jasnego nieba smutek, że za chwilę przysłowiową trzeba będzie wracać. Że nie będę szedł do najbliższego skrzyżowania polnych dróg z psem, zastanawiając się w którym kierunku iść dalej, bo można iść w każdym. Będzie droga na pocztę z korespondencją do trudnego klienta, lub slalom między trudnymi sąsiadami. A to ostatnie chyba gorsze.\nWydarzyło się jeszcze coś szczególnego, wręcz jeszcze przed naszym wodowaniem się. Na łąkę przyjechali nowi, mimo kończącego się sezonu, wczasowicze. Szczególni. Mianowicie Niemcy w dwóch potężnych wozach strażackich z lat chyba 50/60. Mieli w tych wozach spanie, łodzie, rowery, wszystko właściwie. Dwie rodziny z dziećmi. Wrażenie zrobili piorunujące. Śmialiśmy się, że jak przyjadą administratorzy, to im powiemy, że to inspekcja przeciwpożarowa z Unii Europejskiej. Swoją drogą, to drugi taki duży i dziwny niemiecki wóz, czy wozy w tym tygodniu. Musiała polana zaistnieć w jakichś niemieckich przewodnikach jako spełniająca kryteria dla takowych.\nWieczorem obowiązkowe ognisko. Większe kawały drwa jeszcze zostały, ale brak rozpałki. Chodzę po gałązki choinek. Dopiero teraz odkryłem, późno – cholera, że igliwie to właśnie świetna rozpałka, wręcz nie potrzeba papieru oprócz niego. Tak. Zapewne już niebawem, przez prawie rok, ta wiedza będzie mi bardzo przydatna. Nawet nam się udało zasnąć w hamakach przy tym ognisku, ale koło północy obudził deszcz i trzeba było się zwijać.\n19:06, elef7 , Dziennik Namiotowy


Seniorze pomóż sobie ? zgłoś się do projektu geriatrycznego - Gmina Łazy\nSeniorze pomóż sobie ? zgłoś się do projektu geriatrycznego\nMasz powyżej 65 lat? Chorujesz na schorzenia przewlekłe lub wymagasz pomocy innych osób? Chcesz skorzystać z bezpłatnej rehabilitacji w domu? Ten projekt jest wprost dla Ciebie.\nZgłoś się do projektu „Poprawa stanu zdrowia seniorów w Gminie Łazy poprzez kompleksową usługę geriatryczną”. Jeśli nie możesz sam dotrzeć do przychodni - zadzwoń lub poproś opiekuna bądź osobę z rodziny, aby zgłosił Cię do projektu. O inicjatywie opowiedziała Ewa Bulwa, prezes PROMED ŁAZY sp. z o.o.\nW każdym wieku człowiek potrzebuje specjalistycznej opieki medycznej. Ludzie leczą się u internistów, dermatologów, ginekologów czy endokrynologów. Wraz z upływem czasu potrzeby w tej kwestii ulegają zmianie i najczęściej nieskuteczna staje się wizyta u dotychczasowych specjalistów. Gdy człowiek skończy 65 lat przychodzi czas na diagnozowanie i leczenie pacjenta – seniora i tego rodzaju działaniami zajmuje się medycyna wieku podeszłego czyli geriatria.\nOsteoporoza, upadki, zapominanie się, niedożywienie, depresja czy otępienie to tylko niektóre schorzenia typowe dla okresu starości. Organizm człowieka nie funkcjonuje już tak jak w latach wcześniejszych, pojawia się w nim szereg chorób, które nakładając się na siebie zmniejszają komfort życia chorego. Człowiek nie jest już tak sprawny zarówno fizycznie jak i psychicznie i często wymaga opieki lub obecności drugiej osoby. Ocena sprawności funkcjonalnej jest kluczowym elementem całościowej oceny pacjenta geriatrycznego i określa stopień samodzielności osoby w podeszłym wieku. Niezbędne w tym wieku jest holistyczne traktowanie pacjenta zarówno podczas diagnozowania jak i terapii i pielęgnacji. Zadaniem specjalistów medycyny geriatrycznej jest przywrócenie jak największej sprawności fizycznej i psychicznej, która ułatwi codzienne funkcjonowanie, zapewni samodzielność chorego i nie pozwoli na wykluczenie społeczne.\nNa czym polega projekt geriatryczny w Łazach?\nDziałania profilaktyczne, przeprowadzenie badań i konsultacji wielospecjalistycznych, diagnozowanie potrzeb oraz rehabilitacja w domu pacjenta to główne założenia projektu geriatrycznego. Jest on nową wielokierunkową i holistyczną usługą na rynku świadczeń zdrowotnych. Tego rodzaju usługa medyczna jest niedostępna w ramach świadczeń finansowanych z Narodowego Funduszu Zdrowia. Celem projektu będzie zdiagnozowanie pacjenta pod względem zdrowotnym i społecznym oraz zaproponowanie odpowiedniego postępowania z uwzględnieniem indywidualnych potrzeb. Projekt zakłada także współpracę i wsparcie dla rodzin pacjentów objętych opieką geriatryczną poprzez cykl szkoleń.\nProjekt pn. „Poprawa stanu zdrowia seniorów w Gminie Łazy poprzez kompleksową usługę geriatryczną” uzyskał dofinansowanie w kwocie 391 762,50 złotych ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Śląskiego na lata 2014-2020. W ramach tej kwoty 250 pacjentów mieszkających w naszej gminie zostanie poddanych kompleksowej usłudze geriatrycznej połączonej z rehabilitacją w środowisku pacjenta.\nRekrutacja do projektu trwa od 1 lipca 2017 do 31 sierpnia 2018 roku. Oferta skierowana jest do osób w wieku 65+ mieszkających na terenie Gminy Łazy, które mają ograniczoną sprawność (potwierdzoną orzeczeniem o niepełnosprawności lub zaświadczeniem od lekarza rodzinnego) i odczuwają dolegliwości związane z okresem starzenia się. Zainteresowane osoby zapraszamy do punktów rekrutacyjnych w naszych placówkach - w przychodni w Łazach oraz ośrodkach zdrowia w Chruszczobrodzie, Niegowonicach i Wysokiej w celu podpisania dokumentów i umówienia się z pracownikami projektu.\nJacy specjaliści zajmą się pacjentami?\nW ramach projektu do miejsca pobytu pacjenta przyjadą (po wcześniejszym umówieniu): pielęgniarka, lekarz geriatra, fizjoterapeuta, psycholog, pracownik socjalny oraz rehabilitant. Każdemu pacjentowi wykonany zostanie panel badań laboratoryjnych. Specjaliści ocenią stan zdrowia pacjenta w sposób całościowy oraz stworzą indywidualny program leczenia i opieki. Następnie odbędzie się konsultacja z fizjoterapeutą, który określi rodzaj rehabilitacji w zależności od indywidualnych potrzeb każdej osoby. Bezpośrednio po zakończeniu diagnostyki zaproponujemy każdemu pacjentowi rehabilitację w domu. Usługi rehabilitanta będą polegać na kinezyterapii czyli leczeniu ruchem. Tego rodzaju rehabilitacja wpływa korzystnie na motorykę, siłę mięśni, przemianę materii, krążenie krwi oraz pośrednio – na kondycję psychiczną.\nCo jeszcze proponuje PROMED ŁAZY w ramach projektu?\nWsparcie dla opiekunów bezpośrednio zaangażowanych w opiekę nad osobą starszą (współmałżonkowie, dzieci, wnuki, inni). Szkolenia dla tych osób, często obciążonych fizycznie, psychicznie i socjalnie, prowadzone będą w dwóch blokach: lekarz i pielęgniarka oraz psycholog i dietetyk. Lekarz geriatra przekaże informacje na temat wczesnego wykrywania zaburzeń, możliwości diagnostycznych i leczniczych, najczęstszych schorzeń wieku podeszłego. Szkolenie prowadzone przez pielęgniarkę będzie obejmować zagadnienia związane z pielęgnacją i pomocą osobom starszym. Psycholog przekaże wiedzę o problemach psychicznych podopiecznych oraz sposobach ich wczesnego wykrywania i radzenia sobie ze stresem osób opiekujących się seniorami. Dietetyk wskaże na znaczenie i dobór odpowiedniej diety do rodzaju schorzeń oraz zasady racjonalnego żywienia. Każde szkolenie będzie przeprowadzane dwukrotnie – dwa różne terminy szkolenia zapewniają lepszą dostępność. Szkoleniem zostanie objętych 125 osób.\nBliższe informacje na temat projektu, a także zgłoszenia osobiste lub telefoniczne przyjmowane są w biurze Projektu w siedzibie PROMED ŁAZY sp. z o. o. ul. Jesionowa 1 pokój nr 10 (II piętro) tel. 793 83 82 55, na stronie internetowej www.promed.lazy.pl w zakładce: Projekt geriatryczny 65+ lub w placówkach Spółki:\nPrzychodnia Rejonowo - Specjalistyczna w Łazach ul. Jesionowa 1, tel. 32 67 29 266, 882 151 146\nWiejski Ośrodek Zdrowia w Chruszczobrodzie ul. Bema 3, tel. 32 67 29 812\nWiejski Ośrodek Zdrowia w Niegowonicach ul. Ogrodowa 7, tel. 32 67 29 233\nWiejski Ośrodek Zdrowia w Wysokiej ul. Fabryczna 5 tel. 32 67 29 552


Wielka radość koszykarzy Biofarmu Basketu Poznań | Głos Wielkopolski\nWielka radość koszykarzy Biofarmu Basketu Poznań\nPiotr Wieloch Maciej Szetela\nKoszykarze Biofarmu Basketu Poznań w przyszłym sezonie także będą występowali w pierwszej lidze. Podopieczni trenerów Przemysława Szurka i Cezarego Kurzawskiego w środowy wieczór w wypełnionej do ostatniego miejsca hali Politechniki Poznańskiej w piątym meczu play-out pokonali Exact Systems Śląsk Wrocław 66:55.\nW ostatnim meczu sezonu, o być albo nie być, poznaniacy zagrali wręcz znakomicie. Od pierwszej do ostatniej minuty nie brakowało emocji. Stawka meczu była bardzo wysoka. Przegrany musi pożegnać się z pierwszą ligą. Wrocławianie przyjechali do Poznania w jeszcze mocniejszym składzie, niż w poprzednich meczach, przynajmniej pięciu zawodników ma za sobą występy w ekstraklasie.\nAle koszykarze Biofarmu Basketu tym razem pokazała kibicom niezwykle ambitną i konsekwentną koszykówkę. Gdy w na początku czwartek kwarty poznaniacy wygrywali różnicą 15 punktów (53:38) wydawało się, że jest po meczu. Ale potem ciężar gry we wrocławskiej drużynie wziął na siebie as atutowy Śląska Norbert Kulon. Na cztery minuty przed zakończeniem przewaga gospodarzy stopniała do sześciu punktów (55:49). Ale potem w roli głównej wystąpił Piotr Wieloch, kapitan Biofarmu. Grał ja natchniony, choć też zadrżały mu ręce przy nietrafionych rzutach wolnych, jego koledzy nie chcieli być gorsi i Biofarm Basket mógł świętować.\nPo ostatniej syrenie radość poznańskiego zespołu była ogromna. I nie ma się czemu dziwić, bo beniaminek pozostał w lidze. Choć powiedzmy sobie szczerze. Gdyby w rundzie zasadniczej Wieloch i spółka zagrali tak jak w środę nerwów na koniec sezonu by nie było.\nDodajmy, że po piątych meczach w pierwszej lidze pozostają także Noteć Inowrocław lepsza od AZS AWF Katowice oraz ACK UTH Rosa Radom, która wyeliminowała GTK Gliwice.\nBiofarm Basket Poznań – Exact Systems Śląsk Wrocław 66:55 (18:16, 17:11, 14:11, 17:17)\nBiofarm Basket: Wieloch 24 (3X3), Szymczak 14, Metelski 13, Kurpisz 4, Fiszer 4, Smorawiński 3 (1x3), Szydłowski 2, Bręk 2, Frąckowiak 0, Stankowski 0.\nŚląsk: Norbert Kulon 15 (1x3), Hajnsz 13 (1x3), Mróz 9, Maksym Kulon 5, Stawiak 5, Jakubiak 3 (1x3), Wilczek 3, Wnętrzak 2, Gworek 0, Czyżnielewski 0.


Skuteczne czyszczenie narożników -\nBy Blog 89 views\nPiękny salon, w którym to uroku dodaje narożnik, kanapa czy sofa to we współczesnych czasach niemalże standard. Niemniej, aby meble te pięknie się prezentowały muszą być odpowiednio zadbane. Aby utrzymać je w należytej czystości z profesjonalną pomocą przychodzi czyszczenie narożników w mieście Warszawa.\nCzyszczenie narożników – usługi na wysokim poziomie\nDziś na rynku nie brakuje doświadczonych firm świadczących usługi na wysokim poziomie w zakresie czyszczenia dywanów, wykładzin czy tapicerek poszczególnych mebli.\nMiasto Warszawa to miejsce, w którym każdy właściciel mieszkania może liczyć na profesjonalne usługi w zakresie czyszczenia mebli domowych. Każda firma z wieloletnim stażem zajmuje się tutaj usuwaniem wszelkich, nieestetycznych zabrudzeń z poszczególnych powierzchni. Każdy klient może liczyć na szybkie i sprawne usuniecie nawet najbardziej uporczywych plam i zabrudzeń z wielu mebli tapicerowanych. Wśród przedmiotów podlegających gruntownemu czyszczeniu można wymienić zabrudzoną tapicerkę wersalek, foteli, narożników, kanap oraz sof. W tym celu wystarczy przez telefon zamówić usługę, a w pełni wyspecjalizowani pracownicy z danej firmy szybko zjawią się w mieszkaniu klienta i wykonają zleconą pracę.\nCzyszczenie z użyciem skutecznych środków\nDziś każda profesjonalna firma zajmująca się czyszczeniem narożników jest wyposażona w wysokiej jakości sprzęt, który to ułatwia wykonywania poszczególnych zadań. Niezawodny sprzęt czyszczący pozwala zawsze na szybkie i skuteczne wyczyszczenie większości materiałów. Zawarte w nim specjalne dysze podłogowe pozwalają także na odświeżania dywanów, wykładziny oraz różnorodnych chodników.\nZ kolei odpowiednio dobrane, niezwykle skuteczne środki chemiczne potrafią doskonale radzić sobie ze wszelkimi, trudnymi oraz uporczywymi zabrudzeniami. Używane środki są w pełni biodegradalne, dzięki czemu możliwe jest zlikwidowanie nieprzyjemnych zapachów pochodzących z bardzo często z dymu tytoniowego, stęchlizny czy zwierząt.\nPonadto w pełni sprawdzone środki chemiczne potrafią w pełni skutecznie usunąć roztocza kurzu domowego, które to bardzo powodują alergię układu oddechowego.\nPo wykonaniu usługi wszystkie meble tapicerowane znów wyglądają jakby były nowe.


Tusz do drukarki brother – czy można na nim zaoszczędzić? – Tani Tusz\nDrukarki to niezbędne wyposażenie każdego miejsca pracy, a często nawet domu. Regularne drukowanie zużywa bardzo dużo tuszu, co może przekładać się na duże koszty. Nie od dziś wiadomo, że oryginalne tusze swoje kosztują i może to sprawiać kłopoty. Z tego powodu często sięga się po ich zamienniki, które przyciągają swoją niską ceną. Dobrze jednak wiedzieć, że wraz z ceną maleje również jakość. Czy warto sięgać po takie zamienniki? I jak zaoszczędzić na tuszach?\nTusze do drukarek Brother – czy zamienniki się opłacają?\nNa rynku tuszów do drukarek Brother można znaleźć mnóstwo zamienników, które cieszą się dużą popularnością. Czy słusznie? Oryginalne tusze Brother produkowane są przez tych producentów, którzy produkują również swoje drukarki, więc są one w pełni kompatybilne i bezpiecznie dla sprzętu. Zamienniki produkowane są przez firmy zewnętrzne, które nie znają się na tych drukarkach, a co więcej, często nie mają nic wspólnego z robieniem drukarek. Przez to takie tusze mogą być po prostu niebezpieczne dla posiadanej drukarki i mogą doprowadzić do tego, że głowice się zapchają. Dodatkowo jakość ich wydruku jest o wiele gorsza, a kolory są blade. Są też mniej wydajne, przez co zadrukują mniej stron niż oryginalne tusze. Ich jedyną zaletą jest niska cena, która nie jest warta ryzyka.\nTusze do drukarki Brother – czy można na nich zaoszczędzić?\nAby zaoszczędzić na tuszach, warto zacząć od wybrania odpowiedniej drukarki. Często te, które kosztują około 200 złotych, mają tusze, które kosztują niemal tyle samo. Wybierając drukarkę Brother, dobrze jest od razu, sprawdzić ile będą kosztowały tusze, dzięki temu w przyszłości nie będzie trzeba tyle płacić. Jeśli chce zaoszczędzić się na tuszach do drukarki, którą już się ma, to wtedy sprawdzonym i dobrym sposobem jest szukanie promocji. Częste przeglądanie stron internetowych pozwala wyłapać oryginalne tusze w dużo niższej cenie.\n← Tusz do drukarki – z czego się składa? Gdzie kupić?\nPopularne drukarki Brother atramentowe →


Słoneczny inteligentny żyrandol LED super jasny retro ogród światło | Gearbest Polska\n- czarny Białe podwójne łeb\nUltra-wysoka jasność, jasna i nie olśniewająca, trzy rodzaje jasności\nCena: 19.99 $28.66 30% ZNIŻKI\nCiepła lekka podwójna głowica Ciepłe światło pojedynczej głowy Białe podwójne łeb Białe światło pojedyncza głowa\nOpisy Garden Light\nKąt szerokości 360 °\nAutomatycznie ładuj się w ciągu dnia i automatycznie włącza się w ciemności\nDostosowanie jamy jasności trójdzielnej\nTrzymaj się tak długo, jak chcesz!\nPilot zdalnego sterowania, automatyczne światło w ciemności\nNie ma potrzeby łączenia się z elektrycznością, słoneczną ładowaniem fotowoltaicznym\nCzy to może być deszczowe?\nAutomatycznie zmniejsz jasność, aby zapewnić czas oświetlenia!\nKorzystanie z silikonowych paneli słonecznych krystalicznych o dużej mocy, baterie litowe marki dużej pojemności, może być w pełni naładowany w ciągu 6 godzin w słonecznej pogodzie, a światła mogą być włączone przez dwie nocne wraz z wystarczającą jasnością.\nCzy jest wodoodporny na zewnątrz?\nZainstaluj wodoodporną normalnie, ale nie moczyć w wodzie\nPłyty słoneczne krzemowe polikrystaliczne, wysoka szybkość konwersji, szybka prędkość ładowania, długą żywotność\nBardziej obowiązujące scenariusze.\nDziedziniec / Aleja / Balkon / Drzwi / Pawilon / Kwiat Stojak / Drzewo / Carport\nDuża powierzchnia oświetlenia\n360 ° jednolite oświetlenie, miękkie oświetlenie\nMarka Krystaliczna Silicon Board\nMarka LED Wick.\nUżywaj przez wiele lat bez tłumienia jasności\nKlasa inżynierii ABS.\nAmerykańska retro abażura\nEngineering plastikowy abażur, odporny na uderzenia, nie zdeformowany specjalny materiał, lepszy efekt odblaskowy\n● Panel słoneczny: 5.5 V / Polisilikon\n● Jasność produktu: Trzy poziomy regulacji jasności\n● Czas ładowania: około 4 godzin, aby w pełni naładować\n● bateria litowa: 3,7V, 2200-4800 mah\n● Czas oświetlenia: około 18 godzin\n● Chip LED: Podświetl 5050\n● Materiał powłoki: plastik klasy inżynierii ABS\n● Długość drutu: standardowa 3 metry\nRodzaj: Lawn Lights,Światła słoneczne LED,Światła podwodne,Światło ścienne,Światło robocze\nPodstawowa aplikacja: Udekoruj scenę ślubną,Oświetlenie zewnętrzne,Osiedle mieszkaniowe,Dekoracja weselna\nRozmiar paczki (dł x szer x wys): 13,00 x 20,00 x 13,00 cm / 5,12 x 7,87 x 5,12 cala\nZawartość Paczki: 1 x żarówka, 1 x panel słoneczny, 1 x pilot zdalnego sterowania\nChcesz hurtowo kupić Garden Light? Prześlij swoje zapytanie hurtowe Garden Light poniżej. Nie oferujemy bezpłatnej wysyłki hurtowych zamówień Garden Light, ale cena hurtowa będzie wielką okazją.\nKup Garden Light\nlampy ogrodowe do ogrodu solar yard led dla domu solar powered lamp\nSprzedaż Garden Light online\nGdzie kupić Garden Light online? Gearbest to właściwe miejsce, w którym można znaleźć cotygodniowe promocje, takie jak wyprzedaż błyskawiczna lub okazja dla VIP-ów, w której możesz zdobyć tanie Garden Light po obniżonych cenach.\nGarden Light Kupony Online\nNadal spędzasz godziny na poszukiwaniu kuponów zniżkowych na Garden Light w Internecie? Wystarczy zalogować się na swoje bezpłatne konto Gearbest, a zobaczysz kod promocyjny Garden Light i inne kupony w centrum kuponów. Dostępne są również zniżki dla studentów i zniżki na zakupy hurtowe.


Gdzie trafiają pieniądze, które wydajemy w sklepach? Analiza Grant Thornton - TVN24 Biznes\nGdyby klienci wydawali o 1 procent więcej na produkty znad Wisły, w polskiej gospodarce zostawałoby dodatkowo 6,6 miliarda złotych rocznie - wynika z analizy Grant Thornton.\nW trakcie tegorocznej edycji Kongresu 590 zainaugurowana została kampania "Wybieram 590", której celem jest nakłanianie polskich konsumentów do świadomego wybierania polskich produktów (oznaczonych kodem kreskowym zaczynającym się od liczby 590) i wspierania w ten sposób rozwoju polskiej gospodarki.\nW ramach tej kampanii firma audytorsko-doradcza Grant Thornton przeanalizowała, jak postulowane zmiany zachowań konsumentów wpłynęłyby na kondycję ekonomiczną Polski.\n- Przeprowadziliśmy symulację pokazującą, jak duża część pieniędzy wydawanych przez gospodarstwa domowe na konsumpcję pozostałaby dodatkowo w Polsce, gdyby każdy konsument przeznaczył w ciągu roku o 1 procent więcej na produkty i usługi polskie kosztem tych z zagranicy - tłumaczy Tomasz Wróblewski, partner zarządzający Grant Thornton.\nW opracowaniu przypomniano, że na cenę każdego produktu czy usługi składa się wiele elementów, np. koszty wynagrodzeń, podatków, wynajmu powierzchni biurowej czy produkcyjnej, zużycie energii, transport czy podatki.\nOkazuje się, że w przypadku produktów i usług spełniających dwa kryteria "polskości" - wytwarzanych w Polsce i wytwarzanych przez firmy z polskim kapitałem - w Polsce pozostanie aż 79 groszy z każdego 1 złotego, który został wydany na tego rodzaju produkt. Natomiast dla produktów w pełni zagranicznych (wytwarzanych za granicą, przez firmę zagraniczną) z 1 złotego pozostanie w Polsce tylko 25 groszy.\nKonkurencja motywuje polskie firmy\nJak zauważa Grant Thornton, gdyby każdy konsument w Polsce zmienił swoje nawyki zakupowe o 1 proc. (gdyby kupował o 1 proc. więcej produktów i usług z grupy 1, a o 1 proc. zredukował zakupy z grupy 4), oznaczałoby to, że aż o 6,6 mld zł więcej pieniędzy pozostanie w Polsce.\nZmiana w zachowaniach o 10 proc. zaowocowałaby więc pozostaniem w kraju dodatkowych aż 66 mld zł, które znacząco zwiększałyby możliwości inwestycyjne polskich przedsiębiorstw i sprzyjały długofalowemu rozwojowi gospodarczemu Polski - wynika z opracowania. - Oczywiście nie uważamy, że polscy konsumenci powinni zupełnie wstrzymać się z zakupami produktów zagranicznych, zwłaszcza jeśli w skuteczny sposób konkurują one ceną czy jakością z polskimi odpowiednikami - zaznacza Wróblewski.\nZdrowa konkurencja z zagranicznymi produktami motywuje rodzimych producentów do innowacyjności, rozumianej zarówno jako podnoszenie wydajności, jak i nadawanie swoim produktom i usługom unikalnych cech. Jednak już drobne zmiany w zachowaniach konsumentów w kierunku "produktów 590" (choćby przy wyborze między produktami podobnymi pod względem jakości i ceny) mogą spowodować istotną zmianę dla polskiej gospodarki - dodaje.\nJak podkreśla jednak, skoro konsumpcja krajowych produktów i usług przynosi polskiej gospodarce znacznie wyższy "zwrot" niż konsumpcja dóbr z importu, należy stwarzać polskim firmom dogodne warunki prawne i instytucjonalne, by nie myśleli oni o przenoszeniu produkcji za granicę.


Recovery Manager Plus - DOMENAFIRMY Sp. z o.o. - Kompleksowe rozwiązania biznesowe firm. Strony WWW, Hosting, Obsługa IT...\nBackup Active Directory i maszyn wirtualnych\nWarto zaznaczyć, że zawsze istnieje możliwość iż podczas swojego działania Active Directory ulegnie uszkodzeniu lub usunięciu danych. Wszystkie takie dane stanowią element krytyczny dla organizacji bez względu na wielkość. Z tego właśnie powodu wykonywanie kopii zapasowych AD oraz możliwość szybkiego przywracania danych powinny być priorytetowym zadaniem dla administratorów IT. Samo wykonywanie takich realizacji nie jest czasochłonne, aby nie zakłócić działania biznesu. Do eliminacji takich opcji i zapewnienia ciągłości działania stworzony został program RecoveryManager Plus, który posiada narzędzia prostego tworzenia kopii zapasowych usługi Active Directory oraz funkcji szczegółowego przywracania, które w pełni zautomatyzuje te procesy.\nPobierz i przetestuj wersję Recovery Manager Plus.\nRecoveryManager Plus oferuje szerokie możliwości, np. granularne przywrócenie obiektów poprzez cofanie wyłącznie wymaganych zmian na poziomie atrybutów.\nNarzędzie rejestruje ostatnie zmiany, które zostały wprowadzone po poprzedniej operacji backupu. Taki rodzaj kopii zapasowej eliminuje zużycie zbyt dużej ilości czasu a także zmniejsza potrzebną przestrzeń pamięci.\nRecoveryManager Plus pozwala na uzyskanie pełnej kontroli nad zmianami, które dokonywane są w AD, umożliwiając cofnięcie usunięcia, przesunięcia oraz wszelkich innych zmian, które zostały wprowadzone do obiektu z dokładnością do konkretnej daty.\nUtrzymywanie kopii zapasowych na poziomie wersji dla każdej zmiany w AD. Pozwala to tym samym na cofanie wszystkich zmian z wielką łatwością.\nWyjątkowo intuicyjna aplikacja, która została oparta o przeglądarkę internetową, zapewniając bardzo szybki backup oraz przywracanie środowiska AD.\nRedukcja przestojów biznesowych\nRedukuje wszelakie przestoje biznesowe, dzięki czemu zapobiega utracie wydajności w przypadku usunięcia lub zmiany danych.\nZapewnia kontrolę wersji na obiektach AD. Zapewnia utrzymanie wersji dla każdej indywidualnej zmiany atrybutu w taki sposób, że dane wersje mogą zostać przywrócone oddzielnie.\nElastyczne opcje przy tworzeniu backupu z obsługą jednostek organizacyjnych aż na poziomie atrybutów.


Rabata na balkonie | COMPO\nPodwyższone rabaty do uprawy roślin na balkonie to doskonały sposób na stworzenie swojego mini ogródka w centrum miasta. Dzięki temu możesz się cieszyć własnymi zbiorami warzyw czy owoców prosto z balkonu! Zobacz jak łatwo zbudujesz taką rabatę dzięki naszym produktom.\nMini orgódek: skrzynia, którą stworzysz na balkonie będzie Twoim kawałkiem zieleni. To swego rodzaju mini ogródek, który możesz mieć na balkonie nawet w samym centrum miasta na 10. piętrze w bloku.\nWygoda: podwyższona rabata znacząco ułatwia pielęgnację roślin, już nie musisz się schylać, a podlewanie staje się mniej kłopotliwe.\nPorządek: zamień kłopotliwą uprawę warzyw w osobnych doniczkach na jedną podwyższoną rabatę. Dzięki temu zyskasz więcej miejsca, a Twój balkon będzie bardziej uporządkowany.\nOszczędność: dzięki podwyższonej rabacie zużyjesz mniej wody do podlewania, gdyż każda z warstw posiada dużą pojemność wodną zatem gromadzi wodę na dłużej i wolniej wysycha. Tym samym możesz zmniejszyć częstotliwość podlewania.\nMiejsce na rabatę\nPrzed przystąpieniem do budowania podwyższonej rabaty dokładnie zaplanuj miejsce, na którym będzie stała, ponieważ po wypełnieniu będzie zbyt ciężka do przesunięcia jej w inne miejsce.\nRabata powinna stać w miejscy nasłonecznionym i lekko osłoniętym od wiatru. Jeżeli balustrada na balkonie nie przepuiszcza światła słonecznego wtedy lepiej jest ustawić rabatę dalej od niej, tak aby promienie słoneczne obejmowały posadzone rośliny.\nNajważniejsze jednak jest to, aby rabata stała w miejscu łatwo dostępnym i nie przeszkadzała na balkonie.\nRabata na balkonie w 4 prostych krokach\nPo złożeniu i ustawieniu skrzyni we właściwym miejscu musimy wyłożyć jej wnętrze warstwą przepuszczalnej włókniny ogrodowej. Włóknina będzie przepuszczała wodę natomiast uniemożliwi wymywanie podłoża.\nSkłada się ze zrębków drewnianych, które dzięki swojej strukturze są doskonałym materiałem odprowadzającym nadmiar wody. Jest to niezwykle istotne ponieważ zastoje wody źle wpływają na rozwój roślin.\nWarstwa kompostu zwiększa żyzność całej rabaty dzięki temu rośliny będą lepiej odżywione. Dodatkowo kompost pozytywnie wpływa na aktywność biologiczną mikroorganizmów glebowych, które są niezbędne do prawidłowego przyswajania składników pokarmowych.\nNa koniec usypujemy warstwę ziemi, w której będziemy sadzili nasze rośliny. Zapewnia ona stabilność roślinom oraz dostęp do składników pokarmowych. Zalecamy użyć COMPO BIO Ziemi uniwersalnej beztorfowej.\nPonowne napełnianie skrzyni\nKażdego roku warstwy rabaty będą nieco osiadać. Aby uzupełnić naszą rabatę można usypać kolejną warstwę z mieszaniny ziemi oraz kompostu w proporcjach 1:1. Jednak najpóźniej po czterech do siedmiu latach, w zależności od wielkości rabaty, materiały organiczne rozłożą się do tego stopnia, że trzeba będzie ponownie wypełnić skrzynię. Wtedy opróżniamy całkowicie skrzynię i usypujemy świeże warstwy tak samo jak przy zakładnaiu nowej rabaty. Materiał ze starej rabaty może posłużyć jako doskonałej jakości kompost.\nProdukty do Twojej rabaty\nCOMPO BIO Zrębki drewniane\nCOMPO BIO Ziemia uniwersalna beztorfowa


Zaczęli z hukiem\nelblag.gosc.pl → Wiadomości z diecezji elbląskiej → Zaczęli z hukiem\nZaczęli z hukiem\tprzejdź do galerii\nZąbrowo, 30.04. IV Papieski Zlot Motocyklowo-Samochodowy\tŁukasz Sianożęcki /Foto Gość\nDobrze jest mieć dobrze poświęcony motocykl.\n- Co pewien czas słyszę, że z księdzem zawsze jedzie się lepiej - mówił ks. prał. mjr Piotr Łuński podczas IV Papieskiego Zlotu Motocyklowo-Samochodowego, który odbył się dziś w parafii pw. Zesłania Ducha Świętego w Ząbrowie.\nKsiądz Piotr jest prezesem kapłańskiego klubu motocyklowego Sacerdos Group God’s Guards w diecezji ełckiej. - A my, księża, którzy jesteśmy motocyklistami, też chcemy się z wami spotykać i głosić słowo Boże wśród wielbicieli jednośladów na całym świecie - dodał. Słowa te wygłosił w homilii podczas Mszy św., która zainaugurowała tegoroczny sezon motocyklowy w naszym regonie.\n- Zgadzam się z księdzem - mówi pani Lena, która przyjechała na spotkanie aż z Olsztyna. W jej ocenie, jeśli nad jakąś grupą motocyklową czuwa ksiądz, wtedy człowiek, wsiadając na motor, mniej się boi. - Staramy się być na wszystkich tego typu imprezach - mówi. - A że rozpoczynamy je w kościele, to tylko atut, bo dobrze jest, gdy motocykl jest dobrze poświęcony - uśmiecha się.\nHuk silników prawie 150 maszyn wypełnił ulice niewielkiego Ząbrowa już po zakończeniu Eucharystii. Wszystkie choppery, ścigacze, skutery i motocykle crossowe, które ustawiono przed kościołem, zostały dziś poświęcone.\nSprzed świątyni uczestnicy udali się do miejscowości Mortęgi. Rajd liczył niespełna 40 km. - Był krótki, ale ja bardzo lubię jeździć po uliczkach Pojezierza Iławskiego, bo jest tu bardzo pięknie - mówi pan Albert. Na miejscu uczestnicy zlotu mogli nie tylko zwiedzić kompleks pałacowy należący niegdyś do rodu Mortęskich, ale również poznać historię sł. Bożej matki Magdaleny Mortęskiej (ok. 1554-1631), ksieni benedyktynek w Chełmnie, wielkiej reformatorki zakonu.\nMatka Magdalena Mortęska zmarła 15 lutego 1631 r. Od tego czasu zaczął rozprzestrzeniać się jej kult. Od 2006 r. jej ciało spoczywa w specjalnej krypcie przy klasztorze w Chełmnie. Na przestrzeni wieków proces beatyfikacyjny rozpoczynano dwukrotnie. Starania o jej beatyfikację wznowiono kilka lat temu. Postulatorem tego procesu jest ks. Sławomir Oder.\nIV Papieski Zlot Motocyklowo-Samochodowy\nUczestnicy zlotu przejechali z Ząbrowa do Mortęg.\ndodane 30.04.2017 19:10


Łukasz Woźnicki, Joanna Klimowicz\n28 kwietnia 2016 | 01:00\nPaździernik 2015 r., Olsztyn. Narodowcy podczas pikiety przeciwko przyjmowaniu uchodźców, zorganizowanej pod hasłem 'Olsztyn przeciwko imigrantom' (ROBERT ROBASZEWSKI)\nW 2015 r. zdecydowanie zwiększyła się liczba przestępstw motywowanych kolorem skóry, narodowością czy wyznaniem - mówił w Sejmie prokurator Dariusz Romańczuk. PiS bagatelizuje problem.\nRaport na temat przestępstw z nienawiści przedstawił w środę w Sejmie prok. Dariusz Romańczuk z Prokuratury Krajowej. Słuchało go kilkunastu posłów z komisji mniejszości narodowych i etnicznych. - To sprawozdanie bije na alarm. Dane są porażające, jeśli weźmie się pod uwagę, jak bardzo wzrosła liczba przestępstw. Poraża to, co już się dzieje, i czym to grozi w przyszłości - komentowała przewodnicząca komisji Danuta Pietraszewska z PO.\nSzczegółowe statystyki obejmują okres od 2013 do 2015 r.\nAtak na Kampanię Przeciw Homofobii: od kamienia w szybę do kamienia w głowę\nWięcej na ten temat: Danuta Pietraszewska, rasizm, przemoc\nGrzegorz Rachoń 19.03.2017, 11:53\nPołowa to SPRAWY PROWADZONE w związku z tym co ktoś w komentarzach napisał w Internecie :) Gdzie liczba wyroków skazujących ? Dlaczego wszędzie znajduję tylko dane dotyczące liczby zgłoszonych "przestępstw" a nie liczby skazujących wyroków wraz z podaniem charakteru, jaki procent "przestępstw" wiązał się z bezpośrednią przemocą i poniesionymi obrażeniami powodującymi wielodniowy pobyt w szpitalu. Na Zachodzie w ciągu jednego dnia w danym kraju typu Francja, Niemcy, Wielka Brytania, Szwecja dochodzi do większej liczby przestępstw dokonywanych przez kolorowych nieproszonych gości na białych gospodarzach. Tu nic nie wzrasta lawinowo w sposób naturalny, zgłaszane jest wszystko, np. Pudzianowski, ale sąd oddalił idiotyczne zarzuty, za to jest "sztuka" do statystyk. O, gdyby lewicowców, tych skrajnych, którzy nie mają mózgów, gonić do prokuratury za koszulki ze zbrodniarzem Che Guevarą, to by liczba zgłoszeń wzrosła do 20 tysięcy. No ale wyborcy dali jasny sygnał komu już dziękują na dobre.\nstefann1234 28.04.2016, 21:51\nJest nienawiść lub jej brak. Nie ma gorszej lub lepszej nienawiści. I tutaj poseł PiS ma zdecydowanie racje. Nie powinno się kategoryzować tła nienawiści. W Polsce nienawiść dotyka, księży, Zydow, moherów, gejów, grubasów, biedaków, bogaczy, Afrykańczyków, Rosjan, Niemców, polityków itd. Wszelkie grupy spoleczne maja szanse spotkać się z przejawami nienawiści, kolokwialnie mówiąc. Ostatnio nienawiść dotknęła nawet małżonkę Prezydenta, zdaje się.\npiciu67 28.04.2016, 16:19\n"Może warto rozszerzyć metodologię o to, jak zachowują się Polacy ze względu [..] na kolor skarpetek" Nie rozszerza się metodologii w ten sposób, ponieważ nikt się nie spodziewa wystąpienia korelacji pomiędzy ryzykiem staniem się ofiarą przemocy a kolorem noszonych skarpetek. Człowiek się czuje jak idiota tłumacząc takie rzeczy, ale pisowcom trzeba wyjaśniać nawet oczywistości.\nq.piatkow' 28.04.2016, 16:02\nNaziole rzadko kiedy samodzielnie zdobywają władze. Zazwyczaj potrzebna jest pomoc ciut mniej radykalnych prawicowych "pożytecznych idiotów". Tych mamy niestety aż nadto.\nstypa 28.04.2016, 14:52\nA wiecie kiedy to sie w III RP zaczęło ? Od radości że Jaruzelski dostał cegła w głowę , że Kwaśniewskigo bohaterscy obrońcy Polski Warczącej obrzucili jajkami. To są te same postawy, to jest to samo przyzwolenie, nieukarani wówczas (lub symbolicznie) dziś wiedzą że mogą sobie pozwolić na więcej a jutro spokojnie mogą kogoś zatłuc i usłużny prokurator zarząda przeprosin od zatłuczonego bo ten się pętał po uświęconej ziemi po której stąpał św Jan PAweł Kremówka II i Prezydent Tysiąclecia 'spieprzaj dziadu" Lech Kaczyński\ncorasad 28.04.2016, 14:07\nTen ruch jest na reke PiS i po jego mysli. Tak jak kiboli tak i narodowcow beda wspierac widzac w nich swoje bojowe zaplecze. Macierewicz zrobi swoje.\npospiecha 28.04.2016, 14:06\nkolor skarpetek?lata 50 siąte i uwczesna władza kontra kontrującym\nscoobydoopoznan 28.04.2016, 11:56\nNienawiść jest naturalną cecha tak jak miłość. Lewactwo tego nie rozumie. Jak można karać za naturę człowieka. Naturę chał poprawiać faszyzm i komunizm ( nadludzie i idealni aryjczycy) , lewaki też tego nie rozumieją. Złość, żal, frustracja to cechy które mamy i możecie nóżka tupać i piszczeć ale tego się nie zmieni. Dlaczego nie wolno mi nienawidzić ? Może lubię, są tacy którzy lubią wulgaryzmy. Karać trzeba za czyny a nie za stan emocjonalny. Czy w GW tylko Michnik jest intelektualistą a reszta dorobkiewiczami ?\nmonikamichalina 28.04.2016, 12:19\n@scoobydoopoznan Kiedyś "naturalne" były różne zachowania, których teraz nie tolerujemy ponieważ rozwój cywilizacja polega między innymi na tym żeby wszystkim ludziom żyło się bezpieczniej i lepiej. Gdy by wobec pana zachowali się ludzie "naturalnie" tak jak na przykład setki tysięcy lat temu to podejrzewam że nie był by pan zachwycony. Brałam udział w wychowywaniu bardzo dużo dzieci z różnych kultur w różnych krajach i mogę kategoryczne zaprzeczyć temu że "nienawiść" jest "naturalna" - naturalna jest chęć poznania drugiego człowieka i przyjaźń. Nienawidzę innych tylko te osoby które się boją czegoś czy kogoś i nie umieją sobie z tym strachem poradzić.\nscoobydoopoznan 28.04.2016, 13:25\n@monikamichalina mylisz czyny = zachowania z stanem emocjonalnym . przyjaźń to cecha socjalna - nie naturalna. Są ludzie którzy nie mają przyjaciół i jest im dobrze. Mnie bardziej od nienawiści przeszkadza miłość, zakochani zachowują się równie irracjonalnie często porzucając cała rodzina dla kilku chwil uniesienia. Zakazując miłości mielibyśmy mniej rozwodów ...\ncorasad 28.04.2016, 14:21\n@scoobydoopoznan Masz prawo do uczuc, bo nikt nie jest w stanie tego zmienic, tak jak uczuc paniki czy beznadziejnosci. Mozesz miec uczucia checi mordu. Dowcip cywilizacyjny polega na tym, zeby samemu sobie z tym radzic, nie krzywdzic i nie zatruwac innych ani czynem ani slowem. Sam miej zrozumienie dla odmiennych od wlasnych uczuc innych osob, a nie zadaj zrozumienia twoich.\nhalfl-itra 28.04.2016, 16:16\n@scoobydoopoznan Nie dała ci seba i nasrała chleba!? Jak ty brunatny dupku jesteś żałosny. Prawie tak jak Duduś.


Poprzednia praca: Recenzja "Pieknej Lucyndy"\nNastępna praca: Balladyna i Alina\nTreść: Książka Diany Wynne Jones pt. ,,Zaczarowane życie” jest bardzo ciekawa i oryginalna. Polecam ją wszystkim, którzy polubili przygody Harr’ego Pottera, ponieważ książki te, w pewnym sensie, są podobne.\nOpisywana przeze mnie powieść, rozpoczyna się tragicznie dla głównych bohaterów- Gwendoliny i jej młodszego brata, ponieważ na skutek nieszczęśliwego wypadku giną ich rodzice. Po śmierci rodziców, dziećmi postanawia zaopiekować się samotna czarownica- pani Sharp. Gwendolina jest zadowolona, ponieważ wie, że również jest czarownicą. Niedługo potem radni miasta postanowili przekazać opiekę nad sierotami panu Chrestomanciemu, ponieważ uważali, że w ten sposób dzieci będą miały większe szansę na dobre wykształcenie.\nDom pana Chrestomanciego (a raczej zamek) jest równie ciekawy i interesujący jak zamek Harr’ego Pottera, a jego właściciel jest również czarodziejem. Jednak nowy opiekun zakazuje Gwendolinie dalszej nauki czarów. Dziewczyna jest wściekła i postanawia się zemścić...\nWielkim plusem tej książki jest fakt, że oprócz czarów i magii nie ma w niej więcej podobieństw do innych tego rodzaju powieści np. ”Harr’ego Pottera”. Gwendolina jest często niemiła i niegrzeczna. Są to cechy denerwujące czytelnika, ale jest to również oryginalne, ponieważ główna bohaterka nie jest, jak zawsze „pozytywnym bohaterem”. Brakuje mi trochę w tej książce wyrażania uczuć. Na przykład Eryk i Gwendolina nigdy nie wspominają swoich zmarłych rodziców. Ale nie tylko oni się dziwnie zachowują, wszystkie postacie w tej książce są trochę szokujące i dlatego ciekawe. Głównie toczy się tu wartka akcja, za to jest bardzo mało opisów co uważam, że jest zaletą, ponieważ każdy z czytelników tworzy swój własny wizerunek miejsc, postaci i obiektów występujących w tej książce.\nJest to przyjemna, nieskomplikowana opowieść, którą czyta się łatwo i szybko, dlatego świetnie nadaje się w podróż.\nCzytano: 1209 , autor: Mafej , Ocena: 26.05\nInne podobne teksty do tytułu Zaczarowane życie\nKomputer - przyjaciel czy wróg? (2)\nOcena pracy wynosi 26.05.\n⇒Dodano: 2008-11-09 09:22:13


2015 Kwiecień | GJB // Gimnazjum Didasko\nPo egzaminacyjnym stresie uczniowie klasy trzeciej postanowili ukoić skołatane nerwy i wybrali się na jednodniową wycieczkę do Płocka – jednego z najstarszych miast na Mazowszu (1270 prawa miejskie). Wszyscy wstali rano, więc wyglądali raczej kiepsko na zbiórce o 7:30 na Dworcu Zachodnim. Do PKS-u wsiedli jak VIP-y, ponieważ mieli wcześniejszą rezerwację. Po dwóch godzinach...\nWARSZTATY „KULTURA ISLAMU”\nWe wtorek 14 kwietnia klasy pierwsze udały się w ramach zajęć blokowych dotyczących historycznych i religijnych uwarunkowań funkcjonowania kultury Islamu udały się do Zamku Królewskiego. Pierwszakom towarzyszyli pochodzący z muzułmańskiego Sudanu nauczyciel informatyki Pan Ozzy oraz nauczyciel historii Pan Rafał. W czasie warsztatów prowadzonych przez pracownika Zamku Pana...\nW dniach 21-23 kwietnia 2015 nasze trzeciaki przystąpiły do gimnazjalnego „maratonu egzaminacyjnego”. Wtorek to część humanistyczna, 0 9:00 uczniowie pisali zakres z historii i WOS-u, od 11:00 język polski. Środa to dzień nauk ścisłych- dla wielu najtrudniejszy i najbardziej wyczerpujący swym szerokim zakresem. O 9:00 część dotycząca nauk przyrodniczych (chemia,...\nZAWODY DWUBOJU NOWOCZESNEGO\nPo części pływackiej zawodów dwuboju nowoczesnego, 17 kwietnia na obiektach sportowych Zespołu Szkół nr 37 odbyła się część biegowa. Mimo bezchmurnej i słonecznej pogody, zimny i porywisty wiatr dawał się wszystkim we znaki. Przypominam, że po pływaniu plasowaliśmy się na bardzo dobrym drugim miejscu, tracąc do liderów (Gimnazjum nr 18) tylko 50 punktów. Na zawody stawił...\nWYCIECZKA DO RADIA ESKA\nTradycji stało się zadość. Uczniowie pierwszych klas GJB, w ramach zajęć z radioteki, odwiedzili Radio Eska. Mogli obserwować program prowadzony na żywo przez Rafała Adamczaka. W studiu nagrań odważni spróbowali swych sił w czytaniu i nagrywaniu wiadomości. Po radiowych zakamarkach oprowadzał Michał Celeda – sekretarz redakcji. Dzięki niemu pierwszaki zajrzały za kulisy tego...\nCzytamy Szekspira! Była piękna Julia, przystojny Romeo. Był też balkon. I to wystarczy by czytać dzieła Williama Szekspira. Klasa 1b, w niecodziennych okolicznościach, odegrała scenę balkonową z dramatu „Romeo i Julia”. UP\nZ wizytą u Mistrza Jana 8 kwietnia klasy drugie złożyły wizytę w dawnym majątku Kochanowskich w Czarnolesie. Około ósmej rano wyjechaliśmy z Warszawy, by zatłoczonymi drogami w końcu dotrzeć w okolice Zwolenia i Magnuszewa. Plan mieliśmy prosty – zobaczyć Muzeum Jana Kochanowskiego, popracować nad poezją renesansu polskiego, zjeść kiełbaski pieczone nad ogniskiem i...\nKOLEJNY SUKCES – OJAG\nZ ogromną radością informujemy, że w Olimpiadzie Języka Angielskiego Gimnazjalistów nasi uczniowie odnieśli historyczny sukces: Olga z kl. 3A została laureatką, Alek z kl. 1B został finalistą. Ogromne gratulacje przekazujemy uczniom oraz przygotowującemu ich do konkursu p. Przemkowi. Grono GJB\nDESZCZ NAGRÓD W GJB\nW tegorocznym Festiwalu „Rozwiń talent!” organizowanym przez Praskie Centrum Promocji Kultury rozbiliśmy bank z nagrodami. Startowaliśmy w kategoriach: konkurs wokalny dla solistów, konkurs wokalny dla zespołów, konkurs fotograficzny, konkurs plastyczny, konkurs taneczny, konkurs literacki – poezja i proza. W każdej kategorii mamy laury!!! Okazuje się, że w naszym gimnazjum uczą...


Nasza-klasa wychodzi z internetu - Wydarzenia - Wiadomości z kraju i ze świata - Dziennik.pl - Wydarzenia i Fakty - Dziennik.pl\nNasza-klasa wychodzi z internetu\nNasza-klasa opróżni każdy barek / Inne\nSześciomilionowa społeczność Naszej-klasy wychodzi z internetu. Kolejne roczniki zajmują restauracje, by hucznie powspominać. I zmienić w ten sposób kulturę czasu wolnego - pisze DZIENNIK. Restauratorzy przyznają, że grupy z Naszej-klasy to już prawdziwy fenomen.\nDuża restauracja w centrum Warszawy. Ulokowana w klockowatym budynku z lat 70., z zewnątrz przypomina świetlicę albo osiedlowy dom kultury. W środku drewniane stoły, ze ściany łypią Marks, Engels i Lenin. W menu - swojsko brzmiące "bliny Breżniewa" i "barszcz Przodownika Pracy". To Oberża pod Czerwonym Wieprzem, która serwuje nie tylko polityczne, ale i szkolne sentymenty. Właśnie tu stołeczni użytkownicy portalu Nasza-klasa.pl najchętniej organizują spotkania po latach.\n"Można już mówić o fenomenie. Codziennie przyjmujemy 2 - 3 grupy z Naszej-klasy. Choć brzmi to niewiarygodnie, w zeszły weekend prawie cała restauracja była zajęta przez szkolne zjazdy" - opowiada Anna Jaroszuk, menedżerka Oberży. Pospolite ruszenie Naszej-klasy na Czerwonego Wieprza to tylko wierzchołek góry lodowej. Teraz cała Polska odnajduje starych kolegów w sieci i organizuje knajpiane nasiadówki. W zupełnie niewirtualnej rzeczywistości.\n"Grupy z Naszej-klasy są podobne. Większość osób, które trafiają do nas w ramach klasowych spotkań, to ludzie w wieku 35-40 lat. Tacy, którzy skończyli szkołę kilkanaście lat temu" - tłumaczy Dariusz Skorupski, kierownik sali w Wielkopolskiej Zagrodzie w Poznaniu. Pęd nie obejmuje 60-latków - zajętych zawodowym finiszem i rolą dziadków, zmarginalizowanych albo dopiero oswajających się z internetem. Spotkań nie organizują też 20-latkowie, którzy dobrze pamiętają, jak niewygodnie siedziało się w szkolnej ławce. Za to roczniki przełomu lat 60. i 70. nawet siłą wyciągane są na naszo-klasowe spotkania. Agnieszka Berlińska trzydziestkę skończyła kilka lat temu. Jest redaktorką, mieszka w Warszawie i ciągle nie ma profilu na Naszej-klasie. "Mój narzeczony jest zalogowany. Chodził do pięciu szkół i widzę, jak rozrywają go znajomi z dawnych lat. Dlatego nie chciałam w to wchodzić. Ale gdy mój klasowy kolega zadzwonił i powiedział, że organizuje spotkanie, poszłam. Byli prawie wszyscy, skumplowani na nowo przez portal. Spędziłam cztery godziny na wspominaniu, piciu wina i porównywaniu zdjęć dzieci w telefonach komórkowych. To był jeden z bardziej udanych wieczorów w ostatnim czasie. Planujemy to powtórzyć".\nNowy trend najbardziej zauważalny jest w tzw. lokalach popularnych. Restauracje stylizowane na wiejskie chałupy, szlacheckie dworki albo zakładowe stołówki kuszą internetową społeczność nieskrępowaną atmosferą i przystępnością. Do kultowych knajp i barów użytkownicy Naszej-klasy zaglądają rzadko. Obsługa krakowskiej Alchemii i warszawskiej Qulturalnej zarzeka się, że nie widziała jeszcze żadnego portalowego spotkania po latach. Co innego Aneta, kelnerka w gdańskiej restauracji Swojski Smak. Serwuje żur z białą kiełbasą, pierogi, czasami pizzę. Miesięcznie obsługuje średnio trzy grupy z Naszej-klasy. Jak twierdzi - takich spotkań jest coraz więcej. I różnią się one od zwykłego bywania w knajpach. "Osoby z tego portalu są inaczej nastawione niż reszta klientów. Są swobodni i mają wewnętrzny przymus dobrej zabawy. Często nawet trochę na wyrost" - opowiada. Anna Bartoszewska, menedżerka Babalu na warszawskiej Pradze, potwierdza: "Szaleństwo zaczęło się w styczniu. Teraz szkolne klasy odnalezione na portalu trafiają do nas regularnie. Zdarza się, że są bardzo nieskrępowane i trochę zakłócają spokój innych gości. Ale z drugiej strony cieszymy się, że nasza restauracja sprzyja dobrej zabawie".\nBywa, że podczas takich spotkań restauracyjny bar opróżniany jest niemal do ostatniej kropli. Po ostatnim posiedzeniu Naszej-klasy w Babalu zabrakło krupniku i wiśniówki.\nNajbardziej ekscytująca jest zmiana e-maili na kontakt twarzą w twarz - twierdzą użytkownicy Naszej-klasy. Ale przejście z cyfrowej rzeczywistości do analogowej generuje sporo praktycznych problemów. Marcin Kulaś jest wrocławianinem, ma 35 lat, prowadzi firmę komputerową. Klasę z podstawówki skrzyknął po raz pierwszy w grudniu. "Po prostu chciałem zobaczyć na żywo, jak wszyscy się zmieniliśmy. Zastanawiałem się długo, jak urządzić to spotkanie, żeby było miło i niezobowiązująco. Wybór padł na zwykły osiedlowy bar. Usiedliśmy w 15 osób i zrobiło się cicho, bo trochę nie było wiadomo, od czego zacząć. Atmosfera zdecydowanie rozluźniła się dopiero wtedy, gdy się okazało, że barmanka chodziła do klasy niżej. Potem zaczęła się transmisja meczu i poszło już żwawo" - opowiada DZIENNIKOWI Kulaś.\nAnna Jaroszuk z Oberży pod Czerwonym Wieprzem dobrze wie, o co chodzi. "Musimy pamiętać, że spotykają się osoby, które w zasadzie się nie znają. W naszej restauracji przy rezerwacjach powyżej 12 osób trzeba ustalać specjalne menu dla stolika. Często zdarza się, że klienci z Naszej-klasy w ogóle nie mogą dojść do zgody. Wtedy kończy się na smalczyku, piwie i trochę zepsutej atmosferze" - komentuje.\nTrochę inaczej wygląda sytuacja w małych miejscowościach. Tu i tak wszyscy się znają, a wieści o tym, co robi za granicą Bożena albo Marian z równoległej klasy, szybko się roznoszą. Dlatego zamiast knajpianych nasiadówek spotkania Naszej-klasy organizuje się w plenerze. Zbigniew Wilczyński ma 45 lat, ukończył technikum kolejowe w Skarżysku-Kamiennej, pracuje w Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku. Od półtora miesiąca planuje letnie spotkanie swojej klasy. "Na 25 osób, 20 z mojej klasy wyjechało z Polski. Poza tym i tak nie mielibyśmy się gdzie tu spotkać, bo w naszej okolicy brakuje miłych knajp. Dlatego w lipcu planujemy międzynarodowy zlot w kraju i wyjazd na kemping nad jeziorem nieopodal. Zaczniemy imprezę w piątek wieczorem, a jak dobrze pójdzie, skończymy w poniedziałek rano" - śmieje się Zbigniew. "Powiedzmy sobie szczerze, spotkanie po latach jest dobrą wymówką, żeby się rozerwać" - dodaje. Podobnie uważa Marcin Kulaś z Wrocławia. Pytany, czy często spotyka się ze znajomymi, tylko się śmieje. Na co dzień pracuje i opiekuje się synem. Wspominki w pubie były dla niego jedną z niewielu szans na wyrwanie się z domu.\nEleganckie, przestronne pomieszczenia wykończone są zacieranym tynkiem. Zwinne kelnerki podają schab ze śliwką. To restauracja Notabene w Świdniku. Od czasu do czasu bawią się tu Jan Nowicki i Beata Kozidrak. Coraz częściej w Notabene organizowane są klasowe spotkania użytkowników portalu. "To lokal z klasą. Cieszy mnie to, że organizowane są tu spotkania po latach. Na przykład podstawówkowe. Wiadomo, że uczniowie z jednej klasy jako dorośli ludzie są bardzo różni. Wreszcie trafiają do nas osoby, które zazwyczaj nie chodzą do restauracji, tylko siedzą w domu. Mamy z tego satysfakcję" - mówi Ilona Małysz, właścicielka.\nNasza-klasa nie tylko bawi, ale i edukuje. Udowadnia, że wychodzenie z domu nie musi być drogą rozrywką dla wielkomiejskich singli. Portalowi udała się rzecz niebywałą - Polacy wreszcie zdejmują kapcie, wyłączają telewizor i idą do knajpy. Jak na proste internetowe narzędzie, to całkiem sporo.


Strony związane z hasłem: strony www - strona 1 - Katalog Brandon\nAgencja interaktywna Sosnowiec »\nCodeinCode to grupa młodych, ambitnych ludzi, którzy łączą pracę z swoją życiową pasją jaką jest projektowanie i tworzenie. Zajmujemy się promowaniem firm oraz osób prywatnych w internecie, projektując profesjonalne strony internetowe oraz budując zaawansowane platformy sprzedaży jakimi są sklepy internetowe. Wspieramy procesy biznesowe wewnątrz firm, tworząc dedykowane oprogramowanie w formie aplikacji internetowych oraz komputerowych. Systemy te pomagają zarządzać wszystkimi operacjami zachodzącymi w Państwa działalnościach.\nW ramach rosnącego zapotrzebowania na rynku rozszerzyliśmy naszą ofertę o budowanie aplikacji mobilnych pod popularne urządzenia i platformy. Dzięki temu dajemy możliwość stworzenia unikalnego rozwiązania dla wymagających klientów.\nKażdy kto buduje swoją markę, decyduje się już na stworzenie własnej strony internetowej, chciałbym dotrzeć do jak największej grupy odbiorców. Umożliwiamy Państwu pomoc także w tym obszarze, proponując różne formy reklamy i marketingu jak pozycjonowanie, kampanie adwords, produkcja filmowa, fotografia oraz kampanie promujące SMS.\nChcemy dać Ci możliwość startu i rozwoju. To gdzie zaczniesz zależy od Ciebie.\nZapraszam do współpracy / Andrzej Jeziorny.


Przemysł - Hotele Solaris\nObowiązkowo trzeba zachęcać dziecko do zjedzenia śniadania. Nie należy wypuszczać go z domu, gdy nie zje śniadania. Jest to duży błąd, że nie znajduje się w obowiązkowym jadłospisie dziecka. Dzięki temu, że rodzice zezwalają dziecku na nie jedzenie śniadania, zaczyna ono mieć wiele problemów.Kłopoty dzieci nie jedzących śniadańGłównym kłopotem, jakie mają dzieci, którym nie jest serwowane ...\nPostanowiłem, że za pomocą tego tekstu dojdzie do zbioru najważniejszych informacji mających związek ze sprawami cywilnymi. Uważam, że sprawy cywilne są dla zbyt wielu ludzi owiane tajemnicą. Moim zdaniem wszystko powinno być absolutnie jasne i wyraźne. Oczywiście, jeżeli sprawy cywilne są owiane tajemnicą to to samo można powiedzieć o . Różnica polega na tym, że w przypadku pozwy cywilne S...\nZadaniem adwokata jest zrobienie wszystkiego żeby można było jak najwięcej na tym zyskać dla swojego klienta. Ten adwokat, który ma same dobre opinie ma na tyle dużo pracy, że sam nie wie, czym ma się konkretnie zajmować. To dobrze, że w Polsce znajdzie się taki , który spełni wszystkie nasze oczekiwania. My będziemy z tego powodu na pewno bardzo zadowoleni, bo uzyskamy najlepsze efekty. Ni...\nPraktyki dla przyszłych tłumaczy\nTeraz mało która firma chce zatrudniać ludzi niemających żadnego doświadczenia. Mając bowiem do wyboru osobę pracującą wcześniej kilka lat na wysokim stanowisku i osobę, która tylko ukończyła studia, pracodawca zawsze postawi na tą pierwszą, nawet jeśli ta druga w rzeczywistości sprawdziłaby się lepiej. Dlatego też przyszły powinien jak najwcześniej zacząć zdobywać swoje doświadczenie, co ...\nW dzisiejszych czasach bardzo wiele osób chętnie decyduje się na korzystanie z możliwości i przygotowuje dokumenty przez profesjonalistów, którzy doskonale wiedzą jak należy je zrobić w prawidłowy i bez problemowy sposób. Odpowiednia oferta kancelarii notarialnej dla ciebieJak się okazuje taka to kancelaria z której faktycznie warto jest skorzystać szczególnie że warunki wam oferowane są b...\nIle kosztuje serwis laptopów?\nW tym temacie, postaram się określić ile kosztuje serwis laptopów. Po pierwsze, warto zwrócić uwagę, iż w tym wypadku decydujące znaczenie może mieć, to że prezentacja wszystkich z tym związanych zagadnień oraz kwestii może być niezwykle wymagająca. Niestety, ale bardzo często poważnym problemem jest to, że ceny za są niezwykle duże. Jest to poważny problem, ponieważ w ten sposób nie udało...\nDzisiaj na pewno każdy z nas chciałby zobaczyć i poznać dawną stolicę Polski jak Kraków. Na pewno nie wszyscy zwiedzą, że Kraków znajduje się na piątym miejscu najbardziej znanych i najchętniej odwiedzanych miast świata. Przepiękne zabytki, ciekawe okolice a także odpowiednia atmosfera tego miasta sprawia, że każdy z nas chce powrócić tutaj ponownie. Na pewno takie zwiedzanie będzie dla nas o wiel...\nKiedy tłumacz języka angielskiego jest niezbędny?\nSą pewnego rodzaju sytuacje, w których tłumacz będzie nam potrzebny i to bez dwóch zdań. Do jednych z tego typu sytuacji z pewnością będziemy zaliczać potrzebę wynajęcia tłumacza, gdy będziemy chcieli dokonać tłumaczenia określonych dokumentów urzędowych, lub też prawnych. To właśnie w takich przypadkach jego doświadczenie oraz wiedza przydają się najbardziej. Warto też wspomnieć, iż gdy idzie o t...


Legia ma zakaz. Czy Korona otworzy sektor gości dla kibiców z Kielc? - CKsport.pl - Sport Kielce\nLegia ma zakaz. Czy Korona otworzy sektor gości dla kibiców z Kielc?\nW poprzednią środę odbyło się posiedzenie Komisji Ligi, na którym zadecydowano o ukaraniu Legii Warszawa za zachowanie jej kibiców w trakcie wyjazdowego meczu z Lechem Poznań. Na mistrza Polski nałożono zakaz organizacji wyjazdu grupy kibiców na mecz z Koroną Kielce, który odbędzie się w 17. kolejce ekstraklasy (25 listopada).\nCzy to oznacza, że sektor gości oraz przyległe do niego strefy buforowe, zostaną dopuszczone do wolnej sprzedaży, a na tych miejscach będą mogli zasiąść kibice kieleckiej drużyny?\n- Na chwile obecną nie planujemy takiego rozwiązania. Kibice Legii mają zakaz przyjazdu w zorganizowanej grupie. Indywidualnie każdy może kupić bilet - informuje nas Paweł Jańczyk, rzecznik prasowy Korony.\nNiewykluczone jednak, że w chwili braku zainteresowania biletami ze strony sympatyków warszawskiej drużyny, ulegnie to zmianie. Wiele zależy także od tempa sprzedaży wejściówek na pozostałe sektory.\nDo tej pory na zakup biletów zdecydowało się około 5 tysięcy kibiców Korony.\nna chwilę obecną do sprzedaży przeznaczone jest 14.300 miejsc. Sektor gości + połówki buforów zamknięte. Ale będą otwarte. A dla kogo? :)\n— Paweł Jańczyk (@PawelJanczyk) 10 listopada 2017\nJe*bac komisje ligi jestesmy normalnym klubem i mamy swoje zdanie wposcmy ich do klatki tam gdzie ich miejsce nie tez bylismy w podobnej sytuacji teraz na meczu z Lechia i jak smakowalo zwyciestwo przed telewizorami-ni jak. Nie mowie ze nie wygraja ale atmosfera wtedy na stadionie doda tej pikanteri zeby pilkarze mogli dawac z siebie tyle co teraz i wiecej\na dlaczego tylko połówki buforów?\nI dobrze, ze nie będzie tych wiesniaków, których nie interesuje mecz tylko rozróba!\nŻe świetokrzyskiego ( L) będzie\nJestem za tym żeby wpuścić kibiców legii do klatki.\nDuze brawa dla Korony ze chcą wpuścić kibiców Legi.Calkiem inaczej bedzie sie oglądało ten mecz,\nBydlo w Radomiu wysadzic\nNiech wieśniaki zostaną w Warszawie.\nDo (L)2017-11-11 01:33:03\nMam nadzieje ze w barwach przyjedziesz\nWczoraj jadąc na kadrę, widziałem tych "rodowitych" warszawiaków wyjeżdżających masowo ze swojej stolicy. Samochód za samochodem na dwóch pasach od Wawy do Radomia.


Epoka żelaza, Odkrycia\nSłowa kluczowe: brąz, Cierpice, konie, kujawsko-pomorskie, kultura łużycka, militaria, Scytowie, Toruń, Weles Grupa historyczno eksploracyjna\nOdkrywcą skarbu był Arkadiusz Kurij z Grupy Historyczno Eksploracyjnej WELES z Małej Nieszawki (fot. M. Sosnowski)\nZnaleziska dokonał pod koniec września Arkadiusz Kurij z Grupy Historyczno-Eksploracyjnej WELES z Małej Nieszawki. Gdy Kurij wracał na miejsce zbiórki po przeszukiwaniu terenu, ciągle miał włączony wykrywacz metali. Nagle pojawił się – jak relacjonują członkowie stowarzyszenia – „interesujący i głęboki sygnał.” Gdy pasjonaci stwierdzili, że może być to zabytek – wstrzymali jego wydobycie; uporządkowali i zamaskowali miejsce odkrycia i powiadomili m.in. przedstawiciela urzędu konserwatorskiego. Przedmioty wyeksplorowali pracownicy Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków (WUOZ) w Toruniu.\nW toku badań wydobyto łącznie 156 mniejszych i większych wyrobów z brązu, będących sporym fragmentem końskiego ogłowia. “To pierwsze tego typu znalezisko na obszarze Środkowo-Wschodniej Europy” – komentuje w opracowaniu przekazanym WUOZ dr hab. Jacek Gackowski z Instytutu Archeologii Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu.\nPrzedmioty były zawinięte w liście, zapewne łopianu – przypuszczają naukowcy. Archeobotanicy wysnuli taki wniosek na podstawie mikrośladów zachowanych na metalowych zabytkach w postaci brunatnych przebarwień. Zawiniątko umieszczono dodatkowo w skórzanym worku – jego pozostałości są również widoczne na fragmentach uprzęży. “Wreszcie tak zabezpieczony depozyt został zakopany na wydmowej, piaszczystej wyniosłości, nieopodal brzegu Wisły. Można przypuszczać, że ktoś, kto ukrył tak cenne przedmioty, planował ich późniejsze wydobycie” – przypuszcza prof. Gackowski.\n“Zachowane artefakty wskazują na to, że końskie ogłowie było bardzo zdobne, o czym oprócz wspomnianych przedmiotów, świadczą liczne, wykonane z blachy i drutu, rurkowate i pierścieniowate części uprzęży” – wskazuje archeolog.\nNaukowcy zwracają uwagę szczególnie na dwie trójotworowe pobocznice oraz falery (fot. M. Sosnowski)\nWydobyto łącznie 156 wyrobów z brązu, będących sporym fragmentem końskiego ogłowia (fot. M. Sosnowski)\nPrzedmioty były zawinięte w liście, zapewne łopianu (fot. M. Sosnowski)\n“Pamiętać bowiem trzeba, że z obszaru Kujaw oraz południowo-zachodniego skraju ziemi chełmińskiej znane są pozostałości broni i ozdób scytyjskich. (…). Być może skarb z Cierpic jest śladem dramatycznych zdarzeń, do jakich mogło dochodzić pomiędzy ludnością lokalną a kulturowo obcymi, konnymi przybyszami z dalekich stron” – podkreśla.\nDo skórzanego worka trafiła również siekierka tulejowata miejscowego pochodzenia. Skąd się tam wzięła? “W tej chwili trudno odpowiedzieć na to pytanie. Aby wyjaśnić wszystkie zagadki związane z odkrytym skarbem, zostanie powołany interdyscyplinarny zespół badawczy. W jego skład wejdą prahistorycy, archeometalurdzy, konserwatorzy i przedstawiciele nauk przyrodniczych. Z zachowanych szczątków organicznych pobrane zostaną próbki, których wyniki wieloaspektowych badań pozwolą na m.in. określenie dokładnego czasu, w którym skarb trafił do ziemi” – powiedział PAP Wojciech Sosnowski z WUOZ w Toruniu. Według niego nie można wykluczyć, że osoba, która złożyła metalowe elementy do ziemi, traktowała je jako surowiec do dalszego przetopienia. Metale w tym okresie były uznawane za bardzo cenne i nie było ich zbyt dużo. Cały skarb waży około 1 kg; elementy są lekkie, aby nie krępowały i obciążały niepotrzebnie konia.\n“Jest to niemal kompletne ogłowie rzędu końskiego. Brakuje jedynie wędzidła, czyli elementu ogłowia wkładanego koniowi do pyska – służył do przekazywania sygnałów i kierowania zwierzęciem” – dodaje Sosnowski.\nSosnowski wyraził nadzieję, że skarb ostatecznie trafi do jednego z lokalnych muzeów. Nie stanie się to jednak szybciej niż w ciągu około 9 miesięcy – ten czas potrzebny jest na szczegółowe analizy i konserwację zabytków.\nPoniżej znajdziecie godzinny webinar z Arkadiuszem Wyrzykowskim – prezesem grupy Weles, w którym szczegółowo opowiada o odkrytej uprzęży, innych depozytach i swojej działalności.


Witaminy a karmienie piersią - Forum 2021 - RODZICE.PL\nJak to jest z przyjmowaniem witamin, a karmieniem piersią. Moja 2,5 miesięczna córeczka dostaje codziennie cebion oraz wit A+D3. Czy ja jedząc codziennie witaminy dla kobiet karmiących nie przedawkuje czegoś? Przecież witaminki, które zjem przejdą do mleka.\n2 odpowiedzi na pytanie: Witaminy a karmienie piersią\nRe: Witaminy a karmienie piersią\nMojej Jagodzi podaję tylko Vigantol-2 kropelki. Pytałam lekarza o jakieś dodatkowe witaminy dla małej,ale on mi zalecił,abym to ja nadal brała Prenatal-tak długo aż skończę karmić. Może lepiej skonsultuj to z lekarzem,aby nie przedawkować witamin.\nMała dostaje witaminkę D3-dwie kropelki dziennie, a ja mam dalej brać Maternę\nZnasz odpowiedź na pytanie: Witaminy a karmienie piersią