Wsparcie technologiczne w efektywnym zarządzaniu pracownikami - Menedżer Produkcji - czasopismo związane z tematyką zarządzania pracownikami\nWsparcie technologiczne w efektywnym zarządzaniu pracownikami\nDominika Wolak , Robert Pawlak\nPomimo wzrastającej ilości zadań wykonywanych przez maszyny, branża produkcyjna w Polsce z roku na rok zatrudnia coraz więcej pracowników i nic nie wskazuje na to, że ta tendencja w najbliższym czasie ulegnie zmianie. Jednym z głównych wyzwań jest rotacja pracowników oraz coraz częstsze braki kadrowe. W związku z niedoborem pracowników w kluczowych zawodach, pracodawcy coraz częściej zatrudniają cudzoziemców, co wiąże się z dodatkowymi, niejednokrotnie uciążliwymi, formalnościami.\nWyzwania branży produkcyjnej\nPrzewiduje się, że w branży produkcyjnej w Polsce nastąpi w tym roku największy wzrost zatrudnianych pracowników. Co więcej, Polska jest dziewiątym rynkiem w regionie EMEA (Europy, Bliskiego Wschodu i Afryki), gdzie w drugim kwartale 2019 roku będzie najłatwiej o pracę.\nDynamiczny rozwój rynku oraz zatrudnianie masowej ilości pracowników jest wyzwaniem, ponieważ zapobieganie brakom kadrowym staje się coraz trudniejsze. W związku z tym coraz ważniejsze staje się dbanie o pracownika. Coraz większy nacisk kładzie się na budowanie pozytywnego wizerunku firmy w oczach kandydatów i pracowników czyli przyjazną oraz efektywną rekrutację i atmosferę w miejscu pracy. Jak wynika z raportu Grupy Manpower, pracownik coraz większą wagę przykłada do atmosfery panującej w miejscu pracy. Szeroki wybór konkurencyjnych ofert oraz deficyt pracowników na rynku, znacznie ułatwia zmianę miejsca zatrudnienia. Pracodawcy rozumieją, że troska o wyszkolonego pracownika jest bardziej opłacalna, niż ponoszenie kosztów rekrutacji i szkolenia nowej osoby.\nRekrutacja i legalizacja cudzoziemców\nDuża rotacja pracowników oraz rekrutacja wysoko wykwalifikowanych pracowników, których coraz ciężej znaleźć w Polsce to kolejne spore wyzwanie branży produkcyjnej. Powoduje to znaczny wzrost liczby przedsiębiorstw rekrutujących i zatrudniających specjalistów ze wschodu. Jest to coraz prostsze dzięki uproszczonej procedurze zatrudniania cudzoziemców o określonych zawodach, które są w Polsce deficytowe.\nPrzedsiębiorstwa zatrudniające obcokrajowców, nie mogą sobie pozwolić na zrekrutowanie i zatrudnienie pracownika, który nie spełnia wymagań stanowiskowych, szczególnie biorąc pod uwagę całą logistykę związaną z jego transportem i zakwaterowaniem.\nWłaśnie dlatego w międzynarodowej rekrutacji wysoce wykwalifikowanych specjalistów niezbędne są odpowiednie narzędzia wspierające.\nProces zatrudnienia cudzoziemców nieraz bywa procesem trudnym, szczególnie przy dużych projektach rekrutacyjnych. Ilość dokumentów legalizacyjnych z jakimi musi mierzyć się pracodawca, może przysporzyć wielu problemów, a to dopiero początek. To właśnie na pracodawcy spoczywa odpowiedzialność pilnowania terminów dokumentów legalizacyjnych (oświadczeń, pozwoleń, wiz, paszportów). Wątpliwości mogą pojawić się również na etapie rozliczeń rocznych, których rodzaj zależy m.in. od długości czasu przepracowanego przez obcokrajowca w Polsce. Co więcej, standardem wśród firm zatrudniających obcokrajowców jest zapewnienie im zakwaterowania, co tworzy potrzebę prowadzenia rejestru i kalendarza mieszkań.\nRejestracja czasu pracy i rozliczanie pracowników\nDużym wyzwaniem w branży produkcyjnej jest również zarządzanie pracownikami - planowanie wielozmianowych grafików pracy, planowanie urlopów, rejestracja czasu pracy oraz rozliczanie wynagrodzeń. Mimo, że wiele przedsiębiorstw korzysta już z systemów kadrowo-płacowych, to nadal pozostaje wiele procesów, które nie są objęte automatyzacją.\nBudowanie przepływu pracy\nDuża ilość obowiązków ciążących na pracownikach prężnie rozwijających się firm, może powodować obniżenie jakości komunikacji a co za tym idzie liczne błędy.\nRozwiązaniem optymalizującym pracę rozwijających się przedsiębiorstw jest automatyzacja procesów kadrowych, wprowadzenie odpowiedniego przepływu pracy (ang. workflow) oraz posiadanie całościowej dokumentacji, dostępnej w przystępny i przejrzysty sposób dla osób upoważnionych. W ramach automatyzacji procesów, firmy wdrażają coraz to nowsze rozwiązania. Nie każdy jednak przedsiębiorca jest świadomy, że posiadanie w swojej organizacji zbyt wielu systemów nie tylko nie poprawi ale może znacznie osłabić efektywność procesów rekrutacyjnych, kadrowych, czy rozliczeniowych.\nRozwiązanie? Kompleksowa automatyzacja!\n“Receptą na usprawnienie efektywności procesów w firmie jest wdrożenie dopasowanego systemu” - mówi Paweł Niedziółka, twórca systemu HRappka.pl. W myśl tej idei powstało rozwiązanie, łączące wszystkie główne procesy przedsiębiorstwa w jednym miejscu. System umożliwia użytkownikom realizację ich codziennych zadań w sposób prosty i funkcjonalny, a osobom zarządzającym daje pełny obraz z działań ich zespołów.\nWdrożenie kompleksowego oprogramowania umożliwia wprowadzenie kompleksowej automatyzacji czynności kadrowych - od rekrutacji, przez automatyzację legalizacji cudzoziemców, generowanie umów, tworzenie grafików oraz dokumentacji pracowniczej, rejestrację czasu pracy, elektroniczne wnioski urlopowe oraz rozliczenia. HRappka.pl wpływa również na pozytywne doświadczenia pracowników (ang. employee experience), ponieważ za pomocą ocen i notatek na jego temat można tworzyć pełny obraz pracownika. Umożliwia to odpowiednie docenianie pracowników i wynagradzanie ich. Co więcej, użytkownicy mają możliwość tworzenia kont pracownikom, w których mają oni dostęp do swojego grafiku, z możliwością zgłoszenia dnia wolnego (wnioski urlopowe) czy dostępności, mogą sprawdzić swoje umowy czy rekrutacje obecnie prowa...


Blog Michała - SP9LE. : czerwca 2015\nOpel Astra 1,4 Twinport - Matrix HD344 + Alaska AT-09\nOstatni przegląd - reduktor przejechał 100 000 km, wtryski 70 000 km.\nPowoli winogrona rosną, powoli musze je kształtować. Miejsce pod basen wykonane\nZnalazłem dzisiaj na strychu gniazdo z czterema jajkami, rodziców brak\nDomek dla lalek - home made.\nDomek dla lalek już jest dawno skończony. Mebelki kupowaliśmy na allegro, reszta własna produkcja.\nGrill i pergola\nWizja juz jest, chęci tez. Będę publikował kolejne etapy prac jak mój sąsiad skończy ocieplenie ściany\nEtykiety: pergola, Piec do pizzy\nZapach zgnilizny w Fiat Panda II, parowanie szyb.\nSpotkałem się już w dwóch Fiatach Panda z problemem zalegających liści, parowaniem szyb oraz zalatującym zapachem zgnilizny. Fiat wyposażył model w półkę na liście, która mieści się pod mechanizmem wycieraczek. Tam lubią zbierać się wszelakie śmieci, brud itp. Aby utrudnić życie właścicielom zastosował gumy spustowe, z otworem ja jedną kroplę.\nTakie rozwiązanie powoduje, że gdy liście zatkają te misterne otwory, co miało miejsce w pierwszej Pandzie, deszczówka potrafi się wlewać do środka pojazdu przez otwory nawiewu przy stopach kierowcy. W drugiej Pandzie na razie jest kupa liści i niemiłosiernie parujące szyby w czasie mokrych dni.\nZ doświadczenia wiem, że najlepszym rozwiązaniem jest usunięcie brudu i liści oraz obcięcie gum spustowych o około połowę, aby powiększyć otwór i ułatwić spływ zanieczyszczeń z tej półki. Aktualnie będę wprowadzał ten „tunning” w drugiej Pandzie.\nTrackpoint w D610 – uciekający kursor w róg ekranu.\nW moim wiekowym laptopie pojawił się problem uciekającego kursora myszki w róg ekranu. Podejrzenia padały na myszkę, touchpad, wirusy itp. Na jednym z for internetowych znalazłem rozwiązanie tego problemu. Okazało się, że winny jest trackpoint zainstalowany pomiędzy klawiszami GHB. Widocznie lata pracy komputera spowodowały zużycie, zabrudzenie styków tejże „gumki”. Czytałem, że można go wyłączyć w BIOSIE – bzdura. Jak dla mnie najsensowniejszym rozwiązaniem jest wypięcie trackpointa ze złącza klawiatury.\nPo zdjęciu maskownicy z przyciskami POWER oraz sterowaniem głośnością należy odkręcić dwie śruby trzymające klawiaturę. Po tej czynności należy delikatnie podnosić ją do góry, powinny ustąpić zaczepy trzymające klawiaturę po bokach. Po uniesieniu klawiatury można zobaczyć dwie taśmy podpięte do złącza. Cienka taśma jest odpowiedzialna za łączność pomiędzy trackpointem a płytą główną.\nNajprościej jest przeciąć delikatnie nożyczkami tą cienką taśmę. Odradzam wyciąganie taśmy ze złącza – można uszkodził złącze.\nBłąd Nr 8024200D instalacji aktualizacji KB2667402 w systemach Windows.\nPodczas instalacji aktualizacji KB2667402 wyskakiwał błąd Nr 8024200D. Ponowne uruchomienie instalacji aktualizacji nie przynosiło efektu, rozwiązaniem jest odinstalowanie aktualizacji KB2667402 w:\nStart->Panel Sterowania->Programy i funkcje->Aktualizacje systemu\na następnie ponowna instalacja poprawki.


§ Zwrot wypłaconego świadczenia – Forum Prawne\nZwrot wypłaconego świadczenia - Forum Prawne\nZwrot wypłaconego świadczenia\nWitam. Chciałabym uzyskać odpowiedzi na pytanie. sytuacja wygląda nastepująco... kolega pobił sie kiedyś, został uznany wyrokiem sadu winnym, sąd nałozył kare grzywny, pozbawienia wolnosci na okres próby i dodatkowo zapłaty nawiązki na rzecz poszkodowanego. Było ...\nWitam. Chciałabym uzyskać odpowiedzi na pytanie. sytuacja wygląda nastepująco... kolega pobił sie kiedyś, został uznany wyrokiem sadu winnym, sąd nałozył kare grzywny, pozbawienia wolnosci na okres próby i dodatkowo zapłaty nawiązki na rzecz poszkodowanego. Było to w roku 2012.\nTeraz Zus przysyła pisma iz ma zwrócic kwote swiadczenia za niezdolnosć do pracy poszkodowanego. Zus powołuje sie na art 70 ust. 1 .\ntylko tyle , ze w wyroku sądu nie ma informacji , że ma zapłacic za jego niezdolnośc do pracy. czy istnieje np przedawnienie w tej sytuacji np art 84 ust 7a?\nNie wiem jak to wszystko rozumiec.\n§ Zwrot kwoty wypłaconego świadczenia przez ubezpieczyciela (odpowiedzi: 2) W czerwcu wynajęłam samochód w firmie X. Po odstawieniu samochodu na parkingu firmy X i oddaniu kluczyków w biurze firmy w przeciągu tygodnia...\n§ Zwrot podatku dochodowego od świadczenia mieszkaniowego wypłaconego (odpowiedzi: 0) Witam czy jest możliwe ubieganie się o zwrot podatku za pobierane świadczenie mieszkaniowe? Do stycznia 2015 urząd skarbowy negatywnie traktował...\n§ wniosek o zwrot zapłaconego świadczenia (odpowiedzi: 0) Witam Mam prośbę o pomoc w napisaniu wniosku o zwrot zapłaconego świadczenia na rzecz rodziny poszkodowanego w wypadku. Całą kwotę jaką miałem...\n§ zwrot wypłaconego odszkodowania PZU (odpowiedzi: 11) Witam. Mój brat 17.11.2008r w stanie nietrzeźwości potrącił kobietę, która szła poboczem drogi. Doznała obrażeń ciała. (noga w szynie). Dziś...\n§ zwrot wypłaconego odszkodowania (odpowiedzi: 9) witam, otóż jakiś czas temu spowodowałem kolizje drogową, samochód posiadał OC ja byłem odpowiedzialny za zaistniała Szkodę. Doprowadziłem do kolizji...


Jaki jest najgorszy układ w pokerze? - Pokerportal\nJaki jest najgorszy układ w pokerze?\n3 maja, 2017 10 sierpnia, 2020\nZadziwiające, jak wielu pokerzystów o to pyta i jak wielu z nich wydaje się, że znają odpowiedź na to pytanie. Nie mówię tu o najgorszym układzie startowym w pokerze Texas Hold’em, ale o najgorszym układzie w pokerze generalnie.\nChoć trudno w to uwierzyć, układ ten nie składa się z dwójki i siódemki w różnych kolorach (choć myśli tak wielu pokerzystów). Najgorszą parą kart startowych w pokerze – mówiąc przewrotnie – jest bowiem drugi co do wartości układ na stole po zakończeniu rozgrywki.\nJedną z najważniejszych lekcji podczas nauki pokera jest poznanie niebezpieczeństwa, które niesie ze sobą posiadanie drugiego co do wartości układu startowego w partii. W wielu przypadkach różnica między profesjonalistami a początkującymi graczami polega na tym, że pro wie kiedy pozbyć się silnego układu, który w konsekwencji może okazać się drugim w hierarchii w tej partii. Słaby gracz zaryzykuje pieniądze, by przekonać się o sile swojej drugiej ręki. Ty natomiast, aby zabezpieczyć się przed stratami finansowymi, skorzystaj z dwóch prostych rad – nie graj niektórych układów albo zrzuć silny układ, jeśli nie masz szans na zwycięstwo.\nPierwszy etap realizacji tej strategii zaczyna się przed flopem. Jeśli nauczysz się nie grać układami kart, które znacznie zwiększają niebezpieczeństwo zajęcia drugiego miejsca w rozdaniu, uda Ci się zaoszczędzić krocie. Zwracaj uwagę na asa z niskim kickerem i układy łącznikowe np. K-9, J-8. Te układy mogą sprawić, że w dalszej fazie rozgrywki albo zbudujesz słabszego strita, albo pokona Cię ktoś, komu przypadnie w udziale silniejszy kicker, jeśli na stole pojawi się karta, dzięki której uzyskasz najwyższą parę.\nUważaj na to szczególnie wówczas, gdy posiadasz tak mocne karty jak as lub król. Pamiętaj, że dobry gracz wchodzi do gry z królem na ręku, jeżeli ma do niego wysoki łącznik (np. damę) lub kartę umożliwiającą zbudowanie najwyższego strita. Podobnie jest w przypadku układów z asem. Ryzyko, że ktoś posiada wyższego kickera od Ciebie, wzrasta wraz z liczbą aktywnych graczy uczestniczących w rozdaniu.\nDrugi krok strategii polega na zapobieganiu szkodom, jakie może przynieść posiadanie drugiego co do wartości układu na stole. Stosujesz go wtedy, gdy Twój pozornie silny układ okazuje się zbyt słaby. Wiem, że niełatwo jest zrzucić mocny układ, kiedy nie dobrałeś oczekiwanych kart na flopie, turnie lub riverze, ale bez tej umiejętności trudno poważnie myśleć o sukcesach przy pokerowym stoliku. Sytuacja taka ma najczęściej miejsce wtedy, kiedy twoje karty startowe są wyższe niż wszystkie leżące na stole albo kiedy na stole pojawiają się cztery karty do strita, a Ty masz na ręku kartę uzupełniającą go od dołu (np. dwójkę przy 3, 4, 5 i 6 na stole). Tak więc decyzja, czy pozostać w grze, czy też zrzucić karty, powinna opierać się nie na tym, jak silny układ posiadałeś na początku rozdania, lecz na sile Twojej ręki w danym momencie gry oraz na jej potencjale, czyli na tym, jaki układ mógłbyś posiadać na końcu rozgrywki.\nJeśli po flopie masz trójkę (zaczynałeś rozgrywkę z wysoką parą na ręku), a na stole leżą trzy lub cztery karty w tym samym kolorze, istnieje prawdopodobieństwo, że ktoś dobrał do koloru. Twój układ, który wydawał się tak silny, teraz okazuje się bardzo słaby (prawdopodobnie drugi przy stole) i właśnie w tym momencie musisz się zastanowić, czy nie zrzucić kart. Jeśli nauczysz się trafnie rozpoznawać momenty, w których zostałeś pokonany, zaoszczędzisz mnóstwo pieniędzy, a z czasem też zrozumiesz, że to, czego nie straciłeś w jednym rozdaniu, możesz zainwestować w bezpieczniejszy sposób w kolejnych.\nA kiedy następnym razem usłyszysz gdy ktoś narzeka, że dostał najgorszy układ, jaki istnieje w pokerze – uśmiechnij się, bo przecież wiesz, że mogło być gorzej. Słaby układ startowy może kosztować Cię najwyżej dużą w ciemno, ale przy najgorszym układzie w pokerze możesz stracić dużą część swojego bankrollu w jednym rozdaniu.\nPrevTells wg Mike’a Caro\nNextPodzielili się wygraną


Wokalistka, autorka muzyki i tekstów...\nWokalistka, autorka muzyki i tekstów, siła sprawczo-napędowa zespołu, którego jest frontmanką. Prywatnie pasjonatka życia, ceniąca sobie prawdziwość, prostolinijność, radość z tworzenia i dobrą zabawę dźwiękami.\nDoriFi to - mówiąc kolokwialnie - "kobieta pełną gębą", a jej muzyka to wybuchowa mieszanka funky, hip-hop'u, nu soul'u, nu jazz'u, rythm&bluesa, reggae i mocniejszych brzmień. Całości dopełniają charakterne - pełne kobiecego postrzegania codzienności - teksty.\nAtutem DoriFi i jej zespołu są występy LIVE, które niosą ze sobą świeżość, dużą dawkę energii na scenie i świetny kontakt z publicznością! Ich koncerty to doskonała zabawa, a charyzma wokalistki, jej poczucie humoru i wrażliwość muzyczna gwarantują słuchaczowi bogaty wachlarz wrażeń.\nKanał Artystki: FanPage:\nwspółpraca z Największymi Polskimi Gwiazdami - płyty, nagrania, koncerty, festiwale – back voc: Ryszard Rynkowski, Katerine, Kasia Kowalska, Andrzej Piaseczny, Małgorzata Ostrowska, Monika Brodka, Jarosław Wasik, Krzysztof Cugowski, Mrozu, Paweł Stasiak, Wojciech Karolak, Zbigniew Górny, Zbigniew Wodecki, Marika, Beata Kozidrak i Bajm -aranzacja chórków na platynowych płytach „Szklanka wody”, „Myśli i słowa”, Golec u’Orkiestra, September etc…\nTrener Wokalny Bitwy na Głosy TVP2 (zespoły R. Rynkowskiego i A. Piasecznego) – obie Drużyny w Finałach.\nRedaktor prowadząca „Mętlik” - autorską audycję radiową.\nWygrała konkurs „Debiutanci Czarnego Piątku" 2006 Hirka Wrony w Radiowej Trójce,\nzajęła 2 miejsce na Vena Festival 2006 (2 msce na 1010 wykonawców – międzynarodowe Jury - w nagrodę pojechała zagrać swój pierwszy koncert w klubie Scala w Londynie). Finalistka Coke Live Fresh Noise 2007, programu Hitgenerator TVP2, w którym zebrała niezwykle pochlebne opinie jurorów. Single "Mentliq" i "Bo nic nie jest ważne aż tak" grały radia w całej Polsce (1sze miejsca na listach przebojów Radia dla Ciebie, Radia Pik, Radia Gdańsk, Wietrznego Radia Chicago itp).\nJej głos słychać m. in. na ścieżkach dźwiękowych filmów "Kochaj i tańcz", "Różyczka", w reklamach TV, jinglach radiowych Radia Zet i wielu rozgłośni regionalnych, na wielu płytach innych artystów.\nWielokrotna uczestniczka festiwali ogólnopolskich w Sopocie, Mrągowie czy Opolu.\nJest autorką tekstów dla innych artystów m.in. Beaty Bednarz, Mario Szabana, Jarka Webera.\nTeledyski do utworów: „Jutro Futro” , „A ja tak lubie lala lato…”\nPŁYTA DoriFi pt. „Entliq Pentliq”:\n„debiutancka płyta DoriFi, 14 utworów, żywe instrumenty, energia, zabawa, głównie dźwiękiem, siła, bogactwo aranżacyjne i pewna surowość brzmienia. To lekko swingujący wokal korespondujący z gorącą fuzją różnych gatunków muzyki miejskiej od funky, nu-jazzu i neosoulu po hip-hop, reggae i mocniejsze brzmienia. Ramy gatunkowe nie stanowią tu żadnej przeszkody, co w efekcie daje szczególny dla polskiego słuchacza materiał na debiutancką płytę. Całości dopełniają charakterne - pełne kobiecego postrzegania codzienności – teksty. Z jednej strony mocno, osobiście i emocjonalnie podane, z drugiej pełne humoru i dystansu do siebie. „To swoisty sklep z kobiecą codziennością, z babskim mentliq’iem”.\nPłyta do nabycia w salonach Empik, sklepach Merlin.pl, Saturn, Media Markt...\n"To jedna z najbardziej ekspresyjnych kapel tego finału, zarówno pod względem muzyki, jak i bezpośredniego kontaktu."\n"Świetna, spójna kompozycja, świetna aranżacja, bardzo dobry tekst polski."\n"Rzadko widzi się osoby tak charyzmatyczne, tak pomysłowe na scenie. Oczekuję dalszych dużych widowisk z Twoim udziałem. Gracie lepiej niż wielu gwiazdorów polskich."\n"Fantastyczny występ DoriFi (...). Nie wierzyłem, że za mojego życia (...) muzyka wróci do telewizji. Dzisiaj wróciła w pełnej krasie."


Członkami klubu mogą zostać agencje, które spełniają kryteria świadczące o najwyższym standardzie oferowanych usług, pełnym profesjonalizmie oraz doświadczeniu w branży strategicznej i brandingowej. Do tej pory PKB tworzyło 20 firm brand design oraz strategicznych. CORD będzie 21 i pierwszą zajmująca się dźwiękowym brandingiem.\nCieszymy się, że możemy wnieść do tego prestiżowego grona naszą wiedzę i podejście do marek -\nmówi Michał Krajewski, head of music CORD Warsaw\nTym samym muzyka w komunikacji została uznana za ważną część ich strategii zaangażowania konsumentów. Marki komunikują się nie tylko przez sferę wizualną, ale poprzez sferę audio. Światowe brandy, począwszy od Coca-Coli przez Néscafe, McDonald’s i ostatnio Mastercard stworzyły swoje muzyczne osobowości. Ludzie cały czas czegoś słuchają, otaczają nas dźwięki - zarówno funkcjonalne, muzyczne i komunikacyjne. Słuch jest naszym pierwszym zmysłem a muzyka wyzwala emocje. Tworzy także dodatkowe punkty styku z konsumentem. Ważny trend zyskał więc głos na forum branży, co mam nadzieję otworzy innych na możliwości jakie daje audio branding -\nPolski Klub Brandingu SAR skupia agencje które w różnych obszarach wspierają przedsiębiorców w budowaniu unikalnych i silnych marek. Chcemy, żeby to wsparcie miało charakter jak najbardziej strategiczny i kompleksowy, zarówno jeśli chodzi o procesy pracy jak i narzędzia. Polski rynek zmienia się dynamicznie. Poprzeczka oczekiwań konsumentów wciąż idzie w górę. Dlatego w naszym gronie chętnie witamy agencje, takie jak CORD Warsaw, których doświadczenie zwiększa możliwości marketerów w pracy z marką -\nmówi Grażyna Skarżyńska Członkini Zarządu PKB SAR.\nCORD Warsaw jest agencją muzyczną zajmującą się superwizją i produkcją muzyki do reklam i filmów oraz brandingiem dźwiękowym (audio branding) wywodzącą się z Londynu. Na polskim rynku CORD obecny jest od 2015 roku. Książki napisane przez założyciela CORD Worldwide - Daniela Jacksona - stanowią fundament muzycznego podejścia do strategii marek. CORD pomaga markom w tworzeniu osobowości i tożsamości dzięki ich unikalnym brzmieniom. Analogicznie jak logo graficzne tworzy logo dźwiękowe, które pozytywnie wpływa na rozpoznawalność brandu.\nWięcej na cordww.com oraz cordww.com/warsaw/\nPolski Klub Brandingu SAR zrzesza najlepsze Agencje w Polsce specjalizujące się w tworzeniu marek, strategii i brand design. Promuje design, tworzy nowe standardy jakości i płaszczyznę wymiany intelektualnej w branży. Przyczynia się do tego, by polskie marki były silne, cieszyły się lojalnością klientów i nie musiały konkurować ceną. Tworzy stabilne podstawy do budowania przewagi rynkowej i unikalnego wizerunku marek w kraju i poza jego granicami.\nStowarzyszenie Komunikacji Marketingowej SAR zostało założone w 1997 r. Organizacja zrzesza firmy, które tworzą efektywną komunikację marketingową, jest to obecnie 126 podmiotów: agencje full service, agencje mediowe, agencje brand design & consulting, agencje eventowe, agencje interaktywne, domy produkcyjne i agencje AdTech. Jednym z głównych zadań SAR jest promocja oraz animacja środowiska reklamowego w Polsce oraz tworzenie warunków do wymiany doświadczeń i pomysłów pomiędzy podmiotami działającymi na rynku. Ponadto działalność SAR koncentruje się na tworzeniu, wdrażaniu i popularyzowaniu standardów przetargowych, dobrych praktyk biznesowych, prowadzeniu szkoleń, seminariów i edukowaniu kadr, a także na badaniach rynkowych. Oprócz tego SAR wraz Polską Konfederacją Pracodawców Prywatnych (Związek Mediów i Reklamy) prowadzi lobbing wokół prawa reklamy. Stowarzyszenie jest organizatorem wyznaczających standardy reklamowe konkursów i związanych z nimi konferencji: Effie Awards, Innovation Award i KTR. Od 1999 r. SAR jest członkiem European Advertising Agencies Association (EAAA), obecnie European Association of Communications Agencies (EACA). Oprócz tego współpracuje z międzynarodowymi stowarzyszeniami reklamy, tj. EACA, IPA, ADC*E. W Polsce SAR jest przedstawicielem międzynarodowego konkursu Cannes Lions. www.sar.org.pl Kontakt dla mediów: media@sar.org.pl


Mama brzuszek i maluszek >> zdrowie >> Encyklopedia >> A >> Azoospermia >>\nAzoospermię stwierdza się wtedy, gdy w nasieniu w ogóle nie pojawią się plemniki.\nPrzyczyną może być niedrożność nasieniowodów, uszkodzenie jąder w wyniku infekcji, urazu czy niezstąpienia jąder, lub niedoczynność przysadki mózgowej.\nUzyskanie plemników może nastąpić po wykonaniu punkcji jąder (TESA) lub najądrzy (PESA).\nPrzed próbą uzyskania plemników należy wykonać badanie genetyczne. W tym przypadku jedyną opcją leczenia jest ISCI (jest to metoda, która pozwala zostać ojcem wówczas, gdy nie ma plemników w nasieniu, ale są one w jądrach).


Ślady Świętego | Niedziela.pl\nTen ołtarz został nam w pamięci. Zaraz po tym jak w diecezji dowiedzieliśmy się o wizycie wielkiego Gościa, bp Wacław Świerzawski rozpisał konkurs na projekt ołtarza. Zwycięskim projektantem okazał się Wincenty Kućma z Krakowa. Niewiele osób jednak wie, że spośród wielu prac, które zostały nadesłane z całej Polski był też bardzo wysoko oceniony projekt, który wykonał Władysław Szponar z Pysznicy. Mieszkańcy Pysznicy są tak dumni z tego faktu, że makietę ołtarza,wykonaną przez p. Szponara, dołączyli do ekspozycji muzealnej w Izbie Pamięci, która mieści się w Zespole Szkół im św. Jana Pawła II w Pysznicy.\nSkoro został przypomniany Zespół Szkół im. św. Jana Pawła II w Pysznicy, to może warto choć krótko spojrzeć na tę placówkę. Szkoła przynależy do Rodziny Szkół im. św. Jana Pawła II i bardzo czynnie w niej uczestniczy. Jest to jedna z pierwszych szkół noszących zaszczytne imię wielkiego Rodaka. Uchwała Rady Gminy w Pysznicy datuje się na dzień 25 lutego 1999 r. Co ciekawe i z dumą się o tym mówi, tablicę upamiętniającą nadanie szkole imienia poświęcił sam Ojciec Święty podczas wizyty apostolskiej w Sandomierzu 12 czerwca 1999 r. Władysław Szponar, dyrektor szkoły, wspomina: – Noszenie tego imienia jest nieustanną nobilitacją do jeszcze pełniejszej pracy przy budowaniu fundamentów pod przyszłe życie powierzonych nam pokoleń. Jest to misja szkoły, której przesłanie stale wdrażamy w koncepcję pracy dydaktyczno-wychowawczej szkoły podstawowej i gimnazjum. Podjęliśmy się zadania integracji szkół noszących imię Papieża Polaka w diecezji sandomierskiej, organizując międzywojewódzkie Przeglądy Twórczości Dzieci i Młodzieży. Z dumą mogę również powiedzieć, że wydajemy tomiki antologii i poezji – łącznie 18 tomów. Jest to poezja oraz twórczość plastyczna dzieci i młodzieży. Zebranych jest wiele wierszy pisanych pod natchnieniem chwili. Tomiki te są pokłosiem organizowanego przez nas Przeglądu. Posiada on formułę otwartą dla wszystkich rodzajów szkół. Corocznie odpowiada na niego ok. 40 placówek. Oczywiście tematyka prac dotyczy naszego Patrona.\nMoże nawet pierwsi na świecie\nZatrzymajmy się również przy dwóch parafiach dedykowanych Świętemu. Jedna z nich mieści się w Ostrowcu Świętokrzyskim.\nRaptem w trzy tygodnie po beatyfikacji, czyli 21 maja 2011 r., świątynia dedykowana św. Janowi Pawłowi II została konsekrowana przez bp. Krzysztofa Nitkiewicza. Jej budowa zaczęła się w 2007 r., parafia zaś została erygowana już w roku 1984 i była wydzielona z parafii św. Michała Archanioła. Jest to pierwsza parafia w naszej diecezji nosząca imię świętego Papieża, a niewykluczone, że pierwsza, czy jedna z pierwszych na świecie konsekrowana zaraz po wyniesieniu Jana Pawła II na ołtarze. Wchodząc do świątyni wiernych wita Papież z ogromnego pomnika. Święty ma wyciągnięte ręce w geście błogosławieństwa. Jak zaznacza proboszcz parafii ks. Dariusz Kowalski, tytuł świątyni i pomnik to nie jedyne akcenty w tej parafii świadczące o duchowej obecności Patrona. – Parafia posiada relikwie krwi umieszczone w bocznym ołtarzu. Na terenie parafii znajduje się też Szkoła Podstawowa nr 12, której uczniowie kształcą się w duchu nauki wielkiego Polaka. Każdego 2. i 16. dnia miesiąca modlimy się podczas nabożeństwa za pośrednictwem naszego Patrona. A uroczystość odpustowa, ze względu na sandomierską katedrę, została przeniesiona na 25 października – wylicza Ksiądz Proboszcz.\nSymbol wielkiej wiary\n„Ogarniam sercem zwłaszcza Stalową Wolę – miasto symbol wielkiej wiary ludzi pracy, którzy z godną podziwu ofiarnością i odwagą wznosili swoją świątynię, pomimo trudności i gróźb ze strony ówczesnych władz komunistycznych. Miałem radość poświęcić ten kościół” – wołał w Sandomierzu Jan Paweł II. Mówił o wierze ludzi tam mieszkających i z trudem wznoszących obecną bazylikę konkatedralną, kościół Matki Bożej Królowej Polski. O tej świątyni i papieskich pamiątkach mogliśmy przeczytać w „Niedzieli Sandomierskiej” (27 kwietnia 2014). Dziś odkryjmy inny ślad Świętego w tym mieście.\nObecnie parafia św. Jana Pawła II, pierwotnie nazywana parafią akademicką, została erygowana 5 marca 2009 r. Po beatyfikacji Jana Pawła II decyzją bp. Krzysztofa Nitkiewicza od 1 czerwca 2011 r. otrzymała nazwę parafii bł. Jana Pawła II. W świątyni widać ślady Papieża Polaka. Przy marmurowym ołtarzu oraz ambonie, które znajdują się w kaplicy, Mszę św. sprawował Jan Paweł II 13 czerwca 1999 r. na pl. Józefa Piłsudskiego w Warszawie beatyfikując 108 Męczenników II wojny światowej. Wydarzenie to upamiętniają liczne fotografie rozmieszczone wewnątrz świątyni. Ks. Mariusz Kozłowski, proboszcz parafii, opowiada: – Marmurowa mensa ołtarzowa oraz ambona znajduje się obecnie w kaplicy naszej parafii dzięki staraniom bp. Edwarda Frankowskiego oraz wsparciu Fundacji Uniwersyteckiej w Stalowej Woli. Na prawym i lewem boku ołtarza umieszczono herb papieża Jana Pawła II oraz logo i hasło Papieskiej Pielgrzymki do Polski w 1999 r. „Bóg jest miłością”. Od 16 października 2011 r. cieszymy się także obecnością relikwii krwi Papieża. Posiadamy również reprint (przedruk) ksiąg kondolencyjnych wyłożonych na KUL-u po śmierci Papieża. Łącznie to 4 tomy oprawione w skórę. Co czwartek prowadzimy adorację eucharystyczną zakończoną indywidualnym błogosławieństwem i Apelem Jasnogórskim. Nabożeństwo kończy się ucałowaniem relikwii, a wcześniej odczytywanych jest kilka wpisów z księgi kondolencyjnej – wylicza Ksiądz Proboszcz.


Komendant szpitala polowego 120 pp AK\nserwis IKP / Skarby Ziemi Proszowskiej / ludzie ZP / rp1944 / Komendant szpitala polowego 120 pp AK\nHenryk Godlewski ps. Grzela\n(ur.: 23.07.1914 - zm.: 15.09.1989)\n(fot. Osobiste wspomnienie...)\nProfesor Henryk Gabriel Emil Kazimierz Godlewski ps. Grzela; urodził się 23 lipca 1914 r. we Lwowie. Jego ojciec Tadeusz Godlewski był fizykiem, profesorem Politechniki Lwowskiej (współpracował z Marią Skłodowską-Curie i jej mężem). Zmarł na białaczkę w roku 1921. Osierocił dwóch małych chłopców starszego Henryka i młodszego o dwa lata Jerzego. Matka Henryka, Janina wyszła ponownie za mąż za Maksymiliana Hubera, profesora Politechniki Lwowskiej i Warszawskiej.\nHenryk był żywym i przedsiębiorczym chłopcem. Swoją edukację rozpoczął w gimnazjum matematyczno-przyrodniczym im. H. Sienkiewicza we Lwowie. Po trzech latach przeniósł się do lwowskiego Korpusu Kadetów. Po kilku latach pobytu we Lwowie rodzina przeniosła się do Warszawy. Gdzie Henryk uczęszczał do gimnazjum im. T. Gackiego o takim samym profilu jak we Lwowie. W 1932 roku zdał tam maturę.\nWszystkie wakacje spędzał wraz z bratem w Śmiłowicach lub Pierocicach pod opieką stryjecznych sióstr brata ojca (Emila Godlewskiego juniora), Anieli Zdanowskiej i Heleny Osuchowskiej.\nHenryk rozpoczął studia na Wydziale Rolniczym Uniwersytetu Jagiellońskiego w 1932 roku jednak w 1933 przeniósł się na Wydział Lekarski tej uczelni. Później kontynuował je przez 2 lata w Warszawie. Równocześnie pracował jako demonstrator w Zakładzie Histologii i Embriologii u prof. Mieczysława Konopackiego, interesując się biologią doświadczalną. Wrócił do Krakowa i tu w 1939 roku zakończył studia medyczne. Po wybuchu wojny ostatnie egzaminy zdawał we Lwowie gdzie w 1939 roku otrzymał dyplom lekarza. 4 września tego roku ożenił się z Alicją Ziomek, studentką Wydziału Filozofii UJ w Krakowie, po wojnie była nauczycielką historii w gdańskim gimnazjum, a później przez krótki czas w Białymstoku.\nW latach 1939-1940 pracował jako lekarz stażysta w klinikach Uniwersytetu Warszawskiego i Zakładzie Położniczo-Ginekologicznym im. ks. Anny Mazowieckiej w Warszawie.\nPo ukończeniu praktyk, w 1941 r. otrzymał stanowisko lekarza rejonowego, kierownika ośrodka zdrowia w Nowym Brzesku (wówczas w powiecie miechowskim), gdzie prowadził z powodzeniem praktykę lekarską, aż do 1944 roku (przejściowo pełnił tam również funkcję kierownika lazaretu zakaźnego). Cieszył się uznaniem wśród miejscowej ludności. Odnosił niecodzienne sukcesy np.: przyszył palec ręki odcięty siekierą, wyciągnął z ciężkiego stanu chłopca zakażonego tężcem. Tu w kwietniu 1942 r. urodziła się państwu Godlewskim córka Ewa. Należał do Narodowej Organizacji Wojskowej, a po akcji scaleniowej do Armii Krajowej, posługiwał się pseudonimem Grzela.\nJego przełożonymi byli: dowódca plutonu - podporucznik rezerwy Tadeusz Kowal ps. Skiba, kompanią dowodził właściciel majątku Nagorzany, mjr Bogdan Thogutt ps. Beteha. Podczas trwania Kazimiersko - Proszowickiej Rzeczpospolitej Partyzanckiej (lato 1944) Henryk Godlewski został komendantem szpitala polowego 120 pułku piechoty Armii Krajowej "Kawiarnia" 106 Dywizji Piechoty. Szpital mieścił się w Kucharach Leśnych, a następnie w majątku Nagorzany.\nProf. Zofia Bielanska-Osuchowska, spokrewniona z Henrykiem wspomina o ciekawym wydarzeniu z tego okresu (RP 1944), które jak się później okazało było mocno odcisnęło się na powojennych losach Henryka i jego rodziny. Do Brzeska Nowego przybyła z Krakowa młoda kobieta o imieniu Maria, sympatyczna, drobna brunetka. Została zatrudniona w domu Tadeusza Kowala w charakterze służącej, później została opiekunką Ewy Godlewskiej. Po ponownym zajęciu tych terenów przez Niemców, uczestnicy wydarzeń ukrywali się, jednak miały miejsce liczne aresztowania. Maria była podejrzana o przekazywanie informacji wrogowi. Decyzją sądu podziemnego została skazana na karę śmierci, wyrok został wykonany. W sprawie tej AK prowadziła dochodzenie wyjaśniające, okazało się, że Maria była agentką NKWD.\nHenryk, bezpośrednio po zakończeniu wojny osiedlił się najpierw w Laskowicach, gdzie pełnił funkcję lekarza rejonowego PKP, a następnie w Malborku, gdzie był dyrektorem Szpitala Miejskiego. Tam też podjął się organizacji szpitala powiatowego, sekcji przeciwwenerycznej, łaźni miejskiej oraz ambulatorium PCK.\nW maju 1945 r. został aresztowany przez UB pod zarzutem morderstwa opiekunki małej Ewy. W więzieniu przebywał przez kilka miesięcy. Sprawa ta jeszcze prześladowała go aż do października 1956 roku. Po raz drugi aresztowano go w listopadzie 1950 roku, Godlewski przebywał w więzieniu przez pół roku. Po raz trzeci w 1953 roku, wtedy umieszczono go w więzieniu w Pińczowie na 6 miesięcy. Z dokumentów IPN wynika, że podczas okupacji na terenie powiatu miechowskiego działały różne organizacje zbrojne, często zwalczające się wzajemnie. Ludzi tych organizacji różniły poglądy polityczne, status społeczny i gospodarczy. Po wojnie aktywiści lewicowi składali donosy na Henryka Godlewskiego, który był związany z AK.\nW 1945 roku po wyjściu z więzienia pracował w Zakładzie Histologii i Embriologii Akademii Lekarskiej w Gdańsku, kierowanym przez prof. Stanisława Hillera, na stanowisku adiunkta (w 1944 roku obronił pracę doktorską w Krakowie na UJ i przygotował pracę habilitacyjną).\nOd 1 stycznia 1946 pracował jako starszy asystent Zakładu Histologii i Embriologii Akademii Lekarskiej w Gdańsku, następnie jako adiunkt tegoż Zakładu przy oddziale Lekarsko-Dentystycznym Wydziału Lekarskiego ALG. Na stanowisku adiunkta prowadził samodzielnie ćwiczenia histologiczne dla studentów wydziału lekarsko-dentystycznego oraz zastępował wielokrotnie kierownika zakładu w wykładach dla studentów medycyny. W 1949 roku złożył podanie do dziekanatu Wydziału Lekarskiego ALG o wszczęcie przewodu habilitacyjnego na podstawie rozprawy: "Cytochemiczne badania nad mikrometabolizmem oocytów u Aurelia aurita L".\nW 1950 roku został kierownikiem Katedry Histochemii w Instytucie Patologii Polskiej Akademii Nauk w Warszawie, współpracującej z dyrektorem Instytutu prof. Paszkiewiczem. Tutaj również otrzymał tytuł profesora zwyczajnego, co umożliwiło mu poszerzenie zainteresowań i rozpoczęcie organizowania Polskiego Towarzystwa Histochemicznego.\nprofesor Henryk Godlewski (fot. umb.edu.pl)\nDo Białegostoku przyjechała również jego żona w zaawansowanej ciąży z córką. W styczniu 1951 r. urodził się syn Marek. Po odzyskaniu wolności przez Henryka Godlewskiego (w 1951 roku) odbyło się jego kolokwium habilitacyjne w Akademii Medycznej w Gdańsku. Tym samym uzyskał veniam legendi - prawo prowadzenia wykładów. Teoretycznie, ponieważ miał zakaz pracy na wyższych uczelniach, kontaktu z młodzieżą i wyjazdów za granicę. W latach 1953-1961 pracuje w Zakładzie Biologii Nowotworów Instytutu Onkologii w Gliwicach.\nPo wyjeździe z Gliwic prof. Kazimierza Duxa, kieruje zakładem. W 1962 r. zakłada czasopismo "Folia Histochemica et Cytochemica". Następny etap działalności naukowej prof. Henryka Godlewskiego to Zakład Patomorfologii PAN w Warszawie. We wrześniu 1957 r., podczas walnego zebrania Polskiego Towarzystwa Anatomicznego Henryk Godlewski wystąpił z inicjatywą utworzenia sekcji histochemicznej. Staje się jej organizatorem i przewodniczącym. W 1962 r. powołano Polskie Towarzystwo Histochemików i Cytochemików, na prezesa wybrano prof. Henryka Godlewskiego. Tę funkcję pełnił przez trzy kadencje.\n30 stycznia 1963 r. Rada Państwa powołała Henryka Godlewskiego na stanowisko profesora nadzwyczajnego PAN.\nGodlewski był członkiem 12 towarzystw naukowych i medycznych w kraju i za granicą. Honorowe Członkostwo przyznało mu Polskie Towarzystwo Histochemików i Cytochemików; Niemiecka Akademia Naturalistów; Węgierskie Towarzystwo Anatomów, Histologów i Embriologów. Z jego 235 publikacji 101 podejmuje tematykę histochemii zarówno pod kątem teoretycznym jak i praktycznym.\nProfesor Henryk Godlewski zmarł na zawał serca 15 września 1989 roku w Krakowie, został pochowany w grobowcu rodzinnym na Cmentarzu Rakowickim.\nZofia Bielańska-Osuchowska; Osobiste wspomnienie o Henryku Godlewskim; [w:] Postępy biologii komórki, tom 28, suplement nr 17\nAnna Waradowska; Godlewski, Henryk, Gabriel, Emil, Kazimierz (1914-1989); Ludzie Akademii Medycznej w Gdańsku T. IV, Gdańsk 2006


Fot. Peter Trimming/Wikimedia Commons\n5 czerwca 2021 16 grudnia 2021\nPiosenka o panu, który gwałcił kobiety przebywające nad rzeką, czy przypomnienie, że Szela znany był z tego, że bił swoje żony, pokazują, że w Polszcze linia frontu w walce klas przebiegała przez ludzkie ciała – mówi autor książki „Chamstwo” Kacper Pobłocki.\nJakub Majmurek: Czym jest Chamstwo? Kolejną ludową historią Polski? Antropologią Polski pańszczyźnianej? Esejem popularnonaukowym o tym, co było kiedyś i czemu dziś jest, jak jest?\nKacper Pobłocki: Gdy dziesięć lat temu zacząłem pracować w Polsce, trafiłem do Katedry Etnologii Polskiej UAM w Poznaniu. Pewnego dnia poprosiłem profesora – kolegę z pokoju, by polecił mi jakąś książkę o codzienności polskiego chłopa pańszczyźnianego. Książki na takie tematy pisze się w każdym europejskim kraju, byłem pewien, że o Polsce też będzie co najmniej kilka.\nI co zaproponował?\nZdębiał, nie wiedział, co powiedzieć, zupełnie zaskoczyło go to pytanie. Okazało się, że takiej książki w Polsce po prostu nie było. Uznałem więc, że warto ją napisać. Chamstwo stara się urealnić dyskusję o przeszłości, która w Polsce co jakiś czas powraca w rytualnych formach, w publicystycznych dywagacjach o „mentalności folwarcznej” czy „piętnie pańszczyzny”. Przykładem może być ostatnia polemika między Szczepanem Twardochem a Maciejem Radziwiłłem.\nA Chamstwo jak się ma do tych sporów?\nTa książka jest zupełnie obok nich, bo w tej formie należy je już naprawdę zakończyć. Od lat 60. XX wieku obraz folwarku i pańszczyzny wracający w tych dyskusjach jest taki sam i tak samo niewiele ma wspólnego z rzeczywistością. Mówimy ciągle o cieniu pańszczyzny, nie analizując, jak właściwie wygląda przedmiot, który rzuca ten cień. Chamstwo jest próbą konfrontacji z tym, jak naprawdę wyglądała przeszłość, i zrozumienia, jak faktycznie wygląda trwanie wpływów pańszczyzny na nas dziś.\nW tym, co mówisz, słychać silną polemiczną intencję. Przeciw komu pisane jest Chamstwo?\nNarrację zaczynam od opisu historycznej niezgody – strajku zorganizowanego przez polskich pracowników w angielskiej kolonii w Wirginii na początku XVII wieku. Patrzę na historię Polski z Ameryki, by spojrzeć z zewnątrz, a opisując niezgodę sprzed czterystu lat, wyrażam własną niezgodę na obraz Rzeczpospolitej Szlacheckiej, jaki wykształcił się w Polsce w połowie XX wieku pod wpływem takich autorów jak Witold Kula. To on wydał w 1962 roku najważniejszą książkę o pańszczyźnie.\nNiedawno czytałem opublikowaną w tym samym czasie pracę Clifforda Geertza Agricultural Involution, poświęconą Indonezji. I on opisuje tę Indonezję mniej więcej tak samo jak Kula I Rzeczpospolitą. Czyli jako kraj, który pogrąża się w agraryzmie, izoluje się od świata, staje się podążającym donikąd perpetuum mobile. Schemat jest identyczny, choć rzeczywistość obu krajów zupełnie inna. Ja polemizuję z takim obrazem.\nJakie są ramy czasowe tej historii i kto jest jej bohaterem? Nie piszesz o Rzeczpospolitej Szlacheckiej, tylko o Polszcze: czy w tej Polszcze mieszczą się też np. Rusini, Kozacy, Ślązacy?\nZakres czasowy to połowa XVI wieku do połowy XIX wieku. Od ukształtowania się systemu gospodarki folwarczno-patriarchalnej – to celowy zabieg, że nie piszę o gospodarce folwarczno-pańszczyźnianej, tylko patriarchalnej – do zniesienia pańszczyzny i uwłaszczenia chłopów. Mniej więcej trzysta lat historii. Geograficznie obejmuje ziemie dawnej Polski i zamieszkujące je różne grupy etniczne – więc jak najbardziej są Kozacy, o których pytałeś. Z tym że z jednym zastrzeżeniem: ta książka opisuje te czasy i to miejsce z punktu widzenia jednego, nadrzędnego tematu: przemocy. Pierwsza połowa książki opisuje mechanizmy przemocy w Polszcze, a druga jej psychiczne skutki dla zamieszkujących ją ludzi.\nNa jakie grupy dzielą się ci ludzie?\nNie opisuję tamtego społeczeństwa jako piramidy feudalnej, podzielonej na wyraźnie od siebie odseparowane stany: magnaterię, szlachtę, kler, mieszczaństwo, chłopstwo. Specjalnie zaczynam narrację od budników – wolnych ludzi żyjących z gospodarki leśnej, którzy wymykają się stanowym kategoriom. W całej książce staram się problematyzować wszystkie feudalne kategorie, na czele ze szlachtą. Bo czym innym było bycie szlachcicem, a czym innym bycie panem.\nNie każdy szlachcic był panem. Panem był ten, kto posiada wieś, a wraz z nią włościan, jest właścicielem (wszystkie te słowa mają wspólny rodowód). Długo unikałem używania kategorii „chłopi”, jako nieprecyzyjnej, aż znalazłem dla niej dokładne użycie: to ojcowie rodzin wśród włościan, którzy twardą ręką trzymają porządek. Na podstawie lektury można by narysować mapę tamtego społeczeństwa, sieć relacji między przynajmniej kilkunastoma kategoriami ludności, które wyróżniam i opisuję.\nMówiłeś, że Chamstwo ma nas wyrwać z błędnych stereotypów w myśleniu o pańszczyźnie. Jakich?\nPo pierwsze, że pańszczyzna w Polsce była skutkiem zacofania, które doprowadziło do rozbiorów i upadku Polski. Tymczasem państwa, które dokonały rozbiorów, też były oparte o pańszczyźnie.\nMożna argumentować, że one też nie były najbardziej rozwiniętymi mocarstwami europejskimi XVIII wieku. Na przykład w stosunku do Anglii, gdzie pańszczyzna zanika w XV wieku.\nOsiemnastowieczna Anglia buduje swoje imperium kolonialne w Amerykach, opierając się na pracy niewolników z Afryki. Brytyjska gospodarka nie wzbiłaby się na szczyty światowej potęgi, gdyby nie uprawiane przez niewolników bawełna i cukier z Karaibów. Nie ma więc sensu mówić o Anglii z czasów rozbiorów Polski w oderwaniu od całego kompleksu atlantyckiego. Mój argument pozostaje więc w mocy: w XVIII wieku praca niewolna nie jest efektem zacofania, lecz stałym elementem zachodnich gospodarek, jednym z warunków ich rozwoju. Dopiero od drugiej połowy XIX wieku następuje masowe odejście od przymusowej pracy. Gdyby Polska przetrwała do tego czasu jako niepodległe państwo, też pewnie wtedy by od niej odeszła.\nDlaczego w takim razie w Prusach czy Austrii praca niewolna nie przeszkadzała tworzeniu się silnego państwa, a u nas tak?\nAle ono wcale nie było silne! Prusy i Rzeczpospolitą porównywał m.in. Dariusz Łukaszewicz. Krytykuje on autorów, którzy wychwalając rzekomą siłę pruskiego państwa, „pisali ahistorycznie o państwie »policyjnym« w czasach, kiedy policja jeszcze właściwie nie istniała, podobnie jak możliwość ściślejszego nadzoru administracyjnego obywatela, a urzędników było niewielu. Pisali o fiskalizmie pruskim, gdy podatki w państwie pruskim były dosyć przeciętne”. I dalej: „Jeśli coś było w Prusach problemem, to nie biurokracja – liczebnie ograniczona, nawet jeszcze przez całe XIX stulecie – ale militaryzacja i nazbyt junkierski, szlachecki charakter państwa”. Być może Prusy wyróżniała siła klasy junkerskiej i to był klucz do późniejszego sukcesu tego kraju, ale na przełomie XVIII i XIX wieku na pewno nie była to siła instytucji państwowych we współczesnym tego słowa znaczeniu.\nCo jeszcze błędnie sądzimy o pańszczyźnie?\nMamy pewien bardzo paradoksalny obraz: z jednej strony chłopa w dybach, z drugiej spokojnej i wesołej wsi. Ten paradoks wynika z tego, że nasz obraz realnej przemocy na wsi jest bardzo ogólnikowy, wręcz wyprany z treści. Ja staram się bardziej szczegółowo zmapować ten ocean przemocy. Jego rozmiary dla mnie samego okazały się zaskakujące. To jest coś, o czym zupełnie zapomnieliśmy – co jest poniekąd jakoś zrozumiałe.\nIle pokoleń wstecz sięga nasza pamięć? Sto lat? Nawet na cmentarzach ostatnie nagrobki są zwykle z końca XIX wieku. Z naszej perspektywy XVIII wiek i czasy Jagiełły są równie odległe. Chciałem pokazać, jak ta przemoc nas ukształtowała i jak ciągle trwa – nie tylko w miejscu pracy, ale także w rodzinach, we władzy ojcowskiej.\nDla mnie bardzo ciekawe były te fragmenty Chamstwa, gdzie pokazujesz wewnętrzne podziały wśród włościan. To, że nie wszyscy w równym stopniu byli ofiarami pańszczyzny i przemocy, że świat włościański ma swoje wyraźne hierarchie, często egzekwowane bardzo brutalnie.\nKsiążka w obecnej formie to trzecia wersja mojego projektu. Pierwsza opisywała wyłącznie przemoc, ale wyszedł z tego jakiś festiwal kaźni: obcinania uszu, bicia, zakuwania w łańcuchy i dyby, wieszania… To nie była udana wersja. Dopiero z czasem zrozumiałem jedną rzecz – przemoc to tylko połowa historii. Nie ma społeczeństwa, które opierałoby się wyłącznie na przemocy. Takie społeczeństwo momentalnie rozpadłoby się na kawałki. Obok przemocy są więc mechanizmy sojuszu i kooptacji. W społeczeństwie folwarczno-patriarchalnym mamy bijących i bitych. Bitymi są z zasady włościanie, ale bijącymi bardzo często także włościanie. Co oznacza, że klasa panów musiała tworzyć furtki mobilności społecznej, by dać ludziom możliwość awansu i wciągnąć ich do aparatu przemocy.\nNie ma tej prostej, podstawowej opozycji – szlachty i chłopstwa?\nNajlepiej opisał to chyba Piotr Ściegienny, przytaczam w książce fragment, gdy on zwraca się do chłopów: „Ej, słuchajcie, to nie jest tak, że nami rządzi szlachta. My bijemy samych siebie”. To jest najważniejsze, co czytelnik powinien zrozumieć. Jak zauważyła m.in. Kinga Dunin, tym różni się moja opowieść od tego, co pisze np. Adam Leszczyński w Ludowej historii Polski. Tam mamy historię wyzysku. Wyzysk odbiera wartość dodatkową, koniec historii.\nA czego tu brakuje?\nPrzemoc, jak staram się pokazać, jest bardziej skomplikowaną relacją. Przemocy często towarzyszy pomoc, a najlepiej widać to w relacjach o przemocy seksualnej. W opowieściach jej ofiar pojawia się nie tylko bicie, ale także głaskanie. Nie tylko gwałt, ale też podarunki. Przemocy zrywającej relację towarzyszy próba jej odbudowy. Figura ojca, opiekuna, który bije, ale i przytuli, zabiera, ale i daje, jest kluczowa dla zrozumienia tamtego świata. Często mówi się, że figura troszczącego się o chłopów pana patriarchy to wyłącznie ideologia, racjonalizacja wyzysku, ściema. Ja się z tym nie zgadzam. Pomoc towarzysząca przemocy ma dla mnie kluczowe znaczenie, to ona zszywała tamto społeczeństwo.\nWłościanie akceptowali pomoc dawaną tą samą ręką, która ich biła?\nTrudno, by nie akceptowali. Spróbujmy się wcielić w ich rolę – sam się zastanawiałem, pracując nad książką, jak bym się zachował, gdybym żył w tamtym świecie. W społeczeństwie opartym na biciu nikt nie chce być bitym. Większość nie chce też pewnie być bijącym, więc najczęściej wobec bicia ustawia się z boku – stając w ten sposób po stronie silniejszego. Zastanawiałem się też np. nad tym, jak bardzo młode wiejskie dziewczyny dobrowolnie chciały iść na służbę do dworu. W literaturze pełno jest opisów tego, jak włościanie bronią się przed tym, by ich córki były wzięte na służbę. Ale mamy też historię kobiet, które poszły na służbę do dworu, bo uciekały od przemocy chłopskiej.\nCzyli wyborem mniejszego zła?\nPójście na służbę do pana było czasem uwolnieniem się od despoty w domu, od ojca, który trzymał wszystkich w garści. Ci ludzie byli tacy jak my, podejmowali racjonalne decyzje w określonych warunkach. Nie byli ułomni intelektualnie – choć tak postrzegali ich często historycy. Na przykład Janusz Łosowski w książce Dokumentacja w życiu chłopów w okresie staropolskim twierdzi, że chłopi nie byli faktycznymi autorami suplik, te są bowiem logicznie uargumentowane, a niepiśmienni chłopi nie mogli logicznie argumentować. A ja, jako antropolog, wiem, że kultury oralne bywają tak samo złożone jak piśmienne. Nie można zakładać, że niepiśmienni ludzie są głupsi! To czyste uprzedzenie wynikające z niewiedzy.\nWracając do samej wiejskiej hierarchii, piszesz, że na jej szczycie znajdował się kmieć – ojciec rodziny osadzony na większym gospodarstwie, mający parobków, których często wysyłał do obrabiania pańszczyzny, zdolny zgromadzić pewne nadwyżki. Czemu kmiecie nie przekształcili się we względnie zamożnych wolnych chłopów, kogoś w rodzaju angielskich yeomanów?\nTo jest moim zdaniem otwarte pytanie, czy się faktycznie nie przekształcili. Piotr Guzowski, który napisał świetną książkę o pieniądzu – Chłopi i pieniądze na przełomie średniowiecza i czasów nowożytnych – wykazał, że jeszcze w połowie XVII wieku chłopi jako klasa mieli tyle samo gotówki co szlachta jako klasa. To jest cały paradoks polskiej rzeczywistości: patrzymy na nią przez pryzmat folwarku, ale nie zastanawiamy się, jaki faktyczny odsetek ówczesnej gospodarki – nie tylko rolnej – wytwarzał folwark. Ja mam intuicję, że gdybyśmy wliczyli w to na przykład to, co dziś nazywa się sektorem usług, to on mógł być o wiele mniejszy, niż mogłoby się to wydawać.\nSpójrzmy na to geograficznie: folwarki zbudowane są wokół arterii komunikacyjnych, którymi w Polsce przedrozbiorowej są główne rzeki. Im dalej od rzek i nizin, tym jest go mniej. W wieku XVI raptem 25–30 proc. powierzchni uprawnej zajmowały folwarki. W wielu regionach dochody szlachty pochodziły raczej z czynszów i propinacji – znane są też przykłady przechodzenia z pańszczyzny na czynsze (np. w Wielkopolsce w XVIII wieku). Pomimo ekspansji folwarcznych latyfundiów wiele gałęzi gospodarki pozostało w chłopskich rękach (np. w Małopolsce aż 90 proc. zwierząt hodowlanych należało w XVIII wieku do chłopów). Mamy więc całą rzeczywistość, wymykającą się gospodarce folwarczno-patriarchalnej. Myślę, że odpowiedź na pytanie, dlaczego chłopi zgodzili się na ekspansję folwarku, może być taka, że oni tego początkowo osobiście nie za bardzo odczuwali, że to był pakt szlacheckich panów i chłopskich ojców rodzin. Bo to nie chłopi, kmiecie, wychodzili na pańskie, ale wysyłali służbę, w najgorszym wypadku swoje dzieci. Przez długi czas sytuacja ekonomiczna tej grupy była stosunkowo dobra.\nTen wątek wyleciał z książki, ale granicą jest moim zdaniem połowa XVII wieku, gdy następuje załamanie gospodarcze całej Rzeczpospolitej.\nZ powodu wojen, z potopem szwedzkim na czele?\nTak, choć nie tylko. To jest też moment globalnego oziębienia, które prowadzi do gospodarczych kłopotów w zasadzie na całym świecie. Wtedy robi się faktycznie nieprzyjemnie, a jedynym sposobem, by odbudować gospodarkę, jest zwiększanie wyzysku. Wcześniej nie jest tak źle.\nW książce cytuję obszernie słynne Liber chamorum Waleriana Nekandy Trepki – ta praca spisana w 1626 roku, atakująca rodziny fałszywie przypisujące sobie szlachectwo, pokazuje bardzo społecznie mobilną Polskę, gdzie chłopi mają możliwości ucieczki ze swojego stanu. Przytaczam historię niejakiego Gały vel. Galińskiego, bartnika, który tak się wzbogacił na handlu ze Śląskiem, że miał dość gotówki, by kupić sobie wieś i móc uchodzić za szlachcica. Problem w tym, że chłopi, by utrzymać swoje bogactwo, musieli przestać być chłopami. Nie mogli awansować jako klasa. Być może zresztą cała „kosmologia” tamtego świata, Polszczy, polegała na tym, że tylko pan mógł być w pełni człowiekiem. Kategoria pana była centralna.\nChłop czasem mógł stać się panem – właścicielem włości – a wtedy mógł też stać się szlachcicem. Dopiero po uwłaszczeniu, w drugiej połowie XIX wieku, chłop mógł zacząć się bogacić, pozostając chłopem. Wtedy też szybko tworzy się „arystokracja chłopska”, którą Stefan Czarnowski w okresie międzywojennym opisuje jako bardzo „sarmacką” w swoim stylu życia. Ona też miała wielkie znaczenie polityczne, z niej rekrutowała się np. elita ruchu ludowego. Jak się poczyta książkę Joanny Kuciel-Frydryszak Służące do wszystkiego m.in. o międzywojniu, to bardzo ciekawe jest to, że przeciw uregulowaniu prawnemu pracy służby – i w miastach, i na wsi – najsilniej występowali właśnie ludowcy.\nNekanda Trepka opisuje awans chłopów w schemacie: chłop się bogaci, kupuje wioskę, może, jak mu już naprawdę dobrze pójdzie, to dwie, i zostaje drobnym/średnim właścicielem ziemskim. Czy były inne kanały awansu? Co np. z miastem? Czy włościanie patrzyli na miasto jako na obszar możliwej ucieczki, awansu?\nTak, o tym będzie druga część – Chamstwo zaplanowane jest jako trylogia – specjalnie w tej nie piszę niczego o mieście. Miasta dopiero w XIX wieku zaczynają się reprodukować demograficznie, do tego czasu większość ludności jest napływowa. O tym, co działo się z włościanami w miastach, opowiem w następnym tomie. Jeszcze inną historię awansu można znaleźć w historii Andrychowa, miasta w Małopolsce, gdzie powstają tzw. kolegacje chłopskie. Są to spółki chłopów, którzy prowadzą handel najpierw płótnem, w XVIII wieku, potem bawełną – w XIX. Kolegacje gromadzą spore kapitały, prowadzą biznesy od Węgier do Rosji, choć często zarządzają nimi ludzie niepiśmienni. Z tym że chłopi, którzy robią w ten sposób majątek, zapisują go na ogół w całości Kościołowi. Nie ma takiej myśli, że mogliby przekazać go wraz z pozycją społeczną dzieciom.\nDrogą ucieczki dla włościan mogła być kariera duchownego w Kościele?\nMogła być, mamy przykłady karier duchownych, ale to raczej pojedyncze przypadki. Kościołowi poświęcę tom trzeci, bo on tak naprawdę zachodzi nam pod skórę dopiero w XIX wieku. Do końca XVIII wieku Kościół nie ma rządu dusz na wsi. Włościanie przychodzą do kościoła w niedzielę, styrani ciężką pracą, msza jest po łacinie, niewiele z niej rozumieją.\nCo w takim razie kształtuje duchowy i kulturowy krajobraz wsi z okresu, który opisujesz w Chamstwie?\nParadoksem tego świata było to, że władza pańska była jednocześnie bardzo drastyczna i bardzo krucha. Pierwsza połowa Chamstwa opisuje przemoc, druga to, co było poza przemocą. Tomasz Wiślicz w książce Upodobanie świetnie opisał życie seksualne włościan. Ono było bardzo „nowoczesne”, oni byli jakby po rewolucji seksualnej. Nie było ideału seksualnej czystości i władza patriarchalno-folwarczna nie zawsze dotykała seksualności, to było poza. Widać to wyraźnie w folklorze, zwłaszcza frywolnych, rubasznych pieśniach. To jest w ogóle bardzo ciekawe, że kultura wsi z tego okresu wyraża się najpełniej właśnie w muzyce. Ma to swój bardzo głęboki sens, bo muzyka jest tu i teraz, piosenki nie mają autora, więc i muzyka jest demokratyczna.\nChyba że się nie ma słuchu.\nJak się nie ma słuchu, to zawsze można potańczyć. Nie użyłem ostatecznie tego porównania w książce, ale mam wrażenie, że wiejskie potańcówki chłopskie to było coś w stylu punkowego pogo. Dlatego projekt R.U.T.A., czyli sklejenie punka, anarchizmu i kultury ludowej, jest tak fenomenalny. Muzyka jest tak ważna dla włościan, bo ich życie było prekarne, też było życiem tu i teraz. Włościanie nie byli właścicielami ziemi. Formalnie nie mogli opuszczać jej bez zgody pana, ale pan mógł ich przenieść do innego gospodarstwa, w innej wsi, jaką posiadał. I to zdarzało się czasem kilka razy w życiu włościanina.\nCzyli że no future?\nStąd brało się wykorzenienie, brak przeszłości, a z kolei poczucie braku przyszłości wypływało z przekonania, że włościanie nigdy się naprawdę nie dorobią. Bo to ostatecznie dwór decyduje o tym, kto staje się kmieciem na większym gospodarstwie, a kto z tej włościańskiej drabiny spada. Włościanie nie mieli więc przed sobą horyzontu przyszłości dla siebie czy swoich dzieci. Stad być może no future dla dzieci chłopskich przedsiębiorców z Andrychowa. I stąd muzyka, która mówi: jesteśmy tu i teraz, jesteśmy razem i jesteśmy daleko od dworu. Wielu czytelników wskazuje, że najważniejszy dla nich w książce jest rozdział o kołtunie – opisujący praktyki leczniczo-magiczne, pozwalające poradzić sobie z traumą pańskiej przemocy.\nHodowanie kołtuna było rodzajem psychoterapii pozwalającej wlać wszystkie swoje stresy w jeden obiekt i potem symbolicznie się od niego odciąć. Masz więc z jednej strony kołtuna i kulturę włościańską reagującą na przemoc, z drugiej świat seksualności włościańskiej, który jest poza tym. Mamy całe obszary tego, co nazywam bezpaństwem, różnych przestrzeni, gdzie można przed władzą państwa uciec.\nPokazujesz też jednak, że ten świat seksualny nie zawsze był poza władzą pana, panowie często przyznawali sobie prawo do ciał chłopek, wykorzystywań seksualnych. Jaka w ogóle była pozycja kobiety w opisywanym przez ciebie świecie włości?\nTak, opisuję za Katarzyną Czeczot praktykę polowania na chłopki czy przytaczam piosenki o tym, jak pan gwałcił kobiety przebywające nad rzeką. Piszę też o Szeli, który znany był z tego, że bił swoje żony. Ale jednocześnie istniały oazy wolności – taka była np. herezja ariańska, która stanowi najbardziej doniosły projekt sprzeciwu wobec patriarchalnego porządku. Arianizm też pokazywał, jak uciec od przemocy poprzez afirmację własnej cielesności. Chamstwo pokazuje, że linia frontu w walce klas przebiegała przez ludzkie ciała.\nJakie były najważniejsze techniki oporu wobec pańskiej władzy?\nBardzo różne. Od niedokładnego, powolnego odrabiania pracy „na pańskim”, przez ucieczki w różne przestrzenie bezpaństwa, po otwarte powstania. Na Ukrainie powstania chłopskie wybuchały bardzo często – każde pokolenie miało swoje powstanie. W 1738 roku mieliśmy powstanie budników na Mazowszu. Zacząłem je nawet inwentaryzować, ale ostatecznie porzuciłem tę pracę, bo uznałem, że nie przyda mi się to do książki. Wiadomo, że szlachta żyła cały czas w strachu przed rewolucją. Janusz Tazbir pisał, że szlachta siedziała dosłownie na wulkanie, który cały czas groził erupcją. Trafiłem na paniczny list do Sejmu, żeby wysłać wojska, bo zaraz tu wybuchnie kolejna chłopska rebelia – list pisany był parę tygodni przed zburzeniem Bastylii.\nAle u nas nie było np. wielkich wojen chłopskich, jak na Zachodzie.\nByły, ale na Ukrainie, która była immanentną częścią tamtej Polski. Te chłopskie powstania miały często lokalny zasięg militarny, ale to nie znaczy, że ludzie o nich nie wiedzieli. Informacje rozchodziły się momentalnie, bo i włościanie wcale nie żyli wyizolowani. W karczmach w całej Polszcze opowiadano sobie o buntach i bezpaństwach. A to, że „możemy zawsze pójść na Kozaczyznę”, było argumentem nawet na Pomorzu. Ukraina, która była cały czas w ogniu, miała fundamentalne znaczenie jako najsłabsze ogniwo i obszar bezpaństwa. To jest zresztą kluczowa różnica między światem opisanym w Chamstwie a tym naszym.\nNie ma dokąd zbiec?\nMy nie znamy bezpaństw. Każdy w zasadzie skrawek ziemi jest przedmiotem władzy jakiegoś państwa. Co znaczy, że jeśli chcesz zmiany polityki, to musisz przejąć władzę w państwie albo przynajmniej wymusić zmianę jego polityki. A oni mieli bezpaństwa. To nie była tylko Ukraina, ale każdy większy las, niedostępny teren górzysty, bagna. My mamy wolność osobistą, nikt nas biciem nie zmusza do pracy. Ludzie, których opisuję w Chamstwie, mieli możliwość ucieczki do innej wolności, którą nazywam niepodległością. My jej nie mamy – nie możemy uciec ani od państwa, ani od wyzysku, od sprzedawania swojej siły roboczej. Oczywiście, ceną życia w bezpaństwie był często głód i bieda. Bo przecież budnicy czy górale byli tyleż wolni, ile żyli w bardzo prymitywnych warunkach, często na granicy głodu.\nA mieszkańców tych bezpaństw nie ciągnie z powrotem do państw?\nCiągnie, co najlepiej pokazuje przykład kozackiej Ukrainy. Tam tworzy się egalitarna, samorządna społeczność żyjąca z rozboju. A jednocześnie ona jest zafascynowana polską i rosyjską szlachtą. Znów więc wraca hegemoniczna pozycja pana jako jedynego pełnoprawnego człowieka. Można powiedzieć, że państwo definiuje strukturę pragnienia nawet w otaczających go bezpaństwach.\nZ tego, co piszesz w posłowiu, tę hegemonię pana widać też w tym, jak w PRL doszło do umasowienia i unarodowienia sarmatyzmu. W socjalistycznym państwie powstają wystawne adaptacje filmowe dwóch części Trylogii, Gierek odbudowuje Zamek Królewski. Kultura obca polskiemu ludowi staje się jego kulturą masową, i to w państwie klasy robotniczej.\nNie wiem, czy kultura pańska była tak naprawdę obca ludowi. To jest być może najważniejszy wątek naszej rozmowy: pańskość definiuje polską strukturę pragnienia. PRL mieścił się w zdefiniowanej przez nią strukturze, zrealizował marzenie, by każdy stał się człowiekiem, zostając panem. Każdy miał w domu Trylogię, jeszcze zanim powstały filmowe adaptacje. Miała ją też moja prababcia, która skończyła trzy klasy podstawówki. Przeczytała ją. Ale ostatecznie z książek w domu polecała mi raczej Grona gniewu – powieść o doświadczeniu Wielkiego Kryzysu, bezrobociu, biedzie, próbie zszycia rodziny – jako książkę „o życiu”. Więc nie do wszystkich ten sarmatyzm trafiał w PRL tak do końca. Choć już do mojego ojca zupełnie – Daniel Olbrychski był dla niego bohaterem, ideałem męskości, zrobiłby wszystko, by być jak on.\nZmierzając do konkluzji: mówiłeś, że stawką książki jest opisanie tego, co naszym przodkom zrobiła pańszczyzna i jak to do dziś nam ciąży. Co więc zrobiła i jak wygląda ten cień?\nPańszczyzna stworzyła tu społeczeństwo patriarchalne, oparte na władzy ojców, i ono ciągle trwa w Polsce. Kończę książkę cytatem z Konwickiego, który pisze, że nie żyjemy w cieniu kompleksu Edypa, ale kompleksu Stasia, Zbysia czy Wojtka. To jest obecne w strukturze makro: mamy ojczyznę, której nadaje spójność figura ojca narodu. To ona jest kulminacją kariery politycznej w Polsce: obojętnie, czy to jest naczelnik państwa, pierwszy sekretarz, prezydent, papież, czy prezes.\nA w skali mikro?\nW skali mikro masz z kolei wszystkich małych despotów trzymających swoje rodziny w garści. Co widać choćby we wracających u nas ciągle dyskusjach o biciu dzieci, gdzie prawa do bicia bronią gwiazdy publicystyki prawicy. Teza książki jest taka, że to jest nasz najważniejszy łącznik z przeszłością, to jest ten cień, który pańszczyzna rzuca na nasze społeczeństwo. I to jest coś, co możemy zmienić. Ta książka jest poniekąd pisana w duchu Czarnego Protestu, z intencją wymyślenia społeczeństwa niezorganizowanego patriarchalnie, nieopartego na ojcowskiej władzy, odczłowieczeniu i poniżeniu drugiej osoby.\nDotychczas ten schemat się ciągle odtwarzał?\nOczywiście, tej przemocy jest coraz mniej. Nie ma szubienic, które były stałym elementem pejzażu Polski przed rozbiorami. Coraz mniej przemocy jest w rodzinach. Mój dziadek Ignacy Pobłocki, postszlachcic, patriarcha, miał na ścianie bat, którego bała się cała rodzina. Mój ojciec miał pas, którego ja się bałem. Ja sam jestem ojcem i nie mam już pasa. Ostatnio zauważyłem, że moja córka bawi się moim paskiem, który leżał gdzieś zostawiony. To już nie jest dla niej złowieszczy symbol.\nKacper Pobłocki – dr hab. nauk humanistycznych, antropolog społeczny i historyczny, wykładowca w interdyscyplinarnym Centrum Europejskich Studiów Regionalnych i Lokalnych Uniwersytetu Warszawskiego. Absolwent Uniwersytetu Środkowoeuropejskiego w Budapeszcie, University College w Utrechcie oraz stypendysta Uniwersytetu Miejskiego w Nowym Jorku. Jego książka Kapitalizm. Historia krótkiego trwania otrzymała Nagrodę Economicus dla najlepszej polskiej książki ekonomicznej roku. Współautor książek Anty-bezradnik przestrzenny: prawo do miasta w działaniu (z Lechem Merglerem i Maciejem Wudarskim) oraz Architektura niezrównoważona (z Bogną Świątkowską).\nCzytaj więcej o pańszczyźnie i ludowej historii Polski:\nhistoriaksiążkipańszczyznathe best ofwieś


Zarządzenie Nr 196/2017 Burmistrza Miasta Puck z dnia 16 października 2017r. w sprawie powołania komisji rekrutacyjnej do wyboru kandydata na wolne stanowisko urzędnicze w Urzędzie Miasta w Pucku - BIP Urząd Miasta Puck\nLISTA ZWYCIĘSKICH PROJEKTÓW II EDYCJI BUDŻETU OBYWATESKIEGO MIASTA PUCK 2019\nOtwarty konkurs ofert na realizację zadań publicznych w zakresie zapewnienia schronienia wraz z wyżywieniem dla osób bezdomnych z terenu Gminy Miasta Puck w 2019 r.\nZarządzenie nr 234/2018 Burmistrza Miasta Puck z dnia 9 listopada 2018r. w sprawie zmiany planu budżetu miasta na 2018r.\nZarządzenie Nr 233/2018 Burmistrza Miasta Puck z dnia 06 listopada 2018 r. w sprawie upoważnienia Pani Agnieszki Kwidzińskiej - Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Pucku\nZarządzenie Nr 232/2018 Burmistrza Miasta Puck z dnia 06 listopada 2018 r. w sprawie upoważnienia Pani Alicji Wittbrodt - pracownicy Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Pucku\nWykaz osób fizycznych i prawnych oraz jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, którym w zakresie niepodatkowych należności budżetowych o charakterze publiczno-prawnym udzielono umorzeń w III kwartale 2018 r.\nZarządzenie nr 229/2018 Burmistrza Miasta Puck z dnia 5 listopada 2018r. w sprawie zmiany planu budżetu miasta na 2018r.\nzgromadzenie - tryb uproszczony\nZarządzenie nr 224/2018 Burmistrza Miasta Puck z dnia 25 października 2018 w sprawie wprowadzenia zasad rachunkowości w Urzędzie Miasta Puck przy realizacji Projektu "Rewitalizacja Centrum Pucka" Nr umowy RPPM.06.02.01-22-0013/17-\nGodziny urzędowania biura ds. gospodarki mieszkaniowej\nZarządzenie Nr 196/2017 Burmistrza Miasta Puck z dnia 16 października 2017r. w sprawie powołania komisji rekrutacyjnej do wyboru kandydata na wolne stanowisko urzędnicze w Urzędzie Miasta w Pucku\n1 Zarządzenie nr 196.pdf (PDF, 27KB) 2017-10-17 12:37:29 148 razy\nDodanie dokumentu: Bożena Cieśla 17-10-2017 12:37:29\nOsoba, która wytworzyła informację lub odpowiada za treść informacji: Bożena Cieśla 17-10-2017\nOstatnia aktualizacja: Bożena Cieśla 17-10-2017 12:37:29


B & R. Wymiana oleju opinie • Wrocław Krzyki, Długopolska 8\nDługopolska 8, Krzyki, 50-560 Wrocław\nBardzo dobry mechanik. "Od ręki" zdiagnozował problem w samochodzie, z którym nie potrafiłem uporać się od roku, mimo wizyt u kilku mechaników. Cena każdej usługi podana przed przystąpieniem do jej wykonywania (co nie jest niestety regułą) z dokładnym wyjaśnieniem i podaniem przyczyn konieczności naprawy. Profesjonalny zakład. Polecam\nOpel Insignia Sport Tourer 2009 r.\nWymiana tłumika końcowego odbyła się bardzo sprawnie, mechanik nie naciągał na niepotrzebne wymiany. Informował na bieżąco o dodatkowych kosztach. Naprawa bardzo szybko, auto zostawiłam ok godziny 15:00, a już koło 10:00 następnego dnia było do odebrania. Profesjonalny zakład.\nVolkswagen fox, rocznik 2005, 1.2\nLiczba wyświetleń: 3303\nDługopolska 8, Krzyki, 50-560, Wrocław


Sorter Do Bilonu Ludger BTS 960 - Liczarki i Sortery Monet, Pieniędzy\n> Akcesoria sklepowe>Liczarki Pieniędzy>Sorter do bilonu Ludger BTS 960\nSorter do bilonu Ludger BTS 960\nUrządzenie sortuje i liczy bilon o różnych nominałach. Do zastosowania wszędzie tam, gdzie istnieje potrzeba szybkiego i dokładnego przeliczenia bilonu. Jest to najnowszy model sortera z tej serii. Posiada duży wyświetlacz LCD, większe pojemniki na monety i większą prędkość sortowania i liczenia. Sprawdzi się w miejscach o średniej i większej intensywności obsługi gotówki w bilonie.\nCENA: od 580,00 zł netto\nSortery do bilonu Ludger BTS 960\nSortery do bilonu Ludger BTS 960 liczą pieniądze w bilonie w 8 nominałach. Monety 1 groszowe wpadają do pojemnika o 10 groszowym nominale. Są urządzeniami o dużej dokładności liczenia i niezawodności, bardzo łatwe w obsłudze. Posiadają udoskonalony system dozowania monet, bowiem zamiast dozującej monety szczęki zastosowano cichy i bezawaryjny podajnik łopatkowy.\nSorter do bilonu Ludger BTS 960 podaje wartość wszystkich przeliczonych monet oraz ilość monet w każdym nominale, oprócz 1 groszówek. Posiada 7 cyfrowy wyświetlacz LCD i czytelne klawisze.\nWymiary: wysokość 266 mm, szerokość 356 mm, głębokość 330 mm\nPojemność zasobnika: maksymalnie 1500 monet, średnio 500 monet\nPojemność pojemników: regulowana, 80 - 250 (w zależności od nominału)\nSzybkość liczenia: maksymalnie 340 monet/min\nCENA: od 580,00 PLN netto\nSortery do bilonu Ludger BTS 960 znakomicie ułatwią liczenie bilonu i zapewnią dużą oszczędność czasu. Zapraszamy do zapoznania się z innymi modelami sorterów i maszynek do liczenia pieniędzy oraz pozostałą naszą ofertą np. w kategoriach kosze ekspozycyjne i stoły ekspozycyjne.


Zapraszamy na 11. Międzypowiatowy Przegląd Szkolnych Zespołów Tanecznych w Kleczewie.\nW najbliższy poniedziałek (3 czerwca) rusza Międzypowiatowy Przegląd Szkolnych Zespołów Tanecznych pn. „Taniec piękny, taniec zdrowy”.\nNa święto tańca zapraszają do Miejsko-Gminnego Centrum Kultury w Kleczewie starosta koniński Stanisław Bielik oraz burmistrz gminy i miasta Kleczew Mariusz Musiałowski. Wydarzenie artystyczne objął patronatem Wielkopolski Kurator Oświaty.\nPo raz jedenasty, Starostwo Powiatowe w Koninie oraz Urząd Gminy i Miasta Kleczew organizują konkurs adresowany do grup tanecznych działających przy szkołach i gminnych ośrodkach kultury. Jego celem jest popularyzacja zespołowych form tanecznych, a także integracja środowiska tanecznego oraz wymiana doświadczeń i konfrontacja dorobku artystycznego szkolnych grup tanecznych .\nWydarzenie rozpocznie się o godz. 10.30 na kleczewskim rynku, skąd barwny korowód taneczny prowadzony przez grupy mażoretek, przemaszeruje do kleczewskiego Centrum Kultury. Tam przez kilka godzin, 43 zespoły (z województwa wielkopolskiego, łódzkiego i mazowieckiego) prezentować będą swoje umiejętności w wybranych formach tanecznych.\nPrezentacje artystyczne oceniane będą przez profesjonalne jury, a najlepsze zespoły otrzymają statuetki i nagrody ufundowane przez organizatorów oraz sponsorów.\nGościem specjalnym przeglądu będzie młody piosenkarz, tancerz i aktor Jeremi Sikorski.


Mały sekret, który chroni twoją figurę... - .\nMasz dość huśtawki wagi i efektu jo-jo? Nie masz już nadziei, że kiedykolwiek zmieścisz się z powrotem w swoje ulubione ubrania? Zatem ta informacja jest dla ciebie, ponieważ niezależnie od tego, co myślisz, istnieje jedna rzecz, której musisz spróbować, zanim opuścisz ring - tą rzeczą jest chrom.\nJeśli poziom cukru we krwi jest niestabilny, pojawia się nagła ochota na słodycze, z którą trudno wygrać. Nie ważne, jak bardzo się człowiek opiera, ochota na coś słodkiego powoduje, że zaczyna się jeść czekoladę, słodycze lub ciasto i dlatego także nie można schudnąć. Jednak suplement chromu powoduje stabilizację poziomu cukru we krwi i ochota na słodycze jest coraz mniejsza.\nByć może chrom będzie przedstawiany jako produkt odchudzający, jednak tak nie jest. Prawdą jest, że chrom pomaga utrzymać stabilny poziom cukru we krwi w normalnym zakresie, dzięki czemu można pohamować apetyt na słodycze, natomiast chrom sam z siebie nie daje efektu odchudzającego. Mimo to wielu ludzi stwierdza, że łatwiej jest im schudnąć po rozpoczęciu suplementacji chromem. Można zrobić naprawdę wszystko, co tylko zalecono w książce - jeść mniej, unikać tłuszczu, ćwiczyć, itp. – jednak jedzenie słodyczy bardzo poważnie przeszkadza w próbach odchudzania. Teraz pomocny jest suplement chromu, który pomaga uporać się z tym problemem – dzięki czemu można osiągnąć swój cel.\nW czasie przyjmowania chromu łatwiej jest wytrwać w stosowaniu normalnej zdrowej diety, ponieważ nie odczuwa się potrzeby jedzenia słodyczy. Inna korzyść związana ze stabilnym poziomem cukru we krwi polega na tym, że nie występuje uczucie zmęczenia i braku energii, ponieważ poziom cukru we krwi jest zachowany w równowadze. Szybko następuje poprawa samopoczucia i odczuwane są pozytywne efekty - wszystko zmierza w dobrym kierunku. Czujesz się lepiej, wyglądasz lepiej i– co najważniejsze – masz więcej zaufania.\nKupując suplement chromu należy zwrócić uwagę, aby wybrać taki, który będzie łatwo przyswajalny dla organizmu. Największą biodostępnością charakteryzują się drożdże wzbogacone w chrom organiczny. Wyniki badań wskazują, że drożdże wzbogacone w chrom organiczny są do 10. razy lepiej przyswajane niż chrom z innych powszechnie stosowanych źródeł takich jak pikolinian chromu i chlorek chromu.\nTagi: figura, odchudzanie, chrom\nskóra, zdrowie, dziecko, odchudzanie, tarczyca, grzybica, paznokcie, dieta, wypadanie, menopauza, ciąża, , włosy, gardło, homeopatia, odporność


nr kat.: SP503\nDoskonale wyprofilowane drzewołazy idealnie sprawdzą się podczas wszelkich prac wykonywanych na drzewach – czynnościach arborystycznych, w trakcie pielęgnacji lub wycinki drzew. Drzewołazy zostały wykonane z wysokiej klasy aluminium, dzięki czemu są lekkie, bez utraty trwałości konstrukcji.\nŻeby praca w drzewołazach aluminiowych była komfortowa nawet przez wiele godzin, wyposażono je w poduchę łydkową o regulowanej wysokości. Dodatkowo poducha została wzmocniona blachą usztywniającą nogę, przegubowo połączoną z pałąkiem.\nW zestawie wraz z drzewołazami znajdują się dwa wymienne kolce (krótki i długi), wykonane ze stali utwardzonej cieplnie.


Kwiecień 2017 - Pamiętnik Adwokata\n“Pamiętnik Adwokata” to świetna książka\nRafał Chmielewski 26 kwietnia 2017 Komentarze (1)\nDziś po raz setny może usłyszałem, że Pamiętnik Adwokata jest świetny. Że się dobrze czyta i w ogóle – niemal książka do poduszki 😉 Wiesz, jaki jest sekret stworzenia dobrej książki? Oto on – przeczytaj uważnie: pisz komunikatywnie – co to znaczy? Po prostu pisz tak, jak mówisz. Zwyczajnie. Nie sil się na sztuczności i […]\nJak obniżyć koszt działalności kancelarii?\nRafał Chmielewski 20 kwietnia 2017 2 komentarze\nJeśli mnie znasz, to wiesz, że chcę odejść z tego świata mając poczucie, że moje istnienie miało jakikolwiek sens i było po prostu dobre. Być może wydaje Ci się to górnolotne, oklepane, trywialne, bez znaczenia. Z zewnątrz może tak to wygląda. Jednak w środku ma wiele sensu dla mnie osobiście. Jednak niech czyny, a nie […]\nRafał Chmielewski 14 kwietnia 2017 Komentarze (0)


Benedyktynki Sakramentki Wrocław\nBenedyktynki od nieustającej adoracji Najświętszego Sakramentu we Wrocławiu\nJesteśmy zakonem kontemplacyjnym, o ścisłej klauzurze. Prowadzimy życie monastyczne według Reguły św. Benedykta. Jej cechami charakterystycznymi są: chrystocentryzm, życie wspólnotowe, równowaga między modlitwą i pracą ("Ora et labora"). Podobnie jak w całej rodzinie benedyktyńskiej, szczególne miejsce w ciągu dnia zajmuje wspólna modlitwa brewiarzowa oraz lectio divina - modlitewne zgłębianie Pisma Świętego. Oddajemy Panu chwałę w imieniu całego Kościoła, w imieniu wszystkich naszych sióstr i braci: tych, którzy się modlą, i tych, którzy modlić się nie mogą lub nie chcą; ogarniamy naszą modlitwą wszystkich ludzi, ich radości, troski i cierpienia.\nZałożycielka naszego Instytutu, Służebnica Boża Matka Mechtylda od Najświętszego Sakramentu, w benedyktyńskim chrystocentryzmie uwypukliła Misterium Paschalne Jezusa Chrystusa, ukryte w tajemnicy Eucharystii. Szczególnym charyzmatem Benedyktynek-Sakramentek jest kult Najświętszego Sakramentu w czasie Mszy świętej oraz podczas osobistej adoracji, w duchu wynagrodzenia za grzech, niewdzięczność, obojętność i brak czci. Jedynie Chrystus może godnie wielbić Ojca i wynagradzać Mu, my zaś pragniemy uczestniczyć w Ofierze, którą Chrystus składa na uwielbienie Ojca i dla zbawienia świata, wielbić i czynić zadość Chwale i Świętości Boskiego Majestatu w Najświętszym Sakramencie Ołtarza.\nSpecyficzną praktyką w naszym Instytucie jest "reparacja". Każdego dnia kolejno jedna z mniszek adoruje Pana Jezusa w duchu wynagrodzenia przez kilka godzin, zaczynając od Mszy świętej konwentualnej. Wewnętrzną realizacją ślubu nieustającej adoracji jest adoracja Boga w swoim sercu także po opuszczeniu chóru zakonnego, stąd skupienie i milczenie w naszych klasztorach.\nWzorem i strażniczką naszej wierności w oddaniu się Bogu jest Maryja, Matka Boża. Matka Mechtylda oddała Jej pod szczególną opiekę cały Instytut, każdy klasztor i każdą jego mniszkę, obierając Ją na zawsze jedyną Ksienią, czyli Matką i Najwyższą Przełożoną naszych klasztorów.\n"Uważałyśmy, że najdoskonalszym sposobem utrzymania trwałości Instytutu oraz wierności adoracji Najświętszego Sakramentu Ołtarza jest powierzenie go Najświętszej Matce Bożej."\n(z naszych Konstytucji)\n"Biegnijmy, biegnijmy do Najświętszego Sakramentu! Starajmy się nasycić nieskończone pragnienie Serca Bożego."\n(Z pism Matki Mechtyldy)\no godz. 7 00\nw dni zwykłe - bezpośrednio po Mszy św.\no godzinie 16 00\n"Aby we wszystkim był Bóg uwielbiony."\n(1P4,1; Reguła św. Benedykta 57,9)


Nasza firma skupuje nieruchomości w Zduńskiej Woli. Zajmujemy się skupem nieruchomości, ponieważ jest to dla nas nie tylko praca, ale również pasja. Nasz skup nieruchomości Zduńska Wola chce pomagać klientom. Zdajemy sobie sprawy z problemów finansowych. W tym przypadku trzeba szybko zorganizować pieniądze. Jedyną opcją bardzo często jest sprzedaż nieruchomości Zduńska Wola. Jednak nie jest to łatwe zadanie, jeśli podejmujesz się go na własną rękę. Na internecie jest mnóstwo ogłoszeń typu: sprzedam mieszkanie w Zduńskiej Woli. Nabywcę na mieszkanie jest trudno znaleźć. Lecz nasz skup mieszkań w Zduńskiej Woli może skutecznie Ci w tym pomóc. Posiadamy środki finansowe, które pozwalają nam na szybki zakup nieruchomości. Nasz skup mieszkań Zduńska Wola cechuje się tym, że szybko wypłacamy pieniądze sprzedającemu. Posiadasz zadłużone mieszkanie? Skup zadłużonych nieruchomości jest dla Ciebie. Sposób płatności zależy tylko i wyłącznie od Ciebie, możemy przelać pieniądze na konto lub dać Ci gotówkę.\nSkup mieszkań Zduńska Wola, czyli jak działa nasza firma?\nWszystko zaczyna się od kontaktu z nami. Możesz to zrobić za pośrednictwem formularza kontaktowego. Skup nieruchomości Zduńska Wola oczekuje, że podasz podstawowe informacje o nieruchomości. Na tej podstawie skup mieszkań w Zduńskiej Woli może dokonać rzetelnej wyceny. Jest ona darmowa. Po przygotowaniu przez nas oferty, kontaktujemy się z Tobą i czekamy na Twoją akceptację. Jeśli zaakceptujesz ofertę, skup mieszkań Zduńska Wola umawia wizytę u notariusza. Sam możesz wybrać kancelarię notarialną, w której się spotykamy. Skup nieruchomości Zduńska Wola opłaca wizytę u notariusza. Wcześniej jednak musisz skompletować potrzebne dokumenty. W tym również nasz skup nieruchomości Zduńska Wola może Ci pomóc lub wszystko zrobić za Ciebie. Jeśli napiszesz do nas: sprzedam mieszkanie w Zduńskiej Woli, my wszystkim się zajmiemy, a transakcja przebiegnie szybko i bezproblemowo.\nPrzede wszystkim sprzedaż nieruchomości Zduńska Wola z nami to czysta przyjemność. Oferujemy atrakcyjne i konkurencyjne ceny. Kupujemy naprawdę różnorodne nieruchomości. Mogą być one z nieuregulowaną sytuacją prawną, z lokatorami itp. Skup nieruchomości Zduńska Wola to zespół profesjonalistów, którzy mają bardzo duże doświadczenie w branży i rozległą wiedzę na temat rynku nieruchomości. Dzięki temu właśnie, czas realizacji transakcji jest naprawdę krótki. Jeśli cierpisz na brak czasu lub nie masz chęci zajmować się sprzedażą nieruchomości, zgłoś się do nas. Skup nieruchomości Zduńska Wola to doskonałe rozwiązanie. Nie będziesz musiał już tracić czasu na zaprezentowanie mieszkania, umawianie wizyt itp. Skup nieruchomości Zduńska Wola zapewnia wygodę. Wszystkie problematyczne sprawy leżą po naszej stronie. Skup nieruchomości z problemami to również coś w czym się specjalizujemy. Kupujemy mieszkania w każdym stanie, z dowolnym mankamentem.\nOdciążymy Cię z załatwieniem formalności\nDużym udogodnieniem jest to, że nasza firma załatwi za Ciebie wszystkie formalności. We wszystkim również Cię wesprzemy. Jesteśmy do Twojej dyspozycji przez cały proces sprzedaży. Pomożemy Ci również w skompletowaniu dokumentów. Jeśli masz jakieś pytania, śmiało możesz się z nami skontaktować.


R2-D2 przydatny również w garażu | Gadżetomania.pl\nR2-D2 przydatny również w garażu\nWygląda na to, że okres przedświąteczny to "boom" na gadżety związane z Gwiezdnymi Wojnami! Nie tak dawno pisaliśmy przecież o łóżku w postaci Sokoła Milenium, o lampkach choinkowych dla fanów sagi, czy też o "gwiezdnych" Adidasach. Teraz serwis Coolest-gadgets przedstawia figurkę Ultimate R2-D2 Statue, która pomoże wszystkim majsterkowiczom.\nR2-D2 to sympatyczny droid, który od początku towarzyszył rycerzom Jedi. Pojawił się w obu sagach. Jest dziś uznawany za kultową postać filmową. Nic dziwnego, że producenci chętnie sięgają do sprawdzonego wzorca, by przyciągnąć uwagę klientów. Popularność R2-D2 w świecie gadżetów udowodniłem w tym artykule. Teraz na rynku pojawia się model, który można umieścić w garażu albo w warsztacie.\nR2-D2 dzięki swojemu kompleksowemu wyposażeniu był w stanie pełnić funkcję głównego inżyniera oraz głównego komputera statków kosmicznych. Dlatego też producent wyposażył Ultimate R2-D2 Statue w 8 różnych narzędzi, które mogą być przydatne podczas majsterkowania, czy rutynowych prac domowych. W ten sposób w klapie robota znajdziemy między innymi: piłę, zacisk, klucz, czy miniaturowy peryskop. Gadżet jest dokładnie odwzorowaną repliką (w skali 1:6) oryginalnego droida. Na rynku pojawi się w limitowanej liczbie (każdy z własnym numerem i certyfikatem).\nUltimate R2-D2 Statue kosztuje około 480 złotych i możecie go kupić, korzystając z tej strony internetowej.\nC-3PO i R2-D2 w rolach, o jakich nie wiedzieliście\nR2-D2 w sam raz na sezon grillowy\nR2-D2 jest wszędzie!\nR2-D2 patrzy w gwiazdy\nMałe co nieco: Reservoir Turtles, R2-D2 w Star Treku, tragiczne grillowanie\nZrób sobie R2-D2... z papieru\nWTF dnia: R2-D2, Iron Man, Kermit w nowych rolach. Popkultura spotyka sztukę wysoką\nPlazma czy LCD ? co kupić pod choinkę? Hautlence HLq – nietypowy "szkieletor" RAmos W7 MID - Android i obsługa 720p Tarantino o 'Avatarze', swoim debiucie i konflikcie Scorsese - De Palma Samolot, który posłuży ci jako wiatrak oraz Hub USB! [wideo] Jak stworzyć własną kul(k)ę ognia [wideo] BD+ złamane. Blu-ray coraz bliżej Linuxa Największy na świecie stół do piłkarzyków Autonomiczny samochód wciąż ma wiele przeszkód na drodze. I tak największym problemem jest człowiek Już 12 kwietnia Facebook otworzy się na wszystkich wydawców Specjalnie dla moto-entuzjastów telefon LG F3000 Relacja wideo z konferencji Samsunga


Sniper Ghost Warrior Contracts 2 premiera oceny Lords of the Fallen 2”\nCI Games poinformowało też, że według szacunkowych danych w lipcu i sierpniu br. skonsolidowane przychody sprzedażowe firmy wyniosły 17,6 mln zł, wobec 7,74 mln zł w całym trzecim kwartale ub.r.\nFirma podkreśla, że najmocniej na te wzrosty wpłynęła sprzedaż gry „Sniper Ghost Warrior Contracts 2”, która miała premierę 4 czerwca.\nWpływy ze „Sniper Ghost Warrior Contracts 2” pokryły już koszty\n„Sniper Ghost Warrior Contracts 2” ukazał się w wersjach na komputery oraz konsole PlayStation 4 i xBox, na początku czerwca br. Do końca lipca przychody ze sprzedaży gry (po uwzględnieniu rezerw na potencjalne obniżki cen wersji gry na nośnikach fizycznych) wyniosły szacunkowo 36 mln zł.\nCI Games zaznacza, że w raporcie finansowym z pierwszego półrocza uwzględnione zostały tylko niecałe cztery tygodnie sprzedaży gry, za to w drugim kwartale zaksięgowano zdecydowaną większość kosztów jej marketingu.\n- Bardzo się cieszę z udanej premiery gry „Sniper Ghost Warrior Contracts 2”, która mocno przełoży się na wyniki za cały 2021 oraz wyniki w kolejnych latach. Jestem bardzo zadowolony z sukcesu komercyjnego tytułu. Jest to jednocześnie najlepiej jak dotąd oceniana odsłona w serii, zarówno przez graczy jak i krytyków - komentuje Marek Tymiński, prezes CI Games.\nPółroczne koszty wytworzenia przez firmę sprzedanych produktów wzrosły rok do roku z 15,24 do 20,37 mln zł.\nW efekcie zysk sprzedażowy brutto spółki poszedł w górę z 11,8 do 28,85 mln zł, zysk operacyjny - z 5,17 do 17,32 mln zł, a zysk netto - z 4,74 do 13,48 mln zł.\nCI Games szuka inwestora i szykuje nową grę snajperską\n- SGWC 2 to ważny kamień milowy w rozwoju CI Games S.A. Częścią naszej strategii jest konsekwentny dalszy rozwój serii. Już w pierwszej połowie 2020 roku rozpoczęliśmy planowanie oraz tworzenie koncepcji następnej gry snajperskiej, w tym poczyniliśmy istotne prace związane z procesem zmiany silnika i ujednoliceniem technologii, na której tworzymy obecnie wszystkie nasze duże tytuły. Z początkiem lipca 2021 prawie cały zespół z warszawskiego studia dołączył do projektu i rozpoczęliśmy etap prac produkcyjnych - informuje Marek Tymiński.\nPonadto CI Games przygotowuje obecnie grę „Lords of the Fallen 2”, zajmuje się tym wewnętrzny zespół Hexworks zarządzany ze studia w Barcelonie. Firma chce w kwietniu 2022 roku dysponować grą na etapie w pełni do przejścia z niemal wszystkimi zaplanowanymi treściami. Zapowiada, że będzie ją dopracowywać tak długo, aby zapewnić jakość oczekiwaną przez graczy.\nW połowie sierpnia br. CI Games ogłosiło rozpoczęcie przeglądu opcji strategicznych. Jedną z tych opcji jest pozyskanie strategicznego inwestora branżowego.\nDołącz do dyskusji: CI Games dzięki „Sniper Ghost Warrior Contracts 2”podwoiło wpływy i potroiło zysk, szykuje „Lords of the Fallen 2”


Danuta Gwizdalanka - 100 lat z dziejów polskiej muzyki MUZO\n» Danuta Gwizdalanka - 100 lat z dziejów polskiej muzyki\n„100 lat z dziejów polskiej muzyki” Danuty Gwizdalanki to fascynująca podróż w głąb ostatniego stulecia polskiej kultury muzycznej. W książce, napisanej żywym i pełnym ekspresji językiem, autorka zaznacza najważniejsze historyczne wydarzenia, które miały wpływ na artystyczną działalność polskich twórców od 1918 do 2018 roku. Prowadzi czytelników przez meandry estetycznych nurtów, wskazuje na stylistyczne konteksty, tłumaczy muzyczne wypowiedzi kompozytorów, przywołując przy tym często zapomniane fakty i anegdoty. Spogląda wstecz i patrzy w dźwiękową przyszłość.\nKsiążka w oprawie typu szwajcarskiego