admin « Strona 9\nProjekt Tekstylne auto-refleksje\nProjekt Tekstylne auto-refleksje składa się z dwóch wystaw: Sztuka vs. Design? oraz Dziedzictwo. Babcina chusta\nKuratorka: Severija Inčirauskaitė-Kriaunevičienė Galeria „Artifex“ Wileńskiej Akademii Sztuk Pięknych\nW tegorocznej edycji Festiwalu Wilno w Gdańsku przyjrzymy się związkom sztuki i designu. Prace prezentowane w ramach wystaw balansują na granicy, wymuszają pytanie – czy to już sztuka czy jeszcze design? Artyści zaproszeni do projektu przewrotnie obnażają bezsensowność tej opozycji. Obiekty prezentowane na wystawach z jednej strony, mogą być potraktowane jako twórcze, oryginalne funkcyjnie obiekty designu, z drugiej jednak niepokojąco zbliżają się do „bezużyteczności” dzieła sztuki.\nProjekt „Tekstylne auto-refleksje” powstał we współpracy z wileńska galerią Artifex, specjalizującą się w wystawach związanych ze współczesną tkaniną artystyczną. Tkanina w projektach galerii nie ogranicza się tylko do nici czy innego rodzaju włókien. Projekty miejsca udowadniają, że już sama informacja o tekstyliach może stać się podstawowym materiałem do tworzenia.\nSztuka vs. Design?\n5.09-28.10.2014, wernisaż 5.09.2014, godz. 18:00\nCentrum Sztuki Współczesnej „Łaźnia” 2, ul. Strajku Dokerów 5\nArtyści: Eglė Bogdanienė, Lina Jonikė, Kazimieras Inčirauskas, Severija Inčirauskaitė- Kriaunevičienė, Egidijus i Remigijus Praspaliauskai “Mother Eleganza”, Monika Žaltauskaitė-Grašienė.\nNa wystawie „Sztuka vs. Design?” zaprezentowane zostaną prace czołowych artystów litewskiego designu. Wystawa poddaje w wątpliwość czysto formalne zastosowanie projektowania przedmiotów. Czy T-shirt albo sweter może stać się dziełem sztuki, obiektem estetycznej kontemplacji? Wystawa „Sztuka vs. Design?” poddaje w wątpliwość jedną z podstawowych cech designu, jakim jest jego przeznaczenie formalne.\nDziedzictwo. Babcina chusta\n6.09-28.09.2014, wernisaż 6.09.2014, godz. 18:00\nGdańska Galeria Miejska 2 Aneks, ul. Powroźnicza 13/15\nW Aneksie Gdańskiej Galerii Miejskiej zaprezentowany zostanie indywidualny projekt Eglė Ridikaitė, jednej z najciekawszych litewskich malarek, która czerpie inspiracje z estetyki codzienności. Artystka w swojej twórczości często sięga po staromodne, radzieckie meble, naczynia codziennego użytku, elementy gospodarstwa domowego jako elementy przechowujące wspomnienia dzieciństwa.\nDo stworzenia, składającego się z cyklu siedemnastu prac „Dziedzictwo. Babcina chusta“, artystka wykorzystała chusty swojej babci. Odświętne i codzienne, kolorowe i nie, trzymane w babcinej skrzyneczce, wyciągane w zależności od okazji – „na targ”, „na wieś idąc do krewnych“, „na dwór, do ogrodu“ – dialektyczne zapiski pod każdą pracą tworzą zarys codzienności człowieka z prowincjonalnego miasteczka. Chusty stają się zapisem rytuału codzienności. łącząc delikatność osobistego doświadczenia z typowym dla sztuki ulicznej wyrazem przekazu. Artystka pieczołowicie maluje odziedziczoną po swojej babci kolekcję chust, używając typowego dla sztuki ulicznej sposobu przekazu – aerozolowych rozpylaczy farby na płótnie.\nHerkus Kunčius, „Litwin w Wilnie”\nprzeł. Michał Piątkowski\nWydawnictwo KEW, 2014\nPiotr Kępiński – Powieść z Litwy. Ulisses idzie w Wilno [Gazeta Wyborcza, 29.07.2014]\nCzas przeszły i teraźniejszy potrafią się przenikać w Wilnie w sposób absolutnie zaskakujący. Niewinna rozmowa o literaturze często kończy się w okolicach bitwy pod Grunwaldem. Tacy są Litwini, taka jest też powieść Herkusa Kunciusa „Litwin w Wilnie”. Czytając ją, miałem wrażenie, że chociaż mieszkam w Wilnie już cztery lata, to odkrywam to miasto na nowo. Kuncius to świetny gawędziarz, ironista i mistrz paradoksu. Zna Wilno od podszewki, dzisiaj jest obok Sigitasa Parulskisa i Mariusa Ivaškeviciusa jednym z popularniejszych pisarzy litewskich, chociaż karierę zaczynał jako performer.\nZa swojego pierwszego mistrza uważa wykładowcę z wileńskiej ASP, historyka sztuki Vladasa Dremę, który przed wojną zwołał grupę wileńską złożoną z artystów litewskich, polskich i żydowskich. Drema do swojej śmierci w 1995 r. mieszkał w zaułku Literackim, w tym samym mieszkaniu, w którym przed wojną przez pewien czas żył Miłosz. Parę metrów dalej Mickiewicz pisał „Grażynę” i „Dziady”. W Polsce książka Kunciusa jest reklamowana jako nowy bedeker po Wilnie. I nawet można się zgodzić, z jednym wszakże zastrzeżeniem: to przewodnik po świecie, który już nie istnieje.\nGłównym bohaterem jest cierpiący na syndrom jerozolimski (to nazwa zespołu zaburzeń, który dotyka pielgrzymów do Ziemi Świętej) woźny z prowincjonalnej szkoły, który przyjeżdża do stolicy na Święto Pieśni, Napoleon Szeputis. Pewnego dnia wsiada do autobusu i dociera do Wilna – w momencie, gdy ogłoszono słynną uchwałę rady rejonu wileńskiego w sprawie intronizacji Chrystusa Króla. Jest rok 2009, mer Maria Rekść najpoważniej obwieszcza, że „społeczeństwo przyznaje Chrystusowi prawo rządzenia, a swoje ustawy opiera na Jego nauce”. Tak więc 60-letni woźny wkracza do miasta, które na nowo stało się święte: Bóg zaczyna rządzić na Litwie.\nOd tego momentu Kuncius proponuje literacki rollercoaster. Ironia miesza się z patosem, styl niski z wysokim, na rosyjskie przekleństwa nakładają się poetyckie porównania. Wkraczamy w świat bohatera pogrążonego w pijaństwie. Z tym że jak każdy wariat, także Szeputis całkiem logicznie układa sobie przestrzeń. A historię, trzeba przyznać, zna na wyrywki. Chociaż raz po raz zaburza mu świadomość jakaś pamiątkowa tablica: „Tu w gmachu Wileńskiego Gimnazjum Białoruskiego w latach 1919-21 uczyła się wielka białoruska poetka Natalia Arsenjewa. – Mydlenie oczu! Kto ich tu zapraszał? – aż tupnął nogą Szeputis. – Niech się wreszcie któregoś dnia zdecydują – czy są Bałtami czy Rosjanami. A w tej chwili ani to, ani tamto, zupełny nonsens – ‚biali Rosjanie’ !”. „A poza tym skąd tutaj, w Wilnie, przed zamkniętym kościołem Świętej Trójcy, ci Białorusini? Kiedy i kto ich wpuścił? Któż ośmielił się przybić tę tablicę do chronionego zabytku? Niech wieszają w Mińsku lub w Baranowiczach, miejsca tam pełno”. Irytacja Szeputisa sięga zenitu, kiedy odkrywa kolejny znak, że przed nim gościli tutaj też Dostojewski, Skoryna i Kraszewski. Zdesperowany idzie pod Ostrą Bramę, by zobaczyć pomnik prawdziwej litewskość. „Modli się” do Pogoni, przeszkadza mu trochę inna barwna postać opowieści – książę Vilgaudas, który od czasu do czasu ze swojego balkonu woła do przechodniów: „Dobry Litwin to martwy Litwin!”.\nW opowieści Kunciusa obrazy z „Boskiej komedii” mieszają się z tymi z „Moskwa – Pietuszki”. Mrożek dotyka Gombrowicza. Ożywają Ilf i Pietrow. Mam wrażenie, że to powieść o zapominaniu i przypominaniu ludzi, historii, literatury. Wilno Kunciusa to miasto bez korzeni, w którym obecni mieszkańcy czują się zagubieni. Szukają symboli mogących ich ocalić. Większość z nich przybyła tu całkiem niedawno, zetknęli się z przestrzenią, którą musieli oswoić. Kto wie, może owa pijana podróż wileńskiego Ulissesa ma znaczenie symboliczne? Na trzeźwo nie sposób zrozumieć obcej rzeczywistości.\nInspiracją do powieściowych postaci byli współcześni wileńscy dziwacy. Na ulicy Pilies można spotkać kobietę obwieszoną dzwonkami i kwiatami – pierwowzór powieściowej Feodozji pokrzykującej w barach na bufetowe. Nie da się też przeoczyć długowłosego śpiewaka z okaryną – w powieści pojawia się jako zdeklasowany artysta, którego apogeum popularności przypadło na lata 80.\nTo w książce Kunciusa znacząca cezura. „Litewska inteligencja w tych ciemnych czasach prześladowań znajdowała w domu ‚babci’ [meliniarki] wielki sens. Odwiedzając metę przy ulicy Wielkiej, mogłeś spotkać laureata Nagrody Lenina i zakonnika (…) W tym pałacu od świtu do zmierzchu wzrastała wolność, równość, braterstwo. Drzwi były otwarte dla wszystkich. Jeśli z hukiem wyrzucony z izby wytrzeźwień sekretarz partyjny nie miał gdzie pójść, wpuszczano i jego, sadzano przy stole. Nalewano, dawano coś na ząb. Otaczano troską. Miłością. Ani obszczany elektryk, ani więzień pokryty strupami, ani zasłużony ludowy artysta nie byli z mety wygnani”.\nStyl Kunciusa to nie tylko dystans i ironia, lecz także świadomość tragedii i powaga. I ta nieustanna gra tonami przykuwa od początku do końca opowieści. Kuncius uważa, że na Litwie humor w zasadzie nie istnieje, więc starał się go przywrócić społeczeństwu. W efekcie widzimy z lekka wykrzywiony świat, który jest metaforą życia bez przeszłości.\n*Piotr Kępiński – poeta, krytyk, eseista, juror nagrody literackiej Angelus\nŁAŹNIA 1 2013 – Wilno w Gdańsku\nFestiwal: 5 – 8 WRZESNIA 2013\nKuratorki części wizualnej: Agnieszka Kulazińska, Aleksandra Księżopolska\nKurator części muzycznej: Przemysław Wojciechowski\nJuż po raz kolejny zapraszamy na kolejną edycję Festiwalu „Wilno w Gdańsku”. W tym roku stawiamy na polsko-litewski dialog, obydwa kraje połączone są wspólną historią, której ślady odczuwamy współcześnie. Gdańsk i Wilno, dwa miasta, zdają się być szczególnie bliskie. Wielu ekspatriantów z Wilna trafiło do zrujnowanego Gdańska, pozostawiając za sobą dom, meble, pamiątki; przywożąc jedynie kilka podstawowych rzeczy i bagaż pełen wspomnień. W tegorocznej edycji Festiwalu analizujemy zagadnienie domu, przedmiotów, smaków, zapachów tworzących go. Na bazie obrazu „bezpiecznej” przestrzeni prywatnej, chcemy zbudować dialog ze współczesnym Wilnem.\n„homeMADE. konstruowanie światów zastępczych”\nOtwarcie wystawy: 5 września 2013 godz.19.00\nArtyści: Alicja Bielawska, Nicolas Grospierre, Aneta Grzeszykowska, Przemysław Jasielski, Alicja Karska i Aleksandra Went, Szymon Rogiński, Rimas Sakalauskas, Julijonas Urbonas, Lina Zaveckyte\nWystawa „homeMADE” to wizualna narracja o przestrzeni prywatnej, najbliższej i przedmiotach w niej obecnych. Przestrzeń to pojęcie wieloznaczne, zależne od perspektywy z jakiej je rozpatrujemy. Matematyka ujmuje ją jako obszar abstrakcyjnych relacji i działań, przestrzeń fizyczna jest namacalna związana z właściwościami materii, społeczną tworzą zachowania, więzi międzyludzkie i materialne wytwory ludzkiej działalności. Co wyznacza obszar domowy? Co jest gwarantem bezpieczeństwa?\nArtyści zaproszeni do wystawy zwracają się ku codzienności, światom oczywistym – przestrzeniom własnego ciała, najbliższego otoczenia, uczuć. Z „bliskich” elementów konstruują arabeskę, wizualny kalambur oderwany od oryginału. Z fragmentów pokoju, ciała, miasta, pejzażu, emocji tworzą nowe byty, w których punkt wyjścia zanika. Narracja wystawy „homeMADE” będzie opowieścią o przestrzeni nierealnej wydającym się być twórczym poszukiwaniem antidotum na otaczającą nas rzeczywistość.\nAneta Grzeszykowska w wideo „Bolimorfia” własne ciało potraktowała jako ornament, fizyczność stopniowo rozpływa się tworząc kalejdoskopową mozaikę. Rytm metamorfoz wyznacza muzyka, ścieżka dźwiękowa powstała z nałożenia na klasyczne „Bolero” Maurice Ravela „Polimorfii” Krzysztofa Pendereckiego. Wideo powołuje nową rzeczywistość, w której ciało sprowadzone zostaje do roli mechanizmu.\nFotografie Szymona Rogińskiego z cyklu „Black/Czarny” wymykają się odbiorcy. Znane fragmenty rodzimego krajobrazu rozmywają się. Rzeczywistość podążą w kierunku abstrakcji, bohaterem zdjęć staje się tytułowa czerń. To co widzialne, opisuje to co ciężko dostrzec gołym okiem. Czerń jest kolorem Kosmosu. Rzeczy doskonale czarne nie istnieją. Kolor ten nie jest barwą, lecz brakiem widzialnego światła.\n„Młyniska” Alicji Karskiej i Aleksandry Went powstało na terenie osiemnastowiecznego Dworu Młyniska w Gdańsku. W wideo charakter przestrzeni zaciera się, artystki zestawiają ze sobą dwie koegzystujące rzeczywistości – przestrzeń klasycystycznego dworku i otaczającą go industrialną architekturę. Całość przywodzi na myśl sielankowy obraz idyllicznej Arkadii. Odmienność obydwu światów, pomimo ich wizualnej bliskości, rozbija jednak poczucie harmonii.\nPrzedmioty, rysunki Alicji Bielawskiej wprowadzają w na pół-realny, poetycki świat. Przywołują archeologię PRL-owskich lat 80-tych – meblościanki, drewniane boazerie. Moje prace nawiązują do przedmiotów użytku codziennego, bawią się ich przeznaczeniem i oczekiwaniami widzów. (…) lubię postrzegać swoje prace jako przedmioty, nie rzeźby– stwierdza artystka.” Alicja Bielawska wykorzystuje przedmioty, materiały towarzyszące nam na co dzień, kojarzące się z przestrzenią domu. Aranżując je odkrywa sytuacje, zazwyczaj niedostrzegane, igrając z pamięcią i oczekiwaniami odbiorcy.\nWideo Rimasa Sakalauskasa „Synchronizacja” powstało z fascynacji post-sowiecką, industrialną architekturą. Monumentalne budynki w pracy litewskiego artysty zaczynają żyć własnym życiem. Użycie statycznej kamery ogranicza ingerencję autora, pozwala „mówić” rzeczywistości, tym samym ujawnia wewnętrzną logikę obserwowanych obiektów.\nRelikt postsowieckiej architektury pojawia się również w „Hydroklinice” Nicolasa Grospierra. Artysta w serii fotografii systematycznie inwentaryzuje przestrzeń zamkniętego, leczniczego szpitala w Druskiennikach. Architektura nie zdradza swojej funkcji, pozbawiony emocji obiektyw oprowadza widza po opuszczonych budynkach, pozwalając mówić pustce.\nPraca Liny Zaveckyte wprowadza widza w stan bliski zakochania. Artystka rozpoznaje tą emocje po uczuciu ciepła pośrodku dłoni. Obiekt „Koncentracja” jest próbą podzielenia się z odbiorcą tym stanem.\n„Domowy generator trzęsienia ziemi” Julijonasa Urbonasa to propozycja nowego domowego designu – dzwonka do drzwi połączonego z generatorem trzęsienia ziemi. Praca jest typowym dla tego artysty obiektem domowej konstrukcji, połączeniem sztuki z parkiem rozrywki.\n„Plantacja” Przemysława Jasielskiego to obiekt dostarczający, najlepsze z możliwych, warunki dla egzystencji domowych roślin doniczkowych. Artysta kreuje przestrzeń ideału i utopii dla żywych form organicznych. Bazuje na zasadzie kontrastu świata zdominowanego przez technologię i naturalnego habitatu.\nArtyści zaproszeni do wystawy „homeMADE” komentują współczesne otoczenie i zapraszają do spojrzenia przez okno, poza horyzont codzienności. Uważnie obserwują rzeczywistość, własnoręcznie konstruując swoje modele mikroświatów. Ich ‘homemade’ obiekty i przestrzenie wprowadzają nas w odrębną rzeczywistość, różną od męczącej, codziennej rutyny.\nFinał projektu VNO/GDN\nInstalacja architektoniczno-kulinarna stworzona wspólnie z grupą członków i sympatyków Towarzystwa Miłośników Wilna i Ziemi Wileńskiej\nBazą dla stworzenia instalacji architektonicznej były warsztaty z ekspatriantami z Wilna, podczas których uczestnicy analizowali obrazy zapamiętane z wileńskiego dzieciństwa, wczesnej młodości związane z przestrzenią prywatną, domem. Posłużyły one grupie architektów do stworzenia instalacji, będącej wypadkową wspomnień i współczesnego Wilna. Przestrzeń prywatna stworzona została od nowa, być może inne spojrzenie na Wilno, pozwoli na swoiste odczarowania miejsca. Jednocześnie instalacja będzie okazją do przybliżenia historii ekspatriantów, będącej także częścią opowieści Gdańska.\n30 sierpnia – 5 września 2013\nWarsztaty nawiązywać będą do tradycji spotkań przy wspólnym stole, nadal obecnej we wspomnieniach ekspatriantów z Wilna. Bazując na tradycyjnych, wileńskich recepturach przygotowany zostanie poczęstunek towarzyszący wernisażowi projektu. Będzie to okazja do przypomnienia tradycji kulinarnych, podzielenia się wileńskimi recepturami i stworzenia przyjaznej domowej atmosfery.\nWspółpraca przy projekcie: Bożena Kisiel, członkowie Towarzystwa Miłośników Wilna i Ziemi Wileńskiej, Miejski Ośrodek Pomocy Rodzinie w Gdańsku\nWystawy potrwają do 13 października\n07 września 2013, godz. 19.00\nJulijonas Urbonas, Chodząc po ścianie: wstęp do teorii projektowania choreografii – wykład/performance /karuzela\nŚciana Klubogalerii BUNKIER, ul. Olejarna 3\nPerformance jest częścią projektu „Close Stranger” współfinansowanego przez Unię Europejską w ramach Programu Współpracy Transgranicznej Europejskiego Instrumentu Sąsiedztwa i Partnerstwa Litwa–Polska–Rosja 2007–2013\nJulijonas Urbonas, “Chodzenie po ścianie: wstęp do projektowania choreografii”, 6 października 2012, Narodowa Galeria Sztuki, Wilno, Litwa. Fot. Aistė Valiūtė & Daumantas Plechavičius\nJulijonas Urbonas jest projektantem, artystą, inżynierem. Obecnie pisze pracę doktorską dotyczącą projektowania interakcji na londyńskim Royal College of Art. Koncepcja jego twórczość wywodzi się z lunaparku. Artysta pomagał w parku rozrywki od dziecka. W latach 2004-2007 był dyrektorem Lunaparku w Kłajpedzie, gdzie pracował jako projektant, inżynier ale także jako artysta i filozof rozwijając teorię grawitacyjnej estetyki.\nChodząc po ścianie to połączenie wykładu i karuzeli. Performance jest odtworzeniem pracy amerykańskiej pionierki współczesnego tańca, Trishy Brown. Artystka w swojej choreografii wykorzystała przestrzeń ściany używając sprzętu wspinaczkowego. Swoim projektem nie tylko stworzyła nowy alfabet, otworzyła nową przestrzeń dla ruchu, ale także pokazała, że wynalazki we współczesnym tańcu często wynikają z uwarunkowań i otoczenie. W przypadku choreografii na ścianie było to połączenie architektury, uprzęży, drutów, krążków linowych. Postawa ta jest blisko twórczości litewskiego artysty, którego interesuje tworzenie choreografii poprzez design. W przeciwieństwie do oryginału Julijonas Urbonas do udziału w swoim projekcie zaprasza publiczność.\n06 września 2013, godz. 21.00\nNowe Legendy Gdańskie – Projekcja z muzyką na żywo\nPokaz pracy powstałej podczas warsztatów literacko-wizualno-muzycznych.\nWarsztaty literackie: Barbara Piórkowska\nWarsztaty Teatru Psylikonowego: Aukse Petruliene, Darius Petrulis – dokumentacja filmowa oraz edycja\nWarsztaty muzyczne: Tomas Dobrovolskis, Marcin Malinowski\nGaleria Pionova, ul. Olejarna 2, Gdansk\n„Nowe Legendy Gdańskie” to projekt, który powstał ze współpracy CSW Łaźnia, Towarzystwa Przyjaciół Wilna i Ziemi Wileńskiej oraz II Podstawowo –Gimnazjalnego Zespołu Szkół Społecznych STO w Gdańsku. Projekt jest kontynuacją wcześniejszych przedsięwzięć bazujących na kreowaniu polsko-litewskiego dialogu. Do projektu zaproszeni zostali artyści polscy i litewscy – Aukse Petruliene, Barbara Piórkowska, Tomas Dobrovolskis, Marcin Malinowski. Warsztaty z młodzieżą podzielone zostały na kilka etapów. Najpierw, wspólnie z Barbarą Piórkowską uczestnicy stworzyli nową, gdańską legendę. Podczas pracy z Aukse Petruliene przybrała ona niecodzienną formę wizualną. Litewska artystka zapoznała młodzież ze stworzoną przez nią techniką – teatru psilikonowego. W ostatnim etapie projektu „Nowe Legendy Gdańskie”, warsztatach muzycznych z Tomasem Dobrovolskisem oraz Marcinem Malinowskim, uczestnicy pracować będą na utworem, który wykonają na żywo.\nEfekt ich pracy poznamy podczas Festiwalu Wilno w Gdańsku.\nKoordynatorki projektu z CSW Łaźnia: Agnieszka Kulazińska, Aleksandra Księżopolska, Jowita Buraczewska\nKoordynatorka projektu z TMWiZW: Bożena Kisiel\nNauczycielki koordynujące z ramienia II Podstawowo –Gimnazjalnego Zespołu Szkół Społecznych STO w Gdańsku – Anna Warzecha, Emilia Karolewicz-Senczyszyn\nProjekt ‘Nowe Legendy Gdańskie’ otrzymał wsparcie finansowe Urzędu Miasta Gdańska\nWystawa Katarzyny Józefowicz.\nOtwarcie 13 września 2013, godz. 18.\nWystawa do 10 października\nModern Art Center, Literatų g. 8, LT-01125 Wilno\nKatarzyna Józefowicz jest rzeźbiarką i autorką instalacji. W latach 1981-1986 studiowała na wydziale Rzeźby w PWSSP w Gdańsku, gdzie obecnie (ASP) jest pracownikiem dydaktycznym. Swoje prace pokazywała na wystawach indywidualnych, między innymi w Galerii F.O.S. w Gdańsku (1993), w Galerii Koło w Gdańsku, w Galerii Foksal oraz w Galerii Prowincjonalnej w Słubicach (2000). Sławę przyniosły jej wystawy w Galerii Foksal w 2000 czy udział w Biennale w Berlinie w 2001 r. W tym samym roku została uhonorowana Paszportem Polityki – prestiżową nagrodą przyznawaną w różnych dziedzinach w tym w sztukach wizualnych za przekraczanie granic.\nKatarzyna Józefowicz sama o sobie mówi, iż jest niewolnikiem budowania. Stwierdzenie to nie dziwi, gdy bliżej przyjrzymy się jej twórczości. Materiałem i tematem prac artystki są media. Józefowicz z pasków, pojedynczych słów, postaci tka pajęczyny, dywany, obrusy. Przygotowanie obiektu wymaga czasu, wielu godzin żmudnej pracy. Proces tworzenia obiektu kojarzy się z jednej strony z typowo kobiecymi zajęciami, z drugiej z tworzeniem mandali. Medialnych wiadomości codziennie przybywa, prace artystki stają się obrazem współczesnego uniwersum, globalnej, medialnej wioski.\nObiekty artystki składają się z wielu, powtarzalnych elementów. „Dywan” powstał z tysięcy sylwetek ludzkich wyciętych z gazet – znane postacie mieszają się w nim z tymi anonimowymi. W niektórych z instalacji artystki ciężko wyodrębnić pojedynczy, bazowy element. Tu na plan pierwszy wysuwa się funkcja utkanego przedmiotu. „Obrus” powstał z pasków powycinanych z gazet, poszczególne słowa tworzą niezrozumiały rebus. Szum zamienia się w bełkot. Co pozostaje? Praca jest zaproszeniem do spotkania przy wspólnym stole i prostej radości ciszy. Józefowicz niczym mityczna Ariadna pokazuje wyjście z labiryntu. Homemade obiekty artystki są komentarzem do współczesnej rzeczywistości – bezimiennego tłumu, warholowskich 15-minut sławy, a jednocześnie filozoficzną refleksją na kruchością, przemijaniem.\nFestiwal jest wspólną inicjatywą Urzędu Miasta Gdańska, Gdańskiego Archipelagu Kultury, WPart i CSW Łaźnia\nArtyści festiwalu Wilno w Gdańsku 2013\nOrkiestra Kameralna St. Kristoforo\nOrkiestra powstała w 1994 roku z inicjatywy Donasa Katkusa. Jej patronem jest Św. Krzysztof, opiekun podróżników, który znajduje się na herbie miasta Wilno. Orkiestra działa pod egidą miasta. Zespół składa się z najbardziej obiecujących litewskich talentów muzycznych, którzy w swoich występach łączą siłę rosyjskiej szkoły skrzypcowej z europejską tradycją kulturową. Orkiestra obejmuje kilka zespołów kameralnych, kwartety smyczkowe i wykonawców solowych.\nOd czasu spektakularnego debiutu orkiestra zdobyła międzynarodowe uznanie, biorąc udział w wielu zagranicznych festiwalach. W 2002 roku zdobyła prestiżową nagrodę Krzysztofa przyznawaną przez miasto Wilno za wkład w litewską kulturę.\nOrkiestra wyróżnia się unikalnym stylistycznym uniwersalizmem. Ich interpretacje muzyki barokowej zainicjowały odrodzenie się tego stylu muzycznego na Litwie. Orkiestra wykonuje muzykę klasyczną z wyjątkowo żywiołową artykulacją i kontynuuje rosyjską tradycję romantycznej interpretacji muzycznej.\nZespół orkiestry jest znany ze swojego śmiałego i innowacyjnego podejścia, chęci do rozszerzania repertuaru i angażowania się w wiele oryginalnych projektów, takich jak występy jazzowe, opery rokowe czy koncerty muzyki pop. Dużą część repertuaru orkiestry stanowi współczesna muzyka kameralna zarówno litewska, jak i zagraniczna. Każdego roku orkiestra daje specjalne koncerty promujące twórczość młodych litewskich kompozytorów. Orkiestra występowała pod batutą tak znakomitych dyrygentów jak: Denis Russel Davies, Juha Kangas, Stefan Fraas, Jonas Aleksa czy Rinaldo Alessandrini. Współpracowała również z wieloma wybitnymi solistami takimi jak: Jean Ferrandis, Bonita Boid, Robert Aitken, Carsten Hustedt, Michaela Petri, Reinbert Evers, Jacques Israelievitch, Moti Shmit, Raimondas Katilius, Rusnė Mataityte, Hartmut Lindemann, Jone Kaliunaite, Ula Zebriunaite i wielu innych.\nPoczątki „Wilii” sięgają 1955 roku. Wtedy to, z grona studentów Uniwersytetu Wileńskiego, powołano do życia zespół artystyczny.\nW ciągu ponad 55 lat działalności „Wilia” dała ponad 1500 koncertów w kraju i za granicą, wychowała niejedno pokolenie śpiewaków, tancerzy i muzyków. Wielu z nich kontynuuje pracę artystyczną z nowymi zespołami. Byli członkowie zespołu „Wilia” przyczynili się do powstania oraz kierują do dziś, takimi grupami jak „Świtezianka”, „Wilenka”, „Prząśniczka”, „Wileńszczyzna”, „Strumyk”, „Zgoda”, „Sto Uśmiechów” i wiele innych.\nZa całokszałt działalności artystycznej i kultywowanie tradycji polskich na Litwie zespół został wyróżniony wieloma odznakami Rzeczypospolitej Polskiej i Republiki Litewskiej, miedzy innymi: odznaką „Zasłużony dla kultury polskiej”, medalem im. Oskara Kolberga, odznaką Marszałka Senatu RP „Złoty laur” oraz wieloma innymi.\nZespół ma na swoim koncie liczne nagrania w Litewskim Radiu i Telewizji, w audycjach polskiego programu TVP2 „Podróże na Kresy” i „Kolędy z Gwiazdami”, ma również wydaną płytę CD pod tytułem „Wilia-naszych strumieni rodzica”.\nNa przestrzeni lat działalności artystycznej zespól niejednokrotnie prezentował swój dorobek na renomowanych festiwalach i koncertach na Litwie, w Polsce, Niemczech, Czechach, Rosji, Ukrainie, Białorusi, Łotwie, Estonii.\nDo najciekawszych wydarzeń należy zaliczyć wymianę artystyczną z Polskim Teatrem Ludowym we Lwowie, spotkania z aktorami Operetki Warszawskiej, Teatru Starego z Krakowa i Teatru Pantomimy z Wrocławia.„Wilia” gościła też „Mazowsze”, „Śląsk” i Reprezentacyjny Zespół Artystyczny Wojska Polskiego, sama często jest nazywana „Wileńskim Mazowszem”.Z zespołem współpracowali znakomici kompozytorzy i choreografowie jak: Edward Ciuksza, Romuald Żyliński, Marian Domański, Stanisław Hadyna, Mira Zimińska – Sygietyńska, Elwira Kamieńska, Witold Zapała i wielu innych.\nWielkim przeżyciem dla członków zespołu było czynne uczestnictwo we mszy św. celebrowanej przez Jana Pawła II w Koszalinie i wizyta tego szczególnego gościa w Wilnie, w 1993 roku. W sercach „wiliowców” głęboko zapadł udział w obchodach 1000-lecia Państwa Polskiego, spotkanie z Prezydentem Rzeczypospolitej Polskiej – Aleksandrem Kwaśniewskim.\nBogaty i różnorodny repertuar „Wilii” skupia w sobie folklor różnych regionów Polski, polskie tańce narodowe, jak też pieśni i tańce Ziemi Wileńskiej. Zespół posiada programy artystyczne, przygotowane z okazji jubileuszu zespołu: obrazek historyczny „W salonie Ogińskich na Dominikańskiej” (jubileusz 50-lecia) oraz „Magiczny świat muzyki filmowej” ( jubileusz 55-lecia).\nNiektóre pozycje repertuaru zyskały miano „złotego repertuaru”, do nich należą m.in.: Polonez „Pożegnanie Ojczyzny” M.K. Ogińskiego, Mazur z Opery „Straszny Dwór” St. Moniuszki, czy Suita Górnicza.\nW skład liczącego około 100 osób zespołu, wchodzi obecnie 2 grupy taneczne (podstawowa i dziecięca) oraz 2 chóry (podstawowy i dziecięcy).Każdy z członków ma swój niepowtarzalny urok i niezaprzeczalny wkład w rozwój „Wilii”.\nZespół powstał w 1996 roku z inicjatywy Virginiji Skeirienė, autorki piosenek i wokalistki. Mimo, iż nazwa grupy odnosi się do folkloru i folk rocka ich twórczość obejmuje szeroki zakres gatunkowy: folk, poezja śpiewana, funk, blues, metal. Unikatowy, potężny wokal, zaangażowane teksty i emocjonalna muzyka są atrybutami grupy od ich początków do dnia dzisiejszego. W swojej twórczości zespół wykorzystuje motywy starolitewskich obrzędów sięgających czasów pogańskich, zwłaszcza wielogłosowych pieśni w języku selońskim – wymarłym obecnie języku wschodniobałtyckim.\nGrupa wydała trzy albumy studyjne, z każdym kolejnym zdobywając nową rzeszę fanów i uznanie krytyków. Zespół koncertuje na Litwie i za granicą. W 2011 roku w konkursie muzyki alternatywnej T.Ė.T.Ė. zdobyli tytuł zespołu Etno roku.\nVirginija Skeirienė – śpiew / gitara akustyczna / flet\nKostas Kriaučiūnas – gitary\nAndrius Saliamonas – gitara basowa\nAugustas Jukna – bębny / perkusja\nAringas Vagonis – skrzypce\nNeofolkowy zespół z Wilna, który za pomocą oryginalnych aranżacji muzycznych, pragnie na nowo nadać sens folklorystycznym i mitologicznym tekstom Bałtów i innych narodów indoeuropejskich. Projekt powstał w 2001 roku. Początkowo etno-rokowy styl zespołu zaczął stopnio ewaluować i objął również inne gatunki współczesnej muzyki etnicznej. Postmodernistyczne interpretacje tradycyjnych litewskich pieśni zostały zastąpione oryginalnymi wersjami, a elektroniczne melogie wzbogacono dźwiękiem tradycyjnych instrumentów. Archaiczne, mityczne teksty stały się główną siłą napędową procesu twórczego grupy. Podczas koncertu w Gdańsku zespół zaprezentuje głównie utwory z najnowszej płyty wydanej w 2012 roku, będące oryginalnymi interpretacjami litewskich i łotewskich pieśni folkowych, jak również starsze nagrania oparte na rytualnych tekstach w starożytnych językach indoeuropejskich.\nRasa Serra & World Duo (Saulius Petreikis, Ignas Juzokas)\nArtystka pochodzi z Kłajpedy na Litwie. Jej unikatowy głos fascynuje publiczność. W 1996 roku rozpoczęła naukę na wydziale muzyki folkowej na Uniwersytecie w Kłajpedzie. Jeszcze podczas studiów została solistką wydziałowego zespołu. Wcześniej Rasa studiowała wokalistykę jazzową pod kierunkiem słynnego litewskiego piosenkarza Stepasa Januškasa.\nArtystka jest członkinią kilku zespołów muzycznych. Występuje w klubach i na festiwalach jazzowych.\nOd 2004 roku wstępuje z grupą wokalną „CAPPELLA’A”.\nKompozytor, kontrabasista, reżyser dźwięku, który może pracować z każdą Audio konsolą i każdą techniką przetwarzania dźwięku. Praca w studiu też go nie odstrasza. Nie boi się wyzwań. Im bardziej złożone zadania, czym więcej różnych mikrofonów i wykonawców na scenie, tym Ignas czuje większą przyjemność z pracy. Interesuje się innowacjami i nowymi sposobami zarządzania dźwiękiem. Często używa efektów przestrzennych.\nPerkusjonista, multiinstrumentalista, performer, kompozytor. Wynalazca i konstruktor nowych instrumentów: The Glass oraz The Brass Globe, który pozwala łączyć w jedno rożnego rodzaju techniki gry na instrumentach perkusyjnych z całego świata (takich jak djembe, tabla, darabuka). Artysta bierze udział w wielu różnorodnych stylistycznie projektach muzycznych: jazzowych, eksperymentalnych, muzyki świata. W ciągu kilku ostatnich lat występował, m.in. w Danii, Szwecji, Anglii, Belgii, Finlandii, Wyspach Alandzkich, Islandii, Litwie, Polsce, Izraelu i Stanach Zjednoczonych.\nZespół powstał w 2009 roku w Gdańsku. To próba stworzenia płaszczyzny dla ścierających się wpływów: współczesnej kameralistyki, jazzu, muzyki improwizowanej, muzyki filmowej oraz fundamentalnego spoiwa – tradycyjnej muzyki żydowskiej. To w końcu próba podążania ścieżką, która wymyka się prostym klasyfikacjom stylistycznym.\nTree Stones Quartet – Vaiginis Jazz Quartet\nKwartet „Tree Stones” skupia jednych z najbardziej ekscytujących, młodych i doświadczonych improwizatorów sceny jazzowej z rejonu Morza Bałtyckiego. Członkowie zespołu pochodzą z trzech krajów nadbałtyckich – Litwy, Łotwy i Estonii.\nZespół gra oryginalne kompozycje, które są połączeniem tradycji jazzowej ze współczesnym, kreatywnym podejściem do muzyki. W ich twórczości słychać wpływy hard bop, latin jazz i współczesnej muzyki jazzowej. Wszyscy członkowie zespołu są muzykami znanymi zarówno w rejonie Morza Bałtyckiego, jak i poza jego granicami.\nKęstutis Vaiginis – saxofony (Litwa)\nDmitrij Golovanov – pianino (Litwa)\nKaspars Kurdeko – perkusja (Łotwa)\nKęstutis Vaiginis – jeden z najbardziej utalentowanych saksofonistów młodego pokolenia na Litwie. Ukończył Litewską Akademię Muzyki i Teatru. Swoje umiejętności szlifował również w Holandii i w USA. Wyróżnia się czystym i kontrolowanym dźwiękiem, liryzmem i pasją. Kęstutis szybko odnalazł miejsce na litewskiej scenie jazzowej występując z muzykami z różnych pokoleń z Litwy i z zagranicy. W 2013 roku został nagrodzony przez prezydenta Republiki Federalnej Niemiec nagrodą Europamusicale. Bierze udział w wielu festiwalach jazzowych na całym świecie.\nDmitrij Golovanov – jeden z najbardziej rozchwytywanych pianistów jazzowych na Litwie. Ukończył Akademię Muzyczna w Wilnie i Konserwatorium w Lipsku pod kierunkiem Richiego Beirach. Zwycięzca kilku międzynarodowych festiwali pianistycznych. Półfinalista konkursu solistów jazzowych w Montreux w 2012 roku. Finalista europejskiego konkursu jazzowego w Rotterdamie w 2013 roku. Przez ostatnią dekadę jest aktywnym uczestnikiem litewskiej sceny jazzowej. Współpracuje z najwybitniejszymi muzykami. Dmitrij porusza się w wielu gatunkach stylistycznych od tradycyjnego jazzu, przez free jazz, crossover po eksperymentalną muzykę elektroniczną. Jego szerokie umiejętności pozwalają mu na udział w wielu projektach muzycznych, które prezentował na renomowanych europejskich festiwalach jazzowych.\nPeedu Kass – grę na kontrabasie studiował na Akademii Muzycznej w Talinie i w Helsinkach. Obecnie kontynuuje naukę na prestiżowej Akademii Sibeliusa w Helsinkach. Ponadto uczył się u takich znakomitości jak Matt Penman, Mats Eilertsen, Thomas Morgan, Ulf Krokfors, Anders Jormin i innych. Dzięki wszechstronnym umiejętnościom Kass jest aktywnym uczestnikiem nadbałtyckiej sceny jazzowej i muzyki współczesnej. W 2006 roku, wieku 20 lat otrzymał nagrodę w konkursie jazzowym w Rydze. Znany ze swoich umiejętności gry na kontrabasie współpracuje z wieloma zespołami, big bandami i orkiestrami. Jest muzykiem sesyjnym, studyjnym, kompozytorem, aranżerem. Często koncertuje w Europie grając współczesną muzykę klasyczną z prestiżową Orkiestrą Kameralną z Talina. Jego debiutancki album „Home” zdobył nagrodę dla młodych talentów muzycznych Elion.\nKaspars Kurdeko – muzyka jest jego pasją od najmłodszych lat. Wykorzystywał każdą możliwość, żeby słuchać, uczyć się, grać i komponować muzykę. Zdobył klasyczne wykształcenie na Akademii Muzycznej w Rydze. Styl gry Kaspara czerpie zarówno z jazzu tradycyjnego, jak i z eksperymentalnych form improwizacji. Kurdeko jest członkiem różnych formacji muzycznych na całym świecie (w USA, Korei Południowej, Szwecji, Portugalii, Holandii). Od 2010 roku prowadzi zajęcia na wydziale jazzu Akademii Muzycznej w Rydze.\nNeda&Labutis Jazz Quartet\nNeda Malūnavičiūtė i Vytautas Labutis są wybitnymi muzykami jazzowymi z centralnej Europy, reprezentantami wileńskiej szkoły jazzowej oraz wychowankami Vladimira Chekasina. Współpracę rozpoczęli w 1990 roku. Oboje charakteryzują się odwagą eksperymentowania oraz upodobaniem do nieprzewidywalnych i różnorodnych stylistycznie aranżacji. Przez lata współpracy odnaleźli wspólny język, niepowtarzalny styl i niemalże telepatyczne porozumienie. Ich rozległy styl muzyczny czerpie z tradycji jazzu amerykańskiego oraz europejskiego, wykorzystuje brzmienie muzyki świata i pozostaje lojalny estetyce wileńskiej szkoły jazzowej. Przez ostatnie dwie dekady duet przeszedł pewną ewolucję i odbył przeróżne podróże stylistyczne od radykalnych eksperymentów, które ledwo mieszczą się w pojęciu muzyki (z zespołem Vilnius Jazz Quartet), do klasycznie rozumianych kompozycji i hołdów dla form harmonicznych i tradycyjnego repertuaru jazzowego (projekty z Artūrasem Anusauskasem). Obecnie Nada i Vytautas osiągnęli dojrzale twórczy okres, w którym ich bogate doświadczenie pozwala im na realizację wszelkich pomysłów, a ich wzajemne zrozumienie umożliwia maksymalną wolność\nekspresji w zespole.\nVytautas Labutis Jazz Quartet powstał w 1990 roku. Od tego czasu kwartet wydał dwa albumy ze swoimi oryginalnymi kompozycjami i intensywnie koncertował po Europie. Od czasu do czasu zmienia się skład zespołu. Dzięki temu występują w nim zarówno weterani litewskiej sceny jazzowej, jak i muzycy młodego pokolenia. Tym razem do Labutisa dołączył multiinstrumentalista Leonardas Bėkša, mlody perkusista Darius Rudis i niezastąpiony wszechstronny mistrz basu Eugenijus Kanevičius.\nNeda Malūnavičiūtė – wokal, flet\nŻywy wulkan, pierwsza dama litewskiego jazzu, tornado głosu i fletu – te słowa towarzyszyły gromkim oklaskom, kiedy w 2012 roku została laureatką Grand Prix najbardziej pożądanej litewskiej nagrody jazzowej przyznawanej na festiwalu Birštonas Jazz Festival. Jej wszechstronny głos można usłyszeć w radio, telewizji i na scenach dużych wydarzeń muzycznych, w różnych gatunkach muzycznych. Śpiewa piosenki popowe, bluesowe i poezję śpiewaną. Jednaj prawdziwą miłością Nedy jest jazz, który pozwala w pełni ukazać skalę i siłę jej wokalu, unikalną technikę improwizacji scat oraz wirtuozerskie opanowanie fletu.\nArtystka ukończyła Wileńską Akademię Muzyczno-Teatralną. Improwizacji uczyła się pod kierunkiem Vladimira Chekasina, który stworzył fundamenty wileńskiej szkoły jazzowej. Na scenie zadebiutowała w 1988 roku. Od tamtej pory występowała z niemal wszystkimi najwybitniejszymi litewskimi muzykami jazzowymi i brała udział w wielu projektach międzynarodowych.\nVytautas Labutis – saksofony\nWirtuoz saksofonu. Profesjonalnie gra na pianinie i chętnie eksperymentuje z różnymi instrumentami elektronicznymi oraz instrumentami nietypowymi. Jego dźwięki są często rezultatem przypadku i kształtują je płynne zasady. Innym razem gra wyrafinowane kompozycje, improwizacje w klasycznym stylu bebop lub po prostu pełni rolę wspierającą w projekcie muzycznym przyjaciela.\nKarierę muzyczną rozpoczęła się na Akademii Muzycznej w Wilnie, gdzie pod kierunkiem Vladimira Chekasina uczył się gry na saksofonie i improwizacji muzycznej. Na scenie zadebiutował w 1982 roku w zespole Petras Vyšniauskas Quartet. Wkrótce po tym został jedna z najważniejszych postaci litewskiego jazzu. Nazwisko Labutisa kojarzone jest z wieloma projektami, które stały się kamieniami węgielnymi o krajowym i międzynarodowym znaczeniu. W latach 1982-1988 pracowal z Vyšniauskasem; od 1987 roku był członkiem kwartetu Chekasina; w 1988 założył własne trio; a w roku 1995 był członkiem kwintetu Džiazo Nublokšti. Wszystkie te zespoły stały się ambasadorami litewskiego jazzu w europie. Muzykolodzy i badacze kultury sowieckiej i postsowieckiej w dużej mierze opierają się na ich muzyce opisując zjawisko wileńskiej szkoły jazzowej.\nDo roku 2012 przez dziesięć lat był członkiem zespołu Jazz Baltic, gdzie występował pod przewodnictwem takich muzyków jak: David Murray, Nils Pedersen, Mary Schneider, Django Bates i innych. Brał również udział w międzynarodowych projektach: Octet Ost III, East-West Vapirov Project, New European Saxophone Quartet, i Moscow Composers Orchestra. Wśród wielu nagród uznających dorobek muzyka, najbardziej wyjątkowe jest Grand Prix Festiwalu Jazzowego Birštonas, przyznane artyście w 1996 roku za zasługi dla litewskiego jazzu.\nLeonardas Bėkša – klawisze\nWschodząca gwiazda muzyki jazzowej na Litwie. Absolwent Litewskiej Akademii Muzyczno-Teatralnej. Pomimo krótkiej obecności na scenie, brał udział w najważniejszych festiwalach jazzowych na Litwie i za granicą. Szybko zdobył uznanie zarówno wśród młodych, obiecujących muzyków, jak również wśród doświadczonych, renomowanych artystów. Współpracował z takimi muzykami jak: Kanevičius, Gotesman, Labutis, Gene Perla (USA), Bo Stief (Denmark), Herbie Kopf (Switzerland), Johan Kolsut (Sweden). Jest dyplomowanym trębaczem, ale równie biegle gra na pianinie. Gra również na gitarze basowej. W 2008 roku na konkursie jazzowym Vilnius Jazz Young Power został uznany za odkrycie roku i zdobył specjalną nagrodę za uwspółcześnienie tradycji jazzowej.\nEugenijus Kanevičius – bass\nPodczas studiów zamienił gitarę elektryczną na basową. Współpracuje z takimi muzykami jak: Petras Vyšniauskas, Skirmantas Sasnauskas, Vytautas Labutis, Egidijus Buožis, Dainius Pulauskas, Liudas Mockūnas, Jan Maksimovic, Artūras Anusauskas, Arkady Gotesman, Arvydas Joffė, Vladimir Tarasov, Mikko Innanen, Craig Fermanis, Barney McAll, Josh Roseman, Brian Melvin, Philip Hamilton, Jari Perkiomaki, Mats Gustafsson, Steve Houghton, Arkady Schilkloper czy Byron Wallen. Oprócz intensywnego harmonogramu prac w różnych zespołach artysta rozwija karierę solową. Oprócz instrumentów basowych gra również na gitarze, trąbce, perkusji, samplerach i śpiewa. Jest kompozytorem piosenek, muzyki dla dzieci i oprawy muzycznej do filmów i spektakli. W 2004 roku Unia Muzyków Litewskich nagrodziła go Złotą Płytą w dziedzinie jazzu.\nDarius Rudis – perkusja\nNiezwykle popularny perkusista jazzowy na Litwie. Występował regularnie będąc jeszcze studentem Arkadego Gotesmana na Akademii Muzyczno–Teatralnej w Wilnie. Obecnie Darius jest znaczącym uczestnikiem litewskiej sceny jazzowej. Jest członkiem wielu zespołów, nauczycielem i organizatorem regularnych młodzieżowych jam sesji. Od debiutu scenicznego w 1999 roku regularnie grywa na najważniejszych międzynarodowych festiwalach jazzowych na Litwie i za granicą. Współpracuje z takimi muzykami jak: Dainius Pulauskas, Leonidas Šinkarenko, Vytautas Labutis, Arūnas Šlaustas, Jan Maksimovic, Artūras Anusauskas, Egidijus Buožis, Artūras Chalikovas, Alexi Tuomarila, Anatoly Vapirov, Philip Hamilton.\nWokalistka, doktor nauk humanistycznych – etnomuzykolog. Od kilkunastu lat współtworzy projekty muzyczne na pograniczu stylów i kultur, współpracując z takimi zespołami i artystami jak: Sarakina, Swoją Drogą, Sine Nomine, Village Kollektiv, Zespół Polski Marii Pomianowskiej, Lao Che, Frutti di Mare, Masala, Mosaic, Sharena, Transglobal Underground, Piotr Salaber, Teatr La M.ort, Jacek Urbaniak i Ars Nova, Sabionetta, Krzysztof Majchrzak, Grzegorz Wasowski i inni.\nWystępowała na prestiżowych międzynarodowych festiwalach muzycznych. Brała także udział w konkursach, na których zdobyła liczne nagrody jako solistka zespołów folkowych.\nAkordeonista i kompozytor, absolwent Akademii Muzycznej w Krakowie, laureat wielu międzynarodowych oraz ogólnopolskich konkursów akordeonowych.\nJest twórcą Bester Quartet ( dawniej The Cracow Klezmer Band ) jedynego w Polsce zespołu na stałe współpracującego z prestiżową nowojorską wytwórnią Tzadik Johna Zorna.\nW swej grze łącząc doświadczenia wyniesione z muzyki klasycznej z wieloma innymi stylami oraz zastosowaniu czytelnych form improwizacyjnych osiąga niezwykle energetyczną mieszankę ukazującą niespotykane dotąd możliwości barwowe jak i techniczne akordeonu.\nSpośród wielu nazwisk, które można by wymienić są takie wybitności jak:\nJohn Zorn, Tomasz Stańko, John McClean, Don Byron, Grażyna Auguścik, Kurt Rosenwinkel, Frank London, Ernie Adams, Jerzy Maksymiuk, Waldemar Malicki, Vadim Brodsky, Jorgos Skolias, Vitold Rek, Bronek Duży, i wielu innych.\nTwórca projektów OW Kaszebe, The Saintbox, Zespół Cieśni i Tańca.\nGra muzykę improwizowaną, komponuje do spektakli teatralnych i do filmu. Związany ze środowiskiem trójmiejskich i warszawskich artystów sceny offowej. Realizuje spektakle i projekty z teatrami tańca.\nWspółpracuje z Gabą Kulką, Maćkiem Szupicą, Maciem Morettim, Wacławem Zimplem, Piotrem Pawlakiem, Kubą Staruszkiewiczem, Wojtkiem Mazolewskim, Kalle Kalimą, Tomkiem Ziętkiem, Teatrem Dada von Bzdülöw.\nDebiutował jako szesnastolatek grając w awangardowym zespole Niebieski Lotnik, z Jerzym Mazzollem i Jackiem Olterem.\nUczestniczył w nurcie określanym jako scena yassowa i współpracował z jej twórcami, Tymonem Tymańskim, Mikołajem Trzaską, Tomaszem Gwincińskim. Przez wiele lat grał w zespołach Leszka Możdżera.\nW latach 1996-2004 Walicki występował i nagrywał z Kwartetem Zbigniewa Namysłowskiego.\nWspółtworzył free-jazzowy Łoskot, a także popowo-alternatywną Szwagierkolaskę, grupę Oczi Cziorne i późny skład zespołu Miłość. Brał udział w nagraniu kilkudziesięciu różnorodnych stylistycznie albumów. Od ponad dziesięciu lat autorskie projekty Walickiego publikowane są nakładem jego własnego wydawnictwa.\nW 2012 roku otrzymał nagrodę Gazety Wyborczej Trójmiasto – Kulturalny Sztorm w kategorii Rock, Jazz, Muzyka Alternatywna\nTrębacz, pianista, producent muzyczny, kompozytor. Studia na Akademii Muzycznej im. I. J. Paderewskiego w Poznaniu w klasie trąbki u prof. Romana Grynia ukończył z wynikiem celującym Dodatkowe nauki pobierał u profesora trąbki Markusa Wurscha w Szwajcarii, gdzie miał możliwość poznać nowoczesne metody nauczania oraz gry na trąbce. W między czasie miał okazję poznać i czerpać wiedzę od wielu światowych trębaczy: m.in Jamesa Thompsona, Alexieja Selianina, uczęszczając na ich kursy. W 2002 roku na festiwalu trębaczy w Kaliszu zdobył 2 miejsce ex aequo (pierwszego miejsca nie przyznano).Otrzymał także stypendium ministra kultury na rok 2001/2002.\nPrzez 10 lat współtworzył zespół „Pink Freud”, z którym nagrywał płyty i koncertował w Europie i Ameryce Południowej. Od roku 2002 prowadzi zespół Loco Star, gdzie jest głównym kompozytorem i producentem. Ich ostatni album „Shelter” ukazał się jesienią 2012 roku. Jest członkiem grupy Mitch & Mitch. Często bierze gościnny udział w projektach innych artystów: między innymi Tymon Tymański, Smolik, Silver Rocket, Kasia Nowicka vel Novika, Oszibarack, Nina Stiller, Hey (Unplugged), Ścianka, Kyst, Kobiety, Gaba Kulka. Brał udział w nagraniach nowej płyty grupy Bester Quartet „Metamorphoses” wydanej u Johna Zorna w „Tzadiku”.\nZespół od 1981 roku wykonuje oryginalne litewskie pieśni polifoniczne zwane sutartinės. Tym, co wyróżnia je na tle litewskiej muzyki ludowej jest różnorodne użycie sekund, akcentowanych schematów rytmicznych, przeplatanie się głosów i równoczesne wyśpiewywanie dwóch różnych tekstów (głównego oraz refrenu). Te cechy, charakterystyczne dla pieśni polifonicznych, wymagają od artystek doskonałej jedności, dużego zgrania we wspólnym śpiewaniu (nazwa sutartinės pochodzi od czasownika „sutarti” – zgadzać się, jednoczyć). Dlatego nieprzypadkowo od najdawniejszych czasów sutartinės śpiewane były w małych grupach (2, 3 lub 4 kobiety).\nNa terenach wiejskich tradycja śpiewania sutartinės nie przetrwała, niestety, do dzisiejszych czasów. Podtrzymują ją za to grupy śpiewające muzykę tradycyjną w miastach.\nLiderką grupy jest dr Daiva Račiūnaitė-Vyčinienė, zwana „królową sutartinės”. Od ponad dwudziestu lat doskonali sztukę wykonywania sutartinės oraz rekonstruuje melodie wydobywane z archiwów, jak też i te już opublikowane. Wykonawczynie nie mają jednak na celu idealnego odtwarzania nagrań archiwalnych, starają się stworzyć swoje własne, charakterystyczne brzmienie, próbując nadać starym pieśniom nowe znaczenie.\nTRYS KETURIOSE (trzy z czterech) to słowa jednego z refrenów, które grą słów komentują zmieniającą się liczbę wykonawczyń (czasem jest ich trzy, czasem cztery lub trzy stałe członkinie zespołu, a czwarta zmieniająca się).\nPerkusista niezdeklarowany stylistycznie, podążający za intuicyjno-energetycznymi impulsami muzycznymi. Znany z długoletniej współpracy z zespołem Pink Freud oraz projektami Tymona Tymańskiego (Kury,Miłość, Tymański Yass Ensamble). Współpracował m.in. z: Leszek Możdżer, Dave Douglas, Tomasz Stańko, Olo Walicki, Smolik, Sławek Jaskułke, Mikołaj Trzaska, Tim Berne, Loco Star.\nObecnie członek zespołu Marii Peszek, Tymański Brass Ensamble oraz elektro-klubowego kolektywu Fox.\nZespół rockowy „Eden” powstał trzy lata temu. Wszyscy członkowie zespołu są muzykami zawodowymi, reprezentującymi różne style muzyczne i pokolenia. Połączyła ich jedna wspólna idea – ekspresja muzyczna z wykorzystaniem rozmaitych sposobów, stylów i miejsc.\nWiodącym stylem w twórczości zespołu „Eden” jest rock alternatywny z elementami post-grunge’u i hip-hopu. Oprócz partii wokalnej, muzycy wykonują swoje kompozycje za pomocą dwóch elektrycznych gitar, perkusji i akordeonu. Zestawienie dźwięków akordeonu i energii muzyki rockowej nadaje oryginalnego brzmienia zespołowi. Dodatkowo jego członkowie wywodzą się z różnych mniejszości narodowych, stąd też utwory wykonywane są w języku litewskim, polskim, rosyjskim i angielskim.\nW swojej karierze zespół „Eden” z powodzeniem uczestniczył w finale konkursu piosenki „Eurowizja” 2010, plenerowych festiwalach muzyki rockowej, reprezentacji Miasta Wilna w Erfurcie w związku z obchodami 40-lecia partnerstwa tych miast.\nFolklorystyczny zespół taneczny „GRIJA“ (Wilno, Centrum Kultury Grigiškės) tworzą ludzie, którzy pasjonują się litewskim folklorem. Większość tancerzy ma już doświadczenie zdobyte w innych podobnych formacjach tanecznych. Pierwszy występ zespołu „GRIJA“ odbył sie w 1999 roku. Przedział wiekowy tancerzy to 25 – 50 lat.\nZespół „GRIJA“ brał udział w festiwalach międzynarodowych “Europeade” w latach: 2002 (Antwerpia, Belgia), 2003 (Sardynia, Włochy), 2008 (Zamora, Hiszpania). Tancerze uczestniczyli także w innych międzynarodowych festiwalach odbywających się w Polsce i Włoszech.\nFolklorystyczny zespół taneczny „GRIJA“co roku przygotowuje nowy program artystyczny, który wykonywany jest przy akompaniamencie muzycznym na żywo.\nKierownikiem zespołu „GRIJA“ jest pani Vilma Abrutytė.\nZespół instrumentalny „Akord” istnieje od 2006 roku. Kierownik – Oksana Treščenko. Muzykanci grają na akordeonie, skrzypcach, na gitarze basowej oraz na perkusji. Zespół wykonuje utwory litewskie, polskie, żydowskie, niemieckie, włoskie, ukraińskie oraz utwory kompozytorów innej narodowości.\n„Akord” stale uczestniczy w różnych projektach telewizyjnych. Zawdzięczając wysokiej ocenie słuchaczy, zespolacy rozszerzają geografię swoich występów. Zespół brał udział w święcie kapel w Sejnach, muzykujących rodzin w Puńsku oraz na jarmarku bożenarodzeniowym w Warszawie, „Festiwal kultury kresowej 16“ (Mrągowo). Akord także zwiedził Hiszpanię.\n„Akord” – stały uczestnik polskiego festiwalu na Litwie „Pieśń Znad Wilii”.


filtry kabinowe, SUBARU IMPREZA, 2007 - ... (GR) - Motochemia\nfiltry kabinowe do SUBARU IMPREZA, 2007 - ... (GR)\nNa tej podstronie znajdziesz listę typów silnika SUBARU IMPREZA z rocznika 2007 - ... (GR) dla których mamy w ofercie dedykowane filtry kabinowe.\nfiltry kabinowe według typu silnika w SUBARU IMPREZA z rocznika 2007 - ... (GR):\nCzemu szukać filtry kabinowe specjalnie do SUBARU IMPREZA z rocznika 2007 - ... (GR)?\nSUBARU IMPREZA z rocznika 2007 - ... (GR) mają swoich wiernych fanów, dlatego dbają oni o to, aby używać odpowiednie filtry kabinowe. W zależności od typu silnika (2.0 - (1994 ccm), 2.5 STI CS400 - (2457 ccm) lub 2.5 WRX STI AWD - (2457 ccm)) niektóre produkty takie jak np. filtry kabinowe mogą być specjalnie dedykowane dla SUBARU IMPREZA z rocznika 2007 - ... (GR) z silnikiem 1.5 4x4 - (1498 ccm). Jeśli jesteś szczęśliwym posiadaczem tego modelu, ale masz wątpliwości czy konkretne filtry kabinowe pasują do rocznika 2007 - ... (GR) - wybierz odpowiedni silnik (np. 2.5 WRX SE AWD - (2457 ccm)) i upewnij się, że znajdziesz to czego naprawdę potrzebujesz. Aktualnie w sklepie mamy 1 produktów typu filtry kabinowe, które pasują do SUBARU IMPREZA z rocznika 2007 - ... (GR). Jeśli chwilowo nie mamy ich lub masz inne wątpliwości - zadzwoń do nas (512 802 277).\nPrzykładowe filtry kabinowe do SUBARU IMPREZA z rocznika 2007 - ... (GR)


“Im szybciej zaczniemy myśleć o emeryturze, tym efektywniej zaczniemy gromadzić środki na godne życie w przyszłości. Wypłata z ZUS to tylko jedno ze źródeł finansowania naszych potrzeb na emeryturze. Polecam także inwestycje w bezpieczne instrumenty finansowe. Wystarczy odłożyć 100-200 zł miesięcznie, aby po kilkunastu latach mieć znaczącą, dodatkową gotówkę. Na pewno warto także zadbać o udział w pracowniczych planach kapitałowych i zapytać swojego pracodawcę o szczegóły. Pierwsze grupy pracowników będą mogły z tego skorzystać już od 1 lipca 2019 r.” – powiedział prezes Izby Marcin Dyl, cytowany w komunikacie.\n“57% ankietowanych w wieku 18-24 lat wskazywało również, że są za młodzi i mają jeszcze dużo czasu do emerytury. Taką odpowiedź zaznaczali częściej mężczyźni (24% do 19%). Młodsi Polacy wskazywali również, że nie chcą martwić się na zapas (22%) częściej na taką odpowiedź wskazywały kobiety (38% do 34%). Tylko 7% wskazało, że nie ma czasu o tym myśleć, a 3% nie myśli, ponieważ podjęło działania w tym kierunku, przy czym więcej mężczyzn zaznaczyło taką odpowiedzi (9% do 4%)” – czytamy także.\n“Co ciekawe, osoby w podeszłym wieku nie myślą też o emeryturze, ponieważ nie mają na to czasu. Taką odpowiedź wskazało 19% ankietowanych, z niewielką przewagą kobiet (15% do 14%). Tylko 11% osób w wieku 45-64 lat nie musi się martwić emeryturą, ponieważ podjęło działania w tej sprawie. Tutaj zdecydowanie więcej odpowiedzi wskazali mężczyźni (9% do 4%)” – podano dalej.\n“23% kobiet bardzo często myśli o emeryturze, przy czym mężczyzn tylko 16%. Często – 40% kobiet, a 41% mężczyzn, tutaj widać niewielką tylko przewagę płci męskiej. Natomiast rzadko o emeryturze myślą zazwyczaj mężczyźni (29% do 24%). Z kolei bardzo rzadko 9% mężczyzn i 4% kobiet” – czytamy także.


Bujane.pl - outdoor i turystyka\nznajdujesz się na: Strona główna / outdoor i turystyka\nFloating Cooler PROMOCJA CENOWA\nNOWOŚĆ! Pływająca chłodziarka - wygodna pływająca chłodziarka przenośna jest w stanie pomieścić do 18 puszek lub 12 puszek wraz z lodem. 6 miejsc na puszki znajduje się na zewnątrz. Po złożeniu ma postać torby, co sprawia, że jest wyjątkowo poręczna.\nUniwersalne zadaszenie, odpowiednie do każdego modelu hamaka AMAZONAS\nMolly to uniwersalny, miękki i ciepły koc piknikowy, który zapewnia doskonałe zabezpieczenie przed wilgocią. Od spodu koc powlekany jest warstwą wodoszczelną, wierzchnia warstwa wykonana jest z niezwykle przyjemnej w dotyku flaneli, a pomiędzy nimi znajduje się izolacyjne podbicie ze specjalnego włókna o gramaturze 200g/m², dzięki któremu nawet większe nierówności terenu stają się praktycznie niewyczuwalne. Koc jest zwijany, co wraz z funkcjonalnym systemem zapięć pozwala wziąć go wszędzie. Molly to jedyny tego typu produkt na rynku!\nLekki kompaktowy hamak z moskitierą.\nWyciągnąć się w tym wysokiej klasy hamaku wykonanym z przewiewnego nylonu to prawdziwa rozkosz. Dodatkowo Moskito Traveller wyposażony jest w delikatną, rozpinaną moskitierę, co pozwala korzystać z niego w każdych warunkach. A jeśli moskitiery nie potrzebujemy, wystarczy odwrócić hamak na druga stronę.\nMosquito TRAVELLER PRO to innowacyjny hamak firmy Amazonas.\nTo komfort wypoczynku w każdych warunkach ze względu na impregnację materiału substancją odstraszającą owady.\nTRAVELLER PRO to długotrwała ochrona przed owadami latającymi takimi jak: komary, muchy, gryzące muszki ale również ochrona przed kleszczami, mrówkami, karaluchami przy jednoczesnym zachowaniu bezpieczeństwa dla ludzi ( bezwonny TANATEX ).\nMosquito TRAVELLER PRO jest bardzo lekki, opakowanie nie zajmuje dużo miejsca i może być używany z obu stron: z lub bez siatki.\nWysokiej jakości materiał jest bardzo wytrzymały, udźwig do 150 kg. Waga hamaka 0,6 kg.\nwymiary: 220 x 140 cm.\nPortable outdoor table NOWOŚĆ !!\nTurystyczny stół piknikowy. Wyposażony w cztery kieszonki na napoje. Po złożeniu chowany do poręcznej torby.\nWAŻNE - przed złożeniem zamówienia prosimy o kontakt w celu sprawdzenia dostępności produktu\nSilk traveller NOWOŚĆ !!!\nPrzyjemnie chłodzi i jest nadzwyczajnie lekki. Model Silk Traveller wykonany jest bowiem ze specjalnego gatunku jedwabiu, wykorzystywanego do produkcji spadochronów. Sprawia to, że hamak jest nie tylko wyjatkowo wytrzymały i trwały, ale i niezwykle przewiewny oraz miękki i przyjemny w dotyku! Jego duże wymiary oraz dodatkowa ilość linek mocujących zapewniają jeszcze większy komfort, zarówno podczas wyjazdów , jak i w ogrodzie czy na tarasie.\nSilk Traveller XXL-NOWOŚĆ!\nZabierz ze sobą swój ulubiony sposób wypoczynku - w hamaku Silk Traveller XXL.\nBardzo duży i lekki hamak wyposażony w 2 linki po 3m i haki do szybkiego i prostego zamocowania. Wykonany z jedwabiu spadochrnowego daje gwarancję wytrzymałości oraz komfortu leżenia.\nPrzyjemny w dotyku i oddychający materiał!\nwymiary: 320 x 230 cm, udźwig max. 200kg.\nTravel Set lekki hamak\nLekki hamak o rozmiarach XXL.


1 Temat przez AfRoDyTa19 2010-04-22 21:06:55 Ostatnio edytowany przez AfRoDyTa19 (2010-04-22 21:07:42)\nKiedy była Wasza pierwsza wizyta?? Ciężko Wam było odwiedzić tą poradnię, czy było to dla Was tak jakbyście szły do każdego innego lekarza???\nA jeśli to było konieczne to jaki powód??\nByła to kobieta czy mężczyzna?? Był,a to osoba młoda, starsza??\nJak to wyglądała Wasza pierwsza wizyta u ginekologa itp??\nJesteście dalej u pierwszego ginekologa czy już zmieniałyście??\nMożna ominąć kilka pytań\n2 Odpowiedź przez różyczka 2010-04-22 21:23:42\nCóż miałam 19 lat i poszłam do kobiety co akurat było błędem , ale ona była w średnim wieku i myślałam kobieta będzie łatwiej.\nPoszłam bo chłopak groził mi że zrobi wszystko bym była jego czyli chciał żebyśmy wpadli.Ale ponieważ ja byłam mądrzejsza to i tak przez rok następny nic to mu nie dało.Teraz chodzę do lekarza faceta jest miły delikatny i już.Wiadomo nic przyjemnego taka wizyta ale jest ok .\n3 Odpowiedź przez AfRoDyTa19 2010-04-22 21:30:39\nJa jestem u kobiety i jestem zadowolona, super jest Zobaczymy czy się nie zmieni To tez w dużym stopniu chyba zależy od tego czy idziesz prywatnie, czy nie... Może się mylę\n4 Odpowiedź przez a_normalna 2010-04-22 21:56:13\nJa poszłam pierwszy raz mając lat 21 i do kobiety i nie narzekam. Miła, rzeczowa, delikatna...\n5 Odpowiedź przez AfRoDyTa19 2010-04-22 22:01:06\nA co sądzicie o tym, że kobieta musi(niby) iść do ginekologa po pierwszej miesiączce???\n6 Odpowiedź przez efilo 2010-04-22 22:08:36\nMoim pierwszym ginekologiem był facet, koleś w średnim wieku, miałam coś ok. 20 wiosen wiele, naprawdę wiele dni spędziłam w szpitalu na patologii ciąży, wielu ginekologów mnie badało, doszłam do wniosku, że wolę faceta moją ostatnią ciążę prowadził mój pierwszy ginekolog i to jemu do dziś jestem wierna\nMnie pierwszy raz do ginekologa wygonił chłopak, tak na wszelki wypadek, pierwsza wizyta wiadomo stres, ale nie było tak źle dodam, że była to wizyta prywatna, zresztą wciąż leczę się prywatnie, w przychodni mój lekarz nie przyjmuje\n7 Odpowiedź przez AfRoDyTa19 2010-04-22 22:11:50\nJa też leczę się prywatnie i zostałam zaciągnięta tam przez mojego faceta, nawet on znalazł mi tą Panią doktor...\nJa poszłam pierwszy raz ok 4 miesiące temu...\n8 Odpowiedź przez Anemonne 2010-04-22 22:30:16\nKiedy była Wasza pierwsza wizyta??\nCiężko Wam było odwiedzić tą poradnię, czy było to dla Was tak jakbyście szły do każdego innego lekarza???\nJasne, że się stresowałam - ale dla mnie zawsze każda wizyta u każdego lekarza była wielkim stresem i tak jest do dzisiaj. W sumie to nie pamiętam, czy wizyta u ginekologa przerażała mnie bardziej niż np. u dentysty albo chirurga. Chyba nie.\nNie było to konieczne, ale że zawsze byłam mądrą dziewczynką (;)), to uznałam, że jestem już na tyle duża, że powinnam pójść na swoją pierwszą kontrolę. Dodatkowym powodem (ale nie głównym) było to, że świeżo rozpoczęłam współżycie z moim facetem i myślałam o tabletkach.\nKobieta w średnim wieku, w państwowej przychodni. Raczej mało przyjemna w kontakcie, traktowała mnie "na odczep się". Do mężczyzny wstydziłam się iść, zresztą do tej pory się wstydzę i nigdy nie byłam. Jakoś nie wyobrażam sobie rozkraczać się przed obcym facetem, nieważne, że to lekarz.\nJak to wyglądało, wrażenia, itp??\nW sumie to przyszłam, porozmawiałam, następnie pani dr mnie zbadała, potem jeszcze krótka gadka i wypisanie recepty (okazało się, że mam małą nadżerkę i dostałam leki). Cała wizyta nie trwała jakoś długo i nie pamiętam, żebym miała jakieś związane z tym wielkie przeżycia.\nZmieniałam już sporo razy, zwłaszcza, że u ginekologa w ogóle bywam często, a pierwsza pani ginekolog mi się nie spodobała. Teraz chodzę do prywatnej kliniki i mimo, że płacę niemało, to przynajmniej jestem stuprocentowo zadowolona z tej opieki i ufam mojej lekarce (a mało co potrafi sprawić, żebym zaufała jakiemukolwiek lekarzowi ).\n9 Odpowiedź przez AfRoDyTa19 2010-04-22 22:38:35 Ostatnio edytowany przez AfRoDyTa19 (2010-04-22 22:41:28)\nAnemonne widzę, że co do lekarzy to jesteś tak nastawiona jak ja\nNiby się przemogłam iść do tej Pani, ale dalej jakoś nie czuję się komfortowo wchodząc/ wychodząc z/do gabinetu\nJak weszłam do gabinetu doktorka spytała czy pierwszy raz, ja odp, że tak to ona na to, usiądź tutaj i się trząś\n10 Odpowiedź przez mamba 2010-04-22 22:38:58\nMiałam ponad 15 lat i poszłam do kobiety w średnim wieku. Na razie wciąż ta sama, ale zastanawiam się nad zmianą lekarza...\nStresowałam się okropnie, a po wizycie drżały mi nogi . Właściwie to miałam ochotę wiać z poczekalni . Na szczęście okazało się, że nie taki diabeł straszny jak go malują .\nPowód miałam konkretny: okropnie bolesne miesiączki. Pani była miła, tłumaczyła mi wszystko, co robiła.\n11 Odpowiedź przez a_normalna 2010-04-22 22:48:13\nMnie pierwszy raz do ginekologa wygonił chłopak, tak na wszelki wypadek\nTak jak u mnie Chyba parze pół roku ukochany gonił mnie do tego ginekologa i w końcu powiedziałam, że pójdę jak i on pójdzie do urologa\n12 Odpowiedź przez Anemonne 2010-04-22 22:52:34\nWłaśnie najśmieszniejsze jest to, że wizyty u pani dr, do której obecnie chodzę (prywatnie, jak już pisałam), w ogóle mnie nie stresują Pani jest młoda, bardzo miła i do tego rzeczowa i konkretna, bardzo lubię z nią pogawędzić - nawet jak siedzę na "samolociku", a ona mnie bada Po prostu ta kobieta działa na mnie jakoś odstresowująco, nie czuję tego dystansu pacjent-lekarz.\n13 Odpowiedź przez AfRoDyTa19 2010-04-22 22:55:45\nJa mam nadzieję, że się w końcu wyluzuję bo jeśli nie to chyba padnę przed drzwiami w końcu, przed gabinetem...\nMój mnie do ginekologa gonił rok...\nAle poszłam bo nie umiałam znieść bólu...\n14 Odpowiedź przez ___Ania____ 2010-05-06 21:14:24\nZawód: uczennica - elektroradiologia\na ja jestem przed pierwszą wizytą... i boje się strasznie... zapisalam się do faceta ... strasznie wstydze się i najchętniej w ogole bym nie szła... wizyta za 3 tyg. a ja ja juz mam drgawki...\n15 Odpowiedź przez a_normalna 2010-05-06 21:17:37\nAniu, wszystkie przez to przechodziłyśmy i większość z nas bardzo obawiała się tej pierwszej wizyty. Nie Ty pierwsza i nie ostatnia\nGinekolog nie gryzie, on jest po to, by Ci pomóc. Pamiętaj o tym.\nPo co do niego idziesz? Tak tylko na ogólny "przegląd" czy w konkretnej sprawie?\n16 Odpowiedź przez ___Ania____ 2010-05-06 21:33:46\nraz ze taki wiek, dwa - mam bardzo obfite miesiaczki, zalewa mnie doslownie do tego stopnia ze boje się wyjsc z domu... czas najwyzszy na badanie... ale boje się strasznie\n17 Odpowiedź przez mamba 2010-05-06 21:43:28\nAniu, ogranicz swój strach do minimum .\nUwierz, każda kobieta przez to przechodzi, a badania bardzo się przydają. Dla lekarza Twoje rozłożone na fotelu nogi będą codziennym widokiem, więc tym się nie musisz stresować. Z drugiej strony zupełnie rozumiem Twój stres, ale zobaczysz, że nie będzie tak strasznie jak to sobie wyobrażasz .\n18 Odpowiedź przez carboczar 2010-05-06 21:50:07\nPowiem wam dziewczyny,że nie ma znaczenia do kogo się idzie do faceta czy kobiety.(oczywiście każdy woli do tego czy tamtego)Wszystko zależy od lekarza jakim jest człowiekiem,od jego podejścia do pacjenta,charakteru.Niestety są lekarze,którzy bardziej nastawiają się na prywatne wizyty(przyczyn takich czy innych lekarzy jest wiele,więc pominę wyjaśnianie)Co do I wizyty(czasem kolejnej)nie ma się czego obawiać,proszę pamiętać,że zawsze lepiej profilaktycznie aniżeli kiedy się musi,bo kiedy się już musi(i nie patrzy się na wstyd,czy strach)nie jest to dobrze.Dla lekarza jest się tylko pacjentem.\n19 Odpowiedź przez mamba 2010-05-06 22:05:46\nDla lekarza jest się tylko pacjentem.\nI o tym trzeba pamiętać .\n20 Odpowiedź przez Tidy 2010-05-07 13:32:45\nJa byłam na pierwszej wizycie gdy miałam 19 lat.... była to pani doktor.\nTeraz mam problemy zdrowotne wiec wizyta u ginekologa (teraz już u pana) jest dla mnie normalną wizyta jak u każdego innego specjalisty.Kolejna za tydzień w czwartek:)\n21 Odpowiedź przez vinnga 2010-05-07 15:07:55\nJa pierwszy raz poszłam w wieku prawie 22 lat do pana, któremu pozostałam wierna do tej pory\nPoszłam, bo rozpoczęłam współżycie i w trybie natychmiastowym zachciało mi się tabletek Na prywatną wizytę studencka kieszeń nie była gotowa, a ponieważ moja przyjaciółka była zapisana na wizytę za kilka dni, więc postanowiłyśmy, że ja pójdę zamiast niej. Oczywiście nie pomyślałyśmy, żeby zadzwonić wcześniej i "zamienić" pacjentki, więc poszłyśmy obie i obie weszłyśmy radośnie do gabinetu z pytaniem, czy panu dr jest wszystko jedno, której będzie grzebał. Pan dr zrobił wielkie oczy jakby zielonego kota zobaczył, ale po chwili konsternacji z zimną krwią odparł, że specjalnej różnicy nie widzi. Stresik minął, zostały zabawne wspomnienia\n22 Odpowiedź przez London69 2010-05-07 16:06:38 Ostatnio edytowany przez London69 (2010-05-07 16:08:46)\nU mnie w mieście jest taka poradnia ginekologii dziecięcej i dziewczęcej i tam przed 18stym rokiem zycia trzeba się udać jesli chce się iść do gienka. Przyjmują tam same panie ginekolog. Na pierwszą wizytę z mamą, w celu przeprowadzenia wywiadu o chorobach genetycznych itp itd.\nJa pierwszą wizytę miałam pół roku temu\nPrzed wizytą nie miałam stresiorka ale przed wejściem do gabinetu był meega stres... Jeszcze studenci do tego Ale byli tylko przy wywiadzie, jak weszłam za parawan to wyszli. Mogłam pozwolić im zostać ale jak na pierwszą wizytę wolałam jednak być sam na sam z panią ginekolog.\nKonieczne u mnie to nie było, ale postanowiłam pójść- w końcu kiedyś musi być ten 'pierwszy raz'\nMłoda, sympatyczna kobieta\nSama wizyta nic nadzwyczajnego, ani nic strasznego. Wspominam normalnie.\nI dalej chodzę do tej pani.\n23 Odpowiedź przez iziaaaaak 2010-05-07 17:07:39\nJa pierwszy raz byłam mając 24 lata Czyli juz jako mężatka, wcześniej nie było potrzeby A musiałam w końcu sprawdzić czy wszystko ok i zrobić cytologię. Bałam sie ale wybrałam poleconego lekarza, mężczyznę. Nie mogłabym sie przed kobietą rozebrać\nTeraz jestem w ciążu i czy mi sie to podoba czy nie musze sie kontrolować, idzie sie do tego przyzwyczaić:)\n24 Odpowiedź przez Anemonne 2010-05-07 21:02:37\nNie mogłabym sie przed kobietą rozebrać\nWow, dlaczego? Większość babek ma odwrotnie\n25 Odpowiedź przez mamba 2010-05-07 23:06:01\nNo, trochę szok tą wypowiedzią i ja również jestem ciekawa .\n26 Odpowiedź przez Nelcia1988 2010-05-08 08:33:08\nja mialam 16 lat i poszlam z mama, poniewaz ona miala problemy kobiece ichciala mnie sprawdzic. od tamtej pory chodze co 3 miesiace do tego samego pana.\n27 Odpowiedź przez CupraFR 2010-05-08 10:55:39\nGinekolog to nic strasznego. Moim ginekologiem jest mężczyzna. Miły, rzeczowy i śmieszny. Jeśli ginekolog do którego pójdziesz będzi naprawdę miły to masz problem z głowy. Niech ktoś Ci jakiegoś ginekologa poleci.\n28 Odpowiedź przez iziaaaaak 2010-05-08 14:28:31\nPo prostu wstydziłabym sie kobiety\n29 Odpowiedź przez CupraFR 2010-05-08 15:53:00\n30 Odpowiedź przez Nelcia1988 2010-05-08 20:26:59\na ja juz od kilku kolezanek slyszalam ze kobiety-ginekolodzy(żki:)) sa bardzo niemile i nieczułe\n31 Odpowiedź przez mamba 2010-05-08 23:00:22\nW większości podobno tak. Moja lekarka jest OK, tylko ma tyle klientek, że ciężko się z nią skontaktować i to mi w niej przeszkadza . Dodzwonienie się do niej graniczy z cudem, dlatego trzeba do niej pisać smsy, na które odpisuje hmm po tygodniu ?\nAle na razie chcę chodzić tylko do kobiety, a moje koleżanki jeszcze nie chodzą na regularne wizyty żeby mi kogoś polecić, właściwie większość ma wizytę przed sobą, a moja mama poleca mi wyłącznie mężczyzn.\n32 Odpowiedź przez a_normalna 2010-05-08 23:03:13\nJa też byłam u kobiety, która była bardzo delikatna i na następną wizytę na pewno będę wbijać się do niej.\n33 Odpowiedź przez London69 2010-05-09 11:06:35 Ostatnio edytowany przez London69 (2010-05-09 11:07:00)\nMoja pani ginekolog jest bardzo delikatna, naprawdę. Myslę, że dużo też zależy od podejścia lekarza do pacjenta. Są takie, które pracująw tym zawodzie z wyboru. Ale są też takie, które wydają nam sie jakby pracowały bo muszą.\n34 Odpowiedź przez aga1122 2010-05-10 01:24:43 Ostatnio edytowany przez Emilia (2010-06-11 23:54:12)\nJa bardzo długo szukałam ginekologa bo chciałam aby to była młoda kobieta chyba nie muszę tłumaczyć dlaczego ;p jakoś po 7 miesiącach znalazłam a właściwie moja mama Pamiętam tą pierwszą wizytę miałam 16 lat i strasznie się stresowałam, jak się potem okazało zupełnie niepotrzebnie Ogólnie dużo czytałam na różnych forach i gazetach wtedy to były głównie jakieś bravo czy takie tam ;p\n35 Odpowiedź przez paula90 2010-07-21 14:18:13 Ostatnio edytowany przez paula90 (2010-07-21 16:33:00)\nwitam kobietki. całe szczescie z trafiłam na ten watek.\nOd dłuższego czasu odczuwam silny ból przy stosunku (czyli kiedy partner we mnie wchodzi) wtedy oczywiscie on przestaje. Teraz juz wogóle nie próbuje we mnie wchodzic i konczy sie tylko na pieszczotach. Kilka razy próbowałam poruszyc ten temat ale on mnie zbywał. Wogóle nie chce rozmawiac na te teamaty wiec ja juz nawet nie zaczynam.\nMam jeszcze jeden problem który dotyczy moich jajników. Bardzo czesto mnie bolą a w trakcie miesiączki to juz wogóle nie moge sie ruszac i zjadam bardzo duzo tabletek przeciwbólowych które tylko trochę łagodzą ból.\nW styczniu po raz pierwszy trafiłam do ginekologa i to całkiem niespodziewanie poniewaz pojechałam na pogotowie z silnym bólem w boku okazało sie ze mam silne zapalenie jajników no i wtedy skierowano mnie na odział ginekologiczny na jedna noc. Dosatłam tylko ketonal i do domu nic zadnego dalszego leczenia. (dziwne!). Byłam tym bardzo zestresowana w dodatku zupełnie nie przygotowana na to psychicznie i fizycznie.\nmam 19 lat i nigdy nie rzoamwiałam na te tematy z mamą. Nie wyjasniała mi tego wszystkiego jak to wygląda. Informacje dotyczące miesiaczkowania i wszystkich spraw kobiecych zdobywałam w internecie i z gazet. Teraz juz nawet nie licze ze ona ze mna pogada na te tematy (nawet juz bym nie chcaiała)\nTeraz planuje pojscie do ginekologa nawte nie wiem do jakiego ale chyba w przychodni cos znajde. Prosze napiszcie mi cos o tym co mam na tej wizycie mowic i wogole bo strasznie sie boje. Bo po ostatniej wizycie nie czuje sie pewnie ;(\nChciałam jeszcze dodać ze czuje sie bardzo osamotniona w tym wszystkim bo wiem ze w tem tematy powinna wprowadzac matka i wogole byc wspaciem. Niestety na moja nie moge liczyc na chłopaka tak samo nie mam tez zadnej takiej kolezanki ktorej moge sie zwierzyc. Strasznie sie z tym czuje bo wiem ze powinnam isc do lekarza z moimi dolegliwosciami.\n36 Odpowiedź przez Onorina 2010-08-03 17:21:48\nJutro rano idę do ginekologa, to będzie pierwszy raz. w dodatku do mężczyzny. Zaczynam się z lekka stresować. Czy macie dla mnie jakieś rady, a moze słowo otuchy? i mam pytanie - jak się najlepiej ubrać na taką wizytę?\n37 Odpowiedź przez London69 2010-08-03 17:37:42\nNie masz się czym stresować kobitko, bo tylko przekonasz się, że stres nie był potrzebny. Co do ubrania to proponuje jakąś bluzkę za pupę na wszelki wypadek- dlaczego ? Ja przy mojej wizycie miałam studentów i jak już wyszli za parawan (bo nie chciałam żeby oglądali mnie na fotelu), to musiałam się rozebrać od pasa w dół. Parawan był dosyć niski, więc czułam się komfortowo z tuniką, bo zakrywała mi to i owo, co mogli zobaczyć przypadkiem przez parawan- a to jednak dodatkowy stres. Najlepiej ubierz się tak, żeby bez problemu się ubrać i rozebrać.\n38 Odpowiedź przez lost 2010-08-03 18:01:48 Ostatnio edytowany przez lost (2010-08-03 18:03:24)\nJa odbyłam już swoją pierwszą wizyte , nie chciałam ,ale musiałam bo miałam zakażenie i wylądowałam w szpitalu ,tam byli faceci ,strasznie się bałam ;P ale okazalo się ,ze nie było najgorzej.Teraz chodzę do kobiety chociaż uważam ,ze jest bardziej szorstka mniej miła itd...ale wstydze się iść do faceta;P W ogóle nie lubie wizyt u ginekologa ,teraz znowu musze się zapisać ,a nie chce:( No i fakt ,tunika to dobry pomysł ,zawsze chodze w tunice bo jakoś łatwiej mi wyjść, w miare ubrana a potem na fotelu ... niż wyjść odrazu z gołą ...:D\n« Niedoczynność tarczycy a ciągłe tycie. | bol piersi zaraz po okresie co to znaczy? »


Hotele przyjazne rodzinie — Sanliurfa | Hotels.com\nHotele przyjazne rodzinie - Sanliurfa\nSanliurfa — hotele (przyjazne rodzinie)\nSanliurfa — najpopularniejsze dzielnice\nHaliliyeW dzielnicy Haliliye (Sanliurfa) nie sposób się nudzić — jej liczne atrakcje to m.in. Göbekli Tepe oraz Targ Urfa Bazaar.\nEyyübiyeW dzielnicy Eyyübiye (Sanliurfa) nie sposób się nudzić — jej liczne atrakcje to m.in. Staw świętych ryb oraz Zamek Urfa.\nSanliurfa — najpopularniejsze atrakcje\nWięcej informacji — Sanliurfa\nCzy warto spędzić wakacje z rodziną w miejscu takim jak Sanliurfa?\nJeśli poszukujesz idealnego miejsca na rodzinne wakacje, rozważ wyjazd do miejsca takiego jak Sanliurfa. Czeka tu na Ciebie moc atrakcji, które zainteresują zarówno dzieci jak i dorosłych. Goście lubią przyjeżdżać do miejsca takiego jak Sanliurfa ze względu na miejsca historyczne. Nie przegap takich miejsc tak Göbekli Tepe, Targ Urfa Bazaar czy Staw świętych ryb. Jeśli chcesz się zrelaksować po całym dniu z rodziną, w miejscu takim jak Sanliurfa z łatwością znajdziesz wiele dobrych obiektów, takich jak rodzinne hotele z basenem czy hotele z pokojami przystosowanymi dla rodzin. Na Hotels.com możesz wybierać spośród 5 rodzinnych hoteli w miejscu takim jak Sanliurfa. Od idealnego noclegu dzieli Cię już tylko kliknięcie!\nSanliurfa — w jakich hotelach warto zatrzymać się z dziećmi?\nHotel luksusowy (Eyyübiye), gdzie goście mają do dyspozycji restaurację i bar\n• Bezpłatne parkowanie przez obsługę • Bezpłatne łóżeczka dziecięce • Bezpłatne śniadanie w formie bufetu • Basen kryty • Wygodne łóżka\nHotel 4-gwiazdkowy (Eyyübiye), gdzie goście mają do dyspozycji bar i całodobowy klub fitness\n• Bezpłatny parking • Bezpłatne śniadanie • Bezpłatne Wi-Fi w pokoju • Pralnia • Zajęcia dla dzieci\nHotel (Eyyübiye), gdzie goście mają do dyspozycji bar\n• Bezpłatne śniadanie w formie bufetu • Restauracja • Bezpłatne Wi-Fi w pokoju • Pralnia • Pomocna obsługa


Blog – O!Mega Szkoła\n+48 799 095 605\nSzkoła podstawowa O!Mega\nDorośli w szkole\nO!Mega Stacja Sensacja\nPosted by Marta Sokołowska\nCategories Bez kategorii, Święta\n„Zróbcie jarmark” – mówili. „Będzie fajnie” – mówili. I mieli rację, ale jednego nie przewidzieli… Jak na pewno wiecie od listopada nasi uczniowie lepili, zdobili, malowali, kleili, żeby 1. …\nPrawdziwa ozdoba świąt, do choinki!\nPosted by Justyna Zimna\nNasz Świąteczny Jarmark już jutro, 1 grudnia, w piątkowe popołudnie. Od 15:00 do 18:00 na ul. Przełajowej 5 będziemy robić konkurencję fabrykom bombek i plastikowych reniferów. A wszystko z miłości …\nDużo ponad program\nCategories Edukacja, fakultet\nWiecie co jest najfajniejsze w naszej szkole? My też nie wiemy, a raczej ? ciągle nie możemy się zdecydować. Na top liście na pewno jest to, że nasi uczniowie lubią …\nCategories Edukacja, Kadra, relacje\nWiemy, że bez relacji nie ma edukacji. Nowy rok szkolny zaczęliśmy więc od integracyjnego wyjazdu na Zieloną Szkołę, gdzie kładliśmy fundamenty pod wszystko to, co chcemy zbudować w ciągu najbliższych miesięcy. …\nCategories Bez kategorii, Edukacja, Kadra\nNiektórzy mówią, że są dwa powody, żeby pracować w szkole: lipiec i sierpień. Kadra O!MEGA SZKOŁY zdecydowanie nie podziela tej opinii. Właśnie kończą się wakacje, podczas których nasze drzwi były …\nZielona szkoła, zielone myśli\nCi z Was, którzy nie śledzą naszego profilu na popularnym portalu społecznościowym 😉 mogą nie wiedzieć, że w cztery dni poprzedzające zakończenie roku spędziliśmy w Górach Stołowych. O pięknych widokach …\nCategories Edukacja, Kadra\nOczywiście, że w naszej szkole to uczniowie są najważniejsi. Ale dziś będzie parę słów o kadrze. Lubimy się. Lubimy ludzi, tych dużych i tych mniejszych. Gdy spotykamy się prywatnie, opowiadamy …\nCategories Edukacja, Temat tygodnia\nKilka tygodni temu w najmłodsi w ramach dnia hiszpańskiego, greckiego czy polskiego podróżowali palcem po Europie, przyrządzali tortillę i kluski śląskie, tańczyli poloneza i w białych prześcieradłach prowadzili filozoficzne dyskusje, …\n“Przynieście koooota!” – taki okrzyk można usłyszeć w naszej szkole w każdą środę. I nie, nie robimy wtedy eksperymentów na żywych stworzeniach i nie urządzamy polowań na myszy. W (tekturowym) …\nNasz los w naszych rękach, czyli premiera szkolnego filmu!\nPosted by Kacper Wesołowski\nCategories Eksperymenty, fakultet, szkoła podstawowa\nChyba każdy z nas chciałby wiedzieć jaka przyszłość nas czeka. Czy jutro spotkam kogoś nowego? Czy w końcu uda mi się skreślić odpowiednie liczby w totolotka? Uczennice podstawówki postanowiły nie …\narchitektura autostop bogdanka DNA dresscode eksperyment Fakultety film fizyka gość gra inicjatywa jump arena kadra kodowanie kolorowanki kosmos lego literatura lustro Marcin Miłoszewski matematyka mentorzy muzyka odkrywanie pasje pisanie Podstawówka prawda czy fałsz Przyroda prąd pływalnia relacje samochody sprawy międzynarodowe superwizja sztuka szyfry sąd virtual quest wycieczka własne podręczniki Zamek zielona szkoła ścianka\n(+48) 799 095 605\nDesigned by O!Mega Szkoła\nNasza strona jest w trakcie aktualizacji. Przepraszamy za ewentualne problemy, które mogą wystąpić podczas korzystania z niej.


Buty sportowe – typy oraz cechy charakterystyczne | Multi-Wiedza\nButy sportowe – typy oraz cechy charakterystyczne\nButy sportowe stanowią dużą gałąź przemysłu obuwniczego. Co roku na rynek wypuszczane są setki nowych modeli i często stanowią nieodłączny element osób, którym zależy na sportowym wyglądzie. Jednak dla osób uprawiających sport na co dzień stanowią narzędzie. Dla nich odpowiedni wybór obuwia może zadecydować o końcowym wyniku, a dobrze wykonane mogą zapobiec kontuzji lub zmniejszyć jej ryzyko.\nCo jest ważne podczas zakupu butów sportowych?\nPoza tak oczywistą rzeczą, jak rozmiar należy wiedzieć, na jakim typie terenu będą używane. Najważniejszą częścią każdych butów sportowych jest ich podeszwa, ponieważ to ona jest jedynym elementem mającym kontakt z podłożem. Istnieją trzy podstawowe rodzaje butów sportowych, a każdy z nich ma zastosowanie na innym typie gruntu.\n– buty do biegania charakteryzują się specjalnym bieżnikiem oraz elastyczną podeszwą,\n– buty halowe dzięki płaskiej powierzchni zachowują dobrą przyczepność na halowej posadzce,\n– buty trekkingowe służą do poruszania się po terenach leśnych i górzystych, przez co muszą posiadać odpowiednio elastyczną i grubą podeszwę.\nKażdy z tych typów posiada liczną gamę kolorów, krojów oraz ma swoje unikatowe właściwości. Natomiast uprawiając sport w butach męskich marki DC zawsze mamy gwarancję niezawodności i dużej wytrzymałości.\nWymagające klientki mają do wyboru wiele oryginalnych fasonów odzieżowych. Proponowany asortyment uwzględnia oczekiwania względem...\nUkład oddechowy to jeden z najważniejszych układów w naszym organizmie. Jego mniejsza wydolność pojawia się nie tylko u palaczy, ale...\nZ jakich materiałów można wykonać biżuterię efektowną dla oka?\nBiżuteria jest dodatkiem, który najczęściej przyciąga uwagę i skupia wszystkie spojrzenia. Nic dziwnego, bo taka jest jej rola - być...\nFryzura ma bardzo duży wpływ na nasz wygląd i samopoczucie. Tym samym warto zdecydować się na wybór takiej fryzury, która poprawi...\nJak na co dzień dbać o noże?\nNoże należą do tej grupy narzędzi, które są niezastąpione w kuchni. Nie ważne czy gotujemy zawodowo, czy tylko okazjonalnie,...


warszawa.gosc.pl → Warszawskie wiadomości → Mężczyzna wpadł pod metro\n24 lutego pod pociąg metra wpadł mężczyzna\tAgata Ślusarczyk\nNa stacji metra Centrum doszło do śmiertelnego wypadku. 24 lutego zginął około 40-letni mężczyzna.\nJak podaje portal tvnwarszawa.pl, do zdarzenia doszło po godz. 19. Około 40-letni mężczyzna wpadł pod pociąg metra i zginął. Na miejsce przybyła straż pożarna, policja i prokurator. Ze stacji Centrum ewakuowano około 100 osób.\nRuch pociągów na trasie Dworzec Gdański - Politechnika został wstrzymany. Między stacjami Młociny - Dworzec Gdański oraz Politechnika - Kabaty metro kursuje normalnie. ZTM uruchomił linię zastępczą. Utrudnienia mogą potrwać do godz. 22.\ndodane 24.02.2013 22:18


Grandio Seal - ulotka, skład, dawkowanie i działanie\nO. Lak do bruzd z cząsteczkami nano, który umożliwia długotrwałe uszczelnienia. Cząsteczki nano zawarte w materiale zapewniają wysoką płynność i jednocześnie doskonałe właściwości fizyczne. Dzięki temu materiał cechuje wyższa odporność na ścieranie i zginanie oraz mniejszy skurcz polimeryzacyjny. Zawartość wypełniaczy pozostaje na poziomie 70% (w ujęciu wagowym). Grandio Seal aplikuje się dokładnie i bez kapania. Wyjątkowo cienka końcówka aplikacyjna umożliwia dostęp do drobnych bruzd i guzków. Specjalnie opracowany stopień nacisku strzykawki pozwala optymalnie zapłynąć materiałowi, tak aby zapewnić dokładne i równomierne pokrycie.\nZ. Lakowanie wolnych od próchnicy, ale zagrożonych próchnicą bruzd u dzieci i młodzieży; lakowanie u pacjentów ze zdiagnozowanym wysokim ryzykiem próchnicy w wieku dorosłym oraz u pacjentów o zwiększonym ryzyku próchnicy poprzez ograniczoną higienę jamy ustnej.


Ziobro odwołuje prokuratorów. Nie zdecydowali o areszcie dla oskarżonego m.in. o pobicie\nZbigniew Ziobro odwołuje prokuratorów. Nie zdecydowali o areszcie dla oskarżonego m.in. o pobicie\npast 08.06.2020 17:27\nProkurator Generalny Zbigniew Ziobro zdecydował o odwołaniu dwóch prokuratorów z prokuratury rejonowej w Rudzie Śląskiej. Zajmowali się oni sprawą mężczyzny, któremu zarzucane jest pobicie i znęcanie się nad bezdomnym mężczyzną. Ziobro krytycznie ocenił brak decyzji o areszcie mężczyzny i to, jakie konkretnie postawiono mu zarzuty.\nDo pobicia doszło w centrum Rudy Śląskiej na początku maja. 28-latek zaczepił 56-letniego bezdomnego, bił go i znęcał się. Policja udostępniła nagranie ze zdarzenia (zarejestrowane przez znajomego sprawcy), zwracając uwagę, że atak miał miejsce w biały dzień i nikt nie powiadomił policji.\nFunkcjonariusze ustalili, że mężczyzna widoczny na nagraniu to 28-latek powiązany ze środowiskiem pseudokibiców. Prokuratorzy przedstawili mu dwa zarzuty. Za uszkodzenie ciała i zmuszanie do określonego zachowania poszkodowanego grozi mu do pięciu lat pozbawienia wolności. Mężczyzna został objęty policyjnym nadzorem.\nTeraz na polecenie Zbigniewa Ziobry prokurator rejonowy i jego zastępca zostali odwołani ze stanowisk - podaje TVN24. Wcześniej prokuratura w Katowicach zleciła przeanalizowanie postępowania. Ustalono, że podjęto błędne decyzje procesowe.\nZastrzeżenie dotyczyły m.in. postawienia (relatywnie łagodnego) zarzutu dotyczącego pobicia - naruszenia czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia na okres krótszy niż siedem dni, podczas gdy według analizy działania sprawcy mogły narazić życie pokrzywdzonego. Negatywnie oceniono także brak wniosku o areszt, podczas gdy podejrzany był wcześniej wielokrotnie karany i poszukiwany listem gończym za unikanie odbycia kary więzienia. Prokurator Generalny ocenił, że takie decyzje prokuratury rejonowej mogły narazić pobitego mężczyznę na kolejne ataki.\n08:42 Spór o koncesję dla TVN24. We wtorek "lex TVN" trafi do sejmowej komisji


Premier Wielkiej Brytanii: nie oddamy władzy nad Gibraltarem bez zgody mieszkańców - WP Wiadomości\nPremier Wielkiej Brytanii: nie oddamy władzy nad Gibraltarem bez zgody mieszkańców\nBrytyjska premier Theresa May zapowiedziała, że Londyn nigdy nie odstąpi władzy nad Gibraltarem bez zgody mieszkańców tego leżącego na południu Półwyspu Iberyjskiego brytyjskiego terytorium zamorskiego. May zapewniła, że Gibraltar będzie włączony w proces negocjacji w sprawie Brexitu.\nW rozmowie z szefem rządu Gibraltaru Fabianem Picardo premier Theresa May oświadczyła, że "nigdy nie zawrze umowy, która przekazałaby mieszkańców Gibraltaru pod inną władzę bez ich wolnej, wyrażonej w sposób demokratyczny woli" - podało Downing Street.\n"Gibraltar nie jest na sprzedaż, nie można się o niego targować"\nMay zapewniła również, że będzie współpracować z Gibraltarem w celu otrzymania najlepszego wyniku negocjacji w sprawie Brexitu oraz że w pełni włączy to terytorium w proces negocjacji.\nAgencja Reutera zauważa, że zgodnie z przedstawionym w piątek przez szefa Rady Europejskiej Donalda Tuska projektem wytycznych w sprawie Brexitu, po wyjściu Wielkiej Brytanii z Unii Europejskiej "żadna umowa między Wspólnotą a Wielką Brytanią nie może być stosowana na terytorium Gibraltaru bez porozumienia Zjednoczonego Królestwa z Królestwem Hiszpanii". Przedstawiciele opozycji w Gibraltarze alarmowali, iż oznacza to, że Madryt mógłby potencjalnie zablokować brytyjskiemu terytorium zamorskiemu dostęp do wszelkich umów handlowych wynegocjowanych między Londynem i Brukselą.\nW reakcji na tę propozycję szef brytyjskiej dyplomacji Boris Johnson oświadczył, że "Gibraltar nie jest na sprzedaż, nie można się o niego targować". Podkreślił, że "status Gibraltaru jest niezmieniony od 1713 roku. Przystąpienie Wielkiej Brytanii do wspólnego rynku (europejskiego) w 1973 roku, gdy Hiszpania nie była jeszcze członkiem (UE), niczego nie zmieniło. Nie powinno to robić różnicy także i dziś".\nZ kolei Picardo mówił o "przewidywalnych machinacjach Hiszpanii", która "stara się zmanipulować Radę Europejską, aby zrealizować swoje własne, małostkowe interesy polityczne". Propozycję UE nazwał "dyskryminującą".\nZ kolei hiszpański minister spraw zagranicznych Alfonso Dastis ocenił propozycję UE jako "bardzo pozytywną". - Gdy Zjednoczone Królestwo opuści UE, partnerem UE będzie Hiszpania, a w kwestii Gibraltaru UE będzie zatem zobowiązana stanąć po stronie Hiszpanii - mówił w rozmowie z hiszpańskim dziennikiem "El Pais". - Nie sądzę, by konieczna była rozmowa o wecie - dodał.\nKolonia na mocy traktatu z Utrechtu z 1713 roku\nW lipcu 2016 roku Hiszpania zaproponowała Wielkiej Brytanii wspólną władzę nad Gibraltarem, argumentując, że dzięki temu mieszkańcy brytyjskiego terytorium uniknęliby skutków wyjścia Zjednoczonego Królestwa z UE, bo wspólne sprawowanie władzy nad Gibraltarem pozwoliłoby na stosowanie tam prawa unijnego po Brexicie.\nW referendum, w którym Brytyjczycy zadecydowali o wyjściu ze Wspólnoty, prawie 96 proc. głosujących w Gibraltarze opowiedziało się za pozostaniem w Unii. Jak oceniała agencja EFE, sukces zwolenników Brexitu w kraju sprawił, że obecnie mieszkańcy brytyjskiego terytorium czują się niepewnie bez "parasola" UE w stosunkach Gibraltaru z Hiszpanią. Jednocześnie około 9 tys. hiszpańskich obywateli, których byt zależy od pracy w Gibraltarze, martwi się o nią w obawie o przyszłość stosunków Madrytu z brytyjską kolonią.


Etui na słuchawki od Xiaomi jest... smartfonem | VideoTesty.pl\nXiaomi znalazło sposób, który pomoże zapominalskim właścicielom bezprzewodowych słuchawek. Jeśli nieustannie zapominasz o nich, gdy wychodzisz z telefonem, to nowy patent chińskiej firmy jest w sam raz dla ciebie.\nBezprzewodowe słuchawki bluetooth typu earbuds są w ostatnich lata coraz popularniejsze. Jednym z największym problemów ich użytkowników jest to, że niewielkie urządzenia mają tendencję do łatwego gubienia się. Zgłoszony przez Xiaomi patent rozwiązuje ten problem. Chiński producent opisuje w nim nowy model telefonu z wbudowaną w ekran kamerą selfie, który na grzebiecie posiada dwa niewielkie otwory. Użytkownicy mogą wsunąć w nie i zabezpieczyć swoje słuchawki.\nWarto zaznaczyć, że słuchawki przedstawione w dokumentacji posiadają specyficzną budowę i potencjalnie mogą być sprzedawane jedynie z planowanym telefonem. Są one bowiem bardzo wąskie i oferują odginaną główkę, która umożliwia ich całkowite schowanie w obudowie smartfona, gdzie będą dodatkowo ładowane.\nNa tym jednak nie koniec. Dzięki unikalnej budowie słuchawki zamienimy również w głośniki stereo. Na jednej z ilustracji widzimy wyraźnie prezentację tej funkcji. Jest on aktywowana, gdy wysuwamy je do połowy i kierujemy ich główkę w naszą stronę. Pod względem jakości dźwięku nie powinny odstawać znacząco od tego, co oferują zwykłe głośniczki smartfona.\nJak zwykle w przypadku patentów firm technologicznych musimy pamiętać, że od pomysłów do masowej produkcji urządzenia pozostaje wciąż daleka droga. Jeżeli idea chińskich inżynierów zostanie wcielona w życie nastąpi to dopiero po długim i żmudnym okresie konstruowania kolejnych prototypów oraz badań marketingowych.


Warkocz - Oceny, opinie, ceny - Laetitia Colombani - Lubimyczytać.pl\n304 ocen 74 opinii\nTo jedna z tych książek, która na dłużej zostaje w pamięci\n"Nie wiedzieli, że to niemożliwe, więc to zrobili" Mark Twain\nPięknie się czytało. Trzy kontynenty, trzy kobiety, trzy historie. Czy żałuję, że nie ma dalszego ciągu? Nie. Okładając na półkę towarzyszy mi nadzieja, że wszystko skończy się dobrze.\n" Że nie odrzuca już myśli o niej, że jej nie zaprzecza. Że widzi ją taką, jaka jest, nie traktuje jak kary ani fatum, jak klątwy, od której nie ma ucieczki, tylko jak jedno z wielu wydarzeń w życiu, jak doświadczenie, z którym przyszło jej się zmierzyć."\n" Że nie odrzuca już myśli o niej, że jej nie zaprzecza. Że widzi ją taką, jaka jest, nie traktuje jak kary ani fatum, jak...\nPiękna,poruszająca książka chwyta za serce.\nPiękny warkocz uplotla z tych trzech historii Laetitia Colombani. Trzy kobiety, trzy różne zakątki świata, niby tak odległe, a jednak podobne do siebie, w walce o przetrwanie i własne szczęście.\nPorażające historie trzech kobiet żyjących w trzech odmiennych światach aczkolwiek pomimo tak różnej kultury i scenerii łączy je jedno: tęsknota za lepszym jutrem i walka aby to uzyskać. Bardzo poruszające zmagania z ograniczeniami, brutalnością czy w końcu z chorobą Niestety jest to bardzo krótka opowieść, kończy się tak nagle, wydawać by się mogło, że przerwano ją w połowie. Chciałabym dowiedzieć się o dalszych losach trzech "bojowniczek". Pozostają przemyślenia i dokończenie historii....\nPorażające historie trzech kobiet żyjących w trzech odmiennych światach aczkolwiek pomimo tak różnej kultury i scenerii łączy je jedno: tęsknota za lepszym jutrem i walka aby to uzyskać. Bardzo poruszające zmagania z ograniczeniami, brutalnością czy w końcu z chorobą Niestety jest to bardzo krótka opowieść, kończy się tak nagle, wydawać by się mogło, że przerwano ją w...\nJejku, jejku. Dawno czytałam coś tak niepozornego, co jednocześnie ujęło moje serce. Ta książka jest piękna! Muszę podkreślić piękno tej prozy. Styl pisania Laeticii Colombani, choć nie od razu, bardzo przypadł mi do gustu. Początkowo nieco mnie drażnił, bo był taki... inny. Natomiast z czasem, w miarę przewracania kolejnych kartek, uznałam, że książka pisana jest wyjątkowym, z pewnością bardzo osobistym stylem. "Warkocz" daje nadzieję, wzmacnia poczucie siły, jaką każdy z nas ma w sobie. Wyczuwa się w tej lekturze nuty feminizmu, co kieruje ją z jednej strony bardziej ku kobietom, ale nie było tu nachalnego promowania wyższości jednej płci nad drugą. Raczej poniekąd ukazanie sytuacji dyskryminowanych, nie tylko zresztą pod względem płciowości.\nJejku, jejku. Dawno czytałam coś tak niepozornego, co jednocześnie ujęło moje serce. Ta książka jest piękna! Muszę podkreślić piękno tej prozy. Styl pisania Laeticii Colombani, choć nie od razu, bardzo przypadł mi do gustu. Początkowo nieco mnie drażnił, bo był taki... inny. Natomiast z...\nDebiut powieściowy francuskiej reżyser reklamowany jest jako sensacja londyńskich targów książek i nr 1 na listach francuskiego amazon. Można to zrozumieć. Jesteśmy głodni nadziei i zmiany życia w obronie godności, a tego dotyczą trzy na przemian przedstawiane historie trzech kobiet z różnych stron świata. Wpleciono je w tytułowy warkocz, który też nieznane sobie do końca opowieści kobiety połączy dając każdej z nich siłę na wyjście z sytuacji bez wyjścia. Dla trzydziestoletniej Smity, dalitki, niedotykalnej czyścicielki ustępów z indyjskiej wioski w Uttar Pradesh jest nią ucieczka z córką na drugi koniec Indii, by nie dopuścić do tego, aby jej córka Lalita powtórzyła jej los żyjąc otoczona pogardą. Dla dwudziestoletniej Gulii z sycyliskiego Palermo jest nią zapadnięcie w śpiączkę ukochanego ojca i przejęcie odpowiedzialności za rodzinną plajtującą pracownię produkcji peruk. Z pomocą sikha miłość, do którego jest wyzwaniem w jej świecie. Dla Sary, czterdzuestoletniej Żydowki w kanadyjskim Montrealu, rozwiedzionej matki trojga dzieci jest nim moment, gdy prawnik, kobieta sukcesu u szczytu kariery z dnia na dzień staje się za sprawą choroby kimś odrzuconym, przekreślonym, kimś, kogo jedyną perspektywą wydaje się być czekanie na śmierć. W książcepojawia sie motyw cudu i zawierzenia Bogu, czy będzie nim dopuszczający jedność wszystkich religii Bóg sikhow, czy chroniący życie dalitek Bóg Wisznu, czy wysłuchujący żarliwej modlitwy Chrystus, czy nie wspomniany Bóg Izraela Jehowa.\nPrzeszkadzał mi fakt, że już na początku książki wspomniane w każdej z trzech opowieści trzy słowa:Tirupati, peruka i rak czyniły w moich oczach tę historię przewidywalną.\nDebiut powieściowy francuskiej reżyser reklamowany jest jako sensacja londyńskich targów książek i nr 1 na listach francuskiego amazon. Można to zrozumieć. Jesteśmy głodni nadziei i zmiany życia w obronie godności, a tego dotyczą trzy na przemian przedstawiane historie trzech kobiet z różnych stron świata. Wpleciono je w tytułowy warkocz, który też nieznane sobie do końca...\nKsiążka opisuje losy trzech kobiet, na trzech różnych kontynentach, w trzech różnych krajach. Każda ma inne życie, inne problemy i inne cele. Tymczasem okazuje się, że czasami tak wiele nas łączy mimo wielu różnic.\nBardzo dobrze napisana książka. Szkoda, że nie ma ciągu dalszego tych historii.\nInteresującą i wciągająca, pięknie napisana, tylko za krótka. Akcja rozwija się powoli i nagle następuje zakończenie. Czuję ogromny niedosyt.\nOsadzone w różnych częściach świata, splatające się ze sobą historie trzech kobiet. Trzy pasma warkocza, a każde równie ważne. Pierwsza historia ukazuje los pariasów w Indiach; druga - trudności, z jakimi musi zmierzyć się córka szefa zostawiona sama z rodzinnym biznesem, a trzecia - pogrążoną w pracoholizmie kobietę sukcesu, w której życie wkrada się nowotwór. Opowieści łączy motyw rzadki i nietypowy, bo jest to... motyw włosów.\n"Warkocz" jest książką wprost przepełnioną po brzegi wiedzą. Trzy kobiece bohaterki są przedstawicielkami różnych kultur, mamy też do czynienia z aż czterema wyznawanymi religiami, co moim zdaniem jest wprowadzone trochę sztucznie i wydaje się decyzją z ostatniej korekty. Widać, że autorka zna się na tym, o czym pisze, ale nie podoba mi się jej styl. Mam na myśli to, że pomimo mojej chęci zgłębienia tematów, jakie porusza w swojej książce (m.in. nieludzkie traktowanie wdów w Indiach czy wierzenia sikhów), bardzo brakowało mi w niej opisów. Czułam, że w powieści zawarto mnóstwo faktów, ale podawane są one linijka po linijce, często bez zagłębiania się w szczegóły, uczucia, refleksje. Dlatego chwilami odnosiłam wrażenie, że czytam obszerny artykuł, a nie historię bohaterów, z którymi powinnam się zżyć. W moim odczuciu pomysł z dużym potencjałem nie został odpowiednio zrealizowany. Gdyby książka była dłuższa, być może zniknęłaby bariera, przez którą nie potrafiłam znaleźć się wewnątrz opowieści.\nNajmocniejszą stroną dzieła Laetitii Colombani jest jego finał, przynoszący nadzieję i podkreślający siłę, jaką mają w sobie kobiety. Każe on spojrzeć na całość książki jako na konstrukcję przemyślaną, choć według mnie za mało rozwiniętą. Z sentymentu dla zakończenia odrobinę naciągam ocenę, bo w dalszym ciągu jest to pozycja warta przeczytania.\nOsadzone w różnych częściach świata, splatające się ze sobą historie trzech kobiet. Trzy pasma warkocza, a każde równie ważne. Pierwsza historia ukazuje los pariasów w Indiach; druga - trudności, z jakimi musi zmierzyć się córka szefa zostawiona sama z rodzinnym biznesem, a trzecia - pogrążoną w pracoholizmie kobietę sukcesu, w której życie wkrada się nowotwór. Opowieści...\nAle po co? – pytał. – Może i nauczy się czytać i pisać, ale nikt jej tu nie da pracy. Człowiek rodzi się czyścicielem ustępów i jest nim aż do śmierci. To się dziedziczy, to zaklęty krąg, z którego nie sposób się wyrwać. To karma.\nAle po co? – pytał. – Może i nauczy się czytać i pisać, ale nikt jej tu nie da pracy. Człowiek rodzi się czyścicielem ustępów i jest nim aż ...\nLaetitia Colombani Warkocz Zobacz więcej\nCoraz później wraca po przerwie do pracowni. Nonna zaczyna się czegoś domyślać. Zauważyła uśmiech na jej twarzy, jakiś nowy błysk w oku. Giulia utrzymuje, że codziennie chodzi do biblioteki, ale wraca do pracy zdyszana, z rozpłomienioną twarzą.\nCoraz później wraca po przerwie do pracowni. Nonna zaczyna się czegoś domyślać. Zauważyła uśmiech na jej twarzy, jakiś nowy błysk w oku. Giu...\nSikhowie są przekonani, że wszystkie religie mogą prowadzić do tego boga i dlatego wszystkie zasługują na szacunek.