Empik dla kreatywnych - Inne - Handel - Portal informacyjny Handelextra.pl\nZ myślą o rosnącej grupie osób zainteresowanych wzornictwem i poszukujących oryginalnych produktów zgodnych z najnowszymi trendami sieć uruchomiła właśnie nową przestrzeń online.\n18, listopad 2020, 14:30\nStrefa Design by Empik to nowa przestrzeń online, która zapewnia dostęp do tysięcy produktów – od ceramiki, przez akcesoria modowe, biżuterię i pomysłowe propozycje prezentowe, po stylowe AGD.\n- W Empik.com uwielbiamy, kiedy kwitnie i żyje kreatywność, ponieważ napędzają ją wyjątkowi ludzie. Dzięki Strefie zapewniamy naszym klientom dostęp do polskiego i zagranicznego designu oraz rękodzieła na najwyższym poziomie. To miejsce dla fanów sztuki wizualnej i unikalnych wzorów, dla poszukujących urzekających przedmiotów oraz wszystkich tych, którzy cenią sobie niepowtarzalny styl, estetykę i precyzję wykonania - mówi Agnieszka Strzałkowska, project manager Strefy Design by Empik.\nStrefa Design pozwala w prosty sposób wyszukać przedmioty najbardziej pasujące do indywidualnego gustu i potrzeb. Oferta jest skategoryzowana m.in. według pomieszczeń (np. salon, kuchnia, sypialnia) lub osób, które chcemy obdarować prezentem (np. dla niej, dla dziadka, dla miłośnika roślin). Szczególną kategorią są autorskie kolekcje na święta i inne okazje.\n- Selekcje tworzymy na bazie trendów, kolorów i stylizacji, które aktualizujemy zgodnie z sezonem. Możemy już zaprosić na świąteczną odsłonę Strefy, w której prezentujemy selekcje prezentowe, stylową biżuterię, dodatki do domu, ceramikę od polskich twórców czy dekoracje świąteczne - tłumaczy Agnieszka Strzałkowska.\nObecnie w Strefie Design znajduje się 40 tys. produktów. Do końca tego roku Empik planuje uruchomić na platformie sklepy 50 niezależnych marek i polskich projektantów. Do współpracy zapraszani są cenieni twórcy i firmy, ale również mikro przedsiębiorcy, rzemieślnicy i artyści. Wśród nich można wymienić między innymi Ende Ceramics, For Rest Design, Mano Ceramics, Ekoloco – oferującą produkty zero waste, czy markę dziecięcą La Millou.\nW strefie rozwijana jest również podkategoria plakaty i grafiki. Można tu znaleźć m.in. prace Poli Augustynowicz i Andrzeja Więckiewicza.\n- Do końca roku Strefa będzie obejmować ponad 60 tys. unikalnych artykułów. Warto zaznaczyć, że priorytetem pozostaje dla nas pieczołowicie dobrana i urozmaicona oferta. W przyszłym roku Strefa Design zostanie poszerzona również o kategorie związane z urodą i zdrowiem czy elektroniką - dodaje Agnieszka Strzałkowska.\nPonadto Strefa Design będzie zapewniać bogaty kalendarz akcji promocyjnych od -20% do -50%. Najbliższa oferta specjalna będzie obowiązywać w Black Weekend w dniach 27-30 listopada. Oferty od wybranych projektantów będą również połączone z programem Empik Premium i Empik Premium Free, które zapewniają m.in. darmową dostawę.\nAktualna oferta jest dostępna pod adresem: empik.com/design.


Alcatraz kontra Bibliotekarze. Rycerze Krystalii (6017167) - Brandon Sanderson - Książka, recenzja, streszczenie\nTytuł oryginału: Alcatraz v. the Evil Librarians. Book Three: The Knights of Crystallia\nIlustracje: Hayley Lazo\nTom 3 cyklu Alcatraz kontra bibliotekarze\nAlcatraz dociera wreszcie do Nalhalli. Chłopak jest wstrząśnięty, gdy przekonuje się, że jest tam naprawdę legendą. Niestety w Wolnych Królestwach są już także niecni Bibliotekarze, włącznie z jego matką Shastą!\nTeraz Alcatraz – wraz z ojcem (który okazuje się trochę dziwny…), pozbawioną godności rycerza Bastylią i dziadkiem Smedrym, jak zwykle spóźniającym się na wszystko (taki talent) – próbuje zapobiec podpisaniu traktatu z Bibliotekarzami, znaleźć zdrajcę wśród rycerzy Krystalii i uratować oblężoną Mokię, jeden z ostatnich bastionów Wolnych Królestw. W międzyczasie usiłuje choć trochę zrozumieć własnego ojca, pomaga przyjaciółce znów zostać rycerzem i… udziela ślubu.\nGeneralnie zero stresu.\nKup książkę Alcatraz kontra Bibliotekarze. Rycerze Krystalii\nOpinie o książce - Alcatraz kontra Bibliotekarze. Rycerze Krystalii\nAlcatraz wraz ze swoimi przyjaciółmi i rodziną lecą do rodzinnej wyspy Bastylii. Nic nie zapowiada się dobrze już od samego początku. Maszyna którą lecą się rozpada, Bastylię czeka proces, a po całej wyspie pałętają się Bibliotekarze. Prócz tego główny bohater dowiaduje się, że jest wielką sławą i powstają o nim książki.\nPowiem szczerze, że mam mieszane odczucia względem tej pozycji. Z jednej strony podobała mi się wartka akcja, kreacja bohaterów i możliwość poznania bliżej rycerzy Krystalii. Jednak wszystko to psuło zachowanie Alcatraza i jego ojca. Pewnie nie będzie to długa recenzja, ponieważ opowiadam o trzecim tomie i nie chce spojlerować, także przejdę od razu do rzeczy.\nAkcji było naprawdę sporo, wszystko działo się na raz i ciężko było się oderwać od powieści. Bardzo mi się to podobało, ponieważ dzięki temu książka stała się wielowątkowa, czego brakowało mi w poprzednich tomach. Prócz tego komentarze autora było genialne, zwłaszcza o paluszkach rybnych! W końcu przestało mnie to drażnić, a nawet przypadło do gustu.\n"Chcecie zmienić się na lepsze? Idźcie posłuchać kogoś, z kim się nie zgadzacie. Nie spierajcie się z nim, ale słuchajcie. Zdumiewające, jak ciekawe rzeczy ludzie mają do powiedzenia, jeśli tylko się postarasz nie być głupkiem."\nNo ale Alcatraz psuł mi wszystko. Po tym jak dowiedział się, że jest gwiazdą wśród mieszkańców, woda sodowa uderzyła mu do głowy. Nie myślał o misji, tylko rozplanowywał kiedy i z kim będzie miał wywiad. Zachowywał się niesamowicie egoistycznie i przez co bardzo drażnił. Za to ojca to już w ogóle nie rozumiem. Dla niego serio ważna aby jest sława i jego wynalazki? No kurde.. Trochę więcej emocji mu by się przydało. Niech go poślą do jakieś biblioteki, to może wtedy się rozrusza i zmądrzeje. Pozostali bohaterowie za to podobali mi się, zwłaszcza Bastylia, która w tym tomie przeszła kilka głębszych zmianę\nCo mogłabym jeszcze powiedzieć o tej pozycji, czyta sie ją bardzo szybko, rysunki są genialne i tylko cieszą oczy. Prócz wyżej wymienionych winowajców, bohaterowie są naprawdę ciekawi i dobrze wykreowani. Jeden z moich ulubionych momentów, to chwila ślubu, ale nic więcej nie zdradzam :D\nTakże jeżeli zaczęliście już walkę z Bibliotekarzami to nie przerywajcie jej! To ciężka i wymagająca wiele wyrzeczeń walka, ale wierze, że dacie radę!\n(Kliknij aby rozwinąć opinię) Trzeci tom przygód dzielnego Alcatraza nie pozostaje gorszy od swoich poprzedników – wciąż bawi pełnymi humoru gagami oraz nie mniej śmiesznymi komentarzami autora. Po wyswobodzeniu swojego ojca z Biblioteki Aleksandryjskiej Alcatraz po raz pierwszy odwiedza Nalhallę, stolicę Wolnych Królestw. Ku swojemu zdziwieniu odkrywa, że jest tam – jako dziedzic rodu Smedrych – osobą niezwykle popularną. Pisze się o nim książki, wciąż ktoś prosi go o autograf i zabiega o jego przyjaźń. Zafascynowany nieoczekiwaną sławą chłopak nie zapomina jednak o swojej misji, którą jest obrona Wolnych Królestw przed okrutnymi Bibliotekarzami. Alcatraz Smedry dorasta – widać to może nie tyle po jego postępowaniu czy wypowiedziach, co po przemyśleniach. Chłopak odczuwa wady i zalety popularności i musi wybierać pomiędzy towarzystwem chwilowych pochlebców i wiernych przyjaciół. Zastanawia się też nad swoimi relacjami z rodzicami: oboje sprawiają wrażenie niezbyt zainteresowanych jego istnieniem, ale czy tak jest naprawdę? Coraz większą rolę poczyna odgrywać w jego życiu także płeć przeciwna, a zwłaszcza jej jedna piękna przedstawicielka... To wszystko sprawia, że kolejny tom jego przygód wydaje mi się ciekawszy od poprzednich. Oprócz psychologizowania autor wplata w jego treść także aluzje do innych popularnych utworów literackich, np. „Harry'ego Pottera” czy też książek Terry'ego Prachetta, W ogóle czytając Alcatraza odnoszę wrażenie, że on sam jest parodią wszelkich superbohaterów czy obdarzonych niezwykłymi mocami małych czarodziejów, którzy od czasu „Harry'ego...” pojawiają się w literaturze jak grzyby po deszczu. I o ile w tamtych książkach wszelkie spotkania z magią są traktowane śmiertelnie poważnie, o tyle w „Alcatrazie...” każdy gadżet czy nadprzyrodzona zdolność („talent”) ofiarowywany jest bohaterom z przymrużeniem oka, sprawiając im więcej problemów niż pomagając, a mimo to w jakiś sposób prowadząc jednak do szczęśliwego finału. Podczas czytania pierwszego tomu serii ta ciągła parodia i nieustająca ironia nieco mnie irytowały, jednak z czasem doszłam do wniosku, że przecież sama nie raz w duchu naśmiewałam się z pełnych napięcia i powagi powieści fantasy w których każde machnięcie różdżką zdawało się przesądzać o losach świata, nie dziwie się więc że ktoś (czyli Brandon Sanderson) zdecydował się wreszcie trochę pożartować z tego nieco nadętego magicznego świata tworząc nieco ciapowatego Alcatraza i jego równie niedoskonałych przyjaciół. W tomie trzecim, podobnie jak w poprzednich, nie brakuje też tego, co w „Alcatrazie...” najlepsze – dużej dawki humoru, czasami czarnego, czasami niesmacznego, jednak zawsze sprawiającego, że lektura ciągle przerywana jest cichszym lub głośniejszym parskaniem w strony uniemożliwiającym ciche czytanie książki w bibliotece (być może jest to jeden z celów Brandona Sandersona). Nie brak tu także nieustającego dialogu autora z czytelnikiem, pełnym złośliwości, ale i dobrych rad tego pierwszego. Oczywiście nie można także zapomnieć o równie zabawnych ilustracjach autorstwa Hayley Lazo które sprawiają, że książka staje się po części komiksem. Na korzyść tego tomu przemawia także fakt, że autor trochę mniej niż w poprzednich częściach (a zwłaszcza w części pierwszej) udziwnia akcję coraz to nowymi gadżetami, talentami i postaciami. Mniej jest dzięki temu chaosu, na czym tylko zyskuje treść, o wiele bardziej przejrzysta i zrozumiała (choć porządek jest domeną wstrętnych Bibliotekarzy, to czasami przydaje się on również do lepszego zrozumienia interesów Wolnych Królestw, zapewniam was). Trzeci tom przygód dzielnego Alcatraza polecam przede wszystkim fanom poprzednich części cyklu, gdyż – jak twierdzi sam autor – zaczynanie czytanie serii od tomu trzeciego jest co najmniej nie na miejscu. Tych zaś, którzy do tej pory nie słyszeli o Alcatrazie, szczerze namawiam na odwiedziny w jego świecie, nawet jeśli osobiście nie macie nic przeciwko Bibliotekarzom (a tak w tajemnicy wam powiem, że ja też z wykształcenia jestem bibliotekarką :-) ). Recenzja pochodzi z mojego bloga "Świat Powieści": http://swiat-powiesc.blogspot.com/\nPrzeczytane:2020-07-10, Ocena: 5, Przeczytałam, Przeczytaj tyle, ile masz wzrostu – edycja 2020, 12 książek 2020,\nOsobliwe przypadki przydarzają się rodzinie Smedrych. Jeżeli potrzebujesz chwili spokoju, uciekaj od nich, jak najdalej, ale uważaj, aby po drodze coś czasami nie wybuchło! Ta familia sprowadza kłopoty, ale jednocześnie gwarantuje niezapomniane wrażenia, takie jak: lot dziwną maszyną, magicznych soczewek zmieniających rzeczywistość i dodających potężnych umiejętności oraz zakręconej relacji pomiędzy członkami jednej, zakręconej, rodziny. Możecie się spodziewać NIESPODZIEWANEGO!\nAlcatraz dociera wreszcie do Nalhalli. Chłopak jest wstrząśnięty, gdy przekonuje się, że jest tam naprawdę legendą. Niestety, w Wolnych Królestwach są już także niecni Bibliotekarze, włącznie z jego matką Shastą!\nBrandon Sanderson powraca z trzecim tomem przygód Alcatraza, który nie może spocząć na laurach. Nadszedł czas na kolejną przygodę – uratowanie Mokki, znalezienie zdrajcy wśród elitarnych rycerzy oraz próbę nawiązania relacji z ojcem, których, jak się niedawno okazało, żyje. ,,Rycerze Krystalii” to sarkastyczna, przedziwna i niezwykle zabawna powieść, która zaskakuje na każdym kroku. Dziwaczne miasta, zakręceni krewni, mała nutka romansu oraz szalone umiejętności – tego nie zabraknie w kolejnych przygodach chłopca mającego dar psucia, którym musi w końcu nauczyć się władać.\n,,Alcatraz kontra Bibliotekarze” to seria przeznaczona głównie do młodszego czytelnika, ale zaciekawi również tych starszych. Przedziwnie wykreowana fascynuje od pierwszej części. Trzeci tom to jeszcze większa ilość niezrozumiałych, jakby wykrzywionych w odbiciu zwierciadła, sytuacji, które stawiają prawdziwy świat na głowie. W książce zawarte są również ciekawe, świetnie stworzone ilustracje, które przyciągają nawet najbardziej opornych czytelników.\n,,Rycerze Krystalii” to pozycja obowiązkowa dla każdego fana przygód młodego Alcatraza. Nie pożałujecie, że po nią sięgnęliście. Ta część dostarczy wam jeszcze większych emocji, nieoczekiwanych zwrotów akcji i przedziwnych sytuacji. Jeżeli nie mieliście jeszcze okazji zapoznać się z nową serią Brandona Sandersona lub macie w swojej rodzinie młodych wielbicieli książek, nie czekajcie zbyt długo. Alcatraz skradnie wasze serca i zabierze do osobliwego świata, gdzie wszystko jest na opak. Polecam!\nRecenzja dostępna również na moim blogu: http://zaczytanawniesamowitychksiazkach.blogspot.com/2020/07/243-rycerze-krystalii-brandon-sanderson.html!\nPrzeczytane:2018-06-14, Ocena: 6, Przeczytałam, Mam, 12 książek 2018,\nW trzecim tomie poznajemy w końcu Nalhallę. Alcatraz dociera tam wraz ze swoimi przyjaciółmi, a na miejscu czekają go kolejne przygody. Tym razem musi zrobić wszystko, aby nie dopuścić do podpisania traktatu między Bibliotekarzami a władcami Wolnych Królestw. Międzyczasie Alcatraz doświadcza ciężaru sławy, poznaje miejsce swojego urodzenia oraz odkrywa plany Bibliotekarzy. Przy lekturze tego tomu, podobnie jak przy poprzednich, nie można się nudzić. Ponownie mamy ciekawe, wciągające przygody, dużą dawkę humoru i interesujących bohaterów - i tym razem poznajemy nowe postaci. Nie brakuje również odrobiny napięcia, możemy też rzucić okiem na osobiste problemy głównego bohatera oraz innych postaci. Trzeci tom w niektórych momentach staje się odrobinę powolniejszy od swoich poprzedników, mamy tutaj kilka smutniejszych, a nawet i dramatycznych chwil, ale i tak można liczyć na wiele przygód, które na pewno nie znudzą.\nPrzeczytane:2018-04-21, Ocena: 5, Przeczytałam, fantastyka, SF, 52 książki 2018, przygoda, dla dzieci,\nKolejna część o przygodach Alcatraza opowiada o tym jak próbuje ocalić Mokię przez oddaniem jej bibliotekarzom. Oczywiście bibliotekarze mają swój plan i zrobią wszytsko, by mu przeszkodzić. Nasyłaja także na nich szpiega, który ma ulatwić im ich plany zdobycia panowania nad światem.\nPrzeczytane:2017-12-20, Przeczytałem, Mam,\nAlcatraz Smedry powrócił!\nJeśli chodzi o moją skromną osobę, ten rok w zakresie przygodowych książek dla młodszych nastolatków, zdecydowanie należy do Brandona Sandersona. „Rycerze Krystalii” to trzeci już tom z serii „Alcatraz kontra Bibliotekarze”. Muszę przyznać, że cykl ten rozwija się bardzo obiecująco. Jeśli nie znacie tej serii, macie dwie możliwości. Pierwsza to nadrobić zaległości i przeczytać we właściwej kolejności wszystkie trzy części. Najlepiej zanim wyjdzie tom czwarty. Druga możliwość to rozpoczęcie lektury od tomu trzeciego. Odradzam Wam jednak tę opcję. Po pierwsze dlatego, że lepiej czytać w odpowiedniej kolejności. Po drugie, dlatego, że autor na wstępie zaznacza, że jeśli tak uczynicie, będzie się z Was nabijał. Istnieje też ryzyko, że może czymś w Was rzucić. Nie oszukujmy się... oberwanie jakimś przedmiotem po głowie, do przyjemnych nie należy. Mnie to przekonuje.\nNarratorem i zarazem głównym bohaterem powieści jest Alcatraz Smedry. Chłopiec, jak reszta jego przyjaciół posiada niezwykły dar. Tą wyjątkową umiejętnością jest… psucie niemal wszystkiego do czego się dotknie, a czasem nawet i dotykać niczego nie musi. Nie śmiejcie się jednak. Ta umiejętność już nie jeden raz uratowała mu życie. A to co ratuje Alcatraza przed totalną rozsypką, to jego ogromne choć bardzo specyficzne poczucie humoru.\nCo wydarzy się w trzecim tomie?\nGdy Alcatraz dociera wreszcie do Nalhalli, okazuje się, że chłopak jest tam… legendą. Niestety przysparza mu to sporo kłopotów. Na nieszczęście do Wolnych Królestw dotarli też już złowrodzy Bibliotekarze i to z jego matką Shastą. Alkatraz musi odnaleźć zdrajcę wśród Rycerzy Krystalii. Rycerze są zaprzysiężonymi obrońcami klanu Smedrych i królewskiego rodu Wolnych Królestw. Czy Alcatrazowi uda się odnaleźć zdrajcę i uratować sytuację? Czy chłopiec po raz kolejny wyjdzie cało z opresji? Szczególnie, że może grozić mu niebezpieczeństwo również ze strony matki?\nTrzecia część serii nie ustępuje w niczym poprzednim. Nie zabraknie w niej zabawnych sytuacji, dobrego nastroju, wspaniałych przygód oraz wielu ciekawych ilustracji.\nSeria Alcatraz kontra Bibliotekarze, to co prawda książki dla młodszych nastolatków, jednak czytając je, ja również spędziłam emocjonujący czas i stały się dla mnie niebywałą rozrywką.Gorąco polecam.\nPrzeczytane:2017-12-03, Ocena: 5, Przeczytałam, Wyzwanie czytelnicze 2017,\nAlcatraz konra Bibliotekarze_3. #Rycerze Krystalii to trzeci tom przygód trzynastoletniego chłopca obdarzonego niezwykłym talentem… psucia.\nW tej części Alcatraz dociera wreszcie do Wolnych Królestw, czyli do Nalhalli i doznaje lekkiego szoku przekonując się o tym, że jest tam dosłowną legendą. A pewien możny człowiek pisze o nim książki. Niestety, ale w to samo miejsce docierają wraz z chłopcem i jego przyjaciółmi wrogowie, czyli Bibliotekarze, wśród których znajduje się również matka chłopca. Ktoś próbuje wykraść jakieś księgi z Archiwum Królestwa (nie Biblioteki) i a Rycerze Krystalii chcą ukarać przyjaciółkę Alcatraza za zniszczenie miecza. Oczywiście chłopiec musi wszystko doprowadzić do pozytywnego końca, a pomagają mu tym razem nie tylko rycerska Bastylia, ale także dziadek Smedry i ojciec chłopca.\nGłówny bohater to chłopiec, który od małego nie miał w życiu lekko. Rodzice zostawili go pod opieką obcych i… co się z nim działo można przeczytać we wcześniejszych częściach Piasek Raszida i Kościach Skryby. Za długo by było abym wszystko opisała od początku, dlatego zapraszam do wcześniejszych wpisów. Przyznam tylko, że Alcatraz to chłopiec, który posiadając swój niesamowity talent psucia, potrafi zepsuć wszystko oprócz… dobrego humoru czytelnika.\nNie ukrywam, że niesamowite jest to, jak przygody tego dość nieokrzesanego chłopca wciągnęły mnie już od pierwszego tomu. I tak jak czytając poprzednie części, tak i teraz nie potrafiłam się oderwać od stron książki. Może dlatego, że prawie od samego początku autor funduje czytelnikowi nieprzewidywane zwroty akcji i prawie cały czas trzyma czytelnika w napięciu.\nAlcatraz to trzynastolatek z głową pełną pomysłów, chociaż z ich realizacją nie zawsze radzi sobie tak jak wcześniej mu się to zdawało. Ale ma na szczęście przy sobie rezolutną przyjaciółkę, mądrą i przewidywalną. Ten chłopiec to takie skrzyżowanie Harrego Pottera z Indianą J. i Kevinem. Czyli wszystkim tym, co może mieć (lub chciałby mieć) ciekawy świata nastolatek, dodatkowo posiadający pewne nietypowe talenty.\nMyślę, że kto sięgnie po pierwszy tom przygód Alcatraza ten z niecierpliwością będzie wyczekiwał kolejnych części. Wiem, że niewielu dorosłych czyta książki dla dzieci, no… chyba że własnym dzieciom lub wnukom, ale żeby ot tak dla siebie… może się mylę (?). Jeśli chodzi o mnie to przyznam, że świetnie się przy tej lekturze bawiłam.\nSpora dawka humoru w połączeniu z dużą ilością sensacji i fantastyki, to taka trochę mieszanka wybuchowa, ale wciągająca niesamowicie. I nawet odrobinę irytujące stwierdzenia, jakimi autor zasypuje czytelnika, oczywiście nie zawsze traktowane poważnie, nie wpływają na treść książki na tyle znacznie, aby czuć się podczas czytania niekomfortowo. Im więcej autor stara się wmówić złego tym bardziej przyciąga osobę czytającą do siebie i do samej fabuły.\nKażdy czytelnik w zależności od wieku odbierze tę lekturę inaczej, i z pewnością znajdą się tacy, którzy podejdą do niej lekceważąco, ale i tacy, dla których będzie ona powieścią która na długo pozostanie w pamięci.\nPozwolę sobie zacytować słowa autora:\n(…) Ta książka oznacza to, co tylko z niej wyciągniecie. Dla niektórych będzie opowiadała o zagrożeniach płynących ze sławy. Dla innych o przemianie wad w talenty. Dla wielu będzie po prostu rozrywką, co jest jak najbardziej w porządku. Lecz dla innych będzie nauką, by kwestionować wszystko, nawet to, w co się wierzy. (…)\nAlcatraz nie jest idealny, nie jest też złym chłopcem, i myślę, że dzięki tej powieści wiele dzieci spojrzy na siebie i na swoje zachowania w inny sposób. Zobaczy, że nie warto myśleć o sobie „jestem najlepszy” ale warto mieć dystans do siebie samego i co najważniejsze… warto mieć prawdziwych przyjaciół, którzy zjednoczą się i pomogą, kiedy przyjdzie trudna sytuacja. Autor w cudowny sposób przedstawia, że często zbyt mocno wierzący w swoje możliwości ludzie, stają się ofiarami tych, którzy są silniejsi i sprytniejsi. Nie trzeba mieć niezwykłych zdolności, aby stać się bohaterem. Dla mnie większą bohaterką jest Bastylia, przyjaciółka Alcatraza, niż on sam. Dlaczego…? Może dlatego, że postawiona w bardzo złej, wręcz upokarzającej sytuacji potrafiła stanąć w obronie przyjaciół. Autor pokazuje również, że nie wszyscy, którym ufamy, są naszymi przyjaciółmi naprawdę. I chociaż Sanderson stara się na wszelkie sposoby udowodnić, że Alcatraz Smedry jest osobą niewartą uwagi, to z całą pewnością działa na czytelnika bardzo pozytywnie.\nMyślę, że nie muszę zbytnio zachęcać do sięgnięcia po tę lekturę. Gwarantuje dobrą zabawę nie tylko nastolatkom, ale dorosłym również (nawet tym bardzo dorosłym jak ja), którym przyda się od czasu do czasu takie oderwanie się od rzeczywistości tego „pełnoletniego” życia. Intrygująca, sensacyjna fabuła, połączona z dużą dawką przygody i fantastyki oraz z zabawnymi dialogami, i towarzyszącymi obrazkami na stronach z tekstem… Cóż, mnie ta książka dosłownie porwała, na jeden sobotni dzień.\nCo to w ogóle za pomysł na książkę? Bohater z wyjątkowym talentem do… bycia wyjątkową ofiarą losu? Misja na śmierć i życie, by uratować woreczek...\nCiąg dalszy opowieści znanej ze "Stopu prawa" i "Cieni tożsamości", dziejącej się w fantastycznym odpowiedniku dziewiętnastowiecznej Ameryki. "Żałobne...


LosyZiemi.pl - wieku niemowlęcym\nJesteś tutaj : LosyZiemi.pl » Tag for wieku niemowlęcym\nZaobserwowano gazowego olbrzyma w trakcie procesu formowania się w odległości zaledwie 330 lat świetlnych od Ziemi\nśroda, 19.02.2020 23:03 wibi. Kategorie: Ciekawostki, Niewyjaśnione, Świat i Wszechświat Tagi: 2MASS 1155-7919 b, 330 lat świetlnych, egzoplanetę, gazowego olbrzyma, wieku niemowlęcym\n330 lat świetlnych od Ziemi astronomowie dostrzegli egzoplanetę, gazowego olbrzyma w wieku niemowlęcym. To najmłodsza i zarazem najbliższa nam planeta tego typu. Odkrycie to może pomóc badaczom pozyskać nowe informacje dotyczące tego, jak formują się gazowe olbrzymy. Zdjęcie ilustracyjne Odkrycia dokonali naukowcy z Rochester Institute of Technology. Zaobserwowany przez nich „noworodek” ... Czytaj więcej\n21 gości, 50 bots, 1 członków


Moc wiatru w Europie może wzrosnąć do prawie 400 GW. Polacy mogą wnieść wkład - BiznesAlert.pl\nMoc wiatru w Europie może wzrosnąć do prawie 400 GW. Polacy mogą wnieść wkład\n16 października 2020, 07:01 Alert\nEuropejska organizacja branżowa WindEurope opublikowała raport na bazie Krajowych Planów na rzecz Energii i Klimatu przedstawione przez kraje członkowskie. Jeśli wywiązałby się one ze swoich zobowiązań, moc zainstalowana w wietrze na lądzie i morzu w Europie może wzrosnąć do blisko 400 GW, czyli dwa razy więcej, niż zakładano do tej pory.\n400 GW mocy w 2030 roku\nObecnie Europa ma 197 GW mocy zainstalowanej w energetyce wiatrowej, z czego 174 GW to energetyka wiatrowa na lądzie, a 23 GW na morzu. To stanowi około 30 procent światowego potencjału energetyki wiatrowej zainstalowanej na lądzie. Morska energetyka wiatrowa a Europie stanowi jednak już 75 procent światowego potencjału mocy zainstalowanej. W 2019 roku farmy wiatrowe w UE generowały średnio ok. 417 TWh energii elektrycznej, wystarczającej do zabezpieczenia potrzeb energetycznych UE w 15 procentach.\nJak wynika z opublikowanego raportu WindEurope pt. „Wind energy and economic recovery in Europe”, w wyniku pełnego wdrożenia Krajowych Planów na rzecz Energii i Klimatu przez państwa członkowskie Unii Europejskiej wielkość mocy zainstalowanych w sektorze do 2030 roku wzrośnie dwukrotnie, do poziomu 397 GW, z czego 286 GW w farmach na lądzie i 111 GW w farmach morskich.\nZ raportu wynika, że realizacja takiego scenariusza oznacza zwiększenie zatrudnienia w sektorze o 50 procent do 450 tys. etatów, i wzrost o 35 procent, do 50 mld euro wkładu sektora w europejskie PKB.\nWarunkiem koniecznym do realizacji tego scenariusza jest wdrożenie na poziomie poszczególnych państw członkowskich regulacji, które pozwolą na budowanie nowych mocy wskazanych w KPEiK. – Zaniechania na polu realizacji podjętych w KPEiK zobowiązań będą oznaczać niższy niż zakładany w scenariuszu ambitnym przyrost mocy (do 324 GW mocy za 10 lat), a to oznacza z kolei zwolnienia – rynek pracy w europejskim wietrze skurczy się o około 20 tys. etatów – czytamy zaś w komentarzu Polskiego Stowarzyszenia Energetyki Wiatrowej.\nNatomiast jeśli rządy europejskie nie wdrożą zmian zakładanych projektów w KPEiK, Europa wzbogaci się o niewiele ponad 324 GW mocy wiatrowej do 2030 roku, w tym 243 GW na lądzie i 81 GW na morzu.\nZ szacunków PSEW wynika, że działające farmy wiatrowe na lądzie (o łącznej mocy ok. 6 GW) obecnie zasilają budżety gmin i państwa kwotą 380 mln zł rocznie i dostarczają ok. 2 mld zł do krajowego PKB. Ze względu na budowę ponad 3,2 GW po aukcjach w 2018 roku i 2019 roku, zatrudnienie w firmach związanych bezpośrednio z sektorem znajduje dziś 8-10 tys. osób, a łącznie z sektorami powiązanymi 13-17 tys. osób.\nBartosik: Kryzys Energiewende to sygnał dla Europy (ROZMOWA)\nGórnicy w sektorze OZE\nPrzykładem przeobrażenia i transformacji sektorów górniczych z wykorzystaniem wiedzy i potencjału pracowników regionów górniczych na rzecz nowych branż, jak wiatrowa może być projekt pilotażowy w Bytomiu na Śląsku. Centrum przekwalifkowania pracowników sektora górniczego ma na celu wykorzystać pracowników z sektora węglowego, tak aby mogli znaleźć zatrudnienie w sektorze wiatrowym. Polacy będą mogli korzystać z technicznego doświadczenia specjalistów z branży górniczej w sektorach odnawialnych źródeł energii (OZE) i dystrybucji energii. Umożliwiają to certyfikaty przyznane po szkoleniach przy montażu, eksploatacji i konserwacji projektów OZE i sieci dystrybucji energii w Polsce. Centrum będzie mieściło się w nieczynnym warsztacie kolejowym w Bytomiu.\nenergetyka Europa KPEiK lądowe farmy wiatrowe morskie farmy wiatrowe offshore onshore OZE Polska Wind Europe


FM TV - pytania, uwagi i dyskusja - Uwagi i propozycje - Serwis - Football Manager Forum - FM Revolution\nFM TV - pytania, uwagi i dyskusja\n25.06.2012, 16:53 #1\nDział wideo to właśnie to, czego oficjalnej stronie serii Football Manager najbardziej brakowało! Po długich i żmudnych przygotowaniach nowej wersji strony oraz eliminowaniu jej błędów nareszcie możemy powiedzieć, że wychodzimy na prostą, czego owocem jest kolejny rewolucyjny dział! Zapraszamy do dzielenia się swoimi bramkami, emocjonującymi meczami i nietypowymi nagraniami na FMTV!\n1. Jak dodać filmik do FM TV?\nBardzo prosto - wystarczy wejść w swój profil, z lewej strony ekranu w kolumnie "Moja kariera" wybrać opcję "dodaj film" i wypełnić formularz.\n2. Jak uzyskać odnośnik do filmu?\nAby zdobyć link do filmu, należy wrzucić go na YouTube za pośrednictwem Football Managera. Niezbędne do tego jest posiadanie konta na YT i zalogowanie się na nie w panelu "portale społecznościowe", znajdującym się w profilu menedżera. Bramki za pośrednictwem FM-a można przesyłać w wersjach 2012 oraz 2011. Gole ze wcześniejszych edycji należy zgrywać programem do nagrywania widoku na ekranie, np. Frapsem. Można również pokusić się o wykonanie kompilacji, których FM nie oferuje - tworzyć pokazy swoich najlepszych bramek w karierze, dodawać do nich efekty specjalne i podkład muzyczny. Kreatywność mile widziana!\n3. Jak odpowiednio otagować filmik?\nTagi wypisujemy oddzielając je przecinkami, uwzględniając w nich wersję gry (np. FM 2012, FM 2008), strzelca bramki/autora akcji (np. Grzegorz Rasiak), drużynę, która jest autorem akcji (np. Chelsea Londyn, Holandia) i inne niuanse, po których poszukiwacze ciekawych filmików łatwiej do niego trafią. Po ostatnim tagu nie stawiamy przecinka!\n4. Jakiego typu filmiki nadają się do FM TV?\nWszystkie związane z Football Managerem oraz Championship Managerem. Mogą to być nagrania z trybów 2D i 3D: gole, skróty meczów, całe spotkania albo nietypowe wydarzenia boiskowe, wideokariery pokazujące także interfejs FM-a, a także wszelkiego rodzaju filmy związane z dziełem SI (zwiastuny, reklamy, piosenki itp.).\n5. Co to jest "Ławka rezerwowych"?\nKażdy nowo dodany filmik do działu FM TV trafia do tak zwanej Poczekalni. Ławka rezerwowych to miejsce, gdzie oczekują na publikację nagrania dodane przez Was. Wszystkie filmy wyświetlane na stronie głównej FM TV, muszą zostać wcześniej zaakceptowane przez Redakcję.\n6. Dlaczego mój materiał nie został dodany do FM TV?\nProces moderacji odbywa się na bieżąco, jeżeli Twój filmik nie trafił na stronę główną przez dłuższy czas (powyżej 48h), to najprawdopodobniej został odrzucony przez Moderatorów. Pytania i zażalenia z tym związane możesz składać w tym temacie. Staramy się, aby wszystkie materiały wyświetlane w FM TV były wysokiej jakości, ponieważ chcemy, aby w tym miejscu każdy gracz Football Managera znalazł coś interesującego!\nZapraszamy do korzystania i dodawania swoich wyjątkowych nagrań, a także komentowania (od teraz każdy filmik można komentować do woli) oraz oceniania (mocne lub słabe).\n//Edytowano 12 razy, ostatni raz 25.06.2012, 17:57\n25.06.2012 17:41 #2\nJeszcze dwie kwestie ode mnie jako uzupełnienie:\n1) trwają przygotowania do nowej formuły znanego doskonale z łam CM Revolution konkursu "GOOOL" na najlepszą bramkę strzeloną w Football Managerze. Zachęcamy już teraz do dodawania swoich najlepszych trafień, wszystkie materiały dodane do FM TV będą brane pod uwagę w przyszłym konkursie. Konkurs będzie miał najprawdopodobniej stały charakter, dlatego szykuje się gratka dla najlepszych strzelców\n2) Wszystkie dodane filmy tutaj będzie można wkrótce łatwo wstawiać w inne miejsca na CM Revolution, w tym np. Manifesty czy tu na forum. Powiadomimy Was o tej możliwości technicznej w tym miejscu.\n// Edytowano 1 raz, ostatni raz 07.07.2012 o godz. 16:05\n07.07.2012 14:53 #3\nczy można dodać nagranie z przyszlosci(sezon 2041/42)?\n07.07.2012 14:54 #4\n@Wichura, oczywiście, że tak. Najlepiej dodać sobie karierę (Moje konto - > zarządzanie karierami) i następnie dodając nagranie, będziesz mógł przypisać film do odpowiedniej kariery. Zapraszam.\na jak nagrywac te filmiki bo nie widziałem tu opcji by nagrać\n18.07.2012 18:48 #6\nA jak nagrać film z kariery (np. interfejs) - jaki program polecacie?


Niezawodność witryny Operacje inżynieryjne i programistyczne wydają się nakładać na siebie bardzo szczegółowo. Skąd mam wiedzieć, która grupa jest odpowiedzialna za co i skąd mam wiedzieć, jakie stanowiska byłyby odpowiednie dla mojego zestawu umiejętności?\nWygląda na to, że SRE polega na utrzymywaniu serwerów i sieci, a DevOps na utrzymywaniu kodu, czy to prawda? Czy nadal nie ma dość pokrywania się tych dwóch elementów?\nMyślę, że DevOps było tak nadużywane jako termin, że w tym momencie oznacza coś lub nic.\nFirma, z którą rozmawiałem, miała zarówno zespół SRE, jak i zespół DevOps. Powiedzieli mi, że DevOps był używany do tworzenia nowych aplikacji (0–6 miesięcy), a SRE utrzymywał stare aplikacje. Obaj byli programistami, którzy używali automatyzacji, kodowali i wypuszczali aplikacje.\nMyślę, że książka Googles na temat SRE byłaby dobrą lekturą, aby zrozumieć, co to jest: landing.google.com/sre\nDevOps polega na utrzymywaniu kodu, czy to prawda?\nDevOps to nie tylko „kod”, system, czy jakakolwiek inna rzecz. DevOps to bardzo ogólny termin, który obejmuje wszystkie rzeczy związane z dostarczaniem oprogramowania.\nInżynieria niezawodności witryny to termin spopularyzowany przez Google. Z tego artykułu https://landing.google.com/sre/interview/ben-treynor.html możemy destylować ich TL; DR:\nZasadniczo dzieje się tak, gdy poprosisz inżyniera oprogramowania o zaprojektowanie funkcji operacyjnej.\nRozmycie operacji, inżynierii i oprogramowania. Stopień automatyzacji wymagany do stworzenia i utrzymania dojrzałej infrastruktury wymaga umiejętności od wszystkich trzech. SRE są administratorzy, a inżynierowie i programiści.\nZobacz także: http://shop.oreilly.com/product/0636920041528.do\nDevOps nie ogranicza się tylko do oprogramowania, co jest nieporozumieniem. Powinien wiązać się z projektowaniem produktu, wymaganiami produktu, dokumentacją itp. Powinien on podążać za całym łańcuchem wartości od klienta do klienta. Ograniczenie widoku prowadzi do zmniejszenia wpływu i ostatecznie do niezrozumienia roli bardziej wyrafinowanego inżyniera wydania.\nMuszę jeszcze zrozumieć różnicę między tym, DevOps Engineeringa SRE worktym, że akronim jest opracowany przez Google i poparty całkiem fajną (darmową!) Książką.\nInżynier niezawodności witryny to rzeczywisty tytuł i opis stanowiska. Oznacza to, co mówi. Tytuł, który może sugerować DevOps po stronie oprogramowania, to Inżynier Platform, w którym budujesz i automatyzujesz platformę, na której programiści mogą się wdrażać. Tymczasem SRE jest osobą odpowiedzialną za typowe operacje. Są to nieco anegdotyczne, ale prawdopodobnie mogą pomóc w zrozumieniu @BlackVegetable.\n— Matt O.,\nIstnieje kilka świetnych filmów z YouTube'a Seth Vargo i Liz Fong (Google im.) Wyjaśniają one: „klasa SRE implementuje DevOps”. SRE to konkretna, sformalizowana praktyka zgodna z wieloma zasadami DevOps.\nZobacz także: youtube.com/watch?v=uTEL8Ff1Zvk&t=2s\nDave Swersky opublikował już doskonałą odpowiedź powyżej z definicją SRE Bena Treynora, która jest równie wzruszająca dzisiaj, jak w 2003 roku.\nTak więc, próbując dalej zdefiniować „DevOps”, oto fragment książki Effective DevOps Jennifer Davis i Katherine Daniels:\nDevops to sposób myślenia i sposób działania. To ramy do dzielenia się historiami i rozwijania empatii ... [to] nie jest tylko kolejną metodologią tworzenia oprogramowania.\n[P] taktyki mogą obejmować metody opracowywania oprogramowania lub funkcje, takie jak automatyzacja infrastruktury i ciągłe dostarczanie, [chociaż] to znacznie więcej niż tylko suma tych części.\nChoć pojęcia te są ze sobą powiązane i często można je zobaczyć w środowiskach programistów, skupienie się wyłącznie na nich pomija szerszy obraz - aspekty kulturowe i interpersonalne, które dają programistom swoją moc.\nPodsumowując: skuteczny SRE wykorzysta praktyki DevOps.\nSkąd mam wiedzieć, która grupa jest odpowiedzialna za co?\nWłasność nie powinna być domniemana; komunikować się!\nInżynieria niezawodności witryny podlega mniej lub bardziej tradycyjnym operacjom, ale jest wysoce zautomatyzowana i kontrolowana pod względem wersji, co jest również nazywane infrastrukturą jako kod . Jest to dobrze określona rola pionowa . We współczesnych DevOps jest to pionowy wycinek, który odnosi się do operacji. Możesz mieć zespół SRE.\nDevOps jako taka jest zmianą kulturową dla organizacji. Oprócz pionowej, z góry na dół struktury zarządzania, tworzy ona horyzontalne połączenie między zespołami wzdłuż ścieżek dostaw pracy w łańcuchach wartości . Dla inżyniera jest to luźno zdefiniowana pozioma rola , która łączy kilka zespołów razem, zapewniając, że praca przebiega płynnie i szybko w całej organizacji. Nie możesz mieć zespołu inżynierów DevOps, który jest oksymoronem , ponieważ przekroczenie granic zespołu jest kluczową częścią tej roli.\nWszelkie linki do odpowiednich źródeł byłyby świetne.\nInnym sposobem na opisanie różnic między inżynierią niezawodności witryny a DevOps jest spojrzenie na wyjaśnienie Wikipedii dotyczące Site Reliability Engineer, które zaczyna się tak:\nInżynier niezawodności witryny (SRE) to opis zadania skierowany do inżynierów oprogramowania, koncentrujący się na niezawodności, skalowalności i rozwoju infrastruktury przetwarzania w chmurze, znanej jako inżynieria niezawodności witryny (SRE).\nWięc możesz rozważyć SRE jako osoby zaangażowane w Building walls...\nJednak wyjaśnienie WikipediiDevOps zaczyna się tak:\nDevOps ... to termin używany w odniesieniu do zestawu praktyk, które kładą nacisk na współpracę i komunikację zarówno twórców oprogramowania, jak i specjalistów technologii informatycznych (IT), jednocześnie automatyzując proces dostarczania oprogramowania i zmiany infrastruktury. Ma na celu stworzenie kultury i środowiska, w którym tworzenie, testowanie i wydawanie oprogramowania może się odbywać szybko, często i bardziej niezawodnie.\nNie mówi jednak, że wszystkie te praktyki DevOps są wywoływane przez popyt ze strony biznesu. Więc w połączeniu z tworzenia i testowania (The Develop część) oraz wersji oprogramowania, devops jest o DDR (= Zapotrzebowanie-Develop uwalnianiu) kultury i środowiska, które niektórzy mogą pamiętać z tych 9 sekund historycznego speach do Tear down this wall.\nZapoznaj się z pytaniem dotyczącym krótkiej przerwy planowanej na środę, 3 maja 2017 r. O godz. 20:00 czasu wschodniego / wschodniego (jak wiertarka ogniowa do komputerów), na przykład o wszystkich witrynach SE ... opublikowanych (podpisanych) przez użytkownika o nazwie SRE Manager , Stack Overflow, Inc.\nNie podążam za argumentem, że SRE polega na budowaniu ścian. Skąd to bierzesz?\nRównież Tom Limoncelli znany jest o wiele więcej niż tylko pracę w Stos Exchange.


» Tissot Zegarki\nSkontaktuj się z właścicielem tego wpisu Strona WWW: www.tissot-zegarki.pl Link nie działa/spam ? Dodano: 15 10 2014r. Wyświetleń: 175\nJesteśmy autoryzowanym dystrybutorem zegarków marki Tissot. Wszystkie sprzedawane przez nas zegarki są nowe, oryginalne, z pełną gwarancją. Nasi klienci na bieżąco mogą śledzić wszystkie aktualne propozycje, które to skrupulatnie dobieramy w ten sposób, aby każdy mógł znaleźć coś dla siebie. Zapraszamy Państwa do zapoznania się i skorzystania z oferowanych przez Nas produktów.\nzegarki damskie, zegarki męskie, akcesoria, Tissot zegarki, zegarki Tissot, Tissot,\nWORLD TRADE 24 świadczy wszechstronne usługi jako profesjonalny importer oraz dystrybutor. Cechą charakterystyczną tego asortymentu jest wysoka jakość wykonania. Jedną ze specjalności firmy są zegarki...\nPrawdopodobnie jedna z najstarszych manufaktur na świecie. Mam na myśli zegarki. W Szwajcarskim Le Locle, w roku 1853 syn i jego ojciec rozpoczęli wspólne przedsięwzięcie, które nazwę odziedziczyło po...\nZegarki Festina »\nWszyscy wiemy jaki jest najciekawszy, największy i najbardziej morderczy wyścig kolarzy z całego światakolarski na świecie. To Tour de France. Przez całość trwania wyścigu, setki kolarzy z różnych mie...\nNowoczesny facet wybierając własny ubiór za wyjątkiem butów musi posiadać ekstrawagancki zegarek, który będzie podkreślał jego klasę. Klasyczny zegarek stanowi nieodzowny część tak jak muszka do maryn...\nEBlyskkotki - biżuteria tania »\nBiżuteria tania w stylach retro i vintage to specjalizacja sklepu internetowego eBlyskkotki. Prowadzimy sprzedaż tanich kolczyków, bransoletek, wisiorków oraz zegarków mechanicznych takich marek jak G...\nPoczucie czasu i jednocześnie podkreślenie stylu - oto wszystko to, czego oczekujemy od zegarka. Mierzymy czas, jednocześnie troszcząc się o wygląd oraz sprawiając, że zegarek staje się biżuterią i cz...\nSzczegóły 29 01 2015


Dobre CV - jakie są najczęściej popełniane błędy? – efektywnyrozwoj.pl\n12 Kwi 2019 | Biznes i praca, Dla studenta, Wszystkie\nPrzy sporządzaniu swojego CV możesz popełnić wiele błędów, które przekreślą Twoje szanse na udział w dalszej rekrutacji. Błędy te popełniają zarówno początkujący, jak i doświadczeni na rynku pracy.\nDowiedz się czego unikać w swoim życiorysie zawodowym i na co szczególnie wyczuleni są rekruterzy? Nie przekreślaj swojej szansy na dobrą pracę tylko dlatego, że zrobiłeś jedną z tych rzeczy i ktoś to źle odebrał.\nRekruterzy są szczególnie wyczuleni na kilka aspektów, które wydają się nie mieć znaczenia dla samych aplikujących. Tymczasem nawet nazwa Twojego maila czy rodzaj użytego w aplikacji zdjęcia, mogą dać pewien ogólny obraz Ciebie osobie prowadzącej rekrutację. Nieodpowiednio dobrane mogą z góry określić Cię, jako osobę mało profesjonalną, która nie będzie przykładać się do swoich obowiązków. I tylko na tej podstawie może dokonać się wstępna selekcja, w której Twoje zgłoszenie zostanie odrzucone. Zobacz jakie największe błędy możesz popełnić przy pisaniu swojego CV, i co zrobić, żeby ich uniknąć?\nSeria artykułów cechy dobrego curriculum vitae, a konkretniej jej trzecia część, w której teraz jesteś porusza właśnie te kwestie. Poniżej przygotowałem też dla Ciebie podręczny spis treści, dzięki któremu będziesz mógł sprawniej poruszać się po całej serii. Spis ten znajduje się również na końcu tego artykułu.\nLista największych błędów popełnianych przy pisaniu CV.\n1. Nazwa maila to także Twoja wizytówka\nNie wiem, co przyświeca osobom, które podają swojego maila o dziwnej nazwie typu: mareczek69@buziaczek.pl, albo kasiuleczek2568@amorki.pl. Te akurat wymyśliłem na potrzeby tego artykułu, ale serio zdarzają się osoby, które w swoim życiorysie podają tego typu nazwy. Rozpatrując zgłoszenia we wcześniej wspomnianej spółce, czasami byłem rozbawiony, a czasami w szoku. Tego typu nazwa maila nie wygląda najlepiej i często odbierana jest jako przejaw infantylności kandydata lub braku profesjonalizmu. Bez urazy dla wszystkich Marków i Kasiek, albo użytkowników portali wspomnianych powyżej. 😉\nDlatego jeżeli masz podobnie brzmiący lub dwuznaczny adres e-mail to załóż sobie nowe, oficjalne konto. Najlepsza nazwa to taka, która będzie się składać z Twojego imienia i nazwiska. Zdaję sobie sprawę, że taka nazwa może być już zajęta, nawet jeśli będziesz próbował różnych kombinacji. Nic się jednak nie stanie, kiedy użyjesz przy tej nazwie kolejnego numeru: 02, 03, 04 itp.\nPiszę o tym, pomimo tego, że dla większości czytelników, może nawet dla Ciebie, może się to wydawać śmieszne. Jednak wierz mi, widziałem całą masę aplikacji z dwuznacznymi adresami, które co najmniej budziły we mnie zaniepokojenie. Tak samo może być przy rozpatrywaniu Twojej aplikacji. Takie adresy pojawiały się nawet wśród osób z dłuższym stażem pracy 7-10 lat.\nPocztę warto zakładać na powszechnie znanym portalu, który posiada szereg usług wspierających. Najczęściej spotykanymi adresami w Polsce z mojego doświadczenia są poczty zakładane na Gmailu lub polskich serwisach wp.pl, interia.pl czy onet.pl. Osobiście korzystam z Gmaila, który ma szereg dodatkowych funkcjonalności.\n2. Ze zdjęciem czy bez zdjęcia?\nDziś standardem już są CV ze zdjęciem. Rzadko kto decyduje się na wysłanie swojej aplikacji bez niego. W zdjęciu również ukrytych jest mnóstwo informacji o kandydacie. Warto więc przed zmianą pracy odwiedzić dobrego fotografa i zrobić sobie aktualne zdjęcie w stylu business casual. Dla panów może to być np. koszula z rozpiętym guzikiem, dla pań biała bluzka plus delikatny makijaż. Totalnym nieporozumieniem jest umieszczanie w CV zdjęcia z jakiejś imprezy okolicznościowej czy wakacji. Podobnie jak w przypadku nazwy maila, przez większość rekruterów możesz być dzięki temu od razu wyłączony z procesu rekrutacji. I tu można by pewnie dyskutować, że wszystko zależy od stanowiska na jakie się kandyduje, ale serio. Nawet, gdy będziesz ubiegał się o niebiurową posadę, to i tak warto, żeby Twoje CV wyglądało profesjonalnie. A poza tym, będziesz mieć pretekst do zrobienia sobie dobrego zdjęcia. 🙂\nCo do mimiki twarzy, to są różne szkoły. Osobiście uważam, że delikatny i szczery uśmiech, będzie Twoją najlepszą wizytówką. W ocenie i doborze odpowiedniego zdjęcia mogą Ci pomóc znajomi lub rodzina. Pokaż im zdjęcie i zapytaj, czy z kimś takim mieliby ochotę pracować? Fotograf też Ci z pewnością pomoże. Jeżeli jesteś z Płocka lub okolic, to serdecznie polecam studio Pani i Pan Fotograf. Fantastyczni, pełni dobrej energii i niezwykle sympatyczni ludzie, robiący świetne zdjęcia ze szczerej pasji i to w bardzo przystępnej cenie. 🙂 Zobacz sobie ich profil na instagramie – nie uwierzysz jakim gwiazdom robili sesje zdjęciowe. Jak będziesz korzystał z usług Kasi i Wojtka to pozdrów ich serdecznie ode mnie, może dostaniesz mały rabat. 😉\n3. Podawanie zbyt wielu informacji\nWiesz już, że Twoje CV powinno być merytoryczne i konkretne, co oznacza zastosowanie zasady skracania i niepodawania zbyt wielu informacji. Zdecydowana większość aplikujących podchodzi do tego z głową w części związanej z doświadczeniem zawodowym i wykształceniem. Zapominają o tym jednak przy podawaniu informacji dodatkowych. Pamiętasz jak pisałem o CV-kach liczących 6-7 stron? To właśnie tego typu przypadek. Osoba aplikująca podała całą masę swoich osiągnięć dodatkowych, umiejętności oraz cech, i to razem z ich szczegółowymi opisami. I chociaż miało to pośredni związek ze stanowiskiem, to tego typu wyróżnianie się z tłumu i przysłowiowe “lanie wody” niekoniecznie jest dobrze widziane.\nInaczej jest, kiedy wyraźnie jesteś o to poproszony w ogłoszeniu. Do podawania informacji w swoim CV, musisz więc podejść z odpowiednim wyczuciem. Przy podawaniu każdej informacji zastanów się czy jest ona niezbędna i czy wnosi coś istotnego do oceny Twojej osoby? Zrób to pod kątem stanowiska, na które aplikujesz, niejako wcielając się w rolę rekrutera. Tak jakbyś oceniał CV kogoś innego czy nadaje się na to stanowisko?\nZ drugiej strony podawanie pustych haseł, typu komunikatywny, przy opisie własnych cech również nie jest najlepszym rozwiązaniem. Znacznie lepiej skupić się na 3-4 cechach, z krótkim opisem, niż podawać kilkanaście pustych słów/cech, które każdy wpisuje w CV. Przykładowo:\ncechuję się dużą otwartością na pomysły innych osób,\npotrafię budować oraz utrzymywać dobre i długotrwałe relacje z klientami,\ndobrze radzę sobie z zrządzaniem sobą w czasie dzięki praktycznemu zastosowaniu macierzy Eisenhowera,\nrozumiem, że każdy człowiek jest inny i ma różne potrzeby, dlatego świetnie radzę sobie w zespołach projektowych.\nTo samo dotyczy zainteresowań i hobby – wystarczy, gdy podasz 2-3.\nI chociaż może się to wydawać “laniem wody”, to jest konkretnym potwierdzeniem wykorzystania danych cech w określonych sytuacjach. No chyba, że w ogłoszeniu wymienionych jest więcej cech, które są oczekiwane od kandydatów. W takim przypadku najlepiej podawać je wszystkie po kolei, no chyba, że nie posiadasz danej cechy/umiejętności.\n4. Podawanie nieprawdziwych informacji\nPodawanie nieprawdziwych czy też zmyślonych informacji w Twoim CV na jakikolwiek temat jest stanowczo zabronione. Większość z informacji, które podajesz jest bardzo łatwe do zweryfikowania. Więc nawet jeśli przejdziesz przez pierwszy etap, to doświadczony rekruter wyłapie Twoje kłamstwo na kolejnych.\nZamiast to robić, lepiej skup się na takim przedstawieniu prawdziwych informacji o sobie, żebyś wydawał się interesującą osobą. Taką, z którą będą chciały pracować osoby podejmujące decyzje w procesie rekrutacji. Umieść zatem jakąś intrygującą informację o sobie w Twoim CV. Jest wielce prawdopodobne, że nie tylko zaciekawisz osobę, która będzie oceniała Twoje CV, ale dzięki temu sprowokujesz spotkanie. A to tylko zwiększy Twoje szanse w procesie rekrutacji. Ale o tym już przecież wiesz doskonale z poprzedniej części.;)\nKolejnym elementem, którego nie powinno zabraknąć w dobrym CV jest podsumowanie zawodowe zawierające cele na najbliższe lata. Przyznam się szczerze, że zapomniałem o nim napisać w części pierwszej, jednak już poprawiam swój błąd i tłumaczę, co to takiego. 🙂 Podsumowanie zawodowe to kilka zdań ogólnych, które umieszcza się na samym początku CV, zaraz po danych osobowych. Jest to stosunkowo nowy element CV, o którym rzadko kto pamięta, i który jest świetnym atutem aplikującego. Pokazuje rekruterowi kim jesteś, jakie masz doświadczenie zawodowe i największe osiągnięcia (max 2-3), a także cele zawodowe na najbliższe lata?\nJestem sprzedawcą samochodów osobowych z 10-letnim doświadczeniem. Pracowałem m. in. w salonach XYZ. Wypracowane przeze mnie metody sprzedaży i indywidualne podejście do klienta pozwoliły osiągać naszemu salonowi ponadprzeciętne wyniki. Sprzedaż salonu, który prowadziłem w ostatnich 3 latach była średnio o 45% wyższa od średniej wszystkich placówek w kraju. Na stanowisku kierownika salonu w Państwa firmie chciałabym zwiększyć sprzedaż o 10% w pierwszym roku i o kolejne 15% w następnym.\nRzadszym błędem jest brak klauzuli o zgodzie na przetwarzanie Twoich danych osobowych w procesie rekrutacyjnym. Więcej o tym, i jak to poprawnie zrobić pisałem już w części pierwszej tej mini serii.\nPamiętaj również, żeby odpowiednio napisać i zatytułować maila. Możesz w tym celu użyć standardowej formuły:\nW odpowiedzi na państwa ogłoszenie z dnia X na stanowisko Y, zamieszczone na portalu Z przesyłam swoje zgłoszenie.\nW celu dodatkowych wyjaśnień związanych z procesem rekrutacyjnym proszę o telefon lub możliwość spotkania.\nWiększe organizacje często prowadzą równolegle nabory na wiele stanowisk. Dlatego oznaczają daną rekrutację specjalnymi symbolami, które należy wpisać/użyć w tytule maila. Gdy zrobisz to niewłaściwie, Twoja aplikacja może nie trafić do odpowiedniego rekrutera.\nWarto również wspomnieć, żebyś swoje CV zawsze wysyłał w formie PDF. W ten sposób będziesz mieć pewność, że formatowanie tekstu (na które tyle czasu poświęciłeś) zostanie zachowane.\n6. Rekruter może zajrzeć na Twojego Facebooka\nZaskoczony? Co prawda, nie jest to standardem w procesie rekrutacji, ale może się tak zdarzyć. Rekruter (tudzież przyszły pracodawca) sprawdzi media społecznościowe, żeby uzyskać jakieś dodatkowe informacje o Tobie prosto z sieci. Może np. zajrzeć na Twojego Facebooka i sprawdzić, z jaką osobą ma do czynienia, lub co lubisz robić w wolnych chwilach? Uważaj zatem, co publikujesz w Internecie. Nawet, jeżeli wstawisz zdjęcie ze zwykłej “imprezy”, to zastanów się czy nie będzie Cię ono stawiać w niekorzystnym świetle. Weź pod uwagę, że w standardowych ustawieniach publikowane przez Ciebie materiały mogą być obserwowane nie tylko przez Twoich znajomych. Na szczęście można to zmienić, do czego Cię serdecznie zachęcam. 😉\nNa koniec tylko dodam, że moja koleżanka miała ciekawą historię.\nKiedy aplikowała na jakieś stanowisko i odbywała rozmowę kwalifikacyjną, sprawdziła na portalu społecznościowym osobę, która będzie z nią przeprowadzała rozmowę. Jeszcze przed wejściem na rozmowę (w oczekiwaniu), zauważyła, że mężczyzna, który prowadził te rozmowy pisze coś na swoim Facebooku. Nie miał odpowiednio skonfigurowanego konta i jego poczynania mogli śledzić wszyscy użytkownicy tego portalu. 🙂 Co więcej, były to niefajne podsumowania ostatnich rozmów, zawierające niemiłe epitety w stosunku do kandydatów, z którymi przed chwileczką rozmawiał.\nKoleżanka była bardzo zdziwiona i zdenerwowana całą sytuacją, a nawet chciała zrezygnować w pewnym momencie. Postanowiła jednak wejść na rozmowę. Nie był to podobno najmilszy proces rekrutacji, w jakim wzięła udział. Mężczyzna traktował ją z góry i zachowywał się bardzo nieprofesjonalnie (o czym mogą również świadczyć wcześniej wspomniane komentarze). Tak czy inaczej powiedziała mu, co o nim myśli na sam koniec, i że zastanowi się czy tego gdzieś nie zgłosi. Gdy opuszczała pokój, kolor jego twarzy wyraźnie się zmienił. Zaczął przypominać ten, który można było zaobserwować na białych ścianach, w miejscu, gdzie prowadził rekrutacje. 🙂\nNa pytanie jak to się wszystko dalej potoczyło Kasia skomentowała to mniej więcej tak:\n“Nie zgłosiłam nigdzie tego pajaca, szkoda mi było na niego swojego czasu, ale mam nadzieję, że nauczyłam go trochę chociaż rozumu. Niestety była to dla mnie jedyna satysfakcja i przyjemność jaką wyniosłam z tej rekrutacji.”\nChciało by się napisać, że kij ma dwa końce. 😉\nJak widzisz możesz popełnić całkiem sporo błędów i wpadek przy pisaniu swojego CV. Niektóre są mniej, a inne bardziej tolerowane przez rekruterów. Zwróć na to szczególną uwagę, gdy będziesz następnym razem, gdzieś aplikował.\nKtóre z błędów najbardziej Cię zaskoczyły? A może znasz jeszcze jakieś? Koniecznie daj nam znać w komentarzu. 😉


JAK PIERWSZAKI SPĘDZAJĄ CZAS WOLNY OD ZAJĘĆ DYDAKTYCZNYCH? – Szkoła Podstawowa Nr 1 w Kętrzynie\nUczniowie klasy 1a czas wolny od szkoły postanowili wykorzystać na czytanie książek. Poznawanie liter jest okazją do bogacenia czynnego słownika dziecka i wprowadzenia w świat literatury. Czytanie kształtuje wrażliwość, kreatywność i jest sposobem na miłe spędzenie wolnego czasu. Dzieci postanowiły podzielić się informacjami na temat wybranych pozycji, a tym samym zachęcić swoich kolegów i koleżanki do ich przeczytania. Sukcesywnie będą pojawiały się kolejne propozycje, gdyż pierwszaki na bieżąco dzielą się swoimi spostrzeżeniami. Zachęcamy wszystkich do wykorzystania wolnego czasu na czytanie ciekawych pozycji literackich.\nOstatnio przeczytałam książkę pt. “Martynka w samolocie” autorstwa Liliany Fabisińskiej. Opowiada ona o ciekawej podróży, jaka spotkała Martynkę, jej mamę oraz ich pieska. Zostali oni zaproszeni na wesele do cioci z Włoch. Musieli więc dostać się tam samolotem. Dziewczynka była zachwycona lotem. Mówiła, że chmury przypominają jej pianę w wannie albo lody waniliowe.\nZachęcam Was moi koledzy i koleżanki do przeczytania tej książki, ponieważ jest interesująca i zaskakująca. Jeśli chcecie dowiedzieć się, co niespodziewanego spotkało pieska Martynki, musicie przeczytać tę książkę.\nOstatnio przeczytałem książkę pt.”39 – piętrowy domek na drzewie”. Jest to trzecia część serii książek o domku na drzewie. Bohaterami są dwaj koledzy Andy i Terry i ich przyjaciółka Jill. Mieszkają w fantastycznym 39 piętrowym domku na drzewie. Na każdym piętrze są zwariowane urządzenia i atrakcje np. komora antygrawitacyjna, arena ze słoniem, czekoladowodospad, czynny (niewybuchający) wulkan i wiele innych. Ten domek jest niesamowity. Marzę, aby w takim mieszkać. Książka bardzo mi się podobała. Przypomina trochę komiks, bo jest w niej dużo obrazków. Przygody bohaterów są śmieszne i zaskakujące. Polecam.\nSmokologia. Wielka księga smoków dr Ernesta Drakea\nDzieło opracował Dugald A. Stres\nMoja książka jest o smokach z różnych miejsc na świecie. Dowiedziałem się z niej, że smoki zbierają klejnoty, by robić z nich gniazda. Klejnoty dają im ochronę na skórę brzucha, bo jest ona bardzo cienka. Niektóre z nich zrzucają z siebie skórę, tak jak węże. Jeśli ktoś da im bardzo smaczne jedzenie, to może je oswoić i nawet na nich latać.\nUwielbiam tę książkę, bo jest bardzo ciekawa.\nZachęcam wszystkich do przeczytania książki “Muminki – czarodziejski kwiat”. Książka opowiada o przygodach Muminków i ich przyjaciół: Włóczykija, Panny Migotki i Małej Mi. To uroczy i magiczny świat Muminków, w którym przyjaciele spędzają ze sobą czas.Nie mogę się doczekać, kiedy przeczytam następną serię.\nZachęcam do przeczytania książki pod tytułem “Nowe przygody Mikołajka”. Autorem jest Rene Goscinny, a ilustratorem Jean-Jacques Sempe. W książce są zabawne historyjki, dużo emocji i ciekawe przygody. Najważniejszymi postaciami są Mikołajek, jego rodzice i koledzy. Przeczytałem już trzy części o Mikołajku i wszystkie bardzo mi się podobały. Jak wrócimy do szkoły, to wypożyczę z biblioteki następną część.\nJedną z ostatnio przeczytanych przeze mnie książek była “Arystokraci” Walta Disneya. Książka opowiada o ciekawych przygodach czterech kotów- mamy i jej trzech kociąt. Historia zaczyna się w Paryżu, skąd porywa je pewien pan. Po drodze gubi koszyk z kotkami. Dalsze losy kociej rodziny poznacie, gdy przeczytacie tę ciekawą książkę.\nZachęcam wszystkich do przeczytania książki pod tytułem “Muminki -Zima i czary” . Opowiada o przygodach Muminka, który obudził się w środku zimowego snu . Muminek czuł się samotny i postanowił wyruszyć w podróż. Wędrował w mroźny dzień. Kiedy zapadł zmrok, zobaczył dwa świecące punkty, bardzo się wystraszył . W ciemnym lesie spotkał przyjaciela, u którego w domu działy się magiczne rzeczy. Moim zdaniem książka jest bardzo ciekawa i pełna zagadek. Zachęcam do przeczytania i poznania dalszych przygód Muminka.\nChciałbym wam polecić książkę pt. “Muminki-wielka wyprawa”. Zachęcam was do przeczytania, ponieważ jest w niej dużo przygód. Bardzo mi się podobała ta wesoła książka, którą świetnie mi się czytało. Można ją wypożyczyć w naszej szkolnej bibliotece.\nOstatnio przeczytałam książkę pt. “Małe trolle i duża powódź” autorstwa Tove Jansson. Muminek wraz z Mamusią podróżują w poszukiwaniu Tatusia Muminka, który zagubił się podczas wędrowania po świecie. Dołączają do nich mały zwierzaczek oraz piękna młoda dziewczyna ze świecącymi niebieskimi włosami o imieniu Tulippa. Podczas poszukiwań przeżywają wiele przygód. Najbardziej podobała mi się ta o domu i ogrodzie ze słodyczy. Gdy zauważyli, że słońce w tym ogrodzie jest dużą lampą, a słodycze nie zastąpią im jedzenia, ruszają dalej. Książka ma dobre zakończenie, bo znajdują tatusia całego i zdrowego. Polecam tę książkę, ponieważ nauczyła mnie, że trzeba pomagać innym, że najważniejsza jest rodzina i przyjaźń.\nBaśń H.Ch.Andersena “Calineczka” bardzo mi się podobała. Opowiada o bardzo małej dziewczynce, która przeżywa wiele ciekawych przygód. Calineczka ma wyjątkowo dobre serce, pomaga wszystkim zwierzętom, które napotyka na swojej drodze. Baśń uczy nas, że warto pomagać, bo dobro wraca.


Kraina szczęśliwości dla seniorów. Szkoda że tylko na papierze - Opinie, komentarze, publicyści - Dziennik.pl dziennik.pl\n25.06.2012, 14:28 | Aktualizacja: 25.06.2012, 14:32\nWyspa Ibiza / Shutterstock\nMożna rzec, że dzisiejsze pokolenie naszych seniorów jest stracone, gdy idzie o wysokość świadczeń, jakie wypłaca im ZUS. Nawet mimo rokrocznych podwyżek nie zawsze stać ich na godne życie, a co dopiero na podróże zagraniczne - pisze redaktor naczelna DGP Jadwiga Sztabińska.\nNajczęściej to Niemcy, którzy upodobali sobie hiszpańskie wyspy. Spotyka się też grupy Anglików, Francuzów czy obywateli krajów skandynawskich. Włosi i Hiszpanie również tu odpoczywają. Tym ostatnim państwo dopłaca do tego rodzaju pobytów, traktując je jak nasz kraj wyjazdy sanatoryjne. Tylko Polaków jak na lekarstwo. A jak już są, to okazuje się, że za wycieczkę zapłacili syn lub córka, jeśli nie w całości, to przynajmniej w dużej części. Ci, którzy z własnej emerytury sfinansowali wyjazd, to rodzynki. Oszczędzałam blisko dwa lata, żeby wyprawić się na Sycylię – usłyszałam od 73-letniej kobiety, której marzeniem było zobaczyć włoską wyspę. Jest szczęśliwa nie tylko z tego powodu, że marzenie się ziściło, lecz także z tego, że miała z czego odkładać, bo jej emerytura nie należy do tych najniższych.\nMożna rzec, że dzisiejsze pokolenie naszych seniorów jest stracone, gdy idzie o wysokość świadczeń, jakie wypłaca im ZUS. Nawet mimo rokrocznych podwyżek nie zawsze stać ich na godne życie, a co dopiero na podróże zagraniczne. Rząd obiecywał jednak, że dzięki pracy do 67. roku życia to się zmieni. Emerytury wzrosną nawet o 70 proc. w stosunku do obecnych. Szykuje się więc prawdziwa kraina szczęśliwości. Szkoda, że tylko na papierze. Bo jakkolwiek kalkulować, zapowiedzi rządu nie przekładają się na rzeczywistość i pewnie się nie przełożą w przyszłości, bo wskutek fatalnego zaprogramowania emerytur częściowych cały system emerytalny może się przewrócić. Zostaje nam oszczędzać (jeśli pensja na to pozwala) i wierzyć, że może jednak coś się zadzieje i Polska niczym Niemcy zapewni swojej starszyźnie dobrobyt.\nKolejowa niestrawność. Nie da się na raz przełknąć zbyt dużego kęsa przeczytaj »\nTagi: reforma emerytur, emerytura, raj, senior, emeryt\nemik ciemna maso ja drwie aty\n~kler daje wam szanse\nprawdziwe szczęście jest po smierci dajcie więcej na tace kjlerowi a ray macie po tem tam bedziecie zyc wietcznie\nNie osmieszaj sie,twoj wpis swiadczy o tobie.Wroc do szkolki.\n"Za trzydzieści parę lat jak dobrze pójdzie " - swawolił - chyba około 30 lat temu J.Pietrzak.Jak poszło "widać,słychać i czuć".Niemcy jeżdzili na Ibizę,do Włoch itp.,w czasie mody na piosenkę Pietrzaka ,jeżdżą dziś i /wydaje się/ będą jeżdzić.Polacy wtedy nie jeżdzili, bo nie mieli za co i długo jeszcze nie będą jeżdzić z tej samej przyczyny.Polacy jadą za granicę za zarobkiem ,ale to nie to co turystyka.\nza duzo zlodzieji w Polsce i urzednikow bezproduktywnych w ZUS zeby emeryci mogli sobie pozwolic na wycieczki zagraniczne---a wszystko w dobie komputerow by pracowalo sie latwiej i szybciej


Zanim nazwiesz go pijakiem i nierobem...\nZanim nazwiesz go pijakiem i nierobem…\nDo naszego domu prowadzi częściowo droga przez wioski. Takie typowe wioski z ławeczkami przed domami przy ulicy, gdzie spotyka się starszyzna i plotkuje o tym „co we wsi”. W pewnym momencie ławeczki się urywają. Urywają się też domy i zaczyna się łąka, na której stoi jeden krzak. I pod tym krzakiem dzień w dzień leży mężczyzna. Zaniedbany, zarośnięty. Odstrojony w gumofilce i uniform tak wypłowiały od słońca, że aż trudno mi to nazwać chociaż szarym kolorem. Patrząc na tego człowieka wielu z nas powie z pogardą, że to pewnie pijak. Że nierób. Że zło wcielone. A ja powiem coś innego…\nAlkoholizm dotyka wielu rodzin. Wiele rodzin przez ten alkoholizm się rozpada. Alkoholizm niszczy wszystko i wszystkich. Od osoby, której bezpośrednio dotyczy po wszystkich tych, którzy muszą z nią przebywać. Do alkoholika można mieć żal na zawsze. Można nie chcieć go znać. Można próbować wymazać go z pamięci. Przecież wystarczy takiego człowieka po prostu zostawić. Opuścić. Żona może odejść, dzieci w końcu dorosną. I odejdą wszyscy. Skoro alkohol jest dla niego ważniejszy niż rodzina niech sobie będzie z tym alkoholem. Niech sobie tworzą ten zgrany duet. To przecież takie proste. Takie logiczne. Tylko… czy ten alkohol rzeczywiście jest dla tej osoby ważniejszy? Zastanów się dobrze czy to jest normalne? Czy ten alkoholik po prostu taki jest i tyle? Czy on tego chce?\nKiedy widzę człowieka z problemem alkoholowym kraja mi się serce. Żal mi całej jego rodziny ale niesamowicie żal mi jego samego. Bo ta osoba nie jest cały czas pijana. Kiedy do świadomości dochodzą grzechy dnia wczorajszego jedyną ucieczką jest tylko alkohol i doprowadzenie do stanu zapomnienia. Z rozpaczliwą nadzieją, że od jutra to już koniec. A jutro jest tak samo. Ale to nie jest tak, że ta osoba „wybiera” alkohol. To alkohol wybiera ją! To jest choroba. Okrutna choroba. Czy znajdzie się jakiś człowiek na tej ziemi, który świadomie stwierdzi, że zostanie alkoholikiem bo tak mu się podoba? No przecież to jest nielogiczne. Wystarczy się zastanowić po co pijemy alkohol my, ludzie tym problemem nietknięci, i spotęgować to x10. Nadal nie wiesz? Podpowiem Ci.\nPijemy alkohol żeby mieć lepszy humor. Żeby się pośmiać. Żeby potańczyć. Okeeej. Potrafimy to robić bez niego, ale po alkoholu jest inaczej. Jest luźniej. I moim zdaniem taki alkoholik to właśnie osoba, która jest tak zakompleksiona, że bez alkoholu nie da rady inaczej. To jest osoba z problemami z założenia. To jest ktoś, kto ma już jakiś bagaż negatywnych doświadczeń. To nie jest tak, że skoro ojciec pił to syn stwierdza, że on też będzie. To jest tak, że używki są w dzisiejszych czasach najprostszą formą na zabicie kompleksów, na poczucie się kimś ważnym, równym z innymi. Skoro ojciec pił to wiadomo, że zafundował już swojemu synowi garść złych przeżyć. I taki syn zaczyna się w pewnym momencie borykać z kompleksami, które są efektem tych przeżyć. Jak sobie z nimi poradzić? Oczywiście popijając. A popijanie za jakiś czas zmienia się w picie. I ten syn dorobi się za jakiś czas własnego syna. I naznaczy go tak samo… i tak w kółko…\nRozumiesz mnie? Syn/mąż to akurat symbol. Zaraz sie pewnie pojawią komentarze, że generalizuję. Nie. Podaję przykład żeby nie pisać tak jak w piśmie urzędowym Pan/Pani. Więc to sobie odpuśćmy. Chciałabym się skupić na tym kim jest dla nas alkoholik i jak bardzo go krzywdzimy stwierdzając, że jest złym człowiekiem, któremu zależy na alkoholu bardziej niż na rodzinie.\nKuźwa! Jemu na tej rodzinie może zależeć jeszcze bardziej niż komuś, kto nie pije! Tylko, że on sobie z tym nie radzi. Bo na tej rodzinie zależy mu wręcz chorobliwie. I chciałby być perfekcyjny a mu to totalnie nie wychodzi. Nie potrafi rozmawiać z dziećmi, nie potrafi przytulić żony. To jest choroba! To nie może być zło samo w sobie. Nikt nie chce być zły, no ludzie! To musi być jakieś zaburzenie.\nWiesz skąd się bierze perfekcjonizm? Z kompleksów. A skąd się biorą kompleksy już Ci pisałam wyżej. Do czego mogą prowadzić też… to jest straszne. To jest straszliwa choroba. Nie jestem pewna, ale chyba uzależnienie to jakaś odmiana choroby psychicznej prawda? No to jak można tak zupełnie bez uczuć „obrazić się” na kogoś za to, że jest chory. Ja wiem. Ja naprawdę rozumiem. Przebywanie z alkoholikiem to coś strasznego. Kochanie alkoholika to katastrofa. Szczególnie w momencie kiedy wiesz, że jedyną terapią będzie terapia szokowa. Sięgnięcie dna. Kiedy wiesz, że tyko opuszczając tą osobę możesz jej pomóc. Bo istnieje szansa na to, że właśnie sięgając dna uda będzie miał od czego się w końcu odbić. Koszmaru rodzin dotkniętych alkoholizmem nie da się porównać do żadnej innej katastrofy. Tu miłość miesza się z nienawiścią. Tu już złamane serca są zaleczane po to, żeby je złamać w kolejnych miejscach. Żeby je rozrywać na strzępy i miażdżyć na nowo. Ale…\nAle jeśli kiedyś będzie Ci dane zobaczyć tego mężczyznę pod krzakiem, w tych gumofilcach i wypłowiałym stroju… zanim nazwiesz go pijakiem i nierobem, przypomnij sobie ten tekst i spróbuj w tym nieobecnym spojrzeniu dostrzec człowieka. Człowieka, na którego spadła okrutna choroba. Choroba, której on na pewno nie chciał. I gdyby ktoś pokazał mu lata wcześniej obraz z przyszłości jestem przekonana, że nie tknąłby alkoholu, nie pozwoliłby nawet na zasadzenie tego krzaka. Bo nikt się na siłę nie prosi o chorobę. Nikt…\nChcesz się dowiedzieć czegoś o sobie? Zapytaj tych, którzy Cię nie znają.\n35\tTen wpis ma 35 komentarzy\n8 sierpnia 2015 o 22:53\nMój dziadek ma taką właśnie chorobę..Ale moja mama nie daje za wygraną i ciągle o niego walczy.. Jestem z niej dumna bi dziadek pije od lat i zniszczył jej jej całe dzieciństwo i nieraz narobił wstydu ale mimo to bardzo go szanuje i się o niego troszczy. Gdy jest trzeźwy jest zupełnie inny, pomocny, pracowity i dobry I dlatego mimo że nieraz nas zranił to i tak nie umiemy sobie wyobrazić co to by było gdyby go zabrakło..\n8 sierpnia 2015 o 22:58\nJakiś czas temu moja teściową straciła (nie mając lat 50 ukończonych) drugiego męża. Przez alkohol. Ten drugi mąż – na trzeźwo do rany przyłóż- przez splot wydarzeń w jego życiu – chorobę, utratę pracy, niepełnosprawność przez co był na rencie (chyba nie zrobilam błędu w pisowni?) nie radził sobie z tym, ze to zona głównie zarabiała na ich 5osobowa rodzinę. Teściowa próbowała wielu rzeczy. Nic nie skutkowało. Któregoś dnia przekonała go, żeby poszedł na spotkania AA. Wiecie co było najgorsze ? Że one zamiast pomoc jeszcze bardziej go zdolowaly. Pojawiały sie tam tylko osoby skierowane przez sąd. Były tam z musu i robiły sobie żarty z całej sytuacji. Miesiąc później mój teść już nie żył. Doprowadził się do takiego stanu, że stwierdził najprawdopodobniej, że już „pora na niego”. Odmawiał przyjęcia leków które go utrzymywaly przy życiu. Dwa dni wcześniej zaczął przepraszać swoją 16 letnią córkę za całe zło które wyrządził. I można powiedzieć ze zmarł na jej rękach.\nPił. Ale był cudownym człowiekiem.\nPowiedział teściowej otwarcie, że pije, bo nie potrafi sobie z życiem na trzeźwo poradzić. Jest mu lżej wtedy.\nAlkoholizm to chyba gorsza choroba niż nowotwór. Tu ci dadzą leki i jest szansa. A przy alkoholizmie ? Tylko głowa moim zdaniem jest w stanie wyleczyć nałóg.\nŚwietny tekst ! Baaaaaardzo daje do myślenia….alkoholizm to choroba a dzięki Tobie myślę, że nie jeden zastanowi się nad tym.\nMój ojciec jest alkoholikiem . Cale zycie się go wstydziłam.Nie raz robił mi wstyd przed znajomymi….\nTeraz gdy mam juz swoja rodzine jest mi go zwyczajnie szkoda bo mimo wszystko jest dobrym człowiekiem.\n8 sierpnia 2015 o 23:05\nPięknie to opisałaś, Malwina! Ja na szczęście nie miałam 'bezpośredniego’ kontaktu z alkoholizmem, ale wiem jakie ludzkie tragedie się przez to toczą i w 100% się zgadzam, że to choroba a nie żadne 'widzimisię’ alkoholika. Jeśli chodzi o dostrzeganie człowieka w alkoholiku… ja o to samo bym 'zaapelowała’ jeśli chodzi o bezdomnych ludzi. Mieszkając w Warszawie poznałam pewną bezdomną Panią, a kiedy opowiedziała mi swoją życiową historię to zdębiałam i doszło do mnie, że KAŻDEMU z nas noga w życiu może się powinąć, nieważne jaki teraz mamy status społeczny czy pozycję. Także po prostu szanujmy się nawzajem:) Pozdrawiam!\nRozwaliłaś mnie na kawałki…\nDziękuje za ten tekst…\n8 sierpnia 2015 o 23:28\nNie wiem, czy miałaś kiedyś do czynienia z alkoholikiem, czy na jakiej innej podstawie to napisałaś. Ja miałam. Moje dzieciństwo to koszmar. Dzięki temu mam dość nadwyrężoną psychikę i silną nerwicę. To zostanie ze mną już do końca życia. Wspomnienia, strach i ból. Tego się nie da cofnąć, zapomnieć, tak po prostu wybaczyć. Nie jest mi takich ludzi żal i nie potrafię mówić o nich dobrze, raczej staram się nie mówić w ogóle. Komuś silniejszemu psychicznie, lub komuś kto nie przeszedł skrajnego alkoholizmu w rodzinie może jest łatwiej wybaczyć i zrozumieć, ale nie oczekuj tego od wszystkich.\nAle poruszyłaś temat… Choroba tak mówią o uzależnieniach… Ale ja nie zgodzę się z Tobą w żadnej chyba z poruszonych tu kwestii. To Twój wybór, że sięgasz po alkohol, kolejny i kolejny raz. Przepijasz pensję, robisz awantury, bijesz, wyrzucasz z domu swoje małe dzieci, przynosisz wstyd ale to nic bo jeszcze wiele gorszego mogą od Ciebie dostać. Nie mam ani trochę współczucia ani odrobiny zrozumienia dla mojego ojca. Pił, bił, mówił do mnie 6 latki jak zaj… mamę. Zamykał nam drzwi i koczowałyśmy na korytarzu, wyłączał korki, sprzedawał węgiel z piwnicy. Żyłam w stachu latami, wiedziałam kiedy wraca po kielichu po jednym spojrzeniu na niego z okna. Zamierałam wtedy, drżałam całym swoim kilkuletnim ciałem całe popołudnie i noc bo czasem budził nas awanturą. Bałam się ciągle… Nie miałam świąt bez krzyków i płaczu. Żal mi tylko mamy która nie umiała nas chronić a teraz nie chce pomóc sobie. Do dziś podniesiony czyjś głos wywołuje znajomy obezwładniający lęk mimo 30 już lat i kilkunastu poza domem rodzinnym. Naprawdę możesz mi powiedzieć, że powinnam w nim zobaczyć ofiarę???!!!\n9 sierpnia 2015 o 11:52\nPowyższy komentarz to najlepsza odpowiedź na ten tekst. Wiadomo – trzeba wyciągnąć rękę, pomagać, itp. Ale tylko osoby, które miały bezpośrednio do czynienia z tą chorobą mogą napisać coś więcej, bo widziały coś więcej niż faceta pod krzakiem. Ten post to fajna, humanistyczna refleksja, ale temat potraktowany niestety dość powierzchownie. Komentarze DDA pokazują odmienny punkt widzenia i naprawdę uzupełniają tekst. Myślę, że wiele takich osób mogło się nawet poważnie zdenerwować czytając..\n16 sierpnia 2015 o 11:55\ndokładnie tak samo mi się wydaje…\n9 sierpnia 2015 o 00:05\nJa się niestety z Tobą nie zgodzę. Po tym tekście od razu wiadomo,że problem życia z alkoholikiem Cie nie dotyczy. Mój ojciec pił, od zawsze odkąd pamiętam. Pamiętam strach przed każdym powrotem do domu, pamiętam złamane żebra Mojej Mamy, złamaną kość ogonową, Jej wstrząs mózgu, bo ojcu brakowało na alkohol, pamiętam moje pęknięte dwa żebra, bo stanęłam w obranie mamy mając może 10 lat, pamiętam jak wynosił rzeczy z domu, aby „sprzedać” za alkohol, wstyd jak spał ciągle zasikany, śmierdzący na klatce schodowej, pamiętam jak na moich oczach zgwałcił mamę, rozwód… nikomu tego nie życzę… Nienawidzę pijaków, nie można tłumaczyć tego żadną chorobą, każdy decyduje o sobie. Mój ojciec nie żyje od 12 lat, alkoholowa śpiączka cukrzycowa przy ostrym zapaleniu trzustki i padaczce poalkoholowej. Zasłużył na to..\n9 sierpnia 2015 o 00:29\nNie do końca się zgodzę. To znaczy, jasne, alkoholik to też człowiek i na pewno ta choroba jest ucieczkà od rzeczywistości i od złych doświadczeń. Zgadzam się, że nie należy go teraz sprowadzać na margines społeczny, a jednak pomóc i widzieć w nim człowieka, bardzo cierpiącego człowieka.\nAle, nie można mu współczuć przy nim samym. Alkoholik nie może widzieć, że jest nam go szkoda. Niestety, jedną ze spraw wiążących się z tym nałogiem jest manipulacja. Alkoholik zawsze obwinia o swój nałóg i zachowanie innych i zawsze próbuje w nas wzbudzić poczucie winy i uczucie współczucia wobec niego. Więc współczując mu i pokazując mu jaki jest biedny (mimo, że faktycznie jest), wspieramy go w nałogu.\n9 sierpnia 2015 o 02:08\nPewnie, że nie może wiedzieć. I o tym właśnie napisałam w jednym z akapitów. Że często jedyną drogą jest zostawienie tej osoby samej sobie „na dnie”. Żeby zrozumiała do czego doprowadziła.\n9 sierpnia 2015 o 13:44\nOk, czytałam wczoraj przy karmieniu i nie zajarzylam ;)\nGeneralnie myślę, że to właśnie jest naistotniejsze w przypadku alkoholika- zostawić go samego na dnie. Bo to on musi chcieć z tego bagna wyjść.\nTemat jest ciężki, bo cierpi rodzina, dzieci, wszyscy dookoła, ale ogólnie muszę się z Tobą zgodzić. To jest człowiek, często jego wrak, ale nadal człowiek, który jest słaby, naprawdę cholernie słaby.\nMyślę Malwina, że wiem o co ci chodziło i zgadzam się, ale jesli zna ktoś na problem alkoholu w domu, to potrzeba dużo pokory i ogromnej miłości do tego wlasnie człowieka, żeby spojrzeć na niego tak jak Ty.\nZgodze się z Tobą w 100%.;// Ja zaczelam normalnie zyc jak zamieszkalam z mezem. Smutne to ….\n9 sierpnia 2015 o 00:43\nNie wiesz chyba o czym mówisz… Taka osoba zaczęła chlać z własnego wyboru. Może matka i dzieci które regularnie napiernicza mają codziennie go znosić i tłumaczyć chorobą?\nTakiemu dziecku powiesz, że tatuś chory i masz go wspierać? Pomimo walenia w twarz, wyzwisk, pomimo głodówki?\nBiedny człowiek i złe matki, złe dzieci…naprawdę…\n9 sierpnia 2015 o 01:20\nZdecydowanie bardziej wole Twoje inne tematy. Ławo komuś mówić, żeby nie oceniał alkoholika, jeżeli nie miał do czynienia na co dzień z tą chorobą. Ja nie miałam, więc jest mi żal takich osób, bardziej jeszcze ich rodzin. Może być żal takich śpiących pod płotem, potulnych, ale takich co katują swoje rodziny?! Dla nich nie mam żadnego współczucia. Szkoda mi tych dzieci, które przychodzą na świat w takich rodzinach- syndrom Dorosłego Dziecka Alkoholika jest na całe życie.\nSięganie po alkohol to kwestia wyboru, alkoholikiem nie stajesz się z dnia na dzień. Po to mamy rozum, żeby się nim kierować. Picie i ćpanie to pójście na łatwiznę, są inne sposoby radzenia sobie z problemami\n9 sierpnia 2015 o 08:08\nPrzez godzinę pisałam komentarz, z ciężką życiową historią, dziecko wisiało mi na kolanie ale chciałam podzielić się swoim zdaniem, kliknęłam enter, okazało się że był jakiś błąd w adresie e-mail, komentarz przepadł, a nie mam już siły pisać tego ponownie… Przykro mi :(\n9 sierpnia 2015 o 08:30\nPrzeżyłam piekło z ojcem alkoholikiem. Gdy nie pił był cudownym człowiekiem. Z czasem już tylko pił. Nie będę go usprawiedliwiać, nic nie może usprawiedliwiać takiego zachowania. Podduszał mnie ścierka, w nocy gdy spałam potrafił za nogę ściągnać mnie z łóżka i przeciągnąć do kuchni gdzie przez 4 h musiałam słuchać jego wywodów. Nigdy nie zapomnę jak kopał mnie na ulicy bo się potknęłam, jak bił po głowie. W wigilię postawił siekierę koło lodówki, wyłączył korki i powiedział, że jak coś ruszymy do jedzenia to nas pozabija.Takich sytuacji było mnóstwo i jeszcze gorszych.\nNienawidziłam go, chciałam żeby zdechnął. Teraz gdy mieszkam już z mężem i synem ojciec jest mi obojętny, jednak nigdy nie zapomnę co mi zrobił. Sam chciał takiego życia. Nie wiem jak można usprawiedliwiać takie osoby. Gdzieś za tą chorobą ,,stoi” jeszcze żona, dzieci, którzy mają zjebaną psychę do końca życia. To nad ich losem trzeba płakać, nie nad losem alkoholika.\n9 sierpnia 2015 o 09:45\nTeż nie do końca się zgadzam. Mnie na szczęście nie dotknął ten problem osobiście, jednak mam niestety dwóch bliskich znajomych, którzy z problemem się borykają. Wiem, że to fantastyczni ludzie, bardzo wrażliwi i dlatego bardziej podatni. Podjęli leczenie. To też jest wybór. Czasami człowiek może nawet nie zauważyć momentu, kikiedy przekracza tą linię już bez powrotu. Ale można się leczyć i to jest wybór i godne podziwu zachowanie. Ale leżący zachlany menel, który jeszcze wyświetleń mnie za to, że zainteresowałem się, czy potrzebna mu pomóc medyczna, człowiek który nie raz dostawał szansę, a zawsze jednak wybierał picie nie zasługuje na współczucie. Każdy z nas ma problemy, kompleksy, coś, co ciężko czasami sprawić na trzeźwo. Ale to my wybieramy, czy sięgnąć po kieliszek. A nawet jeśli popełnilismy błąd i wszystko zaszło za daleko, to też nasz wybór czy podjąć leczenie.\n9 sierpnia 2015 o 09:47\nPięknie napisane ale w moich oczach to niestety tylko piękne słowa nie mające odbicia w rzeczywistości. Jestem DDA i nie znajduję żadnego usprawiedliwienia na to, że procenty wygrywają z każdą inną wartością w życiu. Wiem, że alkoholizm to choroba ale chwileczkę sam ją sobie podarowałeś…zaczął pić bo chciał iść drogą na skróty lub zapomnieć. Nie potrafię tego usprawiedliwić życie to nie bajka a jak ma się problemy czy kompleksy to są inne sposoby aby dać sobie z nimi radę niż topienie ich w szklance.\nPo wielu latach patrzę na to z zupełnie innej perspektywy ale nadal uważam, że to człowiek dokonuje wyboru i sam ustala sobie priorytety.\nZgadzam się z Joanną. Łatwo jest współczuć jak się patrzy na problem z boku, z bezpiecznego dystansu. Wtedy można współczuć, być wyrozumiałym, itd. Inaczej jest gdy się żyje z tym problemem, gdy taka osoba krzywdzi Ciebie i bliskich każdego dnia.\nI mało tego, to nieprawda, że każdy tak strasznie tego żałuję i ta wina jeszcze bardziej wpedza go w nałóg.\nMój ojciec jest niepijacym alkoholikiem i kiedy spotkałam się z nim po latach, żeby się pogodzić, powiedzieć co mi leży na sercu to usłyszałam, że przesadzam i wyolbrzymiam.\nTak więc lepiej może nie pisać o czymś czego tak naprawdę się nie wie albo pisać w bardziej zdystansowanym tonie, bo to może być krzywdzące dla osób które przez alkoholików mają złamane życie.\nNigdy nie komentowałam Twoich wpisów, taki szary czytelnik który tylko czyta w cieniu ale dziś musze, musze coś napisać. Nie wiem czy żyłaś kiedykolwiek w rodzinie dotkniętej ta choroba jeśli tak to podziwiam Twoje podejście ale jeśli nigdy nie miałaś z tym styczności to na prawdę łatwo jest mówić. Żyłam z rodzicami alkoholikami, jak jedno było trzeźwo to drugie pijane i to pierwsze robiło awantury ze to drugie jest pijane albo na odwrót. Albo razem pili. I sami dokonywali ten wybór. Dla mnie alkoholik to egoista który który zalewa swoje zmartwienia, nie myśląc o konsekwencjach. I nie potrafię usprawiedliwić rodziców za to ze zniszczyli mi dzieciństwo, w końcu to oni rodzice powinni być odpowiedzialni a nie dzieci. Teraz moi rodzice są zagranicą i żyją tam ze swoją chorobą a ja mam nareszcie święty spokój.\nDepresja może na kogoś spaść, drzewo może się przewrócić, roztrzaskać kręgosłup, zrobić ze zdrowego kalekę, ale alkoholizm czy narkomania to choroba wyhodowana wyłącznie przez samego siebie. Mało jest ludzi, którzy od oseska pili i ćpali. Ci nie mieli wyboru. Reszta miała. Wybrała to, co złe. To co im łatwiejsze. To co rani też innych.\nMuszę napisać jeszcze jeden komentarz.\nMam tatę alkoholika.\nZ dzieciństwa pamiętam tylko awantury, alkohol, stłuczone szyby. Najgorsze jest to, że nie jest typem pana spod sklepu. O, nie..wśród ludzi uchodzi za porządnego faceta, dobrego fachowca. Tylko my wiemy jak jest naprawdę, tylko my wiemy jak straszna jest ta choroba.\nAlkoholizm zniszczył nasze dzieciństwo, zniszczył życie całej rodziny i to co najbardziej mnie boli: zniszczył mojego brata, który nie potrafi zaufać życiu po tym wszystkim.\nale.. nie byłabym w stanie powiedzieć: 'nienawidzę go’, 'to jego wybór, że pije’ bo to jest CHOROBA. Może niektórym jest po prostu łatwiej powiedzieć 'nienawidzę’ niż zrozumieć dlaczego tak się stało, jaki był tego powód. Ja już teraz wiem. Wiem dlaczego mój tata pije. I choć tego nie akceptuję to kocham mojego tatę i staram się mu pomóc. A taki człowiek najbardziej potrzebuje pomocy, gdy wytrzeźwieje..\nDużo rozumiesz, ale nie zdajesz sobie sprawy jakie uczucia targają kimś, kto chciałby dobrze, a jedynym wyjściem jest kolejna puszka piwa i świadomość, że następny dzień będzie taki sam. Nie drąż tego tematu …\nWiesz od kogo jest ten komentarz.\nJest jednak nadzieja :-) To tekst, który często czytają AA\nWe śnie szedłem brzegiem morza z Panem, oglądając na ekranie nieba całą przeszłość mego życia.\nPo każdym z minionych dni zostawały na piasku dwa ślady – mój i Pana.\nCzasem jednak widziałem tylko jeden ślad odciśnięty w najcięższych dniach mego życia.\n„Panie, postanowiłem iść zawsze z Tobą, przyrzekłeś być zawsze ze mną;\nczemu zatem zostawiłeś mnie samego wtedy, gdy było mi tak ciężko?”\nW te dni, gdy widziałeś tylko jeden ślad, ja niosłem ciebie na moich barkach”\n9 sierpnia 2015 o 15:38\nPod McDonaldem zaczepił mnie i moją połówkę bezdomny alkoholik. Pijak po prostu. Prosił o kupienie mu obiadu. Siedząc z nim i jedząc w pewnym momencie zaczął mówić. Że nie zawsze tak było. Że ma syna, dorosłego i coś robi i jest z niego dumny, ale syn urwał z nim kontakt. Że miał żonę. Że to wszystko odebrał mu alkohol i on się starał, ale przegrał walkę.\nNie zawsze taka osoba zbierze w sobie tyle odwagi by powiedzieć coś takiego wprost. Bezdomność to również choroba, nie zawsze wywołana alkoholizmem, ale często idzie to w parze. To nie tak, że ktoś chce tak żyć. Po prostu tak się dzieje.\nChyba najprostrze porównanie: depresja. To nie tak, że ktoś chce być nieszczęśliwy – to po prostu tak się dzieje.\nTeż mnie kiedys pijak poprosił o zrobienie zakupów , bo niby nie ma co jesc … Zrobiłam mu owszem zakupy , lecz gdybym wyczuła wczesniej alkohol wolałabym kupic dziecku zabawkę … Skoro ma na alko , to czemu nie na chleb ??? Nienawidze alkoholików , tych ich głupich tekstów …\nCzytałam komenty na face; niektóre coś strasznego. Napisze tak… mój tato był alkoholikiem, był bo już nie żyje. Jak byłam mlodsza to mówiłam, że lepiej nie mieć ojca niż mieć takiego. Wychodził z domu zaraz po mnie, o 6:30; wracał na obiad; przespać się i znowu szedł do kumpli i wracał na noc. Najlepsze w nim było to; że zawsze pomagał. Najlepsze, a może najdziwniejsze. I w końcu stał się cud i przestał pić. I ostatnie osiem lat zero alko. Mi zawsze jest szkoda takich ludzi. Zawsze. A i jezzcze co do dziedziczenia tej choroby. Nie zgadzam się z tym, w domu jest nas pięcioro; żadne alkoholikiem nie jest. Myślę; że można sie stać menelem; środowisko ma duży wpływ ale wiele zależy od nas samych i tego czy z problemem zostajemy sami czy też mamy wsparcie.\n9 sierpnia 2015 o 21:31\nNapisałaś piękne usprawiedliwienie dla alkoholika. Sami kierujemy swoim życiem i mamy wolny wybór. Wiec nie pisz ze alkoholizm to choroba to wybór na łatwiejsze życie.\nOd kiedy alkohol ma rozum i jakikolwiek wybór. Podaj tak dla siebie samej przykład osoby która sięgnęła po alkohol nieświadomie, nie wiedząc jakie to może mieć skutki. Ja nie znam ani jednej takiej osoby. Mówię tu o osobach dorosłych. Bo przecież każdy jest świadomy tego ze narkotyk czy alkohol mogą uzależnić.\nTaki tekst może napisać tylko osoba, która z alkoholizmem bliskiej osoby nigdy nie miała problemu. Ewentualnie roczulić się mogą osoby, które miały szczęście w nieszczęściu mieć ojca (czy kogo innego) alkoholika, który tylko pił, ale nie był przemocowcem. Jeśli ktoś miał wśród bliskich osób (ojca) zwyczajnego alkoholika, tj. z biciem, zastraszaniem, upokarzaniem, krzywdzeniem na wszystkie możliwe sposoby… to niestety uzna ten tekst za wynurzenia osoby, która nie ma pojęcia o temacie, ale… ach! jak wielkie serce ma!\nMyślę, że bardziej wartościowe byłoby opisanie problemów DDA albo w ogóle DA, jak im pomóc.\nPicie to wybór. Pójście na łatwiznę. Najbardziej cierpią wszyscy wokół……\nDDa i inne osoby współuzależnione poranione psychicznie i często również fizycznie do końca życia to im należy współczuć w pierwszej kolejności. Mojego teścia pijaka jest mi w jakiś sposób żal ponieważ jest słaby i żyje w swoim świecie, lecz to jego najblizszym nalezy sie współczucie. ż\n3 września 2015 o 16:09\nNo dotknęłaś trochę tematu Tabu. Sama nie wiem co o tym myśleć. Miałam styczność w swoim życiu z dwoma takimi przypadkami i nie były to miłe wspomnienia. Żal rodziny, która musi się z tą chorobą mierzyć. Z jednej strony masz rację, każda choroba odbija się na bliskich ludziach. Mam jednak wrażenie, ze tak jak nie mamy wpływu kiedy dopada nas np. depresja po jakimś ciężkim przezyciu czy rak, tak na alkoholizm zaczynamy chorować na własne życzenie, podobnie jest z narkotykami…\n21 stycznia 2016 o 14:57\nCięzko jest zrozumieć alkoholika. Artykuł wydaje się taki jak pisze reszta, że autor nigdy nie miał bezpośredniego problemu z tematem. W każdym razie takie osoby męczą siebie i innych. To bardzo trudny temat. Dobrze że coraz częściej poruszany.


Ile zarabia kierowca TIRa? Wszystko, co warto wiedzieć o tym zawodzie — oAutach.pl\nYou are at:Home»Motoryzacja»Ile zarabia kierowca TIRa? Wszystko, co warto wiedzieć o tym zawodzie\nIle zarabia kierowca TIRa? Wszystko, co warto wiedzieć o tym zawodzie\nBy Janusz on\t 8 marca 2019 0 Comments\nWiele osób marzy o tym, by zostać zawodowym kierowcą. Jest to profesja częściej wybierana przez mężczyzn, jednak w ostatnich latach również liczba kobiet jeżdżących TIR-em stale wzrasta. Jest to pojazd wymagający odpowiedniej wiedzy i umiejętności, który jednocześnie daje dużo radości z prowadzenia. Kierowcy TIRów doceniają w swojej pracy samodzielność, możliwość zwiedzania świata i wykonywanie zajęcia, które po prostu lubią.\nWymagania stawiane kandydatom na kierowców TIRa\nWarto podkreślić, że zawód kierowcy TIRa to nie tylko radość z jazdy, ale także ogromna odpowiedzialność za przewożony towar oraz bezpieczeństwo własne i innych osób znajdujących się na drodze. Aby strać się o tego typu posadę, należy wykazywać odporność psychiczną oraz fizyczną, łatwe przystosowywanie się do zmian oraz odporność na stres. Kierowcy TIRów muszą się również liczyć z tym, że większość czasu spędzają poza domem – osoby posiadające rodziny muszą więc przygotować się na liczne wyrzeczenia. Przy odrobinie chęci da się jednak pogodzić życie prywatne z zawodowym.\nJak można zostać kierowcą TIRa?\nKierowanie ogromną ciężarówką to marzenie wielu osób, jednak aby uzyskać odpowiednie uprawnienia potrzeba czasu i sporej dawki cierpliwości. Aby zostać kierowcą TIRa należy posiadać prawo jazdy kategorii C, które uprawnia do prowadzenia pojazdów o masie 3,5 tony. Jeśli ciężarówka ma więcej niż 3,5 tony, konieczne jest wyrobienie prawa jazdy kategorii C1, natomiast na jazdę z przyczepą wymagane jest prawo jazdy kategorii C+E lub C1+E bądź D, D+E. Zdobycie odpowiednich uprawnień jest kosztowne i zajmuje nieco czasu. Do jazdy TIRem potrzebne będzie również uzyskanie kwalifikacji zawodowego kierowcy, które otrzymuje się po ukończeniu specjalnego kursu i zdaniu państwowego egzaminu. Świadectwo kwalifikacji nie jest jednak wydawane na całe życie, okres jego ważności to 5 lat. Podczas nauki należy pozyskać również orzeczenie lekarskie zgodnie z art. 39j ustawy o transporcie drogowym oraz specjalne orzeczenie psychologiczne zgodnie z art. 39k ustawy o transporcie drogowym.\nTeoretycznie już samo posiadanie odpowiedniego prawa jazdy, świadectwa kwalifikacji i orzeczenia lekarskiego daje możliwość ubiegania się o posadę kierowcy TIRa, jednak w praktyce firmy transportowe wolą zatrudniać osoby, które mają już jakieś doświadczenie w prowadzeniu ciężarówek. W końcu TIR to ogromny pojazd, nad którym należy odpowiednio panować, znać podstawy jego mechaniki, a do tego przydatną umiejętnością okazuje się znajomość wielu europejskich tras.\nJak wygląda badanie kierowców TIRa?\nWielu kandydatów na kierowców obawia się badań lekarskich oraz psychologicznych, które są niezbędne do otrzymania odpowiednich kwalifikacji zawodowych. Podczas badania sprawdza się predyspozycje fizyczne oraz psychiczne, które decydują o tym, czy dana osoba nadaje się na zawodowego kierowcę. Jest to bowiem zajęcie znacznie obciążające organizm. Badanie kierowców polega na ocenie zdrowia kandydata na kierowcę na podstawie badań ogólnolekarskich, laryngologicznych, okulistycznych czy neurologicznych. Ważne jest sprawdzenie koordynacji ruchowej, stanu narządu wzroku i słuchu oraz ogólna ocena stanu zdrowia na podstawie wywiadu i badań laboratoryjnych. Taki rodzaj badania kierowców można wykonać w Warszawie np. tu https://cmp.med.pl/zakres-uslug/badania-kierowcow/\nPsychotesty to szereg zadań, mające na celu określenie czasu reakcji, koordynacji ruchowej, zdolności do podejmowania szybkich decyzji. Ocenia się również widzenie przestrzenne oraz wrażliwość na olśnienie.\nIle zarabia kierowcy TIRa\nPo uzyskaniu niezbędnych uprawnień i przejściu badań, osoba ubiegająca się o stanowisko kierowcy TIRa może liczyć na całkiem niezłe zarobki. Zalezą one jednak od tego, jakim pojazdem się poruszamy, co przewozimy, ile trwa służbowy wyjazd czy w obrębie jakiego obszaru się on odbywa. Kierowca TIRa zarabia pomiędzy 4 a 7 tysięcy złotych na rękę każdego miesiąca. Nie są to zarobki gigantyczne, jeśli weźmie się pod uwagę wymagania stawiane kierowcom czy ich obciążenie psychiczne, chociaż na pewno wyższe niż średnia krajowa. Z całą pewnością na wyższe stawki można liczyć za zachodnią granicą, gdzie pracy szuka wielu zawodowych kierowców z Polski. W większości przypadków kierowcy zawodowi poruszający się TIRami kochają swoją pracę i nie wyobrażają sobie innego życia. Dzięki temu, że robią to co naprawdę lubią, są zadowoleni z warunków zatrudnienia i wcale nie narzekają na swoje pensje. Szczególnie, że są one zmienne – jednego miesiąca można zarobić więcej, w innych okresach zleceń jest nieco mniej.


[EcoSport 2017- ] Pierwsze wrażenia? Informacje ogólne - Strona 3 - Forum Ford Club Polska\n08-03-2018, 14:08 #21\nJa dostałem jeszcze komplet opon zimowych 17"\n08-03-2018, 18:08 #22\nsamochód stoi na placu, jest gotowy, zostały formalności. Ksenonow brak, ale to będzie klasyczne auto miejskie. Szkoła, przedszkole, praca, zakupy, trening, czasem do lasu Goście nie mogą oglądać obrazków w postach. Zarejestruj się klikając tutaj aby uzyskać pełen dostęp do forum.\n08-03-2018, 19:07 #23\nNapisał jarojaw Goście nie mogą oglądać obrazków w postach. Zarejestruj się klikając tutaj aby uzyskać pełen dostęp do forum.\nNo i dzisiaj także Goście nie mogą oglądać obrazków w postach. Zarejestruj się klikając tutaj aby uzyskać pełen dostęp do forum.:\n1) wizualizację klimatyzacji na Sync3 (zrobioną "szpagatem", bo soft Sync3 nie przewiduje takiej możliwości dla EcoSporta, choć nie ma przed tym oporów w identycznej pod tym względem Fieście MK8...)\n2) menu autozamykania po ruszeniu\n3) fabryczny alarm obwodowy\nBrak jakiegokolwiek wyposażenia na szybie czołowej EcoSporta (poza czujnikiem deszczu) niestety nie pozwala "poszaleć" z automatycznymi światłami długimi, monitorowaniem zmęczenia kierowcy i temu podobnymi "wymysłami"...Goście nie mogą oglądać obrazków w postach. Zarejestruj się klikając tutaj aby uzyskać pełen dostęp do forum.\n08-03-2018, 19:13 #24\nNiestety , może kiedyś w przyszłości będzie można co nieco dołożyć, a pewne po lifcie te dodatki będą w standardzie , jeżeli model się przyjmie w Europie.\nNa razie dzięki za to co jest\n09-03-2018, 18:49 #25\nZ kwestii bezpieczeństwa, poza wspominanym nie raz słupkiem A bardzo mocno ograniczającym widoczność, zwróćcie uwagę na niewielki zakres pracy wycieraczek na przedniej szybie. Zaledwie niewielka jej część jest oczyszczana.\nTo także miałem na myśli pisząc o słabej widoczności. Tego typu auto powinno ją mieć co najmniej dobrą. Jest spora karoseria i szyby też mogą być spore i odpowiednio rozplanowane. To nie auto sportowe gdzie aerodynamika i niska kabina powoduje ograniczenia. Ma być wygodnie pod każdym względem , a nie tylko wsiadania. I głównie z tego powodu kupuje się takie auta. Ale to stara konstrukcja na rynki mało wymagające to i nie trzeba było o wszystkim myśleć. Teraz na szybko podrasowana bo konkurencja daleko w przodzie, a Ford zaspał.\n09-03-2018, 20:01 #26\nTakże odniosłem wrażenie, że nie jest to jeszcze auto które może konkurować i innymi crossoverami klasy B, których jest multum. Trzeba poczekać na następną generację, albo wybrać Focusa lub dołożyć do Kugi.\n09-03-2018, 20:29 #27\nPanowie, zestawianie słabej widoczności z wiekiem konstrukcji (który zresztą wcale nie jest taki duży, EcoSport drugiej generacji produkowany jest od 2012 roku) nie ma tu wielkiego sensu. Trzeba raczej "podziękować" stylistom - tylko tyle. Aut ze słabą widocznością jest na rynku sporo, zarówno paruletnich, jak i aktualnie produkowanych. To już nie te czasy, że słupki były minimalnej grubości i w każdym aucie wszystko było widać. Nie bronię tu EcoSporta, bo słupek A ograniczający widoczność jest faktem, ale nie ma co się to doszukiwać jakichś wymyślnych powodów takiego stanu rzeczy.\nA czy auto jest "na szybko" podrasowane względem wersji przedliftingowej - wątpię. Mocno zmieniona stylistyka zewnętrzna, całkiem nowe wnętrze... Tak, nie jest idealne materiałowo, ale nie uważam, żeby jakoś mocno odstawał na minus względem konkurencji. Jasne, taka np. Mazda CX-3 jest nieco lepsza pod względem wykończenia, ale za to zauważalnie ciaśniejsza (przynajmniej z tyłu).\n09-03-2018, 20:54 #28\nModel: Mondeo MKV Titan/Ecosport STLine\nSilnik: 1.5 EB160 KM /1.0 125KM automat\nJasne, taka np. Mazda CX-3 jest nieco lepsza pod względem wykończenia, ale za to zauważalnie ciaśniejsza (przynajmniej z tyłu)\nJuz prawie zamowilem CX-3, ale na szczecie przyjechał do mnie swoja CX3 moj kolega i niestety - zostala odrzucona ze wzgledu na mały przeswit 16cm - na mojej szutrowce z dziurami po zimowych roztopach szorowała podwoziem. Dlatego zamowilem Ecosporta - bo z podobnym przeswitem malych crossoverow (19cm) jest tylko seat arona , ale silnik 1.0TSI z dsg (a tylko z tym silnikime był automat) - jego kultura pracy to porazka, a po drugie zonie bardziej sie podobal ecosport.\nOstatnio edytowane przez cadship ; 09-03-2018 o 20:58\n10-03-2018, 23:13 #29\nMocno zmieniona stylistyka zewnętrzna,\nPrzecież kształt (sylwetka) jest taki sam. Mocny lifting zrobili.\nzonie bardziej sie podobal ecosport.\nI to jest opinia wiążąca, ostateczna, nie podlegająca dyskusji. Co uszanować trzeba bo rozwiewa wszystkie wątpliwości co kupić.\n10-03-2018, 23:17 #30\nWspółczuję zaawansowanego stopnia upantoflenia. :-(


Mój mały wielki świat: Lovely Holographic eyes\nWśród półek sieci Rossman bez trudu można odnaleźć gablotkę marki Lovely. Przyznam szczerze,nigdy nie były to moje ulubione kosmetyki,głównie ze względu na kiepską jakość. Czasami można jednak natrafić tam na coś ciekawego. Szukając w necie cieni holograficznych,które chciałam koniecznie wypróbować, niechcący natknęłam się na kilka fotek serii Holographic eyes. Kiedy poszłam do sklepu żeby zobaczyć je na żywo akurat była na nie promocja. Potraktowałam to jako głos z nieba i kupiłam wszystkie cztery dostępne kolory.\nOpakowanie dość solidne, w stylu marynarskim. Wzorki wytłaczane w cieniach można sobie wybrać: jest rozgwiazda i kotwica (co widać na zdjęciu),ale także konik morski, fala i ster.\nMamy tutaj niebieskofioletowy 04, coś pomiędzy ciepłym fioletem a burgundem 02, brąz z odrobiną różu 01 i morską zieleń 03.\nMoje pierwsze wrażenie było bardzo bardzo dobre. Zobaczcie co było dalej.\nPigmentacja wydawała się w porządku,ale...\n... bezpośrednio na skórze już nie ma takiego szału.\nJak widzicie na dwóch ostatnich zdjęciach (pierwsze w świetle dziennym, drugie przy sztucznym oświetleniu), nawet baza, w górnej części paska, nie była w stanie dobrze podbić koloru.\nOgólnie dają fajny efekt,dobry do makijażu dziennego. Najlepiej pracowało mi się z brązem. Ładnie opalizuje na różowo. Stosując gradient solo stworzy ciekawy look. Burgund przypomina nieco Essence Wild Craft 03 Mystic Lilac, a niebieskofioletowy to wypisz wymaluj numer 11 z paletki Technic electric,których recenzje już wkrótce.\nO ile intensywność koloru nieco mnie zawiodła,to trwałość bardzo zaskoczyła na plus. Przykładowo,makijaż zrobiony brązem wytrzymał 10 godzin na uczelni,w tym 2 godziny gimnastyki i 2 godziny koszykówki (!!!). Moim zdaniem rewelacja :)\nA może Wy miałyście styczność z holografami dostępnymi w Polsce? Piszcie,jestem bardzo ciekawa waszych opinii.\nPS. Całkiem bym zapomniała. Widziałam ostatnio,że serie tą wzbogacono o dwojaczki w nowych kolorach :)\nAutor: Aguś o 00:28