Mateusz Szymkiewicz, f1wm.pl 10.07.2019 17:00\nRobert Kubica powrócił w tym roku do stawki po ośmioletniej przerwie spowodowanej obrażeniami z wypadku w rajdzie Ronde di Andora. Kubica został zatrudniony przez pogrążonego w kryzysie Williamsa, z którym ma duże problemy by wypracować konkurencyjne tempo. Po dziewięciu Grand Prix kierowca z Krakowa uległ partnerowi we wszystkich czasówkach, a na mecie był z przodu tylko raz.\n- Nie żałuję swojej decyzji - powiedział Robert Kubica. - Frustracja nie jest właściwym słowem, ponieważ wolę to niż siedzenie na sofie i oglądanie Formuły 1 w telewizji. Zdecydowanie byłbym szczęśliwszy, gdybym walczył wyżej i miał mniej problemów. Mimo to w ostatnich miesiącach nasza trudna sytuacja położyła cień na to, co udało mi się osiągnąć oraz jak wielką sprawą był dla mnie sam powrót do stawki. Ja także o tym zapominam, ponieważ Formuła 1 jest szybkim sportem i wszystko dzieje się ekspresowo, czasem żyje się tu z dnia na dzień. Zapominasz, że udało ci się osiągnąć coś, na co pracowałeś przez wiele lat - podkreślił kierowca Williamsa.\nRobert Kubica: "Najtrudniejsza część zaczyna się właśnie teraz"\n34-latek wypowiadając się o problemach Williamsa, przyznał, że miał ich świadomość podpisując kontrakt na starty w sezonie 2019. - W Abu Zabi [w 2018 roku] byli ludzie, którzy mówili mi: "Gratuluję, wykonałeś wielką robotę". Było tak, ponieważ udało mi się wrócić. Ja na to odparłem: "Najtrudniejsza część zaczyna się właśnie teraz". Moje poprzednie lata nie były łatwe z wielu powodów, ale Formuła 1 jest sportem na najwyższym poziomie, bardzo konkurencyjnym i bardzo trudnym - dodał Kubica.\n- W krótkim czasie przebywasz drogę od wysokich do bardzo niskich doświadczeń, pracując z tymi samymi ludźmi oraz na tym samym sprzęcie. Z jednej strony nie może być już trudniej, ponieważ mam wielki szacunek do tego sportu i zastanawiam się, jak trudno jest rywalizować w Formule 1. Obecnie jest to dużo bardziej skomplikowane - zwrócił uwagę.\nKubica: "Nasza strata jest zbyt duża"\nKubica dodał, że najtrudniej jest mu zaakceptować fakt, iż Williams nie będzie w stanie wykonać dużych postępów w krótkim czasie. - W przeszłości brałeś się do pracy, ponieważ miałeś świadomość, iż naprawiając kilka rzeczy będziesz konkurencyjny. Teraz jesteśmy tak daleko z tyłu, że nawet przy problemach innych nasza strata jest zbyt duża, by ktoś mógł znaleźć się w naszym zasięgu. To coś, co najbardziej mnie denerwuje - zakończył Robert Kubica. Więcej o F1 przeczytasz na f1wm.pl.\nGeorge Russell przekonuje, że nawet w Williamsie może udowodnić swoją wartość


Darowizna na rzecz gminy\nKomentarz do art. 22 UGN\nArt. 22 UGN normuje darowiznę nieruchomości dokonywaną na rzecz gminy z przeznaczeniem pod budownictwo mieszkaniowe oraz na realizację związanych z tym budownictwem urządzeń infrastruktury technicznej.\nPrzesłanki darowizny, podmioty reprezentujące, forma umowy\nNieruchomości publiczne mogą być przedmiotem obrotu, w tym w szczególności przedmiotem umowy darowizny na cele publiczne oraz darowizny dokonywanej między Skarbem Państwa a jednostkami samorządu terytorialnego (gminą, powiatem, województwem – art. 4 pkt 9b UGN) oraz między tymi jednostkami (szerzej zob. Komentarz do art. 13 UGN). Regulacja ta znajduje co do zasady zastosowanie również do związków jednostek samorządu terytorialnego (art. 10 ust. 2 UGN).\nObrót nieruchomościami w ramach wzajemnych stosunków pomiędzy podmiotami publicznymi odbywa się przy uwzględnieniu zasady prymatu interesu publicznego, która wypiera w tym przypadku zasadę ekwiwalentności świadczeń (szerzej zob. Komentarz do art. 14 UGN i Komentarz do art. 15 UGN).\nSzczególny przypadek darowizny (art. 888 KC) nieruchomości w obrocie dokonywanym pomiędzy podmiotami publicznymi przewiduje art. 22 UGN.\nNa warunkach określonych powołanym przepisem darowizna ta może zostać dokonana przez Skarb Państwa, powiat lub województwo wyłącznie na rzecz gminy. Przedmiotem tej czynności prawnej może być tylko nieruchomość wchodząca do zasobu nieruchomości Skarbu Państwa, województwa lub powiatu, a więc nieruchomość stanowiąca własność tego podmiotu, nieznajdująca się w użytkowaniu wieczystym, a nadto przysługujące Skarbowi Państwa lub wymienionym jednostkom samorządu terytorialnego prawo użytkowania wieczystego gruntu (art. 21 UGN, art. 25c UGN, art. 25a UGN). Nie dotyczy to jednak nieruchomości państwowych wchodzących w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa (zob. Komentarz do art. 21 UGN) oraz zaliczanych do zasobu nieruchomości Skarbu Państwa normowanego Prawem wodnym (zob. Komentarz do art. 21a UGN). Kolejnym warunkiem dotyczącym nieruchomości jest przeznaczenie jej w planie miejscowym (miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, o którym mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – art. 4 pkt 5 UGN) pod budownictwo mieszkaniowe lub na realizację związanych z nim urządzeń infrastruktury technicznej. Darowanie nieruchomości w tym trybie obwarowane jest nadto ustaleniem, że wymienione cele nie mogą być realizowane przez darczyńcę. Jednocześnie spełniona musi być przesłanka sprowadzająca się do istnienia po stronie gminy ważnego interesu w realizacji przynajmniej jednego z wymienionych celów (budownictwo mieszkaniowe lub realizacja związanych z tym budownictwem urządzeń infrastruktury technicznej).\nZ wnioskiem do Skarbu Państwa, województwa lub powiatu występuje w imieniu gminy wójt (burmistrz, prezydent miasta), jako organ wykonawczy gminy działający na jej rzecz (szerzej zob. Komentarz do art. 11a UGN).\nZe strony Skarbu Państwa właściwy do zawarcia umowy jest starosta (prezydent miasta na prawach powiatu), wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej. Za województwo oraz powiat działa odpowiednio zarząd województwa oraz zarząd powiatu (szerzej o reprezentowaniu jednostek samorządu terytorialnego oraz Skarbu Państwa w sprawach gospodarowania nieruchomościami zob. Komentarz do art. 11 UGN).\nDla swej ważności darowizna wymaga zachowania formy aktu notarialnego – i to zarówno wówczas, gdy przedmiotem tej umowy jest prawo własności nieruchomości (art. 158 KC), jak i w sytuacji, gdy chodzi o prawo użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej (art. 158 KC w zw. z art. 237 KC). W tym ostatnim przypadku warunkiem koniecznym przejścia prawa na gminę jest nadto wpis w księdze wieczystej (art. 27 zd. 2 UGN). Jako że wpis w księdze wieczystej ma moc wsteczną od chwili złożenia wniosku (art. 29 UKWH), moment skutecznego przeniesienia prawa użytkowania wieczystego gruntu na rzecz gminy należy ustalić na godzinę i minutę, w której w danym dniu wniosek wpłynął do sądu wieczystoksięgowego. Ten właśnie moment uważa się bowiem za chwilę złożenia wniosku (art. 626 § 1 zd. 2 KPC).\nRoszczenie o darowanie nieruchomości\nTreść art. 22 UGN pozwala przyjąć, że przepis ten przyznaje gminie roszczenie o przekazanie na jej rzecz nieruchomości w drodze darowizny.\nPrzesłanki tego roszczenia zostały określone wyczerpująco i są one obiektywnie weryfikowalne. Wyjaśnienia w tym miejscu wymaga, że ważny interes gminy przemawiał będzie za darowaniem nieruchomości z zasobu nieruchomości Skarbu Państwa, województwa lub powiatu przykładowo wówczas, gdy umożliwi to realizację zadania własnego gminy z zakresu gminnego budownictwa mieszkaniowego (art. 7 ust. 1 pkt 7 ustawy o samorządzie gminnym).\nIstotne jest również posłużenie się – stanowiącym nakaz określonego zachowania, który wyklucza swobodę decyzyjną – zwrotem „przekazuje się" zamiast przykładowo „można przekazać" lub innym zbliżonym, jak chociażby „może być (...) przedmiotem darowizny" (art. 13 ust. 2 UGN). Także przyznanie gminie możliwości wystąpienia z wnioskiem o przekazanie nieruchomości zdaje się przemawiać za przyznaniem tej jednostce samorządowej roszenia o jej darowanie.\nOmawiane unormowanie zawiera również przesłankę niweczącą roszczenie gminy. Jest nią możliwość zrealizowania celu (na który darowizna miałaby nastąpić) odpowiednio przez Skarb Państwa, województwo lub powiat.\nTaki stan rzeczy oznacza, że wystąpienie ustawowych przesłanek darowania nieruchomości w trybie art. 22 UGN, przy jednoczesnym braku wskazanej przesłanki negatywnej, obliguje do zawarcia umowy darowizny na rzecz gminy.\nRoszczenie to, mające swoją materialnoprawną podstawę w treści art. 22 UGN, może być realizowane w drodze procesu sądowego w sprawie o nakazanie złożenia oświadczenia woli, którego treścią jest darowanie gminie określonej nieruchomości. Wyrok uwzględniający powództwo będzie zastępował oświadczenie darczyńcy (art. 64 KC w zw. z art. 1047 KPC). Jako że orzeczenie takie co do zasady zastępuje jedynie oświadczenie zobowiązanego, konieczne jest nadto złożenie przez gminę oświadczenia woli o przyjęciu darowizny. Jakkolwiek forma aktu notarialnego jest wymagana z reguły jedynie dla oświadczenia darczyńcy (art. 890 § 1 KC), to jednak w tym wypadku – a mianowicie ze względu na przedmiot darowizny – również oświadczenie gminy powinno mieć formę notarialną (art. 158 KC).\nDopiero orzeczenie sądowe uwzględniające powództwa wraz z oświadczeniem obdarowanego będą składały się na umowę darowizny.\nPamiętać jednak należy o istotnym wyjątku od konieczności złożenia oświadczenia również przez gminę. Jeżeli bowiem sąd uwzględni powództwo w całości zgodnie z żądaniem gminy, wyrok będzie zastępował umowę darowizny (OSNC.1968.12.199). W takiej sytuacji złożenie przez gminę oświadczenia o przyjęciu darowizny byłoby zbędne.\nOznaczenie celu darowizny i terminu jego realizacji\nCel, na który następuje darowanie nieruchomości (budownictwo mieszkaniowe lub realizacja związanych z tym budownictwem urządzeń infrastruktury techicznej), musi zostać określony w umowie. Jako że niewykorzystanie nieruchomości na ten cel skutkuje co do zasady koniecznością odwołania darowizny, należy przyjąć, że umowa darowizny powinna określać również termin, w którym cel ten ma zostać zrealizowany. Niewskazanie tego terminu uniemożliwiałoby bowiem, lub – zależnie od okoliczności – przynajmniej utrudniałoby w poważnym stopniu, ustalenie niezrealizowania przedmiotu darowizny na cel określony w umowie.\nOdwołanie darowizny następuje przez oświadczenie złożone na piśmie (art. 900 KC). Forma ta pozostaje aktualna w przypadku, gdy przedmiotem darowizny była nieruchomość. Niezachowanie wymaganej formy nie powoduje nieważności samego odwołania darowizny (art. 73 § 1 KC), mimo to skutkuje istotnymi ograniczeniami dowodowymi w sporze sądowym dotyczącym zwrotnego przeniesienia prawa własności darowanej uprzednio nieruchomości (art. 74 § 1 i 2 KC).\nOświadczenie o odwołaniu darowizny powinno zostać złożone przez starostę (prezydenta miasta powiatowego), wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej, zarząd województwa lub zarząd powiatu, w zależności od tego, czy przedmiotem uprzednio dokonanej darowizny była nieruchomość Skarbu Państwa, województwa czy też powiatu (art. 11 ust. 1 UGN w zw. z art. 11a UGN). Adresatem tego oświadczenia jest wójt (burmistrz, prezydent miasta), będący organem wykonawczym gminy właściwym w sprawach gospodarowania nieruchomościami tej jednostki samorządu terytorialnego, który gospodaruje gminnym zasobem nieruchomości (art. 11 ust. 1 UGN, art. 25 ust. 1 UGN).\nW razie skutecznego odwołania darowizny gmina zobligowana będzie do złożenia oświadczenia o przeniesieniu prawa własności nieruchomości lub prawa użytkowania wieczystego gruntu na rzecz darczyńcy. Samo bowiem oświadczenie o odwołaniu darowizny ma jedynie skutek obligacyjny, a nie prawnorzeczowy, to jest nie przenosi tych praw z powrotem na darczyńcę. Oświadczenie o przeniesieniu własności lub użytkowania wieczystego z powrotem na darczyńcę powinno zostać złożone w formie aktu notarialnego (art. 158 KC), pod rygorem nieważności (art. 73 § 2 zd. 1 KC). Jednak samo oświadczenie obdarowanego nie jest wystarczające dla zwrotnego przeniesienia nieruchomości. Następuje to bowiem w drodze umowy, na którą składają się oświadczenia woli obu wymienionych podmiotów. Również oświadczenie złożone w imieniu Skarbu Państwa, województwa lub powiatu, dotyczące przeniesienia prawa do nieruchomości, wymaga zachowania formy aktu notarialnego.\nRoszczenie o zwrotne przeniesienie nieruchomości, tak samo jak roszczenie o przekazanie nieruchomości na rzecz gminy w drodze darowizny, może być realizowane w sądowym postępowaniu cywilnym przez wytoczenie powództwa przed sądem powszechnym.\nJeżeli sąd uwzględni powództwo w całości zgodnie z żądaniem pozwu, wyrok będzie zastępował również oświadczenie powoda (darczyńcy).\nOdstąpienie od odwołania darowizny może nastąpić wyłącznie za zgodą:\n-wojewody – gdy chodzi o nieruchomość wchodzącą uprzednio w skład zasobu nieruchomości Skarbu Państwa,\n-sejmiku województwa – w odniesieniu do nieruchomości darowanej przez województwo,\n-rady powiatu – jeżeli przedmiotem darowizny była nieruchomość wchodząca w skład powiatowego zasobu nieruchomości.\nWojewoda udziela zgody w formie zarządzenia, natomiast sejmik województwa i rada powiatu w drodze uchwały (szerzej zob. Komentarz do art. 11 UGN).\nPrzyczyny wygaśnięcia trwałego zarządu\nZmiana celu przeznaczenia nieruchomości; bonifi...\nBonifikata na cele mieszkaniowe\nPodwyższenie stawki procentowej opłaty rocznej;...\nPrzepisy KC o nieruchomościach\nNieruchomość wspólna i zarząd tą nieruchomością\nObowiązki właścicieli lokalu\nOdpłatne używanie lokalu – umowa, obowiązki stron\nWypowiedzenie umowy i eksmisja lokatora\n2011-11-16 - zmiana ustawy o ochronie praw lokatorów\n2011-10-11 - zmiana ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych\n2011-10-09 - zmiana UGN\n2011-08-26 - zmiana UGN\n2011-07-06 - zmiana UGN\n2011-07-01 - zmiana UGN\n2011-02-20 - zmiana hipoteki\nUjawnianie nieruchomości publicznych


Ogłoszenia weselne Niemcza. Najlepsze firmy (porównaj ceny) - WeselezKlasa, strona 5\nOrganizacja wesel Niemcza, strona 5\nod 199 do 229 zł osoba\nwesele do 44 osób\nGrape Restaurant Wrocław - romantyczne wesele w klimatycznej willi! Zastanawiacie się, gdzie zorganizować wesele we Wrocławiu i jeszcze nie znaleźliście tej jednej jedynej, wymarzonej sali? Koniecznie...\nPiławski Dwór · Piławski Dwór zaprasza... Piławski Dwór to nowa restauracja o jasnych i przestronnych wnętrzach, zaaranżowanych w stylu prowansalskim. To wyjątkowe miejsce otoczone...\n45 km od miasta Niemcza\nod 210 do 299 zł osoba\nPałac Makowice to idealne miejsce do zorganizowania ślubu i przyjęcia weselnego. Historyczny charakter obiektu stwarza romantyczną i niezapomnianą atmosferę, która na długo pozostanie w pamięci...\n26 km od miasta Niemcza\n305 zł osoba


Trener duszy [Anna Rychter] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00246 005266 20988761 na godz. na dobę w sumie\nTrener duszy - ebook/epub\nAutor: Anna Rychter Liczba stron:\nISBN: 978-83-7722-352-9 Rok wydania: 2011\nRowerowa wycieczka za miasto okazuje się dla Jesiennej momentem zwrotnym w jej spokojnym, małomiasteczkowym życiu. Nie mniej zdziwiony nagłym uczuciem jest Paweł, który już osiągnął w życiu wszystko, co zaplanował, i nagle musi zadać sobie pytanie: czy kiedykolwiek naprawdę kochał? Obydwoje mają własne rodziny, dzieci, pracę, dom. Czy są gotowi przyjąć tę późną miłość?\nW swojej kolejnej niebanalnej powieści Anna Rychter na marginesie głównego wątku dokonuje życiowego bilansu generacji Polaków wchodzącej niezauważalnie w „smugę cienia”.\nMokre włosy Pawła pachniały znanym jej zapachem. Brwi i rzęsy na przymkniętych powiekach były powleczone ciepłem uciekającej wody. Jednodniowy zarost wyznaczał na jego twarzy tak charakterystyczną grafitową granicę symetrii. Rozchylone usta łapały raz powietrze, raz wodę, to znów szyję i piersi Jesiennej. Kluczyli oboje, na przemian umykając i wystawiając ciała na płynący nieskończenie wodospad. Jesienna miała wrażenie, że dzięki kąpieli zmywali z siebie to wszystko, co było przedtem, gdy się nie znali, nie mieli pojęcia o sobie nawzajem. Teraz już byli czyści, nieskazitelni – tylko Paweł dla niej, tylko ona dla niego. Szum wody oplótł ich mleczną parą jak dymem z październikowego ogniska. Jeszcze chwilę temu byli oddzielnie, obok siebie, aby już za moment stworzyć jedność, przeobrazić się w hydrę z jednym ciałem i dwiema głowami.\nStrona tytułowa Anna Rychter Trener duszy\nStrona redakcyjna Redakcja i korekta: Zuzanna Gościcka-Miotk Projekt okładki: Ewa Grocholska Skład: Monika Burakiewicz © Anna Rychter i Novae Res s.c. 2014 Wydanie pierwsze ISBN 978-83-7722-352-9 Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, reprodukcja lub odczyt jakiegokolwiek fragmentu tej książki w środkach masowego przekazu wymaga pisemnej zgody wydawnictwa Novae Res. NOVAE RES – WYDAWNICTWO INNOWACYJNE al. Zwycięstwa 96/98, 81-451 Gdynia tel.: 58 698 21 61, e-mail: sekretariat@novaeres.pl, http://novaeres.pl Publikacja dostępna jest w księgarni internetowej zaczytani.pl. Wydawnictwo Novae Res jest partnerem Pomorskiego Parku Naukowo-Technologicznego w Gdyni. Konwersja do formatu EPUB: Legimi Sp. z o.o. | Legimi.com\nRozdział 1 Od kilku dni życie toczyło się niezmiennym rytmem: od rana padał deszcz, a wieczorem niebo rozpogadzało się i zza chmur wychodziło słońce, które o tej porze dnia powinno już szykować się do snu. Delikatna zieleń nabierała blasku, a jej seledynowy odcień wpływał kojąco na duszę nawet najbardziej zatwardziałego realisty. Właśnie kończył się kwiecień i przyroda na nowo rozpoczynała swój cykl. Do życia budziły się: trawa, drzewa, żonkile, stokrotki, wróble, wrony, psy, koty, motyle, no i oczywiście ludzie. Na barwy wiosny nie ma siły – wszystko jest tak przemyślane przez Stwórcę, że po bieli śniegu, szarości błota i dotkliwych wichurach każdy musi zauważyć zieleń pąków, żółtość mleczy, różowość kwiatów jabłoni i czerwień tulipanów. To właśnie różni nas, ludzi strefy umiarkowanej, od tych żyjących w innych klimatach. Nie mamy wyjścia – co roku dostajemy od Boga ten sam dar: wiosnę. I musimy się z niego cieszyć. Nie ma usprawiedliwienia nawet dla niewidomych. Oni też zmuszeni są czuć ciepły powiew na twarzy i delektować się zapachem kwitnącej mirabelki. Ludzie strefy umiarkowanej cierpliwie czekają kilka długich, burych miesięcy, aż na przekór politykom, wieszczom i czarnowidzom świat zrobi się zielony. Tego szczęścia nigdy nie zaznają mieszkańcy tropików, strefy podzwrotnikowej czy Arktyki. Tam pory roku są zawsze nużąco stałe. Jak można żyć w takiej oczywistości? Czy ci ludzie są szczęśliwi wśród wiecznie zielonych palm, tęczowych ryb i pstrokatych ptaków? A cóż to za atrakcja móc o każdej porze roku kąpać się w koralowo ciepłym morzu? Albo w styczniu wycinać maczetą tropikalne zarośla, płosząc chmary wielkich motyli? Albo kaleczyć się o zawsze zielone kaktusy, konając z pragnienia na bezkresnej piaskownicy? Jak można naiwnie wierzyć, że stopnieje pięćdziesiąt ze stu centymetrów wiecznego śniegu, i w kółko jeździć na nartach albo skuterach śnieżnych, mając pewność, że nawet w lipcu zza jakiejś zaspy wyłoni się Święty Mikołaj? Wiosna... Feniks powstający z popiołów, odrodzenie, propaganda sukcesu... Jedyna stuprocentowa nadzieja, że przyjdzie, przyjdzie na pewno. Raz zjawia się wcześniej. Jest wtedy jak niespodziewany gość – zaskakuje w progu. Raz przybiega później. Jest tym bardziej oczekiwana, wypatrywana przez umyte okna. Ale w końcu zawsze nadchodzi, czyniąc ludzi strefy umiarkowanej szczęśliwymi. Szczęśliwa stara się być również Jesienna. Wprawdzie to zupełnie nie jej pora roku, ale niezbadana dogłębnie euforia ogółu opanowała także ją. Wszędzie zapanował optymizm, a więc i Jesiennej nie wypada się smucić, choć najlepiej wnika w swoją duszę około połowy sierpnia. Mimo że wówczas w przyrodzie króluje jeszcze głęboka zieleń, ona czuje podświadomie, iż nieuchronnie nadchodzi jej pora – magiczny czas jesieni. Nasiona traw i ziół pękają z cichym trzaskiem, wysypując swoją zawartość na ziemię. Świerszcze grają głośno, najgłośniej jak umieją, bo to czas na ich doroczne koncerty. A Jesienna jak barometr powoli opada w dół, czekając, aż spełni się cała w złotych liściach, dojrzałych owocach, niciach babiego lata, w ciszy gasnącego ogrodu. Powoli, leniwie czeka na swoją porę pesymizmu, smutku, wichru, świata w kolorze sepii. Będzie wtedy miała czas na przemyślenia i refleksje, na wyciszenie. Jej życiowy cykl zaczyna się wraz z pierwszym opadłym z drzewa pożółkłym liściem. Jesień i wiosna to pory przejściowe, ale wiosna wybucha nagle, zaskakuje, narzuca się człowiekowi, a Jesienna woli nieśpiesznie przygotowywać się na zmiany, nie lubi niespodzianek, boi się entuzjazmu tłumów. Jesień jest najbardziej zgodna z jej naturą, bo nadchodzi niezauważalnie, krok po kroku i łagodnie obejmuje panowanie nad całą strefą umiarkowaną. Ale teraz Jesienna przyłącza się do tego szoku wiosennego, powstałego nagle, jednego poranka, kiedy ludzie obudzili się, spojrzeli w okna i oniemiali zobaczyli cud natury: jednej nocy bez dotyku słońca jakaś nadprzyrodzona siła spowodowała, że wszystko stało się zielone. * Tego właśnie pierwszego w roku wiosennego poranka Jesienna długo stała w oknie, trzymając w ręku koraliki od rolety. Patrzyła na seledynowe chmury na drzewach, których administracja osiedla nie zdążyła jeszcze jakimś cudem wyciąć. Na widok tej zieloności ogarnął ją smutek. Z lękiem pomyślała, że jutro lub pojutrze na pewno pojawi się kilku facetów z piłami, przyjadą ciężarówką z platformą na wysięgniku i zacznie się rzeź niewiniątek. Z zimną krwią obrąbane zostaną dopiero co zazielenione gałęzie, wypłoszone ptaki i wiewiórki, które zamieszkały w dziuplach i wśród konarów drzew, naiwnie wierząc, że znajdą tu spokój i wychowają swoje potomstwo. „Architekci krajobrazu” – bo tak mówią o sobie rzeźnicy drzew – wypełniają ich zdaniem dziejową misję. Mieszkańcy osiedla twierdzili podobno, że przez te rozpostarte gałęzie z soczystymi liśćmi panuje straszna wilgoć w ich niewietrzonych mieszkaniach, a kwitnące wierzby i topole wyciskają z oczu i nosów alergiczne sople. Tak więc, wychodząc naprzeciw słusznym postulatom lokatorów, administracja osiedla co roku na wiosnę urządzała planową kastrację zieleniny. Jesienna spojrzała w dół na trawę pod balkonem. Wychodziły z niej główki stokrotek i fiołków. Lada dzień i one zostaną przejechane przez ciężarówkę wywożącą pocięte drewniane kłody albo rozdeptane przez ciężkie buciory rzeźników drzew. Ocalała reszta będzie „nawożona” psimi odchodami tak skutecznie, aż zrobi się żółtobrunatna. „Wiosna... Wobec tego cieszyć się czy dać sobie spokój?” – Jesienna machnęła ręką i wróciła myślami do swojego tu i teraz. Mimo że za oknem tyle się zmieniło, dla niej zaczynał się normalny, zwykły dzień. W kuchni włączyła czajnik, żeby zrobić sobie poranną kawę. Z lodówki wyjęła jogurty, masło i wędlinę, a z szafki pieczywo. Musiała jak co dzień zrobić pierwsze i drugie śniadanie sobie i domownikom. Najpierw jednak powlokła się do łazienki. „Będzie zmiana pogody, bo cholernie boli mnie kręgosłup” – pomyślała, pochylając się nad umywalką, żeby umyć zęby. Tak było od kilku lat, ale zdążyła się do tego przyzwyczaić. Ćmiący ból był nieodłącznym bodźcem, który już z rana powodował, że szybko zmywała z siebie resztki nocy. Neurolog i ortopeda na zmianę dwa razy do roku wysyłali ją na rehabilitację. Brała wtedy zwolnienie z pracy i przez dziesięć dni delektowała się zabiegami, polem magnetycznym, masażem, ultradźwiękami albo „smutnym zwisem”, jak nazywała ćwiczenia w odciążeniu. Miała wtedy ze sobą ulubione kryminały Agaty Christie i cieszyła się, że przez dwie godziny dziennie może pobyć w miejscu, gdzie inni zajmują się nią, podłączają i odłączają różne urządzenia, klepią, pytają, czy nie jest jej za gorąco albo za zimno, mają czas dla zaganianej kobiety. Po zabiegach następowała chwilowa poprawa, a potem wszystko wracało do normy. „Powinnam gimnastykować się w domu chociaż pół godziny dziennie” – z goryczą pomyślała o ignorancji wobec własnego organizmu. „Za oknem wiosna, czas zdjąć puchową kurtkę, a ja mam wałki tłuszczu na brzuchu, zimową oponę od terenówki na biodrach, a cellulitis na udach sięga już do kolan zgrubiałych przez zimę nóg. Jak włożyć teraz lekki płaszczyk, cienkie rajstopy i pantofelki? Zgroza!”. Jesienna zdjęła górę od piżamy i zbaraniała. Tu też klęska! Bary i bicepsy jak u Pudziana nie pozwalają przywdziać obcisłej bluzki. Na szyi i dekolcie szczerzy kły chyba ze sto włókniaków wyhodowanych przez zimę w cieple wełnianych golfów. A piersi? Smutno wiszą pod własnym ciężarem, pełne rozstępów po porodzie, karmieniu, tyciu i chudnięciu. Załamana swoim nagim obrazem, nałożyła czarny szlafrok w czerwone cętki i – podobnie jak czyniła przez kilka ostatnich miesięcy – szczelnie zasunęła suwak na ostatni ząbek, pod samą szyję. Miała ochotę schować się głęboko do szafy, przeczekać tam całą wiosnę i cudownie schudnąć, ociosać wałki tłuszczu jakimś zmyślnym urządzeniem, nadmuchać smutny biust, rozwałkować cellulitis, zerwać włókniaki, wyćwiczyć obolały kręgosłup, zrobić wszystko, żeby stał się cud, bo tylko on mógł ją uratować. Ach, być taką, jaką pamięta siebie każdej wiosny sprzed wielu lat! Ale przecież ćwierć wieku temu miała inne problemy: nauka, szkoła, studia, egzaminy, kartki na cukier i nieszczęśliwa miłość. Wtedy były to poważne zmartwienia. Za to teraz... Czajnik wyłączył się, a z dzióbka zaczęła wydobywać się para. Jesienna zalała kawę w swoim ulubionym kubku. Miał kształt dzwoneczka i był przyozdobiony rysunkiem różowo-białego kwiatu dzikiej poziomki. Gruba porcelana idealnie pasowała do jej ust. Lubiła tę porę dnia: 6.20 rano. Wszyscy śpią, a ona już jest na nogach. Nikt jeszcze nie biega po mieszkaniu, nie pyta o nic, nie kołacze do drzwi łazienki, że musi wejść, bo nie wytrzyma, bo się spóźni do szkoły, do pracy. Przy stole w kuchni piła spokojnie gorącą kawę z cynamonem i imbirem, czując, że staje się zdolna przyjąć wyzwanie od wiosny. Za oknem małe miasteczko powoli budziło się do życia. Do sklepiku obok bloku przyjechał samochód dostawczy z pieczywem. Wielki rogalik z makiem – smakowita reklama piekarni, namalowany z boku czerwonego forda transita, wywołał u Jesiennej uczucie porannego głodu. Otworzyła waniliowy jogurt, ochlapując cukiernicę drobnymi kropkami gęstej zawiesiny z mało kulturalnymi bakteriami, i zaczęła smakować go niewielkimi łykami. „Wolałabym zjeść takiego złotego rogalika z grafitowym makiem na nacięciach” – pomyślała łakomie, ale zaraz przypomniała sobie swoje odbicie w lustrze, które kwadrans temu widziała w łazience po zdjęciu piżamy. „To jakiś koszmar – muszę schudnąć! Znajdę w internecie superdietę, przez tydzień będę odchudzać się w mózgu, wreszcie przełamię się i zastosuję wszystkie możliwe restrykcje wobec własnej, tak słabej silnej woli” – postanowiła. Wiedziała jednak, że będzie ciężko. Całe dorosłe życie odchudzała się i tyła na przemian, dbała o siebie i dawała sobie wolne. Ale każdej następnej wiosny było tylko gorzej. W zimie wracała do starych nawyków: pierożki, makaron, placki, ciasteczka, czekoladki, cholesterolowe sosiki, smażone mięsko i świeże bułeczki. Tymczasem ukryte pod grubymi ubraniami ciało pasło się bezkarnie przez kilka miesięcy, by wraz z wiosną obnażyć w pełnej krasie swój stan posiadania. „Co robić? Co robić?” – Jesienna maniakalnie zaczęła myśleć o sobie. „Czas na zdrowy egoizm, czas zająć się swoim ciałem! I to jak najszybciej! Przecież mam czterdzieści pięć lat, to wcale nie tak dużo, żeby nosić rozmiar 44, cholera!” Właśnie zdała sobie sprawę, że w jej przypadku wiek i rozmiar ubrań zaczęły niebezpiecznie się wyrównywać. „Muszę wziąć się za siebie, choćby nie wiem co!” – nerwowo zgniotła plastikowe opakowanie po dietetycznym jogurcie i dopiła resztkę kawy. Wypłukała ulubiony kubek i zajęła się robieniem kanapek na drugie śniadanie. Najpierw prowiant dla Mrówki: biała bułeczka cieniutko posmarowana masłem, a do tego plasterek żółtego sera. Całość koniecznie trzeba zapakować w papier, a nie w folię, bo kanapka w folii wraca nietknięta ze szkoły, a Mrówka komentuje: „Śmierdzi plastikiem. Nie dawaj mi, mamo, nigdy więcej folii do wąchania”. A więc dobrze, biała bułeczka z żółtym serem wpada do papierowej torebki. Teraz kanapka dla Zamyślonego. Musi być zrobiona z chleba. Ale nie może to być żaden tam czarny, z ziarnami, bo odkąd Zamyślony wyszczerbił obie górne jedynki na razowcu z zapieczonymi na kamień otrębami, nie chce słyszeć o zdrowym pieczywie. Ma to gdzieś. Zbyt dużo kosztowała go naprawa zębów, żeby miał dbać o żołądek i jelita, jednocześnie nabijając kabzę dentyście. Zwykły biały chleb firmowy – dwie kromki, dużo masła, dwa grube plastry baleronu. Żadnej zieleniny ani nowalijek, bo w jelitach gazują, pęcznieją i nie można usiedzieć w biurze. Zrozumiałe. Po co więc robić coś bez sensu? Jesienna dobrze zna swoją rodzinę i już przystosowała się do indywidualnych preferencji każdego z domowników. Czas na kanapkę dla niej. Zza chlebaka wydobyła dawno otwartą paczkę chrupkiego pieczywa. Cztery kawałki „dykty” dietetycznej muśnięte masłem, plaster chudej wędlinki, a do tego po listku sałaty posypanej natką pietruszki, dwa jabłka, pomarańcza. Całość wrzucona do foliowej torby ląduje w jej osobistej torebce. Jest punkt 7.00. Trzeba budzić rodzinę. Mrówka jęczy, że chyba dziś nie pójdzie do szkoły, bo chce spać. Zamyślony sapie, że późno się położył, bo czytał coś ważnego, a potem oglądał TV do drugiej w nocy. Ale kogo to obchodzi? – Musicie wstawać – Jesienna cieszy się w duchu, że to nie ona ma trudności z podnoszeniem się z łóżka. – Wyjrzyjcie przez okno! W nocy przyszła wiosna. Sama bierze kosmetyczkę i przy stole w pokoju zaczyna powoli robić makijaż. Ze swoich pokoi wypełzają w piżamach nocne mary. Zaraz zaczną się kłócić o pierwszeństwo u wrót łazienki. Rozespani i wściekli ojciec z córką wymieniają na dzień dobry poranne uprzejmości: – Czy nie można było wcześniej położyć się spać, żeby rano wstać, jak Pan Bóg przykazał? – warczy Zamyślony, podciągając obwisłe spodnie od rozciągniętej piżamy. – Nie można, bo przeszkadzało mi światło, które przebija się przez twoje drzwi, a do tego telewizor ryczał i nie mogłam zasnąć! – ripostuje Mrówka. – Akurat! Dzisiaj pójdziesz spać po dobranocce – Zamyślony chyba nie wie, co mówi. – Akurat! Dzisiaj mam dużo nauki i będę długo siedzieć wieczorem, może dłużej niż ty! – Mrówka wskakuje sprytnie do łazienki, zamykając Zamyślonemu drzwi przed nosem. W powietrzu wisi codzienna bezsensowna awantura. Wydaje się, że mimo różnicy wieku intelektualny poziom rozmówców jest o siódmej rano taki sam. – Zobacz, jak zielono – Jesienna wie, jak odwrócić uwagę Zamyślonego od zamkniętej łazienki. Przez okno w kuchni widać wiosenne drzewa i wielki trawnik, pełen białych punkcików. – Nareszcie, nareszcie! – Zamyślony kocha wiosnę, więc cieszy się jak dziecko. W jednej chwili pazernie wbija wzrok w piękny krajobraz, zapominając, że powinien być wściekły, bo Mrówka przechytrzyła go w wyścigu do łazienki. Wygląda na to, że teraz jest z tego nawet zadowolony. Ziewając, patrzy na nieprzetrzebiony zagajnik za oknem, i widać, jak rozmarza się jego twarz. To pewne, że w taki dzień śniadanie i obiad będą mu smakować, petenci w biurze nie zdołają wyprowadzić go z równowagi, a Mrówka spokojnie wykona poranną toaletę, nieponaglana pukaniem do drzwi. Jesienna także może spokojnie dokończyć makijaż i ubrać się. Dzisiaj nie musi rozstrzygać porannych sporów. Wiosna zrobiła swoje. Makijaż skończony, ale czas na nowe wyzwanie: „Co tu na siebie włożyć?” – odwieczny problem wszystkich kobiet. Jesienna otworzyła szafę i z niechęcią zaczęła przeglądać wieszak po wieszaku. Brązowa spódnica była za ciasna, czarna za cienka, a ta w kratkę nie będzie pasować do bluzki w kwiatki, którą zamierzała włożyć. „Przydałby się jakiś nowy ciuch – i to niejeden. Oczywiście, w większym rozmiarze. A kysz! Nie będę planować żadnych zakupów, dopóki nie schudnę. Muszę to zrobić, muszę!”. Z tym mocnym postanowieniem ściągnęła z wieszaka nieśmiertelne czarne spodnie z dużą domieszką lycry. Dzięki temu składnikowi rozciągały się wraz z przybywającymi kilogramami. Włożyła je na siebie i szybkim ruchem zapięła trzy guziki. Niewymagające prasowania spodnie były bardzo niebezpieczne, bo nie wyznaczały granicy, do której można było bezkarnie dojść w obżeraniu się. „Brr!” – Jesienna przestraszyła się samej siebie. „Tracę kontrolę nad własnym ciałem? Może to już menopauza? Ale nie, okres mam co miesiąc, w nocy śpię jak zabita, napięcie przedmiesiączkowe też jest planowo, serce nie kołacze, chyba że na widok George’a Clooneya, nie jestem zlana potem, co najwyżej przy odkurzaniu mieszkania, więc raczej jeszcze nie przekwitam”. Spojrzała nerwowo na zegar w przedpokoju. Dochodziła 7.30. „Znowu spóźnię się do pracy, ale przy tych zarobkach nie ma się do czego spieszyć. Jaka płaca, taka praca” – szybko usprawiedliwiła samą siebie. Mimo wszystko jednak wrodzone poczucie obowiązku wzięło górę nad poranną filozofią. Szybko włożyła czarną bluzkę w kolorowe kwiaty (od Hindusa), na szyi zapięła srebrny łańcuszek z małą zawieszką z cyrkonii (prezent od Poważnej), do tego cienki czarny sweterek i oliwkowy płaszcz, kupiony dwa lata temu w szmateksie za jedyne 12 złotych. Wprawnym ruchem owinęła wokół szyi złocisty szal – prezent od Zamyślonego na kolejną rocznicę ślubu. Na nogi włożyła podkolanówki, oczywiście, z lecącymi oczkami, i czarne czółenka (polskie?) z lekko startymi flekami. Złapała pomarańczową torebkę – hit tego sezonu (od Chińczyka), rozdała po małym całusku Mrówce i Zamyślonemu, po czym z okrzykiem: „Do zobaczenia!” zbiegła ze schodów trzeciego piętra. „Spóźniłam się jak nic, przecież już jest 7.40” – zerknęła na komórkę, na której w tym momencie wyświetlił się komunikat, że bateria jest słaba. „Dlaczego wciąż się rozładowuje? Przecież miesiąc temu nabyłam w firmowym salonie nową komórkę za złotówkę na kolejne dwa lata swojego życia. Niby najnowszy model – kupiony od ręki kosztowałby prawie pięć stów!” Jednak komórka za złotówkę była tym, na co od długiego czasu mogła sobie pozwolić. Jeśli nie przekroczyła limitu rozmów, to razem z komórką Mrówki płaciła stówę na miesiąc. Niby żadna forsa, ale jak się zarabia co miesiąc trochę powyżej najniższej krajowej, to trzeba umieć liczyć. A liczyć mogła jedynie na Zamyślonego, bo w jej budżetówce nie było szans na podwyżki. Władzom wciąż brakowało kasy, żeby rozdzielić ją na mniej ważne jednostki samorządowe. Te ważniejsze, z władzami na czele, jakoś potrafiły hojnie obdarowywać się zarobkami, premiami czy nadwyżkami finansowymi. Byli równi i równiejsi. Biali i Czarni, a nawet Bardzo Czarni. Jesienna należała do Bardzo Czarnych. Jej ani-budżetówka – ani-samorządówka była zdecydowanie sto lat za Czarnymi, jakby wstydliwie utrzymywana przez miasto tylko dlatego, że istniał odgórny obowiązek finansowania takowej. Myśląc o tym wszystkim, Jesienna zwolniła kroku. Tak właściwie to zupełnie nie opłacało się iść do tej roboty. „Po co ja w ogóle zdzieram buty, kupione i tak przez Zamyślonego, skoro jedyną korzyścią z tej pracy jest fakt, że to tam odwalają mi podatek i to tam podpisuję listę obecności, zamiast figurować w rejestrze dla bezrobotnych jak jedna czwarta mojego miasteczka leżącego na wschód od Wisły?” Spojrzała przed siebie i wzięła głęboki oddech. Kwietniowe słońce przypiekało już od rana, dając nadzieję, że nabrzmiałe sokami pąki na drzewach szybko rozwiną się w liście i kwiaty. Mimo spóźnienia wstąpiła jeszcze do sklepiku osiedlowego po butelkę mineralnej bez gazu. „Będę się przecież odchudzać, więc muszę oszukiwać żołądek, tak jak radzą prawie wszystkie diety”. Za ladą stała Iskierka – ekspedientka, którą Jesienna bardzo lubiła. Śliczna, drobna, zawsze uśmiechnięta młoda matka i żona. Iskierka była dla Jesiennej zagadką minionej młodości. „Jak ona to robi, że jest szczęśliwa, wesoła, starannie umalowana, ma ułożoną fryzurkę i francuski manicure bez odprysków?” – myślała z podziwem i zazdrością Jesienna, która na dobrą sprawę mogłaby być matką młodej sprzedawczyni. „Przecież sklepik jest czynny od szóstej rano, więc ona musi wstać co najmniej o piątej, żeby z drugiego końca miasta przyjechać rowerem i przyjąć świeży towar. A jej dzieciak? Chyba mąż idzie później do pracy i po drodze odstawia go do przedszkola. Nie ma innego wyjścia, musi istnieć jakaś synchronizacja”. Ale dzisiaj Iskierka była smutna i zdenerwowana. Miała oklapnięte włosy i zaniedbane paznokcie. Podała Jesiennej wodę mineralną, a przy wydawaniu reszty w jej oczach zakręciły się łzy. – Co się stało? – Jesienna nie mogła uwierzyć, że w ten piękny wiosenny poranek można być tak ponurym. – Nic, nic... – Iskierka opuściła nieumalowane rzęsy. – Wiosna idzie wielkimi krokami, tak zielono zrobiło się przez noc... – usiłowała ją pocieszyć Jesienna. – A co mnie to wszystko obchodzi? Jestem załamana. Od wczoraj wiem, że znowu nie jestem w ciąży. Dlaczego? – łzy Iskierki zaczęły kapać na kasę fiskalną. – Nie jest pani w ciąży i dlatego płacze? Nie rozumiem... Gdyby było odwrotnie... Przecież ma pani już jedno dziecko... więc o co chodzi? – Jesienna sama była zdumiona swoimi mało delikatnymi pytaniami wścibskiej baby w wieku chimeryczno-klimakterycznym. – Mam, mam – i co z tego? Jedno dziecko to nic, to za mało! Misiek ma przecież już cztery latka, a wciąż jest sam. Będzie cholernym samolubem i egoistą. Wie pani chyba, że „z jedynaka to ni pies, ni sobaka”. Jeszcze przed ślubem planowaliśmy z Kochającym, że będziemy mieć co najmniej trójkę dzieci, a teraz co? Minęło pięć lat od ślubu, pracujemy obydwoje, mamy mieszkanie, a Misiek wciąż singluje. Jestem zdrowa, byłam parokrotnie u lekarza i wszystko jest ze mną w porządku... Teraz chyba Kochający będzie musiał zrobić specjalistyczne badania. To z nim na pewno coś jest nie tak. Wie pani, on ciągle jeździ tym samochodem, całymi dniami siedzi za kółkiem, żeby jak najwięcej zarobić, bo chcemy powiększyć rodzinę. Może przez te sztuczne tureckie dżinsy przegrzały mu się jądra i ugotowały plemniki? Czytałam w jakimś czasopiśmie kobiecym, że tak może być! Kochający przecież nie pali i nie pije. Więc co innego? Chyba że dwa lata temu zaraził się od Miśka świnką i to wszystko naraz zrobiło go bezpłodnym. Przecież nie ma innego wytłumaczenia. Nie stosujemy żadnej antykoncepcji. A może pani zna jakiegoś specjalistę, to ja namówię Kochającego i pójdziemy do niego razem... Nasz Misiek nie może być jedynakiem! Zbaraniała Jesienna kiwnęła głową: – Popytam dziewczyn w pracy. Będzie pani jutro rano w sklepie? Postaram się jakoś pomóc, czegoś poszukam w internecie, tylko niech pani nie płacze... – Muszę, muszę to wypłakać, żeby znowu wziąć się do kupy i próbować w tym miesiącu. A może na wiosnę obudzi się i mój Kochający? My musimy mieć drugie dziecko! Jesienna wzięła z lady swoją mineralną, włożyła do portfela resztę pieniędzy i wyszła ze sklepiku. „Drugie dziecko! Nie do wiary! Myślałam już, że nie ma takich małżeństw. A tu się okazuje, że dzisiaj, w dobie kolejnego oczekiwania na cud gospodarczy, emigracji zarobkowej, rozwodów, wspólnych z rodzicami mieszkań »na kupie« są młodzi, którzy chcą mieć drugie, a może i każde następne dziecko. Heca! Mnóstwo ludzi, których znam, nie chce mieć potomstwa, dopóki nie będzie mieszkać we własnym domu, dobrze zarabiać, zanim zrobi karierę. Jedno dziecko pokrzyżowałoby im plany, a co mówić drugie...” Spojrzała na swoją komórkę. Była 7.49. „Pięknie! Od dwudziestu minut powinnam siedzieć przy swoim biurku i pracować. Nie mam już żadnego morale pracowniczego”. Od długiego czasu czuła instynktowny opór przed przestrzeganiem dyscypliny pracy. Zaczęła lekceważyć codzienne obowiązki, coraz częściej się spóźniała, głośno narzekała na głodową pensję i brak perspektyw. Jej instytucja wciąż istniała, nie było redukcji ani drastycznych reform, a mimo to sytuacja pogarszała się z dnia na dzień. A może właśnie dlatego? Rzeczywistość wokół zmieniała się, wirowała, tasowali się urzędnicy, na ratuszu zasiadały nowe władze, a tu, w małym samorządowym Ciemnogródku, wciąż było jak dawniej. Jedyne, co zmieniło się na korzyść, to wysokość poborów Wciąż Tego Samego Guru. Wsteczny, zachowawczy, niedopuszczający krytyki Wciąż Ten Sam Guru był jak Święta Inkwizycja. Od lat tępił heretyków, którym zamarzyły się zmiany albo podwyżki pensji w Ciemnogródku. Minęło kilka lat, odkąd chcąc nie chcąc i Ciemnogródek wszedł w unijny związek, ale nie miało to żadnego znaczenia dla Wciąż Tego Samego Guru. On ani myślał czegokolwiek zmieniać, a tym bardziej samego siebie, rezygnować z piedestału, na który dawno temu przypadkowo wlazł. Dewizą Wciąż Tego Samego Guru było nie narażać się Najwyższemu i dzierżyć za mordy ciemnogrodzkich heretyków. Takie były podwaliny władzy, ugruntowane latami kurczowego trzymania się jedynie słusznej, niereformowalnej linii. Standard małego miasteczka we wschodniej Polsce. Jesienna, świadoma beznadziejności swojej sytuacji, szła coraz wolniej osiedlowym deptakiem, myśląc z niechęcią i obrzydzeniem, że oto mimo nadejścia wiosny w jej życiu zawodowym nic się nie zmieni. Już powinna przyzwyczaić się, że nie czekają jej żadne awanse, podwyżki czy pochwały, dopóki na tronie będzie Wciąż Ten Sam Guru. Bezsensowna stagnacja, brak perspektyw i raz w miesiącu zasiłek – szumnie nazywany poborami. Ohyda! Dochodziła właśnie do osiedlowego bazaru, gdy usłyszała znajomy głos. Pomiędzy straganami z sałatą, rzodkiewką, jabłkami i ruskimi „kanfietami” przemykał jak co dzień rano Całujący Rączki – emerytowany major Ludowego Wojska Polskiego. Był żołnierzem Czarnowidzącego Generała (teraz w stanie spoczynku), przez którego Jesienna nie miała studniówki, bo wprowadził w grudniu 1981 zakaz zgromadzeń (i nie tylko). Całujący Rączki swoje już w życiu zrobił i dostaje za to całkiem niezłą emeryturę. Dzięki temu mógł teraz od rana spokojnie filozofować z Kramarzami Od Pietruszki i uboższymi od niego Cywilami Na Emeryturze. Przy tym z wojskową galanterią całował w rączki wszystkie spotkane na swojej drodze panie. Z panami zaś politykował, wymądrzał się, doradzał im, podpierając się autorytetem i mądrością oficera Ludowego Wojska Polskiego (w stanie spoczynku). Całujący Rączki był wypoczęty i czasowy, nikomu nie przepuścił płazem, każdy rozmówca musiał wysłuchać jego filozoficznej dykteryjki. No i na polityce znał się jak mało kto. Każdego ranka wybiegał ze swojego mieszkanka w bloku, które za wierną służbę podarował mu Czarnowidzący Generał. Przemierzał marszowym krokiem osiedlowe dróżki, robiąc poranne zakupy. Wiosna przygnała go na ryneczek po nowalijki i świeże pieczywo dla swojej Urządniczki, której był wierny od ponad trzydziestu lat. Razem z nią wychowali potomstwo, które już dawno rozpierzchło się po świecie, a teraz we dwójkę dogadzali sobie na co dzień, posiłkując się emeryturą Całującego Rączki i pensją Urządniczki, która urządziła się na wieki, piastując posadę w Urządzie Miasta. Urządniczka od wielu lat była radną, często bezradną, wsteczną i bezmyślną, ale co miała robić, jak jej elektorat składał się z takich samych jak ona Osiedlowych Żon Emerytowanych Oficerów – sierot po Czarnowidzącym Generale? Ona była odzwierciedleniem ich potrzeb, nadziei, oczekiwań i kultury politycznej. Prozaiczne sprawy dnia codziennego Urządniczka załatwiała poprzez Całującego Rączki. To on robił zakupy, sprzątał mieszkanie, wypełniał kwity i formularze, ścierał się z innymi urządnikami, którzy mieli zwyczajowy bałagan w papierach. W tym czasie Urządniczka intensywnie myślała, jak tu najlepiej (dla siebie) urządzić lokalny świat. W przerwach od myślenia odpoczywała na sesjach Rady Miasta. Całujący Rączki promował cnoty i kompetencje swojej żony wszędzie, gdzie tylko zaniosły go emerytowane nogi: w sklepie, na straganie z marchewką, w aptece, w pralni i na zebraniu zarządu osiedla. Dzięki temu upewniał Urządniczkę, że może spać spokojnie, bo jej elektorat wciąż wierzy, że dotrzyma swoich obietnic, składanych na wszystkich osiedlowych słupach podczas nudnych kampanii wyborczych. Jeśli zaś nie uda się Urządniczce w tej kadencji zrealizować jej wyborczych zamiarów, to sprawa prosta – należy wybrać ją na następną. Wtedy bogatsza duchowo i bardziej doświadczona będzie wiarygodniejszym reprezentantem osiedlowego elektoratu. Co nagle, to po diable. Do wszystkiego trzeba dochodzić systematycznie, ucząc się na własnych błędach. * Tak oto Jesienna, upewniona od samego rana, że tej wiosny nie może ją spotkać nic dobrego, dowlokła się do swojego samorządowego Ciemnógrodka. Podpisała leżącą na ladzie w szatni listę obecności, tak jak robiła to od dwudziestu lat. Zdjęła z haczyka na ścianie klucz z numerem 1 i długim korytarzem doszła do ostatnich, szarych drzwi po lewej stronie. Przekręciła klucz w zamku, weszła do pokoju, rzuciła torebkę na biurko, powiesiła na wieszaku płaszcz i zasiadła do służbowego komputera. Biurko naprzeciwko niej stało puste. Mimo że była już 8.10, Poprzedniej jeszcze nie było w pracy. Ale Jesiennej wcale to nie zdziwiło. Od paru miesięcy Poprzednia autentycznie była samotna. Dwadzieścia osiem lat małżeństwa skończyło się dla niej książkowo i prozaicznie – Wiecznie Młody znalazł Jeszcze Młodszą o dwadzieścia pięć lat. Wziął rozwód, kupił nowe mieszkanie i ożenił się z Jeszcze Młodszą, bo z Poprzednią nie miał syna, tylko trzy córki. Zamarzył mu się następca, dziedzic, nosiciel nazwiska, a na to przecież nie mógł liczyć u jej boku. Jak się okazało, tamte trzy ciąże rozczarowały go dogłębnie. Za każdym razem czekał w napięciu, że będzie syn, a tu córka, córka, córka. Kto więc przejmie po nim sklep z artykułami metalowymi, jeśli nie potomek płci męskiej? Kto zrozumie zamiłowanie do samochodów? Kto pojmie militarne niuanse bitwy o Pearl Harbor? Kto na meczu piłki nożnej zrozumie, co to jest „spalony”? Przecież mózgi córek nie są w stanie pojąć tych męskich specjalności. Do tego zdolny byłby tylko syn. A skoro Poprzednia nie chciała już więcej rodzić, bo: wiek biologiczny (pięćdziesiątka na karku) i zdrowy rozsądek (trzy córki na wydaniu), to Wiecznie Młody musiał sam zadbać o ciągłość męskiego rodu. Zresztą wierzył, że winę za „dziurawe wojsko” ponosi wyłącznie Poprzednia, która jego zdaniem „nie starała” się wcale, by dać mu dziedzica. Jednym cięciem postanowił zmienić swoje życie. Zakochał się w koleżance swojej najstarszej córki i właśnie czekał na narodziny upragnionego synka. Nowa żona, nowa sytuacja i nowe wyzwania dodały skrzydeł i tak Wiecznie Młodemu. Zrzucił parę kilogramów nadwagi, zaliczył pięć seansów w solarium, z resztek włosów zrobił sobie nową fryzurę, zaciągnął dwa kredyty w banku, kupił modne ciuchy, lepszy samochód i po prostu oddychał pełną piersią. Żył i oczekiwał prawdziwego szczęścia tuż przed pięćdziesiątką. Niestety, rozwód poczynił totalne spustoszenie w organizmie i wyglądzie Poprzedniej. W ciągu kilku tygodni postarzała się o dziesięć lat, dyszała zemstą, na przemian śmiała się nerwowo i płakała. Groziła Wiecznie Młodemu, że pozbawi go sklepu, błagała, żeby wrócił, brała leki uspokajające, upijała się, trzeźwiała i znowu piła, bała się, że córki nie zechcą być z nią, bo skoro ojciec odszedł, to na pewno ona jest temu winna. Po trzech miesiącach zmęczyła się śmiertelnie i popadła w apatię. Wszystko jej zobojętniało: przestała robić makijaż, do pracy spóźniała się ponad godzinę, a gdy wreszcie przychodziła, była nieobecna duchem. W domu nie sprzątała, nie rozmawiała z córkami, nie odbierała telefonów. Wreszcie opadła z sił i podpisała papiery rozwodowe, jakby była nieświadoma, że chodzi o nią i prawie trzydzieści wspólnych lat z tym samym facetem. Wydawać się mogło, że poddała się i zrozumiała, że to jedyne wyjście, bo na miłość nie ma siły. Widocznie uznała, że Jeszcze Młodsza kocha silniej, lepiej, tak, że ona nie ma z nią szans. Wtedy zwątpiła we wszystko. Były takie dni, kiedy Jesienna bała się, że Poprzednia popełni samobójstwo. Żadne racjonalne argumenty nie docierały do nieszczęsnej. Wyglądało na to, że Wiecznie Młody to dla niej jedyny samiec na całej planecie, z którym warto być, bo jest niezastąpiony, pożądany, idealny. Tylko dlaczego odszedł do innej? Tego Poprzednia nijak nie mogła pojąć. Ciężko było wytłumaczyć jego decyzję. Zakochał się? Jak mógł? Przecież ma w domu cztery kobiety do kochania. Po co mu piąta? Czy te wszystkie cztery są naprawdę nic niewarte? Pytania retoryczne zadawane od paru miesięcy przez brutalnie porzuconą kobietę po prostu wykończyły Jesienną. Namawiała koleżankę na wizytę u psychologa i skorzystanie z fachowej pomocy, zanim Wiecznie Młody będzie przekonany, że zrobił interes życia, odchodząc od niej. Lecz Poprzednia wyglądała tak, jakby uszło z niej całe powietrze. Była coraz bardziej pomarszczona i bezsilna. Czasami wydawało się, że razem z biurkiem w końcu spadnie w jakąś niewidzialną przepaść. Jesienna nie miała pojęcia, jak ma się zachować. Nie tak łatwo odciąć się od cudzych problemów i poświęcić pracy, kiedy kobieta siedząca za biurkiem obok tak przeżywa rozwód. „Właściwie to dobrze, że dziś jej nie ma, bo chyba nie miałabym siły wysłuchiwać wszystkiego od początku” – pomyślała z ulgą o nieobecnej koleżance. Odruchowo włączyła komputer. Zalogowała się w programie i zaczęła śledzić wzrokiem kolumny cyferek. Charakter jej biurowej pracy nie należał do specjalnie interesujących. Nudne kwity, wiecznie te same czynności, ich przewidywalna powtarzalność i bezsens. Jedyną rozrywką może być oderwanie się od wypełniania rubryk i skok w internet. Ale co tam można znaleźć? Wiadomości, zawsze najświeższe, na czasie. Jesienna kliknęła na pasek swój program, przerywając w połowie inwentaryzację bezdusznych liczb i danych. Cóż tam nowego na świecie? Strajk pielęgniarek, chcą podwyżek, bo robotę mają, że nie daj Boże, a zarobki śmieszne. No i racja, trzeba walczyć o swoje. Razem są silne, na pewno część swoich postulatów zrealizują, a z czegoś będą musiały zrezygnować. Dobrze, że się skrzyknęły, bo ten sfeminizowany zawód wymaga od nich poświęceń i harówki, a co dostają w zamian? Nic dziwnego, że te kreatywniejsze uczą się angielskiego albo niemieckiego i wyjeżdżają gdzieś do Unii, bo tam przynajmniej można godnie zarobić. A inne nowinki? No tak, kolejna afera korupcyjna, kogoś wsadzili do paki, ale zaraz wypuścili, bo wpłacił kaucję. O! Prezydent znowu pokłócił się z premierem. Nic nowego... Znowu polski żołnierz ranny w Afganistanie... Po powrocie krótko będzie bohaterem – dostanie jakiś medal i na tym się skończy. Wróci do kraju, do żony i dzieci. Może będzie mu brakować nogi, ręki albo piątej klepki, ale rodzina sama będzie musiała borykać się z losem kaleki. Dla mediów nie będzie już bohaterem jak wtedy, w chwili wybuchu bomby podłożonej przez talibów. Dopadnie go proza życia, marna renta, której nie starczy na przeżycie połowy miesiąca, a rzeczywistość skoczy do gardła jak drapieżny zwierz, kiedy trzeba będzie kwestować wśród litościwych kolegów, żeby wstawić protezę w miejsce brakującej kończyny. Jakie to dziwne – ponad trzydzieści lat temu Rosjanie na siłę posyłali do Afganistanu swoich chłopaków, był przymus jak za cara, ale teraz? Czasy się zmieniły, nasi żołnierze idą na cudzą wojnę na ochotnika. W końcu można trochę zarobić. Jeśli oczywiście się uda... Można wrócić cało, ale tylko fizycznie, bo na psychice na pewno odciśnie się piętno. Każda wojna pozostawia traumę, również ta, w której udział jest dobrowolny. Sąsiad Jesiennej wrócił z tej wojny prosto na cmentarz. Taki młody chłopak! Na pamiątkę rodzina dostała zaplombowaną trumnę i błyszczący w słońcu medal wbity w aksamitną poduszkę koloru żylnej krwi, a on pośmiertny awans na kaprala i uliczkę ze swoim nazwiskiem prowadzącą wprost na cmentarz... Lokalny bohater... Jesienna przeskoczyła myszką na inne tory. Znowu jakiś skandal obyczajowy w świecie artystycznym... Ślub dwóch piosenkarzy... O... całują się w usta... Rozwód, znowu ślub, plagiat... A... tu są nowe tabletki na odchudzanie! Nawet dobrze nie przeczytała ich nazwy, a już miała pomysł na twórcze spędzenie popołudnia. Jest za gruba, to fakt, więc dzisiaj zaktywizuje się i wieczorem wskoczy na rower! Genialnie! Tylko trzeba obejrzeć ten jej bicykl, który stoi w piwnicy. Po zimie zapewne należałoby napompować koła, no, może trochę przetrzeć go z kurzu i sprawdzić, czy działają światła. Uff, to jest myśl, dzięki Bogu, że trafiła na te proszki odchudzające. Weźmie się za siebie i zrobi się na Wiosenną. Podniecona perspektywą odchudzania nie mogła doczekać się końca dnia pracy. Jak ten czas się wlecze! Rzuciła okiem na zegarek – dwadzieścia minut służbowego czasu przeznaczyła na prywatę. No cóż, trzeba zająć się robotą. Wróciła do programu inwentaryzacji. W zamian za to szybciej zje drugie śniadanie i zajmie się sumiennie tym, za co tak mało jej płacą. Od razu poczuła się lepiej. Zrobi wszystko, co do niej należy, wróci do domu, przygotuje obiad, rozejrzy się, chwilę odsapnie, zmusi Zamyślonego, żeby obejrzał rower – i dalej do przodu, za miasto, walczyć z nadwagą. Ale co tu na siebie włożyć? Dresy chyba będą za bardzo opięte po zimie... A buty? Już w tamtym roku były mocno rozczłapane i obdarte. Czemu zawsze wszystkiego sobie żałuje? Czy już nie lubi siebie samej? Kiedy ostatni raz sprawiła sobie przyjemność? Ach, wczoraj pożarła przecież całą czekoladę z bakaliami, powodowana rozpaczą na widok wagi łazienkowej, której wskazówka przekroczyła magiczną liczbę składającą się z dwóch cyfr: 7 i 0. Brr! Dziś to już przeszłość. Rękawica została rzucona! Żadnych czekolad, żadnych stresów do zajadania. Będą tylko leciutkie posiłki i rowerek. I pozytywne myślenie. Nie będzie czytania wiadomości, koniec z wiedzą o Polsce i świecie współczesnym. Teraz ona, Jesienna, jest najważniejsza tej wiosny. Myśl, że oto zacznie nowy rozdział w życiu, bez przejmowania się mediami, polityką, rozwodami, wojnami i korupcją kompletnie nią zawładnęła. Musiała sięgnąć do swojej pomarańczowej torebki po ziołową tabletkę uspokajającą, bo żołądek podskoczył jej do gardła jak małej dziewczynce, która niecierpliwie czeka, żeby pokręcić się na karuzeli w lunaparku. Popiła lekarstwo wodą mineralną i próbowała ponownie skupić się na równiutkich kolumnach cyfr i tabelkach. Beznadzieja! Czy do tego potrzebny jest uniwersytet, który ukończyła dawno temu z samymi piąteczkami? Nie, na pewno nie. Do tego ta płaca... Od lat nie osiągnęła chyba nawet połowy średniej krajowej. Była zła na samą siebie, ale ucieszyła się, że już wcześniej łyknęła środek uspokajający. Zaraz powinna poczuć się lepiej, pewniej. A może te ziołowe specyfiki są już za słabe? Może się do nich przyzwyczaiła i trzeba brać coś mocniejszego, żeby żołądek tak nie skakał, a myśli nie przewalały się po głowie jak fale na morzu? Nie, nie, od tego cholerstwa można się tylko uzależnić, a tego Jesienna bała się bardziej niż wrzodów żołądka. Tak, rower, rower i jeszcze raz rower! To panaceum na stres, na tycie, na seriale w TV. „Będzie cudownie i od razu trochę się opalę. Ciemniejsza skóra sprawi, że będę zajmowała mniej miejsca” – Jesienna powróciła myszką na ekran monitora. Żeby jeszcze można było podepchnąć wskazówki zegarka do przodu! Siedzi tu dopiero dwie godziny... Poprzednia nie przyszła do pracy. „Może zadzwonić do niej? Nie, nie będę jej niepokoić. Może po prostu wzięła zwolnienie lekarskie? Na pewno się odezwie...” Cyfry w tabelkach przeskakiwały Jesiennej przed oczami, odruchowo naciskała poszczególne klawisze na klawiaturze. Tyle lat robiła to samo. Tak jak koń dorożkarski, który zna każdą przecznicę, ona miała wbite w pamięć kolejne pola i podpola. Czy tak wygląda każda biurowa praca przy komputerze? Nic się nie dzieje, nie potrzeba twórczego wysiłku ani nawet myślenia, ręka sama wykonuje ruchy, które wcześniej zlecają jej oczy i mózg. Przyszło jej na myśl, że tak samo jest z seksem z tym samym partnerem przez wiele lat. Mimo inwencji, a nawet czasem kreatywności wciąż byli dla siebie jednakowi, przewidywalni i powtarzalni jak pory roku. A Wiecznie Młody, zresetowany przez Jeszcze Młodszą, zmienił swój świat przed pięćdziesiątką. Może lepiej późno niż wcale? Pomyślała nagle o Poprzedniej, której nikt nie zresetował, a wręcz przeciwnie – Wiecznie Młody po prostu zawiesił ją w cyberpróżni. „A gdyby Zamyślony zrobił mi coś takiego? Jak ja bym to przyjęła? Na pewno wydałabym wojnę na śmierć i życie. Oczywiście, śmierć dla Nowej, a życie dla mnie. A co dla Zamyślonego? Jakaś kara, długa i dolegliwa...” Komputer się zawiesił. Dobrze, że zapamiętała dane! Wcisnęła jednocześnie trzy klawisze: CTRL + >ALT + DEL. Nagle pogasły światła jak na Titanicu, ale za chwilę system wznowił pracę. „A co ugotuję na obiad?” Żołądek wykonał lekki ruch obrotowy. „Kupię pierożki z kapustą i grzybami, a do nich smalec ze skwareczkami. A zupa? Może flaczki wołowe? Mniam! O, nie! To dla Zamyślonego i Mrówki. Bo ja się przecież odchudzam! Ugotuję sobie warzywa na parze i zjem z ziołami”. Wygłodzony żołądek znowu podskoczył w stronę serca. „Zjem moją dyktę”. Jesienna sięgnęła do torebki, odwinęła nibykanapkę i zatopiła w niej zęby. Okruchy czerstwego pieczywa posypały się na klawiaturę. „Robię sobie przerwę” – wstała i włączyła żółty służbowy czajnik. Jak wytrzymać do 15.30 o jednym kawałku suchara z przezroczystym plasterkiem szynki? „Może jednak wyskoczę do pobliskiego sklepiku i kupię sobie chrupiącą bułeczkę albo chociaż drożdżówkę? Nie, lepiej będzie, jak zjem to, co mam i wypiję dużo odchudzającej ziołowej herbaty. To jedyny słuszny wybór”. Zalała wrzątkiem torebkę jakiegoś wysuszonego zielska, które znalazła w biurowej szafce. Woda w kubku zrobiła się żółtozielona i zapachniała mokrym sianem. „Fuj, co za świństwo, jak to w ogóle można wypić praktycznie na czczo?” Niesamowite – kiedy człowiek postanowi sobie, że będzie się odchudzać, wszystkie myśli jak szalone satelity zaczynają obsesyjnie krążyć wokół ulubionych potraw. I właśnie teraz Jesienna przypomniała sobie smak domowych pierogów z serem i ziemniakami, polanych roztopionym na patelni, drobniutko pokrojonym boczkiem, przesmażonym z cebulką. Jej narząd trawienny znowu wykonał piruet, jakby tkwił w nim malutki mózg, który wysyła impulsy smakowe kwasom żołądkowym. „Czym by tu się zająć? Najlepiej jakąś terminową robotą, to wtedy szybko mija czas i nie myśli się o głodzie”. Ale puste tego dnia biurko Poprzedniej zaczęło coraz bardziej niepokoić Jesienną. Łyknęła szybko zielonkawego wrzątku, dokończyła jedzenie drugiego śniadania, po czym wystukała na służbowej słuchawce znany na pamięć numer. Patrząc w ekran komputera, zaczęła wsłuchiwać się w sygnał uciekający w eter. Po chwili zgłosiła się któraś z córek Poprzedniej. Może Średnia, trudno było poznać, bo wszystkie miały podobne głosy. – Halo, dzień dobry, czy jest może mama? – A, to pani... Miałam właśnie zadzwonić, ale nic jeszcze nie wiadomo... – Co się stało? – Jesienną zaintrygował smutny głos dziewczyny. – Mama jest w szpitalu. Wczoraj połknęła wszystkie tabletki uspokajające, bo nie mogła zasnąć. W nocy poczuła się źle... To na szczęście takie ziołowe specyfiki, ale wie pani, mama ostatnio nie jest w najlepszej kondycji, więc pogotowie zabrało ją na kardiologię. Od rana mieli robić jej jakieś specjalistyczne badania, może nawet zatrzymają ją na kilka dni... Doprawdy nic więcej nie wiem. Dziś będziemy z siostrą u niej, to dowiemy się, o co chodzi. Jeśli mama dostanie dłuższe zwolnienie, to jutro dostarczę... – Gdzie leży mama? – W nowym szpitalu, drugie piętro, kardiologia, pokój nr 4, za dyżurką pielęgniarek. Wybiera się pani? – Może po pracy, ale nie wiem, czy mama będzie miała ochotę widzieć się ze mną. Zadzwonię wcześniej na jej komórkę, dobrze? – Telefon ma wyłączony, bo powiedziała, że nie chce nic wiedzieć o nikim i żeby nikt o niej nic nie wiedział. Mówi, że ma złamane serce. – Dobrze, to dziś nie pójdę. Dowiem się jutro. Jeśli zostanie dłużej w szpitalu, to wtedy podskoczę. Proszę pozdrowić mamę. Do widzenia. – Dzięki, do widzenia. Jesienna odłożyła słuchawkę. „Może to i dobrze, że zatrzymają Poprzednią w szpitalu? Zrobią badania, ktoś będzie się interesował jej stanem zdrowia, nie będzie musiała wracać do domu, do miejsc tych samych od lat: do łóżka, w którym nie ma już Wiecznie Młodego, do kuchni, w której nie musi robić jego ulubionych pulpetów w sosie pomidorowym ani żurku na zakwasie, do toalety, gdzie codziennie z podłogi wokół sedesu ścierała kropelki moczu spadłe z jedynego fiutka w domu, do łazienki, żeby wynieść na balkon jego ręcznik mokry po kąpieli... Cholera... Ciekawe, czy do samego końca nie była zorientowana, że Wiecznie Młody ma Inną. Niczego nie podejrzewała? Przecież on na pewno od dawna gorliwie się kąpał i szedł do Młodszej, a Poprzednia, nieświadoma jak dziecko we mgle, wywieszała ten jego ręcznik na balkonie, ręcznik, którym się wycierał, by być czystym i pachnącym dla Innej. Co za hipokryzja... A może po prostu tak było do chwili, kiedy on sam nie był jeszcze pewien swoich uczuć? Na pewno z początku bał się określić, może był zaskoczony rozwojem wypadków, nie czuł, że to miłość, nie wiedział, czy Młodsza tak na poważnie... Bo czy ona – z jej figurą, urodą, ciałem, wykształceniem, mieszkaniem, dobrymi zarobkami, do bólu samodzielna – zechce być ze starszym facetem, twórcą trzech córek prawie w jej wieku? Mógłby być jej ojcem, dużo starszym bratem, ale partnerem? Z takimi zobowiązaniami? Czy on jeszcze jest wydolny seksualnie? Przecież Jeszcze Młodsza musi dostać wszystko, co najlepsze! Jak on musiał się starać, ile nauczyć! W dodatku cały czas w konspiracji przed żoną. Czysta partyzantka! Ale spryciarz! Jak on to wszystko robił? Prestidigitator cholerny! To chyba jedyny istotny powód, dla którego Poprzednia powinna rozpaczać po stracie tak łebskiego faceta. Ale Poprzednia widocznie czuła inaczej, bo przecież to, co się z nią działo, było silniejsze od niej samej. Zdradzona, zraniona, opuszczona, zaniedbana, a teraz jeszcze chora, ze złamanym sercem. „Może by tak udać wariata i mimo wszystko odwiedzić ją w szpitalu? Ale co nowego jej powiem? Że dobrze, że jest w szpitalu, bo trochę odpocznie? Musiałaby chyba odciąć sobie głowę, żeby pozbyć się natręctwa myśli. Nie, dam jej trochę czasu, może w końcu ochłonie” – pomyślała spokojnie. Czas goi rany, jak mówi przysłowie. Przysłowia zaś są mądrością narodu, a Jesienna jest przecież jego częścią i nawet uważa się za mądrą i rozsądną. Grunt to dobre samopoczucie! Po chwili jednak znów dopadły ją wątpliwości. Czy można być mądrym i rozsądnym wobec takiej życiowej rewolucji? Przecież to tak, jakby ktoś obcy włamał się do domu i pozbawił człowieka dorobku całego życia. Wracasz z pracy, stajesz w progu i co widzisz? Gromadzony latami kapitał z dnia na dzień został zwinięty sprzed nosa tylko dlatego, że na twojej drodze stanął ktoś sprytniejszy i młodszy od ciebie, kto wiedział, jaki cios zadać, żeby wejść w posiadanie najdroższych ci wartości. A te wartości? Może były zaniedbywane przez lata, może straciłaś je na własne życzenie, bo nie miałaś czasu dostrzec tego, co nagle zobaczyła Młodsza o ćwierć wieku od ciebie Hakerka? No właśnie, Wiecznie Młody padł łupem miłosnego spisku! Już niedługo sam się o tym przekona. Minie kilka lat i znowu popadnie w rutynę, tym razem z Młodszą o dwadzieścia pięć lat. A Poprzednia i jej trzy dorosłe córki na pewno stale będą mu o sobie przypominać. Do tego nie wiadomo, ile dzieci da radę począć z Jeszcze Młodszą i jak będzie funkcjonował jego sklep. W końcu mimo że udaje Wiecznie Młodego, i tak będzie się starzał z każdym rokiem. A żyć jakoś trzeba. Będzie musiał wydać za mąż trzy córki, no i Młodsza o te dwadzieścia pięć lat na pewno ma jakieś swoje standardy, z których nie zrezygnuje, bo nie po to brała się za dinozaura polskiego drobnego handlu, któremu niedługo da pierworodnego syna, żeby pogorszyć sobie życie. Tak – wypije z niego całą krew i oszczędności, a potem zamieni go w suchy wiór, który wiatr zemsty przywieje pod próg Poprzedniej. Może już nawet za jakieś pięć, sześć lat... „Pójdę jutro do szpitala i swoją spiskową teorią dziejów podniosę na duchu koleżankę z pracy. Dam jej przecież nadzieję, że Wiecznie Młody wróci do niej jak bumerang i razem będą płacić alimenty dla jego dzieci spłodzonych podczas groteskowej sielanki. Wtedy powiem uprzejmie Poprzedniej: »A nie mówiłam? Ta miłość od początku miała krótkie nogi«”. I Jesienna poczuła, że kamień spadł jej z serca, bo takie logiczne argumenty muszą rozbroić Poprzednią. Od razu też poprawią się wyniki badań kardiologicznych. Bardzo zadowolona z siebie wzięła się ochoczo za liczenie swoich bezdusznych cyferek i ani się spostrzegła, jak w ciszy i spokoju, nie niepokojona przez nikogo, dokończyła wreszcie całą zaplanowaną pracę. Nawet nie zerkała nerwowo jak co dzień w prawy dolny róg ekranu monitora, żeby wkurzać się na zbyt wolno płynący czas. Była tak nabuzowana tym, że swoją misterną filozofią wyprowadzi Poprzednią z zapaści miłosnej, że przesiedziała przy klawiaturze piętnaście minut dłużej. Kiedy zorientowała się, że na nią już czas, wyłączyła komputer i sięgnęła do torebki po kosmetyczkę, aby przed wyjściem na ulicę poprawić makijaż. Patrząc w lusterko, spostrzegła, że pogłębiły się bruzdy wokół jej ust, a na brodzie wyrosły trzy nowe sztywne włosy. Do tego dołączyła się pionowa zmarszczka u nasady nosa i te cholerne kurze łapki... „Muszę iść z tymi włosami do endokrynologa. To pewnie jakieś zaburzenia hormonalne. No jasne, to normalne w moim wieku! Dużo jest kobiet, które nic sobie z tego nie robią, mają piękne wąsy i brody, oddzielone od siebie pasmem szminki. To chyba jakiś symbol równouprawnienia i parytetów. Tyle teraz mówią w telewizji o tym, żeby się zrównywać. Ale ja mimo wszystko kupię dziś depilator do twarzy w kremie. Nie dam się zrównać pod względem zarostu z facetami!” Jesienna sięgnęła po pęsetę i wyrwała nieszczęsne owłosienie. Potem przypudrowała twarz, domalowała kredką brązowe kreski wewnątrz oczu, pociągnęła rzęsy ciemnozielonym tuszem i orzechową szminką nakreśliła kontur swoich bladych ust, dokładnie w tym miejscu, gdzie być powinny. Lekko podtapirowała oklapnięte włosy i spryskała je lakierem, który zawsze miała w szufladzie biurka. Spakowała kosmetyczkę do torebki i zasunęła suwak. Zamknęła pokój na klucz, który następnie położyła na ladzie w szatni straszącej pustymi o tej porze roku wieszakami jak sklep mięsny w PRL-u. Jedynym atrybutem tego miejsca był smutno wiszący szalik w czarno-białą kratkę, pozostawiony na zimniejsze czasy przez jakiegoś roztargnionego klienta urzędu. Za pół roku będzie jak znalazł. Wyszła z budynku. Na chodniku stał portier i z zamkniętymi oczami wygrzewał się w gorącym słońcu. – Do widzenia – Jesienna przestraszyła go swoją kurtuazją. – Klucz położyłam na ladzie. Do jutra. – Do widzenia, dzięki – portier spojrzał na nią niewidzącymi od słońca oczami i Jesienna pożałowała, że wyrwała go z zadumy. „Może myślami był gdzieś na Kanarach albo nad jakimś jeziorkiem... Po prostu oderwał się na chwilę od rzeczywistości, bo jego skromna płaca na pewno nigdy nie pozwoli mu na wyjazd nad ciepłe morze. Co najwyżej może podskoczyć autobusem MZK nad lokalny zalew i wędkować, oczywiście, jak mu żona pozwoli. Bo chyba ma jakąś żonę?” Jesienna nie mogła zrozumieć, że są żony, które w despotyczny i niezrozumiały sposób zabraniają mężom rozwijać ich pasje. Zakazują im tego pod karą śmierci, rozwodu, wyrzucenia z małżeńskiego łoża, pozbawienia dostępu do schabowych bądź pierogów ze skwarkami czy utraty możliwości wypicia dwóch piw w czasie wieczornych wiadomości. A wszystko dlatego, że nie mogą pogodzić się z faktem, iż mąż musi się wyluzować, odreagować codzienność bez ich stałego dozoru i powtarzać cyklicznie jedną z poniższych czynności: 1. Łowienie ryb – chociaż nigdy w życiu nie złowi złotej rybki, zamglonym świtem siedzi sobie nad brudnym bajorkiem i kurząc tanie fajki, myśli o tym, jak był młody i na swoją wędkę niejedno(ą) już złowił. 2. Majsterkowanie – tworzenie całymi godzinami kasetek z posklejanych do kupy zapałek, oskrobanych z siarki. Kasetki przeznaczone będą do przechowywania nieużywanych od lat spinek do mankietów męskich koszul. W dobie wypierania zapałek przez różnego rodzaju zapalniczki takie kasetki mogą być reliktem pokazującym, co to były zapałki i do czego mogły służyć człowiekowi w XXI wieku. 3. Naprawianie samochodu – rozkręcanie całego mechanizmu śrubka po śrubce, przy aprobacie sąsiada, tak samo lub jeszcze mniej znającego się na rzeczy i budowie silnika, bez szansy na złożenie wszystkiego kiedykolwiek do kupy i możliwości pełnienia funkcji, do której został przeznaczony (silnik). 4. Uprawa działki ekologicznej – sadzenie, okopywanie, podcinanie drzewek owocowych, aby tuż przed porą owocobrania wyciąć je w pień, bo okazało się, że to nie „ta” odmiana albo że zżarły je szkodniki, bo na ekologicznym poletku świadomie nie zostały użyte opryski. 5. Politykowanie w osiedlowej pijalni piwa – śledzenie na bieżąco sojuszy militarno-politycznych i wraz z ilością opróżnionych kufli umacnianie lub zrywanie tychże. 6. Totalne nicnierobienie – uczestniczenie we wszystkim tym, cokolwiek ten zwrot oznacza. Wszystkie wyżej wymienione czynności odbywają się w oderwaniu od ziemskiej czasoprzestrzeni i mają służyć wyłącznie osiągnięciu całkowitej nirwany. Taka joga w męskim wydaniu. Portier wyglądał na takiego, co osiąga szczytowanie tylko w trakcie łowienia ryb na pięciokrotnie już wulkanizowanym (przez kolegę Majsterkowicza) pontonie. Ciekawe, jak często żona pozwalała mu na te wyjazdy? Może stała się tolerancyjna po kilku latach partnerskiego związku i kiedy on cały wolny czas spędzał na moczeniu kija, ona cieszyła się, że choć w weekendy może być żoną marynarza i zamiast czekać z talerzem gorącej zupy, spokojnie leży sobie z odmładzającą maseczką na twarzy – ku obopólnemu zadowoleniu? Jesienna szła wolno w kierunku swojego osiedla. „Do jakiej z wymienionych kategorii zakwalifikować mojego Zamyślonego? Chyba jest to oddany sprawie Majsterkowicz”. Po dłuższej chwili wahania nagle zdziwiła się, że po tylu latach małżeństwa z tym samym mężczyzną ma trudności ze wskazaniem odpowiedniego rysu charakterologicznego dla swojego męża. Czyżby wciąż był dla niej zagadką? „Ależ tak, Majsterkowicz, to pewne!” Jak się za coś bierze, to z iście zegarmistrzowską precyzją. Najpierw skrupulatnie robi plany: co, jak i z czym ma być powiązane, rozrysowuje schemat milimetr po milimetrze. Potem zaczyna gromadzić narzędzia potrzebne do wykonania zadania. Jeździ do sklepów, z namaszczeniem kupuje każde wiertełko, pilniczek, gwoździk, deseczkę, klej. A sama realizacja? O! To trwa najdłużej i wymaga natchnienia, przypływu weny twórczej, odpowiedniego nastroju, no i oczywiście wolnego czasu i cierpliwości. A tych zawsze mu brakuje. Na przykład naprawa zawiasów w drzwiach kuchennej szafki trwała dziewięć miesięcy, czyli tyle, co prawidłowa ciąża u kobiety. Poród nastąpił w stadium pełnej dojrzałości płodu i odbył się jedynie z lekkimi powikłaniami, ponieważ trzykrotnie łamało się wiertło w wiertarce i po każde kolejne trzeba było jechać do sklepu. Komplikacje zostały określone przez Zamyślonego jako chiński sabotaż, albowiem jedyne dostępne w całym mieście wiertła pochodziły właśnie z tego najludniejszego na świecie kraju. Cóż, najważniejsze, że drzwiczki zostały w końcu naprawione i wyglądały jak nowe. A przede wszystkim zakryły panujący w szafce bałagan. Idea ich prozaicznej naprawy musiała dojrzeć w głowie Zamyślonego jak mityczna Atena w głowie Zeusa, aby dopiero w bólu móc się urodzić. Dobrze, że nie był to non stop cieknący kran albo pralka, która z niewiadomych przyczyn każde pranie podgrzewa do dziewięćdziesięciu stopni, wygotowując nawet dżinsy i czarne skarpetki. Wprawdzie dla zepsutej pralki można było znaleźć jeszcze inne wyjście: otóż należało poczekać, aż zepsuje się kuchnia gazowa, i zacząć gotować obiady w pralce. Ciekawe, jak smakuje ugotowany w taki sposób rosół i czy Zamyślony dostrzegłby jakąś różnicę? Niestety, w przypadku poważniejszej awarii Jesienna musiała zwracać się o pomoc do Wielkiego Mistrza w Swoim Fachu. Lecz on też nie pojawiał się na zawołanie. Trzeba było zawsze odczekać swoje, umówić się z nim wcześniej, wcisnąć gdzieś w ten jego zatłoczony kalendarz usług swój cieknący kran albo gotującą pralkę. A kiedy już przyszedł czas na wizytę Mistrza, Zamyślony patrzył na niego spode łba, bo czy to możliwe, aby ktoś inny był w stanie dokładnie naprawić usterki? Przychodzi do domu obcy facet, coś grzebie przy wodomierzu, rzuca torbę z narzędziami na terakotę w kuchni i niszczy płytki, a przecież miał tylko naprawić zawór, a nie rozwalać podłogę. Zamyślony traktował każdego Mistrza jak intruza, który wyciąga kasę. Przecież on sam zrobiłby to o wiele lepiej, tylko potrzebuje czasu, którego Jesienna już nie ma, bo to ona musi prać, gotować i na noc obwiązywać bandażem kran w kuchni, ponieważ kapiąca w nocy woda doprowadza ją do szaleństwa i nie pozwala jej spać, za to każe zastanawiać się nad cyferkami przesuwającymi się na wodomierzu. Zresztą każda awaria urządzeń domowych powoduje zachwianie równowagi emocjonalnej Zamyślonego. Jego reakcja jest zawsze taka sama: – Zepsuta pralka? Bo za często pierzesz w niej ubrania! Kran cieknie? Bo ciągle coś myjesz! Lodówka mrozi? No, oczywiście, bo na okrągło jest włączona! Odkurzacz nie działa? Jasne! Po co odkurzasz co sobotę? Te retoryczne pytania zawsze sprawiały, że Jesienna, stojąca bezradnie z rurą od milczącego odkurzacza w ręku, czuła się jak kretynka, która chciała posprzątać, ale nie wiedziała, że odkurzacz może również posłużyć do tego, że zepsuje się w trakcie pracy. Była wtedy w sytuacji ukochanej teściowej z kawału: „Ile zębów zdaniem zięcia powinna mieć dobra teściowa? Dwa – jeden, żeby otwierała nim zięciowi piwo, a drugi, żeby ją bolał”. Wprawdzie Jesienna jeszcze nie była niczyją teściową, ale wobec nieczynnego urządzenia miała właśnie takie odczucia. Przecież nie może sobie pozwolić na to, by nie prać, nie odkurzać, nie zmywać. Nie może zastanawiać się przez kilka miesięcy, jak naprawić lodówkę, która zepsuła się prawdopodobnie tylko dlatego, że była non stop włączona. Akurat to urządzenie tak działa. Irracjonalne podejście Zamyślonego do prozy życia obezwładniało Jesienną i sprawiało, że czasami miała ochotę pieprznąć to wszystko, odwrócić się na obcasie i głośno zamknąć za sobą drzwi. Na zawsze. Chyba na zawsze. Nie, nie może zrobić tego na zawsze. Zaraz i tak musi wrócić, bo bez lodówki zepsuje się całe jedzenie. Trzeba jak najszybciej dzwonić po Mistrza i stawić czoła awarii. A będzie jak zwykle. Mimo wszystko tego pięknego wiosennego dnia Jesienna miała nadzieję, że nic takiego się nie zdarzy. Przynajmniej nie dzisiaj. „Aha, a rower? Żeby tylko Zamyślony był w domu, bo to on musi go obejrzeć, sprawdzić powietrze i różne śrubki. Dzisiaj rozpoczynam sezon, nie mogę czekać parę miesięcy na napompowanie kół, nie mam czasu, bo tak się roztyję, że potem nie wsiądę na rower”. Coraz szybciej szła do domu. Wstąpiła jedynie do sklepu po paczkę pierogów z kapustą i grzybami, którymi zamierzała nakarmić swoją rodzinę. Na ryneczku kupiła sobie kapustę pekińską i dwa pomidory, po czym z mocnym postanowieniem stosowania diety za wszelką cenę skręciła w alejkę prowadzącą do bloku. Rano wyszła do pracy inną drogą, a teraz była na głównej promenadzie, wiodącej wprost do gierkowskiego punktowca z lat siedemdziesiątych, w którym wraz z Zamyślonym i Mrówką żyli na swoich czterdziestu metrach kwadratowych. Na początku alejki stał wyładowany po brzegi kontener na śmieci. Wokół niego poniewierały się reklamówki wypełnione odpadkami, leżały dwa krzesła bez siedzisk, zaś na samym wierzchu stała pralka automatyczna, a właściwie tylko jej obudowa, gdyż bęben, stanowiący kiedyś jej wnętrze, taszczył właśnie Emerytowany Majsterkowicz z sąsiedniego bloku. – Dzień dobry – facet z bębnem zatrzymał się, żeby przepuścić Jesienną. – Witam, witam, a po cholerę to panu? – Jesienna nie mogła ukryć zdumienia. – Przecież na złom nadaje się chyba bardziej ta obudowa... – podsunęła facetowi pomysł z nadzieją, że ten ściągnie metalowe pudło z pokrywy śmietnika. – Może i na złom to tak, ale ja nie zbieram złomu. Ten bęben biorę sobie na działkę. Czy pani wie, jaki będzie z niego grill? Palce lizać! – Ale przecież tu były detergenty, różne fosforany, ta pralka ma już chyba parę lat, więc swoje przeszła. Chce się pan zatruć takim mięsem z grilla? Przecież można kupić nowe urządzenie w każdym hipermarkecie. Nie jest wca\n<a href="http://cyfroteka.pl/ebooki/Trener_duszy-ebookRO/p121867i216820" target="_blank" title="Trener duszy [Anna Rychter] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="http://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Trener duszy [Anna Rychter] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Białe body niemowlęce SAMOLOTY NINI z bawełny organicznej dla chłopca - Escallante\n> Ubranka dla niemowląt >Body niemowlęce >Białe body niemowlęce SAMOLOTY NINI z bawełny organicznej dla chłopca\nBiałe body niemowlęce SAMOLOTY NINI z bawełny organicznej dla chłopca\nBody niemowlęce SAMOLOTY dla chłopca w kolorze ecrue. Uszyte w Polsce z bardzo przyjemnej w dotyku bawełny organicznej. Bawełna organiczna to materiał, przy którego produkcji stosuje się jedynie naturalne metody. Włókna bawełny eko są silniejsze, bardziej sprężyste i odporne na rozciąganie dzięki czemu posłużą dłużej i dłużej też będą cieszyły oko. Wysoka jakość bawełny sprawia, że ubranko nie traci fasonu nawet po wielokrotnych praniach. Świetna alternatywa dla klasycznego kaftanika lub bluzeczki.


Koronawirus COVID-19 spowolnił światową gospodarkę. Satelity pokazują, jak SARS-CoV-2 wpłynął na jakość powietrza w Europie i Azji\n25 marzec 2020 - 08:20\nEpidemia koronawirusa COVID-19 objęła niemal wszystkie państwa. Choroba wpłynęła na światową gospodarkę, która szybko zwolniła. Widać to doskonale na danych satelitarnych pochodzących z Europy i Azji, zwłaszcza z Chin. Satelity umieszczone na ziemskiej orbicie pokazują nie tylko to, co fizycznie dzieje się na Ziemi, ale również wiele zanieczyszczeń, które znajdują się w atmosferze. Są to na przykład szkodliwe substancje pochodzące z samochodów i ciężarówek, spalania paliw kopalnianych w elektrowniach czy działalności przemysłowej.\nZawartość dwutlenku azotu w kolumnie powietrza, między 29 grudnia, a 4 stycznia 2020 roku\nOkazuje się, że ograniczenie aktywności ludzi związane z epidemią koronawirusa COVID-19 ma dodatkowy skutek, w postaci lepszej jakości powietrza.\nZawartość dwutlenku azotu w kolumnie powietrza, między 2 lutego, a 9 lutego 2020 roku\nZawartość dwutlenku azotu w kolumnie powietrza, między 15 marca, a 18 marca 2020 roku. Gospodarka chińska po szczycie epidemii zaczyna ponownie ruszać\n-Ostatnie zdjęcia z europejskich satelitów Sentinel, a właściwie jednego, konkretnego satelity Sentinel-5P, który wyposażony jest w przyrząd TROPOMI, dokumentują m.in. emisję dwutlenku azotu. Mapy przedstawiają średnie tygodniowe wartości pomiarów gęstości kolumn NO2 w okresie, od połowy lutego do połowy marca 2020 roku. Jeśli chodzi o pomiary dotyczące Europy, obserwujemy redukcję emisji NO2 dotyczącą północnych Włoch. I to w okresie, kiedy standardowo Włochy zmagają się z zimowym smogiem - wyjaśnia Sybrand van Beijma, Earth Observation Data Specialist z firmy CloudFerro, która jest operatorem platformy CREODIAS.EU.\nZawartość dwutlenku azotu w kolumnie powietrza, między 16, a 23 lutego 2020 roku\nZawartość dwutlenku azotu w kolumnie powietrza, między 15, a 18 marca 2020 roku\n-Jeśli porównamy zdjęcia z ostatnich kliku - kilkunastu tygodni, widzimy znaczące zmiany w jakości powietrza w Chinach. Na zdjęciu wykonanym w okolicy Nowego Roku widać normalny, standardowy poziom NO2. Natomiast na początku lutego, kiedy już niektóre chińskie miasta właściwie odcięto od świata, a przemysł się zatrzymał, można zaobserwować gwałtowny spadek emisji zanieczyszczeń. Następnie, w okresie kiedy część przemysłu powoli wraca do normalnego funkcjonowania widzimy wzrost emisji, jednak nie jest to jeszcze poziom sprzed epidemii wirusa- tłumaczy ekspert z CloudFerro.\nDiametralne spowolnienie jest również obserwowane w danych ruchu lotniczego. Globalna liczba lotów w marcu 2020 roku spadła o ponad 45%, w porównaniu do danych z lat poprzednich!\nDobraPogoda24, CREODIAS, Flightradar24


Lachowice Centrum - Kolej Beskidzka\nW 1984 roku (100 lat po otwarciu linii) 2 km za przystankiem KURÓW SUSKI w kierunku Suchej, wybudowano i otwarto przystanek LACHOWICE CENTRUM. Podczas budowy linii między Kurowem a Lachowicami Centrum zbudowano mosty na Lachówce i na prawym dopływie Lachówki. Za Lachowicami Centrum powstał mostek na kolejnym prawym dopływie Lachówki.\nHistoria przystanku wyglądała następująco. Po latach wędrówek na pociąg do Kurowa i Lachowic, które były zlokalizowane poza ścisłym centrum, mieszkańcy Lachowic postanowili by zabiegać o przystanek w okolicy Kościoła. Jednym z inicjatorów walki o przystanek był już nie żyjący Ludwik Młyński, dyżurny ruchu który pracował na stacji Żywiec Sporysz. Na przystanku postawiono długą metalową wiatę, która następnie została zabudowana aby zapobiec nawiewaniu śniegu w zimie. Parę lat później posadzono piękne tuje i cisy, które obecnie przeznaczone są do wycięcia. Z przystanku korzystali mieszkańcy Lachowic a także studenci i turyści wędrujący w góry oraz dojeżdżający do pobliskiej chatki. Ponadto pracownicy byłych firm, Kółka Rolniczego i Punktu Skupu Mleka z Wadowic. Dawniej, przyjeżdżający do Lachowic mogli zakosztować dobrego swojskiego ogórka kiszonego u Pana Dobrowolskiego jak i napić się oraz dobrze zjeść u Kubielasa i Pod Wierchami. W latach osiemdziesiątych bardzo wiele osób dojeżdżało pociągiem po goździki do Pana Adamka. Za Kościołem Lachowice Banasie niegdyś kończyła się Śląska DOKP a zaczynała Południowa. Niedaleko od przystanku znajduje się pomnik. Idąc w kierunku Lachowic Mącznego w okolice Gustawów w okresie międzywojennym i po wojnie funkcjonowała cegielnia. Na terenie Lachowic było kilka cegielni. W okolicy Mącznego był również zlokalizowany jedyny w okolicy cmentarz dla koni oraz cmentarz choleryczny z okresu wielkiej epidemii w latach 1846-47.\nNad Wątrobowym Potokiem znajduje się jeden z wyższych mostów na trasie, tutaj także jest najwyższy nasyp kolejowy, tworzący długi łuk. Na Kapałowym Potoku funkcjonowała budka dróżnicza, która początkiem lat dziewięćdziesiątych została zastąpiona kontenerową.\nObok przystanku znajduje się drewniany Kościół Parafialny pw. św. Apostołów Piotra i Pawła, który stanowi zabytek na Szlaku Architektury Drewnianej.\nW styczniu 2016 roku decyzją PKP PLK (także na wniosek SKB) rozebrano starą wiatę i na jej miejscu postawiono nową a końcem 2017 roku na peronie zamontowano nowe tablice i gabloty peronowe.


Organizacja szkolenia okresowego - Bufiks\nOpublikowane w 30 maja 2019 1 czerwca 2019 przez Krystian\nOrganizacja szkolenia okresowego\nJesteśmy społeczeństwem czynnym zawodowo i pewną część życia spędzamy w miejscu pracy. Powinniśmy więc o nie dbać i posiadać na jego temat odpowiednie informacje które pozwolą nam na spokojną i bezpieczna pracę. Głownie powinniśmy się skupić na topografii firmy, znać miejsca ewakuacji oraz rozmieszczenia zaworów bezpieczeństwa, różnego rodzaju włączników i wyłączników.\nCzy warto zorganizować szkolenie okresowe?\nTaką właśnie wiedzę możemy zyskać uczestnicząc w systematycznych szkoleniach z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy. Szkoleniom takim powinien zostać poddany każdy nowo przyjęty pracownik. Powinny one być systematycznie powtarzane. Szczególnie polecane szkolenia okresowe w Rzeszowie prowadzone przez wykwalifikowanych instruktorów. Dostarczają one każdemu pracownikowi wiedzę niezbędną do prawidłowego i bezpiecznego przebywania na terenie firmy. Każda osoba uczestnicząca w nich otrzymuje komplet niezbędnych materiałów i pomocy dydaktycznych. Kurs może odbywać się w zależności od organizatorów albo w miejscu pracy, albo w specjalnie przygotowanej sali dydaktycznej. Każdy kurs przygotowywany jest stosownie do grupy szkolącej się, indywidualnie dla poszczególnych firm i zakładów pracy. Uzyskane w czasie jego trwania informacje pozwolą pracownikowi na odpowiednie przygotowanie się do podjęcia zatrudnienia. Przede wszystkim uzyska informacje dzięki którym będzie wiedział jakie ubranie robocze mu przysługuje, jakie nakrycie głowy kiedy i gdzie powinien posiadać.\nSzkolenia pracowników są podstawowym obowiązkiem pracodawców od których nie ma żadnych odstępstw. Są wymagane ustawowo, powinny więc być przeprowadzane systematycznie. Szczególnie te z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy. Poza podstawowymi i niezbędnymi przepisami pracownicy zostaną jeszcze zapoznani ze sposobem udzielania pierwszej pomocy.\nPoprzedni wpisPoprzedni Elegancki dodatek w postaci naszyjnika z pereł\nNastępny wpisNastępny Zasady działania wariografu


Lucky me... - Dzidziulkowo\nStrona Główna » CODZIENNOŚĆ » Lucky me…\nLucky me… 2\nKto ma szczęście w kartach, ten nie ma szczęścia w miłości mówi stare porzekadło… Może coś w tym jest. Szczęście mam… w miłości.\nA cudowna Dzidziulka i jej Tatuś to szczęście większe niż wszelkie dobra tego świata.\nI z racji tego, że owo szczęście w miłości posiadam, nawet nie próbuję swego szczęścia w kartach.\nKilka razy w lotto zagrałam, jednak nigdy nawet blisko wygranej nie byłam…\nAle ostatnio pokusiłam się, w konkursie udział wzięłam. Plakat konkursowy widziałam kilka razy i w ostatnim dniu trwania konkursu stwierdziłam, że przecież nie tracę nic.\nJakie było me zdziwienie, kiedy zobaczyłam swe nazwisko – jako zwycięzcę konkursu!\nAż w prawy górny róg facebook’owego ekranu zerknęłam, czy aby to ja się tak nazywam…\nTo było w czwartek. A już w poniedziałek cudna Pink Muffinka zapukała do naszych drzwi.\nDzidziulkę kapelusik muffinkowy zachwycił. Uradowana zaczęła bić brawo i próbowała zdmuchnąć świeczkę! Potem zaś skonsumować ją 🙂\nZapewne zobaczycie jeszcze fotki z muffinkowym kapeluszem, bo jest to extra gadżet do zabaw podczas sesji.\nMnie zaś urzekło bardzo wykonanie ciasteczka. Co za precyzja! Ta malusie elementy, tak idealne. Wielki ukłon dla Pink Muffin robię.\nDruga nagroda, tak tak,bo upominki były dwa, to apaszka. A tych nigdy nie za wiele.\nApaszka to dzieło Małego Wielkiego Artysty. Tak, tak, tego Artysty, którego widzieliście wśród sponsorów naszego konkursu.\nCuda Małego Artysty na pewno jeszcze zawitają w Dzidziulki pokoju, bo ten wciąż jest w trakcie urządzania. Na razie korzystając z okazji skusiliśmy się na podusię Koronę. Bo przecież królewna Dzidziulka koronę mieć musi :p\nPiękny materiał, cudne sowy, które od jakiegoś czasu są wielkim hitem, ale jakże inne, bo… szare. A ten kolor króluje w naszym domu. No i delikatny fiolet, w cudne groszki, a ten z kolei wraz z szarym rządzi w pokoju Dzidziulki.\nPodusia wpasowała się idealnie.\nWykonanie również zachwyca. Zapomniałam chyba już, jak hand made może zachwycać. Nigdzie nie wystają nitki, nigdzie szew nie “zbacza”. Idealna w każdym calu. Teraz kiedy patrzę na poduszki kupione w wielkich sklepach, wcale nie takie tanie, mam ochotę je wyrzucić.\nApaszkę oczywiście Dzidziulka już przetestowała.\nGdy otworzyłam przesyłkę i ujrzałam apaszkę, najpierw pomyślałam sobie, że jakaś sztywna ona. I rzep duży mi się wydał. Zaczęłam mieć wątpliwości, czy oby będzie jej w tym wygodnie.\nW domu jest ciepło, znaczy się ciepło na tyle, że Dzidziulka apaszki założyć nie chciała. Ale wyruszyliśmy na zakupy. Idąc na spacer zakładać i okręcać Dzidziulkę szalikiem kilkumetrowym można i jest nawet lepiej, cieplej. Jednak kiedy jedziemy na zakupy, które najczęściej nie kończą się na jednym sklepie, a dwóch – trzech, takie zdejmowanie i zakładanie szalików bywa męczące. I tu do akcji wkracza Apaszka Małego Artysty. Jeden ruch ręką wystarczy by zdjąć, by założyć.\nNo i okazało się, że moje obawy są zupełnie niepotrzebne. Apaszka bardzo łatwo dopasowuje się do małej szyjki. Cieplutki polar, miły w dotyku super grzeje. Rzep wymierzony idealnie, przy okazji usztywnia tył apaszki, przez co ta świetnie układa się z przodu. Strzał w dziesiątkę!\nPolecamy gorąco Małego Artystę i całą ideę kupowania rzeczy hand made, zrobionych przez Mamy, takie jak My, które jednak w wolnym czasie potrafią stworzyć cuda.\nHand Made cuda znajdziecie tu:\nApaszka, Poduszka Korona – Mały Artysta\nKapelusik Muffinka – Pink Muffin\nNO I PRZYPOMINAM, ŻE PODUSIĘ KORONĘ MOŻECIE ZDOBYĆ W NASZYM KONKURSIE!\nNA WASZE ZGŁOSZENIA CZEKAMY DO 28 WRZEŚNIA DO GODZ. 24:00\n2 komentarzy do “Lucky me…”\nMamine Skarby 27 września 2013 o 10:15\nmagdusia1791 5 października 2013 o 08:14\nsuper 😉 jak to się mówi "mała rzecz a cieszy " jak by się w rzeczonego toto-lotka wygrało 😉\n← Zara look


W pułapce życia. Jakie decyzje są słuszne? - CAMMY - Blog o modzie | lifestylowy | o życiu | poradnik | motywacja\nW pułapce życia. Jakie decyzje są słuszne?\nWyobraź sobie spokojny, rześki poranek…Błyszczące oczy i głowę pełną myśli, patrzącą w biegnące chmury. Idziesz brzegiem plaży, wokół Ciebie nie ma zupełnie nikogo. W pierwszej chwili ogarnia Cię strach, czujesz szybsze tętno, ale za chwilę orientujesz się, że ta sytuacja jest naprawdę przyjemna. Masz swoje wymarzone pięć minut. Możesz zrobić, co tylko chcesz. Masz dwie opcje. Spojrzysz raz jeszcze w dal i zawrócisz czy może pójdziesz prosto, brzegiem miękkiej plaży, zatapiając stopy w wilgotnym piasku. To od Ciebie zależy jaką podejmiesz decyzje, nie od twojego faceta, rodziców, koleżanki, psa czy pogody… Ty jesteś architektem i wykonawcą, a Twoje życie budową bez prób generalnych i improwizacji.\nKończąc studia zrozumiałam, że to ode mnie zależy co zrobię ze swoim życiem i za jakie sznurki będę pociągać. Jasne, że mogłam posłuchać "tych" wszystkich doradzających, ale zanim to zrobiłam, zadałam sobie jedno, podstawowe pytanie: Po co? No właśnie, czy ciotka X albo kuzynka Y przeżyją życie za mnie? Nie. Choć niestety zdarzają się przypadki, w których rodzina stara się skutecznie kierować życiem prywatnym swoich najbliższych (i to jest ich największy błąd). Dopuszczalna jest szczera rozmowa, podzielenie się swoimi doświadczeniami, przedstawienie własnego punktu widzenia, ale nigdy nakazywanie… My - lubimy podejmować samodzielne decyzje, uczyć się na własnych błędach i wciąż próbować. Te reakcje i zachowania pozostają z nami od dziecka i jeśli ich nie zagłuszymy swoim i innych "paplaniem" znowu będą obecne w naszym życiu.\nJa wiem, że w pułapce braku wyjścia z sytuacji, chwytamy się za każdy możliwy głos. Postępujemy tak, jak mówią inni dookoła. Na początku jest nam wygodnie, może nawet przyjemnie, ale później coś zaczyna uwierać. I nawet jeśli teraz tego nie odczuwasz, zrozumiesz to za kilka lub kilkanaście lat, kiedy dni staną coraz krótsze, a tętno coraz szybsze. Nagle poczujesz, że mogłaś zaryzykować, coś zmienić, spróbować… bo oczywistym jest, że w życiu nie zobaczymy wszystkich miejsc na świecie, nasz koniuszek języka nie dotknie dostępnej ilości smaków, ale możliwym jest dotrzeć do prawdziwego wnętrza siebie, poznać je i naprawdę uszczęśliwić… Dla każdego z nas będzie to oznaczać coś innego, bo różnimy się nie tylko danymi osobowymi. Mamy różne potrzeby, marzenia, pragnienia, jednak najważniejsze to, w całym tym szaleństwie obecnego świata, nie zatracić prawdziwego człowieka, który siedzi w każdym z nas.\nWłaściwe decyzje - czy one istnieją?\nNie wiem czy kilka lat temu podjęłam właściwą decyzję, ale kto z nas wie? Nie mamy gwarancji, nie otrzymujemy przy kasie możliwości zwrotu towaru. Ryzykujemy i dzięki temu poznajemy siebie. Swoje prawdziwe myśli, emocje i reakcje. Przez ten cały czas staram się patrzeć na swoje życie - realnie (bez filtrów do upiększania) i wiem jedno, że jakąkolwiek w życiu podejmiesz decyzję, spraw, aby była ona zgodna z Twoim wewnętrznym głosem i nikogo nie krzywdziła. Tego się trzymam i w takie decyzje wierzę. Każdy nowy dzień to kolejna karta, którą zapisujemy my sami.\n"Teraz jestem osobą, która należy do siebie i wszystko, co się dzieje, ma znaczenie. Nie dzieje się bowiem "w ogóle", ale wydarza się mnie." Tove Jansson\n"Nie wybieraj życia BEZ - bez uczuć, bez zaangażowania, bez umiejętności otworzenia się na drugą osobę, chociaż możliwe, że to ciebie zrani. Nie decyduj się na to, żeby mniej czuć i zakuwać się w pancerz, żeby uniknąć zranienia. Nie stwierdzaj, że musisz być zołzą albo kutasem, żeby zyskać namiastkę szczęścia. Nie daj sobie wmówić, że wszystko, co w tobie szczere, miękkie i prawdziwe jest złe, a życie to wojna, w której nie chcesz być po stronie przegranych.\nWybieraj życie Z - z większą niezależnością, z lepszą świadomością swoich i cudzych potrzeb, z szanowaniem cudzej autonomii, z mocniejszym staniem na własnych nogach, z byciem bardziej interesującą osobą, która żyje tak pięknie, że nawet idąc spać po ciężkim dniu ma ochotę dreptać jak zniecierpliwiony dzieciak, który nie może się doczekać wycieczki do Disneylandu." Volantification\nWażny krok - analiza\nA jeśli właśnie zaczyna uwierać Cię Twój ulubiony but, przemyśl, czy na pewno jest tym… ulubionym? Być może potrzebujesz małej analizy i osoby (czynnika lub sytuacji), które popchną Cię do działania?\nNa koniec małe zadanie. Weź kartkę i podziel ją na cztery części. Kolejno podpisz je "mocne strony" (czyli Twoje kompetencje i umiejętności), "słabe strony" (obszary nad którymi musisz popracować), "szanse" (co możesz otrzymać od działania o którym marzysz?), "zagrożenia" (co działa na ciebie negatywnie i powstrzymuje cię przed podjęciem działań). Rozpocznij wypełniać tabelę ze spokojem, jeśli dzisiaj nie jest Twój dzień, zacznij jutro…Potrzebujesz tygodnia, dwóch? Ok. To ma być prawda o Tobie samej, bez świadków i wymagań. Kiedy zakończysz pracę i spojrzysz na tabelę - skup się na faktach zapisanych w Twoich mocnych stronach, zastanów się jak możesz dzięki nim ruszyć z miejsca. Z tabeli ze "słabymi stronami" wykreśl wszystkie fakty, na które nie masz wpływu. Wiem, że one najbardziej Cię ograniczają i trzymają w jednym miejscu, ale nie warto o nich pamiętać. To ćwiczenie to znana analiza swot, stosowana głównie przy analizie strategicznej firmy, ale równie często wykorzystywana w innych okolicznościach.\nMam nadzieję, że wnioski, które wyciągniesz z tego zadania będą dla Ciebie budujące i pozwolą Ci przeżyć życie po swojemu.\nZŁOTY NASZYJNIK - Apart kolekcja Magic Moments\nTOP - Zuzanna Szamocka\nSPODNIE - Peperuna\nKLAPKI - Birkenstock by Butsklep\nUNCARO 4 sierpnia 2016 21:00\nMi wszyscy mówili, że wybierając szkołę średnią jeśli pójdę do technikum zrobię błąd, bo liceum jest lepsze, ciekawsze i wgl. Co dla mnie było nielogiczne. Wybrałam technikum i kierunek technik organizacji reklamy - jestem mega zadowolona. Od września już zaczynam klasę maturalną i czuję, że teraz jestem na właściwym miejscu. Założenie bloga, chociaż mam kilka obserwatorów tylko, czy kanału na yt, uważam też za najlepszą decyzję jaką mogłam podjąć. Gdyby nie mój upór nie pojechałabym na 3 tygodnie na Erasmusa do Hiszpanii i na 5 dni do Rosji na otwracie Ligii Narodów - a wszyscy mi odradzali, mówili po co?. Stawiam na swoje i tyle. Co przyniesie dalej życie czas pokaże :)\nLumpola 4 sierpnia 2016 22:13\nBardzo fajny tekst, zgadzam się z Tobą we wszystkim, choć w tym momencie brakuje mi pozytywnego nastawienia, najważniejsze to należeć do siebie. Tobie w Twojej pułapce życia bardzo pięknie, atłasowy top pięknie kontrastuje\nz surową strukturą spodni. Świetnie, że dodatki takie delikatne: okulary, wisior na plecach, bosko. No i pierwszy raz podobają mi się te klapki na kimś, chyba przez to, że są z wyjątkowo cienkiej skóry i dobrze przylegają do stopy.\nPozdrawiam Ci serdecznie, Lumpola\nModaitakietam 4 sierpnia 2016 22:18\nPięknie CI w tych krótkich włosach Kamilko!\nUnknown 4 sierpnia 2016 23:50\nZ przyjemnością czytam Twoje teksty, Kamilo i za każdym razem dostarczają mocnych emocji, tak trzymaj 👌\nPaulina Głuszek 5 sierpnia 2016 04:44\nIdealnie to wszystko ujęłaś! ;)\nNikt oprócz nas samych nie wie lepiej co mamy w robić w swoim życiu ;)\nEv DAILY 5 sierpnia 2016 11:06\nPerfekcyjna w każdym calu. ;)\nZocha-Fashion 5 sierpnia 2016 18:57\nMERI WILD 5 sierpnia 2016 20:27\nAnonimowy 6 sierpnia 2016 09:39\nJeans Please! 6 sierpnia 2016 10:40\ndo twarzy Ci w niebieskim! <3\nokiemwariata 6 sierpnia 2016 13:53\nSzkoda, że tak często decydujemy się na wybór drogi życiowej ze względu na innych. Boimy się podejmować własne decyzje, obawiamy się odpowiedzialności, więc brniemy uparcie w życie, jakiego nie chcemy, realizujemy scenariusz, który nie my napisaliśmy... Kolejny mądry tekst - obyśmy wszyscy mieli w sobie dość odwagi, by żyć tak, jak chcemy :)Pozdrawiam ciepło :)\nUnknown 8 sierpnia 2016 17:32\nPodejmując jakąkolwiek decyzję na danym etapie życia mamy do dyspozycji wiedzę z danego etapu życia - później zdobywając więcej doświadczeń jesteśmy w stanie przeanalizować słuszność lub błędność decyzji z nowego punktu widzenia.\nSądzę, że tylko dzięki decyzjom podejmowanym na podstawie własnej intuicji, wiedzy i tego, co czujemy (bez udziału "innych") jesteśmy w stanie korzystać w pełni z życia.\nMy kreujemy naszą rzeczywistość i to my jesteśmy odpowiedzialni za to co stworzyliśmy.\nPozdrawia serdecznie i życzę samych sukcesów!\nP.s. Bardzo fajny kolor paznokci i jakość zdjęć!\nJeanetteGLoves 9 sierpnia 2016 16:46\nPrzepiękne zdjęcia ;-)Świetnie wyglądasz


„Cieszymy się z kolejnego miesiąca bardzo stabilnego wzrostu sprzedaży w polskich sklepach i dynamicznego rozwoju naszego e-sklepu. W lutym uruchomiliśmy jego czeską wersję, a w planach mamy kolejne” – powiedział Tomasz Przybyła, wiceprezes CDRL.\nPrzychody ze sprzedaży towarów w sieci detalicznej w Polsce wyniosły w lutym 7,36 mln zł, wobec 6,49 mln zł przed rokiem. Od początku roku przychody wyniosły 17,60 mln zł wobec 15,73 mln zł w analogicznym okresie 2015 r.\nSprzedaż w segmencie „e-commerce w Polsce” wyniosła w lutym 862 tys. zł wobec 338 tys. zł przed rokiem. W trakcie dwóch miesięcy tego roku wyniosła ona 1,975 mln zł wobec 804 tys. zł w analogicznym okresie zeszłego roku.\nW całym zeszłym roku sprzedaż spółki w polskiej sieci detalicznej wzrosła o 15 % do 122,35 mln zł. W tym samym czasie sprzedaż w internecie wyniosła 7,75 mln zł i była o 47% wyższa niż osiągnięta w 2014 r.\nSpółka planuje obecnie m.in. realizację inwestycji w logistykę i dalszy rozwój sieci sprzedaży w Polsce oraz zagranicą.


🏆 Czystek – roślina o niezwykłych właściwościach? » Stanowimy - Ariowie - Suwereni » Stanowimy Com\nW ziołolecznictwie wykorzystuje się liście czystka. Zawierają one bardzo dużo przeciwutleniaczy (polifenoli), więcej niż w czerwonym winie. To one właśnie decydują o prozdrowotnym działaniu tego zioła.\nzwalcza drobnoustroje i grzyby.\nCzystek pomaga między innymi w zwalczaniu wolnych rodników. Suplementem diety, który pomaga ich w neutralizowaniu, jest również Witamina E-400 Natural. Chroni on organizm przed uszkodzeniem komórek wywoływanym właśnie przez działanie wolnych rodników.\nNa jakie choroby pomaga czystek? Ze względu na lecznicze właściwości zaleca się picie wywaru i herbatki z tego zioła przy następujących chorobach i dolegliwościach:\nchoroby skóry, w tym trądzik,\nNiektórzy uważają, że przypisywanie czystkowi tak wszechstronnego działania jest przesadzone. Nie wszystkie właściwości zostały przebadane. Nie można go traktować jak leku. Jest to suplement diety, z pewnością wpływa na poprawę kondycji organizmu. Trudno oczekiwać, by czystek pokonał groźny nowotwór czy zapalenie płuc, jednak wspomaga leczenie.\nCzystek jest dostępny w aptekach, sklepach zielarskich i w Internecie w formie suszonych liści i gałązek. Należy je zaparzać podobnie jak inne zioła. Aby uzyskać szklankę napoju, potrzeba zalać gorącą wodą jedną łyżeczkę suszu i trzymać pod przykryciem 10 minut.. W przypadku choroby bardziej skuteczny jest odwar z czystka: 10 g ziela należy zalać wodą (jedna szklanka) i gotować przez pięć minut. Po wystudzeniu trzeba pić, najlepiej trzy razy dziennie. Odwar można też stosować do okładów (np. na ugryzienia owadów) i przemywania skóry.