Prezentacje handlowe - szkolenia | DELTA TRAINING\nPrezentacje handlowe | szkolenie\nGłównym celem szkolenia z prezentacji handlowych jest poznanie zasad, dzięki którym Twoje prezentacje będą przynosić zamierzony efekt.\nSzkolenie z prezentacji handlowych skonstruowane jest w oparciu o sprawdzone w nauce i w biznesie metody oraz techniki.\nKażde szkolenie projektujemy indywidualnie, bo specjalizujemy się w szkoleniach biznesowych szytych na miarę dla firm. Jest to przykładowy temat realizowanego przez nas praktycznego szkolenia sprzedażowego z prezentacji handlowych w ramach rozwoju kompetencji sprzedażowych.\nWszyscy, którzy w swojej pracy zawodowej wykorzystują prezentacje.\nStosuje praktyczne techniki perswazji w prezentacjach handlowych nakłaniając klientów do zakupu.\nPotrafi radzić sobie z trudnymi pytaniami i wątpliwościami w trakcie prezentacji handlowych.\nEfektywnie rozpoczyna, prowadzi i zamyka prezentacje handlowe.\nJak teraz prowadzimy prezentacje handlowe.\n5 możliwych otwarć prezentacji handlowej.\nCWDM, czyli jak zdobyć i utrzymywać uwagę audytorium podczas całej prezentacji handlowej.\nJak prowadzić Klienta w stronę akceptacji oferty.\nPobudzanie zainteresowania Klienta – haki przykuwające zainteresowanie.\nOdwoływanie się do emocji, wiedzy i doświadczeń Klientów.\nJak odróżnić cechę, właściwość produktu od wartości dla Klienta.\nJak skierować uwagę Klienta na wartości produktu.\nJakie pytania wyzwalają w Kliencie koncentrację na wartościach produktu, usługi.\nZestaw słów i zwrotów, których powinniśmy unikać w trakcie prezentacji handlowych.\nSłowa i zdania, które prowadzą klienta w stronę akceptacji oferty.\nTechniki perswazyjne w prezentacjach handlowych\nJak radzić sobie z trudnymi pytaniami w trakcie prezentacji handlowych\nJak przygotować sobie grunt do zamknięcia prezentacji sprzedażowej.\n6 sprawdzonych technik zamykania prezentacji handlowych.\nFinalne prezentacje handlowe.\nSesje informacji zwrotnych i analizy nagrań.\n„Trafienie w potrzeby naszej grupy."\n„Uważam, że szkolenie było profesjonalnie przygotowane i prowadzone. Trenerzy wykazali się nie tylko wiedzą, ale też umiejętnością utrzymania zainteresowania i ciągłej aktywności uczestników."\n--------------------------------------------------------- „...Szczególne podziękowania kieruję do trenerów Delta Training, których wysoki profesjonalizm i rzetelność, fachowe doradztwo oraz perfekcyjne przygotowanie merytoryczne mogliśmy docenić w trakcie prowadzonych dla dyrektorów oraz przedstwicieli handlowych warsztatów."\nAgnieszka Korcz, Dyrektor Działu Marketingu i PR, Dystrybucja Polska sp. z.o.o.


Logistyka Tom 2 Teoria i praktyka 2011 - Książki • Naukowa.pl\nKSIĄŻKA\tLogistyka Tom 2 Teoria i praktyka red: Krawczyk Stanisław Wydawca: DIFIN\tRok wydania: 2011\tMiejsce wydania: Warszawa\tStron: 472\tFormat: 16.0x23.0cm\tOprawa: miękka\tISBN: 9788376414560\tOpis:\nDruga część opracowania jest poświęcona zagadnieniom, które powinien rozpatrywać każdy logistyk na poziomie menedżerskim, a więc planowaniu i sterowaniu procesami logistycznymi. Menedżer logistyki powinien dobrze znać funkcjonowanie systemów informatycznych i telematyki jako narzędzi niezbędnych do sprawnego sterowania przepływami produktów i informacji w systemach logistycznych. Wiedzę z tego zakresu, znacznie wykraczającą poza standardowe ujęcia prezentowane w polskiej literaturze, przedstawia rozdział szósty. Centralnym w tej części jest rozdział siódmy, w którym przedstawiono usystematyzowane metody planowania logistycznego. Wtoku planowania charakterystycznym dla podejścia procesowego przedstawiono zagadnienia od pozyskiwania informacji o popycie, planowanie zapotrzebowania materiałowego, pozyskiwanie dostawców, organizację dostaw materiałowych, wspomaganie procesu produkcji po przepływy dystrybucyjne. Rozważania planistyczne są uzupełniane zasadami przechodzenia od planów do realizacji. Rozdział ósmy jest poświęcony prezentacji na przykładzie wzorowanym na praktyce kompleksowego podejścia do planowania produkcji i zarządzania przepływami w przedsiębiorstwie produkcyjnym. Sekwencja użytych przykładów przedstawia planowanie rozpoczynające się od planów dystrybucji, które stają się podstawą planowania produkcji i niezbędnego dla niej zapotrzebowania materiałowego. W rozdziale dziewiątym przedstawiono zaawansowane modele planowania logistycznego wykorzystywane w praktyce przedsiębiorstw. Zaprezentowano modele wyznaczania lokalizacji węzłów logistycznych, planowania działalności sieci oraz przepływów zapasów jako charakterystyczne przykłady wspomagania decyzji logistycznych. Rozdział dziesiąty przedstawia przykłady funkcjonowania logistyki w praktyce. Celem rozdziału jest przegląd stanu rozumienia zadań logistycznych w różnych firmach oraz sugestia potrzeby intensyfikacji kształcenia nowoczesnych menedżerów logistyki. Książka jest adresowana zarówno do studentów, jak i praktyków zainteresowanych pogłębioną wiedzą i metodami zarządzania procesami logistycznymi. Duża liczba przykładów pozwala na rozwinięcie własnych koncepcji planowania działalności logistycznej. Wiele partii materiału jest nowością w polskim piśmiennictwie, co pozwala sądzić, że zostaną wykorzystane w pracach naukowych. Jak wynika z doświadczeń autorów, z pewnością może to być pozycja szeroko wykorzystywana na studiach podyplomowych z logistyki, gdzie cząstkowe prezentacje zawsze wzbudzały zainteresowanie.\tKlienci, którzy kupili Logistyka Tom 2 Teoria i praktyka wybrali również:\nKSIĄŻKA\tPodstawy gospodarki odpadami Rosik-Dulewska Czesława\nWydawca: Wydawnictwo Naukowe PWN\tRok wydania: 2015\tStron: 390\t59.90 zł 37.14 zł\nKSIĄŻKA\tLogistyka teoria i praktyka T.1\tStanisław Krawczyk\nWydawca: DIFIN\tRok wydania: 2011\tStron: 528\t95.00 zł 71.21 zł\nKSIĄŻKA\tProcesy restrukturyzacji warunkiem poprawy konkurencyjności przedsiębiorstwa Wydawca: DIFIN\tRok wydania: 2010\tStron: 276\t49.00 zł 36.73 zł\nKSIĄŻKA\tEtyczny kontekst marketingu produktów spożywczych. Nabywcy finalni (…)\tBaruk Agnieszka I.\nWydawca: TNOiK\tRok wydania: 2011\tStron: 166\t28.35 zł 22.79 zł\nZnajdujesz się w dziale KsiążkiAktualnie oglądasz produkt Logistyka Tom 2 Teoria i praktyka - W każdej chwili moźesz przejść do innych produktów z kategorii Podręczniki. Ćwiczenia i zadania » Podręczniki akademickie. Skrypty\tZawsze możesz przejrzeć dział Nowości lub zobaczyć, co wkrótce ukaże się w naszej księgarni internetowej, czyli przejść do działu Zapowiedzi


Blues z kapustą - spotkanie z Janem Chojnackim - BOK Białostocki Ośrodek Kultury\nczwartek, 24/11 2016 19:00\nJesień z Bluesem, Promocja książki, Spotkanie\nBlues z kapustą – spotkanie z Janem Chojnackim\nW ramach 32. Jesieni z Bluesem zapraszamy na spotkanie z Janem Chojnackim i promocję książki\nSpotkanie poprowadzi Marek Jakubowski\n“Blues z kapustą” to porywająca opowieść o obezwładniającej sile muzyki, barwnym życiu i absurdach PRL-u, pełna anegdot, humoru, w gwiazdorskiej obsadzie. Spotkamy tutaj – niczym na backstage’u – nie tylko B.B. Kinga, Erika Claptona, Carlosa Santanę, ale też Boney M, Czesława Niemena i towarzysza wspólnych awantur – Wojciecha Manna.\nPodczas spotkania można będzie nie tylko kupić “Blues z kapustą”, ale także – uwaga! – dwupłytowy album pod tym samym tytułem, na którym Jan Chojnacki zawarł kompilację nagrań, którymi przez 40 lat dzielił się ze słuchaczami. Na pierwszym krążku znajdą się studyjne nagrania artystów, których spotkał na swojej dziennikarskiej drodze. Druga płyta to nagrania koncertowe, w dużej części pochodzące z archiwum Polskiego Radia i wcześniej niepublikowane.\nKogo można usłyszeć na albumie? – odpowiedź tutaj\n152\tpromocja książki, spotkanie\nponiedziałek, 16/08 2021 17:00\nAlbert Sabin. Człowiek, który rozsławił Białystok na cały świat


WIELE BODŹCÓW dla ZDROWIA - Uzdrowisko Kamień Pomorski\nJak pokazuje doświadczenie wszystkich uzdrowisk z Grupy Uzdrowisk Polskich, podstawą nowoczesnej fizjoterapii jest stosowanie podczas pracy z pacjentem wielu metod, takich jak: kinezyterapia, fizykoterapia, terapia manualna, masaż, wykorzystujących terapeutyczne oddziaływanie różnych czynników fizycznych. Innowacją jest terapia skojarzona.\nTa nowoczesna strategia w fizykoterapii, nazywana również terapią kombinowaną lub łączoną, polega na zastosowaniu w jednym zabiegu równoczesnego działania dwóch odmiennych form energii. Najczęściej stosuje się po-łączenie fal ultradźwiękowych z elektrostymulacją. W czasie takiego zabiegu aparat generuje odpowiednio modulowane fale ultradźwiękowe oraz mikroprądy, prądy niskiej i średniej częstotliwości lub prądy TENS.\ndo 30% rabatu na pobyty w Kwietniu\nzadzwoń: 91 38 25 043\nMetody zaliczane do zabiegów terapii skojarzonej to także jonoforeza i fonoforeza (wprowadzenie leku przez skórę za pomocą prądu stałego lub fali ultradźwiękowej), sonoterapia (zastosowanie fali ultradźwiękowej z oddziaływaniem mechanicznym wody lub impulsowym prądem zmiennym), jonopresoterapia (przezskórne wprowadzenie leku pod wpływem pola elektrycznego wraz z masażem mechanicznym stawów), kąpiele elektryczno-wodne (zabiegi z użyciem prądu stałego wykonywane w środowisku wodnym). ?Terapia skojarzona w fizykoterapii to połączenie różnych bodźców fizykalnych. Jej celem jest wzmocnienie działania rozluźniającego i przeciwbólowego, jakie uzyskuje się dzięki zastosowaniu tych metod ? wyjaśnia mgr Arkadiusz Prożych, kierownik zespołu fizjoterapeutów w Uzdrowisku Konstancin–Zdrój SA. ? W konsekwencji zwiększa się i przy-spiesza efekt leczniczy i rehabilitacyjny?.\nUderzenie w ból\nDo korzyści płynących z użycia na przykład ultradźwięków połączonych ze stymulacją elektryczną zaliczane są działanie przeciwbólowe, przeciwzapalne, pobudzające reakcje chemiczne oraz przyspieszające metabolizm w komórkach, stymulujące przemianę materii, przyspieszające regenerację tkanek i polepszające ich czynności. Taka terapia skojarzona działa rozluźniająco poprzez zmniejszenie napięcia mięśni, pobudza nerwy i mięśnie do prawidłowej pracy, zwiększa ruchomości stawów. Istotne jest też jej działanie przeciwobrzękowe, poprawiające ukrwienie tkanek, rozluźniające, zwiększające rozciągliwość włókien kolagenowych. Dlatego jest często zalecana u pacjentów ze schorzeniami neurologicznymi, zwłaszcza w przypadkach spastyczności kończyn.?W Uzdrowisku Konstancin-Zdrój najczęściej stosujemy fonoforezę w połączeniu z prądami TENS. Terapia daje dobre efekty w zwalczaniu bólu w przebiegu dyskopatii, reumatoidalnego zapalenia stawów, przewlekłych stanów zapalnych tkanek miękkich? ? mówi mgr Magdalena Prusska.\nW czasopiśmie Acta Balneologica omówiono wyniki kilku doniesień naukowych poświęconych efektom terapii skojarzonej z użyciem ultradźwięków i stymulacji elektrycznej. W grupie pacjentów z zespołem fibromialgii, który charakteryzuje się przewlekłym, uogólnionym bólem mięśni i stawów oraz występowaniem tzw. punktów tkliwych, czyli miejsc ciała o nadmiernej wrażliwości na ucisk, uzyskano korzystne rezultaty w postaci zmniejszenia dolegliwości bólowych, spadku liczby tkliwych obszarów o charakterze lokalnym, zmniejszenia epizodów zaburzeń snu, zwiększenia subiektywnego progu odczuwania bodźców bólowych, podniesienia stopnia aktywności funkcjonalnej, jak również poprawy jakości i czasu trwania snu.Przy dolegliwości bólowych dolnych segmentów kręgosłupa związanych z chorobą zwyrodnieniową po zastosowaniu terapii skojarzonej zaobserwowano m.in. wyraźny efekt leczniczy w postaci zmniejszenia poziomu dolegliwości bólowych oraz zwiększenia zakresu ruchomości kręgosłupa, a także deklarowaną przez pacjentów poprawę jakości życia.\nTe rezultaty są zgodne z naszymi doświadczeniami w stosowaniu terapii skojarzonej u pacjentów zarówno z ostrymi, jak i przewlekłymi dolegliwościami bólowymi. Połączenie dwóch bodźców działających jednocześnie na tkanki pozwala na uzy-skanie skuteczniejszego efektu terapeutycznego, niż w przypadku pojedynczych zabiegów? Podsumowuje mgr Wiktoria Kania, fizjoterapeuta.


Botox lift - uzupełnieniem leczenia implantologicznego\nCzy można po wyjściu od stomatologa wyglądać młodziej, o co najmniej 5 lat? Okazuje się, że kliniki stomatologii estetycznej, co raz częściej łączą leczenie implantologiczne z zabiegami z zakresu medycyny estetycznej. Odkryli, bowiem że takie zintegrowane współdziałanie wielu specjalistów pozwala na zwiększenie efektów estetycznych leczenia, a tym samym wpływa pozytywnie na zadowolenie pacjenta/ki.\nUtrata zębów jest dla każdego nieprzyjemną sytuacją. Niestety jest to proces nieunikniony powiązany z nieodwracalnymi skutkami starzenia. Czasami na skutek przebytych chorób, zażywania niektórych leków oraz różnych wypadków losowych można utracić bardzo szybko stosunkowo dużą liczbę zębów nawet w przypadku bardzo młodego wieku.\nZbyt nisko położone dno zatoki szczękowej uniemożliwia wprowadzenie implantów. Dotychczas diagnoza o zbyt niskim dnie zatoki dyskwalifikowała pacjenta do leczenia implantologicznego.\nPrzeszczep kości i sterowana regeneracja kości - przygotowanie do leczenia ...\nDotychczas zły stan kostny szczęki oraz żuchwy uniemożliwiał leczenie implantologiczne. Obecnie dzięki procedurom przeszczepu kości oraz jej sterowanej regeneracji można uzupełnić braki kości.\nRegeneracja kości - kiedy stan kości nie pozwala na wszczepienie implantów\nDla osób, których stan kości jest nieodpowiedni na wszczepienie implantów, opracowano metodę je regenerującą i wzmacniającą. Okazuje się, bowiem że kości szczęki można odbudować, jeśli nie nadają się one do przeprowadzenia zabiegu wszczepienia implantów. Kości szczęki można zregenerować m.in. poprzez wszczepienie tkanki ludzkiej (kości liofilizowanej), zwierzęcej lub syntetycznej.\nPrzeszczep kości - zalecenia pooperacyjne\nBraki zdrowej ilości kości w szczęce jeszcze kilkanaście lat temu eliminował całkowicie możliwość wykonania zabiegu implantacji wszczepów tytanowych, na których opierają się uzupełnienia protetyczne. Dzięki uzupełnieniu braków w kości szczęce można odtworzyć solidny fundament, do zastosowania implantów. Zabiegi regeneracji kości w szczęce to niewątpliwie spełnienie oczekiwań pacjentów, dla których do tej pory nie było możliwości na odtworzenie uzębienia za pomocą wszczepów tytanowych.


Archiwum 01 03 2019 wątek Dla dentystów - http://dla-dentystow.polinfor.jupe.pl/\nArchiwum 01 03 2019 wątek Dla dentystów\nEndodonta Bytom Leczenie zębów mlecznych u dzieciZęby mleczne są pierwszymi zębami, jakie posiada człowiek w swoim życiu. Z biegiem czasu na miejscu zębów mlecznych będą się pojawiały zęby stałe. Jednak niezależnie od te pozostała część\nIdziemy do stomatologa - co warto wiedziećStomatologia to rozległy tematO dobrych stomatologachDbaj o zęby!Nie bój się stomatologaArtykuł o współczesnej stomatologiiTekst o kwestiach stomatologicznychNowoczesne protezy i koronyNowoczesne metody w stomatologii - o implantachZ wizytą u dentysty. Krótko o stomatologiiStomatologia - krótki poradnik dla pacjentówBoisz się wizyty u stomatologa? Nie ma powodów do obawO protetyce zębowejDbaj o zęby!Idziemy do dentysty - poradnikDbaj o zdrowie swoich zębówStomatologia i nowoczesne metody na leczenie zębówArtykuł o kwestiach stomatologicznychStomatolog ZabrzeArtykuł o współczesnej stomatologiiJak nie bać się dentysty? Poradnik dla pacjentówSTUDIUM PRZYPADKU Jak leczyć zęby W 11 Dni?Czy jest nowe prawo jak Leczyć zęby?Nowoczesne metody w stomatologii - o implantachKilka ciekawych faktów o stomatologiiU kogo leczyć zęby?Zęby - warto o nie dbaćDentysta w ZabrzuWizyta u dentysty - nie ma powodów do obawDentysta w centrum uwagi


2010 | Centrum Tańca\n2010-12-20: Wigilia Klubowa 2010\nWigilia Klubowa … Spotkanie z kolegami, koleżankami, dziećmi i ich Rodzicami to nowe zaskakujące doświadczenie. Dlaczego zaskakujące, bo do tej pory widziałam te osoby na treningach, na zawodach i na obozie. Wigilia do tej pory kojarzyła mi się z domem, choinką, szczególną atmosferą.. a tu okazuje się że podobne odczucia miałam podczas tego spotkania. Sala pięknie udekorowana, palące się lampki na choince, smakołyki na stołach, ludzie życzliwi uśmiechnięci, wspaniała atmosfera…\nMam nadzieję że za rok będzie tak samo, pozdrawiam wszystkich 🙂\n2010-11-20: Międzyklubowy Turniej Tańca „Mini PLĄS 2010”\n20 listopada 2010 r. nasz Klub zorganizował Międzyklubowy Turniej Tańca Towarzyskiego ?MINI PLAS? dla dzieci w klasach wstępnych H,G,F czyli tzw. rekreacji oraz klas E i D młodszych klas sportowych. W turnieju wzięło udział 119 par czyli 238 zawodników z 24 klubów w tym 12 z poza Krakowa. Z małego kameralnego turnieju zrobiła się duża impreza. Nie spodziewaliśmy się tak wysokiej frekwencji, byliśmy bardzo mile zaskoczeni ilością gości. Choć było bardzo ciasno i gorąco mamy nadzieję że wszystkie dzieci wyjechały z imprezy zadowolone. Każdy uczestnik dostał upominek, medal i dyplom.\nDziękuję Rodzicom AKADEMII MAŁOLATA ZA POMOC W PRZYGOTOWANIU I PRZEPROWADZENIU TURNIEJU – to był bardzo udany debiut.\nSłowa podziękowania należą się tancerzom grupy sportowej którzy przez 7 godzin bardzo ciężko pracowali przy w/w imprezie.\nKolejna impreza za nami, już myślę o karnawale najchętniej w Zabierzowie.\nMałgorzata Igielska – Trener K.T. i T.S. Pląs\n2010-11-06 – 2010-11-07: Mistrzostwa Polski, Sopot 2010\n6-7 listopada 2010 r. w Sopocie odbyły się po raz kolejny MISTRZOSTWA POLSKI w klasie B i w klasie A. W tym roku cieszyły się szczególną frekwencją. W klasie B wystartowało 66 par w stylu standard i 79 par w stylu latynoamerykańskim. Drugi rok z rzędu para z naszego Klubu stanęła na podium zdobywając drugie miejsce w tańcach Standardowych i tytuł Wice Mistrza Polski. W pięknym stylu pokonali 64 pary z całej Polski. To Filip Nowak i Monika Kapela. Serdecznie im gratuluję! Na ten sukces pracowali wspólnie 18 miesięcy.\nKonkurencja od ? finału była bardzo wyrównana, poziom tegorocznych Mistrzostw był także wysoki, komisja sędziowska miała trudne zadanie. Mistrzostwa trwały od 13.00 do 22.00 w trzech blokach, to był prawdziwy maraton.\nDrugi dzień był również intensywny 79 par rozpoczęło rundy eliminacyjne od godz. 9.30 finały zakończyły się o 22.00, nasze pary zakończyły swój udział:\nFilip Nowak, Monika Kapela – 15 miejsce ? finał Mistrzostw Polski, pokonali 64 pary\nTomasz Pipień, Monika Kapela – 38 miejsce 1/8 finału, pokonali 41 par\nDziękuję kolegom Trenerom, Konsultantom no i oczywiście Rodzicom za współpracę i pomoc w przygotowaniu zawodników do najważniejszej imprezy tanecznej w roku 2010.\nTrener Klubu Małgorzata Igielska\n2010-08-16: Ogólnopolskie szkolenie taneczne-Iwonicz\nOgólnopolskie szkolenie taneczne dla par tańca sportowego – klas C, B, A, S oraz obóz treningowy dla tancerzy Klubu Tańca i Tańca Sportowego „PLĄS”. Podczas obozu tancerze pracowali pod okiem wieloletnich konsultantów Klubu z zakresu tańców standardowych państwa Anny i Lecha Romankiewiczów. Jak zwykle było bardzo miło i bardzo intensywnie. Wszyscy tancerze wraz z trenerami wzięli udział w pięciodniowym szkoleniu z zakresu Yogi. Warsztaty na najwyższym światowym poziomie poprowadziła pani Ewa Wardzała. Możecie nam tylko pozazdrościć. Ćwiczenia rano nas wzmacniały a wieczorem pozwalały mięśniom odpocząć. Po jednym dniu odpoczynku rozpoczęło się szkolenie z zakresu tańców latynoamerykańskich które poprowadził Pan Grzegorz Citko na stałe związany z naszym Klubem. Nowy tydzień to ćwiczenia na siłowni, joga i aerobik! Wiele wysiłku, wiele pracy i wiele nowych znajomości. Dziękujemy wszystkim Tancerzom z Lublina, Sopotu, Tarnowa, Rzeszowa i Radomia którzy do nas przyjechali, dobrze się z Wami pracowało. Powodzenia w nowym roku tanecznym?\nMałgorzata Igielska – trener K.T. i T.S. „PLĄS”\n2010-08-16 – 2010-08-26: KOLONIA TANECZNA Iwonicz 2010\nW koloni wzięło udział 16 dzieci w wieku 8-15 lat. Okazało się, że zabraliśmy fantastyczną ekipę. Dzieci tańczyły dwa, a nawet trzy razy dziennie. Poznały różne tańce: Hip-Hop, Salsę, Taniec Hinduski, Cha-cha oraz Sambę. Podczas swojego pobytu mieli okazję zobaczyć, jak pracują zawodnicy tańca sportowego (bardzo im się podobało). Tej grupie wyjazd się udał, mieli piękną letnią pogodę, dużo atrakcji na świeżym powietrzu, ognisko, wycieczka do Iwonicza Zdrój. Najfajniej było na całodniowym wyjeździe do „CZAR DWORKU”, tam też zaprosiliśmy Rodziców (zapraszamy do galerii).\n2010-07-25: KOLONIA „Taneczne lato 2010” Czarny Dunajec\nOśrodek Wypoczynkowy „DUKAT” – kolonia rekreacyjno-taneczna dla dzieci i młodzieży w wieku 8-17 lat. W koloni wzięło udział 50 uczestników. Czarujące otoczenie mogliśmy obejrzeć dopiero od niedzieli 1 sierpnia br. Dopiero wtedy zaświeciło słońce. Tydzień wcześniej wszystkie atrakcje odbyły się na terenie ośrodka wypoczynkowego – zapraszamy do galerii bo działo się? Igrzyska sportowe, basen w Bańskiej koło Szaflar, dzień Indianina, dyskoteki, wybór Miss Małolatów i Nastolatek, Mam Talent, ognisko, basen na terenie ośrodka! A co najważniejsze pokaz dla Rodziców (nie było osoby, na której nie zrobiłby wrażenia) ? dzieci wróciły zdrowe, szczęśliwe z mnóstwem wrażeń. Instruktorzy również?\n2010-05-15: Puchar Okręgu Małopolskiego PTT w tańcu sportowym w stylach – Tarnów\n15 maja 2010 r. w Tarnowie odbył się drugi co do ważności turniej w naszym Okręgu. Pary naszego Klubu zaprezentowały się świetnie. Gratulując młodzieży podaję wyniki:\nKlasa C – Standard: WOJCIECH PLES – KLAUDIA BARWIOŁEK II miejsce\nKlasa B – Standard: FILIP NOWAK – MONIKA KAPELA I miejsce\nKlasa A – Standard: SZYMON PODSIADŁO – KAROLINA SZYMAŃSKA I miejsce\nPowyższe wyniki to efekt intensywnych treningów, szkoleń tanecznych, warsztatów oraz lekcji tańca. Profesjonalni trenerzy, nauczyciele tańca, przemyślane zajęcia prowadzą do najwyższych wyników w Okręgu Małopolskim. Dziękuję Rodzicom za ich starania oraz ogromne zaangażowanie i zrozumienie zainteresowań młodzieży – zawodników K.T. i T.S. PLĄS\nTrener K. T. i T.S. „Pląs” Małgorzata Igielska\n2010-03-13: Mistrzostwa Polski w kombinacji 10 tańców – Słupsk\nWyjechaliśmy z Krakowa o 8.00, pogoda była fatalna. Do Łodzi zima, zamieć, śnieg, deszcz, po prostu bardzo brzydko. Gdy minęliśmy Ozorków wiosna i słońce. Atmosfera w aucie była bardzo ciepła. Warunki pogodowe nie psuły nam nastroju. Po 11-tu godzinach z przerwami dojechaliśmy do Słupska. Jazdę odczuwaliśmy wszyscy. Kierowcy o 22.00 spali jak susły. My z Moniką i Piotrem rozmawialiśmy i przygotowywaliśmy się do Mistrzostw.\nRano bardzo wcześnie pobudka, malowanie, czesanie, prasowanie i śniadanie. Bardzo spodobały mi się słowa Piotra, jakie powiedział przy śniadaniu „nie po to całą Polskę przejechałem aby teraz odpaść w pierwszej rundzie”, wtedy pomyślałam – jest dobrze, trzymaj tak dalej.\nNo i wreszcie dotarliśmy na salę. Pięknie przygotowana hala sportowa, dekoracje, oświetlenie godne Mistrzostw Polski (gratuluję Organizatorom). Na takich turniejach chce się tańczyć.\nW Mistrzostwach wystartowało 49 duetów, w tym 4 pary z Okręgu Małopolskiego. Piotr z Moniką zakwalifikowali się jako jedyni reprezentanci Małopolski do ćwierć finału zajmując ostatecznie 21 miejsce. Zadowoleni, pełni wiary w siebie dali wywiad lokalnej prasie. Bardzo się ucieszyliśmy, tym większa to dla nas radość, że tegoroczne Mistrzostwa to kolejny debiut pary w tym roku tanecznym 2009/2010.\nKtoś powie – co to za sukces, gdyby zatańczyli na finał, to byłby wynik z którego można się cieszyć. A ja Was pytam: ile czasu trwa przygotowanie zawodnika do Mistrzostw? Czy mierzymy ten czas w miesiącach, czy w latach? Jaki czas, ile lat trwa promocja zawodnika? Ile lekcji, ile szkoleń, ile turniejów trzeba zatańczyć? Ile treningów ile wysiłku ze strony zawodników, trenera, rodziców trzeba włożyć? Jak duży sztab ludzi musi być zaangażowany aby zawodnicy trafili na szczyty?\nJeśli nie zdajecie sobie z tego sprawy to nic? może kiedyś poznacie tę maszynę od środka? Na razie pogratulujcie Monice i Piotrowi, tak jak to uczynili: Ania i Lech Romankiewiczowie, Justyna Hawkins, Bogdan Myśliwiec, Roger Markiewicz, Rodzice no i ja.\n2010-02-14: Mistrzostwa Polski w stylu standard – Zamość\n14.luty WALENTYNKI kojarzą się Wam zapewne z dniem zakochanych. Nam też. Tyle tylko, że zakochanych w tańcu. W ten właśnie dzień 3 pary z naszego Klubu:\nFilip NOWAK – Monika KAPELA\nSzymon PODSIADŁO – Karolina SZYMAŃSKA\nPiotr FEJKLOWICZ – Monika BERG\nwystartowały w MISTRZOSTWACH POLSKI w stylu standard w kategorii 16?18 lat organizowanych przez Polskie Towarzystwo Taneczne i Federację Tańca Sportowego w Zamościu. Zważywszy na fakt iż był to debiut par poszło im całkiem dobrze. Na 62 startujące pary zajęli w kolejności 35 miejsce Piotr – Monika i ex aequo 42 miejsce Szymon Karolina oraz Filip Monika.\nPrzygotowania trwały rok, poprzedzone były szkoleniami, lekcjami indywidualnymi, startami w Grand Prix Polski oraz w Mistrzostwach Polski w klasach tanecznych. Nasze pary bardzo dobrze wyglądały na tle świetnie przygotowanych par z całej Polski. Świadczy o tym fakt że po pierwszej rundzie Piotr i Monika zostali zauważeni w pierwszych 14-tu najlepszych duetach. Potem niestety brakło siły, precyzji i wiary w siebie. Nic nie szkodzi mamy jeszcze jeden rok przygotowań. Trzymajcie za nas kciuki.\n2010-01-24: Taneczna Zima 2010\nW dniach 24-31 stycznia 2010 r. trenowaliśmy i wypoczywaliśmy w Limanowej pod okiem fantastycznych nauczycieli – trenerów – choreografów – wychowawców.\nW zimowisku uczestniczyli tancerze AKADEMII MAŁOLATA i sekcji sportowej K.T. i T.S. PLĄS, tancerze Studia Tańca FLOW oraz dzieci i młodzież chcący odpoczywać aktywnie podczas ferii zimowych.\nWarsztaty taneczne prowadzone były na światowym poziomie, Zespół Szkół nr 2 w Limanowej udostępnił nam cztery sale co znacznie wpłynęło na przebieg zajęć. Fantastyczna kuchnia dodała wszystkim uczestnikom sił a 20 stopni mrozu zablokowało wszelkie choroby. Za to temperatura na salach podczas zajęć i emocje z tym związane były bardzo wysokie. Mamy nadzieję że wspomnienia towarzyszą uczestnikom TANECZNEJ ZIMY 2010 w Limanowej podczas posiłków w domach z kubeczkiem w ręce, to pamiątka jaka otrzymali na zakończenie zimowiska.


Płocka Grupa Fotograficzna przygotowała trasę Worldwide Photo Walk Płock – Płocka Grupa Fotograficzna\nPłocka Grupa Fotograficzna przygotowała i przetestowała dla Was trasę wielkiego święta fotografii w Płocku-pierwszej edycji Worldwide Photo Walk Płock, która odbędzie się już w przyszłą sobotę 13 października!\nSpotykamy się o godz 14:45 w okolicach wejścia do Teatru Dramatycznego im. Jerzego Szaniawskiego na Nowym Rynku gdzie na dzień dobry czeka nas pierwsza z niespodzianek. Punktualnie o godz. 15:00 ruszamy Nowym Rynkiem w stronę osłabionego ostatnimi czasy salonu naszego miasta ulicy Tumskiej. Naszą obecnością i dobrą fotograficzną aurą postaramy się tknąć w nią odrobinę życia . Być może gdzieś w okolicach deptaka, zwiedzimy jedno z zapomnianych, fantastycznych-szkoda że tak zaniedbanych-płockich podwórek. Z ulicy Tumskiej skręcimy w ulicę Grodzką i udamy się w jedno z ulubionych miejsc turystów czyli na Stary Rynek. Stamtąd pokierujemy się w okolice Fary prosto ulicą Kazimierza Wielkiego mijając klimatyczną Katedrę Kościoła Starokatolickiego Mariawitów. Dalej w stronę charakterystycznych okrągłych Rogatek Dobrzyńskich od których jeszcze tylko kilka kroków do starego Cmentarza Ewangelickiego zapomnianego przez wielu płocczan. Tuż za cmentarzem przed Domem Technika skręcamy w lewą stronę w kierunku odnowionego parku na zboczu naszej absolutnie pod każdym względem wyjątkowej-skarpy wiślanej. Jesień to najbardziej malownicza pora roku, którą zdecydowanie warto jest fotografować w takich właśnie miejscach. Może jakieś makro? Parkiem, górą wzdłuż Wzgórza Tumskiego (będziemy mogli udowodnić amerykanom że w Polsce, mało tego-w Płocku! też mamy plażę 😉 ) ruszymy w kierunku Bazyliki katedralnej Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny czyli płockiej katedry. Po drodze miniemy tył ogrodu Mariawitów, niechlubne festiwalowe „schody do nieba”, Dział Etnograficzny Muzeum Mazowieckiego Spichlerz, Archiwum Państwowe, taras widokowy w okolicach Hotelu Starzyński z futurystyczną bryłą amfiteatru, płockim sądem aż do Zamku Książąt Mazowieckich i katedry w której to okolicach jeśli wszystko pójdzie zgodnie z planem będzie czekała na Was kolejna z niespodzianek przygotowana przez Płocką Grupę Fotograficzną. Po niespodziance ruszymy do jednego z ustalonych wcześniej lokali na starym mieście gdzie będziemy mogli zaspokoić pragnienia, obejrzeć zdjęcia wykonane podczas naszego pleneru i porozmawiać o fotografii-bez barier!\nTrasa naszego pleneru została sprawdzona przez Płocką Grupę Fotograficzną, spacerowe przejście zajęło jej 1h 15min z aparatami powinniśmy zmieścić się w 2,5. To będzie dobre-zdrowe popołudnie!\nJest mi bardzo miło poinformować Was, że księgarnia informatyczna Helion – informatyka w najlepszym wydaniu, lider na rynku literatury informatycznej dołączyła dziś w wielkim stylu do grona patronów Worldwide Photo Walk Płock. W ciągu kilku dni z wydawnictwa otrzymam kolekcję fotograficznych książek, która będzie do wygrania podczas spaceru.


Egzekucja świadczeń pieniężnych\nZasada zwrotu kosztów\nJego celem jest udzielenie tymczasowej ochrony prawnej stronom lub uczestnikom, jeżeli uprawdopodobnią oni swoje roszczenie oraz interes prawny w udzieleniu zabezpieczenia. Interes ten istnieje zawsze wtedy, gdy brak zabezpieczenia uniemożliwiłby lub poważnie utrudnił wykonanie zapadłego w sprawie orzeczenia czy osiągnięcia celu postępowania. Sam sposób udzielenia takiej ochrony prawnej może polegać więc na zabezpieczeniu wykonania orzeczenia lub na uregulowaniu stosunków między stronami na czas toczącego się postępowania.\nW każdej sprawie cywilnej podlegającej rozpoznaniu przez sąd lub sąd polubowny można żądać udzielenia zabezpieczenia. Sąd może udzielić zabezpieczenia przed wszczęciem postępowania lub w jego toku. Po uzyskaniu przez uprawnionego tytułu wykonawczego dopuszczalne jest udzielenie zabezpieczenia tylko wtedy, jeżeli ma ono na celu zabezpieczenie roszczenia o świadczenie, którego termin spełnienia jeszcze nie nastąpił ( art. 730. § 1 i 2 kpc ).\nZabezpieczenie może być orzeczone w każdym postępowaniu, zarówno procesowym, jak i nieprocesowym.\nJeżeli postanowienie o zabezpieczeniu ma być wykonane w drodze egzekucji, stanowi ono tytuł egzekucyjny podlegający zaopatrzeniu go w klauzulę wykonalności. Klauzulę taką zgodnie sąd nadaje z urzędu. Jeżeli postanowienie o zabezpieczeniu podlega wykonaniu w inny sposób niż w drodze egzekucji sądowej, podstawą przeprowadzenia postępowania wykonawczego jest postanowienie zaopatrzone z urzędu przez przewodniczącego we wzmiankę o wykonalności.\nZgodnie z art. 492 § 1 kpc nakaz zapłaty wydany w postępowaniu nakazowym z chwilą wydania stanowi tytuł zabezpieczenia wykonalny bez nadawania mu klauzuli wykonalności. Uprawniony, wnosząc o dokonanie zabezpieczenia, jest obowiązany wskazać sposób zabezpieczenia. Sąd na wniosek obowiązanego może ograniczyć zabezpieczenie według własnego uznania.


Konferencja ProGRAmowanie rozwoju – byliśmy tam! – RODN WOM Bielsko-Biała\nRODN WOMPosted on 25 października 2017 Napisano w Aktualności, Konferencja, Relacje\nNa zaproszenie Pana mgr inż. Jakuba Piaseckiego z firmy AKCES edukacja, która jest jedynym oficjalnym przedstawicielem LEGO® Education w Polsce i jednocześnie Partnerem naszego Ośrodka przy realizacji Projektu „Nie taki robot straszny!”, gościliśmy 19 października 2017 r. w Wyższej Szkole Humanitas w Sosnowcu.\nPodczas konferencji „ProGRAmowanie rozwoju – więcej niż technologie” prowadziliśmy zajęcia warsztatowe z elementami lekcji pokazowej, z wykorzystaniem zestawów LEGO® Education WeDo 2.0. Patronat honorowy nad konferencją objęło (między innymi) Ministerstwo Edukacji Narodowej, Ministerstwo Cyfryzacji, a także Marszałek Województwa Śląskiego i Kurator Oświaty w Katowicach.\nPani mgr Anna Fryś (Niepubliczna Szkoła Podstawowa „Akademia Żaków” w Bielsku-Białej) oraz Pani mgr Jolanta Zuziak (Szkoła Podstawowa nr 10 Towarzystwa Szkolnego im. M. Reja w Bielsku-Białej) pracowały z uczniami klasy trzeciej, którzy zostali zaproszeni do Sosnowca przez organizatorów konferencji.\nObie Panie na co dzień – w swoich szkołach – wykorzystują zestawy WeDo 2.0 w pracy z uczniami klas 1-4 szkoły podstawowej.\nMiło nam, że obie wymienione szkoły chcą – we współpracy z naszym Ośrodkiem – dzielić się sprawdzonymi przykładami dobrej praktyki szkolnej realizowanymi w ich placówkach.\nObu Paniom oraz Dyrekcji ich szkół serdecznie dziękujemy!\n‹ Możesz zatrzymać smog\nKonkurs: Matematyka jest wszędzie (7. edycja) ›


Wiele powstających obecnie obiektów budowlanych to tzw. domy inteligentne. Rozwój technologii, sprawia że możliwe jest stosowanie wielu rozwiązań, dzięki którym mieszkańcy takiego domu mają zapewniony wyjątkowy komfort oraz bezpieczeństwo. Urządzenia stosowane w domach inteligentnych tworzą spójny system, którym można sterować zgodnie ze swoimi potrzebami. Dzięki systemowi automatyki budynkowej i systemowi zarządzania budynkiem można sporo zaoszczędzić i ułatwić sobie życie.\nDom inteligentny – co to jest?\nDom inteligentny wyposażony jest w system automatyki budynkowej, który daje możliwość wygodnego sterowania urządzeniami domowymi. Dzięki temu można niektóre działania ograniczyć do minimum, ponieważ system ten można zaprogramować tak, aby poszczególne sprzęty komunikowały się ze sobą. Oczywiście warto korzystać ze sprawdzonych rozwiązań, jakie zapewnia np. inteligentny dom – Zamel.com. Jest to nowoczesny system, który pozwala m.in. na sterowanie systemami alarmowymi, oświetleniem, klimatyzacją i wentylacją, ogrzewaniem, żaluzjami i roletami, otwieraniem drzwi i okien, a także bramy wjazdowej i garażowej. Ponadto może on również zarządzać systemem pogodowym i nawadniania.\nSystem automatyki budynkowej można jeszcze bardziej unowocześnić za pomocą systemu zarządzania budynkiem, czyli BMS. Rozwiązanie to pozwala na stworzenie mechanizmu zarządzania każdym systemem automatycznego sterowania, jaki znajduje się w danym budynku. Pozwala to zintegrować systemy w jeden, co ułatwia kontrolowanie ich pracy i parametrów. Automatyka budynkowa świetnie sprawdza się w większych obiektach, np. hotelach, biurowcach czy centrach handlowych, ponieważ pozwala na zarządzanie całym budynkiem z jednego miejsca. Zobacz również Czym różni się system automatyki budynkowej od BMS – systemu zarządzania budynkiem?\nJakie zalety mają budynki inteligentne?\nDom inteligentny to przede wszystkim większy komfort mieszkańców, większe poczucie bezpieczeństwa oraz niższe zużycie energii. Poszczególnymi systemami można sterować za pomocą telefonów komórkowych, tabletów, laptopów czy pilotów. Istnieje również możliwość wydawania poleceń przez internet, dzięki czemu domem można zarządzać dosłownie z każdego miejsca. Dzięki systemom, które sterują ogrzewaniem, klimatyzacją czy oświetleniem można sporo zaoszczędzić. Istnieje możliwość ustawienia poszczególnych urządzeń w taki sposób, aby jeszcze bardziej zwiększyć oszczędności, np. ogrzewanie może się uruchamiać dopiero wtedy, gdy temperatura spadnie poniżej określonej w systemie.\nDom inteligentny raz na zawsze eliminuje problem z tym, czy np. kuchenka jest wyłączona. Zarówno kuchenkę, jak i żelazko czy inny sprzęt można wyłączyć zdalnie, co znacząco poprawia bezpieczeństwo i komfort życia, a także zwiększa oszczędność prądu.\nInteligentny system sterowania domem – ile to kosztuje?\nKażdy dom inteligentny składa się z wielu elementów, które dobierane są indywidualnie. Z tego właśnie względu dokonanie wyceny jest możliwe dopiero po przeanalizowaniu potrzeb konkretnego inwestora. Na koszt ma wpływ przede wszystkim liczba oraz zakres instalacji, które mają być zautomatyzowane. Za najprostszy system trzeba zwykle zapłacić kilkanaście tysięcy złotych, natomiast bardzo rozbudowane wersje mogą kosztować nawet 100 tysięcy złotych, przy czym granica ta jest dość płynna.


"Upadek Cesarstwa Rzymskiego" po katolicku. Fałszowanie historii. - JustPaste.it\n"Upadek Cesarstwa Rzymskiego" po katolicku. Fałszowanie historii.\nUważam, że nie wolno uczyć się historii zakłamanej.\nMieszkam z dala od kraju i mimo, że docierają tu książki, to jednak w ograniczonej ilości tematycznej. Będąc w Polsce, w czerwcu poprzedniego roku kupiłem „Upadek cesarstwa rzymskiego” Petera Heathera, książkę wydaną przez Dom Wydawniczy Rebis w Poznaniu, a niedawno skończyłem ją czytać. Kupiłem ją ponieważ interesuje mnie ten temat, a już sam tytuł mocno mnie zaintrygował, ponieważ mówi on o całym cesarstwie. Moje zdziwienie było równie duże kiedy zacząłem ją czytać, ponieważ w 2/3 swojej objętości książka dotyczy innych tematów niż wskazuje tytuł, aczkolwiek pokrewnych tytułowi, a zatem tylko 1/3 książki jest odzwierciedleniem tytułu. Poza tym, moim zdaniem, nie można mówić o upadku całego cesarstwa rzymskiego w zbliżonym okresie czasu. Przyjmuje się, że w roku 476 n.e. upadło Cesarstwo Zachodniorzymskie, natomiast Cesarstwo Bizantyjskie dopiero 1000 lat później. Peter Heather chce, aby chwilę po upadku Cesarstwa Zachodniorzymskiego, uznać za upadłe również Cesarstwo Wschodniorzymskie. Otóż wydaje mi się, że utrata części terytoriów (jak sugeruje ten „historyk”) nie oznacza jeszcze upadku cesarstwa czy królestwa. A może by wyjaśnić co rozumiemy pod poszczególnymi nazwami? Przecież nie każdy czytelnik jest historykiem.\nNie zgadzam się również z autorem, który śmie twierdzić, że chrześcijaństwo nie było przyczyną upadku Cesarstwa Zachodniorzymskiego. Może nie odegrało ono tak wielkiej roli o jakiej mówi Edward Gibbon, jednak rola ta wcale nie była mała. Chrześcijaństwo gardziło nauką, która jest podstawą rozwoju społeczeństw, a zatem jej zanik nie może nie być jedną z przyczyn ich upadku, więc i upadku państw. Upadek tego cesarstwa datuje się na II połowę V wieku n.e., natomiast Max Cary i Howard Hays Scullard w „Dziejach Rzymu” piszą: Program nauczania, który obejmował niemal wyłącznie studia lingwistyczne i stylistyczne pomijając zupełnie nauki przyrodnicze i społeczne, w jakimś stopniu tłumaczy zgubny brak zaradności i zanik inicjatywy, tak znamienne dla społeczeństwa III wieku n.e. Jednocześnie jednak szkolnictwo nie miało w żadnym okresie historii starożytnej tak szerokiego zasięgu jak w pierwszych trzech stuleciach naszej ery i prawdopodobnie stan ten uległ zmianie dopiero w XIX wieku. Co więcej, rzymskie szkoły dawały wykształcenie gruntowne, w każdym razie, póki działały, z dobrymi rezultatami uczyły swych wychowanków dyscypliny intelektualnej. Za jedną przyczyn owej katastrofy uważano powszechny nastrój przygnębienia, ale jeśli możemy go wyśledzić, to należy on do kategorii objawów choroby, a nie jej przyczyn. Czyżby przyczyną tego przygnębienia było przytoczone przez autorów stwierdzenie E. Gibbona „wprowadzenie (i), (…) nadużycie wiary chrześcijańskiej”? Po tym fragmencie czytamy słowa J. B. Burego: „chrześcijaństwo jednoczyło, a nie dzieliło (…)”. Otóż uważam, że ono jednoczyło w pesymizmie i dzieliło w swoim barbarzyństwie. Wyrosło z pospólstwa, plebsu i niewolnictwa, a więc najniższych warstw społecznych, które były barbarzyńskie. Prof. A. Krawczuk w wywiadzie dla „Racjonalisty” tak się o nim wyraża: „Tym barbarzyństwem wewnętrznym w owych czasach, niestety muszę to powiedzieć uczciwie, przez co narażę się wielu ludziom, było chrześcijaństwo.”\nNa stronie 504 „Upadku Cesarstwa Rzymskiego” autor pisze, cyt: „W wielu miejscach lokalna romanista przetrwała w niezłym stanie. Katolickie chrześcijaństwo, łacińska laicka inteligencja, wille, miasta i bardziej złożone formy produkcji oraz wymiany gospodarczej (…)”\nNa stronie 440 czytamy: „Teodoryk II nie był „typowym” barbarzyńcą, kierującym się instynktami, uzależnionym od alkoholu i kolejnych przypływów adrenaliny. Przeciwnie: był w rzeczywistości „Rzymianinem” we właściwym tego słowa znaczeniu, nauczony samodyscypliny i kierowania się rozumem (…)”\nTeraz strona 435. Autor przytacza słowa Sydoniusza – literata: „(…) wykształcona publiczność, dla której pisać go nauczono, odeszła na zawsze” Na stronie 507 autor pisze: „Mimo to żaden z arystokratów nie myślał już o pełnej łacińskiej edukacji. Uczyli dzieci czytać i pisać, ale cel ogólny był ograniczony. W efekcie około 600 roku umiejętność pisania stała się domeną kleru, podczas gdy świeckie elity zadowalały się samym tylko czytaniem, szczególnie biblii”.\nW tym miejscu zapytam – w jaki sposób miało się rozwijać imperium i jak miał następować wzrost gospodarki jeżeli w roku 600 n.e. czytano już tylko Biblię? Od kiedy zaczął się ten proces gwałtownie rozwijać? Czy przypadkiem nie od wiosny 313 roku? Jak więc (zdaniem tego „historyka”), chrześcijaństwo nie było przyczyną upadku Cesarstwa Zachodniorzymskiego, jeżeli tak szybko pod jego niewątpliwym wpływem upadała nauka – a w ogóle, to po co uczył się ten „historyk”, skoro brak nauki nie jest przyczyną uwstecznienia?! Chociażby te fragmenty świadczą o tym, że typowy Rzymianin barbarzyńcą nie był, był człowiekiem wykształconym, natomiast trudno tak powiedzieć o chrześcijanach, którzy nauką gardzili. Na stronie 505 czytamy: „Z pewnością była to chwiejna budowla. Przy zarządzaniu tak ogromnym terytorium w oparciu o tak prymitywną bazę komunikacyjną i administracyjną nie mogło być inaczej. Szerzyła się korupcja, trudno było egzekwować prawo, władza w dużym stopniu pozostawała w ręku lokalnych społeczności”. Pytam więc – gdzie wdzierało się chrześcijaństwo? Czy w swojej znakomitej większości nie do „lokalnych społeczności”? Poza tym imperium nie było większe niż za cesarzy Augusta czy Trajana, a baza komunikacyjna czy administracyjna – w czasach o których mówi książka – były chyba lepsze niż za cesarzy o których wspomniałem.\nInnych bzdur historycznych zawartych w książce Heatera poruszał nie będę, gdyż w takim przypadku należałoby napisać – jak to ten „historyk” mówi o dziele Filostrata na temat Apoloniusza z Tiany – „dziełko”.\nZaradność i inicjatywa w kwestii zarządzania cesarstwem leżała w gestii władz, a ta sprawowana była przez ludzi z wyższych niż wymienione sfery, ale przygnębienie spowodowane nową religią ograniczało ich inicjatywę.\nAutor nie uniknął też błędów rzeczowych, które w książce znaleźć się nie powinny. Pan prof. dr hab. Leszek Mrozewicz będący redaktorem merytorycznym książki, również nie wie wielu istotnych historyczno-geograficznych rzeczy, pod którymi się podpisał, jak również nie zdaje sobie chyba sprawy z niezgodności treści książki z jej tytułem, o czym pisałem na początku. Na str. 363 tej książki czytamy, że Chersonez pod którym była bitwa między Hunami, a wojskami Cesarstwa Wschodniego, to Chersonez na Krymie (obecny Sewastopol, czyli Chersonez Taurydzki). Pragnę zauważyć, że Chersonez pod którym rzeczywiście toczyła się ta bitwa, to zupełnie inny Chersonez, ten na półwyspie Gallipoli – w starożytności Chersonez Tracki, leżący przy cieśninie Dardanele. W rozdziale 6 zatytułowanym „Pożegnanie z Afryką”, na stronie 307 czytamy, że pod Rimini Bonifacjusz wygrał bitwę z Aecjuszem, ale odniósł w niej śmiertelną ranę, od której zmarł. Natomiast na stronie 328 pisze natomiast, że Bonifacjusz został skrytobójczo zamordowany. Co zatem jest prawdą? W książce pisze również, że Step Nadwołżański leży na północ od Morza Czarnego. Doprawdy żenująca znajomość geografii, którą wykazuje się pan Heather, jak i redaktor merytoryczny pan prof. dr hab. Leszek Mrozewicz. Jeżeli pan prof. nie zna wspomnianych faktów, to proszę się douczyć, ponieważ społeczeństwo chciałoby znać prawdę obiektywną, a nie katolicką i nie podpisywać się pod bzdurami.\nW książce czytamy również, że całe Cesarstwo Rzymskie liczyło od 400 do 600 tysięcy żołnierzy. Uważa się jednak, że dane te są zbyt wysokie i za cyfrę wiarygodną przyjmuje się ok. 300 tysięcy. Jest to około 150 tysięcy żołnierzy przypadających na Cesarstwo Wschodnie i tyle samo na Cesarstwo Zachodnie. Z kolei na stronie 216 „Upadku Cesarstwa Rzymskiego” czytamy, że w bitwie pod Adrianopolem Cesarz Wschodu Walens stracił ok. 10 tysięcy ludzi, a dalej, że nowo mianowany na stanowisko Teodozjusz, pierwszy rok poświęcił na odbudowę armii polowej. Dlaczego Teodozjusz odbudowywał armię, skoro liczyła ona 150 tysięcy, a utrata w bitwie pod Adrianopolem wyniosła 10 tyś. żołnierzy (pozostało ich zatem jeszcze 140 tysięcy). Natomiast na stonie 243, niewiadomo dlaczego autor pisze: „Do tego kontrataku zmobilizował (Stylichon – przyp. autora) ogromne siły: trzydzieści oddziałów z armii polowej Italii i kontyngent ściągnięty przypuszczalnie z nadreńskiego pogranicza, uzupełniony pomocniczymi oddziałami Alanów i Hunów”. Z danych zawartych w książce wynika, że w ówczesnym czasie oddział liczył ok. 500 żołnierzy. Cóż zatem znaczy wyrażenie „ogromne siły” – trudno jest się domyślać, bo w tamtym okresie czasu armia 20 czy 25 tysięcy żołnierzy nie była „ogromną siłą”, szczególnie, że armia jednego cesarstwa liczyła 150 tysięcy, a autor nie wyjaśnia tego dziwnego zjawiska. Nie wyjaśnia go również pan prof. dr hab. L. Mrozewicz, bo prawdopodobnie honorarium z tytułu autorstwa jak i bycia redaktorem merytorycznym, obaj oni przyjęli razem z hostią. Takie rozwiązanie samo przez się nasuwa się na myśl, ponieważ czytamy w książce, że Hunowie oskarżyli biskupa Magnus o to, że „ ‘(…) wkroczył na ich ziemie i przeszukując ich królewskie grobowce, skradł złożone w nich skarby’. Jednak wyczyn tego Indiany Jonesa w biskupich szatach posłużył jedynie jako pretekst”. Niestety z tego co mi wiadomo nie był to pretekst, a biskup miasta Magnus rzeczywiście okradał królewskie groby Hunów. Kilka wersetów dalej autor pisze, że ten „Indiana Jones” „wówczas ogarnięty paniką (…) uzgodnił z Hunami, że odda im miasto jeśli wycofają swoje oskarżenie”. Widocznie oskarżenie było prawdziwe i ta chrześcijańska kanalia zgodziła się na oddanie miasta w zamian za wycofanie tego oskarżenia (s. 351). Samo określenie „Indiana Jones” jest na tyle niestosowne, że wśród myślących czytelników wywiera odwrotny do zamierzonego efekt.\nRównież wychwala się Teodozjusza Wielkiego – chyba jako katolika czyli człowieka nie mającego żadnego honoru (to on nazwał chrześcijan wierzących w Świętą Trójcę – katolikami). Szczytem bezczelności jest stwierdzenie: „Szukając inspiracji u Boga – a zaprawdę tylko jemu mógł zawdzięczać wyniesienie na tron wschodni – Teodozjusz wiedział, że daleko lepsze i większe zwycięstwo można osiągnąć przebaczeniem niż orężem” (strona 222). Autor nie wyjaśnia, co dokładnie ma na myśli. Przecież Teodozjusz Wielki nie przebaczył Hunom. Nie przebaczył też poganom. Może chodzi o Gotów? A może chodzi o cesarza Walentyniana I, który wydał wyrok i kazał ściąć jego ojca, swojego najlepszego dowódcę, jednego z najlepszych dowódców rzymskich, zwycięscy znad Renu i Dunaju, Brytanii i Afryki? A może ściął go cesarz Gracjan, od którego Teodozjusz przyjął zaszczyt bycia cesarzem Wschodu? W książce „historyk” pisze co innego. Chyba temu „wybaczającemu” Teodozjuszowi sam Bóg podszepnął wymordowanie kilku tysięcy bezbronnych mężczyzn na stadionie w Tesalonice, bo sam by tego nie wymyślił. A ileż tysięcy osób skazały na śmierć chrześcijańskie sądy?\nWidzimy więc, że z katolickim wybaczaniem jest trochę inaczej niż pisze o tym pisarczyk Peter Haether. W książce wychwala się „półboga” Teodozjusza, a o dziele Filostrata „Żywot Apoloniusza z Tiany” mówi się „dziełko”. Chyba tylko dlatego, że bez przydanych Jezusowi „boskich” cech, Apoloniusz był od niego lepszy, ale że nie był Żydem i nie został ukrzyżowany, więc nie został uznany za boga – tak jak Jezus. Nikt nie nazywa tego dzieła „dziełkiem”. Jest ono takie samo jak wiele innych dzieł z tamtych czasów. Ale pisarczyk Peter Heather, jest pisarczykiem katolickim, a na pewno chrześcijańskim i stąd w książce historycznej mamy tak wielkie bzdury, i przewijającą się przez książkę niewiedzę historyczną lub jej fałszerstwa. Doprawdy wiedza historyczna, podobnie jak i wiedza geograficzna tego Pana jest żenująca.\n„Upadek Cesarstwa Rzymskiego” to książka o zabarwieniu prochrześcijańskim, a zatem pozbawiona obiektywizmu i prawdy. Tak jak książki komunistyczne, jest fałszowana na określone potrzeby, choć z pozoru jest pozycją typowo historyczną, zatem bezwzględnie obiektywną.\nKsiążki „Upadek Cesarstwa Rzymskiego” Petera Heathera nie polecam nikomu. Z niej bowiem czytelnik nie uczy się prawdy. Pan prof. dr hab. Leszek Mrozewicz, redaktor merytoryczny książki, przyjmował chyba profesurę na kolanach wraz z komunikantem, podobnie jak i honorarium za redakcję merytoryczną, co pozwoliło mu jej nie czytać. A może przeszkodziły mu w tym jego klęczące obowiązki? Proszę sprawdzić za jakiego „biskupa” otrzymał ten pan tytuł profesorski. Z pewnością było to po roku 1989.\nKatolicki prof. M. Heller, laureat nagrody Templetona pisze natomiast, że w hostii nie ma większego zagęszczenia Boga niż w ławce obok kościoła, na której pije się piwo. Wielka szkoda, że nie wie o tym redaktor merytoryczny książki pan prof. dr hab. Leszek Mrozewicz i wydawnictwo Rebis.\nRedakcja, która wydała tak haniebną książkę, powinna nosić nazwę Katolicki Dom Wydawniczy Rebis.


Lenovo ThinkPad T530 15,6" Intel Core i7-3720QM - 8GB RAM - 180GB Dysk - NVS5400M Grafika - Win7 w Sklepie RTV EURO AGD\nLenovo ThinkPad T530 15,6" Intel Core i7-3720QM - 8GB RAM - 180GB Dysk - NVS5400M Grafika - Win7\nLenovo ThinkPad T530 15,6" Intel® Core™ i7-3720QM - 8GB RAM - 180GB Dysk - NVS5400M Grafika - Win7\nlaptop Lenovo ThinkPad T530 15,6" Intel® Core™ i7-3720QM - 8GB RAM - 180GB Dysk - NVS5400M Grafika - Win7\nKod producenta N1B3DPB\nLenovo ThinkPad T530 i7-3720QM 8GB 180GB SSD NVS5400M W7Prowa\nNa takim sprzęcie śmiało można walczyć nawet z aplikacjami CADa oraz z nowszymi wersjami Photoshopa. Jak widzicie sami procesor jest z wysokiej półki, RAMu także nie brakuje, dysk SSD oraz grafika bardzo przyzwoita. Dzieki takiej konfiguracji obróbka filmów nie zabiera mi tyle czasu co kiedyś. Laptop jest świetnie wykonany i podoba sie wielu moim klientom, często bywa tak że więcej maja pytań o laptopa niż o projekt czy dane zlecenie :)\nŚwietna maszyna, polecam.\nlaptop Lenovo ThinkPad T530 i7-3720QM 8GB 180GB SSD NVS5400M W7P\nMożna powiedzieć, że zakochałem sie w tym laptopie :) jego wygląd i jakość wykonania są rewelacyjne a jego wnętrze jeszcze piękniejsze. Komputer jest wykonany w wyjątkowy sposób z wyjątkowego materiału. W komputerze siedzi wyjątkowa moc, dla której żadne zadanie nie jest problemem a powiem nawet wiecej, że dzieki szybkiemu dyskowi SSD to pikuś a ne zadanie :). Reasumując polecam tego laptopa każdemu kto może sobie pozwolić na taki zakup. Rewelacja laptop Lenovo ThinkPad T530 i7-3720QM 8GB 180GB SSD NVS5400M W7P.\nLaptop Lenovo ThinkPad T530 i7-3720QM 8GB 180GB SSD NVS5400M W7Pro\nImponująca konfiguracja i to pod względem wyposażenia jak i konstrukcji. Laptop jest wykonany ze specjalnego połączenia różnych tworzyw, które w rezultacie dają bardzo dobrą ochronę a jednocześnie nie zwiększają wagi tego laptopa a wręcz przciwnie laptop jest duzo lżejszy. Jesli chodzi o to co w środku drzemie to każdy może sprawdzić w internecie w skrócie jest to wyjątkowa konfiguracja w stanie sprawdzić sie w każdej roli od pracy typowo biurowej po laptopa do grania. Idealne połączenie, jestem zachwycony. Polecam oczywiście.\nPowyższe informacje pochodzą ze strony euro.com.pl. W celu przeczytania opinii, pytań i odpowiedzi, promocji i innych informacji dotyczących Lenovo ThinkPad T530 15,6" Intel® Core™ i7-3720QM - 8GB RAM - 180GB Dysk - NVS5400M Grafika - Win7, wpisz 425517 w wyszukiwarce euro.com.pl.


Zasłyszane w Siennicy Różanej. Wojciech Jagielski o sztuce reportażu\nWiadomości24 » Wydarzenia » Media » Zasłyszane w Siennicy Różanej. Wojciech Jagielski o sztuce reportażu\nWiek: 31 Miejscowość: Hajnówka Kraj: Polska\nO mnie: Staram się - nie wyłączając snu - mieć oczy otwarte na świat i ludzi. Uważam, że nawet w pozornie prozaicznych elementach rzeczywistości można odnaleźć Nowe i Nieznane.\nArtykuły (14) Galerie (0) Średnia ocen: (4.92)\nWakacyjna Akademia Reportażu. Pisać dla tego, który śpi na ławce, na dworcu w Koluszkach w nocy\nCzy uda się ocalić reportaż?\nŚwięto Teatru na skraju Puszczy Białowieskiej\n#3417 wg odsłon (miesięczny)\nData dodania: 2010-08-11 13:50\nWakacyjna Akademia Reportażu im. Ryszarda Kapuścińskiego, zorganizowana w tym roku już po raz drugi, zakończyła się dokładnie miesiąc temu. Dziennikarstwo wieku XXI, roku 2010, dziennikarstwo masowe i napierające na odbiorcę falą wysoką i potężną, każe szukać newsa, hitu, informacji ważnej i szokującej.\nPoruszając temat przebrzmiały, przestarzały, gazeta lub czasopismo dobrowolnie kładzie się pod ostrze katowskiego miecza, narażając własną skórę na brak zainteresowania ze strony czytelników. Są jednak sytuacje, wydarzenia, rozmowy, które warto przywracać do życia nawet po dłuższym czasie. Takim było dla mnie spotkanie z Wojciechem Jagielskim, jednym z wielkich obecnych na WARRK 2010 w Siennicy Różanej. Poczynione wówczas notatki, choć momentami chaotyczne i urywające się w pół zdania, poruszyły mechanizmy pamięci i pozwoliły przywołać sceny z początku lipca. Przytoczenia i refleksje, będące przedmiotem tego tekstu, to swoiste wariacje na temat wykładu Wojciecha Jagielskiego, który opatrzony został tytułem "Od depeszy do reportażu".\nBywam człowiekiem i bywam dziennikarzem\nW ów palący lipcowy dzień Wojciech Jagielski mówił o wielu rzeczach, włączając w swoją opowieść odpowiedzi na pytania słuchaczy. Powiedział o swoistym rozdwojeniu jaźni, będącym dla niego sposobem na rozdzielenie pracy i życia prywatnego. Jako korespondent wojenny (zaznaczyć trzeba, że Jagielski uważa to pojęcie za dosyć nieokreślone), wyjeżdżając z kraju w tereny ogarnięte wojną, jest przede wszystkim - a nawet tylko - dziennikarzem. Jako człowiek - podkreśla - nigdy by w takie miejsce nie pojechał, nie odwiedziłby Czeczenii, Afganistanu, a osobę decydującą się na taki krok uznałby za kogoś niespełna rozumu. W realnym życiu człowiek grający uchodzi za dwulicowego, fałszywego, niegodnego zaufania. Jagielski w pracy zawodowej w pewnym sensie gra - gra człowieka kontrolującego swój strach, uczucie, które w takich okolicznościach powinno być przecież dominujące. Jagielskiemu strach nie jest obcy. Jednak wyjeżdżając na front, zsuwa go na obrzeża świadomości, skupiając uwagę na czymkolwiek, choćby na pokonywanych kilometrach afgańskich dróg. I nie widzi nic dziwnego w tym, że po powrocie z wojenno-dziennikarskich ścieżek zasiada przed ekranem telewizora, ogląda mecz piłki nożnej, je na kolację coś smacznego. Być może właśnie szacunek dla życia rodzinnego, ta wyraźna cezura dzieląca pracę i życie prywatne sprawia, że Wojciech Jagielski umie - bez spalającej siły pasji - podchodzić do siebie z dystansem i na luzie. Inaczej niż Ryszard Kapuściński. On z kolei (chciałoby się powiedzieć: jak na cesarza reportażu przystało) potrafił obrazić się na uczestniczkę warsztatów dziennikarskich za pytanie, czy nie żałuje, że praca odrywała go na tak długie okresy od żony, córki, domu.\nTrzecie miasto Ryszarda Kapuścińskiego\nTagi: Ryszard Kapuściński reportaż Wojciech Jagielski Siennica Różana Franciszek Piątkowski wojciech jagielski życie prywatne wojciech jagielski córka jagielski korespondent wojenny sprawa dla reportera siennica wojtek\n+87 / -91\nCiekawy artykuł i dziwię się, że mało osób tu zagląda... Cóż... Politykierstwo, to nasza rodowa wada i niestety większość garnie się do wyrażania opinii w tamtym właśnie kierunku. Czytając ten artykuł nasunęły mi się pewne wnioski i nie mieszkam z nich skorzystać . Także swoją obecność nie tylko komentarzem tu akcentuję ale i 5* przybijam :)


polacy - BRIEF\nW „roku pandemicznym” odsetek osób zainteresowanych sportem wzrósł o 8 p.p. Obecnie aż 90% Polaków łącznie przyznaje, że bardzo lub choć trochę interesuje się sportem. Wzrósł również odsetek osób, które uważają, że sponsoring ma pozytywny…\nSzukasz pracy za granicą? Trzymaj się poniższych wskazówek\nPoszukiwanie pracy za granicą nie jest łatwym zadaniem. Nawet po znalezieniu interesującej oferty, jeszcze przed aplikowaniem, dobrze dowiedzieć się jak najwięcej na temat warunków zatrudnienia i lokalnego rynku pracy. Warto także poznać…\nPolacy wręczają najczęściej swoim bliskim prezenty z okazji urodzin, imienin oraz Świąt Bożego Narodzenia. Niemal 40 proc. respondentów wręcza upominki bez okazji, choć robi to jedynie raz na kilka miesięcy – wynika z badania SW Research…\nPodróżujemy chętniej, odważniej i z większym zaangażowaniem niż jeszcze dekadę temu. Coraz częściej organizujemy wakacje na własną rękę i doceniamy możliwość samodzielnego planowania czasu na miejscu. W przypadku wyboru noclegów bardziej…\nBRIEF\t 1 08 2017 0\nJuż 20 milionów Polaków ma stały dostęp do sieci – wynika z raportu McKinsey & Company. Jak pokazuje badanie, „cyfrowi Polacy” spędzają w niej średnio 6 godzin. Korzystamy z coraz większej liczby smart urządzeń – i chcemy więcej. Już 2…


Jaki sport uprawiasz przedsiębiorco? - Strona 2 - Misz Masz - MamBiznes.pl\nPrzez Barbarka, Sierpień 26, 2015 w Misz Masz\nDnia 27.05.2017 o 16:32, Marta38 napisał:\nJa od kilku lat jestem na maska wkręcona w bieganie, mam już nawet za sobą kilka maratonów, ostatni akurat w marcu i był to ONICO Półmaraton Gdynia, w którym ONICO http://onico.pl/csr/ było tytularnym sponsorem i naprawdę poszło im świetnie, do tego przed maratonem w Gdyni odbywały się targi sportowe, podczas których uczestnicy biegu odbierali swoje pakiety sportowe. Na stoisku ONICO były darmowe napoje (kawa, woda, izotoniki), słodycze, a także zostały pokazane podpisane koszulki Pawła Zagumnego i Andrzeja Wrony, wieszak z nową kolekcją ONICO Politechniki Warszawskiej, a także wystawione 2 bieżnie. Za każdy przebiegnięty kilometr na bieżni firma ONICO S.A. przekazała 10 zł na Fundację ONICO. Super zabawa, polecam takie maratony nawet osobom, które dopiero zaczynają przygodę z bieganiem.\nNajfajniejsze było to, że kilka dni przed półmaratonem odbyły się targi sportowe, podczas których ONICO zorganizowało akcje charytatywną (za każdy przebiegnięty kilometr na ich bieżni, przekazywało 10 złotych na swoją fundację - słyszałaś o tym?).\nGłównie jeżdżę rowerem. To mój ulubiony sport od lat i chyba nigdy mi się nie znudzi. Ostatnio znalazłam http://www.rowerzysta.pl/rowery-stylowe.html\ni zastanawiam się nad zakupem nowego roweru. mam obecnie górala ale marzy mi się rower miejski. Teraz wybór jest ogromny i rowery świetnie się prezentują.\nJa ostatnio przekonałam się do http://www.marbo-sport.pl/pol_m_Gryfy-i-obciazenia-951.html. Polecam.\nJa biegam. Od kiedy tylko trafiłam na stronę [link usunięty] nie wyobrażam sobie życia bez biegania :) Mam dużo energii, motywacji. W przyszłym roku myślę wystąpić w jakimś maratonie :) Ale jeszcze dużo treningów przede mną.\na ja bardzo lubię nordic walking :) Idzie wiosna i będzie można odkrywać nowe trasy:) Grunt to mieć dobry sprzęt, bardzo duzy wybór mają w Xtreme Shop http://xtreme-shop.pl/nordic-walking - polecam sprawdzić.\nA właśnie w kwestii pomysłu na biznes z zacięciem sportowym to można zainwestować w takie rozwiązanie system2wakeparks które jest coraz bardziej popularne. Widziałem kilka takich torów, naprawdę robią wrażenie. Nawet rozsądnym kosztem można taki tor założyć i zarabiać na tym.\nJa staram sie biegać dwa razy w tygodniu i chodze na basen... niestety siedzenie w pracy sprzyja powstawaniu chorób.... dla tego jak ktos siedzi cały dzień za biurkiem to dobrze jest się ruszyć po pracy.\nOsobiście polecam wam zacząć uprawiać snowboard. Jest to mój ulubiony sport. Szkoda że nie można go uprawiać przez cały rok. Polecam wam zajrzeć na stronę http://www.boardslide.pl Tam znajdziecie sprzęt niezbędny do uprawiania tego sportu.\nJa od jakiegoś czasu cross fit dwa razy tygodniu. Super sprawa. Polecam każdemu.\nwspinaczkę wysokogórską i boks\nJa jedynie gram amatorsko w piłkę nożną, ale interesuje się sportem pod każdym względem. Ostatnio przykładowo znalazłem ciekawy blog: [link usunięty] znajdziecie na nim treści na temat szeroko pojętego marketingu w sporcie, a prowadzi go człowiek, który w branży jest od wielu lat. Może i Wam przypadnie do gustu :)\nDla mnie doskonałym sportem jest rower. Czuję się na nim doskonale i praktycznie gdzie się da to jeżdżę rowerem - do pracy, do sklepu, na wycieczkę w słoneczne popołudnie czy weekend. Uwielbiam tę formę transportu i sport zarazem i regularnie trenuję przygotowując sie do udziału w zawodach kolarskich. To pomaga mi odciąć się od codziennego pośpiechu. Profesjonalny rower kupiłem na http://rowerowa.bydgoszcz.pl/index.php?cPath=3, bo mieli bardzo atrakcyjne ceny i mega duzy wybór rowerów.\nGram w siatkówkę w amatorskiej drużynie razem ze znajomymi\nJesli nie macie czasu na chodzenie na siłownie to polecam ćwiczenia z gumą do ćwiczeń. Jak dla wielu nie jest to oczywiste, guma to idealny przyrząd do ćwiczeń, który daje nam cały wachlarz ćwiczeń, oraz partii, które dzięki nim możemy rozwijać. Jej zalety to\nmozliwosć ćwiczenia wielu partii\njak również mała wielkość\nDostaniecie na przykład tutaj: [link usunięty]\nZamiast używania w domu takich przyrządów jak hantelki, można z powodzeniem trenować wiele partii mięśni za pomocą samej gumy.\nMoja praca w sumie nie wymaga dużęj aktywności fizycznej, tak wiec staram sie w weekendy jak najwięcej ruszać. Z natury nie jestem osoba zbyt aktywną ale jednak do sportu trzeba się przełamać tak aby w przyszłości nie zostać kaleką....\nPrzekonałam sie na przykład do treningu siłowego. Jeśli skompletujecie sobie odpowiednie wyposażenie, wiele ćwiczeń możecie wykonywać samodzielnie w domu. W sieci jest wiele instrukcji jakie są najlepsze ćwiczenia na poszczególne części ciała:\nUwielbiam wspinaczkę, ale teraz jest tyle obowiązków, że nie ma czasu. Teraz mam mocne postanowienie i w ten weekend się wybieram.\nJa gram w tenisa. Sporo zaprzyjaźnionych biznesmenów również uprawia ten sport. Jeżeli mieszkacie w Szczecinie i chcecie zacząć ćwiczyć grę w tenisa to polecam wam zapisać się do klubu tenisowego http://sktszczecin.pl/ Nie będziecie tego żałowali.\nCo sądzicie o aminkowasach jako wspomaganiu biegania? W ostatnim czasie dosć intensywnie biegam bo staram sie przygotowywać się do maratonu i mam problem z regeneracją. Robie sobie rozgrzewki przed bieganiem ale to nie wystarcza. Mam problem z zakwasami, wiem, że nie jest to nic złego ale może byc to denerwujące\nMyślicie, ze taki suplement by pomógł?\nZależy mi tutaj na dwóch rzeczach\nna poprawieniu efektywności treningów\njak i na lepszej regeneracji\nW moim przypadku to zawsze była koszykówka. Mogłem grać w NBA, ale zbyt mocno pokochałem spedycje😉\nPrzy bieganiu to właśnie dobry jest nie stoper (to XX wiek), ale smartwatch, ewentualnie opaska sportowa, która mierzy puls, kroki, kalorie, itd. Można monitrować stan organizmu. To przydatne. Garett ma całą linię takich bardzo wygodnych opasek\nJa uwielbiam koszykówkę....\nJakakolwiek aktywność fizyczna jest dobra. Szczególnie jeśli pracujemy w pozycji siedzącej w pracy. Ze swojej strony polecam jogę.\nOgólnie na jodze mozna sie niezle nagimnastykowac. ^^ choc nie jest najlepszym spalaczem kcal i jasne ze na redukcje nadaja sie lepiej inne rodzaje cwiczen, to sama joga jest dobra na zrelaksowanie się po pracy oraz na poprawienie stanu naszego kręgosłupa bo joga jest w stanie go znacznie wzmocnić.\nNa wakacjach polecam natomiast zainteresować się kanioningiem:\nSzczególnie we Włoszech na Korsyce - dyscyplina sportu w Polsce dość mało popularna ale daje niesamowite wrażenia. Jest bardzo wiele mozliwości, rownież dla początkujących.\nJa trenuje karate\nWarto aktywnie spędzać wolny czas i to niezależnie od tego ile mamy lat. W ten sposób można nie tylko pozbyć się zbędnych kilogramów i zadbać o siebie, ale również się odstresować. Wiele różnych zajęć sportowych znajdziecie tutaj http://sliwinskitenis.pl/ . Mają tam sporo propozycji dopasowanych do różnych potrzeb.


Osobiście przyznam, że bardziej podobają mi się mężczyźni w spodniach. Mój mąż też woli spodnie. Ale argumenty przeciw facetom noszącym spódnice, tuniki, sukienki czy kilty są moim zdaniem tak bardzo pozbawione sensu, że postanowiłam włączyć się w dyskusję i odnieść się do kilku upowszechnianych mitów.\nTo nienaturalne! Kiecki są dla kobiet a spodnie dla mężczyzn.\nNajbardziej naturalny jest oczywiście nomen omen ubiór naturystów. Ale skoro już rozmawiamy o ubraniu, to uwzględniając różnice biologiczne, byłoby raczej odwrotnie. Mężczyźni powinni chronić nasienie przed przegrzaniem. Stąd szczególnie w lecie, o wiele zdrowszym wyborem byłby dla nich kilt, spódnica, kimono, habit czy tunika. Prędzej spodnie mogą im zaszkodzić, szczególnie te bardziej “męskie” – jak dżinsy, czy w ogóle modele przylegające.\nKobiety dla odmiany muszą chronić miejsca intymne przed przewianiem czy przechłodzeniem, co oczywiście grozi im w spódnicach czy sukienkach, kiedy robi się chłodniej.\nTo wbrew tradycji! Tradycyjnie spodnie są dla mężczyzn, a sukienki, spódnice itp. dla kobiet.\nJako że niektórzy miłośnicy “tradycji” grzmią radośnie, podpierając się też religią (“to obraza boska, żeby tak facet w spódnicy!”) to przypomnę, że ani Jezus ani Mojżesz, ani inne męskie postacie biblijne, w spodniach nie paradowały. Normą w tamtych czasach w męskiej modzie były sukienki (zwykle tuniki). Przyjrzyjmy się bliżej temu, co tradycyjne, na kolejnych przykładach:\n- starożytni Rzymianie, na których dziedzictwo kulturowe się powołujemy, chodzili w kieckach (togach i tunikach). Jak choćby Juliusz Cezar (ryc. 4) czy Oktawian August;\n- starożytni Grecy również zdecydowanie nie nosili spodni (fragment greckiej wazy), (Sokrates) ;\n- kolejna ważna dla nas cywilizacja – starożytny Egipt, też prezentowała w swojej męskiej części raczej zamiłowanie do spódniczek (ryc. 3).\n-w sporej części Azji, na półwyspie Arabskim i na wyspach Pacyfiku wielu mężczyzn do dziś nosi tradycyjny sarong,\n-tradycyjnym męskim ubiorem w Japonii jest kimono (ryc. nr 2).\nAle nawet nie musimy tak daleko odbiegać.\nMężczyźni całej Europy dawniej chodzili w sukniach i tunikach. Ślady tradycyjnej mody pozostały w średniowiecznych manuskryptach, na obrazach, płaskorzeźbach. Przedstawiają je ryciny:\n-nr 1 – gdzie widzimy piekarza przy pracy, ubranego oczywiście w wygodną tunikę (flamandzki manuskrypt z końca XIII wieku);\n-nr 5 – przykład z Polski – fragment słynnych XII-wiecznych drzwi gnieźnieńskich, na których wszyscy mężczyźni są w różnych formach sukienek. A akurat ten przykład jest szczególnie ciekawy, ponieważ św. Wojciech napomina tam księcia Bolesława II Pobożnego, żeby przestał tolerować sprzedawanie ludzi w niewolę. Z tego powodu na tym akurat fragmencie drzwi widać mężczyzn najróżniejszych stanów – od lewej stoją tam dwaj niewolnicy, dwóch kolejnych, w nakryciach głowy, to handlarze niewolników, dalej święty Wojciech, książę Bolesław oraz żołnierz ze straży przybocznej księcia.\n-nr 6 – obraz pasterzy w tunikach, pochodzący z francuskiego manuskryptu, stworzonego ok. 1475 r.\n-nr 7 – w tuniki ubrani byli również konni rycerze w Biblii Maciejewskiego z XIII wieku,\n-nr 8 – kolejny przykład z Polski – XII-wieczna płyta orantów z Wiślicy, na której widać dwóch panów (żeby przyszli przeciwnicy męskich tunik nie mieli wątpliwości, jednego wyryto od razu z brodą). Panowie wyraźnie czują się swobodnie w pięknie zdobionych tunikach,\n-nr 10 – Dante Alighieri, na portrecie autorstwa Domenico di Michelino, z 1465 roku.\nObejrzyjmy sobie jeszcze średniowieczne stroje słowiańskie (wyłączcie Adblocka jeśli filmik się nie wyświetla):\nNie da się zatem ukryć, że tradycyjnym męskim strojem Europejczyków, w tym Słowian, w tym Polaków, były różnego typu sukienki.\nW końcu jednak wśród mężczyzn przyjęły się spodnie. Musieli uznać je za wygodniejsze w niektórych sytuacjach.\nZ jakiegoś powodu jednak w kierunku spodni w Europie długo nie szła ani moda kobieca, ani duchowna, ani uniwersytecka.\nZ drugiej strony tam, gdzie to spodnie uznano za wygodniejsze w codziennym życiu, np. w niektórych częściach Azji, tradycyjnie były noszone przez przedstawicieli obu płci.\nPoważni mężczyźni nie chodzą w kieckach.\nWręcz przeciwnie. Co ciekawe, różne formy kiecek zachowały się szczególnie tam, gdzie mężczyźni starają się szczególnie podkreślić godność i powagę stanowiska, zawodu czy znaczenie uroczystości. Spotkamy je też szczególnie tam, gdzie można się doszukać odwołań do tradycji. Podam kilka przykładów.\n1) Ponieważ narodowym męskim strojem w Szkocji jest kilt, zatem poważni mężczyźni zakładają go w szczególności podczas oficjalnych, poważnych, okoliczności:\n-członkowie królewskiej gwardii – tu podczas przeglądu dokonywanego przez królową\nCzlonkowie rodziny królewskiej z powagą traktują nawet zasadę niezakładania niczego pod kilt – zainteresowani mogą poszukać odpowiednich zdjęć.\nNa tym tle już zupełnie nie dziwią\n-najbardziej znany Szkot - Sean Connery (na zdjęciu obok niego stoją żona w spodniach oraz ówczesny premier Szkocji, oczywiście w kilcie) podczas Dressed To Kilt Fashion Show\n-oraz inni znani aktorzy, promujący modę na kilty.\n2) kolejna grupa poważnych mężczyzn (prawnicy) nosi togi (suknie fałdziste z kontrafałdami). Są wśród nich:\n-sędziowie (noszący togi z fioletowym żabotem)\n-prokuratorzy (ich żaboty są czerwone)\n-adwokaci (z zielonymi żabotami)\n-radcy prawni (z niebieskimi żabotami).\n3) Toga jest też strojem ceremonialnym, obowiązującym na wyższych uczelniach, w szczególności rektorów, dziekanów, prodziekanów itd.\n4) księża chodzili i chodzą w kieckach (sutannach), ministranci w albach, zakonnicy w habitach.\nMało tego – traktują te stroje wyjątkowo poważnie. Ksiądz prywatnie może sobie biegać w spodniach, koszuli i koloratce, ale do mszy zawsze służy w sutannie.\n5) tym bardziej papieże z całkowitą powagą chodzą w sukienkach (białych sutannach), że nie wspomnę o biskupach i kardynałach, również noszących sukienki (sutanny). Wprawdzie portret Pawła V wybrałam z przyczyn praktycznych – akurat ujęto go w całości – niemniej jednak zabawnie się złożyło, ponieważ przypadkiem padło na papieża, który nadaje się na symbol sprzeciwiania się zmianom. To on potępił Galileusza i to za jego pontyfikatu dzieło Kopernika trafiło na indeks ksiąg zakazanych. Nie zmienia to faktu, że wszyscy ww. panowie chodzili w sukienkach.\nNie zamierzam dyskutować na temat tego, które stroje są wygodniejsze. To każdy ma prawo, dla swoich potrzeb, ocenić sam. Widzę jednak wyraźnie, że argumenty przeciwko noszeniu kiecek przez mężczyzn są w stylu “kulą w płot”. Spodnie wcale nie są dla nich bardziej naturalne. Również tradycja pełna jest męskich kiecek i tam, gdzie szczególnie ważne są odwołania do tradycji, ta forma pozostała z dawnych czasów do dziś, choć codzienna moda zdążyła się do tej pory zmienić. Jednocześnie najwięcej ubranych w kiecki mężczyzn znajdziemy współcześnie tam, gdzie szczególnie ważne jest podkreślenie powagi albo tradycji.\nDlatego drodzy panowie – jeżeli wolicie spódnice, tuniki, kilty, sukienki itp. to je noście, bez kompleksów i na zdrowie.\nBra-fitting.eu w konkursie\nJak widzicie, zgłosiłam Bra-fitting.eu do konkursu na Blog roku\nBędzie mi bardzo miło, jeśli na mnie zagłosujecie.\nWystarczy wysłać 1 sms pod nr 7122, o treści H00719 (duże Ha, zero, zero, siedem, jeden, dziewięć).\nKoszt sms-a to tylko 1 zł 23 grosze, a zyski obiecali grzecznie oddać na szczytny cel – turnusy rehabilitacyjne dla niepełnosprawnych.


Ogłoszenia Psy Dolnośląskie - Psy do adopcji - koty do adopcji - oddam psa - oddam kota - adopcja kota - adopcja psa - Adopcja zwierząt\nJesteś tutaj: » Strona główna » Ogłoszenia » Dolnośląskie » Psy\n« Dolnośląskie (3)\nOgłoszenia wojewodztwo Dolnośląskie / Psy\nOddam Psa\t, Owczarki, woj: Dolnośląskie, Wrocław, ogłoszenie nr. 92945, dodano: 08 Lutego\nODYS Owczarek Belgijski Malinois do adopcji, Odys to rewelacyjny ok. 3-4 letni pies w typie owczarka belgijskiego krótkowłosego- malinois. / czyt: melinua/ Jest bardzo żywiołowy i energiczny. Wymaga sporej dawki ruchu . Ceni sobie kontakt z człowiekiem , będąc w boksie intensywnie oszczekuje obcych. .Polecamy do adopcji dla osoby, która szuka ...\nOddam Psa\t, Inne, woj: Dolnośląskie, Wrocław, ogłoszenie nr. 92707, dodano: 08 Lutego\nODI hybryda Goldena i Bernardyna do adopcji, Odi to ok 7 letni duży, mocny pies - hybryda golden retrievera i bernardyna. Chłopiec bardzo miły i kontaktowy, potrafi chodzić na smyczy, nie przepada jednak za chodzeniem na niej. Będzie idealnym psiakiem do domu z ogrodem. Dobrze reaguje na inne zwierzęta. W pomieszczeniu zamkniętym psiak nie rea...\nOddam Psa\t, Owczarki, woj: Dolnośląskie, Wrocław, ogłoszenie nr. 63929, dodano: 08 Lutego\nRONI owczarek chorwacki do adopcji, Roni to ok 5 letni pies w typie owczarka chorwackiego. To bardzo dynamiczny, wesoły i uroczy piesek średniej wielkości. Ma dużo energii, którą potrzebuje rozładować na spacerach lub wybiegu. Sympatyczny, łagodny i radosny. Ma świetny kontakt z człowiekiem. Pilnuje się na spacerach, reaguje na pr...


Ikonowicz - Kiedy Amerykanie wylądują na Kubie... - lewica.pl\nIkonowicz: Kiedy Amerykanie wylądują na Kubie...\nKiedy już Amerykanie wylądują na Kubie nikt nie będzie do nich strzelał. Nie strzela się przecież do turystów.\nFidel Castro miał zginąć w zamachu. Mimo kilkuset prób, nie zginął. Miała go obalić inwazja. Została odparta. Wprowadzono sankcje gospodarcze, embargo. Zakazano Amerykanom tam jeździć, żeby, choć jednym dolarem nie wsparli rewolucji. Rewolucja miała upaść wraz ze Związkiem Radzieckim. Opozycja finansowana szczodrą ręką z Miami miała wzniecić bunt, kiedy pozbawiony dostaw z byłego bloku socjalistycznego kraj pogrążył się dosłownie w mroku i biedzie. Nie wznieciła. Wreszcie nadszedł ten utęskniony dzień, Fidel miał odejść naturalną śmiercią, a rewolucja automatycznie upaść. Od sześciu miesięcy złożony chorobą Fidel nie rządzi już Kubą, a kraj jest w coraz lepszej kondycji. Z obserwacji satelitarnej, którą CIA uzyskuje od NASA wynika, że Fidel odbywa codziennie dwukilometrowe spacery. Przygotowane w Stanach kadry, które miały pomóc Kubie w szybkiej prywatyzacji, na razie nigdzie nie pojadą.\nUśmiechnięci są też stojący przy drodze autostopowicze, chłopi sprzedający banany, marmoladę z gujavy, miód. Te roześmiane twarze, ciągłe machanie i pozdrawianie jakoś nie chce się Europejczykowi zgodzić z widocznym krachem transportu publicznego. Paliwo już jest. Przejeżdżamy obok setek wzniesionych tuż nad morzem szybów naftowych. Widok jak w Teksasie! Ciężką, zasiarczoną ropę miejscową miesza się z wenezuelską. Brakuje jednak pojazdów. Dolar,\ndziurawy but i rewolucja\nDziwne pomieszczenie na ulicy Salud. Stara Hawana, a w nim Chińczyk. Juan Chi wyjaśnia, że to sklep mięsny. A gdzie mięso? Nie wie. Nie ma już od roku. I od roku Juan Chi pobiera pensję sprzedawcy, niczego nie sprzedając. Dlaczego dostaje? Musi dostawać, bo przecież każdy musi z czegoś żyć! Jego ojciec miał sklep w tej samej chińskiej dzielnicy, ale mu rewolucja skonfiskowała. Bez odszkodowania, a przecież pracował, nie kradł. Dwaj bracia Chi są bogaci, jeden w Hongkongu, drugi w Kanadzie. Sam Chi czuje się na poły Kubańczykiem, na poły Chińczykiem. Nie chce wyjechać. A co będzie po Fidelu? – . „Socjalizm” odpowiada Chińczyk i pokazuje bliznę po operacji. Zrobili mi tu operację i nic nie musiałem zapłacić. Dzieci studiują, a ja stary jestem wrosłem w tę dzielnicę.\nŻycie tu kipi. Młody człowiek ciągnie beczkę z wodą. Wciąż gdzieś nawalają rury, to handluje wodą. Otwarte drzwi i okiennice odsłaniają życie prywatne mieszkańców, staruszki w bujanych fotelach, mężczyźni w podkoszulkach wiecznie coś naprawiający.\nDwa warsztaty jubilerskie: w jednym naprawiają rowery, w drugim wentylatory. Jedyna widoczna tu biżuteria to złote koronki na zębach młodego jubilera. Nocą chińska dzielnica w starej Hawanie rozświetla się lampionami knajp. To eksperyment pod auspicjami chińskiej ambasady. Spółka akcyjna mieszkańców prosperuje, ceny umiarkowane, a restauracje pełne. Tylko menu jakieś mało chińskie. Renowacja odrapanych, walących się zabytkowych kamienic postępuje powoli. Idą na to dochody z turystyki, ale w obecnym tempie zajmie to jeszcze jakieś 20 lat. Zniszczona, kłębiąca się od ludzi dzielnica i nie widać żadnego policjanta. Wygląda niepokojąco, ale turyści z drogim sprzętem foto czują się tu bezpiecznie. Ludzie lubią żeby ich filmować, fotografować, często sami o to proszą, kobiety podają adres poczty elektronicznej, żeby przesłać zdjęcia. Uderza kontrast między widoczną gołym okiem materialną mizerią dzielnicy, a schludnym, stylowym, eleganckim wyglądem mieszkańców i ich nieustającym dobrym nastrojem.\nNikt nie odmawia rozmowy, choć często pytania o socjalizm, rewolucję i perspektywy zmian zbywają żartem. Przejeżdżający z dziewczyną chłopak w rikszy woła „Daj dolara”, ale widać, że tylko żartuje. Nagle młody człowiek podchodzi i rzuca scenicznym szeptem: ”Nigdy nie poznacie prawdy o Kubie”, po czym gwałtownie się oddala. Dlaczego?: „Za dużo strachu”- i znika w tłumie. Bar naprzeciw komisariatu. Przesiaduje tu stała klientela. Jose jest rikszarzem, bez licencji, ale jakoś sobie radzi. Tu już nikt nie żartuje. Rozmowa o rewolucji jest poważna.\nJose mówi: „Jestem fidelistą, ale nie komunistą”. Dlaczego? Bo nie chcę żyć z rewolucji. Mimo istniejących przywilejów władzy, nie uważa społeczeństwa kubańskiego za klasowe. Według niego można tu mówić, co najwyżej o warstwach. Marksizm poważnie zgłębił w więzieniu. Kiedy jeszcze posiadanie dewiz było karalne, przyłapano go z jednym dolarem i odsiedział za to cztery lata. Mimo to jest za rewolucją. Dla podkreślenia tych słów układa palce w znak „F” jak Fidel. Większość ludzi w tej dzielnicy to fideliści, mówi Mario, który, w swój ironiczny sposób wciąż powtarza, że żyje mu się świetnie i niczego mu nie brakuje. Adalberto przez 24 lata był dokerem w hawańskim porcie, a teraz rozlatują mu się buty. Nie chce się pogodzić z tym, że nowe są za dewizy. Emeryturę dostaje w walucie krajowej. Nie stać go. Co po Fidelu? Dokładnie nie wiedzą, wiele musi się zmienić. Góra pewnie już nad tym myśli, ale do nich niewiele dociera. O kapitalizmie jednak nie ma mowy. Amerykanie nie będą nam rozkazywać…\nOrrio, człowiek z laską\nNa tym samym rogu ulicy. Między barem a komisariatem stał rozjuszony tłum. Jakiś mężczyzna zgwałcił dziecko. Tłum chciał go zlinczować. Na twarzach policjantów: bezradność. Nigdy nie używano ich do tłumienia rozruchów. I wtedy pojawił się kulejący człowiek w średnim wieku z laską. Przemówił. Zapewnił, że przestępcę przewiozą do prokuratora, że zostanie mu wymierzona sprawiedliwość. I wzniósł okrzyk: „Sprawiedliwość!” Ludzie podjęli hasło i skandując „Sprawiedliwość!” ruszyli dalej. Człowiekiem, który zapobiegł linczowi był Manuel David Orrio del Rosario. Niepełnosprawny księgowy, następnie cieć, po czym agent bezpieki i dziennikarz. Przez 12 lat był gwiazdą opozycyjnego dziennikarstwa, częstym gościem Biura Interesów Amerykańskich w Hawanie rozpracowującym opozycję polityczną.\nJego dekonspiracja w 2003 wraz z 11 innymi agentami infiltrującymi opozycję wywołała wielki szum medialny. Orrio był bohaterem. Jednak 12 lat podwójnego życia, powszechnego ostracyzmu, jaki obejmował „wrogów rewolucji”, pozostawiło trwały ślad. Pozostał krytycznym dziennikarzem. Cenzura? Oficjalnie nie istnieje. Za bardzo by się kojarzyła z obalonym przez Castro reżimem Batisty. Jednak kontrola władzy nad mediami jest pełna, tym bardziej drobiazgowa im mocniej ekonomicznie cisną wyspę Amerykanie. W pierwszej połowie lat 70-tych Kuba przeżywała tzw. szarą pięciolatkę, okres cenzurowania i represjonowania świata kultury. Zapanował socrealizm. Nie wolno było nawet grać anglosaskiej muzyki. Kiedy jednak ktoś postanowił urządzić w telewizji kubańskiej benefis trzem głównym cenzorom, kontrolującym media w tamtym „złym” okresie, posypały się maile od znanych dziennikarzy i twórców kultury. Partia musiała się cofnąć. Co miesiąc odbywają się w Domu Ameryk (Casa de la Americas) dyskusje o tamtym okresie i o wolności mediów. W kabarecie „El Cocodrilo” („Krokodylu”) w karcie drink Cuba Libre (Kuba Wolna) opatrzony jest dopiskiem „od analfabetyzmu”…Takie kwestie jak rasizm czy homofobia przestały być tabu mówi w wywiadzie dla dziennika „La Jornada” minister Kultury Abel Prieto. „A zaraz po rewolucji chłopców do baletu musieliśmy rekrutować w sierocińcach, bo rodzice uważali, że balet „jest dla pedałów”. Represjonowani i cenzurowani wtedy twórcy publikują i wystawiają, są bohaterami na targach książki. W księgarniach jest tylko propaganda. Całe nakłady wartościowych książek są wykupywane z dnia na dzień. Jest problem z papierem. Wolność słowa to domena Internetu i tutaj wypisują się tacy dziennikarze jak Dawid Orrio. Sam dostęp do Internetu jest wciąż limitowany. Oficjalne wytłumaczenie to embargo, złośliwość Amerykanów, zbyt wąskie pasmo, ale polityczny czynnik widać też gołym okiem. Wkrótce jednak Wenezuela doprowadzi pod powierzchnią morza kabel optyczny, który zwiększy 1000 razy przepustowość (wydolność) kubańskiego Internetu.\nPartia pozostaje sztywna i wyizolowana. Gdy Fidel zachorował wpadli w panikę. Tylko on potrafił rozładowywać napięcia społeczne, łapać natychmiastowy kontakt z masami. Kiedy w tak zwanym „okresie specjalnym”, po upadku ZSRR i obozu socjalistycznego, doszło w starej Hawanie do rozruchów głodowych, Fidel pojawił się tam natychmiast i zaczął z ludźmi gadać, nie owijał w bawełnę, mówił, że muszą zacisnąć zęby żeby rewolucja przetrwała, żeby Kuba wygrała. Ci, którzy jeszcze przed chwilą rzucali kamieniami krzyczeli na jego cześć: Viva Fidel! W okresie specjalnym z dnia na dzień obroty handlu zagranicznego spadły o 85% a dochód narodowy o 40%. „Ludzie dużo jeździli na rowerach i jedli mało protein” tłumaczył eufemistycznie czasy głodu Dennys Guzman, dyrektor Instytutu Studiów Europejskich i były ambasador Kuby w Warszawie. Dlatego wyglądali na wygłodzonych i mieli „bardzo szczupłe sylwetki”. Był to czas, kiedy w całej Hawanie paliła się tylko jednak latarnia, koło hotelu Hilton. Władze musiały specjalnymi zarządzeniami chronić konie przed zjedzeniem gdyż stały się one obok wołów ważnym elementem systemu transportowego i rolnictwa. To jednak już minęło. Własne wydobycie ropy zaspokaja niemal połowę potrzeb energetycznych kraju. Co roku Kubę odwiedzają dwa miliony turystów. Dziesiątki tysięcy nauczycieli, lekarzy i specjalistów pracujących zagranicą przysparza wyspie jeszcze większych dochodów niż turystyka. Wszystko to sprawia, że dochód narodowy już drugi rok z rzędu rośnie o ponad 10% jak potwierdza CIA. Kubańczycy wszelkie dane gospodarcze opatrują takim uwierzytelnieniem, bo CIA najwnikliwiej monitoruje wszystko, co się dzieje na Kubie. Więc, żeby nie było wątpliwości… Połowa młodzieży studiuje, a co setny Kubańczyk jest lekarzem. Na 11 milionów ludności jest 110 000 lekarzy. We Francji jest ich 200 000 na 67 milionów ludności. W zamian za pracę lekarzy i nauczycieli, którzy prowadzą akcję alfabetyzacji w Wenezueli, na Kubę płynie ropa po niższej cenie niż do USA. Ceny niklu jednego z głównych surowców eksportowych kraju osiągają rekordowy poziom. Jednak, jeżeli jakieś urządzenie wwożone do USA zawiera, choć śladowe ilości kubańskiego niklu zostaje zatrzymane na granicy.\nOrrio mieszka w dzielnicy chińskiej starej Hawany. Trzecie piętro w starym budownictwie. Jeździ starą Ładą przystosowaną dla inwalidy. Trzeba krzyknąć „Manuel!”, a jego żona, piękna Mulatka rzuca klucze od bramy. Jak na agenta Orrio żyje skromnie. Może dlatego, że nie zeznawał jak chciała prokuratura, tylko jak było. Miał mówić, że oskarżeni namawiali Amerykanów do zaostrzenia embarga, a zeznał zgodnie z prawdą, że było przeciwnie. „Odjąłem im z wyroków po pięć lat”, cieszy się. Pytany czy się nie boi konsekwencji swojej szczerości, odpowiada z uśmiechem: „Ja swoją próbę lojalności wobec kraju dawałem przez 12 lat”. A jego naznaczona cierpieniem twarz, potwierdza, że nie była to łatwa próba. Orrio twierdzi, że w partii toczy się ostra dyskusja, szykują się zmiany. Sam nie wstąpi do niej póki nie zostanie zniesiony punkt w statucie, umożliwiający wykluczenie członka KC bez zgody Zjazdu. Konsekwencją jest brak prawa do prezentowania mniejszościowego stanowiska i obrony swego zdania w swobodnej dyskusji. Krajem rządzi siedem osób, które przejęły od Fidela jego zadania. Na pytanie czy „siódemka” stanowi jakieś formalne ciało, czy się zbiera, obraduje, przedstawiciel Wydziału Zagranicznego KC Komunistycznej Partii Kuby nie chciał wyraźnie odpowiedzieć. Rozmowa w siedzibie partii przy Placu Rewolucji nie kleiła się. Na Kubie najwyraźniej toczą się równolegle dwie debaty o przyszłości: w partii i wśród zwykłych ludzi, w barach, na ulicy, w Internecie. Jednak pytanie, kiedy i gdzie te debaty mogą się spotkać pozostało bez odpowiedzi. Partia obawia się powtórzenia scenariusza pierestrojki i dojścia do władzy mafii. Zwłaszcza, że ta z Miami jest jeszcze gorsza od rosyjskiej! „Rozwój Kuby blokują dwa embarga, tłumaczy Ivan zawodowy kierowca i mechanik dorabiający nielegalnie wożeniem ludzi „na łebka” swoją Ładą. Jedno wprowadzone przez USA i drugie, polityczne embargo nałożone przez partię. Ale z obu sobie poradzimy”.\nNawet na budynku partii przy Placu Rewolucji nie ma czerwonej flagi, tylko kubańska. Bo to flaga narodowa jest symbolem rewolucji. Czerwona to symbol obcego mocarstwa, któremu nigdy nie ufał ani Fidel, ani tym bardziej Che. Ta partia to też taki radziecki wynalazek. Z radzieckich wynalazków, wyjaśnia kierowca taksówki najlepsze są takie małe wiatraczki montowane w ich lodówkach. Na Kubie były sprzedawane osobno, do chłodzenia pomieszczeń. Są nie do zdarcia.\nFidel powiedział: Musicie postarać się jakoś przetrwać! Kubańczycy to indywidualiści. Nie trzeba im było dwa razy powtarzać. Tu praktycznie nikt nie żyje z pensji. Większość dodatkowych zajęć ma charakter nieformalny. Dzięki temu w kraju gdzie mydło i kosmetyki są na chude przydziały kartkowe ludzie chodzą są oprani, eleganccy i pachnący. W czasach głodu w Hawanie rozkwitło „rolnictwo miejskie”. Prosto z działek, pól, gajów owocowych można na rogu ulicy kupić świeże owoce i warzywa. A co najważniejsze, za peso krajowe, czyli tanio. Sprzedawca, ogrodnik chwali sobie. Jest spółdzielcą, dostaje kilka razy więcej niż wynosi średnia krajowa. Od utargu. Na bazarze ludzie nie rzucają się na mięso. Jest wciąż zbyt drogie. Rzeźnik, który był już w życiu inżynierem metalurgiem, ale ze względów zdrowotnych, przeniósł się do pracy w partyjnym dzienniku Granma, by odejść stamtąd przez niechęć do nocnych dyżurów, wyraźnie lubi swą pracę. Mięso dzieli się na bardzo małe kawałki, stosownie do kieszeni klienta, ale rzeźnik twierdzi, że ci, co narzekają to lenie.\nTymczasem Kubańczycy kupują witaminy, bo na proteiny ich nie stać. I niewielkim pocieszeniem jest oficjalne zapewnienie, że ich spożycie statystycznie wzrosło.\nConsuelo jest lekarką i nie ma pozwolenia na przewóz osób. Jedzie z duszą na ramieniu. Ale musi dorabiać, jak wszyscy. Jako ochotniczka służyła w Angoli. To był trudny okres. Obóz socjalistyczny się chwiał i w każdej chwili obawiano się amerykańskiej inwazji. I wtedy dowódca zebrał żołnierzy i powiedział; „Tu chodzi już nie tylko o Angolę, ale o Kubę!” Przekazaliśmy Jankesom jasny komunikat: jeżeli zaatakują Kubę, nie zatrzymamy się przed Johanesburgiem!” Consuelo twierdzi, że to ich uskrzydliło”.\nRewolucja nie radzi sobie jednak w wyżywieniem. Wielu rozmówców w Hawanie tłumaczyło brak żywności, zwłaszcza mięsa tym, że wieś się wyludnia, a młodzi wykształceni ludzie ani myślą wracać do wiejskiego „prostego” życia. Trzy czwarte Kubańczyków to mieszkańcy miast. Wieś się starzeje, brakuje maszyn. Prawda jest jednak bardziej złożona. Mimo zachęt dla indywidualnych rolników, tanich kredytów, kontraktacji, wciąż obowiązuje kara więzienia za nielegalny ubój bydła. „Zostaliśmy Hindusami”, żartuje nasz gospodarz, Felipe, „dla nas krowy są „święte”. Na Kubie takie relikty głębokiego stalinizmu przeplatają się z elementami gospodarki opartej na wiedzy.\nKuba oparta na wiedzy\nConsuelo wprawdzie boi się kontroli drogowej, ale ją też rozpiera kubańska i zawodowa duma. W 1989 r. Fidel odwiedził małe laboratorium na czwartym piętrze jej szpitala. Przez najbliższe kilka dni nie wychodził prawie z laboratorium zarzucając pracowników pytaniami. Aż w końcu zadał to najważniejsze pytanie: „Jaka firma na świecie przoduje w badaniach nad przeciwciałami monoklonalnymi? – Czy nie chcielibyście z nimi współzawodniczyć? To był szok, obóz socjalistyczny się rozpadał, zaczynało brakować żywności, nie było paliwa a on się pyta czy nie chcemy wejść do światowej czołówki. Tak powstało Centrum Immunologii Molekularnej, które stworzyło dwa białka rekombinowane, siedem przeciwciał monoklonalnych i pięć szczepionek anty-rakowych. W dziedzinie walki z rakiem Centrum współpracuje z 47 krajami rozwiniętymi, w tym ze Stanami Zjednoczonymi, które tu akurat uchyliły embargo stwierdzając w oświadczeniu Departamentu Skarbu, że czynią to: „uznając dobroczynny dla ludzkości skutek badań, rozwoju, produkcji i dystrybucji kubańskich szczepionek używanych do leczenia raka płuc i innych nowotworów.” Dziś biotechnologią zajmuje się na Kubie 40 instytucji zatrudniających 7000 naukowców i inżynierów, które posiadają prawa do 900 uznanych międzynarodowo patentów.\nGospodarstwo tytoniowe w Pinar del Rio, krainie cygar. „To bardzo ciężka i trudna praca.- wyjaśnia plantator. Jak za tyle wysiłku to płacą mało”. W gospodarstwie nie ma prądu. Zepsuł się generator. Nie naprawiają, bo wkrótce państwo ma doprowadzić sieć elektryczną.\nMimo trudności, nie waha się. Rewolucja dała mu ziemię, byli przedtem bezrolni. Dzieci się uczą, studiują.\nW zablokowanym przez Amerykanów kraju dokonali wyboru. „Niepodległość to nie flaga, hymn, godło, to nie symbol” – mówił Fidel w 1990 roku – „W dzisiejszym świecie niepodległość zależy od rozwoju, od technologii, od nauki”. Na wszystko jednak nie wystarczyło. Dlatego w kraju eksportującym lekarzy i nauczycieli nie w każdej chacie jest elektryczność. O ludziach z prowincji Oriente mówi się, że są kobieciarzami, kochają rum i fiestę. Niektórzy wciąż żyją w lepiankach, ale i tak są najbardziej rewolucyjni. To stamtąd, z gór Sierra Maestra wyruszyły wojska rewolucyjne do Hawany, aby obalić dyktaturę Batisty. Były trzy kolumny: Che Guevary, Fidela i Camilo Cienfuegosa. Honorio przyszedł do Hawany w kolumnie Fidela. Jest śmieciarzem. Od razu pyta o polską kinematografię. „Z całego bloku socjalistycznego tylko polskie filmy miały pełne sale kinowe. Premiera Wajdy czy Zanussiego to było święto”. Najgłębiej utkwiła mu w pamięci scena z filmu „Popiół i diament” no i niezrównany Cybulski umierający na wysypisku śmieci…” Co się stało z polskim kinem?” pyta śmieciarz Honorio.\nNoc, tropikalna ulewa. Zmęczony prowadzeniem samochodu Orgio zaczyna „łapać” pobocze. Dlaczego? Bo nic nie widać! Wreszcie dalsza jzada okazuje się niemożliwa. Jest okazja do rozmowy. Pada pytanie o więźniów politycznych. „Owszem są”, powiedział Orrio. „Są dwa rodzaje więźniów. Jedni popełnili przestępstwa przeciwko państwu. Działali na rzecz wrogiego mocarstwa, brali za to pieniądze, zostali osądzeni i skazani na wieloletnie wyroki więzienia. Są jednak jeszcze inni więźniowie polityczni na Kubie. Przetrzymywani bez śledztwa, bez prawa do adwokata i procesu. Ci siedzą w Guantanamo…”\nCharyzmatyczny arcybiskup Santiago de Cuba, Pedro Meurice Estiu, który przez 37 lat sprawowania posługi w metropolii Santiago był nieprzejednanym krytykiem Fidela Castro, odchodząc na emeryturę wygłosił homilię, w której powiedział między innymi: "Widziałem wiele rzeczy budzących sprzeciw i trudnych, całą konfrontację ideologiczną, zamykanie szkół katolickich, wielki exodus Kubańczyków, aresztowania, i także wielkie osiągnięcia tej rewolucji, za które - co napawa żalem - trzeba płacić tak wysoką cenę". Kiedyś jeszcze w roli opozycjonisty Manuel Orrio powiedział pewnemu amerykańskiemu gubernatorowi, że milion amerykańskich turystów na kubańskich ulicach sprawi więcej niż dziesięć wizyt papieża. Emigranci w Miami wynajęli już stadion Orange Bowl żeby świętować śmierć Castro. Kubańczycy w kraju czekają na zniesienie amerykańskiego embarga, a wtedy zniknie pewnie i to drugie, partyjne.\nTekst ukazał się na stronie Nowej Lewicy (www.nowalewica.pl).


Dodano: 14 września 2018, 10:49 22\nKrystyna Pawłowicz nie kryje oburzenia zaproszeniem Ludmiły Kozłowskiej na debatę o praworządności wystosowanym przez stronę niemiecką. Posłanka PiS zamieściła na swoim profilu na Twitterze serię wpisów, w których nazwała szefową fundacji Otwarty Dialog „agentką Putina”. Z kolei Niemcy w opinii Pawłowicz zawiązały „antypolski sojusz z Rosją”. „A w ogóle, jakim prawem Niemcy w swym Bundestagu robią przesłuchania na temat praworządności w Polsce!? A miarodajnym źródłem wiedzy o »faszyzmie«, »dyktaturze« i »łamaniu wolności w Polsce« ma być powszechnie uchodząca za agenta Putina Ukrainka Kozłowska?” – zapytała posłanka.\nDeportacja po decyzji polskich władz\nPrzypomnijmy, że w czwartek na forum niemieckiego parlamentu wystąpiła szefowa Fundacji Otwarty Dialog, która została objęta zakazem wjazdy do strefy Schengen. Kozłowska przyjechała do stolicy Niemiec na zaproszenie grupy posłów, by dyskutować o praworządności w Polsce i na Węgrzech. Wizyta Ludmiły Kozłowskiej była możliwa dzięki wydaniu jej przez ambasadę RFN specjalnej wizy uprawniającej do czasowego przebywania na terenie Niemiec. W spotkaniu uczestniczyło kilkunastu posłów. Kozłowska z rozmowie z Deutsche Welle tłumaczyła, że opowiadała niemieckim politykom o „ataku władz w Polsce na społeczeństwo obywatelskie, niezależne media i praworządność” . Swoją sytuację wskazała jako przykład takich działań.\nKozłowska została deportowana z terytorium Unii Europejskiej po wpisaniu jej do Systemu Informacyjnego Schengen (SIS) przez władze polskie. Tłumaczono wówczas, że stało się to na skutek otrzymania negatywnej opinii ABW dotyczącej wniosku Kozłowskiej o otrzymanie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego w UE. Wątpliwości ABW dotyczyły finansowania Fundacji Otwarty Dialog, prowadzonej przez Kozłowską.\nMSZ: Zakaz obowiązuje\nW związku z wizytą Kozłowskiej w Niemczech do MSZ został wezwany ambasador RFN w Polsce Rolf Nikiel. Podczas spotkania wiceminister Andrzej Papierz poinformował, że „w ocenie strony polskiej przyznanie wizy krótkoterminowej LTV Pani Ludmile Kozłowskiej było nieuzasadnione” . „Decyzja o wpisaniu Pani Kozłowskiej do SIS została podjęta na podstawie informacji uzyskanych przez Agencję Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Zebrany materiał nie pozostawia wątpliwości co do nieprzejrzystości źródeł, z których finansowana jest Fundacja Otwarty Dialog. Polskie służby otrzymały również istotne informacje od służb partnerskich” – podkreślono w komunikacie MSZ.\n„Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego przekazał oficerom łącznikowym niemieckich służb specjalnych i policyjnych szczegółowe informacje, w oparciu o które podjęta została decyzja o wpisaniu Pani Ludmiły Kozłowskiej do SIS. Pismo z informacjami w tej sprawie ABW skieruje do służb partnerskich wszystkich krajów Strefy Schengen” – podkreślił polski resort dyplomacji. W komunikacie zaznaczono że zakaz wjazdu na terytorium RP i Unii Europejskiej nałożony na Kozłowską wciąż obowiązuje.\nwiadomości kraj polityka kozłowska bundestag otwarty dialog\nZbigniew Pecyna 26 września 2018, 07:50\nnigdzie nie widziałem wytłumaczenia ze strony niemiec, co do ich decyzji o wizie. To oni powinni tłumaczyć się ze swojej decyzji.\nNo i - ukraiński wykład o polskim faszyzmie w parlamencie niemiec. Coś się pozmieniało, chyba za szybko jak dla mnie.\nolek nadal 14 września 2018, 17:22\nczy wy naprawdę uważacie ,ze Niemcy śledzą każdą wypowiedz pensjonariusza zakładu dla obłąkanych ?\nazazis azi 14 września 2018, 16:04\njak zwykle trafne spostrzeżenie bez zbędnej kurtuazji, Niemcy od dawna pilnują aby u nas nie było zaawansowanej produkcji i chcą nas sprowadzić do roli tanich podwykonawców, podczas transformacji dopilnowali aby rozbić nasz przemysł\nolek nadal 14 września 2018, 16:01\nSzukaliście wrogów ...\nto ich macie . Teraz wyjecie .\nForever Forever 14 września 2018, 13:59\nTakie dosyć zabawne - Niemcy są "zaniepokojone" łamaniem prawa w Polsce, a same łamią w tym momencie obowiązujące prawo unijne(nie tylko zresztą w tej sprawie). Coś jakby schizofrenia, albo krótka smycz Putina.