Przebieg prac w Podkomisji w dniu 23 lipca br. - 23.07.2013\nRozpoczynając posiedzenie Przewodnicząca Podkomisji Krystyna Sibińska zaapelowała do wszystkich uczestników posiedzenia, by uczestnicy debaty starali się nie przedłużać dyskusji i ograniczać się wyłącznie do spraw merytorycznych i ważnych, tak by jak najlepiej wykorzystać zaplanowane na posiedzenie godziny. Przewodnicząca podkreślała, że jest coraz mniej czasu na pracę, a przedłużanie obrad nie służy działkowcom. Poseł Jarosław Żaczek zdecydował się wycofać poprawki, które zgłosił KP Solidarnej Polski. Wydaje się to zasadne z uwagi na to, iż SP w głosowaniach popiera poprawki zgłoszone przez Platformę Obywatelską.\nKolejne godziny pokazały jednak, jak złudna była nadzieja zarówno posłów z pozostałych klubów, jak i członków Komitetu Inicjatywy Ustawodawczej, którzy oczekiwali owocnej dyskusji i kompromisów dotyczących newralgicznych artykułów, które budziły spore emocje. Tymczasem jak pokazują fakty, bez względu na opinie posłów PiS, SLD i Inicjatywy Dialogu, a nawet pomijając zastrzeżenia i opinie eksperta komisji – konstytucjonalisty dr hab. Wojciecha Orłowskiego, posłowie PO sukcesywnie, punkt po punkcie przegłosowują wszystkie swoje poprawki, nawet wtedy gdy ich merytoryczna jakość jest wątpliwa i niekonstytucyjna w opinii eksperta Podkomisji. Projekt obywatelski z każdym posiedzeniem staje się więc coraz mniej projektem obywatelskim, a projektem Platformy Obywatelskiej. Jeśli bowiem wykreślane są z niego ważne i istotne z punktu funkcjonowania ogrodów i zachowania idei ogrodnictwa działkowego ustępy, to trudno dostrzec w tym dobrą wolę polityków partii rządzącej.\nPodczas posiedzenia podkomisji w dniu 23 lipca br. członkowie Podkomisji większością tworzoną przez PO wspólnie z SP przegłosowali wykreślenie z projektu obywatelskiego aż 4 artykułów, w tym dość istotnego art. 20, który dawał gminie możliwość udzielania stowarzyszeniu ogrodowemu dotacji celowych skierowanych na rozwój ogrodu. Ponadto całkowicie zmieniono brzmienie wielu artykułów.\nNajwiększą dyskusję wzbudziła poprawka zaproponowana przez Platformę Obywatelską dotycząca wyodrębnienia pewnej kategorii działkowców, którzy mogą zostać uwłaszczeni. Posłowie PiS i SLD poruszali temat zasadności i prawnych komplikacji jakie rodzi uwłaszczenie działkowców. - Jak się ma prawo ustanowienia własności w art. 32 do art. 30, gdzie jest instytucja dzierżawy działki? – pytał poseł Zbyszek Zaborowski (SLD). Podobne pytania zadawał poseł PiS Wojciech Zubowski wskazując na niebezpieczeństwo zamieszkiwania i problemy związane z prawem dziedziczenia w przypadku ustanowienia praw własności. - Zachodzi groźba uznania, że tego typu konstrukcja może naruszać prawa własności gmin i z tego punktu widzenia można się zastanawiać czy taka formuła nie naruszy konstytucji – mówili posłowie. Do tej propozycji odniósł się także przedstawiciel Komitetu Inicjatywy Ustawodawczej wyjaśniając, że wprowadzenia takiego przepisu w takiej formie wywraca system zarządzania do góry nogami i może prowadzić w tym względzie do komplikacji. - Ten projekt ma dostosować obowiązujące przepisy do wyroku TK, tak by nie przekroczyć terminu wskazanego przez TK. Jeśli będzie wola polityczna uwłaszczenia działkowców to można to zrobić w oddzielnych regulacjach w innym terminie – proponował T. Terlecki. Opinię na ten temat wygłosił również ekspert komisji.\n- Uregulowanie prawa własności wymaga wprowadzenie daleko idących ograniczeń, by utrzymać charakter i funkcje ogrodów działkowych – zauważył dr hab. Wojciech Orłowski. - Sprawa ta była już przedmiotem orzeczenia TK. Wyrok o sygnaturze 39/00 wskazuje, że uwłaszczenie pewnej kategorii działkowców objętych użytkowaniem wieczystym mogłoby prowadzić do uznania takiego uwłaszczenia jako niekonstytucyjnego – zauważył. Rodzi to poważne zagrożenie, że przepis ten jest niekonstytucyjny i przez niego nowa ustawa zamiast przynieść bezpieczeństwo i spokój ogrodom, stanie się polem walki i powodem zaskarżenia do Trybunału Konstytucyjnego. - Ustawa ma ochronić działkowców przed negatywnymi skutkami wyroku TK przed styczniem 2014 r. Dysponowanie własnością prywatną właściciela, a takim jest również stowarzyszenie, jest niezgodne z art. 21. Konstytucji – zauważył mec. Bartłomiej Piech.\nObecnych na posiedzeniu posłów i gości zdziwiła wypowiedź posła Marka Łapińskiego z PO, który powiedział: - Nie mówimy o uwłaszczeniu wszystkich działkowców, ale o pojedynczych działkowcach. Ta wypowiedź wywołała ostre komentarze ze strony posłów PiS. – Taka postawa jasno wskazuje, że dzielicie Państwo działkowców na dwa rodzaje – tych, którzy dostaną pełne odszkodowania w przypadku likwidacji ogrodu, bo mieli szczęście się uwłaszczyć dzięki użytkowaniu wieczystemu i tych którzy tego szczęścia nie mają i w pozostaną z niczym – mówił poseł Bartosz Kownacki (PiS). Posłowie PiS kilkukrotnie prosili posłów PO, by odpowiedzieli na zarzuty niekonstytucyjności dot. tego przepisu przedstawiając konkretną opinię prawną w tej kwestii. Niestety posłowie PO takiej opinii nie posiadają, a wątpliwości natury konstytucyjnej zostały całkowicie zbagatelizowane i pominięte.\nZwrócono także uwagę członków Podkomisji na fakt, iż jedynym krajem europejskim, gdzie zastosowano dotąd uwłaszczenie działkowców jest Słowacja i skończyło się to wykupem ogrodów przez inwestorów i likwidacją ogrodów. - Wprowadzenie tego przepisu to zagranie wyłącznie polityczne i nie służy tej ustawie – mówił poseł Schreiber z PiS zaznaczając, że przepis ten może stać się przyczyną nie zyskania, a utraty wszelkiej własności, jaką obecnie posiadają działkowcy. - Posłowie mieli dać ochronę działkowcom, a nie proponować przepisy wątpliwej jakości legislacyjnej, które mogą stać się przyczyną zaskarżenia nowej ustawy do Trybunału Konstytucyjnego przez Prezydenta, jeszcze przed jej wprowadzeniem w życie – mówił poseł PiS. – Jeśli ten przepis spowoduje wstrzymanie wprowadzenia ustawy, to działkowcy stracą wszystkie swoje prawa.\nJednak mimo sprzeciwu opozycji i wątpliwości natury konstytucyjnej zgłaszane przez eksperta Podkomisji większość, która tworzą PO wspólnie z SP, przegłosowała proponowane przez PO zmiany.\nKolejnym punktem zapalnym było przeniesienie praw do działki na inne osoby. W projekcie obywatelskim znalazły się regulacje, które miały regulować rolę stowarzyszenia w przyznawaniu działek, jak również miały zapobiegać negatywnym zjawiskom dotyczącym zbywania prawa do działki na rzecz osób bogatszych, kosztem uboższych rencistów i emerytów. - W niektórych ogrodach istnieje lista oczekujących i jeśli niezależnie od tego działkowiec może sobie wybrać kogokolwiek z jakiegokolwiek miejsca to jest to niezgodne z ideą ogrodnictwa działkowego. Ogrody mają bowiem charakter świadczenia socjalnego, co wskazuje na zasadność takiego przepisu kontrolnego – mówił w czasie dyskusji poseł Zubowski, który zwrócił uwagę na różnice w sposobie postrzegania w użytkowaniu działki, jakie mogą stanowić zagrożenie, a bezpośrednio wynikają z propozycji wniesionej i przyjętej przez PO. - Ten przepis nie wynika z dobrych czy złych chęci, ale to tradycja i doświadczenie wieloletnie. Jeśli chcemy, by stowarzyszenie miało aspekty organizacji społecznej, tego typu ograniczenia są wręcz konieczne. Jeśli w atrakcyjnych miejscowościach będą się pojawiać nowi działkowcy bez kontroli stowarzyszenia, a mieszkańcy nie będą mieli takich możliwości, bo nie będzie ich stać na zapłacenia wygórowanych kwot – wyjaśniał Prezes PZD Eugeniusz Kondracki. - Stowarzyszenie musi świadomie prowadzić politykę w sprawie przyznawania członkostwa i przyznawania działek. Rolą stowarzyszenia nie jest tylko rejestrowanie zmian. W całej Europie stowarzyszenia mają swoją określoną rolę w tym zakresie. Przejmowanie działek przez ludzi bogatych w atrakcyjnych miejscach to naturalna sprawa i duży problem – dodał apelując do posłów o pozostawienia artykułu 45.\n- Ustawa musi zapobiegać zarabianiu na ogrodach znajdujących się w miejscach atrakcyjnych turystycznie – mówił poseł Zubowski. W tym momencie po raz pierwszy podczas posiedzenia głos zabrała milcząca dotąd posłanka Halina Rozpondek, która zamiast odpowiedzieć na wnoszone wątpliwości i zastrzeżenia stwierdziła jedynie, że poprawka Platformy Obywatelskiej jest bardzo dobra. - Wprowadzanie mechanizmów rynkowych do ogrodów działkowych nie służy ogrodom i działkowcom. Poddawanie ogrodów swobodnemu obrotowi sprawi, że przestaną one spełniać rolę socjalną, a staną się dobrem luksusowym dla bogatych – zwrócił uwagę mec. Bartłomiej Piech.\nPosłowie opozycji podnosili problem, jaki stanowić będzie brak kontroli nad obrotem działkami. Spowoduje on bowiem, że działki trafią w ręce osób, które będą komasować kilka ogrodów mając po kilka tysięcy metrów ogrodu. - Turystyka wyjazdowa na ogrody działkowe jest praktyką dosyć istotną społecznie – zwrócił uwagę Zbyszek Zaborowski. - Trzeba się zdecydować czym jest ruch działkowy – czy opracowujemy komercjalizację, czy nadal mają one pełnić społeczną rolę dla ubogich rencistów, emerytów i młodych rodzin. Po co stowarzyszenia? Może od razu oddajmy ogrody w ręce biznesu – mówił Zaborowski odnosząc się do zmian wprowadzanych przez PO.\nKolejny raz mimo protestów opozycji i wskazywaniu dlaczego takie rozwiązanie jest złe z punktu widzenia działkowców, ogrodów i stowarzyszeń, posłowie PO lekceważąc wolę działkowców zawartą w projekcie obywatelskim, który podpisało blisko milion obywateli, wprowadziło swoje zmiany, nie bacząc na dyskusję i wskazywane problemy, jakie powoduje wprowadzony przepis.\nZniechęceni takim obrotem sprawy posłowie mniejszości zaczęli opuszczać obrady Podkomisji, wskazując, że jakakolwiek dyskusja to fikcja, bowiem głosowanie zawsze przebiega w ten sam sposób i mniejszość nie ma możliwości zablokowania jakiejkolwiek poprawki PO, nawet jeśli jest ona wątpliwej jakości merytorycznej. Platforma Obywatelska próbowała się bronić mówiąc, ze nie ma większości. Ten sam poseł, który mówił podczas posiedzenia, gdzie zmieniono Przewodniczącego Podkomisji, że od teraz PO wspólnie z SP przejmują prace w Podkomisji (słowa te można usłyszeć odsłuchując nagranie archiwalne z posiedzenia, które dostępne jest na stronie Sejmu), tym razem mówił o tym, jakoby PO nie miało większości w Podkomisji, zapominając i pomniejszając zupełnie rolę Solidarnej Polski.\n- To powinna być praca merytoryczna – zwrócił uwagę poseł Zubowski. - Podział miejsc, które zostały przyznane w Podkomisji jest nierówny. Arytmetyka wskazuje na to, że wspólnie PO i SP mogą przegłosować wszystko co chcą, co tez uczyniły niejednokrotnie – zauważył poseł PiS.\nNastępne posiedzenie Podkomisji odbędzie się w najbliższy piątek 26 lipca br. po głosowaniach. Podkomisja zajmie się opracowywaniem przepisów przejściowych, które są niezwykle istotne i stanowić będą ważną rolę we wprowadzeniu nowej ustawy.


Imprezka u red. Mazurka - Adam Pękała @ Kozirynek\nData : 22 września 2021 22 września 2021 Adam Pękała\nOstatnio na TT wielki rozgłos zdobyła impreza urodzinowa dziennikarza RMF FM Roberta Mazurka. Kogo tam nie było? Ludzie kultury, dziennikarze, sportowcy. Bawili się również politycy i to z dwóch wojujących ze sobą plemion: Kosiniak Kamysz, Budka, Nojman, Zalewski, Szumowski, Hofmann, Suski, Cymański. Dodatkowe oburzenie twitterowych rycerzy budzi też fakt, że w czasie tej biesiady prezes NIK Marian Banaś przemawiał do pustej sali w sejmie. Poniżej zdjęcia z 50 urodzin zrobione przez „Fakt” i tweety pełne „świętego oburzenia”.\nJakże cudowny jest ten ostatni wpis typowego przedstawiciela zjednoczonej opozycji, męczennika za demokrację. Pokazuje on, że są ludzie bezgranicznie wierzący w narrację wybranej partii i odgrywany teatrzyk na Wiejskiej. Ci ludzie to idealny materiał na to, aby\nktokolwiek, wysyłał ich gdziekolwiek, walczyć o cokolwiek.\nWbijcie więc sobie w te wasze naiwne głowy, że (niektórym) politykom zdarza się być normalnymi ludźmi, a nawet po wyłączeniu kamer, kolegami z pracy. A wy najtwardszy elektorat chcielibyście, żeby się pozabijali. Wiem, że niektórym będzie po tej informacji ciężko zasnąć. Jednak dobranoc!


Łokomotiw Płowdiw tabela statystyki wyniki\nŁokomotiw Płowdiw 2-4 Botev Vratsa\nPirin Blagoevgrad 2-3 Łokomotiw Płowdiw\nLewski Sofia - Łokomotiw Płowdiw\nBotew Płowdiw - Łokomotiw Płowdiw\nŁokomotiw Płowdiw - Beroe\nArda Kardzhali - Łokomotiw Płowdiw\nCSKA 1948 - Łokomotiw Płowdiw\nŁokomotiw Płowdiw aktualnie zajmuje 7 miejsce w tabeli Liga bułgarska. Ostatni mecz zagrali z Botev Vratsa, który zakończył się wynikiem: Win Botev Vratsa 2:4.Dla obrony najbardziej wymagającymi zawodnikami będą Georgi Minchev 12 goli, Dimitar Iliew 11 goli, Vincent Marcel 2 goli, Lucas Salinas 2 goli, Josip Tomasevic 1 goli, Birsent Karageren 1 goli, Parvizdzhon Umarbaev 1 goli, Christian Gomis 1 goli, Petar Vitanov 1 goli, gdyż w tym sezonie zdobyli najwięcej bramek z całego składu Łokomotiw Płowdiw.\nŁącznie rozegrali 25 w tym sezonie. Wygrał 9 meczów, 8 zakończyło się remisem. 8 zostali pokonani. W 40.00% meczach suma bramek w meczu wyniosła ponad 2.5 goal (Over 2.5). W 64.00% meczach suma bramek była większa niż 1.5 gola(Over 1.5). W 7 meczach Łokomotiw Płowdiw nie stracił bramki. W 13 spotkaniach każda drużyna w meczu strzeliła bramkę (both teams to score). Średnia bramek: 1.28 na mecz\nSeria meczów rozgrywanych u siebie w Liga bułgarska jest niepokonana od 3 meczów.


17. Ciężkie jest życie prawiczka, życie prawiczka to łza, czyli przestań wyć! Przestań wyć! Przestań płakać! (1/2) – Niezatapialna Armada Kolonasa Waazona\nczytelnicy! Bohater poniższego opka – a raczej ksioopka, gdyż zostało\ntoto wydane drukiem – bez wysiłku zdobywa tytuł najbardziej wkurwiającej\npostaci literackiej wszech czasów. Powiedzieć, że jest to mameja i\nmientki dydek, to powiedzieć komplement.\nwiadomo, ciało ludzkie składa się w 65% z wody. Nasz boChater składa\nsię z niej w 120 procentach, gdyż mimo strumieni łez wylewanych\nnieprzerwanie, 24/7, nie zamienił się jeszcze w garstkę proszku. Co\nwięcej, mam poważne podejrzenia, że ta fala, która zalała Nowy Jork w\nfilmie “Pojutrze”, to jego sprawka.\n(gdybyście się dziwili, dlaczego Prezydent występuje tym razem jako Litera rodzaju żeńskiego, odpowiedź brzmi: bo może 😉\nmiał wyrzuty sumienia, znów był święcie przekonany, że to właśnie on\nwszystko zepsuł. No bo jak mogło być inaczej? Przecież Rey jest\nprofesjonalistą, on niczego by nie spaprał, tylko właśnie on… jak\nCzy to jest opko o hydraulikach – amatorach? *rozgląda się niepewnie*\nale mi sposób narracji kojarzy się mocno z opowiadaniem “Kwiaty dla\nAlgernona”, z tym, że tam narratorem był człowiek upośledzony umysłowo. W\nsumie głównie to sprawia, że to opko jest obrzydliwo-przerażające.\nbeznadziejny — myślał (zresztą nie po raz pierwszy). — Na dodatek żyję w\ntym pudełku… Dlaczego nikt nie ma do niego klucza, dlaczego nikt tu\nnie wejdzie? Wiem, wiem czemu — przeze mnie. No tak, kto chciałby się ze\nwłaściwie zaczęło się od… może od śmierci rodziców, a może od tego,\nkiedy zaczął żyć na własny rachunek. A może od Josha? Tak, Josha, który\nbył najpiękniejszym człowiekiem na świecie. W dodatku wydawał się taki\nmiły, kulturalny, inteligentny, no i lubiany przez wszystkich. Jiro\nwiedział to na pewno — zakochał się. Coś podświadomie mówiło mu, że nie\npowinien zakochiwać się w mężczyźnie, bo to jest jakieś takie dziwne,\nto żyrafom albo bizonom, u których (zdaniem niektórych badaczy)\nzachowania homoseksualne są częściej spotykane od heteroseksualnych.\nwiemy, gdzie wychowywał się Jiro, ale prawdopodobnie w Polsce, gdzie\nwszyscy starannie pilnowali, by nie dotarła do niego wieść o istnieniu\norientacji jakiejkolwiek innej niż hetero.\non chyba też powinien darzyć jakąś dziewczynę tym nieznanym mu dotąd\nuczuciem — dziewczynę. Nie Josha. Ale stało się inaczej, biedny Jiro nie\nmógł nic poradzić, że na widok jasnowłosego kolegi ze starszej klasy\nserce zaczynało mu walić jak oszalałe, przed oczami ciemniało, a nogi\nuginały się pod ciężarem ciała.\nto wszystko zaczęło się chyba od Josha. Gdy dwa tygodnie wcześniej, w\ndrodze na zajęcia, Jiro przewrócił się na schodach i wysypał książki.\nzauważmy, żywcem kopia jakiejś sceny z filmu o amerykańskim hajskjulu.\nUniwersytety raczej mało przypominają gimnazja, których korytarze w\nczasie przerw tak zaludniają się nastolatkami, że ledwo można przejść i\nludzie potrącają się na schodach. Pomijając naprawdę specjalne okazje,\nna wydziałach uniwersyteckich może być sporo ludzi, nigdy jednak nie\nwidziałam tylu, aby łazili po sobie.\nJa widziałam, ale Polibuda to ponoć inny świat. 😉\nbył przyzwyczajony do takiego traktowania (no dobra, może nie do\nnaśmiewania, ale do całkowitego lekceważenia na pewno), dlatego wcale\nnie liczył na pomoc. Nie chciał się spóźnić, dlatego w pośpiechu\npróbował wepchnąć wszystko do torby. Robił to jednak zbyt gwałtownie, bo\nksiążki, zamiast znaleźć się w środku, wciąż wypadały mu z rąk.\nCzy tylko mnie się robi niedobrze na widok kolejnego bellopodobnego boChatera – fajtłapy?\nfajtłapą to jedno, niemyślenie – to drugie. Jak mi się rozpruł plecak\nna korytarzu, to pierwszym co zrobiłam, było chwycenie tego, co wypadło i\nodsunięcie się, aby nie zagradzać drogi.\nProszę, twoja książka — usłyszał nagle za plecami. Odwrócił się,\nzdezorientowany. Obok niego klęczał nie kto inny, tylko jego ukochany\nJosh. Jiro nie wierzył własnym oczom. Odkąd tu uczęszcza, jeszcze nigdy\nnie udało mu się porozmawiać z Joshem. A teraz, tak po prostu, tak\nzwyczajnie, on zwrócił na niego uwagę…\ntak ochoczo wywala wszystko na podłogę, że niedługo wszyscy będą\nsądzić, że zamierza wejść na tę barykadę i… może nie robić rewolucję,\nale przynajmniej smutno popatrzeć z góry.\nT.. .tak — wyjąkał Jiro, wpatrując się w chłopaka jak zahipnotyzowany.\nZupełnie zapomniał o książce, nagle wszystko przestało istnieć. Był\ntylko on i Josh. Josh…\nWyobrażam sobie taki tępo-naćpany wzrok przyczepiony do jakiegoś mangoludka…\nProszę. — Ze świata marzeń wyrwał go nagle ukochany głos. Otrząsnął\numysł z myśli. Josh uśmiechał się, podnosząc się z kolan. Za nim stali\njego znajomi i coś komentowali między sobą. — Uważaj następnym razem.\nOdszedł w swoją stronę, przytulając do siebie dwie dziewczyny i śmiejąc\nsię do przyjaciół. „Josh — myślał Jiro — taki uczynny, tak bardzo\ntak, łaskawy pan, na najnędzniejszego robaka raczył zwrócić uwagę… Wie\nchłopak, jak się dba o PR, wróżę mu karierę w polityce.\nnie widzisz, że właśnie wyrżnęłyśmy w mur Hajskjulowego Stereotypu\nNumer Trzy? Przystojny, popularny chłopak, w zestawie ze: zdzirowatą\nczirliderką, bejsbolówką i tępotą. I drużyną sportową. Jak na razie –\nmój ulubiony bohater, swoją drogą.\ndwa kolejne tygodnie Jiro usilnie próbował porozmawiać z Joshem.\nWiedział, o której kończy zajęcia, kiedy ma treningi, jaką trasą wraca\ndo domu i w które wieczory chodzi na bilard do pobliskiego baru.\nNiestety, wszędzie zabierał ze sobą nieodłączną paczkę, co utrudniło\nJiro jego zamiar.\nNo WEŚ, naciągaczko jedna…\nsię podejść do ludzi, nieśmiałość zawsze brała górę nad jego zamiarami.\nTym razem było dokładnie tak samo. Dlatego jedynym, na co się zdobył\nprzez kolejne dwa tygodnie, było potajemne zbieranie informacji o Joshu.\nWiedział, że lubi kolor niebieski i czerwony, imprezy klubowe, dobry\nalkohol, sporty ekstremalne, kibicuje Chelsea Londyn (ciekawe, jak na Amerykanina) i\nnie znosi szpinaku. Ponadto ma kłopoty z matematyką i fizyką kwantową,\nnie cierpi ludzi, którzy biorą narkotyki, rockmanów, nachalnych\ndziewcząt i nigdy, przenigdy nie związałby się z dziewicą. Wobec takiego\nstanu rzeczy, Jiro musiał zmienić niemało w swoim stylu bycia.\nskąd w ogóle Jiro ma takie informacje. Plotki o tym, z kim chodzi i co\nlubi niby można wytłumaczyć… ale gdzie można uzyskać informacje na temat\nulubionego koloru? Ulubiony kolor to coś, co się wpisuje w podstawówce w\n“złote myśli”, a nie obiekt plotek jakiejkolwiek społeczności.\ngo śledzi, wciągając przy tym łzy nosem. Włazi mu przez okno do\nsypialni i grzebie po szufladach, przeszukuje kosz z brudną bielizną i\npilnie śledzi jego wpisy na fejsbuniu.\nna przyszłość – zwróćcie uwagę na przedmioty, z którymi Josh ma\nkłopoty. O ile matematyka w mniejszym lub większym stopniu wykładana\njest na sporej liczbie kierunków (także czasami na humanistycznych) to\nfizyka (a dokładnie – mechanika) kwantowa to przedmiot, który\nsugerowałby, że Josh studiuje coś związanego fizyką czy matematyką.\nkilka niebieskich koszul (z czerwonym kolorem nigdy nie umiał się\npogodzić), zamienił muzykę, którą lubił, na taką, której nie umiał\nsłuchać. Zapisał się na kurs tańca, zaczął oglądać mecze i wyrzucił\nszpinak z jadłospisu.\nbądź taka pewna. Pomyśl, co by było, gdyby doszło do pocałunku, w\ntrakcie którego Josh natknąłby się na szpinak tkwiący gdzieś między\njak ja miałam dwanaście lat, to też byłam pewna, że podbiję serce\nwybranka, jeśli będę równie dobra jak on w zbijaniu tazosów z\nktóry był odwiecznym wrogiem Jiro, teraz okazał się jedynym\nsprzymierzeńcem. Wiele nocnych godzin chłopak musiał spędzić przed\nekranem, męczył się, szukał po stronach, o których istnieniu nie miał\nwcześniej zielonego pojęcia.\nportali randkowych, porad psychologicznych dla nieszczęśliwie\nzakochanych, najlepsze pozycje erotyczne dla par homoseksualnych, sztuki\nuwodzenia… to wszystko absolutnie mijało się z celem.\nkońcu, po długich, nieprzespanych nocach znalazł to, czego — jak mu się\nprzynajmniej wydawało — szukał. Portal o bliżej nieokreślonym celu:\nsię, że obiekt Twoich westchnień nie zwraca na Ciebie uwagi? Starasz\nsię jak możesz, a i tak nic z tego? Dobrze trafiłeś!!! My pomożemy Ci\nabsolutnie we wszystkim. Nasi specjaliści doradzą w każdej sprawie, jaka\nCię nurtuje. Oto tutaj nadszedł kres Twoich miłosnych zmartwień!!!”.\nktóry potrzebował aż kilku nieprzespanych nocy na znalezienie czegoś,\nczego w sieci jest od cholery? Dysgooglia powinna zostać oficjalnie\nuznana za chorobę.\nprzecież było napisane, że Jiro nie umie w Internety. Wiesz, dla\ntakiego… stworzenia Internet mogł być tak wielkim szokiem, że trwał w\nstuporze kilka dni.\nJiro – człowiek wykluczony cyfrowo, który do tej pory siedział na dzikim bezneciu.\nkliknął na ikonę. Pierwsza strona wyświetlała imiona „specjalistów” —\njak zostali nazwani — i gwiazdki, przyznawane przez klientów za\nsatysfakcjonującą pomoc w „problemach”.\nzostało — jak mówiła instrukcja — zalogować się i wybrać jednego z\nwolnych pomocników. Zalogować się. Nie ma mowy, na pewno nie. Nie\nwejdzie nigdzie, gdzie nie mógłby zostać anonimowy, przecież… Ale\nna naszym portalu pomocy dla nieszczęśliwie zakochanych. Wystarczy, że\nnawiążesz kontakt z jednym z naszych specjalistów, a Twoje rozterki\nmiłosne zostaną natychmiast rozwiązane.”.\njeszcze mniejszymi literami: Wypełniając formularz, zgadzasz się na\npłatną subskrypcję najnowszych felietonów o pożyciu godowym dziobaków,\ndwa razy dziennie, za 10,99$/SMS.\nze „specjalistów” na liście nie wydawał się Jiro odpowiedni. Miał\nprzecież dostać dość… nietypową misję. Chłopak wiedział, że nie może\nWiecie co? To jest tylko błąd konwersji, ale jest tak uroczy, że go zostawimy 😀\nmnie to wygląda jak wybieranie oceniającej z listy na blogu. Ciekawe,\nczy któryś miał w preferencjach otwartym tekstem zapisane, że\nrozdziewicza nieśmiałych chłopców?\ncałkiem możliwe. Dalej dowiemy się, że wszyscy “specjaliści” to\nmężczyźni, a przecież byłoby naturalne, żeby porad sercowych udzielały\ntakże dziewczyny, prawda?\nże dał się wciągnąć w coś takiego, po tym na pewno straci szacunek do\nsamego siebie. Co mu w ogóle przyszło do głowy, żeby… Myśl o ukochanym\nJoshu wzięła górę. Nad wszystkim. „Dzień dobry, Rey” — napisał. Czuł,\njak robi mu się gorąco. Tak potwornie gorąco, jakby przedstawiał referat\nna środku sali i nagle okazało się, że przyszedł w piżamie.\nmu cisza z drugiej strony. „Potrzebuję twojej pomocy. Czy jesteś w\nstanie pomóc mi we wszystkim?”. „Co ty robisz?!” — pomyślał\nprzestraszony. Natychmiast wyłączył komputer i wrócił do czytania o\ntego dojdziemy. Na razie pamiętajcie – Josh: mechanika kwantowa, Jiro:\nrewolucja francuska. Czyli najlogiczniej: fizyka i historia. Ale\njesteśmy w opku…\nbyle nie myśleć o portalu L-offline. Zasnął z trudem i przekonaniem, że\njuż nigdy, przenigdy tam nie wróci. Poradzi sobie w bardziej moralny\nsię, jaką minę miałby przeciętny facet, gdyby jakiś obcy typ zwrócił\nsię do niego per “Niunia”. To świetna zabawa, polecam.\nogóle ta “niunia” kojarzy mi się z takim maksymalnie stereotypowym,\nprzegiętym gejem, wymachującym torebką w rytm: “Oj, Niunia, no wiesz, ja\nz Alejandro to wczoraj byliśmy w Sephorze, nie uwierzysz, jakie mają\ntam ciupciaśne błyszczyki!”\nbył przerażony. Obejrzał się za siebie. Mimo że znajdował się\nabsolutnie sam w domu (zresztą jak zawsze), pomyślał, że ktoś na pewno\ngo podgląda. Taki wstyd. Gdyby ktokolwiek się dowiedział…\ngdybym znał kogokolwiek, kto by się tak zachowywał jak Jiro, to chyba\nobezwładniłabym chloroformem i na siłę zaciągnęła do psychiatry, bo to\nmógł się oprzeć, żeby nie sprawdzić czy przyszła odpowiedź. Przyszła.\nPrzyszła! Rey odpisał. I jest gotowy mu pomóc z… dziewczyną. Jiro\npoczerwieniał jak burak. Z dziewczyną. Jak mu to wytłumaczyć, może…\n„To nie dziewczyna — napisał. Z każdym wciśnięciem klawisza, ręce drżały mu coraz mocniej. — Chodzi o to, że…”.\nsię w przyjacielu, ale on ma dziewczynę”— padła odpowiedź. Chłopak\nzamarł. Więc jego „specjalista” był aktywny właśnie teraz!\nuciec. W tej chwili było mu naprawdę, naprawdę głupio. „Nie. To nie\njest mój przyjaciel. Chciałbym, żeby zwrócił na mnie uwagę, ale…”.\n„Nie jest gejem?”. Jiro zachciało się płakać. (ZNOWU?) „Znaczy, że ja jestem?”.\nwiem — odpowiedział po dłuższej chwili, zanim się uspokoił. — Pomożesz\nmi stracić…”. „Co takiego, Niunia :* co takiego? Wagę? Brak wiary w\nsiebie? Nachalnych rodziców?”.\nJiro, nie Niunia. — Jiro był już naprawdę rozżalony. — Myślałem, że mi\npomożesz”. Wyłączył komputer i poszedł spać, zalewając się łzami.\nmoże jestem zła. Mam ciekły azot zamiast krwi, pompę ssąco-tłoczącą\nzamiast serca, nie lubię małych foczek i nigdy nie kupiłam pełnej wersji\nWinrara. Ale jak czytam po raz fafnasty o tym, że Jiro zalewa się łzami\nz powodu jakiejś totalnej durnoty, to mam zamiar napisać fanfika o jego\nprzygodach w Silent Hill, ewentualnie spin-offa SCP Containment Breach.\njestem łagodna, niebiańsko cierpliwa i wzruszam się na filmach, a mimo\nto i tak mam ochotę przywalić mu szpadlem i załatwić miejscówkę sześć\nstóp pod ziemią.\n„Sorka, nie chciałem być niemiły. Pomogę ci, z czymkolwiek masz problem”.\nsądzę, jak dotąd “specjalista” wykazał się totalnym brakiem\nprofesjonalizmu. Poza tym nie można wierzyć komuś, kto do kogokolwiek\nzwraca się per “Niunia”.\nczekał w parku z zieloną chusteczką, owinięta wokół nadgarstka. Minęły\ntrzy dni od rozmowy z Reyem. Nie potrafił się obrazić, coś podświadomie\nkazało mu tu przyjść z myślą, że właśnie nieznajomy Rey pomoże mu zdobyć\nzainteresowanie ukochanego Josha. Tak… dla Josha był gotowy na\nwszystko. Dlatego przyszedł, mimo iż był potwornie zdenerwowany i\nprzekonany, że jeśli tylko zobaczy bezczelnego Reya, powie mu, jak\nbardzo nie podoba mu się jego ordynarne zachowanie.\nPrzecież Jiro nie żartował, bynajmniej nie było mu do śmiechu, gdy z nim rozmawiał, to naprawdę trudne sprawy, a on…\nJiro? — usłyszał. Podniósł głowę. Stał przed nim chłopak w\nciemnozielonej kurtce, bojówkach i czerwonej czapce z daszkiem. Miał\njasnobrązowe włosy i pewny siebie wyraz twarzy. Uśmiechał się\nspostrzegł na jego lewym nadgarstku zieloną chusteczkę. Natychmiast\nwstał z ławki, na której siedział i poprawił szary płaszcz.\nPrzede wszystkim mam na imię Jiro. — Bezczelność Reya łatwo\nwyprowadzała go z równowagi. — Nie mów do mnie tak, jak mówisz.\nOczywiście, oczywiście. Panie Jiro Obrażalski — zaśmiał się Rey. Zdjął\nczapkę i przegarnął niesforne włosy. — To, co cię dręczy?\n— Żeby Josh mnie w ogóle zauważył, nie mogę być… nie mogę… Och, ty niczego nie rozumiesz, wiedziałem!\nwytrzymał dłużej. Odwrócił się i uciekł, nie zwracając uwagi, że\nwszystkie jego wyrzeczenia i to, ile wysiłku kosztowało go spotkanie się\nz Reyem, idą na marne.\nTeraz chciał już tylko znaleźć się w domu. Zostać samemu w swoim samotnym, wielkim pudełku (lub malutkim pudle),\ndo którego nikt nigdy nie zagląda, które nie interesuje nikogo — gdzie\nsiedzi opuszczony, gdzie przepłakuje długie godziny — chciał po (zakończeniu Wielkiego) postu wrócić do domu…\nnic nie rozumiał. Nie miał pojęcia, co dzieje się w sercu Jiro — nie\nmógł rozumieć — przecież nikogo nie kochał. Nie mógł, skoro pracował w\nw umowie była klauzula niedozwolona o zakazie kochania. Rey, słonko,\nniuniuś, robaczku! Klauzule abuzywne nie wiążą nas z mocy prawa!\nmiał pojęcia o uczuciach Jiro. Traktował go jak kolejnego klienta, był\ndla niego po prostu następnym, któremu trzeba rady, a potem zniknie z\njego życia, tak szybko, jak się pojawił.\nbo to on jeden? Przypomnij sobie, kto ma najwięcej do powiedzenia o\nżyciu w małżeństwie, wychowywaniu dzieci oraz jałowości związków.\njuż zniknął, już więcej się nie zobaczą. Może to i lepiej, może jest\ninny sposób, żeby się pozbyć, żeby Josh… Rey nic nie rozumiał, nie\nmiał pojęcia, jakie uczucia targają sercem Jiro. Rey nie wiedział. Ale\nna pewno nikt na świecie nigdy nie był zakochany, więc nie wie, jak to\njest. Chociaż prawda, mało kto był zakochany tak debilnie.\nwytrzeć oczy z łez i otworzyć gościowi, kimkolwiek był. Chłopak\nbynajmniej nie miał ochoty na wizyty właśnie teraz. Jednak otwierał\nzawsze, z nadzieją, że to nie listonosz.\nna przykład, jeśli już otwieram, to z nadzieją, że to jednak listonosz.\nMoja upierdliwa sąsiadka jest o wiele gorszą alternatywą.\nRey? — Był mocno zdziwiony, gdy zobaczył w drzwiach szatyna, z którym\npokłócił się kilka godzin temu. Rey nie uśmiechał się już tak, jak\nwcześniej. Wyglądał naprawdę poważnie, a granatowe oczy błyszczały\nże przeniesie go do działu callcenter. Tak w ogóle wpierdalanie się\nklientowi do prywatnego domu, w dodatku, gdy ten nie podawał swojego\nadresu, byłoby dla mnie świetnym powodem, aby rozkwasić facetowi nos\nJiro — powiedział, przecierając kark. — Chciałbym cię przeprosić za\nmoje zachowanie. Nie chcę niczego popsuć, naprawdę chcę ci pomóc.\nogóle mnie zastanawia, co do tego ma nazwisko Jiro. Nowy Jork to miasto\nzaledwie dwa razy większe od Warszawy, ale za o to trzykrotnie (!)\nwiększej gęstości zaludnienia, do tego turystyczne i z aglomeracją\nsięgającą niemalże dwudziestu milionów (!) ludzi. To raczej nie miejsce,\ngdzie możesz popytać wokoło o nieznajomego człowieka, a przechodnie\nwskażą ci drogę, no ludzie…\nmiał to być boChater o wrażliwej duszy i miękkim serduszku, ale po\ndrodze coś poszło nie tak i dostaliśmy rozmazaną beksę, która zamiast\nsympatii wzbudza mdłości. Kochane aŁtoreczki, kochani Pisacy! Nie idźcie\nwszystkim – żaden normalny, zdrowy dwudziestodwulatek nie płacze ciągle\ndlatego, że ktoś na niego krzywo popatrzył. Takie zachowanie\nusprawiedliwiałaby jedynie ciężka depresja… ale Jiro nie zachowuje się\njak człowiek z depresją, raczej jak ktoś upośledzony, kto na wszystkie\nsytuacje, które są za trudne, aby jego ograniczony umysł sobie z nimi\nporadził, reaguje krzykiem i płaczem…\nWpuścisz mnie, czy mamy o tym rozmawiać na korytarzu? — Jiro\nzaprowadził Reya do salonu. Jego mieszkanie było bardzo duże, co\npotęgowały jeszcze białe ściany i niewielka ilość mebli.\nściany i niewielka LICZBA (nie ilość, na bora!) mebli mogły potęgować\nWRAŻENIE wielkości mieszkania, ale przecież nie rozszerzały jego samego!\nusiadł na kanapie, naprzeciwko chłopaka i rozejrzał się dookoła. Na\nścianach i na biurku pełno było szkiców i zdjęć ogrodów. Wszystko\nutrzymane w idealnym porządku.\n– Ile masz w portfelu? – zapytał niby mimochodem.\nPomogę ci, tylko musisz wiedzieć, czy sam tego chcesz — odparł. — Nie\nmogę cię do niczego zmusić. Skąd wiesz, że jemu właśnie na tym, zależy?\nprzecinek zaatakował znienacka, owijając się wokół szyi Reya. Rey\nzacharczał, Jiro zasmarczał, przecinek się przestraszył, korekta umarła i\nSłyszałem — rzekł natychmiast Jiro. Zaraz jednak wyjaśnił, widząc\npytające spojrzenie chłopaka. — Raz na stołówce powiedział, że ktoś, kto\nw wieku 20 lat jeszcze jest… jest…no…\n— No, że nigdy nie znajdzie sobie nikogo, bo to znaczy, że się…\nAle czy mógłbyś… czy mógłbyś… zrobić to… ze mną? — Z każdym\nsłowem Jiro płakał coraz bardziej, a okulary zaparowały tak, że nie\nwidział już właściwie nic. — Teraz?\n— Tak. — „Josh na pewno wolałby mnie takiego”.\nsię, że Jiro jednak nie zapłacił Reyowi na tyle, aby usługi seksualne\nwchodziły w grę. Swoją drogą, niby taki wrażliwy, a raczej do jego\nmałego móżdżku nie dojdzie, że właśnie zrobił coś porównywalnego do\ndomagania się seksu od kelnerki, bo w końcu – i to usługa, i to usługa,\n— Czy… czy będzie bolało?\nnic, ani jedno słowo wcześniej nie wskazywało, że Rey też woli\nchłopaków (ale jesteśmy w opku, więc wiecie…). A w ogóle cała ta agencja\nspecjalistów od wszystkiego przypomina mi raczej prowadzone przez\nnastolatki blogaski z poradami…\ntrafiłam na porady dwunastolatki “Jak podobać się chłopakom”. Ten sam\npoziom mniej więcej. W ogóle Rey traktuje Jiro… bardzo dziwnie. Jakby\nnie patrzeć, to jest dla niego obcy, dorosły facet, do tego klient.\nCzemu zachowuje się, jakby Jiro był sześcioletnią księżniczką Barbie?\npatrzył na niego przerażony i rozdygotany. Nie miał pojęcia, czego może\nsię spodziewać, gdy Rey spojrzał na niego szarmancko, a jego dłonie\nspoczęły na kolanach Jiro.\nPo prostu zrób, co masz zrobić. Nie przejmuj się mną. Chcę mieć to już\nza sobą. — Jiro prawie płakał. Już sam nie wiedział, czego chce.\njak to, przecież wiadomo, że prawiczka można poznać po wielkich,\nczerwonych i świecących jak latarnie morskie pryszczach na całej twarzy.\nNie oglądałaś “Chłopaki nie płaczą”?\nwestchnął głęboko i wstał, ciągnąc za sobą chłopaka. Był pewien, że to\nzlecenie nie skończy się dobrze, bo Jiro nie ma zielonego pojęcia o tym,\nco się właśnie działo, do czego się zmuszał… Właściwie, do czego\nzmuszał ich obu.\nz niego jak z koziej dupy trąba, widzi przecież, że smarkacz robi po\nnogach ze strachu; właśnie ze strachu przed fizycznym kontaktem…\nczego ja się właściwie spodziewałam, przecież ta “firma” to nie żaden\ntelefon zaufania, a ci “fachowcy” to żadni psychologowie, tylko grupka\njakichś przypadkowych kolesiów, udających Wujka Dobrą Radę.)\njednak stał wyprostowany jak struna i drżał mocno, zastanawiając się,\njak długo jeszcze będzie musiał to znosić. Czuł, jakby miał się zaraz\nprzewrócić, a po policzkach popłynęły wielkie łzy. Nie chciał tak\nreagować. Dla ukochanego Josha postanowił wytrzymać wszystko, co robił\nmu Rey. Gdy jednak poczuł jego usta na swojej szyi, składające ledwo\nwyczuwalne pocałunki, nie wytrzymał. Wysunął się z objęć Reya w niemal\nRaczej opis dwunastolatki, która jeszcze nie jest gotowa na seks, ale jej chłopak nalega…\nNie bój się, Jiro — powiedział chłopak, uśmiechając się ciepło.\nPodszedł do roztrzęsionego Jiro i ucałował jego dłoń. — Nie bój się…\n— Nie jesteś na to gotowy, nie teraz — wyjaśnił szatyn. — Nie możesz tego teraz zrobić. Ja nie mogę…\nniech mnie ktoś oświeci, jaki był cel tych opisów. Naprawdę. W jakim\ncelu mamy opis kojarzący się natrętnie ze wstępem do seksów w wykonaniu\npostaci, która zachowuje się jak PIĘCIOLATEK, w dodatku z różnymi\nproblemami natury psychicznej. Niech mi ktoś to wytłumaczy, jaki, do\njasnej anielki, jest sens umieszczania czegoś takiego, zakładając, że\nnie jest nim zniesmaczenie czytelnika…\n— Nie możesz, ja muszę to z-zrobić, żeby… Rey, błagam cię, nie rób mi tego!\n– To robić, czy nie robić, bo mi beton stygnie?\nSpokojnie — usłyszał spokojny, ciepły głos. Zaraz potem dłoń Reya\nspoczęła na jego głowie. — Wrócę, nie martw się. Nie płacz. Zaloguj się\njeszcze raz. Przyjdę, jeśli już naprawdę będziesz gotowy, Jiro. —\nPodniósł jego zapłakaną twarz i otarł delikatnie łzy. — Pomogę ci, o nic\nstary, nie dasz rady. W obecności tego rozmazańca opada absolutnie\nwszystko i nie ma takiej viagry na świecie, która by na to pomogła.\ntylko dla mnie celem zabezpieczenia. Za każdym razem, gdy będę czytać o\nJiro, powrócę do tego zdjęcia, może po skończeniu opka będę miała\njeszcze coś w stylu libida…\njak się ludziom z dobrobytu w tyłkach przewraca. Obok drzwi wejściowych\nmontują sobie drugie, wyjściowe. A może one takie aliganckie, na specjalne okazje?\nty chyba ze wsi jesteś. To normalne, że drzwi wejściowe i wyjściowe to\njedne i te same drzwi, tylko wejściowe – od zewnątrz, wyjściowe – od\nśrodka. Bardzo ekonomiczne.\nsiedział na podłodze, wciąż jeszcze roztrzęsiony, przerażony i\nzdezorientowany. Zdawało mu się, że to, co się wydarzyło, to tylko sen.\nBardzo zły sen. Rey sobie poszedł, poszedł! Bo on, Jiro, wszystko\nzepsuł. Nawet nie wie, jak miałoby to tak naprawdę wyglądać.\ndziwnego, że Rey sobie poszedł. Teraz już zupełnie nie ma szans u\nukochanego Josha, teraz już wszystko przepadło. Choć… Rey obiecał, że\nponownie umawia się z Reyem, tym razem potrzebuje od niego porady, w\njaki sposób zaprosić Josha do kina. Ma kompleksy, gdyż Josha otaczają\nsami sportowcy, a on…]\nPopatrz na mnie! — krzyknął Jiro, zrywając się z miejsca. Zaraz jednak\nspuścił głowę, pociągając nosem i dodał drżącym od płaczu szeptem. —\nRey zdziwił się nagłą gwałtownością chłopaka, to teraz był już mocno\nzdezorientowany. Zlustrował go uważnie. Może faktycznie Jiro Kiyashi nie\nnależał do najpiękniejszych na świecie. Cienkie, lekko rudawe włosy,\nprzycięte jakby w pośpiechu, opadały mu nieznacznie na czoło, a\nbladozielone oczy patrzyły na świat ze smutkiem i nostalgią.\nmożna znaleźć jakieś logiczne wyjaśnienie dla faktu, że chłopak o\njapońskim imieniu i nazwisku ma tak kompletnie niejapoński wygląd – ale\nja wolę przyjąć opcję, że Jiro jest mangoludkiem.\nJiro taki Japończyk, jak ze mnie. Jak już powie zdanie po japońsku, to\nokaże się, że mówi jakby ukończył cztery podstawowe lekcje na kursie\nteż nie wygląda na Hiszpana. Może rodzice Jiro byli zaciekłymi\njapanofilami, zmienili nazwisko i nadali dziecku imię ulubionego\nbohatera anime. Mnie bardziej interesuje dlaczego nieśmiali, zakochani\nboChaterowie opek zawsze, ale to zawsze mają problemy z dotarciem do\nMoże pierwowzór? Włosy rude, rysy twarzy raczej delikatne…\njasna twarz wyglądała bardziej jak twarzyczka dziecka, a cała postać —\nniska i chuda, w połączeniu ze zbyt wielkimi ubraniami, jakie nosił\nchłopak — naprawdę mogła zdołować.\nwłaściwie on nosi za duże ubrania? Nie jest przecież Harrym Potterem,\nubogim, zaniedbywanym przez opiekunów i donaszającym ciuchy po dwa razy\nwiększym kuzynie. Przeciwnie, ma własne, duże, odziedziczone po\nrodzicach mieszkanie, więc jest raczej bogaty z domu (w dalszej części\nopka będzie więcej o jego statusie majątkowym), a o kuzynach nic nie\nbyło słychać 😉\nbardziej zastanawia, czemu autor/ka uważa za słuszne brnięcie w\n“romans” i “sceny erotyczne” z udziałem upośledzonego, zachowującego się\ntrochę jak dziecko i WYGLĄDAJĄCEGO jak dziecko chłopaka.\ncałe szczęście nie był aż takim snobem, żeby otwierać paszczę tylko do\nludzi spełniających jego wyśrubowane wymagania estetyczne.\nbardzo słabo rozwinięta żuchwa, oczy szeroko rozstawione, usta małe i\nwąskie… Ktoś chciał sportretować dziecko z FAS?\nNie rozumiem, co ci w sobie aż tak przeszkadza — przyznał szczerze,\njednak urwał, gdy zobaczył, że chłopak stoi przy szafie w rogu pokoju i\npłacze. Jak dziecko, za karę postawione w kącie.\nschował w dłoniach i płakał, nie wydając nawet najmniejszego dźwięku.\nNie wstydził się łez. Wstydził się siebie. Swojego opuszczenia i swojego\npudełka na lunch.\nCię… Jiro mógł co najwyżej mieć pudełko z Kubusiem Puchatkiem,\nJelonkiem Bambi albo dzielnym małym tosterem. Piekielny kotek to nie\nnie wiedział jak zareagować. Bał się podejść. Czuł, że Jiro źle wybrał,\ntrafiając właśnie na niego. On naprawdę potrzebował pomocy.\nkogoś, kto się z nim prześpi. W tym momencie Rey zrozumiał, iż bardzo\ndobrze się stało, że do niczego nie doszło. To tylko pogorszyłoby\ni podszedł do chłopaka. Objął go delikatnie i pocałował w tył głowy.\nChciał go jakoś pocieszyć, jednak Jiro znów zesztywniał, zupełnie tak\nsamo, jak za każdym razem, gdy Rey próbował go dotknąć.\nraz, pajacu, dostajesz wyraźny sygnał, że cokolwiek Jiro by nie mówił,\nna kontakt fizyczny nie jest gotowy, więc gdzie się, do cholery, pchasz z\ntymi łapami i pocałunkami?\nJiro, powiem ci coś, chcesz? — zaczął, starając się, żeby jego głos\nwybrzmiał jak najweselej. Jiro tylko nieznacznie kiwnął głową. — Myślę,\nże mam dobry pomysł jak ci pomóc…\nZrobisz to teraz? — Jiro odwrócił się natychmiast, na drżących nogach.\nWyglądał na przerażonego. Będzie bolało, myślał, ale tylko przez chwilę,\nbym się nie zdziwiła, gdyby Jiro miał coś w rodzaju pochwy i macicy w\ntyłku. Nie, żeby to miało sens. Ale że samo opko nie ma sensu, to żadna\npóźniej… później Josh da się zaprosić do kina i może…\nNie, nie to miałem na myśli — odparł natychmiast Rey ze śmiechem. —\nRaczej myślałem, żeby najpierw pomóc ci zdobyć coś, czego na pewno ci\nPewności siebie — wyjaśnił, gdy Jiro spojrzał na niego, jakby zobaczył\nducha. Wyjaśnienie chyba niewiele dało, bo teraz patrzył na niego jak na\n— Ale obiecałeś, że… — zaczął.\nwszystko nie tak, Jiro nic nie rozumiał. Był pewien, że z chwilą, gdy\nbędzie miał za sobą swój pierwszy raz, wszystkie problemy się skończą.\nkurna, oczywiście! Masz w dupie taki magiczny guzik, jak się go\nprzyciśnie to wszystko robi PYF! i świat robi się różowy jak zadek\nCóż, podobno męski punkt g znajduje się w tyłku, wątpię jednak, aby wciskanie go leczyło z upośledzenia…\nTeraz już całkowicie się pogubił, tak bardzo chciał, żeby Josh…\nWszystko po kolei, Jiro — uspokoił Rey, klepiąc go po ramieniu. —\nObiecuję, że jeśli będziesz na to gotowy, pomyślimy o tym. Jak na razie\nczeka nas okres częstszych spotkań.\nzłoty lek na wszystko – Prozac\notarł łzy i uśmiechnął się nieśmiało do Reya. Może on wcale nie był\ntaki zły? Może… może naprawdę chce mu pomóc, może nawet zostanie jego\nA siedmiu aniołów, mających siedem trąb, sposobiło się do tego, by zatrąbić…\nW młodym serduszku (Dwudziestodwuletnim, na litość!)(Zgadnijcie,\nkto ma dwadzieścia dwa lata. Tak, ja. Gdyby taki Jiro pojawił się w\nmoim otoczeniu, wszyscy znani mi koledzy i koleżanki stanęliby w\nstuporze i z otwartymi ustami, próbując ogarnąć dziwne zjawisko.) tliła\nsię iskierka nadziei. Rey obiecał, że pomoże mu nawiązać kontakt z\nukochanym Joshem i jeszcze nabrać pewności siebie. Czyżby nigdy jej nie\nmiał? Do tego potrafił się przyznać, choć tylko po cichu, sam przed\nsobą. Wiedział, że jest to jeden z czynników, przez który mieszka w\npudełku sam. Nie lubił swojego pudełka, tym bardziej, że z każdym dniem\nstawało się coraz większe, a coraz bardziej puste.\n(potem, co prawda, okazało się, że Jiro źle usłyszał – powiedziało “Płać!”, gdyż było Świętą Skarboną na Datki)\nTeraz w pudełku nie był sam. Teraz był tu jeszcze kot?\nRey, który wcale nie był tak bardzo bezczelny, jak mu się na początku\nwydawało. I mimo iż Jiro bardzo dobrze wiedział, że Rey niedługo zniknie\nz jego życia, jakoś wcale nie było mu smutno. Bo przecież będzie miał\nukochanego Josha, który…\nłazi wszędzie otoczony pięknymi dziewczynami; tymczasem w małym móżdżku\nJiro jeszcze ani razu nie zaświtała myśl, że ukochany może być\nwydaje się wcale nie rozumieć, że jest gejem i co może się z tym\nwiązać. Raczej nie dochodzi do niego, że to oznacza, iż randomowy koleś\nze szkoły najprawdopodobniej nie będzie nim zainteresowany. Zauważmy\nteż, że w całej tej plątaninie mniej lub bardziej sensownych obaw\nÓczuciowych ani razu nie pojawił się lęk, że Josh/obcy typ z\nInternetu/ktoś inny po prostu może okazać się homofobem i sytuacja\nstanie się nieprzyjemna…\nsię z kolei wydaje, że to jest albo standardowy opkowy yaoiland, gdzie\ndomyślnie wszyscy są gejami, albo wcielono tu w życie zasadę\n“heteroseksualiści nie istnieją, są tylko źle podrywani biseksualiści”,\ndlatego też Jiro nie poświęca ani pół myśli orientacji Josha, bo wie, że\nona tu nie ma nic do rzeczy.\nweź, ja próbuje logicznie tłumaczyć, a ty opkujesz. Wydaje mi się, że w\nprzypadku dorosłego faceta, który dziwi się jak dwunastolatek odcięty\nod świata, że mama i tata to kobieta i mężczyzna, a on woli kolegę z\nklasy, poziom odrealnienia może być tak wysoki, że on naprawdę nie\nrozumie, o co w tym wszystkim chodzi…\npozostawał dla Reya zagadką. Owszem, spotkał na swojej drodze już setki\nludzi, gotowych na wszystko dla obiektu swoich uczuć. Ale Jiro Kiyashi\nnie był kimś, kto ugania się za kimkolwiek, a już na pewno nie za\nchłopakiem, który jest wschodzącą gwiazdą futbolu.\nwniosek ten wyssał z brudnego palucha, starannie ignorując fakt, że\nwynajęto go właśnie po to, by pomógł Jiro zbliżyć się do wschodzącej\nogóle… na jakiej podstawie Rey tak twierdzi? Czemu w ogóle gra w futbol\nma przeszkadzać w związkach? Znaczy, prawda, po tym, co Jiro powiedział\nmu o Joshu nie wyłania się piękny obraz, ale sam Jiro przejawia taki\npoziom zdebilenia, że inteligencja u jego wybranka by tylko\nna uczelni mijał bardzo powoli, ludzie snuli się po korytarzu niczym\nduchy. Zbliżał się koniec roku szkolnego i egzaminy, które nieuchronnie\nsię z nim wiązały.\nnie martwił się nimi, bardziej przerażał go fakt kolejnych tygodni,\npozbawionych szkoły, dokąd chodził z nieukrywaną radością.\nwszystkie testy, które jeszcze mu zostały, przygotował się już dawno,\ndlatego miał teraz więcej czasu, żeby w praktyce wypróbować wszystko,\nczego ostatnio nauczył się od Reya.\nmogę trochę nauczyć o podrywaniu. Zasadniczo, aby mieć szanse na podryw\nczegokolwiek, trzeba spełniać chociaż jedno z poniższych założeń:\nzwiązku z czym trenowali każdego dnia. Jiro bywał tu codziennie,\nszczęśliwy, że może popatrzeć na Josha i niezadowolony, że potrwa to już\ntylko czternaście dni. Gdy wygrają (był pewien, że tak będzie, w końcu\nJosh należał do drużyny!), będzie musiał znaleźć inny sposób, żeby choć\ntrochę być blisko chłopaka.\nto koniec roku (szkolnego, akademickiego, jeden pies) może to być\nrównoznaczne także z końcem aktualnego sezonu sportowego.\nsię przyznać Reyowi, iż jeszcze ani razu nie podszedł do Josha i nie\nporozmawiał z nim. Choć mógłby przyznać się, że próbował. Tak…\npodszedł do niego dwa razy na stołówce szkolnej.\ngdy był już tak blisko, gdy dzieliła ich odległość paru kroków i „Witaj\nJosh, pamiętasz mnie? Pomogłeś mi kiedyś pozbierać książki. Jestem Jiro\nKiyashi, chciałbym ci za tamto podziękować i zaprosić do kina”. „Hej,\nmiło mi cię poznać. Dzięki, bardzo chętnie z tobą pójdę”.\n— Coś się stało? — usłyszał nagle, ukochany głos. Śliczny…\nE?! — Natychmiast wrócił na ziemię. Z wielkim hukiem. Dopiero po chwili\nrzeczywistość do niego dotarła i dopiero po chwili zauważył, że Josh\nsiedzi odwrócony do niego bokiem i lustruje go wzrokiem pełnym\nwyczekiwania. Obok niego przysiedli jego koledzy i koleżanki (musi być\nnaprawdę wspaniały, skoro ma takich ślicznych znajomych) i szeptali coś\ndo siebie, rzucając mu ukradkowe spojrzenia, a potem chichotali wcale\nwartości ludzi na podstawie urody ich znajomych to już naprawdę jakiś\nwyższy stopień pustactwa. Swoją drogą to musi być męczące, przez cały\ndzień być otoczonym bandą akolitów.\nz perspektywy Jiro wszystko obraca się wokół Josha, więc inni też na\npewno skaczą koło niego. A może ten Josh całkiem normalnie chodzi ze\nswoją grupą ze studiów/drużyny powtórzyć przed sprawdzianem czy pogadać o\n— No więc? — ponaglał go Josh. Jego głos taki ciepły…\n„No powiedz to w końcu, na pewno się zgodzi!”.\n— Ech… — jęknął Jiro. Poczuł, że naraz robi mu się ciepło w (majtach) oczy – tylko nie to!\n— Widelec… upadł ci.\nChyba nie mnie — dodał ze śmiechem. Jiro zarumienił się mocno i spuścił\ngłowę, żeby nikt nie zauważył, jak zielonkawe oczy robią się wilgotne.\n— Chyba… chyba się pomyliłem… — zaczął, gdy nagle przerwał mu nieopanowany śmiech jednego z kolegów Josha. — Przepraszam…\nzanim ktokolwiek zdążył zareagować. W głowie mu się kręciło, a nogi\nuginały się pod nim. Nie wiedział, co się dzieje dookoła, kim są ludzie,\nktórych mijał, ani dokąd biegnie. W uszach szumiał mu tylko ten\nśmiech… ten szyderczy śmiech i własne „jesteś do niczego”.\nHm, a może to w ogóle taka cecha yaoiców? W tym opku szesnastoletni Naruto zachowywał się jak przedszkolak, a w tym – dwudziestoczteroletni Richard jak gimnazjalista…\nmu dzisiaj leciało z rąk. Na dodatek koledzy wciąż się z niego\nnaśmiewali. A raczej z jego najnowszego klienta. Nie chcieli (chyba “nie mogli”?) zrozumieć, po co Rey angażuje się więcej (chyba “bardziej”?),\nniż to potrzebne, powinien był przecież skorzystać, że głupiutki Jiro\njest w stanie mu dobrze zapłacić, a pewnie i tak nie starczy (uwiąd) mu odwagi, żeby napisać mu negatywną ocenę, więc tak na dobrą sprawę Rey nie ma nic do stracenia.\nnegatywna ocena to najmniejszy pikuś – w prawdziwym życiu i prawdziwych\nStanach pierwszy niezadowolony klient sprocesowałby ich do ostatniego\nzamierzał nawet pójść do chłopaka i powiedzieć mu, że rezygnuje ze\nwspółpracy, miał już dość docinków, że jest za miękki, bo nie na tym\npolega jego praca i jeśli tak dalej pójdzie, to w życiu na siebie nie\npoczątku nawet dobrze szło mu odpieranie ataków, później jednak zdał\nsobie sprawę, że pokłócił się niemal ze wszystkimi, a to z powodu Jiro\nKiyashiego, którego prawie nie znał.\nkaczki i umorusane gnojem dzieciska kręciły się pod nogami\nprzechodniów, psy szczekały, baby ubijały masło a chłopy, przyodziane w\nzgrzebne koszuliny z samodziału, flegmatycznie reperowały grabie.\nPsy szczekały dupami, stara cyganka żebrała pod kościołem, zbierając grosiki w chustę…\nnie zwracając uwagi, gdzie idzie, wszedł do małej restauracji z fast\nfoodem. Godzina jedenasta, przydałoby się jakieś śniadanie w końcu.\nWczoraj nie mógł zasnąć, a teraz nie mógł się obudzić.\nweź ty się przekwalifikuj na cokolwiek mniej stresującego, choćby\nobieranie cebuli, bo z takim poziomem odporności umrzesz przed\nUsiadł przy jednym z wielu pustych, plastikowych stolików i schował twarz w dłoniach. Spaaać…\n— Kawyyy… — wyjęczał. — Proszę dużo kawy…\n— Polecam ciastko czekoladowe albo kanapki z gotowaną szynką i dodatkami w postaci…\n— Daj cokolwiek — przerwał chłopakowi. — Tylko dużo kawy… i szybko!\nOczywiście, w takim razie zaraz przyniosę — odparł kelner i odszedł.\nReyowi szumiało w głowie, a oczy same się zaklejały. „Co jest — myślał. —\nPrzecież nic nie piłem… no dobra, trochę. Ale tylko trochę i to było\nBardzo proszę, pańskie zamówienie — usłyszał nagle nad głową. Czy to\nmożliwe, żeby tak szybko się uwinęli, czy to on ma jakiś spowolnio-ny\nsię, jakby przywykł do luksusowych kawiarenek z baristą i szykanami. W\namerykańskiej śniadaniówce mają gotową kawę w wielkim dzbanku, nalanie\nprzeniósł spojrzenie na jego twarz. Uśmiechnięty, ale jakby trochę na\nsiłę, niesforne, lekko rudawe włosy wpadały mu za okulary w grubych\nsobie myślę. Grube oprawki oczywiście mają wyglądać niemodnie i czynić\nJiro nieatrakcyjnym (standardowy typ szkolnego kujona). Ale… Grube\noprawki, w kształcie takim, jak na rysunku, ostatnio nosiło się gdzieś w\nlatach 80-tych (model “Natalka Kukulska”),\nnatomiast akcja zdecydowanie dzieje się współcześnie. Wychodzi więc na\nto, że chłopak włożył trochę wysiłku w ich zdobycie i nie jest żadną\nzaniedbaną ofermą, tylko świadomie kreującym swój wizerunek hipsterem 😉\nosoba, która niedawno kupowała sobie okulary, stwierdzam z całą\npewnością, że grubych, dużych, okrągłych oprawek autentycznie nie da się\ndostać w normalnym salonie optycznym. W dziale męskim czasami nie ma\nnawet o zaokrąglonym kształcie, bo królują plastikowe, prostokątne…\nWyglądał trochę jak…\nJi… Jiro? — Rey był prawie pewien, że teraz wszędzie, w każdym\nczło-wieku, którego minie, będzie widział Jiro, przyczynę swoich\nRey?! — Usłyszał nie mniej zdziwioną odpowiedź. Więc jednak… Jednak\nmu się nie wydawało. Może to i lepiej, przynajmniej wie, że nie\nzwariował. Więc jednak, to był jego Jiro Kiyashi. „No nie, błagam!”.\nta mameja obsmarkana pracuje jako kelner. Ciekawe, czy rzuca się na\npodłogę, zalewając łzami, kiedy tylko jakiś klient krzywo na niego\nkelnera w ekstremalnie wielkim mieście to chyba drugi, zaraz po\ncallcenter, najgorszy wybór dla kogoś strasznie wrażliwego na punkcie\nswojej osoby i z kłopotami w nawiązywaniu relacji interpersonalnych.\nJeszcze to by miało jakiś sens, gdyby Jiro miał kłopoty finansowe i\nchwytał się tego, co dają. Ale nie, na nic takiego nie wygląda…\ngdzieś do parku, gdzie Jiro, szlochając i łkając, wyznaje, że nic nie\nwyszło z prób zagadania do Josha, wobec czego chce zrezygnować z pomocy\nReya i przeprasza go za zmarnowany czas. Ten jednak – wbrew temu, co\nmyślał wcześniej – nie zamierza odpuścić]\nwciąż jeszcze roztrzęsiony, nie miał zielonego pojęcia, gdzie Rey go\nprowadzi, gdy przemierzali brooklyńskie ulice. Miasto, które znał tak\ndobrze, teraz zdawało mu się nowe, obce, miał nieodparte wrażenie, że\nwidzi je po raz pierwszy w życiu. Rey za to szedł pewnym krokiem, mijał\nmałe straganiki z gazetami, odrapane kamienice i zaniedbane ogródki.\nSkręcał w różne strony, jakby z pamięci, aż biednemu Jiro zakręciło się w\nkońcu Rey pociągnął go za sobą do jakiegoś małego budyneczku,\npomalowanego wyblakłą już, czerwoną farbą. Jiro niepewnie wszedł do\nśrodka. Okazało się, że przyszli do salonu fryzjerskiego. Miał nie\nwięcej niż cztery metry kwadratowe,\npomieszczeniu 2×2 mieściły się akurat fotel i lustro; klientki czekały\nna ulicy, a myć głowę chodziło się do łazienki w McDonaldzie\nMój dawny pokój miał sześć metrów kwadratowych (2×3) i to był bardzo mały pokój.\nMój pokój ma właśnie sześć metrów kwadratowych i to akurat tyle, aby\nzmieściło się łóżko, mała szafa, biurko i fotel. Cztery metry kwadratowe\nto powierzchnia, w której leżący człowiek mógłby dotykać stopami jednej\nściany, a rękoma – drugiej.\nNiewykluczone, że aŁtorka miała na myśli pokój 4×4 czyli SZESNAŚCIE metrów kwadratowych.\nwyposażenie, składające się ze starej sofy, jednej toaletki i\nskrzypiącego fotela, utrzymane było w nienagannym porządku. Tak samo,\njak wszystkie przyrządy. Na sofie siedziała starsza kobieta —\nwyglądająca jak wnętrze jej salonu\nmiała dupę szeroką jak sofa, nóżki cienkie jak u toaletki, skrzypiała\njak fotel i cała była wymalowana w egzotyczne kwiaty?\ni czytała czasopismo motoryzacyjne. Gdy zobaczyła Reya, natychmiast\nzerwała się z miejsca i doskoczyła do niego, ściskając z całych sił.\nRey, złotko, bałam się, że o mnie zapomniałeś — zaświergotała między\nkolejnymi soczystymi pocałunkami w policzki. Rey stał cierpliwie, ze\nautentycznie przypomina opis niemowlaka, któremu się pomachało\ngrzechotką przed twarzą, więc już nie płacze, tylko gapi się z\nzaciekawieniem na hałasujący obiekt…\nJiro jest zakochany, ale uważa, że nie ma szans, bo źle wygląda —\nwyjaśnił Rey, odwracając się do Mii. — Chciałbym, żebyś to zmieniła.\nOczywiście! — wykrzyknęła Mia. Natychmiast wyciągnęła grzebień zza\nprawego ucha i złapała nożyczki. Rey usiadł na sofie i przyglądał się\njej poczynaniom. Zdawała się być w swoim żywiole, wiedział, że tak było.\nTańczyła wokół Jiro, zręcznie przebierając kościstymi dłońmi, w których\ntylko od czasu do czasu błyskały nożyczki. Biedny Jiro bał się\nporuszyć, wyglądał, jakby nigdy wcześniej nie był u fryzjera.\nzajrzał niepewnie do lusterka, jakby nie wierzył temu, co widzi.\nIstotnie nie widział swojego odbicia, to już nie był człowiek, którego\ndo tej pory znał, który co dzień rano witał go w lustrze. Rudawe,\ncienkie włoski były teraz wymodelowane, przeczesane lekko na lewą\nstronę, tak, by przysłonić jedno oko (to brzydsze, gdzie miał bliznę z\ndzieciństwa, której tak bardzo się wstydził).\nMoże nie dodają, a mnożą. A zero pomnożone przez dowolną wartość…\nzupełnie inaczej. Niby wiele się nie zmieniło — po prostu pierwszy raz\nod czterech lat poszedł do fryzjera, który umie porządnie ścinać włosy\nnie chodził, ponieważ nie przyszło mu do głowy, że aby poderwać Josha\ntrue sportowca chadzającego z pięknymi dziewczynami przydałoby się\nchociaż trochę uwypuklić własną atrakcyjność fizyczną. Chociaż jak\nczytam opisy Jiro, to raczej nie bardzo jest co uwypuklać…\na jednak było zupełnie inaczej. Niepewnie ujął w palce kosmyk włosów.\nTak. Są jego własne. Ale wydawały się inne… ładniejsze. Uśmiechnął się\nnieśmiało do swojego odbicia. Odpowiedziało mu tak samo.\ndzień był naprawdę dziwny. Jeszcze chyba nigdy nie przeżyłem niczego\npodobnego. Dziś Rey zrobił dla mnie naprawdę wiele. Poznałem kilku jego\nznajomych. Jedną z nich była Mia, fryzjerka. Obcięła mi włosy i teraz\nnie umiem się poznać, gdy patrzę w lustro. Wyglądam jak zupełnie inny\nczłowiek. Jestem innym człowiekiem. Bo później Rey zabrał mnie do\nokulisty, a potem jeszcze do różnych sklepów.\nJeśli kiedykolwiek pomyślę, że nie mam życia, bo jestem Literą, siedzę w\ninternecie i nawet mój warlock z WoWa mnie nie lubi, przypomnę sobie\npamiętniczek Jiro i ekscytacje fryzjerem…\nokulista powiedział, że najlepsze byłyby szkła kontaktowe, bo są\nwygodniejsze od okularów, poza tym mam bardzo ładne oczy…\nStandardowa filmowa przemiana brzydkiego kaczątka w łabędzia za pomocą zmiany fryzury i zdjęcia okularów – odhaczyć!\n(“Pan okulista” – czy to nie kojarzy się Wam ze sposobem mówienia dziecka?)\nMam bardzo ładne oczy! Ciekawe, dlaczego rodzice nigdy mi tak nie powiedzieli, nigdy nikt…\nteorię: jego rodzice rzeczywiście, jak pisała Sine, byli japanofilami,\ndo tego stopnia, że choć sami byli parą rudych, zielonookich\nIrlandczyków, to wymarzyli sobie dziecko o azjatyckich rysach i byli\nbardzo rozczarowani, kiedy jednak urodziło się białe.\nJiro, ile ty naprawdę masz lat? — spytał nagle. Zaskoczyło mnie to\npytanie. Zdezorientowało zupełnie. Nie miałem pojęcia, skąd mu to teraz\nprzyszło do głowy. Na początku nawet zapomniałem, co odpowiedzieć.\n— Co… — wykrztusiłem, zanim doszedłem do siebie.\nmła, ale człowieka, który nie jest w stanie odpowiedzieć na proste\npytanie o wiek, nie wyobrażam sobie ani na studiach, ani w żadnej pracy.\nMia powiedziała, że wyglądasz na dwadzieścia — wyjaśnił Rey. Na jego\ntwarz powrócił jego dawny uśmiech. — A na profilu w L-offline\nnapisa-łeś, że masz dwadzieścia dwa. Jak to w końcu jest?\nNo tak, bo to jest różnica wyrażająca się w milionie zmarszczek…\nTo jest różnica! Porównaj sobie Biebera – 20 lat i Trybsona – 22 lata!\nMam dwadzieścia dwa lata — odparłem. Poczułem, że łzy przechodzą, że\nmogę rozmawiać z Reyem, wcale nie płacząc. — Przecież studiuję. (a gdyby miał dwadzieścia, to by nie mógł?)\nTaaa, jasne. — Rey stuknął się palcem w czoło. — Szczerze, ja też\nmyślałem, że masz mniej, gdy się spotkaliśmy. Myślałem, że zmyślasz na\nMoże dlatego, że się za wcześnie urodziłem. — Nawet było mi całkiem\nwesoło. Pomyślałem, że wtedy, przy Reyu, mógłbym się nawet śmiać.\nZdziwił się, chyba nie zrozumiał.\nTen też chyba chował się w pudełku, skoro nie słyszał o wcześniakach…\nUrodziłem się o trzy miesiące za wcześnie — wyjaśniłem. — A w\ndzieciństwie dużo chorowałem. Podobno dlatego nie urosłem tak, jak moi\nrówieśnicy. Dlatego może teraz wyglądam na kilka lat mniej, niż mam w\nTaaa, jasne — powtórzył Rey. Odwrócił się do mnie i uśmiechnął. Tak po\nprostu. Odwzajemniłem ten uśmiech, choć bałem się, jak on na to\nzareaguje. Rey nie był na mnie zły, chyba też chciał tego uśmiechu.\nTam dalej są seksy. Serio. Seksy z tym upośledzonym dzieciakiem. Już\nnawet nie wiem, co mam kumulować – wódkę, czy gify…\npo raz pierwszy, przyjrzałem mu się dłużej. Był naprawdę przystojny.\nMoże niemal tak bardzo, jak Josh. Miał takie głębokie, granatowe oczy,\nktóre chyba śmiały się cały czas, ale miały w sobie jakąś dziwną\ntajemnicę i magię.\nma jasnobrązowe włosy i granatowe oczy, to najprawdopodobniej soczewki.\nOczy o barwie granatowej nie dość, że spotyka się dość rzadko\n(zazwyczaj niebieskie oczy są bardzo jasne, albo ciemne, ale\nprzytłumione szarością), to jeszcze zwykle u blondynów.\nDiabeł nie odgadnie, co w nich chowasz na dnie…\ni ten jego uśmiech, taki promienny i szczery. Nie potrafiłbym nigdy\nopisać, jak naprawdę wygląda Rey, żeby nie pominąć niczego istotnego, w\nczym nie zawarłaby się ważna cząstka Reya. Miał rozwichrzone,\njasnobrązowe włosy, których — być może — nigdy nie czesał,\nwyjmij kajecik i zanotuj: możesz się beztrosko uśmiechać tylko, jeśli\nmasz brązowe włosy; uśmiechający się blondyn wygląda jak głupek, a\nbrunet to już w ogóle jakieś nieporozumienie.\nIdź już do domu. jutro nie wstaniesz — powiedział, a raczej\nzakomunikował, podnosząc się z miejsca. Ja również wstałem. Uśmiechnął\nsię jeszcze raz i ruszył w kierunku przeciwnym niż ja. Naraz zrobiło mi\nsię smutno. Wiedziałem, że jutro na pewno będzie lepiej, Josh na pewno\nnie będzie się ze mnie śmiał (znaczy się, nie on, tylko jego koledzy),\nbo jutro już nie będę się ani jąkał, ani zacinał i nie będę płakał,\ntylko zaproszę go do kina. Ale Rey szedł w inną stronę…\n— Dziękuję ci za dziś, Rey! Kiedy się zatrzymał i odwrócił, zrobiło mi\nsię niesamowicie gorąco na twarzy. Gdy zawrócił w moją stronę, poczułem\nsię nieswojo i miałem ochotę uciec. Kiedy już prawie to zrobiłem, Rey\npoklepał mnie po ramieniu i uśmiechnął się.\npod same drzwi. Przez całą drogę szliśmy w milczeniu, mimo że zapewne\nkażdy z nas miałby wiele do powiedzenia. Tak samo w milczeniu weszliśmy\ndo kamienicy, a gdy zamknąłem za sobą drzwi, Rey odszedł. Odszedł i znów\nw pudełku zrobiło się pusto. Ale już nie tak smutno. Tego byłem pewien —\nRey dał mi nadzieję, że Josh może mnie pokochać.\nA nadzieja matką głupich…\n54 komentarzy do posta “17. Ciężkie jest życie prawiczka, życie prawiczka to łza, czyli przestań wyć! Przestań wyć! Przestań płakać! (1/2)”\n17 kwietnia 2014 at 20:39\t | Odpowiedz\n17 kwietnia 2014 at 20:45\t | Odpowiedz\n17 kwietnia 2014 at 20:50\t | Odpowiedz\n17 kwietnia 2014 at 20:52\t | Odpowiedz\nOkej, następnym razem może zmienię kolor…\n17 kwietnia 2014 at 21:43\t | Odpowiedz\nDłonie łatwo wyjaśnić – żeby było yaoi, muszą być yaoi hands. Nawet, jeśli jesteśmy w książce!\n17 kwietnia 2014 at 22:04\t | Odpowiedz\n17 kwietnia 2014 at 22:10\t | Odpowiedz\nPłaczący cały czas główny bohater nie jest dla mnie. Jestem na to za stara (uch). I może w tym jest ukryty sens? Może opowiadania na Kotori są skierowane do odbiorców, przed którymi pierwsze miłości? Pewnie jest zastrzeżenie, że opowiadania są przeznaczone dla pełnoletnich osób, ale wiadomo, że sięgają do nich też i młodsze dziewczyny (bym się uśmiała, jakby któryś chłopak to czytał. No sorry…). Poziom jest tragiczny. Co robią redaktorki, korektorki, cholera wie kto jeszcze w Kotori – nie wiadomo. Może następnym razem przeczytam więcej analizy. Trudno powiedzieć. "Not alone" jest zbyt beznadziejnym opowiadaniem a ja do masochistek nie należę.\nI się powtórzę – świetna robota :).\n17 kwietnia 2014 at 22:13\t | Odpowiedz\nTo coś mnie zabiło. Najpierw myślałam, że to twór tak tragiczny, że aż pod pewnymi względami wspaniały, ale ostatecznie wyszło na: tak tragiczny, że aż wspaniały, ale ciągle tragiczny, bo tragicznie wspaniały (…)(nieskończony bełkot). To ciągłe ryczenie boChatera skojarzyło mi się z kobietami w ciąży x1000000000. Ogólnie jako człowiek poczułam się urażona, bo jak dla mnie ałtorka obraża cały gatunek ludzki.\n17 kwietnia 2014 at 22:14\t | Odpowiedz\n17 kwietnia 2014 at 22:20\t | Odpowiedz\nBojciu co za żenada z tego tekstu… ;___; Ale patrząc po opisach ekipy z wydawnictwa, jakoś bardzo się nie dziwię, Njabardziej jednak szkoda mi pana tłumacza z japońskiego: "anglisto-japonista z wykształcenia, gracz z pasji, tłumacz yaoi z konieczności"\nA jeśli chodzi o upośledzenie Jiro to nie ma się chyba za bardzo nad czym zastanawiać. Ot początkowo miał mieć góra 15 lat, ale potem się okazało, że nie mógłby mieszkać sam w domu. Zrobienie z rodziców nic nie widzących idiotów nie przyszło tfffurcy do głowy, więc postanowił zwyczajnie dodać Jiro trochę lat. A że nic do tego nie pasowało to już żaden problem przecież 😀\n17 kwietnia 2014 at 22:24\t | Odpowiedz\nJa bym chciała wiedzieć, skąd wydawnictwo czerpie środki na wydawanie tego czegoś, bo chyba nie z zyszków ze sprzedaży…?\nJako osoba pracująca w salonie optycznym powiem tak: chwała Boru, że tych wielkich, ciężkich, potwornych ramek nie ma, bo zgodnie z modą kupowałyby je chude blond dziewczątka, które wyglądają w nich tak mniej więcej, jak Jiro. Znaj proporcją, nie kupuj okularów większych od głowy…\nA już na pewno nie przy dużych mocach na minusie 😛\n17 kwietnia 2014 at 22:27\t | Odpowiedz\n17 kwietnia 2014 at 22:31\t | Odpowiedz\n@Degausser – bo kolor został zmieniony. Przedtem był granatowy, jak w recenzji o Lokim Prezesie…\n17 kwietnia 2014 at 22:34\t | Odpowiedz\n18 kwietnia 2014 at 01:10\t | Odpowiedz\nQ, jaki serwer? 😀\n18 kwietnia 2014 at 09:39\t | Odpowiedz\n18 kwietnia 2014 at 10:19\t | Odpowiedz\nMam prośbę – taką tyci, tyci, tyci… Gejów mam już wystarczająco dużo w pracy, czytać jajojców już naprawdę nie mam ochoty – może w niedługim czasie zrobicie analizę jakiegoś opka typu Snamione ? Proszę proszę proszę proszę 🙂\n18 kwietnia 2014 at 11:13\t | Odpowiedz\n"Jednak otwierał zawsze, z nadzieją, że to nie listonosz" – no błagam, czy w historii literatury/ksioopek udało się komukolwiek skonstruować bardziej patetyczną postać?\nDo poderwania jakiegoś obcego typa nieokreślonej orientacji? Raczej chloroform i pięć metrów sznura. – ou yeah 🙂\nTa scena z podejściem do Josha na stołówce i "ee… widelec ci upadł", do tego ta reakcja jego paczki… po prostu największy WTF w moim życiu. Późna podstawówka to max, co mogę im dać.\n18 kwietnia 2014 at 11:16\t | Odpowiedz\n18 kwietnia 2014 at 14:03\t | Odpowiedz\n18 kwietnia 2014 at 14:21\t | Odpowiedz\nZgroza.Przy tym bohaterze poczułam się twarda jak Dean Winchester…\n18 kwietnia 2014 at 14:29\t | Odpowiedz\ni nawet pudełeczko ładne się znalazło…\n18 kwietnia 2014 at 15:34\t | Odpowiedz\n*słabnącym głosem* Sanitariuuusz!…\n18 kwietnia 2014 at 16:49\t | Odpowiedz\n18 kwietnia 2014 at 18:38\t | Odpowiedz\nChyba dawno nie byłam w internetach, bo znowu się zastanawiałam, jak można było to wydać. A przecież tyle códuw już widziałam! Rów Mariański od spodu 😀\nTrafne komentarze, standardowo czuję do Was tró loff za wytrzymałość po przeczytaniu 😀\n18 kwietnia 2014 at 18:48\t | Odpowiedz\n@Anonimowy z 17:49: jaojec na razie jest na takim etapie, że adres bloga zarezerwowany, co oznacza, że może już za jakiś rok Będzie Nocia. 😛\n19 kwietnia 2014 at 01:31\t | Odpowiedz\nMożna prosić o numery analiz wszystkich książek jakie zostały tutaj zanalizowane? 😀\n19 kwietnia 2014 at 07:17\t | Odpowiedz\nJestem w połowie opka, a już umarłam. Mam koleżankę, która lubi Yaoi i ją to jeszcze bardziej przerażało…\n19 kwietnia 2014 at 10:53\t | Odpowiedz\nOj, nie przesadzajmy. Po opisie uniwerku widać, że aŁtor/ka nie wyszedł/wyszła jeszcze z liceum, a mogę zaświadczyć własnym przykładem, że w tym wieku stylizowanie faceta na dziecko – zwłaszcza w klimatach animcowych! – wydaje się po prostu rozczulające i kawaii (ja robiłam takie rzeczy Nearowi z Death Note). Chodzi o prosty mechanizm, czytelnik ma się użalić nad bohaterem – małe sierotki budzą litość – zróbmy z bohatera małą sierotkę.\nDruga: z tego się wyrasta. 😉\n19 kwietnia 2014 at 12:36\t | Odpowiedz\nSwego czasu spotkałam na konwencie panie z Kotori i wydawały się rozgarnięte, dlatego nie ogarniam jak mogły wydać COŚ TAKIEGO. To jest straszne. Chociaż… mimo że fabuła jest przewidywalna i głupia to mam wrażenie, że byłoby to zdatne do czytania, gdyby nie GŁÓWNY BOHATER. Szczerze to chyba nawet lisi Naruto i koci Sasuke zachowali się znośniej – wprawdzie jak dzieci, ale przynajmniej nie wiecznie ryczące dzieci. Tragedia.\n19 kwietnia 2014 at 19:01\t | Odpowiedz\nÓmarło mnie przy kaczusi i ciupciaśnych błyszczykach 😀 .\nW SCP nawet nie zdążył by się zalać łzami, już by mu kark skręciło. Dżiiizys, jestem dopiero na początku, a już mam taki kociokwik…\n"Obawiam się, że Jiro jednak nie zapłacił Reyowi na tyle, aby usługi seksualne wchodziły w grę. Swoją drogą, niby taki wrażliwy, a raczej do jego małego móżdżku nie dojdzie, że właśnie zrobił coś porównywalnego do domagania się seksu od kelnerki, bo w końcu – i to usługa, i to usługa, jaka różnica…"\nNo właśnie, już od początku pomyślałam czy nie lepiej by było znaleźć jakąś męską prostytutkę…? Co ja gadam, przecież wrażliwe serduszko Jiro nie wytrzymałoby takiego "brudnego" rozwiązania. Prostytucja, a fe! *idzie się zalać łzami*\n20 kwietnia 2014 at 00:48\t | Odpowiedz\nA w ogóle to Jiro w wieku 22 lat powinien być już na wylocie z tych studiów – znaczy, nie na granicy eksmatrykulacji za ogólne nieogarnięcie, tylko po prostu na ostatnim roku, który powinien spędzić na pisaniu pracy (żadne tam "egzaminy końcowe na koniec roku szkolnego"). No, chyba że postanowił sobie odbić to zbyt wczesne urodzenie, kiblując później w szkole.\n20 kwietnia 2014 at 00:52\t | Odpowiedz\n20 kwietnia 2014 at 15:22\t | Odpowiedz\nTo jest tak bardzo zue…\n20 kwietnia 2014 at 20:15\t | Odpowiedz\nA pytanie do was, jak wy robicie te analizy – spotykacie się, ktoś czyta i wy komentujecie czy jak?\n20 kwietnia 2014 at 20:29\t | Odpowiedz\nO rany, trzy dni mi zajęło przebrnięcie przez to opko! Jak Was czytam regularnie, to to chyba będzie rekord. Co za mameja zasmarkana…\n20 kwietnia 2014 at 21:36\t | Odpowiedz\n185, 186, 187 – Achaja\n217, 218, 219, 220, 222 – McDusia,\n243, 244, 248, 251 – Bezdomna\n254, 255, 256, 257 – Wszystkie odcienie czerni.\nA co do pytania, czy jest teraz mniej blogasków… Nie, raczej nie jest ich mniej, ale może większa liczba analiz książek wynika stąd, że opka wydane drukiem bardziej irytują?\n21 kwietnia 2014 at 15:23\t | Odpowiedz\nBohater wyjątkowo wkurzający, ale analiza kwikaśna. Przy "oświadczynach" musiałam zrobić przerwę i z cichym rżeniem iść na spacer. Rozwalił mnie też chloroform do podrywu i mycie głowy w McDonaldzie 😀\nKurcze, lubię wrażliwych bohaterów, ale no ludzie! To COŚ nie jest wrażliwe, tylko przewrażliwione na własnym punkcie, egocentryczne i najwyraźniej nie jest w stanie myśleć o czymkolwiek innym, niż własnym "nieszczęściu". Smutne, że tak się teraz kształtuje pojęcie wrażliwości 🙁 Fakt wyraźnego niedorozwoju już pomijam, wiele upośledzonych dzieci jest milszych i sympatyczniejszych, a nawet bystrzejszych od TEGO.\n22 kwietnia 2014 at 11:20\t | Odpowiedz\nHasz: "Oj, nie przesadzajmy. Po opisie uniwerku widać, że aŁtor/ka nie wyszedł/wyszła jeszcze z liceum, a mogę zaświadczyć własnym przykładem, że w tym wieku stylizowanie faceta na dziecko – zwłaszcza w klimatach animcowych! – wydaje się po prostu rozczulające i kawaii (ja robiłam takie rzeczy Nearowi z Death Note). Chodzi o prosty mechanizm, czytelnik ma się użalić nad bohaterem – małe sierotki budzą litość – zróbmy z bohatera małą sierotkę.\n22 kwietnia 2014 at 12:19\t | Odpowiedz\nZaskoczę Cię: ja też nie. 😉 Jak się rzekło, tu nie ma nic z rzeczywistych upodobań, no, może prócz upodobania do angstowych opek.xD\n22 kwietnia 2014 at 17:27\t | Odpowiedz\n22 kwietnia 2014 at 18:12\t | Odpowiedz\nJaśniepanie, to coś jest jeszcze gorsze niż kiedy czytałam to pierwszy raz…\n22 kwietnia 2014 at 20:54\t | Odpowiedz\nNiemniej nie lubię czytać o bohaterach, którzy cechują się bardzo młodym/dziecinnym wyglądem, a mimo to kogoś pociągają, bo… choć jestem dorosłą kobietą, sama jestem drobna, mała, chuda, a mam partnera, który nie jest ani pedofilem ani innego rodzaju zboczeńcem i czytanie tych wszystkich komentarzy jest dla mnie żenujące, jeśli mogę wyobrazić sobie, że ktoś może do mnie czuć/o mnie myśleć w podobny sposób. A tego nie chcę. Chociaż może samo zachowanie ma wiele z tym wspólnego? Ostatecznie można wyglądać jak nastolatka i zachowywać się jak dojrzała kobieta, jak również można mieć czterdziestkę na karku i zgrywać głupią smarkulę.\nBtw – można mieć granatowe oczy i nie być blondynką. Moja kuzynka ma granatowe oczy i nawet jako dziecko nie była blondynką. Całkiem możliwe, że można określić jej oczy jako szaro-granatowe (jej ulubione określenie to "kolor burzowy" ;)), ale dopiero kiedy przyjrzy się im uważnie z bliska.\n23 kwietnia 2014 at 11:46\t | Odpowiedz\nMyślę, że w przypadku Jiro wrażenie "zakamuflowanej pedofilii" bierze się nie tyle z jego wyglądu, co bardzo dziecinnego zachowania; to właśnie decyduje, jak odbieramy tę postać. Dla mnie w każdym razie informacja, że on ma 22 lata za każdym razem jest wielkim zgrzytem, bo w umyśle wytworzyłam sobie obraz… no, najwyżej trzynastolatka. Najwyżej!\n23 kwietnia 2014 at 18:19\t | Odpowiedz\n23 kwietnia 2014 at 20:22\t | Odpowiedz\n@Prezydent Internetu Q: dokładnie to samo było w opku o Naruto i Sasuke z kocimi i lisimi przymiotami. Naruto miał tam podobno 16 lat, a opisywany był jak parolatek czy wręcz niemowlak(słodkie usteczka, małe rączki, nóżki, główka, brzuszek), co w połączeniu z ryćkaniną rodem z pornola sprawiało wybitnie obleśne wrażenie. Ałtorkom pewnie wydaje się, że takie udziecinnianie bohaterów jest bardzo słit i kawaii, no ale koń (i efekt końcowy) jaki jest, każdy widzi. Wrażliwość – tak, robienie z bohatera zdziecinniałej ciaparajdy – zdecydowanie nie.\n24 kwietnia 2014 at 10:12\t | Odpowiedz\n…Wy tylko sobie tak żartujecie, prawda? To wcale się nie ukazało drukiem. To niemożliwe…\n24 kwietnia 2014 at 14:49\t | Odpowiedz\nZgadzam się z kurą, właśnie też mi się wydaje, że większą rolę odgrywa tutaj zachowanie Jiro niż wygląd. Te jego reakcje… ktoś mu nie odpowiedział "cześć" i już jego świat się zawalił. Te fragmenty z pamiętniczka, w których opisuje wizytę u fryzjera. To skoncentrowanie na własnych uczuciach i definiowanie siebie przez to, kto mnie lubi, a kto nie, brak dystansu do siebie i brak właściwie innych problemów niż "bycie kochanym przez ukochanego".\nSwoją drogą – próbowałem przeczytać teraz jeszcze raz same dialogi i wychodzi trochę lepiej. Ale niestety nie jest wcale dużo lepiej. Tzn. podejrzewam niecelowy zabieg, że narrator podchodzi do Jiro jak do dziecka i wszystko z nim związane opisuje jako delikatne i wrażliwe. (Tak myślę, ciekawy – choć trudny, aby nie został uznany za błąd – zbieg by może wyszedł, gdyby narrator opisywał go jako delikatnego wrażliwca, podczas gdy dialogi wskazywałyby na coś zupełnie innego.)\n25 kwietnia 2014 at 18:02\t | Odpowiedz\n26 kwietnia 2014 at 11:55\t | Odpowiedz\n1. Upodobanie romantyczne/seksualne do słabych lub ciapowatych facetów to jeszcze żadna dewiacja. Takie preferencje ma całkiem sporo ludzi. Nie nazywajcie zwyrolstwem czegos tylko dlatego że nie trafia w Wasze gusta! A tu że ktoś z tą cechą pojechał po bandzie to inna sprawa… ;P\n2. Nie wiem jakie Wy dzieci znacie, ale ja sobie czytając o Jiro nie jestem w stanie wyobrazić ani 10latka ani 5latka. Niezaradność życiowa =/= sposób myślenia dziecka. Nie znam żadnego dzieciaka, który by myślał albo zachowywał się jak Jiro, za to znałem kilku nastolatków i dorosłych (z czego gdybym powiedział ile jedna z tych osób miała lat to też byście mi nie uwierzyli :P) z różnorakimi zaburzeniami psychicznymi, którzy zachowywali się może NIE TAK jak Jiro, bo TAK to się nikt nie zachowuje (na tym własnie moim zdaniem polega problem gównego bohatera – nie że jest płaczliwy, tylko ze jest tak przerysowany na potęgę że nie da się w niego uwierzyć, w jakim wieku by nie był) – ale problemy i motywy mieli podobne.\n3. Ogółem przeżywanie pierwszych miUości jak żaba okres, kompleksy i masakryczne przewrażliwienie na swoim punkcie są charakterystyczne raczej dla wieku nastoletniego, a nie dziecięcego, dlatego gdyby wiek Jiro tutaj nie padł to dałbym mu 15-16 lat. Wciąż jest to powyżej wieku przyzwolenia (przynajmniej w Polsce, nie wiem jak w USA xD), a więc nie pedofilia 😛 Wciąż jednak łatwiej mi jest uwierzyć w młodego doroslego który z powodu jakichś zaburzeń/izolacji od innych ludzi nie wyrósł z przewrażliwienia na swoim punkcie niż w dziecko które stalkuje ukochanego i ma kompleksy z powodu bycia prawiczkiem. Pierwszy przypadek widziałem w realu, drugiego nie.\n5. Zdrobnienia są złe, ale spotykałem sie z nimi już w tak różnych kontekstach niezwiązanych abolutnie z pedofilią, że chyba już przywykłem.Tutaj mam wrażenie że narrator bardziej rozczula sie nad swoim bohaterem w ten sposób, a nie go fetyszyzuje, ogółem mam wrażenie że to jest jedno z tych opowiadań, które mają być w zamierzeniu bardziej 'romantyczne', niż 'erotyczne' i chwała Bogu 😛\nTak poza tym to ilekroć pojawia się Rey, mam mu ochotę coś zrobić, może dlatego że jak byłem nastolatkiem raz ktoś powiedział do mnie 'niunia' i musiałem sie mocno powstrzymywać, żeby go nie uderzyć. A tego Josha mi w sumie trochę szkoda, wydaje się być za normalny na to opko…XD\n26 kwietnia 2014 at 18:20\t | Odpowiedz\nŚwietna analiza, momentami niemal płakałam ze śmiechu (i nad naszym biednym płaczliwym boCHarerem) 🙂\n"ciupciaśne błyszczyki" wygrywają internety 😀\nBoję się już, co nas czeka w drugiej części… o.O\n15 czerwca 2014 at 02:39\t | Odpowiedz\nPropsy za warlocka z WoWa 🙂\nPozdrowienia od szamana 🙂\n23 października 2016 at 02:15\t | Odpowiedz\nCo wcale nie oznacza, że studiuje coś z nią związanego – on o niej czytał, a nie się uczył. Może to jego hobby?..\n10 października 2017 at 16:37\t | Odpowiedz\ngdy znajduja się sam na sam, to bohater nagle stwierdza, że to musi być jeden z jego mokrych snów…