Moi rodzice nie mieli więc łatwego życia, ponieważ z jednej strony dom był pełen psów i wszystko kręciło się wokół pasji mojego brata, a z drugiej strony – byłam ja: śpiewająca dziewczynka, która nieustannie dokądś z tego powodu wyjeżdżała. Właściwie co tydzień był jakiś festiwal. Jeden z nich pamiętam szczególnie, w Golubiu-Dobrzyniu na zamku. Wtedy po raz pierwszy dostałam Grand Prix i wygrałam nagrodę: kino domowe. Ogromne paczki pełne sprzętu, które taszczyłam, jadąc PKS-em do mnie na wieś, i to jeszcze z przesiadką w Szczecinie. Razem ponad 400 km. I do tego ja, moja koleżanka, również lat 11, oraz pani, która się nami opiekowała, i te wielkie paki! Niezpomniane wrażenia. A kino domowe? Do dziś jest w domu rodziców i, uwaga, działa bez zarzutu. Poza tym jednak, że dostałam wtedy w tym Golubiu do rąk ten ciężki konkret („Szanowni państwo, nagrodę główną, czyli zestaw kina domowego, wygrywa Małgorzata Jamroży z Ińska”), to otrzymałam w prezencie coś więcej – potwierdzenie, że to, co robię, ma jakiś sens, co było dla mnie superważne, bo byłam niezbyt pewnym siebie dzieckiem, i do tego nie byłam też dzieckiem wybitnie utalentowanym, z czego zdawałam sobie sprawę. Nie należałam do tych cudownych dziewczynek, o których wszyscy mówią: „Och, jak ona prześlicznie śpiewa!”. Nie, to zupełnie nie tak. Było wręcz odwrotnie. Pamiętam delikatną sugestię mamy, która sama śpiewała w chórze Sextet i w ogóle jest artystyczną duszą: „Słuchaj, a może ty powinnaś pograć w ping-ponga albo recytować wiersze?”. Pamiętam siebie jako osobę zawsze siedzącą w ostatnim rzędzie, zawsze w czyimś cieniu. A dziś? Ostatnio przeczytałam, że im więcej razy człowiek upadnie, tym większą ma szansę na sukces, bo jeśli zawsze wszystko jest super, to się łatwo rozleniwia i w rezultacie nie robi nic poza rozpływaniem się w swoim artyzmie. Coś w tym jest.\nGdy któregoś dnia zmarł jeden z naszych psów, postanowiłam znaleźć dla mamy mniejszego pieska, takiego, z którym spacer nie będzie walką o życie, bo husky przecież biegną i strasznie ciągną. Chciałam, żeby było jej lżej, żeby miała małego psiaczka, kieszonkowego przyjaciela. Taka właśnie jest historia małej białej Tosi, którą zawiozłam któregoś dnia mamie, ale... okazało się, że tęsknię tak bardzo, że gdy po dwóch tygodniach mama przyjechała z Tosią do Warszawy, piesek został ze mną.\nTo było trzy lata temu i od tej pory się nie rozstajemy. Tosia jest jak antydepresant i mój najbliższy przyjaciel. Mieszka ze mną, podróżuje busem, lata samolotem, a przede wszystkim uczy mnie miłości, autentycznej i szczerej, takiej, którą ludzie nie zawsze potrafią sobie nawzajem dać. Czasem myślę, że na starość będę drugą Violettą Villas albo Brigitte Bardot. Starowinką Margaret otoczoną psami. Chciałabym tak, bo wspieram zwierzęta, głównie psy, i jestem za tym, żeby odwiedzać schroniska i brać te nieboraki do domu. Pamiętam, jak kiedyś pojechałam po małego pieska, ale pani w schronisku pokazała mi wielkiego huntera i powiedziała: „No wiem, że duży, ale on tu zaraz umrze, bo ma taką depresję, że już nawet nie chce jeść”. „To dawać go” – nie zastanawiałam się ani sekundy. Mieszkał ze mną przez rok na stancji w Warszawie, ale trochę się w mieście męczył, więc wybrałam się z nim kiedyś do rodziców, gdzie mieszka do dziś. Miłość, jaką dostał, pozwoliła mu odżyć, na apetyt nie narzeka, a gdy przyjeżdżam, to na mój widok się śmieje! Bierzmy więc te psy. My, ludzie, mamy naprawdę cholerne szczęście, że urodziliśmy się ludźmi, tym bardziej nie zapominajmy więc o tym, że bycie człowiekiem zobowiązuje do tego, żeby pomagać słabszym i bezbronnym. A poza tym? Myślę sobie czasem, że teraz jestem człowiekiem, a może później będę psem? Że ja, człowiek, to tylko jakiś odcinek mnie, odsłona na to wcielenie? Że to nie jest stan na wciąż? Taki rodzaj ciągłości życia i śmierci może mieć jakiś sens, tym bardziej więc bądźmy pootwierani na każde inne życie. Róbmy dobre rzeczy, cieszmy się tym, co mamy, a nie myślmy ciągle o tym, czego nam brakuje. Wiem, że to nie jest takie łatwe, bo taki mamy mental, ale warto próbować jakoś tam w środku siebie robić co jakiś czas porządki, zamiast przyjmować zastane prawdy. W tym całym życiu chodzi również o to, że trzeba sobie nawzajem pomagać i wspierać słabszych.\nDlaczego mimo że nie byłam tzw. cudownym dzieckiem, tak bardzo ciągnęło mnie zawsze do śpiewania? Nie mam pojęcia, ale tak jest do dziś. Lubię to robić, chociaż wiem, że nie jestem najlepszym muzykiem na świecie. Akceptuję to i powoli wspinam się po tej swojej drabince, nie tylko muzycznej, bo ciągnie mnie do każdego rodzaju sztuki – dlatego właśnie skończyłam projektowanie ubioru, dlatego wciąż przearanżowuję swoje mieszkanie, dlatego szukam kontaktu z kreatywnymi ludźmi. Jedną z takich osób jest Radek, który rzucił pracę w korpo i pojechał w góry, żeby własnymi rękami robić niemal wszystko. Zazwyczaj wygląda to tak, że dzwonię do niego z jakimś swoim szalonym pomysłem, typu metalowe pianino czy drewniano-metalowe stołki, i pytam: „Da się?”. „Da się, tylko daj mi chwilkę” – słyszę. I daje się, choć ostatnio Radkowi parę razy wybuchł garaż ze specjalnym piecem do wytapiania metalu. Jak się więc okazuje, sztuka i tworzenie nowych rzeczywistości wymagają czasem trochę ryzyka.\nCzasem płaczę. Ze stresu, zmęczenia. Lubię to, bo płacz uwalnia tak samo skutecznie jak tupnięcie nogą i wypowiedziane w odpowiednim momencie „ku... mać”. Uważam, że lepiej sobie poprzeklinać w powietrze niż być dla kogoś niemiłą albo dusić w sobie jakieś supły... Jestem w fajnym momencie życia, kiedy ta paroletnia największa fala uderzeniowa już troszkę osłabła i powoli mogę zacząć oddychać. Myślę, że to uderzenie popularności, nadmiar wątków, gęstość życia, ta cała początkowa euforia były dla mnie świetną szczepionką. Jestem dziś twardsza, mocniejsza, mam świadomość, ile to wszystko mnie kosztuje i co mam do zrobienia. To jest też chyba trochę szkoła mojego taty, maratończyka i osoby bardzo zdyscyplinowanej – po nim mam to, że wiem, że wstanę i wykonam zadanie. I ta świadomość jest kojąca, bo daje mi informację, z czym mam do czynienia i gdzie jestem. Czy brakuje mi spontanu i niewinności widzenia tego, co widzę? Trochę tak. Pamiętam taki fajny moment, kiedy ze słuchawkami na uszach przypadkiem wjechałam na rowerze na autostradę i nie mogłam się nadziwić, dlaczego samochody na mój widok się zatrzymują. Dziś bardziej już się rozglądam i ta dorosłość jest właśnie ceną, którą płacę, ale równocześnie dobrze wiem, że bez tego szołbiz by mnie zjadł i, co gorsza, nawet by tego nie zauważył...\nMam takie marzenie, żeby moi rodzice zamieszkali w Warszawie, tym bardziej że lubią to miasto. Chciałabym, żeby po wielu latach życia w naszym maciupeńkim Ińsku pochodzili do kina, na spacery, do teatru, na jam session. Wrzucili po prostu na luz i pozwolili sobie trochę pomóc, zwłaszcza że nigdy nie mieli od nikogo wparcia. Moi dziadkowie mieszkali daleko, bo w Ińsku nie mamy korzeni ani przodków, mama i tata trafili tam, bo akurat tam dostali pracę i jakoś się zagnieździli z naszą psią ferajną. Bardzo bym chciała, żeby byli w Warszawie, nic nie musieli, wiele chcieli, zobaczyli więcej świata. Już rozglądam się za mieszkaniem dla nich, a potem mamy taki plan, żeby ściągnąć tu ze Świdwina mojego brata z rodziną. A ja? Mnie nosi. Non stop podróżuję i myślę o przeprowadzce gdzieś dalej, może Londyn, może Nowy Jork? Lubię wciąż zaczynać od początku. Wybieram czerwone szlaki i dobrze mi z tym. Potrzebuję procesu, ciągłego wchodzenia pod górkę, z której zawsze widać coś nowego. A może zamieszkam w Szwecji? Choć w sumie z racji tego, że to Szwedzi się mną i moją muzyką zainteresowali jako pierwsi, bywam u nich tak często, że w zasadzie już trochę tam mieszkam. Lubię Północ. Podoba mi się to, że nikt mnie tam nie zaczepia, nie szarpie za włosy, nie wciska mi w twarz telefonu, żeby sobie zrobić selfie, nawet gdy schodzę ze sceny, a „Cool Me Down” jest w top 5. Tam nawet nie mam ochroniarzy, bo nie są potrzebni. Szwedzki dystans, na który wielu narzeka, jest dla mnie wręcz stworzony. I te ich piękne zakątki. Sztokholm, Karlshamn albo Kristianopel, miejscowość, gdzie jest 70 osób, a 71, gdy przyjeżdżam ja. Studio w środku ogromnego lasu. Może więc tam?\nRodzice są moimi najlepszymi przyjaciółmi, z którymi mogę pogadać o wszystkim i się powygłupiać, choć nie zawsze tak było. Pamiętam, jak mama przeżywała moją przeprowadzkę do szczecińskiego internatu, nie mogąc sobie poradzić z moją rosnącą samodzielnością. Fakt, miałam wtedy 15 lat, a w dodatku szybko wyrzucili mnie z internatu, bo ciągnęły mnie koncerty i jam session i zdarzało mi się wracać nad ranem. Moje naganne zachowanie zaowocowało więc tym, że w Szczecinie zamieszkałam sama, z czego w sumie bardzo się ucieszyłam, i serdecznie pozdrawiam panią z internatu, która tak bardzo uprzykrzała mi życie. Paradoksalnie mi pomogła. Uwolniła mnie od schematu, w którym najwyraźniej nie potrafiłam się pomieścić. Rodzice byli trochę tym przerażeni, ale generalnie dali mi dużo zaufania, mimo że nie byłam dzieckiem, które wsiada w każdy piątek zaraz po szkole w autobus i jedzie do domu. O, nie. Pierwsze, co robiłam, to leciałam do pociągu i przez pół Polski jechałam do Krakowa na zajęcia ze śpiewu. Albo do Katowic, albo na festiwal. I oni brali to na klatę. Dzięki nim spełniam swoje marzenia i nie jestem wobec życia zbyt roszczeniowa. Wiem, że nie zawsze będę młoda, i nie będę udawać, że jest inaczej, kiedy zacznę się starzeć. Przyjmuję do wiadomości, że nie można mieć wszystkiego, a życie to nie tylko zabawa. Z imprez zresztą już wyrosłam. Wolę do piątej nad ranem oglądać „Przyjaciół” z moją przyjaciółką, bo w tym jest więcej treści niż w imprezach, na których gada się z każdym, więc z nikim się tak naprawdę nie gada. Widzi się wszystkich, a nie spotyka się nikogo. Jest miałko i dziwi mnie to, bo znam tych ludzi prywatnie i są fajni, a w takiej gromadzie robi się nagle jakoś tak bez sensu, ten cię obgada, że ciuchy masz okropne, tamten się krzywo uśmiechnie, że klip fatalny, inny zapyta: „Co słychać?”, i nawet nie czeka na odpowiedź. Cieszę się, że moja wielka przygoda nie zaczęła się tu tak natychmiast, bo przeprowadziłam się do Warszawy osiem lat temu, gdy miałam 18 lat. Cieszę się, że to całe moje śpiewanie nie zadziało się tak od razu, że mogłam się pobawić, nie bojąc się, że ktoś tam czyha z aparatem. Te lata, kiedy sobie tu po cichutku mieszkałam i studiowałam, sprawiły, że miałam czas znaleźć przyjaciół i nie zwariować do tego stopnia, żeby dziś na Snapchacie kręcić swoje stopy, które właśnie wsiadają do taksówki. Te lata dały mi też siłę do tego, by nauczyć się trochę igrać z tym „wielkim” światem na zasadzie: „Margaret, masz chłopaka?” „Tak”. „Masz chłopaka?” „Nie” – wypowiedziane publicznie tego samego dnia. No i co mi teraz zrobicie?!\nMargaret w 2013 r. zasłynęła piosenką „Thank You Very Much”. W 2014 r. ukazał się jej debiutancki album „Add the Blonde”, a piosenka „Cool Me Down” pokryła się w Szwecji podwójną platyną, a w Polsce złotem. Laureatka MTV Europe Music Award, Kids’ Choice Awards. Absolwentka Międzynarodowej Szkoły Kostiumografii i Projektowania Ubioru.


Stryków: otwarto centrum pakowania leków Sandoz - Farmacja\nStryków: otwarto centrum pakowania leków Sandoz\nAutor: LJ/Rynek Zdrowia 07 maja 2015 18:36\nAutomatyczne wózki widłowe Fot. Sandoz\n7 maja odbyło się otwarcie Centrum Pakowania Sandoz – inwestycji wartej 171 mln złotych. Dzięki rozbudowie strykowskich zakładów powstało już 90 nowych miejsc pracy, a docelowo będzie ich co najmniej 130.\nFabryka leków w Strykowie to jeden z największych zakładów produkcyjnych firmy Sandoz, wchodzącej w skład Grupy Novartis. Rocznie w Strykowie wytwarza się 5 miliardów tabletek, które trafiają następnie do 60 krajów świata, w tym na rynek polski.\nW fabryce pod Łodzią produkowane są głównie: leki przeciwbólowe i przeciwzapalne, leki stosowane w leczeniu cukrzycy oraz nadciśnienia tętniczego. W ramach rozbudowy centrum produkcyjno-logistycznego Sandoz w Strykowie, obok działającej od lat fabryki leków, powstał nowy budynek, w którym tabletki będą pakowane, magazynowane i wysyłane do klientów.\nJak podkreślał Ard van der Meij, prezes zarządu Sandoz Polska, dzięki inwestycji proces produkcji i pakowania leków zostanie znacząco usprawniony, gdyż możliwe będzie pakowanie 4 miliardów wytwarzanych tabletek, bez konieczności wysyłania ich do zewnętrznych zakładów pakujących. Osiągnięcie pełnej mocy produkcyjnej zakładów planowane jest na jesień 2015 r.


Ruby/Inicjalizacja obiektów - Wikibooks, biblioteka wolnych podręczników\n1 Inicjalizacja obiektów\n1.1 Metoda initialize\n1.2 Zmiana założeń w wymagania\n1.3 Elastyczna inicjalizacja\nNasza klasa Owoc z poprzedniego rozdziału ma dwie zmienne instancji, jedną by opisywać rodzaj owocu, a drugą by opisywać jego kondycję. Ruby dostarcza eleganckiego sposóbu na zapewnienie, że zmienne instancji będą zawsze zainicjalizowane.\nIlekroć Ruby tworzy nowy obiekt, szuka metody nazwanej initialize i wykonuje ją. Tak więc najprostszą rzeczą, którą możemy zrobić jest użycie metody initialize, by przypisać domyślne wartości do wszystkich zmiennych instancji.\n@rodzaj = "jablko"\n@stan = "dojrzaly"\no = Owoc.new\np o #=> "dojrzaly owoc rodzaju: jablko"\nZmiana założeń w wymagania[edytuj]\nBędą takie przypadki, że domyślna wartość nie będzie miała wielkiego sensu. Czy jest w ogóle coś takiego jak domyślny rodzaj owocu? Bardziej pożądanym może być wymaganie, by każdy kawałek owocu posiadał swój własny rodzaj określony podczas tworzenia. By zrobić to, możemy dodać formalny argument do metody initialize. Z powodów, w które nie będziemy się teraz zagłębiać, argumenty które przekazujesz do metody new są dostarczane do initialize.\n@rodzaj = r\no = Owoc.new("mango")\np o #=> "dojrzaly owoc rodzaju: mango"\no2 = Owoc.new #=> ERR: (eval):1:in `initialize': wrong # of arguments(0 for 1)\nJak wyżej widzimy, gdy tylko argument dołączony jest do metody initialize, nie można go opuścić bez generowania błędu. Jeśli chcemy nieco bardziej dbać o użytkownika, możemy argumentom nadać od razu wartości domyślne.\ndef initialize(r = "jablko")\np o  #=> "dojrzaly owoc rodzaju: mango"\no2 = Owoc.new\np o2 #=> "dojrzaly owoc rodzaju: jablko"\nWartości domyślnych możesz używać dla każdej metody, nie tylko initialize. Lista argumentów musi być tak ustawiona, by argumenty z domyślnymi wartościami były podawane jako ostanie.\nPozostałe uwagi »\nTę stronę ostatnio edytowano 22 lis 2020, 12:28.


Odkrycie antybiotyków stanowiło przełom w medycynie i pozwoliło radzić sobie z wieloma nieuleczalnymi dotąd chorobami. Co ciekawe, ale i niepokojące, bakterie szybko uodparniają się na dany antybiotyk i potrafią w zmutowanej formie przetrwać poddawane jego wpływowi. Oznacza to, iż działanie określonej ilości antybiotyków, jaką dysponuje medycyna, może zostać niedługo pokonane większą ilością zmutowanych bakterii, do walki z którymi zabraknie nam broni w postaci antybiotyku. Takie są rokowania na przyszłość.\nZażywanie antybiotyków powinno przebiegać w ściśle określony sposób, by były skurczne w walce z chorobotwórczymi bakteriami. Kilka rad na temat ich odpowiedniego zażywania pomoże nam zrozumieć istotę działania antybiotyku na nasz organizm.\nNajważniejsze, by zażywać antybiotyk o wyznaczonych przez lekarza porach. Nie można opuszczać dawki leku, ani przyjmować większej jego porcji, niż zalecona. Jeśli zapomnimy zażyć lekarstwo i nie minęła od wyznaczonej pory więcej niż godzina, możemy jeszcze je przyjąć. Jeśli minęła więcej niż godzina, należy zażyć lek dopiero o następnej wyznaczonej przez lekarza porze. Staraj się pamiętać, by łykać antybiotyk o odpowiednich porach. W przeciwnym razie w organizmie będzie się znajdowała zbyt mała jego ilość, bakterie mogą się wówczas uodpornić i chorobę będzie trudnij wyleczyć.\nBardzo ważną zasadą jest niestosowanie antybiotyków, kiedy nie jest to konieczne. Na zwykłe przeziębienie czy grypę są zalecane innego rodzaju leki. Nadużywanie antybiotyków, ich stosowanie zbyt częste, traktowanie ich jak zwykłego środka przeciwgrypowego, może czynić spustoszenie w naszym organizmie. Antybiotyki są silnie działającymi lekami, które wprawdzie pomagają nam uporać się ze szkodliwymi bakteriami, ale naruszą przy okazji naszą wewnętrzną florę bakteryjną, niszcząc bakterie, które są nam niezbędne do prawidłowego funkcjonowania. W wyniku wyniszczania dobrych bakterii stajemy się podatni na choroby przewodu pokarmowego, obniża się odporność naszego organizmu, który będzie coraz słabiej reagował na lek, kiedy pojawi się konieczność jego zażywania.\nNigdy nie przerywaj kuracji antybiotykowej w połowie. Często się zdarza, że już po krótkim czasie przyjęcia leku czujemy się znacznie lepiej i wydaje nam się, że choroba ustąpiła. Nie jest tak do końca. Antybiotyk zawsze należy wziąć w ilościach zalecanych przez lekarza i przyjmować przez cały okres przez niego zalecony. W przeciwnym razie bakterie mogą się uodpornić na lek i choroba rozwinie się znów, choć być może dopiero po upływie jakiegoś czasu.\nW czasie zażywania antybiotyków zaleca się picie kwaśnego mleka lub kefiru, nigdy jednak nie w czasie przyjmowania antybiotyków (minimum 2 godziny przed i po przyjęciu leku). Produkty te pomogą nam w ochronie jelit i ich flory bakteryjnej przed działaniem antybiotyku.


Recenzja - Europa Universalis III\nData opublikowania: 02.08.2009, 00:32\nEuropa Universalis III to kolejna strategia oparta na silniku Europa. Podobnie jak w poprzednich częściach, mamy możliwość pokierowania dziesiątkami państw na całym świecie poprzez cztery wieki.\nGracz wciela się w rolę władcy wybranego przez siebie państwa. Możemy wybrać dowolny zakątek świata i sami ukształtować jego historię (a wybór państw jest ogromny). Gra oferuje wszystkie największe mocarstwa: Wielką Brytanię, Francję, Austrię, Rosję, a nie zapominając przy tym o całej reszcie. Możliwość grania państwem Ming (Chiny), czy też Inkami lub Etiopią sprawią, że nie tylko Europa, lecz cały świat będzie możliwy do podbicia. Wszystko zależy od upodobań graczy.\nWażnym elementem w tego typu grze, jest oddanie realiów historycznych. W tym aspekcie EUIII spisuje się naprawdę świetnie. Rozgrywkę możemy rozpocząć w wybranym przez nas momencie - od zdobycia Konstantynopola przez Turków do wybuchu rewolucji francuskiej. Wybieramy nie tylko rok, ale też miesiąc i dokładny dzień, w którym chcemy rozpocząć zabawę. Znając odrobinę historii, możemy cofnąć się do niemal każdego momentu w przeszłości i zmienić bieg wydarzeń.\nEuropa Universalis to gra nie tylko dla historyków, ale również dla strategów. Umożliwia to, co najważniejsze – wyszkolenie i pokierowanie w bój własnej armii. Niewątpliwie toczenie wojen i wygrywanie bitew to cała esencja EUIII. Jednak gra pozostawia także spore pole do popisu dla bardziej pokojowo nastawionych graczy. Umożliwia szerokie spektrum dyplomacji z innymi państwami. Możemy zawierać umowy handlowe, królewskie mariaże, podpisywać sojusze, a także zniesławiać i szpiegować. Działań dyplomatycznych jest naprawdę sporo, zarówno na poprawienie, jak i pogorszenie relacji z innymi państwami. Oczywiście nie brakuje także zagadnień ekonomicznych. Podobnie jak w poprzednich częściach, także tutaj możemy rozbudowywać infrastrukturę poszczególnych prowincji (budynków jest znacznie więcej niż w poprzednich edycjach). Warto też zainwestować w handel i wysłać własnych kupców do ośrodków handlowych. Wojna i gospodarka to jeszcze nie wszystko, musimy również zadbać o prestiż i reputację naszego monarchy. Wpływają one na morale wojska i ułatwiają działania dyplomatyczne.\nGraficznie gra nie prezentuje się rewelacyjnie, lecz przyrównując ją do poprzednich części, widzimy znaczną poprawę. Takie bajerki jak trójwymiarowe miasta, ukształtowanie terenu przy dużym zbliżeniu oraz możliwość przybliżania i oddalania kamery nie są niczym szczególnym, ale zawsze ubarwiają (lub ułatwiają) grę. W tym typie gier grafika nie jest najistotniejsza i mimo tego, że mamy kilka wyglądów przygotowanych dla różnych typów jednostek, to jednak nie zwraca się uwagi na takie detale, gdyż znacznie ważniejsze są rodzaje map, które mamy do wyboru, a jest ich kilka: fizyczna, polityczna, religijna, imperialna, gospodarcza i stosunków politycznych. EU3 pod względem graficznym prezentuje się raczej kiepsko. Natomiast lepiej jest z muzyką, która wpada w ucho. Niestety ilość przygotowanych utworów jest niewielka i po kilku godzinach grania wydaje się, że w kółko leci jeden zapętlony utwór. Ogólnie rzecz biorąc oprawa audiowizualna prezentuje się średnio. Choć nie jest to gra, w której rewelacyjna grafika jest potrzebna, to jednak przygotowanie porządnej ścieżki dźwiękowej jest konieczne – przynajmniej w mojej opinii.\nSam przebieg gry sprowadza się do zarządzania państwem. Jest to potraktowane bardzo dosłownie, gdyż prócz dowodzenia wojskiem, zajmujemy się także wprowadzaniem doktryn (dokumentów, które określają politykę wewnętrzną państwa), doborem doradców, ustalaniem podatków, werbowaniem generałów i odkrywców oraz dziesiątkami innych spraw. Mimo wielu opcji, sam system gry jest dość prosty i jego opanowanie wymaga jedynie przejścia samouczka, resztę umiejętności zdobywa się w praktyce. Dużym ułatwieniem (znanym z poprzednich części) jest aktywna pauza. Nie dość, że możemy kontrolować upływ czasu, to można również zatrzymać go na jak długo chcemy, a po wznowieniu gry wszystkie wykonane przez gracza czynności wchodzą od razu w życie. Nie trzeba chyba wyjaśniać, że w czasie wojny taka „przerwa” to prawdziwy skarb pozwalający na ustalenie ofensywy, bądź defensywy – nie licząc się przy tym z presją czasu.\nGra nie ma ustalonych z góry misji do wykonania. Każdy może znaleźć swój własny cel: podbić całą Europę, a może nawet cały świat, stać się potęgą gospodarczą i technologiczną, przejąć kontrolę nad papiestwem, zdobyć koronę Świętego Cesarstwa Niemiecko-Rzymskiego albo uchronić Polskę przed rozbiorami. Możliwości jest naprawdę wiele i to od samego gracza zależy jaki cel do osiągnięcia sobie postawi. Granie dziesiątkami państw oraz stawianie sobie coraz to nowych wyzwań sprawia, że gra nie przestaje się nudzić nawet po wielu tygodniach rozgrywki. Oczywiście ile to razy można podbijać Europę? Grając w EUIII okazuje się, że pragnienie zostania hegemonem Europy ani trochę nie zanika – nawet za „entym” razem.\nPodsumowując: Europa Universalis 3, to świetna gra dla miłośników strategii. Oczywiście nie nadaje się ona dla każdego; gracze, którzy bardziej od planowania działań będą woleć wartką akcję, powinni grę omijać z daleka. Mnie jednak bardzo przypadła do gustu, gdyż taki styl gry jak w Europa Universalis zawsze lubiłem, a trzecia odsłona na pewno podtrzymuje dotychczasowy poziom.\nmilion godzin zabawy\nmożliwość ustalenia dowolnego momentu w historii między rokiem 1453-1789\nza to, że trzyma się ducha serii\ngra tylko dla „wybrańców”


Nagrody i kary w wychowaniu przedszkolnym - Szkola-edukacja.pl\nKażdy został kiedyś ukarany i każdy wymierzył karę. Czasem powodowało to zmianę zachowania, a czasem wręcz przeciwnie. Nauczyciel w procesie nauczania i wychowania często sięga po kary i nagrody, nie zawsze będąc przekonanym o słuszności ich stosowania. Każdy człowiek uczy się nieustannie w ciągu całego życia. Dziecko stopniowo poznaje możliwości kontrolowania ruchów własnego ciała, wykształca sposoby komunikowania się z otoczeniem i przyswaja normy i zasady obowiązujące w środowisku, w którym żyje. Wszystkie te działania mają na celu osiągnięcie przez jednostkę określonego celu, na przykład sprostanie zadaniom rozwojowym i wymaganiom społecznym, zaspokajanie jakiejś potrzeby, redukcje popędu lub przystosowanie do nowej sytuacji. Każde zachowanie pociąga za sobą pewne konsekwencje. Amerykański psycholog E. L. Thorndike, jeden z twórców psychologii uczenia się i psychologii wychowawczej, sformułował prawo efektu, w myśl którego zadowalające następstwo działania utrwala zachowanie, jakie do niego doprowadziło, natomiast przykre konsekwencje osłabiają ten związek. W literaturze psychologicznej pojęcia zadowolenia i przykrości określone są jako nagrody i kary.\nZ psychologicznego punktu widzenia karę można zdefiniować jako dostarczenie nieprzyjemnego bodźca ( np. nagany ) lub usunięcie bodźca przyjemnego ( np. zakaz oglądania telewizji ) po nieodpowiedniej reakcji.\nKara cielesna, choć często się po nie sięga – są nie tylko nie skuteczne, ale i wysoce szkodliwe. Są często stosowane również dlatego, że istnieje nieuzasadnione przekonanie o ich skuteczności. Dziecko rzeczywiście boi się bicia, gdyż powoduje ból, pozostawia kompromitujące ślady na ciele, wyzwala nienawiść. Dlatego uderzenia wywołują natychmiastowy skutek, ale czy jest on trwały? Czy naprawiając małe zło nie wyrządzamy większego? Kara fizyczna poniża godność dzieci, upokarza je, widzą one wtedy swoją niemoc i bezsilność. Zwłaszcza te z poczuciem niepełnej wartości pogłębiają w sobie przekonanie, że są nic niewarte. Dziecko wstydzi się swojego upokorzenia, nie skarży się, że jest bite. Nie przyznaje się do otrzymywania kar fizycznych nawet wówczas, jeśli ślady na ciele zwracają uwagę innych osób. Nie przyznają się, bo zawstydza ich ten fakt. Swoje upokorzenie ukrywa szczególnie starannie przed rówieśnikami, którzy mogą sadystycznie wyśmiewać jego bezsilność. Uczymy dzieci w rodzinie i w szkole, że największą ujmą jest krzywdzić młodszego i słabszego, uczymy ochraniać istoty niezaradne, a w rodzinie dajemy lekcję znęcania się dorosłego nad dzieckiem. Janusz Korczak przyrównał bicie dziecka sprawiającego trudności wychowawcze do znęcania się nad człowiekiem chorym, gorączkującym. Stefan Szuman, nieżyjący wybitny psycholog polski, badał odczucia dzieci bitych. Doszedł do przekonania, że pod wpływem leku i bólu budzi się nienawiść do osoby bijącej, a nie żal, że popełniło się czyn naganny. Wyzwala się też poczucie bezsilności i niesprawiedliwości. Aby uniknąć kary cielesnej dzieci oszukują, ukrywają swoje przewinienia, przeżywają silne niepokoje, a strach przed biciem uniemożliwia im skupienie uwagi na wykonywanych zadaniach szkolnych. Groźnymi następstwami bicia mogą być, różnego rodzaju nerwice i lęki ( fobie), wyzwalanie agresywności dziecka, pozostawienie śladów nie tylko na ciele ale i czyni trwale spustoszenie w jego psychice.\nStraszenie,jest niebezpieczną karą, jest to najczęściej stosowany zabieg mający skłonić do posłuszeństwa. Powodują one urazy psychiczne takie jak: nerwice lękowe, fobie, objawy somatyczne.\nWyzwiska, poniżają godność dziecka i wywołują niekorzystne następstwa. Rodzice w gniewie obrzucają swoje dziecko słowami obraźliwymi np. ,, ty leniu, ty niedorajdo, gapo, zakało rodziny, głuptasie, tępaku' itp. Dziecko obrzucane wyzwiskami bierze dosłownie orzeczenie dorosłych i sądzi że rzeczywiście brak mu rozumu, słysząc to dziecko myśli ,, Skoro jestem najgorszy, to widocznie tak musi być, po co więc starać się na próżno'.\nKrzyk, odmiana szkodliwej kary w dodatku nieskutecznej. Zabieg ten niestety bywa stosowany bardzo często. Dzieci wychowywane za pomocą krzyku podobnie zachowują się wobec innych. One też wrzeszczą na rówieśników w czasie zabawy, a nawet na ludzi dorosłych, których się nie boją.\nIzolacja,jest to kara stosowana zarówno wobec dzieci małych, jak i starszych dzieci. Rodzice najpierw krzyczą, jak nie pomaga, biorą za rączkę i brutalnie wpychają do drugiego pokoju zamykając drzwi. Głośny płacz sygnalizuję siłę przeżycia. Dziecko czuje się opuszczone, zdradzone przez kochana matkę. Przeżywa lęk i jeśli izolacja trwa długo, może w następstwie powstać nerwica lekowa – będzie bało się przebywać samo w pokoju, może bać się ciemności, samotności.\nKary naturalne, najdoskonalsza kara, chociaż o ograniczonych możliwościach stosowania. Jest bezpośrednim następstwem winy. Np. Biegało dziecko po mieszkaniu pomimo upomnień, uderzyło głową w ścianę – zostało ukarane w sposób naturalny, kara została już wymierzona, dziecko zrozumiało sens zakazu. Zwolennikiem kar naturalnych był francuski filozof Jan Jakub Rousseau. Według niego kara powinna być naturalna konsekwencją winy. Jeżeli natura wymierzy dziecku karę, trzeba tylko zwrócić mu uwagę na ten fakt. Kara naturalna jest najczęściej skuteczna dzięki temu, że ukarany nie ma żalu i pretensji do rodziców, a jedynie przeżywa niezadowolenie i żal do samego siebie, co uczy pracy samo wychowawczej, która ma w życiu znacznie większą wartość niż wychowanie pod przymusem.\nStosowane są również m. in. takie kary pedagogiczne jak:\nWyrażanie swego smutku i zawodu,\nRodzaje zachęt i nagród.\nWarunkiem skutecznego nagradzania jest dobra znajomość dziecka. Nagroda ma sprawiać przyjemność, ale nie domniemaną przez rodziców, lecz rzeczywiście odczuwaną przez nagradzanego. Nie znając jego upodobań, jego rzeczywistych zainteresowań i potrzeb można niedobrą nagrodą wywołać przykrość.\nNagradzanie uznaniem i pochwałą, najczęściej stosowana. Może to być werbalna aprobata postępowania dziecka, podziw, że potrafiło wykonać zadanie w sposób wyjątkowo udany, uśmiech i radość czy przytulenie, jeśli lgnie do rodziców a przytulenie sprawia mu przyjemność. Kiedy pochwalimy dziecko za jego czyny należy wyjaśnić dlaczego.\nNagradzanie przez sprawianie przyjemności, np. dla małego dziecka może to być spacer z obojga rodzicami. Dzieci w wieku dorastania nie chętnie spacerują z rodzicami, obawiają się, że koledzy ich zobaczą i wyśmieją. Będzie to dla niego karą a nie nagrodą. Przede wszystkim nagradzanie przez sprawianie przyjemności musi spełniać określone warunki: sprawić radość dziecku, a nie rodzicom.\nDarzenie zaufaniem,jest to niezwykle pożądana nagroda przez dzieci a jednocześnie ma ona wysokie walory wychowawcze. Dziecko, które wie, że rodzice mu ufają, ma dobre samopoczucie, odczuwa swoją wartość, ma przedsmak upragnionej samodzielności i dorosłości.\nWspólne atrakcyjne spędzanie czasu wolnego, w nagrodę za poważne osiągnięcia dzieci starszych niektórzy rodzice zabierają je na wspólne wycieczki. Jest to bardzo dobry, lecz kosztowny, sposób nagradzania pod warunkiem, że ten wyjazd jest atrakcyjny dla nagrodzonego i przez niego upragniony.\nNagrody rzeczowe, są chętnie i z wdzięcznością przyjmowane przez dzieci, zwłaszcza w rodzinach, w których nie kupuje się tego wszystkiego, czego mogą zapragnąć. Jeśli kochana osoba wręcza jakiś prezent w nagrodę, nawet drobiazg nabiera wyjątkowego znaczenia.\nNagrody i kary stosowane w przedszkolu.\nRozpatrując problem kar i nagród w przedszkolu trzeba na wstępie podkreślić, co dla każdego pedagoga jest oczywiste, iż największą wartość w wychowaniu dziecka mają oddziaływania pozytywne, takie jak zachęta, uznanie, pochwała, nagroda. Wszelkie formy nagradzania bardzo silnie oddziałują na uczucia człowieka i stanowią bodziec kierujący jego postępowaniem, a im wyższy stopień świadomości społecznej wychowanka, tym większego nabierają one znaczenia. Dlatego w pracy wychowawczej nauczycielki przedszkola powinny dominować takie sposoby oddziaływania na postępowanie dziecka, które sprawia mu przyjemność, dadzą poczucie zadowolenia, a tym samym najlepiej zmobilizują do pożądanego wychowawczo postępowania.\nPonieważ w przedszkolu, jak w każdej grupie społecznej, funkcjonują określone sposoby postępowania, regulujące współżycie i współdziałanie pomiędzy wszystkimi członkami zespołu przedszkolnego- dziećmi i dorosłymi - potrzebne są formy wyrażające uznanie za podporządkowanie się i sankcje w wypadku nie stosowania się do nich. Do form tych należą m. in. kary i nagrody.\nBardzo istotna sprawą w posługiwaniu się karą i nagrodą jest znajomość systemu wychowawczego, stosowanego przez rodziców. Tylko dobra znajomość sytuacji dziecka w rodzinie pozwoli zrozumieć, dlaczego ono jest tak bardzo wrażliwe w sytuacjach trudnych lub tak słabo reaguje na nasze uwagi. Należy dowiedzieć się, jak rodzice starają się oddziaływać na dziecko w przypadku jego dobrego bądź złego postępowania, a co ważniejsze - modyfikować niewłaściwe sposoby postępowania w stosunku do niego.\nStosowanie kar z różnych względów jest bardzo trudnym problemem w pracy wychowawczej przedszkola. Trzeba bowiem zdawać sobie sprawę, co dla danego dziecka będzie karą, aby spełniła ona swą rolę jako środek wychowania. Dla jednego karą będzie uwaga nauczycielki lub jej niezadowolenie, inne trzeba odsunąć od rówieśników na pewien czas, a w niektórych wypadkach żadna z tych form nie odniesie skutku. Zależy to od wrażliwości dziecka, jego ambicji, a także doświadczeń związanych z metodami wychowawczymi, stosowanymi przez rodziców. Znany jest fakt, że najtrudniej trafić do dzieci, których rodzice stosują kary fizyczne. Gdy dziecko bite w domu przekona się, że w przedszkolu mu to nie grozi, czuje się w pewien sposób bezkarne i często sprawia duże trudności, gdyż na inne rodzaje kary nie reaguje.\nStosując w przedszkolu kary trzeba zastanowić się nad następującymi sprawami:\n- Kiedy je stosować?\n- Jakie kary mogą mieć miejsce w przedszkolu?\n- Jaki skutek one odnoszą?\nNa pierwsze pytanie odpowiedź jest pozornie prosta. Kary należy stosować wtedy, gdy któreś z dzieci dość często nie stosuje się do wymagań, dokucza kolegom - zagraża ich bezpieczeństwu, niszczy pomoce, zabawki i sprzęt, dezorganizuje pracę nauczyciela. Zawsze jednak trzeba mieć pewność, że dziecko zdaje sobie sprawę ze swego postępowania. Jeżeli np. łamie określony zakaz, trzeba mieć pewność, że ono go zna i rozumie, bo gdy go nie zna albo nie rozumie, tym samym nie łamie go, a więc nie zasługuje na dezaprobate.\nDziecko 3- letnie, widząc na stoliku nauczycielki cukierek zabrało go i zjadło. Kiedy nauczycielka zapyta, dlaczego to zrobiło, dziecko odparło: ,,bo ja bardzo lubię te cukierki", a gdy w dalszym ciągu próbowała wyjaśnić, że postąpiło źle, ponieważ cukierek należał do kogoś innego, chłopiec spokojnie odpowiedział: ,,ale on go nie chciał, jak tu położył, to ja zjadłem". W tym wypadku dziecko zupełnie nie zdawało sobie sprawy z niewłaściwości swego postępowania. Trzeba mu wyjaśnić, że nie wolno brać niczego, co przyniesie do przedszkola inne dziecko i niczego bez pozwolenia nauczycielki. Takie wyjaśnienia muszą być stosowane wielokrotnie, zanim dziecko zrozumie ich sens.\nGdy dziecko zepsuje lalkę, ponieważ wyrwało ją drugiemu, może ponieść karę, bo wiadomo, że zabawek wyrywać nie wolno, jeżeli natomiast przydarzy mu się to podczas ubierania jej w palto, nie może ponosić odpowiedzialności, stało się to bowiem nie z jego woli.\nKarać możemy więc tylko wtedy, gdy stwierdzimy świadome niestosowanie się do stawianych wymagań. Na przykład zdarza się, że pomimo wyraźnego, uzasadnionego zakazu dzieci kopią lekkie, delikatne piłki gumowe, które przez to ulegają zniszczeniu. Jeżeli postępowanie takie się powtarza, nauczycielka przed zabraniem piłek do ogrodu uprzedza, że w przypadku niewłaściwego użytkowania tych piłek nie otrzymują ich więcej do zabawy. Gdy jednak, mimo tych ostrzeżeń, po pewnym czasie widzi np. trzech chłopców kopiących piłkę ( jeszcze jej nie uszkodzili ), nauczycielka przypomina, o czym mówiła przed wyjściem, i zabrania zabawy piłką chłopcom, którzy nie zastosowali się do jej polecenia. Zakaz może obowiązywać w ciągu kilku godzin, czasem krócej, najczęściej do momentu, w którym zainteresowani zwrócą się do nauczycielki z prośbą o piłkę i przyrzekną, że już więcej kopać jej nie będą.\nDrugie pytanie dotyczyło kwestii, jakie kary można stosować w przedszkolu, aby miały charakter wychowawczy.\nNa początku trzeba wyjaśnić, że mówiąc o karach w przedszkolu wykluczamy wszelkie kary fizyczne. Są one niedozwolone w naszym systemie wychowawczym jako poniżające człowieka, a wychowawca, który je stosuje, może być pociągnięty do odpowiedzialności prawnej. Kara fizyczna wyrządza dziecku trwałe szkody moralne - czyni je niewrażliwym na brutalność, przemoc, wyzwala podobne formy reakcji w stosunku do słabszych. Wiadomo powszechnie, że dzieci często bite przez rodziców sprawiają najwięcej trudności wychowawczych, gdyż stają się mało wrażliwe na łagodne sposoby traktowania, często brak im ambicji, rozumienia czyjegoś bólu, cierpienia. Dlatego też dopuszczalne w przedszkolu kary muszą sprawiać dzieciom przykrość, gdyż inaczej nie byłyby karą, nie mogą jednak przynosić szkody. Istotą stosowania kary jest jej skuteczność jako środka wychowania. Trzeba więc zawsze, gdy dziecko ma być karane, zastanowić się, czy kara, którą chcemy zastosować, jest słuszna i celowa, czy wynika z sytuacji, której dotyczyło przewinienie. Taka sytuacje przedstawia poniższy przykład.\nDzieci w grupie 5 latków, sprawiały ogromne trudności, jeżeli chodzi o właściwe obchodzenie się z zabawkami i odkładanie ich na miejsce. Pomimo wielu starań ze strony nauczycielki zabawki ciągle leżały porozrzucane po całej sali, najczęściej na podłodze, i niekiedy z tego powodu ulegały zniszczeniu. W dniu, kiedy dzieci nie mogły wyjść do ogródka, po około godzinnej zabawie w sali nauczycielka zebrała całą grupę i poprosiła, by popatrzyły na salę. Na podłodze leżały różne zabawki, celowo w tym dniu nie zbierane przez nauczycielkę. Dzieci oczywiście zawstydziły się i natychmiast chciały zabawki sprzątać. Nauczycielka jednak powstrzymała je i przypomniała, ile razy już była o tym mowa. Zaznaczyła, że od tego dnia za niewłaściwe obchodzenie się z zabawkami będą karane. Kiedy zapytały: jak? - wyjaśniła, że ten, kto nie szanuje zabawek, nie może ich posiadać, wobec czego każdą zabawkę leżącą na podłodze podniesie sama, lecz już nie odda dzieciom, tylko schowa do szafy. Sprawdziła, czy dobrze zrozumiały jej wyjaśnienia, i wtedy dopiero pozwoliła uporządkować salę. W dalszym ciągu obserwowała pilnie zabawę. Na początku było wszystko dobrze - każde odnosiło zabawkę na miejsce, nie zostawiało na podłodze ani nawet na stole. Ale już około obiadu dwa samochody powędrowały do szafy, a po podwieczorku lalka i miś. Początkowo dzieci nie zauważały braku niektórych zabawek, ale już po 3 dniach zaczęły go odczuwać, zwłaszcza brakowało im samochodów zostawianych w różnych miejscach. Na pytania otrzymywały wyjaśnienie, że leżą w szafie, gdyż tam się nie zepsują. Wzbudziło to pewien niepokój w grupie, dzieci zaczęły zwracać sobie uwagę, pilnowały zabawek, mniej je rozrzucały. Po tygodniu w sali pozostały tylko 3 lalki, 1 miś, zniknęła część pojazdów i zabawek do konstruowania. Zrobiło się trochę pusto, więc dzieci zaczęły prosić o zabawki. Wtedy nauczycielka zebrała ponownie cała grupę i rozmawiała na temat zaistniałej sytuacji: Dlaczego jest tak mało zabawek? Czy przyjemnie się bawić, gdy ich brak? Następnie poprosiła o przyniesienie zepsutych zabawek, ale takich nie było. Dlaczego nic się nie zepsuło? Dzieci bez trudności wyjaśniły, że nie mają zabawek ,,za karę", ponieważ je rozrzucały. Wyjaśniły także, że nic się nie zepsuło, ,,bo pani szanowała zabawki". Prosiły o oddanie zabawek przyrzekając, że teraz już na pewno nie będą ich rozrzucały. Nauczycielka wyjęła z szafy zabawki i obserwowała, czy kara miała wartość wychowawczą. Okazało się, że wypadki porzucania zabawek na środku sali miały miejsce bardzo rzadko i stopniowo zanikały, a jeśli któreś zobaczyło zabawkę na podłodze, najczęściej je podnosiło. W tym wypadku zastosowana kara przyniosła pożądany skutek wychowawczy.\nStosując kary trzeba także brać pod uwagę sytuację, w której zaistniało przewinienie. Jeżeli dziecko podczas zabawy w piaskownicy obsypało kolegę piaskiem, to karą dla niego może być pozbawienie możliwości zabawy w piasku przez krótszy lub dłuższy czas, w zależności od wieku, częstotliwości występowania takiej formy zachowania się i sytuacji, w jakiej nieporozumienie miało miejsce. Za popychanie podczas zabawy ruchowej, szarpanie, wyrywanie zabawek itp. trzeba wykluczyć z zabawy, a za przeszkadzanie kolegom podczas posiłków, jeżeli występuje często, a uwagi nauczycielki nie skutkują, można odsunąć któregoś dnia od wspólnego stołu, oczywiście zje ono posiłek we wspólnej sali, przy wydzielonym stoliku. To dziecko, które ustawicznie przeszkadza innym w zabawie, zabiera zabawki, dokucza, bije, może być w takich wypadkach izolowane od dzieci. Może bawić się samo np. klockami w wyznaczonym miejscu ( przy oddzielnym stoliku, na ławce w ogrodzie itp.).\nTrzeba jednak przestrzegać, aby izolowanie dziecka nie pozbawiło go opieki nauczycielki nawet na bardzo krótko. Nie wolno usuwać dzieci poza teren sali, np. za drzwi, pozostawić w łazience, szatni czy w innym pomieszczeniu. Grozi to zawsze jakimś niebezpieczeństwem, gdyż nigdy nie można przewidzieć, jak się ono zachowa, co zrobi, i jakie będą tego skutki. Zdarza się czasem, że zachowanie się dziecka jest tak bardzo przykre, że trzeba usunąć je z sali, ale wtedy musi być ono przekazane pod opiekę osoby dorosłej ( innej nauczycielki, pielęgniarki, woźnej), która całkowicie za nie odpowiada. Usunięcie dziecka do innej sali jest już poważną karą, zwłaszcza dla starszego przedszkolaka, który wstydzi się, odczuwa brak towarzystwa kolegów. Warto jednak dodać, że każda kara, stosowana często, spowszednieje, a tym samym przestanie mieć wartość wychowawczą. Dlatego i wysyłanie do innej grupy powinno zdarzać się rzadko i tylko w wyjątkowo trudnych sytuacjach.\nIzolując ukarane dziecko od towarzystwa kolegów nie powinno się go pozbawiać możliwości zabawy, gdyż nudzi się wtedy, męczy, zaczepia dzieci albo organizuje sobie zabawę wbrew woli nauczycielki, co naraża je na ponowne przykrości i uwagi. Trzeba dziecku ukaranemu stworzyć możliwości samotnej zabawy, aby mogło w sposób właściwy zaspokoić potrzebę aktywności.\nJuż od 3 - latków począwszy, trzeba zachęcać, czasami żądać, by przeprosiły tego, komu sprawią przykrość, a stopniowo zaczną to robić samorzutnie. Tam, gdzie to tylko jest możliwe, powinny naprawić szkodę.\nGdy w czasie zabawy w dom , organizowanej w ogródku, jedna z dziewczynek, obrażona, że nie powierzono jej roli, na jaką miała ochotę, nasypała do domu suchych liści i trawy, musiała je zebrać, doprowadzić miejsce do porządku.\nJedną z form kary jest upomnienie, zganienie dziecka przez nauczycielkę, gniewanie się na nie. W bardzo wielu przypadkach odnosi to pożądany skutek. Niekiedy też wystarczającą kara jest zawstydzenie dziecka lub zagrożenie, że o zachowaniu poinformowani zostaną rodzice. Chłopiec, któremu zagrożono w ten sposób, gdy zachowywał się bardzo źle, prosił: ,,Aby tylko pani nie mówiła mamie. Może mnie pani ukarać jak chce, aby nie mówić mamie. Mama zaraz nie da mi oglądać telewizji".\nNagrody stosowane w przedszkolu.\nBardziej skutecznym środkiem wychowania niż kary są nagrody. Jednym z rodzajów nagród są pochwały. Mają one największą wartość wtedy, gdy są wypowiadane w obecności całej grupy dzieci, a jeszcze bardziej - osób dorosłych. Jednak podobnie jak nagany czy kary, tak i pochwały stosowane zbyt często i z błahych powodów przestają mieć wartość zarówno dla tego dziecka, które chwalimy, jak i dla pozostałych.\nNagrody w przedszkolu mogą być zarówno indywidualne, jak i zespołowe.\nPokazuje to następujący przykład.\nDzieci podczas wycieczki zachowywały się wyjątkowo poprawnie; stosowały się do wszystkich poleceń nauczycielki, nie niszczyły roślin, zorganizowały ciekawą zabawę, do której zaprosiły młodszych kolegów. Nauczycielka wyraziła im uznanie, a w nagrodę obiecała wyświetlić po podwieczorku przezrocza.\nNagrodą dla wszystkich dzieci może być także otrzymanie ciekawej zabawki, uroczysty podwieczorek, kwiaty w wazonie na najczyściejszym stole - i inne.\nOprócz zespołowych mogą mieć miejsce także nagrody indywidualne. Można umówić się np. z dziećmi, że na kogo w ciągu dnia, dwu, trzech dni, nie będzie ani jednej skargi, tego znaczek zostanie zawieszony w sali na specjalnie wywieszonym miejscu lub powierzy mu się jakąś specjalnie atrakcyjną funkcję np. wywoływanie dzieci odchodzących do domu.\nNagrodę może stanowić specjalna odznaka przyszyta do koszulki gimnastycznej dziecka, które najlepiej zachowuje się podczas ćwiczeń, najszybciej się przebiera, pomaga innym itp. Taka nagroda powinna być jednocześnie bodźcem dla innych dzieci, trzeba więc przewidzieć możliwości wręczania jej następnym, którzy na to zasłużą. Czasem nagrody mogą być przewidziane dla każdego dziecka, jak to pokazuje przykład.\nPo kilku miesięcznym korzystaniu z kącika książki, przy końcu roku szkolnego, wspólnie z 6- latkami przejrzano książki i oceniono ich stan. Po stwierdzeniu, że są czyste, mało zniszczone, co świadczy o tym, że dzieci je uszanowały, każde otrzymało jako nagrodę książkę zakupioną przez komitet rodzicielski.\nNie należy nigdy stosować nagród o charakterze materialnym tylko dla niektórych dzieci (książek, zabawek, słodyczy i innych), gdyż nawet wtedy, gdy są najbardziej zasłużone, budzą zazdrość, żal do kolegów i nauczycielki. Mogą one niekiedy niekorzystnie wpływać także na te dzieci, które nagrody otrzymują, przyzwyczajają je do dobrego postępowania tylko ze względu na korzyści materialne. Zarówno kary, jak i nagrody odnoszą skutek wtedy, gdy stosuje się je na podstawie dobrej znajomości poszczególnych dzieci, z uwzględnieniem ich osobowości i niezbyt często.\n1. Dudzińska Irena ( 1983): Wychowanie i nauczanie w przedszkolu. Wyd. Szkolne i Pedagogiczne. Warszawa\n2.Ziółkowska Anna M. Kary i nagrody. Psychologia w szkole Nr 2/2005\n3.Jundziłł I.(1986): Nagrody i kary w wychowaniu. Nasza Księgarnia. Warszawa\nPsychologia rozwoju człowieka- wykłady\nPracę nad rozwojem dziecka rozpoczął KOMENSKY – walczył on o szkołę powszechną, wszystkim dostępną, naukę w języku ojczystym, oraz przedmioty dostosowane do rozwoju dziecka. Drugim był ROUSSEAU – walczył on o ...\nMetodyka pracy opiekuńczo – wychowawczej zajmuje się analizowaniem procesu opiekuńczo – wychowawczego i jego organizacją, formułuje metody i techniki niezbędne do realizacji założonych celów i zadań. Działania wychowawcze są wspólny...


Jazda po pijanemu w UK? - Londynek\nJazda po pijanemu w UK?\nRejestracja: 14 wrz 2007 15:36\nPostautor: mrowek22 » 14 wrz 2007 15:41\nwitam mam pytanie -czy ktos wie co sie dzieje jesli spowodujesz wypadek swojego auta ale nikt na tym nie ucierpial do tego byles pijany i na miejsce zdarzenia przyjechala policja! Glownie cvhodzi mi o to czy sad w angli mozemi odebrac prawo jazdy czy bede w stanei jezdzic po innych krajach oprocz angli czy bede mogl zatrzymac moje prawo jazdy alenie bede mogl jezdzic po uk dzienki za odp z gory;)\nPostautor: Mario » 14 wrz 2007 17:36\nPostautor: mówcie_mi_255 » 15 wrz 2007 10:21\nza jazde po pijanemu nie wazne czy spowodowales wypadek czy nie to kontrola prawko jest zabierane, niedawno na starym forum pisała kobita ze wjechala w płot i tez jej zabrali, norma, i w innych krajach europy jak zabiora w polsce czy tu w anglii to tez są problemy, gdyż w całej europie jest wymiana danych.[/b]\nPostautor: user567777 » 26 wrz 2007 00:05\nzgadzam sie z mario....\nbylo chlac :D:D:D:D\nPostautor: zosiasamosia » 26 wrz 2007 11:46\nMusze Was zmartwic, ale nie ma wymiany danych z cala Europa. Jesli kierowca utraci uprawnienia w UK to moze dalej jezdzic po innych krajach. Czyli gdy opuszcza UK musza mu oddac jego prawo jazdy.\nWklejam tekst z innego forum:\n"1. Osoba, ktorej zostalo cofniete prawo do prowadzenia pojazdow UK (posiadacz brytyjskiego prawa jazdy) straci rowniez te kwalifikacje w Polnocnej Irlandii i na Isle of Man. Jesli zostanie pozbawiona prawa jazdy w tych dwoch "krajach" to informacje zostana przekazane do UK.\nhttp://www.direct.gov.uk/en/Motoring/Dr ... DG_4022550\n2. Niestety jesli w Polsce zostanie nalozona kara zakazu prowadzenia pojazdow mechanicznych, mozna dalej jezdzic w UK i innych krajach i prawdopodobnie wymienic prawo jazdy zgodnie z ta informacja:\n"Your driving licence is withdrawn in a state other than the state of residence.\nIn this case, the decision of the Member State applies only with effect for its own territory. When the citizen leaves the country which imposed the sanction the authorities are bound to return the document to him. The Convention on Driving Disqualifications of 17 June 1998 aims at avoiding this effect but still remains to be ratified by the Member States"\nhttp://ec.europa.eu/transport/home/driv ... 007_en.htm\n3. Wspomniana konwencja Treaty on European Union on Driving Disqualifications - "konwencja UE z 1998 r. o zakazie prowadzenia pojazdÃ³w mechanicznych (...) daje wdraÅ¼ajÄ…cemu paÅ„stwu czÅ‚onkowskiemu moÅ¼liwoÅ›Ä‡ przeniesienia zagranicznego orzeczenia na grunt krajowego porzÄ…dku prawnego lub administracyjnego. Dotychczas konwencjÄ™ ratyfikowaÅ‚o bardzo niewiele paÅ„stw czÅ‚onkowskich."\nTekst konwencji - http://www.doc.ukie.gov.pl/dt/41998A0710(01).doc\nKonwencja ta ciagle nie weszla w zycie, mimo, ze zostala podpisana w 1998r.\nTakze mozna uniknac kary opuszczajac teren danego kraju i jezdzic w innych krajach bez problemu."\nPostautor: mówcie_mi_255 » 26 wrz 2007 12:12\nbardzo twórcza nadinterpretacja prawa,\nfakty sa takie że jeżeli w Polsce zabrano ci prawo jazdy za wykroczenie, a ty fizycznie go nie oddałeś bo np ukryłeś, i teraz przyjeżdżasz tutaj, i :\nTrafiasz na kontrole drogową, policja jest w stanie sprawdzić w ciągu kilku minut wszytko na temat tego prawa jazdy, gdyż jest umieszczone w międzynarodowej bazie danych, dlatego też była wymiana praw jazdy w całej europie.\nDruga opcja chcesz wymienić prawo jazdy, procedura jest taka, najpierw sprawdzają twoje dane z paszportu i prawa jazdy i potwierdzają, to zazwyczaj robią od reki i kosztuje 2-3 funty więcej dokładnie nie pamiętam, następnie twoje polskie prawko leci do polski gdzie zostaje zdeponowane i wysyłają potwierdzenie o fakcie ze jest ono legalne, wtedy zostaje wydane angielska licencja.\nO tym przekonał się jakiś czas temu forumowicz z jakiegoś forum, zawodowy kierowca który właśnie tak próbował ukryć swój problem i w Londynie pracował na polskim prawku do pierwszej kontroli. chciał szybko zdobyć prawo jazdy bo nie chciał stracić pracy.\nPrawo jazdy zwłaszcza tutaj jest też zamiennikiem dowodu tożsamości i jest traktowane poważniej niż w Polsce więc nie sądzę tak jak piszesz że ot tak lekko darują osobom przestępstwa i wykroczenia, puszczać w obrębie uni, tym bardziej że powołujesz się na przepisy z przed prawie 10 lat i czy na pewno nie weszło w życie?\nPostautor: fghjgj » 26 wrz 2007 12:17\nZABIORA CI PRAWO JAZDY NA 2 lub 3 LATA i DOSTANIESZ OK 500 f KARY.\ndo wiezienia nie pojdziesz, moze ze wsiadziesz po wyroku 2 raz............i cie zlapia.......\nTEMAT DO ZAMKNIECIA!!! amen\nPostautor: zosiasamosia » 26 wrz 2007 14:33\nuser190255 pisze: Prawo jazdy zwÅ‚aszcza tutaj jest teÅ¼ zamiennikiem dowodu toÅ¼samoÅ›ci i jest traktowane powaÅ¼niej niÅ¼ w Polsce wiÄ™c nie sÄ…dzÄ™ tak jak piszesz Å¼e ot tak lekko darujÄ… osobom przestÄ™pstwa i wykroczenia, puszczaÄ‡ w obrÄ™bie uni, tym bardziej Å¼e powoÅ‚ujesz siÄ™ na przepisy z przed prawie 10 lat i czy na pewno nie weszÅ‚o w Å¼ycie?\nSprawdz sam, ja poswiecilam troche czasu na znalezienie tych informacji i to jest wlasnie wynik wyszukiwania. A jak znajdziesz jakies inne przepisy to napisz tutaj co i jak.\nJest dyrektywa dot prawa jazdy http://europa.eu/rapid/pressReleasesAct ... anguage=en\nale nie wiem czy ona weszla w zycie i czy faktycznie wymieniaja sie informacjami: "Member States will strengthen their cooperation in order to prevent temporarily banned drivers from obtaining a new driving licence in another Member State. An EU wide-network for data-exchange of driving licenses needs also to be established for this purpose."\nNie che mi sie szukac, bo nigdy nie bedzie to moim problemem.\nRejestracja: 12 sty 2008 22:38\nPostautor: wilgator » 02 mar 2008 03:15\nmówcie_mi_255 pisze: bardzo twórcza nadinterpretacja prawa,\nPuszczają w obrębie uni większe przestępstwa!\nPrzykład z kierowcą nie jest sprzeczny z tym co napisała ZOSIASAMOSIA,która zresztą wysiliła się podając konkrety.\nBajki o tym że policja jest w stanie sprawdzić wszystko w bazie międzynarodowej - to twoja fantazja.Są w stanie owszem sprawdzić piorunem,ale w obrębie swojego kraju.\nA na marginesie ,skoro sugerujesz ,że utrata prawa do prowadzenia w jednym kraju niesie za sobą ogólnounijną dyskwalifikację to musiałoby również istnieć ogólnounijna baza danych o punktach karnych,ogólnounijne prawo odnośnie dopuszczalnej ilości spożywanego alkoholu u kierowcy itd.itp.\nTo co piszesz o wymianie prawa jazdy nie ma nic wspólnego z prawem do prowadzenia pojazdów.pozdro\nRejestracja: 06 mar 2008 23:21\nPostautor: user1401272 » 06 mar 2008 23:26\nJeżeli masz polskie prawo jazdy to ci nie zabiorą.Dostaniesz tylko bana na teren UK -tzn juz we Francji bedziesz mógł jeździć .Kara bedzie zalezna od stanu alkoholu -min 12-15 miesiecy(w górę ) .Wiem na 100 % bo miałem podobny przypadek (bez kolizji ).\nPostautor: barteko » 07 mar 2008 02:54\njezeli byla policja to sprawa zostanie skierowana do sadu tam dostaniesz £500-£1000 funtow kary i zabiora ci prawko na 2-3 lata. to wszystko\nRejestracja: 06 paź 2009 17:02\nPostautor: muaddib » 06 paź 2009 17:13\nwitam wszystkich serdecznie i prosze o rzetelna porade.\nponad 2 lata temu zostalo mi odebrane prawo jazdy w polsce za jazde pod wplywem alkoholu na okres 2ch lat. Policja natomiast nie znalazla przy mnie prawa jazdy (karty)dlatego tez po powrocie do uk jezdzilem 2 lata bez zadnych problemow i nigdy nie mialem kontroli(przez ten czes zmienialem auta i ubezpieczycieli) Po zakonczonym okresie 2ch lat w polsce przestaje obowizywac mnie kara zakazu prowadzenia pojazdow poniewaz jednak nie jezdzilem ponad rok musze od nowa zdawac egzamin potwierdzajacy moja kwalifikacje.\nSkoro juz nie mam wyroku w polsce a jedynie musze potwierdzic moja umiejetnosc prowadzenia pojazdow jak wyglada moj status w uk?\npytam poniewaz zastanawiam sie nad wyslaniem mojego uprzednio nie odebranego prawa jazdy do DVLA i wiymianie na Angielskie\nRejestracja: 22 maja 2011 19:58\nPostautor: nefretiti » 22 maja 2011 20:03\nJesli odmowia mi wydania prawaka w uk bo jestem diabetykiem, a w polsce przyznaja mi prawko, czy moge jezdzic w uk?


To nieprawda, że żeby zniszczyć związek trzeba dwojga i że wina zawsze leży po środku - Sessionbordercontroller.info - Magazyn dla kobiet- sessionbordercontroller.info\n„Wina leży pośrodku”. „Nigdy nie jest tak, żeby tylko jedna strona była winna”. Jak często słyszeliście te zdania? Wydaje nam się, że dzieląc odpowiedzialność za rozpad relacji na pół, zachowujemy zdrowy rozsądek i obiektywność. A jednak bywa przecież, wcale nierzadko, że by zepsuć związek, potrzeba tylko jednej, samolubnej osoby.\nOna i On. Związek prawie idealny, na zewnątrz. Bo tak naprawdę, oboje wiedzą, że wszystko się psuje. Ona czuje się zaniedbana, cierpi, ale nie mówi o tym głośno. On pracuje coraz więcej i coraz mniej ma czasu na budowanie tej miłości. Dziwi się, że kobieta, którą kocha, ciągle płacze. Ona jest samotna, on jest zajęty. Coraz gorzej się rozumieją, coraz rzadziej rozmawiają. Coraz ich mniej. Gdyby spytać, czy się nadal kochają, odpowiedzą, że tak, że oczywiście, że nie ma mowy o kimś innym. Ale związek się rozpada. Po której stronie leży wina? Po jego, bo zaniedbuje ukochaną osobę, czy po jej, bo pozostaje bierna, nie mówi o swoich uczuciach? Czy można mówić o wspólnej odpowiedzialności? Czy to jego egoizm niszczy ten związek czy jej duma?\nOczywiście, każdy jest w jakimś stopniu egoistą, zwłaszcza w miłości. Wszyscy pragniemy być najważniejsi dla ukochanej osoby, najpiękniejsi, najwspanialsi. Wszyscy chcemy być „numerem jeden”. Ten rodzaj egoizmu jest czymś naturalnym. Ale egoizm, który rujnuje najpiękniejszy związek, bo ignoruje potrzeby, pragnienia i uczucia drugiej osoby, ten jest cichym zabójcą miłości.\nOna i on, małżeństwo z dwójką dzieci. Ona się zakochuje, zdradza, ale nie chce odejść, bo boi się, że skrzywdzi męża i dzieci. Ale on czuje, że coś jest nie tak, że coś się zmieniło w jej stosunku do niej. Odkrywa prawdę. Cierpi, czuje się oszukany, szaleje w bólu. Obwinia ją, ale szuka winy także w sobie. Znajomi mówią: „Chyba zwariowałeś, przecież to tylko i wyłącznie jej wina”. A on ma wątpliwości. Bo skoro szukała miłości gdzie indziej, to znaczy, że nie była z nim szczęśliwa, że coś zrobił źle. Tyle lat małżeństwa, tyle wspomnień, dobrych chwil. Ale jednak, gdzieś ją zawiódł. Czy to słuszny tok rozumowania?\nPamiętajmy, że każdy z nas ma wybór. To, jak kształtuje się nasze życie i relacje z innymi sprowadza się do naszych decyzji i osobistych wyborów. Choć wiele ścieżek może nam się wydać interesujących, kuszących, wspaniałych, nie na każdą wstąpimy, ze względu właśnie, na naszą miłość, na tę drugą osobę. Wchodząc w związek z drugim człowiekiem, składamy sobie deklarację, że przetrwamy, że będziemy o siebie nawzajem dbać. Że będziemy lojalni. Zdrada wszystko to przekreśla. I jasne, są takie sytuacje, gdzie można ją jakoś usprawiedliwić. Ale tam, gdzie, mówiąc brutalnie, partner w żaden sposób sobie na nią nie zasłużył, trudno dzielić odpowiedzialność za rozpad związku na pół.\nTerapeuci par wyróżnili listę rzeczy, które może zrobić rzeczywiście tylko jedna osoba, by zniszczyć związek. Znalazły się na niej:\ntraktowanie partnera z pogardą\nczęste okłamywanie partnera\nbrak dbałości o jego o uczucia\nprowadzenie podwójnego życia\nwykorzystywanie partnera (fizycznie, emocjonalnie, słownie, finansowe, seksualne itp.)\npartner nigdy nie mówi „przepraszam”.\nNa liście grzeszków jednego z partnerów, za które nie możemy obciążyć go za rozpad związku, jako jedynego odpowiedzialnego, znalazły się natomiast:\nwalka z chorobami psychicznymi, takimi jak depresja, lęki, zaburzenia dwubiegunowe\nnieumiejętność gotowania / prowadzenia domu /wykonywania obowiązków domowych\nproblemy z wyglądem lub poczuciem bycia atrakcyjnym\nciągłe tycie lub utrata wagi\nzapominalstwo lub bycie „nieobecnym” w związku.\nWiecie na czym polega różnica? Na pierwszej liście znalazły się rzeczy, które wypływają z naszych osobistych decyzji. Na drugiej te, które są związane z naszą osobowością. Istnieje zatem wyraźna różnica między typami zachowań partnera, który niszczą związek a tymi, które nie. To sprawa charakteru. Ludzie pozbawieni empatii i uczciwości są kiepskimi partnerami życiowymi. Brak im dojrzałości i współczucia, aby utrzymać długotrwałe, zdrowe relacje z ukochaną osobą. Nie są w stanie zrozumieć uczuć innych – a to podstawowy element pozytywnego, udanego związku.\nCharakter to jakość osobista, rozwijana w czasie, zawierająca wartości, przekonania i postawy wobec siebie i innych. Terapia par nie poprawi wad charakterystycznych dla naszego partnera, może pomóc pracować nad jego zachowaniami i decyzjami. I tak, czasami potrzeba jednej osoby, aby zniszczyć związek. Nie, to nie twoja wina, jeśli nie jesteś właśnie tą osobą. To, że padłaś ofiarą manipulacji, nie oznacza, że przyczyniłaś się do rozpadu tego związku. Najlepszą rzeczą, jaką możesz zrobić, jest zaakceptowanie rzeczywistości – odpowiedzialność ponosisz jedynie za własne wybory i zachowania.\nDo miłości nie ma instrukcji, jednej uniwersalnej definicji, jednego rozwiązania na pojawiające się w związku problemy. Miłość jest taka, jak ludzie, których łączy: jedyna, niepowtarzalna, za każdym razem inna. Miłość jest wymagająca: trzeba pracy i poświęcenia, żeby trwała i nie gasła. Miłość nie jest łatwa i wygodna. Czasem, mimo, że nadal się tli, trzeba odejść. Niekoniecznie z bardzo oczywistych powodów. Niektórzy uznaliby je wręcz za błahe. I niekoniecznie odejść na zawsze. Może nawet tylko na chwilę, żeby pozwolić sobie i swojemu partnerowi spojrzeć na nią z dystansem? Docenić, naprawić?…\n5 nieoczywistych powodów, dla których kobiety odchodzą od mężczyzn, których nadal kochają\nNiektórzy mężczyzni mają tendencję do oddalania się (fizycznego i emocjonalnego), kiedy nie czują się komfortowo. Większość kobiet w związku zamyka cały swój świat. Gdy ogarnia nas poczucie samotności, ten świat się wali. Naturalną reakcją jest ewakuacja.\nBrak chęci zrozumienia i wsparcia\nWszyscy tego pragniemy: być wysłuchani, poczuć, że ktoś nas rozumie, że stoi po naszej stronie, że jesteśmy z kimś jednością, że nas zaakceptowano, że jesteśmy godne szacunku. O ten szacunek i poczucie, że to, co mamy do powiedzenia jest ważne, bywa trudno. Ba, czasem nawet trudno o tak banalne i proste akty komunikacji i miłości jak chęć dzielenia się obowiązkami domowymi. Kobiety odchodzą, bo ich mężczyznom nie chce się słuchać i uparcie traktują je jako „pewnik” w swoim życiu.\nZmiany i brak zmian\nDoświadczamy ich stale, w mniejszym lub większym stopniu. Mamy swoje kryzysy, „górki i dołki”. Wszystkie doświadczenia pozostawiają w nas jakiś ślad. Zmieniamy się, choćby „tylko” wtedy, gdy pokonujemy problemy, przezwyciężamy życiowe tragedie i… tracimy dotychczasową perspektywę. Nagle chcemy czegoś więcej, czegoś innego, nagle okazuje się, że inaczej definiujemy słowo „szczęście”. I że wcale nie jesteśmy tam, gdzie chciałybyśmy być. Zdarza się, że nasz partner nie potrafi zaakceptować tych zmian. Tylko, że my jesteśmy już zbyt daleko, by się zatrzymać, by wrócić do dawnego życia…\nBadania dowodzą, że mężczyzni są o wiele mniej „elastyczni” jeśli chodzi o podatność na zmiany. Zdecydowanie bardziej wolą komfort jaki daje im przewidywalność, rutyna. Z wiekiem, rzadziej niż kobiety, odczuwają potrzebę ciągłego rozwoju. I może się zdarzyć, że przestają być dla nas partnerami do rozmowy.\nKiedy nasz związek przeradza się w taki dziwny twór, gdy już jedynie „trwamy” obok siebie, pojawia się uczucie pustki, którą coraz trudniej wypełnić. Teoretycznie można żyć razem, będąc właściwie osobno, nie szukając porozumienia. Tylko, że choć w związku jesteśmy w stanie znieść wiele, obojętność naprawdę boli. Potrzebujemy partnerstwa, współpracy w tworzeniu relacji, wzajemnego dbania o siebie, ciekawości drugiego człowieka.\nPowiecie: rutyna, samotność to jeszcze nie dramat. Są rzeczy dużo gorsze: przemoc, zdrada. To prawda. Żyjemy jednak w takich czasach, kiedy mamy coraz większą świadomość tego, jak ważne jest dla nas poczucie osobistego spełnienia, szczęścia. Kiedy nie ma między nami szacunku, połączenia emocjonalnego i intelektualnego, namiętności, intuicyjnie czujemy, że lepiej nam będzie osobno.\nChociaż o agresji mówi się dość dużo, prawda jest jednak taka, że naprawdę nietrudno nie zauważyć na pierwszy, a nawet drugi rzut oka osobę bardzo agresywną. Agresja pasywna jest tak samo podstępna i krzywdząca jak jej całe towarzystwo, o tym musimy pamiętać. Co więcej pasywna agresja bywa irytująca, ponieważ nie potrafimy wychwycić formy wrogiego zachowania, nawet jeśli nie do końca jesteśmy świadomi, z czym właściwie mamy do czynienia.\nTwój nieświadomy niczego mózg może wykryć ledwo zauważalne zmiany w wyrazie twarzy, mowie i postawie ciała, zachowaniu. Kiedy twój nieświadomy mózg wykryje wrogość u innej osoby, aktywuje ciało migdałowate – obszar mózgu przetwarzający strach – lub inne obszary mózgu związane z reakcją walki lub ucieczki. Ta zmiana fizjologiczna może sprawić, że poczujesz się niespokojna, przerażona, zmartwiona, zestresowana lub po prostu źle się czujesz.\nNajwiększy problem z pasywną agresją polega na tym, że ciężko dotknąć tego, co złe. Mózg podpowiada ci, że druga osoba ma wobec ciebie negatywne uczucia. Jednak z powodu subtelnego sposobu manifestacji swojej agresji łatwo jest ją zapisać jako normalne zachowanie, zwłaszcza jeśli ktoś twierdzi, że wszystko jest w porządku, zaprzecza, gdy pytasz, czy jest zła, obrażona, urażona.\nJeśli pozostajemy nieustannie narażeniu na pasywną agresję, której druga strona zaprzecza, może zacząć kwestionować swoje własne emocje i opinie, co jest bardzo niebezpieczne. Oto kilka przykładów dość powszechnych, ale wyjątkowo subtelnych form agresji pasywnej.\nJeśli osoba, którą znasz dość dobrze, nie nawiązuje z tobą kontaktu wzrokowego tak jak zwykle, oznacza to, że coś jest nie tak. Zamiast rozmawiać z tobą, wybiera radzenie sobie z negatywnymi uczuciami poprzez dystansowanie się do ciebie.\nOgraniczony kontakt wzrokowy niekoniecznie jest celowy. Nie zawsze też oznacza, że ktoś jest na ciebie zły. Może to wynikać z poczucia winy, ukrywania jakiś rzeczy, który których nie zrobił, jeśli jednak celowo nie próbuje ci tego wytłumaczyć, to już jest pasywna agresja.\nCiągłe zapominanie o zrobieniu czegoś dla ciebie, czy o coś, o co prosiłaś, jest kolejną oznaką pasywnej agresji, na którą trzeba uważać. Niektóre osoby są na ogół zapominalskie, niezorganizowane, ale istnieją tego granice, które każdy z nas powinien postawić.\nIgnorowanie cię podczas rozmowy grupowej\nJeśli ktoś cię ignoruje, gdy mijasz go na ulicy lub korytarzu, może oznaczać, że nie jest za bardzo spostrzegawcza lub potrzebuje wizyty u okulisty. Kiedy jednak nie istnieje racjonalne wytłumaczenie, dlaczego ktoś miałby cię ignorować, prawdopodobnie stosuje pasywną agresję. Można ona ujrzeć światło dziennie podczas rozmowy w towarzystwie, w której przez jedną z osób jesteś całkowicie pomijana, nawet gdy zadajesz pytania. Wymaga to twojej interwencji – albo zwrócisz uwagę, że jesteś pomijana, albo odpuścić kontakt z taką osobą w ogóle.\nI chociaż te subtelne przejawy agresji zdają się być niewinne, to tak naprawdę mogą siać duże spustoszenie w naszym poczuciu pewności siebie, własnej wartości i pewności co do swoich emocji. Zwróć uwagę, czy w twoim otoczeniu są ludzie, którzy stosują wobec ciebie tę właśnie formę agresji, warto zdać sobie z niej sprawę, by zareagować, by ochronić siebie jak najszybciej z jej negatywnymi skutkami.\nWydaje nam się, że… 7 najczęściej popełnianych błędów w myśleniu o życiu\nPrzestań tracić energię na rzeczy, na które nie masz wpływu. Jak szczerze cieszyć się życiem


MŚ 2018: Polska w grupie z Kolumbią i Serbią! FIFA przeprowadziła symulację (WIDEO) - Polsat Sport\nNajbliższe dni stoją pod znakiem losowania grup mistrzostw świata w Rosji, które odbędzie się 1 grudnia. Aby przybliżyć kibicom mechanizm losowania, które zostało usprawnione względem poprzednich edycji mundialu, FIFA zaprezentowała film instruktażowy, będący jednocześnie symulacją takiego losowania.\nFilm prezentuje losowanie każdego z czterech koszyków. Biało-Czerwoni z koszyka numer jeden trafili do grupy C, w której ich rywalami zostały reprezentacje Kolumbii, Serbii i Iranu. Trzeba przyznać, że gdyby takie losowanie wydarzyło się już w finalnym terminie, największymi szczęściarzami byliby Belgowie. Trafili oni do grupy E z Islandią, Peru i Panamy.\nNajciekawiej z kolei wyglądały grupy D (Portugalia, Hiszpania, Senegal, Korea Płd.) i F (Niemcy, Dania, Urugwaj, Nigeria).\nOficjalne losowanie rozpocznie się od przydzielenia gospodarza do grupy A, a następnie pozostałe drużyny trafią do grup B-H. Następnie dolosowane zostaną ekipy z koszyków 2-4, jednak trzeba pamiętać o zasadzie mieszania kontynentów. Zespoły z tego samego kontynentu nie mogą trafić do jednej grupy - wyjątkiem jest Europa, dla której limit wynosi dwa zespoły.\nCzytaj więcej: MŚ 2018: Ranking zawodników urodzonych za granicą. Jak Polska wypada na tle potęg?


Jak wybrać buty ślubne? - Zwykła Panna Młoda\nButy ślubne to tak naprawdę jeden z najważniejszych elementów wesela! Ślub i wesele trwają dość długo, więc przy wyborze trzeba się kierować nie tylko ich stroną wizualną, ale również praktyczną. Weź pod uwagę, że przez wiele godzin będziesz na nogach, dlatego Twoje buty ślubne powinny być dostosowane do Twoich możliwości i umiejętności chodzenia na obcasach. Owszem możesz zmienić buty w trakcie imprezy na trampki, baleriny itd. Tylko pytanie czy o to Ci chodziło?\nWarto wyglądać olśniewająco przez całość swojego wesela. Jeśli pomimo tego zdecydujesz się na zmianę obuwia, to koniecznie nie zapominaj o długości sukienki, jeśli masz długą to warto nie robić dużej różnicy przy doborze obcasów. Nie zmieniaj szpilki 11 cm na płaską balerinę, Twoja suknia ślubna tego nie przeżyje;). Po takiej zamianie całą resztę wesela masz zmarnowaną, bo ani gościom nie będzie się wygodnie tańczyć, ani Tobie ponieważ wszyscy z Tobą na czele będą deptać sukienkę i się o nią potykać.\nSzpilki ślubne czy buty ślubne na płaskiej podeszwie?\nChyba nie ma wątpliwości, że każda kobieta kocha buty? Zakup butów na każdą inną okazję jest często przez nas kobiety celebrowany, a co dopiero jeśli chodzi o buty ślubne?\nPrzed zakupem warto odpowiedzieć sobie na pytanie czy kupuję szpilkę 11cm i wytrzymuje w niej kilka godzin albo mniej i zmieniam czy kupuję but w którym będę się bawić do końca wesela?\nObuwie ślubne – 12 istotnych wskazówek!\nZnasz swoje możliwości najlepiej więc jeśli na co dzień nie chodzisz w obcasach lub szpilkach to wybierz obcas 3 albo 4 cm max, inaczej nie dasz rady bo Twoja stopa, sylwetka, łydki – nie są do tego przyzwyczajone i to że będziesz podróżować kilka tygodni przed ślubem w butach ślubnych po domu nie bardzo ratuje sytuację 😉\nJeśli chodzenie na obcasie nie sprawia Ci problemu możesz zdecydować się na buty 6 albo 7 cm, wyższe już wykrzywiają nienaturalnie stopę.\nPrzed zakupem obuwia ślubnego zwróć uwagę na grubość podeszwy i wykończenie w środku buta. Warto żeby podeszwa była grubsza a środek miał wbudowane „poduszeczki”.\nSprawdź czy obuwie jest skórzane, każde inne tylko może zaparzać stopę. Inna opcją jest np. satyna.\nWybierz: obcas czy szpilka? Co będzie bardziej stabilne dla Ciebie?\nPamiętaj buty ślubne musisz mieć już na pierwszej przymiarce! Do nich salon sukien ślubnych dopasuje długość Twojej sukni ślubnej! Optymalna długość sukni niezależnie od kroju butów i wysokości obcasa to jest 2 cm nad ziemią.\nJeśli masz szczupłą stopę, koniecznie weź pod uwagę buty z zapięciem, żebyś nie miała uczucia „wyskakiwania” stopy z obuwia. Ważne żebyś nie musiała w dniu ślubu zastanawiać się czy ten but nie zostanie gdzieś na środku Kościoła 😉\nOzdoby na butach ślubnych nie powinny być zbyt obszerne i z ostrymi zakończeniami, aby nie zaciągały sukni i nie zaczepiały o nią!\nJeśli masz problem z doborem obuwia to zastanów się nad butami robionymi na zamówienie np. tanecznymi, będą dopasowane do Twojej stopy i idealne na ten dzień.\nPodeszwa butów Panny Młodej powinna być zawsze biała lub kremowa! Odpuść czarną podeszwę 😉\nJeśli masz np. lekcje pierwszego tańca albo sami ćwiczycie pierwszy taniec to weź swoje buty ślubne na próbę i zobacz jak Ci się w nich tańczy a przy okazji je trochę „rozchodzisz” 😉\nWybierając obuwie ślubne stawiaj na wygodę, wygodę i jeszcze raz wygodę! Uwierz mi wiem co mówię 😉\nNa dzień ślubu zapakuj na wszelki wypadek swojej świadkowej plasterki do torebki 😉\nRozglądasz się za suknią ślubną? Zobacz niesamowite suknie ślubne!!\nPs. Jeśli masz długą suknię to pamiętaj że butów praktycznie nie widać, więc…. POSTAW NA WYGODĘ 😉\nNext Trampki ślubne, czyli sposób na dobrą zabawę weselną!\n2 thoughts on “Jak wybrać buty ślubne?”\n26 maja 2016 o 20 h 48 min\nNa pewno napiszemy o tym w artykule dotyczacym czego unikac przy slubnych butach 😉\nEqualize Entropy pisze:\n26 maja 2016 o 20 h 14 min\njak dla mnie zasada nr 1 – buty bez odkrytych palców.


Cieknący bidon- poprawa szczelności - Zrób to sam - druciarstwo - FORUM rowerowe SzajBajk\nCieknący bidon- poprawa szczelności\ndodany przez Greyo, 5 Lipiec w Zrób to sam - druciarstwo\nTrochę biłem się z tym czy opisać to na forum, bo użycie wężyka do poprawy uszczelnienia może wydawać się głupie. No ale, mamy teraz szczyt sezonu, jest ciepło a momentami wręcz żar leje się z nieba i bidon jest potrzebny.\nWszystko zaczęło się od tego, że zakupiłem okazyjnie bidon wraz z uchwytem. Dopiero podczas jazdy zauważyłem, że mój topeak przecieka i ogólnie nie jest za szczelny.\nAle przechodząc do meritum, do uszczelnienia wykorzystałem wężyk zakupiony w aptece, dokładnie chodzi o zestaw do przetaczania płynów ( koszt tego zestawu to 1,20 zł, słownie złoty dwadzieścia groszy ).\nW tym zestawie jest miękki wężyk, który można wpasować w rowek który jest w nakrętce. W ten rowek przy wkręcaniu wchodzi kołnierz butelki, i w tym miejscu trzeba uszczelnić bidon.\nU mnie to pomogło, zalewam teraz bidon do pełna i jest ok .\nZamontowanie tego wężyka nie poprawia sytuacji od razu. Trzeba na dzień lub dwa mocno dokręcić nakrętkę po to, żeby uszczelnienie się ułożyło w rowku.\nOd dawna męczy mnie ten temat i zdaje się że będzie już w końcu zamknięty\nNie wiem jak na to wpadłeś, ale efekt końcowy... brak słów 🙃\nAktualnie mam bidony Zefal Magnum i rurka pasuje jak ulał\nCsaga cieszę się, że pomogło\nNa pomysł wpadłem przez przypadek, bo do uszczelnienia takich połączeń w sklepie nic nie ma (w sensie uszczelek) i trzeba radzić sobie samemu.\nNo to będzie już druga firma 'bidonowa' , gdzie można wykorzystać wężyk\nSam niedawno miałem problem z bidonem. Niestety inaczej niż w Twoim przypadku bidon przeciekał od spodu. Wyglądało to jakby dno na łączeniu (wygląda to tak jakby bidon był zbudowany z dwóch złączonych w jakiś sposób połówek których łączenie przebiega właśnie w poprzek dna) było nieszczelne. Na początku chciałem to drutować. Na logikę wystarczyłoby miejsce łączenia przejechać czymś co zapewni dodatkową szczelność - chciałem użyć np. silikonu sanitarnego. W końcu stwierdziłem, że dam sobie spokój. Koniec końców to jednak ja będę z tego pił a nie mam zielonego pojęcia jak silikon, którego użyję wpływa na zdatność wody do picia.\nSilikon nie nadaje się do uszczelniania bidonów, zwłaszcza sanitarny.\nMożna kupić na allegro uszczelki silikonowe w płaskiej postaci lub w formie sznuru, w różnych średnicach.\nProblem jest tylko taki, że są to grube (sznury) i duże uszczelki (płaskie) i trzeba docinać.\nA druga sprawa to nasze bezpieczeństwo, sprzedawcy coś piszą o normach które dopuszczają te uszczelki do kontaktu z żywnością, ale mnie to jakoś nie przekonuje.\nW Twoim przypadku lepiej będzie kupić coś szczelnego i po problemie\nNa forum polecają bidony ELITE Fly.\nW zasadzie to wyjdzie taniej lub/i lepiej kupić nowy bidon, a ten wykorzystać sobie jako np. pojemnik na narzędzia.\nCo do uszczelnienia nakrętki to w końcu mogłem zalać bidon do końca i nie miałem oblepionego całego roweru od izotonika, choć troche mi teraz nawalają ustniki czy jak to się nazywa, jak nie otworze ze 2,3 razy, żeby spuścić gaz ale i tak nie ma tego co porównywać do tego co było wcześniej\nEdytowane 3 Wrzesień przez Csaga\n1 godzinę temu, Csaga napisał:\nZ tym wężykiem to faktycznie jest druciarstwo , ale jak trzeba na szybko coś zaradzić to pomoże\nZ tego co czytałem tu na forum, to powinno się wlewać płyny raczej niegazowane .\nJa tak robię, bo przy gazowanych otwieranie ustnika kończy się prawie wystrzał gazu i wody\nOsobiście nie toleruje wody niegazowanej samej w sobie, podobnie jak mocno gazowanej, ale taka lekko gazowana to jest mój złoty środek, do tego wsypywałem izotonik w proszku, który raczej nie poprawiał sytuacji\nMój pierwszy bidon kellys'a który miałem to było to - czego bym nie lał to trzymał jak trzeba, z kolejnymi zaczęły się już schody\nBidony trzymają jak ta lala, w jednym mam tylko lekko nie trzymający ustnik.\nEdytowane Sobota o 09:47 przez Csaga\nJa muszę spróbować wody źródlanej czy podejdzie do mojej mieszanki, bo tak się składa, że na trasie mojej przejażdżki znajduje się ujecie wody pitnej dla miasta.\nMożna sobie nalać za free\nMożna wiedzieć jaki izotonik dodajesz do wody?\nWcześniej dodawałem SIS-a w żelu a obecnie sypię Isostara, który według mnie jest lepszy na upały.\nPrzecież SIS to żel energetyczny - ma uzupełnić kalorie a nie nawadniać!\n6 godzin temu, nctrns napisał:\nWcześniej za bardzo się w to nie zagłębiałem, po prostu szedłem do sklepu i mówiłem że chce coś do wody w miarę taniego.\nTo sprzedawca dawał mi SIS-a i było ok\nTeraz trochę poczytałem i zainwestowałem w isostara\nZa jakiś czas pewnie znowu zmienię isostara na coś innego.\nEdytowane 5 Wrzesień przez Greyo\nKilka miesięcy jeździłem na CR7 Drive, teraz aktualnie wyrabiam kupione na szybko elektrolity w saszetkach z apteki, póki nie kupie nic konkretnego spełniającego moje wytyczne


Tetra - Tetra AH 50-400 - wężyk do napowietrzania [2.5m] - sklep akwarystyczny\nProducent: Tetra Kod produktu: 4004218157026\nWąż do pompy Tetra AH 50 - 400.\nElastyczny wężyk silikonowy doprowadzający powietrze z pompki napowietrzającej.\nPasuje do pomp napowietrzających Tetra APS 50 - 400 i większość innych pomp.\nWymiary: 2,5 m długości, średnica 4 / 6 mm (wewnętrzna / zewnętrzna).\nWężyk silikonowy do napowietrzaczy o standardowych wymiarach 4/6mm. Produkty oryginalny - marki U.S.Aqua. Do jakich urządzeń pasuje wężyk Airline marki U.S.Aqua?Wężyk pasuje do wszystkich napowietrz ...czytaj więcej\nOpis produktu pasuje do zamówienia, które otrzymałem. Sprawdza się bez zarzutów.


Polscy poeci. Coś o dzieciach - Ludwik Jerzy Kern - ebook - pdf - Virtualo - Virtualo.pl\nPolscy poeci. Coś o dzieciach - ebook\nKażdy powinien znać klasykę polskiej poezji dziecięcej. Seria POLSCY POECI to wspaniałe książki zawierające popularne i lubiane polskie wiersze najbardziej znanych poetów! Wiersze J. L. Kerna to wspaniałe utwory, czytane przez kolejne pokolenia dzieci. Wciąż bawią i uczą maluchy. Przedstawiamy wspaniały zbiór wierszy wybitnego poety. Znajdziecie tu znane i lubiane utwory, takie jak Żyrafa u fotografa, Nosorożce w dorożce, Ambroży i wiele, wiele innych.


Jak odpowiednio konserwować wiertarki? | Budownictwo\nSpora część osób zapomina o tym, żeby prawidłowo pracować podczas remontów trzeba zadbać o sprzęt. Przykładowo należy właściwie konserwować wiertarkę. Wiertarki konserwujemy za pomocą standardowych narzędzi dostępnych w każdym gospodarstwie domowym. Przykładowo rozkręcamy wiertarkę,a następnie za pomocą pędzelka czyścimy ją z kurzu. To przede wszystkim kurz jest powodem zwarć, które psują cały sprzęt i wymagają od nas, abyśmy wydawali spore sumy na ich naprawdę. Drugim elementem, który najczęściej niszczenie od kurzu są szczotki silnika, aby zapobiec takim sytuacjom trzeba przede wszystkim czyścić wiertarkę z kurzu, ale i z wilgoci. Niekiedy jest tak, że sprzęt przykrywa poranna rosa, a jest to bardzo niebezpieczne. Może dojść do zwarcia lub innych paskudnych sytuacji zagrażających życiu robotników. Dlatego też sprzęt po pracy należy zawsze odpowiednio zabezpieczyć, a sprzęt elektroniczny właściwie przechowywać w domu lub budynkach do tego przeznaczonych gdzie nie grozi im zbyt duża wilgotność.\nJakie odpowiednio mieszać beton Bardzo ważnym pytaniem jest, aby mieszać beton w idealne sposób. To znaczy taki, aby był on trwały i oczywiście pozwalał się idealnie rozkładać. Jest to istotne ponieważ tylko wtedy możemy pozwolić sobie na stworzenie bezpiecznego domu. Co ciekawe nie każdy beton można wszędzie wykorzystywać. Chodzi tutaj o to, że inny...\nPoprzedni artykółJak prawidłowo określić zużycie zasobów na placu budowy\nNastępny artykół:Jak odpowiednio stawiać płot?


Jak usunąć cdn.staticwebdom.com\nprzez Carine Febre | Porywacza przeglądarki Published: 2017 December 6, 09:57\ncdn.staticwebdom.com pop-up jest prawdopodobnie spowodowany przez adware. Jeśli jest to tylko jeden pop-up, może przekierowaniu ze niektóre wątpliwości strony internetowej, więc to nie koniecznie infekcji na komputerze. Jednak jeśli wyskakujące okienka pojawiają się regularnie, możesz może mieć do czynienia z adware. Jest to jeden z tych drobnych, ale bardzo irytujące, infekcje, które generują ogromne ilości reklam. to jeden będzie stale męczą, dotyczące instalowania Aktualizacja programu Flash Player, który jest wyraźnie fałszywe. Fałszywe aktualizacje Flash Player są bardzo często używane do rozprzestrzeniania niektórych rodzajów zakażeń, więc użytkownicy są zazwyczaj bardzo się różnić. Więc ktoś wchodzących do tego oszustwa pop-up jest mało prawdopodobne, ale nie niemożliwe. Jeśli byłeś w wątpliwości, pamiętaj, że program Flash Player zazwyczaj aktualizuje automatycznie, w tle. To samo dotyczy wszystkich programów, one nigdy nie poinformuje Cię o potrzebne zaktualizowane za pośrednictwem reklamy pop-up. I jeśli kiedykolwiek są przekonani, że musisz zaktualizować coś, tylko zrobić to za pośrednictwem oficjalnych stron internetowych i nigdy nie za pośrednictwem ogłoszeń. Jest prawdopodobne, że podniósł adware za pomocą freeware. Wyjaśnimy bardziej szczegółowo w ust. W tym czasie trzeba będzie usunąć cdn.staticwebdom.com.\nPo pierwsze należy dowiedzieć się jak uniknąć tego rodzaju sytuacji w przyszłości. Adware jest zwykle dodawane do freeware jako dodatkowe oferty, i będzie zainstalować obok, chyba że ty zapobiec ten sposób. Jest ukryty, dlatego tak wielu użytkowników w końcu go brakuje. Muszą zacząć zwracać uwagę na sposób instalowania programów, przeczytaj podane informacje, a jeśli to możliwe, użyj ustawienia zaawansowane lub niestandardowe. One umożliwiają sprawdzanie ofert dodatkowych, a jeśli niektórzy stają się widoczne, odznacz je. Ustawienia domyślne nie pokaże niczego, więc powstrzymaj się od ich wyboru. Sugerujemy również, zbierając swoje źródła Pobierz bardziej uważnie. To lepiej ściągnąć z wiarygodnych witryn, jak to jest mniej prawdopodobne, ukrywają niechciane oferty.\nPo pojawieniu się pierwszego pop-up, może umieścić go w dół tylko losowe reklam. Po tym wszystkim odwiedzając nieco wątpliwych witryn, użytkownicy często są przekierowywane. Jednakże, jeśli reklamy są popping, podczas przeglądania całkowicie bezpiecznych witryn, to chyba adware, choć może nie zawsze wiem co to znaczy. Mimo, że to naprawdę zależy od tego, kogo zapytasz, adware zazwyczaj nie uważana jest za szkodliwe. To bardziej irytujące niż nic, i tak długo, jak długo nie wolno prowadzić z reklamy, nie powinno wystąpić wiele problemów. Reklamy mogą wyświetlane we wszystkich przeglądarkach, który został zainstalowany, czy to Internet Explorer, Google Chrome lub Mozilla Firefox i przeszkadzać w przeglądaniu stale. Będzie to się denerwujące bardzo szybko, zwłaszcza, że reklamy może zająć cały ekran. Zwróci się z prośbą do zainstalowania nowego programu Flash Player i wola dawać ty dwa wybory, ‚Aktualizacja’ i ‚Zainstaluj’. Kliknięcie na jedną z nich byłoby błędem. Zamiast tego należy zamknąć kartę czy samej przeglądarki. Jeśli nie to zrobić, po prostu klikając ‚X’, kończy jego proces za pomocą Menedżera zadań. Jeśli już naciśnięciu jednego z tych przycisk, może mieć pobrany coś, że nie należy na twoim komputerze. To może być łagodna infekcja, lub może być złośliwym oprogramowaniem. Tego rodzaju fałszywe aktualizacje są często używane do rozprzestrzeniania złośliwego oprogramowania, więc miej na uwadze, że nigdy nie należy zaktualizować z nieoficjalnych witryn, a zwłaszcza nie z reklamy/pop upów. Jeśli chcesz przerywać emisji reklam, trzeba będzie usunąć cdn.staticwebdom.com, i jeśli pobrałeś, co oferuje Ci, będziesz musiał pozbyć się, jak również.\ncdn.staticwebdom.com można odinstalować ręcznie, choć lokalizowanie to zagrożenie może trwać dłużej, niż myślisz. Niemniej jednak jest możliwe do zrobienia. I serdecznie zapraszamy do korzystania poniżej dostarczonego przewodnik, aby pomóc. Istnieje również możliwość korzystania z oprogramowania anti-spyware. Program będzie skanowanie urządzenia, zlokalizuj zakażenia, jeśli jest obecny i pozbyć się go. Niezależnie od tego można wybrać, jeśli nie pojawi się wyskakujące okienko, groźba została rozpatrzona z pełni.\nPobierz narzędzie do usuwaniaAby usunąć cdn.staticwebdom.com Użyj naszej zalecane usuwanie narzędzie odinstalować cdn.staticwebdom.com. Próba wersja WiperSoft zapewnia Wykrywanie zagrożeń komputerowych jak cdn.staticwebdom.com i wspomaga w usunięcie za darmo. Można usunąć wykryte rejestru wpisy, pliki i procesy samodzielnie lub zakupu pełnej wersji.\nkrok 1. Odinstalować cdn.staticwebdom.com i podobne programy.\nUsuń cdn.staticwebdom.com z Windows 8\nOdinstalować cdn.staticwebdom.com z Windows 7\nUsuń cdn.staticwebdom.com z Windows XP\nUsuń cdn.staticwebdom.com z Mac OS X\nkrok 2. Usunąć cdn.staticwebdom.com z przeglądarki\nUsunąć cdn.staticwebdom.com aaa z przeglądarki\nWymaż cdn.staticwebdom.com z Google Chrome\nUsuń cdn.staticwebdom.com z Mozilla Firefox\nUninstall cdn.staticwebdom.com z Safari (Mac OS X)\nKliknij przycisk Przejdź na górze po lewej stronie ekranu i wybierz Aplikacje. Wybierz folder aplikacje i szukać cdn.staticwebdom.com lub jakiekolwiek inne oprogramowanie, podejrzane. Teraz prawy trzaskać u każdy z takich wpisów i wybierz polecenie Przenieś do kosza, a następnie prawo kliknij ikonę kosza i wybierz polecenie opróżnij kosz.\nNaciśnij przycisk Odinstaluj niepożądanych cdn.staticwebdom.com i pozbyć się wszystkich innych nieznane wpisy, jak również. Jeśli nie jesteś pewien, czy rozszerzenie jest wiarygodne, czy nie, po prostu usuń zaznaczenie pola Włącz aby go tymczasowo wyłączyć.\nPobierz narzędzie do usuwaniaAby usunąć cdn.staticwebdom.com Nasz zespół badawczy polecam aby usun╣µ cdn.staticwebdom.com za pomocą narzędzia wiarygodne automatycznego usuwania. Lub można użyć alternatywnego oprogramowania (Norton, Kaspersky, BitDefender), który można znaleźć tutaj.


Na jaką tarczę antykryzysową stać polskie finanse? - Gospodarka - Kraj - parkiet.com\nPublikacja: 07.04.2020 05:11\nPomoc dla gospodarki powinna być znacznie większa, ograniczeniem jest jednak choćby poziom zadłużenia czy wydatki sztywne budżetu. Rząd natychmiast powinien się zastanowić, jak usunąć te bariery.\nIm dłużej trwa pandemia koronawirusa, tym kosztowniejsze są jej ekonomiczne skutki. I tym więcej państwo będzie musiało wydawać na wsparcie przedsiębiorstw, by przetrwały kryzys, ale też na pomoc dla tych osób, które z dnia na dzień straciły źródła utrzymania. Kolejne więc wersje tarczy antykryzysowej muszą być coraz bogatsze w realną pomoc materialną.\nBlisko limitu 55 proc. PKB\nNa jaką pomoc stać polskie państwo, tak by nie przyniosło to jednocześnie kryzysu finansowego i ryzyka bankructwa? – Moim zdaniem już obecnie znajdujemy się blisko limitu bezpieczeństwa – uważa Rafał Banecki, główny ekonomista ING Banku Śląskiego. Szacuje, że państwo będzie musiało pożyczyć ok. 150 mld zł, co przy słabym złotym zbliży nas do granicy dla zadłużenia wynoszącej zgodnie z zapisami i finansach publicznych 55 proc. PKB.\nCo gorsza, jak ocenia Benecki, większość z owych 150 mld zł nowych potrzeb pożyczkowych będzie efektem ubytków w dochodach kasy państwa – będzie to ok. 100 mld zł, a tylko ok. 50 mld zł będzie stanowić realizacja pierwszej tarczy antykryzysowej. – Kryzys gospodarczy przełoży się na spadek wpływów z podatków, a także dochodów jednorazowych. Ale w tym samym czasie trzeba finansować wydatki budżetowe, które są w większości sztywne. Taka konstrukcja finansów państwa, czyli ogromny wzrost „wyborczych" transferów społecznych w czasach dobrej koniunktury, które trzeba realizować w trudnych czasach, spowodował, że obecnie przestrzeń do wzrostu koniecznych działań pomocowych jest ograniczona. Teraz trudno przygotować duży impuls dla gospodarki bez efektów ubocznych – ocenia Benecki.\nPomoc dla miliona osób\nRząd powinien więc szybko dokonać przeglądu swoich wydatków – apelują ekonomiści. – Główne uderzenie w finanse publiczne przyjdzie zapewne od strony malejących dochodów budżetowych w najbliższych dwóch–trzech kwartałach – uważa Stanisław Gomułka, główny ekonomista BCC. – Wiele zależy od skali recesji i skali osłabienia złotego. Ale pojawia się ryzyko przekroczenia przez relację długu publicznego do PKB progu ostrożnościowego 55 proc. – analizuje.\n– Jedna z możliwości obrony to zawieszenie wypłaty 13. emerytury i wycofanie się z obietnicy wprowadzenia 14. emerytury, a także z zapowiedzi dużego podniesienia płacy minimalnej w latach 2021–2022 – uważa Gomułka.\nSławomir Dudek, główny ekonomista Pracodawców RP, wylicza, że tylko rezygnacja z 13. emerytury uwolniłaby ok. 12 mld zł. Według jego wyliczeń starczyłoby to na dopłaty w wysokości 2 tys. zł dla 1 mln pracowników przez sześć miesięcy.\n– Można też zastanowić się na programem 500+ – mówi Janusz Jankowiak, główny ekonomista Polskiej Rady Biznesu. – To znaczy tak go przeformułować, by świadczenia były dostępne dla osób rzeczywiście najbardziej potrzebujących. Dziś wydajemy grube pieniądze na dodatki dla zamożnych, zamiast na ratowanie potencjału gospodarki – zaznacza Jankowiak.\nJak liczyć dług\nZdaniem niektórych polityków, np. Lewicy, rząd nie może teraz ciąć żadnych transferów socjalnych, za to powinien zwiększyć zadłużenie nawet do 60 proc. PKB., czyli konstytucyjnego limitu długu. Dałoby to przestrzeń na ok. 250–300 mld zł na pokrycie obecnych i nowych wydatków państwa.\nCiekawe, że limit 60 proc. długu wobec PKB wcale nie jest taki sztywny, jak mogłoby się wydawać. Sposób liczenia tego długu określa bowiem ustawa, więc można w niej np. zapisać, że wydatki na walkę z pandemią (np. w ramach tarczy antykryzysowej) nie są wliczane do długu. – Ale dyskusję na ten temat rząd musi rozpocząć już teraz, natychmiast. To, co na razie proponuje premier, czyli np. nowe podatki (o czym premier mówił w Sejmie w poniedziałek), jest kuriozalne – zaznacza Jankowiak.\nNa przeszkodzie zwiększeniu zadłużenia w jeszcze większej skali niż obecnie mogą jednak stać rynki finansowe. – Rozluźnienie reguł fiskalnych, co dzieje się na całym świecie, nie zostałyby co prawda odebrane jednoznacznie negatywnie – uważa Benecki. – Jednak jeśli zaczniemy pożyczać ogromne kwoty na rynku krajowym, bo innych możliwości praktycznie nie ma – to w końcu doprowadzi to do tak ogromnego osłabienia złotego, że będzie nam groził kryzys zadłużenia – ostrzega.\nCzeka nas kryzys gorszy niż ten z 2008 roku


Obywatel Warmińsko-Mazurski: PiS to państwo policyjne?\nZdjęcia z Warszawy, 10 czerwca 2017 r. Warto podkreślić, że nie chodzi o mecz piłkarski (podwyższonego ryzyka). Ani o żadne rozruchy uliczne...\nCzy białe różne zagrażają ustrojowi (bezpieczeństwu) państwa? Jak to by w czasach minionych powiedziano...


Propozycja praktyczna i estetyczna. Można się nią posługiwać wedle wyobraźni: używać jako portfel, kosmetyczkę, lub sakiewkę na szczególnie ważne rzeczy. Jako nerka sprawdzi się podczas wakacyjnej podróży, lub pielgrzymki: na lotnisku, w poczekalni, podczas wędrówek, w autobusie. Nieważne, czy kieruje Tobą wiara, nadzieja, czy miłość: na pewno masz jakieś skarby, które chciałbyś mieć zawsze przy sobie. Piktogramy powstały dzięki wersetom z 1 Listu do Koryntian (Kor 13,13).


ArbiTraCoin (ATC) | Blog Jacek 'Hodża' Paciorek\nUwaga: Na dzień 2018-07-08 projekt ArbiTraCoin (ATC) jest zawieszony pod względem wypłat (nie możesz zamienić USD na ATC i wypłacić). Na razie wstrzymaj się z korzystaniem z niego.\nDo 60% miesięcznie z wypożyczonego (lending) wkładu.\nArbiTraCoin (ATC) to moneta inwestycyjna, która:\ndaje Tobie możliwości udziału w zyskach z arbitrażu;\numożliwia cyfrowe płatności;\ngwarantuje szybkie transfery;\nzapewnia anonimowość (choć tu byłbym bardzo ostrożny …)\nprzychód z inwestycji w arbitraż, w które zostały włożone Twoje wypożyczone pieniądze (lending);\nmożliwość zarabiania z posiadania ArbiTraCoin (staking);\nmożliwość zarabiania z budowania społeczności (affiliate & network);\nzyski z tradingu (trading).\nArbitraż na kryptowalutach – zakup kryptowaluty na giełdzie, na której jej cena jest względnie niższa w celu jednoczesnej odsprzedaży tej kryptowaluty na innej giełdzie, na której jej cena jest względnie wyższa. Realizacja takiej transakcji (najczęściej) odbywa się bez ponoszenia ryzyka.\nArbiTraCoin (ATC) to jeden z projektów, który realizuje arbitraż:\nPEŁNY AUTOMAT !!!\nGiełdy z ArbiTraCoin\nWewnętrzna giełda (Exchange) po zalogowaniu się do ArbiTraCoin\nGiełda Stocks Exchange\nMożesz zacząć od 100 USD i zarabiać do 60% miesięcznie a od kwoty wypożyczenia (lending) 10 010 USD, masz gwarantowane 60% miesięcznie. Dlaczego ‚wypożyczenia’? Bo po okresie przypisanym do danego wkładu, wypożyczone środki wracają na Twoje konto.\nNaliczenia są co 24 godziny, przeliczane są w USD i możesz nimi dysponować codziennie.\nRejestracja w ArbiTraCoin:\nNie musisz polecać !!! ale jest tu system poleceń, który płaci:\n8% z bezpośredniego polecenia i dalej w głąb do 5-go poziomu 4%, 2%, 1%, 1%;\n3-5% z drzewa binarnego.\nProjekt jest tak banalnie prosty, że informację o nim możesz bardzo szybko przekazać kolejnej osobie a ona najczęściej nie ma problemów z jego zrozumieniem. Decyzja jak zawsze należy do niej (patrze niżej info o ryzyku).\nRezultaty dla wkładu 1 010 USD, kapitał wraca po 200 dniach:\n2018.05.20 12:40 10.90800000 USD 1.09%\n2018.05.21 12:42 15.25100000 USD 1.53%\n2018.05.22 12:44 12.52400000 USD 1.25%\n2018.05.23 12:45 17.27100000 USD 1.72%\n2018.05.24 12:47 15.55400000 USD 1.56%\n2018.05.25 12:49 14.64500000 USD 1.46%\nZyski możesz codziennie wypłacać. Wypłaty już zrealizowane, są na innych giełdach w postaci Bitcoina.\nPAMIĘTAJ !!! Kapitał wraca na Twoje konto w całości po okresie odpowiadającym\nwysokości Twojego wkładu.\nOd wkładu 10 010 USD gwarantowane 2% dziennie !!!, kapitał wraca po 100 dniach.\nRyzyko? … jak w każdym biznesie, czyli Twój wkład ale z każdą wypłatą z systemu\n(możliwe codziennie) zmniejsza się o tą wypłatę.\nInne rozwiązania oparte o arbitraż\nRed Braces Scanner – skaner arbitrażowy dostarczający informacje o różnicach w cenach kryptowalut pomiędzy wybranymi giełdami kryptowalutowymi.\nZobacz artykuły o Red Braces Scanner\nZobacz artykuły o arbitrażu\nMaj 31, 2018 czwartek at 12:43 pm\nCategories: Biznes Tags: 2%, 60, ArbiTraCoin, arbitraż, arbitraż na kryptowalutach, ATC


Gabinety - Queen Meble Stylowe\nNasze meble pomogą zaaranżować elegancko i w ergonomiczny sposób miejsce pracy – bez względu czy chodzi o gabinet, czy o biuro. Pomagamy zadbać o to, aby wnętrze było nie tylko funkcjonalne, ale i przyjazne dla użytkownika. Stworzyliśmy kolekcje gabinetowe, które pozwolą w pełni zaaranżować stanowisko do pracy przy komputerze. Proponujemy atrakcyjne, stylowe meble utrzymane w nurcie klasycznym, ale posiadające nowoczesne rozwiązania.\nEkskluzywne kolekcje do miejsca pracy\nOferujemy stylowe meble do gabinetu. Wśród proponowanych rozwiązań znajdują się między innymi biurka, regały, witryny, fotele, a także szafki. Wszystkie elementy dają szansę na przygotowanie wygodnej przestrzeni, w której znajdą się pomocne w codziennej pracy rozwiązania. Biuro z szerokim blatem umiejscowionym na optymalnej wysokości pozwala zachować wygodną pozycję podczas pracy z komputerem, pojemne regały umożliwią natomiast przechowywanie segregatorów z umowami i inną dokumentacją biurową.\nPrezentujemy kolekcje ekskluzywnych mebli do gabinetu. W każdej z nich dostępne są różnego rodzaju komponenty, przy czym w ramach jednej kolekcji znajdują się przedmioty utrzymane w jednym stylu. Większość linii ma charakter klasyczny, dzięki czemu pozwalają stworzyć gabinet w tradycyjnym bądź rustykalnym stylu. Możemy zaproponować również konstrukcje o prostej formie, która sprawdzi się w nowoczesnych wnętrzach.\nCały asortyment mebli gabinetowych, wszystko co jest potrzebne, aby praca była nie tylko produktywna, ale przede wszystkim przyjemna i komfortowa. Klasyczne biurko z pojemnymi szufladami, o [...]


Symbol Polska Walcząca – co to za znak? | Harcerskie.com\n31 stycznia, 2017 17 lutego, 2017 Redaktor Pozostałe\nW okresie okupacji w Polsce działało wiele organizacji podziemnych. W walkę z okupantem angażowali się również harcerze, którzy w ramach akcji małego sabotażu malowali symbole Polski Walczącej. Co oznacza ten znak potocznie nazywany kotwicą?\nCo oznacza symbol Polska Walcząca?\nW skład symbolu wchodzą dwie litery P, która symbolizuje Polskę oraz W, która jest symbolem walki. Łączą się one w kotwicę, będącą symbolem nadziei na odzyskanie niepodległości. Znak ten został wybrany jako jeden z 27 zgłoszonych na konspiracyjny konkurs zorganizowany przez Biuro Informacji i Propagandy KG AK. Jego autorką była prawdopodobnie Anna Smoleńska ps. Hania, instruktorka harcerska.\nSymbol Polski Walczącej był wykorzystywany przez harcerzy w ramach akcji tzw. małego sabotażu. To oni przyczynili się do rozpowszechnienia symbolu Polska Walcząca. Organizacja Wawer była główną grupą, która zajmowała się malowaniem znaków w różnych miejscach Warszawy. Akcje te miały podnosić na duchu Polaków i pokazywać okupantom, że Polska jeszcze nie zginęła.\nAkcje malowania przeprowadzano w nocy, pojedynczo lub dwójkami. Malowano na murach, pomnikach, tablicach ogłoszeniowych, słupach, tak, by znak był widoczny. Do malowania używano farby smołowej, którą bardzo trudno było usunąć. Malowano również w dzień, co było zakazaną brawurą. Czasem jednak górę brała chęć popisania się przed innymi swoją odwagą, która przez wielu była traktowana raczej jako głupota.\nSymbol Polska Walcząca był rozpowszechniany nie tylko poprzez malowanie go na ścianach, ale był również drukowany na ulotkach. Tu swoją ważną rolę spełnił Jan Bytnar, który stworzył szablon i pieczątki ze znakiem kotwicy. Był on również twórcą urządzenia do malowania kotwic na dużej wysokości, zwanego „wiecznym piórem”. W jego skład wchodził długi na ok. 2m, składany kij, na którego końcu był piszący knot i kubełek z farbą. Maczając knot w farbie można było pisać, a dzięki kijowi znaki mogły pojawiać się na dużej wysokości.\nSymbol Polski Walczącej nadal żywy\nOd zakończenia wojny upłynęło już ponad 70 lat, a symbol Polski Walczącej od 2014 roku podlega szczególnej ochronie. To wtedy została uchwalona przez Sejm ustawa o ochronie Znaku Polski Walczącej. Zgodnie z jej zapisami ma on być traktowany z należytym szacunkiem, a każdy, kto go znieważy podlega karze.\nNadal idąc ulicą możemy napotkać symbol Polska Walcząca. Ubrania m.in. bluzy, koszulki, czapki noszone przez polskich patriotów nie pozwalają zapomnieć o bohaterstwie tych, którzy z narażeniem życia walczyli o wolną i niepodległą Polskę.\nTekst przygotowany przez www.surgepolonia.pl Źródło zdjęć: wikipedia.pl\nartykuł sponsorowany polska walcząca szare szergi


GŁÓWNA · INFORMACJE i KONTAKT · REGULAMIN · KOMENTARZE KOSZYK · ZAMÓWIENIE 2 756 874/429\nKrótkofalówki PMR (29) »\nDO KOSZYKA Krótkofalówki TYT MD680PMR cyfrowo-analogowe SUPER JAKOŚĆ PEWNY Zasięg\nOpis: Wielu producentów podaje na opakowaniach informacje do zasięgu krótkofalówek, w większości przypadków są to odległości, których uzyskanie możliwe jest wyłącznie w określonych warunkach. Jeśli poszukujesz radiotelefonów do pracy w zróżnicowanym ter (zobacz więcej ...)\nDO KOSZYKA Motorola T82 Extreme - BESTSELLER zestaw krótkofalówek PMR 2sztuki\nDO KOSZYKA Kenwood TK3501E - profesjonalna krótkofalówka PMR - 16 kanałów IP54/55\nOpis: Kenwood to lider w świecie radiokomunikacji profesjonalnej. Radiotelefony Kenwood TK3501E to najnowsza krótkofalówka pracująca systemie: analogowym PMR446 nie wymagającym pozwoleń. W trybie analogowym w pełni kompatybilny z modelami TK-3201, TK-3 (zobacz więcej ...)\nDO KOSZYKA Kenwood TK3701DE - krótkofalówka 2w1 cyfrowo-analogowa zgodna z MIL\nOpis: Kenwood TK3701DE należą do najlepszych krótkofalówek PMR dostępnych na rynku. Praca na Kenwood TK3701DE nie wymaga licencji. Radiotelefony Kenwood TK3401DE to najnowsza krótkofalówka pracująca w dwóch systemach: analogowym PMR446 oraz cyfrowym radi (zobacz więcej ...)\nDO KOSZYKA Krótkofalówka PMR WLN KDC1 High Power\nProducent: ZASTONE Electronics\nOpis: Krótkofalówka PMR WLN - najmniejsze radiotelefony dostępne na rynku. Zasięg do 10 km MAX Sprawdzony 3 km Radiotelefon PMR nie wymaga licencji Radio WLN można zaprogramować na inne częstotliwości niż 446 Mhz PMR Programujemy 16 kana (zobacz więcej ...)\nDO KOSZYKA Krótkofalówka TYT TC 3000A PMR446 Najlepszy radiotelefon\nWYPRZEDANY KRÓTKOFALÓWKI PMR Motorola TLKR T50 Zasięg do 2 km\nOpis: Radiotelefon PMR - Lidera rynku Motorola