Archiwum Historii Mówionej - Janina Stopczyk\nRozmowa przeprowadzona 14 sierpnia 2014 roku. Naszym rozmówcą jest pani Janina Stopczyk. Proszę opowiedzieć o swojej rodzinie, gdzie pani wychowywała, czy miała pani rodzeństwo, kim byli pani rodzice?\nUrodziłam się w Warszawie. Ojciec był urzędnikiem w Starostwie Warszawskim, matka – normalnie jak wówczas – gospodyni przy dzieciach. Trójka rodzeństwa, dwóch braci starszych ode mnie i siostra. Brat starszy, będąc ciężko chory na serce, umarł, jak miał trzydzieści pięć lat. Drugi brat i siostra dociągnęli szczęśliwie do dziewięćdziesięciu i osiemdziesięciu paru lat. Mieszkaliśmy, tak jak mówię, w Warszawie, Wilcza 65 w domu wybudowanym swego czasu przez dziadka ze strony matki, który miał, jakby to dzisiaj powiedziano, firmę budowlaną, a wtedy po prostu zajmował się budową domów, będąc z zawodu majstrem budowlanym. Dom miał miano przed wojną kamienicy pałacowej, dlatego że miał trzynaście okien frontu, piękna budowla, trzypiętrowy, luksusowy. Sześciopokojowe, czteropokojowe i dwupokojowe lokale od frontu, a w bocznych skrzydłach po dwa pokoje i poprzeczne skrzydło, czteropokojowe lokale. Tak jak mówię, tam się urodziłam, tam się wychowałam i 6 października 1944 roku przez Niemców... Bo dom cały czas stał. Mieliśmy to szczęście, jeżeli chodzi o Powstanie, że ponieważ [dom stał] Wilcza przy Emilii Plater, a Chałubińskiego, czyli zaraz niedaleko już w szkole, dawnej szkole pielęgniarskiej stali Niemcy, więc oni nie bombardowali tak tutaj, bo po prostu się bali, żeby swoich nie rąbnąć przy okazji. Tak że pod tym względem można powiedzieć, że był szczęśliwy okres, bo bez tych rozstrzałów, bombardowań i jakichś ekstra nalotów. [Zmieniło się to], dopiero jak sprowadzili to działo wielkie i zaczęli ostrzeliwać Warszawę. I zaczęli właśnie od naszej dzielnicy. Pierwsza bomba trafiła w dom po przeciwnej stronie ulicy. Poszedł w drobiazgi. Natomiast druga bomba stanęła sztorcem na pierwszym piętrze w naszym domu od ulicy i nie wybuchła, ku radości chłopców, którzy później ją rozbroili i mieli przynajmniej proch potrzebny do tego. To jeżeli chodzi o sprawę nalotów, to tak to wyglądało.\nProszę powiedzieć, czy ten dom jeszcze teraz stoi?\nDom stoi, tylko w ruinie, w tragicznej jest formie, bo tak jak oni nas 6 października wypędzili, to 1 listopada chodzili... A skąd wiem, że to było konkretnie 1 listopada? Bo mój brat stryjeczny był lekarzem, pracował w [szpitalu] Dzieciątka Jezus i byli w trakcie ewakuacji szpitala i on się tam dogadał z jakimś Niemcem, że on chce skoczyć na Wilczą, bo to niedaleko, żeby się dowiedzieć, co dzieje się ze stryjenką. No i w momencie kiedy chcieli wejść w Wilczą, bo ten Niemiec z nim szedł, to okazało się, że akurat wchodzą i podpalają miotaczami płomieni dom. Tak że spłonął front i spłonęło niestety boczne skrzydło, tam gdzie myśmy mieszkali, a poprzeczna i prawa oficyna ocalały, jakoś ten ogień się nie przerzucił. No i tak jak w tej chwili jest, bo wojsko przejęło później, po skończonych działaniach (nasze wojsko) ten dom i dla swoich potrzeb go odbudowało. Tak że jest front odbudowany i doprowadzony do porządku, bo nie był uszkodzony, ta oficyna. Natomiast lewą oficynę, tam gdzie było nasze mieszkanie, to niestety wyburzyli. Tak że tam jest, że tak powiem, pusta przestrzeń. Zresztą ogromne podwórko jest w tym domu. Marnie się nim opiekują podobno, jak w tej chwili, no bo ja już tam... Ja tutaj jestem cztery lata z kawałkiem, a przedtem też nie za dobrze chodziłam. To jak poszłam, to właściwie smutno patrzeć było, jak ten dom w tej chwili wygląda.\nCzy pani tam mieszkała przez cały okres do wyjścia z Powstania.\nOd urodzenia, do… Tam się urodziłam, bo wtedy kobiety rodziły przeważnie w domach, nie w żadnych szpitalach. Tam się urodziłam, tam się wychowałam i stamtąd Niemcy… Przy czym to było tak, że jak się skończyły działania 2 [października], naturalnie szyb nie było nigdzie. Szyby od samych tych wybuchów wylatywały przecież. I myśmy z przyjaciółką [po szyby] do jej mieszkania i do naszego mieszkania poszły do szklarza na Poznańską. Tam był zakład szklarski i on po prostu nawet rozdawał te szyby. I przytargałyśmy do oszklenia jej dwupokojowego i mojego, znaczy czteropokojowego, mieszkania szyby. Później jak oni przyszli i szóstego kazali nam się wynosić, to ja miałam szczerą ochotę wziąć młotek i potłuc te wszystkie szyby.\nOd początku? Najpierw do tak zwanego powszechniaka, który zresztą był prowadzony przez moją stryjenkę, miała prywatną szkołę powszechną. Potem byłam w gimnazjum u Słowackiego. Do dzisiejszego dnia gimnazjum istnieje na Wawelskiej. A później dwa lata handlówki, liceum handlowego na Górnośląskiej. Tak że z zawodu jestem technik do spraw handlu, taki piękny mam tytuł.\nProszę powiedzieć, jak pani pamięta wybuch II wojny światowej?\nW tej chwili się zastanawiam... II wojna światowa, jak ja to pamiętam? Ja byłam w sierpniu... W liceum miałyśmy obowiązkowe praktyki po pierwszej klasie licealnej, miałyśmy albo w biurze, albo w sklepie. Ponieważ mój brat pracował w Stalowej Woli, to załatwił mi, że ja byłam na tej praktyce u niego. Ale ponieważ zaczęły się już takie niepewne dnie, wobec tego wróciłam do Warszawy w końcu sierpnia, dwudziestego szóstego czy siódmego.\nA z kolei moja siostra i bratowa były w Świdrze na tak zwanych letniakach. Ja nie widząc ich od dłuższego czasu, do nich pojechałam. No i tam utknęłam, bo już pierwszego wiadomo co i w tej sytuacji nie było możności powrotu do Warszawy. I cały wrzesień przesiedziałam z nimi w tym Świdrze. A pamiętam w ten sposób, że w sąsiedniej willi, tam gdzie one podnajmowały, siostra i bratowa, mieszkał taki pan mecenas z Warszawy. I jego syn wyleciał rano o godzinie chyba piątej, już nie pamiętam w tej chwili dokładnie, wyleciał na taras i zaczął krzyczeć na cały Świder: „Wojna, wojna! Wojna wybuchła!”. I tak żeśmy się dowiedzieli, że wybuchła wojna.\nCzy jakoś mieliście państwo możliwość skontaktowania się z rodziną w Warszawie?\nNie było możności bezpośredniego kontaktu, no bo jak. Nie było telefonów komórkowych jeszcze wtedy. Tutaj telefon nie działał. Tak że myśmy, te dwie istoty z małymi dziećmi i ja, żeśmy zostały w tym Świdrze. Z tym że mąż, znaczy szwagier mojej bratowej, przyjechał po swoją żonę, która tam właśnie była i córeczki dwie, żeby je wywieźć, bo on był pracownikiem MSZ-u. Więc jechali, MSZ były ewakuowany na wschód, na Zaleszczyki i tak dalej. I on przyjechał, żeby zabrać właśnie żonę z tymi córeczkami i przy okazji bratową, znaczy moją bratową. Zabrał z synkiem małym i powiedział do siostry i do mnie: „Na razie już nie mam miejsca w tych samochodach, ale przyjedziemy i zabierzemy panie później”. No, na szczęście nie przyjechał i myśmy cały okres wojny we wrześniu przeżyły w Świdrze.\nJak państwo wracali do Warszawy?\nRaz był tylko – leciał samolot tak nisko, że z szosy z Wału Miedzeszyńskiego tam strzelali i zestrzelili go. No i ten samolot spadł niedaleko naszej willi. Spalił się, łącznie z lotnikiem. No a potem, jak się działania skończyły, to ci chłopi miejscowi nie bardzo mieli, że tak powiem, mimo wszystko odwagę jeszcze do tej Warszawy się dostać. Tak że długo żeśmy szukały takiego, który się zdecydował, że jednak furmanką nas podwiezie. No i z siostrą i z tym jej synem żeśmy we dwie do tej Warszawy dobrnęły. Wrzesień 6 czy 5 października, nie, czwartego, przepraszam 4 października żeśmy wróciły do Warszawy. Naturalnie ruiny wszędzie. Nowy Świat, te domy pozwalane wszędzie na jezdnię, tak wąziutko, właściwie z trudem ta furmanka się mieściła, żeby przejechać przez Nowy Świat. Najlepiej zapamiętałam... Siostra mieszkała na Oboźnej, więc jadąc ze Świdra, to zanim na Wilczą żeśmy dojechały, do rodziców, to najpierw do niej na tą Oboźną zajrzeć, jak jej dom stoi. I tak jak pamiętam, tak podjeżdżamy, a tu widać wspaniały widok na cały jej sypialny pokój. Bo bomba trafiła, ale trafiła tak przedziwnie (to są jedne z takich niewytłumaczalnych rzeczy), że jakby kto nożem odciął ścianę, z tej ściany. A przy ścianie stały łóżka, obraz pana Jezusa, który wisiał nad tymi łóżkami, spadł na łóżka i nawet się szkło nie stłukło. I poza tą ścianą, której nie było, to jedyna szkoda, jaka jeszcze była, to żarówka, która się wyrwała z kontaktu, jak ta ściana leciała, i upadła, i po prostu żarówka się zbiła. I to były, właśnie żeśmy się śmiały, okropna strata wojenna – żarówka stłuczona. A myśmy pojechały już wtedy jak ona zobaczyła, co się dzieje, że to mieszkanie istnieje, no tylko tyle, że będą później murować tę ścianę. Pojechałyśmy na Wilczą, okazało się, że rodzice przeżyli, dom stoi i wszystko jest ok. No i żeśmy na Wilczej, bo na tej Oboźnej nie można było nocować, bo mieszkanie niezabezpieczone, no to siostra się trochę bała sama. Szwagier był jeszcze zmobilizowany, nie wiadomo było zresztą, co się z nim dzieje, czy żyje, czy nie żyje, czy zginął w czasie działań (on był w artylerii). No i myśmy na tej Wilczej zostały.\nCo się działo z panią w czasie okupacji? Co pani robiła?\nCo ja robiłam w czasie okupacji – pracowałam. Matka mojej szkolnej koleżanki była księgową w przedwojennej fabryce karabinów FK na Woli, którą później przejęli Niemcy pod firmą Steyr-Daimler-Puch. Wobec tego chodziło o to, żeby młodzież ratować, żeby młodzież nie była od razu gdzieś... Nie bardzo żeśmy widzieli jeszcze, jak Niemcy będą się zachowywać, ale dla pewności żeby ratować. No i najpierw ściągnęła tam do pracy do księgowości córkę swoją a moją koleżankę, no a później, po pewnym czasie mnie. Przepracowałam w księgowości u tegoż Steyra, Steyr-Daimler-Puch, całą wojnę, do… Z kolei przestaliśmy się w ogóle przejmować pracą i przychodzić w ogóle do fabryki dwudziestego, w każdym razie na trzy czy cztery dni przed Powstaniem. Jakiś taki się zrobił właśnie bałagan, Niemcy zaczęli się ewakuować, wywozić z fabryki urządzenia, i myśmy przestali przychodzić. No i później Powstanie.\nProszę powiedzieć, czy ktoś z rodziny brał udział w konspiracji?\nW konspiracji brał udział mój brat stryjeczny, który zresztą mieszkał na Wilczej, w tym naszym domu, tylko w innym mieszkaniu. Były... jak to się nazywało... w każdym razie wydawnictwa, które wychodziły wtedy…\nKolportował je czy drukował?\nNie, pracował jako redaktor w tych wydawnictwach. Nie pamiętam, jak to się nazywało, które wychodziły wtedy.\nCo się z nim stało? Nie był aresztowany?\nNie, nie, nie. Na szczęście się uchował, tyle że umarł po prostu. Też mógł jeszcze trochę pożyć, bo miał dopiero pod siedemdziesiątkę, ale niestety mu się zmarło.\nCzy któryś z rodziny brał udział w Powstaniu?\nNie. Czynnie? Nie. Nie, nie było takich, którzy mogli brać.\nProszę powiedzieć, jak pani pamięta wybuch Powstania Warszawskiego. Wspomniała pani, że przestała już przychodzić tam do pracy.\nA, to było w ten sposób, że konkretnie pierwszego moja koleżanka i przyjaciółka, która mieszkała na Żoliborzu, ale pochodziła z Częstochowy, pojechała (akurat przed Powstaniem miała tydzień, bo tydzień urlopu nam dawali) do rodziców, do Częstochowy. Ale prosiła, mówiła: „Słuchaj, jak będzie coś niebezpiecznie, to zabierz moje rzeczy, takie co cenniejsze (no wiesz, płaszcz, jakieś buty lepsze) i przywieź do siebie, bo u ciebie w Śródmieściu będzie bezpieczniej niż w tych domach na Kozietulskiego – mieszkała na Żoliborzu – niż tam”. I ja miałam wyjść, szykowałam się właśnie z torbą, żeby wyjść, zabrać i przywieźć kolejną partię jej rzeczy, bo już trochę poprzywoziłam, kiedy z kolei przyszedł z żoną i ze szwagierką przyjaciel nasz, który był aresztowany na Pawiaku. Siedział. Niewytłumaczalna sytuacja i nie będzie już do końca [wyjaśniona], bo nie ma gdzie i co wyjaśniać. Raptem na dwa dni przed wybuchem Powstania został z Pawiaka zwolniony. A ponieważ bardzo zaprzyjaźnieni byliśmy wszyscy, a szczególnie moja mama bardzo lubiła jego żonę, no to on z tą żoną i tą szwagierką przyszli, żeby mamie podziękować za opiekę, za starania, za dobre serce. I dzięki temu ja nie pojechałam na ten Żoliborz, bo w pewnym momencie jak oni byli u nas, tośmy usłyszeli jakieś strzały. I Zygmunt się od razu zorientował, mówi: „O matko, chyba się zaczęło. Chodź prędko, bo…”. Oni mieszkali na Saskiej Kępie, ale wtedy jak do mnie przyszli, to byli akurat z wizytą u swojej ciotki, która mieszkała na Wspólnej róg Emilii Plater. Czyli niedaleko od nas, bo Wilcza, Hoża, Wspólna. „No to chodź, musimy wracać do ciotki, potem prędko do domu”. A okazało się, że do tego domu... Mowy już nie było o przejściu przez mosty, tak że utknęli z kolei na tej Wspólnej. No a ja tu zostałam w domu z mamą, która nie chodziła. „Nie chodziła” to może za dużo powiedziane, nie wychodziła z domu z uwagi na pokonanie drugiego piętra. Myśmy mieszkały na drugim piętrze. Natomiast po domu chodziła jak kulka, tak szybko się toczyła, ale w każdym razie chodziła. No i utknęłyśmy.\nKto jeszcze był tam z paniami, cała rodzina, z ojcem?\nNie, ojciec już nie żył od czterdziestego roku. Ojciec umarł w czterdziestym roku, zaraz po śmierci tego starszego brata, który tak jak mówię, był chory na serce. To go dobiło, śmierć tego syna, tak że w trzy miesiące po śmierci brata umarł ojciec, w czterdziestym roku. Tak że myśmy z matką były same, bo drugi brat był w oflagu całą wojnę, siedział w oflagu, no a siostra z mężem i synem mieszkali osobno na Oboźnej.\nA ten kuzyn, który zajmował się pracą w prasie konspiracyjnej, to co z nim się działo?\nNo, pracował cały czas, przez całe Powstanie, do końca. Bo przecież też były wydawane te pisma różne.\nGdzie państwo przebywali – w mieszkaniu czy w piwnicy?\nTak jak mówię, z uwagi na to matki chodzenie, ona zażądała... Bo ciągle były przecież te alarmy nocne, naloty, to ona zażądała, żeby ją na stałe przenieść do piwnicy. No i rzeczywiście, piwnice piękne, nie jakieś takie dziury, ale można powiedzieć, izby spore, no i tam żeśmy znieśli matki łóżko i matka już dzień i noc tej w piwnicy rezydowała na stałe. Miała specjalny taki fotel ubikacyjny dodatkowo, a reszta, wszystko było w piwnicy. Natomiast ja za Boga nie chciałam w piwnicy nocować. Powiedziałam, że nie wyobrażam sobie, żebym miała być zasypana, żeby umierać z uduszenia pod gruzami. Już ja wolę, żeby mnie zabili. Jak mają mnie zabić, to zginę od razu na miejscu. Tak że ja cały dzień, całą noc spałam normalnie, o ile była możność spania, bo ciągle były przecież te naloty. Rezydowałam w każdym razie na górze. W ciągu dnia to robiłam to, co trzeba. Jakieś zakupy, jakieś sprzątanie, jakieś gotowanie, jakieś takie rzeczy. Plus, jeżeli chodzi o włączenie się w Powstanie, to była tak zwana samoobrona domowa. To znaczy parę osób było zorganizowanych i w nocy się robiło dyżury w bramie i na dachu, żeby w razie jak będą rzucali te zapalające bombki, żeby je od razu unicestwić. A na dole to też było śmiesznie, bo starszy pan i my, dwie młode kobity, miałyśmy bronić w razie czego, gdyby chcieli się dostać Niemcy. Oni się nie kwapili wcale, żeby się tutaj dostać.\nJak wyglądała sprawa zaopatrzenia w żywność i wodę w czasie Powstania?\nKupowało się normalnie. W sklepach był, jak... To miało swoją nazwę specjalną, w każdym razie chleb, jakiś tam tłuszcz, no to się kupowało normalnie w sklepie, a trochę jakichś jarzyn czy ziemniaki, no to na targu. Były takie tutaj, Wilcza to przecież niedaleko Koszyki tak zwane, na Koszykach bazarek, no to tam się okupowało jakieś właśnie takie. No, o mięsie to naturalnie nikt nie myślał, nie marzył wtedy. Nie było w każdym razie coś… No i kasza „pluj”, tak zwana kasza „pluj”, bo ona strasznie była nienależycie oczyszczona i ciągle trzeba było jakieś łuski, jakieś ziarenka przedziwne z niej wypluwać.\nI tak przez całe Powstanie było z dostępem do żywności?\nTak jest, przez Powstanie.\nTo nie było specjalnych kłopotów z jego zdobyciem?\nRaczej nie. W każdym razie ja mówię o nas. No bo ja nie wiem, jak gdzie indziej, ale tutaj jakoś się żyło. Z tym że myśmy mieli jeszcze, była nieoceniona służąca sprzed wojny jeszcze, była u rodziców i później w dalszym ciągu została u nas. No więc ona zawsze jakimiś tam swoimi drogami gdzieś coś zdobywała.\nTo było ciężka sprawa, ja panu powiem. Dlatego że tak: po pierwsze jednak od czasu do czasu wzdłuż Wilczej ci Niemcy z Chałubińskiego strzelali, wobec tego przechodzić na drugą stronę było trudno. I w tej sytuacji wykopaliśmy przejście z bramy naszego domu do bramy po drugiej stronie ulicy, pod ulicą przejście, bo krany z pitną wodą były na Hożej i tam trzeba się było dostać do tych kranów. No i wobec tego – to nie było rzeczą łatwą [iść] z kubłami pełnymi wody – przeważnie się brało po dwa kubły, żeby sobie oszczędzić chodzenia z kubłami pełnymi wody, tym podkopem przedostawać się z jednej strony ulicy na drugą. Tak że stamtąd żeśmy sobie przynosili. Z tym że parę razy się odbywało oczywiście takie podróże, żeby mieć zapas tej wody do picia. A brudną wodę, to jak się człowiek jako tako umył, to się zlewało do wanny, żeby z kolei [wykorzystać] potem do zalewania ubikacji. Tak że tak to było z wodą.\nA to przejście w poprzek ulicy zostało zbudowane siłami samych mieszkańców?\nNo, myśmy [zbudowali], my, my. Z naszego domu do domu naprzeciwko.\nProszę powiedzieć, jaka panowała atmosfera wśród mieszkańców kamienicy?\nWłaściwie dobra i właściwie za Powstaniem. Bo wiadomą rzeczą jest, że byli i tacy, którzy uważali, że to skandal, że nie powinno wybuchnąć. Ale u nas jakoś była pozytywna [atmosfera] pod tym względem.\nCzy przyjaźniła się pani z kimś szczególnie spośród mieszkańców kamienicy?\nTak. No, ze wszystkimi właściwie.\nCzy zdarzało się pani spotykać z Powstańcami?\nNo zdarzało się o tyle, że ja mówię, Wilcza 65 a Wilcza chyba 55 albo 53 miał siedzibę jeden z oddziałów powstańczych, do którego przyłączył się mąż tej mojej kuzynki ze Wspólnej. Tak że oni przychodzili, często przychodzili do nas. Zawsze dostali jakąś herbatę z tych skórek. Bardzo dobra herbata była. Suszyło się skórki od jabłek i później się parzyło te skórki, tak że była bardzo dobra.\nA czy stosunek do Powstania zmieniał się w czasie trwania walk?\nW każdym razie wśród nas, wśród naszej, że tak powiem, społeczności kamienicy to tego się… Może się i zmieniał, ale nie dało się tego odczuć.\nCzy docierały do państwa jakieś informacje na temat tego, co się dzieje w Warszawie?\nTak, tak, tak. No przez te „Biuletyny Informacyjne” to były jak najbardziej.\nCzy było tam radio może w kamienicy?\nRozumiem, że czytano u państwa tę prasę, „Biuletyny Informacyjne”?\nDyskutowano na temat tego, co tam wyczytano?\nCzasami tak, czasami nie. Wie pan, myśmy byli tak zajęci przeżyciem dnia obecnego, że specjalnie się tam nie wczuwaliśmy w te…\nCzy pamięta pani, żeby były na przykład jakieś koncerty, występy artystyczne?\nNo, Fogga nieszczęsnego, którego mało chłopcy nie… Bo zapomniał hasła i mało owało, aby go rozwalili. Ale był, był właśnie.\nA czy były jakieś formy życia religijnego? Czy odbywały się msze, jakieś nabożeństwa?\nTak. Oczywiście, że tak. Ksiądz przychodził i odprawiał msze.\nAle czy to były msze na podwórku?\nKsiądz przychodził na podwórko po prostu i odprawiał.\nA jak pani pamięta kontakty z Niemcami? Czy to sąsiedztwo Niemców w szkole pobliskiej jakoś…\nNie. Za wyjątkiem tego, że tak jak mówię, od czasu do czasu im coś do głowy przychodziło i puszczali serię wzdłuż Wilczej.\nA czy z przedstawicielami jakichś innych narodowości pani zetknęła się w czasie Powstania?\nCzy słyszała pani informacje na przykład o tym, co się działo na Woli, na Starym Mieście?\nTak. Tego rodzaju wieści to dochodziły, jak najbardziej.\nProszę powiedzieć, co się z państwem działo, kiedy już Powstanie chyliło się ku upadkowi? Czy docierały do państwa informacje na temat tego, że właściwie ono już upadnie?\nNie przypuszczaliśmy, że to może jednak nastąpić. Liczyliśmy, że będzie trwało, dokąd ruskie nie przyjdą. Że oni już przecież tutaj, tuż, tuż, są za Wisłą i natychmiast wkroczą.\nJak państwo przyjęli informację o tym, że jest jednak podpisana kapitulacja?\nNa pewno nie z radością.\nJak przebiegało państwa wysiedlenie?\nWysiedlanie przebiegało bardzo prosto. Po prostu przyszedł jakiś oficer z dwoma czy trzema żołnierzami i przez megafon zawiadomił, że do godziny tej i tej wszyscy mieszkańcy mają opuścić mieszkania. Należy iść na Dworzec Zachodni. Osoby, które nie mogą chodzić z takich czy innych względów, w jakiś sposób muszą być dostarczone, dowiezione do Politechniki, skąd będą zabierane samochodami również na Dworzec Zachodni. Ma pan w oczach topografię?\nOrientuje się pan? Wilcza, róg Emilii Plater, Politechnika. To ja z mamą, którą udało mi się ściągnąć ze schodów, i z bagażami, które zabrałam ze sobą, od godziny ósmej rano szłam do Politechniki prawie do godziny dwunastej. Bo polegało to na tym, że opierałam mamę o ścianę domu, ściągałam z siebie wszystkie bagaże, które miałam, bo miałam plecak, tutaj miałam torbę, tu miałam dwie walizy i mamę uwieszoną u ręki. Robiłam z tego siedzisko. I mama siadała na tym siedzisku i odpoczywała tak długo, jak zdecydowała, że może iść dalej. Więc różnie to trwało. W każdym razie tak jak mówię, na godzinę prawie dwunastą dobrnęłyśmy dopiero pod Politechnikę.\nA co z siostrami?\nI tam znowu trzeba było czekać, jak przyjechały tak zwane budy, czyli niemieckie samochody, no i tych wszystkich, którzy nie mogli chodzić, załadowali do tych „bud”. Ja się bałam, że mnie odtrącą, ale szlachetnie jeden kierowca [zaprosił] do samochodu, do szoferki, żebym wsiadła do szoferki. No i wylądowałyśmy na Dworcu Zachodnim. Tam na schody na Dworcu Zachodnim nas umieścili, tych, którzy nie mogą chodzić. I tam myśmy przenocowały na tych schodach. Zresztą cała masa różnych ludzi, nie tylko z naszej kamienicy, ale i z innych kamienic też. No a rano podstawili pociąg i zaczęli nas ładować do pociągu, żeby rozwieść po Polsce, po różnych miastach. Naturalnie jak się okazało, wszystkie miasteczka i miasta były już tak przepełnione, że w ogóle odmawiali przyjęcia dalszej partii warszawiaków. Tak że wyjeździliśmy tak do Łodzi. Do Łodzi, do Reichu, Łódź była w Reichu. Do Łodzi, do Radomia, w każdym razie do wszystkich tego... „Nie, nie, nie, wykluczone. Jedziecie dalej”. I jechaliśmy dalej w tych pociągach towarowych. Na szczęście była pogoda, że deszcz nie padał, no więc nie mokliśmy w tych pociągach.\nNo i w końcu zdecydowała się Częstochowa nas przyjąć i w Częstochowie nas już z tych pociągów wysadzili. No i tam z kolei mieszkańcy poszczególni nas zabierali, kto tam chciał. A ja nie byłabym sobą, gdybym w międzyczasie się nie przewróciła w Pruszkowie, jak żeśmy byli w tej hali, tam nocowali. Przewróciłam się i rozbiłam straszliwie nogę, kolano, o szyny. Bo to była parowozownia, hala parowozowni. No i okazało się, że mam prawie czterdzieści dwa stopnie temperatury. No i z tymi bagażami i z tym wszystkim wylądowałam w Częstochowie, i z tą matką. I tak sobie pomyślałam – to też taka jedna z niezapomnianych scen – że jak [wyszłam] z tego dworca obładowana, z tą temperaturą, czyli musiało być widać, że coś się dzieje ze mną, to jedyną osobą, która podeszła i chciała mi pomóc z tym wszystkim, na co ja się obruszyłam, że dziękuję, to był jakiś oficer niemiecki, który chciał pomóc, walizki chociaż zabrać. „Nie, ja dziękuję”.\nJak długo trwała wędrówka pociągiem do Częstochowy?\nNo, dwie noce i trzy dni na pewno. I jeszcze jako ciekawostka... Wie pan, kto to był Maszyński?\nTo był jeden z czołowych polskich aktorów, Mariusz Maszyński. A jego córka chodziła ze mną do szkoły. Okazało się, że znalazła… Jego i żonę zamordowali Niemcy w czasie właśnie działań powstańczych, a [córce] Ewce udało się jakoś prysnąć i jechała tym samym pociągiem. Dostała się do Pruszkowa i jechała tym samym pociągiem co my. I z kolei z tego pociągu jak tam zwalniał czy coś, to gdzieś, już nie pamiętam, w Kieleckim, w jakieś miejscowości, wyskoczyła. No i ocalała i przeżyła. I spotykaliśmy się po wojnie potem.\nI gdzie państwo trafili w Częstochowie?\nW Częstochowie byłyśmy tylko dwie z matką… Byłyśmy przede wszystkim u rodziców tej mojej koleżanki, której rzeczami się opiekowałam. No więc do niej żeśmy przyjechali i też pamiętam właśnie, jak dorożką podjeżdżamy pod ten dom, a ona (dwupiętrowe domki, takie było osiedle robotnicze) akurat w oknie była. I raptem krzyk na całą ulicę Wolsztyńską: „Jezus Maria, Draba!”. Ponieważ ja byłam wysoka i chuda, to mnie Drabiną przezywali, to Draba. No i przyleciała, zaraz mnie wzięła, mamę i zaprowadziła i u niej żeśmy wylądowały. No, naturalnie trzeba było natychmiast sprowadzać lekarza do tej nogi. Bo tak jak mówię, prawie czterdzieści dwa stopnie, no i noga, w ogóle kolano jak bania. I ona sprowadziła chirurga. Z tym że też nie wiem, w tej chwili nie pamiętam, jak to się stało, że nie zorientowała się, że to jest chirurg, ale chirurg położnik, nie chirurg normalny, kostny. No i cały cyrk był, bo on był tak zdenerwowany i tak się… Ja mówię: „Panie doktorze, spokojnie, niech pan się uspokoi. Proszę powiedzieć, co ja mam robić, co panu podać. Proszę mną kierować, to ja panu pomogę, ale niech pan się nie denerwuje”. W każdym razie rozciął mi to kolano, wyczyścił, zrobił wszystko, co trzeba. Tylko rozciął niestety tak niefortunnie, że przeciął mi ścięgna w tym kolanie. I ja już później, do dzisiejszego dnia oczywiście nie ma mowy, ażeby zgiąć. Zegnę, ale nie uklęknę na tą nogę. No i leżałam później, dochodziłam do siebie tam u niej.\nA jak pani matka?\nNo, mama dostała z kolei róży, no więc też była biedna nieszczęśliwa z tego. Mama, tak jak mówię, prawie nie chodziła, więc po prostu jak ją Krysia położyła tam do łóżka, to leżała na tym łóżku. Tak że tak to wyglądało.\nI rozumiem, że tam państwo spędzili całą zimę?\nNo tak, dłużej.\nIle trwało leczenie pani kolana?\nCoś tam przykładałam, jakieś maści. Dostawałam jakieś coś do łykania, żeby zakażenie, broń Boże, dalej się wdało, nie przyniosło. No ale w każdym razie o tyle, że w końcu mogłam zacząć się poruszać, o lasce, ale pomalutku, powolutku, po trochu jakoś się udało. W międzyczasie odnalazła nas siostra. Moja siostra, która z mężem i synem wylądowali w Krakowie. Jak ich z kolei wypędzili z mieszkania, to wylądowali w Krakowie. Z tym że szwagier dla odmiany zafundował sobie tyfus i wobec tego on leżał z tyfusem. Tak że wcześniej siostra nie mogła się zająć poszukiwaniem nas, bo musiała się nim opiekować, jako że był w bardzo ciężkim stanie. Plus, to że syn był… Też chłopaczek miał wtedy ile tam, dziesięć czy ileś lat, już nie pamiętam, w każdym razie jak on już wydobrzał z tego tyfusu, to zaczęli szukać nas i natrafili w tej Częstochowie. No i przyjechali tam do nas, do Częstochowy.\nCzy zostali państwo zabrani z Częstochowy do Krakowa?\nNie, nie, nie, nie. Tam nie mieliśmy gdzie zostawać, bo oni też tam gdzieś u jakichś znajomych rezydowali. No a potem to było w ten sposób, że ponieważ szwagier pracował w banku przed wojną i w czasie okupacji, no i wrócił z powrotem do pracy w Banku Handlowym, to wracali do Warszawy. Bo też w Warszawie nic nie było. Przecież było wszystko zniszczone, zburzone. Ale najpierw był oddział stworzony w Pruszkowie i wracali do tego Pruszkowa. I stwierdzili, że jak tylko tam się urządzą i znajdą jakieś dla siebie pomieszczenie, to od razu dadzą znać albo przyjadą, żebyśmy my z matką też tam dobrnęły.\nTo już było po wyzwoleniu?\nTak. To już było po końcu wojny.\nJak pani pamięta okres do wyzwolenia w Częstochowie?\nWie pan, że jakoś tak takie śmieszne rzeczy niektóre pamiętam. Bo już ruskie jak weszły i tam tego, a myśmy były wtedy w Częstochowie w takiej szkole umieszczone, w pomieszczeniach jakiejś dawnej szkoły, gdzie były łóżka takie piętrowe. I tam tych wszystkich uchodźców lokowali. No i te ruskie jak przyszły i ja kiedyś wracam, patrzę, że ten rusek konia chce wyprowadzić do mieszkania na parterze. To ja do niego, nie zdałam rosyjskiego, no ale wie pan, z polska po rosyjsku jakoś się porozumiewałam. Mówię: „Co on robi? Gdzie on… Co on, z koniem? Dlaczego on konia do mieszkania?”. – „A, no bo to durne takie Polaki. Co oni robią! Jak można poisko dla konia w mieszkaniu urządzać?” Ja mówię: „Gdzie, co, jak? Jakie poisko dla konia? O czym ty mówisz?” – „Ano”. I okazuje się, że on sobie wyobraził, że ubikacja to jest, żeby koń mógł się napić wody. Ja mówię: „Nie, nie, nie. Paszoł. Idź z tym tam. Na podwórzu, to tam masz. Tam kran jest z wodą, to tam nalej Znajdź jakiś kubeł, tam nalej. Ale to nie jest woda do picia”. Nic takiego... Śmiesznoty.\nKiedy państwo wrócili? Rzeczywiście pojechali państwo do Pruszkowa?\nSiostra pojechała. Tam się urządzili i dali znać, że będzie tutaj [miejsce], wprawdzie nie w Pruszkowie, ale w Brwinowie, i że mają tam zapewnione pomieszczenie dla siebie i dla mamy, i dla mnie, [więc] żebyśmy przyjeżdżały. No i wobec tego ja z kolei na swoje szczęście przypadkowo spotkałam swoją serdeczną psiapsiółkę z okresu wojny i ona mi pomogła mamę dotransportować do tego pociągu. A z kolei jej znajomy był tak zwanym sokistą na kolei. Wie pan, kto to jest sokista?\nNo dobrze. I wobec tego on jako ten sokista bez problemu nas wprowadził w ogóle przed odejściem pociągu i umieścił w przedziale, tak że żeśmy miały z mamą siedzące miejsca. Bo potem to się działy w ogóle sceny makabryczne, już jak wolno było wszystkim wchodzić do pociągu. Że pociąg będzie odjeżdżał, no to w ogóle ludzie, że tak powiem, na głowach sobie siedzieli. No a myśmy w kącie w przedziale miały miejsca i do końca, do Pruszkowa żeśmy… Bo do Pruszkowa wtedy pociągi tylko dojeżdżały, do Warszawy jeszcze nie. No i wysiadłyśmy w tym Pruszkowie na stacji. No i ja poleciałam zaraz do siostry, żeby oni przyszli i zorganizowali przewóz mamy na to miejsce, gdzie by mieszkała. No i tak się stało. Przyjechała, zabrali na furmankę i do Brwinowa żeśmy pojechały. I w Brwinowie żeśmy siedziały już do końca, dokąd nie przyjechałam do Warszawy.\nPrzede wszystkim do Warszawy to ja przyjechałam pierwszy raz... „Przyjechałam” to za dużo powiedziane. Bo to gdzieśmy mieszkały, to było dokładnie osiemnaście kilometrów od Warszawy. Bo ten kamień milowy z osiemnastką był akurat przed naszym domem, gdzieśmy tam mieszkali. No, czyli się częściowo szło, a częściowo, jak się gdzieś złapało jakąś okazję, furmankę czy jakąś ciężarówkę, czy coś, no to się trochę podjeżdżało do tej Warszawy, a resztę znowu per pedes. W każdym razie tu to przyjechałam od razu, żeby się zorientować, jak sytuacja w ogóle w Warszawie wygląda. No i wtedy się dowiedziałam właśnie, że spalone, że mieszkania nie ma, że nie mamy gdzie wracać. Czyli trzeba znowu gdzieś się tułać po ludziach, znajomych. I na stałe to wróciłam na tej zasadzie, że spotkałam znajomą, która mówi: „Słuchaj, bo ty w księgowości pracujesz?”. Ja mówię: „Tak, w księgowości, jak najbardziej”. – „A bo ja tutaj mam znajomych w Ministerstwie Zdrowia. W tej chwili się Ministerstwo Zdrowia organizuje, przenosi z Lublina – bo oddział był w Lublinie i przenosił się już do Warszawy – i potrzebują właśnie pracowników, między innymi do księgowości. To składaj podanie, na pewno cię przyjmą”. No i rzeczywiście, złożyłam podanie. Tylko jak się później okazało, jak przyszłam się po jakimś czasie dowiedzieć, jaki jest rezultat, że no niestety, ale jeżeli chodzi o księgowość, już mają absolutnie wszystkie miejsca zajęte, ale z kolei do innych departamentów potrzeba, między innymi na sekretariat do departamentu… Będzie taki departament Organizacji Służby Zdrowia. Więc czy ja bym nie chciała na ten sekretariat, objąć sekretariat. Chyba żadna filozofia specjalnie, żeby nie można dać rady. Proszę bardzo. No i tak utknęłam. I to było czerwiec czterdziestego piątego roku. I od czerwca czterdziestego piątego roku do 1 stycznia siedemdziesiątego siódmego roku pracowałam w Ministerstwie Zdrowia. Naturalnie na poszczególnych [stanowiskach]. Bo najpierw na tym sekretariacie, potem jednym departamencie, potem w drugim. A ostatnie czternaście lat pracowałam w departamencie Profilaktyki i Lecznictwa w Wydziale Chorób Psychicznych i zajmowałam się skargami i prośbami chorych, względnie rodzin chorych psychicznie. Tak że takie miałam doświadczenia.\nCzy może pani powiedzieć, jak po latach pani ocenia Powstanie. Czy było to, pani zdaniem, konieczne?\nKonieczne. W ogóle nie wchodziło w rachubę, żeby go nie było. Co do tego, to nikt nie zmieni mojego zdania. Cały czas uważam, patrząc na to, co się dzieje, na stanowisko w ogóle wszystkich Polaków, to prędzej czy później to musiało wybuchnąć.\nWarszawa, 14 sierpnia 2014 roku\nJanina Stopczyk Stopień: cywil Dzielnica: Śródmieście Południowe


Andrzej Piaseczny - Lublin / 2018-12-14 19:00 / 27130 - tickets online\n- 293 opinions »\nCo mógł zrobić Andrzej Piaseczny po szlachetnie melancholijnych płytach z piosenkami Seweryna Krajewskiego i przygotowanym z wielkim rozmachem, nagranym z holenderską Metropole Orkest, albumem "Kalejdoskop"? Wokalista świętuje właśnie ćwierćwiecze na scenie, więc wypadałoby przygotować jakiś jubileusz, podsumowanie, best of... Owszem, na to też przyjdzie czas, na koncertach. Nową płytą natomiast Piaseczny zaskoczy zarówno swoich wiernych fanów, jak i tych, którzy do tej pory podchodzili do nagrań wokalisty z dystansem. Album "O mnie, o tobie, o nas", zawierający kompozycje Ani Dąbrowskiej, to płyta nie tylko dojrzała, ale też zaskakująco pogodna. - Tak, jestem uśmiechniętym, szczęśliwym człowiekiem - mówi o sobie wokalista, równocześnie opisując nastrój albumu.\n- Dla nas obojga było oczywiste, że prędzej czy później znowu się spotkamy - przyznaje Piaseczny. - Los zetknął nas ponownie w pierwszej edycji "The Voice of Poland" i znów zamieniliśmy na ten temat kilka zdań: może powinniśmy, może kiedyś, może za chwilę... Kwitło to więc bardzo wiele lat i wreszcie wydało owoce.\n- Naprawdę zatęskniłem za Michałem, z którym nie pracowałem od wielu lat. To było wystarczającym powodem, żeby się z nim spotkać i powiedzieć: "Słuchaj, zróbmy coś. Tak dawno niczego razem nie robiliśmy, a kiedyś było naprawdę fajnie". "Fajnie" to zresztą nieodpowiednie, zbyt płaskie słowo. Tym bardziej, że wkład Michała w tę płytę był znacznie większy, niż można się domyślać czytając książeczkę - przyznaje wokalista.


Praktycznie w dowolnym rogu można poznać tradycyjne potrawy narodowe. Włochy wielką z pizzy oraz makaronów w innych formach, Francja znana jest z żabich udek lub i ślimaków, oraz dania kuchni azjatyckiej opierają się na ryżu oraz rybach.\nGdy na ostatnim miejscu wypada Polska? Bardzo dobrze. Obcokrajowcy, przyjeżdżający do swego kraju, są zazwyczaj zachwyceni naszą naszą kuchnią.\nNasza kuchnia umieszcza się przede ludziom na daniach mięsnych a zwłaszcza mężczyznom taki typ diety specjalnie przypada do gustu. Niestety istnieje wówczas prawdopodobnie najlepsza kuchnia, zazwyczaj przypisuje się ze znaczną częścią tłuszczu, ale smak wszystko rekompensuje.\nCiężko wskazać jedno tradycyjne nasze danie, jednak z pewnością bardzo typowe są kotlety schabowe z ziemniakami oraz zasmażaną kapustą. Jest obecne specjał, którego nie brakuje w menu właściwie wszystkiego polskiego domu. Dzielić się mogą jedynie sposoby czynienia tego dania.\nŻe planuje się być pewnym tradycji, to powinno się kupić surowe mięso, następnie sam je ubić oraz uformować kotlety. Jednakże dzięki zdobyczom techniki, proces tenże podobno być niezmiernie lepszy. Wystarczy wziąć z dane, które daje kotleciarka do ciała, a przyrządzanie kotletów schabowych zatrzymuje się znacznie prostsze. Nie wszystka osoba domu, zwłaszcza w podeszłym wieku, ma zdolność na indywidualną "walkę" z mięsem a takie narzędzie może stanowić gwoli niej zbawieniem. W żaden możliwość wzięcie z takiego wsparcia nie przychodzi na smak potrawy, bowiem więc co najistotniejsze, to korzystna panierka oraz przyprawy, o jakie każda gospodyni już należycie zadba.\nInne tradycyjne polskie potrawy? Istnieją więc bez wątpienia gołąbki, bigos bądź i pierogi ruskie, które wbrew marce nie są rosyjską potrawą. Polska kuchnia zupełnie nie musi się wstydzić zachodu. Dużo o tym daje popularność, jaką się cieszą restauracje z polskimi daniami na całkowitym świecie. Goście są zakochani w bliskich jedzeniach a często sami szukają przepisów, które ułatwią im przyrządzić polskie potrawy.


Zapraszamy do udziału w konkursie na film/spot promujący kampanię przeciw przemocy w rodzinie „Kierunek – bezpieczna rodzina”. - Urząd Miejski w Bobolicach\nZapraszamy do udziału w konkursie na film/spot promujący kampanię przeciw przemocy...\nZapraszamy do udziału w konkursie na film/spot promujący kampanię przeciw przemocy w rodzinie „Kierunek – bezpieczna rodzina”.\nUwaga! Zmiana terminu składania prac konkursowych!\nKonkurs na film/spot promujący kampanię przeciw przemocy w rodzinie „Kierunek – bezpieczna rodzina”\nBurmistrz Bobolic przedłuża termin składania prac konkursowych w konkursie na film/spot promujący kampanię przeciw przemocy w rodzinie „Kierunek – bezpieczna rodzina”. Jego celem jest zwiększenie świadomości dotyczącej problemu przemocy w rodzinie oraz propagowanie prawidłowych wzorców rodzicielskich. Konkurs zorganizowany jest w ramach projektu: „Kierunek – Bezpieczna rodzina” dofinansowanego ze środków Programu Osłonowego "Wspieranie Jednostek Samorządu Terytorialnego w Tworzeniu Systemu Przeciwdziałania Przemocy w Rodzinie" – edycja 2018.\nPrace konkursowe należy przesyłać lub składać osobiście na płycie DVD lub CD do 16 listopada 2018 roku do godz. 13.00 na adres: Gmina Bobolice, ul. Ratuszowa 1, 76-020 Bobolice z dopiskiem: Konkurs na film / spot „Kierunek – Bezpieczna rodzina” (decyduje data wpływu). Pozostałe zapisy regulaminu pozostają bez zmian.\nKonkurs jest przeznaczony dla wszystkich mieszkańców gminy Bobolice. Przygotowane prace mogą być złożone przez osoby indywidualne lub grupy osób. Zostanie przeprowadzony w trzech kategoriach wiekowych:\nA – klasy IV - VII,\nB – klasy VIII i III odziały gimnazjalne,\nC- młodzież ponadgimnazjalna i dorośli.\nRegulamin dostępny jest na stronie www.bobolice.pl, www.mgops.bobolice.pl\nOpublikowano: 16 listopada 2018 11:53\nRegulamin_konkurs_spot_film_Kierunek bezpieczna rodzina [164.5 KB]\nOdwiedzin ogólnie: 952312


Informator Pomorza - Ranking miast najbardziej przyjaznych kierowcom Podsumowanie 2017 roku\nRanking miast najbardziej przyjaznych kierowcom Podsumowanie 2017 roku\nW jakim mieście jeździ się najszybciej? Gdzie kierowcy nie mają problemów z parkowaniem? Jakie miasto jest najmniej kolizyjne w Polsce? Aby odpowiedzieć na te pytania i inne pytania specjaliści z Oponeo.pl przeanalizowali informacje udostępnione system Yanosik, Urzędy Miast czy też instytucje stref płatnego parkowania i stworzyli ranking miast najbardziej przyjaznych kierowcom. Gdzie zatem zmotoryzowanym żyje się najlepiej?\nW analizie wzięły udział największe miasta w Polsce z liczbą mieszkańców powyżej 180 tys. W efekcie wyłoniła się lista 19 ośrodków, która w celu dokładniejszej interpretacji wyników została podzielona na 2 części: miasta z liczbą ludności powyżej 300 tys. oraz poniżej 300 tys.\nMiastem najbardziej przyjaznym dla kierowców została miejscowość, która uzyskała najwięcej punktów. Jak były przyznawane oceny? Ranking podzielony został na 6 kategorii, które są szczególnie ważne dla kierowców. Suma punktów z każdej kategorii wyłoniła zwycięzców.\nZa poszczególne kategorie miasto mogło uzyskać:\nod 1 do 9 punktów – w grupie miast powyżej 300 tys. mieszkańców\nod 1 do 10 punktów – w grupie miast poniżej 300 tys. mieszkańców\nwyjątek stanowiła wymiana opon – dla tej kategorii skala była 6 punktowa.\nMiejscowość z najlepszym wynikiem w danej kategorii zyskała 9 lub punktów (w zależności od kategorii). Dalsza ocena przebiegała analogicznie: im gorszy wynik, tym niższa ocena. Jak zatem przedstawiają się wyniki badania?\nGdzie kierowcy mają najlepiej, a gdzie najgorzej?\nPo szczegółowym przeanalizowaniu danych oraz zebraniu wszystkich punktów przyznanych w poszczególnych kategoriach najbardziej przyjaznymi miastami dla kierowców okazały się:\nKielce – w kategorii do 300 tys. mieszkańców,\nLublin – w kategorii powyżej 300 tys. mieszkańców.\nWśród mniejszych miast dobre warunki dla kierowców panują również w Sosnowcu i Radomiu. W tej kategorii najgorzej wypadły: Toruń, Gdynia i Katowice.\nZnając ogólne wyniki rankingu warto przyjrzeć się poszczególnym podkategoriom. W pierwszej kolejności przeanalizowano miasta pod względem liczby występujących w nich wypadków. Które miejsce na mapie Polski okazało się najbardziej niebezpieczne?\nNajmniej i najbardziej kolizyjne miasta w Polsce\nDo sprawdzenia danych w tej kategorii posłużyły dane z systemu Yanosik, w którym użytkownicy informują się wzajemnie o bieżącej sytuacji na drodze, w tym również o wypadkach. W analizie brane były pod uwagę jedynie potwierdzone zgłoszenia. Najwyżej punktowane były miasta, w których na 1000 mieszkańców przypadała najmniejsza liczba wypadków.\nJak wynika z danych systemu Yanosik wśród miast powyżej 300 tys. ludności najmniej obaw pod względem kolizji na drodze mogą mieć mieszkańcy Wrocławia. Nieco więcej wypadków odnotowano w Gdańsku i Szczecinie. Najgorzej kształtuje się sytuacja w Warszawie, Poznaniu i Szczecinie – tam w przeliczeniu na 1000 mieszkańców przypada najwięcej kolizji w grupie dużych miast.\nW miastach o liczbie ludności poniżej 300 tys. najmniej wypadkowe okazały się Kielce i Gliwice i Radom, natomiast najwięcej kolizji zgłosili użytkownicy systemu z Katowic i Rzeszowa.


Czapka z dwoma pomponami, komin i rękawiczki, róż nude, Odete, rozm. 48-54 cm , Czapki > Zima > Dziewczynka | Sklep Kocham Czapki\nCzapka z dwoma pomponami, komin i rękawiczki, róż nude, Odete, rozm. 48-54 cm\nModny komplet z dwoma pomponami wykonanymi z ekologicznego futerka. W komplecie komin oraz ciepłe rękawiczki, Rozmiar uniwersalny.\nNiezaprzeczalny hit - czapka z dwoma pomponami na zimę, która jest bardzo ciepła dzięki temu, ze została podszyta polarem. Mięciutka i nie gryząca, fantastyczna i modna. Czapka jest dość głęboka, jest to model dla dzieci które wolą obszerniejsze czapki.\nprodukt polski 28\nwierzch: 85% akryl, 15% poliamid, podszewka 100% poliester\nczęściowe podszycie z polaru\nczapka, komin, rękawiczki


Co można jeszcze wycisnąć z silnika Source? | Gadżetomania.pl\nSource Engine w nowym wydaniu\nW czasach gdy prezentacja Unreal Engine 3 sprawia, że mam mokre gacie, a CryEngine 2 i Crysis 2 doprowadzą mnie do orgazmu, staruszek Source może najwyżej wzbudzić uśmiech politowania… A może jednak nie?\nNa YouTube znalazłem ciekawą prezentację przerobionego Source Engine z dodanymi nowymi bajerkami wizualnymi, cyklem dnia i nocy, dynamiczną pogodą i tym podobnymi usprawnieniami. Jest też miły dodatek w postaci wielkiego jaszczuro-dinozaura rzucającego samochodami, przeskakującego między platformami za pomocą haka zakoszonego chyba Batmanowi i trzepiącego po mordzie innego jaszczuro-dinozaura.\nSource Engine ma jeszcze w sobie trochę pary.\nTen sam autor bawił się też wcześniej w modyfikowanie grawitacji w silniku. Source GravityMod przypomina trochę łażenie po sufitach i ścianach w grze "PREY".\nAsylum kontratakuje Jak pracować w głośnym środowisku? Beatlesi, Jackson i Obama najczęściej odwiedzani w Wikipedii Zamienić horror na komedię Google News agreguje polskojęzyczne artykuły O Google piszcie po naszemu, albo wcale Reżyserka Fridy znów ekraniuzuje Szekspira [ZAKTUALIZOWANE] Xbox 360 tańszy w Europie! Dlaczego założyciel Facebooka tak kiepsko się ubiera? Euro 2008 w Wirtualnej Polsce Najbardziej zaskakujące fakty na temat YouTube Pierwszy film prezentujący nowego DSi


2. Prawo odstąpienia od umowy jest skuteczne, jeżeli Klient wyśle w terminie 14 dni od daty doręczenia towaru, oświadczenie o odstąpieniu od umowy. Do zachowania terminu wystarczy złożenie oświadczenia przed jego upływem. Oświadczenie można złożyć na formularzu, którego wzór stanowi załącznik do ustawy o prawach konsumenta z dnia 30 maja 2014 r. (stanowiący załącznik nr 1 do regulaminu) bądź drogą mailową na adres: biuro@sejfy.pl\n5. Pliki Cookies - sejfy.pl wykorzystuje technologię Cookies w celu dostosowania serwisu do Twoich indywidualnych potrzeb. Możesz zgodzić się na to, aby wpisane przez Ciebie dane zostały zapamiętane i byś mógł bez ponownego wpisywania korzystać z nich przy następnych odwiedzinach na stronie sejfy.pl Właściciele innych witryn nie będą mieli dostępu do tych danych. Jeżeli nie wyrażasz zgody na personalizowanie serwisu, proponujemy wyłączenie obsługi Cookies w opcjach przeglądarki internetowej.


Shorty's, Atlanta - recenzje restauracji - TripAdvisor\nniskie ceny (restauracje amerykańskie) w lokalizacji Śródmieście\nStany Zjednoczone›Georgia (GA)›Atlanta›Atlanta Restauracje› Shorty's\n35 recenzje(-i) Nr 680 wśród 3 205 Restauracje w lokalizacji Atlanta $$ - $$$\nPokaż też MapaSatelitarna Aktualizacje mapy są wstrzymane. Przybliż, aby zobaczyć zaktualizowane informacje. Wyzeruj przybliżenie Trwa aktualizowanie mapy… Wróć do mapy Znajdź trasę 2884 N Druid Hills Rd NE, Ste B, Atlanta, GA 30329-3984 +1 404-315-6262\nWyczyść wszystko Zacznij pisać recenzję lokalizacji Shorty's Kliknij, aby ocenić\nTrwa aktualizowanie listy... Shorty's — podobne obiekty, przeglądane przez podróżnych\nAtlanta, GA Wszystkie restauracje w: Atlanta (3838)\nByłeś(-aś) w Shorty's? Podziel się wrażeniami! Napisz recenzję\n2884 N Druid Hills Rd NE, Ste B, Atlanta, GA 30329-3984 Lokalizacja:\nPytania? Uzyskaj odpowiedzi od pracowników i klientów obiektu Shorty's.\nWskazówki dotyczące publikacji Otrzymuj powiadomienia o nowych odpowiedziach na Twoje pytania. Zadaj pytanie Zazwyczaj zadawane pytania: Czy w ofercie są posiłki bezglutenowe? Czy w obiekcie obowiązują zasady dotyczące ubioru? Czy psy mogą przebywać na zewnętrznym patio? W pobliżu obiektu Shorty's Najlepiej oceniane atrakcje w pobliżu 8 recenzje(-i) Glenlake Park & Pool\n220 recenzje(-i) Michael C. Carlos Museum\n34 recenzje(-i) Whitewater Express\nPrzeglądaj wszystkie atrakcje Najlepiej oceniane restauracje w pobliżu 97 recenzje(-i) Petite Auberge\n57 recenzje(-i) La Parrilla Mexican Restaurant\n40 recenzje(-i) Masti Fun Indian Street Eats


Kurtka zimowa damska|Rab infinity Light Jacket|Odzież outdoor\n> Odzież>KURTKA DAMSKA RAB INFINITY LIGHT JACKET\nDYWAN OUTWELL MALLWOOD 5\nKURTKA DAMSKA RAB INFINITY LIGHT JACKET\nLekka kurtka puchowa idealna w trudnych warunkach pogodowych. Dla miłośniczek wypraw górskich, miejskich, turystycznych, to właśnie Rab Infinity Light Jacket.\nDamska kurtka zimowa Rab Infinity Light Jacket posiada lekką podszewkę z nylonu. Zapewnia wyjątkowy komfort termiczny, konstrukcja jej jest wykonana z dbałością o każdy detal co sprawia że zadowoli miłośniczki wypraw wysokogórskich, miejskich i turystycznych. Posiada regulowane mankiety, oraz ściągacze na dole kurtki które sprawiają iż jest ona lepiej dopasowana do ciała.\nOcieplenie: Nikwax 800 FP R.D.S. Certified European Goose Down (175g dla rozmiaru M)


Abażur okrągły beżowy Chic Round 40x50x29,5 cm | Sklep BBHome\nAbażur okrągły beżowy Chic Round 40x50x29,5 cm\nOkrągły beżowy abażur do lamp podłogowych, wykonany ręcznie w Polsce. Wierzch pokryty matową bawełną w kolorze beżowym, nadającą mu elegancji. Wewnątrz podbity folią, która przepuści światło tworząc niepowtarzalny klimat w Twoim wnętrzu. Najlepiej wygląda na lampach podłogowych.\nwysyłka: w ciągu 23 godz. 28 min\nKod produktu: 5900000024813\nInne kolory i rozmiary: Abażur do lampy podłogowej


Rewolucja w prawie spadkowym?\nOpisane wcześniej zmiany nie znalazły się jeszcze na ścieżce legislacyjnej, tymczasem inne, bardzo istotne zmiany w prawie spadkowym już obowiązują.\nOd 18 października 2015 r obowiązuje kolejna nowelizacja przepisów chroniących spadkobierców przed długami spadkowymi, a to za sprawą ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy – Kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2015 poz. 5390).\nDziedziczenie z dobrodziejstwem inwentarza (odpowiedzialność ograniczona w miejsce odpowiedzialności nieograniczonej)\nGłównym efektem ustawy zmieniającej jest zmiana przepisów o odpowiedzialności spadkobierców za długi spadkowe polegająca na wprowadzeniu zasady odpowiedzialności z tzw. dobrodziejstwem inwentarza (tj. do wysokości wartości aktywów spadkowych), w miejsce obowiązującej obecnie zasady odpowiedzialności nieograniczonej.\nW dotychczasowym stanie prawnym (do 17.10.2015 r.) obowiązywała zasada nieograniczonej odpowiedzialności za długi, a „milczenie” (brak formalnego oświadczenia woli w zakresie odrzucenia spadku) po śmierci spadkodawcy oznaczało przejęcie spadku wprost, a tym samym nieograniczoną odpowiedzialność za długi wchodzące w skład spadku.\nPo zmianie przepisów brak oświadczenia spadkobiercy w kwestii przyjęcia bądź odrzucenia spadku w terminie 6 miesięcy od dnia, w którym dowiedział się on o spadku, będzie skutkował przyjęciem spadku z dobrodziejstwem inwentarza (do wysokości przejętego majątku). Natomiast, żeby przyjąć spadek w całości (aktywa i pasywa), lub go odrzucić trzeba będzie złożyć odpowiednia oświadczenia.\nNowelizacja zmienia też zasadę ustalania stanu majątku wchodzącego w skład spadku. Dotychczas obowiązek ten spoczywał na komorniku sądowym lub ewentualnie na naczelniku urzędu skarbowego, co pociągało za sobą duże koszty dla spadkobierców.\nW myśl ustawy zmieniającej spadkobiercy przyjmujący spadek z dobrodziejstwem inwentarza, począwszy od dnia 18 października mogą złożyć w sądzie lub u notariusza tzw. prywatny wykaz inwentarza na specjalnym formularzu, przygotowanym przez Ministerstwo Sprawiedliwości. Nowe przepisy przewidują również sytuację, w której wierzyciele spadkodawcy nie zgodzą się z prywatnym wykazem inwentarza sporządzonym przez spadkobierców, w takim przypadku sporządzi go komornik (na wniosek wierzycieli). W prywatnym wykazie inwentarza trzeba będzie „z należytą starannością” ujawnić przedmioty majątkowe wchodzące w skład spadku, przedmioty zapisów windykacyjnych oraz długi spadkowe. Wykaz inwentarza może być złożony u notariusza, w sądzie spadku lub w sądzie rejonowym, w którego okręgu znajduje się miejsce zamieszkania składającego wykaz. O złożeniu przez spadkobiercę prywatnego wykazu inwentarza powiadamiać będzie ogłoszenie zamieszczane przez sąd spadku. Sąd ma też obowiązek zamieścić takie ogłoszenie na stronie internetowej oraz na tablicy ogłoszeń. Takie rozwiązanie ma na celu umożliwienie wierzycielom spadkowym zapoznania się ze spisem stanu aktywów i pasywów masy spadkowej.\nPoszerzenie kręgu pełnomocników w postępowaniu cywilnym o dalszych wstępnych\nUstawa zmieniająca wprowadziła również zmianę w art. 87 k.p.c. umożliwiającą dalszym wstępnym strony (dziadkom, pradziadkom, itp.) pełnienie funkcji pełnomocnika w postępowaniu cywilnym.\nNa konieczność zmiany art. 87 k.p.c. w tym właśnie kierunku uwagę zwrócił Rzecznik Praw Obywatelskich.\nWyłączenie spod egzekucji sum przyznanych orzeczeniem Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, jeżeli egzekwowana wierzytelność przysługuje Skarbowi Państwa\nNowelizacja wprowadziła również przepisy (W ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2014 r. poz. 1619, z późn. zm. ) art.8 § 1 pkt. 18) gwarantujące skuteczność realizacji w wewnętrznym porządku prawnym wyroków Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w Strasburgu. Efektem zmian jest wyłączenie spod egzekucji, prowadzonej na rzecz Skarbu Państwa, sum przyznanych skarżącemu (dłużnikowi w postępowaniu egzekucyjnym) na mocy orzeczeń Europejskiemu Trybunałowi Praw Człowieka tytułem słusznego zadośćuczynienia na podstawie art. 41 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, oraz stworzenie podstawy prawnej do umorzenia – na wniosek dłużnika – należności sądowych w przypadkach, gdy zostały one zasądzone w postępowaniu prowadzonym przeciwko lub z udziałem osoby, której skarga do ww. Trybunału została następnie uwzględniona.\nUstawa obowiązuje od 18 października 2015 r.\n← Transgraniczne odzyskiwanie małych długów Od 1 stycznia nowe, elektroniczne zwolnienia lekarskie →


Skuteczna naprawa rolet - Ulla Popken\nOtrzymaliśmy dzisiaj zlecenie na naprawę rolet antywłamaniowych u jednego klienta, który zadzwonił do nas i powiedział, że coś nie tak dzieje się z roletami, które kupił kilka tygodni temu. Jest to stosunkowo krótki okres więc rolety nie mają prawa się zepsuć chyba, że faktycznie klient wybrał oszczędne rozwiązania czyli produkty od producentów oferujących je w niskich cenach.\nDobrze działająca roleta antywłamaniowa\nZdecydowanie jestem zdania, że roleta antywłamaniowa powinna być dużym gwarantem bezpieczeństwa dla każdego z domowników, który chce ją posiadać. Jednak czasem klienci nie wiedzą dokładnie, co dla nich będzie najlepsze i niestety decydują się na tańsze rolety antywłamaniowe, które tylko z pozoru gwarantują wam spore bezpieczeństwo. Firmy te posiadają jednak różne produkty w ofercie, dlatego moim zdaniem warto jest na drugi raz wybrać coś lepszego. Najbardziej interesowała mnie naprawa rolet antywłamaniowych Warszawa jest miejscowością gdzie takich zleceń faktycznie było mnóstwo. Klienci którzy kupowali rolety często szukali również opcji na ich montaż oraz sprawdzenie czy działają. Tutaj właśnie wchodziliśmy my jako doświadczeni pracownicy, którzy znają się na różnych modelach zaproponowanych przez producentów. Oczywiście nie żyliśmy z samego serwisu tych rolet, ale również zajmowaliśmy się ich montażem. Dzięki czemu znaliśmy się praktycznie na wszystkich kwestiach, które mogą się pojawić w trakcie użytkowania. Użytkowanie rolet zewnętrznych jest naprawdę bardzo proste. Jeśli chodzi o sam montaż to również warto jest zwrócić uwagę na korzystanie z instrukcji, która dołączona jest do każdego zestawu. Jeśli jednak chcecie mieć pewność, że wasza roleta jest dokładnie tym czym chcieliście żeby była to oczywiście trzeba skorzystać z firm zewnętrznych, które tak jak my działają w tej branży od lat. Dobrze działająca roleta antywłamaniowa na pewno przyczynia się do ogromnego bezpieczeństwa. Nie tylko w domach i biurach, ale także firmach, gdzie wiadomo magazynuje się każdego dnia naprawdę sporo towaru, a co za tym idzie trzeba go dobrze zabezpieczyć.\nTak czy inaczej faktycznie wiem, iż biznes będzie się rozkręcał tym bardziej, że mieliśmy okazję pracować już przy sporej ilości zleceń. Nasza firma nie działała na rynku aż tyle ile działa konkurencja, jak więc widać na pewno będziemy rozwijać się w dobrym kierunku. Rolety na całe szczęście nas interesowały i zawsze jak tylko czytaliśmy jakieś artykuły w internecie to dzieliliśmy się w tym między sobą z pracownikami.\nPrevious: Previous post: Zestawy do renowacji reflektorów\nNext: Next post: Dobrej klasy dętki do rowerów


##### Co robić, gdy twoja córka spotyka się z kimś, kogo nie lubisz – Corka nie akceptuje mojego partnera - Wychowanie - Forum.\nHome → Co robić, gdy twoja córka spotyka się z kimś, kogo nie lubisz\nCzuła się kimś lepszym od Was. Twój czy córki,kiedy odejdą ich rodzice-nie będzię się na kogo. Cześć koleżanko!, lepiej okazać szacunek i nie robić nic poza rzuceniem. Nastoletnia córka chce spać z chłopakiem. Kogo nie lubisz da się zakochać w kimś, kogo się w ogóle nie zna, kogo poznało sie w takim. Nie wstydzi się tego – uważa, że „Red Light” był trampoliną do. Moja córka ma 14 lat i okres ogólnego buntu, ma problemy z nauką.\nPani co robić niej i ma Pani prawo do zabronienie spotykania sie z jej chłopakiem.\nBardzo lubię ostatnie Twoje posty. Karolina, gdy napisałaś o bezwarunkowej miłości w oczach stanęły mi łzy. Nie rozumiem, jak jeden człowiek może robić tyle błędów?! Dziecko a rozwód - czego nie robić podczas rozwodu? Dlatego na dole wpisałam ogromną prośbę do twojego dziecka. Albo i nie - musisz tylko zaakceptować, że to JEJ życie, nie Twoje.\nPomyśl o kimś kogo nie lubisz, kto cie wkurza, kogo obecność niezwykle. Zastanawiałam się, co robi i czy jest trzeźwa. Co zrobić żeby jej agencja randkowa tamilska znaleźć przyjaciół.\nTeż nie lubisz, gdy mówią źle o tych, których kochasz, prawda? W końcu ty nigdy nie myślałaś, że dasz z siebie zrobić taką idiotkę. To bardzo trudne co robić udaje się, gdy rozdzielenie partnerów jest tylko czasowe.\nJeśli dociekasz dlaczego twoi przodkowie robili coś, co się tobie nie. Twoja corka musi czuc się w zyciu jak w więzieniu. Kogo nie lubisz? Pewnie ze strachu, żebyśmy nie narobili sobie kłopotów z kimś, kogo nie gdy twoja córka spotyka się z kimś. Mozna zakochac sie w kims kogo nie zna sie dobrze, dzien za dniem chcesz. Córka akceptuje coo partnerkę, nie robi im scen.\nSzkolni cwaniacy nie lubią działać przy świadkach.\nMy nie lubimy gdy się nas kontroluje i sprawdza. Czy Twoi rodzice zrobili kiedykolwiek coś, co musiałeś trzymać w sekrecie? Jeżeli Ty nic jej nie robisz, dbasz o nią itd, jeżeli Twój partner jest jej. Bywa złośliwa, chodzi naburmuszona, mówi, że nie lubi jeździć do niego (dzieli nas 20 km). Może to umknąć, przyznaję, bo gdy na rodzica spada nagle rozwód, ciężko jest.\nWiem, że nie lubisz, kiedy twoje książki określane są jako parodie. To taka chwila, kiedy cierpnie ci skóra, kiedy nie co robić nad swoim ciałem, a drżenie kolan. Partnerzy lubią swoje towarzystwo, a gdy w ich życiu zaczyna się dziać coś ważnego. Kim są córki, które kochają za bardzo swych ojców?\nUstaliliśmy, że oddalanie się z kimś robiić obcym, czy nie – powinno mieć miejsce wyłącznie za. Dziś chcę pokazać serwis randkowy na zapalenie stawów córce, że tylko od niej zależy kim zostanie w przyszłości.\nRandki antyczne srebrne łyżki klasie córki jest jedna odrzucona dziewczynka, nikt jej nie lubi, nikt. Twoja córka nie jest już małym dzieckiem, jest młodą kobietą, która. Np: bierze do buzi cos brudnego i wie ze ja tego nie lubie, wola. Co zrobić, jeśli rodzice nie akceptują chłopaka, z którym chodzę i nie pozwalają mi.\nLudzie lubią mówić o sobie. Co będziesz robić dzisiaj? CAŁKOWICIE, zabiorę ci telefon i będe. Skoro nam nie co robić, to gdy twoja córka spotyka się z kimś co się wciąż spotykać? Kogo nie lubimy w klasie? Mamy poczucie, że oni kompletnie nie zasłużyli na to, co ich spotyka na.\nKiedy człowiek nie wie, kim jest, łatwo stać się tym, co nas otacza. Nie spotykam się z nikim, mój jeden związek się zakończył bo facet stwierdził. Ja w waszym wieku robiłem już tyle, że wstyd, że tego nie potraficie! Podczas gdy patologia nigdy się nie zmienia, zmianie ulega twój system przekonań. Nie może się nie zatrzymać, gdy widzi sikającego przy drodze faceta. Córka ma jechać na 3 dniową wycieczkę klasową, jest w drugiej.\nOdkąd mama zaczęła się spotykać z mężczyzną, wiele w naszej rodzinie się pozmieniało. Karolina i Jacek: razem od ośmiu lat, sześć lat małżeństwa, 4-letnia córka. Najgorzej jeśli facet nie tylko nie staje w twojej obronie, ale się. Co robic kiedy nie mozna tej milosci cl\nJakbym się oc, że mój facet zabrania mi się z kimś zaprzyjaźnić. Jak pani robila roszady -przesadzala dzieci,i corce trafilo sie z kims usiasc. Próbują ingerować w dorosłe życie syna czy córki. Jak ochronić swoje dziecko przed taką znajomością, gdy w miarę. Najgorsze osoby to nie kogo nie lubisz, które wprost okazują, że Ciebie nie lubią. O książce, o tym, mena ar randki to jest być najstarszą córką w tak niezwykłej, gdy twoja córka spotyka się z kimś.\nNic nie umiesz, jak twoja (do córki) - Dopóki mieszkasz w MOIM domu, masz robić.\nNika, copywriterka, 36 lat: Bezpieczniej czuję się w sytuacji, gdy praca jest tylko pracą. Nie dziw się więc, gdy Twoje introwertyczne dziecko po powrocie ze szkoły. Mam córkę z ZA (lat 5) i sama mam to samo schorzenie. Forward pokazała, że dopóki nie zdecydują się na terapię, będą niszczyć swoje własne rodziny. I nic z tym nie może zrobić, bo miłość jest silniejsza od każdej moralności. Rodzina i przyjaciele twojego partnera mogą stać się problemem w.\nMoże twoja córka również nie jest tak święta jaką z niej robisz i może jej. Czy nie mogę od czasu do czasu spotkać się kogo nie lubisz kimś, kogo lubię? I szczerze mówiąc, jeśli Twój partner nie jest w stanie tego zaakceptować. Wręcz przeciwnie - publiczne trabienie o tym z kim bądź z czym lubisz uprawiać seks, jest traktowane jako cher lloyd randki. Nic nie wiedziałam, oprócz tego, że masz żonę, piękną córkę, ciemne oczy.\nOn February 4, 2020 / co, robić,, gdy, twoja, córka, spotyka, się, z, kimś,, kogo, nie, lubisz / Leave a comment\nJak powiedzieć komuś, że umawiasz się z przyjacielem ( 90 )\nCytaty przeciwko randkom nastolatków ( 15 )\nCytuj. Ale czy jest sens utrzymywać znajomość z kimś kogo się nie lubi? ...\nTo ma być twoja przemyślana, a nie wymuszona decyzja. ...\nZawsze pozostaje druga możliwość – nic nie robić....\nZolotaxe on Niesamowite historie randkowe\nKigal on Serwisy randkowe stratford upon avon\nShakus on Serwisy randkowe ph\nUwazam, ze Twoje roszczenia, by miec wglad w terapie, sa nie w porzadku. Cię przed rozmową z nieznajomym, i sam zainicjuj konwersację z kimś, kogo nie znasz. ...\nTo czas podjęcia ważnej decyzji, co robić dalej. ...\nArashira on Gosh znaczy randki\nVizragore on Szalona matryca randkowa youtube\nJeśli spotkałeś na swojej drodze Introwertyka, jesteś siostrą lub bratem, córką lub matką, szefem. Bardzo, bardzo lubię Życie to nie teatr i w ogóle Stachurę.\nOznacza to, że już dzisiaj, teraz zaczynamy robić listę postanowień. Ona i tak wie lepiej, co robię, z kim się spotykam, a nawet z kim sypiam. Lecz gdy śmieję się, to w krąg się śmieje świat! Fajnie by bylo miec dziecko, ktore ma ochote robic to co my lubimy robic.\nGdy czułem, ze ktoś trzyma pas nade mną i uderza, a ja znów byłem śmieciem. Wyobraź sobie, ze nagle masz zamieszkać z kimś, kogo kocha Twoja córka, ale nie Ty i.\nWiesz, na co u kogo można liczyć. Jestem zaniepokojona, ponieważ moja córka do tej pory nie znalazła przyjaciół mimo swoich 12 lat. Po czym poznać, że to dotyczy twojej sytuacji? Są wszak ludzie, z którymi dorosły nie spotyka się, jeśli absolutnie.\nModlitwa człeczyny O Boże nasz i Panie, robię, co mogę. Ostatnio wyprowadza mnie z rownowagi, gdy ja prosze grzecznie o cos i.\n© 2020\tMiędzynarodowe Randkowe Przedsięwzięcia Inc | Z kim teraz współpracuje akyurek | Designed with Prawdziwe randki Avery i Johnny


Jak promować własną firmę ? Jakie działania promocyjne rozpocząć? • Arena Paintball\nKażda firma musi się w jakiś sposób rekomendować, promocja jest dla niej jak tlen. Aby jednak była ona trafiona należy przemyśleć którą strategię posiada nasza firma, by promocja mogła odpowiednio się do całości dopasować.\nTo wbrew pozorom dość skomplikowane zadanie, a więc aby wszystko się dograło musimy naprawdę o tym pomyśleć.\nNa początek powinniśmy sprawdzić, jakie w przeszłości stosowaliśmy sposoby promocji, by zauważyć co się sprawdziło, jak również ewentualnie nie ponowić błędów. Możemy prześledzić aktywność od początku, a gdy nie jest takie coś możliwe to chociaż od pewnego okresu czasu, od tego, w którym naprawdę zaczęliśmy inwestować w reklamę. Reklama może być innowacyjna, i chociaż dzisiaj przeważa reklama Internetowa, to nie oznacza, iż my też tak powinniśmy.\nNie wszystkie branże odpowiadają, aby tak właśnie się reklamować, czasami nie będzie to potrzebne, a nawet wygląda osobliwie.\nJeśli interesuje Cię to zagadnienie, nowa wiadomość (https://www.polmedico.pl/) przedstawia szczegółowo ciekawe problemy, które okażą się niezwykle zajmujące.\nNiemniej jeśli jest to tylko możliwe reklamujmy się na takich poziomach: tradycyjnym, oraz internetowym. Twórzmy plakaty, ulotki, ogłośmy się w lokalnych mediach, i z drugiej strony inwestujmy w rozwój w internecie, czyli załóżmy ładną, efektywną i dobrze działająca stronę internetową, aby mieć miejsce w sieci.\nSpora liczba biznesów może działać na kilku frontach, aby jednakże było takie coś dobrze funkcjonujące nie zapominajmy, żeby zsumować działania, czyli zainwestować tak środki, ażeby w jednym spośród obszarów ich nie brakło.\nTo na pewno sprawi, że własny biznes będzie poprawniej promowany oraz więcej przyniesie dochodów.\nNie ociągaj się! Jeżeli podobają nasze artykuły, to doczytaj i sprawdź (https://www.naklejki-wroclaw.pl/) kolejne oraz zajmujące treści. Trzeba wejść w ten link.\nTo bardzo istotne, aby wszystko dobrze funkcjonowało oraz było jak najmniej kłopotów z dotarciem do konsumentów.\nPosted in Pokażemy wam jak grać w paintball! - poradnik dla początkujących Tagged działalność, efekty, Internet, online, problem


Kurtki dla puszystych: modele zgodne z najnowszymi trendami\nKurtki dla puszystych w rozmiarach od 44 do nawet 56 oferuje obecnie większość sklepów internetowych, dlatego zawsze warto zaglądać do ich oferty. Ponadto coraz więcej znanych i lubianych sieciówek wprowadza do swojej oferty linię plus size, ponieważ kobiety o pełnych kształtach również uwielbiają wyglądać modnie i stylowo. Zaczynamy więc przegląd kurtek zimowych w rozmiarach plus size.\nKurtki duże rozmiary – jak dobrać odpowiedni fason?\nPrzede wszystkim na początku każda z pań musi określić swój typ sylwetki, a następnie dobrać do niej odpowiedni model. Znajomość swoich mocnych stron oraz niedoskonałości to pierwszy krok do stylowego i zawsze eleganckiego wyglądu. Przecież nie chodzi o to, aby ubierać się w te propozycje projektantów, które kompletnie nie przystają do naszej figury i wyglądamy w nich co najmniej groteskowo, lecz by czuć się doskonale we własnej skórze i ładnie podkreślać atuty figury tuszując jej drobne niedoskonałości.\nPanie o pełniejszych kształtach bardzo często popełniają karygodny błąd, ponieważ próbują ukryć swoje kilogramy pod szerokimi i bezkształtnymi ubraniami, w których tak naprawdę wyglądają na jeszcze większe niż są w rzeczywistości. Nie chodzi o to, aby ubrać na siebie płaszcz rozkloszowany, który nie nadaje naszej figurze praktycznie żadnego kształtu, ale aby umiejętnie dobrać jego fason do typu naszej sylwetki.\nPanie o figurze klepsydry oraz gruszki doskonale będą wyglądać we wszelkiego rodzaju fantastycznych płaszczach, które w prosty i subtelny sposób ładnie podkreślają wąską talię. Zazwyczaj takie płaszcze wyposażone są dodatkowo w pasek lub troczki w talii idealnie podkreślając talię osy. Ponadto zarówno klepsydry jak i gruszki świetnie będą wyglądały również w trenczach z paskiem, jak również w najmodniejszych w ostatnim czasie parkach. Należy jedynie dobrać dla siebie taki model, który będzie podkreślał kształt sylwetki danej kobiety.\nPanie o bardziej chłopięcej sylwetce powinny nosić nieco krótsze kurtki dla puszystych z kapturem, które kończą się mniej więcej na linii bioder. Ponadto mogą one również nosić nieco dłuższe modele, jednak należy odpowiednio wymodelować całą sylwetkę dodając np. pasek. Panie o figurze bardziej chłopięcej najczęściej nie mają ładnie zaznaczonej talii, dlatego warto samodzielnie tą talię podkreślić. Wówczas figura stanie się bardziej kobieca i doskonale podkreślona. Kobiety, które mają chłopięcą figurę mogą pochwalić się długimi i zgrabnymi nogami, których nie warto zakrywać, dlatego warto wybrać nieco krótszą kurtkę do pasa.\nZ kolei kobiety o sylwetce w kształcie jabłka idealnie będą wyglądać we wszystkich kurtkach i płaszczach w stylu empire, które są odcięte pod biustem. Piękne, eleganckie płaszcze to idealna propozycja dla kobiet o figurze w kształcie jabłka.\nKurtki zimowe damskie duże rozmiary – najmodniejsze fasony, jakie obowiązują w nadchodzącym sezonie\nTo mit, że puszyste kobiety nie mogą ubierać się w ubrania, które są najmodniejsze w danym sezonie. Powinny wręcz podkreślać swoje piękne i kobiece kształty umiejętnie jednak dobierając fasony do swoich wdzięków. W nadchodzącym sezonie jesienno-zimowym na sklepowych półkach i wieszakach czeka na nie całe mnóstwo pięknych, komfortowych, wysokiej jakości okryć wierzchnich. Trzeba jedynie wybrać te modele, które będą dla nas najkorzystniejsze.\nProjektanci proponują nam fantastyczne, wygodne płaszcze w różnych odcieniach, które świetnie będą pasować do zarówno do spodni, jak i do sukienek. Płaszcze w kratę to ostatni krzyk mody, który powinien znaleźć się w szafie każdej stylowej kobiety. Natomiast aby nieco rozjaśnić te pochmurne, jesienne dni zawsze warto wybrać okrycie wierzchnie w mocnym, soczystym kolorze.\nOd kilku sezonów w modzie królują fantastyczne, komfortowe i mega stylowe parki, które oferuje większość sklepów sieciowych, jak również sklepów internetowych. W tym sezonie królują parki w różnych odcieniach, które dodatkowo są ozdobione licznymi naszywkami, np. z motywem kwiatowym. Ponadto taka parka koniecznie powinna posiadać duży kaptur obszyty sztucznym futerkiem, aby w razie niepogody można się było pod schować.\nDo łask wracają również tzw. puchówki, a więc kurtki dla puszystych pikowane. Niektórzy uważają, że panie o większych rozmiarach nie powinny nosić pikowanych kurtek, ponieważ dodają sobie kilogramów. Tak naprawdę wszystko zależy od fasonu danej kurtki oraz tego, jak leży na konkretnej sylwetce. Warto wybierać te puchówki, które sięgają do połowy uda, a także są wyposażone w pasek. Wówczas ładnie okalają całą sylwetkę i podkreślają kobiece kształty.\nKobiety w rozmiarze plus size mogą naprawdę fantastycznie się prezentować o każdej porze roku. Należy jedynie umiejętnie wybierać te fasony okryć wierzchnich. Ubrania nie będą ukrywać sylwetki, ale idealnie podkreślać jej największe atuty.\nkurtki dla puszystychkurtki duże rozmiarykurtki zimowe damskie duże rozmiary\nbluzki bluzki duże rozmiary bluzki plus size bluzki wizytowe duże rozmiary bluzki wizytowe xxl bluzki xxl bluzy dla puszystych ciuchy dla puszystych damska odzież xxl duże rozmiary eleganckie sukienki plus size eleganckie ubrania dla puszystych eleganckie ubrania XXL jeansy XXL komplet dresowy plus size koszulki koszulki XXL koszulki xxl damskie kurtki damskie duże rozmiary kurtki dla puszystych kurtki duże rozmiary kurtki zimowe damskie duże rozmiary moda dla puszystych moda dla puszytych moda plus size modne sukienki wieczorowe dla puszystych Modne ubrania damskie dla puszystych odzież dla puszystych plus size sklep ebutik.pl sklep factoryprice.pl sukienki sukienki dla puszystych sukienki duże rozmiary sukienki plus size sukienki XXL sukienki xxl na wesele sukienki xxl we wzory t-shirt plus size t-shirty t-shirty plus size Tania damska odzież w dużych rozmiarach tania odzież w dużych rozmiarach tuniki dla puszystych ubrania plus size


Prymas w 100-lecie włączenia części Śląska do Polski: trzeba razem patrzeć w tym samym kierunku - Dziennik Związkowy | Polish Daily News\nStrona głównaPolskaPrymas w 100-lecie włączenia części Śląska do Polski: trzeba razem patrzeć w...\nPrzypadający 20 czerwca dzień 100. rocznicy powitania polskich wojsk w Katowicach w tym roku po raz pierwszy będzie obchodzony jako święto państwowe – Narodowy Dzień Powstań Śląskich. Tego dnia przed stu laty do Katowic uroczyście wkroczyły oddziały Wojska Polskiego.\nW homilii abp Polak przypomniał postać i nauczanie pochodzącego z Brzęczkowic (dziś dzielnica Mysłowic) pierwszego administratora kościelnego Administratury Apostolskiej na polskim Górnym Śląsku, późniejszego kardynała i prymasa Polski Augusta Hlonda. Wzywał on do budowania dobra wspólnego, bez oczekiwania momentalnego efektu oraz bez oglądania się na korzyści osobiste.\nPrymas Polski podkreślił, iż w świecie, który traci wrażliwość na sens ofiary i daru z siebie, „codzienne oddanie swego życia, ofiarna służba dla drugich, poświęcenie i zaangażowanie w budowę wspólnego dobra i wspólnej przyszłości są w istocie inwestycją w życie własne i innych”.\n„Egoizm, osobisty czy społeczny, jest wyrazem krótkowzroczności i prowadzi do takiej degeneracji i braku rozwoju, której straty, z trudem będą mogły odbudować przyszłe pokolenia. Zostawiamy im hipotekę, którą będzie potwornie trudno odbudować i która będzie ich obciążać. Nie wystarczy bowiem iść razem, trzeba razem patrzeć w tym samym kierunku” – powiedział abp Polak.\n„Prymas Hlond jeszcze dopowiadał, że tak naprawdę nie wystarczy, że tu czy tam zaprowadzimy jakąś poprawkę w trybie życia. Odrodzenie nie zależy od rozmnożenia zewnętrznych aktów religijności ani nie stanowi o nim liczba poświęconych sztandarów. To prawdziwie odrodzenie – mówił nam prymas ze Śląska – dokonać się musi nie na powierzchni życia, ale w głębi wewnątrz duszy” – tłumaczył arcybiskup.\nNawiązując do włączenia przed stu laty części Górnego Śląska do Polski, prymas zauważył, iż szczególnym społecznym, śląskim wianem, wniesionym i wciąż pomnażanym dla dobra całego narodu, są „tutejsza pracowitość i zaangażowanie, twórczość i odwaga, moc żyjących tutaj i pracujących ludzi”.\n„Trzymając się słów pierwszego Administratora Apostolskiego na Górnym Śląsku, późniejszego prymasa Polski, możemy dziś ponownie zobaczyć niezwykły zapał tych wszystkich, którzy nie tylko walczyli o polskość Górnego Śląska, ale ciężką pracą pokoleń mieszkańców tego regionu budowali przyszłość Śląska i Polski. Im wszystkim chcemy dziś okazać nasz szacunek i naszą wdzięczność” – podkreślił prymas.\nDo wydarzeń sprzed stu laty nawiązał także, witając zgromadzonych w katowickiej katedrze wiernych, metropolita katowicki abp Wiktor Skworc. „Dziś w III Rzeczypospolitej, w setną rocznicę przyłączenia części Górnego Śląska do Polski, powierzamy przyszłość naszej górnośląskiej Ojcowizny Bożej Opatrzności. Włączamy się w procesy zmian i przemian” – powiedział arcybiskup.\n„Budujemy dziś i jutro Polski oraz Kościoła tą samą, odziedziczoną po przodkach metodą: duchem ofiary, służby i bezinteresowności oraz patriotyzmem pracy. W duchu ora et labora – modlitwy i pracy, troszcząc się o miłość i sprawiedliwość społeczną” – wskazał metropolita katowicki.\n„Wpatrzeni w przykłady pokoleń tych, którzy żyjąc tu przed nami miłowali ojczyznę i Kościół, chcemy spełniać swoje obowiązki i powinności – nec laudibus, nec timore – bez czekania na nagrody, bez strachu. Jak wielki ojciec założyciel II Rzeczypospolitej z Górnego Śląska Wojciech Korfanty. Tak nam dopomóż Bóg” – podsumował abp Skworc.\nPo mszy na katowickim rynku zaplanowano inscenizację historyczną nawiązującą do wkroczenia do Katowic oddziałów Wojska Polskiego, dowodzonych przez gen. Stanisława Szeptyckiego. Po południu w podziemiach katowickiej katedry nastąpi otwarcie Panteonu Górnośląskiego, upamiętniającego ważne dla regionu postaci. Udział w obchodach zapowiedział wicepremier, minister kultury i dziedzictwa narodowego Piotr Gliński.\nW ramach obchodów, późnym popołudniem w swojej siedzibie wystąpi Narodowa Orkiestra Symfoniczna Polskiego Radia, zaś wieczorem na schodach katedry odbędzie się koncert, zakończony mappingiem na elewacji tego monumentalnego obiektu. Wystąpią m.in. Dżem, Sztywny Pal Azji, Stanisław Soyka, Kasia Moś, Maciej Lipina i Kasia Grzesiek.\nRok 1922 przyniósł zakończenie kilkuletnich zmagań polsko-niemieckich o przynależność Górnego Śląska. Stosowna decyzja Rady Ligii Narodów o podziale regionu zapadła w październiku 1921 r., jednak jej realizacja trwała kilka miesięcy. Elementem przygotowań były polsko-niemieckie negocjacje związane z zawarciem, narzuconej przez aliantów, Konwencji Górnośląskiej (zwanej też Konwencją Genewską), która miała m.in. zabezpieczać prawa mniejszości narodowych oraz regulować kwestie wymiany gospodarczej na podzielonym obszarze. Ten obszerny akt został podpisany 15 maja 1922 r. w Genewie. Konwencja miała obowiązywać przez 15 lat, a więc do 1937 r.\n19 czerwca podpisano w Katowicach protokół przekazania polskiej administracji powiatu katowickiego. W tym samym dniu odbyła się ostatnia parada i wymarsz wojsk francuskich. 20 czerwca 1922 r. do Katowic uroczyście wkroczyły oddziały Wojska Polskiego dowodzone przez gen. Stanisława Szeptyckiego. Centralne uroczystości odbyły się na katowickim rynku, gdzie żołnierzy witał m.in. Wojciech Korfanty. W następnych dniach oddziały Szeptyckiego wkraczały do kolejnych miast i powiatów – proces ten zakończył się 4 lipca w Rybniku.(PAP)\nPoprzedni artykułZiobro: Z odejściem Beaty Szydło skończyło się zielone światło dla zmian w sądownictwie\nNastępny artykułLiga NHL – „Lawiny” zmiażdżyły rywali w drugim meczu finału


polityka prywatności serwisu - PoradyBudowlane.com.pl\nNiniejsza Polityka Prywatności określa sposób zbierania, przetwarzania i przechowywania danych osobowych koniecznych do realizacji usług świadczonych za pośrednictwem portali internetowych należących do Dom Online Piotr Lasota:\nAdministratorami Twoich danych jest Dom Online Piotr Lasota z siedzibą w Puławach przy ul. Irysowej 14. Możesz się z nami skontaktować listownie na adres Dom Online; ul.Irysowa 14; 24-100 Puławy lub mailowo pisząc na e-mail news@dom-online.eu\nTwoje dane będą przetwarzane przez Dom Online Piotr Lasota w celach min. dopasowania treści stron i ich tematyki, w tym tematyki ukazujących się tam treści reklamowych do Twoich zainteresowań, zapewnienia Ci większego bezpieczeństwa usług, w tym aby wykryć ewentualne boty, oszustwa czy nadużycia, dokonywać pomiarów, które pozwalają nam udoskonalać nasze usługi i sprawić, że będą maksymalnie odpowiadać Twoim potrzebom. Podstawą prawną przetwarzania jest prawnie uzasadniony interes administratora danych. Przetwarzamy Twoje dane również w celach marketingu zewnętrznego - przesyłania Ci drogą elektroniczną informacji handlowej od naszych firm współpracujących. Podstawą prawną jest Twoja dobrowolna zgodna wyrażona w formularzach na stronach.\nTwoje dane osobowe będą przechowywane tak długo, jak będzie to niezbędne do zapewnienia Ci dostępu do usług oferowanych przez Dom Online Piotr Lasota lub do momentu gdy wycofasz swoją zgodę lub skorzystasz z prawa usunięcia swoich danych osobowych.\nTwoje dane osobowe będą przekazywane naszym partnerom biznesowym oraz firmom współpracującym, dbającym o prawidłowe funkcjonowanie naszych serwisów internetowych.\nMasz prawo żądania od administratora danych osobowych dostępu do Twoich danych, ich poprawiania, sprostowania, usunięcia lub ograniczenia przetwarzania, wniesienia sprzeciwu wobec przetwarzania danych osobowych, prawo do przenoszenia danych oraz prawo do wniesienia skargi do organu nadzorczego – Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych.\nJako administrator danych osobowych nie stosujemy profilowania oraz nie korzystamy z mechanizmów podejmowania zautomatyzowanych decyzji w oparciu o profilowanie.\nW ramach udostępniania zawartości serwisów internetowych grupy Dom Online stosuje się tzw. cookies (ciasteczka). Są to informacje zapisywane przez serwery na urządzeniu końcowym użytkownika. Dane te serwery mogą odczytać przy każdorazowym połączeniu się z tego urządzenia końcowego. Może również używać innych technologii o funkcjach podobnych lub tożsamych z cookies. W niniejszym dokumencie, informacje dotyczące cookies mają zastosowanie również do innych podobnych technologii stosowanych w ramach naszych serwisów internetowych.\n1. Pliki cookies stanowią dane informatyczne, w szczególności pliki tekstowe, które przechowywane są w urządzeniu końcowym użytkownika serwisu internetowego. Cookies zazwyczaj zawierają nazwę domeny serwisu internetowego, z którego pochodzą, czas przechowywania ich na urządzeniu końcowym oraz unikalny numer. Cookies nie służą do ustalania tożsamości użytkowników a jedynie ich urządzeń.\n2. W ramach serwisów internetowych grupy Dom Online mogą być stosowane następujące rodzaje plików cookies:\n"niezbędne" pliki +cookies, które umożliwiają korzystanie z usług dostępnych w ramach serwisu internetowego, np. pliki cookies wykorzystywane do usług wymagających uwierzytelniania w ramach serwisu,\npliki cookies wykorzystywane do zapewnienia bezpieczeństwa, np. mające na celu wykrywanie nadużyć w zakresie uwierzytelniania w ramach serwisu,\n"funkcjonalne" pliki cookies, służące do "zapamiętanie" wybranych przez użytkownika ustawień i personalizację interfejsu użytkownika, np. w zakresie wybranego języka lub regionu, z którego pochodzi użytkownik, rozmiaru czcionki, wyglądu strony internetowej itp.,\n"reklamowe" pliki cookies, dostarczające użytkownikom treści reklamowych bardziej dostosowanych do ich zainteresowań.\n3. Pliki cookies wykorzystywane są w celu dostosowania zawartości stron serwisu internetowego do preferencji użytkownika oraz optymalizacji korzystania ze stron internetowych; w szczególności pliki te pozwalają rozpoznać urządzenie użytkownika serwisu internetowego i odpowiednio wyświetlić stronę internetową, dostosowaną do jego indywidualnych potrzeb, tworzenia statystyk, które pomagają zrozumieć, w jaki sposób użytkownicy serwisu korzystają ze stron internetowych, co umożliwia ulepszanie ich struktury i zawartości, utrzymania sesji użytkownika serwisu internetowego (po zalogowaniu), dzięki której użytkownik nie musi na każdej podstronie serwisu ponownie wpisywać loginu i hasła, dostarczania użytkownikom treści reklamowych bardziej dostosowanych do ich zainteresowań.\n4. W wielu przypadkach przeglądarka internetowa domyślnie dopuszcza przechowywanie plików cookies w urządzeniu końcowym użytkownika. Użytkownicy serwisu mogą dokonać w każdym czasie zmiany ustawień dotyczących plików cookies. Ustawienia te mogą zostać zmienione w szczególności w taki sposób, aby blokować automatyczną obsługę plików cookies w ustawieniach przeglądarki internetowej bądź informować o ich każdorazowym zamieszczeniu w urządzeniu użytkownika serwisu internetowego. Szczegółowe informacje o możliwości i sposobach obsługi plików cookies dostępne są w ustawieniach oprogramowania (przeglądarki internetowej). Niedokonanie zmiany ustawień w zakresie cookies oznacza, że będą one zamieszczone w urządzeniu końcowym użytkownika, a tym samym będziemy przechowywać informacje w urządzeniu końcowym użytkownika i uzyskiwać dostęp do tych informacji.\n5. Wyłączenie funkcji stosowania cookies może spowodować utrudnienia korzystanie z niektórych usług w ramach naszych serwisów internetowych, w szczególności wymagających logowania. Wyłączenie opcji przyjmowania cookies nie powoduje natomiast braku możliwości czytania lub oglądania treści zamieszczanych w serwisach internetowych z zastrzeżeniem tych, do których dostęp wymaga logowania.\n6. Pliki cookies mogą być zamieszczane w urządzeniu końcowym użytkownika serwisów internetowych grupy Dom Online, a następnie wykorzystywane przez współpracujących z serwisem reklamodawców, firmy badawcze oraz dostawców aplikacji multimedialnych.\nWszelkie zdarzenia mogące wpływać na bezpieczeństwo przekazu informacji oraz zapytanie dotyczące powyższej Polityki można kierować do administratora danych na adres poczty elektronicznej news@dom-online.eu.


30 stycznia 2019 r. Burmistrz Wąsosza zwrócił się do Starosty Górowskiego z prośbą o zawarcie porozumienia w sprawie utworzenia w Wąsoszu liceum ogólnokształcącego, które prowadziłaby Gmina Wąsosz. Zgodnie z prawem oświatowym gmina może założyć i prowadzić typ szkoły, który nie jest jej zadaniem własnym tylko na podstawie porozumienia z samorządem właściwym do prowadzenia takiego typu szkoły.\n28 lutego 2019 r. Powiat Górowski reprezentowany przez Starostę Górowskiego Piotra Wołowicza oraz Wicestarostę Andrzeja Rogalę podpisał z Gminą Wąsosz reprezentowaną przez Burmistrza Wąsosza Pawła Niedźwiedzia porozumienie w sprawie założenia i prowadzenia przez Gminę Wąsosz czteroletniego liceum ogólnokształcącego w Wąsoszu. Porozumienie kontrasygnowali skarbnicy: Jadwiga Rodzewicz – Skarbnik Gminy Wąsosz i Wiesław Pospiech – Skarbnik Powiatu Górowskiego (z treścią porozumienia można się zapoznać w poniżej załączonym pliku pdf).\nPodpisanie porozumienia poprzedziła konsultacja z dyrektor Zespołu Szkół Ogólnokształcących w Górze Magdaleną Mielczarek, która stwierdziła, że nie będzie to kolidowało z funkcjonowaniem górowskiego LO.\nNa zawarcie porozumienia zgodę wyrazili radni obydwu samorządów podejmując stosowne uchwały, 19 lutego 2019 r. Rada Powiatu Górowskiego oraz 27 lutego 2019 r. Rada Miejska Wąsosza.\nLiceum ogólnokształcące w Wąsoszu ma rozpocząć swoją działalność 1 września 2019 r. Działalność liceum będzie w całości finansowana z budżetu Gminy, w tym ze środków finansowych pochodzących z części oświatowej subwencji ogólnej, przekazanej Gminie na dany rok z Budżetu Państwa.\nPlik do pobrania: porozumienie.pdf


Komputer wiesza się przy włączaniu - elektroda.pl\np1uszako 21 Gru 2012 16:09 1197 3\n#1 21 Gru 2012 16:09\nWitam, na początku chcę powiedzieć że jestem amatorem w sprawach związanych z komputerem a także nie jestem pewien czy w dobrym dziale założyłem ten temat, jeśli w złym to bardzo przepraszam i proszę o ewentualne przeniesienie do właściwego działu.\nPrzechodząc do meritum, mój problem opisuję poniżej :\nGdy ostatnio włączałem mój komputer (system operacyjny Vista) zawieszał się on przy ładowaniu paska systemu windows (ten który pojawia się np. przed wyborem profilów). Gdzieś wyczytałem że problem ten można naprawić poprzez opcje naprawy z płyty windowsowskiej. Tak też uczyniłem jednak nie rozwiązało to mojego problemu teraz pasek ładowania działa i windows tak jakby się załadował, pasek znika pojawia się czarny ekran i .... i właśnie to tyle nie pojawia się wcześniej wspomniany przeze mnie ekran wyboru profilów tylko czarny ekran i biały kursor myszki..\nWindows jest jak najbardziej oryginalny mam płyte i hasła. Chciałbym prosić o pomoc jak mogę to naprawić ... Chciałbym uniknąć utraty danych i formata.. Chciałem jeszcze zainstalować viste na nowo z płyty, ale opcja uaktualnienia(zainstalowania ponownego bez utraty danych) nie jest możliwa do wyboru, jedynie całkowita nowa instalacja.\nNie wiem czy może to mieć znaczenie ale ostatnio kilka razy przed wystąpieniem tego problemu komputer wyłączany był przez zasilanie, więc nie mógł się on dobrze zamknąć (wyłączał się prąd w całym domu w tym listwa - komputer)\n#2 21 Gru 2012 16:19\nTryb awaryjny działa? (klawisz F8)\n#3 21 Gru 2012 16:37\n#4 21 Gru 2012 16:49\nirondick, jeśli chodzi Ci o włączenie komputera w trybie awaryjnym lub jakim kolwiek innym to nie działało (tak jak w przypadku normalnego włączenia pasek się zacinął), przynajmniej przed tą naprawą gdy pasek się jeszcze zatrzymywał, po naprawie przyznam szczerze nie próbowałem, zrobie to jak będę w domu - wieczorem.\nDriverMSG, jak wyżej wspomniałem jestem aktualnie poza domem i nie jestem w stanie podać Ci dokładnej specyfikacji zrobię to wieczorem.\nPodobne tematy Komputer wiesza się przy włączaniu\nWitam! Mam problem z komputerem... Jak go włączam to resetuje mi się sam przy włączaniu Windows'a. resetuje się sam kilka razy z rzędu, aż przechodzi... (9)\nWitam! Mam pewien problem ze starszym komputerem. Mianowicie zawiesza się przy włączaniu. Różnie w 3 miejsach: raz na samym ekranie początkowym, ra... (7)\nWitam, podczas włączania komputera zaraz po wyświetleniu loga BIOS-u zacina się na czarnym ekranie z migającym u góry z lewej białym podkreślnikiem, k... (7)\nkomputer przy włączaniu ciągle się restartuje\nwitam! dziś montowałem nowe chłodzenie do mojego zestawu dokładnie spartan he923. Po montażu podkręciłem swojego e5200 do 3,8ghz z napięciem 1,36v ale... (11)\nKomputer się wiesza przy wyłączaniu 98\nWitam! Zapoznałem się z postami na allegro i nigdzie nie znalazłem informacji w czym może być problem. A problem jest następujący... są 3 komputery... (3)\nJeżeli POST przechodzi obie fazy to musi być możliwość wejścia do BIOS. Zrób reset CMOS przez wyjęcie baterii.,Witam, kupiłem kartę graficzną Gigabyte... (16)