Właściwy fundament pod swoje cele | Boski Spokój - usuwanie węzłów karmicznych, afirmacje\nOstatnio trafiłem na wypowiedź znanego, starszego już aktora, który stwierdził że nie boi się śmierci, ale wkurza go to, że niezależnie od tego, co go tam czeka – skończy się to wszystko, co ma teraz. I nie dziwi mnie to, że go to irytuje, bo akurat ta osoba włożyła naprawdę dużo wysiłku w to, aby osiągnąć aż tak duży sukces.\nTen przykład pokazuje, że nie liczy się tylko co osiągniesz, ale przede wszystkim jak to zrobisz. Ten aktor nauczył się, że może mieć naprawdę wiele, ale kosztem wieloletniej harówy, wyrzeczeń i walki z innymi o to, kto będzie lepszy. Nic dziwnego, że podświadomość reaguje mu niechęcią na myśl o utracie tych wszystkich osiągnięć, których nie zabierze ze sobą po śmierci. W końcu cała ta harówka od nowa w kolejnym życiu niekoniecznie brzmi ciekawie i zachęcająco.\nZauważyłem, że niektóre osoby praktykujące rozwój duchowy popełniają podobny błąd. Oni chcą jak najszybciej związek, pieniądze czy sukcesy i chętnie wybiorą najkrótszą, możliwą drogę. A ona niekoniecznie będzie tą najlepszą.\nGdybym się uparł, to już kilka lat temu mógłbym zarabiać nawet więcej niż mam teraz. Może nie byłbym teraz na etapie zbierania pieniędzy na własne mieszkanie, a już je bym miał. Rzecz w tym, że robiłbym coś wbrew sobie, co by mi nie służyło i ugruntowywało by mnie w moich ograniczeniach. Ja jednak postanowiłem być cierpliwy i stwierdziłem, że skoro chcę urzeczywistniać tą swoją Boską naturę, to nie będę tracił czas na robienie czegokolwiek wbrew temu – nawet jeśli oznacza to odsunięcie w czasie realizację pewnych celów.\nChciałbym mieć własne mieszkanie, ale absolutnie nie zamierzam się przemęczać, rezygnować z siebie czy cokolwiek z tych rzeczy, aby ten cel zrealizować. Zapieprzem i rozbuchaną ambicją mógłbym spokojnie osiągnąć więcej korzyści materialnych, większą popularność, itd. Wystarczyłoby zdusić część swoich potrzeb, poprzekraczać jakieś limity wysiłku, może nawet zmusić się do rzeczy, do których jeszcze nie dojrzałem w pełni. Mnie jednak wystarczy, że od czasu do czasu trafiam na wyznania coachy, którzy dopiero co krzyczeli „daję z siebie wszystko”, a później robią „coming out” ze swoim cierpieniem i tym jak już nie dają rady, jak się wypalili zawodowo i przeciążyli.\nOsobiście pragnę lekkiego, łatwego, przyjemnego życia. A skoro jest to dla mnie ważnym fundamentem, to nie wyobrażam sobie żeby budować tak istotną sferę życia jak ta zawodowa, na zupełnie innym podejściu!\nTu jest tylko ten problem, że przekonać podświadomość do większych pieniędzy to jedno, ale przekonać ją do tego, że może mieć i lekkość i pieniądze to już trochę większe wyzwanie. Z tego powodu takie podejście trwa dłużej, bo jest po prostu więcej aspektów, które trzeba przepracować, aby to wszystko działało jak trzeba. Według mnie jednak zdecydowanie warto pójść tą drogą, ponieważ jej długość jest kwestią względną. Człowiek który wypracuje sobie otwartość na większe zarobki, ale na zgniłych fundamentach – tylko wydłuża sobie drogę, ponieważ gdy w końcu będzie chciał zadbać o brakujące aspekty – okaże się, że trzeba sporo zburzyć i stawiać od zera. Sam wychodzę z założenia, że wszędzie tam, gdzie nie mamy trudnej sytuacji i noża na gardle – lepiej od razu budować w takim kształcie, w jakim to ma być docelowo.\nO szybkie i powierzchowne sukcesy wcale tak nie trudno, ale musimy sobie zadać pytanie – po co one nam właściwie, skoro na dłuższą metę nie dadzą pełnej satysfakcji i wszystko i tak będzie trzeba robić inaczej? Łatwo wpaść w takie pułapki jak w przypadku wspomnianego wcześniej aktora. Z jednej strony fajnie, że osiągnął coś dużego co dało mu radość i satysfakcję, ale z drugiej – niezdrowy fundament sprawił, że teraz musi męczyć się z poczuciem utraty. No i świadomością, że to wszystko nie przyjdzie mu po raz kolejny naturalnie, ale kosztem ogromnego wysiłku, jeśli się w ogóle zdecyduje na powtórkę z rozrywki.\nPracując nad sobą ponad 10 lat, przyznam że w gruncie rzeczy przez większą część czasu skupiałem się na budowaniu fundamentów poszczególnych sfer mojego przejawiania się, a w dużo mniejszym stopniu na konkretnych celach jak pieniądze czy związek. Często przytaczam przykład tego, jak bardzo ważna była dla mnie praca nad związkiem przez te pierwsze 4 lata, nim udało się go stworzyć. Rzecz w tym, że ja wtedy nie siedziałem tylko nad afirmacjami, które by przyciągnęły odpowiednią kobietę, ale przede wszystkim stawiałem te wszystkie brakujące fundamenty – samoocena, relacja ze sobą, stosunek do miłości, kobiet i związków, itp. itd. I też postanowiłem sobie, że nie chcę byle czego, ale tą najlepszą opcję, która będzie najkorzystniejsza pod każdym względem. Po czasie mogę powiedzieć, że zdecydowanie się opłaciło takie podejście :)\nDla niektórych może to być straszne czy ciężkie do zaakceptowania, ale po tych 10 latach dalej stawiam jeszcze wiele różnych brakujących fundamentów w sobie, a dopiero w drugiej kolejności realizuje jakieś tam konkretniejsze cele. Trzeba jednak przyznać, że jest duuuużo stabilniej, przyjemniej i bezpieczniej niż kiedyś, bo to co zbudowałem do tej pory robi dobrą robotę. Tym chętniej więc inwestuje czas w dokładanie kolejnych cegiełek zamiast rozbuchanych i niekoniecznie potrzebnych celów życiowych – te niech realizują się już na tym dobrych, zbudowanych podstawach we właściwym czasie.\nJak już wiele razy wspominałem – cierpliwość jest prawdziwym błogosławieństwem na duchowej ścieżce :)\nPoprzedni: Kiedy przestanie wywalać?\nNastępny: Autentyczność w relacjach


Tuleja wahacza LEMFÖRDER 31990 01 (z przodu) - Sklep iParts.pl\nTuleja wahacza LEMFÖRDER 31990 01\nTuleja wahacza LEMFÖRDER 31990 01 (z przodu)\nKod produktu: 3199001\nDodatkowe informacje o Tuleja wahacza 3199001 LEMFÖRDER\nWidok karty produktu w PDF: Tuleja wahacza (LEMFÖRDER 31990 01)\nMERCE A 415 330 02 00\nMERCE 415 330 03 00\nMERCE 415 330 02 00\nMERCE A 415 330 03 00\nRENAU 82 00 586 567\nRENAU 82 00 586 570\nOpinie o Tuleja wahacza 2719101 LEMFÖRDER\nOstatnimi czasy zaczęło mi coś stukać podczas jazdy, więc zacząłem szukać możliwych przyczyn. Dopiero co kupiłem samochód i nie miałem wiarygodnej wiedzy odnośnie tego kiedy ostatnim razem wymieniane były poszczególne części. Po wizycie u mechanika okazało się, że to właśnie tuleje wahacza są do wymiany. Myślałem, że uda mi się wymienić je samodzielnie w moim amatorskim garażu, już kiedyś w końcu robiłem to sam za pomocą imadła. Ale niestety chyba od nowości nie były zmieniane, bo nie dało się ich wybić żadnym możliwym sposobem. Jednak konieczna była wizyta u mechanika. Znajomy polecił mi tą markę, ponieważ sam z niej korzysta i sprawdza się świetnie. Ja sam przetestowałem ją na moim poprzednim samochodzie i również byłem bardzo zadowolony, więc wybrałem ją bez wahania. Jeśli przed wami również wymiana tulei, to jak najbardziej polecam. Świetna jakość w super cenie.\nZadziwiająco wytrzymałą tuleja. Takiej jeszcze nie używałem. Mam ją prawie 50 tys. i nic złego o niej nie mogę powiedzieć.\nZnam same dobre opinie o częściach firmy LEMFÖRDER i sam podtrzymuję te opinie. Założyłem ich tuleje i samochód bez żadnych problemów przejechał kilkanaście tysięcy kilometrów przez nasze drogi. Zima również im nie straszna. Według mnie są godne uwagi.\nSprawdzona i bardzo dobra tuleja wahacza. Polecam zdecydowanie ten produkt. Kupiłem ostatnio dwie tule w tym sklepie. Dobry sklep z dobrym zaopatrzeniem. Polecam bardzo.\nOtrzymałem tuleja wahacza i wszystko przyszło nienaruszone i po montażu w samochodzie tuleja działa poprawnie. Polecam zakupy w tym sklepie bo mają bardzo dobry wybór część samochodowych.\nZ tym produktem wszystko wporządku. Śmiało zachęcam do kupna go.\nogólnie to lubie proste zakupy w sklepach internetowych dlatego zakupy tutaj sa przyjemnoscią.\nwszystko ok z tym wahaczem. brak jakichkolwiek zastrzeżeń\nPolecam jak najbardziej. Wszystko wporzadku z produktem.\nSzybka wysyłka, także dobra jakość tulei. Polecam\nSuper jak sporo cześci zamówionych z tego sklepu i jak zawsze wszystko zgodne z opisem szybka wysyłka Polecam bardzo\nwysoka jakość w dobrej cenie, polecam firmę Iparts.\nWykonanie tulei ok, dobra cena.\nwszystko działa, tuleje już zamontowane.\nPorządne tuleje, dobra cena\nTuleje bardzo dobre jakościowo, polecam\nBardzo dobre tuleje!\nPolecam najlepsze tuleje na rynku\nnajwyższa jakość produktu, polecam!\nnajwyższa jakość wykonania, korzystałem z innym zamienników, a z lemfordera jestem zadowolony!


Odkryć zarządzanie - jedynie 33,73 zł w matras.pl\nNie wystarczy zajmować kierowniczego stanowiska, aby być dobrym menedżerem. Właściwe zarządzanie opiera się na odpowiedniej wiedzy, umiejętnościach, kompetencjach i doświadczeniu, zdobywanych w pracy oraz podczas studiów i szkoleń. Wbrew temu, o czym przekonują nas krzykliwe tytuły książek zapełniających półki księgarskie, nie można zostać liderem w trzy dni czy też zdobyć wystarczających umiejętności negocjacyjnych trenując przez sen ... Można natomiast uczyć się od najlepszych i poznać teoretyczne podstawy ich sukcesu. Autorka przedstawia zastosowanie wybranych koncepcji zarządzania w praktyce i poszukuje w teorii zarządzania wskazówek dla menedżerów, które będą pomocne w ich codziennej pracy. Podkreślając interdyscyplinarność zarządzania, prezentuje najważniejsze teorie w powiązaniu z innymi dziedzinami nauki, np. psychologią, pedagogiką i andragogiką. Nowatorskie ujęcie tematu, oryginalny dobór przykładów oraz żywy język sprawiają, że po książkę sięgną czytelnicy zainteresowani tematyką zarządzania, przede wszystkim menedżerowie, słuchacze studiów podyplomowych, a także studenci. Czytaj dalej >> << Zwiń\nAutor: Katarzyna Czainska\nEAN: 978830116422501, 9788301164225\nWłaśnie skończyłam czytać książkę Katarzyny Czainskiej i dowiedziałam się, że praca menedżera „nie polega wyłącznie na graniu w golfa, chodzeniu na lunche, udziale w bankietach i wybieraniu najnowszych modeli samochodów. Nie polega również na zasiadaniu w pięknym gabinecie, flirtowaniu z sekretarką czy lataniu prywatnym odrzutowcem po świecie”.\nAutorka miała rację, podobne przekonania o menedżerach pokutują w narodzie, zresztą ja sama miałam dość podobne zdanie. Jest to poniekąd uzasadnione ... spora część „specjalistów” od zarządzania właśnie tak widzi swoją pracę. Ale, jak zauważa autorka, nie powinno to psuć ogólnego obrazu zarządzania, tak jak znachorzy, różdżkarze i rosyjscy hipnotyzerzy z TV nie powinni zniekształcać obrazu medycyny.\nWracając do samej książki: na całe szczęście nie jest to historia zarządzania. Pewne dane historyczne są w minimalnych ilościach i wyjątkowo ciekawie dobrane (Henry Ford i klan Toyota). Dalej następuje przejście do aktualnych i palących zagadnień zarządzania, związanych np. z globalizacją, interkulturowością współczesnych przedsiębiorstw, aplikacjami komputerowymi używanymi dla oceny kompetencji czy andragogiką, czyli edukacją dorosłych. Ciekawy jest również rozdział o tzw. management fiction, czyli poradnikach w stylu: jak zostać top menedżerem w weekend czy też „Jezus Chrystus menedżer”.\n„Odkryć zarządzanie” nie jest więc pozycją dla tzw. bystrzaków (nie wiem skąd ta pobłażliwość dla polskiego klienta, anglojęzyczny oryginał mówi prosto: dla głupków), jest to profesjonalna książka, która powinna przypaść do gustu tym, którzy zarządzanie dopiero odkrywają lub też odkrywają na nowo. Czytaj dalej >> << Zwiń


Kancelaria adwokacka Katowice oferuje swoje usługi przede wszystkim klientom z tegoż miasta i jego okolic, ale bywa i tak, że adwokaci Katowice reprezentują klientów z innych regionów Polski. Dajmy na to, że ktoś, kto mieszka w Gdańsku ma do z\nałatwienia sprawę w sądzie na Śląsku. W takich okolicznościach najlepiej skorzystać z usługi: adwokat Katowice i wówczas podróż z drugiego końca kraju nie będzie potrzebna, bo wynajęty prawnik ogarnie temat. Na szczęście usługi prawnicze w naszym kraju są na tyle rozwinięte, że nie ma najmniejszego problemu ze znalezieniem fachowej pomocy w tym zakresie, kiedy zachodzi taka potrzeba.\nOgólny artykuł o prawiePolskie prawo nie jest proste. Czy warto zatrudniać prawnika?5 Największych Kłamstw O Tym Jak zatrudnić adwokataZ wizytą u prawnikaSzukam 8 Osób, Którym Przekażę Rozwiązanie Jak iść do sąduIndywidualna pomoc prawnikaCzy Wiesz Jak dokonać rozwodu W 12 Dni?Dobry i zły prawnikTemat: prawo - co warto wiedzieć?Prawniczy światCo warto wiedzieć o prawiePrawniczy światPoradnik - jak korzystać z pomocy prawnej?Adwokaci w KatowicachCo warto wiedzieć na temat prawaKilka faktów i przydatnych porad odnośnie korzystania z pomocy prawnikaProblemy godne dobrego prawnikaAdwokatOgólny artykuł o prawieSzukam informacji jak dokonać rozwoduPotrzebujemy prawników coraz częściej, dlaczego?Jak znaleźć odpowiedniego prawnika - odkrycie 2020!Sprawdzone metody jak prowadzić sprawy prawneKrótki informator o sprawach związanych z prawemO dobrych adwokatach i prawiePolskie prawoChcesz wiedzieć więcej o prawie?Co warto wiedzieć o prawieO prawieCzy sposób na to jak w 2020 iść do sądu jest łatwy?


Były prezydent USA w szpitalu. Czeka go operacja - Polsat News\nByły prezydent USA w szpitalu. Czeka go operacja\n12.11.2019, 05:55 Świat\nJimmy Carter jest najstarszym żyjącym byłym prezydentem USA\nByły prezydent USA, 95-letni obecnie Jimmy Carter, został w poniedziałek przewieziony do kiliniki uniwersyteckiej w Atlancie, gdzie ma być poddany operacji obniżenia nacisku na mózg, spowodowanego krwawieniem po ostatnich upadkach - poinformował ośrodek jego imienia Carter Center.\nKolejna kontuzja nie martwi byłego prezydenta USA. Jimmy Carter "jest w dobrym nastroju"\nRzeczniczka Emory University Hospital podała, że procedura ma być wykonana we wtorek rano.\nWedług komunikatu Carter Center, były prezydent "wygodnie odpoczywa". Jego żona, 92-letnia Rosalynn jest u jego boku.\nW maju tego roku Carter złamał, również w domu, biodro, co pociągnęło za sobą konieczność operacji chirurgicznej.\nZOBACZ: Jimmy Carter wyszedł ze szpitala\nDziałacz społeczny, laureat Pokojowej Nagrody Nobla\nCarter był 39. demokratycznym prezydentem Stanów Zjednoczonych w latach 1977 - 1981. W 1980 r. przegrał walkę o reelekcję z republikaninem Ronaldem Reaganem.\nPo zakończeniu kariery politycznej Carter angażował się w wiele akcji społecznych i humanitarnych. W 2002 r. został laureatem Pokojowej Nagrody Nobla.\nCARTERJIMMY CARTERPREZYDENT USAŚWIATSZPITALUSA\nCzytaj więcej: Były prezydent USA, Jimmy Carter, upadł w swoim domu\nCzytaj więcej: Jimmy Carter zaniechał dalszego leczenia immunoterapią


Lokal na sprzedaż - Bytom - Szombierki - VTS-LS-5224 - 3023.00m² - VERITAS Nieruchomości Leszek Czura\nparter 3 023,00 m2 2 646,38 zł/m2\nBytom- Szombierki. Lokal handlowy na sprzedaż.\nPowierzchnia użytkowa: 3023m2\nPowierzchnia gruntu: 1,3860 ha\nLiczba miejsc postojowych: 122 szt\nSprzedaż obiektu z podpisanymi umowami najmu.\nBardzo dobra lokalizacja, blisko trasy DK 925. W pobliżu duże osiedla mieszkaniowe.\nSymbol oferty VTS-LS-5224


Znamy skład Polaków na Puchar Kontynentalny w Sapporo | SkokiPolska.pl\nChoć emocje związane ze zmaganiami w Wiśle jeszcze nie minęły, polska kadra przygotowuje się już do kolejnych konkursów. W ślad za Stefanem Horngacherem, który ogłosił skład reprezentacji na konkursy PŚ w Zakopanem, listę zawodników powołanych na najbliższy PK w Sapporo ogłosił też trener kadry B, Robert Mateja.\nPodczas zmagań PK, które rozegrano w ubiegły weekend w niemieckim Garmisch-Partenkirchen brakowało pozytywnych polskich akcentów. Zarówno w sobotę jak i w niedzielę, tylko jeden spośród sześciu powołanych zawodników kwalifikował się do serii finałowej. W pierwszym dniu zmagań do finałowej trzydziestki wskoczył Andrzej Stękała (26. miejsce), dzień później – Dominik Kastelik (23. miejsce). Takie wyniki polskiej drużyny były spowodowane w dużej mierze absencją najlepiej radzących sobie w PK reprezentantów, który w zeszły weekend zasiedli na belce konkursów Pucharu Świata w Wiśle.\nObecni na skoczni Adama Małysza skoczkowie: Klemens Murańka, Jakub Wolny, Aleksander Zniszczoł, Bartłomiej Kłusek i Krzysztof Biegun w najbliższą sobotę i niedzielę wrócą do rywalizacji z cyklu Pucharu Kontynentalnego za sprawą konkursów w Sapporo. Na japońskich obiektach - Miyanomori (HS-100) i Okurayamie (HS-134) zaprezentuje również też Andrzej Stękała.\nWydaje się, że największe szanse na walkę o dobre lokaty mogą mieć Murańka i Biegun. Brązowy medalista z drużyny z Falun dwa tygodnie temu w Titisee-Neustadt wywalczył najniższy stopień podium. Ta sama sztuka udała się w grudniu w Ruce Krzysztofowi Biegunowi.\nW miniony weekend w Wiśle jedynie Murańka, Zniszczoł i Wolny kwalifikowali się do konkursów. Niestety, za każdym razem kończyli występ na pierwszej serii. Liczymy, że w Sapporo biało-czerwoni będą prezentowali się znacznie lepiej.\nSkład Polaków na PK w Sapporo:\nKrzysztof Biegun (31. miejsce w klasyfikacji PK 2016/17),\nKlemens Murańka (32.),\nJakub Wolny (38.),\nAleksander Zniszczoł (60.),\nBartłomiej Kłusek (77.),\nAndrzej Stękała (80.).\n0:30 - Oficjalny trening (Miyanomori)\n1:30 - Seria próbna (Miyanomori)\n2:30 - Pierwsza seria konkursowa (Miyanomori)\n0:30 - Oficjalny trening (Okurayama)\n1:30 - Seria próbna (Okurayama)\n2:30 - Pierwsza seria konkursowa (Okurayama)\n1:00 - Seria próbna (Okurayama)\n2:00 - Pierwsza seria konkursowa (Okurayama)\nTagi:Aleksander Zniszczoł, Andrzej Stękała, Bartłomiej Kłusek, Jakub Wolny, Klemens Murańka, Krzysztof Biegun, PK Sapporo 2017, Sapporo\nPoprzedni wpisPŚ Pań Sapporo: Sensacyjny triumf Lundby, Takanashi poza podium!\nNastępny wpisAleksander Zniszczoł: „Złapałem psychicznego doła”


Z Tomaszem Pułką rozmawia Ryszard Chłopek - Wydawnictwo Mamiko\nTagged: poezja, Ryszard Chłopek, Tomasz Pułka\nRyszard Chłopek: Tomku, Twoja notka biograficzna zamieszona na portalu internetowym „literackie.pl” jest niezwykle intrygująca, bo zaczynasz opowiadać pewną fabułę i nagle ją zrywasz. W ten sposób wprowadzasz obszar tajemnicy, o której przynajmniej częściowe dopowiedzenie chcę Cię prosić. Piszesz o swoim pradziadku Nemezym. „Nemezy” to faktycznie ładne imię, pochodzi od greckiej bogini zemsty i podobno oznacza tyle, co „uzasadniony gniew”. Smaczku tej historii dodaje fakt, że – jak piszesz – pradziadek był rzeźnikiem. To dobre imię dla mężczyzny wykonującego tę profesję. Ale tutaj opowieść się urywa…\nTomasz Pułka: Opowieść się urywa, albowiem o pradziadku (a dokładnie: “prapradziadku”; jestem niedbały) wiem tylko tyle. Znalazłem go na fotografii z 1901 roku, przedstawiającej radę gminną Sułkowic (miasteczko mojego dzieciństwa). W książce M. Stanaszka: „Sułkowice – osiedle 1000 kowali”, gdzie owa fotografia się znajduje, prapradziadek opatrzony jest adnotacją: „nestor sułkowickich rzeźników”, ma wąsy i wygląda na niezłego Sarmatę. Sam nie wiem, skąd wzmianka o nim w notce na „literackich”. Ot, ciąg myślowy.\nR. Ch.: Czytając „Rewers”, odebrałem Cię raczej jako zwolennika pisania wszelakiego – zarówno narracyjnego, jak i językowego, zrozumiałego i pozarozumowego. Zresztą to niewiarygodnie mocna mieszanka, która wydawała się niemożliwa, która jednak jest i teraz z dużym wdziękiem kotłuje mi się w głowie. Ale intryguje mnie jeszcze ta dialogowość – niemal w każdym wierszu pojawiają się wypowiedzi w drugiej osobie liczby pojedynczej. Twój bohater liryczny musi mieć słuchacza, któremu opowiada, wtłacza tę liryczną gawędę…\nWywiad ukazał się w 22(70) artPapierze z 15 listopada 2006 r.\nTomek PUŁKA. rewers. Nowa Ruda : Wydaw. Mamiko, 2006\nRyszard CHŁOPEK. Legendy schodzą z pomników. Nowa Ruda : Wydaw. Mamiko, 2003\nPoprzedni post: Antoni Olgierd Misiak – Piąta wyprawa Krzysztofa Kolumba do Indii Zachodnich 1960-2004\nNastępny Post: Arkadiusz Kremza – Pukanie ziemi


Notariusz Warszawa | Kancelaria notarialna Opole i kancelaria prawna Poznań\nHome » Fonoskopia » Prawo » Zaliczka czy zadatek » Notariusz Warszawa\n9 kwietnia 2017 by: admin in: Fonoskopia, Prawo, Zaliczka czy zadatek Comments Off\nW dzisiejszych czasach gdy istnieje bardzo skomplikowane prawo, wiele osób może mieć problemy z interpretacja przepisów. Do tego wszystkiego dochodzi rosnącą biurokracja, która w niczym nam nie pomaga a tylko utrudnia osiągnięcie zamierzonego celu. W przypadku próby sporządzenia umowy może pomóc nam notariusz Warszawa posiada wielu fachowców tego typu, więc wystarczy tylko porównać wybrane oferty.\nNotariusz jest osobą którą możemy poprosić o pomoc w przypadku gdy chcemy stworzyć jakiś dokument który będzie posiadać odpowiednią moc prawną. Prawidłowo spisana umowa może nam przyszłości oszczędzić wielu problemów natury prawnej, które mogą powstać na wskutek błędów w dokumentach.\nSzukając dobrego notariusza powinniśmy sprawdzać stosunek ceny do jakości. Możemy to zauważyć po przeczytaniu opinii wystawionych przez osoby które również korzystały z usług danego biura. Każda wzmianka o różnego rodzaju nieprawidłowościach powinna zostać przez nas wychwycona, a my nie powinniśmy jej bagatelizować.\nTagi: blog początkującego elektronika, Minikoparka Gorlice, durobet ceny, wałki pa66, busy do danii szamotuły, Szamba Betonowe Piaseczno, vetrex-v90-alphaline, CPE Gliwice, certyfikat flange fitter, Sieciowy amplituner AV Yamaha RX-A850, lpk208\nKancelaria notarialna Opole i kancelaria prawna Poznań - http://kancelaria-opole.eu/ - Dębki kalendarz imprez 2016 - Bidet wiszący Catalano Star 1BSST00 - Lekkie przyczepki sprzedawane woj. pomorskie - Miska stojąca WC Catalano Zero 55 1VP5500


Alfabet Buntu - Strajk Uczniowski\nStrona główna › Edukacja › Strajk Uczniowski\n„Jesteśmy grupą młodych ludzi, którzy mówią dość! Mamy dość skostniałego systemu edukacji. Dlatego przestajemy narzekać i bierzemy sprawy w swoje ręce. Tworzymy organizację, która doprowadzi do gruntownej reformy szkolnictwa w Polsce. Nasz pierwszy cel to demonstracja solidarności z nauczycielami. Chcemy pokazać, że młodzież nie jest obojętna i nie będzie biernie przyglądać się temu, co dzieje się z naszymi szkołami. Nasz głos będzie słyszany. Mamy siłę. Mamy głos!” – apelowali do uczniów w całej Polsce przedstawiciele Strajku Uczniowskiego, którzy 9 kwietnia 2019 protestowali pod MEN.\nDzień po rozpoczęciu strajku nauczycieli (8 kwietnia 2019), kilkuset uczniów i uczennic warszawskich szkół zebrało się pod siedzibą Ministerstwa Edukacji Narodowej przy ul. Szucha, aby wesprzeć walczących o podwyżki pedagogów. Postanowili zjednoczyć siły i zorganizowali „Strajk Uczniowski na rzecz demokratycznej szkoły”. Inicjatorami protestu był ruch młodzieżowy „Strajk Uczniowski”, Fundacja Bullerbyn na rzecz Wspólnoty Dzieci i Dorosłych oraz Z.U. Liga Młodzieży Wolnościowej. Mieli transparenty z hasłami: „Solidarność Naszą Bronią”, „Nasze prawa wspólna sprawa”, „Nauczyciel mój bohater” czy „Politycy do tablicy”.\nMamy nadzieję, że minister Zalewska patrzy na nas z okna i nie dowierza, że uczniowie mają głos, mogą walczyć o swoje prawa i sprzeciwiają się działaniom rządu – powiedział Miłosz Warchoł, jeden z organizatorów manifestacji.\nCelem młodych ludzi zjednoczonych wokół idei Strajku Uczniowskiego obok okazania poparcia strajkującym nauczycielom jest też możliwość wpływania na system edukacji. Dlatego pod MEN uczniowie wyrażali niezadowolenie z wprowadzonej przez PiS reformy edukacji. Członkowie Strajku Uczniowskiego nie popierają m.in. likwidacji szkół gimnazjalnych: „Obecna reforma nie jest odpowiednia dla nas, ponieważ wprowadziła np. podwójne roczniki, z którymi prędzej czy później będziemy się musieli zmierzyć. Zdezorganizowało to szkoły”. Podkreślają, że duża część pieniędzy przeznaczonych na funkcjonowanie szkół kierowana jest z budżetu samorządów, co utrudnia dofinansowanie kultury czy sportu w danym regionie.\nZdaniem działaczy ruchu obecny systemu edukacji jest przede wszystkim niedemokratyczny i skupia się na zbędnej faktografii, a nie umiejętnościach i problemach współczesnego świata, takich jak np. zmiany klimatu.\nDzisiaj powinniśmy głośno zadawać pytania, jak powinna wyglądać edukacja. Model edukacji z XIX wieku może nie być adekwatny do tego, co dzisiaj się dzieje na świecie, do tempa zmian, które mamy.\nPodczas demonstracji działacze Strajku Uczniowskiego mówili, że marzą o szkołach, na które mają realny wpływ i chcą współdecydować o tym, jak i o czym się uczą.\nUczniowie mają za mało wpływu na funkcjonowanie szkół i program edukacji. My chcemy to zmienić, żądamy systemowych gwarancji praw ucznia. Czasy, gdy uczniowie milczeli, skończyły się! Marzy nam się szkoła, w której będzie szacunek, wolność wyboru i wspólnota. Czas zacząć ją robić! Nie czekajmy na dorosłych i polityków. Mądrość nie zawsze przychodzi z wiekiem. Zacznijmy działać i poczekajmy na dorosłych. Jak będą gotowi to do nas dołączą.\nInicjatorzy Strajku Uczniowskiego zachęcają rówieśników, by zapisali się do ich rodzącej się organizacji i zaangażowali w działalność tego ruchu.\nChcemy stworzyć szeroki ruch młodzieżowy, który będzie działał na rzecz gruntownej reformy edukacji. Pokażemy, że uczniowie mają coś do powiedzenia i potrafią się zjednoczyć, by wyrazić to silnym, zdecydowanym głosem. (…) Będziemy pielęgnować młodzieżową samorządność i żądać reprezentacji młodego pokolenia przy władzy każdego szczebla. Naszymi narzędziami będą debaty, kampanie społeczne i protesty.\nTwórcy inicjatywy napisali nawet Konstytucję Strajku Uczniowskiego (zobacz dokument tutaj). Piszą w niej m.in.:\nKonstytucja określa nasze cele, wartości i metody działania. Jest po trochu manifestem, a po trochu zaproszeniem do współpracy. Jeśli zgadzasz się z jej treścią i chcesz pracować według reguł w niej opisanych, to zapraszamy do naszej organizacji.\nW Konstytucji znalazły się m.in. postulaty dotyczące wizji tego, jak według Strajku Uczniowskiego powinna wyglądać prawdziwa reforma edukacji :\nSzanować wszystkie nurty pedagogiczne, które są zgodne z prawami człowieka i uznawać je za równouprawnione\nWprowadzać systemowe gwarancje przestrzegania praw ucznia\nUmożliwić reprezentacji młodzieży współpracę z władzami na każdym szczeblu\nUmożliwić realny, szczegółowy wpływ każdego z uczniów i uczennic na program ich edukacji\nUmożliwić realny wpływ uczniów i uczennic na zarządzanie ich szkołą.\nZapewnić nauczycielom godne wynagrodzenie za ich pracę.\nZnacząco ograniczyć podstawę programową i zmienić jej naturę tak, aby wymagała przede wszystkim kompetencji i postaw, a w mniejszym stopniu szczegółowej wiedzy\nSprawić, by system edukacji sprzyjał dbaniu o ogólny dobrobyt i bezpieczeństwo członków społeczności szkolnych, w tym o zdrowie psychiczne.\nPowyższe hasła będą przybierać formę konkretnych postulatów, które będziemy wypracowywać w ramach naszych działań.\nMiędzy 9 a 16 kwietnia chęć przystąpienia do Strajku Uczniowskiego zadeklarowało ponad 3 tysiące młodych osób. W tych dniach wielu miastach w Polsce odbyły się również akcje poparcia dla nauczycieli organizowane pod wspólnym szyldem Strajku Uczniowskiego. Protesty odbyły się m.in. w Dzierżanowie, Lublinie, Wrocławiu, Kościanie, Krakowie, Kartuzach, Gdańsku.\nSzkoła składa się z uczniów i nauczycieli. Bez choćby jednej z tych grup szkoła nie może istnieć. Musimy być solidarni i rozmawiać. Słuchać siebie nawzajem kiedy rząd nie chce słuchać nikogo z nas. Za chwilę będziemy gigantyczną siłą, która poruszy ten system edukacji – mówił OKO.press Michał Sienicki, jeden z organizatorów warszawskiego Strajku Uczniowskiego.


EXTRANO - ROSETO - długie kolczyki\nDługie, eleganckie kolczyki: koral w koronkowej oprawie wyplecionej z mikroskopijnych koralików Toho oraz czerwony jadeit tworzą niezwykłą całość. Wyjątkowe, niepowtarzalne, bardzo efektowne.\nZawieszone na wygodnych, zamykanych biglach angielskich (pr. 925).\nDługość całkowita - 6,8 cm. Średnica plecionego elementu - 1,6 cm. Ze wzgledu na wykonanie z naturalnych minerałów kolczyki ważą po ok. 6,5 g każdy.\nMateriały: toho, jadeit, koral, srebro\nTagi: wiszące, długie, kolczyki, toho, jadeit, koral, srebro, extrano\nW przypadku jakichkolwiek pytań lub wątpliwości kontakt:sim:70493">zamów podobny ze mną przed zakupem. Zapraszam!\nProdukt ID: #70493, wystawiony: 2016-02-11


KSW 45 – zapowiedź i kursy! | Zakłady bukmacherskie\nZakłady bukmacherskie-Blog bukmacherski-KSW 45 – zapowiedź i kursy!\nKSW 45 – zapowiedź i kursy!\nAriel5 października 2018\nKSW powraca, ale tym razem zawodnicy zmierzą się poza granicami Polski. Organizacja MMA zdecydowała, że 45. edycja odbędzie w SSE Wembley Arena w Londynie. Obalenia, uderzenia, kopnięcia i duszenia, a do tego hektolitry krwi i potu. Emocje na najwyższym poziomie gwarantowane.\nJak to KSW ma w zwyczaju, każda gala musi być na swój sposób wyjątkowa i muszą być walki, które przyciągną publiczność, która na co dzień nie interesuje się sportami walki.\nTym razem najciekawszy pojedynek naszym zdaniem powinien odbyć się między Michałem Materlą, a Damianem Janikowskim. Wielka gwiazda i były mistrz KSW konta medalista olimpijki w zapasach i wschodząca gwiazda mieszanych sztuk walk. Bukmacherzy minimalnie więcej szans w tym starciu dają byłemu zapaśnikowi, ale popularnego „Miśka” nikt nie skreśla. To będzie walka dwóch niezłomnych wojowników.\nWalka wieczoru to pojedynek Karola Bedorfa z Philipem De Friesem. Bedorf to mistrz KSW w latach 2013-2016. W czerwcu tego roku powrócił na ring po dwóch latach przerwy. Podczas gali KSW 44 pokonał on Mariusza Pudzianowskiego i teraz otrzymał od włodarzy szasnę odzyskania mistrzowskiego pasa.\nZestawienie par i kursów legalnego bukmachera Fortuna:\nDe Fries P. – Bedorf K. 2,73 – 1,4\nSzostak A. – Sloane J. 1,6 – 2,19\nMcSweeney J. – Silva T. 2,73 – 1,4\nDu Plessis D. – Soldic R. 2 – 1,7\nMaterla M. – Janikowski D. 1,96 – 1,7\nWojcik M. – Askham S. 2,41 – 1,5\nKrakowski L. – Davis A. 1,75 – 1,96\nPopek – Jun E. 2,29 – 1,55\nŁączny kurs na faworytów to 36.88 i przy stawce 10pln możemy wygrać 324,54zł.\nKolejnym powodem aby wybrać Fortunę jest bonus, który oferuje z okazji KSW 45. Dokładnie wszystko opisaliśmy tutaj.\nks bonus ksw 45 zapowiedź ksw kursy ksw oferta ksw promocja ksw zapowiedź\nUSA: NBA ma nadzieję na federalny system regulacyjny\nWielkie pieniądze dla NHL z zakładów sportowych


lukezaa - FORBOT\nlukezaa wygrał w ostatnim dniu 26 czerwca\nlukezaa ma najbardziej lubianą zawartość!\nZ chęcią dam znać co i jak. Mam nadzieję, że uda mi się go zrealizować. Póki co dziękuje za polecone płytki\nZobaczę jak moje dwie inne paczki z Aliexpress teraz przyjdą po COVID19 i będę zamawiał. Już wiem co i jak Myślę też czy nie kupić Elberta i zrobić z nim kursu, ale chyba to będą zmarnowane pieniądze bo szybko się zatrzymam.\nTa pierwsza z Aliexpress wydaje się interesująca cenowo i też posiada układ taki sam jak w tym projekcie co znalazłem. Więc wydaje się najlepszym wyborem dla mnie. Tylko ta ma ram DDR3 a nie SDRAM jest jakaś duża różnica w ewentualnej komunikacji z ramem? Programowanie rozumiem przez JTAGa? Jakoś na płytce z porami mi nie zależy bardzo bo w tym projekcie bo i tak będę pracował głównie na sygnale cyfrowym a analog z VGA będzie niskiej częstotliwości to mogę na początku na płytce stykowej zrobić sobie wszystko. Ja ZSE skończyłem w 2014 roku więc w całkowicie innych czasach i też inny kierunek technik informatyk. Jednak właśnie na zajęciach z UTK zachęciłem się do algebry boola i elektroniki cyfrowej.\nlukezaa zmienił swoje zdjęcie 26 czerwca\nCześć, Co do projektu to chciałem trochę wzorować się na tym. Też jako input analogowy jest używa płytka na układzie 5150 który konwertuje sygnał analogowy kompozytowy na cyfrowy sygnał. Tylko chciał bym dać output po RGB+Sync niż HDMI. I robić downscaller a nie upscaller. Tam jest też kod konwertera YUV na RGB na licencji MIT. https://github.com/rrk1/FPGA-FPV-scaler Btw. Ty jesteś z Bydgoszczy widzę. ZSE kończyłeś?\nWideo wyjściowe będzie 320x240. Jednak w PAL mamy 576lini. Więc rozdzielczość będzie większa. Mogę też spróbować pobierać co któryś piksel zamiast wszystkich do FIFO. Jednak myślę, że i tak RAM się przyda. Najwyżej nie wykorzystam go w tym projekcie. Płytki też nie chciał bym teraz robić sam bo jestem słaby w lutowanie. Tak to bym szedł w 100% w analog i zrobienie tego na jakimś dekoderze wizji z telewizora. Edit. cały projekt wiem, że będzie i tak trudny. Jak w ffmpegu jak programuje to takie coś było by banalne do zrobienia..\nSam projekt jest prosty. Mam auto w nawigacją z 99 roku i wyświetlacz do niego przyjmuje obraz RGB, a kamerki cofania generują sygnał kompozytowy. Z sygnału analogowego na cyfrowy będzie przetwarzać mi inny układ. On generuje mi cyfrowy sygnał YUV420 z sygnałami synchronizacji. FPGA będzie musiało przeliczyć przestrzeń braw na RGB444 oraz ewentualnie zrobić downscalling do odpowiedniej rozdzielczości. Więc ciężko oszacować mi wielkość framebuffera. Im mniejszy tym lepszy będzie. planuje 8 bitów na całe RGB (jakoś to podzielę na konkretne składowe). Do celowo bym do tego projektu zaprojektował płytkę i zamówił w jclpcb czy jakimś innym miejscu z montażem elementów. Kwota im taniej tym lepiej. Do 300zł. Potem będę chciał na tej płytce jakiś CPU za emulować lub nawet samemu stworzyć jakiś.\nlukezaa zaczął obserwować Płytka dla zielonego devOpsa w FPGA 22 czerwca\nPoszukuje płytki dla początkującego w układach FPGA. Ogólnie nie jestem totalnym laikiem w tematach IT i elektroniki. Z zawodu jestem devOpsem. Programuje w C/C++ i nodejs do tego basha i powershella używam do skryptów. Arduino i AVR też nie są mi obce. Hobbystycznie zajmowałem się elektroniką analogową i w technikum cyfrową (algebrą boola). Więc nie chce jakieś płytki która mnie szybko zamknie. Zasadniczo chciał bym na niej wykonać jeden projekt. Konwerter sygnału kompozytowego (NTSC/PAL) do RGB + Sync. Wiem z czym to się wiąże z dodatkowym dekoderem wizji. Widziałem już płytki takie dla FPGA na Aliexpress. Konwersją przestrzeni barw i downscalling ewentualnie. A potem pobawić się w jakieś custom CPU na niej w ramach nauki. Domyślam się, że potrzebna była by mi płytka z RAMem jednak Mimas v2 wygląda jak by nie był już dłużej dostępny. Jaką inną płytkę byście mi polecili w jakimś dobrym supportem i bez pirackiego IDE.


Matka nie pozwala mi wyjść za mąż | Blog Anny\nMam nadzieję, że pani pragnienie wyjścia za mąż nie wynika z chęci zrobienia mamie na złość. Jeśli oboje z narzeczonym kochacie się, nie pozwólcie, by coś pokrzyżowało wam plany. Być może matka boi się samotności i dlatego utrudnia pani odejście z domu. Proszę z nią porozmawiać i wyjaśnić, że nie powinna kierować pani życiem. Trzeba też dawać mamie dowody oddania, ale jednocześnie konsekwentnie realizować swoje zamierzenia.\nPoprzedni wpisRozrzutna żonaNastępny wpisSeks i my


Adam Naruszewicz jako poeta - Wikiźródła, wolna biblioteka\nAdam Naruszewicz jako poeta\nTytuł Adam Naruszewicz jako poeta\nPochodzenie Wybór poezyj\nAdam Naruszewicz jako poetaWybór poezyj- z dołączeniem kilku pism prozą oraz listów.djvu/6\nAdam Naruszewicz jako poeta.\nRód Naruszewiczów należał niegdyś do wielce zamożnych i wpływowych w Rzeczypospolitéj. W wieku XVI i XVII szczycił się on kanclerzami, podskarbiemi i hetmanami. W drugiéj atoli połowie XVII stulecia zaczął podupadać i ubożéć, tak, że już tylko powiatowe piastował urzędy.\nZ takiéj-to właśnie znakomitéj, a podupadłéj rodziny, osiadłéj wśród błot pińskich, pochodził Adam Stanisław Naruszewicz, który miał sławę przodków odświeżyć i nowego jéj blasku dodać działalnością na właściwém sobie polu, odmienném od tego, na którém antenaci jego z obowiązków swych ojczyznie się wywiązywali. Ojciec jego, Jerzy, był łowczym pińskim, matka, Paulina, pochodziła również z dawnego, ale także zbiedniałego domu Abrahamowiczów. Miejsce urodzenia naszego Adama nie jest napewno znane; może niém był Pińsk, może wieś jaka w Pińszczyznie. Wiadoma nam tylko data przyjścia jego na świat: 20 października 1733 r. Rodzice bardzo wcześnie osierocili Adama wraz ze starszym bratem Kazimierzem i młodszym Stanisławem, którzy przejść musieli pod opiekę i na łaskę dalszych krewnych.\nWychowanie i wykształcenie odebrał Adam w kolegium jezuickiém w Pińsku, nie różniącém się zapewne w niczém od typowych szkół jezuickich w początkach wieku XVIII. Wprawdzie w Warszawie, we Lwowie jezuici, pobudzeni emulacyą wobec reformatorskiéj działalności Konarskiego, już zamyślali o ulepszeniach dydaktycznych, ale dążność ta do Pińska dostać się jeszcze niewątpliwie nie mogła. Wadliwy system nauczania i zły smak w wymowie i poezyi miał tam jeszcze bezwarunkowe poważanie; niesmaczna książeczka Bystrzonowskiego była wzorem stylu. Naruszewicz bardzo wcześnie, bo zaledwie 15 lat mając, ukończył cały kurs nauk, w kolegium pińskiém udzielanych. Sam ten fakt świadczy zarówno o zdolnościach, jak i o wielkiéj pilności młodziutkiego łowczyca. Zdolności te i ta pilność zwróciły nań uwagę przełożonych zakonu, dla którego — jak pisał późniéj sam Naruszewicz — szkoły były „placem zaciągów“:\nTam łącząc zręcznie świeckie powaby i święte,\nRóżnemiś ganiał w sidła młódź zacną napięte.\nRzadko się kto od słodkiéj niewoli uchronił:\nJeśli przemysł nie złowił, duch go boży zgonił.\nNie uchronił się téż od téj „słodkiéj niewoli“ i Naruszewicz. Cóż zresztą miał począć biedny, 15-letni sierota? Roli zapewne już nie było; bez niéj o urzędach ani myśléć; najbezpieczniéj było jeść chleb duchowny, oddając się w dalszym ciągu nauce, ażeby jéj następnie młodszym udzielać. Tak téż zrobił, bo zaraz po skończeniu szkół, 13 sierpnia 1748 roku, wstąpił do nowicyatu, gdzie już od trzech lat brat jego Kazimierz się znajdował. Wysłuchawszy tutaj kursu filozofii, przez 3 lata uczył w klasach niższych, „gramatycznych“, a potém przez 2 lata w wyższych, „humaniorach“. Następnie, widząc w nim zamiłowanie do nauki, a nie chcąc dać się przewyższyć pijarom, którzy wysyłali swoich alumnów dla dokończenia wykształcenia za granicę, jezuici ze swéj strony postanowili wyprawić Naruszewicza na wycieczkę naukową. Lyon, gdzie się mieściło sławne naówczas kolegium jezuickie, był miejscem, przez przełożonych Naruszewiczowi dla studyów wskazaném. W r. 1755 widzimy Naruszewicza w akademii wileńskiéj w charakterze jednego z czterech profesorów języka łacińskiego. W r. 1757 ogłasza tamże z rękopismów nieznane poezye Sarbiewskiego, dołączając do nich kazanie tegoż, miane podczas przeniesienia relikwij ś-go Kazimierza, oraz listy, do biskupa płockiego, Stanisława Łubieńskiego, pisane. Zalecony następnie księciu Michałowi Czartoryskiemu, kanclerzowi litewskiemu, dostaje od niego pomoc do odbycia podróży po Europie. Zwiedza naówczas Francyą, Włochy i Niemcy. Jeżeli poprzednia wycieczka miała prawdopodobnie charakter czysto zakonny, to ta druga podróż musiała szersze dla wszechstronnego wykształcenia Naruszewicza posiadać znaczenie. Dawniéj pojechał do Lugdunu, ażeby ugruntować się w studyach teologicznych i uzdolnić się na profesora, teraz, nie zacierając w sobie cechy zakonnéj, już pewnie samodzielniéj rozglądał się w ówczesnych, tak ciekawych i tak ważnych stosunkach cywilizacyjnych Zachodu. Po powrocie uczył z początku w akademii wileńskiéj poetyki, a potém przeniesiony został do kolegium warszawskiego na Starém Mieście, gdzie wykładał poetykę, a następnie teologią. Jakkolwiek jeszcze za pobytu Naruszewicza w Wilnie nazwisko jego znane było zaszczytnie w kołach uczonych i wspominane przez Janockiego w jego „Słowniku“, to przecież dopiéro za przeniesieniem się do Warszawy rozwinął na szerszą skalę talent swój wydawca pism Sarbiewskiego i liczniejszemu gronu ludzi dał się poznać.\nNie możemy śledzić dokładnie całego procesu duchowego, jaki przebywał nasz pisarz, gdyż nie posiadamy ścisłych danych chronologicznych o następstwie jego najpierwszych utworów. Wiadomości nasze pod tym względem są bardzo urywkowe, paro- i kilkoletniemi odstępami czasu rozdzielone, i dlatego we wnioskach i przypuszczeniach bardzo ostrożni być musimy.\nJedną z najdawniejszych pieśni Naruszewicza, do nas doszłych, jest oda na śmierć Augusta III. Przejęta jest ona od początku do końca niesmacznym panegiryzmem, tém niesmaczniejszym, że odnosił się do wspomnień takiéj osobistości, jak August III. Z dziwném dzisiaj dla nas zaślepieniem na stan rzeczy w kraju, nasz nauczyciel poetyki widzi wszystko w świetle nadzwyczaj różowém; czas panowania Augusta III porównywa ze świetnym okresem rządów Augusta rzymskiego; sądzi, że wtedy Polska zrównać się mogła chwałą z innemi królestwami Europy; w zgasłym monarsze dopatruje się „myśli dzielnéj“, wyższego nad naturę ludzką usposobienia, którém zdumił śmierć samę; był on, zdaniem panegirysty, jak ów „cedr niewzruszony“, co to sam jeden „staje na wstręcie“ potężnym Eola podmuchom, podczas gdy inne drzewa łamią się bezsilnie. Odę tę napisał Naruszewicz niewątpliwie zaraz po śmierci króla w r. 1763, kiedy spodziewano się jeszcze, że syn jego zajmie tron polski. Kadzidła, palone na cześć zmarłego, miały właściwie na celu zjednanie względów żyjącego. Trzydziestoletni jezuita działał oczywiście nie w osobistym interesie, lecz w sprawie zakonu; a w użyciu środka poszedł za tradycyjnym już zwyczajem, uświęconym praktyką i potwierdzonym przez teoryą; napisał panegiryk podług recepty ogólnéj: pełno téż w nim komunałów. Język czysty i wiersz gładki są w części tylko zasługą samego Naruszewicza; w części bowiem zasługę tę podzielić winien z Drużbacką i Rzewuskim, którzy język oczyszczać, a wierszowi polskiemu zaczęli przywracać potoczystość, zatraconą przez wierszokletów z końca XVII i początku XVIII w.\nPoczątkowe po śmierci Augusta III przypuszczenia nie sprawdziły się; na tronie zasiadł Stanisław August Poniatowski. Niéma w zbiorze poezyj Naruszewicza żadnéj pieśni, poświęconéj elekcyi, lub koronacyi nowego króla; niéma nawet wieści, czy cokolwiek z téj okoliczności napisał wprost do niego; znajdujemy tylko maleńki epigramat „na feierwerk, który dawał pod Młocinami August graf Moszyński, stolnik koronny, z okazyi elekcyi zgodnéj J. K. Mości“, gdzie „miłość ojczysta“ tak przemawia do „ciekawych gromad“, przypatrujących się „kościołowi, dziwną sztuką zbudowanemu na skale“ ku czci króla:\nNie pierwszy raz ja tym sią budowaniem bawię,\nNi dla króla waszego ten pierwszy gmach stawię:\nBo ile kochających serc jest w téj krainie,\nWe wszystkich król kochany ma swoje świątynie...\nZanim przejdziemy do opowiadania o zbliżeniu się nauczyciela poetyki z królem Stanisławem, wypada wspomniéć, że Naruszewicz, zyskawszy już imię poety, brał udział w zebraniach literackich, które, według włoskiego zwyczaju, wówczas „akademiami“ nazywano. Załuski, biskup kijowski, znany zbieracz książek, był głównym ich inicyatorem. Na jedném z takich posiedzeń, w r. 1766, wygłosił Naruszewicz wiersz, p. n. „Feierwerk życia ludzkiego“, w którym nietrwałość rzeczy ludzkich i różnorodność jéj objawów do sztucznych ogni przyrównał. Jest-to pierwszy, chronologicznie znany nam utwór Naruszewicza, treści gnomicznéj; warto go więc poznać dokładniéj, zwłaszcza, że zbyt długim nie jest:\nŚwiecie! gdy się twym sprawom przypatruję,\nŻadna mi rzecz ich żywiéj nie maluje,\nJak głupich ogniów nietrwałe gromady,\nCo po powietrzu jasne czynią ślady.\nSkładasz się z ludzi odmiennych kolorów,\nRóżnych postaci, obrotów, humorów,\nWabisz na chwilę, ale dymem oczy\nPożerasz, który twoja piękność toczy.\nJeden z twych ogniów, jak młynek się kręci,\nNie zna spoczynku zabiegów i chęci;\nA chociaż w pracach swych nigdy nie zaśnie,\nNa miejscu stoi i na miejscu zgaśnie.\nDrugi podobny do płochego szmyrgla:\nWarchoł, przewrotny, nie stąpi bez figla,\nNarobi kłótni, pomiesza szkaradnie\nWszystko, a potym puknie i przepadnie.\nTamten zaś, który nie ma tyle siły,\nBy go przymioty duszne wynosiły,\nLedwo się porwie, jak niedobra raca,\nPada na ziemię i, co miał, utraca.\nA ów obłudnik, ów zdrajca ponury,\nCo na czas ukrył złośliwe pazury,\nNie jest-że ogniem, co się w wodę wali,\nWodą pokrywa, a pod wodą pali.\nLecz dobroczynny człek i sprawiedliwy\nIdzie ku niebu, prosty a szczęśliwy.\nI kres znalazszy między obłokami,\nPo śmierci nawet osypie gwiazdami.\nWszakże te ciemne świata krotofile\nŁudzą ciekawe oko krótką chwilę;\nBo czy-to błyska, czy puka, czy świeci,\nWszystko z nikczemnym dymem na wiatr leci.\nNiepodobna odmówić wierszowi temu pewnéj trafności w pomyśle ogólnym i udatności w jego poetyczném przeprowadzeniu, które zaledwie kilku wyrażeniami razić może smak dzisiejszy.\nKiedy nastąpiło zbliżenie się naszego autora z królem Stanisławem, nie wiemy dokładnie; wiadomo tylko, z własnego wyznania poety (Liryki, ks. II, oda 19), że sprawcą tego zbliżenia był Adam książę Czartoryski, generał ziem podolskich:\nTyś mego szczęścia pierwszy krok, Adamie!\nTyś mi dał pierwszy wstęp do majestatu;\nTwoje z ciemności dźwignęło mię ramię,\nDając mię poznać monarsze i bratu;\nI że mi pańskie otwarto podwoje,\nJego-to łaska, lecz staranie twoje.\nKról miał zwyczaj zwiedzać osobiście szkoły; nauczyciel poetyki w imieniu uczniów witał go i wysławiał, by zyskać względy dla zakładu. W kolegium jezuickiém na Starém Mieście obowiązek ten przypadł Naruszewiczowi w udziale. W zbiorze pism jego mamy trzy takie powitania; z tych dwa (ks. II, oda 3 i 23) dają się ściśle chronologicznie oznaczyć (r. 1771 i 1772); jedno zaś (ks. I, oda 8), nie ma tak dokładnéj daty; widać jednak z zakończenia («a daj początkom jego bieg równie szczęśliwy“), że jest najwcześniejsze i że napisaném było w pierwszych latach panowania Stanisława Augusta.\nW tém pierwszém powitaniu nie brak wprawdzie pochwał ogólnikowych (porównanie z Jowiszem, z Augustem rzymskim), ale jest już coś, co odróżnia stanowczo panegiryk ten od owéj żałobnéj ody po śmierci Augusta III. Jest-to mianowicie uczucie obywatela, który zna i rozumie wady narodu i rządu i stara się za pośrednictwem słowa wadom tym przeciwdziałać. Niewątpliwie Naruszewicz w téj pieśni wyraził dobitnie przekonania i pragnienia stronników reformy rządowéj i cieszył się wraz z niemi z pierwszych kroków na drodze ku niéj. Zapewne, gdy sobie przypomnimy, co po pierwszych sejmach za Stanisława Augusta nastąpiło, wielkim optymistą wyda nam się pisarz, który głosił radośnie, że już szaleństwo i zwada uchodzi, że pobożność ze zgodą zwiedza nasze niwy, że „swawola, co przód lżyła trony i ołtarze, nie łamie już praw w obłudnéj wolności maszkarze“, że już nie rozdaje urzędów „fawor z zyskiem podłym“, że zdolność i poczciwość powinny teraz nabrać otuchy... Ależ niepodobna wymagać od poety daru proroczego, a powtóre zważyć potrzeba, że była-to jedynie forma, w jaką pisarz ubrał swoje postulata i wogóle dążności stronnictwa reformy.\nTendencya ta jeszcze wyraźniéj widnieje w dwu powitaniach późniejszych. Mówiąc tam o wielkim wpływie wychowania młodzieży na przyszłość kraju, ze smutkiem i goryczą spostrzega, iż „nam gnuśne lenistwo tak się w umysł wkradło, że wszystko razem, zamiast poprawy, upadło“. W kraju — mówi daléj — „sroga duma z łakomstwem i nikczemny zbytek“, o swoje wygody i korzyści dbały jedynie, „pokojem zowiąc letarg, co do zguby drogę otworzył, a swobodą — kilku głów przemogę“. — „W domu nieład niesforny i okrutna wrzawa; niémasz siły, krom na się; stoją tępe prawa! Ledwo kto publicznego dobra palcem tyka; każdy miesza, a wszyscy wrzeszczą na sternika“. Wichrzy zamęt burzliwy: „wszystko ginie, że niémasz ni rządu, ni zgody: dostatki przy gnuśności, nędza przy rozumie; grozi, kto nie ma siły; uczy, kto nie umie; ten każe, co mu słuchać rozkazów należy: istna różnojęzykiéj mieszanina wieży“.\nTakie-to surowe i ostre uwagi rzucał nasz nauczyciel poetyki, wśród pochwał i powitań, jakby błyskawice wśród pięknéj pogody; chwaląc, pobudzał do gorliwego chodzenia około dobra publicznego. W ogólności rozczytując się w odach Naruszewicza, można zrobić to spostrzeżenie, że rozpowszechniona o nim opinia, jakoby był pochlebcą króla i możnych i bezwzględnym ich panegirystą, niezupełnie jest zgodna z rzeczywistością.\n„Król zaczyna zwiedzać szkoły warszawskie — pisze Bartoszewicz — bywać na egzaminach i sam zadaje pytania młodzieży: Naruszewicz każdą jego bytność uświetnia wierszykiem, w którym całe pochlebstw morze rzuca pod nogi już ubóstwionego króla: Augusta, Mecenasa, Likurga. Następują tymczasem urodziny albo imieniny Stanisława: jest nowy wierszyk, nowa oda, w któréj mowa o niebie i o zazdrości, o naukach i o Olimpie, o łaskawości królewskiéj i wiekach Astrei. Też same wierszyki towarzyszą Czartoryskim w każdym kroku ich życia. Książę Adam pojechał za granicę: Naruszewicz żegna go odą. Powrócił książę z zagranicy: znowu powitany został odą. Inny wiersz chwali księcia wojewodę ruskiego, inny wojewodzinę. Jest oda i na pochwałę Powązek, wiersz na urodziny Sapiehy, wojewodzica połockiego. Sanie księżnéj jenerałowéj ziem podolskich obudzają wenę w naszym poecie, i uczony jezuita w ciężkim wierszu wysławia znowu wdzięki swojéj pani, to znowu posyła wiersze żeniącemu się z Masalską Niesiołowskiemu. Jedném słowem, żadna prawie nie pominięta okoliczność, żeby nie zwrócić na siebie uwagę panów i króla“.\nPrzyjrzyjmy się bliżéj téj niepochlebnéj charakterystyce twórczości Naruszewicza, jako liryka.\nPrawdą jest, że powyżéj wymienione i wiele innych jeszcze wierszy napisał poeta z powodu pewnéj okoliczności. Dla niektórych estetyków już to jedno, że wiersz jest okolicznościowy, odbiera mu poetyczną wartość, gdyż „twórczość swobodną być winna“. Takiemu zdaniu możnaby przeciwstawiać zdanie Goethego, że każda prawdziwa poezya jest okolicznościową, w tém naturalnie znaczeniu, iż do wytworzenia czegokolwiek potrzeba jakiéjś pobudki: wewnętrznéj, czy zewnętrznéj. Idzie tylko o to, ażeby poeta był szczerym i zgodnym z samym sobą, ażeby to, co wypowiada z jakiéjbądź okoliczności, wypływało mu z serca, lub myśli. Otóż wśród pieśni okolicznościowych Naruszewicza wyróżnić potrzeba dwa rodzaje utworów: w jednych pobudka zewnętrzna przenika się jak najściśléj przekonaniami poety, w drugich poeta jest tylko rymopisem, używającym swego rymotwórczego talentu dla zadośćuczynienia pewnym stosunkom towarzyskim, pewnym wymaganiom, od których uchylić się nie mógł. Pierwszych jest o wiele więcéj, aniżeli drugich.\nPowtóre, okolicznościowe te ody zawierają w istocie dużo pochwał, wyrażonych stylem poważnym, górnym, niekiedy patetycznym. Zapewne w naszych czasach, kiedy poczucie godności osobistéj stało się arcydrażliwém, a nawet łaskotliwém, ocena zaś postępków cudzych nieraz bardzo surową, to wychwalanie opiekunów, mecenasów poety wydaje się nam niesmaczném, niekiedy nawet ubliżającém i wstrętném. Ale sądząc ludzi, potrzeba pamiętać zawsze o téj atmosferze duchowéj, wśród któréj żyli. W XVIII wieku szukanie mecenasów nauki i literatury, sławienie ich publiczne wydawało się rzeczą tak naturalną, że raczéj dziwionoby się i oburzano, gdyby ktoś ich nie szukał i nie chwalił. A jeżeli u Horacego pochwały Augusta i Mecenasa znajdują pobłażliwych krytyków, to analogicznie zachowanie się podobne względem Naruszewicza zalecić-by można.\nJakimże to osobom kadził ze swego trybularza Naruszewicz? Oto przedewszystkiém i głównie królowi Stanisławowi Augustowi. Dla niego miał najprzód wdzięczność osobistą, gdyż go król „utajonego, z osobności cienia na widok świata wyprowadził“. Powtóre, wielbił w nim opiekuna i rozszerzyciela światła w kraju. Potrzecie, widział w nim najlepsze chęci, których chciał być wiernym odgłosem; sądził je nie ze skutków, lecz z intencyj. Pochwały poety nie były czcze i bezmyślne; w przekonaniu bowiem Naruszewicza król uosabiał najlepsze dążności téj części narodu, która pragnęła stanowczéj zmiany w ówczesnym ustroju Rzeczypospolitéj na korzyść porządku i prawa. Dzisiaj jeszcze są podzielone zdania co do zasług Stanisława Augusta; obok tych, co go potępiają całkowicie lub częściowo, są poważni historycy, broniący go od najdotkliwszych zarzutów. Ale jakikolwiek zresztą byłby sąd dzisiejszych historyków, nie może on wpływać na określenie stosunku Naruszewicza do króla. Zbliżony do tronu, przywiązany szczerze do sprawy króla, nie mógł patrzéć Naruszewicz krytycznie na działalność Stanisława Augusta; widział w niéj tylko strony dodatnie; a to przekonanie usprawiedliwić go winno z mnóstwa pochwał, jakiemi dobroczyńcę swego i dobrego króla obsypał.\nAtoli zaraz dodać potrzeba, że w tych 25 pieśniach (na 121 ogółu), adresowanych do Stanisława Augusta, nie same mieszczą się pochwały, czy pochlebstwa. Owszem, czysto pochwalnych jest bardzo niewiele. W większéj liczbie, obok panegiryku na początku i końcu, znajdujemy obywatelskim duchem natchnięte uwagi i przestrogi, do społeczeństwa zwrócone, a dowodzące, że wśród pochwał, dawanych królowi, autor bynajmniéj nie zapomniał o smutném położeniu kraju, o wadach, nie dozwalających rozwinąć się siłom narodowym, a zwracając na nie uwagę ziomków, spełniał godnie swój obowiązek nauczyciela narodu. Oto np. wiersz w rocznicę koronacyi r. 1771 napisany. Naruszewicz dobrze i wiernie maluje wielkie nadzieje, jakie miano powszechnie w pierwszych latach panowania Stanisława Augusta; ale zaraz dodaje, że nadzieje te zawiodły, a przyczynę zawodu tego upatruje w samém usposobieniu narodu, bo choć każdy utyskuje na „obce uciski“, na „słabość narodową“, na prywatę, to jednak gdy się kto weźmie do poprawy, „wrzeszczy złość podejrzliwa, że chce być despotą“. Tam, gdzie „każdy chce miéć wszystko i być poradnikiem“, a gdy mu „nie wierzą, albo mu nie dadzą“, czerni władzę, „barwiąc gniew dobrém kraju“, tam nie może się dziać dobrze:\nNie naprawi sam Dedal upornéj machiny,\nGdzie się sprzeczne trą własnym zawrotem sprężyny;\nA rękom, coby mogły skutecznie poradzić,\nAni się dadzą dotknąć, ani się pogładzić.\nW innéj znów odzie, z okazyi odebranego od króla medalu, Naruszewicz, po krótkiéj pochwale Stanisława Augusta, wskazuje narodowi niezmierne pożytki, z nauk i pracy wynikające. W innéj jeszcze, z powodu powrotu do zdrowia, przypomina zręcznie, że „ziemscy bogowie“ niczém są bez poddanych, że „kmieć pracownym radłem morg zapładza“, „zyskowny kupiec obce zwiedza kraje“, żołnierz strzeże, szlachcic radzi, a „uczony pismem potomkom podaje“. Nawet w suchym zresztą opisie podróży króla do Wiśniowca nie zapomina przemówić poeta, tonem głębokiego i szczerego przekonania, a zarazem przestrogi, do szlachty:\nPanowie! bądźcie na kmiotków łaskawi!\nWierność z przemysłem rząd łagodny wpaja;\nRozpacz — i siły najsłabsze uzbraja.\nPo królu najczęściéj wysławiana jest w pieśniach Naruszewicza rodzina Czartoryskich. Jest pięć ód na jéj cześć napisanych, a z nich jedna — to przekład wiersza Duriniego. I tu również przyznać musimy poecie, że chwalił ludzi na pochwały zasługujących; i tu również dodać winniśmy, że, obok pochwał, są uwagi ogólniejszéj natury, które téż dla nas mają jeszcze i dzisiaj znaczenie. Mówiąc do Augusta Czartoryskiego, chwali raczéj rządnych i rozumnych panów wogóle, przypominając, że „i największa fortuna w płochych rękach znika“, że „pęknie szkuta ładowna, gdzie niéma sternika“, że „próżno się nadyma gnuśny przepych“, że „płochość ma bystry pochop, wzrost nagły, zgon skory“, gdy tymczasem „rozumny równo świeci od pory do pory“. — Oda do księcia Adama Czartoryskiego, gdy z podróży zagranicznej powracał, jest w gruncie rzeczy raczéj obrazem tęsknoty do ziemi rodzinnéj, aniżeli pochwałą cnót adresata, ku któremu zwracając się, przypomina, że „nie przebyte w rozkoszach życie czyni znakomite w ojczyznie męże“, że „drzéć mu się przez skały, kto chce na górze pięknéj stanąć chwały“.\nInne znakomitości czasów Stanisława Augusta mniejszą liczbą pieśni poszczycić się mogą; dwie lub jedna oda w całym zbiorze — dla każdéj zosobna — oto i wszystko. Nie przecząc bynajmniéj, że są tu puste częstokroć komunały, chciałbym jedynie zaznaczyć wyraźnie tę okoliczność, zwykle dotychczas przemilczaną, że kto się nie zraża dedykacyjnemi nadpisami, ten bardzo często w odach, z pozoru pochwalnych, znajdzie uwagę lub przestrogę bardzo cenną, zwłaszcza na owe czasy, kiedy wiersz taki pośród publiczności polskiéj się rozchodził.\nI tak np. w odzie „Na spodziewane zamęście księżniczki Doroty Jabłonowskiéj z Franciszkiem Ksawerym Branickim“ znajdujemy obraz dzielnych rycerskich przodków z tych czasów, kiedy-to „krew czernidłem, miecz piórem, a świat był za księgi“, przeciwstawiony gnuśnemu pokoleniu spółczesnych „pieszczonych w rąbkowym obozie“, którego dążeniem „krzewić swoje, mniéj ważyć dobro pospolite, sądzić ślepo, występki popełniać i winić, kuć prawa a nie chować, mówić a nie czynić“.\nPomimo jednak takich i tym podobnych ustępów, ody pochwalne Naruszewicza miały nieszczęście ściągać na siebie nagany nawet wielce umiarkowanych i względnych krytyków. Brodziński np. nie wahał się z powodu Naruszewicza wygłosić wobec słuchaczów uniwersytetu następnego surowego sądu: „Pochlebstwo w poezyi nie jest-to ogień niebieski; jest-to dym z uzbieranych ziemskich gałązek, który brudzi chwalącego i chwalonego. Poeta, który w każdém nowonarodzoném dziecięciu, przy każdym ślubie i objęciu krzesła senatorskiego rokuje niezawodne szczęście publiczne, gorzko sobie z nieszczęśliwéj ojczyzny żartuje“. O ile słuszném jest to zdanie, czytelnik łatwo teraz osądzi; dodam jeszcze tylko, że w całym zbiorze lirycznych poezyj Naruszewicza dwa są jedynie wiersze, poświęcone nowonarodzonemu dziecięciu. W jednym z nich, bardzo miłym (ks. II, 5) powiada poeta, że wróżyć nie umie i że wiele jeszcze lat upłynie, zanim będzie mógł powiedziéć o nowonarodzonym, że jest „grzeczny i cnotliwy“, to jedno tylko śmiało przepowiedziéć może, że jeżeli będzie rodziców naśladował, to będzie zapewne „piękny jak matka, poczciwy jak ojciec“. W drugim wierszu „na urodzenie księcia Adama Sapiehy“ (ks. I, 15), pochodzącym widocznie z pierwszych czasów twórczości Naruszewicza, jest wprawdzie napuszone wyrażenie, że oto się narodził ten, „którego kraj polski czekał, tęskniąc, że się czas przewlekał“; jest i przepowiednia, że to będzie Hektor polski; że ojczyzna przy jego kiedyś czujności może odpoczywać bezpiecznie; że mu matką jest jedna z bogiń, a Mars rodzicem; lecz to wszystko zawarunkowane dodatkiem, że przepowiednie te się wówczas spełnią, gdy pójdzie za przykładem swych dzielnych przodków.\nA te ody pochwalne, to dopiéro mniéj niż połowa całego zbioru pieśni lirycznych Naruszewicza. Oprócz nich, są takie okolicznościowe utwory, w których pochwały wcale już niéma, ale jakaś myśl patryotyczna przenika je od początku do końca. Do takich należą: wiersz „na powrót senatorów“, „na pokój marmurowy“, „na obrazy Polaków starożytnych“, a przedewszystkiém i głównie najcelniejszy utwór liryczny Naruszewicza, pełen siły i wymowy „Głos umarłych“, ta filozofia reformy polskiéj z końca XVIII wieku, jak go trafnie nazwał Bartoszewicz. W nim skupił poeta wszystkie, po różnych odach rozproszone, poglądy na przeszłość i zadania teraźniejszości, wytknął panom prywatę, duchowieństwu sobkostwo, „herbownéj gołocie“ ślepe posłuszeństwo dla magnatów, brak rządu i ładu, i przepowiedział bolesny, tragiczny koniec.\nWyróżnić téż należy dział pieśni gnomicznych, z których najdawniejszą daliśmy już poznać czytelnikom. Z późniejszych wymienimy: „Hymn do słońca“, „Nic nad to“, „Namiętności“, „Zabawa moja“, „Do fortuny“, „O bezżeństwie“, „Duma do słowika“, „Hymn do Boga“, „O małżeństwie“, „Hymn do czasu“, „Do zazdrości“, „Hymn do przyjaźni“, „Do obłoków“, „Szczęśliwość“, „Dyament“, „O powinności człowieka“, „Do sprawiedliwości“, „Do potwarców“, „Do mądrości“, „Do strumienia“, „Do jutrzenki“, „Pszczółka“, „Vanitas Vanitatum“. W nich wypowiada Naruszewicz swoje poglądy etyczne i swoje upodobania. Jako uczeń „nieścignionego“ Horacyusza, nie myśli zgłębiać niezbadanych mórz Platona, ani téż z bystremi teologami aż w gwieździste progi się zapuszczać. „Od muz poleskich wychowane chłopię“ brząka tylko na lutni i tak serca zwabia. Starczy mu, gdy ma umysł spokojny i nieżądny wiela, gdy przyjaciel wierny przy jego boku: „gdy umiem sobą — powiada — całą ziemią władam“. — Jako zakonnik, wychwala bezżeństwo, bo woli wiek trawić w swobodniejszéj sferze, „niż kroplę miodu morzem łez wetować“. Nie przeczy, że zgodne małżeństwo to rozkosz istotna, lecz takich stadeł niewiele, a żaden mędrzec nie wie naprawdę, „czy żony Bóg dał dobry, czyli w gniewie“. „Kto piękną bez cnót wziął oblubienicę, dla cudzych wróblów ten posiał pszenicę“. W czasach zwłaszcza obecnych kobiety wyrzekły się wstydu i zamiast Penelop, „sprosne się teraz rodzą Messaliny“. — „Nic nadto“ — oto hasło, przejęte od Horacego; namiętności ukrócać należy, a najpewniejszym przewodnikiem w życiu — rozum, chociaż jeżeli namiętność się rozbuja, to i rozum pod swe jarzmo zabierze. Na świecie niéma nic, oprócz tyranów a ofiar; wstyd poszedł na tandetę, zgasła miłość sławy; ale to nie upoważnia jeszcze nikogo do odosabniania się od ludzi, albo do odpłacania im złem za złe. Pieniądz wszystkiém władnie wszędzie, a szczególniéj w Polsce: „blaskiem mym tknięty (powiada o sobie Dyament), mownie patron szczekał, choć sprawa w prawdę była nieobfita; jam dawał liznąć prałatom symona, jam zrywał sejmy, burzył trybunały; kto mię darował, był pewny wygranéj, sam Judasz został kanonizowany“. Wszystko przemija szybko, więc używać należy mądrze dóbr przyrodzenia, „szukając smaku bez zbytku“, bo „więcéj żyjący komorek waży, aniżeli lew zabity“. Pobożność, żółcią zaprawna, zamiast powabu, wstręt obudza; fanatyzm z głupstwem w sojuszu największych nieszczęść ludzkich były powodem. Nie dbać na ludzi, Boga się tylko lękać. Wszyscyśmy podlegli prawom natury, próżno się więc nad jéj przepisy wynosić: krukom wrzeszczéć, a orłom gardzić i panować; ale być wielkim tylko dla siebie na nic się nie zda, bo i „księżyc rzuca promienie po niebie, a chłodno z jego jasności“.\nMniéj znaczenia, aniżeli gnomiczne, mają liryki opisowe Naruszewicza („Powązki“, „Cztery części roku“). Wspomina nadto Bentkowski („Historya literatury“, t. I, str. 427), że autor nasz pisał jeszcze poezye lekkie i erotyczne, które, zdaniem jego, w niczém nie ustępowały utworom Grécourt'a w tym rodzaju; dodaje przytém, że poezye te wydane były cząstkowo bezimiennie. W zbiorze liryków znajdujemy kilka zaledwie lekkich i erotycznych pieśni, zwykle z dodatkiem, że to przekład, lub że napisane były dla kogoś, w czyjémś imieniu. Takiemi są: „Kolej w miłości“ (z Terencyusza), „Przemiana Dafny“ (z Owidyusza), „Do wina“ (z francuskiego), „Obraz miłości“, „Przedsięwzięcie miłości“ (imieniem J. K. S.), „Bukiet na imieniny pewnéj damy“, „Filżanka“ (imieniem A. L. K.), „Po rozstaniu się“, „Moc piękności“. Prócz tego w „Zabawach przyjemnych i pożytecznych“ z roku 1774 (tom X, str. 317) czytamy wiersz, który w spisie rzeczy oznaczono jako Naruszewicza, a który tu przytoczymy, jako nieznany, choć wiele zalet posiadający:\nWyraz sytuacyi nieszczęśliwego.\nNie mam pokoju, a nie toczę wojny;\nPod niebo latam, a leżę spokojny.\nBoję się, śmiały-m; pałam, jestem z lodu;\nCały świat trzymam, usycham od głodu.\nNie jestem wolny, ani téż w niewoli:\nStękam, skarżę się, a nic mię nie boli.\nMdleję, umieram, przecież jestem żywym;\nNic nie uważam, a na wszystko tkliwy-m.\nBez oczu patrzę, bez języka krzyczę;\nZaginąć pragnę, a litości życzę.\nNienawidzę się, a innego kocham,\nSmutny-m wesoło, śmiejący się szlocham.\nJakąż więc pomoc, lub pozyskam radę,\nGdy śmierć i życie w jednéj szali kładę?\nMiesza się we mnie przyrodzenie samo;\nW takim, ach! w takim jestem stanie, damo!\n Na pytanie, czy pieśni Naruszewicza można poczytywać za utwór prawdziwéj poezyi, odpowiedź nie może być stanowczą. Nasze dzisiejsze pojęcie poezyi, jako twórczyni dusz, wyrazu uczuć, bujania fantazyi znacznie się różni od pojęcia, jakie miano o niéj w wieku XVIII, w wieku oświecenia, w wieku racyonalizmu. Poezyą naówczas nazywano zręczne, z regułami poetyki zgodne wyrażenie jakiéjś myśli, jakiegoś zapatrywania, uczucia wreszcie trzymanego na wodzy przez konwenans albo rozum. Poezya wtedy miała przeważnie charakter refleksyjny i dlatego najczęściéj zarówno w teoryi jak w praktyce zlewała się z wymową; reguły retoryki i poetyki były co do treści jednakie, różniły się tylko co do formy; forma zaś zawarunkowana była wzorami starożytnemi, a przedewszystkiém rzymskiemi.\nNaruszewicz wychowany na wzorach rzymskich i na ich odbiciu w poezyi polskiéj wieku XVI i XVII szedł za niemi wiernie w twórczości swojéj, o ile tylko jego usposobienie i uzdolnienie na to pozwalało. Nowych form poetyckich nie tworzy, stosuje te jedynie, które w dawnéj poezyi naszéj znano; mitologicznemi obrazami posługuje się często, widząc w nich wiecznotrwałe piękno, chociaż skłonność do ironii i szyderstwa pozwala mu czasami bóstwa olimpijskie w komicznéj wystawiać karykaturze (księga II, 20); dykcyą przechowuje taką, jaką przekazali poeci wieku XVII, nie unikając wyrazów i form przestarzałych (raz nawet niezwykłéj liczby podwójnéj użył: dwie skwarliwe ścianie księga III, 18), a lubuje się w przymiotnikach składanych lub dziwnie uformowanych, na wzór Rybińskiego i Petrycego, z czego szydził już spółczesny mu ksiądz Michał Krajewski w swojéj „Podolance“. Najlepiéj udają mu się te ustępy, w których potrzebna jest wzniosłość i siła, najmniéj te, w których prostota i wdzięk byłyby pożądane. Czasami jednak wzniosłość przechodzi w napuszoność, a energia w rubaszność i trywialność. W użyciu przenośni częste napotykamy wady; bo albo nie wytrzymuje jednéj metafory albo gromadzi wiele ich bez należytego wyboru, tak że powstaje sprzeczność albo nienaturalność. Brodziński w odczytach swoich na paru przykładach bardzo trafnie wykazał błędy z nieumiejętnego posługiwania się przenośniami wynikłe (Pisma, wydanie poznańskie, 1872, tom IV, str. 232 — 288). Takich przenośni, któreby jako doskonałe utkwić mogły w pamięci, jest bardzo niewiele.\nStarając się scharakteryzować ogół poezyj lirycznych Naruszewicza, przerwaliśmy chronologiczny wątek opowiadania, łącząc początki z najpóźniejszemi przejawami twórczości naszego poety w zakresie liryki. Nawiązując wątek ów nanowo, powiemy, że Naruszewicz coraz bardziéj podobał się królowi, który czuł potrzebę jego towarzystwa i często go do siebie zapraszał, ażeby uświetnić sławne obiady czwartkowe; poeta nasz bowiem, chociaż wogóle usposobienia był poważnego, umiał się jednak bawić w wesołém gronie, przechowując tradycyjną naszę jowialność i rubaszność. Żartobliwość Naruszewicza nie miała cechy lekkości i wdzięku; nie znała uśmiechu, tylko śmiech głośny, a przyprawa ówczesnéj literatury i towarzyskich zebrań — swawolne i lubieżne rozmowy — nie znajdowały w jezuicie naszym zbyt surowego sędziego; spółcześni mu powiadają, że „był on obyczajów łagodnych, a nawet łatwych“; dodają jednak zaraz, że „umiał w ciągu życia swojego dopełnić obowiązków, jaki mu stan i urząd wkładały“.\nPisanie ód bynajmniéj nie wyczerpywało całéj działalności Naruszewicza. W r. 1770 wraz z ks. Janem Albertrandim zakłada on czasopismo p. n. „Zabawy przyjemne i pożyteczne“, które było pierwszym u nas tygodnikiem literackim, dawniejszy bowiem od nich „Monitor“ spółecznemi przeważnie kwestyami się zajmował. Czasopismo to istniało lat 8 (do końca r. 1777) i w 16 tomach zawarło mnóstwo utworów rymowanych i prozaicznych, mających na celu rozpowszechnienie dobrego smaku i światła wśród ogółu. Przez pierwsze trzy lata Naruszewicz był najgorliwszym jego spółpracownikiem, pomieszczając tu swoje różnorodne utwory. Oprócz ód bowiem mieszczą się tu wszystkie jego bajki, sielanki, prawie wszystkie satyry i niektóre epigramata. W tym samym czasie przygotowywał Naruszewicz przekład pieśni Horacyusza, które wraz z tłomaczeniami innych autorów wyszły w 2 tomach w roku 1773, i Anakreonta, który w druku pojawił się roku 1774. Ta natężona twórczość poetycka skłoniła Stanisława Augusta do wybicia w r. 1772 medalu na cześć Naruszewicza i Sarbiewskiego, którego poeta nasz był wydawcą i częściowym tłomaczem.\nZ tego zestawienia dwu poetów widać, że król Stanisław cenił w Naruszewiczu przedewszystkiém talent liryczny; z większą jeszcze słusznością możnaby go było nagrodzić za jego satyry, w pisaniu których zdolność naszego poety najwybitniéj się przejawiła.\nZ roku 1771 mamy trzy satyry: »O prawdziwém szlachectwie“, „Głupstwo“, i „Wiek zepsuty“. W dwu pierwszych pomysły i ich uszykowanie brał z satyr Boileau'a (V-téj i IV-téj), ale w szczegółach obrobienia poszedł drogą samoistną i w niektórych obrazkach o wiele w plastyce wzór swój przewyższył. I tak dowodząc, że prawdziwe szlachectwo zasadza się na cnocie i zasłudze osobistéj, a nie na wielkim szeregu sławnych przodków, Boileau w krótkich i suchych słowach wyśmiewa chęć szukania chluby z bogatych pojazdów i licznéj usługi, Naruszewicz zaś szczegółowemi, z natury zdjętemi rysami kreśli nam postać takiego pyszałka. W satyrze „Głupstwo“ występują u Naruszewicza też same osobistości głupiego erudyta, fircyka, bigota, niedowiarka, skąpca, co i w IV-téj satyrze Boileau'a; ale jakaż pomiędzy niemi różnica! jak pomiędzy rysunkiem a malowidłem o żywych barwach... Proszę np. porównać ogólnikowy czterowiersz Boileau'a o bigocie z tym świetnym obrazkiem, w którym „gryzipacierz“ Naruszewicza się ukazuje. Tam martwe tylko słowa, tu z po-za słów widnieje życie rzeczywiste. Boileau jest sobie dowcipnym dworakiem i stylistą, Naruszewicz — moralistą-obywatelem, który nie może spokojnie drwić z wad i śmieszności, ale je ściga i chłoszcze ostrym biczem słowa.\nZ roku 1772 mamy jednę tylko satyrę, ale za-to wyborną. Jest-to znany powszechnie „Chudy literat“, barwny, z werwą nakreślony obrazek smutnych stosunków umysłowych i literackich, kiedy-to szlachta na księży a księża na szlachtę spędzali obowiązek czytania i oświecania się, kiedy jedyną lekturę ziemian stanowił kalendarz. Satyra ta wyróżnia się od innych satyr Naruszewicza większym spokojem, lżejszym tonem i kunsztowniejszém obrobieniem. Forma dyalogowa służy wybornie do odmalowania zapatrywań obojętnego widza i interesowanego pod względem książek literata.\nW roku 1773 ogłosił Naruszewicz 2 satyry: „Sekret“ i „Pałac Pochlebstwa“. W „Sekrecie“ wymownie powstaje poeta przeciwko plotkom a zarazem przeciw téj świerzbiączce języka, która nie dozwalała żadnych tajemnic rządowych w Polsce utrzymać; jest tu również niezły obrazek fircyka, osobistości ulubionej przez Naruszewicza, którą późniéj tak świetnie zdramatyzował Zabłocki, mając już wszystkie jego rysy gotowe. W „Pałacu pochlebstwa“ uderza śmiało na zadawnioną już wadę narodową, na panegiryzm, i z uczuciem oburzenia przeciwstawia słabość ówczesną rządu i kraju téj papierowéj dekoracyi, jaką wierszopisowie i mówcy zasłaniali nędzę kraju.\nNie udało mi się odnaleść daty ścisłéj dwu jeszcze satyr p. n. „Reduty“ i „Małżeństwo“; to wszakże pewna, że napisane zostały przed r. 1778, gdyż w zbiorowém wydaniu poezyj Naruszewicza z tego roku już się znajdują. „Małżeństwo“ jest przeróbką satyry X Boileau'a i nie przedstawia wielkich zalet; pessymizm autora co do kobiet, znany już nam z ód jego, rozpościera się tutaj wszechwładnie. „Reduty“ natomiast to jedno z najświetniejszych malowideł obyczajowych z czasów Stanisława Augusta; wizerunki marnotrawcy, karciarza, obłudnika, kameleona politycznego, damy modnéj z labusiem są tak żywe, tak plastyczne, jakbyśmy oryginały mieli przed sobą; a chcąc dać je poznać, potrzebaby było wypisywać całe ustępy. W całéj naszéj literaturze satyrycznéj mało jest utworów, któreby na równi z „Redutami“ postawić było można.\nWogóle mówiąc Naruszewicz w satyrach częstokroć z retora staje się poetą stwarzającym postacie dyszące życiem, pochwycone z natury i z wielką siłą odtworzone w słowie. Styl jego staje się malowniczym i więcéj ma barwności, aniżeli nawet najświetniejsze satyry Krasickiego. Bogactwo barw bywa wprawdzie niekiedy rażące, a jaskrawość ich krzycząca, bo autor nie wystrzega się żadnego wyrazu, jeżeli go uważa za potrzebny do odmalowania osoby lub rzeczy. W każdym jednak razie rubaszność i trywialność, które mogły odebrać nieraz odom całe ich poetyczne znaczenie, w satyrach nie sprawiają tego skutku; gdyż sam ten rodzaj poezyi, bardziéj do prozy zbliżony, dozwala tego, czego liryka nie znosi.\nPo satyrach najlepsze są Bajki; jest ich wszystkiego 11; pochodzą przeważnie z roku 1771. Pomysły do nich brał Naruszewicz z francuskiego (głównie z Lafontaine'a), ale je przerabiał tak samo jak niektóre satyry, zastosowując do stosunków krajowych. Dążność ich zwykle satyryczna: wyśmianie pozorów, sobkostwa, prywaty, niechęci duchowieństwa zakonnego do ponoszenia ciężarów publicznych, skłonności narodu do zmienienia mody we wszystkiém, przewagi możnych nad szlachtą ubogą. Forma i pod względem kompozycyi i pod względem stylu wogóle biorąc wyborna; nie odznaczają się bajki te zwięzłością, ale celują werwą opowiadania i plastyką w obrazowaniu.\nEpigramatom Naruszewicza brak błyskotliwego dowcipu; częściej przeważa sarkazm. Najlepszym pod tym względem jest „Fragment“ który można poczytywać za niedokończoną satyrę.\nCo do Sielanek, od których Naruszewicz twórczość swoję na szerszą skalę rozpoczął, te należą niewątpliwie do prac jego najsłabszych. Pisał je przeważnie w r. 1770 jednę po drugiéj, ryczałtem; temata brał gotowe przedewszystkiém z Gessnera, a także z Sautel'a i Deshouliers'a; obrabiał je po swojemu t. j. dosyć ciężko, bez wdzięku, który tego rodzaju poemata przenikać winien. Pewną prostotą opowiadania odznacza się sielanka a właściwie powiastka z Lemonnier'a wzięta p. n. „Dziecię poprawione“, ale jest-to rzecz, któraby dzisiaj tylko w literaturze dziecinnéj mogła być zamieszczoną. Gessnerowski „Pacierz Staruszka“ celuje poprawnością i potoczystością dykcyi. Oryginalne utwory Naruszewicza w dziale tym umieszczone: „Oczekiwanie na towarzyszów“, „Małżeństwo szczęśliwe“ nie są właściwie sielankami; pierwszy jest allegoryczném przedstawieniem grona literackiego skupiającego się przy osobie księcia Adama Czartoryskiego; drugi jest rodzajem listu poetyckiego o zaletach mierności. Podobnież niewłaściwie do sielanek zaliczono Epitalamium na wesele Ignacego Potockiego z Elżbietą Lubomirską i wiersz dydaktyczny „Do Poezyi“, w którym wysławia tę sztukę piękną w tym kierunku, jaki już humaniści włoscy wskazali, t. j. akcentując jéj rolę w oświecaniu i unieśmiertelnianiu ludzi.\nCałkowicie błędném byłoby mniemanie, jakoby Naruszewicz cały czas swój poświęcał na tworzenie ód, satyr, sielanek, bajek i epigramatów. Trzeba zawsze pamiętać o tém, że poeta nasz wciąż jeszcze pełni obowiązki nauczyciela w kolegium jezuickiém na Starém Mieście, i że zajmuje się pracą żmudną i ciężką, przekładem wszystkich dzieł jednego z najznakomitszych historyków rzymskich — Tacyta. Właśnie w tych samych latach, kiedy najżywszą działalność na niwie poezyi rozwijał, przystąpił także do ogłoszenia drukiem swego zwięzłego i jędrnego tłomaczenia. Tom 1-szy wyszedł w r. 1772, tom 2-gi w 1773; dwa ostatnie tomy wyszły późniéj (1776, 1783).\nDopiero gdy sobie uprzytomnimy tę różnostronną działalność, gdy wśród społeczeństwa apatycznego, niezbyt chętnego do czytania wyobrazimy sobie ruchliwego jezuitę, który zapoznać się stara ziomków z Anakreontem, Horacym, Tacytem, który pisze w najrozmaitszych rodzajach poetyckich, korzystając z każdéj głośniejszéj w kraju okoliczności, ażeby ziomkom dać zasmakować w umysłowym pokarmie; gdy nadto przypomnimy sobie, że pomiędzy rokiem 1770 a 1773 jeszcze żaden z głośnych poźniéj koryfeuszów literatury Stanisławowskiéj publicznie się nie odezwał i Naruszewicz starczyć musiał za wszystkich: dopiero wtedy zrozumiemy wielkie zasługi przezeń położone w sprawie rozszerzenia światła i dobrego smaku. Zasługi te uznaje król; zaczyna je téż uznawać i publiczność, z łona któréj Fabian Sakowicz w tym samym roku 1772, kiedy król obdarzył Naruszewicza medalem, napisał odę „do Adama poety w dzień jego urodzin“ („Zabawy przyjemne i pożyteczne“. V, 23 — 29).\nWśród takich-to zajęć naszego poety pada grom w zakon jezuicki. Czterdziestoletni Naruszewicz widzi się wykolejonym; z początku nawet, niepewny jutra, sądzi, że mu przyjdzie umrzéć z głodu, i wtedy-to wznosi głos błagalny do króla, opiekuna swego i dobroczyńcy. Król nie zapomniał o swym ulubionym poecie i opatrzył go w probostwa niemenczyńskie i oniksztańskie na Litwie. Nie z wielką chęcią jechał Naruszewicz w odległe okolice kraju, daleko od stolicy, ale pocieszał się myślą, że tam potrafi zjednać dla króla serca kmiece, które cierpiéć umieją a niewiele pragną, nie tak jak owe „wielmożne próżniaki, gotowe stokroć lżyć i wielbić pana“ (Liryków ks. III, 7). Przybywszy na miejsce, zastał kościoły i grunta swoje w straszném opuszczeniu i ruinie. Trzeba się było wziąć do pracy około roli, co jednakże nie przeszkadzało folgowaniu dawnym przyzwyczajeniom, wtedy-to bowiem powstał obszerny poemat „Na ruinę Jezuitów“, wydrukowany roku 1775 w „Zabawach przyjemnych i pożytecznych“ (T. XII, str. 211 — 256) jako téż oddzielnie. Autor kreśli tu historyą powstania i rozszerzania się zakonu, wystawia jego zasługi w sprawie wykształcenia młodzieży i oświaty wogóle, a w końcu radzi narodowi, ażeby wyciągnął możliwą korzyść z nauki i doświadczenia członków byłego zgromadzenia.\nNiebawem atoli działalność Naruszewicza zwrócić się miała w inną stronę. Król pamiętał ciągle o swym poecie i niebawem wyjednał mu koadjutoryą przy biskupie smoleńskim. Był-to wprawdzie tytuł jedynie, bo sam biskup dyecezyi już nie miał, tytuł w dodatku, który drogo kosztował, bo Rzym kazał dobrze płacić za prekonizacyą; ale bądź-co-bądź w hierarchii duchownéj był-to stopień w górę, który ułatwiał dalsze posuwanie się naprzód. Społeczeństwo cieszyło się z wywyższenia Naruszewicza; z okoliczności konsekracyi na koadjutora, sześciu autorów pośpieszyło z powinszowaniami: Fabian Sakowicz, ks. Józef Komorowski, ks. Urban Szostowicz, Józef Przyłuski, Franciszek Zabłocki, Franciszek Dyonizy Kniaźnin. Wiersze ich wydrukowano razem w „Zabawach przyjemnych i pożytecznych“ (r. 1775, t. XII, str. 3 — 32).\nRównocześnie z tym awansem duchownym otrzymał Naruszewicz zaszczytną propozycyą od króla, ażeby się zajął napisaniem dziejów narodowych. Znał tłómacz Tacyta całą trudność spełnienia tak wielkiego zadania i długo się namyślał, zanim oświadczył swą gotowość do pracy. Wtedy wypracował „Memoryał względem pisania historyi narodowej“ i przesłał go królowi. Pismo to dowodzi, że Naruszewicz stał na stanowisku, jakie historyografia XVIII wieku już zdobyła i zamyślał nie o kompilacyi ale o pracy źródłowéj i krytycznéj. Król zgodził się na plan dzieła, obiecał Naruszewiczowi wszelką pomoc w dostarczeniu materyałów, nie żałując ani wydatków ani starań; pragnął tylko, ażeby biskup koadjutor smoleński wziął się co rychléj do roboty.\nJakoż Naruszewicz nie próżnował. Zarzuciwszy prawie zupełnie poezyą, zwłaszcza że pod tym względem świetnie wtedy zastąpił go Krasicki, pięć lat poświęcił na przygotowania. Po tych pięciu latach naglony przez króla zjeżdża w końcu 1779 r. do Warszawy i zaraz w roku następnym 1780 wydaje dwa tomy „Historyi narodu polskiego“. Nie zaczął od pierwszego lecz od drugiego tomu t. j. od Mieczysława I, gdyż dzieje pierwotne przedstawiały nadzwyczajne trudności, których pokonanie opóźniłoby całe wydawnictwo. Drukarz ciągle przyobiecywał czytelnikom ukazanie się tego pierwszego tomu, ale zawsze napróżno, wyszedł on dopiero w r. 1824 z rękopismów pozostałych po autorze w bardzo różnym stanie; Naruszewicz bowiem ciągle swą pracę przerabiał, lecz do zupełnego wykończenia nigdy jéj nie doprowadził.\nDalsze natomiast tomy wychodziły jedne po drugich; ostatni (VI a według tytułu VII) ukazał się w r. 1786; dzieje w nim doprowadzone do r. 1386 t. j. do ślubu Jagiełły z Jadwigą.\nNie tu miejsce do oceny znaczenia tego pomnikowego dzieła; dosyć powiedziéć, że od czasów Długosza pierwszy to był krok naprzód w historyografii naszéj; praca Naruszewicza stała się punktem wyjścia dla następnych badaczów; dzisiaj dopatrujemy w niéj ważne wady, ale w swoim czasie był-to utwór pierwszorzędnéj wartości, którym literatura Stanisławowska poszczycić się może.\nW ciągu wydawania téj historyi Naruszewicz ogłosił „Żywot Karola Chodkiewicza“ (r. 1781), dokończył wydanie przekładu Tacyta, pełnił obowiązki członka Rady Nieustającéj, a następnie pisarza wielkiego, wydrukował badania swoje nad dziejami Krymu p. n. „Tauryka“ i „Dyaryusz podróży Stanisława Augusta na Ukrainę“, w któréj towarzyszył królowi.\nW działaniach sejmu czteroletniego brał udział, sympatyzując z dążnościami stronnictwa reformy. W r. 1790 został biskupem łuckim, w 1792 miał piękną mowę w czasie poświęcenia kościoła Opatrzności na pamiątkę konstytucyi 3 maja; doznał następnie rozczarowania i wyrzekł się zaszczytu kończenia dziejów, które tak bolesny obrót wzięły; w czasie powstania Kościuszkowskiego schronił się do Galicyi, a potém albo w zamku Janowskim rozmyślał, albo w polu przypatrywał się pracy rolników. W takim stanie dobrowolnego osamotnienia zaskoczyła go śmierć 6 lipca roku 1796.\nTak zgasła jedna z gwiazd naszego „wieku oświecenia“. Nie jaśniała ona wprawdzie blaskiem pierwszorzędnéj świetności i na horyzoncie wszechświata nie byłaby widzialna, ale na naszym szczuplejszym widnokręgu miała ona i ma dotąd znaczenie niepospolite.\nByła-to natura jędrna, krzepka i rubaszna typu staropolskiego. Oświata francuska, spływająca wtedy już od wieku na wierzchołkowe punkta społeczeństwa naszego i przetwarzająca ich naturę stale choć zwolna, przyczyniła się wprawdzie silnie do rozjaśnienia i rozszerzenia umysłowości Naruszewicza, ale nie zdołała przetworzyć jego usposobienia i charakteru. Pod tym względem pozostał on przez życie całe tém, czém go natura kraju i narodu, jako téż wychowanie jezuickie uczyniły.\nNiewielki i niezbyt świetny zasób fantazyi wyćwiczonéj trybem szkolnym, brak siły i subtelności w wyrażaniu uczuć, skłonność do jowialnego, rubasznego a nawet trywialnego żartu, częste przekraczanie miary artystycznéj — nie mogły sprawić, ażeby poezya jego wstrząsała i zachwycała umysły treścią a olśniewała formą. Ale natomiast jasny, trzeźwy, praktycznie skierowany rozum, pamięć ciągła na obowiązki obywatelskie i ustawiczne nawoływanie do ich pełnienia, śmiałe wytykanie wad i zdrożności, ku przepaści wiodących naród: oto wielkie zalety, które utworom Naruszewicza wpływ społeczny zapewniły. Co więcéj, można powiedziéć, że nawet te właściwości umysłu i talentu Naruszewicza, które dziś za wady poczytywać musimy, mianowicie rubaszność i trywialność, w swoim czasie były zaletami, bo przemawiały do usposobienia publiczności nie różniącego się od usposobienia poety. Poeta nieświadomie wprawdzie, lecz zgodnie z naturą własną używał tym sposobem skutecznych środków do zyskania sobie umysłów i wpojenia w nich przekonań i pojęć, nie wchodzących poprzednio w zakres ich duchowéj atmosfery.\nMiał bowiem Naruszewicz ważne przed sobą zadanie przeszczepienia w umysły narodu pojęć „wieku oświeconego.“ Spełnił je w sposób wielce umiarkowany, ale i wielce skuteczny.\nTrzy główne ideje przeświecają w jego piśmienniczéj działalności i utworom jego wybitną cechę nadają.\nZamiast kultu przesądów i zabobonów stara się zaprowadzić kult rozumu. W poezyi przeciwstawia rozhukanemu pędowi ślepych namiętności i uprzedzenia prawidłowe działanie człowieka rządzącego się jasnemi, świadomemi siebie celami; w prozie poddaje surowéj krytyce wszystkie podania przeszłości i przeciwstawia swobodę badaniu niewzruszoności autorytetu.\nZamiast bezmyślnéj lub obłudnéj żarliwości religijnéj usiłuje Naruszewicz przejąć naród ideą tolerancyi, surowo chłoszcząc hipokrytów i wymownie głosząc zgubność fanatyzmu. Nie wiemy wprawdzie, jak się ostatecznie w duszy naszego pisarza i duchownego ułożyły ideje religijne; w zbiorze jego pieśni znajdujemy tylko jeden dość obojętny hymn do Boga, ale stąd niewolno wyciągać wniosku, jakoby był deistą, bo niedowiarków nie szczędzi. To tylko pewna, że zdaniem jego pobożność winna być oświeconą, gdyż ciemnota do strasznych objawów fanatyzmu prowadzi, które na kraj największe klęski ściągnęły.\nNa miejsce anarchii i źrenicy złotéj wolności stawia ideał oświeconego monarchizmu, podobnie jak Wolter. Rządy możnych oligarchów były zgubne dla kraju pod każdym względem, zniszczyły skarb, nie dozwoliły uorganizować wojska, zdeptały prawa, poniżyły obywatelską godność „herbownéj gołoty“. Trzeba wytrwałéj pracy i silnéj ręki, ażeby szkody te naprawić. Wiadomo, że przekonania te były hasłem całego stronnictwa reformy w ostatnich latach Rzeczypospolitéj.\nIdejom tym, z których ostatnia posiadała wprawdzie czasową tylko, ale nader wielką doniosłość, zawdzięcza Naruszewicz swe miejsce w rzędzie mężów naszego „wieku oświeconego.“\nDokładnéj bibliografii prac Naruszewicza dotychczas nie mamy. Co wyszło w wieku obecnym, podaje „Bibliografia polska XIX stulecia“ Karola Estreichera (tom III, str. 206, 207). Na tém miejscu postaram się podać jedynie spis chronologiczny utworów poetycznych, zarówno osobno, jak zbiorowo wydanych. Spis ten będzie niewątpliwie bardzo ułomnym jako pierwszy w swoim rodzaju; wobec trudności dostania luźnych druków z wieku XVIII trudno myśléć o wyczerpującém obrobieniu tego przedmiotu.\n(1763). Wiersz polski (na śmierć Augusta III) b. m. i r. w 4-ce 3 karty nlb.\n(1766). Feierwerk życia ludzkiego w zbiorku p. n. „Wiersze podczas akademii Załuskich mówione w Warszawie roku 1766“, b. m., w 4-ce 4 karty nlb.\n1770 — 1777. Ody, sielanki, satyry, bajki, epigramata drukowane w „Zabawach przyjemnych i pożytecznych“. Szczegółowe ich wyliczenie damy przy końcu książki niniejszéj.\n(1771). Oda do króla JMci w dzień doroczny szczęśliwey Jego koronacyi b. m. i r. w 4-ce 4 karty nlb.\n— Oda do Oyczyzny z okazyi niesłychanego przypadku Jego Królewskiey Mości, b. m. i r. w 4-ce str. VIII.\n(1772). Wiersz radosny, który Grecy z Łacinnikami Dytyrambem zowią z okazyi zupełnego ozdrowienia J. Król. Mości b. m. i r. w 4-ce 4 karty nlb.\n— Na dzień ocalenia życia i zdrowia J. Król. Mości pieśń doroczna, b. m. i r. w 4-ce kart nlb. 4.\n— O pożytku z nauk nagrodą w kraju rozkrzewionych, wiersz z okazyi odebranego numisma z rąk J. Król. Mości Pana Moiego Miłościwego b. m. i r. (motto z Klaudyana), w 4-ce kart nlb. 4.\n1773. Pieśni wszystkie Horacyusza przekładania różnych, 2 tomy. Naruszewicz był wydawcą tego zbioru i jednym z tłómaczów; drugie wydanie wyszło w Warszawie, r. 1819.\n1774. Anakreon poeta Grecki, Warszawa, w 4-ce str. 82.\n(1775). Przy oddaniu pierścienia od Jego Królewskiey Mości x. Kazimierzowi Naruszewiczowi, rektorowi Collegium Nobilium Wileńskiego Króla IMci i Rzeczypospolitéj, oda, b. m. i r. jeden arkusz folio.\n— Na ruinę Jezuitów, motto: Aspice, ex ipsis molem metire ruinis, b. m. i r. w 4-ce str. 16.\nToż w 4-ce b. m. i r. kart nlb. 9.\n(przed 1778). Oda na dzień siedemnasty stycznia urodzeniem Jego Król. Mości znakomity, b. m. i r. w 4-ce str. IV.\n— Na ozdobne mieszkanie w Pioromoncie Wielmożnego Imci Pana Stanisława Piory Starosty Rumszyskiego, b. m. i r. arkusz folio.\n? Consulite vobis, prospicite Patriae. Warszawa, w drukarnii nadworney J. Król. Mości, w 4-ce kart nlb. 4.\n? Do Bizuna b. m. i r. w 8-ce karta nlb. 1.\n1778. Dzieła Adama Stanisława Naruszewicza B. K. S. Liryka. Tom I. Przemowy kart nlb. 2; str. 230, pocztu odów str. nlb. 3. Tom II. Przestrogi kart nlb. 2, str. 205, pocztu odów str. nlb. 3. Tom III. Sielanki, Satyry, Bajki i Epigramata, str. 241. Tom IV tłomaczenia rozmaite, str. 240. Warszawa, w drukarni J. K.\nMości w 4-ce. Wydanie podwójne: na białym i szarym papierze.\nok. 1800. Satyry i Bajki. Połock, w 8-ce.\n1804 — 5. Ad. N. Wiersze różne. Edycya Tadeusza Mostowskiego. Warszawa, Tom I str. 444, tom II, str. 459 w 8-ce.\n1826. Dzieła poetyczne Adama St. N. Nowe zupełnie wydanie. Wrocław, u W. B. Korna. Tom I, str. 398, rejestru VIII, tom II, str. 406, rejestru XIII, w 8-ce.\n1835. Poezye. Wydawnictwo Biblioteki Bobrowicza. Lipsk, tom I, str. 224, tom II, str. 252, tom III, str. 224, w 16-ce.\n(1871). Staropolska pochwała bizuna, b. m. i r. (Kraków, nakład x. Szyndlera, jak podaje K. Estreicher), w 8-ce, str. 3.\nDotychczas cztery było wydania zbiorowe poezyj Naruszewicza; obecne jest piąte. Zachowaliśmy w niém porządek przyjęty od czasu pierwszéj edycyi; opuściliśmy przekłady Horacego, Anakreonta i Sarbiewskiego jako niezbyt udatne; a natomiast dodaliśmy z druków oddzielnych parę pieśni, ażeby uzupełnić spuściznę poetycką Naruszewicza, przez zbiorowe wydania przekazywaną. Prócz tego uważaliśmy za potrzebne dodanie kilku prac prozą napisanych; a mianowicie Przedmowy do Tacyta, Memoryału względem pisania historyi narodowéj, mowy przy założeniu pierwszego kamienia na kościół Opatrzności i listów. Utwory te drobne co do rozmiarów, ale ważne co do treści, rozproszone są po rozmaitych książkach, dziś już mało dostępnych, skupienie ich zatém będzie, jak sądzimy, rzeczą miłą dla czytelników. W końcu dołączymy słowniczek wyrazów dziś już z użycia wyszłych a więc niezrozumiałych, jako téż takich, które stanowią właściwość stylową Naruszewicza.\n↑ A. Jocher: „Obraz bibliograficzno-historyczny literatury i nauk w Polsce“. Wilno, t. I, str. 351.\n↑ Wiersz ten, znacznie przerobiony, znajdą czytelnicy w Lirykach Naruszewicza, w księdze IV, odzie 10. Tutaj podaję tekst pierwotny, jak go autor bezimiennie ogłosił w rzadkim już dzisiaj druku p. n. „Wiersze podczas Akademii Załuskich mówione w Warszawie roku 1766“, kart nieliczbowanych cztery w ćwiartce. Są tu dwa wiersze łacińskie i trzy polskie.\n↑ Pisma, wydanie poznańskie, 1872, tom IV, str. 291.\n↑ Podajemy tu spis tych przymiotników, ażeby przekonać, że wiele z nich weszło już dzisiaj nawet do stylu prozaicznego, choć z drugiéj strony wiele jest takich, które w żaden sposób przyjąć się nie mogą: Życiowrotna ręka Orfeja, tchnąca (= żywa) karta, potoczne (= toczące się) koła, chleborobne chłopstwo, różnousty świat, różnoliście szuby, naczelny (= na czole będący) płomyczek, życiolewny palec malarza, bystropromienne pierze, nieprzeskoczne prawa natury, złotolita ręka, siarczysta stal, górnolotny ogień, ożywny skarb (wietrzyk), wilgie (= wilgotne) skrzydło (ił), nieopasne (= nieopasane) wdzięki, nienasytny grób, różnobarwa wiosna, niebaczna duma, torowny gościniec, pierzyste żagle (= promienie słońca), srebrnopióry orzeł, ważne (= ciężkie) łańcuchy, żartkolotne obłoki, wdzięcznorymny ton, nieprzebrodzone morze, upłynne (= upłynione) wieki (czas), niepomyślna szala, niezbrodzone odmęty, prędkowrotna wiosna, wielowładne czary (majestaty, wodzowie), słodkopłodne drzewa, stalisty pancerz (kiryś, sajdak, grot), kozionogi Satyr, nieścigniony Horacy, sposoczone ręce, wodokowy styczeń, wodogromna Tetyda, kibitna chluba, siedmiogrode góry, jękorymna wena, niewrotne wyroki (cugi), wszystkożywny duch, gwiazdolity trakt, krętopłomienne bełty, młodopłynne słowa, płaczorode jędze, wiekokorzenne modrzewy, różnokrasy liść, chwatkie kleszcze (serce), zamaszny obuch, łaczny dziób (paszcza), skibokrajny pług, kudłogady poczet, płaczobojny krokodyl, tysiącznobarwa szyja gołąbki, ogonooki paw, gałęzioroga sarna, wszystkowłady dawca koron (2 razy), bujnokwitła wiosna, niebowładny twórca, niestanowny (= niewstrzymany) bieg, (woda, ziemia, kroki), złotogłowa gwiazda, opoczny głaz, wszystkotworny przemysł, nieurodne doły, niebotyczna ściana, wszystkotrawny wiek, zgryźny pilnik, farbowna przyjaźń, żywny duch, złotolity kabat, wielopłodny wierzch ziemi, ludotłumne losy, złotomówne struny, ogniorode kruszce, rymopłody pożar, szczebietny języczek, następorodne wieki, nieprzeszkodny wyrok z nieba, złotogware pszczółki, lipkojare śpichrze, niespodziewny bartnik (grot), ludokupna dłoń, miedziolity czekan, wielogęba niezgoda, jednosiwy śnieg, niewywięzłe obierze, czarnobrewe Muzy, różnorymny wiersz, powiewnoszata drużyna Muz, topne skały, podlesiadłe miasto, żaglonośne drzewo, śpiżokute strzały, krzywołuczny Med, wiatropędne płótna, nieprzedarowny miecz Astrei, równoważny gwicht, połowny Icyk, niezłomny wstręt, pogrzebna barwa (ogień), siebielubna pycha, skibowalne pługi, szkodnicze nasiona, smutnowrogie sowy, smolane pochodnie, skrzydłoruchy zefir, ziarnisty kłos, cnotorodna pani (= nagroda), samolubny Grek, szybowne loty, muskowny wietrzyk, miarkowna hojność, lekkopienne kroki, muzopłynny strumyk, woda (= natchnienie), złotooki kwiat róży, pieszczorodna matka, wełnonośna owca, jasnoszkody płomień, niewytropne knieje, niezbędny ciężar, żartkopióry polot, różnowzore kwiaty, poskoczne smyki, szykowy wymiar godzin, gomonny bęben, krasnozłote kwiaty, bliskoległe kraje, lądochodne zwierzę, niskoziemny grunt, różnojęzyka wieża, rymobajna zgraja, śrzodoziemne tonie, niezbadny okiem Nil, wiarołomne umysły, gwiazdolity wieniec, wszechwładna prawica, sercotyczne pręty Cyprydy (Kupidyna), gęstoliści gaj, chlebotworna Cerera, sercołome troski, dzikośmieszny widok, rymoploty szereg, szumnogałęźne drzewa, uroczna struna, żonokradzka Troja, skrzydłopięty bieg (rumak), słodkorymna pieśń (lutnia), piaskomętna Wisła, podłomyślne dusze, równociągły wątek, śmiercioskrzydły ołów, górnomyślna buta, niebotyczne góry, złotorymny Maron, życiowrotne kruszce (zioła), srebrnowełny skot, rozwalcza oskarda, pracowne radło, złotowłosy wódz, trójnitny piorun, płochopióre postrachy (gołębie), żółtogrzywy łup z lwów, niewytropne knieje, sieczysty dzik. — Wszystkie te przymiotniki wzięte są z Liryków; dla zupełności dodajemy jeszcze te, które w innych utworach Naruszewicza napotykamy: wielożyzna Cerera, różobarwe lice, nieprzeskoczny kres, bujnorosła leszczyna, koziobrody poczet Satyrów, złotowzory płaszcz srebrnolitéj zorzy, złotoskrzydłe roje, gołowąsy mołojec, koziostopy ufiec Satyrów, skrzydłolotny sen, srebrnołuska ryba, czarnoskrzydła noc, gęstopiętre kędziory, zbożopławna Wisła, płochokwilny gmin, płaczorode serca, próchniste lato, wiatronogi jeleń, wszystkotrawny czas (płomień), pałkie pokrzywy, skrzydłoruchy wietrzyk, złotogwary bardon, nieślakowne zakręty serc, głosochwatne echo, niezgadny ruch, gołogone myszy, wiatropłoche chęci, niewetowna strata, kozozaciężny runt, srebrnotoki blask, bystropłynny Ister, gruboślepy rząd, niedosiężne zamki, stooczny podziw, natłoczny gmin, barwiane stado, różnokrasny wieniec, wężokręta głowa, śmierciolotne bełty, przewładna moc, ludowładne trony.\n↑ Wiadomość o Naruszewiczu w wydaniu „Historyi Narodu Polskiego“, przez Mostowskiego dokonaném na początku naszego stulecia.\nTę stronę ostatnio edytowano 26 lut 2013, 14:26.


PORTFELE - SpecArms.pl\nMaska maseczka bawełniana na twarz czerwona\nPortfele ze skóry naturalnej do których pomieszczą się wszystkie Wasze karty kredytowe, lojalnościowe, dowód rejestracyjny pojazdu, zdjęcie ukochanej, dzieci, książeczka wojskowa, legitymacja honorowego krwiodawcy i oczywiście pokaźny plik banknotów.\nNa portfelach znajduje się wypalone logo producenta, co nadaje im niepowtarzalny charakter. W na...\nNa portfelach znajduje się wypalone logo producenta, co nadaje im niepowtarzalny charakter. W naszym sklepie dostępnych jest ponad 30 różnych modeli. Portfele pakowane są w gustowne tekturowe pudełka, na prezent można również dokupić pudełko drewniane wyścielone trocinami. Całość ma charakter kowbojski. Portfele są też w bardzo atrakcyjnych cenach.\nPortfel Męski Skórzany 002-H BROWN NW\nPortfel Męski Skórzany 002-H BLACK NW\nPaszportówka Wisport Patrol Oliv


Autor: mysliwy7x64 godzina: 10:01\nja sprawdzałem, nie raz, paczki przychodziły bez problemowo, bez cła. starałem się by na kwicie nie była wyższa kwota jak 150$. dlatego daję dobre i sprawdzone rady.\nAutor: Bars11 godzina: 13:09\nA moje paczki dwa razy oclili i wcale nie przekraczały 150 $ . Na dodatek płacisz cło kurierowi w czasie dostarczenia, jeżeli nie to zabiera paczkę i wtedy zaczyna się dopiero problem. Więc ciesz się ,że nie oclili paczki. A przy następnej paczce przeczytaj jakie towary są wyłączone z tych 150 $. A zreszto , olać to .\nAutor: Janusz2 godzina: 19:49\nPoczytajcie tu (www.zakupyzusa.com/?pg=customs) o opłatach celnych i powinno choć trochę sie wyjaśnić. Ja rozumiem to tak: w większości przypadków, jak paczka trafi w łapki celników to już przy wartości powyżej 45 EUR zapłacimy VAT a powyżej kwoty 150 EUR jeszcze i cło, Pozdrawiam Janusz\nAutor: Bars11 godzina: 21:42\nI z tym się zgadzam . W praktyce wygląda to tak. Chciałem uprościć sprawę i poprosiłem kolegę w USA by opłacając zakup dla mnie w firmie Cabelas , napisał adres wysyłki do Polski. Paczka dotarła w firmowym kartonie Cabelas i kurier poprosił o zapłacenie cła za kurtkę i spodnie w wysokości 260 zł. Cena kurtki 40$ i spodni 40 $ Cło naliczono poniważ spodnie były bawełniane a kurtka jakaś tam . Dyskusji z doręczycielam nie ma . Inny przykład to kolega dostał paczkę z lunetą Leupold.małej wartości ok. 140 $ . Dostał wezwania do UC na Okęciu i opłtę celną 470 zł ! do uregulowanie przy odbiorze.


Metody przedłużania rzęs - Blog Looksus Lashes\nStrona głównaPoradnikiMetody przedłużania rzęs\nZabieg przedłużania rzęs cieszy się dużą popularnością. Nic w tym dziwnego skoro efekt po zabiegu całkowicie zmienia wygląd twarzy. Klientki nie tylko mają podkreślone oczy, ukryte mankamenty ale również zyskają rano cenny czas, który poświęcały na wykonanie makijażu. Naturalne rzęsy są znacznie wydłużone lub zagęszczone jeśli została wykonana metoda objętościowa.\nDodatkowym atutem zabiegu przedłużania rzęs jest fakt, że istnieje kilka metod, którą należy wykonać w zależności od preferencji klientki i kondycji rzęs naturalnych. Tak naprawdę możliwości jest tyle, że każda klientka znajdzie odpowiednią dla siebie.\nPrzedłużanie rzęs to zabieg przeznaczony dla każdej kobiety, która chce uzyskać efekt zagęszczenia i/lub wydłużenia. Dzięki doklejeniu sztucznych rzęs do naturalnych rzęs jesteśmy w stanie uzyskać pożądany efekt.\nMetoda podstawowa to metoda, która powoduje najbardziej naturalny efekt. Na czym polega metoda 1:1? Jedna rzęsa syntetyczna jest przyklejana do jednej rzęsy naturalnej. Metoda ta powoduje wydłużenie każdej naturalnej rzęsy, nie powoduje jednak zagęszczenia. Nie jesteśmy w stanie w tym przypadku ukryć ewentualnych ubytków.\nPo przedłużaniu rzęs metodą podstawową klientka uzyska naturalny efekt wydłużenia. Jest to świetne rozwiązanie w przypadku, gdy klientka ma dość gęste rzęsy.\nWięcej informacji na temat metody podstawowej doczytasz w artykule, który znajduje się w linku poniżej.\nZupełnie inną metodą jest metoda objętościowa. Jest zdecydowanie częściej wybierana przez klientki niż metoda 1:1. Efekt jaki uzyskamy po zabiegu to wydłużenie, ale również zagęszczenie. Dzięki tej metodzie możemy ukryć ewentualne ubytki rzęs.\nMetoda objętościowa polega na doklejeniu kępki do naturalnej rzęsy. Kępka zbudowana jest z pojedynczych, cienkich rzęsek. W zależności jaka to jest objętość to tyle rzęs jest w kępce np. 2 rzęsy 2d; 3 rzęsy 3d itd. Metoda objętościowa to od 2D do nawet 15D a nawet więcej. Sztuczne rzęsy, które są wykorzystywane w metodach objętościowych, są bardzo cienkie i występują w kilku grubościach. Daną grubość używamy do danej objętości – im większa objętość, tym używane rzęsy syntetyczne są cieńsze. Efekt jest bardzo lekki i nie powoduje uszkodzeń rzęs naturalnych pod warunkiem, że zabieg przedłużania i zagęszczania rzęs został prawidłowo wykonany.\nSzczegółowe informację na temat przedłużania rzęs metodami objętościowymi znajdziesz w osobnym artykule, który znajdziesz w linku poniżej.\nIndywidualny dobór metody do klientki\nMetody przedłużania rzęs są różne, co pozwala nam Stylistkom dobrać odpowiednią metodę dla klientki. Dokładny wywiad, ocena kondycji rzęs pozwoli Ci dobrać jaką metodą przedłużanie rzęs wykonać. Nie tylko będziesz wiedzieć czy wykonać metodę podstawową czy np. 2/3d, ale również jakich sztucznych rzęs użyć. Sztuczne rzęsy występują w różnych grubościach oraz długościach, dlatego dobór należy wykonać bardzo dokładnie, aby nie spowodować przeciążeń i uszkodzeń naturalnych rzęs.\nPrzedłużanie rzęs metodą 1:1 to zabieg dla klientek, które wolą naturalny efekt i mają gęste rzęsy. Przedłużanie rzęs metodami objętościowymi to idealne rozwiązanie dla klientek o rzadkich rzęsach lub z ubytkami. Możesz wykonać wtedy przedłużanie rzęs metodą 2 1; 3 1 lub większe objętości jeżeli takiego efektu oczekuje klientka. Główną zaletą metody objętościowej jest zagęszczanie rzęs, co na pewno przekona klientki, że warto zapisać się na taki zabieg, dzięki któremu będą miały gęstsze rzęsy bez przeciążeń.