"Pod Wroną i Karoszem" - Strona 5 - Leviathan (beta 2)\n"Pod Wroną i Karoszem"\n02 sty 2012, 01:25\nKarczma Pod Wroną i Karoszem jest miejscem pełnych ludzi podejrzliwych, co z resztą mało kogo dziwi biorąc pod uwagę, że każdy mieszkaniec tego miasta taki jest. Nie lubią oni zbyt częstych, hucznych zabaw, dlatego też przytułek ten jest raczej ostoją zimnego spokoju. Każdy tutaj jest obserwowany parami podejrzliwych oczu a atmosfera jest rozluźniona zazwyczaj tylko do momentu przekroczenia progu przez obcą osobę z poza miasta. Jeśli jednak osoba ta zachowuje się odpowiednio w oczach Morinhtarczyków, nie robi niepotrzebnego hałasu ani nie afiszuje się zbytnio swoją osobą, nie ma się czego bać dopóki nie złamie prawa.\nSama karczma charakteryzuje się lekkim półmrokiem, momentami smętną atmosferą i niezwykle urodziwymi służącymi-niewolnicami. Wnętrze jest utrzymane w porządku i to w podwójnym tego słowa znaczeniu, trudno tu znaleźć czy to brud czy burdy.\n15 maja 2014, 14:27\nXariel był gotowy na odwiedziny, a nietypowe raczej zachowanie nieznajomego tylko ułatwiły mu ciepłe przyjęcie, które planował mu zgotować. Od razu wziął się do działania, chwytając wszystkie najpotrzebniejsze rzeczy, starając się zachować przy tym możliwie jak najciszej. W końcu nie chciał płoszyć kogoś, kto pofatygował się do znalezienia go w jednym z karczemnych pokoi, tylko po to aby złożyć mu niespodziewaną wizytę. Czy może raczej spodziewaną, choć nie do końca zrozumiałą.\nUdało mu się w spokoju dotrzeć do ściany, gdyż osoba na korytarzu również usilnie starała się zachować dyskrecję, przez co kombinowanie zajmowało jej wyjątkowo dużo czasu. Zdawała się jednak nie wiedzieć do końca, z kim ma do czynienia, bowiem wyczulone zmysły i czujność kotołaków były raczej powszechnie znane i gdzieniegdzie również cenione. Zagadkowy gość pozostawał natomiast dalej w swoim nieuzasadnionym przeświadczeniu, że nikt nie ma pojęcia o jego obecności. A przynajmniej tak to wyglądało, bowiem wszystko co działo się na zewnątrz, wciąż pozostawało okryte mgiełką tajemnicy.\nW końcu jednak, komórki mózgowe zaczęły sugerować inne rozwiązania, co po krótkiej chwili ciszy zaowocowało otwarciem drzwi. Najpierw zostały one tylko delikatnie uchylone, by z każdą chwilą pracy nad nimi, ostrożnymi ruchami utworzyć odpowiednio szerokie przejście. Do pokoju wdarło się światło z korytarza, kładąc na podłodze jasną łunę, która padła prosto na spoczywające na komodzie przedmioty, które potwierdziły wątpliwą obecność poszukiwanej osoby. Kąt padania promieni nie był jednak wystarczający, by ukazać czy ofiara śpi smacznie w miejscu spoczynku. Ale prawdopodobnie było to celowe działanie, ponieważ nagły błysk mógłby zbudzić go w niepożądany sposób.\nZnów nastała cisza, gdyż nieznajomy nie chciał z miejsca wparować do środka, próbując zapewne przyzwyczaić wzrok do panujących ciemności. Gdy już uznał, że poradzi sobie z małym rozeznaniem, niemal bezszelestnie przedostał się do środka. Nie był to może najwyższy kunszt, i zapewne dobrze nasłuchująca osoba zdała by sobie sprawę z jego obecności, jednak na pewno nie był amatorem w tego typu zadaniach. Po dłuższej chwili oczekiwania, Xarielowi dane było w końcu zobaczyć jego plecy i całą resztę tylnej części, na których znajdował się kubrak w kolorze bardzo ciemnego brązu, wraz ze spodniami tej samej barwy.\nKotołak, nie chcąc już dłużej bawić się w te specyficzne podchody, toteż spokojnym głosem przywitał ją prosto ze skrywających go ciemności. Jako że mężczyzna, bo tym okazał się nieznajomy, nie zdążył jeszcze przyjrzeć się pustemu posłaniu, toteż było to dla niego naprawdę niemałe zaskoczenie. Do tego stopnia, że z wrażenia aż upuścił jakiś bliżej niezidentyfikowany, niewielki, twardy przedmiot, który donośnie uderzył o drewniane deski, kompletnie nieadekwatnie do sytuacji. Sam właściciel zdążył się już obrócić w kierunku z którego dobiegł głos, co zaowocowało ukazaniem się w całej jego okazałości, czy raczej jej braku.\nWbrew temu co mag mógł podejrzewać, nie była to wizyta starych znajomych, bowiem teraz stał przed nim jakiś przeklęty młodzieniec. Jego twarz pokrywały pierwsze oznaki blond zarostu, a ostre rysy twarzy zamarły w niemym zaskoczeniu. Dopiero teraz można było zauważyć, że jego prawica dzierży bardzo specyficzny sztylet, który przewinął się już parę razy w ciągu ostatnich godzin. A jego posiadacz jakby momentalnie zapomniał do czego ów przedmiot służy, przede wszystkim próbując pojąć dziwne zachowanie stojącego naprzeciwko osobnika.\nOcena jego najbliższych posunięć była niemożliwa, nawet pomimo dość jasnych początkowych zamiarów, gdyż ludzie potrafili być naprawdę nieobliczalni. Mógł zaatakować, podjąć próbę jakiejś rozmowy czy nawet zacząć uciekać w panice. Pierwszym odruchem było jednak kompletne zamarcie, które na pewno nie wróży dobrze jego przyszłości w podobnym fachu. Xariel natomiast czekał z decyzją, jak odnieść się do całej tej typowo złodziejskiej próby. Zapowiadało się więc na to, że dalszy rozwój sytuacji zależeć będzie tylko od niego i jego najbliższej decyzji. Winien się jednak spieszyć, bowiem wyglądało na to, że element zaskoczenia jest paradoksalnie po jego stronie. A był to atut, który mógł niekiedy liczyć się bardziej niż ostrze w dłoni.\n15 maja 2014, 20:28\nTrochę musiał czekać, ale widok był niemal bezcenny. Niedoszły złodziejaszek, zabójca, czy też cholera wie kto jeszcze zapewne srał właśnie pod siebie, nie wiedząc co też poszło nie tak. Towarzysze wrobili go w cały ten kabaret? A może był zwyczajnie tępy? Sądząc po tym ile zajęło mu otwarcie drzwi obie możliwości były prawdopodobne.\n- Coś nie tak? – zapytał perfidnie. Wymierzył włócznię w stronę swojego gościa. Miał nad nim sporą przewagę odległości, nóż, nawet niezwykły, był w takiej walce niemal bezużyteczny. A Xariel miał zamiar to wykorzystać, oczywiście. Cały czas mierząc grotem włóczni w pierś chłopaczyny, tak, aby ten zmuszony był do trzymania bezpiecznego dystansu ruszył wzdłuż ściany.\nPlan był prosty, miał zamiar odciąć swojego gościa od wyjścia i zmusić wymierzoną weń bronią, aby cofnął się pod ścianę. Zakładając, że chłopak nadal będzie stał w miejscu jak debil, to będzie mógł to spokojnie i powoli zrobić. W innym wypadku prawdopodobnie będzie zmuszony działać szybciej, albo też nieproszony odwiedzający zdoła uciec, jednak byłoby to niepożądane. Kiedy już zamknie drzwi w pomieszczeniu zapanuje większy pomrok, co oczywiście da mu przewagę, gdyż nie miał wątpliwości, że widzi w ciemności lepiej niż jego gość.\n- Masz mi coś ciekawego do powiedzenia? – zagadnął, jakby nigdy nic. Skoro już miał okazję, to dobrze by było dowiedzieć się jak najwięcej. Po co przyszedł, o organizacji, do której należy, wszystkiego. O ile będzie chciał w ogóle gadać. Kotołak miał wątpliwości co do tego, co też powinien uczynić. Zabić? Czy to było potrzebne, albo w jakikolwiek sposób korzystne? Raczej nie, zostawienie tutaj trupa prawdopodobnie byłoby kiepskim rozwiązaniem i mogło się zemścić w przyszłości. Z drugiej strony, ciężko mu też było kazać wypierdalać. Kątem oka Xariel starał się zauważyć co chłopak upuścił na podłogę, ciekawość jak zwykle musiała dorzucić coś od siebie do jego zachowania.\nMimo wszystko oczekiwał, że nie zostanie zaatakowany. Raz, że byłoby to zwyczajnie głupie, jeśli jego przeciwnik nie miał w zanadrzu czegoś naprawdę dobrego, próba walki sztyletem z włócznią była bez sensu. W dodatku nadal zdawał się być zaskoczony, a tak bezczelne powitanie go w pomieszczeniu musiało nieźle namieszać mu w głowie. Czyżby dwójka elfów namyśliła się i przysłała do niego zabójcę? Zdawało się to bez sensu, mieli wcześniej okazję, której nie wykorzystali. Teraz ta nieudana próba mogła się na nich zemścić. Choć, może jego zadanie było inne? Miał coś przynieść, zostawić, przekazać, zabrać, ukraść? Nie sposób stwierdzić, póki sam nie powie.\n16 maja 2014, 01:37\nXariel zapragnął dostać się do informacji w których posiadaniu był młody chłopaczyna, który teraz stał naprzeciwko niego, raczej kwalifikując się jako ewidentny przeciwnik. Przeciwnik, dzierżący teraz w ręku dość interesującą broń, która jednak wycelowana była gdzieś w podłogowe deski, zupełnie niezgodnie z jego przeznaczeniem. Wydawał się być przy tym kompletnie nieobecny i zagubiony, jak gdyby zapomniał po co właściwie tu przyszedł. Nic tak jednak nie motywuje do działania, jak spory zapas adrenaliny oraz zawiązanie akcji. Gdy więc kotołak powziął pierwsze kroki w celu uniemożliwienia przeciwnikowi ucieczki, ten jakby zbudził się z głębokiego snu, momentalnie unosząc swój oręż wyżej w agresywnym geście.\nPodstawowe założenia obejmowały przyciśnięcie go do ściany, dosłownie i w przenośni, by potem gospodarz mógł wpaść w posiadanie wszystkiego co był w stanie mu zaoferować. Sam blondyn raczej nie rozgryzł jego planu, lecz w mig pojął, że jego zadanie jest z góry skazane na porażkę. Ciężko było orzec, jak wiele właściwie udało mu się ujrzeć w ciemnościach, jednak po początkowym zachowaniu można śmiało założyć, że doskonale pojmował grożące mu niebezpieczeństwo. Zdecydował się więc na coś, co przypominało raczej pewien akt desperacji, aniżeli świadome działanie.\nDzierżony w ręce przedmiot uniósł jeszcze wyżej, tylko po to by z głośnym jękiem rzucić nim w kierunku futrzanego celu, stojącego niespełna pół kroku od niego. Mimo, że było to raczej dziwne działanie, zapewne miało na celu wywołanie jakiegoś konkretnego efektu. Reakcja kociego rywala była niemal natychmiastowa i objawiła się w postaci szybkiego usunięcia się z toru lotu, a raczej próby podobnego działania. Nie starczyło mu bowiem czasu, by w pełni ominąć ząbkowane ostrze. Zahaczyło mu o ramię, co jednak przysporzyło mu więcej strachu niż faktycznego bólu, ponieważ dostał zdecydowanie bezpieczniejszą rękojeścią. Sam napastnik wykorzystał tę krótką chwilę na otwarcie drzwi na oścież, tak aby osłonić się przed ewentualnym atakiem ostrego grotu włóczni. Niespełna kilka sekund później był już za drzwiami, a nim Xariel zdążył do nich podejść, jasny korytarz był już kompletnie pusty. Wszystko działo się wyjątkowo szybko, tym bardziej biorąc pod uwagę początkową ociężałość wydarzeń.\nOdwiedziny zakończyły się więc wyjątkowo ugodowo, tym bardziej biorąc pod uwagę ich prawdopodobny cel. Sam szczyl zostawił po sobie jedynie dwie rzeczy, które spoczywały teraz na ziemi, teraz widoczne o wiele lepiej niż wcześniej. Upuszczony wcześniej, twardy przedmiot okazał się być niczym innym, jak po prostu karczemnym kluczem do jego pokoju. Ewentualne porównanie go z tym wręczonym od karczmarza nie mogło pozostawiać wątpliwości, bowiem były wykonane niemal idealnie na swoje podobieństwo. Drugim był oczywiście dostrzeżony znacznie wcześniej sztylet, który prawdopodobnie był teraz jego własnością. Po bliższych oględzinach również okazał się być udaną kopią, choć nie miał możliwości porównania.\nA świat wokół ponownie zamarł, z dominującym wszędzie brakiem jakichkolwiek dźwięków życia. Był środek nocy, a całe to zamieszanie rozegrało się na tyle szybko, że wszystko pozostało kompletnie niezauważone przez otaczający ich świat. A że skurczybyk nawet uciekał stosunkowo cicho, to na próżno było wypatrywać odwiedzin oberżysty. Wyglądało na to, że reszta nocy będzie już znacznie mniej ciekawa i obfita w niespodzianki. Mógł więc w spokoju wrócić do średnio luksusowego łoża, a by dospać resztę Morinhtarowej nocy. Oczywiście, pod warunkiem, że Xariel w ogóle postanowi kłaść się spać po tej nagłej pobudce, jaką ufundował mu przeklęty włamywacz. Albo jeśli w ogóle będzie jeszcze w stanie położyć się po czymś takim.\n>>>Z góry mówię, że przez resztę nocy nie czekają Cię żadne niespodzianki. Oczywiście zależnie od tego, na co się teraz zdecydujesz.\n17 maja 2014, 20:24\nTrzeba przyznać, że jeśli chłopak coś umiał, to spierdalać. Kotołak mimowolnie dotknął swojego ramienia, jednak pod palcami nie poczuł ani krwi, ani też rozciętego materiału. Zapewne ta broń nie była w żaden sposób przystosowana do rzucania, albo też ktoś nie umiał rzucać. Człowiek dość szybko zniknął za drzwiami i popędził korytarzem, raczej nie było sensu go ścigać. Xariel zamknął drzwi i podniósł z ziemi klucz, który to wcześniej został na nią upuszczony. Istniała duża szansa, że chłopak otrzymał go od karczmarza, więc warto będzie się przekonać co też ten osobnik będzie miał z rana do powiedzenia.\nTym razem zakluczył drzwi, zastanawiając się, czy też dysponuje ktoś do nich jeszcze jednym kluczem, czy też właśnie odciął się od świata zewnętrznego, a biedny właściciel musiałby wywarzyć drzwi. Hm, "biedny". Niemniej jednak, nie miał zamiaru pozostać tu dłużej niż było to konieczne. Albo raczej wygodne.\nPołożył włócznię i oba posiadane przezeń noże obok łóżka. Rozbawił go fakt, że zarówno nowy nabytek, jak i jego stary nóż są w różnym stopniu ząbkowane. Niemalże przeznaczenie. Przysiadł na łóżku nie wiedząc co tak właściwie robić. Ta wizyta spędziła sen z jego powiek dość skutecznie, z drugiej strony chętnie odpocząłby póki miał okazję. Oparł się o ścianę i półsiedząc, półleżąc na posłaniu przymknął oczy. Coś jednak nie dawało mu spokoju, spędził tak może kilkanaście minut, pogrążony bardziej w myślach niż faktycznej drzemce. W końcu otworzył oczy i westchnął cicho. Sięgnął po zgubiony przez chłopaka nóż i począł obracać go w palcach przyglądając się tej broni. Materiałowi z jakiego jest wykonana, wszelkim śladom, dziwnemu kształtowi ostrza. Widział już jej zastosowanie, był ciekaw jak wiele drzwi jeszcze jest w stanie otworzyć.\nNiewątpliwie ktoś upomni się o tę broń, zapewne była dla całej tej organizacji zbyt wiele warta, aby tak po prostu go z nią zostawili. Nie mieli nawet pojęcia czy i jak może ją wykorzystać, ile wie, skąd się wziął, co ma zamiar robić. Przyjdą jeszcze dziś w nocy? Jutro? Trudno wiedzieć czego w ogóle oczekiwali, skoro przysłali chłopaka, aby go zabił. Pewne było, że byli niemożebnie tępi, gdyż mogli spróbować zrobić to wcześniej, a on posłany był, może nieco doświadczonym, ale nadal spanikowanym chłopakiem.\nMinęło sporo czasu nim Xariel w końcu usnął, z dziwnym nożem na kolanach. Z rana musiał zebrać wszystkie swoje rzeczy i zejść na dół karczmy, w końcu wynajął pokój na jedną noc. Ząbkowany nóż już w takim wypadku był źródłem kłopotów, gdyż nie miał na niego żadnej pochwy. Będzie musiał nieść go w ręce i zwracać na siebie uwagę. Ale cóż, zaradzi temu jakoś gdy wyjdzie na miasto. Tymczasem wiedział już, że pierwszą rzeczą jaką zrobi będzie podejście do kontuaru, położy na nim dwa identyczne klucze i spojrzy na karczmarza wyczekująco. Może tym razem zdoła dokopać się do jakichś wyjaśnień.\n21 maja 2014, 00:11\nReszta pozornie niespokojnej nocy, jak i specyficzny, bo Morinhtarowy poranek, minęły już swoim własnym tempem. Właściciel nie przybiegł wraz z pierwszymi promieniami magicznych świateł za oknem, a ilość ludzi grzebiących przy zamkach ograniczyła się do zera. Nie oznaczało to jednak, że o niedawnych wydarzeniach można było tak po prostu zapomnieć, tym bardziej, że leżąca na kolanach kotołaka broń, dobitnie przypominała mu o zaistniałej niedawno w tym miejscu sytuacji.\nObita ciemnobrązową skórą rękojeść, dość szeroka jak na sztylet zresztą, wykonana była pieczołowicie i dokładnie. Widać było, że ktoś dołożył wszelkich starań, aby prezentowała się nienagannie oraz zgodnie z pewnymi założeniami. Dalej wychodziło długie na około dwadzieścia centymetrów, wykonane z błyszczącej i porządnej stali ostrze, ze wspomnianymi już wielokrotnie ząbkami po jednej stronie. Broń była jednosieczna, choć jeśli był to ten sam, dobrze znany mu przedmiot, to jego przeznaczeniem wcale nie była walka. Cała reszta prezentowała się raczej normalnie, na próżno było szukać jakichś wskazówek dotyczących właściciela bądź szczególnych inskrypcji. To był po prostu sztylet.\nCo więc mu pozostało? Musiał iść na dół, dzierżąc ten dość nietypowy przedmiot w dłoni, i oddać karczmarzowi jego klucz. Czy może nawet dwa jego klucze, jako że udało mu się wpaść w posiadanie jeszcze jednej jego kopii. Jak więc zaplanował tak zrobił, a po paru minutach był już na dole, rozglądając się uważnie po głównym pomieszczeniu. Pora była wczesna, co wywnioskować można było po bardzo niewielkiej liczbie gości. Jednak Ci, którzy postanowili odwiedzić ten przybytek jak najwcześniej, bądź najzwyczajniej w świecie również spędzali tu noc, stłoczeni byli zaraz przed głównym wejściem. Jedynie stojący za ladą mężczyzna nie ruszał się ze swojego ukochanego miejsca, niezainteresowany zbieraniną.\nGdyby uważniej przyjrzeć się powodom owego zamieszania, dostrzec można było dobrze widoczną kałużę krwi, wokół której zgromadziły się najróżniejsze osobistości. Właściciela posoki nie było widać, jako że prawdopodobnie został przed chwilą wyniesiony, raczej w charakterze trupa, sądząc po ilości czerwonego cieczy. Jednak jak to zwykle bywa, ludzie i nieludzie bardzo lubili się w plotkowaniu, toteż nietrudno było parę rzeczy usłyszeć. Rozchodziło się o jakiegoś faceta, który leżał niemal do samego rana pośród własnej krwi, ze strzałą wystającą z posiniałego gardła. Co ciekawe, nikt nawet nie zastanawiał się jakoś szczególnie nad sprawcą owego morderstwa. Większość pytań dotyczyła powodu, dla którego jegomość został "ukarany".\nZbiorowisko rozeszło się jednak stosunkowo szybko, toteż Xariel mógł w spokoju udać się do głównego celu swojej porannej wycieczki. Klucze trzasnęły głucho o blat, zwracając tym samym uwagę ich prawnego posiadacza. Oberżysta tylko spojrzał na oba przedmioty, by niespiesznie podejść i jednym ruchem zagarnąć oba w swoje ręce. Na tym najwyraźniej miał zamiar skończyć całe spotkanie, napotykając jednak tym samym wyczekujący wzrok klienta, postanowił łaskawie się odezwać.\n- Rad jestem, że znalazłeś drugi klucz, od dawna się za nim rozglądałem. Będę o tym pamiętał, gdybyś chciał jeszcze kiedyś nas odwiedzić – powiedział, znów odwracając swoją uwagę od kociego rozmówcy, niemal momentalnie po wypowiedzeniu swojej kwestii. Zdecydowanie nie zależało mu na dalszym kontynuowaniu wymiany zdań, co zresztą starał się ukazać paroma charakterystycznymi gestami. Nie wyglądało to jednak jakby próbował w dziwny sposób się wywinąć, a przypominało bardziej próbę zatuszowania czegoś, tyle że w wyjątkowo niezwykły sposób. Kompletną ignorancją.\nZerkał więc już tylko nań przelotnie, obsługując przy tym poranne zamówienia reszty gości. W pomieszczeniu było jedynie kilka osób, w tym żadnej "znajomej" elfiej twarzy. Jakiś długowłosy mężczyzna w długiej szacie jadł coś ze sporej misy, dwóch zwykłych mieszczuchów zażarcie o czymś dyskutowało, a jeden ze strażników miejskich dokładnie lustrował pomieszczenie, raz po raz obracając głowę w kierunku zaschniętej plamy przy wejściu. Nie minęło zbyt dużo czasu, nim jego bystre spojrzenie przykuł pewien trzymany na widoku sztylet. Ściągnął krzaczaste brwi, posyłając kotołakowi bardzo jednoznaczną wiadomość. Nie ruszył się jednak ze swojego miejsca, wciąż doglądając reszty pomieszczenia i obecnych w nim osób, jakby nie chcąc wyciągać pochopnych wniosków. Niewątpliwe jednak, że w końcu prawo zainteresuje się tą zdobyczą, a wtedy może zrobić się już znacznie mniej ciekawie.\n25 maja 2014, 01:33\nKurwa. Niewątpliwie karczmarz od bardzo dawna rozglądał się za zgubionym kluczem, konkretniej od ostatniej nocy. Zachowanie tego typa było co najmniej dziwne, a jak na razie kotołak nie miał pomysłu w jaki sposób mógłby podejść osobę tak nieprzejętą czymkolwiek o obojętną. Musiał się pogodzić z faktem, że tym razem niczego się nie dowie. Następnym też zapewne nie, jeśli taki nastąpi.\nTymczasem uwagę jego zwrócił inny fakt, ślady po, jak mniemał, morderstwie, które musiało dokonać się tutaj w nocy. Trzeba przyznać, że był to temat interesujący, a czysta ciekawość nie pozwalała mu nie zbliżyć się tam i nie posłuchać co też mówi się na temat tych zdarzeń. Może był to ktoś ważny? Ba, zapewne był to ktoś ważny. Któż przejmowałby się zabijaniem żebraka w karczmie? Pytanie jednak, w jaki sposób osoba ta była ważna.\nXariel już miał najzwyczajniej w świecie się tam zbliżyć, gdy zaszło pewne nieoczekiwane zdarzenie, które sprawiło, iż miał ochotę kląć na samego siebie i wszystkich wokoło. Sztylet, który zdobył na niedoszłym złodzieju, mordercy, czy bogowie wiedzą kim najwyraźniej był czymś szeroko rozpoznawalnym i zwrócił uwagę strażnika miejskiego. Co jak co, ale strażnik miejski był ostatnią osobą, której uwagi pragnął kotołak. Miał dość problemów i bez tego. Odetchnął z ulgą, gdy obecność broni nie wywołała natychmiastowej reakcji. Może nie było tak tragicznie?\nTym razem Xariel postanowił przezornie schować sztylet pod swoją szatę, problemem jednak pozostawało jak tez ma zamiar to zrobić, aby nie stanowił on większych problemów. Ostatecznie stwierdził, że upchnięcie go za pas może nie było rozwiązaniem najwspanialszym z możliwych, jednak biorąc pod uwagę jego budowę w miarę bezpiecznym. Do czasu, aż nie znajdzie się coś lepszego będzie musiał zdzierżyć obecność nagiego żelastwa przy swoim boku.\nPo ukryciu noża, z braku lepszych opcji wrócił do poprzednich planów, wstał i zbliżył się nieco do plam krwi, oraz obecnych tam osób. Chciał usłyszeć coś interesującego, bardzo chciał.\n24 cze 2014, 21:03\nWizyty w Morinhtarze, kotołak nie mógł na razie zaliczyć do zbyt udanych. Zaraz po rozpoczęciu jego starań o zdobycie informacji, został ogłuszony i dostał przykaz by nie wciskał nosa w nie swoje sprawy. Jego duma została urażona, gdyż dał się złapać naprawdę łatwo. Póki co, postanowił jeszcze zostać w karczmie, a przy okazji dowiedzieć się więcej o morderstwie, które miało tutaj miejsce. Najwidoczniej nie tylko Xariel miał w nocy jakieś problemy.\nStrażnik miejski co jakiś czas zerkał w stronę maga, który zdążył już ukryć charakterystyczny sztylet by nie przyciągał więcej nieproszonej uwagi. Każde wydarzenie przyciągało gapiów, którzy teraz zastanawiali się na głos, za co został ukarany nieszczęśnik, którego krew zdobiła teraz podłogę karczmy. Kotołak zbliżał się powoli do pięciu dyskutujących mężczyzn. Na pierwszy rzut oka, wszyscy wyglądali na przedstawicieli rasy ludzkiej. Żaden z nich nie wyróżniał się ubiorem lub jakimiś innymi cechami. Gdyby Xariel przyjrzał się uważniej, mógłby zauważyć, że wszyscy są obywatelami Morinhtaru. Podchodząc coraz bliżej, wprawne, kocie ucho mogło wychwycić niewielką część rozmowy.\n– …młodzik, sprzątał w Akademii.\n– Widocznie nie spełnił ich oczekiwań. – Usłyszał kotołak. W tym samym momencie, w którym już był przy plamie posoki, jeden z mężczyzn, spostrzegł nadchodzącego futrzastego osobnika i natychmiast zamknął gębę, z której najprawdopodobniej miały się wydostać kolejne słowa na temat zmarłego nieszczęśnika. Pozostali rzucili niezbyt przyjemne spojrzenia w stronę Xariela i po prostu się rozeszli, zmierzając do jednego ze stolików by kontynuować rozmowę w spokoju. Najwyraźniej nie mieli ochoty na pogawędkę z przybyszem z zewnątrz. Kotołak teraz mógł sobie dokładnie obejrzeć teraz krew na podłodze lub podejść i pogawędzić ze strażnikiem, który znajdował się niedaleko plamy i co jakiś czas zerkał w jego stronę. Mógł też powrócić do wcześniejszej taktyki i spróbować podsłuchać jakąś rozmowę. Wyboru nie miał zbyt dużego, przy jednym ze stolików dwóch jegomości dyskutowało o czymś, a przy drugim siedziała wspomniana wcześniej piątka mężczyzn. Co jakiś czas w stronę futrzastego osobnika były rzucane spojrzenia niechętne, ale i wyrażające pewną ciekawość.\nXariel mógł również opuścić karczmę, ale gdzie by się udał? Wypełnianie postawionego zadania nie szło mu na razie najlepiej, chociaż nie przebywał w tym mieście długo. Dostał jednak poważne ostrzeżenie już na samym początku. Pytanie tylko, czy brał je pod uwagę, czy też zamierzał zaryzykować i dalej próbować jakieś informacje. Mimo początkowych niepowodzeń, coś jednak miał. Choćby to były tylko dziwny nóż i przemyślenia, wnioski, które mógł wyciągnąć po poprzedniej nocy.\n25 cze 2014, 15:32\nKotołak zignorował rozmawiających mężczyzn i przystanął nad plamą krwi, przyglądając się śladom zabójstwa. A przynajmniej udawał że to robi, przecież nie mógł przyznać się, że właśnie ich słuchał. Podobnież był to ktoś z Akademii… interesujące, ale Xariela bardziej zajmował teraz nowo zdobyty nóż i organizacja, która się z nimi obnosiła. Kim byli, na co liczyli przysyłając doń tego chłopaka?\nNie mógł powstrzymać się od delikatnego uśmiechu, gdy mężczyźni oddalili się w stronę stołu. Nie uciekną przed kocim słuchem, nawet tam zapewne mógłby uch usłyszeć. To też miał zamiar zrobić, jeszcze przez krótką chwilę, może wspomną coś ciekawego. Przystanął nad plamą krwi, szukając jakiejkolwiek aury, która świadczyła by o tym, że użyto tutaj jakichś zaklęć. Głęboko wciągnął powietrze, jakby miało mu to pomóc, rozejrzał się.\nCzuł na sobie wzrok innych, w Morinhtarze odczuwał go nawet bardziej niż zazwyczaj, ale ludzie zawsze się gapili. Kotołak, niecodzienny widok. Pewnie złodziej, morderca i bogowie wiedzą co jeszcze. Dalekie od prawdy, choć ostatnimi czasy zadziwiająco zaczął się do tego stereotypu zbliżać. Mimowolnie powędrował myślami do leżących zapewne nadal w jaskini zwłok, oraz posiadanego noża. Tak, coraz bardziej.\nChcieli by spędził tu noc, teraz już wiedział, że po to, aby przysłać tego gówniarza. Co prawda był to kiepski wybór, nadal nie rozumiał co też było ich celem. Zabicie go? Wątpliwe, byłoby to nielogiczne i zwyczajnie bardzo głupie. Mieli okazję wcześniej, teraz już ją stracili. Tym razem będzie musiał być ostrożniejszy. Zapewne będą chcieli odzyskać pozostawiony przez tego głupka nóż.\nTymczasem Xariel po obejrzeniu śladów morderstwa ruszył do drzwi wyjściowych, nie było sensu dalej tu siedzieć. Chcieli, żeby został na noc, trzeba przyznać, iż trochę liczył na to, że złożą mu wizytę i czegoś ciekawego się dowie. Nic z tego nie wyszło. Wszystko jednak ma swoje plusy, miał teraz dostęp do tuneli pod miastem, zakładając, że wszystkie przejścia były otwierane tym właśnie "kluczem". Pytanie, czy warto było tam schodzić i ryzykować napotkanie kolejnych członków dziwnej organizacji.\nPowietrze przed karczmą niewątpliwie było niewiele świeższe niż wewnątrz, była to przecież cholerna jaskinia. Zadziwiające, że jeszcze się tutaj nie podusili, czyżby to też była zasługa sławetnej Akademii? Kotołak mimowolnie uniósł wzrok, rozglądając się za wykutym w ścianie potężnym gmachem szkoły. Widać go było niemal z każdego miejsca w mieście. Ogromna mozaika zamku osadzona w skale. Jak wiele korytarzy i pokoi się tam kryło? Czy podziemne tunele prowadziły również do tego miejsca? Czy ktoś tam o nich wiedział? Tyle pytań, a nie miał gdzie szukać odpowiedzi.\nPostanowił przejść się po mieście, a nuż trafi na coś ciekawego. Cokolwiek wartego uwagi, podsłucha jakąś ciekawą rozmowę w którejś z bocznych uliczek, wyczuje jakiś niecodzienny zapach? Biedni ludzie, nawet przez myśl im nie przechodziło jak marne są ich zmysły. Nawet pod tym względem częstokroć okazywali się gorsi. Dla niego to miasto żyło milionami szmerów, a niemal każdy mógł wyłowić, zrozumieć, odnaleźć jego źródło. Słusznie się bali i zerkali nerwowo w jego stronę.\nParadoksalnie ostatnie wydarzenia sprawiły, iż zaczynało mu się tu podobać. Jego duma co prawda ucierpiała, jednak tylko ona. Może będzie miał jeszcze okazję się odegrać na tej dwójce. Tymczasem Xariel ruszył główną ulicą, powolnym krokiem przemierzając miasto, zerkając po bocznych uliczkach i nasłuchując.\n27 cze 2014, 22:46\nKotołak zbliżył się do plamy krwi i zaczął się jej przyglądać. Nie wyczuł jednak w pobliżu niej żadnej magii. Sama posoka, która już zdążyła dawno wsiąknąć w deski, też nie wyglądała jakoś nadzwyczajnie. Rozejrzał się dookoła powoli, ale nie zauważył żadnych, innych śladów, które mogłyby podpowiedzieć cokolwiek Xarielowi. Dopiero wciągnięcie powietrza coś dało. Niemal niezauważalny, delikatny zapach, unosił się nad plamą krwi, dla większości osobników, niemożliwy do wyczucia. Był zdecydowanie inny od powietrza w karczmie, nieco drażnił zatoki, jednak już zanikał. Istota o czarnym futrze, nie mogła go jednak rozpoznać. Sama obecność dziwnej woni na miejscu morderstwa mogła być co najmniej zastanawiająca.\nTymczasem w innej stronie karczmy, grupka mężczyzn siedziała przy stoliku i starała się rozmawiać przyciszonymi głosami. Najwyraźniej nie chcieli by ktoś ich podsłuchiwał, ale nie mogli wiedzieć, że kotołaki mają lepszy słuch niż ludzie. W końcu byli tylko prostymi mieszczanami. Do uszu Xariela doleciała ich rozmowa, jednak nie zawierała zbyt wielu interesujących szczegółów. "Lubią rozgłos, ale lepiej o nich za dużo nie mówić."; "Młody musiał bardzo zawalić sprawę, ale sam się o to prosił"; "Tutaj można zginąć za byle błahostkę." – To były jedyne, godne uwagi zdania. Mężczyźni po chwili zmienili temat i zaczęli rozmawiać o interesach i innych nieistotnych dla kotołaka rzeczach.\nPo obejrzeniu miejsca zbrodni i podsłuchaniu rozmowy, kotołak ruszył do wyjścia. Nim jednak zdążył dotrzeć do drzwi, drogę zastąpił mu strażnik miejski, który wcześniej okazał zainteresowanie przedmiotem, w którego posiadanie wszedł nie tak dawno czarnofutry. Nie wyróżniał się jakoś specjalnie spośród innych strażników, których Xariel już widywał w swoim życiu niejednokrotnie. Twarz też miał bardzo pospolitą, nie wyróżniająco się niczym. Szybkie oględziny mogły wykazać pałkę, która była okuta na końcu metalem jako uzbrojenie. Mężczyzna był nieco niższy od kotołaka, ale szerszy w barkach.\n- Pokaż mi swój glejt. – Rzekł beznamiętnym głosem, gdy Xariel stanął przed nim. Żadnej prośby, po prostu rozkaz. Straż nie przywiązywała większej wagi do uprzejmości, zwłaszcza, gdy nie miała do czynienia z ważną osobistością lub obywatelem miasta. Mężczyzna nie wyrzekł swego żądania zbyt głośno, nie mniej jednak, kilka osób obejrzało się w stronę dwójki osobników, którzy stali przy wejściu. Jedynie karczmarz nie zwracał na nic uwagi, zajmując się swoimi sprawami. Niektórzy mogliby być nieco zaskoczeni powodem rewizji, ale kotołak mógł się domyślać dlaczego został zatrzymany. Póki co, nie był jednak w poważnych tarapatach. O ile tylko posiadał glejt, który dostał na początku przy bramie.\n28 cze 2014, 23:22\nNo pięknie. Właśnie ściągnął na siebie uwagę straży miejskiej, czyli ostatnią rzecz, jakiej pragnął w tym mieście. Ba, ściągnął na siebie uwagę zarówno straży miejskiej, jak i środowiska przestępczego za jednym razem. W gruncie rzeczy mógłby to uznać za pewien sukces. Gdyby nie stało się to w tak marny i niekontrolowany sposób.\nSzczęśliwie strażnik nie zadawał zbędnych pytań, ani nie robił nic głupiego. Zażądał jedynie glejtu, który przecież Xariel miał przy sobie, bez niego pewnie wypieprzyliby go z miasta na zbity pysk. Na krótką chwilę go zmroziło. A jeśli ta dwójka elfów rąbnęła mu glejt? Nie, to niemożliwe. Sami chcieli, aby został w mieście, inaczej by go sprzątnęli i gdzieś schowali. Musiał być na swoim miejscu.\nKotołak pokiwał głową i sięgnął do swojej sakwy, szukając tam wydanego przy bramie papieru. Gdy go odnalazł, bo przecież musiał tam być, pokazał go strażnikowi, niezbyt nachalnie, jednak uważnie obserwując jego reakcję. To, że Xariel miał glejt wcale nie oznaczało końca jego problemów, zapewne nie oznaczało nic, a mężczyzna pytał bo taki był jego obowiązek. Jeśli bardzo chciał udupić napotkanego nieludzia, to, glejt czy nie, zrobi to.\nRewidowany miał jednak nadzieję, iż jego nowy przyjaciel nie będzie szczególnie upierdliwy i widząc glejt pozwoli mu opuścić karczmę i wrócić do poprzednich planów, jakim było zwiedzenie okolicy i, być może, trafienie na coś ciekawego, lub też przydatnego. Xariel chętnie rozejrzałby się za jakimiś śladami niedawnych działań magicznych na zewnątrz, lub też powędrował za dziwnym zapachem, jeśli ten oczywiście był na tyle silny, aby gdzieś go zaprowadzić. Chodź trzeba przyznać, że pierwsza opcja pozostawiała więcej nadziei… i mniej szans na jej zaistnienie.\nOstatnio zmieniony 19 lip 2018, 20:25 przez Gość, łącznie zmieniany 1 raz.\nPowód: Poprawka zepsutego BBcode'a [p].


Znalazł bardzo dziwne jajko. Po chwili wykluły się z niego czerwone palce. Mężczyzna uciekł | swiatzwierzat.pl\nZnalazł bardzo dziwne jajko. Po chwili wykluły się z niego czerwone palce. Mężczyzna uciekł\nMężczyzna przechadzał się po swoim ogródku, kiedy spostrzegł bardzo dziwną rzecz. Na trawie leżało niespotykane jajko, którego nigdy wcześniej nie widział. Nagle z jajka zaczęły wykluwać się czerwone macki. Mężczyzna spanikował i uciekł jak najdalej, jednak problem cały czas pozostał. Co było w jajku oraz czy jest to niebezpiczne?\nMężczyzna nie wiedział, co to, bowiem nigdy wcześniej nie widział takiej rzeczy. Z początku podszedł do jaja blisko, był zaciekawiony nowym odkryciem. "Skorupka" była błoną, która na czubku stawała się tak cienka, że aż przezroczysta. Jajo powoli zaczynało się otwierać, a w środku znajdowało się coś na kształt czerwonego pazura, który po chwili próbował się uwolnić. Macka tak przeraziła mężczyznę, że zdecydował się dać nogi za pas i uciec z miejsca jak najdalej. Co się wykluło? Kiedy mężczyzna usłyszał prawdę, zdębiał.\nMężczyzna znalazł nietypowe jajo\nJajo nie wyglądało pięknie, ani też nie pachniało. Z jego środka wydobywał się okropny odór, który podobno trudno teraz zapomnieć. Mężczyzna był pewien, że osobnik, który wykluwa się z jaja może go zaatakować. Co to był za gatunek zwierzęcia? Kiedy usłyszał prawdę, nie mógł uwierzyć. Nieprawdopodobne, co skrywało w sobie jajo. Nie każdy ma szczęście zobaczyć taką rzecz.\nMężczyzna zrobił zdjęcie odnalezionego jaja, później poznał prawdę. Okazało się, że w środku nie ukrywa się żadne ze zwierząt, prawda wręcz zwala z nóg. Niecodzienne jajo skrywało w sobie grzyba określanego jako "palce diabła" czy "ośmiornica". Jego oficjalna nazywa to okratek australijski. Niespotykany grzyb najczęściej rośnie w Australii i Nowej Zelandii. Czasem można go odnaleźć również na terenie naszego kraju. Okratek nie wyrasta z ziemi, a wykluwa się właśnie z jaja. Czy jest trujący? Nie, nie jest, ale ze względu na swój straszny odór jest niejadalny. Grzyb nie jest groźny, jednak nie polecamy zabierania go do swojego koszyka.


Marzec 1968 w dokumentach MSW. Tom 1 i 2. – Polskie Dzieje – Historia Polski w Internecie\nHome›Polecane książki›Marzec 1968 w dokumentach MSW. Tom 1 i 2.\nDzisiaj chciałam zapoznać Czytelników z książkami: „Marzec 1968 w dokumentach MSW. Tom 1 Niepokorni” i „Marzec 1968 w dokumentach MSW. Tom 2, Kronika wydarzeń część I” Franciszka Dąbrowskiego, Piotra Gontarczyka i Pawła Tomasika, wydanymi przez IPN w ramach serii „Dokumenty”.\nPublikacje są zbiorem autentycznych dokumentów z czasów poprzedzających (Tom I) oraz zapisem wydarzeń (Tom 2) Marca 1968 w Polsce. Każda z nich zawiera: spis treści, wstęp, wykaz jednostek, wykaz skrótów i indeks.\nW pierwszej pozycji odnajdziemy 255 dokumentów podzielonych na III rozdziały. Pierwszy dotyczy działalności Klubów Literackich w okresie od stycznia 1963 do stycznia 1968 ( w tym Klubu Literackiego „Ognisko”, Towarzystwa Kultury Moralnej, Społecznego Klubu Dobrej Roboty, Klubu Ludzi Interesujących czy Klubu Poszukiwaczy Sprzeczności). Drugi zatytułowany „Literaci” przedstawia aktywność Związku Literatów Polskich w okresie styczeń 1964- czerwiec 1967. Kolejny rozdział został poświęcony sytuacji na Uniwersytecie Warszawskim i grup działających na terenie uczelni w latach 1962- 1968 i osób z nimi związanych.\nNa kartach drugiej książki, będącej kontynuacją pierwszej, znajduje się 247 dokumentów. Ich ramy czasowe obejmują od stycznia do końca marca 1968. W tej części dodatkowo oprócz stałych elementów znajdziemy sprostowania.\nWśród dokumentów znajdują się akta MSW oraz SB: notatki, oświadczenia, raporty, informacje sytuacyjne, sprawozdania, meldunki itp. (zazwyczaj publikowanych w całości). W książkach Czytelnik zapozna się z tak oczywistymi materiałami jak: List 34, List otwarty do członów POP PZPR i członków uczelnianej Organizacji ZMS przy Uniwersytecie Warszawskim Jacka Kuronia i Karola Modzelewskiego czy tekst przemówienia prof. Leszka Kołakowskiego z 21 października 1966 r. Jednak ogromna większość z nich nigdy wcześniej nie została opublikowana i można znaleźć wśród nich prawdziwe perełki takie jak: informacja dotycząca komentarzy na temat zebrania OW ZLP w dniu 7 maja 1965 r. czy notatka dyrektora Biura „B” MSW płk. Bonifacego Jedynaka dotycząca wystąpień studenckich na ulicach Warszawy oraz zainteresowania nimi placówek zagranicznych.\nAtutem „Marca 1968 w dokumentach MSW” są przypisy dolne, które przy dokumentach mają charakter biograficzny dla osób występujących w aktach. Dzięki temu nawet Czytelnik niezwiązany z tematem może bez większych trudności zrozumieć tekst. Obydwa tomy pokazują w jak dużym stopniu Koła Literackie, ZLP i środowisko uniwersyteckie były inwigilowane przez SB. Dzięki zamieszczeniu relacji kilku świadków z tych samych wydarzeń mamy możliwość poznania pełniejszego (choć subiektywnego) obrazu opisywanej sytuacji. Dodatkowo sama forma – dokumentów daje Czytelnikowi możliwość wgłębienia się w temat, samodzielnej analizy materiału, wyciągnięcia własnych wniosków i jest bardzo dobrym uzupełnieniem przy czytaniu syntezy dotyczącej Marca 1968. Zamieszczone w publikacji kroniki wydarzeń dają szansę szczegółowego zapoznania się z przebiegiem wydarzeń. Obydwa tomy są wykonane bardzo dobrze i dzięki wysokiej jakości papieru i twardej okładce powinny służyć długi czas nabywcy.\nStan Wojenny w Polsce 13 grudnia 1981 ...\nXXI Targi Książki Historycznej – DEMART\n„Orzeł z Budapesztu. Wspomnienia kuriera KG AK” – recenzja książki\nPsy Stalina – zapowiedź\n„1939. Nad przepaścią” – Richard Overy


Noclegi Solina w idealnym położeniu przy tamie - Trivabook\nobiekt przystosowany dla niepełosprawnych\n38-610 Solina, Solina 37 A zobacz na mapie\nAmaretto ,,Amaretto Apartamenty '' to w pełni wyposażone luksusowe miejsce dla Naszych Gości, w centrum miejscowości Solina w samym sercu Bieszczad. Zaprojektowane i urządzone z myślą o komfortowym wypoczynku. Znajdują się 5 minut spacerem (200 m.) od największej zapory w Polsce. Doskonała lokalizacja... zobacz ofertę\nod 200 zł/noc\nOśrodek wypoczynkowy Jaworina Noclegi Bieszczady\nsprawdzony obiekt 100%\nodwiedzony przez przedstawiciela trivabook.pl\n38-612 Solina, Bóbrka zobacz na mapie\nOśrodek wypoczynkowy Jaworina Noclegi Bieszczady Serdecznie Państwa zapraszamy w Bieszczady nad Solinę. Nasz "Ośrodek wypoczynkowy Jaworina Noclegi Bieszczady" jest dla Pańswa dostępny o każdej poże roku. Bieszczady są piękne wiosną, latem, jesienią i zimą! Obiekt składa się z 5 odrębnych drewnianych domków,... zobacz ofertę\nApartamenty i domki w Bieszczadach Jaworina\nApartamenty i domki w Bieszczadach Jaworina Apartamenty i domki w Bieszczadach Jaworina - Zapraszamy Państwa nad Solinę w Bieszczady do Ośrodka Wypoczynkowego JAWORINA, na który składają się luksusowe apartamenty oraz komfortowe domki. Ośrodek JAWORINA dzięki swej przestronności i pełnym wyposażeniu noclegów doskonale nadaje... zobacz ofertę\n38-610 Solina, ul. Bieszczadzka 111 zobacz na mapie\nDomki całoroczne Polańczyk/ Solina Noclegi w Bieszczadach - Domki całoroczne Polańczyk/ Solina. Zapraszamy Państwa w piękne Bieszczady do uzdrowiskowej miejscowości Polańczyk nad Jeziorem Solińskim. Jeśli chcecie wypocząć w ciekawych okolicznościach przyrody nocleg nad Soliną pozwoli na zachwycenie się niesamowitą... zobacz ofertę\nod 280 zł/noc\nNOCLEGI W POBLIŻU Solina\n3,98 km od Solina\n38-610 Polańczyk, Bieszczadzka 16 zobacz na mapie\nWojciech Kardasz Wojciech Kardasz - Zaprasza w Bieszczady do Polańczyka. Posiadamy domki 6os.letniskowe - z 2x sypialnia ( w każdej sypialni łoże małżeńskie i sofa 2 os., salon z aneksem kuchennym, łazienką,domek z małym tarasem, przed domkiem grill kamienny oraz ławki i stół).Bezpłatny parking dla naszych gości. Posiadamy... zobacz ofertę\nod 180 zł/noc\n4,61 km od Solina\n38-610 Polańczyk, Berezka 1B zobacz na mapie\nApartamenty nad Potokiem zobacz ofertę\nod 250 zł/noc\n5,02 km od Solina\n38-610 Polańczyk, Bieszczadzka 111 zobacz na mapie\n"111" Pokoje i domki całoroczne Noclegi w Bieszczadach "111" Pokoje i domki całoroczne Zapraszamy Państwa w piękne Bieszczady do uzdrowiskowej miejscowości Polańczyk nad Jeziorem Solińskim. W naszej ofercie posiadamy pokoje 1, 2 i 3-osobowe , oraz całoroczne domki z kominkiem 4-6 osobowe. Każdy z pokoi posiada: własną... zobacz ofertę\nod 100 zł/noc\n7,56 km od Solina\n38-700 Ustrzyki Dolne, Ustianowa Górna 67A zobacz na mapie\nDomki Brzozówka w Bieszczadach Domki Brzozówka w Bieszczadach - Oferuje Państwu do wynajęcia nowo wybudowany 6-osobowy domek wypoczynkowy (całoroczny) z kominkiem . Domek znajduje się w Ustjanowej Górnej, pięknej i cichej okolicy, tuż przy zimowej stolicy Podkarpacia – Ustrzyk Dolnych. Cena za dobę (za cały domek):... zobacz ofertę\nod 220 zł/noc\nApartament w Rynku Ustrzyki Dolne\n10,47 km od Solina\n38-700 Ustrzyki Dolne, Rynek 26/10 zobacz na mapie\nApartament w Rynku Ustrzyki Dolne Apartament w Rynku Ustrzyki Dolne do wynajęcia dla 2-6 osób znajdujący się w samym centrum Ustrzyk Dolnych na poddaszu z pięknymi widokami. Apartament jest w pełni wyposażony w funkcjonalny salon z aneksem kuchennym, lodówką, kuchenką mikrofalową i płytą indukcyjną oraz z niezbędnymi przyborami... zobacz ofertę\n11,35 km od Solina\n38-700 Ustrzyki Dolne, Naftowa 18 zobacz na mapie\nNoclegi U Fela Noclegi Ustrzyki Dolne U Fela Kwatera prywatna Noclegi U Fela znajduje się w Ustrzykach Dolnych u podnóża góry Gromadzyń-150 m do stacji narciarskiej, wyciągów i tras zjazdowych. W pobliżu wiele szlaków spacerowych wokół Ustrzyk. Oferujemy Państwu 19 miejsc noclegowych w pokojach 2-3 -osobowych z łazienkami,... zobacz ofertę\nod 80 zł/noc\nPOKAŻ WIĘCEJ NOCLEGÓW\nZielona wzgórza nad Soliną ...\nMoże by tak rzucić wszystko i wyjechać w Bieszczady? To pytanie może i zadaje sobie wielu z Was, podczas gorszych dni. Tylko te ceny noclegów czy można znaleźć tani nocleg w Solinie szczególnie jesienią gdy Bieszczady są najpiękniejsze? Naszym zdaniem można, tanie noclegi w Solinie znajdziecie wówczas jeśli nie będziecie odkładać rezerwacji na ostatnią chwilę. Trzeba korzystać z życia i odwiedzać najciekawsze zakątki naszego pięknego kraju. Propozycja na dziś to właśnie wspaniałe Bieszczady! Solina - to niewielka miejscowość położona w województwie podkarpackim, tuż obok Jeziora Solińskiego, czyli sztucznego zbiornika retencyjnego, powstałego na skutek spiętrzenia się wód rzek Solinki i Sanu. Region Soliny można śmiało zaliczyć do jednego z najatrakcyjniejszych dla turystów regionów w Polsce.\nTo świetne miejsce na rodzinne wakacje, ponieważ każdy znajdzie tutaj to, czego chce. Solina przyciąga każdego roku wielu turystów w swoje malownicze i zróżnicowane tereny, gdzie króluje zieleń i przepiękna natura. Miejscowość i jej okolice posiadają świetnie rozwiniętą infrastrukturę turystyczną. Znajdziecie tam liczne domki letniskowe, w większości budowane z drewnianych bali. Naprawdę, te domki mają swój niepowtarzalny klimat, w którym nie trudno się zakochać.\nAtrakcje w Solinie - zapora na Jeziorze Solińskim\nJedną z największych atrakcji turystycznych, którą trzeba zwiedzić jest zapora na Jeziorze Solińskim. Ta przeogromna konstrukcja liczy sobie 650 metrów długości i ponad 80 metrów wysokości. Zwiedzając zaporę, będziecie mogli podziwiać niesamowity widok rozciągającego się Jeziora Solińskiego w połączeniu z lasem i górami. Imponujące wrażenie robi tama po przeciwnej stronie zapory. Możecie również zwiedzić umiejscowioną w korpusie hydroelektrownię. Przechodząc zaporę możecie udać się w stronę kąpieliska lub przystani statków turystycznych, gdzie znajdziecie również wypożyczalnie sprzętu pływającego.\nRejs statkiem po Solinie to niepowtarzalna atrakcja dla Turystów\nZ przystani w sezonie letnim co 30 minut kursują stateczki turystyczne, warto wybrać się w krótki rejs po Jeziorze Solińskim, wspaniałe wrażenia gwarantowane. Za samą zaporą znajdziecie alejkę, gdzie liczba sklepików, straganów, pizzeri oraz wszelkiego rodzaju innych punktów gastronomicznych robi wrażenie. Na pewno skusicie się przejść tą uliczką, dlatego też proponujemy zaopatrzyć się w silną wolę, wszystkie kolorowe rzeczy, pamiątki czy przepyszne oscypki zachęcają do kupna. Mało kto jest w stanie się oprzeć przemiłym sprzedawcom.\nRozwój turystyki w Solinie\nMieszkańcy Soliny w większości utrzymują się dzięki turystycznym walorom miejscowości, dlatego też bardzo dbają o swoich gości. W miasteczku znajdziecie wiele przytulnych prywatnych kwater i innych noclegów, które często posiadają własny ogród, miejsce do grillowania oraz place zabaw dla dzieci.\nŻeglarstwo i kitefurfing? Dlaczego nie! Solina to idealne miejsce na sporty wodne!\nZalew Soliński dzięki swemu położeniu sprzyja występowaniu intensywnych podmuchów wiatru. Dlatego też Solina to świetne miejsce dla fanów sportów wodnych, takich jak żeglarstwo czy kitefurfing. Uprawianie tych sportów znacznie ułatwią nam liczne wypożyczalnie sprzętów wodnych.\nPiękne widoki to wielki atut tego regionu, a szczególnie Soliny\nRegion bogaty w lasy, powoduje urozmaicenie fauny i flory. Ogromnym atutem miejscowości są również przepiękne krajobrazy, które możemy podziwiać z wielu atrakcyjnych punktów widokowych nad jeziorem. W poszukiwaniu atrakcji Soliny, musimy pamiętać również o rezerwatach i pomnikach przyrody, parkach krajobrazowych, licznych przełomach rzek z miejscami widokowymi. Dla osób, które uwielbiają spacery, Solina może być istnym rajem. Liczne ścieżki w okolicznych lasach z pewnością przypadną wam do gustu. Na miłośników turystyki rowerowej, w Solinie również czeka wiele ścieżek, gdzie przemierzając kolejne kilometry na naszych dwóch kółkach, możemy delektować się wspaniałymi widokami oraz pięknem otaczającej nas przyrody. Po takich wycieczkach, należy naładować baterię. W tym celu możecie udać się do jednego z punktów gastronomicznych w Solinie, znajdziecie tam restauracje, bary oraz puby. Będziecie mogli skosztować regionalnych przysmaków oraz zrelaksować się popijając drinka.\nNoclegów w Solinie przybywa jak grzybów po deszczu\nBaza noclegowa w Solinie, z roku na rok jest coraz bardziej nowoczesna, mnogość obiektów noclegowych pozwala na wybór odpowiedniego dla każdej grupy turystów wybierających się właśnie w to miejsce. Bez problemu znajdziecie wolne pokoje, tanie noclegi w Solinie, liczne kwatery prywatne, hotele czy gospodarstwa agroturystyczne. Obecnie baza noclegowa w Solinie jest bardzo bogata. Nic dziwnego, miejscowość każdego roku odwiedza coraz więcej turystów. Będąc w Solinie warto również wybrać się na wycieczkę do okolicznych miejscowości. Polecamy odwiedzić Polańczyk, to obok Soliny zdecydowanie najbardziej znany i popularny kurort turystyczny nad Zalewem Solińskim. Tam również znajdziecie wiele atrakcji turystycznych oraz ciekawych miejsc wartych odwiedzenia. Niedaleko znajdują się też Ustrzyki Dolne oraz Sanok, gdzie możecie zobaczyć największy skansen Europy. Solinę polecamy odwiedzać zdecydowanie latem lub późną wiosną, choć jesień w tych okolicach także zachwyca urokiem kolorowych drzew liściastych. Jednak jeśli lubicie poleżeć na plaży, czy poszaleć w wodzie, wybierzcie ciepłą porę roku. W okolicy znajdziecie wiele obiektów noclegowych, nawet całoroczne domki do wynajęcia. Wiele domków letniskowych znajduje się w niedalekiej odległości od Jeziora Solińskiego, co z pewnością uatrakcyjni Wasz pobyt w tym malowniczym miejscu. Wczasy w Bieszczadach to czas, który zawsze obfituje w niesamowite przeżycia i wspaniałe przygody. Wybierając Solinę jako miejsce na swój wypoczynek, zagwarantujecie sobie świetną zabawę oraz wspomnienia, które pozostaną w w Waszej pamięci na wiele lat. Jesteśmy przekonani, że jeśli raz odwiedzicie Solinę, będziecie chcieli tam wracać w kolejnych latach.\nZapraszamy do Soliny!\n3pokoje wśród drzew, domek z tarasem i kominkiem na Roztoczu


Opracowania specjalistyczne\nSekcja w budowie.\nśrodowiskowe i architektoniczne\nWykonujemy kompleksowe opracowania na potrzeby projektów ekranów akustycznych dla obiektów drogowych w różnych stadiach realizacji inwestycji. Na podstawie trójwymiarowego modelu akustycznego oferujemy analizę projektu budowlanego/wykonawczego drogi, inwentaryzację terenów i obiektów chronionych akustycznie wraz z aspektami prawnymi. Określimy dla Państwa parametry geometryczne ekranu wraz z wymaganymi jednoliczbowymi wskaźnikami pochłania dźwięku oraz izolacyjności akustycznej. Na tej bazie możemy zaprojektować dowolnie ukształtowaną architekturę ekranów, w tym rozwiązania nietypowe wg wymagań szczegółowych lub przeprowadzić optymalizację materiałową.\nWykonujemy kompleksowe opracowania z zakresu opracowań środowiskowych na potrzeby kart informacyjnych przedsięwzięcia, raportów o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, studiów techniczno-ekonomiczno-środowiskowych. W ramach prac wykonujemy pomiary akustyczne.


Lampy skandynawskie Posciele Holenderskie , Meble biale, Stylowe meble, posciele 200x220, lampy skandynawskie i dodatki sklep online\nlampy skandynawskie sklep online\nWłaściwe oświetlenie wnętrza to bardzo istotny element aranżacji. W końcu to światło w dużej mierze jest odpowiedzialne za klimat pomieszczenia. Wśród naszych propozycji znajdziesz lampy skandynawskie do domu - niesamowite ciepło i elegancja oraz prosta forma.\nMorethanwood.pl to sklep, w którym znajdziesz lampy skandynawskie. Dostępni w sklepie producenci lamp skandynawskich to między innymi French Home i Aluro. Lampy skandynawskie ze sklepu Morethanwood.pl to doskonały przykład na to, że czasami takie niewielkie detale, jak zakup całkowicie nowej lampy, są w stanie naprawdę zrewolucjonizować wystrój całego pomieszczenia.\nLampy skandynawskie to lampy w skandynawskim stylu. Styl skandynawski to nadal najbardziej popularny model urządzania wnętrz. Nic dziwnego – jest on prosty, przytulny, czerpie z naturalnych materiałów i stawia na ciekawe dodatki, jaki również są nasze skandynawskie lampy. Paleta zastosowanych barw lamp w jego przypadku przypomina naturalne kolory Skandynawii – delikatna szarość, błękit, biel, beż.\nW naszym sklepie internetowym można zakupić lampy wiszące oraz stojące w skandynawskim stylu. Lampy skandynawsie w naszej ofercie to lampy wysokiej jakości i jak przystało na skandynawski styl w prostej formie. Lampy skandynawskie w naszym sklepie to lampy w wielu kolorach od białych lamp w skandynawskim stylu po czarne lampy.


„Chrząszcz i jego chłopiec” – recenzja książki – Qlturka.pl Dziecko i kultura\n16 lutego 2017, 3 lata ago\nAutor książki pt. „Chrząszcz i jego chłopiec” udowodnił, że książka dla dzieci może być wciągającą, trzymającą w napięciu lekturą również dla mnie – osoby dorosłej. Osoby, która choć nie przepada za owadami, oswoiła je i zmieniła o nich zdanie. Tu jednak mała uwaga: rozbudzający ciekawość i ciepłe emocje, niezwykle sympatyczny i barwny sposób opisywania przez autora całej rodziny chrząszczy, może w niejednym dziecku zrodzić nową pasję – badacza i hodowcy „robactwa”.\nKsiążka opisuje historię Darcusa, chłopca samotnie wychowywanego przez Barty’iego, specyficznego naukowca, dyrektora do spraw naukowych Muzeum Historii Naturalnej. Chłopiec kilka lat wcześniej musiał zmierzył się z traumą śmierci mamy, teraz zaś przychodzi mu uporać się z nagłym zaginięciem ojca. Mężczyzna ten pewnego popołudnia zamyka się bowiem w jednej z sal muzeum, w którym pracuje i już z niej nie wychodzi. Znika. Z jedynego wyjścia z sali na pewno nie skorzystał, gdzie zatem jest? Dlaczego policja, mimo szczegółowych oględzin, nie może znaleźć ani jego ciała, ani żadnego tropu prowadzącego do rozwiązania zagadki?\nDarcus, po kilkutygodniowym pobycie w domu dziecka, trafia z głową pełną smutku, zagubienia i znaków zapytania do domu ekscentrycznego brata ojca – zapalonego podróżnika, wuja Maxa. Z jego pomocą chłopcu udaje się uwierzyć i utwierdzić w przekonaniu że ojciec żyje. A skoro żyje, a policja zamiotła już sprawę pod dywan, to on, jedyny syn, musi go odnaleźć. Pytanie, jak się do tego zabrać, zostało jednak bez odpowiedzi.\nDo siedzącego na ulicy, rozmyślającego chłopca przylatuje chrząszcz. Zupełnie niespodziewanie, nie wiadomo skąd i dlaczego akurat do niego. Jest duży i wydaje się jakby rozumieć, co się do niego mówi i czego od niego oczekuje. Reaguje na każdą komendę Darcusa, patrzy na chłopca, nasłuchuje, wydaje się być równie inteligentny, jak człowiek. Może jest człowiekiem? A może to tylko umysł samotnego, spragnionego towarzystwa i bliskości chłopca płata mu już takie figle? Czy możliwe jest, że chrząszcz się z nim porozumiewa? I że takich mądrych chrząszczy jest więcej i to tuż pod nosem Darcusa? Niedługo po odkryciu magicznego zwierzyńca w domu dziwacznych sąsiadów, chłopiec dowiaduje się, że jego ojciec zniknął w sali pełnej chrząszczy, którymi pasjonował się od lat. Przestaje wierzyć, że nagłe spotkanie inteligentnego rohatyńca jest więc tylko dziełem przypadku. Tym bardziej, że chrząszcz odnajduje okulary ojca i wydaje się, jakby wiedział więcej i chciał pomóc chłopcu odkryć zagadkę zaginięcia naukowca.\nHistoria Darcusa to przeplatanka wciągającej bez reszty opowieści przygodowo-detektywistycznej, z domieszką wiedzy przyrodniczo-entomologicznej, dreszczykiem emocji i deszczem pięknych więzi zawiązujących się w tej dość oryginalnej przyjaźni… przyjaźni między rówieśnikami, ale i między dziećmi a owadami. Inteligentnymi współ-detektywami, którym grozi śmierć z rąk – jak się okazuje, wspólnego dla nich i dzieci wroga – dawnej współpracowniczki ojca Darcusa, a obecnie bogatej projektantki mody i fascynatki owadów Lucretii Cutter.\nNa wszystkich tych, którzy odważą się wejść w świat niezwykłych chrząszczy, czeka na pewno nie lada przygoda. Ja, „stara” miłośniczka powieści detektywistycznych, wsiąkłam w nią po uszy. To chyba najlepszy dowód na to, że język, dozowane napięcie, pomysł na historię jest naprawdę na najwyższym przygodowym poziomie.\n"Wielka wyprawa Molly" premiera 24 lutego


Arcania: Gothic 4 - Fakty/Informacje\nAutor Wątek: Arcania: Gothic 4 - Fakty/Informacje (Przeczytany 52427 razy)\nOdp: Gothic IV - Fakty\n« Odpowiedź #20 dnia: 12 Lipiec 2008, 23:00:36 »\nGra bedzie sie toczyla 10 lat po zdarzeniach w gothicu 3. Bezimiennny znany nam z gothic 1 2 nk i 3 bedzie teraz krolem tytanem w myrtanie (kto grał w g3 to wie czemu bezi został królem) , ktory nie dba o swych poddanych no poprostu władza go zniszczyla. Naraził się także komuś od przeznaczenia i ten ktos znalazl sobie nowego beziego ktorym bedziemy grać w gothicu 4 (arcania : a gothic tale). Nowy bezi bedzie musiał albo zabić starego beziego albo namowic go do lepszego postępowania lub sam zasiąść na tronie. To by było na tyle jeśli chodzi o bohatera g4\n« Odpowiedź #21 dnia: 18 Lipiec 2008, 16:31:45 »\nedl z spellbound odpowiada na kilka pytań graczy ws. arcani\n« Odpowiedź #22 dnia: 09 Sierpień 2008, 12:56:28 »\nToż to przecie wywiad z (cenzura polityczna), którym tak podniecał się Cesc. A wywiad sam w sobie nie informuje nas o niczym ważnym (w przeciwieństwie do FAQ, którym opublikowaliśmy jako pierwsi w Polsce ;])\n« Ostatnia zmiana: 09 Sierpień 2008, 12:58:20 wysłana przez Serail »\n« Odpowiedź #23 dnia: 13 Sierpień 2008, 21:27:26 »\nTo iż wywiad nie "informuje nas o niczym ważnym" i to że opublikowaliście jakieś FAQ nijak się ma do tego co jest na stronie: gothic4 . com . pl/viewpage.php?page_id=60\nDokonano złamania praw autorskich, nie umieszczając nigdzie adresu strony z której pochodzi ten wywiad. Została powiadomiona o tym również redakcja Gram.PL że Serail zamiast to usunąć to jeszcze się z nas wyśmiewa! Proszę usunąć ten wywiad lub opatrzyć go odpowiednim napisem.\nPS. Serail, konkurencja stron o Gothic to nie polityka!\n« Ostatnia zmiana: 13 Sierpień 2008, 21:49:00 wysłana przez Ekipa Gothic4Center »\n« Odpowiedź #24 dnia: 13 Sierpień 2008, 21:36:57 »\nProszę dać działający odnośnik, a po drugie nie wyśmiewam się z was, po prostu stwierdziłem, że ten wywiad nie wnosi nic nowego, a to jest subtelna różnica. A to o złamaniu praw autosrkich, to zapewne mówisz o FAQ? Tak? To powiem ci, że otrzymaliśmy to od osoby tłumaczącej dla PB, więc nie rozumiem.\nPS. Oczywiście, że to nie polityka tylko coś czym zajmują się fani.\nCzłonek Ekipy Tawerny Gothic. ;]\n« Ostatnia zmiana: 13 Sierpień 2008, 21:39:44 wysłana przez Serail »\n« Odpowiedź #25 dnia: 13 Sierpień 2008, 21:41:45 »\nChodzi mi o ten wywiad! Zamieszczony został bez zgody autora i bez odpowiedniego napisu.\nNajlepsze jest to że wszystkie linki do naszej strony podane tutaj, automatycznie zmienia na gothic.gram.pl...\nProszę skasować post Kirgo bo łamie on nasze prawa autorskie.\n« Ostatnia zmiana: 13 Sierpień 2008, 21:48:49 wysłana przez Ekipa Gothic4Center »\n« Odpowiedź #26 dnia: 13 Sierpień 2008, 21:46:19 »\nZaraz, a więc chodzi o ten wywaid? No dobrze, możemy go usunąć, ale w takim razie czemu na mnie nakapowaliście gram.pl. Wszystko co złe, to Serail? Rozumeim, że głód w Somali i wojna w Gruzji to też moja wina? Mogliście skontaktować się z nami i usunęlibyśmy to bez zbędnej szopki. A po drugie, to jestem ciekaw kto kryje się pod tym nickiem "Ekipa Gothic4Center". Cesc? Crisis? A może ktoś inny?\nCzłonek ekipy Tawerna Gothic.\n« Ostatnia zmiana: 13 Sierpień 2008, 21:47:00 wysłana przez Serail »\n« Odpowiedź #27 dnia: 13 Sierpień 2008, 21:48:04 »\nNie muszę informować Cię o tym kto "kryje" się pod tym nickiem. Po prostu skasuj wywiad. "Nakapowałem" na ciebie bo zamiast skasować ten wywiad to ty jeszcze o jakimś podniecaniu gadasz. Usuń to bez zbędnych paplanin. Dobrze?\n« Ostatnia zmiana: 13 Sierpień 2008, 21:48:28 wysłana przez Ekipa Gothic4Center »\n« Odpowiedź #28 dnia: 13 Sierpień 2008, 21:52:23 »\nDobrze, usunę go ponieważ wywaid ten i tak nie wnosił nic do tematu i tylko miejsce zajmował. Myślę, że temat zakończony.\n« Odpowiedź #29 dnia: 20 Sierpień 2008, 23:19:14 »\nZ tego co tu pisze to Gothic 4 ma być super, pozostanie to co w G3 było dobre (np. muzyka) a zmienione to co było kiepskie (np. walka). Dużo dałbym za możliwość jazdy i walki konno. Chciałbym też aby na mapie znalazły sie wyspy takiego typu jak Jarkendar z NK ale bez starych cywilizacji tylko jakieś plemiona dzikusów. Tez by to było fajne no nie? PRZECZUWAM ÂŻE GOTHIC 4 WSTRZÂĄÂŚNIE ÂŚWIATEM!\n« Odpowiedź #30 dnia: 21 Sierpień 2008, 10:07:23 »\nA więc tak . Kupcie sobie Clicka !!!\nNa 7 stronie jest temat : Oto nowy Gothic . A tytuł gry brzmi Risen !!!!!!!!!!!!!\nData zapowiadana to październik 2009 . Może ktoś zna ten temat ? TO NIECH MNIE USPOKOI !!\nDzisiaj przez to spać nie mogłem ;D\n« Odpowiedź #31 dnia: 21 Sierpień 2008, 10:13:43 »\nInformace o "Risen" znajdują się w temacie o "Risen", a nie wtemacie o "Gothic 4"\n« Odpowiedź #32 dnia: 29 Sierpień 2008, 11:08:14 »\nBezi będzie królem tyranem i będzie nie uczciwy.Jakieś tam wiedźmy wyślą nowego beziego żeby obalił tyrana lub mu wytłumaczył i on sie zmienia\n89% graczy uważa że grafika jest najważniejsza jeśli należysz do tych 11% wklej to do podpisu\n« Odpowiedź #33 dnia: 11 Październik 2008, 11:24:13 »\nDla mnie osobiście grafika Gothic 1 była mroczna i znakomicie oddawała klimat gry. Natomiast W Gothic 3, jedynie w Nordmarze oddano jako tako ten specyficzny klimat, z części pierwszej. Ciekawi mnie jak ta kwestia będzie rozwiązana w Gothic 4. Poczekamy zobaczymy.\nDo najważniejszych tez doktryny komunistycznej należało:\n* Zrównanie praw wszystkich ludzi, poprzez odebranie im wszystkiego co miało dla nich jakąś wartość;\n* Zrównanie praw wszystkich ludzi, poprzez utworzenie elity, która miała prawo odbierać całej reszcie wszystko to, co przedstawiało dla nich j\n« Odpowiedź #34 dnia: 21 Październik 2008, 17:57:38 »\nJeśli grafika w g4 ma być taka jak na gameplayu to dużo osób będzie zawiedzionych. Mam nadzieję że ją jeszcze poprawią, gra która ma wyjść w 2010r. powinna wyglądać min. tak jak Crysis\n« Ostatnia zmiana: 22 Październik 2008, 18:55:22 wysłana przez Dominius »\n« Odpowiedź #35 dnia: 01 Listopad 2008, 09:52:49 »\nCytat: Isentor w 15 Maj 2008, 21:51:57\nSerwis worldofgothic.de opublikował zbiór faktów na temat gry Gothic IV. Najistotniejsze w nich znajdziecie dalej w newsie.\n* Gra ukarze się na dwóch platformach, PC oraz XBox 360.\n* Przewidywana data premiery 25 lutego 2010 roku.\n* Przewidywana data zakończenia prac, na platformę PC 2 stycznia 2010 roku, dla XBoxa 360 na 16 grudnia 2009 roku.\n* Budżet gry wynosi 3.485.900 Euro. To mało przeliczając na złote bo prawie 12 milionów. Warto wspomnieć, że budżet Wiedźmina wynosił prawie dwa razy więcej.\n* "Podtytuł geneza nie odnosi się bezpośrednio do wydarzeń z gry. Dlatego jej akcja może być odgrywana przed, po lub w trakcie dotychczas znanych nam wydarzeń. " Obecnie wiemy już, że był to tylko podtytuł prezentacji zaś ten gry brzmi Arcania.\n* Styl dialogów powinien pozostać bez zmian lub będzie się nieco różnić o tych znanych nam z obecnych części.\n* Ponownie będzie nam dane ujrzeć starych przyjaciół z gry, jednak nie powiedziano jeszcze nic konkretnego na ten temat.\n* Być może w grze pojawi się jazda konno, ewentualnie na innym stworzeniu. Niestety odpowiedź na to pytanie nie została jeszcze precyzyjnie udzielona.\n* Nie odpowiedziano decydująco na jakim silniku ma stać Gothic 4. Obecnie informacje mówią o Gamebryo lub Trinigy.\nZapraszam do dyskusji na temat Faktów.\nNo mam nadzieję, że czwarta część będzie udana. Lepsza niż trójka, ponieważ tam zachwycałeś się grafiką, wszystko było ok, ale z czasem zaczęło ci się już to nudzić (przynajmniej ja tak miałem).\nZwiedzanie świata i swoboda poruszania się - to są dla mnie dwie najważniejsze rzeczy.\nChciałbym, żeby można było podnosić większość elementów w grze, np. beczkę i w kogoś rzucić, ale może i za dużo wymagam ; ).\n« Odpowiedź #36 dnia: 11 Listopad 2008, 18:44:23 »\nTam znalazłem wiele inf, a nawet poctawy fabuły.Polecam przeczytać\n« Odpowiedź #37 dnia: 25 Listopad 2008, 08:00:16 »\nkonie?jazda konna? dla mnie to jest zły pomysł w poprzednich częściach nie było koni ja ta wole się przejść tak jak w poprzednich częściach i ewentualnie użyć kamienia teleportacyjnego\n« Odpowiedź #38 dnia: 25 Listopad 2008, 11:01:21 »\nCytat: Vactras w 25 Listopad 2008, 08:00:16\nNie rozumiem takich ludzi. Kto każe ci na tych koniach jeździć? Nikt więc będziesz sobie łaził po całym świecie i tyle. Konie Ci nie będą do niczego potrzebne.\nA co do G4 myślę że twórcy gry postarają się wreszcie o to aby Arcania mogła bez problemu stanąć na równi z G1 i G2 i z wyższością patrzyć z góry na G3 z dodatkiem. Dodatkowym na pewno plusem będzie na pewno chęć pokazania ludziom że oni mają świeże pomysły i pomimo już bardzo okrojonej fabuły(w końcu to już 4 część) zrobić coś godnego uwagi.\n« Odpowiedź #39 dnia: 29 Listopad 2008, 21:49:21 »\nTeż liczę na to że Gothic 4 będzie hitem szkoda tylko że bez Bezimiennego. Mogli by mu porządnie przywalić w łeb żeby wszystko zapomniał albo oddać do niewoli asasynów ale niech to będzie ten sam bohater.


Nie czytaj romansów w drugim języku » Polski Obserwator\nHome » Nie czytaj romansów w drugim języku\nPo publikacji powieści „Cierpienia młodego Wertera” Johanna Wolfganga Goethego, przez Europę przetoczyła się fala samobójstw młodych ludzi, którzy zbytnio utożsamili się z tytułowym bohaterem tej wczesnoromantycznej powieści. Francesco Foroni, badacz z International School for Advanced Studies (SISSA) we włoskim Trieście przed dekadą przeprowadził eksperymenty, które wykazały, że czytając powieść przeżywamy te same emocje, co jej bohaterowie.\n– Interpretacja tego fenomenu opiera się na teorii ucieleśnienia: gdy przetwarzamy informacje nasycone emocjami, nasze ciało naśladuje te emocje poprzez wejście w stany psychiczne, jakie zazwyczaj im towarzyszą – tłumaczy Foroni. Z tego też powodu, uśmiechamy się, gdy czytamy o kimś, kto jest szczęśliwy, przechodzą nas natomiast ciarki, gdy bohater jest w niebezpieczeństwie (choć nie zawsze zdając sobie z tego sprawę).\nZdaniem Foroniego, wyniki badania wskazują, że słów nacechowanych emocjonalnie w języku ojczystym zazwyczaj uczymy się „z pierwszej ręki”, w sytuacjach, które są do nich adekwatne, podczas gdy drugi język poznajemy zazwyczaj w otoczeniu wypranym z emocji, takich jak np. klasa szkolna. Z tego powodu związek słów opisujących emocje i powiązanych z nimi doświadczeń jest znacznie luźniejszy.\n– Temu należy przypisać słabsze reakcje, jakie zaobserwowaliśmy w czasie eksperymentu – tłumaczy Foroni. Czytaj dalej w Serwisie.\nŹródło: Serwis DobraPolskaSzkola.com, “Nie czytaj romansów w irugim języku”, Karol Chlipalski.


Wiadomości: Jacek Nawrocki: Każdą tego typu imprezę musimy traktować poważnie\nStrona Główna > Aktualności > reprezentacja Polski kobiet > Jacek Nawrocki: Każdą tego typu imprezę musimy traktować poważnie\n20 lipca 2018 08:58\n– W Lidze Narodów graliśmy bardzo dużo spotkań, ale mimo to nie odpuszczaliśmy treningów. One głównie były skierowane na techniczną kontrolę nad piłką i na zasady taktyczne, które chcielibyśmy stosować w kadrze. Teraz pracujemy nad tym, aby dziewczyny w sposób bezbolesny zmieniały systemy grania zarówno w bloku, przyjęciu czy obronie. Kładziemy nacisk na wszechstronny rozwój techniczno-taktyczny – mówi selekcjoner Polek Jacek Nawrocki.\nOd poniedziałku 19 zawodniczek pracuje pod jego okiem w Szczyrku, przygotowując się do drugiej części sezonu, w której nie ma już docelowej imprezy, jaką była Liga Narodów zakończona dla Polek przed miesiącem, ale jest turniej Volley Masters w Montreux, w którym Polki zmierzą się ze światową czołówką. – W Szwajcarii zagramy w grupie m.in. z Brazylią i Rosją, które będą w środku przygotowań do mundialu. Każdą tego typu imprezę musimy traktować poważnie – tłumaczy Jacek Nawrocki. Praca, jaką reprezentacja Polski wykona w Szczyrku, ma stworzyć podwaliny do przygotowań do przyszłego sezonu, podczas którego docelową imprezą będą mistrzostwa Europy rozgrywane w czterech krajach, w tym w Polsce.\nSpośród zawodniczek, które rywalizowały w pierwszej części sezonu, w Szczyrku nie ma przyjmującej Natalii Mędrzyk, libero Agaty Witkowskiej oraz środkowej Gabrieli Polańskiej, a kolejna z zawodniczek na tej pozycji Zuzanna Efimienko dołączy w połowie sierpnia (tuż po Lidze Narodów poddała się zabiegowi na kolano). Po dwóch tygodniach treningów w Szczyrku biało-czerwone czekają pierwsze mecze towarzyskie. Najpierw zmierzą się ze Słowenią (2-4 sierpnia w Nowym Dworze Mazowieckim), a później z Czeszkami (7-9 sierpnia w Jabloncu) oraz Słowacją (17-20 sierpnia w Szczyrku).


Jak założyć sklep z używaną odzieżą – Znajdź lumpeks\nJak założyć sklep z używaną odzieżą\nObecnie sklepy z używaną odzieżą tzw. second handy są bardzo popularne. Rynek sklepów z odzieżą używaną dynamicznie się rozwija. Mimo, że istnieje wiele takich obiektów, wciąż wielu ludzi decyduje się na rozpoczęcie takiej działalności. Osoba planująca założenie sklepu z używaną odzieżą powinna, więc dysponować dobrym pomysłem i wiedzieć jak się wyróżnić na rynku. Jeszcze kilka lat temu second handy nie ciszyły się taką popularnością. Wielu ludzi uważało, że zakupy w sklepach z używaną odzieżą za powód do wstydu. Obecnie coraz więcej ludzi odwiedza sklepy z odzieżą używaną, jest to niezwykle modne. Podstawową zaletą second handów jest możliwość znalezienia w nich oryginalnych oraz unikalnych ubrań. Często można znaleźć pojedyncze sztuki ubrań światowych marek. Wiele osób decyduje się na zakupy w second handach ze względów ekonomicznych. Można tam znaleźć rzeczy w niskich cenach. Często ubrania z second handów są wysokiej jakości. Sklepy z używaną odzieżą wciąż mają przeciwników. Wielu ludzi uważa second handy za miejsca nieestetyczne. Dużą wadą jest również niepowtarzalność ubrań oraz brak rozmiarów. Często znalezienie ciekawej rzeczy wymaga dużo czasu.\nJednym z warunków otworzenia i prowadzenia sklepu z używaną odzieżą jest uzyskanie niezbędnych zezwoleń. Należy zarejestrować działalność gospodarczą. W tym celu należy się udać do Urzędu Miasta lub Gminy i wypełnić wniosek EDG-1. Kolejnym krokiem jest założenie w wybranym banku rachunku firmowego. Posiadanie rachunku bankowego nie jest obligatoryjne, ale niewątpliwie ułatwia prowadzenie wszelkich rozliczeń: skarbowych czy podatkowych. Warto przeanalizować ofertę wszystkich banków i wybrać najkorzystniejszą dla prowadzenia działalności gospodarczej. Po dokonaniu wymienionych czynności zakładający sklep z używana odzieżą powinien udać się do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Urzędu Skarbowego, aby złożyć dodatkowe dokumenty.\nOsoba zakładająca sklep z używaną odzieżą musi wybrać formę opodatkowania. Większość rozpoczynających działalność wybiera ryczałt od przychodów ewidencjonowanych. Jest to uproszczona forma opodatkowania działalności gospodarczej. Warunkiem niezbędnym do rozliczenia się w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych jest złożenie pisemnego oświadczenia o wyborze tej formy opodatkowania do naczelnika urzędu skarbowego, właściwego według miejsca zamieszkania osoby zakładającej sklep z używana odzieżą. Przychody pochodzące z prowadzenia sklepu z używaną odzieżą objęte są 3-procentową stawką ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych. Ta forma opodatkowania wymaga prowadzenia uproszczonej księgowości w postaci ewidencji przychodów. Jeżeli prowadzący second hand, nie przekroczy określonej kwoty przychodów w danym roku kalendarzowym, nie musi posiadać kasy fiskalnej. W przypadku, gdy pomniejszone o podatek przychody netto przekroczą 150 000 zł, właściciel zobowiązany jest zapłacić podatek od towarów i usług, którego stawka wynosi 23%.\nCZYTAJ DALEJ – koszty, reklama i ustalanie grupy docelowej


Siarka Tarnobrzeg – Oficjalna strona klubu piłkarskiego TOP 10. Wychowankowie - Siarka Tarnobrzeg - Oficjalna strona klubu piłkarskiego\nPo każdej klęsce reprezentacji, tudzież polskiego zespołu jeden temat powraca jak bumerang. Mowa oczywiście o szkoleniu. Wiele dyskutuje się o stawianiu na młodych, czy ściąganiu często niepotrzebnych zagranicznych piłkarzy. Analizujemy wówczas podejście klubów do młodzieży, a także to, komu wychodzi to najlepiej. Jak wiadomo hegemonem na krajowym podwórku pod tym względem jest Lech Poznań i Zagłębie Lubin, choć coraz więcej klubów kładzie na to większy nacisk, co może w przyszłości zaprocentować. Zresztą jednym z pomysłów PZPN-u jest wprowadzony od sezonu 2013/14 Pro Junior System, co było bez wątpienia dobrym posunięciem. Aktualnie niezaprzeczalnym liderem w tym kontekście jest wspomniany Lech, choć rok temu PJS został zdobyty przez ówczesnego mistrza – Legię. W sezonie 2019/20 drużyna z Poznania była również najchętniej stawiającą w Polsce na swoich wychowanków (31,1%), zaś cała ekstraklasa w skali Europy zajęła 18 miejsce mając 12,1% uzbieranych minut wychowanków. Najlepszą pod tym względem jest liga szwajcarska, a klubem czeska Sigma Ołomuniec. Inną taktykę przybierają największe marki, gdyż na wielu pozycjach mają już lepszych zawodników. Dla przykładu ponad 40 wychowanków Realu Madryt gra obecnie w TOP 5 lig. Reasumując, nie podlega to żadnym wątpliwościom, że inwestowanie w młodzież zdecydowanie popłaca. Bo śledzenie sukcesów piłkarza, który wychował się od małego w ukochanym miejscu jest świetnym uczuciem. Dodatkowo, dla samych klubów jest to również opłacalne pod względem finansowym.\nDla Siarki od sezonu 1989/90 zagrało 94 wychowanków. Oczywiście są to zarówno zawodnicy, którzy szybko kończyli kariery, ale można też znaleźć piłkarzy będących legendami tarnobrzeskiej drużyny, a także przyszłych reprezentantów. Poniżej zaprezentuję TOP 10 wychowanych od najmłodszych lat w Siarce zawodników (jest to ranking wyłącznie subiektywny, także można się z nim nie zgadzać. Pod uwagę brałem to, w jakich latach dla Siarki grali, jakie wykręcili statystyki, a także jak radzili sobie w dalszym etapie kariery).\nKonrad jest jednym z dwóch wciąż grających piłkarzy w całym zestawieniu. Jest tarnobrzeżaninem z krwi i kości. Choć zastanawiałem się, czy można go wliczyć jako wychowanka, to jakby nie patrzeć swoje pierwsze kroki stawiał na różnych szczeblach wiekowych w Tarnobrzegu. Trafił jednak do szkółki Stali Mielec, gdzie spędził trochę czasu. Przed sezonem 2012/13, gdy Siarka wróciła do II ligi Konrad został ściągnięty z powrotem. W wieku 19 lat rozegrał praktycznie cały sezon na III szczeblu rozgrywkowym w kraju. W ciągu niego zdobył 3 bramki, co jest póki co jego najlepszym dorobkiem w przeciągu sezonu. Można się więc z góry domyślić, że jest on defensywnym piłkarzem. Występuje zarówno jako środkowy obrońca, a także defensywny pomocnik. Może tez obskoczyć bok obrony. W barwach Siarki był powoływany do kadry U20, a także U21, lecz w tej drugiej nie zdołał zadebiutować. Jego największą wadą, na którą pewnie nie ma zbyt wielkiego wpływu są kontuzje. Przez nie zagrał tylko połowę meczów w sezonie 2016/17. W Tarnobrzegu spędził 5,5 roku i wystąpił w 135 meczach ligowych, w których to zdobył 10 bramek (w tym na wagę zwycięstwa w derbach w sezonie 2015/16). Był zresztą też kapitanem, a swoją sympatią wśród kibiców zaskarbił sobie miejsce w jedenastce ostatniej dekady Siarki. Odszedł zimą sezonu 2017/18 do pierwszoligowej Puszczy Niepołomice. W jej barwach jest wciąż podstawowym piłkarzem i cieszy się sporym uznaniem. W drużynie z małopolski wystąpił już 80 razy. Wiąże się z tym też ciekawostka. 15 kwietnia 2018 roku Konrad rano w Tarnobrzegu został ojcem chrzestnym córki swojej siostry, a kilka godzin później ustalił wynik w meczu Puszczy z Bytovią na 2:0. Chyba nie trzeba dodawać, komu zadedykował trafienie.\nSylwek jest już zdecydowanie wychowankiem z krwi i kości. Gdybym brał pod uwagę jedynie sam potencjał, to z pewnością znalazłby się wyżej. Jako młody chłopak pojechał na Mistrzostwa Europy U16. Reprezentacja Andrzej Zamilskiego zdobyła w Turcji w 1993 roku złoty medal pokonując w finale Włochy, barw których bronił Gianluigi Buffon. Urodzony w Tarnobrzegu golkiper był zmiennikiem Andrzeja Bledzewskiego, choć nie do końca chciał się pogodzić z rolą rezerwowego. Mocno naciskał na obecnego trenera bramkarzy GKS-u Jastrzębie. Jak po latach wspominał Jacek Magiera, Sylwek pomimo braku minut był bardzo ważną postacią w szatni i również pod tym względem wiele dawał zespołowi. Zresztą umiejętności też go broniły. Choć miał tylko 1,85m co jak na bramkarza jest raczej mocno przeciętnym wynikiem, to mając jeszcze 19 lat bronił w pierwszym składzie Siarki, kiedy to ekstraklasa była w Tarnobrzegu. Już od ligowego debiutu przyciągał zainteresowanie. Jednym z przykładów jest Śląsk Wrocław. Szefowie „Wojskowych” namawiali go na transfer, a sam Sylwek miał być zastępcą regularnie przywdziewającego narodowe barwy Adama Matyska. Niestety dla niego, działacze Siarki postawili zaporową cenę, co mocno zirytowało Sylwka. W późniejszych latach przyciągnął również zainteresowanie Widzewa Łódź, w którym to przebywał na testach. Trenował pod okiem Józefa Młynarczyka, który szukał godnego konkurenta dla Tomasza Kościukiewicza by zwiększyć rywalizację w bramce. Ten transfer również się wysypał. Generalnie losy Sylwka potoczyły się bardzo niefortunnie. Sam wspominał, jak wiele błędów w życiu popełnił. Tarnobrzeskie dyskoteki, bijatyki z Mariuszem Kukiełką, sielankowy styl życia. Przez wspomniane wybryki rozpadło się jego pierwsze małżeństwo. Być może gdyby traktował swoje obowiązki poważniej lub transfer do Śląska czy Widzewa by wypalił… Po Siarce grał już w gorszych klubach, jak Avia Świdnik czy Łada Biłgoraj. W 2007 roku wyjechał do Hiszpanii, a konkretnie Madrytu i potem Pampeluny. W mieście „encierry” wspomina, że znalazł dobrą pracę, choć bardzo go korci by pograć jeszcze w piłkę. W Siarce zagrał w 112 spotkaniach i co ciekawe jest jedynym bramkarzem w historii naszego klubu, który zdobył bramkę. Uczynił to w wygranym 6:0 meczu z Nidą Pińczów, kiedy to pewnie egzekwował jedenastkę podwyższając prowadzenie w 90 minucie spotkania.\nPrzy opisywaniu Konrada Stępnia wspomniałem, że jest on jednym z dwóch aktywnych piłkarzy. Drugim jest właśnie Jarek. Choć aktualnie pozostaje bez klubu, gdyż dopiero co odszedł z Wisły Sandomierz i pozostaje wolnym zawodnikiem. Z tego co wiadomo, na linii kapitana i zarządu poszło o kwestie pozasportowe. Jarka i Konrada w tym zestawieniu łączy również to, że obaj w Siarce grali na młodzieżowych szczeblach, a w seniorskim zespole zadebiutował po transferze z innego klubu. W przypadku Piątkowskiego mowa o Klimontowiance. W Tarnobrzegu Jarek szybko stał się kluczowym piłkarzem, pomimo młodego wieku. W sezonie 2000/01, kiedy to miał raptem 18 lat zagrał w 22 spotkaniach i zdobył 4 bramki, z czego 3 zdobył w spotkaniu z Proszowianką, co czyni go najmłodszym strzelcem hat-tricka w historii klubu. Rok później swój dorobek poprawił, wpisując się na listę strzelców 6 razy. Po 5 latach spędzonych w Tarnobrzegu skorzystał z oferty Korony Kielce, z którą to zresztą awansował do ekstraklasy. Sam wspomina ten czas bardzo dobrze ze względu na atmosferę w zespole, a także wyniki sportowe. Później trafił na wypożyczenie do ŁKS-u, gdzie również miał za sobą świetny okres. Przez pół roku zna I-ligowych boiskach zdobył 5 bramek, w tym m.in. w derbach z Widzewem. Zresztą sam mówił, iż ówczesny trener ŁKS-u – Wiesław Wojno był jego ulubionym, z jakim miał okazję współpracować. Zaowocowało to później w Koronie, w której na boiskach ekstraklasy zagrał w 7 meczach. Następnie trafił do Zagłębia Sosnowiec, z którym awansował do najwyższej klasy rozgrywkowej w kraju i zdołał nazbierać 9 spotkań. W rundzie wiosennej występował już w III-ligowej Resovii, z którą również wywalczył awans. W tym kontekście można go uznać wręcz za specjalistę. Awans wywalczył aż 4 razy. Po dwóch latach w Resovii przeszedł do Stali Stalowa Wola. W Stali również spędził 2 lata i zamienił ją na Siarkę. Trafił do niej tak samo jak wspomniany Konrad Stępień – po zameldowaniu się tarnobrzeskiego klubu w II lidze. Przez 1,5 roku zdobył 7 bramek. Łącznie dla Siarki strzelił 18 goli i zagrał w 126 meczach. Później trafił do Wisły Sandomierz, gdzie napisał również piękną historię zahaczając jeszcze po drodze o Karpaty Krosno. W dumie Sandomierza spędził 7 lat. Tak jak na początku napisałem obecnie jest bez klubu, ale znalezienie sobie nowego pracodawcy do raczej kwestia czasu. Na III-ligowych boiskach występował w wieku 38 lat i sam wspominał, że bardzo troszczy się o swoją formę fizyczną, a także niezwykle boi się rozłąki z piłką. Prywatnie jest kibicem Manchesteru United.\nOczywiście każdy z powyższych zawodników zasługuje na miano legendy klubu, lecz jeżeli Paweł Krzemiński znajduje się na 7 lokacie – wiesz, że przed nami już absolutnie najmocniejsze nazwiska. Gdybym brał pod uwagę ilość meczów, czy dorobek strzelecki to z pewnością Paweł znalazłby się wyżej. Czwarte miejsce pod względem występów, a także trzecie biorąc pod uwagę ilość sezonów w Siarce. Najlepszy strzelec w historii, najdłuższa seria meczów ze zdobytym golem, najwięcej dubletów, zdobywca czterech bramek w jednym meczu. To wszystko mogłoby się znaleźć w CV najlepszego snajpera Siarki w ostatnich latach. W Tarnobrzegu spędził 13 sezonów. Właściwie to poza rodzimym klubem, Paweł w przeciągu swojej kariery zagrał jeszcze dla 5 drużyn, choć były to jedynie krótkie epizody. Najdłuższy w Wiśle Sandomierz – zagrzał tam miejsce przez rok. Dla Siarki zdobył 63 gole w 235 meczach, co czyni go najskuteczniejszym piłkarzem klubu. Zamieszczał piłkę w siarce rywali średnio co 145 minut. Na boisku był jak legendarny Inzaghi. Nie dysponował porażającą techniką, lecz miał nosa do bramek. Jego ulubioną ofiarą były Karpaty Krosno (wcześniej Krośnianka), którym ustrzelił aż 8 goli, z czego 4 w jednym meczu. Tym samym został jednym z dwóch strzelców „karocy”, obok Andrzeja Białka. Bardzo dobrze prezentował się też przeciwko Stali Mielec. W spotkaniach z „Biało-niebieskimi” ustrzelił 4 bramki, w tym dwie na wagę 3 punktów. Ostatni raz stało się to w 2010 roku. Paweł zameldował się na boisku w 81 minucie, a jak wspominał w rozmowie pomeczowej, pięć minut później kopnął bez zastanowienia, zamknął oczy i tonął już w objęciach kolegów. Dla Siarki strzelił bramki na 4 różnych szczeblach ligowych. Jego skuteczność była też poniekąd związana z kryzysem sportowym całego zespołu. Najwyższy szczebel na jakim zagrał to 2 liga, gdzie spędził jeden sezon strzelając 3 bramki. Jednak mimo wszystko chyba nikt nie ma wątpliwości co do jego zasług dla klubu. Po zakończeniu kariery zajął się pracą z młodzieżą. Pod koniec 2017 roku został zresztą nagrodzony za bycie najlepszym trener grup młodzieżowych w Siarce.\nBiorąc pod uwagę zasługi dla Siarki u Pawła Krzemińskiego i Michała Kozłowskiego, można postawić znak równości. Michał ma najwięcej występów, minut i sezonów spośród wszystkich wychowanków. Dodatkowo, jest jednym z najstarszych piłkarzy, którzy wybiegli na boisko w koszulce Siarki. Znajduje się także na 4 miejscu wśród strzelców, co budzi jeszcze większy respekt biorąc pod uwagę to, jakie obowiązki musiał pełnić na murawie. W sezonie 1998/99 zdobył nawet 8 bramek. Jednak jak wspomniałem, pod uwagę brałem również to, gdzie piłkarze grali poza Tarnobrzegiem. W przypadku Michała była to przez pół roku Wisła Sandomierz, na zakończenie kariery kluby w okolicy z niższych lig, a początek kariery spędził w Białej Podlaskiej łącząc karierę z nauką. Więc poza Tarnobrzegiem w żadnym większym klubie nie zagrał, z czego wzięła się jego szósta lokata. Dla Siarki jest jednak niezwykle ważną postacią. Zadebiutował w 1991 roku w przegranym 1:2 meczu z Szombierkami. Łącznie zagrał w 305 spotkaniach, co jest drugim wynikiem w historii klubu. Wyprzeda go tylko Janusz Hynowski. Dodatkowo strzelił 41 bramek. Na boisku zawsze nieprzyjemny dla przeciwnika, występował w środku pola i defensywie. Z czasem stał się kapitanem zespołu. Dość mocno podekscytował się trenerką, zresztą u schyłku kariery był asystentem Michała Szymczaka w Siarce. Odbył z nim nawet staż w Lechu Poznań w 2010 roku, którym dowodził wówczas Jacek Zieliński. Jego ostatnim meczem w naszych barwach było bezbramkowo zremisowane starcie ze Stalą Mielec. Później trenował m.in. Koprzywiankę. Obecnie wciąż mieszka w Tarnobrzegu i sympatyzuje z Siarką, a także Barceloną. Co ciekawe, jego syn również poszedł w stronę piłki. Grał w juniorach Siarki i z czasem przeniósł się do Stali Mielec, gdzie obecnie gra w rezerwach.\nZłotek urodził się w oddalonym o ponad 25 km od Tarnobrzega Zbydniowie. Jednak to w Siarce stawiał pierwsze piłkarskie kroki. To w klubie z Tarnobrzega debiutował w seniorskiej piłce podczas sezonu 1988/89. Na boisku występował jako obrońca, ale też pomocnik. Często zdarzało mu się wychodzić w pierwszym składzie na lewym skrzydle. Do tej pozycji predysponowały go warunki fizyczne. Zresztą miał nawet pseudonim – „Chudy”. Posiadał wielkie zdrowie do piłki. Potrafił biegać od pola karnego do pola karnego na zbliżonej intensywności przez całe spotkanie. Zresztą dla tarnobrzeskiego klubu grał od dechy do dechy w 83% meczów. Wiele zawdzięczał trenerowi Gałkowi. To pod jego wodzą zdobył swoją jedyną bramkę na boiskach ekstraklasy w starciu z Górnikiem Zabrze. Był to swoją drogą gol na wagę 3 punktów, który pomógł w utrzymaniu klubu w krajowej elicie. Łącznie w ekstraklasie w barwach Siarki wystąpił 60 razy, a 14 starć w najwyższej klasie rozgrywkowej zaliczył jeszcze z KSZO w sezonie 1997/98. Najwięcej występów w Siarce ma jednak na zapleczu. Jest zresztą pod tym względem rekordzistą, gdyż ze wszystkich piłkarzy w przeciągu ostatnich 30 lat zagrał tam najwięcej, bo aż 110 meczów. W ich przeciągu zdobył 5 bramek przeciwko m.in. Cracovii, czy Motorowi Lublin. W swojej piłkarskiej karierze wykluczając macierzysty klub grał jeszcze dla 6 pracodawców. Najwięcej w Tłokach Gorzyce, bo aż 4 lata. Co ciekawe, zaliczył również krótki epizod w Stanach Zjednoczonych w polskim klubie – S.C. Vistula Garfield. Jednakże dość szybko wrócił do Tarnobrzega. Swoją karierę zamknął klamrą wracając na AN2 w 2004 roku, aby pomóc klubowi w powrocie do 2 ligi. To też wtedy wybiegł na boisko mając ponad 37 lat, co czyni go jednym z najstarszych piłkarzy w historii klubu, którzy zakładali zielono-czarno-żółty trykot. Łącznie dla Siarki zagrał w ponad 200 spotkaniach i zdobył 12 bramek.\nJacek w kwestii tego, gdzie dojrzewał piłkarsko jest w miarę analogicznym przykładem co Jarosław Piątkowski. Również pochodzi zza Wisły, choć od grup młodzieżowych już związany z Siarką. Do Tarnobrzega sprowadził go Wiktor Wilk, i to głównie jemu możemy zawdzięczać, że w Siarce znalazł się taki kaliber piłkarza. W pierwszej drużynie debiutował, gdy nie był nawet pełnoletni. Na murawę tarnobrzeskiego boiska wszedł w 80 minucie spotkania za przed chwilą opisywanego wychowanka – Krzysztofa Złotka, a miało to miejsce w przegranym 2:7 meczu z Legią. Z czasem w miarę budował sobie pozycje, ale już pod koniec sezonu 1995/96 był jednym z podstawowych piłkarzy. Zdobył zresztą 2 bramki. W meczu ze Stalą Mielec, a także z Sokołem Tychy. Tę drugą wspomina szczególnie, gdyż jest jego ulubionym trafieniem. Nie dość, że pięknej urody, to jeszcze na bramce Sokoła stał rozpoczynający karierę Jerzy Dudek. Po spadku został jednym z najważniejszych piłkarzy i na zapleczu zdobył 5 goli. Ten sezon zakończył się jednak ogromnym niepowodzeniem. Wszystko decydowało się w ostatnim meczu z RKS-em Radomsko. Siarka przegrał 0:1 i w ciągu dwóch lat zaliczyła 2 spadki. Jak wspomina Kuranty, był to dla niego najgorzej wspominany mecz w swojej karierze, a podobno wielu piłkarzy z ówczesnego składu Siarki chciało zrezygnować z poważnego uprawiania tej dyscypliny. Kuranty pozostał jednak lojalny Siarce i od spadku grał w drużynie jeszcze przez 5 kolejnych sezonów. Możliwe, że nieco zahamowało to jego rozwój, choć i tak pomijając występy dla Siarki zdołał zagrać blisko 100 meczów w ekstraklasie. Zdecydowaną większość spotkań na najwyższym szczeblu zagrał w barwach Odry Wodzisław Śląski, ale też jeszcze w GKS-ie Bełchatów, czy Polonii Bytom. W wieku 32 lat wrócił do rodzimego klubu, aby pomóc Siarce w walce o awans do II ligi. Potrzebował 2 sezonów i wspólnie z kolegami udało mu się osiągnąć cel. Zdobył zresztą bramkę w decydującym o awansie meczu ze Stalą Kraśnik. W II lidze wystąpił już tylko w 17 spotkaniach i był to jego jedyny sezon w zielono-czarno-żółtych barwach zakończony bez bramki. Był on jednak w miarę bramkostrzelnym piłkarzem w przeciągu całej kariery jak na swoją pozycję, o czym świadczy miejsce w TOP 10 strzelców w ostatnich 30 latach Siarki. Zresztą można wspomnieć też sezon 2001/02, w którym Jacek zdobył 10 bramek m.in. z Koroną Kielce, czy Wisłoką Dębica. Po sezonie 2012/13 przeszedł do Koprzywianki, aby jeszcze chwilę pograć w piłkę, a później był m.in. grającym trenerem Pogoni Staszów. Wspominał, że chciał się zając trenerką i został doceniony w Plebiscycie Sportowym w Targach Kielce na najpopularniejszego trenera w 2017 roku. Łącznie dla Siarki zagrał 278 meczów (3 miejsce w historii) i zdobył 31 goli. Wystąpił w 10 sezonach przywdziewając zielono-czarno-żółty trykot.\nPodium otwiera jedna z najwybitniejszych postaci w historii klubu. W wieku 18 lat był kapitanem drużyny juniorów. Odniósł z nią jeden z największych sukcesów w historii drużyny, w postaci wicemistrzostwa Polski w kategorii U19. Siarka w finale uległa Śląskowi Wrocław 1:2. W kadrze „Wojskowych” znaleźli się m.in. Waldemar Prusik (49 występów w reprezentacji), czy Ryszard Tarasiewicz (58 meczów z orzełkiem na piersi). Niestety ówcześni wicemistrzowie albo skorzystali z ofert innych klubów, albo wyjechali na studia. Jacek należał do tej drugiej grupy, w związku z czym ma za sobą występy w Gwardii, czy AZS AWF Warszawa. Jednakże po zakończeniu edukacji wrócił do macierzystego klubu. Znów został kapitanem, lecz tym razem pierwszej drużyny. Wywalczył z nią dwa awanse. Na boisku grał w środku pola i również podobnie jak Kuranty potrafił zaliczyć kilka trafień. W sezonie 1989/90 zdobył 5 bramek, z czego 4 z nich decydowały o finalnym wyniku. Rok później strzelił bramkę m.in. w wygranych 4:1 derbach ze Stalą Stalowa Wola. Kolejny rok przyniósł kolejne trafienia. O tyle ważniejsze, że był to sezon zakończony awansem. Zieliński otworzył wynik wygranego 3:2 meczu z Sandecją, czy wyrównał stan meczu w 90 minucie z Koroną Kielce. W pierwszej lidze grał tylko przez pół roku. Później w ramach rozliczenia powędrował do Stalowej Woli. Było to też spowodowane konfliktem z trenerem Januszem Gałkiem. Po kilku miesiącach wrócił jednak do Tarnobrzega, ale już w innej roli. Miał zostać trenerem drugiej drużyny. Został też nieoczekiwanie wprowadzony na boisko podczas meczu z Widzewem w 55 minucie. Było to jego ostatnie spotkanie w barwach Siarki. Oficjalnie został pożegnany 23 kwietnia 1994 roku przed derbami. Jednak jak mawia słynne powiedzenie: „Coś się kończy, coś zaczyna”. W przypadku Jacka rzeczywiście wydarzyło się „coś”. Rozpoczęcie przygody trenerskiej było dla niego najlepszą możliwą decyzją. Wszystko rozpoczęło się w rezerwach Siarki. Później przeniósł się do Alitu Ożarów, z którym wywalczył awans. Wrócił do Tarnobrzega, aby uratować zespół przed spadkiem i ta próba zakończyła się powodzeniem. Siarka zaczęła również pod jego wodzą grać piękny futbol, a rok później awansowała do 2 ligi. Zieliński odszedł jednak jeszcze przed rozpoczęciem sezonu i rozpoczął przygodę w Kielcach z tamtejszą Koroną. Siarkę poprowadził łącznie w 86 meczach. Później rozpoczął się wspaniały okres dla Jacka i dzięki temu można go kojarzyć jako świetnego fachowca. W 2003 roku został wybrany najlepszym trenerem tego okresu według tygodnika „Piłka Nożna”, wygrał ligę z Lechem, awansował z nim do europejskich pucharów, a ze świeższych historii – uratował Arkę przed spadkiem. Takich sukcesów można mu przypisać znacznie więcej. Właśnie to czyni go jednym z najwybitniejszych wychowanków w historii. Obecnie mieszka w Tarnobrzegu i dość często można go zobaczyć na trybunach podczas meczów Siarki.\nZachowując wszelkie proporcje, historia Tyburskiego jest podobna do Konrada Stępnia. Również pochodzi z Tarnobrzega, ale dość wcześnie odszedł z klubu. Jak wspominałem przy okazji Jacka Zielińskiego, po srebrnym medalu w mistrzostwach Polski juniorów w 1979 roku, większość zawodników nie trafiła do pierwszego zespołu Siarki. Tyburski był w tej grupie, choć on przeszedł do silniejszego klubu – Stali Mielec. Nim powrócił do Siarki spędził tam ponad 11 lat i zagrał w 187 spotkaniach ekstraklasy. Trafił jednak na lata, w których Stal zaczęła schodzić ze sceny. Na początku lat 80-tych z klubu odszedł m.in. Grzegorz Lato, czy Andrzej Szarmach. Czasy świetności Stali zaczęły mijać, choć i tak Tyburski zapisał się w historii podkarpackiego klubu wywalczając z nim m.in. dwa razy awans do ekstraklasy. Co ciekawe, wystąpił również w meczu eliminacyjnym w ramach Pucharu UEFA z KSC Lokeren. Ze Stali pozbył się go Włodzimierz Gąsior i Tyburski powrócił ma „stare śmieci” wiosną 1991 roku. Od razu zagrał 19 pełnych meczów, w których zdobył 3 bramki (choć wszystkie z jedenastego metra). Rok później już wydatnie pomógł zespołowi w walce o awans. Zagrał od dechy do dechy w każdym meczu, a także zdobył aż 8 bramek. W ekstraklasie również grał najczęściej spośród całego zespołu, co zresztą czyni go rekordzistą pod względem meczów z rzędu. Edkowi ta sztuka udała się 105 razy, a jedynym w miarę porównywalnym pod tym względem piłkarzem był bramkarz – Robert Dziuba (80 występów pod rząd). Zdrowie było zresztą jego jedną z największych zalet. Pozwoliło mu na to by w wieku 55 lat grać jeszcze w niższych ligach. Kiedyś założył się nawet z trenerem Gałkiem o to, że przejdzie na rękach połowę boiska. Oczywiście wygrał. Na boisku bronił się też techniką, którą okazywał wyprowadzając piłkę z linii defensywy, a często robił to w widowiskowy sposób. W barwach Siarki w ekstraklasie zdobył 10 bramek, w tym np. na wagę zwycięstwa ze Stalą Stalowa Wola. Było to zresztą jedyne trafienie w historii meczów pomiędzy tymi drużynami w najwyższej klasie rozgrywkowej. Łącznie dla Siarki strzelił 27 goli, z czego 20 z rzutów karnych. Te opanował do perfekcji. Brał długi rozbieg, jakby za chwilę piłka miała z prędkością błyskawicy zatrzepotać w górnym rogu siatki. Charakterystyczne nabiegnięcie na piłkę powodowało, że bramkarze zazwyczaj kładli się na ziemię jeszcze przed strzałem, a Tyburski lekkim i precyzyjnym uderzeniem zamieszczał piłkę w siarce rywali. Wspomina jednak, że raz stało się inaczej. Gdy grał jeszcze w Stali nie trafił karnego z Pomezanią Malbork. Ówczesny golkiper drużyny z Malborka znał już sposób wykonywania jedenastek przez Tyburskiego, więc spokojnie wyczekał i złapał piłkę. Świetnie wychodziło mu również wykonywanie rzutów wolnych. Dla Siarki zagrał w każdym sezonie, w którym tarnobrzeska drużyna występowała w ekstraklasie, w której to łącznie skompletować ponad 260 meczów. Był prawdziwym ulubieńcem kibiców. Charakteryzowało go wielkie oddanie i umiejętności idące w parze z niesamowitym luzem zarówno na boisku, jak i poza nim. Był też bardzo ceniony przez kolegów z drużyny i dla wielu mógł być przykładem godnym naśladowania.\nSpośród wszystkich zawodników w całym zestawieniu to on zagrał najmniej spotkań w Siarce. Mimo to możemy nazywać go najwybitniejszym piłkarzem wychowanym w Tarnobrzegu. Dla Siarki wystąpił łącznie w 105 meczach i zdobył 7 goli m.in. przeciwko Lechowi Poznań, Szombierkom Bytom, czy Zagłębiu Lubin. Jego kariera zaczęła rozkwitać w sezonie 1992/93, kiedy to nie mając nawet 16 lat zadebiutował w Siarce i to jeszcze w najwyższej klasie rozgrywkowej. W 11 kolejce podczas spotkania z Zawiszą Bydgoszcz wszedł w 81 minucie za Cezarego Kucharskiego mając 15 lat i 335 dni. Został najmłodszym debiutantem w Siarce (którym zresztą jest do dzisiaj), a także jednym z najmłodszych w historii ekstraklasy. Nie był to jednak dla niego jedyny krok milowy odniesiony we wspomnianym sezonie. Razem z Sylwestrem Janowskim poleciał na Mistrzostwa Europy U16 do Turcji w 1993 roku. Z tym, że w nieco innej roli niż wspomniany golkiper. W reprezentacji Andrzeja Zamilskiego Mariusz był kapitanem drużyny i po zwycięskim finale z Włochami (w składzie których był m.in. Totti, czy Buffon) mógł wznieść puchar. W kolejnym sezonie był już bardzo istotnym piłkarzem drużyny i wystąpił w 20 meczach. Zdobył zresztą bramkę z Lechem Poznań w ostatniej kolejce sezonu 1993/94. Po spadku był już jednym z najważniejszych punktów składu i przyczynił się do powrotu Siarki do ekstraklasy. Sezon 1995/96 był dla niego ostatnim w Siarce przed rozpoczęciem wielkiej kariery. Choć spadał z nią na zaplecze ekstraklasy, to szybko znalazł zatrudnienie w GKS-ie Bełchatów. Spędził tam rok i dostał pierwsze powołanie do seniorskiej reprezentacji. Zadebiutował z Czechami wchodząc w 70 minucie. Łącznie z orzełkiem na piersi wystąpił 20 razy i zdobył 3 bramki. Grał przeciwko m.in. Anglikom, czy Włochom. Jego reprezentacyjna kariera ma jednak też smutniejsze momenty. Porażkę 1:4 z Białorusią wspomina bardzo źle, gdyż po spotkaniu spadła na niego fala krytyki. Nawet później, gdy grał gdzieś na wyjeździe to ludzie na trybunach wypominali mu ten mecz. Drugim przykrym momentem dla Mariusza było ogłoszenie listy powołań na MŚ 2002. Choć występował w miarę regularnie w eliminacjach do tychże mistrzostw, to ze względu na poważną kontuzję Jerzy Engel zrezygnował z jego usług przed turniejem. Zresztą z tą kontuzją również wiąże się ciekawa historia. Gdy transfer z Amici do Wisły był już finalizowany, gdyż bardzo chciał go w swojej drużynie Henryk Kasperczak, to fizjoterapeuta „Białej Gwiazdy” wyraził sprzeciw wobec przenosin Mariusza na Reymonta, gdyż uznał, że nie nadaje się już do poważnego grania w piłkę. Co się okazało? Kukiełka trafił do PAOK-u i jako podstawowy piłkarz zdobył z nim Puchar Grecji. Odszedł jednak po roku z powodu problemów finansowych klubu. Przeniósł się do Norymbergi, gdzie szatnie dzielił z Jackiem Krzynówkiem i Tomkiem Kosem. Grał tam jednak przez krótki okres czasu i po opuszczeniu Niemiec włodarze Wisły byli już w 100% zdecydowani na jego transfer. W Wiśle pełnił rolę raczej zmiennika, ale i tak wystąpił od 1 minuty w niezapomnianych spotkaniach z Realem Madryt w ramach eliminacji do Ligi Mistrzów. Miał okazję zmierzyć się z takimi piłkarzami jak Raul, Beckham, Zidane, czy brazylijski Ronaldo. Oczywiście Wisła odpadła, ale sam fakt zagrania w takim meczu przeciwko największym gwiazdom musi być wspaniałym uczuciem i motywacją. W barwach Wisły zdobył również dwa mistrzostwa kraju. Potem przez długi czas grał w Niemczech m.in. w Energie Cottbus, a do Polski wrócił w 2013 roku. W styczniu 2015 został ponownie piłkarzem Siarki. Spełnił marzenie o powrocie do macierzystego klubu i spędził w nim pół roku. Kibice przywitali go zresztą transparentem w wygranym 2:1 meczu derbowym ze Stalą Stalowa Wola. Swoją drogą ten mecz został wybrany spotkaniem dekady przez sympatyków klubu. Mariusz na koniec przygody z piłką pojawił się jeszcze w Jarosławiu, a obecnie przebywa w Irlandii, gdzie zajmuje się własną akademią piłkarską. Przyznaje jednak, że myśli o powrocie do ojczyzny.\nJak więc widać, Siarka ma wielu utytułowanych wychowanków. Pozostaje nam liczyć na to, że takich historii jak te wyżej w najbliższych latach będzie jeszcze więcej.\nWisłoka – Siarka. Zapowiedź.\n„Orzech” z kontraktem\nBogusław Uchański: „Chcemy przygotować zespół organizacyjnie i finansowo na powrót do drugiej ligi”