II SA/Bd 840/19 - Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy\nII SA/Bd 840/19 - Postanowienie Wojewódzkiego...\nOpublikowano: LEX nr 3012392\nPostanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 27 kwietnia 2020 r. II SA/Bd 840/19\nWojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi E. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) lipca 2019 r. nr (...) w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej i odmowy przyznania świadczenia wychowawczego postanawia: przywrócić termin do wniesienia skargi kasacyjnej.\nZarządzeniem z dnia 5 kwietnia 2016 r. skarżący został wezwany do uzupełnienia pkt 3 i 4 złożonego przez niego wniosku o przyznanie prawa pomocy (PPF).\nZarządzeniem z dnia 10 sierpnia referendarz sądowy pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy wskazując, że w zakreślonym terminie do uzupełnienia wniosku (tj. do dnia 16 maja) skarżący nie przedłożył uzupełnionego formularza wniosku.\nW piśmie z dnia 12 września 2016 r. skarżący zawarł sprzeciw od ww. zarządzenia oraz wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków wniosku o przyznanie prawa pomocy (formularza PPF) wskazując, że uchybienie terminu nastąpiło nie wskutek jego niedbalstwa czy zaniechania, ale w związku z pogorszonym stanem zdrowia psychicznego objawiającymi się problemami pamięciowymi i trudnościami w skupieniu uwagi oraz zużywaniem większej ilości lekarstw psychotropowych zapisanych przez lekarza psychiatrę.\nJak wynika z art. 86 i art. 97 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., zwanej w skrócie "p.p.s.a.") uchybiony termin należy przywrócić, jeżeli zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki:\n3) jednocześnie z wniesieniem wniosku zostanie dopełniona czynność, dla której określony był termin (w tym przypadku wniesienie skargi kasacyjnej od wyroku z 10 grudnia 2019 r.);\n4) we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu;\n5) powstanie ujemnych dla strony skutków w zakresie postępowania sądowego (art. 86 § 2 p.p.s.a.).\nBrak winy po stronie podmiotu dokonującego lub zamierzającego dokonać określonej czynności procesowej stanowi konieczną, a jednocześnie podstawową przesłankę przywrócenia terminu. Artykuł 86 § 1 p.p.s.a. nie określa, według jakich kryteriów należy oceniać zachowanie strony. Ocena braku winy została pozostawiona uznaniu sądu. Daje to sądowi możliwość uwzględnienia wszystkich okoliczności, jakie uzna za istotne. Dodatkowo podkreślić należy, że przepis art. 87 § 2 p.p.s.a. nie zobowiązuje do "udowodnienia" przez stronę podnoszonych okoliczności, ale do ich "uprawdopodobnienia". Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu zalicza się np. przerwy w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar. Kryterium braku winy wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej.\nAnalizując złożony wniosek w kontekście opisanych powyżej przesłanek Sąd uznał, że Skarżący uprawdopodobnił okoliczności, że niedochowanie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku z 10 grudnia 2019 r. było przez niego niezawinione.\nW niniejszej sprawie odpis wyroku wraz z uzasadnieniem został doręczony pełnomocnikowi skarżącej 19 lutego 2020 r., zatem trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi kasacyjnej upływał z dniem 20 marca 2020 r. Skarga kasacyjna została wniesiona w dniu 21 marca 2020 r. tj. z przekroczeniem ustawowego terminu.\nJako przyczynę uchybienia terminu do uzupełnienia braków formalnych zażalenia pełnomocnik skarżącego wskazał niemożność nadania przesyłki zawierającej skargę kasacyjną w placówkach Poczty Polskiej w dniu 20 marca tj. w ostatnim dniu terminu na złożenie skargi kasacyjnej. Pełnomocnik skarżącej podniósł, że w tym dniu placówka Poczty Polskiej w C. (miejscowość siedziby pełnomocnika skarżącej), zazwyczaj otwarta do godziny 18:00, ze względu na trwającą epidemię została zamknięta już o godz. 16:00. Wobec tego pełnomocnik udał się do T., gdzie znajduje się placówka pocztowa czynna całodobowo. Na miejscu jednakże zastał kilkudziesięcioosobową kolejkę, a do budynku poczty petenci byli wpuszczani pojedynczo. Co więcej, zgodnie z wywieszonym na drzwiach budynku Zarządzeniem Naczelnika Poczty, placówka była czynna tylko do godziny 20:00. O tej godzinie placówka faktycznie została zamknięta, a wielu oczekujących klientów, w tym pełnomocnika skarżącej, nie zostali obsłużeni.\nMając na względzie powszechnie znany fakt ograniczenia prowadzenia działalności placówek pocztowych ze względu zaistniały stan epidemii (ogłoszenie stanu epidemii nastąpiło rozporządzeniem Ministra Zdrowia z 20 marca 2020 r. Dz. U. z 2020 r. poz. 491), znajdujący potwierdzenie także w informacjach podawanych na stronach internetowych (https://www.poczta-polska.pl/koronawirus-informacje-dla-klientow) wskazane powyżej okoliczności zdaniem Sądu uprawdopodabniają brak winy po stronie skarżącej w uchybieniu terminu do wniesienia skargi kasacyjnej.\nMając na uwadze powyższe, jak też spełnienie pozostałych przesłanek przywrócenia terminu - Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.


Imieniny obchodzą: Leszek, Tamara, Klotylda\n"Jak radzić sobie z napięciem emocjonalnym i stresem w czasie pandemii?"\n1. Otwieramy stronę www.librus.pl\n2. Wybieramy „ZALOGUJ JAKO”. Podczas pierwszego logowania należy dokonać wyboru logowania jako „RODZIC LUB UCZEŃ”.\nZapamiętujemy nasz wybór:\nCzynności opisane w tym punkcie wykonujemy tylko raz podczas pierwszego logowania, przy kolejnym logowaniu, po wejściu na stronę Librus zaczynamy od pkt. 3\n3. Wybieramy „ZALOGUJ SIĘ DO SYSTEMU” / „LIBRUS SYNERGIA”\n4. Wybieramy „LIBRUS RODZINA” (Jeżeli zamiast opisanego przycisku jest „LIBRUS SZKOŁA” klikamy na nim, nastąpi wtedy zmiana na „LIBRUS RODZINA”)\n5. Wybieramy „LIBRUS SYNERGIA” / „ZALOGUJ”\n6. Wpisujemy login oraz hasło otrzymane od Wychowawcy klasy.\n7. Podczas pierwszego logowania zostaniemy poproszeni o wpisanie starego hasła (z kartki od Wychowawcy) i dwukrotne wpisanie nowego hasła (wymyślonego samodzielnie) oraz opcjonalnie podanie naszego e-maila (przydatnego podczas, gdy zapomnieliśmy hasło).\n8. Po zalogowaniu wyświetlone zostanie logo powitalne oraz menu, w którym będziemy mogli otrzymać informację m.in. o ocenach, frekwencji, wiadomościach.\nW przypadku problemów prosimy o kontakt ze szkołą.\nInstrukcja do pobrania - wersja pdf\nDokument wersja pdf\nA. Przedmioty, które są zdawane jako obowiązkowe i dodatkowe\nUstne – język polski i język obcy (bez określenia poziomu)\nPisemne – język polski, język obcy, matematyka (poziom podstawowy) + obowiązkowo co najmniej jeden przedmiot na poziomie rozszerzonym\nMożna wybrać od 1 do 6 przedmiotów spośród: język polski, język obcy nowożytny, matematyka, biologia, chemia, wiedza o społeczeństwie, fizyka , geografia, informatyka, historia, historia muzyki, historia sztuki, język łaciński i kultura antyczna, język mniejszości etnicznej, język mniejszości narodowej, filozofia, język regionalny (język kaszubski)\nMożna wybrać przedmiot którego uczeń nie uczy się w szkole, lub nie realizuje w zakresie rozszerzonym, ale trzeba pamiętać, że wtedy zdający przygotowuje się samodzielnie.\nB. Harmonogram przeprowadzania egzaminu maturalnego (komunikat dyrektora CKE o harmonogramie).\nPisemne od 6 maja (z lewej strony o 9.00 rano, z prawej strony po ukośniku po południu o 14.00)\n6 - polski PP / polski PR\n7 – matematyka PP / język łaciński i kultura antyczna\n8 – angielski PP /angielski PR\n9 – matematyka PR / filozofia\n10 – biologia / wos\n13 – chemia / informatyka\n14 – niemiecki PP /niemiecki PR\n15 – geografia / historia sztuki\n16 –rosyjski PP /rosyjski PR\n17 – francuski PP /francuski PR\n20 – fizyka /historia\n21 – hiszpański PP /hiszpański PR\n22 - włoski PP /włoski PR\nUstne: j.polski 9 – 22 maja, j.obce 6 – 25 maja (oprócz niedziel) - harmonogram tworzy wicedyrektor szkoły do 6 marca\nC. Warunki przystąpienia do egzaminu maturalnego w terminie dodatkowym lub poprawkowym.\nW szczególnych przypadkach losowych lub zdrowotnych, jeżeli absolwent nie może przystąpić do egzaminu, dyrektor okręgowej komisji egzaminacyjnej, na udokumentowany wniosek absolwenta lub jego rodziców, może wyrazić zgodę na przystąpienie do egzaminu w terminie dodatkowym (czerwiec). Taki wniosek absolwent lub jego rodzice (prawni opiekunowie) muszą złożyć najpierw dyrektorowi szkoły najpóźniej w tym samym dniu w którym miał zdawać egzamin. Wniosek musi być udokumentowany, np. zwolnieniem lekarskim lub zaświadczeniem z policji itp. Egzaminy w terminie dodatkowym odbywają się zazwyczaj w jednej ze szkół w Lublinie, ustne najczęściej organizowane są w szkole.\nDla absolwentów zdających egzaminy maturalne w maju i czerwcu termin ogłoszenia wyników i wydania świadectw to 4 lipca.\nWarunkiem zdania egzaminu maturalnego jest zdanie 5 egzaminów obowiązkowych (2 ustne i 3 pisemne na poziomie podstawowym) na co najmniej 30 %, oraz przystąpienie do egzaminu dodatkowego na poziomie rozszerzonym.\nDo egzaminu poprawkowego może przystąpić ten absolwent, który nie zdał wyłącznie jednego egzaminu z przedmiotu obowiązkowego, i żaden z nich nie został mu unieważniony oraz przystąpił do co najmniej jednego przedmiotu dodatkowego na poziomie rozszerzonym i nie został on mu unieważniony.\nEgzamin poprawkowy pisemny odbywa się 20 sierpnia, ustne odbywają się w dniach 20-21sierpnia , u nas w szkole. Termin ogłoszenia wyników to 11 września.\nD. Rodzaj dokumentów, miejsca i terminów składania tych dokumentów, przede wszystkim deklaracji i dokumentów uprawniających do dostosowania warunków i form egzaminu maturalnego do potrzeb edukacyjnych i możliwości psychofizycznych zdających.\nUczniowie składają deklarację wstępną do dnia 1 pażdziernika, do 7 lutego składają deklarację ostateczną, i do tego dnia ewentualnie mogą dokonać pewnych zmian w deklaracji, np. dodać nowy przedmiot lub z jakiegoś zrezygnować. Oczywiście, będą wyznaczone terminy kiedy uczniowie będą poproszeni o zgłaszanie się do wicedyrektora w celu podpisania deklaracji ostatecznych (przed dniem 7 lutego, gdyż nie jest to fizycznie możliwe aby ponad 200 uczniów zrobiło to jednego dnia).\nIstnieje możliwość dostosowania warunków i form przeprowadzania egzaminu do potrzeb edukacyjnych i możliwości psychofizycznych zdających. Dostosowanie formy egzaminu polega na przygotowaniu odrębnych arkuszy.Dostosowanie warunków przeprowadzania egzaminu to, np. wydłużenie czasu, egzamin w osobnej sali. Wszelkie dostosowania przyznaje się na podstawie odpowiednich dokumentów, np. orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego, orzeczenie o potrzebie indywidualnego nauczania, zaświadczenie lekarskie o stanie zdrowia, opinia poradni psychologiczno – pedagogicznej.\nWszelkie informacje można znaleźć na stronie OKE Kraków w dokumencie Komunikat o dostosowaniach w roku szkolnym 2018/2019. W tym dokumencie w części pierwszej są określone zasady ogólne, a następnie różnorodne tabelki określające jakie dostosowania są możliwe w różnych sytuacjach, czyli dla zdających:\nz niepełnosprawnością ruchową / z czasową niepełnosprawnością rąk\nafazją, autyzmem, zespołem Aspergera\nchorzy lub niesprawni czasowo\nze specyficznymi trudnościami w uczeniu się (dysleksja, dysgrafia, dysortografia, dyskalkulia)\nktórzy znaleźli się w sytuacji traumatycznej lub kryzysowej\nmają trudności adaptacyjne związane z wcześniejszym kształceniem za granicą\nNajczęściej występują w szkole sytuacje uczniów którzy posiadają opinie z poradni dotyczące dysleksji lub dysortografii. W tym przypadku korzystają z takich samych arkuszy jak wszyscy zdający, nie mają wydłużonego czasu egzaminu, a możliwe jest jedynie dostosowanie kryteriów oceniania prac pisemnych na języku polskim i języku obcym ( czyli tak naprawdę nie bierze się pod uwagę błędów ortograficznych przy ocenie pracy).\nTe dokumenty uprawniające zdającego do dostosowania warunków i form egzaminu należy złożyć wraz z deklaracją maturalną do 1 października. Można uzupełnić w terminie późniejszym, ale nie później niż 7 lutego.\nE. Opłaty za egzamin maturalny.\nW tym roku zdający nie ponoszą żadnych opłat.\nabsolwentów, którzy po raz trzeci i kolejny przystępują do egzaminu maturalnego z tego samego przedmiotu obowiązkowego lub z tego samego przedmiotu dodatkowego\nF. Przyczyny unieważniania egzaminu maturalnego z danego przedmiotu w części ustnej lub pisemnej przez przewodniczącego zespołu egzaminacyjnego oraz przez dyrektora OKE lub dyrektora CKE.\nPrzewodniczący Zespołu Egzaminacyjnego (dyrektor szkoły) może unieważnić egzamin już w trakcie jego zdawania.\nOczywiście, egzamin może być też unieważniony przez dyrektora okręgowej komisji egzaminacyjnej w przypadku stwierdzenia niesamodzielnego rozwiązywania zadań na wniosek egzaminatora sprawdzającego prace. Do unieważnienia wystarczy jedno zadanie, lub np. pisanie pracy ołówkiem.\nG. Możliwości wglądu do pracy egzaminacyjnej\nWniosek o wgląd do pracy egzaminacyjnej składa się do dyrektora właściwej komisji okręgowej. Wniosek może być złożony osobiście przez absolwenta lub osobę występującą w jego imieniu, lub przesłany do komisji okręgowej drogą elektroniczną, faksem lub pocztą tradycyjną. Wynikiem wglądu może być weryfikacja punktów. Szkoła nie uczestniczy w tym procesie, informowana jest ewentualnie o sytuacji w której następuje weryfikacja punktów.\nKolegium Arbitrażu Egzaminacyjnego istnieje od 1 stycznia 2017 r.\nAbsolwent może wnieść odwołanie od wyniku weryfikacji sumy punktów z części pisemnej egzaminu maturalnego do Kolegium Arbitrażu Egzaminacyjnego, za pośrednictwem dyrektora okręgowej komisji egzaminacyjnej, w terminie 7 dni od dnia otrzymania informacji o wyniku weryfikacji sumy punktów.\nWszelkie informacje na temat egzaminu maturalnego można znaleźć na stronach internetowych www.oke.krakow.pl i www.cke.edu.pl , będą też na stronie internetowej szkoły www.zsbio.lbl.pl.\nPonadto, w razie pytań zachęcamy do kontaktu z wicedyrektorem odpowiedzialnym za organizację i przeprowadzenie egzaminów, czyli z panią Anną Kraczowską.\nMinisterstwo Edukacji Narodowej i Ministerstwo Zdrowia podjęły ogólnopolską kampanię pod nazwą "Przyjmuje leki czy bierze? Leki bez recepty - do leczenia, nie do brania".\nKampania jest odpowiedzią na narastający problem związany z tą nową formą używania narkotyków. Opinie toksykologów, lekarzy, a także terapeutów uzależnień wskazują na zwiększającą się liczbę przypadków używania przez młodzież loków dostępnych bez recepty, gdy tymczasem rodzice i nauczyciele bardzo często nie są świadomi tego zjawiska i konsekwencji z nim związanych.\nW ramach kampanii opracowano materiały edukacyjne dla rodziców i nauczycieli - wśród nich podręcznik dla rodziców O lekach, marihuanie i dopalaczach - bez histerii, który ma być źródłem wiedzy, ale również pomocą w kształtowaniu umiejętności wychowawczych.\nWięcej informacji znajduje się na stronie Krajowego Biura ds. Przeciwdziałania Narkomanii.\nRaport miesięczny - frekwencja, Raport miesięczny - frekwencja


kiedy chrzciny??? - Forum 2021 - RODZICE.PL\nDziewczyny kiedy chrzciłyscie Wasze dzieciątka??\nJak dzieci znoszą pobyt w kościele??\n12 odpowiedzi na pytanie: kiedy chrzciny???\nRe: kiedy chrzciny???\nJa chrzciłam córeczke jak miala 3,5 miesiąca. Na początku mszy przedstawiła się wszystkim głośnym płaczem:)\nKsiądz pozwolił mi iść do zachrysti i tam dałam jej cherbatki,przy której usneła,na szczęcie nie obudziła się do końca mszy. Chwała Bogu.Zauważyłam,że z mniejszymi dziećmi jest mniej problemu, bo po prostu wszystko przesypiają. Pozdrawiam\nWłaśnie wczoraj chrzciliśmy naszego synka. Juliusz w środę skończył 2 miechy ale były dzieci zarówno młodsze jak i starsze od niego.\nW kościele byliśmy już kilka razy i jak dotąd był bardzo grzeczny, przesypiał całą mszę. Wczoraj już nie było tak różowo był bardzo niespokojny i płakał co chwilkę, a najgłośniej kiedy ksiądz polewał mu główkę. Pewnie udzieliły mu się emocje.\njak miała 2 miesiące. Całą mszę przespała, bo ją przetrzymałam po obudzeniu rano (normalnie jeszcze dosypia z godzinkę).\nNati miała 4 miesiące – jeśli mogłabym Ci coś doradzić to wybierz chrzest bez mszy – Nati przec całą mszę była spokojna, widać to było dla niej za wiele, bo całą ceremonię WRZESZCZAŁA\nMiałam chrzciny wczoraj. Sonia nawet nie zamruczała przez całą Mszę. Ma 2,5 miesiaca, ale były tam dzieci w róznym wieku.Od roczku poczawszy na 3 tyg. skończywszy.Z małym dzieciatkiem jest o tyle lepiej, że prawie cały czas śpi i rodzicom łatwiej jest z nim wystac. Moja córcia nie spała przez całą Mszę ale za to z uwielbieniem patrzyła w oczy swojego taty! Szok!\nNa chrzest polecam tez ciepłe miesiące, zwłaszcza jak się mieszka w domku.Zawsze mozna gości trochę wyrzucic na dwór żeby się przewietrzyli.Wczorajszy dzień był super, tym bardziej, że całą imprezę przygotowała moja tesciowa z moim mężem.Ja miałam tylko zajać się małą.Kochani!\nZapłacilismy księdzu 50 zł.\nChrzciłam jak Julcia miała miesiąc, nie dała się nakarmić przed wyjściem, więc jak się obudziła, to się darła na cały kościół, chciałam już wyciągnąć pierś i nakarmić w ławce, ale jakoś dotrwałyśmy do końca…\ngdzie taki tani ksiądz??\nu nas chcą 200, tzn. niby co łaska, ale nie mniej niż…\nNie żartuj!!!200 zł!? W życiu!Mieszkam w kartuzach niedaleko Gdańska. Miesiac temu moja koleżanka dała księdzu 100 zł, a on oddał jej 50 mówiąc, ze to przeciez chrzciny, a nie slub.Wiesz co, ja bym chyba tyle nie dała.Wolałabym coś za to Soni kupić.Jak pójdziesz załatwiac chrzest to daj mu w zaklejonej kopercie 50 zł( na odchodnym) i wyjdz tak żeby nie zdażył przy tobie zajrzec do środka hi,hi. Przecież zazwyczaj chrzci się więcej niz jedno dziecko podczas Mszy,niech nie przesadzaja.A maleństwo tak czy siak muszą ci ochrzcić.Za 20 czy za 200 złotych.\nKrzyś miał 5 mies\nmy mieliśmy tylko samą ceremonię Chrztu (na mszy i u komunii byliśmy tegoi samego dnia rano); trawło to góra 15 min i Krzyśkowi nie zdążyło się znudzić 🙂\nMy mielismy wlasnie wczoraj chrzest, a maly ma 5 miesiecy bez czterech dni. Na poczatku byl spokojny, rozgladal sie, ale po jakichs 15 min. znudzilo mu sie i nawet noszenei nie pomagalo. Rozryczal sie i nie dal sie uspokoic znanymi metodami :-)))\nJuz zaryczanego ksiadz polal woda, nawet sie chwile uspokoil, ale to pewnie ze zdziwienia i moze sobie kapiel przypomnial, ktora uwielbia. Za chwile jednak byl znowu ryk, wiec tata go wzial poszedl do zachrystii i tam…. zasnal ze zmeczenia i od placzu. Chrzest byl o godzinie 14.00 a u wiekszosci dzieci o tej porze zaczynaja sie popoludniowe marudy, a nasz najczesciej o tej porze zasypia, wiec byl zmeczony, w kosciele, w ktorym jest zawsze zimnica, bo stary ceglany, teraz przez okna swiecilo przerazliwie slonce akurat na nas, no i to bylo dla niego za wiele.\nGdybym wiedziala, ze tak bedzie, to ochrzcilibysmy go duzo wczesniej. Male dzieci w becikach przespaly cala msze, naewt nie mruknely, a ten przeszalal prawie cala.\nDlatego lepiej to zrobic w miare wczesnie, gdy dzieci jeszcze prawie cale dnie przesypiaja.\nchrzciłam pod gołym niebem 😉 bo u nas nie ma jeszcze koscioła\nwiem, ze mozna dziecko ochrzcic nawet w domu lub poprosic ksiedza o sam chrzst bez mszy\nMati mial 5 miesiecy i termin uzalezniony byl d rodzicow chrzestnych, jesli nie ma tej zaleznosci chrzest powinien byc w miare szybko, oczywiscie nie na sile, ale nie ma powodu do zwlekania\nMy chrzcilismy jak Milcia miala 3 tygodnie i uwazam ze to jest najlepsza pora poniewaz wowczas dziecko jest jeszcze w miare spokojne bo czym starsze tym bardziej sie wierci i marudzi. nasza Milcia cala msze przespala nawet zimna woda na glowke jej nie ruszyla. Ajeszcze jeden plus to taki ze dziecko w tym czasie jest w miare lekkie zeby trzymac na reku podczas mszy. chociaz my trzymalismy w wozku 🙂\nZnasz odpowiedź na pytanie: kiedy chrzciny???


Anna Mucha kocha złote maseczki do twarzy! (FOTO) - Zeberka.pl\nZeberka.pl » Anna Mucha » Anna Mucha na święta postanowiła się... ozłocić? Zobaczcie maseczkę, którą...\nanna mucha maseczki do twarzy pielęgnacja twarzy sekrety urody gwiazd\nanna mucha/AKPA / Instagram / @taannamucha\nAnna Mucha jest już gotowa na Wielkanoc. A przynajmniej w kwestii urody. Na jej Instagramie pojawiło się wczoraj zdjęcie, na którym zaprezentowała jeden ze sekretów swojej promiennej skóry. Zabieg nie jest najtańszy, ale wg celebrytki - warto go sobie zafundować. O czym mowa?\nZOBACZ: ANNA MUCHA KREUJE NOWE TRENDY! ZACZNIEMY APLIKOWAĆ KREMY NA MAKIJAŻ?\nAktorka zafundowała sobie wczoraj maseczkę z płatków złota. Taki zabieg na rozjaśniać skórę i rozświetlać ją. Złoto nakłada się na twarz i przystępuje się do masażu. Ale najpierw zdjęcie! Bo określenie "wyglądać jak milion dolarów" nigdy nie będzie bardziej trafne niż w tym momencie.\n- no ja już wyglądam jak pisanka  dziękuje @karolinazalewska za ozłocenie mnie 浪 - napisała Mucha pod zdjęciem.\nPod zdjęciem pojawiła się masa komentarzy.\n- Wyglądasz jak Wonder Woman w SPA \n- Złota kobieta !!!\n- Ładne te pisanki w tym roku \n- Ubrana tylko w perfumy najlepiej wyglądasz - czytamy pod zdjęciem.\nZOBACZ: TAKIEJ ANNY MUCHY JESZCZE NIE WIDZIELIŚCIE. FANI WĄTPIĄ, ŻE TO ONA!\nCo powiecie na taki relaks?\n... no ja już wyglądam jak pisanka  dziękuje @karolinazalewska za ozłocenie mnie 浪\nGaleria zdjęć: Pozwalasz maseczce w płachcie wyschnąć na twarzy? To karygodny błąd!\nPopełniasz ich więcej?


Nasze Piękne Kaszuby - portal kaszubski\nChcąc spędzić wolny czas z dala od miasta warto wybrać się na Kaszuby. Jest to miejsce, które zachwyci swoim pięknem nawet najbardziej wymagających wczasowiczów.\nNa Kaszubach możemy znaleźć bardzo wiele mniejszych i wiekszych urokliwych miejscowości, zachęcających do przyjazdu licznymi atrakcjami turystycznymi oraz niespotykamymi walorami krajobrazowymi. Baza noclegowa Kaszuby jest stosunkowo mocno rozbudowana. Funkcjonują tutaj gospodarstwa agroturystyczne, oferujące wspaniały wypoczynek na wsi. Można także wybrać domek letniskowy na jeziorem (Wdzydze, Charzykowskim, Raduńskim, Ostrzyckim) lub Morzem Bałtyckim i wybrać wczasy nad wodą.\nGłówną atrakcją Kaszub jest piękno przyrody, wspaniałe krajobrazy będące połączeniem ogromnych skupisk leśnych oraz niezliczonych jezior i stawów, a nawet wzniesień górskich. Dla osób szukających innego rodzaju wrażeń zaproponować można inne atrakcje turystyczne np. : najstarszy w Polsce skansen we Wdzydzach Kiszewskich, Skansen kolejowy w Kościerzynie, Muzeum Hymnu Narodowego w Będominie, Muzeum ciesielstwa w Szymbarku, gdzie zobaczyć możemy najdłuższą deskę świata oraz dom do góry nogami!\nZ kolei w miejscowościach: Wieżyca czy Wdzydze Kiszewskie, można wejść na wysoką wieżę widokową i z wysokości podziwiać panoramę Kaszub i jezior kaszubskich.\nAgroturystyka na Kaszubach oprócz tanich noclegów, zapewnia również wiele atrakcji, takich jak jazda konna, plac zabaw dla najmłodszych, czy też wieczorne grillowanie. W ofercie wielu gospodarstw istnieje dodatkowo możliwość wykupienia regionalnych posiłków, które wraz z otaczającym odmiennym językiem kaszubskim pozwolą wczuć się w tamtejszy klimat. Z nami znajdziesz wymarzony nocleg.\nKartuzy nazywane są czasami stolicą Kaszub, bo położone są dokładnie pośrodku pojezierza Kaszubskiego. Nazwa miejscowości wywodzi się od zakonu Kartuzów, który został sprowadzony w XVI wieku. Zakon (o najostrzejszej w Kościele katolickim regule) wzniósł świątynię i pustelnię. Kościół – z renesansowym ołtarzem, rzeźbami świętych, barokowymi stallami i innymi elementami wystroju – do dziś jest najważniejszym zabytkiem w Kartuzach. W Kartuzach znajduje się też warte odwiedzenia Muzeum Kaszubskie.\nWieżyca (328 m.n.p.m) to najwyższe wzniesienie na Niżu Środkowoeuropejskim. Na jej szczycie znajduje się trzydziestometrowa wieża widokowa im. Jana Pawła II – na wieżę można wejść, zyskując wspaniały widok na Kaszuby. Tuż obok wzniesienia wiedzie szlak kajakowy – Kółko Raduńskie – przepływający przez 14 jezior.\nSzymbark przyciąga turystów jak magnes, bo właśnie tu można zobaczyć dom, który stoi – naprawdę – na dachu. Ci, którzy odwiedzili tę atrakcję twierdzą, że zaledwie kilka minut wpatrywania się w budynek mocno zaburza poczucie równowagi. Drugą atrakcją Szymbarku jest bunkier Tajnej Organizacji Wojskowej “Gryf Pomorski”.\nOdry nazywane są polskim Stonehage. To miejsce słynie z kamiennych kręgów o średnicy 15 i 30 metrów, znajdujących się na terenie rezerwatu. Kręgi ułożyli przybyli ze Skandynawii Goci. W pobliżu znajdują się Kurhany, gdzie chowano zmarłych.\nJezioro Wdzydze nazywane jest również Kaszubskim Morzem i ma opinię najpiękniejszego jezioro Pojezierza Kaszubskiego. Na północnym brzegu jeziora znajduje się pierwszy założony na ziemiach polskich skansen, obecnie – Park Etnograficzny, w którym obok siebie stoją dworki, chałupy chłopskie i rybackie, zagrody, kuźnia, kościół, a dwa wiatraki. Jest nawet budynek szkoły, pamiętający jeszcze czasy pruskie. W parku nie ma zakazu dotykania eksponatów, można więc poczuć atmosferę sprzed lat, nawet – sprzed wieków.\nPark Krajobrazowy Dolina Słupi przyciąga miłośników ptaków (m.in. bardzo rzadkiego, zagrożonego wyginięciem myszołowa). Na terenie parku są ścieżki przyrodnicze, szlaki kajakowe i rowerowe, umożliwiające obserwację fauny i flory. Na Słupi jest szlak elektrowni wodnych, zachowanych w bardzo dobrym stanie – najstarsza z nich pochodzi z XIX wieku.\nPark Narodowy Bory Tucholskie to miejsce, które muszą odwiedzić wszyscy, spragnieni odpoczynku od cywilizacji, w ciszy i spokoju. Bory Tucholskie to 120 hektarów gęstych lasów, dziewięćset jezior i malownicze krajobrazy.\nTuryści, oprócz pięknych widoków, zabytków i innych atrakcji poszukują również strawy dla ciała. Kuchnia kaszubska pełnymi garściami czerpie z tego, co oferuje natura. Podstawą jadłospisu są ryby słodkowodne: sielawa, płoć, leszcz i ukleja, szczupak, pstrąg, sum i lin. Ryby Kaszubi przygotowują razem z ogonem i łbem. Typowa kaszubska zupa przyrządzona jest z brukwi, ziemniaków i mięsa (często gęsiny). Druga zupa może się kojarzyć turystom z Wigilią, ale na Kaszubach serwowana jest na co dzień: to zupa „brzodowa” – z suszonych wiśni, jabłek, śliwek i gruszek, zabielana gęstą śmietaną, podawana z drobnymi kluskami. Na deser Kaszubi serwują „ruchanki”, czyli cienkie racuszki z ciasta chlebowego, smażone na tłuszczu, posypywane cukrem pudrem. Można ich skosztować w większości kwater agroturystycznych.\nNasze.Kaszuby.pl – portal\nZapraszamy do odwiedzenia nas wkrótce, powstanie tutaj portal pasjonatów Kaszub i Pomorza – ludzi zafascynowanych: obyczajami, kulturą i pięknem Kaszub.\nComments on: "Nasze Piękne Kaszuby" (2)\nzakochana w kaszubach said:\n11 lutego, 2014 at 5:39 am\nKocham Kaszuby, przyjeżdżam tutaj co roku, pozdrawiam wszystkich Kaszubów i Kaszubki 🙂\n20 maja, 2014 at 8:12 pm\nJa właśnie u siebie zachęcam ludzi do przyjazdu na tą piękną krainę. Nie mieszkam tu długo ale pokochałam to miejsce całym sercem


aorus | PurePC.pl\nOpinie dotyczące nowych kart graficznych od Zielonych są mocno podzielone, a wszystko to za sprawą ich szalenie wysokich cen. Mimo wszystko kolejny raz otrzymaliśmy odczuwalny skok wydajności, który dodatkowo wzbogacony został obsługą nowych technologii takich jak Ray Tracing, NGX czy DLSS. Na co jeszcze można ponarzekać? W przypadku Founders Edition zdecydowanie na brak trybu pasywnego chłodzenia pod niskim obciążeniem. Tutaj na ratunek przychodzą konstrukcje autorskie, a Gigabyte zaprezentował jedną...


Partia British Columbia Marijuana Party planuje zemstę za akcje antynarkotykowe na promach | hyperreal.info\n16 Sierpień, 2002 - 14:07\nKanada, marihuana, legalizacja, przemyt, policja\nAutor: Redakcja Cannnabis Culture, 4 sierpnia 2002\nSzef kanadyjskiej partii marihuany, Marc Emery, planuje kontratak przeciwko policji Zachodniego Vancouver z użyciem konopnych perfum.\nProtestując przeciwko przeszukiwaniu samochodów na linii Horseshoe Bay - Nanaimo, zapowiada, że jego współpracownicy będą spryskiwali pokłady, drzwi i inne części promów olejem zawierającym THC, aby wprowadzić w błąd psy policyjne. Policja Zachodniego Vancouver nie skomentowała ogłoszonych wczoraj planów Emery'ego.\nWe wtorek policja z pomocą wyszkolonych psów zabrała z promu osiem osób przewożących w swoich samochodach marihuanę.\nJednak strażnicy praw obywatelskich twierdzą, że policja nie ma prawa grzebać po publicznych promach bez nakazu rewizji.\nWe wtorek "Operacja High Seas" przyniosła siedem kilogramów marihuany i doprowadziła do trzech aresztowań. Policjanci w cywilu przeszukiwali pokłady z samochodami podczas czterech rejsów z Horseshoe Bay do Nanaimo.\nSierżant Bob Fontaine z Zachodniego Vancouver powiedział, że pies będący na co dzień w służbie w Lower Mainland wykrył narkotyki bez otwierania samochodów. Następnie policja oczekiwała na powrót właścicieli, a przed ich zaaresztowaniem z zarzutem posiadania narkotyków przeszukała samochody i znalazła narkotyki.\nWczoraj Fontaine powiedział: "Nikt nawet nie wiedział, że tam byliśmy". "Pasażerowie byli na górze, a my na pokładach z samochodami. Był to najmniej inwazyjny sposób wykrywania narkotyków na promie. Możliwe, że powtórzymy podobne akcje w przyszłości".\nWedług Fontaine'a kryminaliści korzystają z promów w celu przewożenia narkotyków przez zatokę Horseshoe. Stwierdził, że na wyspie Vancouver jest wiele tajnych upraw marihuany, a część narkotyków pochodzi ze statków rozładowywanych na zachodnim wybrzeżu wyspy.\nZarzuty o handel narkotykami przedstawiono 43-latkowi i 30-latce z wyspy Lasqueti oraz 37-latkowi z Lantzville. Policja znalazła małe ilości marihuany u pięciu innych osób, ale nie postawiła ich w stan oskarżenia.\nFontaine przyznał, że policja nie działała w oparciu o konkretne informacje, ale "miała informacje, że w przeszłości tym promem przewożono narkotyki".\nArmator B.C. Ferries nie skomentował, dlaczego zezwolono policji na przeszukanie samochodów, ale stwierdził, że odbyło się to we współpracy z firmą.\nJohn Dixon, przewodniczący Stowarzyszenia swobód obywatelskich w Kolumbii Brytyjskiej, stwierdził, że policja naruszyła dobra osobiste pasażerów. "Nie wolno im szperać po promach, jeżeli nie mają uzasadnionego przypuszczenia, że zostało popełnione przestępstwo. Jeżeli policjanci nie mają nic innego do roboty niż przejażdżki promami w nadziei, że złapią kogoś z narkotykami w samochodzie, to najwyraźniej mamy w zachodnim Vancouver za dużo policjantów" - powiedział Dixon.\nMarihuana jest uznawana w Kolumbii Brytyjskiej za najbardziej opłacalną uprawę.\nOpublikowane w ubiegłym miesiącu badania przeprowadzone przez policję ujawniły, że liczba upraw w tej prowincji wzrosła o 48 procent między 1997 a 2000 rokiem. Wiceprokurator generalny Rich Coleman powiedział wtedy, że potrzebne są dodatkowe siły policji, aby likwidować te uprawy. "Nie chcę, aby prowincja stała się znana z tego typu działalności" - powiedział. "Szczerze mówiąc, nie sądzę, abyśmy mogli łagodnie podchodzić do narkotyków".\nPolicja szacuje, że w samym Lower Mainland jest aż 15.000 upraw.\nW letnim wydaniu magazynu High Times określono Vancouver jako najlepsze miejsce dla palaczy marihuany poza Amsterdamem, gdzie jest ona legalna [nie do końca - przyp. tłum].\n16.08.2002 - 14:59\nDla tych których ten artykuł zainspirował:

W odpowiedzi na ten artykuł czytelnicy Cannabis News przytoczyli dwa inne sposoby:

1. zmielone nasiona konopi zmieszane z papryką cayenne - sprawdzone, po takiej mieszance pieski nadają się tylko do przeprowadzania niewidomych przez ulicę

2. Nie trzeba w ogóle konopi - substancja o angielskiej nazwie Caryophyllene Oxide (czy ktoś wie jak to po polsku?), występuje zarówno w melisie lekarskiej, jak i w konopiach - to na nią reagują pieski, a nie na THC, które nie ma zapachu.\n18.08.2002 - 20:06\n19.08.2002 - 16:18


Podatki w małych i średnich firmach - eGospodarka.pl - Publikacje\neGospodarka.pl › Wiadomości\t› Publikacje\t› Podatki w małych i średnich firmach\nObserwacja długiej drogi, którą przeszła polska gospodarka na przestrzeni ostatnich kilkunastu lat, pozwala wysnuć pierwsze wnioski dotyczące miejsca, jakie w jej strukturach zajmują małe i średnie firmy, a także ich potrzeb i oczekiwań w stosunku do ciągle "modernizowanego" systemu podatkowego.\nPodstawowe obawy tych podmiotów wiążą się przede wszystkim z wysokimi kosztami pracy (w pierwszym progu podatkowym 1 PLN zarobku netto pracownika to 1,75 – 1,80 PLN całkowitego kosztu dla pracodawcy), skomplikowanym systemem podatkowym (9 podatków bezpośrednich oraz 3 pośrednie) i administracyjnym (duża liczba urzędów – GUS, ZUS, urząd skarbowy, urząd miasta lub gminy, PIP, Sanepid, etc.) oraz szerokim wachlarzem dostępnych form opodatkowania i sposobu płacenia podatków. W rezultacie przeciętny Kowalski podejmujący ryzyko prowadzenia działalności gospodarczej zmuszony jest otoczyć się sztabem ekspertów z zakresu prawa, podatków, księgowości i dziedzin pokrewnych.\nStrategia podatkowa realizowana od lat przez Ministerstwo Finansów pozwala tylko w niewielkim stopniu antycypować projekty ustaw podatkowych i ich wpływ na bieżącą działalność małych i średnich podmiotów, o strategii inwestycyjnej nie wspominając. Małe i średnie firmy, czyli przeszło 1,5 mln podmiotów stanowiących trzon polskiej gospodarki, muszą znaczną część czasu poświęcać na zadania przewidziane w dużych przedsiębiorstwach dla specjalnych zespołów operacyjnych. Tym samym podstawowy cel, jakim powinno być zarządzanie firmą, zdobywanie klientów, opracowywanie i przeprowadzanie procesów inwestycyjnych, w dużej mierze realizowany jest w ograniczonym zakresie w związku z nadmiernie rozbudowaną sprawozdawczością i biurokracją.\nPierwszy problem pojawia się już w momencie rejestracji małej lub średniej firmy. Mnogość urzędów i instytucji, w których trzeba zarejestrować działalność, powoduje niepotrzebne stresy, a często stanowi wręcz przeszkodę w rozpoczęciu działalności gospodarczej. Podejmowane próby stworzenia jednego punktu rejestracyjnego (np. w urzędzie miejskim lub gminy) przynoszą na razie ograniczone efekty. Zupełnie niezrozumiałe jest utrzymywanie instytucji i numerów ewidencyjnych z minionego ustroju (GUS). Sprawę powinien załatwić przyznawany w momencie narodzenia numer PESEL i dodatkowo numer identyfikacji podatkowej NIP. Wybrane cele statystyczne realizowałyby urzędy skarbowe, posiadające bardzo szczegółową wiedzę dotyczącą sprawozdawczości podatkowej podmiotów. W miarę potrzeb statystycznych państwa informacje te mogłyby być uzupełniane drogą elektroniczną przez rozwinięty system informatyczny.\noprac. : Open Profit\nWięcej na ten temat: działalność gospodarcza, bariery przedsiębiorczości, prowadzenie działalności gospodarczej, system podatkowy, małe i średnie przedsiębiorstwa, MSP\n"Lovemark" - czyli kreowanie marki oparte na emocjach


K-Mea Handmade : Dni Radawy 2013 !\nDni Radawy 2013 !\nW ubiegły weekend miałyśmy okazję uczestniczyć w Dniach Radawy ! Radawa to niewielka uzdrowiskowa miejscowość położona w naszej okolicy. Co roku podczas imprez plenerowych występują tam największe polskie gwiazdy, a wydarzenia połączone są z kiermaszami. Bardzo cieszymy się z możliwości spotkania z muzykami zespołu Zakopower - oczywiście uwieczniłyśmy to na zdjęciach :) Przez dwa dni imprezy organizatorzy zapewnili takie rozrywki jak Obrzędy Nocy Świętojańskiej, Prezentacja mażoretek, rekonstrukcji konnych, degustacja potraw regionalnych ! Zobaczcie na zdjęcia, działo się !\nwytworzyła: K-mea Handmade o 15:14


Zm.: uchwała w sprawie studenckich książeczek mieszkaniowych. - M.P.1977.34.170\nZm.: uchwała w sprawie studenckich książeczek...\nWersja od: 21 grudnia 1977 r.\nz dnia 9 grudnia 1977 r.\nzmieniająca uchwałę w sprawie studenckich książeczek mieszkaniowych.\nW uchwale nr 218 Rady Ministrów z dnia 31 sierpnia 1973 r. w sprawie studenckich książeczek mieszkaniowych (Monitor Polski Nr 41, poz. 244) wprowadza się następujące zmiany:\n"§ 5. Spółdzielnie budownictwa mieszkaniowego, w ramach rezerwy utworzonej na ten cel przez wojewodów i prezydentów miast stopnia wojewódzkiego, zapewnią absolwentom szkół wyższych, którzy otrzymali dyplom ukończenia studiów wyższych z wyróżnieniem oraz podjęli pracę w uspołecznionych zakładach pracy, przydział mieszkania w ciągu roku, a w wyjątkowych wypadkach, uzasadnionych niedoborem mieszkań - w ciągu dwóch lat od podjęcia bezpośrednio po studiach pracy zawodowej.";\n"§ 6. Pożyczka, o której mowa w § 1 ust. 1 pkt 2 uchwały, może być udzielona studentowi pobierającemu stypendium zwyczajne oraz studentowi pochodzącemu z rodziny, w której dochód netto na jedną osobę nie przekracza miesięcznie kwoty określonej w przepisach o pomocy materialnej dla studentów szkół wyższych dla uzyskania stypendium zwyczajnego.";\n"2. Szczegółowe zasady i tryb zakładania książeczek studenckich, dokonywania wpłat oraz udzielania pożyczek i tryb ich spłacania określi Minister Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki w porozumieniu z Ministrem Finansów."\nUchwała wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1978 r.


Film.org.pl – polska publicystyka filmowa, recenzje filmowe, rankingi filmowe > 6. dzień FILM(org)OWYCH Mistrzostw Europy. Zagłosuj!\nZa nami pierwsza kolejka grupowych meczów FILM(org)OWYCH Mistrzostw Europy, która przyniosła zaciętą walkę i mnóstwo emocji. W drugiej kolejce spotkań nie ma już miejsca na błędy. Każda porażka może już na zawsze oddalić drużynę od awansu do następnej fazy rozgrywek. Sprawdźcie, jak kształtuje się sytuacja w grupach po pięciu dniach meczowych. Wspierajcie swoje ulubione europejskie kinematografie! Oto link do reguł zabawy.\nWYNIKI 5. DNIA FME:\nWĘGRY – PORTUGALIA 41:23\nFRANCJA – NIEMCY 31:44\nTABELE PO 1. KOLEJCE SPOTKAŃ\nFME Dzień 6. Mecz: Finlandia – Rosja\nDla Finów mecz z Rosją to rywalizacja o być albo nie być w dalszej fazie naszej zabawy. Czy przedstawiciel fińskiej kinematografii będzie w stanie pokonać uskrzydloną zwycięstwem w pierwszym meczu drużynę rosyjską?\nFINLANDIA – Serce lwa (2013)\nTeppo (Peter Franzén) nie należy do najbardziej subtelnych aktywistów na świecie. Ogolony na łyso nie tylko wykrzykuje ksenofobiczne hasła, ale i bezpośrednio się do nich stosuje, co zresztą kończy się pobytem w więzieniu. Los zmusza mężczyznę do zrewidowania poglądów, gdy zakochuje się w Sari, której syn okazuje się czarnoskóry. Choć wydawałoby się, że całość prowadzi do oczywistych rozwiązań, reżyserowi udaje się wydobyć ze scenariusza drobne niuanse, które odbijają film od nużącej schematyczności. W swojej kwintesencji jednak to wciąż opowieść o akceptacji innych niezależnie od dzielących nas różnic, która wypełnia nasze serce przyjemnym ciepłem. A takich historii nigdy za wiele. [Krzysztof Nowak]\nROSJA – Ładunek 200 (2007)\nGdyby Ładunek 200 zrobiono w Polsce, pewnie nakręciłby go Wojciech Smarzowski. Jest tu bowiem dokładnie tak brudno, przygnębiająco i apatycznie – a do tego na każdym kroku leje się wódka – jak przyzwyczaiły nas do tego produkcje rodaka. Osadzony w latach 80. film opowiada historię śledztwa, które rozgałęzia się na dwie sprawy – porwanie córki sekretarza partii i brutalne morderstwo. Nie należy czytać go przy tym tylko dosłownie – nie bez powodu istotny jest kontekst historyczny czy przytaczane często motywy religijne. To przy okazji także spojrzenie bez zasłony różowych okularów na przeszłość Rosji – jej korupcję, beznamiętność i przytłaczające na każdym kroku poczucie bezsensowności. Obok dzieła Aleksieja Bałabanowa po prostu nie da się przejść obojętnie. [Krzysztof Nowak]\nFME Dzień 6. Mecz: Turcja – Walia\nSpotkanie Turcji i Walii to dla obu zespołów mecz o wszystko. Zwycięzca tego pojedynku powróci do gry o awans do pucharowej części FILM(org)OWYCH Mistrzostw Europy. Której z drużyn umożliwicie szansę dalszej rywalizacji?\nTURCJA – Mustang (2015)\nNominowana do Oscara, ujmująca szczerością opowieść o pięciu siostrach przeciwstawiających się konserwatywnej tureckiej rodzinie. To kino – podobnie jak kraj, z którego pochodzi – pełne paradoksów. W filmie Deniz Gamze Ergüven nowoczesność ściera się z konserwatyzmem, wyemancypowana młodość z ideologiczną zgnuśniałością, a coming of age story z bezwzględnym dramatem obyczajowym, skoncentrowanym przede wszystkim wokół planów matrymonialnych snutych wbrew głównym bohaterkom. A to wszystko na tle malowniczych nadmorskich krajobrazów – przepięknych, lecz milczących świadków tragedii dorastających kobiet. [Jan Brzozowski]\nWALIA – Żelazny rycerz (2011)\nNaprawdę dużo było w kinie filmów osadzonych w okresie wypraw krzyżowych, których akcja obracała się wokół walki możnowładców i poddanych z księciem/królem Janem, rządzącym pod nieobecność Ryszarda Lwie Serce (a potem jako następca po jego śmierci). Mimo że temat ten jest znacząco wyeksploatowany, to w 2011 roku Johathanowi Englishowi udało się na tym polu wyróżnić za sprawą Żelaznego rycerza. Pierwszy film walijskiego Dragon International Film Studios, nakręcony w całości w okolicach miejscowości Llanharan (gdzie powstała m.in. replika zamku Rochester), wyróżnia się surowym klimatem oraz świetnymi rolami – Jamesa Purefoya jako tytułowego Templariusza, Briana Coxa jako normańskiego barona i Paula Giamttiego w roli Jana. Zwłaszcza ten ostatni robi znakomite wrażenie i zapada w pamięć jako hipnotyzujący tyran. Dodajmy do tego sprawną przygodową fabułę i kilka wiader średniowiecznego brudu oraz juchy, a otrzymamy film historyczny, w którym Walijczycy udowadniają, że oni też potrafią świetnie opowiadać o wspólnej, było nie było, brytyjskiej historii. [Tomasz Raczkowski]\nFME Dzień 6. Mecz: Włochy – Szwajcaria\nWłosi w najlepszym możliwym stylu rozpoczęli FILM(org)OWE Mistrzostwa Europy. Znaczące zwycięstwo nad groźnym rywalem z Turcji stanowi potwierdzenie faktu, że ekipa z Półwyspu Apenińskiego może liczyć się w grze o medale. Czy Szwajcarzy będą w stanie pokusić się o spowodowanie sensacji?\nWŁOCHY – Tamte dni, tamte noce (2017)\nW filmie Luki Guadagnino narracja toczy się powoli, ale emocji bez wątpienia nie brakuje. W skąpanej w słońcu Lombardii wakacje spędza 17-letni Elio Perlman. Jego snobistyczny, choć niepozbawiony wdzięku ojciec współpracuje ze stażystą, który szybko nawiązuje więź z Eliem. Ich relacja, podszyta zamiłowaniem do literatury, szybko staje się niezwykle intensywna i sensualna. Timothée Chalamet w roli głównej przechodzi przyspieszony kurs zakochiwania się, ze wszystkimi towarzyszącymi uczuciu zawirowaniami, uniesieniami i rozczarowaniami. Tym samym w Tamtych dniach, tamtych nocach Guadagnino – po Jestem miłością i Nienasyconych – stawia kropkę na końcu trzyczęściowej opowieści o pożądaniu i miłości. Jest w tym młodzieńczy, porywczy, ale niezwykle wyrozumiały – co uosabia postać ojca Perlmana. Niebanalna opowieść okraszona wysmakowanymi wizualiami. [Tomasz Ludward]\nSZWAJCARIA – Boski porządek (2017)\nBędąc na straconej pozycji w starciu z taką potęgą jak Włochy, postawię na… zwyczajną przyjemność. A taką jest Boski porządek. Bardzo miły film.\nMyślimy sobie – Szwajcaria, kraj piękny i bogaty, w którym demokracja bezpośrednia świetnie współgra ze społeczną emancypacją wszystkich grup społecznych, spośród których każda swój kraj docenia (co nie oznacza, że nie widzi również wad). A tu proszę – owo bogactwo i demokracja bezpośrednia przez wieki wykluczały kobiety z życia publicznego. Szwajcaria była bowiem niegdyś – raptem kilkadziesiąt lat temu – skansenem myśli konserwatywnej, w którym dla równouprawnienia nie było miejsca. Absurdy tej sytuacji i mentalne zacofanie w bardzo zabawny sposób pokazuje właśnie Boski porządek – rasowy feel good movie, który co prawda zawiera bardzo wiele uproszczeń i odrobinę niewinnej słodyczy, jednak jako całość po prostu sprawia frajdę. Miłośnicy podobnych w klimacie francuskich komedii – poszukajcie tego szwajcarskiego dziełka. Miły wieczór gwarantowany. Takie filmy też są potrzebne w życiu. [Rafał Oświeciński]\nFILMOWE MISTRZOSTWA EUROPY Finlandia rosja Szwajcaria Turcja Walia włochy


Ten budynek będzie ozdobą Żabin [FILM].\nTen budynek będzie ozdobą Żabin\n- Wszystko wskazuje na to, że budynek w Żabinach, który od wielu lat straszył mieszkańców przestanie straszyć, będzie ozdobą miejscowości Żabiny. Pozyskaliśmy na to z Regionalnego Programu Operacyjnego ponad 900 tysięcy złotych. Będziemy przebudowywać ten budynek, modernizować: wymiana poszycia dachowego, ocieplenie ścian, zagospodarowanie pierwszego piętra pod Lokalne Centrum Aktywizacji Społecznej. Na parterze będzie oczywiście remiza Ochotniczej Straży Pożarnej i pomieszczenia dla strażaków. W piwnicy siłownia, a na drugim piętrze obiekty dla stowarzyszeń i Sołectwa Żabiny – tłumaczy wójt Gminy Rybno Tomasz Węgrzynowski.\nOprócz modernizacji całego budynku zainstalowany zostanie szyb windy, by pomieszczenia stały się dostępne dla niepełnosprawnych. Koszt realizacji tej inwestycji to ponad 1 milion 126 tysięcy złotych a 80 procent tej kwoty zostanie dofinansowane.


17 maj 2022 12:06\n"Rzeczy pierwsze we Wrocławia" to wirtualna wystawa o pierwszych lata powojennego Wrocławia. To właśnie w tym mieście od 1945 roku układali sobie życie Polacy przymusowo przesiedleni z dawnych Kresów II RP.\nWystawę przygotował Ośrodek Pamięć i Przyszłość we Wrocławiu. Rzecznik tej instytucji Juliusz Woźny poinformował we wtorek, że wernisaż tej wirtualnej ekspozycji zaplanowano w piątek. Wystawa jest dostępna pod adresem internetowym rzeczypierwsze.org.\n"+Rzeczy pierwsze we Wrocławiu+ to wirtualna wystawa, na której pokażemy pierwsze lata powojennego Wrocławia w nietypowy sposób. Razem z bohaterami będzie można wybrać się na spacer po Wrocławiu szlakiem rozmaitych rzeczy pierwszych np. sklepów, koncertów" - powiedział Woźny.\nWyjaśnił, że bohaterowie wystawy to fikcyjne postacie, w których biografie zostały wplecione autentyczne historie wrocławian. Spotykają się przez cztery kolejne lata na wrocławskim dworcu, skąd wyruszają w zmieniające się na ich oczach miasto. Towarzysząc wybranemu bohaterowi, zwiedzający będą mogli zajrzeć do pierwszych otwartych we Wrocławiu po wojnie szkół, urzędów pocztowych, księgarń czy restauracji, wstąpić na pierwszy seans kinowy czy spektakl teatralny, zobaczyć kadry z pierwszych zawodów sportowych i afisze zachęcające do udziału w pierwszych wyborach.\n"W tej wirtualnej przestrzeni będzie okazja, by zerknąć pod powierzchnię życia publicznego, do bardziej osobistych doświadczeń, jak pierwsza Wigilia wśród wrocławskich ruin, pierwsze własne mieszkanie, pierwszy ślub, ale też pierwsza utrata bliskich w nowym domu" - powiedział Woźny.


Zatopiona arka [Aleksiej Warłamow] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00582 013494 21028167 na godz. na dobę w sumie\nISBN: 978-83-8002-514-1 Data wydania: 2016-02-25\nTytuł oryginału Zatonuwszij kowczieg Copyright © Aleksiej Warłamow Copyright © for the Polish translation by Walentyna Mikołajczyk-Trzcińska, 2005 Copyright © for the Polish edition by Wydawnictwo Akademickie DIALOG, 2005 Redakcja Barbara Stahl Rysunek na okładce Katarzyna Lis-Lachowicz Projekt okładki Ewa Ćmielak Skład i łamanie Julia Adamska ISBN 83-89899-09-4 EPUB 978-83-8002-514-1 MOBI 978-83-8002-518-9 Wydanie elektroniczne, Warszawa 2016 Wydawnictwo Akademickie DIALOG 00-112 Warszawa, ul. Bagno 3/218 tel./faks: (0 22) 620 87 03 e-mail: biurohandlowe@wydawnictwodialog.pl http://www.wydawnictwodialog.pl\nSpis treści Prolog CZĘŚĆ PIERWSZA: ODNALEZIONE RELIKWIE Rozdział pierwszy Rozdział drugi Rozdział trzeci Rozdział czwarty Rozdział piąty Rozdział szósty Rozdział siódmy Rozdział ósmy CZĘŚĆ DRUGA: LUDZIE MROKU Rozdział pierwszy Rozdział drugi Rozdział trzeci Rozdział czwarty Rozdział piąty Rozdział szósty Rozdział siódmy Rozdział ósmy Rozdział dziewiąty CZĘŚĆ TRZECIA: CHRZEST W OGNIU Rozdział pierwszy Rozdział drugi Rozdział trzeci Rozdział czwarty Rozdział piąty Rozdział szósty Rozdział siódmy Rozdział ósmy CZĘŚĆ CZWARTA: OSTATNIE WTAJEMNICZENIE Rozdział pierwszy Rozdział drugi Rozdział trzeci Rozdział czwarty Rozdział piąty Rozdział szósty Rozdział siódmy Rozdział ósmy Rozdział dziewiąty Rozdział dziesiąty Epilog\nProlog BucharaI Na początku XVIII wieku z ogromnego placu petersburskiej budowy, gdzie pośród spędzonego przez Piotra chłopstwa znaleźli się potajemni i jawni przeciwnicy reformy Nikona, nastąpiła grupowa ucieczka: kilka rodzin, dotkniętych zakazem swobodnego praktykowania starego obrządku, wyrwało się na wolność. I chociaż pogoń zorganizowano natychmiast, a zbiegowie stracili spośród siebie jednostki słabsze duchem i ciałem, to jednak silniejszym udało się ujść cało przed prześladowcami. Obawa przed pojmaniem gnała schizmatyków coraz to dalej i dalej na wschód. Zbliżała się zima, okolica stawała się coraz bardziej obca i dzika i wśród uciekinierów powstał spór: jedni chcieli iść dalej w kierunku wschodu słońca, drudzy uważali, że wystarczy zostać tam, dokąd doszli, aby uniknąć utonięcia w bagnach czy zbłądzenia w nieprzebytej tajdze. Ci ostatni upatrzyli sobie niewielką polanę u ujścia rzeczki Pustej, wygrzebali ziemianki i w nich zamieszkali. Miejsce otrzymało nazwę „Buchara” – z akcentem na drugiej sylabie – która nie miała nic wspólnego z azjatyckim miastem, tylko oznaczała kośbę leśnych traw. Pierwsze lata spędzone w leśnej głuszy były niesamowicie trudne. Nękani nieurodzajami bucharianie zamiast chleba jedli korę brzóz i sosen. Wielu zmarło, inni, nie wytrzymując trudów, przenieśli się w bardziej zaludnione okolice, ale dzięki nieustannej pracy i modlitwie wspólnota przetrwała. Z czasem jej członkowie zaczęli hodować bydło, założyli ogrody, sklecili chaty, stodoły i łaźnie, zbudowali kaplicę, tkali odzież i wyrabiali obuwie, proste sprzęty i zmyślne wiejskie narzędzia. Wydarta tajdze przestrzeń z wolna zmieniła się w zwyczajną wioskę, na pierwszy rzut oka nieróżniącą się niczym od setek innych wsi rozrzuconych po rosyjskiej ziemi: w dolinach rzek, na wzgórzach i równinach, nad brzegami wielkich i małych jezior. Ale podobieństwo było pozorne: historia Buchary od samego początku toczyła się własnym torem. Ponad stu ludzi żyło w tajdze w izolacji od świata, z nikim się nie zadając, nikomu nie podporządkowując, wszystkich odtrącając. Nawet z najbliższymi sąsiadami kontaktowali się jedynie powodowani koniecznością kupna soli, prochu czy wosku. Wraz z tymi towarami, jak dalekie echo zgiełku świata, docierały do osady wieści o zmianach zachodzących na szczytach władzy w Petersburgu, tym mieście antychrysta, wśród „odszczepieńców”, o kolejnych wojnach imperium, epidemiach cholery i co rusz następujących klęskach, ale była to zupełnie inna historia. Wioska żyła bowiem tak, jakby tylko ona jedna ostała się na świecie, który poza jej granicami cały padł łupem bestii. W poczuciu wybraństwa założyciele pustelni zakazali potomkom opuszczania zbawiennego miejsca, a gdyby słudzy antychrysta je odkryli lub głód przymuszał ich do rozproszenia się po świecie, mieli zabarykadować się i spłonąć w oczyszczających płomieniach ognia – byle nie oddać się w ręce prześladowców i nie przyjąć od nich żadnych darów. Nakazu tego, przekazywanego z pokolenia na pokolenie, z roku na rok, z dziesięciolecia na dziesięciolecie, jak dotąd, na szczęście, nie trzeba było wypełnić: świeckie państwo zajęte powiększaniem swego terytorium zaniechało albo może nie widziało sensu dalszej walki – na śmierć raczej niż na życie – z religijnymi dysydentami i wkrótce prześladowania ze strony władzy osłabły. Użyźniana ziemia dawała coraz obfitsze plony i odtąd już głód nie zagrażał Bucharze. W tych stosunkowo pomyślnych czasach w organizacji życia zatwardziałych samotników zaczęły się problemy. Rzecz dotyczyła sakramentu małżeństwa, a ściślej jego braku. Pustelnia nie miała swoich duchownych, jako że ostatni z nich, wiemy jedynej prawdziwej Cerkwi, już zakończył ziemską wędrówkę. Z tego powodu bucharianie sprawowali jedynie dwa sakramenty, te, których udzielanie dozwolone jest świeckim: chrzest i ostatnie namaszczenie, nie zawierali natomiast małżeństw, wyżej ceniąc niepokalaną czystość i uznając wstrzemięźliwość za powszechny obowiązek. W Bucharze mężczyźni i kobiety mieszkali oddzielnie, a zarządzający rodem starcy skrupulatnie pilnowali, żeby wszyscy bez wyjątku przestrzegali tego prawa. Dopóki bucharianie walczyli o przetrwanie, nie mieli sił ani głowy na głupstwa i bez większego trudu zachowywali cielesną czystość. Nie trapili się sprawą potomstwa, byli bowiem przekonani, że żyją w tym schyłkowym okresie, o którym w swoim proroctwie o losach świata Zbawiciel rzeki, iż „biada kobietom brzemiennym i karmiącym w owych dniach”. W miarę jak toczyło się życie, a koniec świata odsuwał się w bliżej nieokreśloną przyszłość, natura ludzka poczęła brać górę. Mieszkańcy Buchary nawiązywali zwykłe męsko-damskie kontakty, które, jako nieuświęcone sakramentem małżeństwa, uchodziły jednak za grzeszne. Bez względu na to, jak bardzo potępiali to zbłądzenie pobieleni siwizną starcy i staruchy, jak usiłowali izolować młodzież w odległych zakamarkach osady, nie mieli szans pokonać natury. Za popełnienie grzechu – przez jednych piętnowanego, przez innych skrupulatnie ukrywanego – parom schwytanym na gorącym uczynku groziły najsurowsze kary. Młode kobiety uciekały rodzić do lasu i powodowane strachem porzucały swoje dzieci albo – co też się zdarzało – zabijały noworodki. Tak dłużej być nie mogło. Rozumieli to najbardziej przewidujący spośród starszyzny i szukali wyjścia z zaklętego kręgu: dalsze życie bez ślubów stawało się niebezpieczne – wymuszanie czystości groziło buntem. Jednak sakrament małżeństwa nadal pozostawał nieosiągalny, bo nadal nie było – i być nie mogło – duchownych. Sprawę komplikowało jeszcze i to, że Bucharę zamieszkiwali i świeccy, i mnisi-pustelnicy. Nie bacząc na przynależność do tej samej sekty, jedni i drudzy mieli własne interesy. Pierwsi skłonni byli zezwolić współwyznawcom niemogącym wytrwać w czystości na zawieranie małżeństw u „heretyckich” popów bądź też przystać na udzielanie ślubów we własnym zakresie, tym samym rozszerzając liczbę sakramentów sprawowanych przez osoby świeckie. Bardziej postępowi nastawali z kolei na odrzucenie sakramentu małżeństwa w ogóle, twierdząc, że lepsze od pożycia z żoną zaślubioną w cerkwi antychrysta jest noszenie piętna grzesznika, bo on z czasem otrzymać może rozgrzeszenie. Te dwa punkty widzenia starty się w Bucharze, grożąc rozsadzeniem wspólnoty od wewnątrz. Po długich sporach wypracowano kompromis. W stosownej porze młodym pozwalano, z błogosławieństwem rodziców, łączyć się w pary i płodzić dzieci. Na ten okres wyłączano ich ze wspólnoty i wspólnej modlitwy. Potem zaś, po obowiązkowych czterdziestu dniach postu oraz złożeniu tysiąca pokłonów do samej ziemi i po przejściu obrzędu oczyszczenia, musieli się rozstać, by znów żyć w czystości. Takie rozwiązanie nie wszystkich jednak zadowalało: jednym nawet okresowe wyłączenie z modlitwy i wspólnoty wydawało się czymś strasznym i drżeli na samą myśl o niespodziewanej śmierci, inni – nawet po wydaniu na świat potomstwa – nie potrafili już żyć w celibacie. Problem pozostał więc ostatecznie nierozwiązany, a to groziło załamaniem się porządku w życiu wspólnoty. A tymczasem ani oderwana od świata Buchara, ani jej uchylający się od spisów ludności i podatków mieszkańcy całkiem skryć się przed światem nie mogli. O ile jednak podczas stosunkowo liberalnych dla schizmy rządów matuszki Kateriny, jej niekochanego syna oraz ukochanego wnuka władza wyrozumiale traktowała licznych i różnorodnych rosyjskich innowierców, o tyle zaniepokojony rozprzestrzenianiem się w państwie zamorskich i rodzimych herezji Mikołaj Pawłowicz spojrzał na tę sprawę zupełnie inaczej. Stanowczy władca postanowił skarcić sekciarską Ruś, co nader osobliwie zaważyło na losach zupełnie mu nieznanej Buchary. Gdy ręka władzy dosięgła wreszcie najodleglejszych zakątków imperium, do wioski wyprawiono specjalnie przygotowanego młodego i energicznego duchownego z zadaniem sprowadzenia ciemnej ludności na drogę oficjalnej wiary. Jego najważniejszym celem było przekonanie odszczepieńców do zawierania małżeństw w cerkwi w zgodzie z ogólnie obowiązującym w państwie prawem, zaprzestania nierządu i do prowadzenia normalnego chrześcijańskiego życia. Kapłan natknął się na rozpaczliwy i zuchwały opór starców, którzy pod groźbą wyłączenia ze wspólnoty na wieki i niewspominania po śmierci oraz nieudzielania chrztu dzieciom zakazali współziomkom odwiedzania „heretyckiego” popa. Nikt nie odważył się nie usłuchać duchowych przewodników i mieszkańcy Buchary nadal zbierali się w swojej kaplicy, gdzie pełnili służbę według własnego obrządku, wierząc, że Pan ich za to nie opuści, a prawda zatriumfuje. Z czasem nasz pop z goryczy i nędzy – bo nie odnosząc sukcesów, nie otrzymywał zapłaty – rozpił się, czym w oczach pracowitych i niepijących bucharian ostatecznie zaprzepaścił zarówno swoją misję, jak i własny autorytet. Polubił jednak łowienie tłustych ryb w rzeczce Pustej, nie miał zamiaru stąd wyjeżdżać i, koniec końców, miejscowa społeczność przywykła do niego i żadnej krzywdy mu nie czyniła. W Petersburgu o nim zapomniano, a on sam – jako że nikogo nie nagabywał i do niczego nie namawiał – spokojnie dożył swoich dni. Mijał czas. Rosja przegrywała i wygrywała wojny, dławiła zewnętrzne i wewnętrzne bunty, przeprowadzała reformy, mówiła po francusku, fascynowała się mistyką i masonerią, Europą i własną starożytnością, budowała koleje żelazne, porażała świat bogactwem i rozrzutnością; tradycyjni prawosławni kupcy przejęli ducha protestanckiego, stając się dzięki temu milionerami, mecenasowali i hulali i tylko w najbardziej zapadłych zakątkach tajgi trwał niekończący się wiek buntu. Buchananie po dawnemu żyli tak jakby wyłącznie dla nich – jedynych, którzy nie zerwali świętych więzów z prawdziwym Bogiem – przygotowano w niebiosach zbawienie. W tym przekonaniu wychowywały się kolejne pokolenia tych, którzy z niezachwianą wiarą rezygnowali z uciech ziemskiego życia i wytrzymywali cielesne męki. A przecież nawet do takiej głuszy docierały jakieś nowiny. Może to zmęczenie nieskutecznością podejmowanych od dwóch wieków prób zmiany ludzkiej natury sprawiło, że w każdym nowym pokoleniu – choć od dzieciństwa wychowywanym w bojaźni Bożej – pojawiał się ktoś, kto szukał własnej drogi i tylko czekał okazji, by otwarcie opowiedzieć się jeżeli nie przeciwko starym obyczajom, to przynajmniej za liberalnym ich traktowaniem. Ta odmienność myślenia, zdecydowanie tłumiona przez starszyznę, nieustannie się odradzała i utrzymywała społeczność w napięciu. Pewnego razu do pustelni zawitał człowiek niezwykły. Językiem zrozumiałym dla bucharian mówił o zbliżającym się Sądzie Ostatecznym, chwalił ich dążenie do niepokalanej czystości i głosił, że jedyną drogą do zbawienia jest „wybielenie”, czyli obcięcie grzesznych członków, tego diabelskiego oręża w kuszeniu duszy. Wyglądający młodo jak na swoje lata gość w sposób porywający dowodził przed starcami wyższości takiego wyboru, twierdząc, że wszelkie zakusy na czystość wiary ze strony mniej wytrwałych członków wspólnoty zostaną tym sposobem udaremnione, zaś życie w cnocie oraz bezwzględnym posłuszeństwie stanie się, bez specjalnych starań, powszechną praktyką. Wspominał przy tym o ludzkiej nieśmiertelności i o nagrodzie nie tylko w obecnym, ale także przyszłym życiu, bo według jego przekonania oraz wiedzy to właśnie obecność grzesznych miejsc na ciele człowieka jest przyczyną śmierci. Takimi „wybielonymi” – z przekonaniem dowodził mędrzec – byli nasi prarodzice przed upadkiem w grzech, a męski członek, który pojawił się później u Adama, jest wyobrażeniem drzewa wiadomości dobrego i złego, podobnie jak piersi Ewy są symbolem zakazanego owocu. Pierwszym wykastrowanym Odkupicielem grzechów ludzkich był sam Jezus Chrystus, czego świadectwem jest Święto Obrzezania Pańskiego. Starcy z pustelni wysłuchali emisariusza kastratów uważnie i uprzejmie, ale odrzucili tak śmiałe rozwiązanie problemu trapiącego od dziesięcioleci Bucharę, powołując się na to, że ich doktryna takiej reguły nie zawiera. Zirytowany przybysz otrzepał pyl ze stóp i przepowiedział Bucharze rychle nieszczęścia. W 1905 roku – roku kolejnej rosyjskiej smuty – gdy państwo obdarowało poddanych konstytucją oraz ukróciło prześladowania inaczej myślących i innowierców, starcy z Buchary dostrzegli w tym coś niepokojącego. Nie mylili się. Niebawem nadeszła reforma stołypinowska, w okolicach Buchary zjawili się pracowici osadnicy i niezwłocznie rozpoczęli zagospodarowywanie nowych gruntów. Idąc za ich przykładem, najczęściej młodzi i bardziej przedsiębiorczy spośród bucharian, mając dość srogości wiary ojców i surowej dyscypliny, postanowili odejść ze wspólnoty i usamodzielnić się. Starcy obłożyli odstępców anatemą, grożąc najgorszymi karami w doczesnym i w przyszłym życiu, ale silnej potrzeby posiadania własnej ziemi oraz woli życia zgodnie z własnym rozumem już nie byli w stanie powstrzymać. W ciągu kilku lat pustelnia się podzieliła. Jedni odeszli, a ci, co pozostali, zamarli w oczekiwaniu nieszczęścia, jako że w Piśmie powiedziano, że żadne królestwo, gdy jest podzielone, nie ostoi się. II We wsi mieszkała zielarka imieniem Eustolia, do której wszyscy spieszyli po pomoc, gdy człowiekowi lub zwierzęciu przytrafiła się choroba. Cieszyła się ona sławą tak wielką, że także wieśniacy z sąsiednich, „pogańskich” wiosek przychodzili z prośbami i otrzymywali pomoc. Nikt nie śmiał sprzeciwić się Eustolii i pozwalano, by żyła według własnych, jej tylko znanych zasad. Zapłaty znachorka nie brała, nie miała wrogów, a jednak pewnego razu, w wigilię świętego Ilii Proroka, poszła wczesnym rankiem po zioła do lasu i nie wróciła. Cala wieś szukała jej ponad tydzień, przetrząsnęli wiele kilometrów tajgi, ale nie odnaleźli kobiety i zaczęli ją uważać za zaginioną bez wieści. Dużo krwi przelano wówczas w okolicach Buchary. Płonęły stodoły i chłopskie chaty, rzadkie w tych stronach pańskie siedziby i liczne drewniane cerkwie. Potem nadciągnęły oddziały specjalne, które zaczęły rekwirować i tak skąpe zapasy zboża oraz zabijać tych, którzy ukryli je lub nie chcieli oddać. Tylko Bogu jednemu wiadomo, ile pokłonów do samej ziemi bili starzy i młodzi w wiosce, by odegnać nową biedę. Mimo to ich nadzieje, że upadek przeklętego domu Romanowów oraz wiary nikoniańskiej sprawi, że Ruś stanie się bogobojna, nie sprawdzały się. Wokół robiło się coraz straszniej, zamiast siedlisk wolnych wieśniaków, myśliwych i rybaków tajgę pokryła sieć łagrów. Spełniało się to, co przepowiadano od dawna i Buchara, przekonana o rychłym końcu dziejów, postanowiła się zamknąć i zginąć w ogniu, ale nie otwierać wrót – jak nakazali przodkowie. Faktycznie, niebawem ich współwyznwcy w mieście napadli na sąsiadujący z Bucharą chutor Zamoch. W chutorze tym mieszkał kowal, mężczyzna wysoki, krępy i wielce biegły w swoim rzemiośle. Gdy któryś z bucharskich chłopów musiał podkuć konia, naprawić narzędzia, broń myśliwską lub przygotować sidła na zwierzynę, szedł z tym do niego, bo jego robota nie miała sobie równej. Oprócz zwykłych kowalskich wyrobów zamoski majster wykuwał misterne sukienki ikon, metalowe przedmioty i żelazne ozdoby skrzyń, a najbardziej słynął z tego, że znakomicie ujeżdżał źrebce. Dlatego właśnie zwano go we wsi Koniowalem, a miejsce, w którym mieszkał – Koniowalskim Wzgórzem. Jak na kawalera przystało, odznaczał się krewkim charakterem i, bywało, okazywał porywczość wobec spraw tego świata, a na wiarę ojców był nader obojętny. Koniowal jako jeden z pierwszych odszedł ze wspólnoty, wziął żonę z obcej wsi, poślubiając ją według nikoniańskiego obrządku i zaczął żyć po swojemu, ostatecznie plunąwszy na nauki ojców. Tak jawnego zerwania ze starą wiarą i obyczajami wcześniej we wspólnocie nie znano, toteż starcy zabronili wszystkim jakichkolwiek kontaktów z odszczepieńcem, ale że w całym okręgu nie było drugiego takiego fachowca, chłopi i tak do niego chodzili. Koniowalowi nie brakowało pieniędzy, żył jak chciał, kurzył fajkę i popijał wino, aż nagle z chłopem stało się coś dziwnego: odprawił żonę, ukorzył się przed starcami i stał się nadzwyczaj pobożny. Chociaż żył po dawnemu, moc pieniędzy ofiarował na kaplicę, upiększył ją swoimi cudownymi wyrobami, szczerze się modlił, bijąc po trzy setki pokłonów dziennie, solidnie pościł i swoim życiem niewiele ustępował najbardziej bogobojnym starcom. Zawezwano go, by powrócił do Buchary, ale odmówił i żył samotnie, z nikim nie obcując i unikając nawet krewnych. Wiadomo było, że gdzieś w lesie miał samotnię, w której dużo czasu spędzał na kolanach, rozebrany do pasa, zimą marznąc na ostrym mrozie, latem cierpiąc od ukąszeń komarów. Nikt jednak nie uważał go za świętego, a w jego umartwieniu widziano raczej potwierdzenie popularnego w tych stronach przysłowia: „Bóg daje mądrość ślepcowi, diabeł kowalowi”. Ale to właśnie ten dziwny człowiek uratował Bucharę przed zagładą. Gdy wtargnęli do Zamocha bandyci, jak zwykle nie spodziewając się żadnego oporu, wpadli w zasadzkę. To wystarczyło, aby w ich szeregach powstało zamieszanie: słysząc strzały, tchórzliwi rabusie żyta wyobrazili sobie, że przeciwko nim wystąpiło co najmniej dziesięciu ludzi, i wycofali się, czekając na posiłki. Dopiero gdy z pomocą przybyli bałtyccy marynarze, Koniowala ujęto, torturowano przed śmiercią i wraz z aresztowanym lej samej nocy prawosławnym duchownym, całkiem już stareńkim i ciągle pijanym, wrzucono do stodoły. Ostatnią noc przed kaźnią przyszło im spędzić razem. I wówczas to Koniowal padł na kolana przed podchmielonym duchownym i pokajał się z całej swojej zagubionej duszy. Kapłan, myśląc początkowo, że jego towarzysz w niedoli kaja się z powodu zastrzelenia co najmniej dziesiątki bezbożnych marynarzy czerwonej floty, pochwalił go za ten chrześcijański postępek i odpuścił mu grzech, który w poczet grzechów zaliczył wyłącznie z duszpasterskiego obowiązku, jako że w głębi duszy czyn ten pochwalał, a zżymał się raczej na nieporadność pozostałych chłopów. – To nie tak... – wyszeptał Koniowal, zlizując krew z rozbitych warg. – Załatwienie tamtych to drobiazg... Ja mam inny grzech. Zamierzałem ukorzyć się przed starcami, ale przyjdzie mi wyspowiadać się przed tobą – dodał ze smutkiem. – Wszystko w ręku Boga – łagodnie odparł batiuszka, z wolna trzeźwiejąc w obliczu czekającego go obowiązku. – Strach, bo mimo wszystko nikt nie późna prawdy. Pójdzie ze mną do grobu. – A ty się o prawdę nie martw. Ona nie zginie. Prawda jest jak woda, zawsze znajdzie sobie jakąś szczelinkę... Koniowal z niejakim zdziwieniem spojrzał na filozofującego i wcale niewystraszonego zbliżającą się kaźnią popa. – To ja zabiłem Eustolię – rzekł cicho. – Wpadła w moje wnyki. Całkiem nogę jej urwało, straciła wiele krwi, ale żyła... Błagała, żebym ją oszczędził, obiecywała nikomu nie mówić, że wszystkiemu ja jestem winien. Ale czy coś takiego da się ukryć? Wezmę grzech na moją duszę, pomyślałem. Po co ma być kaleką, lepiej niech umrze... A ja nie będę musiał odpowiadać przed ludźmi... Wiedząc niejedno z uwagi na wiek i wiele wysłuchanych spowiedzi, duchowny w milczeniu szukał słów, ale w gardle mu zaschło i potrzebne słowa jakoś nie nadchodziły. Milczeli więc obaj do rana, aż o szarym świcie usłyszeli zgrzyt łopaty i ujrzeli dwóch utytłanych ziemią mężczyzn z Buchary, którzy całą noc kopali podkop. – Ty, batiuszka, idź – rzekł głucho Koniowal. – Ja zostanę. Idź i opowiedz ludziom, jak było. A wy – zwrócił się do przybyłych, aby go uwolnić współplemieńców – jeśli nie chcecie zguby mojej duszy, podpalcie saraj. Mężczyźni zawahali się, lecz więzień powtórzył twardo: – Podpalcie! Tak kazała ona. – Gdzie zakopałeś nieboszczkę? – spytał pop. – Złożyłem ją w skrzyni. A gdzie? Zabroniła mówić. Jak przyjdzie czas, sama da znak. Myślący już zupełnie trzeźwo batiuszka tylko pokręcił głową i drżącym szeptem pobłogosławił nieszczęśnika. A straszliwa spowiedź Koniowala – tak jak sobie życzył – dotarła do Buchary, gdzie już wszyscy mieszkańcy gotowi byli szukać w ogniu ratunku przed antychrystem. Zamiast jednak w Bucharze ogień zapłonął w Zamochu. Owego dnia – czy to wystraszony pożogą, czy może wypełniając inne rozkazy – miejski proletariat rozpłynął się w tajdze równie niespodziewanie jak się pojawił, nawet na dziesięć kilometrów nie zbliżywszy się do Buchary i niczym jej nie niepokojąc. Skazaną na zagładę wioskę na jakiś czas pozostawiono przy życiu, jednak nikt nie wątpił, że odroczenie wyroku nie potrwa długo. Zabójstwo Eustolii wstrząsnęło Bucharą nie mniej niż prześladowania ze strony nowej władzy. Odkąd powstała tu wieś, odkąd tyle ziemskiego szczęścia i radości wniesiono tu w zgodzie z obyczajami dziadów, na tę ziemię nigdy nie padł cień życia odebranego przemocą. Teraz więc należało się spodziewać czegoś jeszcze straszniejszego, a wszystko – jak się zdawało – było zapłatą za zerwanie przymierza, które oni – wzorem dawnych Izraelitów – zawarli ze swoim Bogiem. Nadeszła milcząca i ponura zima, a na śniegu wokół wsi pojawiały się jedynie tropy zwierząt. Minęła wiosna, lato, jesień i znów nastała nowa zima i dokonał się naturalny cykl przyrody. Być może w oszalałym świecie zapomniano o Bucharze, która z wolna powróciła do dawnego, ustabilizowanego życia w posłuszeństwie i stałym rytmie służby Bogu, pracy i drobnych radości. Po dawnemu od zgromadzenia odłączał się ten, kto był nieczysty przed Bogiem, a przewodzący wspólnocie świątobliwy starzec chrzcił dzieci dopiero wówczas, gdy ich rodzice zaprzestawali życia pod wspólnym dachem. Wszystko powróciło więc do dawnego porządku, ale od tamtej pory bucharianie nabrali przekonania, że Eustolia swą męczeńską śmiercią odsunęła od nich nieszczęście i uratowała przed zagładą. Zielarka została miejscową świętą, wznoszono do niej modły, jej poświęcano nocne czuwania i umartwianie postami. Nie tracono przy tym nadziei, że nadejdzie dzień, w którym Eustolia da znak i w głuchym borze odsłoni miejsce popełnienia zbrodni i spoczynku jej świętych szczątków. Ich przeniesienie na stary cmentarz pod omszałe krzyże ojców uznano za cel dalszego bytowania. Jednak znaku nie było i grób się nie ukazał. III Dziesięć lat później w pobliżu wioski pojawili się uzbrojeni ludzie, goniąc przed sobą jak stado zwierząt kilka setek aresztantów. Natrafiwszy w leśnej głuszy na dawno zapomnianą i wykreśloną ze wszelkich rejestrów wioskę, przybysze początkowo nie wiedzieli, co począć z jej mieszkańcami. Zamierzali ich przegnać, ale naczelnik łagru, człowiek praktyczny i niegłupi, któremu w udziale trafili się najbardziej słabowici przesiedleńcy ze stepowej części Rosji i niezdatni do niczego burżuazyjni spece, a przecież musiał realizować plan eksploatacji lasów, szybko pojął, jaką korzyść można mieć z Buchary. Starczyło mu rozumu, żeby w zamian za przymknięcie oczu na religijne przesądy pracowitych i niepijących tubylców przymusić ich do pracy w lesie. Pomysł okazał się słuszny: bucharianie pracowali pilnie, przyczyniając się do wykonania planu wyrębu nie gorzej niż członkowie przodującego leśnego kołchozu. Ich okolona częstokołem wieś, skąd rano karnie wychodzili i dokąd wracali późno, w jakiś nieuchwytny sposób przypominała zonę i nie naruszała pejzażu tej północnej ziemi. W następnych latach, gdy już wywieziono całe budowlane drewno i zaczęto zamykanie lagrów, z całego ich skupiska pozostała tylko osada nieposiadająca nawet nazwy i od numeru kwartału leśnego zwana 42. Położona była owa 42. w tym samym miejscu, gdzie niegdyś stał spalony chutor Zamoch, a jedyną nić łączącą ją ze światem stanowiła stara linia wąskotorowa, po której kilka razy w tygodniu kursował roboczy pociąg, chłostany napierającymi na nasyp gałęziami olch, osiny i brzóz. Na miejscu wyciętych drzew nie wyrosły już jodły ani sosny i tylko cudem jakimś ostały się z rzadka kępy wysokich drzew lub wyrosły młode drzewa liściaste. Oprócz wioski o starej azjatyckiej nazwie, której pochodzenia nikt nie pamiętał, i kołchozowej osady leśnej, która wchłonęła żyjące jak koczownicy potomstwo specpersonelu i uwolnionych więźniów, na przestrzeni dziesiątków kilometrów wytrzebionej tajgi nie było ani jednego ludzkiego osiedla. Stopniowo między tymi dwoma światami wywiązała się dziwna, niedostrzegalna dla postronnych oczu i podobna do zmagania leśnych drzew, walka o przetrwanie. Bucharę czekał zapewne los wielu innych osad, którym w naszym stuleciu przyszło zniknąć – jej mieszkańcy rozproszyliby się, a zwycięska 42. podporządkowałby ich sobie i zniszczyła, ucząc bezbożności, pijaństwa i łobuzerstwa. Już teraz niejeden chłop zaczął spoglądać na boki, wśród myśliwych pojawiała się machorka, niektóre żony uprawiały nierząd i nie było już dawnej powagi przy odprawianiu ważnych dla wspólnoty obrzędów. Zjeżdżający tu z wielkich miast uczeni i nieuczeni przybysze z wolna zaczęli rozkradać Bucharę, uwożąc ze sobą ikony i księgi. Życie powoli sięgało po swoje i jak wartki strumień podmywało tę wyspę starego czasu. A jednak Bucharze pisany był inny los. Pod koniec znojnego, suchego lata, gdy na całej Rusi płonęły lasy i torfowiska, do wspólnoty przybył nikomu nieznany człowiek. Zgodnie ze starym zwyczajem udzielono mu gościny. Ale ciekawi mieszkańcy darmo wypytywali przybysza. Był małomówny i oprócz tego, że urodził się w górnym biegu Jeniseju i że ma na imię Wasilij, nic więcej o sobie nie powiedział. Zaskoczył natomiast wszystkich niezwykłą wprost znajomością historii wspólnoty i tragicznych wydarzeń, jakie się tu rozegrały pół wieku temu. Zagadkowy gość zadomowił się w Bucharze, polował i rybaczył razem z chłopami, aż przywykli do niego i uznali za swego. Z czasem ujawniło się stopniowo jego wyjątkowe oddanie wierze i starodawnym obyczajom. Niebawem też, wraz z imieniem Wassian, przyjął chrzest i zdobył autorytet tak wielki, że po śmierci starego mentora, człowieka dobrego, ale bezwolnego, został przywódcą wspólnoty. Nie wszystkim się to spodobało. W wioskowej społeczności nastąpił kolejny rozdźwięk i to tak poważny, że nie wiadomo, czym by się skończył, gdyby nie szafarz wspólnoty, który opowiedział się po stronie nowego przywódcy i namówił większość braci do poparcia Wassiana, jako że w nim tylko pokładał nadzieję na uratowanie Buchary przed rozłamem. Zostawszy mentorem, Wassian okazał się stanowczy. Jak za dawnych czasów najmniejsze odstępstwo od wiary było surowo karane, a wszelkie próby zbliżenia współwyznawców ze światem zewnętrznym ucinane. Ci, którzy nie zgadzali się ze zmianami, odeszli i o dalszym ich losie nie słyszano. Buchara zamknęła się i odtąd nikogo więcej do siebie nie wpuszczała. W 42. wszystkie te zmiany były żywo komentowane, szczególnie przez staruchy, lecz jak w rzeczywistości żyła wioska i co działo się za jej wysokim ogrodzeniem, odtąd nikt nie wiedział. Różnie mówiono o tajemniczych sąsiadach, przypisywano im jakąś moc, przyznawano prawo do odmiennego życia, jak też skrycie uważano, że z dawien dawna wiedzą coś, czego nikt inny nie wie. Opowieści te nasiliły się zwłaszcza wtedy, gdy nad tajgą znów zapłonęły tajemnicze ognie, rozległy się grzmoty, a świetliste smugi ze świstem przecinały ciemności nocy. Nie mogły to być przywidzenia ani błyskawice, więc w duszach strachliwych osadników rodziło się uczucie trwogi i bezbronności. Maleńka osada zaczęła garnąć się do wioski i w niej szukać rzeczywistej podpory w swej, tak znikomej i kruchej, egzystencji. W porównaniu z nią odwieczna, nietracąca wiary Buchara żyła tak, jakby mijające lata służyły tylko oczekiwaniu i przygotowaniom do zdarzeń ważniejszych, mających nastąpić na tej ziemi w całkiem nieodległych czasach.  Reforma Nikona została zainicjowana przez otoczenie cara Aleksego Romanowa, a przeprowadzona przez patriarchę Nikona (1605-1681). Polegała ona m.in. na ujednoliceniu ksiąg liturgicznych oraz rytuałów. Wywołało to sprzeciw części wiernych i przyczyniło się do powstania sekty staroobrzędowców (starowierców) zwanych też raskolnikami od rosyjskiego słowa „raskoł” – rozłam. (Wszystkie przypisy pochodzą od tłumaczki).  Mikołaj I, w latach 1825-1855 car Rosji, panował po śmierci starszego brata Aleksandra I.  Smuta (ros.) – bunt, zamęt, zamieszki  Piotr A. Stołypin (1862-1911) – rosyjski polityk, premier i minister spraw wewnętrznych od 1908 roku; krwawo tłumił rewolucję 1905 roku (tzw. reakcja stołypinowska), przeprowadził reformę agrarną; został zamordowany.  Saraj (ros.) – szopa, drewutnia\nCzęść pierwszaOdnalezione relikwie Rozdział pierwszy Bez woli boskiej i włos z głowy nie spadnieI Pojawienie się na świecie każdego człowieka jest równie tajemnicze i niepojęte jak jego los. Nie ma w tym naszej winy ani zasługi, że jeszcze przed narodzinami dzielimy się na dzieci chciane i niechciane, oczekiwane i nieoczekiwane, i że jest to jak wrodzone znamię, które zostaje na całe życie. Czterdziestosiedmioletnia Szura Cyganowa, specjalistka od wyznaczania w 42. norm, stała się brzemienna, gdy myślała, że nic podobnego już się jej przytrafić nie może. Powodowana gniewem, pobiła pijanicę męża, ale nie pojechała do szpitala odległego o ponad sto wiorst od domu i gospodarstwa, tylko postanowiła pozbyć się niechcianej ciąży wiejskim sposobem. Co drugi dzień chodziła do mocno nagrzanej łaźni, skakała z półtorametrowej skrzyni na mąkę, ale mimo to nie udało jej się pozbyć płodu. Po dwudziestoletniej przerwie jej zwiotczały brzuch znów się zaokrąglił, wiejskie sąsiadki zaczęły na nią podejrzliwie patrzeć, szeptać za jej plecami, wreszcie przystąpiły do wypytywania skonfundowanej delikwentki. Opędzała się od nich, nazywała plotkarkami i pleciugami, na oczach wszystkich grabiła siano, mając ciągle jeszcze nadzieję, że poroni, ale nie przechytrzyła niepojętej natury i we właściwym czasie jej umęczone łono wydało na świat dwojaczki – chłopca i dziewczynkę. Chłopiec zmarł nad ranem, dziewczynka natomiast okazała się żywotna i krzykliwa, czym doprowadzona do ostateczności kobieta wrzuciła ją na noc do chlewu, co w tamtych okolicach nie należało do rzadkości i w wielodzietnych rodzinach nie uchodziło za grzech. Jednakowoż Świnia nie tknęła noworodka, całą noc go ogrzewała, rankiem zaś nie chciała oddać nieczułej rodzicielce. I tak oto w chlewie rozpoczęło się życie jeszcze jednej córki Cyganowów, na cześć świni nazwanej Maszką. Szura Cyganowa miała wcześniej czworo dzieci, same dziewuchy. Wszystkie wyjechały z 42., lepiej czy gorzej urządziły się w mieście i zjeżdżały tylko przy specjalnych okazjach, a i wtedy nie przepuszczały sposobności, by przechwalać się jedna przed drugą, złorzecząc sobie za plecami. Przyznać im się, że na stare lata urodziła córkę, Szura uważała za wielki wstyd, odwlekała więc ten moment jak tylko mogła, i nie napisała im o powiększeniu rodziny. Stąd też wyskrobek po raz pierwszy stanął przed siostrami dopiero wtedy, gdy przyjechały po mięso, kiedy ich stara matka zarżnęła świnię Maszkę. Dziecko nie zrobiło na nich większego wrażenia. Najmłodszą siostrę, która pojawiła się na świecie przez przypadek, wielkodusznie uznały za głupka, z którego nic dobrego nie wyrośnie, i przepowiedziały jej niezbyt szczęśliwy los: że do końca życia pozostanie w osadzie, a jeśli jej się poszczęści, to wyjdzie za mąż nie za notorycznego pijaka, lecz za pijącego umiarkowanie, urodzi mu dzieci i około pięćdziesiątki będzie wyglądała – podobnie jak ich matka w tym wieku – jak staruszka. Przed takim właśnie losem uciekały do miast, mając nadzieję, że zaznają tam innej doli; ta perspektywa towarzyszyła im w najcięższych chwilach miejskiej poniewierki i pomagała utrzymywać się na powierzchni. Słabiutką, ledwo czepiającą się życia siostrzyczkę uznały za niezdolną do podobnego wysiłku. Była ona, nawet według wiejskiej miary, zbyt nieśmiała i potulna. Przypominała pod tym względem ojca, milkliwego i dobrego człowieka, który, jak się zdawało, nie zdołał pojąć, jakim cudem on, chłopak urodzony we wsi pod Starym Sokołem i w wieku siedmiu lat zesłany wraz z rodziną na północ, nawykły do stepowej swobody i mocno za nią tęskniący w tej leśnej krainie, został mężem największej krasawicy w przemysłowo-leśnym kołchozie i utknął na zawsze w tym nielubianym przez siebie miejscu. Patrząc teraz na pomarszczoną, bezzębną Cyganową, nikt by nie uwierzył, że niegdyś była z niej nadzwyczaj śliczna dziewczyna. Wiele młodzieńczej krwi polało się przez nią na tańcach i polałoby się jeszcze więcej, gdyby nie utracono jej tyle na wojnie z Niemcami, po której nastały okrutne dla babskiej doli powojenne czasy. Nie było w kim wybierać, nawet wszystkie leśne prace wykonywały kobiety same i Szura poszła za biedaka, za golca, na którego dawniej nawet by nie spojrzała. Młodym nie układało się życie rodzinne. Gadano, że Szura się zabawia, że wcale nie jest pewne, czyje to dzieci rosną pod ich dachem. Czy to od tych pogłosek, czy też dlatego, że już nie ujrzał wolnego stepu, mąż Szury z biegiem lat zmienił się w zahukane zwierzę robocze, rozpił się, ale nawet po pijanemu mocno jej nie bił i niczego poza lekceważeniem w domu nie oczekiwał. Tylko najmłodsza córka współczuła mu i pocieszała. Jak umiał, starał się jej to wynagrodzić, ale że nieczęsto bywał trzeźwy, jego miłość bywała dla niej dość uciążliwa. Innych radości Maszka w ogóle nie miewała. Jedyna spośród rodzeństwa była podobna do ojca, co niesłychanie drażniło Szurę, bo przypominało jej o życiu spędzonym z niekochanym człowiekiem. Masza, chyba nieświadoma duchowych rozterek matki, ani myślała uskarżać się na swoją dolę. Pomagała starym w gospodarstwie, a latem zbierała w lesie jagody i grzyby. Obie z Szurą sprzedawały je na odległej stacji Czużda, przez którą raz na dobę przejeżdżał dalekobieżny pociąg pasażerski, a dwa razy pociągi lokalne nazywane „teściowymi”. Szura ostro się targowała i była rada, jeśli wiadro jagód lub borówek udało jej się sprzedać za trzy albo i za pięć rubli. Maszka z lękiem i tęsknie spoglądała na dygocący pociąg, gotowy w każdej chwili zerwać się i gdzieś gnać. Jednak Szura dobrze wiedziała, że nie ma co liczyć na starsze córki i że najmłodszej nigdzie od siebie nie puści. Najpewniej więc sprawdziłoby się to, co przepowiadały jej siostry pleciugi, gdyby tego roku, w którym dziewczynka skończyła czternaście lat, nie zdarzyło się coś dziwnego. II Na samym początku sierpnia, w dniu świętego Ilii Proroka, gdy większość mieszkańców osady, nie wyłączając jej żeńskiej części, zgodnie ze świątecznym obyczajem już od rana była „niedysponowana”, nad leśnym kołchozem przeszła straszliwa burza. Nadciągnęła z południa i wraz z niebywałą wichurą oraz ulewą opadła na niewielką śródleśną osadę. Wywróciła niejedną setkę drzew i tylko dzięki silnej ulewie w tajdze nie wybuchł pożar. Nawałnica zerwała i odrzuciła na dziesiątki metrów dachy domów i stodół, rozwiała stogi i powywracała płoty. Pioruny waliły tak często i z taką mocą, że jeden grzmot nie zdążył przebrzmieć, jak już odzywał się drugi, a w chatach, nawet przy wyłączonych kontaktach, iskrzyły lampy. Dzieciaki płakały, a pobożne staruchy, jedyne oprócz malców trzeźwe osoby, modliły się przed obrazami lub kryły po piwnicach, paląc trzymane specjalnie na takie okazje gromnice. Niebojący się samego diabła leśne chłopy ćmiły papierosy, po pijacku kręcąc głowami. Starcy w przerwach między uderzeniami gromów rozprawiali o tym, że niegdyś takich anomalii nie było i że wszystko się zaczęło od czasu, gdy w tajdze zbudowano tajny obiekt. Burza trwała już ponad godzinę i nie cichła. Zupełnie jakby ktoś wydał rozkaz zbombardowania nieszczęsnej osady z powietrza. Zerwało linię telefoniczną, odłączyło przekaźnik, w oknach dzwoniły szyby. W końcu pioruny osłabły, ale silna ulewa nadal obmywała strumieniami ziemię i niezebrane siano, wzbierały leśne potoki, a w rzece podniosła się woda, zagrażając zerwaniem pomostów. Dopiero po z górą trzech godzinach chmura odpłynęła, a nad ziemią uniosła się para, zaszczekały psy, zapiały koguty, naród wyległ na ulicę i gdzieś załkała harmonia. Świętowano z nową energią, szykując się, by przejść do następnej fazy – od radości do mordobicia i szybkiego pojednania. Wszystko toczyło się swoją koleją i tylko w domu Cyganowych nie było spokoju: Szura czekała na Maszkę, którą rano wysłała po maliny. – No, dam ja jej, dam niegodziwej! – mruczała, podskakując i żegnając się trwożnie przy każdym uderzeniu pioruna. – Niech no się tylko pojawi! Matka sobie miejsca znaleźć nie może, a ta szlaja się nie wiadomo gdzie! I ciągle tak, a ja tu sama i sama! To ostatnie akurat odpowiadało prawdzie, jako że Aleksiej Cyganów z okazji święta napił się z samego rana, tak że żadne szalejące siły natury nie mogły go przywrócić do przytomności. Poza tym stara głównie denerwowała się dla porządku; w głębi duszy była bowiem przekonana, że Maszce nie mogło się przydarzyć nic złego. Ale wreszcie burza się skończyła, przygnano już nawet krowy, i do Szury dotarło, że widocznie coś się jednak stało i trzeba wezwać ludzi. Cyganowa miotała się więc od domu do domu, usiłując znaleźć choćby jednego trzeźwego, a obyte ze sprawami niebiańskiej kancelarii baby szeptały za jej plecami: – Jak posłała dziewczynę w święto po maliny, niech spodziewa się biedy... Szura odganiała się od nich jak od gzów. Przed oczami stawała jej Świnia Maszka, z wymówką kręcąca łbem. Żałośnie potrząsając głową i bezmyślnie chwiejąc się nad stołem, miotał się też Alosza i jak małe dziecko wołające matkę zawodził: – Masza, Maszeńka... Pod wieczór na podwórko przybiegły dzieciaki z sąsiedztwa. Szura, nie czując już nóg, wyszła na ganek. Zadowolone, że pierwsze mogą przekazać przerażającą wieść, dzieci jedno przez drugie krzyczały radośnie: – Ciociu Szuro, ciociu Szuro! W twoją Maszę piorun trafił! Ilia Pietrewicz ją znalazł! Starucha krzyknęła i padła bez czucia na ziemię. Ocknąwszy się, ujrzała masywnego mężczyznę, który w pojedynkę mógłby iść na niedźwiedzia. Był to Ilia Pietrewicz, dyrektor miejscowej szkoły. Szura nie raz miała z nim nieprzyjemną rozmowę, bo dość często, gdy w gospodarstwie był nawał pracy, nie puszczała małej do szkoły. Jednak teraz twarz Ilii Pietrewicza była zamyślona i nadzwyczaj smutna. W ramionach trzymał dziewczynkę. Szura spoglądała na niego spode łba i bała się poruszyć. – Proszę – wysapał solenizant, delikatnie kładąc Maszę na ganku. – Trzeba ją pokazać lekarzowi. – A maliny gdzie? – podejrzliwie zapytała Szura i zacisnęła usta. Rozdział drugi Widowiskoprzy granicznej sośnieI Odwiezienie Maszy do punktu medycznego bądź też wezwanie lekarza okazało się niemożliwe, ponieważ w wielu miejscach lory wąskotorówki były uszkodzone, a linie telefoniczne zerwane. Zresztą dziewczynka nie wymagała fachowej pomocy. Mimo że po pięknej sośnie, pod którą się schroniła przed burzą, pozostał tylko osmalony pniak, mech nie rósł wokół niego jeszcze bardzo długo, a ziemia nie wiadomo czemu wyglądała jak przekopana, dziewczynka była cała i zdrowa. Dyrektor szkoły, poczuwając się do współodpowiedzialności za zdarzenie i rad ze sposobności omówienia z uczniami rzadkiego zjawiska fizycznego, wyjaśnił bardzo przystępnie, że ładunek elektryczny prawdopodobnie był niezbyt silny i od razu poszedł w ziemię. Kolejny raz pouczył też uczniów, że gdy zaskoczy ich burza, pod żadnym pozorem nie wolno się chronić pod wysokimi drzewami. Wprawdzie wypalony mech wokół spalonego drzewa dowodnie przeczył hipotezie dyrektora, ale nikt z nim w spór nie wchodził – Ilię Pietrowicza w 42. szanowano, a jego autorytet był niepodważalny. Jednak od tej pory inni, a zwłaszcza niektóre staruchy, zaczęli dopatrywać się w najmłodszej córce Szury jakiegoś wybraństwa. Do czego miałaby być wybrana, przez kogo i w jakim celu – to akurat było i dziwne, i niejasne. W każdym razie w jej rodzinie nikt dotąd nie wyróżniał się świętością, a o świątobliwości rodziców w ogóle nie mogło było mowy. Jednakże, w odróżnieniu od wykształconego dyrektora, wszyscy inni dobrze wiedzieli, że grom tak po prostu w nikogo nie trafia i niezależnie od tego, czy człowiek taki zginął, czy nie, stanowi to znak z góry. Dopóty wspominano wydarzenie, dopóty roztrząsano i radzono, co by też mogło oznaczać, dopóty kobiety zatrzymywały Maszę na ulicy i rozpytywały, czy nie miała czasem jakiegoś widzenia, na co ona, jakby się usprawiedliwiając, odpowiadała, że nic nie pamięta, dopóki nie zachorował Ilia Pietrowicz. Jego choroba była niezwykła. Dostał temperatury i z dnia na dzień czuł się coraz gorzej. Miejscowa felczerka nieznająca innego lekarstwa niż aspiryna nie miała pojęcia, jak go leczyć. Dyrektor leżał więc w gorączce, bredził, a o jego chorobie krążyły najróżniejsze słuchy. Przede wszystkim wypominano mu autorytatywne wypowiedzi na temat pioruna, jak też okoliczność, że był niewierzący, więcej – że uczył niedowiarstwa dzieci, że swoimi nieczystymi rękami śmiał dotknąć dziewczynkę i że zwątpił w cud. Oczywiście, większość ludzi nie bardzo w to wszystko wierzyła, niemniej fakt pozostawał faktem: Ilia Pietrowicz gasł w oczach. II Minęło pół miesiąca. W samo Święto Przemienienia, szczególnie czczone na północnych ziemiach, do 42. przybiegły pastuchy z wieścią, że z Buchary wyszła procesja i kieruje się ku granicznemu drzewu. Wiadomość obiegła i poruszyła całą osady, a przede wszystkim jej żeńską część. Porzuciwszy domowe sprawy, staruchy, dziewczęta i kobiety w średnim wieku ruszyły w tamtą stronę. W ślad za nimi podążyli mężczyźni, zabierając zakąskę i wódkę, bo w końcu było święto, a święto jest po to, żeby pić nie ot tak sobie, lecz z godnej okazji. Przybyszów z osady było nie mniej niż tych z pustelni, tak że przy spalonej sośnie zebrała się ponad setka ludzi i z oddali niedawne pustkowie przypominało zabawę ludową. Było na co popatrzeć: pierwszy to raz od wielu lat tajemnicza Buchara, o której tyle gadano, a tak mało wiedziano, wyszła poza ogrodzenie i objawiła się światu. Spotkanie nastąpiło w połowie drogi między Bucharą i 42., w fatalnym miejscu nazywanym Wielkim Mchem. Niegdyś rósł tu las, po którym pozostała tylko błotnista poręba upstrzona przegniłymi pniakami. Rosły na niej leśne jagody – od malin poczynając, na borówkach kończąc. Był to najbliższy dla obu osad jagodowy zakątek, toteż aby uniknąć nieporozumień, podzielono go umownie na dwie części: jedną dla kołchozu leśnego i drugą dla pustelni. Granica między nimi przebiegała akurat w miejscu, gdzie do minionego sierpnia wznosiła się, cudem ocalała przed toporami, przepiękna sosna. Bucharianie szli zdecydowanie, choć nieśpiesznie. Dopiero około południa procesja z chorągwiami, ikonami i krzyżem wyłoniła się z lasu i zaczęła spuszczać się po zboczu. Na czele kroczył stary Wassian i inni piękni, siwobrodzi starcy, za nimi młodsi mężczyźni i wyrostki, potem staruchy, kobiety w średnim wieku, dziewczęta w białych chustkach i odświętnych ubraniach, dzieci. Wszyscy śpiewali równo, z godnością. Niektóre kołchoźnice padły na kolana, wprawiając w zakłopotanie tych, którzy bądź to wstydzili się okazać swoje uczucia publicznie, bądź też uczuć takich nie doznawali. Większość nie wiedziała jednak, jak się zachować, więc po prostu zajęła miejsca w pewnym oddaleniu. Przy sośnie procesja stanęła. Buchananie ustawili się półkolem – oddzielnie kobiety, oddzielnie mężczyźni – i rozpoczęli dziękczynne modły do świętej męczennicy za cudowne ocalenie dziewczynki Maszy. Modlili się długo i żarliwie. Znużeni tym widzowie w końcu zaczęli świętować na swój sposób: któryś z mężczyzn odszedł na stronę i nieśpieszne zakurzył, z rąk do rąk krążyła butelka, dały się słyszeć pomatuszki. Wprawdzie grubian uciszano, jednak bezskutecznie. Wśród widzów narastał szum, wiejskie chłopaki przyglądały się z ciekawością dziewczętom z pustelni, panny z leśnego kołchozu głupkowato chichotały, strzelając oczami na wszystkie strony. Buchananie nie zwracali uwagi na te figle i nie czynili nic, by odegnać niedowiarków. Stopniowo większość gapiów traciła zainteresowanie sosną i modlącymi się ludźmi. Gdy najbardziej lekkomyślni gotowi już byli wrócić do domu i kontynuować libację po chałupach, zaczęło się dziać coś najbardziej interesującego. Siwobrody starzec ujął łopatę i zaczął kopać. Przez tłum przeszedł szmer, a potem zapadła cisza, aż dziwna w takim ludzkim tłumie i słychać było tylko odgłos łopaty. Wassian kopał niezbyt długo. Wkrótce starca zastąpili młodsi i nie minęło pół godziny, jak z ziemi wydobyto coś owiniętego przetłuszczoną szmatą. Po jej odwinięciu okazało się, że tkanina okrywała sporą podłużną skrzynkę, kształtem przypominającą trumnę, której boki zdobiły przepięknie namalowane wizerunki świętych. Skrzynię otwarto, bucharianie jak na komendę padli plackiem, a widzowie, zbliżywszy się, dojrzeli ponad ich plecami ludzkie szczątki z jedną kończyną tkwiącą w półmisku. W mig znikły butelki i szklanki, ucichły żarty, pogasły papierosy. Teraz już wszyscy – wierzący i niewierzący, potomkowie schizmastyków i przesiedleńców, komuniści i przodownicy pracy, cała 42. – stali w milczeniu jak porażeni. Starzec ucałował relikwię i z szacunkiem zamknął skrzynię. Po kolejnych uroczystych śpiewach, podczas których nikt nie ruszył się z miejsca, procesja długą kolumną pociągnęła na stary cmentarz, skąd potem ludzie w milczeniu rozeszli się do domów. Tego dnia w osadzie pito mniej niż zwykle. Nie było też pijackich awantur ani skandali, którymi regularnie kończyły się wszystkie święta – mniejsze i większe, świeckie i kościelne. Maszę Cyganową i jej niezbyt obyczajną matkę otoczyły wszystkowiedzące staruchy: Twoja dziewucha przez Boga wybrana! Ustrzegła ją Eustolka, zmiłowała się i wzięła pod opiekę! Oddaj dziewczynę do pustelni! Niech tam się modli za twoje grzechy... – Jeszcze czego! – fuknęła Szura, ale w sercu coś jej piknęło i przez głowę przeleciały wspomnienia: późne poczęcie, Świnia Maszka, co nie tknęła niemowlaka, no i na dodatek ten piorun. Wychowana w dzieciństwie po chrześcijańsku Cyganowa wahała się, co będzie lepsze: dodatkowe kilogramy grzybów i jagód czy zbawienie duszy? Wybrała to pierwsze, uznając, że na troskę o duszę przyjdzie jeszcze czas. Jednak od tej pory życie Maszki i tak się odmieniło. Przychodzono do niej z każdą mniejszą lub większą biedą, a ona czuła się nieswojo w rodzinnej osadzie, nie wiedząc, co ma odpowiadać ludziom proszącym o pomoc. A ponieważ w 42. nie było cerkwi i nie miał kto ciemnym babom wytłumaczyć ich głupoty, srogo po duszpastersku upomnieć i nałożyć pokutę, za sprawy wziął się dotychczasowy publiczny wróg Buchary, od wielu lat z nią wojujący dyrektor miejscowej szkoły Ilia Pietrowicz. Ten sam, któremu przypadło w udziale stać się świadkiem cudu i który w dniu odnalezienia zwłok nieoczekiwanie ozdrawiał.  Pomatuszki (ros. gwarowe) – dobroduszne przekleństwa, połajanki\nWydawnictwo Akademickie DIALOG specjalizuje się w publikacji książek dotyczących języków, zwyczajów, wierzeń, kultur, religii, dziejów i współczesności świata Orientu. Naszymi autorami są znani orientaliści polscy i zagraniczni, wybitni znawcy tematyki Wschodu. Wydajemy także przekłady bogatej i niezwykłej literatury pięknej krajów Orientu. Redakcja: 00-112 Warszawa, ul. Bagno 3/219 tel.: (0 22) 620 32 11, (0 22) 654 01 49 e-mail: redakcja@wydawnictwodialog.pl Biuro handlowe: 00-112 Warszawa, ul. Bagno 3/218 tel./faks: (0 22) 620 87 03 e-mail: biurohandlowe@wydawnictwodialog.pl http://www.wydawnictwodialog.pl Serie Wydawnictwa Akademickiego DIALOG: Języki orientalne Literatury orientalne Philologia orientalis Skarby Orientu Mądrość Orientu Podróże – Kraje – Ludzie Sztuka Orientu Teatr Orientu Świat Orientu Dzieje Orientu Języki Azji i Afryki Być kobietą Współczesna Afryka i Azja Orientalia Polona Vicus. Studia Agraria Życie codzienne w miastach Orientu Literatura frankofońska Temat dnia Literatura okresu transformacji Prowadzimy sprzedaż wysyłkową Seria Prezentuje współczesną literaturękrajów postkomunistycznych. DOTYCHCZAS UKAZAŁO SIĘ: Jurij Polakow Niebo upadłych (przekład z jęz. rosyjskiego Michaela Miszewa) W PRZYGOTOWANIU: Lajos Grendel Dzwony Einsteina (Einstein harangjai)(przekład z jęz. węgierskiego Justyna Goszczyńska) Georgi Danailow Dom na krańcu świata (Kyshta otvyd sveta)(przekład z jęz. bułgarskiego Magdalena Lubańska)\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Zatopiona_arka-ebookRO/p97252i172242" target="_blank" title="Zatopiona arka [Aleksiej Warłamow] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Zatopiona arka [Aleksiej Warłamow] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


#AkcjaKokarda to zaproszenie do wspólnego świętowania dla całej rodziny. 30 kwietnia w naszych mediach zamieścimy film instruktażowy: jak wykonać własnoręcznie kokardę narodową. Wykonajcie i podzielcie się filmami lub zdjęciami publikując ją na Facebooku i Instagramie podpisując: #AkcjaKokarda #KokardaNarodowa #BarwyWspólne.\n♦ Kwaranteleturniej z GDZIE BĄDŹ w poniedziałek, 4 maja, o godzinie 20.00\nZapraszamy na jedyny w swoim rodzaju teleturniej live w czasach kwarantanny! Prowadzący BIAŁO-CZERWONY Kwaranteleturniej zadadzą 18 pytań, a czas odpowiedzi na każde z nich to 60 sekund. Liczy się wiedza i szybkość! Dzięki specjalnej aplikacji zostanie wyłoniony zwycięzca.\nW kwaranteleturnieju możecie wziąć udział, za pośrednictwem portali:\nYouTube - na kanale podróżniczym „Gdzie Bądź”\nSpecjalnie na majowy weekend 2020 przygotowaliśmy wyjątkową premierę Matecznika - komiksową odsłonę materiałów popularnego Pakietu Edukacyjnego #BarwyWspólne. Już w poniedziałek, 4 maja, zapraszamy na pierwszą wprowadzającą odsłonę, w środę - 6 maja - zamieścimy zadania zaś w piątek czekamy na ich realizacje.\nSpędźmy tę majówkę pod znakiem #BarwWspólnych!


Tczew - Trzech nietrzeźwych kierowców spowodowało kolizje - Wiadomości - Aktualności\nWydruk strony: www.tcz.pl/index.php?p=1,47,0,wiadomosci&item=1d3a2a1e0740ac82&title=Trzech-nietrzezwych-kierowcow-spowodowalo-kolizje Data wydruku: 22.11.2019, 16:16\nPn.Poniedziałek, 14.01.2019, 15:38\nW miniony piątek tczewscy policjanci pracowali w 3 miejscach kolizji drogowych, które zostały spowodowane przez 3 nietrzeźwych kierowców.\n- Pierwsze zgłoszenie o kolizji w miejscowości Stanisławie oficer dyżurny Komendy Powiatowej Policji w Tczewie otrzymał po godzinie 13.00. Pracujący na miejscu policjanci ustalili, że 30-letni kierowca volkswagena stracił panowanie nad samochodem zjechał na prawe pobocze i dachował. W trakcie rozmowy z 30-latkiem funkcjonariusze wyczuli od mężczyzny alkohol. Badanie alkosensorem wykazało, że mężczyzna miał prawie 2,5 promila alkoholu w organizmie. Podczas policyjnych czynności dodatkowo okazało się, że w 2016 roku zatrzymano kierowcy już prawo jazdy. Kierujący volkswagenem z obrażeniami ciała trafił do szpitala. Cztery godziny później tczewscy mundurowi otrzymali drugie zgłoszenie o kolizji, do której miało dojść w Tczewie na ulicy Wyszyńskiego. Stróże prawa pracujący na miejscu tego zdarzenia ustalili, że kierujący toyotą uderzył w zaparkowane volvo. Okazało się, że kierowca toyoty był nietrzeźwy i miał w organizmie ponad 2 promile alkoholu. Funkcjonariusze zatrzymali mu prawo jazdy. Ostatnia kolizja miała miejsce po godzinie 19.00 na ulicy Nowowiejskiej. Skierowani na miejsce funkcjonariusze z wydziału ruchu drogowego ustalili, że 47-letni kierowca hyundaia cofając uderzył w stojącego za nim mercedesa. Podczas badania 47-latka alkotest wykazał, że miał ponad promil alkoholu w organizmie. Dodatkowo podczas sprawdzenia w policyjnych systemach okazało się, że kierowca hyundaia nie ma uprawnień do kierowania samochodami. - mówi asp. sztab. Dawid Krajewski, rzecznik tczewskiej policji.\nTo juz plaga. Jakie pomysly Policji w tym temacie? Bo chyba tym artykul powienien zostac zakonczony\nOd d 11 do 24 lutego dzieci i młodzież z Pomorza odpoczywają od szkolnych ław. Co w ferie można robić w Tczewie?