Tomasz Gomółka – Strona 2 – Goomowisko\nOpublikowane w 5 września, 2020 26 września, 2020\n13. B. W trasie pomarańczowej roku zero siódmego. Odcinek drugi.\nDo Dekompresji dotarłem z zespołem na kilka chwil przed próbą. Pomimo oczyszczenia organizmu przez aklamację, znaczy obwolutację, a nie, przez defekację, tak przez defekację, wcale nie poczułem się lepiej. Wręcz przeciwnie. Czułem się coraz gorzej. Z grupy basenowej byłem na próbie jedyny. Kazik nie dojechał bo czuł się źle, a bramka kultowa miała stawić się na pół godziny przed sztuką. Kiedy już wszyscy dojechali, nasza pływacka czwórka blokowała kibel na zmianę. A to defektując, znaczy defekując pupą, a to haftując paszczą. Robiliśmy to solo albo w duetach. Konfiguracje były różne, ale zawsze jeden siedział i pruł dołem, a drugi górą walił do zlewu, a jeśli się nie dopchał do toalety, to upuszczał z paszczy do kosza na śmieci, który był przed toaletą.\n– Kurde. Nie ma szans. Nie dam dzisiaj rady. – wokalista Kazimierz czuł się okropnie i był bliski podjęcia decyzji o odwołaniu sztuki.\n– Kaziu, no co ty! Może jakieś tabletki. Mamy chyba coś? – Emilka, właścicielka Dekompresji, nie wyobrażała sobie sytuacji, że sztuki nie będzie.\n– Kulwa, ja też nie mam siły. – Daro także wyglądał słabo.\n– Ja to nawet siebie nie złapię. – wtórował mu Bzyk.\n– Może spróbuje… – chciałem wlać nadzieję w nasze serca, ale poszło mi paszczą i zwymiotowałem do kosza.\n– Panowie, dacie radę? – Pewu sam nie wierzył w to co mówił.\n– Tak. Nie. – zaprzeczał sobie Bzyk w drodze do toalety, do której daleko nie miał, bo staliśmy przy samych drzwiach, żeby mieć gwarancję dotarcia do niej przed popuszczeniem w portki.\n– Ja nie dam. Przepraszam. – Kazik zdecydował, a ja przypomniałem sobie o starej wiejskiej metodzie na problemy z żołądkiem.\n– Emi, daj nam wódki z pieprzem.\n– Zwariowałeś? – Bzyk wyrwał mi kosz i ulał do niego poprzez usta.\n– Spróbujmy. Kurwa, co nam szkodzi? Wódka z pieprzem pomaga na żołądek. Gorzej już nie będzie.\nWszyscy spojrzeli na generała Kazimierza, który spojrzał na Piotrka, potem na nasze trupio blade twarze i powiedział.\n– Dajcie te wódkę.\nEmilka wysłała co prawda Sławka, swojego męża, ale i tak to ona obróciła raz dwa, niosąc butelkę, i z wielkim trudem zdobyty pieprz. Grzmotnęliśmy po pięćdziesiąt gram, i może nawet poprawiliśmy. Reszta zespołu, a szczególnie reszta Kult Ochrony, w osobach Gumy i Wafla, bardzo nam zazdrościła, bo byli przed dmuchaniem w alkomat i pewnie niejeden przeklinał w duchu samego siebie, że dzień wcześniej nie skorzystał z basenu.\nPo przyjęciu lekarstwa udaliśmy się chwilkę poleżeć, i o dziwo, nikt nie potrzebował jakoś specjalnie kibla. Wszyscy czekali na decyzję Mistrza gry na saksofonie i śpiewania z przepony, co do koncertu.\n– Piotrek. Spróbujemy. Ale jak będzie źle, to przerywamy koncert. – Kazelot podjął wyzwanie i popatrzył na nas.\n– Damy radę. Guma i Wafel staną na środku i powinno się udać. – Daro zarządził, na co Guma zmierzył go swoim surowym zaokularowym wzrokiem, a Wafel wyszeptał ledwo słyszalne:\n– A żebyście się posrali pod sceną wieśniaki.\nI ruszyliśmy do roboty ku uciesze miejscowej gawiedzi.\n– Dzień dobry kochani! Dzisiejszy koncert mógł się nie odbyć i jeszcze nie wiemy czy uda się go w całości wykonać albowiem część naszego zespołu, w tym ja, jest chora. Spróbujemy. Trzymajcie kciuki!\nI poszło. Szybko, sprawnie i do przodu. Wódka zdziałała cuda i jeśli mnie pamięć nie myli, to wokalista nie zszedł ani razu, a my może po dwa razy biegaliśmy za potrzebą i po wydaleniu zła z organizmu, posiłkowaliśmy się wódczano pieprznym lekarstwem.\nOstatnie dwie sztuki trasy Pomarańczowej roku Pańskiego 2007 wypadły w Spodku i Krakowie. Spodek należało rzetelnie odczarować, i przed koncertem wprowadzono wyjątkową wstrzemięźliwość od napojów wyskokowych. Oczywiście zasada ta została wprowadzona dla zespołu, bo Kult Ochrona zawsze łapała na pełnej trzeźwości. A nawet lepiej, bo jedna z prób wykazała u naszego zespołu ujemne wskaźniki spożycia, w granicach 0,2 – 1,4 promila na minusie. Jaja jakieś. Ale tak to jest, jak przed pracą myśli się o strategii, taktyce, popijając witaminy zmieszane z owocowymi sokami marki krajowej. Wtedy promilaż spada krytycznie, i może u osób ponadprzeciętnych wskazywać minus. Takich ludzi jest na świecie czterech. Goomi, Bzyk, Guma i Daro.\nWzmocnienie przed Spodkiem w naszej ochroniarskiej ferajnie było nie lada. Wskakujący do fosy młodo krwisty Kozi, od następnej trasy nasz stały łapacz, bawidamek, pierwszy wodzirej i porywacz tłumów, Dr Yry – nawet nie napiszę kto to jest, bo jak ktoś nie wie, to niech sobie swoją nogę przez ucho igielne przewlecze, Kuman – karateka, fan Kultu i Kazika, odnaleziony w Krakowie i inni. Może byli też: Irek co Niewiedział, Kuba co Kultową w Katowicach ogarniał. Może i Maciek Kazana, król lewej flanki patrząc od strony publiki i król flanki prawej stojąc dupą do sceny – uśpiony tygrys, ukryty smok, który na ochroniarza czasem nie wygląda, ale jak złapie, to ło Jezus Maryja.\nRobota przebiegała sprawnie jak nigdy. Ludzie też spadali jak nigdy, bo i jak nigdy latali, mając dziwne trajektorie, a i my nie byliśmy jeszcze ze sobą zgrani. Szczególnie szwankowała współpraca Wafla z innymi, ale to indywidualista, mruk i introwertyk. My stare ochroniarskie wygi, oraz świeżynki stojące z nami, to był prawdziwy koktajl Młotkowa. Ale nikt nie umarł, a stan wchodzących i wychodzących się zgadzał. Jak wspomnę tylko, że pogotowie ani razu nie interweniowało, to sami Państwo wiecie. Sukces i profeska!\nKazo dawał z siebie wszystko i jeszcze więcej. Reszta chłopaków też wyciskała z instrumentów ile fabryka dała. Nawet basista Jerzyk, który przecież ma tak mało strun i musi starać się za trzech. W pewnym momencie wokalistę poniosło i kazał oddać się, za naszym pośrednictwem, w ręce słuchaczy, żeby sobie polatać na ich rękach. Daro i Bzyk wskoczyli za Mistrzem jako eskorta. Latanie się przeciągało w nieskończoność, a ileż można w środku „Krwi Boga” zapętlać dźwięki? Wtedy jeden z muzyków, na pewno Jerzyna z Zielonej Góry, wskazał wzrokiem na mikrofon. Korzystając z obecności Dr Yry, ściągnąłem mikrofon do fosy i polecieliśmy „Krew Boga” w duecie. A Mistrz sobie spokojnie latał i latał. Aż w końcu powrócił, tyle że bez buta, bo mu go ktoś w trakcie latania zdjął ze stopy. I nie oddał. Wtedy. Bo but wróci po roku albo dwóch, na koncercie KNŻ – tu, który będę miał okazję współorganizować z Galicją Productions Janus Krzeczowski, oczywiście w Katowicach. ( a może było to już w 2011 roku? Ech ta pamieć…)\nPo koncercie nie poszliśmy za bardzo w gazowanie, bo nie chcieliśmy kusić losu przed ostatnią sztuką, poza tym chyba hotel w Spodku był w remoncie i rozdzielono zespół i ochronę według klucza tanio/drogo. Jeśli tak było, to nikt dłużej niż do siódmej rano nie popuszczał łańcucha alkoholizmu. Kraków wzywał, Kraków czekał, Kraków pragnął. I nie wiedzieć dlaczego, miał ugościć zespół w Rotundzie.\nA Rotunda nie była gabarytowo jakimś rarytasem, to raz, a dwa, chyba przez jakiś czas nie działała, ze względów bezpieczeństwa. Przecież to tam Pewu pokazywał mi, kiedy na początku XXI wieku przyszedłem na koncert KNŻ, jak faluje strop sali koncertowej pod skaczącymi fanami. Podobno coś tam poprawiono i miało być bezpiecznie. I było, bo przeżyliśmy sztukę jak wszystkie do tej pory odbyte. Zanim jednak zagraliśmy, ekipa umościła się w legendarnym hotelu Cracovia, minus ja, bo ja spanie miałem u siebie. Ale i tak większość dnia i nocy spędziłem na terenie hotelu. Przed sztuką zorganizowałem bowiem mojemu przyjacielowi Michałowi, szefowi sportu Interii, wywiad z Kazikiem, na tematy sportowe.\nTymczasem u mnie w domu trwały harce, bo jak to przy trasie bywa, ciągnie się za nami ogon gości złożony z rodzin, żon, narzeczonych i im bliższa zażyłość, tym większy obowiązek ugoszczenia. Tak było i tym razem. Kiedy ja latałem jak pershing przy Kulcie, Notoryczna podejmowała obiadem Forniego z małżonką Izabellą. Co tam się wtedy działo, wiem ze zdjęć, które nie nadają się do publikacji, a nawet do opisania. Coś trzeba sobie zostawić na ciężkie czasy. Może ktoś będzie chciał zdjęcia i wspomnienia odkupić? Niedrogo!\nZ hotelu do Rotundy jest pięć minut spacerem, więc większość ekipy ruszyła pieszo i ze sporym wyprzedzeniem. Nie pamiętam już dokładnie, ale chyba to wtedy zakupiłem kilka biletów, które, biorąc pod uwagę pojemność sali koncertowej, stały się rarytasem i za pomocą znajomego, dokonałem ich sprzedaży, pomnażając pieniądze, jakie w nie zainwestowałem. Mogłem więc stanąć do pracy zarobiony i zadowolony z tego, ile od mojego ukochanego zespołu dostaję. Sam koncert jakoś szczególnie mi w pamięci nie został, nawet po koncertowe harce w Cracovii, na zakończenie kolejnej, udanej trasy też nie. Bardzie pamiętam poniedziałkowe spotkanie Kult Ochrony u mnie w domu, wyprawę do Club NH 1409.\nSkoro moi Kult Ochroniarscy Brada byli w Krakowie i mieli czas, zaprosiłem ich na nowohucką ziemię, może na obiad albo i śniadanie oraz zwiedzanie. Wpadł Bzyk, Guma i rodzina Bożków. No i Wafel. Wafel to w ogóle miał zabawę. Najpierw podjarał się wanną i kiedy inni jedli i popijali, poza Bożkiem, bo on prowadził pojazd, Wafel zażywał kąpieli w pianie, drąc japę na cały blok. A że wanna była trochę większa niż w większości polskich mieszkań, z kąpieli postanowił skorzystać też Guma. I kiedy Guma się pluskał, wpadł mu do łazienki Wafel, bo chciał dokonać dezawualizacji wnętrza, czyli po prostu oddać stolec. Łazienka jest tez toaletą, więc gdzy jeden się kąpał, drugi siedział obok i defektował. Dacie wiarę? Ja tez bym nie dał, ale zdjęcia są!\nPo wszystkim podjechaliśmy jeszcze do klubu 1949, znakomitej miejscówki, dziś historycznej, która urządzili Maciek Twaróg i Paweł |Derlatka, i która była punktem obowiązkowym na trasie moich gości. Po przymierzeniu mundurów, zaopatrzeniu się w koszulki nowohuckie i pozycje literackie, goście odjechali do Warszawy a ja mogłem już w spokoju pożegnać trasę 2007 i cieszyć się każdą przeżytą na niej chwilą. I szykować na kolejną trasę, za rok.\nOpublikowane w 2 września, 2020 26 września, 2020\n25. Pandemiczny tour Świetlisty na pożegnanie wakacji. Gdańsk i Festiwal Parzybrody. Koniec sierpnia 2020.\nZapisu dokonano w tramwajach na trasie os. Oświecenia – ul. Dietla.\nKoncertów teraz jak pies naszczekał. Dlatego wykorzystuję każdą okazję, żeby być ze swoimi ulubionymi zespołami gdziekolwiek. Dlatego z radością wielką przyjąłem do świadomości informację, że w ostatni tydzień pandemicznego sierpnia, precyzyjniej w środę i w sobotę, zespół brutalnych doświadczeń Świetliki, ruszy w Polskę, żeby grać. Co prawda środa dla ludzi pracy nie jest jakimś szczególnym rarytasem, ale skoro pracownikowi zagwarantowano ustawowo dwadzieścia sześć dni urlopu, a mnie zostało jeszcze z szesnaście dni wolnych do wykorzystania, to nie miałem się czym przejmować i z radością oznajmiłem przyjaciołom, że znowu będę im zawracał gitarę podczas wyjazdów.\nPlan krystalizował się, z dnia na dzień, coraz piękniej, bo podjęliśmy z Poeto–Wokalistą decyzję, że skoro gramy na północy i północno środkowej części kraju, to wykorzystamy okazję do pozostania w Trójmieście, i po dwu dniowych wakacjach dojedziemy do reszty zespołu na sobotnie granko. Kiedy już prawie wszystko było dopięte na ostatni guzik rozporka, dwa dni przed godziną zero, plany uległy korekcie i wyszło na to, że wracamy jednak z Marcinem do Krakowa. Jak zwykle obowiązki szarej codzienności pokonały nasze marzenia jak Omonia Legię. Dzięki temu zapowiadało się busowanie przez prawie dwadzieścia godzin środka tygodnia i kilkanaście w sobotę.\nWyjazd ustaliliśmy na godzinę siódmą rano, z miejsca w którym zespół trzyma swój sprzęt. Za załadunek odpowiedzialność wzięli: Remik, Marek, Marcin i ja. Z zegarmistrzowską precyzją wykonaliśmy swoją robotę i ruszyliśmy zbierać resztę załogi. Bez Tomka, który urlopował się w okolicy Gdańska, oraz Michałka – mieszkańca Trójmiasta. Taki rozkład uczestników buswyprawy spowodował, że tym razem otrzymałem miejsce siedzące w drugim rzędzie, od okna, za kierowcą, obok naszej rodzynki – Zuzi.\nDo pierwszego popasu, który zazwyczaj ma miejsce na drugim Orlenie za bramkami autostrady A 4, ustalaliśmy swoją binarność, żeby jaj albo jajników nie było, bo mieliśmy spędzić ze sobą prawie dwadzieścia godzin. Zdążyłem też przekazać najświeższą informację Rady Języka Polskiego, czy jak tam się ten organ nazywa, że słowo murzyn zostało uznane za nieobraźliwe i można było stawać na jedzenie, nawet zjeść pysznego murzynka, jeśli by tylko był serwowany. Kto miał ochotę na śniadanie, ten oddał się konsumpcji, kto nie miał, zadowalał się kawą. A kaw, omyłkowo, dostaliśmy jedną więcej i nie byłoby w tym nic niezwykłego, gdyby po trzech dniach nie okazało się, że był to znak, co będzie nas czekało w sobotę. Bo w sobotę, to już będą super jajca, co powiązałem podczas powrotu z sobotniej sztuki. Ale o tym za momencik.\nDalsza część trasy minęła nam niezwykle uroczo, bo raz, że Mareczek podłączył odtwarzacz dvd z monitorem pokładowym, i dzięki temu mogliśmy zanurzyć się w jakiejś niesamowitej kupie filmów, jeden z Arnoldem Czarnym Murzynem, który zadzierał z szatanem, a drugi z Nicolasem Kejdżem, w roli sanitariusza. Obydwie pozycje były niesamowicie żenujące, co na tak długiej trasie jest wspaniałym testem, ile żenady można przyjąć do swojego wnętrza i nie zasnąć w trakcie. Dwa, co było ciekawsze, bo rozpracowaliśmy palinkę tokajową, którą zakupiłem w winnicy Rakoczego w Tokaju. Tutaj wszystko się zgadzało i jeszcze dna nie dostrzegliśmy w butelce, kiedy znaleźliśmy się w Gdańsku, w 100czni.\nOkoliczności do koncertowania były niezwykle interesujące, bo wszystko działo się na terenie przylegającym do historycznej Stoczni Gdańskiej, w której miejsce miały wydarzenia, które odmieniły los polskiej ziemi. Koncert przewidziany był na przestrzeni otwartej, co nie dawało wirusowi żadnych szans na zaistnienie i pozyskanie nowych nosicieli. Zanim odbyliśmy próbę dźwięku, dokonaliśmy stosunkowo udanej konsumpcji obiadowej, którą przewidział dla nas miejscowy organizator. Mogliśmy wybierać i przebierać w budkach z jedzeniem, które stały niedaleko miejsca koncertowania. Podczas próby nadeszło delikatne załamanie pogodowe, co dla nas, przybyszy z okolic trzydzieści celsjuszy na plusie, stanowiło małe zaskoczenie, i wymogło nawet wizytę Zuzi w pobliskiej galerii, w celu docieplenia się. Pozostała część ekipy, albo rozeszła się po terenie 100czni, albo udała do garderoby, gdzie prowadzona była, wspólnie z gośćmi – głównie zawodników Zgniłości, konsumpcja whiskey, zagryzanej falafelem, macą, warzywami i innymi takimi tam. Korzystając z chwili wolnego oddałem się jeszcze przyjemności obejrzenia zawodów o Ligę Mistrzów pomiędzy Legią z Warszawy i Omonią z Nikozji. Szczęśliwie przypadło mi w zaszczycie obejrzenie jedynie pierwszych trzydziestu pięciu minut, dzięki temu ominął mnie późniejszy blamaż naszego mistrza.\nKoncert rozpoczęliśmy punktualnie. Frekwencja nie była powalająca, ale Covid 19 i pogoda zredukowały plany niejednego fana muzyki, nie pierwszy i nie ostatni raz. Zanim z głośników popłynęły pierwsze dźwięki, niezwykle arogancki i bezczelny zapowiadający wprowadził słuchaczy w odpowiedni nastrój, podczas którego oznajmił trójmiejskim fanom, że skoro on już tu jest, to znaczy, że jest też sklepik z płytami i innymi, i lepiej, żeby kasy nie przepili tylko korzystali z okazji.Sam występ, w niezwykłych okolicznościach, na tle pięknie oświetlonych żurawi Stoczni Gdańskiej był znakomity. Po zespole nie było widać trudów podróży i wszystkie dźwięki zgadzały się prawie co do joty, jeśli tak można powiedzieć. Co klasa to klasa, jakby powiedział wyedukowany znawca muzyki rockowej. Po wszystkim wydzwoniłem Remika, naszego kierowcę, którego zadaniem była szybka regeneracja przed nocnym powrotem do Krakowa. Żal mi go było, jak i wszystkich którzy wracać mieli, ale przedkoncertowe apele do publiki, których owocem była fajna sprzedaż w sklepiku, poprawiła mi humor, a portfelowi objętość. Wyprawę na drugi koniec krainy, dzięki swojej bezczelności, bo kto jak nie ja mógł być zapowiadaczem, uznałem więc za bardzo udaną.\nPo wszystkim szybko i sprawnie zapakowaliśmy się do busa, artyści pożegnali gości i publiczność, i ruszyliśmy w dół mapy. A droga była daleka i najeżona problemami, które co rusz napotykał Remik. Pasażerowie mu się posnęli jak niemowlęta po karmieniu, a on, biedaczyna, musiał zmagać się a to z ulewą, porywistym wiatrem, ciężkim, lata już budowanym odcinkiem Piotrków – Łódź, czy nawet awarią wycieraczek, które uległy zawieszeniu przy rzęsistych opadach wody z nieba. Pomimo tych trudności przesuwaliśmy się sukcesywnie ku rodzinnym stronom. A im bliżej było domów, tym więcej osób budziło się ze snu, poza kierowcą, który zaczynał odpadać. Szczęśliwie wykonane ze dwa mikrocykle senne, po kilkanaście minut każdy, stawiały go na nogi i przed ósmą rano wylądowaliśmy z Poetą na ulicy Dietla.A mieliśmy we wcześniejszych planach, właśnie o tej porze wychodzić ze Spatifu w Sopocie. Ale co zrobisz, jak szara codzienność koryguje ci plany i marzenia? Nic. Więc poszliśmy po Bunię (pies Marcina, a nawet suka, marki boks) i odprowadziliśmy mnie do pracy. W pracy miałem siedemnaście kryzysów, ale dociągnąłem z kawy pomocą do godziny 17:10, na oparach lajwu i z opuchniętymi kostkami, które w taki sposób zareagowały na przebywanie trzydzieści godzin na samym dole ciała. Marzenie miałem tylko jedno: odespać. Ale jak to zrobić, skoro jest pucharowy czwartek i na dodatek gra drużyna z Cracova? Padłem po drugim meczu, około godziny 22:06.\nPo piątkowej wariacji na tematy optyczne w pracy, w sobotnie bardzo rano, ruszyliśmy znowu na północ. Tym razem w okolice Aleksandrowa Kujawskiego i Ciechocinka, bo tam zespół Świetliki został zaproszony na X edycję Festiwalu Parzybrody. Wyjazd musiał odbyć się o jutrzence, ponieważ na godzinę trzynastą zarządzono nam próbę. Muszę się tez przyznać, że o piczy włos nie położyłem wyprawy, bo jakoś bezmyślnie odwołałem dzień wcześniej noclegi u kolegów z Karrota. Szczęśliwie kilka chwil po tej decyzji, przyszedł poeta i mnie naprostował. Mogłem więc jechać z podniesioną głową. Co prawda na miejscu w trzecim szeregu, bo jako za głośno mówiący, zostałem przesadzony na tyły, co okazało się zbawienne dla moich długich nóg, ponieważ nowe miejsce okazało się posiadać największą przestrzeń na poziomie zero.\nDroga minęła nam spokojnie, z tradycyjnym popasem na drugim Orlenie za bramkami. Ale. Im bliżej byliśmy koncertowego miejsca, tym wpadaliśmy w coraz większe osłupienie. W najbliższej odległości festiwalu, drogi asfaltowe zamieniły się w leśne dukty. Okolica była praktycznie niezasiedlona, więc zaczynaliśmy się zastanawiać czy coś nie pomyliliśmy. Ale nie. Wszystko się zgadzało, kiedy wylądowaliśmy na polanie, może i pastwisku, bo zwierzęce odchody znaczyły teren dość gęsto. Scena i całe zaplecze festiwalowe wprowadziło nas w osłupienie i byliśmy nawet gotowi wiać w te pędy z powrotem. Tym bardziej, że scena była już zajęta w dwóch trzecich przez Kapelę ze wsi Warszawa, która miała próbę przed nami. A oni przecież są sprzętowymi minimalistami. Na szczęście przed pojęciem próby ucieczki, odbiliśmy jadącego z nami siedmioletniego Ballantinesa, i po kilku łykach zaczęło nam się nawet podobać. Do tego Marek, perkusista zespołu Świetliki, widząc małowymiarową scenę, zaproponował ze swojej strony wystawienie minimalistycznego zestawu do nabijania rytmu. Na próbie wszystko się zgodziło, więc mogliśmy ruszyć do hotelu, żeby dokonać regeneracji.\nNiestety składu nie udało nam się skompletować, bo nasz wokalista, który u Parzybrody miał też spotkanie autorskie jako poeta, postanowił zostać. Przyszło mu to tym łatwiej, że na terenie pojawili się pierwsi fani i koledzy pisarze z Wojtkiem Brzoską i Piotrem Pawłowskim na dumnym czele. Z pewną dozą ryzyka, ruszyliśmy więc sami. Odsypiać.Przed hotelem zaczęło się niby niewinnie, bo chodzący w samych spodenkach, bosy, wielki chłop, bez koszuli, straszący tatuażami i oczywiście pijany, został przez nas potraktowany jako niewinne zjawisko, którym nie ma co sobie zawracać głowy. Do czasu.\nPo pięciu minutach spotkaliśmy się w hotelowej restauracji. Głodni, spragnieni i umęczeni. Pierwszy był Remik, który zamówił sobie średnią pizzę cztery sery. Za nim przyczłapał bosostopy nieodziany i wziął sobie mega pizzę. Cztery sery. Z dostawą do pokoju, która okazała się niemożliwa, z braku rąk do pracy w restauracji. Bosy poprosił więc o sygnał jak pizza będzie gotowa i postanowił po nią przyjść osobiście. Po nim przy ladzie pojawiłem się ja, Zuzia, doktor, Jacek i obcy chłop. Na taką ilość osób zamawiających nie był gotowy system spanikowanej dziewczyny, która zamówienia przyjmowała. Panika jaka nastąpiła była rzadko spotykana u pracownika na takiej pozycji. Ale dzięki naszemu wsparciu i pomocy, zamówienia się przyjmowały i były opłacane natychmiast. Kiedy swoje trzy grosze do zamówień dokładali Marek i państwo Radziszewscy, za ladą pojawiło się wsparcie pracownicy odpowiedzialnej za rejestrowanie hotelowych klientów. Wydawało się, że sytuacja została opanowana. Ale gdzie tam. Rozpoczęło się wydawanie.Najpierw, chuj wie skąd, przyczłapał nagus i w tym momencie na ladzie pojawiła się pizza. Oczywiście cztery sery. Tylko, że w wersji średniej. Na co klient się zjeżył, bo zamawiał wielką, a ta którą mu dawano wielką nie była. Ale chyba głód zwyciężył zdrowy rozsądek i bosy golas zabrał co dostał i mrucząc pod nosem zniknął w hotelowym holu. Kiedy on zniknął, na ladzie wylądowała pizza. Cztery sery. Wielka jak koło młyńskie. Po kilku sekundach kelnerka ruszyła do Remika, który na widok pizzy zbladł i powiedział, że on takiej dużej to nie zje, i że on takiej nie zamawiał raczej. Ale żeby nie odkręcać zakręconego i to z pijanym, zarządziliśmy, żeby placek pozostał i niech Remik go je. Remik jeszcze nie dokonał pierwszego ugryzu, kiedy do naszego stolika dostarczono żurek, którego notabene, nikt nie zamawiał. No dobra. Remik niby zamawiał, ale zamówienie odwołał, a że nie miał paragonu, to nie wiedział, czy za niego zapłacił czy nie. Tego było już za wiele i za żurek zabrałem się osobiście, no bo skoro był, a nie było chętnego, napięcie się podnosiło, i nie było opcji, że żurek ma być niczyj, żarłem go z lekką wściekłością, ale i z dużym apetytem, bo zgłodniałem po whiskey, a żurek był znakomity. Kolejne posiłki donoszono nam do stołu sprawnie, i co najważniejsze w zgodzie z tym co zamawiane było. Szybo, wreszcie sprawnie i smacznie. I nawet Jacek dostał zamawianą colę jak już skończył jeść.\nPo skonsumowaniu swojego udałem się na zewnątrz sali restauracyjnej, do ogródka, zapalić. I jak sobie popalałem, wzrok mój przykuł siedzący przy stoliku obok dziad, który zamawiał, jakoś pomiędzy nami, swój posiłek. Zapytałem go więc grzecznie, czy czasem na coś nie czeka. Czekał na żurek. Poprosiłem go więc o chwilę cierpliwości, udałem się do obsługującej salę dziewczyny, zapłaciłem za zjedzony żurek i kazałem go zanieść do ogródka, bo klient się wścieka, że mu żurku nie donoszą od trzydziestu minut. Zakręcona dziewczyna dalej miała problem z połapaniem co ja do niej nawijam, ale chyba system zaczął coś kumać i w spokoju sumienia uciekłem spać.Spanie, jeśli masz na nie trzy i pół godziny, nigdy nie będzie spaniem solidnym, a raczej nerwową drzemką. A jak jeszcze masz kilkanaście kuponów na STS puszczonych, a twoje wygrać albo nie wygrać właśnie trwa, to wicie rozumicie. Odpaliłem więc na telefonie polską ligę i patrzyłem. A jak patrzyłem to zgłodniałem, choć dopiero co jadłem, i poleciałem w przerwie meczu po dwa hamburgery, colę i frytki. Po takim dopchaniu się papu, byłem gotowy przenosić góry.Na polanę koncertową ruszyliśmy przed dziewiętnastą, na dwie osobówki, bo Remik miał spać. Zanim jednak ruszyliśmy, doktor opowiedział mi, że dzień dla nagusa nie skończył się pomyślnie, bo właściciel hotelu i dwóch ochroniarzy spuścili bosostopcowi wpierdol klasyczny, w stosunku trzy do jednego. Faktycznie coś było na rzeczy, bo stojący obok nas policjanci, coś nerwowo wyjaśniali. Ale już bez nas, bo my pojechaliśmy grać na świeżym powietrzu.\nKiedy już byliśmy blisko festiwalu, spory odcinek drogi był obstawiony samochodami. Alleluja! Nie będziemy grać do księżyca, pewnie przebiegło przez myśl nie jednemu i jednej. Frekfa na polanie była zadowalająca, tak jak zadowalający był stan naszego lidera słowa śpiewanego i melodeklamowanego. Do tego radość jaka wystąpiła na jego organizmie, w podzięce za spędzony na łonie natury i poezji czas, kazała mieć nadzieję na super sztukę.I tak było. Od samego początku. Pierwszy kawałek, Złe misie, zagrany wespół z zaprzyjaźnionym z Poeto-Wokalistą trębaczem, który to utwór przeszedł płynnie z improwizacji do wersji znanej z płyty i trwał dobre kilka minut dłużej, porwał wszystkich. A szczególnie kolegę poetę Majora Brzoskę, który kult Marcina Świetlickiego ma wypisany na twarzy przy każdym spotkaniu z nim i jego sztuką.\nGodzinny set z okrojoną do minimum perkusją, przeminął jak poranna rosa na koncertowej łące. Jeszcze tylko Remik musiał przebić się wśród słuchaczy na tyły sceny, żebyśmy sprawnie zapakowali co nasze i można było pędzić dobrze znaną nam trasą ku Krakowowi. Z krótkimi przerwami na posiłek, papierosy i poranną kawę, zameldowaliśmy się na sali prób w okolicach godziny piątej rano. Całe szczęście była już niedziela, więc dzień niby wolny. Od pracy ale nie od innych obowiązków życiowych. A tych, jak to w życiu nikomu nie brakuje. Zwłaszcza przy tak napiętym grafiku jaki mieliśmy w ostatnich dniach. Teraz zapowiada się jednak marazm koncertowy, bo w czasach pandemii trudno zrobić coś rozsądnego. A i strach wśród słuchaczy panuje przeogromny, a to przecież oni są sponsorami koncertów, i bez nich nic udać się nie może.\nW takim razie do zoo w listopadzie, na przełożonym koncercie w krakowskim Kwadracie. Jeśli Covid pozwoli. Jeśli…\nOpublikowane w 16 lipca, 2020 26 września, 2020\n24. Trzciana 2000 – krótkie opowiadanie o tym, jak byłem piłkarzem. Kiepskim.\nPo zakończeniu przygody siatkarskiej, w roku 2004 albo i 2005, postanowiłem spełnić swoje największe marzenie i pokopać piłkę w zorganizowanej lidze. W końcu siatkówka siatkówką, ale to futbol był, jest i będzie najważniejszą dyscypliną sportową mojego życia. Nie pamiętam dokładnie jak to się stało, ale padło na drużynę Trzciana 2000, czyli najbliższy ukochanej Leszczyny klub. Najprawdopodobniej propozycja występów w klasie rozgrywkowej B, padła od jej trenera, a prywatnie mojego kolegi Staszka Tracza. Nie zdziwiłbym się, jeśli propozycję dostałem za sklepem w Leszczynie, podczas smakowania jasnego pełnego. Miałem chęci, Stanisław szukał zawodników, więc dogadaliśmy się w trymiga i po przekonaniu Notorycznej Narzeczonej, że teraz weekendy będą spędzał na zielonych murawach, z wizytą raz, dwa razy na treningu w Rdzawie stało się faktem.\nI tak to wyrośnięty siatkarz, z wyraźną nadwagą, który wycierał pierwszo i drugoligowe parkiety Polski przez kilkanaście lat, miał stać się wsparciem lokalnej drużyny piłkarskiej.\nZ piłką miałem styczność nieustająco. Jako dzieciak otarłem się o Hutnika i Krakusa Nowa Huta, a potem notorycznie kopałem piłkę ze znajomymi. Niestety, najczęściej na sali lub betonowym boisku, którego rozmiary i gładkość mają się do wielkich przestrzeni boisk ligowych B klasy jak piernik do wiatrołapu. Czyli nijak. I tam, gdzie mogłem pochwalić się nienaganną techniką i wytrzymałością, to wyglądałem jeszcze dobrze, ale w ligowej szarzyźnie krzywych boisk, stałem się cienkim Bolkiem, a nawet Lolkiem.\nPo kilku treningach na swoim terenie, mieliśmy zagrać sparring z drużyną z A klasy, gdzieś w okolicach Łososiny, albo nawet w Laskowej. Miał to być pierwszy i jedyny poważny sprawdzian przed ligowymi rozgrywkami. Termin zawodów wyznaczono na godziny bardzo późno popołudniowe, bo dzień był roboczy i wszyscy piłkarze na tym poziomie musieli najpierw odbębnić swoje w pracy, a dopiero potem gonić za balonem – jakby powiedziała moja babcie Emilka. Dla mnie dzień roboczy oznaczał wyjazd do Świdnicy na szkolenie. W te i we wte, wypadło mi ponad sześć godzin siedzenia w nowej skodzie, ale tej z rodzaju „model najtańszy”. Skoda była nowa, silnik dawał radę, i tylko twarde siedzenia z jakimś dziwnym ustawieniem wysokości od podłogi, jak na moje długie nogi, które złapały w kolanach dziwny kąt, męczyły.\nPo powrocie do Krakowa, wskoczyłem w swojego Seacika i pognałem do Laskowej. Trener Stanisław przewidział mnie do grania od pierwszej minuty. I od pierwszej minuty zaczęły się dziać ze mną jakieś jaja. A dokładniej z moimi mięśniami dwugłowymi, które podczas biegania sprawiały wrażenie jakby ktoś wbijał w nie tysiące igieł. Im szybciej próbowałem biec, o ile w moim przypadku można mówić o szybkości, tym więcej ukłuć czułem w udach, w ich tylnej części. Po dwudziestu minutach musiałem opuścić boisko, na którym jedyne zagrożenie jakie stworzyłem, to potężny strzał dziesięć metrów nad bramką z szesnastu metrów. Po tych obiecujących początkach musiałem na kilkanaście dni odpuścić kopanie, żeby móc zagrać w meczu otwarcia nowego sezonu.\nA ten wypadł 14.08.2005 roku w miejscowości o nazwie Wyżyce. Było to dla mnie, oraz moich przyjaciół, którzy przyjechali nam kibicować nawet z Krakowa, prawdziwe święto futbolu. Prawdziwy mecz ligowy! Marzenia się spełniły. Wcześniej grałem w lidze, ale juniorów i po ponad dwudziestu latach wykonałem kolejny krok.\nNasz rywal nie prezentował się zbyt okazale, zwłaszcza na moim i mojego brata tle. Jesteśmy wysocy, a dodatkowo wnieśliśmy na boisko Polonii zdecydowanie za dużo kilogramów, jak na piłkarzy. Mali chłopcy, którzy reprezentowali miejscowy klub, nie byli zadowoleni z rywalizacji z takimi nietypowymi graczami. Oczywiście reszta naszej ekipy wyglądała jak pan Bóg przykazał i chwała mu za to na wysokości. Poza naszą nietypowością fizyczną, na uwagę zasługiwał miejscowy stoper, żylasty, około sześćdziesięcioletni weteran niższych lig, prawdziwy profesor i opoka miejscowych. Czyścił wszystko jak kret rury. Zawsze był sekundę, a czasami i minutę przede mną. A moje warunki fizyczne zamiast dawać przewagę, stały się naszym utrapieniem. Każdy mój wyskok do piłki, w polu karnym gości powodował upadek bez mała połowy zawodników gospodarzy, którzy wisieli na mnie jak na choince, kąsali mnie jak mucha końska krowę, a jak już wyskoczyłem do góry, powalczyć o górną piłkę przy dośrodkowaniu, to podmuch powietrza kład kilku z nich na murawę i sędzia natychmiast odgwizdywał faul. Oczywiście mój, bo byłem największy.\nW pierwszej połowie miałem dwie sytuacje. Raz koledzy wypuścili mnie „sam na sam” z bramkarzem już na dwudziestym piątym metrze. Dziadzio rutyniarz gdzieś się zapędził i już pytałem bramkarza w który róg mu strzelić, kiedy w okolicach szesnastki dopadł mnie jakiś młody, krępy krasnoludek, który wszedł wślizgiem i jedną nogą zahaczył piłkę, a drugą, ze szpica, kopnął mnie w piętę. Ech! Gdyby wtedy był WAR! Zapewne wóz podesłał by sygnał o faulu w polu karnym i mielibyśmy jedenastkę. A tak? Jedyny wóz jaki był w pobliżu, to klasyczny pojazd podczepiany do traktora, służący do transportu siana albo zboża. A tak? Zmarnowałem klasyczną setkę. Druga sytuacja była już klasyczną walką w polu karnym, gdzie wygrałem walkę w powietrzu i głową strzeliłem w poprzeczkę. I to by było tyle z mojej strony.\nW drugiej połowie koń, czyli mła, kulał i nie wnosił zbyt wiele do gry. Na szczęście pozostali koledzy stanęli na wysokości zadania i skonsumowaliśmy naszą przewagę, gromiąc miejscowy team 1-0, po bramce kolegi Solarza. Do Gminy Trzciana wracaliśmy na wozie.\nPozostałe zawody jakie rozegrałem, pamiętam już tylko śladowo.\nZ meczu z Victorią Słomka, już na wejściu na plac gry, goście, którzy nie grzeszyli wzrostem, skarżyli się do sędziego zawodów, że z Gołotami to oni grać nie będą. Pili tym do mnie i do brata mojego, bo przewyższaliśmy ich najwyższego zawodnika o głowę, a razem ważyliśmy tyle, ile połowa Słomczan. I to by było tyle, jeśli chodzi o naszą przewagę. Na boisku goście przewyższali nas umiejętnościami technicznymi, taktyką, a mnie jeszcze szybkością. Jedyne co czułem, kiedy próbowałem wejść w kontakt i chociaż dokonać sfaulowania, to wiatr i zapach potu po rywalu. Pozamiatali nas na własnym terenie czwórką.\nNie we wszystkich meczach rundy jesiennej grałem, a bo to wyjazdy z Kultem jesienią miałem, a to wyprawa z pracy na Kretę mi wskoczyła. Ale tam gdzie mogłem, pojawiałem się, przy okazji odwiedzając rodzinne strony, dziadków, wujostwo i kolegów. Na przykład w Żegocinie, gdzie graliśmy z miejscowym Beskidem. Zapamiętałem z tych zawodów, że Żegocinianie mieli chyba najmniejsze boisko w lidze. Miałem wrażenie, że wystarczy z połowy kopnąć w bramkę i można strzelić gola. Ale jak to zrobić, kiedy zostałem ustawiony przez trenera na skrzydle i musiałem się skoncentrować na tym, żeby nie umrzeć, bo skrzydłowy musi mieć płuca z żelaza i stalową kondycję, a tych walorów nie posiadałem, chociaż w latach swojej młodości mogłem biegać jak Forest Gump. Tym razem, po akcji ofensywnej i powrocie, walczyłem sam ze sobą i rywalem, który wyczuł moje braki i próbował mną kręcić jak bączkiem, żeby nie sprokurować jakiegoś nieszczęścia, jak na przykład karniaka, którego sędzia raz nie odgwizdał dla gospodarzy, tylko z litości nade mną i moimi faulami.\nRunda jesienna toczyła się swoim torem, coraz szybciej zapadał zmrok i treningi w porach „po robocie” nie wchodziły w grę. Zamiast łapać wiatr w żagle, czułem się coraz słabszy. Ciągle miałem problemy z piątą, którą stłukł mi rywal w pierwszym meczu, brakowało mi mięśnia w udzie prawej nogi, czwartego, a wagowo wyglądałem jak Gołota po karierze i za Chiny Ludowe nie byłem w stanie osiągnąć jako takiego poziomu przyzwoitości.\nAle brameczkę jedną zdobyłem, w meczu pucharowym. Sędzia odgwizdał rzut wolny pośredni, jakieś siedem metrów od bramki. Kolega z drużyny lekko piłkę wycofał, mur uciekł ze strachu, a bramkarz samobójca, próbując piłkę bronić wpadł z nią z impetem do siatki. Spełniłem się dzięki temu w stu procentach.\nOstatni mecz ligowy jaki zagrałem w drużynie Trzciana 2000, miał chyba miejsce w Mikluszowicach. Dojechałem tam równo z gwizdkiem, pędząc prosto z pracy na zawody, bo inaczej nie mielibyśmy rezerwy. Wszedłem chyba w drugiej połowie, która dla jednego z kolegów okazała się pechowa. A może już w pierwszej części spotkało go nieszczęście? Wzięty w kleszcze przez dwóch rywali, upadł tak nieszczęśliwie, że złamał nogę. Trzask łamanej kości słychać było w najbliższej okolicy. A potem odbyło się długie czekanie na karetkę, która dotarła z kilkudziesięciominutowym opóźnieniem, żeby zabrać rannego. Przykre to było, bo gra była dla chłopaków przyjemnością, a na życie zarabiali ciężko harując od świtu do nocy, co ze złamaną girą było niemożliwe i wykluczało z pracy zarobkowej. Strach jaki mi towarzyszył po wejściu na plac gry, był duży. Do tego dziurawe jak sito boisko, na którym zaraz po wejściu o mały włos nie skręciłem nogi, kazało mi myśleć o skorygowaniu planów, odnośnie mojej piłkarskiej przygody. Rodzinę miałem na utrzymaniu i to był priorytet.\nPo rundzie jesiennej poinformowałem trenera Stanisława, że kończę zabawę w futbol. Zrozumiał i pobłogosławił na dalszą część życia. A ja, jeszcze raz stanąłem na zielonej murawie w Rdzawie, tym razem w drużynie oldboyów Trzciany 2000. Był już rok 2010. Graliśmy mecz towarzyski ze Zwierzynieckim Kraków. I jak to w moim przypadku bywa, nie obyło się bez przygód. Po pierwsze, w dniu meczu od rana padał deszcz, i boisko było nasiąknięte wodą jak gąbka. A ja byłem dziesięć kilo ponad setkę, i bardziej nadawałem się do leżenia na kanapie, niż do pląsów na nierównej, zalanej wodą murawie. Do tego dodam, że miałem wystąpić 45 minut, ale z powodu braków kadrowych truchtałem, niestety, pełne 90 minut. Wyniku nie pamiętam, ale grill i piwo po zawodach już tak. Było zawodowo i nawet przeszliśmy, po kilku piwach, na wyższe promile z kolegami z Krakowa. Chyba trzy dni później polazłem na mecz na Wisłę. Z trudem kupiłem bilety na miejsce kategorii Z. Z podkurczonymi nogami obejrzałem zawody, może i pucharowe, i kiedy po 90 minutach siedzenia wstałem, żeby udać się do domu, oniemiałem. Wszystko co wybiegałem na meczu towarzyskim, zeszło mi w kolana i kostki. Nogi miałem opuchnięte tak mocno, że wyglądało to jakbym ktoś wodę w stawy wpompował. Wyszło bieganie z dużą nadwagą po mokradle. Ale co tam, dla tej pięknej gry warto się poświęcać. Ale trzeba też wiedzieć kiedy z murawy zejść. Zadowolonym.\nPS. Nie wymieniam nazwisk kolegów z tamtej Trzciany 2000, bo pamięci do nazwisk i imion nie mam. Ale serdecznie ich pozdrawiam, poprzez trenera Staszka Tracza i naszego kapitana, Krzyśka „Murzyna” Bębenka. Z ogromnymi podziękowaniami, że mogłem z Wami pokopać! Dziękuję!\nOpublikowane w 4 lipca, 2020 26 września, 2020\n23. Moje najdłuższe Juwenalia z katastrofą w tle.\nWłaśnie powinno być po Juwenaliach. Powinniśmy teraz wspominać z kim i ile wypiliśmy, ile zespołów zaprzyjaźnionych udało się spotkać i posłuchać: co tam u kogo w życiu osobistym piszczy. Ale przez Covid 19 wszystko się nie odbyło i można tylko przypomnieć sobie jak to drzewiej bywało . I zakrzyknąć szyderczo, tak jak to mój syn potrafi znakomicie:\n– A kiedyś to było! Nie to co teraz! No nie?\nNo bo było! I to jak!\nTakiej wiosny, roku 2014, miałem jakąś „nadpotrzebę” koncertowania i udzielania się to tu, to tam. Poplanowałem z grubsza koncerty juwenaliowe, a ponieważ artystów zaprzyjaźnionych i tym razem ciągnęła do Krakowa cała masa, pół tygodnia miałem porezerwowane na spotkania z nimi i koncertowe uczestnictwo w ich sztukach. A ponieważ energii tej wiosny miałem w nadmiarze, postanowiłem sobie pojeździć z Kultem jako sklepikarz, wyręczając w tym SP Records i jednocześnie ich reprezentując na terenach Polski południowej. Wpadłem na ten genialny pomysł mając świadomość, że lada dzień wychodzi książka Jarka Dusia „Tata mimo woli” o Stanisławie Staszewskim i miałem zostać jej pierwszym „dilerem” na koncertach, a to mogło wróżyć finansowy sukces. Albo i nie.\nWiosenną rozgrzewkę koncertową rozpocząłem od wypadu do Rymanowa. Oczywiście na Kult. Pomimo tego, że koncert był w środę, czyli w samym środku tygodnia, i na dodatek około dwustu kilometrów od Krakowa, postanowiłem sobie, namaszczony przez Notoryczną Narzeczoną, wyskoczyć w ramach prezentu urodzinowego i naładowania baterii przed czekającą mnie w czwartek rozprawą o udział w zorganizowanej grupie przestępczej o niezbrojnym charakterze. Ciągnęło mnie do tego Rymanowa jak psa do kości, ponieważ miał to być koncert z kategorii tych niewielkich, bo powierzchnia sali koncertowej jest malutka, i w sumie to jest to sala restauracyjna na dwieście kilka osób, co daje poczucie przytulności i wyjątkowości dla uczestników koncertu grupy, która rżnie plenery dla kilu, czy nawet kilkunastu tysięcy ludzi. No i spotkanie z kolegami miało być, za którymi stęskniłem się bardzo.\nPopędziłem więc do tego Rymanowa po sześciu godzinach pracy i z dużym zapasem czasowym dojechałem na miejsce. Oczywiście zdziwienie moim przybyciem było duże, bo nie wszystkich poinformowałem, że będę, więc ci, którzy nie wiedzieli to się dziwili, że w środę, że po pracy, że jutro rozprawa i „takie tam”. A ponieważ „takie tam” miałem rozpoczynać następnego dnia od piątej rano, bo na taką godzinę zaplanowałem odwrót, nie tracąc czasu zająłem się konsumpcją piwa, miejscowego jadła i lokowaniem się u techniki w pokoju.\nKoncert odbywał się w zajeździe o nieswojskiej nazwie „Jaś Wędrowniczek” i zajazd okazał się wspaniałą miejscówką na sztukę zagraną w rodzinnej, domowej atmosferze. Było ciasno, duszno, gorąco, alkoholowo i czułem się jak na pierwszych koncertach grupy na początku lat dziewięćdziesiątych. Zjechało się kilku znajomych z Podkarpacia, więc czas mijał szybko i tylko dzięki zdrowemu rozsądkowi udało mi się nie przeholować z nadużywaniem płynów zawierających zło. Po koncercie poochraniałem trochę społecznie wokalistę, który wyszedł do ludu podpisywać zakupione przez fanów produkty swojego zespołu. Po wszystkim posiedzieliśmy trochę w gronie znajomych i późną nocą poszedłem przespać się ze trzy godziny, żeby rano móc jechać na rozprawę, na którą notabene ledwo dotarłem punktualnie, bo korki tego poranka w Krakowie były okrutne.\nRozgrzewkę przedmajową miałem więc zaliczoną i byłem gotowy na klasycznie zimny maj. Po dziesięciu dniach od rymanowowskiej sztuki pędziłem do Bielska Białej popracować przy muzyce ukochanego zespołu. Oczywiście po porannym odpracowaniu swojego w pracy regularnej. Ponieważ prognozy pogody były gorsze od tego czego się spodziewałem, a czas przejazdu miałem bardzo dobry, zajrzałem do Jastrzębia Zdroju, do Esa, żeby pożyczyć jakieś odzienie zimowe, bo im bliżej było do Bielska oraz Białej, tym zimniej robiło się na zewnątrz. Szybką wizytę zakończyłem zabraniem bezrękawnika puchowego od Bartka i wizytacją miejscowego stadionu, na którym swoje próby odbywali Grubson oraz Luxtorpeda, czyli grupy w których mam kolegów, więc nie wypadało nie podjechać się uściskać. Po kurtuazyjnej wizytacji, uściskach i wspólnych fotkach ruszyłem turanim pojazdem do celu.\nA u celu lało jak z cebra i dodatkowo pokazywały się nawet płatki śniegu, co potęgowało uczucie zimna. Na szczęście teren na którym miał się odbyć koncert był zadaszony i przynajmniej na łeb się nie lało. Za to brak ścian pozwalał hulać powiewom zimnego wiatru jak na kole podbiegunowym bez mała. I co ma robić w takich warunkach zespół dmuchający w alkomat? Marznąć. Ja nie dmuchałem więc mogłem herbatkę z prądem przyjąć na rozgrzewkę, po czym odebrałem sklep, książki od Kazika, policzyłem co mi przekazano w leasing i czekałem. Czas przedkoncertowy upływał nam na zastanawianiu się kto przyjdzie, skoro koncert, symbolicznie bo symbolicznie, ale jest biletowany, a aura wybitnie nie sprzyjająca sztukom plenerowym. Ale to przecież był Kult i cały zadaszony teren w okolicy pięknej hali miejscowego BBTS Włókniarza, drużyny siatkarskiej, zapełnił się do granic możliwości.\nZespół rżnął żwawo, żeby się rozgrzać, a ja marzłem siedząc ze swoim sklepem za Kajetanem – realizatorem, i wtedy chyba Bartkiem – świetlikiem. Miejsce było słabe jak barszcz i nie zapowiadało sukcesów finansowych. Postanowiłem więc sobie pomóc i polazłem za scenę, żeby przypomnieć wokaliście, o którego tacie książkę napisano, żeby coś wspomniał o tym ze sceny i mnie zaanonsował. Tak też po chwili uczynił i dzięki temu po koncercie udało się coś sprzedać, z sukcesem nawet, biorąc pod uwagę warunki do handlu. Po wszystkim udaliśmy do hotelu, gdzie nasza załoga się przerzedziła, bo część muzyków i menegament ruszyła na noc do stolicy, wbrew zasadzie, że na noc nie jeździmy. Złamanie tej zasady zostało szybko ukarane, bo nocni jeźdźcy trafili na trasie na potężną mgłę, jakiś karambol i troszkę im zeszło z powrotem w domowe pielesze, ale szczęśliwie dotarli cali i zdrowi. Pozostała cześć grupy dokonała symbolicznej konsumpcji czegoś mocniejszego i rozgrzewającego, żeby złapać ciepła po pracy w zimnym środowisku. Po porannym śniadaniu ruszyłem do domu dokonać podsumowania swoich handlowych wyczynów i przygotować się do kolejnego zadania.\nA kolejnym zadaniem było handlowanie w Rzeszowie, na juwenaliach miejscowej polibudy. Dużo dobrego słyszałem o tym wydarzeniu. Znajomi muzycy chwalili organizację, frekwencję oraz pogodę, która zazwyczaj sprzyjała zabawie. Cieszyłem się więc jak dziecko, że będę w tym uczestniczył i jeszcze coś przy okazji zarobię.\nNa miejsce dotarłem szybko, sprawnie i jak to najczęściej w moim przypadku – grubo przed czasem. Mogłem więc oddać się niespiesznej konsumpcji różności, połażenie po terenie studenckiej zabawy i jak najlepsze przygotowanie swojego stanowiska pracy. Kiedy już wszystko złaziłem, zaglądnąłem do każdej dziury, pierwsze zespoły rozpoczęły grać, a ja rozpocząłem handel. Początkowo szło tak sobie, ale im bliżej było występu gwiazdy wieczoru, tym handel nabierał rumieńców i w portfelu pęczniało. Roboty trochę było, a to wymaga jakiej takiej koncentracji. Niestety na minuty przed występem Kultu nawiedził mnie miejscowy organizator, zaprzyjaźniony z zespołem, wraz z dwoma uroczymi paniami i swoim bliskim kolegom. Po chwili panowie zniknęli, a ja zostałem sam na sam z paniami. A panie miały już w czubie i raczej nie pomagały, odciągając mnie od roboty. Do czasu radziłem sobie nieźle, aż doszło do próby molestowania mojej skromnej osoby przez jedną z dam, która usiadła mi na kolanach i zaczęła miziać mnie po nogach. Tego było za dużo jak na mój rock end roll.\n– Przepraszam bardzo, jestem w pracy!\n– Yyy. Ale ja bardziej.\n– Co ty? Jakiś dziwny jesteś. Idziemy! – rzekła do koleżanki, która ze zmęczenia półleżała na moim stoisku ze sztuką, i z wielkim trudem, ale niezwykle skutecznie zabrała koleżankę i poszły na bekstejdż.\nZespół grał, a ja sprzedając słuchałem, oglądałem i myślałem jak szybko i skutecznie uciec po wszystkim do domu. Zapowiadała się ostra jazda po wszystkim, a ja będąc kierowcą i odpowiedzialnym chłopcem wolałem udać się do siebie, do Nowej Huty. Odpoczywać, bo czekał mnie w tygodniu, poza regularną pracą, juwenaliowy krakowski maraton.\nA ten rozpoczął się grubo przed czasem. Miałem plany na zabawę od czwartku, ale już we środę zadzwonił Janusz, że ma dwa VIPy na Ekonomiczną, co znaczyło ochlej i wyżerkę za darmo. Więc skorzystałem skwapliwie i zaraz po pracy ogarnąłem się jako tako i pojechaliśmy zobaczyć jak dają sobie radę „ekonomicy”. A ci postawili na hip hop, którego jednym z przedstawicieli była ekipa Grubsona. I kiedy już sobie pojadłem i popiłem, ruszyłem pod scenę, żeby dokonać przebicia się do artystów. Niestety byłem bez szans. Frekwencja była tak duża, że w połowie drogi zawróciłem do strefy ważnych osób, żeby dojeść i przy okazji się dopić. Z umiarem oczywiście, bo kolejnego dnia czekała na mnie robota i kolejny koncert.\nW czwartek wypadło mi Lao Che pod Żaczkiem i postanowiłem ruszyć na spotkanie kolegów zaraz po pracy. Zanim jednak do niej ruszyłem, otrzymałem esemesa:\n„Gumi. Mogę u ciebie przenocować? Będę wieczorem w Krakowie a jutro gramy na juwe” – nadawca Piter Figo.\n– Kasia, Figo będzie u nas nocował. Może? – wolałem zapytać Notorycznej.\n– Tak. Tylko nie pijcie za dużo. Dobrze? – zgodziła się nie bezinteresownie.\nMogłem więc odpisać:\n„Jasne! Zdzwaniamy się wieczorem”\nTeraz musiałem tylko wszystko poukładać, żeby i Piotrka odebrać i Lao Che posłuchać. Po południu był już plan, że idę na koncert, a kolega z zespołu Figo Fagot idzie się tatuować na ulicę Grodzką, bo tam miał zaprzyjaźnione studio. A ponieważ miało to potrwać do późnych godzin nocnych, szansa na wysłuchanie choć części koncertu Lao była spora. Popędziłem więc prosto z pracy pod Żaczka. Pokręciłem się chwilę na miejscu, zjadłem wstrętną kiełbasę, popiłem wodnistym piwem i szwędałem się dalej. Przed samotnością w tłumie młodzieży uratował mnie Praczi, menadżer Lao, który uzbroił mnie w wejściówkę na tyły i mogłem w otoczeniu znajomych i zespołu oddać się konsumpcji tego i owego, oraz co najistotniejsze pogadać z chłopakami, z którymi od jakiegoś czasu nawiązałem nić sympatii, i zacząłem marzyć o zrobieniu im koncertu w Krakowie. Tego wieczoru koncertu całego nie widziałem, bo Piter dał znać, że kończy i pobiegłem go odebrać. W domu zjawiliśmy się cichaczem, żeby rodziny nie pobudzić po północy, a ponieważ w piątek ustawiłem sobie pracę trochę później, wygospodarowaliśmy czas na pogaduchy, piwo i wcieranie bepantemu na świeży tatuaż. Rano Notoryczna i syn oddalili się do swoich zajęć, a ja i gość skonsumowaliśmy obfite śniadanie i przed południem ruszyliśmy na pas startowy w Czyżynach, bo tam Politechnika Kraków, a raczej jej studenci wsparci Galicją Productions organizowali swoje balety, których truskawką na placku mieli być tego dnia Bracia Figo Fagot. Zostawiłem więc kolegę artystę pod bramą, a sam udałem się przepracować co moje w sklepie, żeby zaraz po wybiciu osiemnastej przetransportować się na teren lotniska.\nPonieważ te juwenalia organizowali znajomi, nie brakowało mi niczego. Opaska którą dostałem od Włodka, szefa całego zamieszania, otwierała mi wszystkie przejścia i namiot z napojami wyskokowymi oraz jedzeniem. I dobrze, że tak mnie ugoszczono, bo kończący się tydzień wyssał ze mnie dużo energii i zaczynałem mięknąć, a przede mną byłą jeszcze pracująca sobota. Kiedy sobie korzystałem beztrosko z uroków bycia gościem specjalnym, za kulisami odbywały się negocjacje na międzynarodowym poziomie. Ponieważ przed BFF mieli wystąpić emeryci z zespołu Sisters off Mercy, których to menadżment wypatrzył, że Bracia mają na występ przygotowaną pirotechnikę, goście z zachodu negocjowali jej udostępnienie. I nie wiem jak to się wtedy skończyło, ale z tego co mi Fagoci opowiadali, zachodnia rozgwiazda nie tylko chciała pożyczyć od nich ogni, ale żądała też, żeby BFF ich nie używali na swoim występie. Niezłe, co? Jaki był koniec tych przedziwnych negocjacji nie wiem. Wiem za to, że po koncercie kolegów byłem umęczony jak nieboskie stworzenie i postanowiłem nie udawać się na nocne harce na mieście, tylko po tak po ludzku, pójść do domu, żeby przespać się przed pracą i … kolejnym dniem Juwenali. I to było znakomite posunięcie.\nDzięki zaawansowanej samodyscyplinie i wewnętrznemu profesjonalizmowi, jaki nabyłem po trzydziestym piątym roku życia, sobotni poranek w pracy rozpocząłem pełen werwy i zapału, wiedząc, że wieczorem czeka mnie nagroda w postaci koncertu kolejnego zaprzyjaźnionego zespołu jakim jest Happysad. A dodając do tego niedzielę z Kultem, weekend zapowiadał się bajecznie. Jednak nie minęła jeszcze pierwsza godzina pracy, kiedy zadzwoniła moja osobista komórka.\n– Cześć Gumi. Nie wiesz może gdzie jest Figo? – głos Tomka zwanego Kapuczino był lekko nerwowy.\n– Cze. No nie wiem. Po koncercie zawinąłem się do domu, bo od rana jestem w pracy. A wy jak skończyliście?\n– No właśnie niby spokojnie. Pojechaliśmy na Kazimierz, potem ja z Bartkiem wróciłem do hotelu, a Piotrek został i zaginął. Nie wrócił do hotelu, a jego komórka nie odpowiada. Jakbyś coś wiedział daj mi znać, bo o czternastej mamy próbę w Lublinie i nie możemy się spóźnić, bo nam mogą gażę obciąć.\nCo ja tam mogłem wiedzieć? Nic. Ale brak kolegi wystarczył, żebym rozpoczął poszukiwania. Ograniczone, bo byłem w pracy, ale prowadzone z wielkim zaangażowaniem, stacjonarnie i z użyciem najnowszych zdobyczy techniki, o jakich nie pomarzyłbym w dwudziestym wieku: telefonu komórkowego i komputera z dostępem do internetu.\nNajpierw dokonałem analizy z kim Piter mógł pójść w tango, następnie dzwoniłem i poszerzałem krąg potencjalnych zamieszanych w zaginięcie. Po godzinie i kilkunastu telefonach miałem zlokalizowana ulicę na której mógł przebywać wielki zaginiony. Dziś nie pamiętam dokładnie, ale chyba wysłałem kogoś znajomego na tę ulicę i ten ktoś chodził po niej i krzyczał:\n– Figo! Pioootrek! Figo! Jesteś tu? Goomi cię szuka!\nJa siedząc na dupie w pracy, co jakiś czas łapałem kontakt telefoniczny, licząc na to, że kolega zaginiony naładuje swój telefon i skontaktuje się z centralą. Czas upływał nieubłaganie, a wokalisty jak nie było, tak nie było. I kiedy wydawało się, że trzeba będzie podjąć bardziej stanowcze działania, zaburczał mi telefon.\n– Cześć Goomi. Jestem już, jestem.\n– No to zajebiście! Wszyscy cię szukają. Dzwoń do Kapuczino, czekają na sygnał. Oni już pojechali, żeby zdążyć na próbę. Ale się martwiliśmy.\n– Spoko. Żyję. Jakoś żyję. A gdzie dziś gramy? – kolega jeszcze nie kontaktował prawidłowo.\n– Lublin. Za dwie godziny kończę pracę, skoczę po auto i cię zawiozę. – zaproponowałem pomimo wcześniej ustalonego planu na swoje życie osobiste.\n– Nie, daj spokój. Nie będę ci głowy zawracał. Pojadę taksówką. Tak będzie najszybciej.\n– Jak uważasz! Tylko daj znać, jak dotrzesz!\n– Jasne! Dzięki za wszystko.\n– Nie ma za co! – odpowiedziałem zgodnie z prawdą, bo przecież nic wielkiego nie zrobiłem.\nA Piotrek dojechał i zrobił swoje, najlepiej jak umiał.\nPo tak pięknie rozpoczętym dniu, nie pozostało mi nic innego, jak po fajrancie wrócić do domu, zjeść obiad i po krótkiej drzemce wyruszyć na przedostatni dzień studenckiej fiesty. Znowu Pod Żaczkiem. A ponieważ była sobota, to … Poszedłem grubo. Najgrubiej!\nWszystko zaczęło się po osiemnastej. W pokoju przerobionym na garderobę Happysad. Różnorodność trunków jakim dysponowali moi przyjaciele z zespołu Radosno-Smutnych, wprowadziła mnie w doskonały nastrój, po uzyskaniu którego, na hasło:\n– O! Grabaż z zespołem przyjechał.\npostanowiłem wreszcie poznać Krzysztofa na żywo. Bo do tej pory znaliśmy się tylko z facebooka. Byliśmy znajomymi na portalu, a Kris mi zaimponował, bo jako pierwszy i chyba do dziś jedyny, usunął mojego posta ze swojej strony. Zakomunikował mi to osobiście w wiadomości prywatnej, a całe zamieszanie dotyczyło piłkarza Rejsa, osoby w Poznaniu uwielbianej, ale w Krakowie już niekoniecznie. Postanowiłem więc temat obgadać face to face, korzystając z okazji. Ruszyłem więc do Garderoby Strachów, zapukałem delikatnie i nie czekając na zaproszenie wlazłem do środka. Na mój widok towarzystwo zamilkło, wyrażając sobą co najmniej lekkie zdziwienie, że duży i niekoniecznie trzeźwy, lekko wyrośnięty chłop, wparował do nich jak do siebie. Spojrzałem po zespole i na widok Grabaża, wypaliłem:\n– Dzień dobry. Jestem Goomi. Znamy się z facebooka, a ty jesteś jedynym gościem, który usunął mojego posta. Tego o Rejsie, który miał przejść do Krakowa. Do Wisły. Chciałem się więc, korzystając z okazji przywitać i poznać osobiście.\nGrabarz zmierzył mnie wzrokiem jak rentgen pacjenta, a wzrok jego potrafi zmrozić krew w żyłach, i po chwili chyba przypomniał sobie sytuację z sieci, uśmiechnął się i powiedział:\n– Aaa. Pamiętam. Siadaj, wódeczki?\n– Czemu nie! Miło cię poznać w realu. Bo wiesz, z tym Rejsem to było tak … – i zaczęliśmy przekomarzanie połączone z dyskusjami na różne tematy. Głównie sportowe i muzyczne.\nKris okazał się super gościem, i chociaż wielkim fanem jego zespołów nie byłem, bo nie mogłem, oddając się za nastolatka w całości Kultowi, to fajnych ludzi potrafiłem wyczuć z daleka i jakoś naturalnie mnie do nich ciągnęło. Pewien etap się więc dokonał i jest mi z tego powodu niezwykle miło.\nPo dyskusji w garderobie Strachów, ruszyłem na koncert Happysad, kontynuując przyjmowanie płynów o różnej zawartości procentowej alko. Po koncercie nic się nie zmieniło, konsumowałem więc dalej i koło północy zaczęło mnie składać. A kiedy taki stan nadchodzi, wiem, że pora przenieść się do domu, żeby we własnym łóżku u boku Notorycznej, dokonać zasłużonego spoczynku. Trochę po angielsku, żeby nie dać się przekonać do zabawy do samego rana, opuściłem teren Żaczka i ruszyłem do domu.\nNiestety. Pomimo stanu zmęczenia jaki mnie dopadał, chciałem jak najmniejszym kosztem dotrzeć do domu i bez sensu dołożyłem sobie problemów. Zamiast zamówić taksówkę, polazłem na autobus nocny. Podróż miała mi umilić muzyka płynąca słuchawkami do głowy prosto z telefonu. Tak mnie to wszystko rozrzewniło, że najpierw pomyliłem autobus, a następnie w nim usnąłem. Obudził mnie kierowca na zajezdni, która niestety była po drugiej stronie miasta względem mojego miejsca zamieszkania. Zamawianie w takim momencie taksówki rozłożyło by moją wersję oszczędnej podróży na łopatki. A czas leciał jak z bicza strzelił i marzenie o spokojnym i długim śnie oddalało się z każdą minutą coraz szybciej. I tak zamiast snu w domowych pieleszach zaraz po północy, dotarłem do siebie po trzeciej nad ranem, łącząc podróż autobusem nocnym i jednak taksówką, żeby dać sobie chwilkę na regenerację.\nBo od południa żyłem już tylko Kultem. A dodatkowo miałem jeszcze rozliczyć się z przedstawicielem SP Rekords z moich handlowych wyczynów. Kiedy już odespałem co miałem odespać, ruszyłem do pracy, żeby zabrać gotówkę, którą zostawiłem dla bezpieczeństwa w salonie sprzedaży. Włożyłem ją do portfela, który zrobił się gruby jak nigdy. W domu dostosowałem garderobę do panujących warunków atmosferycznych i to był pierwszy błąd. Bo zmiana kurtki na bluzę powoduje u mnie niemałe zamieszanie związane z ilością kieszeni, ich rozmieszczeniu i takie tam pierdoły, a to ma przez kilka pierwszych dni wpływ na umieszczanie portfela, kluczy i telefonu.\nPod Żaczka podjechaliśmy z Notoryczną koło godziny piętnastej. Miałem zostawić w garderobie pozostałości których nie sprzedałem, zabrać Kazimierza i ruszyć na nasze ulubione wtedy danie w Krakowie, czyli na golonkę po węgiersku. Na dwa razy przeniosłem pudła z merczem, posłuchaliśmy próby, przywitaliśmy się z zespołem i ekipą i ruszyliśmy na rynek jeść.\nNajbliżej do Rynku mieliśmy z Karmelickiej, więc tam to, na strzeżonym parkingu zostawiłem samochód. Piękna pogoda i pyszne jedzenie wprowadziły naszą trójkę w doskonałe nastroje. Do chwili płacenia za zjedzone. Jako gospodarz miałem zapłacić, ale po nerwowym poszukiwaniu pękatego portfela, nie znalazłem go. Zawstydzony zapożyczyłem się u Narzeczonej, licząc, że portfel wypadł mi w samochodzie i tylko kwestią minut będzie jego odnalezienie. Wróciliśmy do auta i po nerwowym przeszukaniu go, portfela nie znalazłem. Myślałem, że może przy wysiadaniu mi wypadł, ale obsługa parkingu niczego nie zauważyła, ani nie dostała sygnału od innych parkujących, żeby ktoś coś takiego odnalazł. Zrobiło mi się gorąco jakbym od środka wypełnił się piekielną smołą, ale na zewnątrz udawałem, że nic szczególnego się nie dzieje. Kaburę dostarczyliśmy do hotelu, a sami wróciliśmy na plac koncertowy, gdzie błyskawicznie przeszukałem pudła z koszulkami i płytami. Portfela nie było.\nDokumenty, karty, i wszystko co potrzebne do życia poszło w piździec. I trzy koła w złotówkach, które po wcześniejszym odliczeniu prowizji miałem przekazać kolegom z SP. Tym sposobem, zamiast gotówki obiecałem przelew dnia następnego, koncertu posłuchałem w minorowym nastroju i na złość sobie na trzeźwo. Taka kara. A co! Zasłużyłem jak nigdy.\nPo sztuce nie miałem nastroju na zabawę, raz z powodu strat, a dwa w poniedziałek ludzie pracy mają obowiązki. A moje były podwójne. Musiałem odrobić to co straciłem, i to jak najszybciej, żeby budżet domowy nie ucierpiał na mojej głupocie. Z czym mierzę się po dziś dzień!\nOpublikowane w 1 lipca, 2020 26 września, 2020\n22. Pandemiczny tour ze Zgniłością i Świetlikami. Czerwiec 2020.\nW marcu wszystko się popierdoliło. Po całości. Przyszła pandemia pod postacią Covid 19 i wstrząsnęła światem. Tym światem. A przy okazji i tą ziemią. I trwa to do dziś, szczególnie w branży rozrywkowej .\nPodczas ostatniego, z początkiem lutego, koncertowego przelotu ze Świetlikami, traktowaliśmy zarazę dość ulgowo i śmieszkowato. Nie spodziewaliśmy się, że to się tak rozwinie i dotknie nas tak bardzo. Przecież wychodziła lada dzień nowa płyta, kilka koncertów było w przygotowaniu i dopinaniu technicznym. Sam osobiście miałem przeżyć jeden z najsilniejszych okresów koncertowych, z Lao, Happy i Kultem dodatkowo. I zamiast zabawy zapanował strach.\nDo pandemii przygotowałem się znakomicie. Wymieniłem dekoder, zamówiłem kilka książek, przestawiłem sofę przed telewizor, żeby w końcu pooglądać seriale, na które w codziennym życiu nie mam czasu. Jeśli dodam do tego zawieszenie na świecie rozgrywek sportowych, ze szczególnym uwzględnieniem futbolu, pandemia jawiła się jak ponadprogramowe wakacje. Z kompletną komórką rodziną dwadzieścia cztery godziny na dobę. Ale…\nAle moja praca zawodowa okazała się nieczuła na koronawirusa i wszystko ruszyło jak zawsze, tylko razy dwa. Wysyłkowo. Po dniu ciężkiej pracy nie miałem już siły na nic, i najczęściej około godziny dwudziestej padałem na twarz i przechodziłem w stan uśpienia. I tak przez trzy i pół miesiąca. Kiedy jedni mieli czas wymuszonej kwarantanny, innym pot lał się po mosznie. Oczywiście byli też tacy, którzy poczuli finansowo co to znaczy pandemia, ale w ogólnym rozrachunku, wszyscy moi znajomi przeżyli w nienajgorszej kondycji, przynajmniej do wyborów prezydenckich.\nCzym jest takie uśpienie, mówię tu o moich pozapracowych zajęciach związanych z koncertami, wie niejeden z nas. I nie jeden czekał cierpliwie, żeby, kiedy tylko uchyli się furtka, eksplodować po całości. Pierwsze sygnały, że coś w czerwcu się uchyli, dostałem od serdecznego Pana Poety z końcem kwietnia, albo i z początkiem maja. Przekaz był taki, że Zgniłość rusza w trasę i „jedź Pan z nami”. Wrocław, Poznań, Łódź i Lublin, ale ten ostatni już ze Świetlikami, kusiły tak bardzo, że zacząłem planować przejazdy, terminy i pracę. Pięć miesięcy bezkoncertowego marazmu gniotło duszę jak czułkowata kulka płuca i inne organy.\nI nadszedł w końcu ten dzień. Środa w środku tygodnia, czyli najgorzej, bo trzeba godzić przyjemne z pożytecznym, czyli koncerty i pracę. Całe szczęście drogi w obecnej RP są już naprawdę dobre, i posiadając wygodny samochód można sobie popołudniem ruszyć na koncert do Wrocławia, żeby na drugi dzień stawić się rano w pracy w Krakowie, z przysłowiowym teleskopem w dupie, czyli na wielkim luzie. A jak do tego połączy się wyjazd artystyczny z dostawami i przerzutami towarów na linii Kraków – Wrocław – Chorzów – Kraków, to wszystko jest odpowiednio poukładane. I tak lubię najbardziej.\nPan Poeta stanął w progu salonu punktualnie o umówionej godzinie, którą ustaliliśmy na kwadrans po trzynastej. Pojazd zapakowany wielkim teleskopem oraz płytami różnych formacji Marcina, odpaliłem chwilę potem i ruszyliśmy na Wrocław. Podróż odbywała się płynnie i bez niespodzianek. Przejeżdżając przez okręg katowicki, pozwoliłem dać nam wewnętrzny przepływ powietrza, żeby nam wirusów z koroną nie nalazło do środka, bo Śląsk górniczy jest obecnie centrum pandemicznej Polski. Całą drogę przegadaliśmy o wszystkim i o niczym, przy czym nawet gadanie o niczym miało swoją wartość. Im bliżej byliśmy Wrocławia, tym pogoda zaczynała się robić dziwnie nieprzyjemna, co objawiało się potężnymi opadami wody z nieba, a koncert miał być takim mały plenerem. Oczywiście z zachowaniem jak największej ilości przepisów pandemicznego bezpieczeństwa.\nPo przyjeździe na miejsce okazało się jednak, że z powodu obfitych opadów wody, sztuka został przeniesiona na salę Starego Klasztoru. Tam też się z wokalistą Zgniłości udaliśmy, żeby przywitać dawno nie widzianych kolegów, poczym ruszyłem dostarczyć wielki teleskop klientowi z miasta Wrocławia. Po szybko wykonanej czynności zaparkowałem pojazd i udałem się na obiad i uzupełnienie płynów. Potrzeba konsumpcji była bardzo duża, ale hamulcowym była moja pozycja kierowcy, który następnego dnia rano miał powrócić do Krakowa, do pracy i rodziny. Trzeźwo i bezpiecznie.\nZgodnie z rozkładem jazdy, koncert rozpoczął się punktualnie, z piętnastominutowym opóźnieniem. Sala była przygotowana wzorowo. Stoliki ustawiono w odpowiednich odległościach, barmani i kelnerzy posiadali maseczki na części gębowo-nosowej, i rozprzestrzenianie się wirusa zostało wykluczone.\nPierwszy koncert po długim okresie niegrania był ciężkim kawałkiem chleba. Na szczęście chłopcy grają jazz fryzjerski, a w jazzie, jak to w jazzie, szczególnie fryzjerskim, nawet nieudane improwizacje urastają do rangi wydarzenia i niespotykanego kunsztu grającego muzyka. Kolega wokalista starał się jak mógł być hop do przodu w kwestiach światopoglądowych i prowadził konferansjerkę międzyutworową bardzo zgrabnie, ale i tak został rasistą, seksistą i politykierem! I to wśród osób w wieku prawie że zaawansowanym. Rasistą to pewnie przez zapowiedzi typu:\n– A teraz zagramy utwór wybitnego saksofonisty, o nie białym kolorze skóry, który był geniuszem jedynym w swoim rodzaju.\nJak widać z powyższej sytuacji, wszystkim nie dogodzi, choćby człowiek był nawet z Łodzi, jak mówi starosemickie przysłowie, które właśnie wymyśliłem.\nPo koncercie zgrabnie się chłopcy popakowali i poszliśmy wspólnie na małe co nieco. Dzięki temu poznałem miejscowego mecenasa sztuki Pęcherza, którego wyobrażałem sobie całkiem inaczej i z którym to odbyłem, na wyraźną prośbę Poety z Krakowa, walkę siłową na ręce, która po wyczerpującym pojedynku zakończyła się remisem. Następnie udałem się do stolika moich znajomych z pierwszego Forum Kultu, którzy pod przewodnictwem Hollego gościli na koncercie Zgniłości. Po przeuroczych dyskusjach na różne różności, zdecydowaliśmy demokratycznie, że czas spać i pomimo prób oderwania się części młodzieży zespołowej na dalszą konsumpcję płynów, w komplecie dotarliśmy do hotelu, pod czujnym okiem kierowcy Łoła, wspaniałego towarzysza trasowego i znakomitego kierowcy, który nie boi się oddać kółka obcemu, jak sam nie może. To się nazywa klasa i rozsądek.\nPodzieliliśmy się dwójkami, bo tyle łóżek liczył pokój i po krótkiej chwili byliśmy z Tym Poetą Wokalistą w naszym pokoju. Poeto-Wokalista usnął zanim dokonałem nocnej toalety, więc nie czekając na Godota, zrobiłem to samo. Noc upłynęła nam wybitnie spokojnie. Powstrzymaliśmy wszystkie odgłosy jakie powinny z nas dochodzić, a było to pewnie spowodowane tym, że po raz pierwszy dzieliliśmy pokój i chcieliśmy się sobie przedstawić jako organizmy nie popierdujące, nie chrapiące i w ogóle takie, jak by ich nie było. Chyba niepotrzebnie, bo w naszym wieku powstrzymywanie się przed naturalnymi czynnościami życiowymi nie jest najzdrowsze. Ale byliśmy ponad tym. Ludzie kultury, sztuki i politycznej niepoprawności.\nRano pierwszy zaczął stękać Poeta-Wokalista. Ucieszyłem się bardzo, bo to świadczyło o tym, że jeszcze Polska nie umarła, póki my żyjemy. Po krótkiej wymianie porannych uprzejmości, Marcin poszedł zapalić, a ja spakowałem się i wyruszyłem na poszukiwanie porzuconego pojazdu, zaraz po Marcinowym powrocie. Ruszyłem na Kraków, a zespół pełen nadziei na super koncert i imprezę koło południa udał się na Poznań. Był czwartek rano, a nasze kolejne spotkanie miało nastąpić w mieście Łodzi, w zaprzyjaźnionym klubie TU, piątkowego popołudnia.\nNa Łodź ruszyłem w piątek, po godzinie trzynastej z minutami. GPS pokierował mnie przepięknymi drogami naszego kraju. Były małe miasteczka, wsie i pola. Było oberwanie chmury, które zalało Wolbrom, były czarne chmury w oddali z których, co jakiś czas wyskakiwały potężne błyskawice. Było pięknie i bajkowo. Do przedmieść Piotrkowa Trybunalskiego, gdzie natrafiłem na potężne korki i zmasowany ruch pojazdów. Szczęśliwie za Piotrkowem wszystko wróciło do normy i było znowu spokojnie i szybko. Dzięki temu odwiedziłem Maka Donalda na przedmieściach, skonsultowałem z Jeżyną z Kultu przystąpienie do klubu straceńców zakładów sportowych STS i po kilkudziesięciu chwilach wylądowałem na łódzkim starym mieście. O Matko Zdanowsko! Co tam się wyprawia! Krajobraz slumsów, jaki przedstawiają miejscowe kamienice, miesza się z wielkimi robotami drogowymi i żeby dostać się pod klub, trzeba łamać przepisy, kombinować i uważać, żeby nie zatonąć w błocie, wodzie i dołach wykopanych na połowie dróg.\nPierwsze wskazanie mojego GPS wskazało klub w oddaleniu dwustumetrowym, i rozpoznanie dalszej trasy samochodowej musiałem dokonać pieszo. Nie powiem, żebym ochoczo wyskoczył z pojazdu rozprostować kości. Co to, to nie. Napisy holsów ŁKS na murach, oraz stojąca w bramach patoludzkość, nakazywała wzmożoną ostrożność. Na szczęście moim serdecznym kolegą jest Bóg Bramki drużyny na Ł. Bodzio W. i w ramach draki powołałbym się na niego. Z drugiej strony sam mogę być odbierany jako duży drech, więc poza spojrzeniami spode łba nie przydarzyło mi się nic szczególnego. Po rozpoznaniu trasy, złamaniu kilku przepisów, zaparkowałem pojazd pod TU. Do koncertu pozostała godzinka z małym okładem. Pobiegłem więc na miejsce i trafiłem nic. Znaczy nic do koncertu nie było przygotowane ze strony zespołu. Bo zespół żył jeszcze Poznaniem.\n– Gómi! Szkoda, że cie nie było. Co tam się działo! – powiedział Pan Poeta, a spojrzawszy na ludzkie postaci, wiedziałem, że było grubo. Bardzo grubo.\nWysłuchałem sprawozdania z Poznania i już w duchu, podziękowałem swojemu Aniołowi Stróżowi za opiekę i prawidłowe wybory trasowe. Opisywał przeżyć kolegów nie będę, bo skoro mnie nie było i nie widziałem Sodomy i Gomory, to co ja się będę wychylał. Za to podczas koncertu łódzkiego, doznałem prawdziwego szoku. Zespół podleczony kilkoma piwami, może i wódeczkami, zagrał sztukę o niebo lepszą od tego co wysłuchałem we Wrocławiu. Na szczególną uwagę zasługuje solo perkusyjne Tomka, oszczędne w treści, ale wiele znaczące wejścia Mariusza z domu Czubaja, który okres pandemii wykorzystał na szlifowanie instrumentu w wariancie gry w Zgniłości. Maciek pokazał co należy robić z kontrabasem, Michał grał na saksie jakby nie był białym człowiekiem, a wszystko uzupełniał Poeta-Wokalista w pozycjach leżących i siedzących oraz Michałek, Manzarek polskiej klawiatury, który nie tylko grał, ale także konferansjerował pomiędzy utworami, wprawiając ludzi w chwilę radości, zadumy oraz nieodgadnionej tajemnicy życia w czasach pandemii. Tak, niezrozumiałej, bo przypowieść o Dawidzie który nie przestrzegał dystansu społecznego zakończyła się zaciążeniem jego małżonki i będą z tego bliźniaki. Gratulujemy z całego serca! A publiczności zapytujemy, czego tu można nie skumać? I tłumaczymy: nie, Dawid się nie zaraził korona wirusem, do jasnej anielicy. W tarkcie powstał też zespół Ludzina, którego założenie skwitował jeden z widzów, łapiąc się w drodze do toalety i krzyczą:\n– Jeszcze tylko ludobójstwa brakuje. Ja pierdolę!\nMuszę tu jeszcze podkreślić, że koncert u Żanety i jej córek w łódzkim klubie TU, był koncertem pożegnalnym tego przeuroczego klubu i jego wspaniałych i oddanych sztuce właścicielek. Mam nadzieję, że nie było to ich ostatnie słowo i wkrótce w którymś z Polskich miast będziemy mogli być goszczeni jak zawsze. Jak rodzina.\nPo pełnym uniesień koncercie rozpoczęło się małe party, które dla większości z nas zakończyło się około północy. Większość o tej magicznej godzinie postanowiła odbyć kilkusetmetrową pieszą podróż do hotelu. Wśród ruin kamienic, błota, ciemności, wykopów i napisów sławiących miejscowy KS, dotarliśmy pod bramę, wysoką na ponad pięć metrów. Było strasznie, a na słowa Marcina, tuż przed bramą, który wskazując ubranego na czarno, brodatego Macieja rzekł:\n– Spójrz, prowadzi nas karzeł w czarnym wdzianku, jest przedziwnie!\nDostałem dreszczy i zacząłem się lekko bać. Było późno i ciemno, karzeł grzebał dłuższy czas przy domofonie, więc ja spróbowałem otworzyć bramę siłowo. Niestety górna zasuwa była na niebotycznej wysokości i wszelkiego rodzaju próby spełzły na niczym. W zanadrzu mieliśmy plan powrotu do klubu, kiedy nagle z ciemności wyszło ono i nam otwarło wrota, po uprzednim sprawdzeniu czy klucze, które posiadamy są od starej synagogi, która została hostelem, czy nie. Po prawidłowej weryfikacji, wielka brama została otwarta i jednak pani a nie ono, choć Marcin do teraz ma wątpliwości, czy to nie był pan, dopuściła nas na salony. Pokoje były schludne, dwuosobowe, a w razie „W” mogły być i czteroosobowe, bo łóżka miały kombinację, która zmieniała je błyskawicznie w łóżka piętrowe i pokój stawał się czteroosobowe lokum. Po raz drugi dobraliśmy się w parę z Poeto-Wokalistą i po zabarykadowaniu się, bo jednak strach nas lekko obleciał co do miejsca i obsługi, postanowiliśmy oddać się oglądaniu TV. Padło na program o Niemcach uciekających do Polski przed strasznym systemem miejscowej opieki społecznej. My liczyliśmy na złamanie ciszy wyborczej, donos i nagrodę, a dostaliśmy niemiecko-polskie problemy życiowe, w których Polska o sto długości biła Niemce. Nudy. Wygasiliśmy więc odbiornik i jeszcze przed snem gadaliśmy przez bitą godzinę, po której doszliśmy do wniosku, że jesteśmy bezpieczni i spróbujemy spać. Spaliśmy jak zabici, co pewnie w synagodze nie jest odpowiednim porównaniem, ale zawsze można się z tego stwierdzenia wycofać, czy choćby przeprosić, więc tak spaliśmy, aż do… piątej rano. Szczęśliwi, że nie przerobiono nas na onuce, pogadaliśmy jeszcze, podrzemaliśmy i koło ósmej rano, w towarzystwie tych kolegów, którzy nie zostali na nocleg w klubie – zgodnie z zasadą: po co łazić, jak jest dobrze, dotarliśmy na wspólne śniadanie.\nKoło godziny dziewiątej z kilkuset sekundami, pożegnaliśmy się wszyscy razem wylewnie i srebrny Touran, w składzie Gomółka, Świetlicki, Wandzilak i Czubaj, ruszył na Lublin z przystankiem Warszawa Wschód, gdzie pozbywaliśmy się poczytnego pisarza kryminalnego. Droga upłynęła nam na wspomnieniach z trasy, z uwzględnieniem Poznania, na którym mnie szczęśliwie nie było i musiałem koniecznie wiedzieć co tam się działo. A działo się sporo. Były aktorki, skini, Guralesku z piękną Mulatką, był ludzki salceson, wódeczka i nieudane romanse. Ale skoro mnie tam nie było, to nic a nic poza tym co napisałem, nie napiszę.\nMaria dostarczyliśmy sprawnie do stolicznego dworca i koło godziny trzynastej zameldowaliśmy się w rodzinnym mieście Pana Poety, pięknym Lublinie. Zaparkowałem pojazd na wielkim placu u podnóży jakiegoś miejscowego zamku z jednej i starego miasta z drugiej strony. Po odszukaniu miejsca koncertu, tym razem zespołu Świetliki, przywitaliśmy się z naszymi krakowskimi przyjaciółmi, szczęśliwi, że przybyli oni wcześniej i wywleki cały beklajn na drugie piętro starej kamiennicy samodzielnie. Zespół zaczynał się instalować, więc mieliśmy kilkadziesiąt minut dla siebie i część Zgniłościowa plus ja, udała się na polecane przez Poetę, którego wydała ta ziemia, tatary. To był strzał w piętnastkę! Nie dość, że tatary były przeznakomite, wołowina na której się opierały rozpływała się w ustach, a świeżość dodatków nadawała im cudownego bukietu smaków, to jeszcze podał nam je klon Marusi Aganiok. Pomimo upału przeogromnego byliśmy w piekielnie wspaniałym raju.\nPo wszystkim powróciliśmy na miejsce koncertu, chłopaki czekali na próbę, która się przedłużała, bo prąd wysiadł, a ja zająłem się pilnowaniem garderoby, gdzie po wykonaniu kilu esemesów do miejscowych znajomych, i przebywającego w Lublinie Kazika „Mój ból jest mniejszy niż twój”, który jednak nie miał ochoty na spotkanie, próbowałem odsypiać noc. Kilometry za kółkiem Tourana i niewiele snu w nocy, składały umęczone ciało do snu, nawet na siedząco. Półtorej godziny przed sztuką, posprawdzałem co i jak i polazłem na dół, na plac-parking zabrać płyty, choć sprzedaż obecnie jest śladowa. Ale skoro byłem na miejscu, to obowiązek sklepikarza Świetlików postanowiłem wypełnić solidnie.\nKoncert który moi przyjaciele mieli grać miał odbyć się bez publiczności, miał być za to transmitowany w Internetach i miejscowych lokalach. Wszystko było przygotowane profesjonalnie. Jedyne emocje jakie podniosły mi ciśnienie, zgotował Radzik. Nasz gitarzysta, który pokazał się na kilka minut przed graniem, spóźniony o osiem minut. I jak by tego było mało, poprosił mnie zrobienie sobie, w ten upalny dzień, w kamienicy z lichym przepływem prądu herbaty. Zdążyłem na sekundy przed wejściem na wizję. Kiedy wszystko ruszyło, udałem się do garderoby dooglądać mecz ligowy Legia – Piast, wróciłem pod salę z której koncert nadawano, zwiedziłem punkt dowodzenia i pobiegłem na parter, gdzie w towarzystwie Państwa Maślanków, szefów Karrot Komando, posłuchałem chwilkę, chwaląc realizację dźwiękowo – obrazową.\nW takcie sztuki odbierałem sygnały, że sztuka jest fajowska bardzo i że ogólnie jest wielkie WOW. To cieszy.\nPo ostatnich dźwiękach zeszliśmy z zespołem do knajpy, która była na poziomie zero. Tam dokonaliśmy malutkiego spożycia, spotkaliśmy kilkunastu fanów, a i ja sprzedałem kilka płyt. Godzinę później pakowaliśmy busa i po kilku chwilach poszliśmy na miasto coś zjeść. Miejscowa ludność szczelnie wypełniła lokale, ale i dla nas znalazł się kąt. Dzięki temu pojedliśmy, popili i wzięli azymut na hotel. Droga prowadziła obok Tourana, który stał wśród kilku pojazdów na wielkim placu. Wtedy jeszcze stał.\nW hotelu, klasy wysokiej, usnąłem jak dziecko, żeby po kilku godzinach relaksu sennego udać się na śniadanie. Śniadanie, podobnie jak koncert, obwarowane było przepisami. Na koncercie podpisywaliśmy cyrografy, że nie mamy wirusa i nigdy go nie widzieliśmy na oczy i że jak coś, to nie my. Śniadanie otrzymaliśmy też przepisowo. Po zbadaniu temperatury. Nikt nie gorączkował, więc kelnerzy podawali nam to, na co mieliśmy ochotę. Sami nie mogliśmy dotykać niczego, bo przezorny i te sprawy.\nPojedzony i wyposażony w kesz na fajki dla Poety którego wydała ta ziemia, pobiegłem po samochód. Kiedy byłem już w okolicy placu, który jeszcze nocą był parkingiem, stanąłem jak wryty. Cały teren zastawiony był kramami. Nie zważając wiec na sześciopasmową drogę, przebiegłem na wszystkich czerwonych światłach Lublina szukać Turanika. Krążyłem wśród straganów i nigdzie pojazdu ukochanego nie dostrzegłem. Zacząłem myśleć i wymyśliłem, że nad ranem doszło do odholowania. Telefoniczne spróbowałem się połączyć z lokalną Strażą Miejską, ale bezskutecznie. Do tego telefon ledwo zipał, bo wszystko co mogło by go naładować, mieszkało w aucie. Zimny pot oblał mnie w ten upalny poranek i pobiegłem, znowu łamiąc przepisy na sześciopasmówce, szukać taksówki. Na szczęście po drugiej stronie był dworzec, a raczej plac na autobusy, i to tam dopadłem dwóch starszych drajwerów.\n– Panowie! Musze się dostać na Straż Miejską. Auto mi odholowali z palcu pod zamkiem.\n– Ło Jezu? Jak to.\n– Tak to. Który jedzie?\nOdważnego nie było. Prawie dwumetrowy głupek, wytatuowany po rusku, w koszulce prawieże żonobijce i krótkich majtach, nie budził zaufania. Musiałem więc zadecydować za nich i wlazłem do najbliższego pojazdu. Właściciel nie miał wyboru i ruszyliśmy. Zanim się porozumieliśmy, wykonaliśmy dwa kółka wokół dworca, bo nasze kumatości nie zgrały się szybko. Zostałem więc samcem Alfa i kazałem się wieźć do hotelu, żeby Marcina uprzedzić o chwilowych kłopotach, zabrać kasę za podróże po Lublinie i dokumenty potrzebne do przyjęcia mandatów i odzyskania pojazdu.\nWięc najpierw hotel:\n– Marcin, potrzebuję godzinkę, bo mi auto odholowali.\nPotem Straż Miejska miasta Lublina:\n– Dzień dobry, bo chyba mi auto odholowaliście.\n– A to tak. Zakaz był.\n– Nie widziałem, słabo opisany.\n– To przepraszamy, ale targ staroci.\n– Nie gniewam się, poddaję się karze.\n– Wypisujemy papiery.\nI przelot na kraniec miasta, na parking odholowywanych pojazdów. A ponieważ był to dzień wyborów na Prezydenta Rzeczypospolitej, to kierowca po krótkim „wąchaniu” jakie mam zamiary co do wyboru, otworzył się jak kwiat lotosu:\n– Bo ja panie, swoim dzieciom, a mam córkę i syna, przykazałem, że mają głosować na Dudę. Bo jak nie, to żadnych profitów po mojej śmierci nie otrzymają! Ale panie! Żeby mnie nie okłamali, kazałem im pójść z wnukami, żeby patrzyły co kreślą. A wie pan, dziecko to nie oszuka. Musi być głos na Dudę bo inaczej won! I żadnych profitów. Ja też pojeżdżę do drugiej, potem do domu i ze żoną idziemy głosować. Panie! Teraz to my tu mamy drogi, ten hotel co pan śpisz, nowy. I tam dalej tysz nowy. Miasto się remontuje. Spokój mamy. I to wszystko za Dudy.\nPrzyjąłem bezdyskusyjnie informacje i nawet pochwaliłem, chociaż korciło mnie, żeby coś napomknąć o dzieciach i ich prawie do swojego głosu, ale byliśmy już pod strzeżonym, a w oddali majaczył Touranik.\n– Panu dowidzenia i pomyślności! – krzyknąłem w kierunku taksówkarza – A panu dzień dobry i ja chcę swoje auto. Tu są papiery – przekazałem młodemu stróżowi w budce na miejskim parkingu, chyba MPKa.\n– Tu wypełnić, tu podpisać. Jeszcze tu. I tu. I może pan jechać.\n– Dziękuję i pomyślności!\nI tak przepięknie obsłużony pojechałem pod hotel, a tam, koło Marcina Poety zrodzonego z tej ziemi, stał mężczyzna w paputkach, z pieskiem na rękach. „ O matko, ktoś go zaczepia, pewnie fajki sępi” pomyślałem i wyskoczyłem szybko z auta, żeby kolegę ratować.\n– Gómi! Patrz, Rafał Księżyk też tu śpi!\n– Aaa! Rafał, cześć, poznaliśmy się w Krakowie. A co ty tu?\n– A dotrzymuję Marcinowi towarzystwa jak ciebie nie ma.\n– To miło. Dziękujemy.\nPotem zamieniliśmy jeszcze kilka słów o naszych wspólnych znajomych i pożegnawszy się gorąco, ruszyliśmy do domu. Do Krakowa.\nSzczęśliwie reszta podróży minęła bez przygód, o których brak martwił się jeszcze rano Marcin, wzdychając, że wyciągnął mnie w świat i nic się nie dzieje. No i faktycznie. Jak na ponad tysiąc wspólnie przejechanych kilometrów i dziesiątek wspólnie spędzonych godzin, to tak po prawdzie nie działo się nic. Kompletnie nic. Czego i Państwu i sobie nie życzę.\nOpublikowane w 26 kwietnia, 2020 26 września, 2020\nOpublikowane w 19 kwietnia, 2020 26 września, 2020\n20. El Dupa gra!\nEl Dupa gra!\nEl Dupa siadła mi od razu. Od pierwszego usłyszanego w Antyradio kawałka „Natalia w Brooklynie”. Zmiotło mnie po całości. Wracając z pracy, z drugiego końca Krakowa, podkręcałem radioodbiornik w aucie na full, kiedy tylko rozgłośnia grała ten kawałek. Był koniec roku dwutysięcznego, w życiu codziennym wszystko wirowało, brat pracował w Nowym Jorku jak Natalia, a ja szykowałem się do przejścia „na swoje”, albo już na swoim byłem. Muzycznie, tekstowo i z ukochanym wokalistą na froncie, El Dupa wskoczyła do czołówki moich ulubieńców. Zwariowałem na jej punkcie szybko i bardzo skutecznie, co zaowocowało nawet wypadem po pracy do zakopiańskiego klubu „Pstrąg” na koncert, żeby rankiem, dnia następnego, stawić się w robocie z powrotem. Jeśli do tego dołożę randkowy wypad koncertowy, z odzyskaną Notoryczną Narzeczoną, na początku roku 2001 do Oświęcimia, po którym wszystko w naszym życiu nabrało nowych barw, to mogę śmiało stwierdzić, że trzepnęło mnie jak mało kiedy na punkcie zespołu muzycznego. Dobrze, że miałem w sobie tyle fantazji, żeby za Dupą te dwa razy pojechać, bo niedługo po tym okazało się, że zespół zawiesił działalność koncertową i mogłem nie mieć już szansy na żywo ich zobaczyć.\nCzas płynął nieubłaganie i działo się wiele. Płyta „A pudle” była najczęściej odtwarzaną płytą tamtych lat w moich odtwarzaczach, skończyłem kilkunastoletnią przygodę z siatkówką, dostałem angaż do Kult Ochrony, zakolegowałem się z Kazimierzem jeszcze bardziej, poznałem Janusza z Galicji i zaczynałem pomału myśleć o zrobieniu jakiegoś dużego koncertu. Małe już robiłem: Zaciera, TPN 25 i bardzo mi się to spodobało. Zacząłem więc marzyć o reaktywowaniu koncertowym El Dupy. Galicja była za, Dr Yry był za, ja byłem bardzo za i potrzebowałem jeszcze jednego elementu, tego najważniejszego. Kazika. Podchody zacząłem robić już w roku 2006, kiedy to powoli, systematycznie, namawiałem Kazika do reaktywacji El Dojpy. W końcu usłyszałem „TAK” i mogliśmy działać. Janusz miał rozmach i możliwości, jak na doświadczonego organizatora przystało, więc postanowiliśmy zacząć od mocnego uderzenia i zrobić od razu cztery koncerty w Polsce. W Gdyni, Warszawie, Krakowie i Wrocławiu. Po ustaleniu szczegółów finansowo-technicznych przystąpiliśmy do pracy. Janusz rezerwował kluby, Krynio zbierał zespół, a ja koordynowałem działania na linii organizator – menagement.\nKtóregoś dnia zadzwonił Janusz:\n– Goomi, zapytaj Piotrka czy na plakacie może być napisane: Kazik i El Dupa. Wiesz, zespół dawno nie grał, rozpoznawalność może być znikoma, a jak dodamy na plakacie, że to Kazik i El Dupa, to mamy większą szansę, że nam się koncerty uda sprzedać.\n– Jasne. Dobry pomysł, dzwonię do Piotrka – złapałem intencję i od razu dzwoniłem dalej.\n– Piotrek? Tu Goomi, słuchaj, chcemy zrobić plakaty, a na nich jako nazwę dać: Kazik i El Dupa. Możemy?\n– Nie no, jak? Przecież robicie koncerty El Dupy a nie Kazika i El Dupy. Nie możecie.\n– Kurde, to słabo – odpowiedziałem, ale się nie poddałem – No a jakby Kazik się zgodził?\n– To wtedy… Tak. Kazik i Yry. Jak się zgodzą, to możecie tak zrobić – Piotrek dał mi nadzieję.\n– Super! To dzwonię do chłopaków, bo plakaty trzeba już drukować i muszę to szybko ustalić.\n– A to może być ciężko, bo Kazik jest na Teneryfie i polskiej komórki nie odbiera.\n– To nic. Coś wymyślę – odparłem i się rozłączyłem.\nPo rozmowie wiedziałem już, że teraz wszystko zależy tylko ode mnie. Bo skąd Wietecha mógł wiedzieć, że mam telefon i na Teneryfę? I zrobię wszystko co w mojej mocy, żeby było dobrze. Po kilu minutach już miałem łączenie z wyspą.\n– Halo? – Kazimierz przywitał się jak zwykle bardzo tajemniczo.\n– Cześć Kazo. Słuchaj, sorry że ci dupę zawracam, ale czy możemy na plakatach odnośnie trasy napisać: Kazik i El Dupa?\n– Jak się Yry zgodzi to tak.\n– Super! To dzwonię do Yrego! Odpoczywaj i do zobaczenia! – szybko, sprawnie i na temat. Tak jak lubię.\nTelefon do Krzysia był już tylko formalnością, tak jak i telefon do menagera, którego chyba jednak zaskoczyłem szybkością swojego działania i który nie wierzył, że tak szybko połapałem Kraków z Teneryfą, Warszawą i nim. Ale tak już mam, że jak mi na czymś bardzo zależy, to nie ma to czy tamto. Działam. Tak samo ma Janusz, który rozreklamował znakomicie koncerty w miastach w których mieliśmy się pojawić, plakatując je na potęgę a sprzedaż ruszyła z kopyta. Zapowiadało się, że nasz pomysł będzie sukcesem. Nie tylko nie dołożymy do interesu, ale co najważniejsze – damy koncerty Dupska ludziom. A o to przecież chodziło!\nAle zanim ruszyliśmy z Dupą w Polskę, zdążyłem jeszcze umówić dwa koncerty swojego ukochanego Kultu. W Krakowie i Nowym Sączu. Spełniałem swoje marzenia, a było to o tyle łatwe, że miałem Janusza i jego firmę u boku.\nByło więc zaplecze w postaci Januszowej Galicji oraz dojście do kultowego menagementu z którym się kolegowałem. Teraz wystarczyło tylko wszystko pospinać i działać. Po ustaleniu gaży, porezerwowaniu sal, noclegów, ustaleniu spraw technicznych i dziesiątek pomniejszych tematów, dnia 26.01.2008 zostałem po raz pierwszy współorganizatorem koncertu zespołu Kult. Moi idole mieli zagrać teraz, między innymi, pod moją opieką.\nTremę miałem straszną. Bałem się czy wszystko się dopnie. Od zaspokojenia wymagań zespołu, poprzez finansowe sprawy, do zadowolenia publiczności. A było o co drżeć, bo sale: w klubie Arka na ul. 29 Listopada i Scream w Nowym Sączu były bardzo wymagającymi salami. O ile w Krakowie, Kult miał swoją publiczność, o tyle Nowy Sącz był wielką niewiadomą. Do tego Klub Arka nie był jakimś ulubionym i znanym miejscem koncertowym Krakowian. Ale skoro miało się po swojej stronie Janka, który od prawie dwóch dekad organizował duże koncerty rockowe, strach się minimalizował, choć nie znikał.\nW dniu pierwszego koncertu, na ulicę 29 Listopada podrzuciła mnie notoryczna Narzeczona. Z plecaczkiem wypełnionym nie wiem czym, wlazłem do klubu na kilka godzin przed sztuką, bo taka jest rola organizatora. Galicjanci już się kręcili przy robocie, pilnując rozkładania nagłośnienia, światła, ogarniając catering i dopinając dziesiątki spraw ważniejszych bardziej i mniej. Żeby mnie zagospodarować, dostałem za zadanie złożenie z metalowych puzzli szatni, a ponieważ nie miałem instrukcji, zlazło mi na wykonaniu tego zadania aż do przyjazdu zespołu.\nSam przyjazd wspominam raczej traumatycznie, bo chociaż znaliśmy się już bardzo dobrze z ekipą, to postawienie się w roli współorganizatora, nałożyło na moje wątłe barki każdą pierdołę, z którą biegano do mnie, ja z nią do Janusza, potem wracałem do osoby zgłaszającej pierdołę i meldowałem czy da się ją wykonać, czy nie da się. Jak choćby taki szczegół, związany z akustyką Klubu Arka.\n– Goomi, weźcie coś zróbcie z tymi szybami, przecież tak być nie może – Kajetan, odpowiadający za nagłośnienie w Kulcie, znalazł słaby punkt w przeszklonej od podłogi do sufitu, na dwóch ścianach, sali – przecież tu będzie wszystko się odbijać, szyby będę drżały i jeszcze powypadają. No i poza tym jak to będzie brzmiało?\n– Wiem, wiem, raczej do dupy – udawałem mądrego – zaraz coś z tym zrobimy. Mamy kleić te szyby jakimiś taśmami – tyle wiedziałem od Janka, więc przekazałem co możemy i co „chyba” zrobimy.\n– Tylko ogarnijcie to przed próbą, muszę to mieć gotowe – ponaglał mnie Kajetan, niezbyt zadowolony z miejsca w którym miał pracować.\nPobiegłem więc do głównego dowodzącego i przekazałem co i jak, na co ten oddelegował od zajęć mniej ważnych, ale też istotnych, ekipę, która okleiła setki szybek taśmą. Dla bezpieczeństwa i lepszej akustyki. Udało się wszystko- oklejanie i próbę zakończyć na minuty przed wpuszczaniem publiczności. Kiedy więc wybiła godzina zero i otworzyliśmy bramy dla słuchaczy, zostałem przesunięty na wejście, żeby pomagać przy wpuszczaniu. Nie ukrywam, że bałem się, czy ktokolwiek w ogóle przyjdzie, a nawet jeśli tak, czy wystarczy nam na opłacenie zespołu. Niepotrzebnie. Frekwencja była znakomita i sala wypełniła się niemal do ostatniego miejsca. Mieliśmy więc środki dla zespołu i jeszcze mogłem liczyć, że pierwszy duży, dziewiczy koncert wyjdzie mi na finansowy plus.\nSamego koncertu jakoś szczególnie nie pamiętam, ale pewnie wolne chwile od pilnowania wejścia dla publiczności spędzałem gdzieś z tyłu sali, słuchając jak Kult gra. Dla krakowskiej, rozentuzjazmowanej publiki dzięki mojemu, między innymi, zaangażowaniu. Byłem wniebowzięty. Ale też okrutnie zmęczony. Łączenie koncertów, zwłaszcza w roli współorganizatora z regularną pracą na co dzień, wysysało ze mnie sporo siły. Jak do tego dodamy stres i związane z tym zagadnienia, typu: uda się czy nie uda, wszystko przebiegnie spokojnie, nie będzie awantur, finanse się zgodzą oraz innymi pomniejszymi szczegółami, to sami sobie wyobraźcie jak mogłem się przed koncertem czuć. Napięcie było nieustające i kończyło się w momencie zejścia zespołu ze sceny. Od tej pierwszej organizacyjnej chwili miałem już tak zawsze. Stres, napięcie do granic, i dopiero po ostatnim dźwięku ulga i radość z udanej roboty.\nPo koncercie zespół zwinął się raczej szybko, nie miałem za bardzo czasu na jakieś wspólne biesiadowanie, bo trzeba było pozbierać firmowy majdan i gotować się na poranny wyjazd do Nowego Sącza. A tam organizatorzy musieli być jak zwykle najpierwsi, żeby ogarnąć salę przed przyjazdem nagłośnienia, oświetlenia, kultowego back line, zespołu, żeby spiąć to wszystko przed wpuszczaniem publiczności. Jak do tego dodam, że wnoszenie sprzętu w Screamie odbywało się po wąziutkich schodkach, a tenże sprzęt swoje sobie ważył, to do dziś zadaję sobie pytanie, co nas tam gnało? Chyba tylko niesienie kaganka kultury do małych, bo takim był i jest Nowy Sącz, ośrodków. A bywałem tam kilkanaście razy, co najmniej. Jako współwinny organizacji – z Kultem, KNŻ, Braćmi Figo Fago, jako menager z ramienia Galicji – z Happysad, Heyem , czy jako zwykły pracownik fizyczno – ochroniarski z tymi co wyżej i innymi.\nKoncert Kultu, pierwszy i może ostatni w Sączu Nowym, był niezwykle ciekawy, głównie za sprawą Banana, który wykorzystywał nietypową scenę i ganiał z lewego balkonu na prawy i odwrotnie, co dało sztuce koloru i potwierdzało, że zespół nie przyjechał odwalić pańszczyzny, tylko zrobić sztukę na poziomie. I tak też się stało, mimo tego, że jak to w małych miasteczkach bywa, frekwencja nie spięła budżetu i były tak zwane plecy, co po zsumowaniu po kilku dniach obydwu sztuk, pozwoliło mnie i Jankowi na minimalne wyjście finansowe do przodu. Była to akcja z cyklu: tu plus sześćset, tam minus pięćset, czyli na dwóch została stówa do podziału, czyli tyle co nic, za taki ogrom roboty. Ale co się nauczyłem to moje, a tego kupić się nie dało. Janusz też był zadowolony, bo złapał kontakt do Wietechy, dał się poznać jako profesjonalny organizator i na najbliższe kilkanaście lat miał pierwszeństwo w okołokazikowych koncertach.\nPo takim wstępie z najlepszymi, mogłem do El Dupnego Tourne podchodzić z mniejszymi obawami, tym bardziej, że z Polski dochodziły nas sygnały o sporym zainteresowaniu powrotem zespołu na koncertowy szlak. Wystarczyło więc tylko przepracować trzy dni w regularnej robocie i byłem gotowy na kolejną szaloną akcję, która wystartowała z Krakowa około godziny 23.00, w środową noc 30 stycznia 2008 roku. Po półtoratygodniowej harówce, dzień w dzień, musiałem złapać lekki oddech i trasę Kraków – Warszawa pokonałem na pace galicyjnego busa. Kiedy już usypiałem, dostałem sms od wokalisty: „Trochę się obawiam. Tylko gitarzysta potrafi tu grać”. „Haha” – to było w mojej głowie pierwsze – „Czyli jednak próba była, a tak się zastrzegali, że ruszą w trasę bez próby”, a za chwilę zacząłem się bać, i wyobrażać sobie, że oglądam koncert, na którym ze sceny leci taki fałsz, że gorszy może być tylko występ Grupy Pieseek. Wystraszony ponad normę, postanowiłem z nikim nie dzielić się tą wiadomością i mimo wszystko spróbować się kilka godzin zregenerować.\nPod Hybrydami, bo tam swój sprzęt miał zespół, zameldowaliśmy się około godziny czwartej albo piątej rano. Razem z muzykantami zapakowaliśmy graty, usadowiliśmy zespół i ruszyliśmy nad morze, do Gdyni. Zabrakło tylko Kazika, który dojechać miał z Piotrkiem, swoim menagerem i przyjacielem. Wszystko przebiegało jak w zegarku. Przejazd, montaż, próba. Pogorszenie sytuacji nastąpiło kiedy zameldowaliśmy się w hotelu. Ponieważ ryzykowaliśmy swoim majątkiem, szukaliśmy jako organizatorzy oszczędności, wszędzie tam gdzie coś uszczknąć można było. Na przykład na hotelu niższej kategorii. I takim też jawił się Dom Marynarza, obiekt dwugwiazdkowy naciągany, który pamiętał koniec lat siedemdziesiątych dwudziestego wieku, wyglądem i zapachem, i w takim to miejscu ulokowaliśmy el dupną załogę. A ponieważ Kult był już zespołem mającym swoje wymagania noclegowe ,więc Kazo i Wietecha przywykli do wyższego komfortu niż zaproponowane przez nas dwie gwiazdki, pierwszy swoje zastrzeżenia zgłosił Piotrek.\nStukanie w drzwi, które wybiło mnie umęczonego, z półdrzemki, podniosło mi ciśnienie. Do koncertu pozostała godzina i marzyłem o krótkiej drzemce. Ktoś mi w tym nie chciał pozwolić.\n– Proszę – wycedziłem niechętnie przez zęby formułę zaproszenia na pokoje.\n– Cześć Tomuś – Wietecha musiał mieć ważny powód skoro postanowił mnie odwiedzić jeszcze przed koncertem – Słuchaj, woda mi z prysznica kapie.\n– Aha. To weź zgłoś w recepcji – szybko znalazłem rozwiązanie problemu.\n– Zgłosiłem. Pan przyszedł, popatrzył i powiedział, że nic się nie da zrobić – Pewu był i jest błyskotliwy w swym działaniu. Nigdy dupy bez potrzeby nie zawraca.\n– To co ja mogę skoro on nic nie może? – byłem załamany.\n– Nie wiem. Chodź, popatrz, może coś poradzisz.\n– Dobra – odparłem i zwlekłem się niechętnie z wyra swojego pokoiku ósmej kategorii.\nW pokoju Piotrka panowała cisza.\n– Nic nie słyszę – odparłem zaskoczony.\n– Siadaj, siadaj tutaj – wskazał mi miejsce na fotelu, a sam ruszył otworzyć drzwi od łazienki – A teraz?\nPrzez chwilę czekałem w napięciu i w końcu usłyszałem – takie przytłumione i niespieszne: kap, kap, kap. Coś musiałem szybko zrobić i zrobiłem.\n– Siadaj – teraz to ja usadowiłem kolegę – Tu, na swoim łóżku.\nI kiedy Piotr usiadł wygodnie, podszedłem do drzwi, które wcześniej otworzył i je zamknąłem.\n– A teraz? Lepiej? Słyszysz coś? – pytałem samemu nasłuchując i wmawiając sobie, że nic a nic nie słychać, choć słychać było, ale tak jakoś nijak.\n– Lepiej nie będzie, musisz jakoś noc wytrzymać – wypaliłem i już uciekając, z korytarza zmieniałem temat – Do zobaczenia za godzinę na sali!\nWiedziałem, że Kazo i Pewu doznali upadku komfortu wypoczynku, ale co mogłem na to poradzić? Nic – poza obietnicą, że w kolejnych miastach będzie lepiej. Ale nie tu, nie teraz i nie w Gdyni. Za to koncert w Uchu poszedł jak ta lala, zawodowo, o ile w przypadku załogi Dupy, można używać takich górnolotnych sformułowań. Oczywiście nie dla wszystkich.\nW trakcie koncertu zajmowałem miejsce przy wejściu/wyjściu, bo przed sztuką wpuszczałem klientelę a w trakcie sztuki obsługiwałem ją, bo mieliśmy swoje stoisko ze specjalnie zrobioną na tę trasę koszulką, oczywiście taką troszkę z dupy, jeśli idzie o wzór, oraz wypuszczałem tych, którzy zakończyli już kontakt z muzyką i postanowili opuścić klub.\n– Pan to jest organizator? – zaczepił mnie, opuszczając w połowie występu klub, starszy człowiek.\n– Ja. Noaboco?\n– To weź pan i powiedz temu co gra na klawiszach, że on wcale grać nie umi. To jakiś amator.\n– Panie, to taki styl jest. Panu się tylko wydaje, że on nie umie.\n– Wydaje? Panie ażeś pan powiedzioł. No ale ten cały Kazik, to śpiwo dobrze. Powiedz mu pan. Naprawdę dobrze śpiwo.\n– Cieszę się. Przekażę na pewno!\nI takich to, między innymi, znawców przywiało na proponowane przez nas wydarzenie kulturalne. Wbrew takim opiniom, a właściwie opinii, pojedynczej i nic nie znaczącej, byłem bardzo szczęśliwy, bo nie sprawdziły się kompletnie przypuszczenia, które dostałem smsem, że tylko gitarzysta grać potrafi. Wszyscy grali wspaniale. Kazan, Dżordżu, Yry, Xero, Glazo, a nawet Lipka, perkusista, co potwierdziła Marta, wybitna znawczyni formacji w których udzielał się Kazik, a prywatnie mieszkanka trójmiejskiego Gdańska.\nPo wszystkim zespół zawinął się sprawnie, podobnie uczyniliśmy my – Galicjanci, i można było iść spać. Na żadne hopsztosy nie miałem siły, więc skierowałem kroki prosto do swojego pokoju, żeby w samotności wypić ze dwie puszki piwa i odespać podróż, koncert i całe okołokoncertowe zamieszanie. I kiedy tak sobie lazłem po schodach, w otwartych drzwiach na pierwszym piętrze, zobaczyłem siedzącego na łóżku Kazimierza, który pokazywał na mnie palcem i mówił do kogoś:\n– To on! To on ten hotel załatwił.\nTak zachęcony, postanowiłem podejść, żeby posłuchać o co Mistrzowi chodzi.\n– Co jest Kazo? Wszystko w porządku?\n– W porządku. Tylko znajomi pytają, poznaj proszę, to Karol i załoga, i oni pytają kto nam taki słaby hotel wynajął. A, że szedłeś to powiedziałem, że ty. Organizator.\n– No ja. Ale coś się nie podoba? – spiąłem się lekko i popatrzyłem spod oka na Kazikowych znajomych.\n– Ależ wszystko elegancko – powiedział podpity blondynek, posiadacz lekko długich i kręconych blond włosów, niejaki Karol, który kilkanaście lat później wyłysieje jak kolano i zostanie moim serdecznym przyjacielem – Wszystko elegancko. Tylko jak Kult przyjeżdża do Trójmiasta, to śpi w dużo lepszych hotelach.\n– Ale to nie jest Kult tylko El Dupa. I hotel jest jaki jest. Ale w Krakowie i Wrocławiu, obiecuję będzie lepiej – zakończyłem patrząc na Kazika, który przenikał mnie wzrokiem.\n– Ale słuchajcie! Cisza! – Kazo uspokoił towarzystwo – Mnie się tutaj naprawdę podoba.\nZnajomi popatrzyli na Kazika jakby ten oszalał.\n– Naprawdę. Chyba do tego hotelu przyjechałem z mamą jak byłem mały. Nic się nie zmieniło. Prawie nic. To były piękne czasy i teraz wszystko mi się przypomniało.\nJeszcze takiego rozczulonego wspomnieniami Kazika nigdy wcześniej nie widziałem. Zrobiło mi się bardzo miło i chciałem go wyściskać za to, że nie pojechał po mnie jak po starej kobyle, tylko znalazł w tym wszystkim coś pozytywnego. Wiedziałem, że teraz będzie już lepiej i przepełniony spokojem, że kolega mnie obronił przed szyderką, pożegnałem znajomych Kaza i udałem się na zasłużony sen. W końcu teraz miało już być lepiej.\nŚniadanie jakie zaserwowała nam hotelowa kuchnia, nie tylko nie powalało, ale wręcz nie zachęcało do próby podjęcia konsumpcji czegokolwiek. A to cokolwiek, to były parówki niższej kategorii, mortadela, jeden rodzaj sera pożółkłego, dżem i keczup oraz musztarda. Na szczęście muzycy popili nocą solidnie i za bardzo na śniadanie nie zwracali uwagi. Poza Kazikiem, który wyczarowywał z tego co było na stole prawdziwą kuchnię świata.\n– Bo najciekawsze w jedzeniu jest szukanie nowych smaków. Próbowaliście kiedyś dżem z musztardą? Wspaniała sprawa. Nikt nie próbował? Spróbujcie koniecznie – powiedział, po czym założył sobie na talerzyk wspomniane produkty i zaczął je ze smakiem konsumować.\nNikt nie podjął wyzwania, za to parówki i mortadela popijane piwem zeszły do końca. Ci którzy się spóźnili na śniadanie, nie mogli ocenić ich walorów, bo okazało się, że to co podano rano to było wszystko czym kuchnia dla naszej grupy dysponowała. Po tych kulinarnych doznaniach podzieliliśmy ekipę na tych, którzy jadą busem Galicji i na tych, którzy pojadą z Wieteską i Kazikiem fordem. Do forda wylosowano jednogłośnie mnie i zaraz po ósmej albo i dziewiątej, ruszyliśmy. Znaczy ruszył bus. Ale jak szybko ruszył, tak szybko stanął. Po kolejnym sprawdzaniu obecności dalej brakowało perkusisty. A Lipka to jest gość. Ma swoje ścieżki i z nich nigdy to a nigdy nie zbacza. Reszta załogi próbując poskładać pokoncertowy czas, doszła do wniosku, że już po sztuce chłopak musiał się zawieruszyć. Spakował perkusję i wziął się i znikł.\n– Panowie, musimy jechać. Kawał dogi przed nami – Janusz ponaglał lekko opóźniony wyjazd, a Lipki jak nie było tak nie było.\nPo pięciu minutach podjęliśmy decyzję, że ruszamy, a obsługujący bębny artysta dojedzie jak się ocknie, odnajdzie, czy co tam jeszcze, prosto do Warszawy. I kiedy bus ruszył, pod hotel nadjechała, dość agresywnie, taksówka, z której wytoczył się najszczęśliwszy na wybrzeżu człowiek, mistrz rytmu ustalanego na werblu, jego ekscelencja Lipa. Wszystkim ulżyło, a kolega zameldował, że się spóźnił bo po koncercie pojechał do Gdańska, do kuzynki i zaspał, choć nawet się chyba nie położył, bo i tak twierdził. Nie ważne. Ważne było tylko to, że mieliśmy pełny skład i mogliśmy ruszać na podbój Warszawy, rodzinnej miejscowości zespołu na El. Co niezwłocznie uczyniliśmy, najpierw my w fordzie, a potem reszta w Galicjobusie.\nOsobówka oczywiście zameldowała się pierwsza w stolicy. Piotrek podrzucił mnie pod samą Progresję, która wtedy mieściła się na Bemowie, obok Wojskowej Akademii Technicznej, na ulicy Kaliskiego. Patrząc na mapę Warszawy, klub znajdował się na końcu świata, ale był już uznanym ośrodkiem muzycznym, szczególnie jeśli szło o miłośników metalu. Pamiętam jedną z moich pierwszych wizyt w Progresji, kiedy to jechałem spod Dworca Centralnego tramwajem ponad godzinę, w pewnym momencie mając wrażenie, że już dawno wyjechałem poza Warszawę. Takie to były odległości od centrum stolicy. Ale dla fanów dobrej muzyki odległości nie mają znaczenia, o czym przekonałem się wieczorem, kiedy to z radością patrzyłem na wypełniający się po brzegi klub.\nZanim jednak klub się wypełnił, jako pierwszy dotarłem w jego gościnne progi i mając przewagę czasową nad busem, polazłem w kazamaty klubu podrzemać. Wesoła załoga dotarła o czasie, o czasie dotarł też suport, którym tego dnia był sam Zacier. Z takim składem podbiliśmy stolicę i późną nocą mogliśmy ruszać na Kraków, na swój teren, bo tam prezentowaliśmy Dupsko po raz trzeci. O samym koncercie za dużo nie piszę, bo spędziłem go w sklepiku przy wejściu, co rusz witając się z miejscowymi znajomymi, których liczne grono, głównie poznane przez Kult Forum, przybyło tego dnia na koniec miasta. Sama sztuka przeleciała więc jakby obok towarzyskich spotkań.\nKrakowski koncert odbył się w legendarnym klubie Loch Ness. Kiedyś przedszkole dla dzieci pracowników kolei, usytuowane w samym środku miasta, naprzeciw Dworca Głównego, stało się po przejęciu klubem muzycznym. Jeśli dodamy do tego bliskość Politechniki Krakowskiej, której mury nawiedzało liczne grono studentów, którzy po, przed i w trakcie zajęć korzystali z Loch Nessa jako „swojej” piwiarni, to łatwiej będzie zrozumieć dlaczego to miejsce od początku stało się kurą znoszącą złote jajca. Swoje trzy grosze do rozkwitu klubu dołożył też Janusz, który został w Lochnessie czymś na wzór kierownika muzycznego, organizując w klubie dziesiątki, albo i setki koncertów. To były złote czasy punk rocka i szeroko pojętego rocka w Krakowie. Każdy szanujący się słuchacz muzyki alternatywnej i nie tylko, musiał o Loch Nessie słyszeć.\nNa swoich śmieciach, w dobrze znanym sobie miejscu, zrobiliśmy sztukę jakiej świat nie widział. Klub pękał w szwach, zespół był w szczytowej formie, odpowiednio podkręcony procentami. Zabawa trwała do późnej nocy i tylko niedzielny wyjazd do Wrocławia nie pozwolił nam pójść na całość. No dobrze, pozwolił, ale nie wszystkim, o czym przekonałem się rano. Bo rano odebrałem sms od wokalisty, że w klubie zostawił swoją ulubioną koszulkę i jakbym był uprzejmy jej poszukać, to byłby najszczęśliwszym człowiekiem w Krakowie. Odpisałem mu więc, że jakąś koszulkę, mokrą jak nie wiem co, zabrałem z klubu po odjeździe zespołu, opisałem jak wygląda i postanowiłem ją dostarczyć w porze śniadania, z którego też miałem ochotę skorzystać, bo tym razem położyliśmy zespół w bardzo fajnym hotelu na Kazimierzu. Po godzinie ósmej zaparkowałem samochód na ulicy Bożego Ciała i ruszyłem w stronę hotelu. Kazimierz w niedzielę rano jest wreszcie enklawą spokoju. Słychać śpiew ptaków, bicie dzwonów i można zatopić się w ciszy o jaką trudno na co dzień, nie mówiąc o wieczorach i nocach piątkowo-sobotnich, kiedy dzielnica żyje pełnią życia i na cały regulator.\nJednak coś mi nie pasowało, bo tradycyjną ciszę niedzielnego poranka zakłócał pijacki głos, który na cały głos darł się po okolicy:\n– Kebab! Kebab! Świeży kebab!\nZrobiło mi się przykro, że z samego rana ktoś zakłóca ludziom ciszę i nie pozwoli się spokojnie wyspać. Znowu miejsce noclegu nie gwarantowało zespołowi wypoczynku w ciszy i skupieniu. Ktoś był uparty jak osioł i nie przestawał zachęcać do kebabu. Ale im bliżej byłem hotelu, tym bardziej znajomy wydawał mi się głos kebabiarza. Kazik? Nie no, to niemożliwe. Ale niemożliwe okazało się możliwym, kiedy na parapecie okna na parterze dostrzegłem znajomą postać. Postać dostrzegła też mnie i na mój widok wydała okrzyk radości:\n– Gómi najlepszym naszym przyjacielem jest! Masz koszulkę?\nPodszedłem pod okno i wyjąłem to co miałem.\n– Jeeeest! Moja koszulka! Gómi najlepszym naszym przyjacielem…\n– Jestem, jestem. A co się tu dzieje? Kazo, wieczorem Wrocław.\n– Wrocław! Oczywiście! Do Wrocławia będzie wszystko dobrze! Ale teraz jemy śniadanie, bo wiesz, doktor Yry poszedł rano kupić coś do picia i wypatrzył takie tanie wina. No i kupił na śniadanie i je pijemy! Kebab! Kebab! Świeży kebab! – Kazik czuł się jak u siebie w domu, szczęśliwy i radosny jak rzadko kiedy z innymi formacjami.\nBo granie z El Dupą miało takie właśnie zadanie, zero napięcia, zero stresu, maksymalny czilałt. Bez nagminnego myślenia o jakości sztuki, wszystko miało iść na żywioł i nie powodować zmartwień, jakich pełno było w Kulcie czy KNŻ. El Dupa miała być terapią i wtedy taką chyba była. Szczególnie dla wokalisty.\nDo Wrocławia wyjechaliśmy mocno opóźnieni, bo nasz bus odmówił posłuszeństwa i Janusz musiał awaryjnie pożyczyć coś o podobnych gabarytach. Udało się pożyczyć jakiegoś volkswagena T2 i po przepakowaniu gratów ruszyliśmy na zachód, do Alibi, do Owcy, naszego wrocławskiego przyjaciela. Pomimo opóźnienia z wyjazdem, na miejscu byliśmy o czasie i bardzo szybko przygotowaliśmy się do wieczornego występu. Alibi miało jedną bardzo dużą zaletę, posiadało bowiem przestronną garderobę, w której można było rozłożyć stół do ping-ponga, z czego skwapliwie skorzystaliśmy. Szczególnie zainteresowany rozegraniem jak największej ilości setów był Kazo, po którym nie było znać śladów porannego „kebabowania” na Kazimierzu. Co rutyna to rutyna – pomyślałem odbijając z nim piłeczkę.\nPo kolejnym udanym koncercie, którego jakość i frekwencja zadowoliły wszystkich zainteresowanych, postanowiliśmy kontynuować trasę, ale już wiosną, licząc, że uda nam się powtórzyć zimowy sukces. Szczegóły mieliśmy dograć już mejlowo, po powrocie do domów. Pierwsza i najlepsza trasa jaką miałem przyjemność odbyć w swoim życiu zakończyła się nad ranem, w poniedziałek, kiedy zmęczony, ale szczęśliwy wylądowałem w swoim mieszkaniu. I zamiast przespać się chwilę przed kolejnym dniem pracy, już oczami wyobraźni widziałem nas na kolejnej, wiosennej części touru. Oby równie udanego jak ten, który właśnie się skończył. W poniedziałkowy poranek 4 lutego roku 2008.\nOpublikowane w 26 lutego, 2020 26 września, 2020\nOpublikowane w 30 stycznia, 2020 26 września, 2020\n18. Świetliki. Gdańsk, Łódź, styczeń 2020.\nŚwietliki. Gdańsk, Łódź, styczeń 2020.\nTo, żeby wybrać się ze Świetlikami aż nad morze, wyszło samo z siebie. Albo inaczej, było pokłosiem naszych wcześniejszych spotkań i wzajemnego zaakceptowania. W pewnym momencie swojego żywota, poza byciem fanem grupy, zostałem niespodziewanie ich sklepikarzem.\nDoszło do tego zupełnie przypadkowo, podczas koncertu w Pięknym Psie, jeszcze na Bożego Ciała 8. Zakolegowany wcześniej z Panem Poetą, wydawałem się więc odpowiedzialnym oraz odpowiednim kandydatem na obsługę świetlistego stoiska.\nW Psie poszło mi nad wyraz dobrze, a i sprzęt pomogłem zapakować do busa, więc kandydatura sklepikarza – fizycznego została mi zaproponowana – jak tylko będę chciał i kiedy będę chciał.\nTo był początek roku 2019, a pod koniec tegoż roku znowu stanąłem „za ladą” w krakowskim Zaścianku, a dzień później w tyskim klubie jakimś tam. Sklep rozbuchałem do maksimum, dając ludowi poezję, muzykę i odzienie. A wszystkiego miałem w ilościach pchających mnie w dalszą współpracę. A ta układała się znakomicie bo „nieprzysiadalny” poeta zrobił się u mojego boku poetą „przysiadalnym” i zakupy okraszał wpisami, podpisami a nawet rysunkami, co podnosiło naszą sprzedaż na zadowalający mnie poziom.\nZ początkiem roku 2020 wypadł nam wyjazd za miasto. Do Gdańska oraz Łodzi. Nie zastanawiałem się długo, bo przebywanie z ludźmi kultury zawsze mną kręciło, a jeśli ci od kultury jeszcze są w piątce twoich ulubionych zespołów, to nie można nie skorzystać z okazji, żeby ruszyć z nimi w świat. Pomiędzy koncertami dostałem też zadanie zmobilizowania wokalisty do wytężonej pracy nad płytą i po kilkutygodniowych podchodach mogłem zameldować światu, że i to zadanie udało się wykonać.\nWyprawę nad Bałtyk rozpoczęliśmy wcześnie rano, odbierając sprzęt z zespołowej próbowni w ostatniej chwili, która miała nastąpić o godzinie ósmej, bo wtedy teren z którego startowaliśmy opanowywała cesarzowa fitnessu, jej chudość Chodakowska. Z bazy wyruszyłem, patrząc od przodu busa, z kierowcą Remikiem, doktorem Grzegorzem, Tomkiem, psem na VAT i poprawnie zapłacony podatek, Zuzką która na koncertach skrzypi pięknie, Jackiem „Pistoletem” akustykiem. Usiadłem w ostatnim, pustym jeszcze rzędzie, zajmując, zgodnie z arkanami kultury najdalsze miejsce. Niestety, nie trafiłem z wyborem i kiedy poeto – wokalista wsiadł, zrobił wielkie oczy, jak rozpruwana strzyga i powiedział:\n– Eno. Siedzisz na moim.\nGorszego wejścia w busa nie mogłem sobie wymarzyć.\n„Gdyby wszystko było inaczej, gdyby było odwrotnie, mógłbyś siedzieć, tak jak ja teraz siedzę, mógłbyś siedzieć przy oknie” – przebiegły mi przez głowę słowa piosenki Kultu, przez plecy przeleciały krople zimnego, wielkiego potu a przez myśl, że to już koniec. Na samym początku. Bo za takie coś, to nawet Banana z Kultu wywalili.\n– Przepraszam. Już się przesiadam. – zaskomlałem chcąc dostać szansę na poprawę.\n– A siedź se. Stąd będę miał bliżej na fajkę jak staniemy. – przyszły noblista pokazał swoją klasę, choć nie wierszem.\nOstatni wsiadł Marek od hałasu czynionego perkusją i ruszyliśmy z kopyta. Do drugiej stacji Orlenu na płatnym odcinku Kraków – Katowice, gdzie dokonaliśmy śniadania, uzupełniliśmy płyny i odbyliśmy pierwsze zebranie, na którym doktora od basu, i nie tylko, wyprowadziliśmy z równowagi, podając nazwiska proponowanych recenzentów nowej płyty Świetlików. Doktor dostał szału i nas poustawiał po kątach, pokazując swój samczo – alfi charakter. Mareczek się zjeżył, obszczekał samca alfa, a ja z poetą, jak kundle, opuściliśmy nisko głowy, chichrając się do podłogi. Reszty chyba zebranie nie obeszło jakoś wielce.\nKolejne kilometry zjadaliśmy przy fantastycznym kinie akcji, gdzie główny aktor o ciemnej karnacji, czyli murzyn, grał siebie oraz swojego syna. Ich walka wręcz na motocyklach terenowych przejdzie do annałów moich filmowych wspomnień z szufladki „nie do odzobaczenia”. Ponieważ od środy atakowała mnie grypa, emocje filmowe na pokładzie busa rozchwiały mi umysł, a dwa wypite ukradkiem piwa rozleniwiły mocno, końcówkę przespałem. Na szczęście po obudzeniu się przekazano mi informację uzupełniającą, że dobro jak zwykle wygrało ze złem i od razu poczułem się lepiej. Tym bardziej, że kolejną propozycją filmową miał być wiedźmin.\nAle kiedy zobaczyłem rozpiskę odcinków na ekranie pokładowego odbiornika TV, a przy nich napis The Witcher, to mi się przykro zrobiło, bo chciałem Wiedźmina a nie Wiczera. Jednak kiedy tylko film ruszył, okazało się, że Wiczer to jednak Wiedźmin i mogłem zanurzyć się w fajnym serialu. Zanurzyliśmy się zresztą wszyscy, jak czas pokaże, przez calutką trasę.\nOglądanie filmu po raz kolejny, do tego w miłym, kilkuosobowym gronie powoduje, że odkrywasz na nowo widziane wcześniej postaci, dostrzegasz wyraziściej szczegóły, które za pierwszym razem przeoczyłeś i inne takie tam. Zanim dojechaliśmy do Gdańska, Jacek przekonał nas do głębszej analizy postaci Myszowora, którego tydzień wcześniej zignorowałem jak amator. Dzięki temu Myszowór stanął na podium naj naj fajowszych postaci z serialu Wiedźmin, obok Geralcika i Yenuni. Zaraz za nimi byli Jeż, strzyga i znienawidzony i opluwany przez wszystkich Szczurołap, którego brzydota i charakter nas mierziły okrutnie i nie został fajowy tylko głupi.\nI w taki sposób minęła nam podróż do Trójmiasta. Połowa serialu była za nami, a przed nami już tylko robota. Powitani przez Bronkosława od Karrota, połapaliśmy swoje obowiązki i na kilka chwil przed sztuką oddaliśmy się smakowaniu dwudziestojedno letniej whisky, której spożywania uczył nas patolog. Czy patomorfolog? Następnym razem sprawdzę, jak to jest naprawdę. Po wypiciu połowy trunków postanowiłem wspólnie z organem skarbowym odciąć zespół od alkoholu i dokonaliśmy ukrycia procentów pod wersalką. Jak dzieci…\nKlub mnie urzekł klimatem, gabarytami i nowoczesnością. Od samego początku przy moim stoisku trwał wzmożony ruch, kieszenie wypełniały się banknotami, a z pudeł ubywało. Na koncert dojechali moi znajomi z Trójmiasta, Marta, która po usłyszeniu pierwszych dźwięków oddała się słuchaniu moich kolegów muzyków, oraz Karol i Maciek, którzy nieodstępowali mnie na krok. Na butelkę, na fajkę. I czas płynął jak Wisła do morza. Bajkowo.\nDo połowy koncertu. Kiedy to do Karola podszedł gość, że coś mu nie pasuje. Więc Karol go obśmiał i przekierował do mnie. Do kierownika sklepu.\n– Słucham kolegi. W czym rzecz? – zapytałem poetyckim językiem, do czego obligowało mnie reprezentowanie zespołu z którym przybyłem.\n– Szanowny panie. Chciałem dokonać zwrotu książki, gdyż propagowane ze sceny treści kłócą się z moim światopoglądem oraz spojrzeniem na życie. – wypalił równie poetycko młody, może dwudziestopięcioletni klient przebrany za inteligenta.\n„Że co kurwa?” – już niepoetycko przelała mi się przez głowę myśl, bo myślałem, że kogoś lekko chyba pojebało, ale udając przejęcie spuściłem wzrok niczym pensjonariuszka dziewczęcego gimnazjum prowadzonego przez siostry zakonne bose i widząc, że poezja jest jeszcze nie rozpakowana, postanowiłem szybko zamknąć temat zwrotu. Ale on był szybszy.\n– To co? – wybudził mnie z letargu.- Odda mi pan pieniądze.\n– Ależ oczywiście! Sklep nie odpowiada za treści które padają ze sceny. Ale skoro pana coś ukłuło w samo serduszko, a książka jest nie rozpakowana, reklamacja zostaje uznana a zwrot trzech dych niech się dokona.\n– Dziękuję. – odparł klient.\n– Żegnam! – odparłem ja przekazując banknoty.\n„ Co oni tam wygadują?” pomyślałem, czując w kościach, że niedługo stanę się nie tylko sklepikarzem ale i ochroniarzem trupy. Jednak dalszych lamentów reklamacyjnych ze strony klientów nie było i mogłem się piwem lanym oraz czerwonym Marllboro z miękkiej paczki uspokoić.\nNie na długo. Kolejny był chyba samobójca. Ale kupił i tym ukoił moje skołatane sumienie. A było to jakoś tak:\nOd dobrej pół godziny kręcił się przed moim stoiskiem, elegancko ubrany, w marynarkę i kapelusz, pan w wieku średnim. A to wlazł na salę posłuchać zespołu, a to przeparadował mi przed ladą, nerwowo rzucając spojrzeniem na moje fanty, i tak kilkanaście razy. Oceniłem go jako osobowość o wysokim stopniu niezdecydowania, kiedy w końcu usłyszałem jak mówi do moich pleców:\n– Przepraszam pana serdecznie. Mogę przeszkodzić?\n– Oczywiście. W czym mogę służyć! – wypaliłem ładnie, bo jako sprzedawca wierszy pisanych i śpiewanych musiałem wypalać ładnie. Choć mając też w asortymencie koszulki z gołą babą, mogłem być tez chamem. Ale nie chciałem.\n– Drogi panie, poszukuję takiej płyty, grającego tutaj zespołu, po przesłuchaniu której będę mógł popełnić samobójstwo!\n– Że jak kurwa???!!! – szepnąłem sam do siebie, dając sobie czas na analizę posiadanej muzyki, żeby doradzić profesjonalnie, i odpowiedziałem, już po nowohucku – Sromotę se pan weź.\n– A ile taka płyta kosztuje? – zapytał, jakby przed śmiercią samobójczą miało to mieć jakiekolwiek znaczenie.\n– No pięć dych. Ale to dwie płyty. – odparłem, nie wychodząc ze zdziwienia, które mną szarpało.\n– Tylko po co mi dwie płyty, skoro po przesłuchaniu pierwszej się zabiję? – to chyba była próba targowania.\n– Bo może – tu zbudził się we mnie terapeuta, pies na samobójców – po przesłuchaniu pierwszej, stwierdzi pan, że zanim skończy ze sobą, to jednak posłucha też drugiej płyty?\n– No nie wiem. Plan jest na śmierć po przesłuchaniu jednej. Druga może to zaburzyć albo wręcz odłożyć w czasie niepotrzebnie.\n– No to nie wiem. Pinć dych. Taniej nie będzie. – skończyłem dywagacje, zapominając nawet o ty, że album jest trzypłytowy. W sprawach życia i śmierci takie szczegóły schodzą u mnie na plan dalszy.\nDesperat kupił proponowaną płytę i śmiejąc się radośnie odstąpił od mojego miejsca pracy, zostawiając mnie nad rozmyślaniem o psychicznych problemach tych znad morza i tych z gór.\nSklep na koncert w Gdańsku został doposażony w rarytasy. Tak nazwałem to, co przywlekł po przeszukaniu piwnicy nasz gitarzysta. Żona kazała mu wyrzucić koszulki na śmietnik, a on dołożył mi je do sklepu i postanowiliśmy te rarytasy opędzić na stawce dwukrotnie przebijającej to, co do tej pory miałem. Mieliśmy nawet koszulkę Pudelsów, matulu miła. Dzięki Tomusiowi mój sklep stał się straganem. Ale…\nKoszulki z wielką gołą panią wyszły wszystkie dwie. Pierwszą zakupił chłopak z Pisza na Mazurach, który od dziesięciu lat tyrał na wyspach brytyjskich, a na koncert specjalnie stamtąd przyleciał. A ponieważ uważał się za fanatyka, pomstując na cenę i na mnie, koszulkę kupił. A jak mu jeszcze powiedziałem, że Pan Poeta po koncercie zakupy podpisze, a i inni członkowie naszej trupy może też, to stwierdził, że mnie chyba pojebało, bo oni nigdy nie podpisują.\n– Nigdy, to było jak mnie nie było. – odparłem koledze, kładąc na karb swój wiedźmiński honor o wiarę w trupę świetlistą.\nI stało się. Zaraz po skończeniu spektaklu muzyczno – papierosiano – poetyckiego, zespół stawił się w okolicach sklepu i oddał się we władanie rozanielonej publiczności.\nPo wszystkim miałem już dość wrażeń, ale postanowiłem z Karolem i Maćkiem podjechać na małe piwo do jakiejś wybornej piwiarni. Po zapakowaniu w busa i przeliczeniu zespołu, oraz ustaleniu gdzie mam nocować, udałem się na miasto. Lokal w którym wylądowaliśmy serwował piwo znakomite, choć swoją przytulnością przypominał mi lokale szóstej kategorii na Kazimierzu. Klimat jednak miał fajny, z głośników leciała dobra muzyka, a towarzystwo moje było z najwyższej nadmorskiej półki.\nOkoło godziny drugiej, umęczon jak Poncek Piłat, wylądowałem w swoim jednoosobowym pokoju z mocnym postanowieniem wyspania się za cały dotychczasowy trud i kierat w jaki się wpędziłem po śmierci mojego taty ukochanego. Ułatwić mi to miały późny wyjazd, ustalony na godzinę 10.45 oraz podawane do 11.00 śniadanie.\nAle wyszło jak wyszło. Wstałem o siódmej i targany wyrzutami sumienia, że będąc kilka kilometrów od piaszczystej plaży z lenistwa mógłbym jej nie zobaczyć, zerwałem się na wczesne śniadanie, po którym ruszyłem miejscowym tramwajem do Jelitkowa. Żeby połazić po piachu i poczuć smagnięcie bryzy na swojej twarzy. Wszystko ogarnąłem w półtorej godziny i spełniony udałem się na miejsce odjazdu. Zdążyłem jeszcze wysłać wiadomość do Kazika, że mógłbym mieszkać w takim Jelitkowie, bo kiedyś dyskutowaliśmy o tym gdzie, poza domem, moglibyśmy zamieszkać. Więc napiszę, że w Jelitkowie obok pętli mogę.\nNasz busik był zaparkowany naprzeciw rzędu starych garaży. Takich z lat siedemdziesiątych, krytych papą i zamykanych na grube, zardzewiały kłódki. Co mogły kryć ich wnętrza nawet nie byłem sobie w stanie wyobrazić, kiedy nagle, dziarskim krokiem do garażu naprzeciw naszego busa podszedł stary staruszek. Stary i schorowany. Miał takiego parkinsona, że trząsł się jak galareta bez odpowiedniej ilości żelatyny albo piersi Pameli Anderson biegnącej po plaży i plaskającej swoimi cycami, plask, plask, na lewo i prawo.\nKiedy po kilku minutach walki z kłódką, wielką jak pół mojego plecaka, otworzył drzwi swojego garażu i po dokonaniu tego czynu, wtarabanił się do samochodu osobowego, zamarłem z wrażenia. I kiedy odpalił auto, to i z przerażenia. Bo nasz pojazd był w pobliżu i mogło mu grozić coś niedobrego.\nAle dziadzio, nad podziw sprawnie wyjechał z ciasnego garażu, pociągając za sobą jedynie starą łopatę i grabie, które przy okazji przywaliły w bok auta, potem w podwozie, a potem rozjechane stanęły dęba i upadły. Ocipłem na ten widok, a żar z palonego papierosa oparzył mi opuszki palców i dobrze zrobił, bo myślałem że śnię.\nPoprosiłem naszego kierowcę Remika, żeby czem prędzej przestawił auto, a sam ruszyłem na pomoc grabiom i łopacie, stawiając je na baczność w garażu. Pan galareta był zaskoczony moją grzecznością, wypadek zwalił na karb zbyt blisko zaparkowanego busa, pozwolił mi zamknąć wrota i powiedział:\n– A bo ja to jestem nie stąd.\n– Z Lublina. Bo ja panie, to jak ruscy weszli do nas w czterdziestym czwartym, to złapałem za broń i po lasach się z nimi goniłem. I jak mnie złapali, to za karę zesłali tu, nad morze, do roboty w pegeerze. Za karę! Było ciężko. Bardzo ciężko. Ale jak już swoje odrobiłem, to i zostałem. Na zawsze.\n– O rany! Z Lublina! Nasz kolega też jest z Lublina. Ale pan przeszedł w życiu. Ja nie mogę. A jeździć się pan nie boi? – zagaiłem patrząc jak dziadziunio wtacza się do auta będąc, tak jakby, non stop pod działaniem prądu o bardzo wysokim napięciu. Prądu który skutecznie pobudza galaretę.\n– A czego mam się bać? Jak mnie tylko dziady nie zastawią i sobie nakręcę, to już dalej idzie!\n– Cudownie! To z Bogiem. Do widzenia. – pożegnałem nowego znajomego i pobiegłem do naszego busa, żeby poprosić Remika o szybką ucieczkę, bo jestem człowiekiem małej wiary w kierowców mających już swoje lata i choroby na karku. Zwłaszcza te widoczne.\nPrzelot na trasie Gdańsk – Łódź upływała nam z oczami wlepionymi w przygody Geralta z Rivii. W pewnym momencie Pan Poeta Wokalista, zaczął łapać się za głowę i mówić:\n– Niemożliwe! To jest niemożliwe!\n– Marcin spokojnie. – zwróciłem się do starszego kolegi – Musisz w to uwierzyć. Ta historia jest oparta na faktach. Po-wa-żnie!\nNie wiem czy go przekonałem, czy też nie, ale jak tylko strzyga rozłupała czarodziejowi-dupie korpus, a jego flaki wypłynęły na zamkową posadzkę, poczułem głód. Nie tylko ja. Wszyscy. Dlatego zarządziliśmy popas na najbliższej stacji.\nTrafiliśmy znakomicie, bo stacja miała swój bar z jedzeniem typowym dla naszego kraju. Koledzy przede mną poszli w fasolkę po bretońsku, a ja…\n– Jest zestaw Myszobora? – zapytałem jak już nadeszła moja kolej zamawiania.\n– Że co? – starsza pani, pracująca na sprzedaży w barze, zapewne z jakiejś wioski obok stacji, zdziwiła się lekko – Chyba nie. Są flaki.\n– Flaki! – oniemiałem z zachwytu – Flaki strzygi? – oczy pani się znowu otwarły na full, więc zacząłem tonować swoje potrzeby – to poproszę flaki i bułeczkę i herbatkę.\nPrawie wszyscy z nas poszli w polskie klasyczne dania, tylko Zuzia wymyśliła sobie zestaw fit, który krył się pod skromną nazwą, zestaw osy, czy jakoś tak. No i dostała nasza pszczółka kopę frytek, smażone na głębokim tłuszczu kawałki kurzych piersi i marchewkę. Fit dla pracowników pegeeru.\nPo konsumpcji przepysznych flaków na wiedźmińską modłę, bo bardzo pikantnych, dociągnęliśmy do Łodzi wiedźminując się dalej. Dotarliśmy, jak zwykle, punktualnie. Klub TU, mieszczący się w starej kamiennicy, w mieście Łodzi, od razu wprowadził mnie w stan depresji. Czułem się jakbym przez zły portal przelazł. Nie mam widać szczęścia do portali i serca do starego budownictwa. Jak jeszcze wspomnę, że nasz backline transportowało się ręcznie, przez wąską klatkę schodową na wysokie piętro, to może choć jedna osoba nad moim i kolegów losem zapłacze. Bo my nie mieliśmy czasu na płacz, robota była do zrobienia.\nO ile klub odebrałem wizerunkowo nienajlepiej, to cała reszta była na najwyższym poziomie. Od przepysznego obiadu, dobrze brzmiącej salki i zimnej wódeczki, do naszych, wzniesionych na wiedźmiński poziom, humorów. Doszło nawet do powstania nowej piosenki, na nową płytę, „Wiedźmin zrucha Myszowora, jak już na to przyjdzie pora”, której tekst jest dokładnie taki:\nPies na strzygi\nI sarence nie przepuści\nNa Yennefer też się spuści\nTekst jest już w Zaiksie, a nut nie podam, bo jeszcze ktoś nam pomysł ukradnie.\nKiedy nadszedł już czas występu, wystarczyło tylko poprzestawiać oświetlenie, żeby światło nie wybiło muzyków, jak wybijało w filmie strzygi i ruszyło show. Do czasu, bo poza byciem sklepikarzem, musiałem się przeistoczyć w ochroniarza, bo ktoś się nam na zaplecze przedostał. Po wywaleniu intruzów, sklęciu ich na czym świat poezji stoi, oddaliłem się tanecznym krokiem na swoje, otoczone zapachem smażonego oleju, stanowisko.\nAplauz po koncercie nie miał końca. Stojący przy mnie wokalista, który magicznie przeszedł przez publiczność, darł się w niebogłosy:\n– Więcej bisów nie będzie! Myśmy tu przyjechali płyty sprzedawać! Kupujcie, bo nie ma czasu!\nPo pięciu minutach oklasków na stojąco, kto miał kasę ruszył na zakupy i po autografy. W tym czasie zespół się popakował, ja się pozwijałem, przy pomocy miejscowych zapakowaliśmy busa i przez KFC ruszyliśmy do domu. Do Krakowa i Nowej Huty, kończąc ostatnie dwa odcinki Witchera.\nOstatni odcinek, podobnie jak w domu, przespałem. To co? Do trzech razy sztuka? Chyba tak.