Linux na poważnie – wdrażanie Red Hatów na skalę korporacyjną\nStrona główna›@wielkipiec›Linux na poważnie – wdrażanie Red Hatów na skalę korporacyjną\nNakreślmy najpierw krajobraz: pracuję jako (młodszy) administrator na wyższej uczelni. Laboratoria komputerowe na wydziale są zdominowane przez Windows 7, stanowisk jest łącznie ponad 150. Mimo, że wiele osób twierdzi, że systemy są na nich instalowane ręcznie, z oczywistych powodów tak nie jest, to przecież szalenie czasochłonna i w dodatku małpia robota. Wdrażanie oprogramowania to nie jest nowe zagadnienie, rozwiązano ten problem lata temu. Obecność narzędzi instalacji nienadzorowanej jest dobrym kryterium odróżniania prawdziwych systemów operacyjnych od zabawek. Oznacza to zatem, że Windows zdecydowanie posiada takie narzędzia – w istocie, nawet dwa. Obecnie wszystkie scenariusze wykorzystują usługę Windows Deployment Services, na moim ukochanym Windows Server.\nNiestety, nie możemy wstawić Windows Server. Istnieją całkiem niezłe powody, dlaczego nie możemy tego zrobić, jest to w planach (podobnie, jak Active Directory), ale na pewno nie na topie listy priorytetów. Nie czas i miejsce na wyjaśnienia tego stanu rzeczy, wspomnę jedynie, że w ultraheterogenicznym środowisku pełnym staroci oraz naprawdę dziwacznych maszyn, Microsoftowa implementacja DNS jest nieokiełznanym i nieprzewidywalnym żywiołem. W poprzedniej pracy wdrażałem WDS na podobną skalę, ale w środowisku jednolitym i działał on niezawodnie, jak na Windows Server przystało. Tutaj nie mam takiego luksusu, los rzuca mi straszne wyzwania i przyspiesza łysienie.\nAnyway, ustaliliśmy, że nie da się w moim przypadku wdrażać Windows narzędziami do wdrażania Windows. To trochę niedobrze. Zwłaszcza, jeżeli chce się za wszelką cenę stosować do reguły KISS – nie można stworzyć jakiegoś nietypowego rękodzieła, brudnego wihajstra „na chwilę”, bo na pewno zostanie on „dożywotnim rozwiązaniem tymczasowym”, które każdy boi się ruszać, bo jak się posypie, to będzie totalny paraliż. Wiem, bo sam sobie już kiedyś zrobiłem taką krzywdę. Ponadto, podobne rozwiązanie zostawił mój poprzednik. Miał on zdecydowanie wyższy level, niż ja i miną lata, zanim nie będzie mi wstyd się do niego porównywać, ale jego narzędzie reinstalacji oprogramowania nosiło silne znamiona tymczasowości. Oj bardzo. Oczywiście przestało działać w drugim tygodniu mojej pracy – popsuł się dysk twardy. Podczas odzyskiwania kopii zapasowej popsuł się dysk z kopią zapasową, ten sam model. WD Green 2TB. Miałem kiedyś taki dysk w domowym desktopie. Popsuł się.\nOcalała dokumentacja całego rozwiązania, ale próby odtworzenia go na jej podstawie byłyby z góry skazane na klęskę – to nie był żaden przystępny podręcznik, tylko zbiór ściąg, zrozumiały tylko dla autora (czego on sam nie musiał być świadom). Przypominało to bardziej elfickie runy, łacińskiego alfabetu użyto prawdopodobnie tylko dla zmyłki. Nie pozostało mi nic innego, tylko zacząć od nowa. Ale na pewno nie mogłem zacząć od zera. Początkowo wiedziałem jedynie, że muszę użyć PXE i nie mogę spojrzeć w stronę Windows Server. Zakładając, że ktoś mądrzejszy ode mnie już dawno rozwiązał ten problem, sięgnąłem do manuala Fedory. Rzecz jasna, jest narzędzie do automatycznej instalacji systemu. W ten sposób, w sytuacji absolutnego kryzysu czasowego, zdecydowałem się wdrożyć na dużą skalę nieprzetestowane rozwiązanie oparte na systemie Fedora 21 w wersji beta. I w dodatku wykorzystać je do instalowania Windowsów. Nie mogłem się nikomu przyznać do tego, jak idiotycznego zadania mam zamiar się podjąć i postanowiłem zademonstrować je dopiero, gdy wszystko zadziała w 100% na wszystkich stanowiskach. Co w istocie nastąpiło, ku mojemu silnemu zdziwieniu. Ciekawe, kiedy dysk się popsuje.\nNie mam tutaj na celu opisania, jak krok po kroku stworzyć środowisko instalacji – powstały już tuziny takich wpisów i w większości przypadków jedynie dublują wiedzę z dokumentacji, w oględny i nierzadko błędny sposób. Chodzi mi o podejście praktyczne: jak to działa, czy jest godne zaufania, czy nadaje się do firm, jakie problemy pojawiają się po drodze, no i jaka jest wydajność całego systemu.\nZanim o szczegółach, przypomnijmy sobie, jak działają narzędzia instalacji nienadzorowanej. Starsi czytelnicy na pewno pamiętają czasy popularyzacji „szerokopasmowego” internetu (osiedlówki rzędu 128 kbps wypierające połączenia komutowane), które wymagały wymiany wewnętrznego modemu PCI na kartę sieciową, oczywiście z chipem RTL8139. Owe karty sieciowe miały niezagospodarowane gniazdo na „BOOT ROM”. Nikt nigdy nie miał układu, który pasował do tego mitycznego złącza, plik README.DOC na dyskietce(!) ze sterownikami mętnie informował, że to służy do jakichś szemranych rozwiązań w wielkich firmach, w zgniłej Ameryce.\nRealtek RTL8139, z pustym socketem BOOT ROM.\nZ biegiem czasu, karty sieciowe zawitały na płytach głównych jako układy wbudowane, a BOOT ROM znajdował się w BIOSie, możliwy do uruchomienia po zmianie jednego parametru w „Advanced Peripherals”. Włączenie go pozwala wybrać kartę sieciową jako źródło uruchamiania komputera, na równi z dyskiem twardym, DVD, czy pendrivem. Boot from LAN poprosi wtedy serwer DHCP o adres IP, podsieć i bramę oraz adres „next server” – komputer, z którym należy negocjować otrzymanie obrazu ładowania. Następnie zostanie zestawione połączenie z owym komputerem, który zaoferuje obraz startowy systemu operacyjnego, wysyłając go przez protokół TFTP. T oznacza tutaj „Trivial” i jest to przedrostek w pełni zasłużony: w przeciwieństwie do FTP/SFTP, nie ma tu uwierzytelniania ani szyfrowania, a w dodatku całość działa przez UDP. Cóż, LAN BOOT ROM to głupi ROM, więcej nie umie. This is by design – głupie systemy rzadziej się psują.\nOtrzymany obraz jest w całości, niemal żywcem, ładowany do pamięci i zachowuje się jak bootloader. Pozwala uruchomić system operacyjny, który też dostaniemy przez sieć. Będzie on działał z ramdysku, nie potrzebujemy żadnych twardych dysków, przynajmniej na tym etapie. Po wybraniu w bootloaderze systemu sieciowego (możemy wszak nakazać „chain loading” i kontynuować z systemem z HDD), uruchomi się środowisko PXE. Służy ono do uruchomienia instalatora systemu. Na tym etapie nie da się już odróżnić, czy uruchomiliśmy instalator z sieci, czy z płytki. O to właśnie nam chodzi. Windowsy mają od tego serwery RIS/WDS, Linuksy używają programu o niezwykle mylącej i mało twórczej nazwie „syslinux/pxelinux”.\nPonieważ jednak w dalszym ciągu musimy przeprowadzić instalacje, samo uruchomienie przez PXE nic nam nie daje. Pozwala jedynie zniwelować problem hałasującego napędu DVD – instalator bez zmian będzie nam zadawać miliony pytań, przez które musimy przebrnąć ręcznie. Musi zatem istnieć dalszy krok, a jest nim tzw. plik odpowiedzi. Instalator zajrzy do niego i wszystkie pytania, na które podaliśmy odpowiedź, wypełni sam. Optymalnym rozwiązaniem jest odpowiedzieć na wszystkie – ale to trudne. Zwłaszcza, jak komputery nie są identyczne. I ponownie: Windowsy mają od tego AIK/Sysprep, a Linuksy… miliony rozwiązań, z których działa pięć, a wykorzystuje się dwa. Ja użyłem redhatowego instalatora o nazwie Kickstart.\nTak w skrócie działają instalatory nienadzorowane. Osobiście uznaję wyłącznie dwa: Windows Deployment Services i właśnie Kickstart. Ten drugi to ciekawa bestia: sam w sobie jest jedynie warstwą obsługi plików odpowiedzi dla redhatowego instalatora Anaconda, co oznacza, że wcale nie musimy używać PXE ani nic z tych rzeczy: jeżeli dodamy plik Kickstart do płytki z systemem, instalator użyje go, co pozwala stworzyć nienadzorowane płyty instalacyjne DVD. Ale jednocześnie, Kickstart jest częścią znacznie większego rozwiązania instalacji nienadzorowanych, o nazwie Cobbler. Pozostałymi elementami Cobblera jest serwer PXE oraz repozytorium oprogramowania, pozwalające tworzyć lokalne mirrory całego systemu oraz własne zbiory lokalnych programów, np. w konkretnych, interesujących nas wersjach. Oczywiście, wszystko w formie paczek RPM. Cobbler służy jednak do instalacji Red Hata, Fedory i CentOSa. Jak go zmusić do instalacji Windowsów? Tutaj z pomocą przyszedł Kickstart, ale idźmy po kolei i najpierw wyjaśnijmy sobie, jak działa środowisko oferowane po skonfigurowaniu Cobblera.\nNa początku potrzebujemy serwera. Już tutaj miałem problem, bo przecież poprzedni serwer zdechł. Jak napiszę zapotrzebowanie na nowy, to dostanę go za trzy miesiące – przerabiałem ten motyw ze zszywaczem. Przepaloną żarówkę w ogóle wymieniłem sam, nawet nie próbowałem o nic prosić. Pozostało to samo zrobić z serwerem: skosiłem jeden z komputerów w laboratorium. Co za różnica, 29, czy 30 stanowisk. I tak coraz więcej osób przychodzi z własnymi laptopami (na których na pewno mają legalne wersje drogiego oprogramowania, używanego na zajęciach). Wziąłem sobie komputerek z Sandy Bridge, SSD na system i HDD 1TB na soft do wdrażania. Zawczasu upewniłem się, czy przypadkiem nie jest to WD Green. Na SSD zainstalowałem system Fedora Server 21, dorzuciłem cockpit, irssi i Cobblera, który pociągnął tuziny zależności, jak serwer WWW, FTP, TFTP, xinetd, górę modułów do perla i pythona i jakieś dziwne biblioteki, o których niekoniecznie wcześniej słyszałem. To był niedobry etap instalacji, bo robiłem to pierwszy raz w życiu. Zawsze wcześniej PXE już był i działał. Tutaj musiałem się dopiąć do już istniejącej infrastruktury, która w dodatku została zestawiona przez umysł dość wyraźnie odmienny od mojego.\nPo instalacji i konfiguracji, Cobbler zaczął odpowiadać na żądania BOOT ROM i oferował stacjom menu trochę podobne do GRUBa. Początkowo na liście była tylko opcja (LOCAL BOOT), która w dodatku nie działała. Tutaj poczułem, że nie widzę wyraźnej granicy tego, gdzie kończy się syslinux, a zaczyna Cobbler. Wiedziałem, że to niedopatrzenie okaże się w jakiś sposób zgubne, ale była już 22:00, a ja założyłem, że użytkownicy laboratoriów nie mają gąbki zamiast mózgu i nie będą naciskać losowych przycisków, jak zobaczą „menu wyboru instalacji nienadzorowanej” zamiast ekranu logowania Windows. Nie muszę chyba mówić, że był to poważny błąd z mojej strony. Więc poza menu uszkadzania stacji, trzeba było nakarmić Cobblera jakimś systemem, który mógłby oferować przez PXE. Nie mowa tu o systemie do instalacji, tylko o czymkolwiek, na czym da się najpierw odpalić instalator. Tutaj sprawa działa podobnie, jak w Windows Deployment Services – dodaje się obraz płyty z systemem operacyjnym, a na jej podstawie definiuje się profile. Profil zawiera ustawienia takie, jak na jakich komputerach wolno z niego korzystać (poznaje po adresach MAC), jakie parametry jądra przesłać podczas uruchamiania oraz, przede wszystkim, jaki plik odpowiedzi dołączyć do uruchamianego instalatora. Zacząłem od laboratorium, gdzie stoją komputery z dwoma dyskami. Powód był prosty: na pierwszym dysku miał być Windows, na drugim Linux. Zdefiniowałem więc nowy profil, zastrzegłem jego użycie tylko w jednej sali i zabrałem się za pisanie pliku odpowiedzi. Tutaj poznałem magię Kickstarta. Podejrzewałem już wcześniej, że jest magiczny, ale teraz mogłem się o tym wreszcie przekonać.\nPliki odpowiedzi dla kickstarta składają się z trzech sekcji. Pierwsza to zbiór odpowiedzi na pytania Anacondy. Druga, o nazwie „pre”, jest ciekawsza: jest to zbiór czynności do wykonania przed instalacją. Najlepiej wykorzystać tę sekcję do przeprowadzenia podziału dysku na partycje. Moja ulubiona jest jednak sekcja trzecia, „post”, czyli zbiór czynności do wykonania po instalacji. Ponieważ obecnie instalatory, oraz w ogóle interfejsy, zmierzają do jak najsilniejszego „uidiocenia”, zadają coraz mniej pytań. Nie da się już na przykład ustawić domyślnego środowiska graficznego albo zmienić ustawień serwera SSH (kiedyś się dało, ale to było w 2001). Dlatego należy to zrobić później. Potęga sekcji trzeciej bierze się z tego, że jest ona zwykłym skryptem bash, uruchamianym w środowisku chroot. Mamy zatem nieograniczony dostęp do systemu i możemy korzystać ze wszystkich narzędzi, jakie w nim zainstalowaliśmy. Nadużyję tej potęgi na dalszych etapach pracy.\nAby móc przeprowadzić instalację Kickstart, plik odpowiedzi musi przejść walidację. Skoro instalacja ma być całkowicie nienadzorowana, wymusza to nie tylko odpowiedzenie na wszystkie pytania, ale i zrobienie tego w akceptowalnie rozsądny sposób. Szczegóły tworzenia pliku odpowiedzi są doskonale udokumentowane w Projekcie Fedora. Szkoda tylko, że wspomniana dokumentacja co chwilę zmienia adres z powodu niekończącej się reorganizacji struktury Wiki Fedoraproject. Obecnie, manual do Kickstarta znajduje się na githubie, ale już nie mogę się doczekać, aż wyląduje w jeszcze dziwniejszym miejscu, np. na Pastebinie. Wiem, że mogę to w każdej chwili „wygooglać”, ale chciałbym mieć poprawne zakładki. Można się jednak obyć bez dokumentacji: wystarczy użyć w Fedorze programu system-config-kickstart. Dzięki niemu odpowiemy na szereg pytań dotyczących systemu, a w odpowiedzi dostaniemy gotowy plik Kickstart. Jest jednak jeszcze lepszy pomysł. Świadczy on o tym, że twórcy instalatora Red Hata naprawdę wiedzą jak to się robi (i potrafią tego nie zepsuć po całkowitym przepisaniu instalatora od zera w wersji 18). Otóż po każdej instalacji Fedory, w katalogu domowym administratora znajduje się plik „anaconda-ks.cfg” zawierający odpowiedzi, jakich udzieliliśmy podczas instalacji. Wystarczy zatem przeprowadzić „wzorcową” instalację, a następnie zabrać z niej plik Kickstart. Powiązanie go z profilem Cobblera doda nam opcję gotowej instalacji nienadzorowanej. Jest to rozwiązaniem lepszym od system-config-kickstart również dlatego, że ten generuje niekompletne pliki. Dostaniemy na przykład język polski, ale polskich znaków już nie. Ewentualnie plik w ogóle nie przejdzie walidacji. Coś takiego przytrafiło mi się za pierwszym podejściem.\nI tak trzeba jednak zaglądać do tych plików. Głównym powodem jest dokonanie podziału na partycje. Dokonuje się go w sekcji „pre”, by następnie Kickstartowi kazać użyć już przygotowanych partycji. Pozwoli to uniknąć powoływania się na wbudowany kreator podziału dysku, który moim zdaniem, po latach absolutnej niezawodności, został całkowicie zepsuty i obecnie nie da się go skłonić do pełnej współpracy. Trudno tu opisać, co mam na myśli, trzeba to przeżyć. Ale nikomu tego nie życzę. A już zwłaszcza nikomu ze zdiagnozowanym OCD: musiałby bowiem znosić marnowanie kilkunastu kilobajtów na końcu dysku, bo w instalatorze usunięto tick „wypełnij do końca”. Zatem partycje trzeba przygotować wcześniej - w sekcji „pre” w ruch idą parted oraz mke2fs (póki co). Jakie odpowiedzi umieściłem w moim pliku? Przede wszystkim ustawiłem lokalne repozytorium. Pobieranie podczas każdej instalacji pakietów z mirrora we Wrocławiu jakoś mało mi się podobało. Stworzyłem więc własnego mirrora, znacznie zwiększając prędkość pobierania pakietów. Oczywiście najpierw zrobiłem to źle: żywcem skopiowałem całe drzewo katalogów ze zdalnego FTP, a następnie wyłączyłem weryfikowanie SSL, bo przecież nie miałem kluczy. Potem (gdy było już za późno) przyszło mi do głowy, że przecież Cobbler powinien mieć funkcję generowania lokalnego repozytorium. No i jak najbardziej tak jest. W dodatku magiczne polecenie „cobbler reposync” pozwala ustawić aktualizację, dzięki czemu w sieci zawsze będziemy mieć najnowsze pakiety. Poczułem się trochę jak dureń, ale na swoje usprawiedliwienie mam fakt, że repozytorium utworzone „na chama” również działało. If it’s stupid, but works, then it’s not stupid. Do tego stopnia boję się, że gdzieś jeszcze wykorzystuję to pierwsze, błędne repozytorium, że zdecydowałem go nie usuwać. Jest już kompletnie nieaktualne, ale na wszelki wypadek niech tam leży. Dodałem też RPM Fusion, wszak są tam też zajęcia z technik multimedialnych i obliczeń równoległych na GPGPU.\nNieco frustrujący jest fakt, że podanie w pliku odpowiedzi adresu do repozytorium skutkuje wykorzystaniem go jedynie na czas instalacji. Zainstalowany system z powrotem korzysta z listy zdalnych repozytoriów RPM i mimo, że zawsze wybiera najbliższe, mam uzasadnione powody podejrzewać, że mojego http://dragonair.zip400.metaldomain/cobbler/repomirror/f21-updatesmirror/ jednak nie ma na liście. Własne repozytoria należy dodać do systemu „ręcznie” w sekcji „post”. Oczywiście, opcja zainstalowania repozytorium wykorzystywanego podczas instalacji jest opisana w dokumentacji: zostanie dodana jako nowa funkcja instalatora w kolejnym wydaniu Fedory.\nNastępnie podjąłem kilka niepopularnych decyzji, jak wyłączenie firewalla oraz SELinuksa i wyzerowanie hasła dla jednego z tworzonych użytkowników (pozostali mają się logować przez LDAP). Ta koszmarna decyzja jest w pełni uzasadniona. Studenci masowo „nie ogarniają”, że na laboratoriach z sieci Apache nie obsługuje ich żądań z powodu właśnie firewalla. Jest to mało zaskakujące, gdy weźmiemy pod uwagę to, że 90% z nich traktuje używanie Linuksa jak karę i nie widzi nic absurdalnego w wykorzystywaniu Perla, Apache’a i BSD Socketów pod Windowsem. Zatrzymanie systemów firewalld i selinux było zatem koniecznością. Ciekawsze jest jednak po co usuwać hasło dla użytkownika lokalnego. Odpowiedź jest krótka i brzmi „MPI”.\nZanim przejdziemy do ciągu dalszego zmagań z Kickstartem, krótka dygresja praktyczna, aby unaocznić, że sama instalacja oprogramowania nie wystarczy i trzeba czasem naprawdę mocno się napracować, żeby jeden mały program działał poprawnie w „niewidzialny” sposób. Zatem, MPI. Jest to framework do obliczeń rozproszonych. Dostarcza własny kompilator C oraz środowisko uruchomieniowe. Nie czas teraz na wyjaśnianie, jak pisać programy w MPI, ważne jest co innego: jeżeli chcemy uruchomić nasz program (obliczenia) MPI na wielu komputerach (węzłach) jednocześnie, na każdym komputerze musi on być w tym samym miejscu (bezwzględna ścieżka). Dlatego też studenci mają swoje konta LDAP, ale jest też pozostawiony użytkownik lokalny, o ograniczonej powłoce i uprawnieniach, po to, by wszystkie stworzone binarki MPI były na każdym komputerze w tym samym miejscu i należały do takiego samego użytkownika. Ponadto, węzły komunikują się ze sobą przez… SSH. A jak działa nawiązywanie sesji SSH?\nTaka sesja może być interaktywna (dostajemy powłokę) albo nie (posyłamy tylko polecenie i oczekujemy, że się wykona, nie zestawiamy pełnej sesji). Te dwa typy sesji otrzymują różne zmienne środowiskowe. Należy to zapamiętać, bo będą przez to problemy. Przede wszystkim jednak, sesja jest zestawiana na podstawie jakichś poświadczeń. Zazwyczaj rozumiemy przez to hasło. Ale nie musi tak być, jest inna metoda, lepsza. Opiera się na kluczu prywatnym i publicznym. Jeden komputer ma klucz publiczny, drugi przychodzi do niego z prywatnym, pasują do siebie, sesja zestawiana. Bez pytania o hasło. Warunkiem jest umieszczenie na kliencie i serwerze pary kluczy. Początkowo tego nie zrobiłem. Pomyślałem „studenci se zrobią na pierwszych zajęciach”. Niestety, to jest stuprocentowo pewny przepis na katastrofę. W praktyce oznacza on bowiem, że należy 30x30=900 razy umieścić parę kluczy na komputerach, w trzydziestoosobowym laboratorium. W dodatku, nie można się pomylić i np. nadpisać zbioru kluczy, albo (co gorsza) wygenerować nowych kluczy, usuwając stare. Przerwie się wtedy pierścień. Oczywiście, studenci próbowali robić to RĘCZNIE. Nikomu nie przyszło do głowy oskryptowanie tego narzędziem sshpass. A gdy sam wprowadziłem ten skrypt, wielu studentów, gdy ich kod MPI nie działał, uznawało, że totalnie dobrym pomysłem jest wygenerować sobie klucze na nowo, co przerywało pierścień i niszczyło pracę wszystkich innych. Moją decyzją było zatem stworzyć oddzielne konto do MPI, na którym nic nie wolno, ale można uruchamiać programy MPI. Bez hasła. Brak hasła działa jak używanie kluczy – SSH o nic nie pyta, więc MPI potrafi działać. Niestety, demon SSH nie pozwala na uwierzytelnianie bez hasła tak po prostu. Trzeba go mocno przekonać, żeby się na to zgodził. O tym później. Podobnie, jak o tych zmiennych środowiskowych, które się przewinęły przed chwilą.\nWracamy do Kickstarta. Czas na wybór, które pakiety instalować. Można podawać grupy, jak @gnome albo @office, konkretne pakiety, jak nmap, geany i openmpi-devel, a także wskazać wyraźnie, których pakietów NIE instalować. Po co? Na przykład po to, żeby uniknąć automatycznej instalacji programu Audacious, który połączony z MATE twierdzi, że nadaje się na menedżer plików, zastępując go sobą. Dwuklik na „Katalog domowy” skutkuje odpaleniem Biblioteki Multimediów. Once again – w dokumentacji o tym nie piszą, bug niezgłoszony, takie kwiatki wychodzą podczas testów. A każdy test można przeprowadzić dopiero po procesie instalacji: mała zmiana w pliku odpowiedzi i znowu czekamy na reinstalację, żeby przetestować efekt. Należy się więc zatem mało mylić. Ogólna życiowa sugestia.\nPonieważ grupy pakietów czasem nie zawierają wszystkiego, na przykład @engineering-and-scientific jakimś cudem nie zainstalowało gnuplota, dopisałem wiele pakietów do ręcznego doinstalowania. Między innymi pakiet gnome-classic-session. Studenci wpadają w panikę na czystym GNOME 3. Szkoda, że zainstalowanie tego pakietu nie ustawia domyślnej sesji na GNOME Classic. Ale od czego jest „post”?\nByła już środa wieczór, w sobotę przychodzą zaoczniki, które płacą ciężkie pieniądze, żeby mieć zajęcia w sali, która jednak działa, a nie służy wyłącznie jako pomieszczenie do trzymania wózka z dzieckiem, przywożonego na zjazd (true story, w sali stały dwa wózki, od czasu do czasu płacz, przeplatany rozmowami studentek o macierzyństwie). Zbliżający się deadline jest zwyczajowym generatorem problemów w IT. Odkryłem dwa, niby małe, ale istotne.\nZawsze jest czas na problemy!\nPo pierwsze, ustawienie „keyboard pl” i „lang pl” absolutnie nie wystarczyło do ustawienia polskiego układu klawiatury. Zgłoszone błędy na bugzilli wiodły na kompletne manowce, dokumentacja bezczelnie kłamała, że to przecież musi działać, a ja siedziałem i zamiast „ą” otrzymywałem brzęk PC Speakera. Okazało się, że należało ustawić język i klawiaturę w kosmiczny sposób „keyboard --vckeymap=pl --xlayouts='pl'” oraz „lang plPL”. Ukradłem to z pliku anaconda-ks.cfg na moim laptopie. Wtedy poszło. Znacznie gorszy problem był z boot loaderem. Co prawda władował się na właściwy dysk ale… najwyraźniej zaprojektowano go, by idealnie nie nadawał się do dokładnie takiego scenariusza, do jakiego go potrzebuję (i tylko do takiego). Otóż po pierwsze wykrywał „Windows 7” jako „Windows Vista”. Jeżeli ktoś twierdzi, że to nie problem, to przypominam, że targetem laboratorium są studenci. Większość nawet nie zauważy, ale zgodnie z maksymą, że 10% ludzi odpowiada za 90% problemów, zawsze znajdą się ciekawe osobistości, które pogrążą się w absolutnej bezradności, gdy zobaczą w menu wyboru systemu napis „Vista”. Nie wybiorą go, bo to przecież Vista. Coś jak Windows 8 + gender. Turboszatan na dopalaczach. Oni uznają tylko kradzionego Windows 7 Ultimate, aktywowanego przez setną wersję KMS Femto, ze skrótem do WinRARa na pulpicie. Nie wybiorą też Linuksa, bo przecież nie działa na nim Solidworks (rzetelny argument) i „strony nie chodzą” (brak Flasha w pewnych kręgach w dalszym ciągu czyni komputer bezużytecznym). Dlatego niezbędnym krokiem okazała się zmiana nazwy z „Vista” na „7”.\nsed -i -- 's/Vista/7/g' /boot/grub2/grub.cfg\nTo jednak nie rozwiązało problemu. Większość zajęć prowadzi się jednak na Windowsach, więc przydałoby się, żeby to jednak Windows miał priorytet i uruchamiał się automatycznie po timeout’cie. Niestety, myśl inżynieryjna w projekcie Fedora na tym polu mocno zawiodła (gąbka zamiast mózgu) i pliki konfiguracyjne GRUB2 są rozrzucone po milionie miejsc. Główny plik grub.cfg zawiera zbiór systemów operacyjnych, i owszem. Drugi, zaszyty gdzieś w /etc, definiuje w jaki sposób odbudowywać do menu podczas detekcji systemów (na żądanie albo podczas instalacji nowego jądra). Jest jednak trzeci plik, w którym znajduje się JEDNO ustawienie (poważnie – nie ma tam nic innego). Mowa o pliku grubenv, znajduje się on na partycji /boot i – uwaga uwaga! jest ona NIEPODMONTOWANA podczas ładowania GRUB2! Montuje ją dopiero systemd, później. Dlatego boot loader nie może odczytać listy priorytetów i korzysta z domyślnej, pakietowej kolejności. W ten sposób ZAWSZE pierwszy będzie Linux, gdy wydzielimy oddzielną partycję /boot (a my potrzebujemy oddzielnej partycji /boot). Wspomniano o tym w przypisie do przypisu w starej wersji dokumentacji GRUB2 na Wiki Fedoraproject. Rozwiązanie? Ustawiłem timeout wyboru systemu operacyjnego na 300 sekund. Czas nie pozwalał mi na wymyślenie niczego mądrzejszego. Na wszelki wypadek do pliku odpowiedzi dodałem też dyrektywę „xconfig --startxonboot”. Na 3 komputerach z 30 – a przypominam, że teoretycznie są identyczne – domyślnie nie wstawały Xy. Po dodaniu tej linijki, problem zniknął. Dlaczego? Nie mam pojęcia, ale był już czwartek. Nie potrzebowałem już wyjaśnień, potrzebowałem cudów.\nInstalacja nienadzorowana nie oznacza, że całość jest procesem całkowicie automatycznym. Każdy komputer trzeba przecież uruchomić, wybrać boot przez LAN, a następnie wybrać, jaki obraz odzyskać. Dopiero wtedy zaczyna się ta automatyczna część. A jeszcze jak się trafi sala, gdzie są stare płyty Gigabyte’a, to LAN BOOT trzeba wyłączyć po każdej instalacji, bo ignoruje on kolejność bootowania i ZAWSZE pcha się jako pierwszy. Przy wyłączonym serwerze odzyskiwania, paraliżuje to stację roboczą. Przy włączonym – gwarantuję, że jakiś student w końcu odpali reinstalację systemu, bo „Reinstalacja kickstart dla Lab 411 + brudny obraz Windows” brzmiało najbliżej do „ uruchom Windows 7”.\nPonadto, uruchomienie każdej kolejnej instalacji trwa coraz wolniej. Nie mam serwera z prawdziwego zdarzenia, jest tam jeden dysk desktopowy. Przy więcej, niż 10 reinstalacjach, wszystko zaczyna niemiłosiernie zwalniać. W dodatku w jednej sali znajduje się się switch legendarnej firmy Pentagram: gdy zrobi mu się za gorąco, zrywa wszystkie połączenia, a następnie wznawia je w trybie 1 Mbit. W gigabitowej sieci. Część instalacji źle znosi utratę połączenia sieciowego i wyświetla ostrzeżenie, na które niestety trzeba kliknąć. Dopracowanie wszystkiego tak, żeby było całkowicie „unattended” jest trudne i pełne niuansów. Zdecydowanie zabrakło mi już na to czasu, a zbliżał się piątek.\nIle trwa taka reinstalacja? Około godziny. Cobbler/Kickstart stosują tutaj stare podejście do problemu. Jest to autentyczna instalacja pakiet po pakiecie, a następnie lokalna przebudowa obrazu jądra Linuksa. Znacznie wolniejsze, niż obraz dysku, ale lepiej się zrównolegla. Co by to było, jakbym pchał 10 obrazów przez tę sieć? Na pewno poza zapchaniem sieci, mocno zmniejszalbym MTBF dysku z mirrorem. A tak to każdy komputer prosi o pakiet po pakiecie… W dodatku synchronizacja repozytorium gwarantuje, że po reinstalacji oprogramowanie będzie w najnowszych dostępnych wersjach. Obciążenie sieciowe obserwowałem Cockpitem, nowym wynalazkiem Red Hata, dość mocno forsowanym. Jeszcze nie jest gotowy do zadań bojowych, ale jest obiecującym projektem, z którym polecam się zapoznać. Puszczałem po 10 reinstalacji, całość zajęła 3 godziny na jedno laboratorium (potrzebowałem 1,5 sali na sobotę). Przez ten czas wcale nie siedziałem bez ruchu. Może i obejrzałem dwa odcinki serialu na tablecie, ale jednak co chwilę musiałem coś robić. Im było później, tym leniwiej zwlekałem się z krzesła, zsuwając się z niego od niechcenia i przy okazji generując elektryczność statyczną, która kopała mnie, gdy siadałem na krzesło z powrotem.\nPo automatycznej instalacji przez Anacondę, Kickstart przechodził do mojej ukochanej dyrektywy „post”, która, jak wspomnieliśmy, pozwala wykonywać operacje na zainstalowanym obrazie systemu. Co takiego w niej ustawiałem? Otóż:\nZmienne środowiskowe do Open MPI. Program mpiexec leży w /usr/lib64/openmpi/bin. To wystarczyło, by połowa studentów nie miała pojęcia, jak go uruchomić. Należało więc dorzucić go do PATH. Zarówno lokalnego, jak i zdalnego. Przecież OpenMPI zestawia sesje SSH. One też potrzebują ścieżki do mpiexec.\nParametry dla SSH, włączające puste uwierzytelnianie i ogóle niepytanie nikogo o nic. Tak zwane „zero security”.\nDomyślna sesja graficzna GNOME Classic, zamiast zwykłego GNOME3. Paski zadań wiecznie żywe.\nTrzeba też rozpakować CUDĘ i NVidia SDK.\nNo i zmienić tę nieszczęsną Vistę na Siódemkę :)\nW ten sposób stworzyłem swój wzorcowy plik do automatycznego wdrażania Red Hata na względnie masową skalę. Kickstart tworzył gotowe do pracy staje robocze, ze wstępnie ustawionym oprogramowaniem, potrzebnymi paczkami oraz odpowiednim uwierzytelnianiem. Był piątek, godzina 13:00. W międzyczasie pracowałem nad dyrektywą „pre”. Po co? Przecież cała ta zabawa wyniknęła z tego, że miałem stworzyć system automatycznej instalacji Windowsów. Zrobiłem to – Kickstarty stawiały, wskutek cwanej sztuczki, również Windowsy. Jak? To temat na inną historię :)\nWszystkie moje laboratoria były gotowe na sobotę.\nNikt nie zauważył, że cokolwiek zrobiłem.


Duże pieniądze dla Staszowa. Kilka staszowskich ulic doczeka się remontu | STV.INFO\nStrona głównaAktualnościDuże pieniądze dla Staszowa. Kilka staszowskich ulic doczeka się remontu\nGmina Staszów otrzymała kolejne duże pieniądze, które tym razem wykorzysta na ważne inwestycje drogowe. Za 5 milionów z Rządowego Funduszu Rozwoju Dróg wyremontowanych zostanie 6 staszowskich ulic.\n– Rządowy Fundusz Rozwoju Dróg pomaga nam w poprawie jakości, a tym samym w poprawie bezpieczeństwa na drogach samorządowych – mówi burmistrz Leszek Kopeć. – Dzięki tym środkom możemy wykonać ważne dla mieszkańców i długo przez nich wyczekiwane inwestycje – dodaje włodarz. – Poprzez przebudowę staszowskich dróg nasi mieszkańcy będą mogli czuć się bezpieczniej, a komfort ich życia się zwiększy – podsumował burmistrz Leszek Kopeć.\nW ramach rządowego wsparcia przebudowane zostaną trzy ulice na Osiedlu „Oględowska”- Słowackiego, Prusa oraz Sienkiewicza, a także ulice Południowa, Komisji Edukacji Narodowej oraz droga na działce 417/54 (Maleniec). Prace modernizacyjne mają zakończyć się pod koniec tego roku.\nJak czytamy na stronie Urzędu Miasta i Gminy w Saszowie pierwsza z dofinansowanych inwestycji obejmie przebudowę ulic Słowackiego, Prusa i Sienkiewicza o łącznej długości 565 metrów. Szacunkowy koszt robót wynosi 2 703 812,00 zł, z czego dofinansowanie to 1 892 668,00 złotych. W ramach inwestycji zostanie wymieniona jezdnia z betonu asfaltowego o szerokości 5,5 m, a chodniki zostaną poszerzone i dostosowane do warunków technicznych. Powstaną tu również zjazdy z kostki betonowej, a kanalizacja zostanie zmodernizowana. Zakres robót obejmuje także uzupełnienie oświetlenia ulicznego.\nKolejna inwestycja natomiast to przebudowa 400 metrów ulicy Komisji Edukacji Narodowej. Szacunkowy koszt tego zadania wynosi 2 857 777,00 złotych. Rządowe dofinansowanie opiewa tu na kwotę 2 000 443,00 złotych. W wyniku robót zmieni się szerokość jezdni z 6,75 metrów na 6 metrów. Zostanie wymieniona również nawierzchnia z betonu asfaltowego. Zmianie ulegnie także usytuowanie zatok postojowych z równoległych na prostopadłe do osi jezdni, co zwiększy ilość miejsc postojowych – w tym z wydzieleniem trzech miejsc dla osób niepełnosprawnych. Przy ulicy KEN powstanie również nowe oświetlenie.\nDofinansowanie z Rządowego Funduszu Rozwoju Dróg objęło przebudowę ulicy Południowej. Szacunkowy koszt modernizacji 560 metrów drogi to 1 516 982,00 złotych. Rządowe środki dofinansowania to kwota 1 061 887,00 złotych. W ramach prac wyremontowana zostanie nawierzchnia jezdni oraz zjazdy z kostki betonowej. Modernizacja obejmie również chodnik po obu stronach drogi. W ramach inwestycji będą przebudowane progi zwalniające oraz zostaną wykonane aktywne przejścia dla pieszych wraz z oznakowaniem. Sieć kanalizacyjna sanitarna i wodociągowa także zostaną zmodernizowane.\nOstatnim zadaniem, objętym dofinansowaniem z Rządowego Funduszu Rozwoju Dróg, jest przebudowa 290 metrów drogi na działce 417/54 (Maleniec). Szacunkowy koszt przedsięwzięcia to 370 307,00 złotych, zaś kwota rządowych środków to 259 214,00 złotych. Tutaj zakres robót obejmuje rozbiórkę istniejącej nawierzchni oraz wymianę na nową, mineralno-asfaltową. W ramach inwestycji powstanie chodnik z kostki betonowej o szerokości 1,5 m oraz pobocza z kruszywa.\nPoprzedni artykułZ Sandomierza do Opatowa. Rozmowa z nadkom. Wojciechem Szymczakiem – Komendantem KPP w Opatowie\nNastępny artykułPierwszy raz w historii. Tłusty czwartek bez pączków z Cukierni „U Szarego” w Opatowie


Pierwszy w życiu koncert – ZPSA w Zakopanem\nPierwszy w życiu publiczny, solowy popis instrumentalny to nie lada wyzwanie. Świetnie poradzili sobie z nim nasi najmłodsi uczniowie. Pierwszaki z Państwowej Ogólnokształcącej Szkoły Artystycznej 8 grudnia przeżyły swój pierwszy, po rozpoczęciu nauki gry na instrumencie, koncert.\nZaledwie trzy miesiące nauki a już trzeba było stanąć przed publicznością. Na szczęście w szkolnej sali koncertowej zasiadło grono bardzo życzliwe dla młodych muzyków, złożone z kolegów i koleżanek ze szkoły i najbliższej rodziny. Można nawet zaryzykować stwierdzenie, że Ci ostatni byli chyba bardziej przejęci koncertem niż sami wirtuozi.\nPierwszoklasiści nagrodzeni zostali gromkimi brawami a dodatkową nagrodą była obecność na spotkaniu Świętego Mikołaja. Dla niego, między innymi, grali nasi uczniowie swoje pierwsze muzyczne wprawki. Mikołaj nie pozostał dłużny. Obdarował dzieciaki prezentami i słowami pochwały za udany występ.\n„Merry Christmas Everyone!”\n12 stycznia 2015 Aktualności\tby tomek\nW piątek, 19.12.2014 r. na sali koncertowej w szkole muzycznej odbyło się spotkanie wigilijne uczniów, nauczycieli i rodziców, przygotowane przez panią Lilianę Florek z klasą drugą gimnazjum. Tegoroczne spotkanie wigilijne, nieco różniło się od tych, […]


Samorząd Wisły ogłosił przetarg na budowę drewnianego skansenu przy ul. Czarne. Do 26 maja można zgłaszać oferty. W ramach projektu odrestaurowana zostanie dawna oficyna, która znajdowała się przy Zameczku Prezydenta RP na Zadnim Groniu.\nJeżeli wszystko pójdzie zgodnie z planem – nowa atrakcja turystyczna otwarta zostanie jesienią przyszłego roku.\nTomasz Bujok, burmistrz Wisły poinformował, że części dawnej oficyny od wielu lat złożone są przy zaporze Wisła-Czarne. Obiekt teraz ma dostać drugie życie, w ramach projektu „Śląsk Cieszyński - wspólna historia drewna, żelaza i ludzi”. - W zrekonstruowanym budynku zaprezentujemy ekspozycję, na której pokażemy jak powstawał węgiel drzewny oraz jak dostarczano go do huty w Trzyńcu. - powiedział burmistrz.\nHuta trzyniecka jest partnerem projektu „Śląsk Cieszyński - wspólna historia drewna, żelaza i ludzi”, który obejmuje również odbudowę podobnych obiektów na Zaolziu.\nOdbudowana oficyna z ciekawą wystawą zlokalizowana zostanie w pobliżu zapory Wisła Czarne. - Mam nadzieję, że stanie się kolejną atrakcją, bo w tym miejscu jest bardzo duży ruch turystyczny. - przyznał burmistrz Wisły. Ekspozycja będzie czynna przez cały rok.\nBudowa skansenu ma kosztować ponad 10 mln zł. Miasto otrzymało 7, 5 mln złotych dofinansowania m.in. z programu Programu Interreg Czechy-Polska. Nowa atrakcja ma powstać w ciągu 14 miesięcy od podpisania umowy.\nZaginął Grzegorz Pytel Trening z drużyną Podbeskidzia Bielsko - Biała\ngóry: to jeszcze może by tak w końcu zrobić trase rowerową przez ten Kurort Wiślański, taką która nie będzie kolidowała z pieszymi i ruchem samochodowym, był remont drogi i nikt na to nie wpadł ,ale wypierdzielić środek drogi kostką czerwoną to był wspaniały pomysł.


Weryfikacja danych teleadresowych miejsc udzielania świadczeń - Dla świadczeniodawcy - NFZ\nStrona główna > Dla świadczeniodawcy > Weryfikacja danych teleadresowych miejsc udzielania świadczeń\nZachodniopomorski Oddział NFZ uprzejmie przypomina o konieczności bieżącej aktualizacji danych teleadresowych w systemie informatycznym. Na podstawie tych danych, które są automatycznie generowane, powstają:\nO każdej zmianie prosimy informować odpowiednią komórkę merytoryczną w Wydziale Świadczeń Opieki Zdrowotnej. Prosimy również o przekazywanie tej informacji do Biura Prasowego, na adres e-mail mateusz.misiuda@nfz-szczecin.pl lub marta.silakowska@nfz-szczecin.pl, tel. 91 425 11 40. Dzięki temu zmiana zostanie natychmiast naniesiona na stronie internetowej ZOW NFZ, w zakładce Dla Pacjenta.\nZ ww. źródeł informacji korzystają zarówno pacjenci, jak i operatorzy infolinii, świadczeniodawcy, lekarze, pracownicy rejestracji medycznych, a także urzędnicy.\nProsimy o potraktowanie sprawy aktualizacji danych teleadresowych jako pilnej i ważnej.


Dichondra Silver Waterfall lub Emerald waterfall ampelous for pots 2021\nDichondra Silver Waterfall lub Emerald waterfall ampelous for pots\nSrebrzysty wodospad Dichondra to roślina o niesamowitej urodzie, należąca do rodzaju powój. Bylina Ampel jest szeroko rozpowszechniona w Australii, Ameryce i Azji Wschodniej. Pełzające gałęzie rośliny, otoczone bujnymi liśćmi, staną się prawdziwą ozdobą ogrodu. Dichondra jest często używana do dekoracji działki ogrodowej, loggii i altanki.\nRoślina ta należy do kategorii wieloletnich ozdobnych odmian liściastych pełzających. Pędy gatunków uprawnych osiągają 200 cm, pędy łatwo zakorzeniają się w węzłowych częściach liści. Rzęsy opadające układają się w kaskadę, tworząc dywan, który ciasno oplata powierzchnię. Główną cechą wyróżniającą Silver Falls jest szybki wzrost w zacienionych obszarach.\nDługość zaokrąglonych małych liści sięga 2,2-2,5 cm, liście są pomalowane w odcieniach zieleni, szarości i srebra. Podczas kwitnienia na roślinie pojawiają się małe kwiaty o żółto-zielonym odcieniu. Silver Falls można uprawiać zarówno w domu, jak iw ogrodzie.\nUprawa dichondry Emerald Falls i Silvery Falls\nIstnieje wiele gatunków tej rośliny wieloletniej. Opowiemy Ci o najpopularniejszych odmianach roślin ampelous.\nGłówną różnicą w tej odmianie jest niezwykły kolor zaokrąglonych opadających liści, przypominający wodospad srebrnych monet. System korzeniowy rośliny jest powierzchowny. Wysokość pędów sięga 18-20 cm, a wskaźnik długości wynosi 150 cm, a podczas kwitnienia zielona masa pokryta jest kwiatami pomalowanymi na nieokreślone fioletowe odcienie.\nProjektanci krajobrazu uważają, że ten typ srebrzystej dichondry jest w stanie skutecznie wyzwolić ozdobne rośliny o żywych kolorach. W pobliżu tej odmiany najlepiej sadzić petunie, werbeny, lobelię lub balsam. Pędy Silver Thread Dichondra przypominają zarysy bieżącej wody, dlatego hodowcy często sadzą odmianę w postaci strumienia.\nDichondra Emerald Falls (Emerald Falls)\nRóżni się długimi rzęsami i zielonymi liśćmi, których wielkość sięga zaledwie 3 mm. Podczas kwitnienia roślina jest dosłownie usiana małymi żółtymi kwiatostanami. Kwiaty kwitną przez całe lato.\nRoślina w Australii jest często używana jako trawa trawnikowa, która nie wymaga systematycznego koszenia. Ozdobna bylina preferuje miejsca zacienione, dlatego niedopuszczalne jest sadzenie odmiany na polanach jasno oświetlonych promieniami słonecznymi.\nW celu zwiększenia gęstości zielonej masy i zachowania świeżości kwiatów zaleca się systematyczne opryskiwanie byliny. Niewątpliwym atutem tej odmiany jest brak trudności w pielęgnacji szmaragdowej dichondry.\nUprawa pełzania dichondry jest możliwa zarówno na słonecznym, jak i zacienionym obszarze. Długość pędów dochodzi do 150 cm Roślina wymaga systematycznego nawilżania gleby. W okresie wegetacji kwitnienie może być nieobecne, jednak na zielonej masie najczęściej pojawiają się małe fioletowe kwiaty.\nPrzedstawiciel kultury ozdobno-liściastej z dużą ilością małych zaokrąglonych liści. W miejscu sadzenia odmiany gleba musi być dobrze osuszona. Roślina wyhodowana z nasion szybko kiełkuje.\nUprawa ampelous dichondra nie jest trudna. Krok po kroku proces sadzenia nasion kwiatów w doniczkach ułatwi pracę początkującym florystom i pozwoli uniknąć błędów.\nZanim zaczniesz wysiewać nasiona dichondry w domu, należy je namoczyć przez noc w roztworze stymulującym wzrost. Jeśli używasz granulatu, nie musisz go moczyć. Do sadzenia w doniczkach lepiej wybrać ostatni tydzień zimy.\nNapełnij doniczki ziemią zmieszaną z odrobiną piasku i torfu. Do gleby przeznaczonej do sadzenia nasion dodaj także humus sodu. W razie potrzeby możesz użyć skutecznego stymulatora wzrostu, takiego jak cyrkon.\nZakop nasiona w glebie na głębokość 5-6 mm. Jedna średniej wielkości sadzarka może pomieścić 4-5 nasion.\nPrzykryj pojemnik folią, aby uzyskać efekt cieplarniany. Usuń folię na 5-10 minut dziennie do wietrzenia. Możesz zrobić kilka otworów w materiale, aby umożliwić cyrkulację powietrza.\nPojawienie się pierwszych pędów z należytą starannością spodziewane jest za 8-9 dni.\nGlebę należy systematycznie nawilżać i przechowywać w pomieszczeniu o temperaturze 22-26 ° C. Podlewając pojawiające się kiełki, warto dodać do wody niewielką ilość stymulantów wzrostu, takich jak Kornevin czy Epin plus.\nWażne jest, aby zapewnić rozproszone oświetlenie. W okresie formowania się sadzonek kwiatów niezwykle ważne jest utrzymanie normalnego oświetlenia w pomieszczeniu. Jeśli zainstalujesz zbyt jasną lampę dzienną na kiełkach, liście zaczną żółknąć. W przypadku braku oświetlenia sadzonki stają się cienkie i zaczynają się rozciągać.\nFolię należy zdjąć dopiero w momencie pełnego wyrośnięcia sadzonek.\nAby uformować nowe pędy i dodatkowe korzenie, gdy sadzonki rosną, wygnij je do powierzchni gleby. W takim przypadku zachodzi metoda rozmnażania sadzonek.\nWażne ! Uprawiając dichondrę w doniczkach, można osiągnąć dekoracyjność zaledwie kilka miesięcy po posadzeniu.\nProjektanci krajobrazu często używają rośliny dichondra do dekoracji:\nOdwieczna w projektowaniu krajobrazu\nCzęsto roślinę można znaleźć w ogrodzie, gdzie bylina jest wyłożona jak dywan. Podobnie możesz ozdobić ścieżki wzdłuż basenu i klombów.\nDichondra ampelous ma zdolność skutecznego izolowania wielu rosnących roślin kwiatowych według rodzaju:\nRada ! Możesz sadzić bylinę w pobliżu drzew iglastych. Jednak projektanci krajobrazu uważają, że najlepszą kompozycję należy zasadzić w pobliżu odmian dichondra Silver i Emerald Falls. Liście roślin, mieszając się ze sobą, tworzą niepowtarzalny obraz.\nDichondra Silver Falls jest uważana za wszechstronną i wdzięczną roślinę ozdobną. Dbanie o dichondrę jest dość proste, co jest niewątpliwie zaletą. Płynący wodospad stworzony przez srebrzyste liście pozwala uzyskać lekki chłód wśród jasnych kompozycji kwiatowych letniego ogrodu. Po wyhodowaniu takiego kwiatu w domu możesz skutecznie ozdobić wnętrze.\nO ogórkach Emerald Stream: opis i charakterystyka odmiany, sadzenie i pielęgnacja\nUprawa różnych odmian jagnięciny cętkowanej: Golden Anniversary, Purple Dragon, Beacon Silver\nHortensja Silver Dollar – opis – pocvetam.ru


simple pleasures: października 2012\nPrzedstawiam Wam mój pierwszy projekt denko :)\nOsobiście bardzo lubię czytać tego typu posty oraz oglądać filmiki o tej tematyce. Projekty denko oraz haule to moje ulubione - może to dziwne, ale nie lubię postów / filmików o makijażu - i tak ich nie wykonam, bo najprawdopobobniej nie mam tych samych cieni/różów/rozświetlaczy....Natomiast z takich postów czy filmików o pielęgnacji można się sporo dowiedzieć...Zazwyczaj kończy się to powiększeniem mojej wishlisty ;)\nWszystkie z kosmetyków, które Wam dzisiaj pokażę wykończyłam z październiku.\nNa początek produkty stosowane pod prysznicem:\n1. Żel pod prysznic Nivea Cashmere Moments\nJuż wspominałam, że żele Nivea są moimi ulubieńcami i zawsze do nich wracam. Nie wysuszają mojej skóry, gdy stosuję te żele mogę spokojnie balsamować się co 2, w lecie nawet co 3 dni. Ładnie a przy tym nienachalnie pachną, dobrze się pienią, mają przyjemną konsystencję, są wydajne. Jasne, można za połowę ceny kupić Isanę, ale co z tego, skoro skończy się on o połowę szybciej i przy okazji wysuszy nam skórę?\nCashmere Moments jednak wypada średnio pod względem zapachu - jest troszkę zbyt duszący, choć nie jest nieprzyjemny. Myślę, że na zimę i dla fanek cięższych, kwiatowych zapachów będzie świetny.\n2. Żel pod prysznic Nivea Lemongrass & Oil\nZużyłam już niejedno opakowanie. Lubię tą formułę - gęsty żel, ale nie galaretka, z perełkami olejku w środku. Piękny, orzeźwiający zapach. Na pewno do niego wrócę, choć pewnie dopiero na wiosnę lub w lecie.\n3. Płyn do higieny intymnej Facelle Sensitive\nNie, nie stosowałam go do mycia włosów, od tego mam szampon ;) Tego typu eksperymenty tylko plączą i niszczą mi włosy, do tego powodują łupież. Tak było gdy kiedyś eksperymentowałam z różnymi szamponami dla dzieci i innymi cudami.\nJako płyn do higieny intymnej - bardzo średnio. Nieciekawy zapach (choć niby nie to się liczy w przypadku tego typu kosmetyku, ale jednak choćby Lactacyd czy Ziaja wypadają dużo lepiej), do tego miałam wrażenie, że zostawia taką śliską warstwę, nie czułam się odświeżona. Nie podrażnia, ale na pewno nie chroni czy nie pomaga w razie podrażnień albo drobnych infekcji. Lactacyd jednak rządzi ;)\n4. Kolejny żel pod prysznic - Balea o zapachu czekoladowo-figowych makaroników\nPiękny zapach i nie jest to zwykła czekolada, wyraźnie czuć, że jest to taki "ciasteczkowy" zapach, czuć go również pod prysznicem. Idealny na chłodniejsze dni :) Nie utrzymuje się zbyt długo na skórze, ale nie oczekuję tego. Konsystencja - biały, lekko kremowy, niezbyt gęsty. Wydajność taka sobie, ale nie jest źle. Co mnie pozytywnie zaskoczyło to to, że nie wysusza. Jak na żel za 65 centów - naprawdę super!\n5. Peeling wygładzający Joanna Z Apteczki Babuni z ekstraktem z bzu\nW skrócie - genialny peeling, dobrze oczyszcza, bez parafiny, nie zostawia tłustej warstwy, piękny, naturalny zapach bzu, wydajny. Na pewno kupię go ponownie.\n6. Sól do kąpieli Champs de Provence - rumiankowa\nLubię te sole, pachną dość intensywnie, nie jest to sztuczny, nieprzyjemny zapach. Nie powodują, że się kleimy po kąpieli ;) Ja sotsuję je do kąpieli stóp. Pozytywnie, ale moją ulubioną pozostanie jednak wersja różana :)\nA teraz oczyszczanie twarzy:\n7. Tołpa Dermo Face Sebio - normalizujący żel do mycia twarzy\nPodsumowując - świetny żel bez SLS, nie podrażnia i nie ściąga skóry, dobrze oczyszcza. Moje drugie opakowanie i pewnie nie ostatnie.\n8. Vichy - Purete Thermale 3 en 1 - płyn micelarny do skóry wrażliwej\nMój ukochany micel, moje drugie opakowanie i na pewno do niego wrócę. Jest idealny - dobrze oczyszcza, odświeża, delikatny, wg mnie normalizuje skórę, poprawia stan cery.\nI jedyne denko włosowe:\n9. Rausch - Kamillen Aufbau Haarkur\nczyli regenerująca, odbudowująca maseczka/kuracja do włosów zniszczonych, osłabionych, z rozdwojonymi końcówkami.\nBardzo dobry, naturalny produkt oparty na wyciągu z rumianku. Pięknie pachnie, ładnie podkreśla złote refleksy we włosach (nie tylko u blondynek - ja mam włosy jasnobrązowe). Ułatwia rozczesywanie, nawilża włosy, wzmacnia je.\n10. AA Wrażliwa Natura 20+. Aktywnie nawilżający krem na noc.\nDobry krem za niewielką cenę. Dobrze nawilża, nie zapycha, budzimy się z gładką i nawilżoną buzią. Krótki, przyjazny skład.\nWłaściwie to jednak go nie zdenkowałam do końca, tylko musiałam się z nim rozstać, ponieważ po ponad 3 miesiącach używania zmienił się trochę zapach i przestał dobrze nawilżać...Przez 3 miesiące sprawował się jednak bez zarzutu.\nCzas na pielęgnację ciała:\n11. Sanoflore -Odżywczy balsam do ciała z płatkami kwiatów\nDobrze nawilżał, ale dla mnie był za ciężki i słabo się wchłaniał. Raczej dla posiadaczek suchej skóry. Duzy plus za naturalność i świetny skład. Dla mnie za ciężki, więc raczej do niego nie wrócę\n12. Fennel - Masło do ciała Dzika Orchidea\nPiękny zapach, delikatny, różowy kolor. Konsystencja typowo masłowa, potrzebuje chwilę na wchłonięcie się, ale na chłodniejsze dni - idealny. W lecie dawał mi wrażenie lepienia się, ciężko się wchłaniał, za to z nadejściem jesieni okazał się być w sam raz. Polecam, ale raczej do niego nie wrócę - jest tyle maseł o różnych zapachach, że życia nie starczy na wypróbowanie ich wszystkich ;)\nRecenzja obu nawilżaczy:\n13. Bourjois Volume Glamour Ultra Black\nŚwietny tusz, pięknie podkreśla rzęsy i nadaje im głeboko czarny kolor. Jest różnica w porównaniu z innymi tuszami. Myślę, że kiedyś do niego wrócę.\nUff, denko wyszło spore w tym miesiącu...\nUżywałyście któregoś z tych kosmetyków? :)\nAutor: kirei o 14:18 23 komentarze :\nTusz do rzęs to chyba jedyny kosmetyk kolorowy, którego używam codziennie, a przynajmniej zawsze wtedy, gdy wychodzę z domu. Bez reszty mogę się obejść, w zależności od sytuacji i samopoczucia, tusz jednak jest czymś, o czym na pewno nie zapomnę przygotowując się do wyjścia.\nDziś opowiem Wam o moim ulubionym tuszu, czyli:\nNie jest to mój pierwszy tusz z firmy Bourjois, wcześniej zużyłam 2 lub 3 opakowania klasycznego Bourjois Volume Glamour, który prezentuje się tak:\nTutaj możecie sobie o niej więcej poczytać, moja opinia jest bardzo podobna:\nByłam tą maskarą naprawdę zachwycona i moim zdaniem wersja Ultra Black tak naprawdę nie różni się od niej jakością, wg producenta, główną różnicą ma być to, że Ultra Black ma być "czarniejsza", czyli ma zawierać więcej pigmentu i przez to mocniej podkreślać nasze rzęsy.\nCzy tak jest naprawdę? Szczerze mówiąc, trudno mi teraz przeprowadzić szczegółowe porównanie obu maskar, ponieważ klasyczną wersję miałam już ponad rok temu.\nNa pewno jednak wersja Ultra Black nadaje rzęsom głęboki, smoliście czarny kolor, więc wierzę, że zapewnienia producenta są prawdą.\nJeśli chodzi o jakość tego tuszu, jestem bardzo zadowolona. Nie skleja rzęs, nie tworzy grudek, nie osypuje się. Co więcej, nawet gdy minęły przepisowe 3 miesiące stosowania tuszu, po którym to czasie należałoby go wymienić, wciąż sprawował się on dobrze, więc tak naprawdę stosowałam go nieco ponad 4 miesiące. Wiele maskar z którymi miałam do czynienia po 2-3 miesiącach zaczynało sprawiać problemy - a to zapach się zmieniał, a to zaczynały sklejać rzęsy itp. Bourjois Ultra Black wypada pod tym względem naprawdę dobrze - jest bardzo trwała.\nTrwałość w ciągu dnia jest również świetna - pod koniec dnia wciąż widać, że rzęsy są ładnie podkreślone, podczas gdy wiele maskar po prostu "znika" w ciągu dnia i wieczorem wyglądam, jak gdybym w ogóle się nie malowała.\nCo ważne, tusz ten spełnił jedno z najważniejszych wymagań, które stawiam tego typu kosmetykowm - nie podrażniał oczu. Często zdarza mi się, że po nałożeniu tuszu nie odczuwam niczego złego, natomiast pod koniec dnia oczy zaczynają mnie piec, szczypać, łzawić i mam ochotę czym prędzej zmyć makijaż. W tym wypadku ten problem się nie pojawił, nawet po 3-4 miesiącach od otwarcia tuszu.\nSzczoteczka prezentuje się tak:\nJest niepozorna, nie wyróżnia się niczym szczególnym.\nJaki jest efekt na rzęsach?\nŁadnie podkreśla, rzęsy są bardziej "wyraźne", wyglądają na gęstsze i dłuższe. Nadaje im głęboki, czarny kolor i to na długo - pod koniec dnia rzęsy wyglądają równie dobrze, jak zaraz po nałożeniu tuszu. Nie jest to taki teatralny efekt, ale na pewno jest wyraźny i nie znika w ciągu dnia. Oczy wydają się większe, wyraźniejsze.\nNie pojawiają się grudki, rzęsy nie są posklejane, nic się nie osypuje.\nNie mam tej maskarze nic do zarzucenia i na pewno do niej wrócę.\nTeraz w zapasie miałam inną maskarę, które również jest dobra, ale teraz zauważam znaczną różnicę, jeśli chodzi o kolor i podkreślenie rzęs - zaczynam tęsknić za Ultra Black ;)\nPróbowałyście może inne maskary firmy Bourjois? Ciekawa jestem, czy wszystkie są tak dobre, jak te dwie :)\nkupiłam ją w promocji za 29,90zł\nCena regularna: ok 45-47zł\nAutor: kirei o 13:30 7 komentarzy :\nEtykiety: makijaż , ulubieniec\nTym razem będzie post o zakupach, które zrobiłam w ciągu ostatnich dwóch tygodni. Nie ma tego dużo, jak wiecie, wciąż mam spore zapasy kosmetyków zakupionych w Polsce, więc tutaj zaopatruję się tylko w te produkty, które są mi naprawdę potrzebne.\nBędzie DM, Rossmann, TBS oraz pewien drobiazg ze sklepu internetowego Zalando ;)\nI teraz po kolei:\nNivea Welcome Sunshine - płyn do kąpieli.\nCo prawda nie mam wanny, ale i tak się skusiłam i zamierzam stosować go pod prysznicem jak żel. Dlaczego? Otóż uwielbiam żele pod prysznic Nivea, ślicznie, nienachalnie pachną, są kremowe, wydajne, pięknie się pienią a przy tym nie wysuszają mojej skóry, niektóre z nich nawet lekko nawilżają. Dla mnie są to żele idealne (z kilkoma wyjątkami - np nie lubię tych jagodowych Powerfruit), i choć jak każda kobieta ;) co jakiś czas skuszę się na jakąś edycję limitowaną czy ciekawy zapach żelu innej firmy, to zawsze wracam do Nivei. Tym raz zauważyłam w DM zupełnie nowy zapach który nazwano Welcome Sunshine. Jest to żel, a właściwie płyn, o pięknym, kokosowym zapachu i przy tym nie wydaje się być za słodki. Niestety, nie ma wersji żel pod prysznic, więc skoro nie różnią się zbyt konsystencją, to zdecydowałam się wypróbować nawet za cenę męczenia się z wielką (750 ml) butlą pod prysznicem. ;)\nCena: ok 2,85 E\nBalea Urea Fußcreme mit 10% Urea, czyli krem do stóp z mocznikiem\nSłyszałam o tym kremie dużo dobrego, do tego zawiera mocznik, który, mam nadzieję, poprawi stan moich stóp ;) Regularnie je peelinguję, robię pedicure itp, ale wciąż są suche a skóra na piętach pozostaje szorstka. Dotąd stosowałam krem do stóp Ziai (ten pomarańczowy), niestety, choć po kąpieli stóp i kuracji skarpetkowej z dużą ilością kremu rano budziłam się ze stopami jak pupka niemowlęcia, to efekt ten trwał nie dłużej niż jeden dzień. Mam nadzieję, że ten krem coś zmieni.\nCena: ok, 1,90 E\nDontoDent Fresh, płyn do płukania jamy ustnej\nNic ciekawego, po prostu nie miałam jeszcze płynu z tej firmy, a w Niemczech niestety nie widuję płynów z firmy Colgate. Swoją drogą trochę mnie to dziwi - pasty Colgate są wszędzie, płyny już nie, ale ja wiadomo, Niemcy chronią własny rynek i nie wpuszczają niczego, co mogłoby stanowić za dużą konkurencję dla rodzimych produktów ;) Spotykam więc głównie te płyny DM-owe oraz te OdolMed 3, które są również bardzo dobre, choć trochę droższe. Listerine chyba też jest dostępny (choć pewna nie jestem), ale tych akurat i tak nie lubię - są dla mnie za ostre.\nCena: 1,15 E\nIsana Winter Seife - Kaminzauber\nIsany nikomu przedstawiać nie trzeba, zwyczajne mydło w płynie. Ostatnio mam fazy na edycje limitowane i produkty sezonowe, więc przyjemnie będzie myć ręce takim zimowym, korzennie pachnącym mydłem :)\nczyli ochronny krem do rąk z wyciągiem z konopii.\nSzukałam jakiegoś porządnie nawilżającego kremu na chłodniejsze dni, ponieważ niestety przy niższych temperaturach moje ręce strasznie wysychają, skóra jest podrażniona, zaczerwieniona, czasem nawet pęka między palcami. Kremem, który radził sobie świetnie i zapobiegał tego typu problemom, był Avene RECENZJA, jednak po stosowaniu go przez pół roku potrzebowałam odmiany. Padło na krem TBS, ponieważ słyszałam o nim same dobre opinie i do tego będąc kiedyś w TBS spróbowałam tego kremu i wtedy pomyślałam, że koniecznie muszę go sobie sprawić na zimę. Użyłam go jak dotąd kilka razy i jestem zadowolona, krem nawilża, chroni ręce i nie pozostawia tłustej warstwy (choć taka delikatna, jakby silikonowa powłoczka jest na początku wyczywalna). Poza tym wysoko w składzie ma wyciąg z konopii (prawdopodobnie temu zawdzięcza swój podejrzany zapach ;)), a także olej rycynowy. Recenzja pojawi się po dłuższym testowaniu.\nCena: 6E / 30ml\nI na koniec mały treat, czyli coś również na zimę, tym razem do ochrony ust:\n- sweet geranium\n- peppermint & tea tree\nZaciekawił mnie naturalny, organiczny skład, śliczne opakowania i dobre opinie. A do samego zamówienia najbardziej zachęciła mnie oferta Zalando, czyli ich darmowa wysyłka :) Nie zamówiłabym balsamu do ust wiedząc, że drugie tyle zapłacę za przesyłkę. Zalando w Polsce działa na tych samych zasadach i oferta jest naprawdę ciekawa, można znaleźć kosmetyki (i nie tylko - są również ubrania, artykuły dla domu itp.) ciekawych, niespotykanych na polskim rynku firm. I przesyłka jest darmowa nie ważne, co i za ile zamawiacie :) Wysyłają szybko, o wszystkim na bieżąco informują (e-mail, że doszła opłata, że produkty zostały wysłane itd).\nCena: 3,95E za każdy\nWypróbowałyście już któryś z tych kosmetyków? :)\nMnie najbardziej ucieszyły te balsamy do ust :)\nAutor: kirei o 14:53 12 komentarzy :\nEtykiety: DM , zakupy\nAutor: kirei o 13:08 15 komentarzy :\nTAG: Ziaja maska kojąca z glinką różową, czyli październik miesiącem maseczek\nDziś najwyższy czas na część drugą tagu stworzonego przez Malinę, czyli:\nTag jest wg mnie bardzo dobrym pomysłem, miałam wrażenie, że wcześniej maseczki były traktowane trochę po macoszemu w blogosferze, a teraz są gwiazdami ;)\nJeśli chodzi o mnie, ten tag zbyt wiele nie zmienił, ponieważ od zawsze lubiłam maseczki i stosowałam je przynajmniej raz w tygodniu. Do przyjemności nie trzeba mnie zachęcać, sama chętnie rozpieszczam swoją skórę. Dzięki tagowi jednak mam okazję dowiedzieć się od Was od wielu nowych dla mnie maseczkach, co samo w sobie jest świetną sprawą.\nJuż kiedyś pisałam Wam o mojej ulubionej maseczce, Ziaja z glinką brązową RECENZJA. Jestem jej wierna, przy okazji ostatnich zakupów postanowiłam jednak wypróbować kilka innych Ziajowych maseczek i tak też trafiła do mnie:\n- zmniejsza wrażliwość naskórka\nZawiera łagodzącą glinkę różową, ECO-certyikowany olej Canola i glicerydy kokosowe, prowitaminę B5 oraz alantoinę. Wszystkie te składniki mają łagodzić, koić a także nawilżać i chronić naszą skórę.\nMaseczka ma delikatny, biało-łososiowy kolor, niestety, nie jest to róż ;) Pięknie pachnie, jest to taki delikatny, kremowy zapach który kojarzy mi się z dawnymi kremami mojej mamy, które jej podbierałam w dzieciństwie. Bardzo przyjemny i relaksujący, nie jest zbyt intensywny.\nKonsystencja maseczki jest kremowa, łatwo się rozprowadza, nie ma również problemów z jej zmyciem. Nie zasycha na skorupę ani nie spływa z twarzy.\nMaseczka ta ma raczej średnie opinie na wizazu, ale nie zgodziłabym się z nimi. Moim zdaniem od maseczki nie należy wymagać cudów po jednym-dwóch użyciach, choć ta akurat bardzo przypadła mi do gustu po wykorzystaniu zaledwie jednej saszetki.\nPo pierwsze, przyjemnie nawilża i koi skórę. Sięgnęłam po nią akurat w czasie, gdy od kilku dni moja skóra była lekko przesuszona, trochę podrażniona, co niestety zdarza mi się w chłodniejsze dni, szczególnie, gdy zmienia się pogoda. Zastosowałam ją dwa razy, dwa dni z rzędu ponieważ właśnie na tyle wystarczyła jedna saszetka. Po tych dwóch użyciach zauważyłam, że moja cera wygląda na bardziej wypoczętą, przesuszone czy podrażnione miejsca uległy znacznej poprawie. Cera jest miękka, jakby rozjaśniona i nie jest to efekt "do kolejnego umycia twarzy". Do tego stosowało mi się ją bardzo przyjemnie, miły, delikatny zapach, zero ściągnięcia czy szczypania. Nie było również problemu ze zmyciem maseczki. Nie zanotowałam żadnego zapychania, choć moja cera ma do tego skłonności.\nSądzę, że jest porównywalna do maseczki regenerującej z glinką brązową, może nawet jest lepsza, ale aby mieć pewność, musiałabym zużyć więcej niż jedną saszetkę.\nMaseczka ta na pewno nie zdziała cudu, nie usunie nam zmarszczek ani też nie sprawi, ze sucha skóra zmieni się na stałe w normalną ;) Jest jednak świetnym produktem który warto zastosować doraźnie, gdy czujemy, że nasza skóra się buntuje i potrzebuje ukojenia. Samo jej stosowanie jest przyjemne i relaksujące, a do tego nieźle radzi sobie z lekkim przesuszeniem czy podrażnieniem. Sądzę jednak, że w przypadku bardzo suchej skóry czy większych problemów, konieczne byłoby jej regularne stosowanie aby zobaczyć efekty.\nJa na pewno jeszcze ją odkupię i zrobię sobie mały zapas aby w razie czego ukoić i nawilżyć moją kapryśną cerę. Na okres jesienno-zimowy jest dla mnie idealna :)\nBRAK - nie zapycha, nie ściąga skóry, nie podrażnia. Przyjemny zapach, nie ma problemów ze zmyciem.\nok. 1,60 zł\nAutor: kirei o 11:06 10 komentarzy :\nEtykiety: maska do twarzy , polskie\nDni stają się coraz chłodniejsze i pomimo tych pozytywnych stron jesieni o których pisałam w ostatnim poście, nasza skóra niekoniecznie kocha jesień a tym bardziej zimę.\nDla mojej skóry nadejście chłodniejszych dni oznacza konieczność skutecznego nawilżania i ochrony, szczególnie w przypadku dłoni. W okresie grzewczym, gdy na dworze jest zimno a w środku jesteśmy narażone na suche powietrze, moje dłonie często są przesuszone, w zimie czasem nawet pęka mi skóra pomiędzy palcami. Potrzebuję porządnego nawilżenia, niestety, ciężko znaleźć krem który by to zapewniał bez konieczności ponawiania aplikacji po każdym myciu rąk. Testowałam wiele kremów, niektóre kompletnie nie nawilżały, nawet stosowane co chwilę (np krem Garnier z mango), niektóre radziły sobie dość dobrze, ale tylko jeśli kremowałam dłonie niemal po każdym myciu (np Kamil rumiankowy).\nAż w końcu pewnego dnia natknęłam się na ciekawą promocję w SP (tak właśnie zaczyna się zazwyczaj moja przygoda z nowym kosmetykiem - dzięki promocji w SP :P) i zakupiłam:\nAvene Cold Cream, Creme Mains\nKrem w cenie regularnej kosztuje ok 35zł za 75ml, co zawsze wydawało mi się wygórowaną ceną jak za krem do rąk. W tamtej chwili był jednak na promocji za około 12 zł, więc biorąc pod uwagę renomę firmy Avene, nie wahałam się zbyt długo.\nKrem przeznaczony jest do pielęgnacji i ochrony suchej, spierzchniętej i podrażnionej skóry rąk i właśnie takie są moje dłonie w okresie jesienno-zimowym.\nJest to krem oparty na wodzie termalnej Avene. Hypoalergiczny.\nEstetyczna, solidna i prosta tubka podobna do pozostałych kosmetyków firmy Avene.\nKrem jest dość gęsty, konsystencją przypomina maść. W pierwszej chwili może wydać się tłusty, po rozsmarowaniu trochę jakby pudrowy, trzeba mu dać chwilę na wchłonięcie się, ale nie musimy czekać zbyt długo na to, aby całkowicie się wchłonął. Warto pamiętać, że wystarczy zastosowanie dosłownie kropelki kremu wielkości groszku do nakremowania całych dłoni, większa ilość tylko sprawi, że będziemy dłużej czekać na wchłonięcie. Po wchłonięciu nie pozostaje nieprzyjemna, tłusta warstwa.\nZapach kremu jest dość specyficzny, trudno go do czegoś porównać, moim zdaniem przypomina jakieś lekarstwo czy maść. Nie jest to rozkosz dla zmysłów, ale nie jest też nieprzyjemny, poza tym po chwili się ulatnia.\nI teraz najważniejsze - krem jest idealny dla dłoni, które mają tendencję do przesuszania, pękania, pierzchnięcia pod wpływem zimna. Stosowany regularnie nie dopuszcza do powstania tego typu problemów. Co więcej, wystarcza aplikacja raz dziennie (ewentualnie dwa razy, jeśli danego dnia nasze dłonie są bardziej narażone na niesprzyjające warunki czy detergenty), aby nasze dłonie były nawilżone i ochronione przez cały dzień. Ja stosowałam ten krem codziennie rano przed wyjściem na zewnątrz, czasem również na noc i to w zupełności wystarczyło! Byłam w szoku, ponieważ przy poprzednich kremach efekt nawilżenia znikał wraz z umyciem rąk. Na początku z przyzwyczajenia wkładałam go do torebki, ale tak naprawdę zazwyczaj nie musiałam ponawiać aplikacji w ciągu dnia.\nNiesamowicie wydajny - jak już pisałam, wystarczy dosłownie kropelka do nakremowania dłoni, poza tym krem stosujemy tylko 1-2 razy dziennie, czyli nie jesteśmy w stanie zużyć go np w ciągu miesiąca czy dwóch. Mój krem towarzyszył mi przez prawie 6 miesięcy :) Dlatego też sądzę, że warto go kupić nawet za cenę regularną, 35zł za krem do rąk który wystarczy na pół roku to niewiele.\nGenialny krem który poradził sobie z moimi spierzchniętymi, pękającymi dłońmi nawet w mroźne dni. Bardzo spodobało mi się to, że wystarczy zastosować go raz dziennie przed wyjściem, aby dłonie były w dobrym stanie przez cały dzień, nawet jeśli często je myjemy. Nie musiałam ciągle ponawiać aplikacji i co ważniejsze, zapomniałam co to znaczy ból popękanego naskórka podczas mrozów. Do tego niesamowicie wydajny i całkowicie wart swojej ceny.\nZdenkowałam go około miesiąc temu i dla odmiany zakupiłam inny krem (nagietkowy Dr Scheller). Już wiem, że to był błąd, pewnie skończy się na tym, że wrócę do Avene jak tylko temperatura spadnie. Obecnie testuję jeszcze krem z wyciągiem z konopii z The Body Shop więc wkrótce dam Wam znać, czy jest porównywalny do Avene.\nNa 100% odkupię krem Avene.\nAutor: kirei o 15:41 13 komentarzy :\nEtykiety: apteczne , krem do rąk , ulubieniec\nDziś przyszedł czas na kolejny tag, do którego przygotowywałam się od kilku dni robiąc odpowiednie zdjęcia :)\nJest to tag stworzony przez Sonję z bloga Sonja kosmetycznie\nOsłoda dnia jesiennego\nW poprzednich latach mówiąc szczerze nie przepadałam za jesienią. Ze smutkiem żegnałam odejście lata, jesień była dla mnie nieprzyjemną, deszczową porą poprzedzającą długą zimę. A więc nic pozytywnego.\nOstatnio jednak moje nastawienie znacznie się zmieniło. Po pierwsze, od jakiegoś czasu staram się dostrzegać coś pozytywnego we wszystkim, co mi się przytrafia. Tyle się ostatnio zmienia w moim życiu, odkąd skończyłam studia i przeprowadziłam się wszystko jest tak nieprzewidywalne, że taka umiejętność jest mi obecnie niezbędnie potrzebna ;) Po drugie, doszłam do wniosku, że życie tak naprawdę składa się z drobnych rzeczy i codziennych czynności, więc warto nauczyć się nimi cieszyć :)\nA do tego w tym roku jesień jest naprawdę przepiękna!\nNie wiem, czy też tak macie, ale ja najwięcej filmów oglądam właśnie jesienią i zimą. W lecie dzień jest tak długi, że często wieczorami wybieram się na spacer czy zakupy. Poza tym często jest zbyt gorąco i duszno, żeby skupić się na długim filmie. Jeśli już coś oglądam, są to najczęściej seriale czy filmiki na YT - coś niezbyt długiego i niezbyt wymagającego.\nZa to odkąd zaczęła się jesień, razem z nią wróciła moja miłość do filmów, tych starych, długich, sentymentalnych, jak pokazany na zdjęciu Floating Clouds japońskiego reżysera Mikio Naruse. Jesienią lubię również oglądać horrory i te nowsze dramaty.\n2. Ciepło i słodycz\nJesienią wraca również moje zamiłowanie do ciepłych, słodkich, otulających zapachów oraz ciemniejszych, również ciepłych kolorów. Królują czekolada, migdały, kokos, intensywniejsze i ciepłe kwiatowe zapachy. Z kolorów wszelkie odcienie czerwieni i śliwki.\nTu również nie będę oryginalna - jesienią kocham świece, szczególnie te zapachowe. Wieczorem podczas kolacji czy oglądania filmów ograniczam oświetlenie pokoju do małej lampki oraz świec.Na zdjęciu świece z Ikei (wbrew pozorom palą się dość długo i ładnie pachną).\n4. Widok z okna\nGdy budzę się rano i widzę taki oto widok z mojego okna...\n...od razu poprawia mi się humor. Może i jest odrobinę chłodniej, ale za to gdy otworzę okno jest naprawdę pięknie a powietrze pachnie drzewami, liśćmi, ziemią...I to tuż przy moim mieszkaniu.\nJesienią lepiej smakują również wszelkie słodkości, szczególnie te z czekoladą. Uwielbiam ten moment, gdy wracam do domu, mogę się ogrzać i zrelaksować przy kubku herbaty i kawałku ciasta czy czekolady. Do zdjęcia załapał się również mój ukochany wrzos ;)\nKocham spacery jesienią! Nie jest zbyt gorąco, słońce nie praży, nie jest jednak zbyt zimno. Można wybrać się na naprawdę dłuuugi spacer bez dyskomfortu spowodowanego silnym słońcem, dusznością, potem...Można spacerować przez godzinę, czuć się rześko i wdychać to pachnące, jesienne powietrze :) Cieszę się, że pomimo mieszkania w dużym mieście i nie tak daleko od centrum, mieszkam w okolicy, która pełna jest starych drzew, parków, starych domów, urokliwych miejsc...Idealne miejsce na spacery :)\nTo już wszystko, jeśli chodzi o moją osłodę dnia jesiennego...W tym roku mogę z czystym sumieniem powiedzieć, że lubię jesień i potrafię dostrzec jej dobre strony. A to między innymi dzięki Wam dziewczyny, bo na swoich blogach ciągle przypominacie o tym, jaka jesień może być ciepła i przytulna :)\nMam nadzieję, że ta złota jesień potrwa jak najdłużej...\nPanna-Kokosowa z http://panna-kokosowa.blogspot.com\nMalina z http://testykosmetyczne.blogspot.com\nOlalaa z http://zkosmetyki.blogspot.com\nBeauty in English z http://beautyinenglish.blogspot.com\nKatja Martita z http://katja-martita.blogspot.com\nNuna2225 z http://nuna2225.blogspot.com\nAutor: kirei o 15:40 6 komentarzy :\nPharmaceris H - Specjalistyczny szampon przeciwłupieżowy do skóry wrażliwej\nW wieku gimnazjalnym i potem licealnym ciągle zmagałam się z łupieżem. Kupowałam oczywiście przeróżne specyfiki, które miały mi w tej sprawie pomóc, ale były to głownie szampony drogeryjne. Skóra głowy dalej mnie swędziała, łupież nie znikał. Nizoral przynosił ulgę na pewien czas, ale potem problem wracał. Przetestowałam szampony przeciwłupieżowe chyba każdej firmy drogeryjnej dostępnej na rynku - Nivea, Garnier, Shauma, Timotei, Head & Shoulders...Niestety, efektów nie było, albo były one krótkotrwałe.\nMiałam łupież typowo suchy, na szczęście białych płatków nie było aż tak dużo (zauważałam je głównie podczas czesania), najgorsze jednak było swędzenie....Odczuwałam je niemal cały czas, a najbardziej zaraz po umyciu głowy.\nDopiero na studiach, nie tak dawno temu odkryłam, że problem wcale nie leży w samym łupieżu. Problem polegał na tym, że mam bardzo wrażliwą skórę głowy, która reaguje swędzeniem i łuszczeniem na większość szamponów, w tym szampony przeciwłupieżowe. Nie potrzebowałam typowej kuracji przeciwłupieżowej, po prostu mój skalp potrzebował ukojenia.\nZaczęłam więc szukać delikatnych szamponów odpowiednich dla wrażliwej skóry. Niestety, z tym też nie było tak łatwo, wypróbowałam kilka - SVR, Cece Med i kilka innych.Byłam jednak na dobrej drodze i w końcu trafiłam m.in. na szampon Klorane z wyciągiem z piwonii (RECENZJA), który bardzo mi pomógł a przede wszystkim nie podrażniał. Udało mi się odkryć jeszcze szampony Biovax, które również są delikatne, podobnie jak Klorane rumiankowy.\nDelikatna pielęgnacja w moim przypadku to podstawa, ale potrzebuję również czegoś bardziej leczniczego, czegoś, co zapobiegnie nawrotom łupieżu i dodatkowo "wykuruje" moją skórę głowy.\nPharmaceris H - Specjalistyczny szampon przeciwłupieżowy do skóry wrażliwej. Łupież suchy.\nPielęgnacja wrażliwej skóry głowy z objawami łupieżu suchego, swędzenia skóry, podrażnienia, łuszczenia się skóry. Może być stosowany w formie kuracji lub w profilaktyce przeciwłupieżowej.\nSpecjalistyczna formuła zawierająca Piroctone Olamine efektywnie zwalcza objawy łupieżu u osób z wrażliwą skórą głowy. Działa przeciwbakteryjnie i przeciwzapalnie, oczyszcza skórę głowy eliminując łupież i swędzenie (wg 80% badanych*). Zawartość D-panthenolu działa łagodząco na podrażnioną i zaczerwienioną skórę (wg 75% badanych*), intensywnie wspierając kurację przeciwłupieżową. Skóra głowy odzyskuje naturalną równowagę a włosy pozostają miękkie i łatwe do rozczesania. *Badania kliniczne po 4 tygodniach stosowania.\nSzampon nie powoduje przetłuszczania się włosów - włosy pozostają lśniące i puszyste.\nSzczegóły techniczne ;)\nKonsystencja niezbyt gęsta, można powiedzieć, że taka kremowo-lejąca. Zapach - wg mnie jest to zapach skoszonej trawy połączony z morskim, świeżym zapachem. Dość przyjemny, do tego jasny, błękitny kolor kojarzący się z delikatnością i ukojeniem. Solidne opakowanie, szczelne, nie ma obaw, że coś się wyleje w podróży. Dozownik w sam raz, nie wylewa się za dużo produktu. Szampon jest bardzo wydajny, do umycia potrzebujemy niewielką ilość. Przed spłukaniem należy pozostawić go na skórze głowy przez ok 2 minuty.\nSkład (lepiej widoczny po kliknięciu)\nNajpierw, aby do końca pozbyć się łupieżu stosowałam go bez przerwy przez 2 tygodnie. Szampon rzeczywiście znacznie zredukował łupież, zniknął również problem swędzącej skóry głowy.\nNiestety, jak większość szamponów przeciwłupieżowych trochę plącze włosy, jednak z odżywką czy maską nie jest już tak źle i włosy wyglądają ok. Nie przyspiesza przetłuszczania się włosów, jedynym minusem są właśnie te trudności z rozczesaniem, u mnie jednak tak jest w przypadku każdego szamponu przeciwłupieżowego.\nPo 2 tygodniach codziennego stosowania, zaczęłam myć nim głowę 1-2 razy w tygodniu, profilaktycznie, i w ten sposób dobiegam już do końca opakowania. Szampon stosowany w ten sposób zapobiega nawrotom łupieżu i koi skórę głowy. Oczywiście w pozostałe dni musimy zastosować szampon, który będzie delikatny dla naszego skalpu, w przeciwnym razie cała kuracja pójdzie na marne.\nJa kupiłam 2 butelki na promocji po 22zł.\nUważam, że jest to bardzo skuteczny szampon dla osób, u których u podłoża łupieżu leży właśnie wrażliwa, swędząca skóra głowy. Szampon ukoi skalp i pomoże w walce z łupieżem. Jeśli należycie do osób, które tak jak ja obecnie, nie mają typowego łupieżu, jedynie obserwujecie u siebie miejscowe łuszczenie się skóry od czasu do czasu i/lub swędzenie, to naprawdę polecam zastosowanie tego szamponu np raz/dwa razy w tygodniu. Załagodzi to problem i zapobiegnie rozwojowi prawdziwego łupieżu. Stosowany przy każdym myciu pomoże osobom, które zmagają się z łupieżem suchym, tak, jak ja na początku kuracji.\nTeraz wykańczam już ten szampon (po 6 miesiącach stosowania 1-2 razy w tygodniu!), w zapasie mam kolejną butelkę. Postanowiłam teraz zrobić sobie od niego przerwę, aby uniknąć "przyzwyczajenia" i "uodpornienia" skóry na ten produkt. Na pewno jednak będę kupować go ponownie, chcę go mieć w domu w razie nawrotu problemu czy też aby od czasu do czasu zastosować go profilaktycznie.\nNiestety, skóra głowy o takich skłonnościach nie zmieni się na stałe pod wpływem żadnego specyfiku, możemy jednak złagodzić problem i ustrzec się przed nawrotami dzięki odpowiedniej profilaktyce, i do tego ten szampon nadaje się idealnie.\nAutor: kirei o 11:23 4 komentarze :\nEtykiety: apteczne , Pharmaceris , polskie , szampon , włosy\nWczoraj dostałam to wyjątkowe (i w dodatku dla mnie pierwsze!) wyróżnienie od Uny z bloga "Hedonizm i eskapizm" blog o tym, co próżne i powierzchowne.\nMój blog istnieje zaledwie od miesiąca, więc tym bardziej cieszy mnie takie wyróżnienie :) Dziękuję!\nMam nadzieję, że w dalszym ciągu prowadzenia bloga nie zabraknie mi ani pasji, ani kreatywności ani cierpliwości! ;)\nChciałabym wyróżnić jeszcze kilka z Was:\nblaubeere z http://blaubeere-blaubeere.blogspot.com/\nSłonecznik z http://bambusowy-raj.blogspot.com/\nCosmCocoPaula z http://cosmcocopaula.blogspot.com/\ndezemka z http://dezemka.blogspot.com/\njoanna_n z http://dziewczynazkotem.blogspot.de/\nKasia z http://kobieceszufladki.blogspot.com/\nPure Morning z http://pure-morning123.blogspot.com/\nPink Caster Sugar z http://pinkcastersugar.blogspot.com/\nSonja z http://ori-leszno.blogspot.com/\nKosmetyczny Przekładaniec z http://kosmetyczny-przekladaniec.blogspot.com/\nObserwuję wiele blogów i ciężko było mi wybrać, więc chcę jeszcze dodać, że tak naprawdę wszystkie blogerki z pasją do blogowania zasługują na to wyróżnienie :)\nAutor: kirei o 10:12 13 komentarzy :\nKażda z nas ma sporo kosmetyków i przedmiotów na swojej wishliście, czy to spisanej, czy tej w głowie. Część z nich to rzeczy, które naprawdę są nam potrzebne, kosmetyki, które świetnie się zapowiadają, będą prawdopodobnie idealne dla naszej cery, mają dobry skład, warto je kupić ze względu na ich właściwości. To są takie rozsądne chciejstwa.\nAle czy Wy też macie tak, że marzycie o jakimś kosmetyku, chociaż nie do końca jest on Wam potrzebny? Albo może jest potrzebny, ale bez problemu możnaby go zastąpić czymś tańszym/łatwiej dostępnym/prostszym? Rzeczy, które koniecznie musicie mieć nie dlatego, że mają naprawić Wam cerę czy pomóc w jakiś szczególny sposób, tylko dlatego, że zaciekawił Was zapach, albo nawet samo opakowanie czy nazwa? Ja na pewno, a i pewnie wiele z Was odpowie na to pytanie twierdząco.\nDzisiaj pokażę Wam kilka takich rzeczy i chętnie usłyszę, czy Was też interesują, a może już je macie/miałyście?\nSą to niekoniecznie rzeczy bardzo drogie lub strasznie ciężko dostępne, po prostu nie będąc w Polsce muszę trochę poczekać z zakupem niektórych z nich, albo po prostu mam takie zapasy, że nie warto już teraz danej rzeczy kupować.\n1. Ziaja Maziajki - szampon i płyn do mycia Lody Ciasteczkowo - Waniliowe\nNie wiedzieć czemu, strasznie uwzięłam się na ten płyn, pomimo, że nie jestem wielką fanką wanilii. Wąchałam jednak (ukradniem :P) w SP i wiem, że jest to idealny zapach na jesień/zimę, poza zapachem urzekło mnie również opakowanie, chyba przy najbliższej okazji zakupię kilka butelek. Chyba dziecinnieję ;) Planuję stosować go tylko do mycia ciała, z włosami nie będę eksperymentować.\nŻałuję, że nie wzięłam ostatnim razem, ale i tak zakupy były pokaźne.\n2. TBS - Masło do ciała DUO, Sweet Pea\nMożecie się śmiać, ale nie miałam jeszcze żadnego masła do ciała z TBS.Wiem, że one wcale nie są takie naturalne, wiem, że są masła o podobnej jakości na rynku (choćby Fennel i pewnie znalazłoby się jeszcze kilka), wiem, że ich cena jest trochę zawyżona. Mimo wszystko, piękne zapachy i opakowania robią swoje i mam ochotę kiedyś zafundować sobie jedno z nich, w chwili obecnej faworytem jest wersja Duo o zapachu słodkiego groszku (kocham ten kwiat) :)\n3. Pat & Rub - Relaksujący scrub cukrowy, Trawa cytrynowa i kokos\nKompozycja zapachowa, która zapowiada się genialnie, śliczne opakowanie oraz recenzje mówiące o tym, że świetnie peelinguje i przy okazji nawilża skórę sprawiają, że mam ochotę kupić go już, teraz, zaraz! :P Wierzę w jego świetne działanie oraz wydajność, mimo wszystko uważam, że jego cena jest nieco przesadzona (ok. 80zł). Taką kwotę wolę przeznaczyć na dobry krem do twarzy. Z pewnością jednak kiedyś kupię go sobie w ramach prezentu dla samej siebie, ale ze względów finansowych, trzeba z tym poczekać ;)\n4. Eva Natura - Dwufazowy płyn do demakijażu oczu z ekstraktem z zioła świetlika\nNie przepadam za dwufazówkami i poza tym, mam już swojego ulubieńca, który dobrze usuwa makijaż oczu bez podrażniania RECENZJA\nJednak ten płyn po prostu urzekł mnie swoim...opakowaniem. Wiem, że to brzmi głupio, ale opakowanie tego płynu jest wg mnie prześliczne, kojarzy mi się ze świeżością, naturą, delikatnością i wszystkim co najlepsze. Resztki rozsądku podpowiedziały mi, żeby sprawdzić jeszcze recenzje, które potwierdziły, że płyn jest dobry, i dopiero wtedy trafił na moją wishlistę. ;)\n5. Myjące masło pod prysznic Pina Colada\nUsłyszałam o tym maśle na kilku filmikach na YT i zakochałam się. Masło zawiera naturalne składniki pielęgnujące, m.in. masło shea, dobrze oczyszcza, jest ponoć bardzo wydajne i przede wszystkim - te zapachy! Ja najbardziej mam ochotę na wersję Pina Colada, ale są jeszcze inne. Podobno zapachy są piękne, niechemiczne, intensywne i długo się utrzymują. Cena może trochę wysoka (39.90zł), ale podobno naprawdę na długo wystarczają. Do zdobycia na aromatella.pl (uwaga - wchodzicie na tą stronę na własną odpowiedzialność :P).\n6. Lush - Angels on Bare Skin\nKusi mnie swoją konsystencją - pasta z midgałami, odrobinę mieszamy z wodą na dłoni i wykonujemy peeling twarzy. Zawiera naturalne olejki.\nNiby nie jest to najpotrzebniejsza rzecz na świecie - są prostsze i tańsze spoby na peeling, ale mimo wszystko, bardzo mnie ciekawi taka forma peelingu. Lusha mam w mieście gdzie mieszkam, ale jeszcze nigdy nie robiłam tam zakupów, nie ukrywam - głównie ze względu na ceny. Myślę jednak, że przy jakiejś specjalnej okazji zaopatrzę się w Anglels on Bare Skin :)\n8. Rohto Hadalabo Shirojyun Deep Whitening Lotion & Emulsion\nJapońskie produkty składające się głównie z kwasu hialuronowego. Podobno są genialne, głęboko nawilżają, rozjaśniają przebarwienia a do tego są super lekkie. Cena niestety trochę wysoka, ale w przypadku produktów do twarzy byłabym skłonna taką kwotę wydać. Może za jakiś czas się skuszę :)\nPodaję linka do przykładowego filmiku, gdzie wspomniane są te produkty:\nI to by było na tyle, jeśli chodzi o moje urodowe chciejstwa, przynajmniej te po mniej rozsądnej stronie ;) Jest oczywiście jeszcze sporo produktów, które chcę wypróbować, ale większość pozostałych są to rzeczy, których zakup byłby znacznie bardziej uzasadniony.\nAle przecież i do tych mniej rozsądnych chciejstw mamy prawo, nieprawdaż? ;)\nSłyszałyście? Może używałyście któregoś z nich? Czekam na Wasze opinie :)\nAutor: kirei o 10:49 19 komentarzy :\nTAG: Kakao prosto z Korei, czyli miesiąc maseczek :)\nI ja przyłączyłam się do akcji "Październik miesiącem maseczek", dzięki temu, że zostałam otagowana przez Sonję. Bardzo mi miło, szczególnie, że to mój pierwszy, a więc historyczny tag :)\nMaseczki stosuję regularnie, mniej więc 2 razy w tygodniu. Jest to miły relaks, taka chwila dla siebie, gdy czuję, że aktywnie dbam o swoją cerę. Regularnie stosuję maseczki oczyszczające i dodatkowo od czasu do czasu sięgam po maseczki kojąco-nawilżające, w okresach, gdy moja skóra bardziej się przesusza, lub gdy czuję, że jest podrażniona.\nNa początek chciałabym przedstawić moją ulubioną maseczkę, którą stosuję 1-2 razy w tygodniu już od sierpnia. Jest to:\nZamian Gold Cacao Pack\nOd dawna ciekawiły mnie azjatyckie kosmetyki, kremy BB jakoś do mnie nie przemawiają (chociaż pewnie i na nie przyjdzie czas, ja po prostu jestem oporna ;)), ale zainteresowały mnie kosmetyki z ciekawymi składnikami, do wyboru mamy odchody słowika, śluz ślimaka i inne atrakcje...Ja zdecydowałam się jednak na coś "bezpieczniejszego" na początek, czyli maskę zawierającą prawdziwe kakao. Usłyszałam o niej na kilku blogach i opinie były w większości bardzo pozytywne, lubię również zapach czekolady, a więc pomyślałam - czemu nie?\nMaseczkę koreańskiej firmy zamówiłam na niemieckim Amazon i trochę za nią przepłaciłam - na polskim Allegro czy na eBayu była znacznie tańsza (normalnie cena nie przekracza 30-40zł).\nDostałam ją w takim oto eleganckim pudełku, kolorystyka i kształt tubki również kojarzą się z czymś eleganckim, ekskluzywnym\nMaska ma za zadanie oczyszczać naszą cerę i pomagać w walce z niedoskonałościami, zwężać pory, rozjaśniać przebarwienia i poprawiać koloryt cery a także regenerować i nawilżać. Lista zadań jest całkiem długa, mnie najbardziej zaciekawiło właśnie to, że nie jest to maska nastawiona typowo na oczyszczanie i walkę z trądzikiem (takie maski są często agresywne, wysuszają, podrażniają...) ale również ma regenerować naszą skórę i zapewnić odpowiednie nawilżenie. Gdyby nie pozytywne opinie w internecie, pewnie nie uwierzyłabym w takie cuda ;)\nMaska zawiera sporo naturalnych składników:\n- prawdziwe kakao\n- złoto (!)\nMaseczka pachnie jak najprawdziwsze mocne kakao! I nic dziwnego, w końcu naprawdę je zawiera. Nie wyczuwam ani cienia sztuczności, zapach nie drażni ani nie przyprawia o ból głowy, jak to czasem zdarza się przy maskach udających czekoladowe. Tutaj zapach jest bardzo naturalny, przyjemny (oczywiście jeśli lubimy kakao i czekoladę), aż chce się maskę zlizać z twarzy :P Kremowa, dość gęsta konsystencja, bardzo łatwo się rozprowadza. Lekko zasycha, ale nie tworzy na twarzy maski uniemożliwiającej mówienie czy picie. Łatwo się zmywa.\nI tutaj prawdziwe zaskoczenie - obietnice producenta to nie tylko puste słowa.\nPo zmyciu maseczki pory są jakby zmniejszone, skóra wygładzona, nawilżona. Gdy maseczka jest na twarzy, niemal czuję jak "wysysa" wszystko co złe z mojej skóry ;) Potem buzia długo wygląda świeżo, cera jest rozjaśniona, wygląda na bardziej wypoczętą. Nie ma mowy o żadnych podrażnieniach ani nieprzyjemniej napiętej, wysuszonej skórze. Chwilę po nałożeniu możemy odczuwać lekkie ściągnięcie, ale jest to wynik zasychania maseczki na twarzy a nie jej działania na skórę. Po zmyciu niczego takiego nie odczuwam.\nTakie są rezultaty w trakcie i tuż po zmyciu, ale w końcu nas najbardziej interesuje to, co dzieje się przy regularnym stosowaniu.\nMaskę można stosować kilka razy w tygodniu, ja nakładam ją mniej więcej 2 razy.\nPo pierwszym - dwóch użyciach może pojawić się kilka nadprogramowych krostek, trochę mnie to zaniepokoiło, ale na szczęście nie były to takie "wulkany", które pozostają na twarzy przez 2 tygodnie, tylko drobne wypryski, które szybko zniknęły. Po kolejnych użyciach nic takiego już nie miało miejsca, a więc sądzę, że może za sprawą maski skóra pozbywa się wszelkich zalegających zanieczyszczeń.\nPrzy regularnym stosowaniu 2 razy w tygodniu dość szybko zauważyłam pozytywne działanie. Pory stały się nieco mniej widoczne, pojawia się mniej niedoskonałości i zaskórników. Mam również wrażenie, że maska rozjaśnia blizny pozostałe po jakichś większych wypryskach, jak również przyspiesza gojenie tych już istniejących. Przy regularnym stosowaniu skóra staje się gładsza, koloryt wyrównany.\nZawiera koenzym Q10 i kolagen, więc myślę, że może również pomóc nam w zapobieganiu powstawaniu zmarszczek :)\nNie pojawia się ściągnięcie ani podrażnienie, a moja skóra jest dość wrażliwa, więc sądzę, że jeśli mnie coś nie podrażnia, to już nikomu nie zaszkodzi :)\nZauważyłam jednak że po pierwsze, nie warto nakładać grubej warstwy - możemy mieć wtedy uczucie szczypania, gdy maska zasycha, trudniej ją również potem zmyć i jest to po prostu marnowanie produktu.\nPo drugie - nie należy stosować jej zaraz po peelingu - może troszkę bardziej szczypać i lekko podrażnić. Z tego powodu peeling stosuję np przez maseczką nawilżającą albo po prostu w jakikolwiek inny dzień. Natomiast stosując maskę bez peelingu nigdy nie zauważyłam jakiegokolwiek podrażnienia czy przesuszenia.\nMaska jest bardzo wydajna, dostajemy sporą tubkę o pojemności 150 g a do wykonania maseczki wystarczy nałożenie naprawdę cienkiej warstwy. Stosuję ją mniej więcej od początku sierpnia a nie zużyłam nawet połowy. Myślę, że spokojnie wystarczy na pół roku, jeśli nie na dłużej. Dlatego też sądzę, że jest warta swojej ceny i zachodu związanego z dokonaniem zakupów online.\nPodsumowując, maseczka ta naprawdę mnie zauroczyła - śliczny zapach, przyjemna w użytkowaniu i naprawdę działa. Dobrze oczyszcza bez efektu ściągnięcia czy przesuszenia, rozjaśnia przebarwienia i wygładza skórę. Jak dla mnie - same plusy :)\n- umieść baner z linkiem do inicjatora tagu - Maliny\n- umieść zasady tagu w poście na swoim blogu\n- dopisz się do listy obserwatorów Maliny\n- zamieść raz w tygodniu recenzję co najmniej jednej testowanej maseczki\nTaguję i zapraszam:\nPink Caster Sugar: http://pinkcastersugar.blogspot.com/\nAutor: kirei o 13:09 15 komentarzy :\nEtykiety: azjatyckie , maska do twarzy , ulubieniec\nRausch - regenerująca i witalizująca maska/kuracja do włosów z rumiankiem\nPo dość intensywnym weekendzie (odwiedziny znajomych i pewne dość ważna wydarzenie w życiu prywatnym :) ), przyszedł czas na chwilę spokoju i recenzję.\nTym razem przedstawiam produkt do włosów firmy szwajcarskiej firmy Rausch, który ma za zadanie regenerować, wzmocnić i chronić nasze włosy bez obciążania. Trudno powiedzieć, jak go skategoryzować - jest to dość intensywny, skoncentrowany kosmetyk, więc nie nazwałabym go odżywką. Nie jest też typową maską, bo należy go zmyć tak naprawdę od razu po rozprowadzeniu, nie odczekujemy nawet kilku minut.\nRausch to firma szwajcarska, produkująca głównie kosmetyki do włosów, ale również te przeznaczone do pielęgnacji ciała. Są to produkty oparte na naturalnych ekstraktach, podobno min. 40% stanowią ekstrakty roślinne, na których oparty jest dany kosmetyk.\nA tutaj mamy obietnice producenta, w wersji angielskiej:\nEkstrakty z rumianku oraz skrzypu regenerują, wzmacniają oraz chronią włosy na dłużej, bez obciążania. Przywracają włosom zdrowy wygląd, elastyczność oraz naturalny blask.\nPrzeznaczona jest docelowo dla włosów zniszczonych i osłabionych.\nRozprowadzamy niewielką ilość na całe włosy (ja pomagam sobie w tym grzebieniem, żeby było równomiernie), po czym od razu spłukujemy. Bardzo wygodne, szczególnie, gdy brakuje nam czasu, np rano czy gdy jesteśmy w podróży :)\nKonsystencja kremowa, gęsta, ale łatwa do rozprowadzenia o biało-kremowym kolorze. Pięknie i intensywnie pachnie rumiankiem.\nZaciekawił mnie sposób otwierania, nie ma typowej klapki ani całkowicie odkręcanej nakrętki, tylko po prostu lekko przekręcamy zamknięcie, po czym przesuwa się ono lekko do góry i zaczyna być widoczny otworek, z którego po naciśnięciu tubki wydobywa się krem. Bardzo wygodne i higieniczne rozwiązane :)\nPo pierwsze, rumianek musi tam być w naprawdę dużym stężeniu, ponieważ nie tylko pachnie zabójczo, ale również po zastosowaniu bardzo ładnie wydobywa złociste refleksy na moich włosach, które są jasno-brązowe, ale miejscami przypominają niemal blond.Sądzę, że z tego względu świetnie nada się nie tylko dla blondynek oraz dla szatynek, którym włosom może dodać złocistego blasku. Oczywiście osoby o ciemniejszych włosach nie muszą obawiać się zmiany koloru, nie jest to trwały efekt.\nMaska rzeczywiście nie obciąża ani trochę, ułatwia rozczesywanie, nieco wygładza włosy. Zapobiega efektowi szorstkiego siana na głowie, który czasem odczuwam, gdy nie zastosuję żadnej odżywki, lub gdy zastosuję coś, co zupełnie nie współpracuje z moimi włosami.\nNa dłuższą metę ogranicza niszczenie się włosów i rozdwajanie końcówek, stosowałam ją około 5 miesięcy i gdy pod koniec jej stosowania przyszedł czas na podcięcie końcówek, nie były one prawie wcale zniszczone. Efekt ten przypisuję tej właśnie masce oraz stosowaniu delikatnych szamponów bez silikonów (Klorane). W tym okresie akurat nie stosowałam żadnej maski Biovax.\n100 ml wystarczyło mi na 5 miesięcy. Z racji tego, że jest to dość skoncentrowany preparat, nie używałam jej po każdym myciu, tylko mniej więcej 2 razy w tygodniu oraz brałam ją na wyjazdy, ponieważ jest to niewielka tubka z bardzo wygodnym i szczelnym zamknięciem. Do pokrycia włosów wystarczy niewiele, rozprowadza się bardzo łatwo.\nNiestety nie spotkałam się z kosmetykami Rausch w Polsce, są jednak dostępne w Niemczech (w aptekach - np ta na dworcu głównym w Berlinie - taka mała wskazówka, ponieważ wiem, że wiele osób właśnie tam się przesiada czy to w drodze na lotnisko czy do innego miasta) oraz oczywiście w Szwajcarii.\nRaczej nie ściągałabym jej z zagranicy przez internet, ale przy okazji jakiejś wycieczki do Niemiec czy Szwajcarii na pewno warto sprawdzić :)\nPodsumowując, jestem z tego produktu bardzo zadowolona, przyjemny w stosowaniu, śliczny, rumiankowy zapach, brak obciążania oraz co ważne - nie podrażnia mojej wrażliwej skóry. Co prawda na skórę głowy nie nakładam, ale przy spłukiwaniu i tak ma z nią kontakt. Pięknie wydobywa złociste refleksy na moich włosach, sprawa, że łatwiej mogę je rozczesać i że są wygładzone. Do tego stosowanie bardzo wygodne, szczególnie, gdy nie mamy zbyt wiele czasu na umycie głowy.\nAutor: kirei o 22:34 14 komentarzy :\nEtykiety: apteczne , włosy\nSanoflore & Fennel, czyli moje aktualne nawilżacze


Historia - Zwiastun Ewangelicki\nks. Waleriusz Herberger 21.04.1562-18.05.1627 Niemiecki teolog luterański, nauczyciel i poeta urodził się 460 lat temu we Wschowie. Nazywany był „małym Lutrem”. Po wczesnej śmierci rodziców mieszkał u swojej ciotki Barbary Wende. Uczęszczał do wschowskiej szkoły łacińskiej. Następnie w latach 1579-1582 do szkoły w Kożuchowie. W latach 1582-1584 studiował teologię na uniwersytetach we Frankfurcie nad Odrą oraz w Lipsku. Po ich ukończeniu został kaznodzieją i nauczycielem wschowskiej szkoły. W 1590 r. został mianowany diakonem. W tym samym roku ożenił się z córką radnego miejskiego Anną Rüdinger. Dziewięć lat później został pierwszym kaznodzieją. W czasach kontrreformacji musiał w 1604 r. przekazać kościół rzymskim katolikom. Zakupił wówczas dwa domy przy murach miejskich, które połączono wieżą. W ten sposób powstał[...]\nLeopold Kronenberg 24.03.1812-5.04.1878 Warszawski bankowiec urodził się 210 lat temu. Jego ojciec pochodził z Wyszogrodu, w Warszawie należał do grupy postępowych Żydów. Po ukończeniu gimnazjum pijarskiego i maturze w Liceum Warszawskim studiował w Hamburgu oraz w Berlinie. Zakończył studia w 1832 r. i wrócił do kraju, aby prowadzić dom bankowy swojego ojca. Został ewangelikiem reformowanym w 1845 r. biorąc ślub z Ernestyną Rozalią Leo. W 1851 r. założył własny dom handlowy, a 10 lat później wybudował nowoczesną fabrykę wyrobów tytoniowych. To pozwoliło mu na rozwinięcie działalności gospodarczej także w rolnictwie, cukrownictwie i handlu. W 1868 r. stanął na czele spółki cukrowniczej, która po 2 latach przekształciła się w pierwsze w kraju zrzeszenie wielkich producentów – Warszawskie Towarzystwo Fabryk Cukru. W 1867 r.[...]\nW dniu 20 lutego 2022 roku mija 80. rocznica śmierci bpa Juliusza Burschego. Z kolei 20 września minie 160. rocznica jego urodzin. Był osobistością, która wywarła wyjątkowy wpływ na życie Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w tamtych czasach. Na studia teologiczne wyjechał do Dorpatu, czyli dzisiejszego Tartu w Estonii. Po ordynacji służbę rozpoczął w Warszawie. Później kierował Kościołem w czasie ważnych przełomów. Po aresztowaniu 3 października 1939 roku w Lublinie ponad dwa lata spędził w więzieniach i obozie. Został zamordowany w hitlerowskim więzieniu w Berlinie. Jego służba i droga życia dobiegły końca 20 lutego 1942 roku. Jesienią 2017 roku odnaleziono na cmentarzu komunalnym w berlińskiej dzielnicy Reinickendorf miejsce, gdzie został pochowany. Choć sam tego nie doczekał, to jego dokonania i jego postawa miały wpływ na życie[...]\nJan Heweliusz 28.01.1611-28.01.1687 Gdański astronom i matematyk zmarł 335 lat temu. Pochodził z zamożnej, niemieckojęzycznej, luterańskiej rodziny browarników. W 1618 r. rozpoczął naukę w Gdańskim Gimnazjum Akademickim. Od 1630 r. studiował prawo w Lejdzie. Zajmował się także optyką, mechaniką i matematyką. Podróżował po Europie – odwiedził Niderlandy, Anglię i Francję, a w 1634 r. wrócił do Gdańska i przejął interesy od ojca. Ożenił się z Katarzyną Rebeschke. Żona w posagu wniosła kolejny browar oraz kamienice, na których dachach zorganizował obserwatorium astronomiczne. Wyposażył je w stworzone przez siebie przyrządy. W 1641 r. rozpoczął regularne obserwacje planet, komet, Księżyca, plam słonecznych, księżyców Jowisza, pierścieni Saturna. W 1647 r. opublikował po łacinie pierwszą pracę, która w historii astronomii[...]\nKrystyna Roy 18.08.1860-27.12.1936 Na Słowacji 85 lat temu zmarła znana pisarka, diakonisa, działaczka ruchu abstynenckiego. Urodziła się w Starej Turze, gdzie spędziła większość swojego życia. Jej ojciec, Juliusz Roy, był przez 37 lat proboszczem miejscowej parafii. Początkowo uczyła się w domu, w wieku 12 lat wyjechała do Bratysławy, gdzie w szkole wydziałowej nauczyła się języka niemieckiego. Po śmierci ojca w 1884 r. postanowiła nieść pomoc biednym i potrzebującym opieki. Wspólnie z siostrą nawiązały kontakt z ruchem przebudzeniowym i rozpoczęły pracę z dziećmi. Razem napisały 200 pieśni i ok. 130 przetłumaczyły, aby stworzyć rodzimy śpiewnik i korzystać ze słowackiej twórczości, m.in. w pracy z dziećmi. W 1904 r. otworzyły sierociniec Chalúpka, a w 1911 r. doprowadziły do wybudowania szpitala. Siostry założyły także[...]\n– rocznicowe wspomnienie ks. Jerzego Kahané Godną przypomnienia postacią jest ks. Jerzy Kahané (1901-1941). W roku bieżącym minęła 120. rocznica urodzin duchownego i 80 lat od jego przedwczesnego, męczeńskiego zgonu. Ten działacz na rzecz polskości i zaangażowany duszpasterz, w ekumenicznym myśleniu wyprzedał swój czas. Urodził się 27 maja 1901 roku w Warszawie, w ewangelickiej rodzinie Józefa Kahané (według form językowych stosowanych przed wojną Józefa Kahanego), urzędnika prywatnego i Stefanii z domu Rozenbaum. Miał brata bliźniaka Aleksandra Kahané, dobrze zapowiadającego się ekonomistę, urzędnika Ministerstwa Przemysłu i Handlu oraz dwie starsze siostry, których imion obecnie nie znamy. Ukończył parafialne gimnazjum im. Mikołaja Reja. Podczas wojny polsko-bolszewickiej w 1920 roku, jak wielu innych uczniów i absolwentów tej[...]\nArtur Oppman 14.08.1867-4.11.1931 Polski poeta okresu Młodej Polski, publikował pod pseudonimem Or-Ot, zmarł 90 lat temu. Urodził się w Warszawie. Pochodził z niemieckiej rodziny mieszczańskiej, która w 1708 r. przybyła do Polski z Turyngii. Uczęszczał początkowo do II Gimnazjum w Warszawie, jednak zrażony silną rusyfikacją szkoły, przeniósł się do Szkoły Handlowej im. Leopolda Kronenberga w Warszawie. Tam podjął swoje pierwsze próby poetyckie. Jego młodzieńcze utwory były drukowane w „Kurierze Warszawskim”, „Wędrowcu” i „Kurierze Codziennym”. W latach 1883-1885 publikował również w „Tygodniku Ilustrowanym”, „Kłosach” i „Świcie”. Brał udział w życiu narodowym warszawskiej młodzieży – jego patriotyczne wiersze krążyły w odpisach. W latach 1890-1892 studiował filologię polską[...]


Indeks ZEW w Niemczech w V wyniósł 6,4 pkt., oczekiwano 12,0 pkt. - Bankier.pl\nGospodarkaIndeks ZEW w Niemczech w V wyniósł 6,4 pkt., oczekiwano 12,0 pkt.\nIndeks ZEW w Niemczech w V wyniósł 6,4 pkt., oczekiwano 12,0 pkt.\nZaufanie niemieckich analityków i inwestorów instytucjonalnych w V pogorszyło się - wynika z danych Instytutu ZEW. Raport ZEW pokazał, że indeks mierzący oczekiwania tych grup, co do wzrostu gospodarczego Niemiec, wyniósł 6,4 pkt. wobec 11,2 pkt. miesiąc wcześniej.\nAnalitycy spodziewali się indeksu na poziomie 12,0 pkt.\nIndeks ocen obecnej sytuacji w V wzrósł do 53,1 pkt. z 47,7 pkt. w poprzednim miesiącu. Tu oczekiwano wzrostu do 49,0 pkt.(PAP)


Marzec | 2014 | European Legal Culture\nDla żyjących w dobie zawrotnego tempa rozwoju technologicznego hasła ochrony danych osobowych, poszanowania prywatności, czy też wizerunku brzmią znajomo. Jednak w obliczu nieustającego przepływu informacji i wciąż rodzących się nowych możliwości współpracy z maszyną, członkowie społeczności internetowej zdają się tracić rozeznanie … Czytaj dalej →\nOpublikowano Marzec 28, 2014 by europeanlegalculture\nEstado Plurinacional de Bolivia, czyli Wielonarodowe Państwo Boliwia, to niewątpliwie kraj pełen kontrastów, o czym świadczy już sama jego nazwa. Największymi grupami etnicznymi są Metysi oraz Indianie Ajmara i Keczua, ponadto ludność stanowią Guarani, Chiquitano, a także ludność pochodzenia afrykańskiego. … Czytaj dalej →\nW powszechnym przekonaniu instytucja ławy przysięgłych kojarzona jest przede wszystkim z jednomyślnym werdyktem o winie oskarżonego, opartym na dwóch przeciwnościach– „winny” albo „niewinny”. Przeświadczenie to zresztą podtrzymuje kultura masowa, będąca źródłem wiedzy o amerykańskim sądownictwie dla większości obywateli państw kontynentalnych. … Czytaj dalej →\nOpublikowano Marzec 24, 2014 by europeanlegalculture\nCo łączy pracownika, piłkę nożną, Roberta Lewandowskiego i Europejski Trybunał Sprawiedliwości? Tak zwane „Prawo Bosmana”. Mimo że kojarzy się z morzem, ma z nim niewiele wspólnego. Jest to potoczna nazwa zbioru przepisów określających zasady przeprowadzania transferów piłkarzy. Kluczowe znaczenie dla … Czytaj dalej →\nOpublikowano Marzec 22, 2014 by europeanlegalculture\nW niniejszym artykule zostaną podjęte rozważania różnych istotnych kwestii związanych ze skutecznością prawną umów zawieranych on line, które pojawiły się w ostatnim czasie. Wraz z nadejściem Internetu oraz rozwojem aktywności handlowej prowadzonej za pośrednictwem tego medium, stała się ważna analiza … Czytaj dalej →\nO alegorii Sprawiedliwości zdań kilka…\nOpublikowano Marzec 20, 2014 by europeanlegalculture\nUczestnicząc w dyskusji na temat Słuszności w świecie antycznym, mieliśmy okazję zauważyć jak uniwersalne są niektóre idee, które w kręgu, nie tylko kultury europejskiej, wykształciły zestaw przedstawień alegorycznych, wyposażonych w symbole łatwo rozpoznawalne przez odbiorcę. Wśród najpopularniejszych personifikacji, jedną z … Czytaj dalej →\nNie wszystkie drogi prowadzą do Rzymu.\nOpublikowano Marzec 18, 2014 by europeanlegalculture\nPrawo Rzymskie należy do kanonu przedmiotów nauczanych na wydziałach prawa na uniwersytetach Starego Kontynentu. Przyjmuje się, że cała europejska kultura prawna ma swoje korzenie właśnie w starożytnym Rzymie. Gdyby jednak bardziej się zastanowić nad naszym pochodzeniem, pojawiają się pytania: A … Czytaj dalej →