Tajwan - informacje praktyczne - Kasai - podróże w sieci\nHome\tPodróżeTajwan\tTajwan – informacje praktyczne\nTajwan to wyspa, na której znajduje się Chińska Republika (w odróżnieniu od kontynentalnej Chińskiej Republiki Ludowej). Jeszcze inna nazwa to Ilha Formosa – czyli „piękna wyspa”. Tak ochrzcili ją Portugalczycy odkrywając wyspę w 1517 roku. Sytuacja polityczna Tajwanu jest dość skomplikowana. Do tego stopnia, że na świecie niewiele państw uznaje Tajwan za samodzielne państwo.\nTajwan odwiedziliśmy na przełomie stycznia i lutego 2020 roku. Byliśmy w czasie naszych ferii zimowych, czyli przez dwa tygodnie. Dodatkowo załapaliśmy się na końcówkę Chińskiego Nowego Roku. Jest to niestety niezbyt dobry termin na podróż – wszędzie pełno ludzi, trudno o noclegi a dodatkowo wiele miejsc może być zamknięte, bo święta…\nNa Tajwanie byliśmy większa ekipą. Tym razem znowu z Adą i jej rodzinką. Opis wyjazdu znajdziecie na stronie Ady TUTAJ\nDLACZEGO WARTO POJECHAĆ NA TAJWAN?\nJeśli widziałeś już kilka krajów w w Azji i chcesz zobaczyć następne, naturalną koleją rzeczy będzie, że kiedyś trafisz też na Tajwan.\nSłyszałam, że Tajwan określany jest jako takie Chiny mniej uciążliwe, albo też jako nieco tańsza wersja Japonii. Oceniając Tajwan mamy to szczęście, że odwiedziliśmy już i Chiny (dwa razy) i Japonię.\nPo 2 tygodniach niestety muszę to powiedzieć: jeśli marzysz o zobaczeniu Chin, zdecydowanie jedź do Chin. Jeśli marzy Ci się Japonia, Tajwan też Ci jej nie zastąpi.\nJest tu dużo z Chin, nie bez powodu – to emigranci z Chin tworzyli to państwo. Bez komunistycznego kagańca kraj rozwijał się znacznie bardziej dynamicznie. Fakty mówią same za siebie – to światowa gospodarka i prawdziwy tygrys jeśli chodzi o finanse. Dlatego też może pojawić się porównanie do Japonii. Jednak znowu muszę przyznać, Japonia jest jedyna w swoim rodzaju.\nJakie są więc zalety Tajwanu?\nTo ciekawy kraj z pięknymi trasami trekkingowymi. To też taka Azja mniej uciążliwa – jest egzotyka, dobre jedzenie a jednocześnie bardziej czysto niż w krajach azjatyckich na kontynencie. Pod kilkoma względami to też państwo „naj”. Najbardziej zaludnione, z największa liczbą skuterów. A wszystko dlatego, że na stosunkowo małej powierzchni mamy ok 25 milionów ludzi. To tak jakby taką ilość ludzi zgromadzić na terenie wielkości Szwajcarii. A skutery? To podobno 400 skuterów na kilometr kwadratowy. Gdy zobaczycie fale skuterów przelewającą się po ulicach, zobaczycie że to może być prawda…\nTo też kraj „łatwy” logistycznie. Z północy na południe to tylko 300 km, a szybkim pociągiem to zaledwie 2 godziny jazdy. Jest też polski akcent – mają tu śmieciarki które grając muzykę dają znać mieszkańcom o tym że się pojawiają. Grają na zmianę dwie melodie – „Dla Elizy” Bethowena i „Modlitwę dziewicy” Tekli Bądarzewskiej-Baranowskiej.\nA dla tych, którzy zdecydują się na wynajem samochodu – bardzo tanie paliwo – ok 3,5 zł za litr.\nRDZENNA LUDNOŚĆ NA TAJWANIE\nChińczycy z kontynentu przybywali na Tajwan już od 1624 roku, sprowadzani tu jako osadnicy do kolonii holenderskich. Największa fala emigracji nastąpiła po 1945 roku. Była to prawdziwa wędrówka ludów, bo przybyło ich ok. 2 miliony.\nJednak tajwańską ziemię zamieszkiwali, nadal są obecni i co ważne, są widoczni, rdzenni mieszkańcy. Pierwsze ślady człowieka są tu datowane na rok 4000 p.n.e. Wyspa została zasiedlona przez ludność pochodzenia austronezyjskiego – tzw. aborygeni tajwańscy. Okazje żeby zobaczyć i poznać zwyczaje jednego z plemion (Sediq z tatuażami na twarzach) mieliśmy w czasie wycieczki do Parku Narodowego Taroko.\nPlemiona rozsiane są po całej wyspie (no prawie) – zobacz na mapie poniżej. Każde z nich ma charakterystyczny strój. Jeżdżąc przez wioski w środkowej części wyspy widzieliśmy sporo śladów ich kultury.\nKIEDY JECHAĆ NA TAJWAN?\nJeśli spodziewacie się ładnej pogody cały rok, to wyprowadzimy Was z błędu. Zdarzają się nawet tajfuny. A zimą jest też czasem zimno. Wprawdzie czytałam relacje, że na przełomie grudnia i stycznia było 20-30 stopni. Niestety taka ładna pogoda skończyła się przed naszym przyjazdem.\nByliśmy w czasie naszych ferii zimowych czyli na przełomie stycznia i lutego.\nNie było bardzo zimno – tak ok 12 – 15 stopni. Ale w tym czasie wysoko w górach spadł nawet śnieg. W lutym został nawet opublikowany komunikat, że w niektórych regionach temperatura może spaść poniżej 6 stopni.\nBędąc w Tajpej pod koniec stycznia mieliśmy spore zachmurzenie i przelotne opady. Temperatura wahała się w granicach 12-15 stopni.\nNa wschodzie, bardziej pośrodku wyspy mieliśmy ok 18 – 20 stopni.\nPo powrocie do Tajpej było deszczowo, ale temperatury ok 17-18 stopni.\nNa zachodnim wybrzeżu było za to słonecznie i ciepło. Temperatury były na poziomie 20 – 25 stopni a w słońcu oczywiście więcej. Praktycznie strefa deszczu i pochmurnego nieba kończyła się ok 100 km na południe od lotniska w Tajpej.\nNa południu wyspy wreszcie mieliśmy prawdziwy upał, niebieskie niebo i palmy :)\nJak ubierają się miejscowi?\nPrzy ok 14 stopniach widzieliśmy sporo osób w kurtkach i… japonkach!\nPewnie taka moda.\nMy mieliśmy pełne buty ( przydały się na wędrówkach po parkach narodowych), długie spodnie, polary i kurtki przeciwdeszczowe. Sandały też udało się nam zakładać – w słoneczne dni w Taroko. Na południu i zachodnim wybrzeżu zdecydowanie krótkie spodenki.\nTo stosunkowo mała wyspa – można ją porównać do Sardynii, albo wielkością do województwa mazowieckiego… Jednocześnie jest bardzo zróżnicowana. O temperaturach już pisałam – na północy bardziej deszczowo i chłodniej, południe ciepłe (palmy, lazurowy ocean – te klimaty). Są tu ośrodki w typie naszej Jastarni z wszelaką infrastrukturą plażową. Środek wyspy to góry (co ciekawe całkiem wysokie – mające nawet po 3 tys m n.p.m. z najwyższym szczytem Yu Shan mającym 3952 m ), zieleń i parki narodowe. Jeszcze bardziej różnią się wschodnie i zachodnie wybrzeże. Wschód to małe miejscowości, widoczna kultura rdzennych mieszkańców i widokowa droga tuż nad oceanem. Zachodnie wybrzeże to autostrady, wielkie miasta praktycznie łączące się ze sobą. Jadąc tutaj na południe miałam wrażenie, że jedziemy cały czas przez jedno miasto na przemian z zakładami, fabrykami i elektrowniami.\nTajwański dolar (TWD) oznaczany $ to ok 1,20 zł\n3000 TWD to 100 $ USA\nPolecamy zabrać kartę Revolut i dolary amerykańskie na wymianę w banku.\nNajkorzystniej jest wypłacać po prostu z bankomatów (ATM). Choć nie wszystkie chcą i ze wzgarda wypluwają nasze europejskie karty. Można też wypłacać w sklepach 7 Eleven i podobnych, ale choć to wygodne, to naliczana jest prowizja – 100 $ (stała kwota).\nW praktyce okazało się, że czasem nawet w sklepie Family Markt chcieli tylko gotówkę.\nW każdym hotelu, czy na lotnisku dostępny jest bezpłatny internet. Polecamy jednak jeszcze na lotnisku kupić sobie kartę SIM. My wybraliśmy sieć Chunghwa Telecom – polecana jako z najlepszym zasięgiem.\nW zależności od liczby dni możecie wybrać kilka opcji (tabelka poniżej). My wybraliśmy opcje 10 dni i z pakietem na rozmowy 100, płacąc za całość 500 $.\nCZAS NA TAJWANIE\nW stosunku do Polski zimą czas przesunięty jest o 7 godzin do przodu ( latem o 6 godzin).\nJET LAG – CZY MI TO GROZI NA TAJWANIE?\nTak. Niestety. My lecąc do Azji mamy trochę problemy ze snem w nocy. Ale to dosłownie przez 2-3 dni. Zupełnie nie mamy problemów w ciągu dnia. Za to po powrocie do Polski budzimy się ok 3 w nocy i dosłownie się przewracamy i śpimy na stojąco około godziny 14.00. I tak przez 7 dni – czyli tyle, ile godzin jest różnicy.\nNa Tajwanie nie potrzebujemy wiz. Istotne jest, aby paszport miał ważność co najmniej 6 miesięcy. Przylatując na Tajwan, jeszcze w samolocie dostaniecie do wypełnienia druczek, który potem pokazujecie razem z paszportem przy kontroli na lotnisku, zaraz po wyjściu z samolotu.\nSZCZEPIENIA I UBEZPIECZENIE\nNie ma wymaganych szczepień przy przylocie na Tajwan. Jednak jak to zawsze powtarzamy nie zaszkodzi jakieś szczepienia mieć. Oboje z Markiem mamy założone żółte książeczki szczepień i wszystkie zalecane na Azję posiadamy. Podobnie z Malwinką, ma to, co jako dziecko miała zalecane, plus to co w odpowiednim dla jej wieku można było zrobić dodatkowo.\nJadąc gdziekolwiek zawsze się ubezpieczamy. A już w szczególności do Azji. Od zawsze jest to Compensa. Testowaliśmy też już w praktyce jak działa takie ubezpieczenie w Tajlandii. Odbyło się sprawnie i szybko. Polecamy.\nTakie środki ostrożności mamy przy każdym wyjeździe. Jednak tym razem doszedł jeszcze jeden czynnik. Krótko przed naszym wylotem wybuchła epidemia koronawirusa w Chinach. Pech chciał, że zbiegło się to też z Chińskim Nowym Rokiem, a więc masowym przemieszczaniem się ludzi w czasie tych świąt. Tajwan to nie Chiny, ale… Gdy lecieliśmy nie było przypadków zachorowań na wyspie. W czasie naszego pobytu pojawiły się pierwsze. Dlatego praktycznie wszędzie na ulicach widzieliśmy ludzi w maseczkach. Ktoś powie, że to normalne w Azji, że ludzie chodzą tam w maskach. Ale normalnie nie na taką skalę. Zazwyczaj były to pojedyncze osoby. Teraz rzadko zdarzało się, że trafiał się ktoś bez maski.\nMy oczywiście też zaopatrzyliśmy się w maseczki jeszcze w Polsce. Na ile to możliwe unikaliśmy skupisk ludzi. Ale też wyjątkowo dobrym pomysłem okazało się to, że zdecydowaliśmy się podróżować po wyspie wynajętym samochodem. Tym samy ograniczyliśmy przebywanie na dworcach, w pociągach i autobusach dalekobieżnych… O częstym myciu rąk, dezynfekcji specjalnymi płynami nie muszę wspominać.\nCzy dobrze zrobiliśmy wyjeżdżając? Trudno powiedzieć. Gdy lecieliśmy jeszcze do końca nie było wiadomo na jak dużą skale rozwinie się epidemia. Z drugiej strony mając wykupiony lot z biletami bez możliwości zwrotu, trudno było podjąć lekką ręką decyzję o rezygnacji i stracie, nie ukrywam sporych pieniędzy. Jak Ty byś się zachował w podobnej sytuacji? Myślę, że teoretyzować może wielu. Zupełnie jednak inaczej to wygląda gdy jesteś realnie postawiony w sytuacji takiej jak nasza.\nJeszcze w Polsce polecamy zaopatrzyć się w przejściówki. Są tu głównie takie gniazdka, do których pasują takie przejściówki:\nJAK DOLECIEĆ NA TAJWAN?\nNam udało się trafić promocje i za lot z Krakowa, z przesiadką w Amsterdamie zapłaciliśmy ok 1700 zł. Lecieliśmy liniami KLM tylko z bagażem podręcznym. Można się spakować na dwa tygodnie w bagaż podręczny? Można! My i tak mieliśmy tego sporo, nasi znajomi (z bloga Podróże Ady), z dwójką dzieci mieli jeszcze mniej bagaży! W samolocie zbyt wiele miejsca nie ma, za to było naprawdę dobre jedzenie. Pamiętajcie, lecąc z dzieckiem, przy rezerwacji zaznaczyć dla malucha menu dziecięce. Tym razem to był jeden z dłuższych lotów w naszym życiu – 13 godzin na trasie z Tajpej do Amsterdamu. Choć staraliśmy się możliwie dużo spać, to i tak był to dość męczący lot…\nNA LOTNISKU W TAJPEJ\nUważajcie – na Tajwan nie wolno wwozić mięsa i owoców. Kanapki z szyneczką pozwolili nam zjeść, podobnie jak mandarynki. Jednak jest informacja o karach które grożą za taki nielegalny przewóz produktów.\nPolecamy zaraz po przylocie, jeszcze przed stanowiskiem, gdzie pokazujemy paszporty zaopatrzyć się we wszystko co potrzeba. Jest to o tyle proste, że obok siebie mamy bank (wymiana $, a kurs podobny do tego na mieście) i stanowisko, gdzie kupicie kartę SIM i kartę na przejazdy Easy Card ( ICCARD). Tutaj znowu kilka opcji – patrz tabelka.\nRóżnica poleca na tym czy w pakiecie do karty mamy też przejazd z lotniska – jeden lub dwa.\nOczywiście możemy potem w mieście dokupić taki przejazd na lotnisko ( koszt to 160 $ na mieście, a na lotnisku wychodziło 145 $).\nMy kupiliśmy kartę za 590 $ (w tym 2 przejazdy z/na lotnisko – osobne żetony, i karta na 200 $ na przejazdy metrem ). Dzieci powyżej 6 lat płacą tak samo ( taniej jest tylko przy odbijaniu karty w autobusach i przy płaceniu kartą za zoo).\nI teraz najlepsze – możemy wybrać sobie kartę ze słodkimi obrazkami. Jeśli zostaną nam jakieś pieniądze na karcie możemy wydać je płacąc kartą w sklepie ( najprościej w 7 Eleven lub Family Mart ). Same karty zostawiliśmy sobie na pamiątkę. Kartę doładujemy na każdej stacji metra albo w sklepie.\nWracając z Tajwanu byliśmy dość wcześnie na lotnisku. Wylot był po północy, a my dotarliśmy ok 20. W takiej sytuacji polecamy wjechać na 5 piętro. Jest tam spora i ładna poczekalnia, kilka restauracji, a co najważniejsze 7 Eleven. A jak sklep, to ceny normalne, a nie lotniskowe. Tutaj możecie zjeść najtańszy posiłek na całym lotnisku. Jednak to miejsce jeszcze przed kontrolą bagaży.\nDOJAZD Z LOTNISKA DO TAJPEJ\nOpcji jest kilka, jednak najbardziej popularną jest przejazd kolejką MTR – fioletowa linia. Końcowy przystanek jest na Main Station. W tej okolicy mieliśmy hostel, więc nie musieliśmy się przesiadać na inną linię metra.\nPrzejazd z lotniska to koszt 160 $ ( lub 145 $ gdy kupujemy w pakiecie kartę Easy Card ( ICCARD).\nTak naprawdę zakup karty jest korzystny – kwota na niej jest zwrotna i są zniżki przy zakupach.\nMy wybraliśmy pakiet 2 przejazdów na lotnisko i kartę o wartości 200 $. Za całość zapłaciliśmy 590 $.\nKarnet jednodniowy -180 $\nKarnet jednodniowy – 250 $ (wersja z gondolą)\nKarnet dwudniowy – 310 $\nKarnet trzydniowy – 440 $\nPięć dni Pas – 700 $\nTRANSPORT W TAJPEJ\nW Tajpej płacimy za metro (MTR) w zależności jaką trasą będziemy się poruszać. W automatach kupujemy pojedyncze żetony wystukując wcześniej na jakiej stacji będziemy wysiadać. Tak było, o ile dobrze pamiętam też w Pekinie.\nPraktycznie warto mieć kartę Easy Card. Zbliżamy ją do czytników wchodząc i wychodząc z metra czy autobusów. Można ją doładowywać. Z kartą ceny przejazdów nie są tańsze w metrze, ale są tańsze autobusy.\nDzieci do 6 r.ż. mają bezpłatne przejazdy. Dla starszych karta kosztuje tyle samo ( przejazd z lotniska też) ale warto wybrać kartę oznaczoną że jest dla dziecka – mamy wtedy zniżkę płacąc za zoo i w autobusach.\nPolecamy, o ile nie stoją w korkach. Na przystankach są wyświetlacze. Dobrym pomysłem jest korzystać z Google – pokazuje gdzie są przystanki i kiedy przyjedzie autobus.\nWypożyczaliśmy z Rental Cars. Pierwszy raz mieliśmy auto 7 osobowe tajwańskiej firmy Luxgen. Drugi raz mniejszego Nissana. W obu przypadkach z wypożyczalni IWS. Co ciekawe nie mają swojego biura na lotnisku – przyjeżdżali po nas samochodem przed terminal przylotów, a gdy oddawaliśmy auto w ich siedzibie, odstawiali nas potem na lotnisko.\nNa początku zastanawialiśmy się czy nie będzie problemu z takim dużym samochodem na parkingach itp. Okazało się, że często w miejscach turystycznych, na parkingach przy atrakcjach stała zdecydowana większość takich samochodów. Bagażnik miał wprawdzie niezbyt duży, ale bez problemu zmieściły się bagaże dwóch rodzin. Siedzenia były ciekawe – w układzie trzech rzędów – 2 +2 +3 siedzenia.\nCeny tradycyjnie okazały się lepsze na wypożyczenie przez pośrednika Rental Cars niż bezpośrednio.\nCeny wynajmu samochodów:\n– 7 osobowy Luxgen – 6 dni – 2480 zł – ( do podziału na dwie rodziny) – przejechaliśmy 1148 km\n– Nissan Livina – 3 dni – 5 000 $ (662 zł) – przejechaliśmy 1185 km\nJak się jeździ po Tajwanie?\nNadzwyczaj spokojnie. To jednak nie taka szalona Azja jak choćby Sri Lanka czy Wietnam. Na drogach jest większa kultura jazdy.\nBenzyna – ok 3,5- 4 zł / l\nMając samochód z wypożyczalni za autostrady naliczane mieliśmy płatności automatycznie. Oddając samochód dopłaciliśmy 159 $. Zrobiliśmy w sumie 1148 km km – objazd po Taroko i północy wyspy.\nJadąc z Tajpej na zachodnie wybrzeże dopłaciliśmy ok 900 $ za autostrady. Ale tam głównie były autostrady, więc nabijaliśmy i odległości i opłaty.\nW miastach udawało się nam parkować na bezpłatnych miejscach – białe linie przy drodze. Przy większości ciekawych miejsc były bezpłatne parkingi. Jeśli już była oplata to na poziomie 50 $ za godzinę.\nNOCLEGI NA TAJWANIE\nTajpej – Homey Hostel\nCzysty, choć to tu widzieliśmy pierwszego robaka na korytarzu… Na szczęście pierwszego i ostatniego. Śniadanie w cenie (od 7.30 ale znika wszystko błyskawicznie już wcześniej). My mieliśmy maleńki pokój z oknem i było zimno. Była klimatyzacja, ale bez funkcji grzania. Znajomi mieli pokój 4 osobowy bez okna i mieli duszno ( musieli włączać klimatyzacje).\nŁazienki (są washlety) i prysznice wspólne na korytarzu. Dostaliśmy ręczniki.\nZaleta – niedaleko do Głównego Dworca (tu przyjeżdża kolejka z lotniska) i na nocny targ.\nCena: 1449 TWD (188zl) za pokój 2-osobowy.\nOkolice Taroko – Valley B&B Fushi – 2 noclegi\nTu trudno coś znaleźć w niskiej cenie. Bliżej Taroko ceny kosmiczne. Najpopularniejsze noclegi są w Hualien, ale to jednak dość daleko. My znaleźliśmy w ostatniej miejscowości przy bramie parku. Szału nie było. Ale standardowo czysto. Bez ręczników, mieliśmy czajnik w pokoju.\nCena: 454 zł za 2 noce w pokoju 4-osobowym.\nW drodze na południe – Yuli – Bliss inn 1719\nTo typowy nocleg „gdzieś na trasie”. Hostel ze wspólną częścią (dostęp do kuchni). Dość zimno. Czysto i sympatycznie. Ulice dalej świetna śniadaniowania z bułeczkami robionymi na miejscu.\nCena: 1425 TWD (185zl) za 3 łóżka w pokoju wieloosobowym.\nW drodze do Taipei – Yilan – The Seaside House Homestay\nCena: 1300 TWD (169zl) za pokój 2-osobowy.\nHotel w chińskim stylu. Bez ogrzewania. Są ręczniki. Dostęp do gorącej wody. Śniadanie kilka ulic dalej w tajwańskim fast foodzie.\nJiufen – Way Young House\nKlimatyczny hostel w japońskim stylu. Mamy ręczniki , klimatyzacje z grzaniem i śniadanie przyrządzane przez właściciela. Jest też taras z widokiem i do centrum docieramy spacerkiem. Bardzo czysto i sympatycznie. Dostępna kawa i herbata. Polecamy bardzo!\nTajpej – 2 noclegi – Place X\nCiekawy hotel – w podziemiu wieżowca niedaleko Taipei 110 i wejścia na szlak Elephant Mountain. Bez śniadania, ale dostępna kawa, herbata ciepła woda. Są ręczniki. Bardzo czysto. Z uliczki tuż przy hotelu fajny widok na Tajpei 110.\nNiedaleko metro – ostatnia stacja czerwonej linii.\nCena: 2327 TWD (302 zł) za pokój 2-osobowy.\nTainan – Ming House\nDwa piętra z windą na kluczyk i skrytkami, gdzie możemy wyjąć kluczyk mając kod. Niestety nie dostaliśmy wcześniej kodu. Ale z pomocą gości wszystko dobrze się skończyło. Właściciel bardzo miły, ale nie mówiący po angielsku. Bardzo czysto. Mieliśmy ręczniki, dostępna gorąca wodą, kawa, herbata. Pokoje kolorowe i kolorowa wesoła pościel. Śniadanie na ulicy niedaleko.\nCena: 1760 TWD (229zl) za dwie noce w pokoju 2-osobowym.\nNa Tajwanie nie zgłodniejecie. Praktycznie na każdym kroku spotkacie 7 Eleven, Hi Life albo Family Mart. Są całodobowe i oferują sporo dań gotowych podgrzewanych na miejscu przez pracownika sklepu. Duży wybór sushi i onigiri – polecamy, są wyśmienite! Są tu prawie zawsze stoliki i toaleta. Podobno bywają nawet prysznice.\nCeny? Podobne jak w Polsce, albo trochę taniej. Za gotowe danie w typie – mięso, sos i ryż albo makaron zapłacicie 60 – 90 $.\nPyszne sushi i onigiri – w cenie ok 30 $.\nKawa ok 45 $ (taniej w puszcze – może być ciepła z „ciepłej szafki”)\nHerbata w butelce ok 25 $\nNie jesteśmy mistrzami w wynajdywaniu ciekawych rzeczy do kupienia w czasie naszych podróży. Zazwyczaj przywozimy na pamiątkę magnesy albo jakieś drobiazgi i przyprawy. Na Tajwanie chyba najlepszym miejscem na zakup pamiątek jest Jiufen. Pewnie w wielu miejscach przeczytacie że tam tłumy dzikie i miejsce przereklamowane. My zwiedzaliśmy wąskie uliczki wieczorem, gdy już powoli znikali turyści, którzy przyjechali tu na kilka godzin z Tajpej. Powoli uliczki się wyludniały a my mieliśmy wielką przyjemność spacerując i oglądając sklepiki i kosztując smakołyki. Niestety trwa to krótko. Około 19.30 większość sklepików i barów się zamyka. Tutaj kupiliśmy najładniejsze magnesy – ceny od 40 $. Tu też skusiliśmy się na małe czareczki do herbaty ( albo sake jak kto woli).\nJEDZENIE NA TAJWANIE\nWiększość opisów wychwalała Tajwan jako królestwo dobrego jedzenia. Źle nie było, ale nasza mocna trójka nie została zdetronizowana. Tajlandia, Indie, Sri Lanka to nasze królestwa dobrego jedzenia!\nNa Tajwanie jedliśmy na nocnych targach. Polecamy wybierać miejsca gdzie stoi kolejka i wszystko robione jest na świeżo. Pamiętajcie też, że nie ma koszy – śmieci nosicie ze sobą i wyrzucacie dopiero przy wyjściu z targu.\nHualien – był wielki targ i dodatkowo lampiony związane z Nowym Rokiem. To też zdecydowanie największy targ na jakim byliśmy i paradoksalnie kiepsko było wybrać coś dobrego. W końcu trafiliśmy na placuchy smażone w głębokim tłuszczu, z jajem i sosem. Przepyszne.\nDobre były też „frytki” z tofu.\nTylko w jednym miejscu widzieliśmy pierożki na parze. Ale okazało się, że wrzucają tam mrożonki…\nJiufen – jedzenie pomiędzy sklepikami na wąskich uliczkach. Uwaga – ok 19.30 wszystko się zamyka.\nTym razem na słodko – lody w naleśniku z kolendrą i orzechami w karmelu. Ciekawy smak. Jeśli nie lubisz kolendry można poprosić bez – smakują wyśmienicie.\nJeśli nigdy nie jedliście, skosztujcie koniecznie truskawek na patyku zalanych karmelem. Niebiański smak. Pamiętam jak się tym zajadaliśmy w Pekinie.\nTajpej – Ningxia Market – tu jedliśmy pierożki na parze. Tu były też straszne tłumy i kolejki do popularnych miejsc. Szczególnie długa była do knajpki z ostrygowymi omletami, które dostały gwiazdkę Michelin.\nTajpej – Rahoe Market – Nasz ulubiony. Tutaj znowu zakosztujecie potrawy oznaczonej gwiazdką Michelin. Zaraz przy wejściu główną bramą ( przy świątyni) zobaczycie kolejkę i uwijających się przy produkcji panów w pomarańczowych fartuszkach. Robią niesamowite bułeczki z sezamem i z pikantnym nadzieniem mięsnym, wypiekane na ściankach specjalnego pieca – pyszności. Koszt 55 $. Smakowały nam tutaj też bardzo soki – w zależności od rodzaju 50-90 $. Świetne były malutkie ośmiorniczki w cieście ( rodzaj zapiekanki) – 100 $.\nJedliśmy też pierożki opiekane na płycie i przepyszne japońskie suflety (ok 100 $). Marek zapisał przepis ( wszystko robili ma świeżo przygotowując ciasto i smażąc ).\nGeneralnie tam, gdzie jest kolejka warto rzucić okiem i też skosztować. No chyba, że będzie to śmierdzące tofu, ale to poczujecie od razu ;)\nCo ciekawe, te nocne markety które odwiedziliśmy w Tajpej znacznie różniły się między sobą, jeśli chodzi o oferowane potrawy.\nW Tajpej odwiedziliśmy też słynną restauracje z Hong Kongu – 鼎泰豐本店 Din Tai Fung Restaurant . Ceny wyższe niż za pierożki na mieście – porcja 5 sztuk ok 140 – 180 $.\nNaprawdę smaczne i bardzo miła obsługa ( płatna dodatkowo do każdego rachunku – 10% zamówienia).\nNa pewno będziecie musieli chwilkę poczekać na stolik, ale w tym czasie dostaniecie menu i karteczkę na której zaznaczacie wybrane potrawy. Nas dodatkowo poinstruowała Pani z obsługi jak to działa.\nByliśmy tu późno po południu i ok godziny 20 zrobiło się już luźno. Lokal czynny do 21.\nW mieście jest aż pięć oddziałów tej restauracji.\nW tej restauracji, jak też w innych jest podobna zasada zamawiania – na liście potraw zaznaczacie w okienku co chcecie zamówić. Wszystko spoko, ale ciekawie zaczyna się robić, jak menu jest tylko po chińsku…\nPolecamy też sieć kawiarni z dobrą kawą i pyszną herbatą jaśminową – 85 stopni. Mają też ciasta i desery w „europejskim stylu”.\nW Kaohsiung trafiliśmy na świetną piekarnie. Bułeczki, ciasta, japońska pizza. Ceny od 20 $. Jest na rogu, na przeciwko pagody smoka i tygrysa.\nPolecamy też lody w zwykłych sklepach spożywczych. Świetne były te z zieloną herbatą :)\nNa południu jest za to królestwo owoców – widzieliśmy wielkie plantacje ananasów i mango. Niestety nie trafiliśmy na sezon… Udało się za to załapać na kokosa.\nJeśli będziecie w buddyjskim kompleksie Fo Guang Shan , niedaleko Kaohsiung koniecznie skosztujcie jedzenia. Jest tam sporo restauracji rozrzuconych po tym ogromnym terenie. Oczywiście wszystkie są wegetariańskie. Ceny niskie – ok 50 $ za danie. Są też herbaciarnie – można nalać sobie herbatkę z kranika.\nJak Tajwan, to też bubble tea, czyli herbata z mlekiem i kulami tapioki. Fakt, my fanami nie jesteśmy, ale jeśli lubicie to na pewno będziecie zachwyceni.\nZawsze polecamy zakup miejscowego jogurtu. Najlepiej zjeść go możliwie szybko po przylocie. Tym razem, jak i za każdym razem w Azji żadnych problemów żołądkowych nie mieliśmy.\nWoda na Tajwanie\nSłyszałam opinie, że woda na Tajwanie jest dobra i można pić z kranu. Jednak to Azja, więc na takie eksperymenty się nie zdecydowaliśmy. Zęby jednak myślimy normalnie, wodą z kranu. Bez problemu kupicie wodę butelkowaną. My prawie wszędzie wodę dostawaliśmy – w hotelu, w wypożyczalni samochodu. W sklepach kupowaliśmy tylko zielone herbatki które bardzo polecamy.\nWarto zabrać / zobaczyć\nJeśli lubicie zbierać pieczątki – na Tajwanie ( podobnie jak w Japonii) nazbieracie ich sporo. Są na stacjach metra, kolejki (przy zoo), są w sklepikach w Jiufen i w Geoparku Yehliu, w oceanarium i tęczowej wiosce. Dlatego polecamy zabrać jakiś notesik właśnie na pieczątki.\nZabierzcie mokre chusteczki i żele antybakteryjne do rąk.\nWybierając się na Tajwan zobaczcie koniecznie film Spirited away ( W krainie bogów). Inspiracją miasteczka w filmie było Jiufen. Dlatego też na straganach w Jiufen zobaczycie masę gadżetów związanych z filmem.\nPlanujesz wyjazd na Tajwan? Polecamy relacje i linki które mogą być przydatne – znajdziesz je TUTAJ\nCiekawe miejsca w Tajpej i w okolicach? Znajdziesz je na mapce:\nTajwan – nasza trasa\n1. Tajpej – przylot, nocny targ Ningxia, Nocleg Homey Hostel\n2. Tajpej – świątynia Longshan , Memorial Chiang Kai-sheka, Przejazd w okolice Taroko, Nocleg Valley B&B Fushi\n3. Taroko – trasa Baiyang, Lushui, Tunnel of Nine Turns Trail (Jiuqudong), Nocny targ w Hualien, Nocleg Valley B&B Fushi\n4. Taroko trasa Shakadang, Klif Qingshui , Dashibishan Trail, zwrotnik Raka, most Sanxiantai, Nocleg w Yuli – Bliss inn 1719\n5. Walami Trail, gorące źródła / skałki nad oceanem Shitping, Nocleg Yilan – The Seaside House Homestay\n6. Przejazd na północ – po drodze świątynia w Yilan, skałki nad oceanem Beiguan Tidal Park, świątynia Caoling Qingyun (tłum), Bitu Cape szlak, Heping Island Park (nie wchodzimy), Złoty wodospad, Jiufen nocleg – Way Young House\n7. Wodospad Shifen, Geopark Yehliu , zamknięte gorące źródła Bayan, Tajpej (oddajemy samochód), Tajpej 110 i restauracja Din Tai Fung , Nocleg Place X\n8. Tajpej – Elephant Mountain, Zoo, Gondola, nocny targ Raohen, nocleg – Place X\n9. Samochód na lotnisku i przejazd w kierunku Tainan, nocleg w Ming w Tainan\n10. Przejazd na południe – Oceanarium, plaża, latarnia i najdalszy punkt, Kaoshung – wieczorem tylko z zewnątrz pagoda Smoka i Tygrysa, nocleg w Tainan – Ming\n11. Rano świątynia Fo Guang Shan , Moon World, Tęczową wioska w Taichung i na lotnisko.\nMiejsca które warto odwiedzić na Tajwanie – najdziesz je na mapce:\nWszystkie nasze wpisy z Tajwanu znajdziesz TUTAJ\nWięcej przydatnych linków i opisów Tajwanu znajdziesz TUTAJ\nAzjaco zobaczyć na Tajwanieinformacje praktyczneJak zaplanować urlop na TajwanieTajwan\nYoustaS 9 lutego 2021 - 23:42\nJesteśmy wlasnie w Taipei. Piekny kraj,czysto sucho i bezpiecznie ale jedzenie dla wegetarian to jakas masakra. Chyba wszystko tutaj zawiera wieprzowinę 😭 blakamy sie od lokalu do lokalu i probujemy znalezc cos naprawde pysznego i nic…zostaja nam frytki z maca,ktore na 100 % sa przynajmniej vege..


Słynna „Kotwica” na fasadzie Crowne Plaza - Horecanet.pl - biznes i newsy branży HoReCa\n1 sierpnia wieczorem, na fasadzie budynku Crowne Plaza przy rondzie Daszyńskiego w Warszawie rozbłysł znak Polski Walczącej. Pojawienie się słynnej „Kotwicy” to jeden z elementów obchodów 77. rocznicy wybuchu Powstania Warszawskiego, do których włączył się ten warszawski hotel.\nDodatkowo, w lobby otwarta została ogólnodostępna wystawa przygotowana we współpracy z Muzeum Powstania Warszawskiego w Warszawie. Ruszyły również projekcje filmów o wydarzeniach z 1944 r. Wystawa oraz seanse filmowe we wnętrzach Crowne Plaza będą dostępne przez cały sierpień.\nJak co roku w Warszawie uroczystości związane z rocznicą wybuchu Powstania Warszawskiego obchodzimy z zadumą. Nie dokonując oceny historycznej, z poczuciem odpowiedzialności za pamięć o tych, którzy polegli w walkach i o tych, którzy przeżyli - mówi dyrektor generalny Crowne Plaza Warsaw, Marcin Szymfel. – W ramach uroczystości upamiętniających wybuch powstania wraz z Muzeum Powstawania Warszawskiego zorganizowaliśmy wystawę. Podsumowującą najważniejsze wydarzenia, kolaż zdjęć z okresu Powstania oraz otworzyliśmy ”kino”, w którym będziemy wyświetlać filmy o powstaniu warszawskim – dodaje.\nPonadto, wczoraj, 1 sierpnia, hotel Crowne Plaza gościł Powstańców zgrupowań „Gurt” oraz „Żbik” wraz z ich rodzinami. Fotorelacja z tego uroczystego spotkania dostępna jest TUTAJ.\nWięcej o obchodach Powstania Warszawskiego w Crowne Plaza® Warsaw -The HUB na stronie: https://cpwarsawthehub.com/\nCrowne Plaza® Warsaw – The HUB jest pierwszym hotelem tej marki w Polsce. Hotel posiada 212 eleganckich pokoi i apartamentów. Od kameralnych sal konferencyjnych po salę balową. Nowoczesne centrum konferencyjne może pomieścić 700 osób. Oferuje 30 sal konferencyjnych, które mogą być wykorzystane do indywidualnych spotkań, a także sesji wyjazdowych. Każda sala konferencyjna reprezentuje inny styl. Niezależnie od tego, czy goście szukają bardziej klasycznego formatu spotkania, zorganizowanego w otoczeniu przytulnych mebli, czy też bardziej dynamicznego i industrialnego charakteru miejsca, ze ścianami z odkrytą cegłą, drewnem i jasnym oświetleniem.\nCrowne Plaza Warsaw i Holiday Inn Express Warsaw w The HUB otwarte IHG® Hotels & Resorts, jedna z marek hotelarskich zaprasza gości...\nTaggedcrowne plaza warsawhorecahospitalityMarcin Szymfelpowstanie warszawskiewarszawski hotel


Michel Faber „Szkarłatny płatek i biały”\nOglądaliście „Amadeusza” Milosza Formana? A pamiętacie cesarza, który po wysłuchaniu jednej z oper Mozarta stwierdził, że było tam za dużo nut? No i właśnie, ja podczas lektury czasami czułam się jak cesarz-profan. Czasami wydawało mi się, że w tej książce jest za dużo słów, akapitów, stron. Czytałam i czytałam. I czytałam. I widziałam, że za mną dopiero dwieście stron. Trzysta.... Siedemset... Bogowie! Patrzyłam na półki z książkami, książki na podłodze, na biurku i miałam wrażenie, że utknęłam w „Płatku”, kiedy wokół tyle z pewnością genialnych książek! Ale jak wyzwanie to wyzwanie - byłam dzielna i zacisnęłam zęby.\nI teraz pewnie powinny paść bardzo krytyczne słowa z mojej strony. Ale nie! Z czasem zaczęłam się przyzwyczajać do fizycznego ciężaru książki i doceniać jej zawartość. Ale od początku...\nHistoria opowiada o prostytutce imieniem Sugar, która spotyka Williama Rackhama - nieudolnego człowieka, który kiedyś ma zamiar coś napisać i wydać. Jednakże ojciec ogranicza dostęp do gotówki, próbując zmusić go do zajęcia się nieźle prosperującą firmą Rackham Perfumeries. I wtedy na jego drodze staje Sugar, która zgadza się na takie numerki, na jakie nie zgadzają się inne prostytutki. Inteligencja dziewczyny stanowi miły dodatek. William, aby zaimponować bogactwem swej utrzymance, zmusza się do przejęcia firmy ojca. Sugar z byle jakiego domu publicznego trafia pod opiekę człowieka, który się dla niej zmienił. Historia Kopciuszka? Ale kto miałby być Kopciuszkiem - Sugar czy William? William ma chorą psychicznie żonę i całkiem zdrową córkę. To tak pokrótce jeśli chodzi o treść.\n1. Brawa dla pana Fabera za to, że nie zdradził czytelnikom, jakież to cenne i niespotykane umiejętności łóżkowe posiadała panna Sugar, które ujęły częstego bywalca domów uciech. To tak jak w horrorach: kiedy zobaczymy potwora, bardzo często czujemy rozczarowanie - niby tego mieliśmy się bać? Współczesne społeczeństwo chyba dość trudno zaszokować „nowinkami” seksualnymi. Pewnie co drugi czytelnik robił owo tajemnicze „to”, a reszta widziała to w Internecie. ;) Choć, nie ukrywam, tryskanie wodą z pochwy nadal stanowi dla mnie źródło dogłębnych przemyśleń. :)\n2. Ujęła mnie znajomość czytelników (a przynajmniej mnie), jaką wykazał się autor. W pewnym momencie, kiedy Agnes zaczęła mieć poważne problemy ze zdrowiem, pomyślałam, jakie to by było ciekawe, gdybym mogła spojrzeć na świat jej oczami. (Myślę, że jest to spuścizna tych powieści i filmów, w których szpital psychiatryczny pełen jest niezwykle interesujących osobowości i ciekawych wydarzeń - choć w rzeczywistości taki nie jest). I niemal na następnej stronie autor spełnił moje oczekiwania, a bardzo to lubię, gdyż daje mi to poczucie podjęcia gry z autorem.\n3. I najważniejsze - TŁO HISTORYCZNE! Powód, dla którego przeczytałam „Szkarłatny płatek i biały”. Mamy tu wiktoriański Londyn, w którym szanującej się kobiecie (w przeciwieństwie do mężczyzny) nie wypada wyjść bez rękawiczek czy zjeść ciastko na ulicy i w którym jednocześnie roi się od prostytutek i ich klientów. Londyn, w którym na nieuważnego przechodnia może być wylana zawartość nocnika. Londyn, w którym nie można wybrać się na spacer z obcym mężczyzną, bo przecież trzeba zachować pozory. Ech, ta obłuda!\nSą to czasy, w których nikogo nie dziwią tego typu opinie:\n„Żadna kobieta nie może zostać poważną myślicielką, nie wystawiając na szwank swej funkcji rodzicielki i matki dzieciom. Tak zwane intelektualistki to zwykle młode kaleki albo wprost hermafrodytki, które w innych okolicznościach mogłyby zostać zdrowymi żonami.\nZamknijmy więc uszy na syrenie głosy, oferujące nam liczne intelektualne dzieła kobiecego autorstwa za cenę słabowitej, wątłej i chorej rasy. Zdrowe, sprawne macice będą nam w przyszłości bardziej przydatne niźli kolejne przykłady niewieściej pisaniny”.\nTaaa... Szkoda, że skanalizowanie Londynu nie pociągnęło za sobą jednocześnie zmiany myślenia u niektórych przedstawicieli płci męskiej. Niby czasy się zmieniają, ale często nie do końca.\nKsiążka rozpoczyna się słowami: „Patrz pod nogi. Nie trać głowy - będzie ci potrzebna. Miasto, do którego cię prowadzę...” i tak dalej. Narratorka („wpadłam ci w oko”, „wzbudziłam”) zwraca się bezpośrednio do czytelnika, udzielając mu rad i podając różne informacje („Za kim powinieneś iść? Za Caroline nie - zaprowadzi cię tam, skąd przyszedłeś...”). Na początku denerwowała mnie tak wyraźnie podkreślana przewaga wszechwiedzącego narratora. A z chwilą gdy się już do tego przyzwyczaiłam i zaczęłam dostrzegać korzyści (kiedy czytam, że już nie spotkam danej postaci i nie muszę martwić się zapamiętaniem jego imienia ;)), nagle znika, by pojawić się na samym końcu. Nieładna taka zabawa. I nie bardzo rozumiem, jaki był cel takiego zabiegu. Ale co tam!\nWracając na koniec do „Amadeusza”... Na uwagę cesarza Mozart oczywiście zareagował stwierdzeniem, że nut było akurat tyle, ile trzeba. I muszę przyznać, że w „Płatku” tych stron również było tyle, ile trzeba, bo tylko przy tak obszernej książce można naprawdę wejść w klimat dziewiętnastowiecznego Londynu. Nie żałuję spędzonych godzin, dni, tygodni razem z Sugar i Williamem. Kusi mnie nawet „Jabłko”, czyli zbiór opowiadań mówiących o dalszych losach bohaterów. Ale jeśli jest to kolejna cegła, to może sięgnę po nią kiedy indziej.\nArno Strobel „Mag Bractwo”\nKlasyczna historia ze spiskową teorią dziejów w roli głównej.\nAkcja rozpoczyna się w 1949 roku w Afryce Południowej, kiedy Hermann von Settler, rozczarowany wojną, jej rezultatem i skutkami, zakłada Bractwo Szymonianów (nowotestamentowy Szymon Mag, symonia i tego typu sprawy). Settler zakłada szkołę dla trzynasto-, czternastoletnich chłopców, którzy mają zdobywać szeroko pojętą wiedzę oraz informacje na temat doktryn i działania kościoła katolickiego po to, aby przeniknąć na jego najwyższe szczeble i dorwać się do władzy. A ta władza ma być zdobyta w celu naprawienia świata... Hm...\nKiedy von Settler umiera, Magiem bractwa zostaje superinteligentny i hiperbezwzględny Friedrich von Keipen i wówczas cele nieco się zmieniają. Szymonianie stają się takimi jakby Konradami Wallenrodami. ;)\nNie przypuszczałam, że tak mało znacząca książka skłoni mnie do zadania sobie tak ważkiego pytania: czy jestem za zajadłą bestią, czy za obcym mi ideologicznie kościołem. ;) Dylemat godny dramatu greckiego. :)\nA tak serio... Nie przekonał mnie ten spisek - źle przygotowany, źle przemyślany i całkowicie nierealny.\nAle przynajmniej okładka mi się podoba.\nChyba zacznę uchodzić za dziwaka, ale do niedawna nie przeczytałam żadnej książki Chmielewskiej. Ale jako że zakupiłam „Lesia” mężowi (który kilkakrotnie był posiadaczem tej książki, pożyczał ją i nigdy nie odzyskiwał - klątwa jakaś?), pomyślałam, że trzeba sprawdzić, o co tyle hałasu.\nLesio jest utalentowanym architektem, któremu jednak niespieszno ujawniać swój talent. Objawia się on raczej przez przypadek i tylko to ratuje Lesia przed utratą pracy. Bo nasz architekt należy do tej grupy ludzi, z którymi raczej niechętnie byśmy chcieli współpracować: niepunktualny, niesumienny, z lekka olewczy (2 godziny palić papierosy na balkonie?!), nieprzytomny (choć to akurat jest dość urocze). Poza tym ma dość niebezpieczne pomysły - na przykład, postanawia uśmiercić kadrową za to, że ta ciągle, dzień po dniu, przyłapuje go na spóźnieniach. Pomysł przedni i nieco surrealistyczny. I właśnie ten surrealizm bardzo mi się podobał.\nCzasami humor wydawał mi się naciągany i mało śmieszny („kał basa”), ale kilka razy serdecznie się uśmiałam. Chyba najzabawniejsze były te opisy, kiedy czytelnik patrzył na daną sytuację oczami osób postronnych, niezaangażowanych w całą akcję (numer z odrzucaniem garbów przez „garbatych”).\nPodczas lektury przyszła mi do głowy pewna refleksja... Czytałam komentarze Chmielewskiej i jeszcze jakichś osób na temat „Lesia”, w których pojawiały się głosy w stylu: „Jak to dobrze, że te okropne czasy już się skończyły”. „Okropne”, czyli takie z kolejkami, układzikami, kombinowaniem itp. Ja natomiast zobaczyłam, że choć jakość życia nie należała do najwyższych i choć brakowało mnóstwo rzeczy, to jednak był tu pewien luz, na który dzisiaj nie ma miejsca. Ten luz w sprawach zawodowych - wspomniane dwugodzinne palenie papierosów, nieuzasadnione przedłużanie wyjazdów - no bo praca przecież zawsze czekała na każdego. Nie widziałam tu zbyt wiele owych okropności, które autorka teraz stara się przypisać książkowym czasom. Po prostu inne czasy, inna mentalność, ale na bogów, nie ma tu martyrologii! Zabawa i już.\nPewnie przeczytam jeszcze jakąś Chmielewską, ale fanką chyba nie będę. Zaraz po lekturze byłam nastawiona całkiem pozytywnie, ale po przeczytaniu ze dwóch felietonów tej pani, jakoś straciłam do niej serca. Cóż, trzeba zdecydowanie oddzielić autora od jego dzieła.\nNarobiły mi się zaległości w pisaniu, bo z czytaniem jakby lepiej. Zacznę od Murakamiego...\n„Na południe od granicy, na zachód od słońca” to historia trzydziestoparoletniego mężczyzny, który mając żonę, dzieci i dwa bary (czyli ciesząc się taką małą stabilizacją) spotyka kobietę, która od lat szkolnych go fascynowała. Stracili się z oczu w wieku 12 lat. Oboje byli jedynakami, co na początku książki jest bardzo podkreślane i co ma stanowić pewien klucz do zrozumienia jego zachowań. Kobieta jest bardzo tajemnicza. Mówiąc „tajemnicza” mam na myśli to, że absolutnie nic o sobie nie mówi. Nie wiemy o niej nic ani my, ani bohater.\nCzy można budować nowe życie jedynie na podstawie własnych wspomnień i wyobrażeń? Czy możliwe jest kontynuowanie uczucia sprzed tak wielu lat i to z okresu lat dziecięcych? No dobra, kto z nas pamięta swą „miłość” z szóstej klasy podstawówki? Tak na poważnie.\nTen miłosny wątek nie bardzo do mnie przemawia, ale książkę czyta się bardzo przyjemnie.\nNie ukrywam, że tym razem Murakamiego czytałam zupełnie inaczej, a to za sprawą filmu „Tony Takitani”, nakręconego na podstawie jego opowiadania ze zbioru „Ślepa wierzba i śpiąca kobieta”. Film jest tak niezwykle poetycki, że nawet ja, głucha na poezję, czerpałam z niego zmysłową przyjemność. Niespieszny, nastrojowy, bardzo, bardzo oszczędny. Z niezwykle pięknym głosem narratora (ten głos to zupełne zaskoczenie, bo nie sądziłam, że język japoński może brzmieć tak rewelacyjnie). I właśnie tak niespiesznie czytałam „Na południe od granicy...”, niemal „słysząc” ten głos. Myślę, że wiele zyskałam na przeczytaniu każdego słowa i że nie „ślizgałam” się po nich.\nNo dobra, kilka cytatów, które są dla mnie ważne (z różnych powodów).\n„Nasz świat jest dokładnie taki sam. Deszcz pada, kwiaty kwitną. Bez deszczu więdną. Jaszczurki zjadają żuki, ptaki zjadają jaszczurki. Ale koniec końców wszystkie zwierzęta umierają. Umierają i wysychają. Umiera jedno pokolenie, rodzi się następne. Tak to już jest. Każdy żyje inaczej. I każdy inaczej umiera. Ale ostatecznie nie ma najmniejszej różnicy. Zostaje tylko pustynia”.\n„Skoro miałem się narażać na zranienie, to już wolałem żyć pięknymi wspomnieniami czasów, kiedy byliśmy razem”.\n„Chyba boję się rozczarowania. Czytając byle co, mam wrażenie, że marnuję czas. Nie zawsze tak było. Kiedyś miałem mnóstwo czasu, więc nawet jeżeli wpadał mi w rękę byle szmatławiec, i tak czułem, że ta lektura przyniesie mi pożytek. Teraz jest zupełnie inaczej. Pewnie się starzeję”.\n„Nie mogłem jednak siedzieć bezczynnie, opierając swe nadzieje i marzenia na niepewnych obietnicach. [...] Ciężki wysiłek fizyczny nie zostawiał miejsca na myślenie, a nieustanny ruch pomagał mi skupić się na błahostkach dnia powszedniego. Sny na jawie były zabronione. Starałem się, jak mogłem, by koncentrować się na czynności wykonywanej w danej chwili. Myjąc twarz, myślałem tylko o tym; słuchając muzyki, stawałem się muzyką. Tylko w ten sposób mogłem przetrwać”.\n„Kiedyś poważnie wierzyłem, że mogę uciec od samego siebie - jeżeli tylko bardzo się postaram. Ale zawsze trafiałem w ślepą uliczkę. Dokądkolwiek zmierzałem, zawsze pozostawałem taki sam. To, czego ci brakuje, nigdy się nie zmienia. Może się zmienić otoczenie, ale wciąż pozostaję tą samą niekompletną osobą. Nęka mnie głód, którego nigdy nie zdołam zaspokoić”.\nJerzy Stuhr „Stuhrowie Historie rodzinne”\nNie mogłam wybrać się na spotkanie z autorem „Leyli”, bo urodziny męża, bo trzeba jednak jechać kawałek drogi, bo dużo pracy... Gdy więc w moim osobistym mieście miało odbyć się spotkanie z Jerzym Stuhrem z okazji promocji jego książki, nie zastanawiałam się. Grzechem byłoby nie skorzystać z okazji. A że nie wiedziałam, o jaką książkę chodzi... Nie czepiajmy się szczegółów. :)\nPhoto by vmr\nNa spotkanie przybyłam na tyle wcześnie, że nawet udało mi się zająć jedno z jakichś dziesięciu krzesełek (później pojawił się tłum). Wzięłam książkę i odpłynęłam. Jak mówi tytuł, są to opowieści rodzinne Jerzego Stuhra - historie zwykłe i niezwykłe. W przedmowie przeczytałam: „W jednym z moich filmów, Pogodzie na jutro, córka mówi do ojca: ‘Co ty mi możesz powiedzieć, czego ja bym w internecie nie znalazła’. Ta książka to odpowiedź na to pytanie”.\nI spotkanie rozpoczęło się właściwie od rozwinięcia tego tematu. Przy tak szerokim dostępie do różnych informacji, do szeroko pojętej wiedzy, senior rodu nie jest już tym, który „wie wszystko, bo jest starszy i mądrzejszy”. Nie jest już skarbnicą wiedzy, a jedyną przewagę, jaką posiada, to wspomnienia, zasłyszane opowieści, jakieś pamiątki, które wraz z jego odejściem mogą popaść w zapomnienie.\nNie będę opisywać samego spotkania, bo większość poruszanych tematów można znaleźć w książce. Chciałam jedynie powiedzieć, że ta książka mnie zmieniła. Tak po prostu.\nNie jestem jakąś wielbicielką biografii czy autobiografii, nie bardzo interesują mnie ploteczki na temat znanych osób - aktorów, pisarzy czy kogokolwiek. Dlaczego więc nie potrafiłam odłożyć tej książki, tylko czytałam i czytałam... Czy dlatego, że czasami pojawiały się bardzo znane nazwiska? Nie. Czy dlatego, że naprawdę cenię aktorstwo Stuhra? Nie - szczerze powiedziawszy, te odleglejsze historie niezwiązane z filmem bardziej mnie zainteresowały. Czy warsztat literacki? Też nie. W takim razie co?\nPoruszył mnie fakt przywrócenia do życia tych, którzy odeszli. Uwieczniając na papierze swoich pradziadków, dziadków, stryjów podarował im nowe istnienie. I podczas lektury nie było dla mnie ważne, że pradziadek nosił znane dziś nazwisko Stuhr, a autorem książki był znany aktor. Równie dobrze by mi się czytało taką samą historię z nazwiskiem Kowalski czy Nowak, napisaną (byle sprawnie) przez panią fryzjerkę czy kogokolwiek innego.\nStuhr idealnie trafił w coś, co ostatnio nie daje mi spokoju. (I tu będzie trochę o mojej rodzinie). W dzieciństwie często słyszałam opowieści jednej babci o tym, jak po wojnie wracała z Niemiec, dokąd wywieziona była „na roboty”, a „rowami szła krew”. Druga babcia opowiadała o tym, jak jakiś Ukrainiec tak ją pobił, że nie mogła się ruszać i do śmierci miała kłopoty z chodzeniem. Stryjek walczył pod dowództwem Andersa, a dziadek musiał pracować u swego przyrodniego brata za miskę zupy jako parobek. Jeden z prapradziadków przehulał majątek, a inny jest nieznanym, tajemniczym „dziedzicem”, który zbałamucił służącą. Owa służąca będąc z nim w ciąży miała się wynieść z dworu, co uczyniła, zabrawszy ze sobą jakieś rodowe srebra. Taka obrotna była. ;) Mój chrzestny... nie wiadomo, czy popełnił samobójstwo, czy został zamordowany, czy może to był jednak nieszczęśliwy wypadek. A czy dziadek miał romans z siostrą swej żony, o czym przekonana była babcia?...\nPiszę to i sama nie wierzę. A mogłabym przytoczyć naprawdę wiele takich opowieści. I co ciekawe, jestem pewna, że każdy ma równie pasjonujące historie ze swej rodziny. Jakieś tajemnice, sekrety.\nBędąc dzieckiem często byłam już zmęczona słuchaniem ciągle tych samych historii. Teraz, gdy jedynym moim żyjącym przodkiem jest tylko jedna babcia, mam do siebie żal, że nie słuchałam uważniej. Bo te opowieści przepadają, zacierają się, nie można już dopytać o szczegóły. A wracając do książki Stuhra i do tego, w jaki sposób mnie zmieniła... Wielokrotnie przymierzałam się do spisania (dla siebie, może dla córki) tego, co zapamiętałam. Zaczęłam gromadzić dane genealogiczne, nawiązałam kontakt z dalszymi ciotkami, ale, jak zwykle, nie miałam czasu poważnie się za to zabrać. Po „Historiach rodzinnych” dostałam kopa.\nMam tylko jeden problem - wybór faktów i interpretacja. Może to dziwnie brzmi w przypadku osobistych wspomnień. Jako że nie zamierzam pisać książki (bo po co?), powinnam spisać tylko to, co było, tak? Ale czy mam obarczać moje dziecko wiedzą o naprawdę niefajnych wyskokach jej przodków, takich co to niemal ocierają się o paragraf? Nie wiem. Nie wiem. Mam totalny mętlik. Ale jest on dość twórczy.\nI jeszcze co do spotkania ze Stuhrem... Proszę Państwa, macie przed sobą największą pierdołę. Jestem taką pierdołą, że w konkursie na Największą Pierdołę zajęłabym drugie miejsce (bo taka ze mnie pierdoła). Jerzy Stuhr podpisywał książkę. Ustawiłam się grzecznie w kolejce z dwoma egzemplarzami. Jako że należę do tych niskopiennych, nie bardzo widziałam, jak autor podchodzi do tego podpisywania. Myślałam, że myk, książka na stolik, autor szur-szur podpisik i do widzenia. A tu podchodzę i widzę fotelik dla czytelnika. Spłoszona siadam, a pan autor zagaduje:\n- O, pewnie na prezent.\n- Yyyy - inteligentnie odparłam - tak.\n- Wydawnictwo miało dobry pomysł, że przygotowało książkę na święta.\n- Rzeczywiście to dobry pomysł - bogowie, naprawdę tak powiedziałam!\nI mniej więcej taką elokwencją popisywałam się przy dalszej wymianie zdań. Zakończenie było chyba najlepsze:\n- Ależ proszę cię bardzo. Pomyślności życzę.\nAli Smith „Hotel Świat”\nPo książkę tę sięgnęłam tylko dlatego, że przeczytałam ciekawą recenzję na blogu z całkiem subiektywnymi recenzjami. Ciekawa recenzja + ciekawa zapowiedź redakcyjna + przyciągająca wzrok okładka = bardzo miło spędzony czas.\nMamy tu sześć kobiet, które opowiadają o pewnym wycinku swojego życia - na wszystkie, bezpośrednio lub pośrednio, w mniejszym lub większym stopniu, wpływa śmierć jednej z nich. Czytamy opowieść ducha dziewczyny, która zginęła w hotelu. Spotykamy żebraczkę nagabującą przechodniów przed hotelem. Widzimy świat oczami recepcjonistki oraz tej, która jest gościem hotelowym. Jest też niezwykle ciekawa relacja siostry nieżyjącej dziewczyny. Szóstą kobietą jest ta, która tylko raz rozmawiała z tą, która jest punktem wyjściowym tej książki.\nKażda relacja pisana jest wyjątkowym i charakterystycznym dla danej osoby językiem. Najbardziej niesamowity i pełen emocji jest język młodszej siostry zmarłej kobiety. Jest tam zaskoczenie, próba poradzenia sobie z sytuacją, pewne zawstydzenie i totalna szczerość. Naprawdę, poruszyła mnie ta opowieść - może dlatego, że w swoim życiu straciłam bardzo wiele bliskich osób i musiałam jakoś zracjonalizować sobie pewne zdarzenia, nauczyć się z nimi żyć, a także nie odczuwać wyrzutów, gdy tragedia zaczyna blednąć, a życie domaga się należnej uwagi.\nW moim odbiorze (i bardzo to podkreślam, bo dla kogoś innego może to być opowieść o całkiem czymś innym) tej książce przyświeca jedna myśl: coś, co dla jednej osoby jest tragedią, dla innej jest wydarzeniem wartym jedynie wzmianki. A jeszcze ktoś inny przejdzie obojętnie, bo zwyczajnie nie wie, co się stało. Poza tym, nawet gdyby wiedział, nie bardzo go to dotyczy. Po to zapewne pojawiła się niezwiązana z głównym wątkiem żebraczka.\nJeszcze sobie pobędę z tą książką...\nI uwaga na temat tłumaczenia... Kilka razy zastanawiałam się, jak dane zdanie brzmi po angielsku, bo wydawało mi się, że zostało stworzone po to, by zabrzmieć po polsku - albo jakaś gra słów, albo jakieś nawiązanie. Nie czytałam oryginału, więc trochę zgaduję, ale przekład chyba naprawdę bardzo dobry.\nTrochę zatraciłam się w „Szkarłatnym płatku” i już zastanawiałam się, czy naprawdę mam aż tak mało czasu i tak wolno czytam, że nie mogę nic umieścić na blogu. Ale porzuciłam na chwilę Sugar, połknęłam „Hotel Świat” i odzyskałam wiarę we własne moce. :)


grypa szaleje w naprawie | Pikio\nPikio grypa szaleje w naprawie\nEdyta Górniak powiedziała całą prawdę. Ma bardzo poważny problem ze swoim synem Biedronka zaprasza Polaków nad morze. Sporo zarobią i odpoczną na wakacjach Absolutny brak wyobraźni. Kobieta jechała na hulajnodze elektrycznej i ciągnęła po ziemi krwawiącego psa. Wszystko widać na nagraniu Krzysztof Jackowski sieje lęk, reszta budzi grozę. Straszne przepowiednie o Polsce przerażają Żona rozwiodła się z nim przez jego bezpłodność. Teraz gwiazdor TVN zostanie ojcem, co za sensacja! Tak mieszka Marta Kaczyńska. Widok obrzydliwych luksusów powala na kolana Malutka Kristina przed śmiercią przeżyła horror. Druzgocące fakty, które mrożą krew w żyłach Pasażerowie musieli być w szoku. Anna Mucha wparowała do tramwaju, ludzie śmierdzieli, więc zrobiła, co musiała Przeżył horror gorszy niż niejeden film. Nocą testował silne leki w szpitalu psychiatrycznym, zapamięta to do końca życia


Brygida Dzidek (Haptology): Patrzeć przez ekran komputera, to jak patrzeć przez dziurkę od klucza. VR otwiera drzwi do metaversum – MamStartup\nStrona główna - Przemysł 4.0 - Brygida Dzidek (Haptology): Patrzeć przez ekran komputera, to jak patrzeć przez dziurkę od klucza. VR otwiera drzwi do metaversum\nPrzesunąć drzwi, nacisnąć guzik, zanurzyć rękę w płynącym obok strumyku, dotknąć drzewa, po którym właśnie spływa klejąca żywica – te wszystkie doświadczenia gwarantuje dostarczyć graczom VR krakowski startup haptyczny, Haptology.\nW poniedziałek miałam okazję na własnej skórze (a konkretniej na moim palcu wskazującym), wypróbować pierścień Hapling, rozwiązanie haptyczne, nad którym przez ostatnie dwa lata, z pomocą grantu NCBR, pracował zespół startupu Haptology. Naciskałam wirtualne przyciski, przesuwałam nieistniejące dźwignie, dotykałam różnego rodzaju powierzchni – chropowatych i gładkich.\nO tym, że doświadczenia VR mogą być zdecydowanie bardziej realistyczne niż te dostępne obecnie, rozmawiałyśmy z początkiem roku z Aleksandrą Pędraszewską, CEO VividQ, która wraz ze swoim zespołem tworzy hologramy przełomowej jakości. Ola wspomniała wtedy o technologii, która pozwoli na coś trudnego do objęcia wyobraźnią – dołączenia do bodźców audiowizualnych dostarczanych przez VR wrażeń dotykowych. Haptyka – bo tak nazywa się technologia, która pozwala na “poczucie” obrazu, wykorzystuje drgania fali dźwiękowej, m.in. dając możliwość wyczucia kształtu “dotykanych” przedmiotów.\nKilka miesięcy później mogłam osobiście poczuć, jak działają rozwiązania haptyczne – w podróż zabrała mnie CEO Haptology, dr Brygida Dzidek, która oprócz demonstrowania możliwości Hapling powiedziała mi o motywacjach, dla których ostatnich kilka lat życia poświęciła badaniom nad tym, jak funkcjonuje dotyk, a na koniec postanowiła porzucić ścieżkę naukową i samodzielnie zbudować rozwiązanie, które wspomaga budowanie metaversum.\nKariera naukowa w pełnym rozpędzie, a Ty rezygnujesz i zakładasz startup. Co sprawiło, że zdecydowałaś się na ten krok?\nOd razu po doktoracie dostałam pracę w startupie haptycznym. Wiedziałam, że chcę wejść w komercjalizację wyników badań. Na tamtym etapie zupełnie nie myślałam o zakładaniu startupu, ale widząc, jak mocno rozwija się rynek, jak giganci technologiczni skupują technologię i w zakamarkach swoich laboratoriów testują pierwsze aplikacje, nie mogłam nie zauważyć, jak duży potencjał drzemie w technologii; trzeba było tylko zdecydować, który z wielu puzzli składających się na haptykę rozwinąć.\nPierwotnie chciałam to robić w ścieżce naukowej – poprowadzić własną grupę badawczą na jednej z polskich uczelni, ale to się zupełnie nie udało – VR był nowalijką na wydziałach, głównie w małych kołach naukowych, a o technologii haptycznej w Polsce nikt jeszcze wtedy nie słyszał, więc zainteresowania było prawie zerowe. Próbowałam później zaprezentować pomysł do dużych polskich studiów gamedev, i pomimo zrozumienia potencjału komercyjnego oraz możliwości technologii, nie udało się znaleźć partnera gotowego do poniesienia takiej długoterminowej inwestycji. Jednak uporczywie rozwijałam plan rozwoju technologii i szukałam grupy specjalistów aby móc zewaluować złożenia, nie chciałam tego zostawić, nie potrafiłam. Po kilku miesiącach wiedziałam, że mam ludzi, przełomowe rozwiązanie w skali światowej i model biznesowy- muszę tylko znaleźć kasę. Spotkałam na swojej drodze inwestorów, którzy posiadali już wtedy szeroką perspektywę na nowe technologie i trendy jakie dzisiaj widzimy na rynku.To dzięki ich wsparciu oraz, co warto mocno podkreślić – dużemu finansowaniu ze środków NCBR możliwe było pozyskanie specjalistów, rozwój produktu, miniaturyzacja, patenty… oraz finalne wyjście z produktem na rynek.\nPo co stworzyliście pierścień Hapling?\nZgodzisz się pewnie z tezą, że nie możemy sobie wyobrazić przyszłości, bez dalszego rozwoju technologii cyfrowych. Widzimy również, że ich rozwój zmierza coraz mocniej w kierunku immersji, nie tylko w obszarze rozrywki, ale również w kontekście np. narzędzi pracy. Interfejsy bezdotykowe, sterowanie gestami czy wyświetlacze hologramowe i trójwymiarowe (VR/AR) weszły do kanonu elektroniki użytkowej i są coraz bardziej popularne. Odchodzimy od małych ekranów i wyświetlaczy będącymi swoistą dwuwymiarową dziurką od klucza, otwierając nieograniczoną przestrzeń cyfrową, pełną trójwymiarowych obiektów i naturalnych interakcji. Tu rodzi się przestrzeń do przeniesienia kolejnego zmysłu do świata cyfrowego – dotyku.\nźródło: materiały własne Haptology\nPierścień Hapling to urzeczywistnienie tej potrzeby. To projekt inteligentnej biżuterii, której funkcjonalność, obok tej przyszłościowej wizji większej swobody ruchu w pracy i w domu, już teraz pozwala poprawić realizm i efektywność symulatorów i gier, nawigować gestami przeglądarkę, komunikować się i sterować robotami czy, co jest kluczowe dzisiaj w reklamie, przekazywać emocje! Wyobraź sobie, że z własnej kanapy masz na wyciągnięcie ręki wszelkie usługi i rozrywkę w świecie trójwymiarowym; zakładasz headset czy okulary, otwierasz apkę i bam…hiper-immersyjny świat wokół ciebie daje nieskończone benefity i narzędzia do nauki, relaksu, pracy czy komunikacji z innymi.\nJak zmieni się Twoim zdaniem sposób odbioru gier, gdy dołączymy do nich dotyk?\nZmysł dotyku nie tylko pomaga nam ocenić, czy coś się nam podoba, ale jest też najbardziej intuicyjnym ze zmysłów i to właśnie on buduje emocje. Dodając do gry obok doznań wizualnych i dźwiękowych możliwość odczuwania zmysłem dotyku, sprawiamy, że gra staje się bardziej wciągająca, zanurzamy się w niej dużo intensywniej a nasz gracz zapamiętuje ją na dłużej.\nGry ze zmysłem dotyku nie tylko będą mocniej przeżywane, ale również wielokrotnie grane. Dzisiejsze gry przechodzimy i sięgamy po kolejne, nowsze wyzwania: zdobycia punktów, zabicia wrogów itp. Haptyka to szansa na nowe możliwości interakcji gracza a produktem: już nie tylko biega i zdobywa punkty, ale też może nacieszyć się przebywaniem w wirtualnym świecie: może się zatrzymać, poszperać i poprzeżywać różne poboczne elementy gry – wszystko to dużo intensywniej dzięki możliwości dotknięcia, wprawienia w ruch przedmiotów.\nSwój biznes opieracie o dwa produkty – obok pierścienia, to również swoista biblioteka doświadczeń dotykowych, HapXLab. Komu przyda się zestaw drgań imitujących różnego rodzaju doznania haptyczne, które oferujecie?\nTwórcom praktycznie każdej aplikacji. Sam pierścień to outlet technologii. Obok niego powstaje narzędzie do tworzenia i integracji wrażeń dotykowych na popularnych platformach. Naszym celem jest stworzenie inteligentnego silnika z jak najszerszą liczbą wrażeń dotykowych, z których Ty wybierzesz dla swojej aplikacji dokładnie te wrażenia, których najbardziej Ci brakuje, tych, które najlepiej wzbogacą odbiór Twojego rozwiązania. Biblioteka dynamicznie rośnie. Dzisiaj oferujemy wrażenia w pięciu kategoriach: kontrolery – tam, gdzie zmienia się sygnał w czasie (przyciski, suwaki itd.), feedback, środowisko, tekstury i gesty.\nBiblioteki Hapxlab są za darmo dostępne dla każdego. Chcemy dotrzeć i sprawdzić preferencje jak największej liczby twórców aplikacji, zobaczyć, co chcieliby, żeby w ich aplikacji było dominujące, i w oparciu o te informacje poszerzać naszą bibliotekę o różnego rodzaju wrażenia dotykowe, o kolejne wymiary.\nBadania laboratoryjne zakończyliście w lutym, produkt jest opatentowany. Pozostaje więc zapytać: kiedy ruszacie ze sprzedażą i którą branżę bierzecie na pierwszy ogień?\nPierwszą branżą jest szeroko rozumiany rynek aplikacji VR i AR, w tym oczywiście również gaming, bo jest tym najłatwiejszym dla nas do testowania i rozwoju produktu, rynkiem.\nW tym momencie w naszym laboratorium jesteśmy już po testach seryjnych modelu alfa. Ogranicza nas jeszcze małoseryjna technologia produkcji, co przekłada się na cenę samego hardwaru. Pracujemy nad jej optymalizacją już od dłuższego czasu i finalna wersja komercyjna pierścienia Hapling, będzie dostępna już w pierwszym kwartale przyszłego roku. Z kolei sam gracz/użytkownik będzie mógł osobiście kupić nasz produkt od dystrybutora/twórcy aplikacji już w 2024 roku.\nJak finansujecie Waszą działalność?\nNasza spółka jest młoda, ma niecałe dwa lata. Wspomniane już finansowanie w ramach grantu NCBR, to była podstawa, dzięki której nasz projekt w ogóle ruszył, bo koszt tworzenia technologii na tym poziomie i jej miniaturyzacji, są ogromne. Na koniec tego projektu, w październiku, planujemy post z kwiatami i fajerwerkami dla NCBR, bo tylko dzięki ich finansowaniu udało się przeprowadzić tak duży, kosztowny projekt, w tak krótkim czasie.\nZ pozyskaniem inwestora VC w Polsce jest nieco trudniej. Jesteśmy firmą technologiczną produkującą innowacyjny hardware i software, co jest nietypowe w naszej szerokości. Naszą ofertę rozsyłamy do funduszy inwestycyjnych, głównie za granicą w tym momencie, bo dla nich runda dwóch milionów euro, o którą się staramy, to sweet-spot, a dla polskich VC to wciąż jeszcze bardzo znacząca kwota. Oczywiście dajemy sobie szansę i rozmawiamy, ale faktycznie, w rzeczywistości mijamy się bo większość szuka produktu czysto softwarowego, najlepiej – o już sprawdzonym na zachodzie modelu biznesowym. Niemniej jednak, runda trwa, szukanie partnera inwestycyjnego to szukanie wspólnej wizji, wsparcia strategicznego i pewności, że można na siebie liczyć bo tylko tak rodzą się jednorożce.\nA jeżeli nie uda się pozyskać inwestora? Czy macie plan B?\nMamy plan B i C. Rozwój produktu i tempo wdrożenia będzie zależne od ilości kapitału, jaki uda się pozyskać. Dzisiaj posiadamy ogromną przewagę konkurencyjną w branży, jako jedni z nielicznych na świecie jesteśmy bliscy komercjalizacji na szeroką skalę. Dzisiaj możemy zgarnąć największy kawałek tortu i być w czołówce współpracując z takimi markami jak Microsoft, Facebook, Sony, czy dobiegający do peletonu Apple. Mam jednak nadzieję, że kompromis finansowy tylko nieznacznie opóźni dynamiczną ekspansję i wdrożenia na nowych rynkach.\n#gamedev #NCBR #przemysł 4.0 #VR


Monika Jakubczyk oraz Szymon Urbanowicz awansowali na stanowisko Partnera w Deloitte | Deloitte\nMonika Jakubczyk oraz Szymon Urbanowicz awansowali na stanowisko Partnera w Deloitte\nDeloitte rozwija się i wzmacnia swoje struktury w Warszawie.\nFirma doradcza Deloitte rozwija się i wzmacnia swoje struktury w Warszawie. Od czerwca br. nowym Partnerem w dziale audytu została Monika Jakubczyk. Szymon Urbanowicz został Partnerem odpowiedzialnym za zarzadzanie ryzykiem przedsiębiorstw.\nMonika Jakubczyk posiada wieloletnie doświadczenie audytorskie zdobyte w Polsce jak i w Stanach Zjednoczonych, gdzie pracowała w biurze Deloitte w Nowym Jorku. Nadzoruje i kieruje badaniami sprawozdań finansowych jak również projektami doradztwa rachunkowego polskich spółek publicznych oraz międzynarodowych korporacji.\nSpecjalizuje się w Międzynarodowych Standardach Sprawozdawczości Finansowej (MSSF) oraz Amerykańskich Standardach Sprawozdawczości Finansowej. Jest także odpowiedzialna za współpracę Deloitte ze Stowarzyszeniem Emitentów Giełdowych i Giełdą Papierów Wartościowych w Warszawie w zakresie konferencji dotyczących sprawozdawczości MSSF, jak również autorem licznych publikacji związanych z tematyką MSSF.\nMonika jest członkiem Brytyjskiego Stowarzyszenia Biegłych Rewidentów (ACCA). Ukończyła MBA na Politechnice Warszawskiej organizowane we współpracy z London Business School. Jest członkiem Klubu Deloitte SheXO skierowanego dla kobiet biznesu oraz liderem wewnętrznego Programu Mentoringu Rodzicielskiego.\n„Monika od lat jest ważną częścią zespołu Deloitte. Jej udział w budowaniu naszego sukcesu na rynku audytu jest bezsprzeczny. Szczególnie jej współpraca ze spółkami publicznymi pozwoliła nam zdobyć pozycję lidera wśród firm audytorskich, badających firmy z warszawskiego parkietu” – mówi Radosław Kuboszek, Partner Zarządzający działem Audytu Deloitte.\nNowy Partner Szymon Urbanowicz odpowiedzialny za zarzadzanie ryzykiem przedsiębiorstw, wcześniej był odpowiedzialny za usługi w zakresie audytu wewnętrznego oraz zarządzania ryzykiem korporacyjnym i finansowym. Posiada wieloletnie doświadczenie we wdrażaniu rozwiązań w zakresie ryzyk finansowych, kredytowych, płynności oraz zarządzania skarbem.\nWraz ze swoim zespołem ekspertów świadczy również usługi audytu procesów gospodarczych oraz implementacji zintegrowanego podejścia do zarządzania ryzykiem.\nNowy Partner w Deloitte jest odpowiedzialny za rozwój systemu informatycznego Exante, który jest wykorzystywany przez wiodące polskie przedsiębiorstwa i grupy kapitałowe do zarządzania ryzykiem rynkowym. Szymon Urbanowicz ukończył Politechnikę Szczecińską oraz program Advanced Management Program w IESE Business School.\n„Ze swoją wiedzą i doświadczeniem Szymon wraz z zespołem, którym kieruje, dostarcza klientom szerokie i zintegrowane portfolio usług w obszarze zarządzania ryzykiem. Firma Deloitte wspiera pracowników, którzy stale rozwijają swoje kompetencje. Jestem przekonany, że jego unikatowa wiedza będzie efektywnie wykorzystana we współpracy z klientami” – mówi Zbigniew Szczerbetka, Partner zarządzający działem konsultingu Deloitte w Europie Środkowej.


Dlaczego uważam, że Biblia świadczy nieprawdę co do dziejów Chrystusa | eioba.pl\nDlaczego uważam, że Biblia świadczy nieprawdę co do dziejów Chrystusa\nW artykule zawarłem swoje przemyślenia i nikogo do niczego nie chcę przekonać a jedynie zachęcić do własnych przemyśleń i wniosków.\nWyświetlenia: 285 Zamieszczono 13/12/2017\nNIESKOŃCZONOŚĆ – po co daleko jej szukać? Jak się okazało, możemy ją znaleźć pomiędzy tak „małymi” i dobrze znanymi cyframi jak 1 i 2.\n1 + 1/2 + 1/4 + 1/8 + 1/16 + 1/32 + 1/64 + (…) = 2\nDodając do cyfry 1 kolejne elementy – każdy mniejszy o połowę od poprzedniego – nigdy do dwójki nie dojdziemy. NIGDY. Liczba elementów, które będziemy mogli dodać jest nieskończona. W pewnym momencie po prostu zabraknie nam papieru aby równanie zapisać – pojawi się tyle elementów.\nWedług mnie tak „działa” liczba Pi. Jest nieskończona. „Gonisz” ją „po okręgu” ale okrąg porusza się razem z Tobą- więc tak naprawdę się nie poruszasz. Jest nieskończenie wiele elementów liczby Pi. To boskie zabezpieczenie. Obecne w naturze i w samej istocie Stwórcy.\nON – Stwórca – ma pozostać nieznany.\nZnajdujesz kolejne elementy liczby Pi.\nZnajdujesz kolejne – coraz mniejsze składowe atomu.\nZnajdujesz kolejne galaktyki, wszechświaty\nZnajdujesz kolejne wymiary rzeczywistości.\nA za rogiem kolejne i kolejne...i kolejne itd. W nieskończoność.\nNie ma końca – dla nas jest tylko nieustające poszukiwanie. Stwórca nie chcę byśmy wpadali w tę pętle. Nauka bez wiary to ślepy zaułek, który może doprowadzić do szaleństwa. Bo za drzwiami będą kolejne i kolejne. I kolejne.\nStwórca mówi nam JAM JEST alfa i omega – jestem początkiem i końcem. Jestem wszystkim co jest. Ja Jestem.\nNie szukaj mnie bo nigdy nie znajdziesz – mówi.\nŻyj dobrze – a sam przyjdę do Ciebie.\nŻyj dobrze a Stwórca Cię znajdzie – gdziekolwiek jesteś.\nTwoim celem nie jest go szukać. ON JEST – więc po co go szukać? Żyj dobrze.\nNieskończony Stwórca JEST – i na tym ma zasadzać się wiara. ON JEST. Popatrz wokół – na świat, na siebie. Masz nieskończenie wiele dowodów na Jego istnienie.\nON nie będzie ci niczego udowadniał – bo to nie o to chodzi. Wiara nie może być w coś namacalnego – bo wtedy staje się to wiedzą. C.G. Jung zapytany o istnienie Stwórcy powiedział: „ Wszystko czego się nauczyłem, doprowadziło mnie stopniowo do niewzruszonego przekonania o istnieniu Boga... Jego istnienie przyjmuję nie na wiarę – ja wiem, że On istnieje”.\nTo indywidualna sprawa każdego z nas. Jung wiedział,że Stwórca istnieję. Ja wiem, że Stwórca istnieję – choć go nie widziałem, nie dotknąłem.\nCzy ty wiesz, że Stwórca istnieję? Jeśli nie – to nie ma sprawy. Masz wolną wolę i możesz wierzyć w co chcesz. Stwórca istnieję czy tego chcemy czy nie. A wiara w niego ma opierać się nie na faktach, nie na cudach których byliśmy świadkami – nie na naszej zdolności poznania.\nMusimy „uwierzyć w ducha”. Nikt go nam nie pokaże ani nie opiszę . I dlatego wiara jest nie dla każdego.\nW oparciu o to co napisałem – Stwórca ma pozostać nieodkryty, nienazwany – ma nie być 100tu procentowego dowodu na jego istnienie bo inaczej „wiara” straci sens ( nie trzeba wierzyć w coś co można wziąć do ręki, zobaczyć, posmakować ).\nUwierzyć w nieskończoność – nie próbować zrozumieć – bo to niemożliwe.\nUwierzyć na słowo w SŁOWO. Słowo Stwórcy. Na początku było Słowo – ty masz w nie uwierzyć albo nie. Są tylko dwie opcje. Żadna nie jest ani dobra ani zła.\nLao Tse przypisuje się słowa:\n„Dobry człowiek nie dowodzi swoich racji” ( moja interpretacja ).\nStwórca stworzył nas na swoje podobieństwo więc jesteśmy jego odbiciem w skali mikro.\nOdnosząc słowa Lao Tse do Stwórcy – ON nie dowodził by swojego istnienia.\nSTWÓRCA nie dowodzi swojego istnienia.\nWydaje mi się – ale to tylko moje przemyślenia i nie nakłaniam nikogo do zmiany punktu widzenia – że Biblia opisuje dzieje człowieka innego niż Chrystus. Owszem – są w Biblii jego nauki – a przynajmniej nauki kogoś kto mógłby być Chrystusem - ale dzieje – niekoniecznie.\nZmieniać wodę w wino, chodzić po wodzie, leczyć chorych czy przywracać do życia mógł tylko ktoś podszywający się pod Stwórcę. Kuglarz. Oszust. Anty-stwórca.\nStwórca nie robi takich rzeczy. Robi wszystko inne. Wszystko poza dowodzeniem swojego istnienia. W mojej ocenie – Biblia mówi nieprawdę co do losów Chrystusa.\nCelowo nie używam imienia „Jezus” bo szczerze wątpię czy tak miał Chrystus na imię.\nWiemy już bez wątpienia, że nie urodził się ON 25ego Grudnia - skoro wprowadzono nas w błąd co do jego daty urodzin – zapewne również pozostałe informację – w tym imię – nie są prawdziwe.\nZnając jego imię moglibyśmy mu faktycznie podziękować za to co uczynił dla ludzkości – czy to w formie modlitwy, czy medytacji – czy dobrego uczynku w jego imię. Ale nie znamy jego imienia więc cała dobra energia od wiernych – „idzie” w inne „miejsce”.\nBiblia mówi nieprawdę co do losów Chrystusa – to moje zdanie i nikogo nie nakłaniam do zmiany swojego. Uważam, że jest oparta na części prawdy ale to co najistotniejsze jest zmienione.\nW bajce zwanej „Biblią” są to nauki Chrystusa i być może inne elementy. Ale historie opowiadające o „cudach” jakie były jego dziełem muszą być nieprawdziwe – nie zgadzają się logicznie z dziełem Stwórcy, które to dzieło jest ale sam Stwórca ma pozostać nieodkryty aby „wiara” miała sens.\n„Zegarek” Williama Paleya – znajdujesz i odkrywasz niesamowicie złożony mechanizm w którym nieskończenie wiele elementów pasuje do siebie i współgra ze sobą. Czy uwierzysz, że jest dziełem przypadku tylko dlatego, że nie rozumiesz w jakim celu powstał ten mechanizm?\nKtoś musiał go stworzyć ale nie widać tego kogoś. Sam mechanizm jest dowodem. Innych nie dostaniesz. W mojej ocenie „Pismo Święte” mija się z prawdą. Zmiana wodę w wino to sztuczka wiejskiego kuglarza. Ale prześledźmy proces powstania wina począwszy od powstania rośliny, przez fotosyntezę prowadzącą do powstania owocu, późniejszą jego fermentację itd. To jest cud – a cudotwórcy nie widać wcale podczas tego procesu.\nCo więcej – do tego cudu w ogóle niepotrzebny jest człowiek – czego dowodem są pijane słonie w Afryce ( można zobaczyć na Youtube ). „Wino” zrobi się samo – i od początku do końca jest to zasługa Stwórcy.\nA leczenie chorych, uzdrawianie – cuda na kiju – ktoś kto ustanowił prawo karmy – ktoś kto rozumie, że choroba to część ścieżki danego człowieka w „tym” życiu ( osoba zdrowa i „piękna” fizycznie może mieć trudniejszą ścieżkę „duchową” niż osoba chora, która może skupić się bardziej na swoim wnętrzu – każdy musi kiedyś przeżyć i jedno i drugie ) czy zaprzeczał by sam w sobie i ingerował w „Tao” burząc harmonię? Łamał by zasady, które sam ustanowił – dla zaspokojenia swojego „ego” - zdobycia poklasku tłumu? Przypuszczam, że wątpię :)\nLos człowieka to los człowieka. Nie ingeruje się w niego. Nie w ten sposób. Każdy kto przedstawia ci się imieniem, nakłania Cię do wiary w siebie, kto udowadnia ci swoje rację – nie jest Stwórcą. Może jawić ci się „bogiem” tak jak my jawimy się „bogiem” naszym psom. Ale Stwórca jest Jeden – nienazwany i nieodkryty.\nJeszcze na koniec cytat z „Pisma Świętego”:\n„a wy za kogo mnie uważacie?” - zapytał Chrystus\n„Ty jesteś Mesjasz, syn Boga żywego” - odpowiedział Szymon Piotr\n„Błogosławiony jesteś Szymonie, synu Jony. Albowiem nie objawiły ci tego ciało i krew, lecz Ojciec mój, który jest w niebie” - odpowiedział Chrystus.\nMt. 16, 15-17\nI taka sytuacja „pasuje” mi do Stwórcy. A nie sztuczki kuglarza robione „na pokaz”.\nTo oczywiście tylko moje zdanie ale zachęcam do własnych przemyśleń. Wiem, że nic nie wiem – to pozycja wyjściowa :)\nJeśli ktoś jest „chrześcijaninem” to polecam się jeszcze zastanowić dlaczego na każdej mszy jest odprawiany rytualny kanibalistyczny rytuał - do którego przymusza się wiernych - a symbolem religijnym jest narzędzie tortur ( bo tym był wtedy „krzyż”, który krzyżem zresztą nie jest ) oraz umęczony, umartwiony i torturowany – zabity człowiek.\nMamy wolną wolę. Sami decydujemy o swoim życiu.\nMożemy wybrać jeszcze raz w co wierzymy :) Stwórca się ucieszy, że korzystamy z wolnej woli, którą nam dał :)\nJeśli pójdziesz trochę dalej to wyjaśni się sprawą wiary. W nas zapisana jest informacja, wiedza o tym, że jesteśmy dziećmi Boga. Gdy się do niej dociera wtedy staje się ona wiedzą. Wiesz, że jesteś synem Boga. Wtedy też wiedzą staje się ... Wiarą :-))))\nWszyscy wierzą w atom, elektron, proton itd choć nigdy nikt go nie widzial i nie istnieje. Atom nie istnieje, to tylko fig ... wyświetl więcej\nWszyscy wierzą w atom, elektron, proton itd choć nigdy nikt go nie widzial i nie istnieje. Atom nie istnieje, to tylko figura słowna tak jak państwo. Państwo nie istnieje, jego granicą to 'wiara'. Wierzymy, że przez środek Odry jest przeciągnięta jakaś linia, granicą. Ale nic takiego nie ma to tylko wiara :-))))


Czy warto zaczynać uczyć się jeździć konno? - Zapytaj.onet.pl -\nSport i Rekreacja (482562)\nSporty Walki (14889)\nhopeforabetter;3 zapytał(a) 04.01.2013 o 20:55\nCzy warto zaczynać uczyć się jeździć konno?\nMam 14 lat, druga gim. Chciałabym na wiosnę zacząć jeździć konno, stajnia jest niedaleko, jedna 7, druga 15 km więc z tym nie ma problemu. Problem w tym, że nigdy w życiu nie jeździłam, nie miałam styczności z koniem, a strasznie mnie one fascynują i chcę się uczyć na nich jeździć, rodzice się zgadzają ale ja się trochę boję... Warto próbować? Jakieś rady na początek?\nCzy warto uczyć się jeździć konno ? W komentarzu napiszcie czemu :) 2012-07-11 08:42:56\nCzy warto uczyć się jeździć konno? 2011-08-13 19:56:28\nczy mam uczyć się jeździć konno? 2010-06-03 13:27:28\nCzy warto zaczynać uczyć się jeździć konno? 2013-01-07 21:14:52\nUczyć się jeździć konno ? 2012-02-21 18:49:50\nCzy warto jeździć konno? 2010-09-18 11:42:39\nJak długo trzeba się uczyć jeździć konno? 2012-02-28 21:23:44\nodpowiedział(a) 04.01.2013 o 20:56\nA rada, nie bój się bo konie to zwierzęta, a nie maszyny. Czasami wierzgają, musisz się mocno trzymać, plus każdy , nawet najlepszy zaliczy ten pierwszy upadek :)\nodpowiedział(a) 04.01.2013 o 20:57:\nodpowiedział(a) 04.01.2013 o 20:58:\nodpowiedział(a) 04.01.2013 o 21:03\nNa to pytanie nie ma konkretnej odpowiedzi. Ci, którzy się interesują końmi, powiedzą, że warto, Ci którzy widzieli konie jedynie na obrazku, powiedzą Ci, że nie.\nJa uważam, że warto. Dzięki jeździectwu rozwijasz wrażliwość, uczysz się psychologii zwierząt, opiekuńczości i odpowiedzialności. Niestety, to sport trudny i kosztowny. Niestety, rodzice dzieci, których na to stać "fundują im karierę sportową", a ci mniej bogaci muszą ciężko pracować. Aczkolwiek jest to sport, w którym najmniejsza czynność wykonana dobrze, bardzo cieszy.\nSądzę, że na naukę jazdy konnej nigdy nie jest za późno.\nCzasem nawet nie trzeba umieć jeździć, wystarczy przebywać z końmi, uczyć się ich.\nMam nadzieję, że zdecydujesz się na rozpoczęcie jazdy konnej, tym bardziej jeśli blisko masz stajnię ponieważ naprawdę warto.\nTrzeba też rozważyć to, żeby trafić do dobrej szkółki. Ja przez pierwsze 3 lata uczyłam się jeździć źle, dopiero potem trafiłam do takiej stajni, gdzie przejrzałam na oczy.\nPo prostu popytaj ludzi, którzy tam jeżdżą jak oceniają te stajnie. :)\nodpowiedział(a) 04.01.2013 o 21:04:\nmam zamiar na wiosnę wybrać się z mamą do obu i zobaczyć jak tam jest i zdecydować ;) dzięki ;)\nodpowiedział(a) 04.01.2013 o 22:43\nJa również zaczynałam w 2 Gim w maju. Przed pierwszą jazdą także nie miałam styczności z koniem.\nW sumie to miałam dokładnie taką sytuacje jak Ty :)\nPojechałam na pierwszą jazdę (niespodziewaną, bo mieliśmy tylko popytać co i jak) i zapytali mnie instruktorzy czy jeździłam wcześniej to odp zgodnie z prawdą, że nie.\nWięc nauczyli mnie wszystkiego. Począwszy od prawidłowego podejścia do konia, poprzez czyszczenie, siodłanie, kiełznanie no i oczywiście jazdę :)\nOczywiście, że warto - w tym momencie jeżdżę pół roku i nie jestem w stanie z tego zrezygnować - pokochałam konie i jazdę!\nNa pewno nie bój się, bo wszystkiego Cię nauczą! Będziesz na lonży (takiej długiej lince, gdzie jeden koniec trzyma instruktor, a drugi jest przypięty do konia), będziesz się uczyć ruszać, skręcać, kłusować...\nPokochasz to od razu. I nawet jeśli napotkasz jakieś przeciwności - nie załamuj się i nie rezygnuj, tylko poprawiaj, aż będzie dobrze!\nUbierz wygodne buty - na początek mogą być adidasy lub trampki, toczek/kask dostaniesz w stajni. I nie ubieraj jeansów bo obcierają - ubierz leginsy, albo spodnie o cienkich szwach.\nMożesz poczytać o pierwszych jazdach (jest wiele pytań na zapytaj), a także pooglądać filmy na yt.\nodpowiedział(a) 06.01.2013 o 16:21:\nodpowiedział(a) 04.01.2013 o 21:56\nWARTOOOOO - jazda konna to magia\nna początek bądź rozluźniona, nie stresuj sie i słuchaj instruktora a wszystko bedzie dobrze\nodpowiedział(a) 06.01.2013 o 16:20:\nodpowiedział(a) 05.01.2013 o 17:13\nKonie są wspaniałe , te zwierzęta są takie kochane , lgną do ludzi , chcą z nimi współpracować , jeśli człowiek ma podejście do konia to praca jest i dla zwierzęcia i dla człowieka owocna i przyjemna .\nJa polecam jazdę konną każdemu , sama to kocham i nie wyobrażam sobie życia bez koni , które goszczą w nim od samego początku.\nodpowiedział(a) 04.01.2013 o 20:59\nKonie to świetna sprawa, serio, sama kiedyś jeździłam. Konie to świetne zwierzęta, a tak na początek, to jak upadniesz to się nie zrażaj, bo każdy, nawet najlepszy, kiedyś upadnie :) Naprawdę, warto :)\nodpowiedział(a) 04.01.2013 o 21:01:\nodpowiedział(a) 04.01.2013 o 21:05:\nodpowiedział(a) 04.01.2013 o 21:01\ntak konie to są wspaniałe zwierzeta ;p\nodpowiedział(a) 04.01.2013 o 21:02:\nodpowiedział(a) 04.01.2013 o 23:17\nodpowiedział(a) 05.01.2013 o 11:18\nWarto. To super rzecz, może nie dla wszystkich, lecz dla mnie tak.\nBądź cierpliwa, nie poddawaj się, nie bój się, zachowuj spokój, stosuj się do rad instruktora.\nodpowiedział(a) 05.01.2013 o 15:37\nJa dzisiaj byłam na 1 lekcji z jazdy i mówię ci, było niesamowicie :D.\nMyślałam, że nie dam sobie rady i trudno mi będzie wejść na konia, ale wszystko było okej ;)\nMówię ci, warto!\nodpowiedział(a) 06.01.2013 o 19:09:\nodpowiedział(a) 05.01.2013 o 16:25\nJasne ze warto jak cię to kręci to jasne i ńie pozalujesz , no oczywiście jak instruktor będzie spoko bo moja koleżanka miała strasznie zboczonego instruktora który mówił do niej ,, ty cycu " więc wiesz :/ ale nie każdy instruktor taki jest\nodpowiedział(a) 05.01.2013 o 16:26\nPewnie, że warto! Po za tym wystarczy, że wejdziesz na konia i popadniesz w nieuleczalny nałóg. :D\nodpowiedział(a) 09.10.2013 o 20:51\nJa jeżdże konno i to wspaniała zabawa, przyjemność i dobry sposób na spędzanie wolnego czasu. Jeżeli stajnia jest niedaleko, nie martw się o nic, tylko SPRUBUJ! Z początku też się bałam; najperw stęp, później kłós, następnie szybki galop, aż wreszcie pierwszy... upadek. Nawet jeżeli się to stanie mam nadzieję że nie zrezygnujesz.\nCzas wygenerowania strony: 0.08310300


Isabel Czyta - blog nie tylko o książkach: 2016\nAutor: jestemiza5 o 12:30 13 komentarzy:\nAutor: jestemiza5 o 11:51 6 komentarzy:\nAutor: jestemiza5 o 17:00 4 komentarze:\nAutor: jestemiza5 o 21:34 10 komentarzy:\nWattpada chyba nikomu nie muszę przedstawiać. Jest to bardzo popularna aplikacja, na której wielu młodych twórców dzieli się swoimi pisanymi wcześniej do szuflady opowiadaniami ze światem. Możemy znaleźć tam dosłownie wszystko. Od poważniejszych historii, niosących głębsze przesłanie, po nie wnoszące nic w nasze życie opowieści. Nie spodziewaliście się pewnie jednak, że takie twory można by wydrukować zrobić z tego książkę, prawda? A jednak!\nAutor: jestemiza5 o 17:31 8 komentarzy:\nEtykiety: 6/10, 600+, Egzemplarz recenzencki, Recenzja, Wydawnictwo Znak\nCzasami myślimy, że nasze życie jest do niczego. Zastanawiamy się, po co robimy tę, czy inną rzecz. Mamy dość kłótni ze znajomymi, niepowodzeń w szkole czy braku pieniędzy. Ogólnie wszystkiego mamy dość. Ale w takich sytuacjach przypominamy sobie o czymś, co kochamy najbardziej na świecie i dzięki tej rzeczy/osobie, wszystkie przygnębiające myśli odganiamy w kąt. A co by było, gdybyśmy nie mieli nic takiego, co mogłoby udowodnić, że życie jest piękne?\nAutor: jestemiza5 o 18:00 13 komentarzy:\nEtykiety: 400+, 9/10, Egzemplarz recenzencki, Recenzja, Wydawnictwo Bukowy Las\nJuż od jakiegoś czasu nosiłam się z pomysłem założenia kanału na YouTube. Bardzo chciałam nie tylko pisać, ale też mówić o książkach. Wczoraj wreszcie przeszłam z marzeń do czynów - i nagrałam pierwszy filmik. Koniecznie go obejrzyjcie i dajcie znać, co sądzicie! ♥\nAutor: jestemiza5 o 18:00 25 komentarzy:\nAutor: jestemiza5 o 18:00 14 komentarzy:\nAutor: jestemiza5 o 17:00 24 komentarze:\nAutor: jestemiza5 o 10:00 22 komentarze:


David X jest jak powiedział Style „najbrzydszym uwodzicielem jakiego spotkał”. Sławę przyniósł mu jego ebook, seminaria z jego metody oraz rozdział w „GRZE”. Uwodzenie wg niego jest bardzo bezpośrednie, totalnie dominujące i nie tolerujące braku szacunku ze strony kobiety. Jak często sam mówi jego metoda sprowadza się tylko do 2 reguł: „Kogo obchodzi co ona sobie myśli” „Ty jesteś najważniejszą osobą w...\nJohnny jest swego rodzaju ciekawostką w społeczności uwodzenia, żyje w totalnym poligamicznym związku, jest producentem filmów XXX i promuje swój styl życia jako typowego PLAYBOY`a prowadzącego otwarte seksualnie życie. Jest zwolennikiem absolutnej szczerości z kobietami i całkowitego wyluzowania w sprawach seksualnych. Żyje w związku ze swoją żoną i wieloma innymi kobietami...\nSteve Piccus – Mistrz hipnozy który posługując się hipnozą i technikami szamańskimi pracuje, aby w swoich studentach przyśpieszyć ich osobistą zmianę. Steve w uwodzeniu zajmuje się INNER GAME czyli systemem przekonań, sposobów myślenia i wewnętrznych stanów emocji które mają fundamentlane znaczenie w procesie uwodzenia. Zajmuje się też odmianą tantry (White Tiger Tantra), skoncentrowaną na dawaniu kobiecie olbrzymiej rozkoszy seksualnej i wyzwalaniu w niej jej własnego (i często ukrytego) potencjału seksualnego. W „GRZE” Neilla Straussa jest mu poświęcony cały rozdział, w którym Steve wraz ze swoim przyjacielem Hypnoticą dokonują zapomocąswoich technik głębokiej przemiany w autorze. Autor opisuje ich niemalże jako cudotwórców i magów zdolnych do wywoływania w ludziach niesamowitych...\nBADBOY jest nickiem chorwackiego uwodziciela Daniela Nijeska, znanego ze swojego bezpośredniego podejścia do uwodzenia kobiet (direct). Szkolenie z nim w marcu 2006 roku (pierwsze w Polsce) było pierwszym praktycznym szkoleniem w polu, które...\nZan Perrion jest pisarzem i znanym uwodzicielem naturalnego sposobu uwodzenia. Wczesne artykuły Zana miały daleko idący wpływ na obecną społeczność uwodzenia. Zan jest jednym z uwodziceli, którym Neill Strauss poświęcił cały rozdział w swojej książce „GRA” i jednocześnie chyba najbardziej znanym ze swojego specyficznego stylu uwodzenia opartego na „klasycznej” adoracji kobiety i naturalności przebiegu uwodzenia. Zan jest gościem wielu audycji radiowych i programów tv, często daje wykłady na uniwersytetach m.in. UC Berkeley, McGill University, and Queen’s...\nWayne Elise „JUGGLER” to światowej sławy uwodziciel znany ze swojej metody uwodzenia opartej na budowaniu niezwykłego połączenia emocjonalnego z kobietą wraz z jednoczesną eskalacją znajomości. W jego stylu uwodzenia mieszają się harmonijnie jego uzdolnienia komediowe i lingwistyczne z pewną dozą romantyzmu. Wkroczył na scenę uwodzenia ze swoimi artykułami w okolicach 2001 roku i szybko osiągnął status „guru”. Neill Strauss poświęcił mu cały rozdział w swojej książce i zawsze traktował go jako jednego z najbardziej przyjaznych uwodzicieli. Wayne obecnie mieszka na przedmieściach Los Angeles ze swoją żoną...\nGdzie Zabrać Dziewczynę na Randkę 3 maja 2021\nLife Hacki na Każdą Randkę 25 kwietnia 2021\nJak Być Skutecznym z Kobietami w 2021 – Incele Tego Nienawidzą 21 kwietnia 2021


Ada labo Żar - Vladimir Nabokov\nAda labo Żar\nPierwszy polski przekład ostatniej powieści Nabokova - ukoronowanie twórczości pisarza, najbardziej erotyczna, a zarazem najambitniejsza jego powieść Czternastoletni Van Veen poznaje swoją kuzynkę Adę, kiedy przyjeżdża na wakacje do Ardis - wiejskiej posiadłości ciotki. Oboje zakochują się w sobie do szaleństwa, ich uczucie jest niezwykle silne, gwałtowne i nasycone zmysłowością. Ojciec chłopaka postanawia natychmiast przerwać ten związek. Młodzi rozstają się na wiele lat - spotkają się dopiero jako ludzie starsi - ale wszystkie życiowe wybory, a zwłaszcza miłosne przygody będą naznaczone przez ich młodzieńcze, płomienne uczucie. Powieść ma formę kroniki rodzinnej spisanej ręką Vana. To utwór pełen aluzji literackich, malarskich i filmowych, gier słownych, fałszywych tropów, zabaw z gatunkami literackimi. Uczta dla miłośników literatury a szczególnie twórczości Nabokova.\nKup książkę Ada labo Żar\nOpinie o książce - Ada labo Żar\nPrzeczytane:2014-03-25, Ocena: 5, Przeczytałam, 52 książki 2014, Mam,\n(Kliknij aby rozwinąć opinię) "Ada albo Żar"... a może miało być "Ada albo Żart"? Żart z czytelnika? Żart z jego nieoczytania, niewiedzy i zagubienia? Tak właśnie czułam się w trakcie tej obszernej i wymagającej lektury. Zagubiona i niedokształcona. Czułam na plecach prześmiewczy i ironiczny chichot Nabokova, który na każdej kolejnej stronie zdawał się szydzić z mojej naiwności, że jestem w stanie w pełni zrozumieć "Adę". Przyznam się bez bicia. Nie, nie jestem. Historia w iście nabokovskim stylu. Mamy perwersyjny, kazirodczy romans. Zafascynowanie nimfetkami. Igranie seksualnością. Ale to tylko nikły zalążek całości, która przesiąknięta jest licznymi odwołaniami do literatury klasycznej (począwszy od Tołstoja, poprzez Prousta, Baudeliara, Austen, Dickensa, Chateaubrianda, Dumasa, Wellsa, Flauberta etc., etc., etc.). Nabokov pokusił się tutaj również o wstawki czysto filozoficzne (rozważania o Czasie i Przestrzeni). Jednocześnie powieść zahacza o science-fiction, gdyż jej akcja nie toczy się na Ziemi a na zmienionej geograficznie planecie o nazwie Terra. Nie ma tutaj Boga, jest Log. Wszystko stoi na głowie, czemuś służy, coś parodiuje, do czegoś nawiązuje. Uwielbiam styl Nabokova, jego zabawy językiem, stylem, formą. Kocham te słowne zawiłości. Niemniej jednak w czasie tej lektury wielokrotnie odnosiłam wrażenie, że przesadził, gdzieś zatracił granicę zdrowego rozsądku. Jedyne słowa jakie mi się nasuwały to "przerost formy nad treścią". Wyrafinowana i kunsztowna stylistyka nie jest w stanie zrekompensować mi nudnawej historii Ady, Lucette i Vana, niestety. Mam również nieodparte wrażenie, że czytając "Adę" coś mi umknęło, czegoś nie zrozumiałam w pełni. Nie lubię tego odczucia. Potęguje ono tylko moje rozczarowanie. Jednego się jednak nauczyłam. Do tego rodzaju literatury trzeba dojrzeć. Ja najwidoczniej nie dotarłam jeszcze do tego pułapu. Trzeba będzie mi wrócić do powieści za parę lat. Może wtedy uda mi się w pełni wejść w świat Terry i docenić jego oryginalność i zawiłość, które teraz okazały się moją zgubą.\n(Kliknij aby rozwinąć opinię) Uwielbiam Nabokova, więc gdy tylko ukazała się ta powieść, postanowiłam ją mieć. Niestety nadal jeszcze stoi na półce nie przeczytana, brak czasu, a książka baardzo długa.\nPrzeczytane:2013-01-31, Ocena: 6, Przeczytałam, Mam,\n"Żył sobie raz w niemieckim mieście Berlinie mężczyzna imieniem Albinus, bogaty, szanowany, szczęśliwy; pewnego dnia porzucił żonę dla młodej kochanki;...\n"Oryginał Laury" Vladimira Nabokova, to powieść, która istnieje tylko we fragmentach jedna z najpilniej strzeżonych tajemnic literatury, niedokończone...


29 grudnia - Grudzień - ezoforum.pl\nLeń patentowany 0\njak połaczyć Marcina 2 i Klaskę, to akurat dokładnie to jestem ja Taka jakaś dziwna mieszanka ... pragmatyczny mistyk??\nJest to natura potężna i władcza o wielkiej sile ekspansji. Dąży wytrwale do zajęcia najwyższego możliwego dlań stanowiska i przejawia dużo autokratyzmu - co zwłaszcza zaznacza się w jego życiu rodzinnym. Odczuwa naturalne przyciąganie do osób starszych i chętnie z nimi współdziała. Nie obawia się ponoszenia odpowiedzialności za swe czyny a lubi działać zawsze w skali jak najszerszej. Jego ambicja jest nienasyco-na.Jego charakter jest bardzo zdecydowany i nie można pomawiać go o słabość. Zdolnym jest do silnych przywiązań - ale we wszystkim co czyni przejawia pewien egoizm. Wskutek tego nieraz jest narażonym na przykrości - ogarnia go uczucie rozczarowania i pragnienie zemsty względem osób, które zawiodły jego zaufanie. Trzeba dodać, że jest to człowiek dość zagadkowy, podlegający dziwnym kaprysom i fantazjom - ale mimo wszystko zdolny i wynalazczy. Jego zalety - to cierpliwość, wytrwałość, ostrożność, oszczędność, wiara w siebie, sprawiedliwość, które w jednostkach rozwiniętych moralnie występują wyraźnie. Jego wady. Gdy jednak pozostaje na niskim stopniu rozwoju - wówczas ma w sobie zbyt wiele egoizmu, co przeszkadza mu w rozwoju i czynieniu w życiu postępów. Zazwyczaj w takim wypadku oprócz egoizmu przejawia jeszcze pogardę dla innych, zazdrość, urojenia, sceptycyzm, skąpstwo i nienawiść. Co mu grozi? Dzięki ujemnym właściwościom charakteru łatwo wywołuje w życiu rywalizacje, wrogości i w końcu nawet może pozostać w życiu samotnym, tak że wówczas będzie się troszczyć już tylko wyłącznie o siebie samego. Zawód dlań najlepszy związany z handlem, przemysłem, sprawami czysto materialnymi. W sferze interesów czuje się doskonale i okazuje zadziwiającą przenikliwość.[/QUOT część na plus część na minus


Żyje w zbiornikach Ameryki Północnej, a także w WNP w dolnym biegu rzek wpływających do Morza Czarnego.\nSamiec ma jaśniejszy kolor, na pokrywie skrzelowej ma czarną plamkę na czerwonym brzegu, u samicy brzeg jest zwykle nieobecny lub słabo wyrażony.\nZawarty w piaszczystych akwariach, obsadzony roślinami z wolnymi obszarami do pływania. Może przylegać do dużych, ale spokojnych gatunków. Słoneczna okoń nienasycony.\nWoda do konserwacji: dH od 10 do 20 °; pH 7,0–8,0; t przy zawartości 15–25 ° C po rozcieńczeniu 2 ° C powyżej.\nDo tarła najbardziej aktywna para jest wybierana ze szkoły ryb i umieszczana w obszarze tarła 100-150 lz warstwą 5-7 cm dużego piasku rzecznego. Woda spawnująca musi być czysta, osadzona. Rośliny w tarle są opcjonalne. Konieczne jest napowietrzanie i filtracja wody, ponieważ producenci rozmnażają się przez kilka dni.\nProcent wydajności larw zależy od jakości i czystości wody. Producenci podczas tarła mogą być karmieni. Samiec kopie dziurę w ziemi, w której samica składa jaja. Tarło jest dość burzliwe i zwykle trwa 1-2 godziny. Po spawnowaniu samicę można usunąć. Samiec opiekuje się potomstwem, aktywnie troszczy się o jaja i larwy.\nLarwy pojawiają się po 2 dniach, po kolejnych 5-6 dniach narybek zaczyna pływać. Następnie samiec wytrąca się i zaczyna karmić narybek.\nPoczątkowy kanał - Artemia, wrotki i nauplii.\nFrytki rosną szybko. Samica rzuca 1000 lub więcej jaj. Dojrzałość ryb osiąga po roku. Słoneczna okoń słabo toleruje spadek pH poniżej 6,0, dlatego trudno jest utrzymać go w akwarium z ciasnym dopasowaniem. Jest to szczególnie prawdziwe w przypadku opieki nad dużą liczbą narybku. Podczas uprawy narybku konieczna jest codzienna zmiana 1/3 lub co najmniej 1/4 wody.\nPodczas okresu odradzania natura Sharp Perch zmienia się dramatycznie. Staje się agresywny i terytorialny. Każdy samiec w tarle zajmuje określone terytorium. Dolnym płatem i płetwą ogonową wyrywa dziurę w ziemi o głębokości do 5 cm, a mężczyzna wściekle chroni swoje gniazdo przed innymi samcami. Odpędza od niego wszystkie inne ryby, w tym samice. Jeśli akwarium nie jest zbyt duże, a gniazda kilku samców są blisko siebie, często dochodzi do walk.\nPo zbudowaniu gniazda samiec zaczyna popychać samicę do siebie. Krąży wokół niej, zbliża się ciasno, a następnie krążą razem. W tym czasie układany jest kawior. Potem samica odpływa, a on dalej strzeże gniazda, jak stróż. Po kilku minutach proces wirowania z jajami powtarza się. W okresie kilku takich walców samica okonia słonecznego składa do 300 jaj.\nJej mały kawior przykleja się do kamyków. Po odrodzeniu samiec całkowicie chłodzi samicę, wypędza ją z gniazda. Ciekawym procesem jest spawnowanie w obecności jednej samicy i kilku samców. Wszyscy mężczyźni budują gniazda, ale tarło odbywa się tylko w najsilniejszym gnieździe. Podobnie jak turecki sułtan ... Po tarle dba o kawior.\nSilnymi ruchami płetw intensyfikuje ruch wody w obszarze, w którym znajdują się jaja, tym samym oczyszczając gniazdo z zanieczyszczeń i jaj niezapłodnionych. Wylęg larw następuje po 2-3 dniach w temperaturze wody do 24 °. Larwy są bardzo małe. Szóstego dnia pojawiają się narybki. Opuszczają gniazdo. Męski ojciec podejmuje próbę przywrócenia narybku do gniazda, ale bezskutecznie. Należy go wykluczyć z tarła.\nSmażyć należy karmić żywym pyłem. Młoda słoneczna okonia dużo je. Ale rosną powoli i nierównomiernie. Dlatego od dwóch miesięcy lepiej posortować je na grupy według wielkości. Narybek zaczyna plamić w kolorze dorosłych ryb w wieku trzech miesięcy. Pełny kolor i podobieństwo do dorosłych pojawia się u młodych zwierząt w wieku 7-8 miesięcy. W wieku jednego roku Solar Perches stają się dojrzałe seksualnie. Można je już rozmnażać.\nOkonie bardzo dobrze aklimatyzują się w akwarium. Dla jednej pary osobników potrzebujesz 50-litrowego akwarium. Umyte w nim kamyki mogą służyć jako gleba. Podlewaj rośliny w akwarium dla tej ryby, pożądane jest, aby nie sadzić lub sadzić w doniczkach. W przeciwnym razie podczas tarła ryba zostanie po prostu wyrwana z ziemi.\nDorosłą okonia słonecznego należy karmić dżdżownicą i dżdżownicą, rozwielitką i skrobanym mięsem. Odpowiednie jest także suche jedzenie. Jeśli chodzi o kompatybilność z innymi rybami akwariowymi, okoń słoneczny dobrze dogaduje się z sąsiadami tej samej wielkości o uspokajającym charakterze.\nNależy zauważyć, że okoń słoneczny jest bardzo bezpretensjonalny w stosunku do warunków zatrzymania. Nie wymagają parametrów wody. Mogą żyć w temperaturze wody w akwarium do 30 stopni. Tolerują także niskie temperatury.\nCHAMELEON RYBNY LUB BADIS BADIS SPIS TREŚCI ZDJĘCIA HODOWLANE.\nRODOSTOMUS - RED TETRA: ZAWARTOŚĆ, KOMPATYBILNOŚĆ, HODOWLA, ZDJĘCIA.\nRIVULUS SPIS TREŚCI KOMPATYBILNOŚĆ HODOWLI ZDJĘCIA OPIS OPIEKA.\nZWIERZĄTRYBY AKWARIUMRoślinyWSZYSTKO DLA AKWARIUMROŚLINY AKWARIUMAKWARIUM MORSKIEŚLIMAKI AKWARIUM