Rydułtowy mBank, Rydułtowy Kredyt, mBank Rydułtowy\nRydułtowy to miasto posiadające ponad 21 912 mieszkańców.\nmBank Rydułtowy – Umożliwi Państwu wzięcie dowolnego kredytu oraz innych formalności bankowych, bez wychodzenia z domu i szukania banku a wszystko to za pomocą internetu mBank to bank nowoczesny wystarczy złożyć wniosek przez internet a nasz konsultant się z Państwem umówi na rozmowę i pomoże załatwić wszystkie formalności dla mieszkańców (Rydułtowy i okolice).\nKredyt gotówkowy Rydułtowy również możesz uzyskać bez wychodzenia z domu, wszystko odbywa się telefonicznie, mBank działa tak aby skrócić czas otrzymania pożyczki gotówkowej do minimum, po złożeniu wniosku przez internet doradca mBanku skontaktuje się z tobą, pomoże wypełnić wszystkie wnioski niezbędne do otrzymania pożyczki gotówkowej.\n(kredyt hipoteczny Rydułtowy) , (Rydułtowy kredyt gotówkowy w mBanku), (kredyt samochodowy Rydułtowy) mBank przydziela kredyty w różnych walutach.. Wybierając kredyt gotówkowy przez internet masz możliwość wybrania dowolnej waluty.\nRydułtowy Kredyt mieszkaniowy mBank Rydułtowy\nKredyt jest dostarczany bardzo szybko zazwyczaj przed upływem 2 tygodni dla mieszkańców miejscowości Rydułtowy i okolic.\nDla mieszkańców Rydułtowy bank mBank posiada specjalną ofertę kredytową taką jak:\nPromocje dostępne tylko przy składaniu wniosków przez internet dla mieszkańców Rydułtowy i okolic. mBank Rydułtowy Przyznaje kredyty dla wszystkich z miasta.


Działania pomocowe dla klientów | Bank Spółdzielczy w Hajnówce\nUmożliwiamy zawieszenie spłaty rat kredytów dla Klientów, których sytuacja finansowa ulegnie pogorszeniu w związku z pandemią koronawirusa.\nProponujemy zastosowanie tzw. wakacji kredytowych, czyli zawieszenia spłat rat kapitałowych na okres do 3 miesięcy na wniosek Kredytobiorcy. W przypadku skorzystania z wakacji kredytowych, liczba rat może ulec zmianie.\nadresu e-mail: centrala@bshajnowka.pl\nw Oddziałach Banku Spółdzielczego w Hajnówce


TIMBERLAND PREMIUM 6 INCH BOOT HELCOR - Buty Dzieci [A1BA4] - Sklep Timberland.pl\nBUTY TIMBERLAND PREMIUM 6 INCH BOOT HELCOR\nModel ikona- 6 IN PREMIUM BOOT to ucieleśnienie najwyższej jakości i bogatej historii, jaką prezentuje marka Timberland. Fason z kolekcji Helcor jest wykonany z wodoodpornej skóry naturalnej, co zapewni dużą trwałość produktu. Podklejone szwy i odpowiednie łączenie podeszwy z cholewką gwarantuje, że stopy pozostaną suche w każdych warunkach pogodowych. Miękki kołnierz w okolicy kostki poprawia dopasowanie i ułatwia wygodne zakładanie i zdejmowanie obuwia. Skórzana wyściółka oraz wkładka zapewnią optymalny komfort użytkowania. Elastyczna i przyczepna podeszwa doskonale sprawdzi się na każdej nawierzchni. Idealny produkt dla osób ceniących zawsze modną klasykę.\nJeżeli powyższy opis jest niewystarczający, prześlij nam pytanie odnośnie produktuBUTY TIMBERLAND PREMIUM 6 INCH BOOT HELCOR. Postaramy się odpowiedzieć jak tylko będzie to możliwe.\nJeżeli chcesz poinformować swojego znajomego o produkcie "BUTY TIMBERLAND PREMIUM 6 INCH BOOT HELCOR", który Twoim zdaniem może go zainteresować, skorzystaj z poniższego formularza.\nZnalazłem coś wartego uwagi - "BUTY TIMBERLAND PREMIUM 6 INCH BOOT HELCOR". Wydawało mi się, że ten produkt może być dla Ciebie interesujący, więc przesyłam Ci link do niego.


Przemiany religijne w Europie po wyprawach krzyżowych (XIII-XV w.) - Ruchy heretyckie w XIV i XV wieku - Historia - Opracowania.pl\nW drugiej połowie XIV wieku Kościół katolicki utracił swą dotychczasową pozycję, znacznie też osłabł autorytet papieża. Pogłębiające się trudności doprowadziły do rozłamu w Kościele, którego wynikiem był okres wielkiej schizmy (od 1378 r.). Przyczyniło się to do powstania ruchów reformatorskich i heretyckich w Europie.\nDo największych herezji pod koniec XIV i na początku XV wieku należały doktryna (teoria) Johna Wycliffe’a (Wiklefa) w Anglii oraz ruch husycki w Czechach.\nJohn Wycliffe (ok. 1329-1384) był profesorem teologii na uniwersytecie w Oksfordzie. Głosił, że Kościół rzymskokatolicki nie jest potrzebny ludziom do zbawienia. Kościół bowiem to wspólnota ludzi wybranych przez Boga, a los każdego człowieka jest z góry przesądzony. Wycliffe podważał niektóre dogmaty wiary katolickiej, m.in. przeistoczenie chleba w ciało i wina w krew Chrystusa. Krytykował duchowieństwo za nieprzestrzeganie ewangelicznych zasad ubóstwa. Kapłaństwo rozumiał bowiem jako posługę, a nie panowanie. Za jedyne źródło wiary uznawał Pismo Święte, które przetłumaczył na język angielski.\nPoglądy głoszone przez Wycliffe’a uznane zostały przez papieża za herezję i spotkały się ze zdecydowanym potępieniem przez Kościół.\nNauki Wiklefa zyskały w Czechach wielu zwolenników i stały się poważnym zagrożeniem dla Kościoła katolickiego.\nKościół był największym posiadaczem dóbr ziemskich (ok. 1/3 całej ziemi). Wystawne i rozwiązłe życie wyższego duchowieństwa budziło niechęć i oburzenie szerokich mas społeczeństwa, głównie chłopów, biedoty miejskiej i zubożałego rycerstwa. Na tle antagonizmów społeczno-gospodarczych wzmógł się również konflikt narodowościowy: czesko-niemiecki.\nGdy w XIV i XV wieku tron czeski przeszedł w ręce niemieckiej dynastii Luksemburgów, wpływy niemieckie w Czechach wzrosły jeszcze bardziej.\nKlasą panującą i wyzyskującą (bogaci feudałowie i patrycjat miejski) byli w większości Niemcy. Klasą uciskaną była głównie ludność czeska.\nZ doktryną religijną Wycliffe’a, rozpowszechnioną w środowisku uniwersyteckim Pragi, zetknął się także profesor teologii Jan Hus (1369-1415) i wywarła ona na nim mocne wrażenie. Hus, podobnie jak Wycliffe, krytykował rozwiązły tryb życia duchownych. Domagał się likwidacji majątków kościelnych i powrotu kleru do ewangelicznego ubóstwa.\nJan Hus zyskał popularność jako wybitny kaznodzieja i gorący zwolennik walki z żywiołem niemieckim w Czechach. Nawoływał do usunięcia języka niemieckiego z Kościoła i zastąpienia go czeskim. Zasługą Husa było przetłumaczenie Biblii na język czeski.\nGdy Hus podważył dogmat o nieomylności papieża i nazwał go antychrystem, zmuszony został do opuszczenia Pragi. Za głoszenie swoich poglądów został wyklęty przez Kościół i wezwany na sobór do Konstancji. Mimo „żelaznego listu” (gwarantującego mu bezpieczeństwo) otrzymanego od cesarza Zygmunta Luksemburskiego, po przybyciu do Konstancji został uwięziony.\nUznany przez sąd soborowy za heretyka spłonął na stosie w 1415 roku.\nWiadomość o śmierci Husa wywołała silne wzburzenie w Czechach. Ruch husycki przeciwko Niemcom i Kościołowi nie tylko nie osłabł, ale przybrał jeszcze większe rozmiary.\nW ruchu tym zaznaczyły się dwa obozy: kalikstyni (z łac. calix - kielich) i taboryci (od ich siedziby na górze Tabor).\nKalikstyni, popierani przez szlachtę i zamożne mieszczaństwo, wysuwali program umiarkowany (tzw. cztery artykuły praskie). Domagali się likwidacji majątków kościelnych, udzielania wiernym komunii świętej pod postacią chleba i wina, głoszenia Słowa Bożego w ojczystym języku oraz karania śmiercią za grzechy śmiertelne.\nTaboryci, skupiający głównie chłopów, rzemieślników i biedotę miejską, występowali z bardziej radykalnymi postulatami. Przewodził imJan Żiżka. Żądali zniesienia poddaństwa, pańszczyzny i wszelkich powinności feudalnych. Niektórzy z nich domagali się nawet zniesienia własności prywatnej i bezwzględnej równości społecznej. Taboryci występowali przeciwko kościołom i obrzędom religijnym, nie uznawali większości sakramentów. Za jedyne źródło wiary przyjmowali Pismo Święte.\nGdy w 1419 roku po śmierci Wacława IV tron czeski miał objąć jego brat, cesarz Zygmunt Luksemburski, obwiniony o śmierć Husa i powszechnie znienawidzony, w Czechach wybuchło powstanie zbrojne. Zapoczątkowało ono długoletnie wojny husyckie (1419-1436).\nCesarz wspierany przez papieża i rycerstwo niemieckie zorganizował przeciwko husytom kilka wypraw krzyżowych, które zakończyły się niepowodzeniem.\nDo klęski ruchu husyckiego przyczyniła się niezgoda wśród Czechów (podzielonych na dwa obozy). Kalikstyni, w zamian za przyznanie im pewnych swobód religijnych, zawarli porozumienie z cesarzem i zbrojnie wystąpili przeciwko taborytom, pokonując ich wbitwie pod Lipianami (1434).\nZnaczenie ruchu husyckiego\nRuch husycki, choć zakończony klęską, odegrał dużą rolę w dziejach Czech i średniowiecznej Europy. Przyczynił się do osłabienia wpływów niemieckich i rozbudzenia świadomości narodowej Czechów. Długotrwałe wojny husyckie doprowadziły jednak do wyniszczenia kraju i zahamowania jego rozwoju gospodarczego (upadku miast i wzrostu ucisku feudalnego chłopów).\nRuch husycki cieszył się w Polsce dużą sympatią i znalazł wielu zwolenników wśród szlachty, mieszczan i chłopów. Szlachta, która zaczęła odgrywać większą rolę w życiu politycznym, niechętnie patrzyła na rosnącą przewagę duchowieństwa. Ostro protestowała przeciwko dziesięcinom, świętopietrzu i sądom kościelnym. Znacznej części szlachty bardziej odpowiadał umiarkowany program kalikstynów: sekularyzacja dóbr kościelnych (odebranie majątków Kościołowi), utworzenie kościoła narodowego oraz walka z przewagą niemiecką w Polsce.\nNatomiast chłopi i mieszczanie mniejszych miast popierali antyfeudalny program taborytów.\nGdy Zygmunt Luksemburski rozpoczął przygotowania do antyhusyckiej krucjaty, husyci czescy zaproponowali koronę Władysławowi Jagielle (1420), a wobec jego odmowy - Witoldowi. Obaj władcy, jako nawróceni poganie, nie mogli tej propozycji przyjąć. Oznaczałoby to, że angażują się w walkę po stronie husytów.\nPropagatorami husytyzmu w Polsce byli przybywający do Polski Czesi lub ubodzy księża wracający do kraju z Czech. Czynny udział w walkach po stronie husytów brali polscy chłopi i mieszczanie. Przeciwko zacieśnianiu kontaktów z husytami opowiedziała się część możnowładców z biskupem krakowskim Zbigniewem Oleśnickim na czele. Pod ich naciskiem król Władysław Jagiełło wydał edykt wieluński (1424), na mocy którego za służbę w wojsku husyckim w Czechach groziła surowa kara. Polaków przebywających w Czechach wezwano do powrotu do kraju pod groźbą utraty majątków i szlachectwa.\nNie powstrzymało to jednak rozwoju ruchu, który po śmierci Jagiełły przerodził się w opozycję przeciwko wszechwładzy Oleśnickiego. Między zwolennikami Oleśnickiego a opozycją husycką ze Spytkiem z Melsztyna na czele doszło do bitwy pod Grotnikami (1439), w której zwycięstwo odniosły wojska Oleśnickiego, a sam Spytko poległ w walce. Mimo klęski i surowych prześladowań uczestników ruchu husyckiego przetrwał on w Polsce do połowy XV wieku.\nPierwsze zakony żebracze: powstały w XIII wieku - franciszkanie (tzw. bracia mniejsi) i dominikanie. Odegrały one dużą rolę w upowszechnianiu praktyk religijnych i prowadzeniu działalności duszpasterskiej, a także w walce z herezją (dominikanie).\nRuchy heretyckie: kryzys, jaki przeżywał Kościół katolicki w XIV i XV wieku przyczynił się do powstania ruchów reformatorskich i heretyckich w Europie. Najważniejsze to doktryna Johna Wycliffe’a (Anglia) i ruch zapoczątkowany przez Jana Husa (Czechy).\nHusytyzm w Czechach: należał do największych ruchów religijno--społecznych i narodowych w Europie. Choć zakończony klęską, przyczynił się do osłabienia wpływów niemieckich i rozbudzenia świadomości narodowej Czechów.\nHusytyzm w Polsce i edykt wieluński: ruch husycki cieszył się dużą sympatią w Polsce i znalazł wielu zwolenników wśród szlachty, mieszczan i chłopów. Część możnowładców ze Zbigniewem Oleśnickim (biskupem krakowskim) na czele zaniepokojona popularnością ruchu wPolsce, wymogła na królu Władysławie Jagielle wydanie tzw. edyktu wieluńskiego (1424) przeciwko husytom polskim.


My story of One Direction: 2014\nPrzepraszam ! ! !\nNaprawdę baaardzo baaardzo przepraszam.\nObiecałam, że jeżeli będzie więcej komentarzy, to rozdział pojawi się szybciej. Niestety przez większość czasu, od wstawienia ostatniego postu byłam chora.\nTeraz zbliża się koniec roku i mam niesamowicie wiele roboty w szkole :((\nNaprawdę postaram się jeszcze przed świętami coś napisać, jednak tym razem nie obiecuje.\nPonadto jeżeli ktoś nie widział, to uzupełniłam trochę zbiór bohaterów, więc zapraszam do odpowiedniej zakładki.\nTo chyba tyle. Miłego tygodnia i wszystkiego ! ;)))\nAutor: Saga o 10:33 1 komentarz:\nNastępne dni mijały w niezbyt przyjemnej atmosferze. Co prawda nikt tego nie mówił, ale czułam się wszystkiemu winna.\nCzas mijał naprawdę bardzo szybko, jest już druga połowa lipca, czyli mieszkam u chłopaków już cztery tygodnie.\nSzczerze mówiąc trochę się już wydarzyło.\nNa początku lipca poznałam Elenore, szczupłą brunetkę z długimi, kręconymi włosami, która jest dziewczyną Louisa. Kiedyś przyszła do nas ze swoją przyjaciółka, która okazała się Danielle, o której tyle słyszałam od Liam. Może dziewczyna nie była taka radosna na każdym kroku i głośna, jak El, ale też była niezwykle sympatyczna. Podobno poznały się kiedyś na sesji, bo Eleanore jest modelką, a Dan tancerką.\nZapoznałam też Hope z chłopakami, mam wrażenie, że między nią, a moim kuzynem zaczyna coś iskrzyć, w sumie byli do siebie bardzo podobni, oboje bezkrytyczni, roześmiani i zdecydowanie nie odpowiedzialni !\nW połowie miesiąca Eryka pogodziła się z Jessem i się wyprowadziła do niego.\nPamiętam, jak pokłóciła się o to z Zaynem, a no właśnie Zayn. Jeśli o niego chodzi to nic się nie zmieniło. Wciąż się do mnie nie odzywał. Swoje rzeczy trzymałam u Harr’ego, albo u siebie.\nPrzestałam już nawet próbować z nim porozmawiać, po tygodniu zrozumiałam, że to nie ma jakiegokolwiek sensu i szybciej uspokoi się, jeżeli nie będę zwracał na niego uwagi.\n7:30, czyli za 15 minut jestem umówiona z Hope w parku.\nSzybko wyskoczyłam z łóżka, założyłam jakiś dres i wyszłam z domu.\nJak zwykle biegałyśmy ok. godziny, w przerwach rozmawiając o wszystkim i o niczym.\nO godzinie 9:13 rozstałyśmy i się i spocona, zmęczona wróciłam do domku.\nPrzeszłam przez bramę i kiedy chciałam otworzyć drzwi frontowe, ze smutkiem stwierdziłam, że są zamknięte.\nMusiałam obejść dom dookoła.\nGdy dochodziłam do basenu zobaczyłam Erykę, chłopców i pięć nieznanych mi osoby. Dwóch chłopaków i trzy dziewczyny.\nJeden blondyn o niebieskich oczach, był świetnie zbudowany i przez jego koszulę widać było zarys mięśni. Trzymał Er za rękę, więc podejrzewałam, że to Jesse.\nDrugi, no cóż, jak dla mnie był chodzącym ideałem. Był wysoki, miał średniej długości brązowe włosy idealnie ułożone, czekoladowe oczy, był również świetnie zbudowany i uśmiechał się w cudowny sposób, po chwili uświadomiłam sobie, że skądś go znam, ale nie miałam pojęcia skąd.\nPatrzyłam tak niego i dopiero po chwili uświadomiłam sobie, ze mam otwarte usta. Na szczęście uratowała mnie znajoma blondynka, która podbiegła do mnie i przytuliła.\n-Dylan ! Tak dawno się nie widziałyśmy, chyba już minął tydzień- no tak, chyba jeszcze nie wspomniałam, że moje kontakty z nią były naprawdę świetne, wciąż była tą na pozór zimną i zdystansowaną osobą, ale ja wiedziałam, co zrobić, żeby się otworzyła i miałam wrażenie, że naprawdę mi ufa.- poznaj proszę moich przyjaciół- wskazał na nieznaną mi piątkę- To jest Jesse- wskazała na blondyna, czyli zgadłam- ten drugi przystojniak to Douglas.\nOboje podeszli do mnie i się przywitali.\n-Miło nareście cię poznać, Eryka bardzo dużo mi o tobie opowiadała- uśmiechnął się starszy z nich.\n-Siema- brunet tylko uśmiechnął się przepięknie i podał mi rękę.\n-Bardzo miło mi was poznać.\n-A to- blondynka znowu się odezwała- są Taylor i Alice- wskazała na dwie bardzo podobne dziewczyny, znaczy były swoimi kompletnymi odmieństwami, jedna długo włosa blondynka w białej sukience, a druga miała krótkie niemalże czarne włosy i była ubrana w czarny kombinezon. Jedyne co miły wspólne, to prawie identyczne rysy twarzy, obie były wysokie i bardzo szczupłe.- A ta naburmuszona- zażartowała Er- to nasza Princessa Holy.\n-CzeeeEść- jednocześnie zaśpiewały Al i Tay.\n-Jestem Taylor, a to moja młodsza siostra Alice- odezwała się blondynka.\n-Taylor, ile razy mam ci powtarzać, że jesteśmy bliźniaczkami? Nie możesz być starsza.\n-A właśnie, że jesteś, dwie minuty maluchu, przepraszam cie za nią- zwróciła się do mnie- rozumiesz, jeszcze jest młoda i nie potrafi za bardzo się zachowywać w towarzystwie.\nPo chwili spojrzałam na szatynkę i delikatnie się uśmiechnęłam.\n-Hej jestem Dylan.\nOna jedynie spojrzała na mnie lekko pogardliwie i odwróciła wzrok.\nHmm…. czyżby damska wersja Pana Dupka ?\nDopiero po chwili sobie coś uświadomiłam. Właśnie wróciłam do domu, po porannym joggingu, co równa się, temu że mój wygląd może pozostawiać bardzo wiele do życzenia, to samo tyczyło się mojego zapachu.\nOd razu spiekłam raka i pobiegłam na górę, żeby się wykąpać i przebrać.\nChwyciłam zwykłe czarne rurki, białą koszulę i wzięłam szybki prysznic. Wysuszyłam włosy, założyłam jeszcze parę wisiorków, czarne balerinki i zeszłam na dół.\nWszyscy siedzieli na kanapie i rozmawiali.\nPodeszłam i usiadłam Niallowi na kolanach.\n-O ! Nareście jesteś skarbie- wykrzyknęła Eryka- właśnie ustalamy szczegół jutrzejszego wyjazdu.\n-Jakiego wyjazdu, jeżeli mogę spytać?\n-No tak, przecież ona nic nie wiem- odezwał się Harry, na którego kolanach siedziała Lil i Frizz, kot Eryki i jego, o tym chyba też nie wspomniałam. Ok. dwóch tygodni temu chłopcy nareście kupili loczkowi kota, przez co chłopak był wniebowzięty.\n-Otóż jutro wyjeżdżamy do naszego domku nad morze- poinformował mnie Liam.\n-Oczywiście ty jedziesz z nami- dodał Louis\n-Czyli rozumiem, że nie mam nic do gadania?\n-Kompletnie nic- uśmiechnął się do mnie Niall i mocniej mnie przytulił.\n-Wyjeżdżamy jutro- zaczęła Alice\n-Ok południa – i dokończyła Taylor.\n-A teraz mamy już wolne- odezwał się Jesse, na którego kolanach siedziała Eryka.\n-Wiec może mały melanż?- zaproponował chyba Douglas, nigdy nie byłam dobra z zapamiętywaniem imion.\n-A wy chłopcy jak zawsze tylko o jednym- skomentowała Danielle.\n-Ale to nie jest zły pomysł- odezwała się Eleanore.\n-My możemy pojechać po zakupy, a chłopcy ogarną dom- zaproponowała Eryka.\n-No to wszystko ustalone- wykrzyknął Louis wstając z radości, przez co El spadła z jego kolan na podłogę.\nWszyscy zaczęli się śmiać, a chłopak od razu padał na kolana i zaczął ją przepraszać.\nJedynymi osobami, które się nie odezwały był Zayn i Holy, siedzieli w dwójką i tylko przysłuchiwali się innym.\nMiałam wrażenie, że brunetka cały czas spogląda na chłopaka.\nImpreza wyszła naprawdę świetnie. Cały czas tańczyliśmy i wszyscy byliśmy nieźle wstawieni, kiedy ktoś nagle rzucił hasło „butelka”\nPomysł ten został bardzo entuzjastycznie przyjęty i po chwili siedzieliśmy w kółku, kręcąc zieloną butelką od szampana.\n-Zadanie ! -krzyknęła kompletnie pijana Alice, do równie pijanej Taylor.\n-W takim razie cały jutrzejszy dzień, jeżeli ktoś się do ciebie odezwie masz mówić „Kocham Taylor, która jest najpiękniejsza na świecie”\nZaczęliśmy się śmiać. Al zakręciła butelką i wypadł na Harr’ego.\n-Ok. masz…… zatańczyć tango z Frizz.\nJestem pewna, że na trzeźwo nigdy by tego nie zrobił, ale już po chwiali razem z kotem „szaleli na parkiecie” ku naszej uciesze.\nPotem jeszcze Jesse wyszedł na dwór, krzycząc, że Douglas jest najgorętszym chłopakiem, jakiego zna, Niall biegał z bokserka Louis na głowie po domu, a Eryka paradowała Zayna, który siedział ubrany w sukienkę Taylor.\nNagle butelka wypadła na mnie.\n-W takim razie- Er zawahała się na chwilę- masz cały dwutygodniowy wyjazd spędzić z Zaynem.\nI o to jest nowy rozdział.\nBardzo przepraszam, że tylko to trwało, ale naprawdę mam pełno roboty w szkole i nie mam na nic czasu.\nŻyczę Wam też świetnego Halloween !\nProszę też o komentarze i obiecuję, że jeżeli będzie ich więcej niż ostatnio to rozdział pojawi się szybciej !\nUdanej zabawy, miłej szkoły, wszystkiego ;)\nAutor: Saga o 08:19 6 komentarzy:\nAutor: Saga o 09:54 2 komentarze:\n-Powiesz mi proszę, co to miało znaczyć?!- zdenerwowana spojrzałam na Malika- dobrze wiesz, że to był przypadek ! Teraz przez ciebie będę musiała się tłumaczyć !\n-Nie denerwuj się księżniczko, Jakoś przeżyjesz, a poza tym chyba nie boisz się swojego kuzynka. A zresztą to nie mój problem.- ostatni raz na mnie spojrzał, dłuższą chwilę zatrzymał wzrok na moich oczach i wyszedł z pokoju.\nJak ja go nie lubię ! Dlaczego muszę mieszkać akurat z nim?!\nSzybko posprzątałam wszystko, poprawiałam sukienkę, wyszłam z pokoju, aby odnaleźć Hazze i wytłumaczyć mu tę głupią sytuację.\nSiedział na dole i bawił się z Lil.\n-Mogę? – zapytałam siadając obok na kanapie.\n-Eee… jasne Dyl- uśmiechnął się.\n-Posłuchaj, chciałam ci wytłumaczyć, to co usłyszałeś, wchodząc do mojego pokoju…\n-Nie ma sprawy Mała. Jesteś praktycznie dorosła i nie musisz mi się z niczego tłumaczyć- przerwał mi.\n-To nie tak !\n-Dylan, ja naprawdę rozumiem. Zayn jest przystojny…- Aaaaa! Co on mówił?!\n-Nie ! Harry, nawet tak nie mów ! – przerwałam mu\n-Ale ze mną naprawdę możesz być szczera. Rozumiem więcej niż myślisz. Zresztą wybrałaś dobry moment.\n-Co, o czym ty mówisz?!\n-No wiesz, Zayn zerwał z dziewczyną, jest teraz wolny,\n-Haroldzie Styles ! O czym ty w ogóle mówisz?! On przystojny?! Ze swoim metr siedemdziesiąt wzrostu?! I że niby ja coś do niego? Ja bym go nawet kijem nie tknęła ! Jest zarozumiałym dupkiem, który widzi tylko czubek własnego nosa !\n-Dylan ja….- zaczął, ale ktoś, a raczej w moim mniemaniu „coś” weszło do pokoju i mu przeszkodziło.\n-No no no, panna-jestem-idealna zna takie brzydkie słowa ? A do tego kogoś obraża?- odezwał się Malik.\n-O proszę, pan-jestem-najbardziej-idealny-i-nie-obchodzi-mnie-zdanie-innych podsłuchuje czyjeś rozmowy? Aż tak nisko upadłeś?\n-Nie moja winna, że twój słodki głos słychać w całym domu.\n-I akurat musiałeś tu przyjść i mi o tym powiedzieć?\n-Nie, akurat przebywanie w twoim towarzystwie nie sprawia mi zbytniej przyjemności, nie wiem, czy wiesz, ale to jest MÓJ dom i nie mam zamiaru pozwalić, aby ktoś mnie w nim obrażał.\nDelikatnie spojrzałam za siebie i zauważyłam, że Harry gdzieś poszedł.\n-No co? Nie ma kuzyna, to nie jesteś już taka odważna?\n-Nie potrzebuje nikogo, żeby być odważną ! Zresztą nie wypowiadaj się na temat ludzi, których nie znasz !\n-Ja? A przepraszam, kto przed chwilą mnie obrażał i oceniał?! Nie znasz mnie ! Nie wiesz kim jestem, ani jaki jestem !\n-Tak? To szkoda, że nie miałam nawet szansy zobaczyć, jaki jesteś naprawdę ! Chociaż- tu na chwile się zawiesiłam i spojrzałam mu w oczy. Przez chwilę mierzyliśmy się spojrzeniem- nie żałuję.\n-Niektórzy ludzie nie są tego warci. - Ostatni raz rzucił przelotne spojrzenie na moje oczy i wyszedł z pokoju .\nObudziłam się o 5 rano, przez tego „dupka” i kłótnie nie mogłam spać prawie całą noc.\nCo chwila przewracałam się z boku na bok, w nadziei, że to w czymś pomoże, ale nic.\nWiedząc, że i tak już nie zasnę poszłam do garderoby, wzięłam dres, wygodne buty i poszłam pobiegać do parku.\nMiałam szczęście, że jest lato i Słonce wcześnie wschodzi, przez co nie było już ciemno.\nBiegłam główną aleją, kiedy nagle zagapiłam się i wbiegłam na jakąś osobę. Ona jakoś ustała na nogach, a ja oczywiście upadłam na swój nieszczęsny tyłek.\n-O boż ! Nic ci nie jest? Przepraszam cię ! To było niechcący ! Przepraszam ! Zagapiłam się, znaczy zamyśliłam, już sama nie wiem co mówię ! Boże ! Ty żyjesz? Proszę odezwij się !- dziewczyna krzyczała i skakała dookoła mnie.\n-Spokojnie, nic mi nie jest- uspokoiłam ją.\n-Całe szczęście, już chciałam dzwonić po karetkę ! Ale jesteś pewna, że nic ci nie jest?\n-Nie, nie. Spokojnie.\n-Tak w ogóle to mam na imię Hope, a ty?\n-Jestem Dylan, Dylan Sparks. Miło poznać- uśmiechnęłam się przyjaźnie. Może i ta dziewczyna wydawała się trochę dziwna i roztrzepana, ale wyglądała na naprawdę sympatyczną .\nZ lekką pomocą wstałam z ziemi i dopiero wtedy jej się przyjrzałam. Miała raczej krótkie, jasno blond włosy, szare oczy, bardzo miły i szeroki uśmiech. Była trochę niższa ode mnie i raczej szczupła, widać było, że sporo ćwiczy.\n-Mnie również. Może przebiegniemy się razem?\n-Tylko jeszcze zawołam swojego psa, bo znowu gdzieś mi zginie. Ostatnio szukałam go chyba 3 godziny, a on po prostu stwierdził, że ma już dość i wrócił do domu. Puszek ! PUSZEK chodź tu !- zaczęła go wołać.- i jak coś, to nie musisz się go bać, może nie wygląda, ale jest naprawdę łagodny.\nZaśmiałam się w duchu, jednak po chwili przeżyłam mały szok. Sądzę, że każdy słysząc imię „Puszek” maiałby przed oczami małego, słodkiego, białego pieska, ale tym razem było inaczej. Zza krzaków po prawej stronie wyskoczył wielki i owczarek niemiecki.\n-Ładny ten twój Puszek- powiedziałam z rezerwą.\n-Hahaha ! Dużo osób tak reaguje, gdy go widzi- zaczęła się śmieć.\nSpędziłyśmy ze sobą kilka godzin, biegając ,chodząc, albo siedząc sobie w parku na trawie.\nHope była naprawdę fajną i inteligentną dziewczyną. Dowiedziałam się, że przeprowadziła się tu niedawno z Phoenix. Ma 20 lat, a jej praca połączona ze studiami ma bardzo wiele wspólnego ze sportem, ale nie wiem dokładnie, czym się zajmuje.\nMam wrażenie, że to początek nowej przyjaźni.\nTararara ! Huge comeback !\nJest już późno i nie mam za bardzo siły nic tu pisać, wiec powiem tylko, że mam nadzieję, że Wam się spodoba, że czekam na Wasze komentarze i dedykuje to koleżance, której imienia nie wymienię, ale przezwisko ma "Ola", za to, że kopnęła mnie w tyłek i zmotywowała do pisania :)\nA i sorra, że taki krótki... ;/\nAutor: Saga o 15:48 2 komentarze:


[TVP1] Wiadomości - Strona 511 - Forum media2.pl\nDzisiaj jest 03 gru 2020, 0:27\nStrona 511 z 531\nPost autor: Manieq » 16 lut 2020, 19:59\nPrzynajmniej nie kryją się z tym, że robią program satyryczny. A co, za 2 miliardy od podatników baluj.\nPost autor: tv_fan » 16 lut 2020, 20:02\nArchiwizujmy to, bo zostało jeszcze kilka miesięcy tego kabaretu\nPost autor: Trzeciak » 16 lut 2020, 20:07\nObawiam się, że tego kabaretu zostanie nie kilka miesięcy, a kilka lat.\nPost autor: tv_fan » 16 lut 2020, 20:17\nBardzo się zdziwię, jeśli Andrzej Duda uzyska reelekcję. Jeśli tak się nie stanie, najprawdopodobniej czekałyby nas przedterminowe wybory parlamentarne, bo PiS nie da rady rządzić bez przychylnego prezydenta. I to miałem na myśli pisząc o "kilku miesiącach". Ale to oczywiście temat do innego wątku.\nPost autor: Medyk24 » 16 lut 2020, 20:20\nTrzeciak pisze: ↑16 lut 2020, 19:56 Z materiałem o Kindze Rusin - mimo, że jest jaka jest - ostro przesadzili, szczególnie podkładaniem głosu. Ktoś tu już poważnie myli "Pudelek show" z programem informacyjnym?\nPan Sawicki chyba zamierza przejść do Superstacji, w obecnej formule odnalazłby się jak ryba w wodzie i jeszcze ten podłożony głos, nic tylko strzelić sobie facepalm i spłonąć ze wstydu.\nPost autor: N-O-R-O-N » 16 lut 2020, 20:56\nKolejny materiał-masakra, arogancja i popis durnoty gorszy niż w Pudelku. W ogóle nie pasuje na materiał moim zdaniem, bo to nic szczególnie interesującego. Zelt i Jakimowicz jako eksperci Oczywiście wzmianka o 500+ i nienawiści do Polaków. No i ten udawany kobiecy głosik, dno absolutne Ten Sawicki to chyba wstydu nie ma.\nOstatnio zmieniony 16 lut 2020, 20:59 przez N-O-R-O-N, łącznie zmieniany 1 raz.\nPost autor: [email protected] » 16 lut 2020, 20:58\nWydaje mi się, że już "Pudelek show" jest bardziej profesjonalny. Ogólnie poziom "Wiadomości" jest mówiąc delikatnie niski, ale materiały pana Sawickiego to już dno dna. Czasami mam wrażenie, że teksy pisze mu sam prezes Kurski, to ten sam styl.\nPost autor: Karinkabart » 16 lut 2020, 22:10\nVogulePoland odniosło się co do użycia ich zdjęcia w materiale o Kindze Rusin.\nPost autor: Lupus28 » 16 lut 2020, 22:19\nTo coś jest finansowane z naszych podatków, więcej komentować chyba nie trzeba.\nPost autor: kamol » 16 lut 2020, 22:23\nBrak słów nawet żeby to skomentować.\nSzkoda mi tylko ludzi, którzy są skazani na tego typu programy "informacyjne", bo nie mają żadnej innej alternatywy np. na wsi...\nPost autor: Ama18 » 16 lut 2020, 22:49\nPrzecież to podręcznik propagandy. Obśmianie czy poniżenie poprzez stworzenie pewnej karykatury. Działało na zachód od Odry 80 lat temu, działa i dziś\nPost autor: Karol » 17 lut 2020, 0:18\nMateriał TVP w najmniejszym stopniu nie odbiega od innych podobnych, mówiących o wrogach telewizji publicznej oraz obozu rządzącego. Naprawdę żenujące W ogóle konstrukcja newsów "Wiadomości" stała się bardzo schematyczna - losowo pokazuje się nam materiały proPiS, proPiS+AntyOpozycja (najczęściej PO i PSL), antyOpozycja oraz antyKonkurencja Inaczej się już nie da\nPodziwiam wszystkie programy informacyjne, które są w stanie trzymać widzów przez bite pół godziny przed telewizorami takim pier*oleniem. Świadczy to o narodzie, któremu już wszystko jedno co ogląda, byle odpowiadało to jego preferencjom wyborczym. Chociaż w przypadku "Wiadomości" nie wiem jak można nie odczuwać zawodu, ze upadło się już do takiego poziomu.\nPost autor: AtoMan » 17 lut 2020, 1:06\nWypowiedź Zelta brzmiała jak mocno wyrwana z kontekstu i niekoniecznie związana z czymkolwiek, za to Jakimowicz upadł już totalnie xD W innych programach wygadywał jakies bzdury o płaceniu 150 zł za udział w protestach przeciw Dudzie XD\nPost autor: Karol » 17 lut 2020, 9:45\nKolejne kłamstwo "Wiadomości":\nhttps://natemat.pl/299693,pomylka-wiado ... zmiany-pis\nCzekam na ripostę jednego z użytkowników forum, który zaraz wyskoczy z wpadką TVN24 sprzed kilku lat po premierze "Smoleńska"\nPost autor: wislok » 17 lut 2020, 9:59\nMateriał o Kindze Rusin to żenujący temat nienadający się do wydania programu informacyjnego


Dotacje – Państwowy Fundusz Celowy\nKlub Sportowy Skarpa Bytom funkcjonuje od 18.11.2013 na podstawie Decyzji Prezydenta Miasta Bytomia nr 8/13, którą zarejestrował Klub w ewidencji klubów sportowych, których statut nie przewiduje prowadzenia działalności gospodarczej pod numerem 4222.25.2013. Pod taką formą funkcjonowaliśmy aż do początku 2017 roku. Z początkiem roku Walne Zebranie członków podjęło decyzję o przekształceniu formy prawnej Klubu i zarejestrowanie go w Krajowym Rejestrze Sądowym. Po spełnieniu wszelkich wymogów Sąd Postanowieniem z dnia 14.02.2017 wpisał Nasz Klub do Krajowego Rejestru Sądowego pod nr 0000663454. Klub, członkowie, zawodnicy oraz cele pomimo przekształcenia formy prawnej nadal pozostają i realizują życie klubowe takie jakie ustalono z chwilą powstania klubu.\nNasza działalność dzieli się na dwie sekcje sportowe tj. sekcja wspinaczkowa oraz sekcja sportów siłowych, specjalizująca się wyciskaniu sztangi leżąc i w trójboju siłowym.\nSekcja wspinaczkowa posiada ok. 30 zawodników i 2 trenerów\nSekcja sportów siłowych posiada ok. 10 zawodników i 1 trenera.\nDobromir Bujak – Prezes Zarządu\nTomasz Kowalczyk - Członek Zarządu\nEwa Kubicka – Skarbnik pełniący funkcję Sekretarza\n„Klub Sportowy Skarpa Bytom” – jest realizatorem następujących projektów:\nWND-RPSL.10.03.01-24-00CA/18 pn. „Uratowanie przed rozbiórką i rewitalizacja zespołu dawnej kopalni Rozbark wpisanej do rejestru zabytków nieruchomych województwa śląskiego poprzez utworzenie unikatowego w skali kraju Centrum sportów wspinaczkowych i siłowych w Bytomiu przy ul. Chorzowskiej.” współfinansowanego ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego na lata 2014-2020 realizowanego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Śląskiego, oś priorytetowa: X. Rewitalizacja oraz infrastruktura społeczna i zdrowotna, działanie: 10.3. Rewitalizacja obszarów zdegradowanych, poddziałanie: 10.3.1. Rewitalizacja obszarów zdegradowanych – ZIT.\nCelem projektu jest dostosowanie zespołu zabytkowych obiektów po kopalni Rozbark w Bytomiu na potrzeby działań mających na celu aktywizację społeczną i zawodową mieszkańców, w szczególności obszaru rewitalizacji poprzez uruchomienie Centrum sportów wspinaczkowych i siłowych.\nWartość: projektu: 11 541 256,15 PLN\nWysokość dofinansowania : 7 771 333,31 PLN\nOkres realizacji projektu od 02.02.2017 do 31.12.2021\nWND-RPSL.10.03.04-24-033A/20 pn. „Uratowanie przed rozbiórką i rewitalizacja dawnej kopalni „Rozbark” wpisanej do rejestru zabytków nieruchomych województwa śląskiego poprzez utworzenie unikatowego w skali kraju centrum sportów wspinaczkowych i siłowych w Bytomiu przy ul. Chorzowskiej – Etap 2a” współfinansowanego ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego na lata 2014-2020 realizowanego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Śląskiego, oś priorytetowa: X. Rewitalizacja oraz infrastruktura społeczna i zdrowotna, działanie: 10.3. Rewitalizacja obszarów zdegradowanych, poddziałanie: 10.3.4. Rewitalizacja obszarów zdegradowanych - OSI.\nProjekt jest kontynuacją prac dotyczących rewitalizacji obiektów po kopalni Rozbark, której celem jest aktywizacja społeczna i zawodowa mieszkańców, w szczególności obszaru rewitalizacji poprzez uruchomienie centrum sportów wspinaczkowych i siłowych. Jego przedmiotem jest remont elewacji maszynowni Bończyk i kotłowni, w których znajdować się będzie centrum oraz montaż dodatkowych ścianek wspinaczkowych wewnątrz obiektu. Projekt jest przykładem kompleksowej rewitalizacji terenu poprzemysłowego\nWartość: projektu: 1 043 655,00 PLN\nWysokość dofinansowania: 721 225,00 PLN\nOkres realizacji projektu od 01.07.2020 do 30.09.2021\nWND-RPSL.10.03.04-24-033B/20 pn. pn. „Uratowanie przed rozbiórką i rewitalizacja dawnej kopalni „Rozbark” wpisanej do rejestru zabytków nieruchomych województwa śląskiego poprzez utworzenie unikatowego w skali kraju centrum sportów wspinaczkowych i siłowych w Bytomiu przy ul. Chorzowskiej – Etap 2b” współfinansowanego ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego na lata 2014-2020 realizowanego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Śląskiego, oś priorytetowa: X. Rewitalizacja oraz infrastruktura społeczna i zdrowotna, działanie: 10.3. Rewitalizacja obszarów zdegradowanych, poddziałanie: 10.3.4. Rewitalizacja obszarów zdegradowanych - OSI.\nProjekt jest kontynuacją prac dotyczących rewitalizacji obiektów po kopalni Rozbark, której celem jest aktywizacja społeczna i zawodowa mieszkańców, w szczególności obszaru rewitalizacji poprzez uruchomienie centrum sportów wspinaczkowych i siłowych. Jego przedmiotem jest zagospodarowanie terenów pokopalnianych wokół centrum sportów z przeznaczeniem na strefę aktywności fizycznej, wykonanie nawierzchni, montaż małej architektury, a także zewnętrznych ścianek wspinaczkowych wraz zakupem podnośnika do ich obsługi. Projekt jest przykładem kompleksowej rewitalizacji terenu poprzemysłowego.\nWartość: projektu: 6 620 735,80PLN\nWysokość dofinansowania: 4 472 500,00 PLN\nOkres realizacji projektu od 01.07.2020 do 28.02.2022\nWND-RPSL.09.02.05-24-0193/20 pn. „Wspiąć się w górę - usługi społeczne w Bytomiu” współfinansowanego ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego na lata 2014-2020 realizowanego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Śląskiego, (Europejski Fundusz Społeczny) : IX. Włączenie społeczne, dla działanie: 9.2. Dostępne i efektywne usługi społeczne i zdrowotne, poddziałanie: 9.2.5. Rozwój usług społecznych – konkurs.\nPrzedmiotowa realizacja projektu zakłada utworzenie placówki wsparcia dziennego dla dzieci i młodzieży zagrożonej wykluczeniem społecznym. Dodatkowo przewiduje się działania związane z pracą podwórkową. W ramach prowadzonych zajęć uczestnicy nabędą kompetencje kluczowe porozumiewanie się w językach obcych, matematyczne i podstawowe kompetencje naukowo-techniczne, społeczne i obywatelskie, wskazane w zaleceniu Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie kompetencji kluczowych w procesie uczenia się przez całe życie (2006/962/WE). Świetlica środowiskowa przeznaczona będzie dla 30 dzieci i młodzieży w wieku 8 - 15 lat, będzie ją wyróżniała forma pracy w której ważną rolę będzie odgrywał sport - wspinaczka. Zajęcia prowadzone będą w formie pracy podwórkowej - gry fabularyzowane, zajęcia animacyjne oraz wiele innych Oferta będzie bardzo atrakcyjna, a działania te przyciągną wielu uczestników.\nWartość: projektu: 1 269 064,80 zł PLN\nWysokość dofinansowania: 1 180 230,26 zł PLN\nOkres realizacji projektu od 01.12.2020 do 31.03.2023\nKS SKARPA BYTOM\nGodziny pracy biura KS Skarpa Bytom:\n730 111 371


Sklep CCC, Warszawa\nKażdy chyba zna największą sieć obuwia CCC. W Tesco na Górczewskiej znajdziemy właśnie ten sklep. Choć bardzo lubię tą firmę, szczerze mówiąc nie przepadam za zakupami akurat w tym miejscu. W mgnieniu oka znikają najbardziej oblegane numery, zostają tylko te ...\nShoes Stores ul. Górczewska 212/226\nPo portsu boskie :-)Narazie w wielkich centrach handlowych, powierzchnia, na planach, jest oznaczona kolorami wg. branzy sklepow.Byc moze np. w blue city w wawie, w tych dziwnych terminalach, z ktorych mozna wysylac zdjecia, pojawia sie mozliwosci wyboru tagow na podstawie ktorych zostana wyroznione na planie okreslone sklepy :-)\nPopieram poprzedniczkę.Przykro mi, ale akurat to CCC, w porównaniu z innymi, wychodzi najgorzej.\nKażdy chyba zna największą sieć obuwia CCC. W Tesco na Górczewskiej znajdziemy właśnie ten sklep. Choć bardzo lubię tą firmę, szczerze mówiąc nie przepadam za zakupami akurat w tym miejscu. W mgnieniu oka znikają najbardziej oblegane numery, zostają tylko te najmniejsze albo odwrotnie te największe. Do tego zawsze jest mały wybór. Nie ma wystarczającej ilości miejsc do siedzenia, a lustra stoją w złej pozycji, dlatego trudno się dokładnie przejrzeć. Lepiej już przejechać się do centrum i tam odwiedzić CCC niż przychodzić właśnie tutaj.\nZ zasady jestem osobą spokojną, ale jak zachodzę do takiego sklepu jak ten, to ręce opadają, a ciśnienie skacze. Dno totalne. Miejsca między półkami nie ma, trzeba się przeciskać. Druga ...


Siedem odcieni nocy (fragment) | Opowiadania Erotyczne\nSiedem odcieni nocy (fragment)\n16 listopada 2012 Komentarze\nHotel Travel, do którego wiozła mnie taksówka, nie jest niczym wyjątkowym w centrum Dżakarty w dzielnicy Mangga Besar. Ma wielką monumentalną fasadę, bez żadnych dodatkowych ozdób. Z przodu są dwa wejścia do hotelu i restauracji, trochę z boku do klubu. Oprócz stłoczonych na parkingu samochodów i kilkunastu taksówkarzy oczekujących na klientów, nie ma w nim nic będącego zapowiedzią tego, co znajduje się w środku klubu. Wygląd hotelu niczym nie różni się od innych hoteli w Dżakarcie, w restauracji hotelowej można wypić kawę, nie domyślając się nawet istnienia miejsca znajdującego się obok, w klubie.\nKieruję się do klubowego wejścia, dwóch stojących na bramce ochroniarzy sprawdza dokładnie moją podróżną torbę. Nie ma w niej wiele. Telefon, podróżny portfel, latarka czołówka, z którą nie roztaję się nigdy w czasie moich podróży, paczka papierosów i zapalniczka.\nMuzyka wewnątrz klubu uderza mnie jak podmuch wiatru. W środku, w półmroku rozświetlanym kolorowymi światłami stroboskopowymi, przebywa kilkaset osób. Tuż przy wejściu wpadam na śliczną, nagą dziewczynę. Ogląda mnie przelotnie wzrokiem i odchodzi, zmysłowo kręcąc szczupłymi biodrami okrytymi zaledwie krótką spódniczką, spod której wyraźnie widać jej bieliznę. Nie różni się zbytnio od innych dziewcząt w tym lokalu.\nTo świat podziemny Dżakarty, ukryty dla oczu normalnego mieszkańca. To mekka dla wielu podobnych do mnie odkrywców, do której odbywamy pielgrzymki z różnych krajów świata, aby sprawdzić się, zyskać odrobinę relaksu w monotonii życia, a może udowodnić coś samemu sobie bądź odkryć coś nowego?\nW świecie i w czasie, w którym żyjemy, gdzie cała Ziemia została już dokładnie pomierzona, sfotografowana i skatalogowana – nie zostaje wiele do odkrycia. Współcześni Kolumbowie – żądni nowych przygód i wrażeń są niczym mucha w butelce, obijają się o szklane ściany, widząc przez nie zamglony obraz świata. Każde przemierzanie tych samych szlaków jest niczym podróżowanie pospiesznym pociągiem. W oknie widać przemykający krajobraz, który nie wydaje się już tak interesujący, oglądany wcześniej dziesiątki razy na zdjęciach czy filmach.\nJa i mnie podobni – jesteśmy innego rodzaju odkrywcami. Nie robimy tego dla zdjęć, filmów czy katalogów. Nie robimy tego poto aby opowiadać historię znajomym posiłkując się zdjęciami i dukumentacją osób które poznaliśmy. Odkrywamy dla samych siebie, dla przeżyć i wrażeń które doświadczamy, dla dreszczyku podniecenia, zaangażowania – dla motyli które w odróznieniu od kobiet również odczuwamy, ale w innym miejscu niż w brzuchu. Jesteśmy kolumbami niezbadanych bliźniaczych wzgórz, magallenami nieopisanych dotąd jaskiń i tuneli, smakoszami piękna i degustatorami wrażeń i zapachów.\nDla rzeszy kobiet jesteśmy tą gorszą połową mężczyzn, którzy są nie tylko ojcami, mężami, opiekunami, przyjaciółmi, lecz także samcami z wielkim popędem płciowym pchającym ich do coraz to nowszych podbojów seksualnych. Dla tych wyemancypowanych kobiet jesteśmy dzikimi zwierzętami, buntownikami, których nie da się okiełznać czułymi obietnicami wiecznie trwającej miłości. W dodatku musimy się ukrywać, gdyż większość społeczeństwa – mimo ukrytej fascynacji osobami takimi jak ja – ocenia nas i sprowadza do rodzaju chorych osobników, stawiając na równi z gwałcicielami i pedofilami różnego typu.\nDla nas samych jest to dużo prostsze. Są turyści pragnący odpoczywać i robić sobie zdjęcia pod piramidą Cheopsa, są też tacy, którzy chcą uprawiać miłość w jej cieniu. Najlepiej z dwoma ładnymi Egipcjankami. To my.\nŚwiat wiruje wokół mnie, na scenie gra mocna muzyka; jakiś miejscowy zespół raz po raz odgrywa amerykańskie i japońskie przeboje. Brzmią one trochę śmiesznie, gdy są wykonywane przez indonezyjskich muzyków z wyraźnym azjatyckim akcentem – choć talentu i głosu wokalistom na pewno nie brakuje. Przechodzę przez salę do samego jej końca. Pod ścianami, na wyściełanych skórą kanapach, siedzą dziewczęta, jest ich pewnie kilka dobrych setek. Średnia wieku to 24 lata. Wysokie i niskie, szczupłe i jędrne, filigranowe, z drobnymi piersiami albo z ogromnym biustem, ciemnoskóre, kawowe i żółtoskóre, aż wreszcie prawie białe tak jak i moja skóra. Do wyboru, do koloru! Wyzywające makijaże podkreślają ich piękno. Niektóre z dziewcząt zachęcają, prowokują, zapraszają. Niektóre mają obojętne miny i ziewają. Są też takie, które sączą drinka, dyskutują i obserwują przechodzących mężczyzn. Większość jednak wydaje się znudzona czekaniem.\nAby nie pogubić się w tym gąszczu, podzielone są na kilka kolorów: żółty, niebieski, czerwony, brązowy, zielony. Każda z nich ma na sobie ubranie w tym kolorze. Każda z dziewczyn ubrana jest w jeden z trzech strojów: w skąpą sukienkę, której zadaniem jest zaprezentowanie, a nie zakrycie ciała, w zasłaniającą piersi bluzeczkę i kusą spódniczkę owiniętą ciasno wokół bioder albo w zwykłe, bardzo krótkie spodenki i pasek materiału zakrywający piersi. Po sali krążą starsze kobiety ubrane w podobne kolory – to mamasan . Każda z mamasan ma pod sobą kilkanaście dziewczyn ubranych w ten sam kolor, co ona. To one pobierają pieniądze i przyprowadzają dziewczyny do klientów. Większość z mamasan mówi trochę po angielsku, koreańsku, japońsku, czego niestety nie można powiedzieć o dziewczynach. Mamasan w przeszłości również siedziały pod ścianą, ale to było wiele lat temu – dzisiaj są już za stare i za grube na tę pracę.\nPrzy stolikach na środku sali siedzą klienci. Można dostrzec każdy kolor skóry i rasy; są tu seksturyści z Japonii, grupki głośnych młodych Koreańczyków, którzy przybyli się dobrze zabawić na weekend, rzadkie plamki białych turystów z USA i Europy, śniadzi i ponurzy Arabowie, trochę mężczyzn z Malezji i Singapuru… Wszystkich łączy jeden cel: dobra zabawa z nową dziewczyną.\nSiadam przy stoliku i zamawiam piwo. Zanim jeszcze zdążę je otworzyć, pojawia się przy mnie mamasan.\n– Chcesz dziewczyna? – pyta łamanym angielskim.\n– Później – odpowiadam. – Daj mi wypić piwo – wskazuję na otwartą puszkę indonezyjskiego piwa.\n– Chcesz ładna dziewczyna? – jej nachalność jest tak naturalna jak jej krzywe zęby. Na zachodzie dorobiłaby się fortuny w sprzedaży marketingowej, ludzie kupowaliby od niej produkty – dla świętego spokoju.\n– Chcesz dziewczyna? – stoi nade mną jak znudzona krowa. Wiem, że się jej nie pozbędę. – Chcesz dwa dziewczyna?\n– Berapa harga dua? – pytam, ile chce za dwie dziewczyny.\nNie daje nawet po sobie poznać zdziwienia, że mówię po indonezyjsku. Jej nalana krowia twarz pozostaje niewzruszona.\n– Czterdzieści pięć za dwie ładna dziewczyny – odpowiada.\nMacham znudzony ręką i piję piwo. Mamasan wraca za dwie minuty z dwiema Azjatkami. Sadowią się koło mnie zakłopotane, nieśmiałe. Nie są najładniejsze, więc próbuję mojego starego numeru, który oszczędzi mi krążenia po sali w poszukiwaniu co ciekawszych pośród dziesiątek dziewczyn znajdujących się w klubie.\n– Mamasan, tutaj jest 5 dolarów – pokazuję jej. – Przyprowadź mi najładniejsze dziewczyny w tym lokalu, a te pieniądze będą twoje.\nJej krowia twarz pierwszy raz wykrzywia się w grymasie uśmiechu, zabiera ze sobą te dwie nieciekawe Azjatki i leci na poszukiwanie. Po kilku minutach przyprowadza mi prawdziwe indonezyjskie piękności. Ubrane są w inny kolor niż sukienka mamasan. Pewnie pożyczyła je. Siadają przy mnie, jedna z prawej, druga z lewej. Tym razem nie oponuję, lecz zerkam zawstydzony na dziewczęta, popijając piwo. Napiwek mamasan, razem z czterdziestoma pięcioma dolarami, znika w fałdach jej sukienki, po sekundzie znika i ona w poszukiwaniu nowego klienta.\n– Apa kabar – witam się z dziewczynami – mam na imię Adam, a wy?\nSiedząca po prawej dziewczyna, wyraźnie śmielsza, odzywa się:\n– Baik . Mówisz po indonezyjsku? Mam na imię Jule, a to Sali.\n– Tylko trochę. Ładne imię: Jule. Ile masz lat?\n– Dwadzieścia trzy, Sila jest młodsza, ma dwadzieścia.\nSali jest drobną dziewczyną z długimi ciemnymi włosami zlewającymi się na jej ramiona. Ma niewielkie piersi i śliczne krągłe pośladki. Jule jest szersza w biodrach i wydaje się bardziej dojrzała, a jej pełne piersi wyskakują z kusej sukienki. Obie dziewczyny znacząco wybijają się z całego tłumu urodą. Na ulicy ubrane nawet w burkę zwracałyby na siebie uwagę mężczyzn swoimi perfekcyjnymi kształtami.\nMój odkrywca mimowolnie budzi się do życia. To ciekawe, że jeszcze zanim ujrzy się kobietę nago, wyobraźnia działa tak intensywnie, że nasze pistolety w spodniach aż bolą od napięcia. Zapalam papierosa, popijam piwem i kontynuuję rozmowę z Jule.\n„Nie tak szybko” – myślę. – „Jeśli chcesz, żeby twój plan się udał, nie zachowuj się jak prawiczek” – rugam sam siebie w myślach. – „Ale nie zachowuj się też jak jakiś napalony seksturysta!”\n…..Kończę piwo. Kierujemy się do pokoju. W jednej ze ścian klubu są drzwi prowadzące na klatkę schodową, wchodzimy tamtędy na kolejne piętro, na którym znajduje się długi korytarz z pokojami. Gdy Sali i Jule wchodzą po schodach, obserwuję ich zgrabne pupcie, a moja lewa nogawka znów daje o sobie znać. Nic dziwnego! Dziewczyny, przechodząc koło mnie, na każdym kroku starają się o mnie ocierać, powabnie dotykać, prowokować. Znają się na pracy. Napiwek, który być może im ofiaruję, będzie liczył od czterdziestu do dwustu procent ich dochodu…\n…Łykam zimne piwo. Sali siedzi na skraju łóżka, Jule zaczyna się rozbierać. Rozbieram się i ja. Jule zaprasza mnie do kabiny prysznica, gdzie dokładnie myje moje ciało, odwdzięczam się jej tym samym. Ma piękne piersi i śliczne pośladki. Kiedy je namydlam, mój wąż wyciąga główkę w kierunku jej ciała, subtelnie ocierając się o jej podbrzusze. Jule myje go dokładnie, berapając coś po indonezyjsku do siedzącej w pokoju Sali. Na końcu wyciera mnie do sucha.\n– Co mówiłaś do Sali? – pytam.\nUśmiecha się, zanim mi odpowiada.\n– Że jest duży i twardy.\nDuży to besar, ale w innym narzeczu określenie penisa (kentol) może oznaczać coś innego. Na samej Jawie używa się dwóch narzeczy, ale również sam indonezyjski język może różnić się w zależności, z jakiego regionu pochodzi osoba. Coś podobnego do naszych ziemniaków, kartofli, gruli, bulw, baraboli – każde nazewnictwo jest charakterystyczne dla innego regionu. Zresztą do dziś język Indonezyjski jest tylko standardem narzuconym przez państwo na cały kraj, mimo to większość ludzi na co dzień rozmawia w swoich narzeczach i językach. Spotkałem nawet takie osoby które nie znały indonezyjskiego w ogóle, mimo że urodziły się już w Indonezji gdzie uczono tego języka od kilkudziesięciu lat.\nWypijam ostatni łyk piwa, przygaszam światło dla lepszej atmosfery i wskakuję do łóżka razem z uśmiechniętą Jule. Sali właśnie się rozebrała i siedząc w kucki w kabinie prysznica, podmywa swoje skarby.\nDla mnie noc się właśnie zaczęła.\nKlęcząca Jule pochyla się między moimi nogami i bierze czule mojego członka do buzi, który wypełnia dokładnie jej całe usta. Ssie go energicznie.\nSali, jeszcze mokra, bo prosto spod prysznica, kładzie się z boku – moja dłoń wędruje po jej ciele. Opuszkami palców dotykam jej krągłości, jeżdżę wokół zarysów wypukłości drobnych, lecz pełnych piersi. Zakreślam spokojne łuki tam i z powrotem, chwilami zjeżdżam na uda, starając się jeszcze nie dotykać bardziej intymnych miejsc. Podobnie pieszczę sutki jej piersi. Wodzę palcami wokół, czasem przypadkowo zahaczając o nie – ale nigdy nie zatrzymując się na dłużej. To mój spektakl, mój dzień, mój plan.\nDrugą ręką gładzę piersi Jule, podczas gdy ona ssie mojego penisa, trzymając moje jądra w swojej małej dłoni. Po kilku minutach moje pieszczoty stają się bardziej nachalne, obsypuję nimi sutki Sali i jej cipkę, która mimo to ciągle jest sucha. Uspokajam się myślą, że Azjatki z południa nie oddają zbyt wiele wilgoci; mało się pocą w tropikalnym klimacie, a ich szparki, mimo że już podniecone, nie ociekają wilgocią jak u białych kobiet.\nMój penis stoi w pełni wyprężony niczym żołnierz na musztrze. Popycham Jule w dół, przerywając jej fellatio; kładę ją na wznak wzdłuż leżącej drugiej dziewczyny. Sam przyklękam miedzy nimi i na przemian pieszczę dłońmi ich łona i piersi.\nPo kilku minutach pieszczot pozwalam Jule założyć mi prezerwatywę i rozchylam nogi Sali; ma ładną muszelkę pokrytą gąszczem ciemnych włosów łonowych. Nie wchodzę w nią od razu. Głaszczę najpierw jej piersi i szyję, równocześnie naciskając penisem na jej clitoris. Łagodnie ocieram się, aż Sali syczy lekko z podniecenia. Podoba jej się, chociaż jest wyraźnie zdziwiona, że jeszcze w nią nie wszedłem. Lubię się drażnić, lubię czuć ich podniecenie, ich oczekiwanie, ich pragnienie, żebym już był w środku. Lubię, gdy zapominają o płynącym czasie, o kolejnych klientach i całą uwagę skupiają tylko na jednym: przyjemności, którą im daję.\nDziewczyny szybko zauważają, że jestem trochę inny od większości klientów.\nZapytałem raz jedną z pracujących dziewczyn: jaki jest stereotyp jej klientów? W jaki sposób ich obsługuje? Odpowiedziała mi, że najpierw go ssie, a jak już jest gotowy, to wchodzi w nią i szybko kończy. Co za marnotrawstwo! Akt, który możemy przedłużać, ograniczeni tylko czasem, za który płacimy, zmniejszamy do prostej fizjologii – podobnej do codziennego załatwiania się.\nRzadko zdajemy sobie sprawę, że płacąc za seks, płacimy za godzinę – a najczęściej całą zabawę kończymy po 10 15 minutach. Ja jestem inny: zawsze wykorzystuję każdą minutę. Pewnie jestem trudnym klientem, ale z drugiej strony każda dziewczyna jest po tym zadowolona i chciałaby się spotkać ze mną ponownie. I nie chodzi tylko o pieniądze. Może to dlatego, że mam do nich szacunek? pracę, a zarazem mają z niej trochę przyjemności… Z takimi klientami jak ja. Wiem, że swoje dzisiejsze półtorej godziny wykorzystam co do minuty, starając się dać i jednocześnie otrzymać jak najwięcej przyjemności.\nSali leży z rozchylonymi szeroko nogami. Moja dzida, dotąd tylko ocierająca się o jej szparkę, zagłębia się w niej na kilka centymetrów. Ma bardzo ciasną dziurkę, więc staram się poruszać wolno, aby nie sprawić jej bólu, choć i tak wybijam ten otwór na nowo. Ściskam mocniej jej sutki, w tym samym czasie moja lewa ręka głaszcze cipkę Jule leżącej obok. Sali syczy coraz głośniej – w miarę jak wchodzę w nią głębiej i gwałtowniej. Podciąga swoje nogi coraz wyżej, umożliwiając mi głębszą penetrację. Kładę się na niej na chwilę i biorę w usta jej duże sutki, gryząc je łagodnie. Wypełniam ją teraz całą, moje ruchy frykcyjne stają się coraz mocniejsze. Sali już nie syczy, lecz intensywnie jęczy, doprowadzając mnie tym do coraz większego podniecenia. Po chwili zmieniam pozycję z misjonarskiej na nożycową, jak ją nazywam. Unoszę jej lewą nogę, kładę na swoim ramieniu i okrakiem wślizguję się pomiędzy jej uda. Prawą dłonią tłamszę mocno jej pośladek, a lewą wracam do Jule, którą przez chwilę zaniedbałem. Subtelnie masuję jej piersi i uda, a ona patrzy na mnie z wyraźnym zainteresowaniem, gdy poruszam się rytmicznie w Sali, wywołując u niej głośne okrzyki rozkoszy.\nStaram się wyczuć „ten” moment, tak trudny czasem do rozpoznania dla mężczyzn, niejednoznacznie określony, często zupełnie inny u każdej z kobiet, składający się z tak wielu elementów, które dopiero złożone w całość informują mnie: Sali jest krok od orgazmu. Ruchy jej bioder stają się gwałtowniejsze, jakby chciała „połknąć” mnie całego, jej podbrzusze drga w wewnętrznych spazmach, oddech staje się głębszy, jęk dłuższy, a całe ciało krzyczy o dotyk… Nagle jej dłoń ląduje na moim pośladku, a ostre paznokcie wpijają się w niego ostrymi paznokciami, pchając mnie stanowczo w jej stronę – teraz już wiem. Wbijam się w nią gwałtownie, lewym udem staram się równocześnie pocierać o jej łechtaczkę, prawą dłonią ściskam pośladki, lewą kładę na łonie, chcąc zagarnąć w ten sposób biodra ku sobie; przyspieszam, a moje ruchy stają się bardziej brutalne, arytmiczne – wszystko to po to, aby mój czubek znalazł się w niej głębiej i mocniej. Sali wybucha kaskadą jęków i spazmów, rżnę ją ostro jeszcze przez chwilę, aż jęki powoli cichną, a ciało rozluźnia się bezwładnie. Wiem, że miała orgazm. I to nawet bardzo przyjemny orgazm.\nNadal poruszam się w Sali, delikatnie masując dłońmi jej ciało, lecz już bez brutalności, a z wyczuciem. W międzyczasie zaczynam ponownie dotykać Jule. Głaszczę wewnętrzną stronę jej ud cyklicznymi ruchami, czasem dotykam warg sromowych, zjeżdżam niżej do jej pośladków. Wydaje się zaciekawiona, lekko podniecona. Oto na jej oczach jej koleżanka przeżyła orgazm – i to chyba nieudawany – a klient dalej w pełni sił.\n– Tak, kochanie, teraz twoja kolej – mówię do niej po polsku. Uśmiecha się, choć i tak nic nie rozumie jest podniecona i zdaję sobie sprawę, że teraz czas na nią.\nWychodzę z ciągle drżącej Sali i ściągam prezerwatywę. Jule zakłada mi nową. Układam się między jej nogami i pocieram penisem o jej wzgórek łonowy. Tym razem dostrzegam kilka kropli wilgoci w jej cipce.\n„Ależ nie tak szybko” – myślę. – „Daj sobie trochę czasu, słodka Jule”\nGłaszczę ją dłońmi, zapominając na chwilę o Sali. Jule ma pełne piersi z dużymi sutkami. Większość Indonezyjek ma duże zaokrąglenia sutkowe, zwane naukowo otoczką brodawki sutkowej, nawet młode dziewczyny mają zaokrąglenia rzędu ośmiu do dziesięciu centymetrów. Choć wychowałem się w tradycji dużych piersi, których otoczka brodawkowa jest zaledwie delikatnym przedbiegiem do sterczącego sutka, wielkie zaokrąglenia podniecają mnie bardzo, dając dużo większe możliwości zabawy z nimi dłońmi i językiem. Biorę je do mojej buzi, łagodnie ssąc; w trakcie zmiany mojej pozycji mój penis napręża się, naciskając na jej szparkę. Ledwie się w nią wsuwam i już uciekam. Znowu pochylam się ku niej, biorąc w usta jej prawą pierś, wówczas mój członek zalega w jej szparce na centymetr. Ale nie, wciąż w nią nie wchodzę. Muskam ją moimi ustami po szyi, piersiach, ramionach – zaledwie rozchylając jej jamkę moim naprężonym członkiem.\nBawię się z nią w ten sposób przez kilka minut. Jule syczy coraz gwałtowniej, wypinając się ku mnie. Jej dłonie, oparte na moich biodrach, starają się wepchnąć mnie do niej, ale wciąż jej na to nie pozwalam. W końcu za którymś razem, gdy pochylam się, ponownie całując i gryząc jej sutki, mocnym ruchem wypycha biodra w moją stronę, pochłaniając główkę mojego penisa. Uśmiecha się, jęcząc z zadowolenia. Widzę, że jest bardzo podniecona; ta gra w kotka i myszkę niesamowicie ją rozgrzała. Co rusz, gdy powoli zagłębiam się w niej, oblizuje językiem swoje wargi lub przygryza zębami tylko tę dolną, co jest oznaką jej budzącego się podniecenia.\nKocham takie momenty w seksie, gdy widzę, że dziewczyny odczuwają przyjemność razem ze mną, choć wcale nie są do tego zobligowane. To dla mnie niesłychanie podniecające. Jule jest fantastyczna w środeczku, ma bardzo ciasną cipkę, a zarazem wilgotną i mięciutką. Mój penis jest jakby otulony jedwabną otoczką i jej ciepłem w środku – lecz jej temperatura nie może się równać do mojej. Mam wrażenie, że mój fiut, aż wrze przy każdym moim mocniejszym ruchu. Gdy wchodzę w Jule głębiej, jej twarz się rozaniela. Po chwili ja również czuję, że moje emocje wzrastają. Zmieniam pozycję na taką, która nie pozwoli mi zbyt szybko zbliżyć się do granicy erupcji.\nJule ma naprawdę wyjątkową szparkę, zdolną doprowadzić mężczyznę do finału w kilkanaście sekund. Siadam po turecku, nasadzając ją na siebie – to dobra pozycja dla kobiet, które lubią stymulować swoją łechtaczkę, ocierając się o podbrzusze partnera, i łączyć to z głęboką penetracją. Dla mężczyzn też jest to podniecające, bo widać kobiece piersi, można złapać za pośladki partnerki i ruszając nimi, nadać jej swój rytm. Osobiście lubię tę pozycję z innego powodu: jest ona dla mnie odpoczynkiem, a mój członek, choć głęboko zanurzony w cipce, nie porusza się zbyt wiele, ograniczając dopływ odbieranej przyjemności.\nIndonezyjki są kiepskie w pozycji na jeźdźca, choć istnieją oczywiście wyjątki – ale większość z nich ma słabo rozwinięte mięśnie, którymi białe czy latynoskie kobiety tak fantastycznie ujeżdżają swoich partnerów. Z jednej strony może to być spowodowane tym, że w ich regionie nie używano wierzchowców do jazdy, więc nie mogły się tego nauczyć, a z drugiej – Indonezyjczycy rzadko pozwalają kobietom w seksie na pozycje dominujące. Jednak Jule szybko się uczyła.\nW czasie gdy moje usta ssą jej dużą pierś, obie dłonie opieram na jej pośladkach. Ściskam je lekko, nabijając ją raz po raz na mój kijek. Szybko znajduje swój rytm, niezbyt szybki, ale głęboki; czuję, jak trzon mojej włóczni napiera na okolice jej brzucha, co sprawia jej wielką przyjemność.\nWkrótce jej jęki stają się głośniejsze i obejmując mnie mocno biodrami, czuję jak jej podbrzusze wibruję przechodząc po chwili w drgawki orgazmowe. To niezmiernie podniecające, prawie zrzucam ją z siebie, chcąc powstrzymać moją erupcję, ale Jule w porę napręża się ostatni raz i obwisa na mojej napętej włóczni z przejmującym krzykiem orgazmu. Obejmuję ją delikatnie i masuję czule plecy, wciąż poruszając się wolniutko w jej cipce.\nWieczór się dopiero zaczyna.\nWychodzę z Jule niej i wracam do Sali. Ustawiam ją na kolanach z wypiętymi pośladkami w moją stronę, pociągam na skraj łóżka i szybko dosiadam, gdy sam stoję na podłodze. Biorę ją najpierw delikatnie, później coraz gwałtowniej, ściskając na przemian to jej kształtne pośladki, to małe zgrabne piersi. Pieprzę ją od tyłu, w pozycji pieska.\nPo chwili wychodzę z niej i w tej samej pozycji ustawiam Jule, wpychając się w jej małą szparkę z energią królika. Dziesięć, piętnaście ruchów i znowu przesiadam się na Sali. Kilkanaście ruchów i dosiadam z powrotem Jule. Widok dwóch pięknie wypiętych pośladków w moją stronę doprowadza mnie do szaleństwa. Mój kamienny grot zasługuje na tę nazwę, wybijając rytmicznie raz po raz drogę w ich ciasnych cipkach. Po chwili Sali nie wytrzymuje mojego wigoru i jęcząc, osuwa się na łóżko, tak że tylko jej pupcia z wypiętą cipką wciąż przyjmuje mój grot, gdy wbijam się w nią rytmicznie. Gdy jej jęki ustają, przesiadam się na Jule. Delikatnie pcham jej kark w dół, zmuszając ją do tej samej pozycji co Sali, i po kilkunastu ruchach znowu przesiadam się na nią, mimo że dopiero co przeżyła kolejny orgazm.\nRżnę obie dziewczyny w tej pozycji przez dobre 20 minut, na zmianę, chwilami ściskając mocno ich pupę, co daje mi podwójną rozkosz, bo przez to ich ciasne cipki robią się jeszcze węższe. Po chwili Jule zaczyna jęczeć, poświęcam więc jej trochę czasu, ujeżdżając jej cipkę, aż owocuje to głośno wykrzyczanym orgazmem. Wciąż jestem twardy, mimo że minęła dobra godzina, odkąd na zmianę uprawiam z nimi seks. Oszczędzam jednak swoje siły na resztę nocy. Zostaje mi 30 minut, z których nie chcę zmarnować ani sekundy.\nObie leżą na brzuchach, zmęczone, z szeroko rozrzuconymi nogami. Dla dziewczyn z biznesu klient taki jak ja jest zarówno dobrodziejstwem, jak i koszmarem. Trudno czasem im się pozbierać po kilku przeżytych orgazmach, a że noc jest jeszcze młoda, a one ładne – czeka ich jeszcze dwóch, może trzech klientów tej nocy. Zdaję sobie sprawę, że po spotkaniu ze mną kolejne nie będą już takie przyjemne i dziewczyny z pewnością będą starać się jak najszybciej doprowadzić swoich kolejnych klientów.\nW czasie tej godziny starałem się namówić je, aby zaczęły się całować i zabawiać sobą, ale Indonezyjki traktują lesbijstwo jako coś złego, a jeśli już, to trzeba do tego przyjaciółek lub dobrych koleżanek, a nie dwóch przypadkowo wyrwanych dziewczyn. Gdyby znalazły się w moim hotelu, może by się na to zgodziły. Z pewnością skłoniłaby je do tego obietnica dużych pieniędzy, ale nie chcę ich na nie marnować, zwłaszcza że nie zostaje wiele czasu.\nKładę drobniejszą Sali na Jule, która leży na brzuchu, i rozchylam ich nogi. W ten sposób jedna cipka jest nad drugą. Bez zastanowienia wchodzę w pierwszą. Moje ruchy frykcyjne na pewno podniecają trochę zmęczone dziewczyny. Wychodzę z Sali prosto do cipki Jule znajdującej się zaledwie kilka centymetrów niżej. Mój świat wiruje, a serce pompuje krew do członka, który raz po raz zanurza się to w szparce Jule, to w dziurce Sali. Jestem bliski orgazmu, ale wciąż mam swoje 15 minut do wykorzystania i nowe pomysły.\nTym razem ustawiam je jedną za drugą. Leżą na prawym boku, napięte piersi Jule dotykają pleców Sali. Unoszę ich lewe nogi, układając je na moich ramionach, zaczynam rżnąć je ponownie, raz wchodząc w cipkę Sali, raz w Jule. Na przemian pieszczę dłońmi ich piersi i pośladki. Widok dwóch atakowanych przez ze mnie jaskiń rozgrzewa moją krew aż do wrzenia. Duże piersi Jule co rusz dotykają pleców Sali, masując je w trakcie moich ruchów. Dziewczyny trzymają się nawzajem za dłonie, wspomagając się w czasie moich silnych ataków. Jęczą z przyjemności na zmianę, już prawie niezdolne do wykonywania jakichkolwiek ruchów.\nW końcu i ja daję upust mojemu wrzeniu. Przesuwam Sali na plecy, unoszę jej obie nogi na ramiona i zaczynam wbijać się w nią ostro. Łapię mocno jej pośladki, ściskam i podsuwam ją bliżej ku sobie, by dziko wwiercić się w jej wyeksponowaną cipkę. Głębiej i coraz głębiej…\nMoja gwałtowność zmusza Sali do głośnego krzyku. Swoim grotem wbijam się do samego dna jej cipki, a moje lędźwie uderzają rytmicznie i z poklaskiem w jej rozwarte uda. Z każdym ruchem czuję, jak mój penis, dokładnie otulony jej ciasną pochwą, przebija się aż do jej gardła. Sali pod gradem moich ruchów wrzeszczy z odczuwanej przyjemności. Siedzący we mnie demon seksualności przejmuje władzę nad moim ciałem: to przyspieszam, to wolniej wchodzę w jej szparkę – aż do momentu gdy łapię za jej biodra i wwiercam się w nią w ostatnim akcie posiadania, którego efektem jest potężny wytrysk mojej spermy.\nCiężko dysząc, rozglądam się po pobojowisku. Zmęczona Jule obserwuje mnie leżącego na jej koleżance. Sali z rozrzuconymi nogami znieruchomiała pod moim ciałem, wciąż drgając od spazmów poorgazmowych. Bezwiednie gładzę jej twarz, dając jej to ciepłe uczucie, które kobiety bardzo lubią po seksie. Po pięciu minutach uśmiechów, delikatnego głaskania i pieszczenia obu zmęczonych ciał dziewczyn wstaję z łóżka i zmierzam pod prysznic. Jule, zataczając się lekko, idzie razem ze mną i tam ponownie myjemy się dokładnie. Wysuszam się już wilgotnym ręcznikiem i ubieram. W tym samym czasie do kabiny prysznicowej wchodzi Sali.\n– Podobało ci się? – pytam Jule.\n– Ya – odpowiada najczęściej używanym zwrotem w Indonezji: potwierdzeniem.\n– Jesteś mocnym mężczyzną. Lubię twoją twarz i jego – mówi, dotykając mojego rosnącego penisa. – Jest bardzo twardy.\nTo zrozumiałe, że dziewczyny lubią takich klientów jak ja. Część mężczyzn bierze sobie je dopiero po wypiciu morza alkoholu, a niektórzy są starsi i zestresowani młodym wiekiem dziewczyn. Ponad połowę czasu dziewczęta muszą się namęczyć, żeby doprowadzić u takich osobników do wzwodu, nie mówiąc już, ile się męczą, żeby go utrzymać. Klientów takich jak ja się szanuje.\nPoprzednie← Na dwa baty\nKolejneSpełniona fantazja z nieznajomym →


Rury instalacyjne tak ważne w przemyśle - Bimart\nRury należy zaliczyć do elementu konstrukcyjnego, które są wyrabiane w hutnictwie. Posiadają poprzeczny przekrój i różne długości, które są osiągane przewalcowaniem oraz przeciąganiem. Taką rurę można także stworzyć podczas spawania, bądź zgrzewania ze sobą stalowych blach.\nTen typ armatury przemysłowej jest stosowany w hydraulice. Przez rury jest także możliwość przeprowadzania gazów, bądź spełniają też określone zadania w przemyśle budowniczym i stanowią części konstrukcyjne poszczególnych maszyn i pojazdów.\nJakie mamy rodzaje rur instalacyjnych?\nRury kołnierzowe – pozwalają łączyć rury w rurociągi\nRury kielichowe – posiadają końcówkę w kształcie kielicha i umożliwiają łączenie rur\nRury przewodowe gładkie - powstają z nich np. rurociągi\nRury instalacyjne - tworzą instalacje w budynkach\nRury instalacyjne oraz ich zastosowania\nRury instalacyjne można podzielić na trzy rodzaje: lekkie, średnie i ciężkie. Główną różnicą jest grubość ścianek znajdujących się przy zewnętrznej średnicy. Dzięki temu powstaje zróżnicowanie, jeśli chodzi o wartość ciśnienia roboczego. Rury instalacyjne, które są wykorzystywane do tworzenia systemu wodociągowego należy dodatkowo powlec wewnątrz i na zewnątrz cynkiem, który będzie stanowił ich warstwę ochronną. W ten sposób uchronimy rury przed procesem korozyjnym.Aby móc scalić ze sobą rury stalowe, powinno się zastosować połączenie gwintowane i rozłączne. Należy pamiętać, by wszystkie połączenia pomiędzy rurami były szczelne. W tym przypadku warto jest zastosować materiał uszczelniający z włókna konopnego bądź nawilżonego pokostu, czy też taśmy teflonowej, lub kleju anaerobowego lub pasty.


Kupno lub wynajem wozu - co jest lepsze? - Holzwerkstatt Pilz\nKupno lub wynajem wozu – co jest lepsze?\nPosiadanie własnego wozubezsprzecznie wiąże się z wieloma zaletami. Przede wszystkim stale mamy dostęp do swojego auta, nie musimy korzystać z przewozu miejskiego, komfortowo i sprawnie możemy dostać się w każde miejsce nie będąc uzależnionym od innych. Mając osobisty samochód łatwiej zdołamy wybrać się na wielkie zakupy lub pojechać z rodziną na wczasy.\nAczkolwiek nie dla każdego taki samochód okaże się naprawdę przydatny. Pomimo, iż z jednej strony zdoła on znacznie uprościć nam życie, to wiele ludzi nie potrzebuje dziennie korzystać z wozu. Jeżeli na przykład pracujesz w domu bądź Twoje miejsce pracy nie znajduje się daleko od miejsca zamieszkania to z pewnością wóz Ci się nie przyda. Być może duże markety albo galerie handlowe też znajdują się ledwie kilka minut drogi od Twojego domu i także nie odczuwasz potrzeby jazdy wozem na zakupy.\nPożądane byłoby pamiętać, że nieużywany wóz niszczeje – żeby auto było funkcjonujące wypada nim jeździć. Jeśli więc należysz do osób, które raczej nie posiadają potrzeby korzystać z wozu to niewątpliwie jego kupno nie będzie wskazane. Poza tym powinno się pamiętać, iż nabycie auta to dopiero jeden z wielu wydatków – niezbędne jest także opłacenie OC i AC, robienie przeglądów albo wymienianie zużytych części co też wiąże się z dużymi kosztami – polecana firma.\nJeżeli masz ochotę zdobyć więcej informacji na omawiany temat, to odnajdziesz je niewątpliwie po przejściu na witrynę (https://www.blyss.pl/) – tam są one bardzo interesujące.\nAktualnie masa firm proponuje wynajem samochodu Kraków, wobec tego jeśli czasami będziesz potrzebować skorzystać z samochodu zawsze zdołasz go wynająć. Bezspornie okaże się to dla Ciebie praktycznym rozwiązaniem, po pierwsze będzie to znacznie tańsze, po drugie w każdej chwili możesz prędko wypożyczyć dowolny samochód a nawet skorzystać z usługi podstawienia go na wskazane przez Ciebie miejsce.\nSamochód zdołasz wynająć zarówno na krótki jak także na długi termin, na przykład na kilka dni, dlatego jeśli przykładowo chcesz pojechać na rodzinne wakacje to wcale nie musisz podróżować pociągiem – możesz bez trudu i migiem wynająć wóz korzystając z oferty wypożyczalni samochodowej.


VULLI Sophie la Girafe® Zawieszka do wózka - pinkorblue.pl\nVULLI Sophie la Girafe® Zawieszka do wózka\nWięcej produktów marki Vulli więcej Zawieszki do wózka\nNr art.: A280633\nMoże być przymocowany wszędzie! Bardzo wygodna: Dzięki spiralnemu kształtowi, łańcuszek do zabawy może być rozsuwany tak daleko, jak jest to pożądane, a tym samym owinięty wokół wózka lub przymocowany do ramy łóżka. Dzięki zapięciom na rzepy 2 Velcro® łańcuszek można łatwo przymocować w dowolnym miejscu Całkowicie wykonany z miękkiej, przytulnej tkaniny dla większego bezpieczeństwa. Żywe kolory, różnorodne wzory oraz różne materiały i tekstury sprzyjają zmysłowi dotyku. Lazare kot piszczy szczęśliwie po naciśnięciu go, skrzydła Kiwi trzeszczą, żółw Margot ma miękki gryzak, a kiedy poruszysz żyrafę Sophie la Girafe, trochę dzwonki.\nWymiary: 20 - 80 cm\npielęgnacja: nie należy suszyć w suszarce\nSzczegóły i kolory zawartości mogą się różnić. Należy starannie przechowywać instrukcję. Zawiera ważne informacje. Przed użyciem należy usunąć wszystkie opakowania i mocowania.\nProponowana zmiana do produktu A280633\nOceny klientów: VULLI Sophie la Girafe® Zawieszka do wózka