Dodany dnia 28-10-2009 17:57\n- Raczej na Czymś-Takim\nMoim zdaniem powinno być: Czymś Takim.\nTymczasem, klasa zatrzymała się przed zagrodą\nMoim zdaniem powinno być bez przecinka.\nancuska licorne. Aha, jeszcze róg jednorożca też ma swoją nazwę: alicornus. No, ponieważ uratował pan honor zebranych tu leniów, przyznam Gryffindorowi piętnaście punktów.\nCząstkę nie oddzielnie.\nZwierzę to jednak zawsze w tych wszystkich opisach miało jeden róg, zawsze było podobne do konia, ewentualnie muła, i zawsze jadło mięso.\nW tym przypadku nie stawiamy przecinka przed i.\nBardzo możliwe, że kiedyś nie było wiadomo, jak radzić sobie z odseparowaniem tych obu światów i taki mugol mógł zobaczyć co nie co, lub przeczytać.\nCo z tego?spytał siebie, Co z tego...\nPowinno być: Co z tego?-spytał siebie.-Co z tego...\nBłędów kilka, ale ten rozdział był trochę nudny. Czekam na kolejny.\nDodany dnia 28-10-2009 20:30\nEee... - speszył się Syriusz i od razu zmienił temat:\nPo "temat" kropka, nie dwukropek.\nCo z tzw. zadręczaniem Seva?\nTutaj "tak zwanym", bo jest to w formie wypowiedzi.\nWystarczy Snape lub wystarczy "Snape".\nMasz betę? Jak nie, to przemyśl to. Beta pomaga, ale ja nie odmówię wytykania błędów, jeśli się takowe znajdą.\nDobrze ci idzie, pisz, pisz. James zaprosi Lily na randkę? Będzie się działo.\nHm... myśle czy to napisac czy nie, ale jednak napiszę. Nie przepadam za twoją Lily. Jak jest o niej mowa, przed oczami widzę wysoką, dziewczynę, wcale nie taką delikatną, z groźnym wyrazem twarzy. Dodaj jej trochę humoru, niech ona też ma uczucia. Zawstydzenie, zażenowanie... Dodaj jej śmiechu, zadziorności.\nDodany dnia 30-10-2009 19:15\nJames otworzył ciężkie powieki, ale szybko je zamknął. Nie widział siebie na zajęciach tego dnia. Wczoraj znów wymknęli się do Trzech Mioteł na piwo kremowe. Niestety, nie udało im się dokładnie oszacować, na ile mogą sobie pozwolić, toteż pozwolili sobie chyba na zbyt dużo.\nUsłyszał z łóżka obok, że Syriusz również pamięta wczorajszy wypad.\n- Kto zaświecił światło? - warknął zaspanym głosem Peter. Czyli on też ma dobre wspomnienia. - Zero litości dla maluczkich...\n- Za dużo tego złota w płynie. - Syriusz mruknął ochryple zza kotarki swojego łóżka.\nJames zmusił się, żeby otworzyć oczy i zbadać sprawę. Rzeczywiście było jaśniej niż zwykle, ale bynajmniej nie dlatego, że ktoś zaświecił światło. W nocy spadł śnieg.\n- Mamy zimę - wychrypiał i opadł ciężko na poduszki. Wiedział, że lekcje będą męczarnią.\n- Zabiję ją. - Tym razem odezwało się środkowe łóżko, w którym spał Lupin. On wczoraj również się dobrze bawił.\n- Powodzenia, Lunatyku - parsknął ochryple Black i ze wszystkich łóżek z kolumienkami odezwały się zaspane charczenia, które miały być docelowo śmiechem.\n- Nie wstanę na lekcje - zwierzył się James w końcu.\n- To było niezłe. Nabijasz się ze mnie, a sam nie jesteś lepszy - zaśmiał się w głos Lupin.\nJames nie wiedział, o co mu chodzi. Ale reszta chyba tak, bo znów ryknęła śmiechem.\n- No co? - domagał się wyjaśnień.\n- Sobota, Rogasiu! - odpowiedział mu Peter.\nPotter wydał z siebie niski rechot. Dzisiaj wszyscy byli udani. Zastanawiał się, jak zniosły to dziewczyny.\nTak się jakoś złożyło, że one również poszły z nimi do Trzech Mioteł. Dorcas nie piła tyle, bo źle się czuła i poszła tylko dla tak zwanego towarzystwa. Danielle kokietowała Łapę przez cały czas, tak więc oboje mieli miły wieczór. Za to Lily wyglądała, jakby dawno się tak nie bawiła. Wszyscy się śmiali i opowiadali zabawne historie, zamawiając kremowe piwo jedno za drugim.\nJames przywołał w pamięci obraz pani prefekt w pubie. Była taka wyluzowana, swobodna...\nPrzypomniał sobie Lily Evans sprzed roku: zimną i gardzącą nimi, dającą im do zrozumienia, że nigdy się nie polubią. Teraz wszystko się zmieniło. W myślach postanowił, że to właśnie dziś spróbuje się z nią umówić. Oczywiście, jak dojdzie do siebie. Na szczęście dziś jest sobota, jak już mu to zdążono uświadomić.\nKiedy minęło południe, banda huncwotów zebrała się w sobie, by zejść na obiad. Śniadanie odpuścili sobie bez większego żalu. Nawet Potter, co oczywiście było zaskoczeniem głównie dla niego samego.\nW pokoju wspólnym spotkali Dorcas i Danielle, które siedziały przed kominkiem z kubkami napełnionymi prawdopodobnie herbatą.\n- Witajcie, kobiety... - smętnie przywitał się Black.\nOdwróciły się i blado uśmiechnęły. Dorcas była oczywiście w lepszym stanie. Siedziała głównie dla towarzystwa.\n- Usiądziecie? - spytała Danielle, wskazując miejsce obok.\n- Zmierzamy na dół, żeby coś wrzucić na ruszt - powiedział Lupin.\nNa te słowa, Danielle zrobiła minę, jakby brało ją na wymioty.\n- Nie mów mi o jedzeniu...\n- Aż tak źle? - spytał Potter. - A gdzie macie Evans?\nBardzo chciał, żeby zabrzmiało to naturalnie, ale oczywiście Danielle od razu wychwyci wszystko. I nic jej nie umknie.\n- Jeszcze śpi - powiedziała z tajemniczym uśmiechem. - Wiesz, gdzie jest nasze dormitorium, prawda?\nJames pomyślał, że pewnie daje mu do zrozumienia, iż\npowinien się tam udać. No tak, kusząca propozycja, ale musi zachować twarz. I pozory! Pozory, przede wszystkim.\n- Dan! - Chłopak podłapał zdrobnienie Blacka. - Jak będzie już wyspana, to chyba zejdzie. Gdzie ja tam do waszego dormitorium będę szedł!\nPróbował się delikatnie oburzyć. Ale skutek był marny. Wszyscy roześmiali się w głos.\n- Jaaaasne! - parsknął Peter.\n- Taaa... - pokiwała z powątpiewaniem Danielle. - Ty i takie pomysły, jak dziewczęce dormitorium z Lily, za którą biegasz odkąd pamiętam? Hmm... Masz rację, to do ciebie zupełnie niepodobne!\nDziewczyny wybuchnęły śmiechem, a chłopcy im zawtórowali.\nKiedy już nieco się uspokoili, Lupin przypomniał im, że zmierzali z stronę Wielkiej Sali.\n- To smacznego! - zawołała Dorcas.\n- Dzięki za wczoraj - dodała Danielle. - Przyjdźcie tu potem, powspominamy.\nHuncwoci zgodzili się i wyszli z pokoju wspólnego, pozdrawiając po drodze Grubą Damę.\nGdy schodzili na dół, zastanawiali się między sobą, jak to się stało, że zaczęli trzymać z tą - jakby nie patrzeć - opozycją. W końcu oni nigdy nie byli porządni. One natomiast - zawsze.\n- Starzejemy się, panowie... - westchnął Black. - Nie ma innego wytłumaczenia.\n- No, może jeszcze, że dorastamy?- zaproponował inne rozwiązanie Lupin.\n- Albo inne wytłumaczenie: wyrastamy z żartów - dodał Potter.\nPeter spojrzał na Jamesa.\n- To twoja wina, wiesz? - powiedział zaczepnie. Reszta zaczęła mu przytakiwać. W końcu nie rozstrzygnęli, czy to dobrze, że się zmienili i tak po prawdzie powinni mu dziękować, czy jednak żałują tych szczenięcych lat i mają mu ochotę wlać. Grunt, że jednak droga do Wielkiej Sali odbyła się bez przelewu krwi.\n- Nie wiem... - mruknęła Lily.\nMiała podkrążone oczy, których nie otwierała dalej, jak do połowy. Jej twarz była bardzo blada, a ciemnorude włosy byle jak spięła w koński ogon, z którego chaotycznie odstawały kosmyki włosów.\n- Ale jestem zamulona. - Zamknęła oczy i położyła głowę o oparcie fotela.\nJames rozglądnął się po pokoju wspólnym. Było coraz mniej ludzi, gdyż większość z nich poszła już do swoich dormitoriów.\n- Cała sobota zmarnowana - westchnął. - Jak można było w tak banalny sposób przeżyć sobotę?\nLily uśmiechnęła się, wciąż nie otwierając oczu.\n- Nie wiem jak ty, ale ja nie często mam taki powód. Jak się mówi "a", to trzeba powiedzieć "b".\n- Gdzie "a" to impreza, a "b" to konsekwencje? - spytał James, na co Lily pokiwała głową. - Mogliby chociaż dać wybór. A nie tak, że bez "b" nie ma "a"!\nDziewczyna otworzyła oczy i spojrzała na Pottera wyraźnie rozbawiona.\nJames poczuł się dziwnie. Już przyzwyczaił się do tego na wpół przyjemnego uczucia w żołądku, ale teraz serce zabiło mu mocniej. To, typowe dla niej spojrzenie tak na niego działało.\nZaczerwienił się, psia mać, zaklął w duchu i spuścił wzrok.\nKu jego zdziwieniu, Evans również nieznacznie się zarumieniła i uciekła wzrokiem.\n- No - powiedział ni z tego, ni z owego, James.\nZnów fatalnie, przemknęło mu, milcz, durniu, bo brniesz w totalne łajno!\nTak jak się spodziewał, dziewczyna nie wiedziała, czy ma oczekiwać, że coś powie, czy nie. Spojrzała więc pytająco.\nJames poczuł, że robi mu się coraz cieplej. Zdawał sobie sprawę, że jest to idealna sytuacja, by zapytać Evans, czy się z nim umówi. W pokoju wspólnym było cicho i spokojnie. Za oknem szarzało, ale śnieg odbijał wszelkie światło, co dawało niesamowity efekt.\n- Prawie, jakby były święta... - rzekł bardzo cicho, patrząc w okno, ale dopiero po chwili uświadomił sobie, że powiedział to na głos.\n- To już za tydzień - odpowiedziała mu Lily, równie cichym głosem.\n- Tak. - Przeniósł wzrok na jasny kominek. - Łyknij to w końcu.\nDziewczyna otrząsnęła się i spojrzała w kierunku, który wskazywał Potter. Na stoliku stał pomarańczowy kubek, z którego unosił się dymek.\n- Nie pachnie jakoś szczególnie zachęcająco... - skrzywiła się dziewczyna.\nJames spojrzał na nią z błyskiem w oku.\n- Wiesz, ile się po to ustałem? Slughorn nie chciał mi tego uwarzyć. Wciąż mówił, że jest zajęty.\nLily machnęła ręką i sięgnęła po kubek z nietęgą miną, po czym usadowiła się wygodnie. Widać było, że bardzo powoli dochodzi do siebie.\n- On raczej nigdy nie odmawia uczniom - powiedziała jakby do siebie. - To trochę dziwne...\nPotter zgarbił się i podparł ręką głowę, myśląc o podejrzanie nienaturalnym zachowaniu nauczyciela eliksirów.\n- Zazwyczaj też palnie coś, czego nie powinien mówić - uśmiechnęła się Lily, nachylając nad oparami z pomarańczowego kubka. Odrzuciło ją. - Fuuuj...!\n- Właśnie myślę, czy czegoś nie chlapnął - mruknął James, wgapiając się w wesoło skaczące płomienie. - Hmm... Powiedział, że to wyjątkowa sytuacja... Że takie rzeczy zdarzają się tak rzadko, że on nie może tego przepuścić, bo jakby...\nUrwał, odwracając się do dziewczyny, która przerwała medytacje nad parującym płynem w kubku i popatrzyła na niego z wyczekiwaniem.\nJames wyglądał, jakby dostał nagłego olśnienia.\n- Powiedział, że musi być przy tym... zgonie. - Chłopak wyglądał, jakby dotarło to do niego właśnie w chwili.\nDziewczyna otworzyła szeroko oczy i zamrugała trochę za szybko. Zdawała się być bardzo przejęta.\n- Ale co to miało niby znaczyć? - powiedziała, marszcząc brwi.\n- No właśnie - pokiwał głową Potter. - W sumie trochę się z tymi "zgonami" zaplątał.\nLily uśmiechnęła się. Slughorn łatwo dał się zaplątać. Czasem nawet nie trzeba mu było w tym pomagać. Sam się gubił w zeznaniach.\n- Wiesz... Nie mógł się zdecydować, czy to ma być "zgon", "śmierć", czy w ogóle jakieś "odejście". - Pottera ewidentnie nurtowało coś jeszcze. Lily wychwyciła to w mig. Uścisnęła lekko jego ramię. James poczuł, że przebiegł go dreszcz, ale w duchu modlił się, by tego nie poczuła.\n- Jest coś jeszcze? - spytała, próbując zaglądnąć mu w twarz. James jednak siedział uparcie do niej bokiem.\n- No raczej. - Dla niego "coś jeszcze" rzucało się w oczy. - Jak często, według ciebie, mówi się o zgonach?\nTym razem spojrzał na dziewczynę. Kiedy zajrzał jej w oczy, pomyślał, że są cudownie zielone, po czym zganił się, że myśli o tym w nieodpowiedniej chwili.\nDziewczyna kiwnęła głową, nie świadoma rozterek chłopaka.\n- Jeden zero dla ciebie - uśmiechnęła się, po czym spoważniała. - Ale komu pisany jest taki los, jak uważasz?\n- Nie wiem, ale jak dla mnie, to ostatnio podejrzanie wojuje ten cały Voldesrort *. - Wymawiając to imię, skrzywił twarz w wyrazie najwyższej pogardy.\n- Widzę, że jesteś do niego uprzedzony. W sumie ci się nie dziwię. Facet mnie przeraża. Ale musisz przyznać, że jest potężnym czarodziejem - powiedziała lękliwie dziewczyna. - I chodzą słuchy, że zbiera armię, żeby zacząć wojnę.\n- To jest kompletny świr. Wiem, ta armia to mają być jacyś śmierciożarłacze. - Chłopak mówił to wciąż tym samym, odpychającym tonem.\n- Śmierciożercy, Potter - poprawiła go Lily.\n- Wiem, Evans - przewrócił oczami. - Twój poziom edukacji zawsze mnie powalał. Nigdy ci nie dorównam, więc bądź dla mnie łaskawsza! - zrobił błagalną minę.\nDziewczyna poklepała go po ramieniu ze śmiechem. I znów ten dreszcz. Nie pozwalała mu zapomnieć o swoim wpływie na niego.\n- Trzeba to zbadać - stwierdził Potter i spojrzał na duży zegar nad kominkiem. Dochodziła dwudziesta pierwsza trzydzieści.\nJutro zapowiedziano im wyjście do Hogsmeade, więc jednak nie mogli siedzieć tu w nieskończoność. Chociaż Jamesowi naprawdę nie przeszkadzało to, że tak sobie tu z Lily gawędzą przy kominku. I to sami. We dwoje.\nWciąż nie mógł uwierzyć, że huncwoci poszli mu tak na rękę. Powiedział im, że dziś zamierza poruszyć z nią temat randki i z własnej woli zaproponowali, że zajmą się psotami wobec młodych Ślizgonów.\nZe Smarkiem szło im coraz ciężej. Uodparniał się na nich i dokuczanie mu nie sprawiało im już tyle przyjemności, co kiedyś. Młodzi Ślizgoni byli niedoświadczeni, więc nie znali podstawowych psikusów.\n- Tego wieczoru mamy wielki powrót do przeszłości - powiedział Black, mrugając do Jamesa. - Ale sam mówiłeś, że nie chcesz, więc... Musisz się sam czymś zająć.\nObaj wiedzieli, o czym mówił Black. Dali mu czas na swobodną rozmowę z Evans.\n- Eee... - zaczął niepewnie. - Wybierasz się jutro do Hogsmeade?\nEvans złapała się za głowę zaskoczona.\n- To jutro jest wyjście?\nPotter ze zrozumieniem pokiwał głową.\n- Twój stan...\n- Ale jasne, że idę. - Było to trochę zbyt entuzjastyczne, jak na naturalną reakcję.\n- To... fajnie - zakończył beznadziejnie Potter.\nAle z ciebie tchórzliwy imbecyl, skarcił się w duchu.\nEvans zdawała się słyszeć jego myśli, bo uśmiechnęła się z dziwnym błyskiem w oku.\n- Pewnie. - Czekała, czy James się jeszcze przełamie i coś doda, ale oczywiście wyglądał, jakby właśnie roztrząsał po cichu swój błąd i nie mógł się pozbierać.\nChyba ją to rozbawiło.\n- Jakie masz plany? - spytała w końcu.\nTeraz albo nigdy, pomyślał James.\n- Właściwie to żadnych - powiedział powoli, klecąc zdanie. - Chyba, że ty się w nich znajdziesz.\nTu uśmiechnął się zawadiacko.\n- Ach tak? - spytała tonem niewinnej grzesznicy.\nChłopak przełknął ślinę i wziął oddech.\n- Może tym razem poszłabyś ze mną? - powiedział jednym tchem. - Tak dla odmiany.\n- To będzie bardzo miła odmiana, wiesz? - uśmiechnęła się do Jamesa, który od razu pokraśniał.\nW jego sercu rozpalił się żywy ogień, który tylko podniecał jego żołądkowe motylki. Uśmiechnął się szeroko, ale nie był w stanie wydusić z siebie żadnego słowa. Evans również go odwzajemniła.\nPo chwili ciszy zebrała się do wyjścia.\n- Późno się robi - powiedziała, wstając.\nPotter zerwał się, by ją odprowadzić do drzwi dormitorium. Lecz zanim zniknęła za nimi, spytała:\n- Czy aby na pewno nikt cię nie podmienił?\nJames zaśmiał się i zmierzwił szarmancko włosy, jak to zwykł robić przez wszystkie te lata na jej widok.\n- Nie, tu jednak nie może być mowy o żadnej zamianie - stwierdziła zaraz Evans, śmiejąc się. - Dobranoc.\n- Dobranoc - odpowiedział bardzo cicho Potter. Stał jeszcze chyba z dziesięć minut przed drzwiami, próbując ogarnąć to uczucie, które chciało nim owładnąć.\nEvans zgodziła się z nim umówić. Nie mógł w to uwierzyć. To było coś, co przerastało jego najśmielsze oczekiwania. Był tak szczęśliwy, że nie mógł zasnąć jeszcze do północy, wpatrując się w bezchmurne niebo, tak naprawdę wcale go nie widząc. Przed oczami wciąż odtwarzał tę scenę przed kominkiem, aż zasnął z błogim uśmiechem na twarzy.\n* Odwołuję się tu do pierwszego rozdziału mojego FF, w którym Potter wyśmiewa się z tego nowego imienia Toma Riddla. Uważa, że to już przesada wymyślanie sobie nowego imienia. w dodatku z tytułem "Lord".\nEdytowane przez mooll dnia 31-10-2009 00:48\nDodany dnia 30-10-2009 20:20\nNiestety, nie udało im się dokładnie oszacować, na ile mogą sobie pozwolić, toteż pozwolili sobie chyba na zbyt dużo.\nPo niestety przecinek.\n- Zabiję ją. - tym razem odezwało się środkowe łóżko, w którym spał Lupin.\nOn wczoraj również się dobrze bawił.\nPowinna być kropka lub mała litera.\nPotter wydal z siebie niski rechot.\nPowinno być "wydał"\n- Albo inne wytłumaczenie: wyrostamy z żartów - dodał Potter.\n- Wiesz, ile po się po to ustałem?\nWiesz, ile się po to ustałem?\nA może Voldemort?\nTylko kilka błędów (te znalazłam). Piszesz super fanfik i czekam na ciąg dalszy.\nPS.Zmiana w Potterze=sukces .\nDodany dnia 30-10-2009 20:55\nWyrastamy z żartów.\n- Ale jestem zamulona. - Zamknęła oczy i oparła głowę o oparcie fotela\nPowtórzenie. Nie lepiej położyła głowę na oparciu fotela?\n- Wiesz, ile po się po to ustałem? Slughorn nie chciał mi tego uwarzyć. Wciąż mówił, że jest zajęty.\nŻe co? Nie rozumiem tego zdania. Nie, sorry już rozumiem dzięki mojej poprzedniczce, ona chyba skumała.\n"Wiesz ile się po to ustałem?". Chyba tak?\nDobrze, dobrze. Szybko piszesz, naprawdę mnie to zadziwia. Ledwo nadążam z czytaniem. ale pisz, pisz, lepiej żeby weny była nad to niż żeby uciekła, nieprawdaż?\nA więc weny, weny.\nEdytowane przez Peepsyble dnia 30-10-2009 20:55\nDodany dnia 03-11-2009 22:26\nNo to teraz ja dorzucę swoje pięć groszy...\nTo jest jedno zdanie, które nie wymaga przecinka (przecinek wstawiamy wtedy, gdy możemy podzielić jedno zdanie na dwa), a słowo nieświadoma piszemy łącznie\nReszta jest już poprawiona Ładny rozdział. Dość długo "rozkminiałam", o co chodzi z tymi zgonami, ale taka już jestem, że rozum mi przychodzi z czasem Cieszę się, że Potter wreszcie się przemógł i zaprosił Lily na randkę Zobaczymy, co wyniknie z tego wypadu do Hogsmeade\nEdytowane przez Maladie dnia 03-11-2009 22:27\nDodany dnia 07-11-2009 18:48\nNadszedł dzień, który przewidywał wypad do Hogsmeade. Huncwoci początkowo wybierali się wszyscy razem, ale kiedy usłyszeli, że James zmienił plany na rzecz panny Evans, to miny trochę im zrzedły.\n- Nie no, wydaje się fajną babką - skwitował Black. - Ale mieliśmy plany, nie pamiętasz?\nPotter pamiętał. Miodowe Królestwo i Trzy Miotły, jakże mógł zapomnieć. Ale niech oni mu tego nie robią, kiedy w końcu po tylu latach Lily zgodziła się z nim umówić!\n- ... Zrozumcie, tak? - dokończył za niego Syriusz.\n- W mig się rozumiemy, Łapciu - podchwycił Potter z przesadnym entuzjazmem.\n- Taaa... - mruknął chłopak.\nJames spojrzał na pozostałych. Chciał ocenić, czy i oni widzą to w ten sposób. Peter patrzył w podłogę, tylko Lupin spokojnie przyglądał się scenie z założonymi rękoma.\n- Skoro cię to uszczęśliwi... - powiedział łagodnie. Potter odetchnął.\nLunatyk był jednak spoko gościem, umiał się wczuć i rozumiał sytuację.\n- Marzę o tym dniu odkąd... odkąd... - Aż się zapowietrzył i zaciął z przejęcia.\nSyriusz prychnął i uśmiechnął się.\n- Idź lepiej przypudrować nosek - udawał kobiecy głos, po czym wyciągnął się na swoim łóżku, nie zdejmując butów.\n- Ładnie szanujesz pracę skrzatów. - Remus znacząco spojrzał na buty Syriusza.\n- Nie przesadzaj, Lunciu - ziewnął Black. - Szanuję was, to już naprawdę się poświęcam.\nPeter gorzko się zaśmiał.\n- Nie ma to jak wyznania przyjaciela po latach wspólnego dowcipkowania - sarknął.\nSyriusz podniósł się na łokciach i posłał kumplowi spojrzenie pt.: "Jak ty mało jeszcze rozumiesz..."\n- Nie patrz na mnie, jakbym był jakiś ograniczony! - oburzył się Glizdogon.\n- Wierz mi, że zdejmowanie butów w towarzystwie mogłoby mieć poważne skutki - wyjaśnił Black.\nSpojrzeli na Łapę pytająco.\n- No chyba nie chcecie wylądować w S.S.? - Black był zaskoczony, że kumple tak wolno przyswajają.\n- S.S.? - Lupin zamrugał oczami. - Mam jakieś niezdrowe skojarzenia...\n- Jacyś ostatnio zacofani jesteście - pokręcił głową Black. - Chodzi o Skrzydło Szpitalne!\nPotter roześmiał się: Syriusz i te jego wyszukane hasła. Szukał właśnie w kufrze jakiejś przyzwoitej koszuli. W miarę czystej i eleganckiej. No i - oczywiście - nie mógł znaleźć.\n- Gdybyś zdjął buty, można byłoby się spodziewać takiego samego grzyba z opar, jak po bombie atomowej.\n- Te, Rogacz. - James usłyszał zza kotarki głos Blacka. - Według mojego czasomierza masz jeszcze pół godziny. My, na całe szczęście, mamy caaalutką godzinkę - wyszczerzył się złośliwie w stronę Pottera.\n- Szlag... - zaklął pod nosem James i zaczął jeszcze intensywniej przeszukiwać kufer, wyrzucając z niego połowę zawartości na podłogę i łóżko.\n- Nie wiem, od czego masz szafę, Rogaśku - pokręcił głową Lupin i machnąwszy ręką, skierował się w stronę swojego łóżka swoim flegmatycznym krokiem.\n- Dajcie mi spokój - warknął Potter. - Jest! - prawie krzyknął na widok totalnie zmiętej, ciemnozielonej koszuli. Niemrawo spojrzał na kumpli.\n- A gdzie ja to mogę doprowadzić do stanu... używalności? - zapytał, przyglądając się koszuli.\n- Użyj jakiegoś zaklęcia, może - poradził mu Peter.\n- Ale ja nie znam takiego! - Potter już prawie panikował. Zerknął na zegarek. Teraz miał już tylko dwadzieścia minut.\n- Niechże mu który pożyczy jakąś taką przyzwoitą... - zwrócił się do kumpli. - Moja będzie na nim wisieć, nie czarujmy się.\nLunatyk podniósł się ciężko z łóżka. Był wysoki o smukłej budowie. Ale jego rzeczy jeszcze najbardziej nadawały się do pożyczenia Potterowi.\nPodszedł do szafy i pogrzebał w niej. W końcu wyciągnął na wieszaku koszulę czarnego koloru. Raczej elegancką. Nie była wybitnie wyprasowana, ale w porównaniu z potterową, była w idealnym stanie.\n- Dzięki - mruknął i pobiegł pędem do łazienki, odprowadzany śmiechem kumpli.\nJames stał pod obrazem niejakiego Bowman'a Wrightr'a. Wizja malarza była bardzo wymowna. Chłopak o włosach jasnych jak słoma, miał na sobie okulary, które przypominały nieco gogle, jakich używają piloci. Ubrany był w pełny strój gracza w quidditcha. W prawej ręce trzymał miotłę, która niewątpliwie musiała być po przejściach. W lewej natomiast, błyszczał złoty znicz, który - jak zwykle - próbował się wyrwać.\n- Co ty tu, młody, tak sterczysz? - James usłyszał głos za swoimi plecami. Drgnął i odwrócił się do obrazu.\nChłopak przewrócił oczami na widok zaskoczonego Pottera i prychnął, unosząc sypką grzywkę z czoła. Artysta malarz uciekł się widocznie do nowatorskiego rozwiązania: postać na obrazie miała wyglądać, jak smagana wiatrem.\n- No, nie patrz tak! - warknął w stronę chłopaka. - Nie moja wina, że mnie tak urządzili z tym pseudowiatrem, którego mam już naprawdę dość.\n- Rzeczywiście, mało praktyczne. Koleś musiał nie mieć specjalnie wyobraźni - powiedział Potter.\n- Twoja mina była bezbłędna, kiedy się odwróciłeś - zaśmiał się w głos czarodziej z obrazu, opierając o ramę miotłę.\n- Spadaj - żachnął się Potter i odwrócił znów plecami do byłego gracza w quidditcha.\n- Daj spokój, no. - Chłopak chciał zagadać Jamesa. - Co tu robisz?\nNa myśl o tym, czemu tu tak stoi, Potter poczuł znów to znajome uczucie w żołądku. Przełknął ślinę, bo zaschło mu raptownie w ustach. Wziął głęboki oddech i zamknął oczy. Chciał się uspokoić, by wydać się Evans wyluzowany. Ona nie może się dowiedzieć, że tak to przeżywa.\n- Ha! - Chłopak z obrazu prawie krzyknął. - Wiedziałem!\nPotter zacisnął mocniej wargi, by nie zgrzytnąć zębami. Co to za upierdek? pomyślał.\n- Co znowu wiedziałeś? - warknął Potter, czując, że złość zaczyna brać górę nad stresem. - I kim ty, do stu różdżek Merlina, jesteś?\n- Stu różdżek? - spytał z zainteresowaniem blondyn z obrazu. - To ile on ich tam miał?\nPotter tylko prychnął i odwrócił się ponownie, tracąc cierpliwość.\n- Bowman Wright, we własnej osobie - powiedział chłopak i dumnie wypiął pierś. - Czekasz na jakąś kobitkę, co nie?\nJames wytrzeszczył na niego orzechowe oczy. Nazwać Lily "kobitką", to rzeczywiście trzeba było nie mieć okazji jej poznać. Pani prefekt pewnie zapowietrzyłaby się z oburzenia.\n- Zresztą, po tobie od razu widać, że grasz w quidda - powiedział aroganckim tonem Wright.\nPotter pomyślał, że koleś zaczyna mu działać na nerwy i to już porządnie. Lily mogłaby już przyjść. Swoją drogą, ma już dziesięć minut spóźnienia. Dziewczyny to jakieś dziwne są z tym spóźnianiem.\n- W quidda? - powtórzył za nim James. Gość z minuty ma minutę stawał się coraz bardziej nie do zniesienia.\n- Potter - zwrócił się do Jamesa Bowman.\nNie dość, że chłopak był irytujący, jak Smarkerus, to jeszcze zaskakiwał go co krok.\n- Na litość! - Wright wzniósł ręce w górę. - Nie osłabiaj mnie! Interesuję się graczami. Sam nim byłem, jak widać - tu wyprężył się dumnie - i widzę, że wiele nas łączy.\nJames pomyślał, że to wcale nie jest powód do dumy. Chciał, by chłopak już skończył tę błazenadę i dał mu spokój.\n- Wszyscy grający w quidda stoją szerzej. - Bowman pokazał palcem nogi Pottera. - Widzisz? Szerzej, bo siedzi się często, długo i systematycznie na miotle.\nZaśmiał się szczekająco.\nW tym momencie James ujrzał na horyzoncie Evans. Szła swobodnym, ale nieśpiesznym krokiem. Jej rozpuszczone włosy unosiły się w rytm kroków. Cała w odcieniach bordowych i czarnych: bordowe botki założyła na czarne, ciepłe rajstopy. Miała uroczy, dziewczęcy płaszczyk również w kolorze bordowym i czarny szalik. W końcu na zewnątrz panowała zima.\nPotter mimowolnie się uśmiechnął. Była prześliczna. Rozmarzył się, ale głos irytującego Wrightr'a zburzył mu nastrój sielanki, który prawie go ogarnął.\n- Mamy taki sam charakter, Potter - usłyszał zza pleców. Odwrócił się. Charakter? O czym on mówi?\n- Co?! - oburzył się James, odwracając.\nBowman uniósł w górę jedną brew.\n- Obserwowałem cię dość długo - powiedział spokojnie chłopak z obrazu. - Miałem dokładnie takie same zagrania...\nW tym momencie podeszła do nich Lily. Uśmiechnęła się promiennie do Jamesa, po czym odwróciła do Wrighta.\n- Witaj, Bownnie - przywitała się.\n- Siema, Ev - zasalutował jej blondyn, mrugnął porozumiewawczo do Pottera i zniknął wewnątrz obrazu.\n- To ty go znasz? - spytał zaskoczony. Nagle coś do niego dotarło. - Hej! Ty go znasz, prawda? - poczuł się oszukany, a przy tym bezsilny.\nLily zaczęła przyglądać się czubkom swoich botków. Kiwnęła jedynie głową na potwierdzenie.\n- To dlatego chciałaś, żebyśmy się spotkali właśnie tu, zgadza się? - W Jamesie wzbierał żal. Czemu wystawia go na próbę i podkłada kłody?\n- To Bowman Wright - powiedziała cicho. - Wymyślił Złotego Znicza, wiedziałeś o tym?\n- Co?! Ale skąd! - Jamesowi niewiele brakowało, by stracił nad sobą kontrolę. Jak ona w ogóle mogła?! Co ona sobie wyobraża?!\n- Chciałaś, żeby mi dokopał, nie? - Potter był wściekły. A tak dobrze zapowiadał się dzień.\nNastała chwila ciszy, którą w końcu przerwała dziewczyna.\n- Taki byłeś, Potter, wiesz? - powiedziała tonem, który miał ją obronić.\n- Byłem? - James nie mógł ogarnąć tej sytuacji.\n- Tak - rzekła pewnym tonem. - Nie chciałam się z tobą umówić, bo właśnie taki byłeś. Ale byłeś, James. To czas przeszły.\n- Masz mnie za debila?- warknął urażony przez zaciśnięte zęby, jakby właśnie obraziła jego sposób trenowania drużyny. - Wiem jaki to czas!\n- Co ty masz z tymi debilami, kretynami i imbecylami, co Potter? - Lily starała się panować nad sobą. Wiedziała zapewne, że aby spędzić w miarę miło czas, muszą dojść do porozumienia.\nJames machnął ręką. To nie miało w tej chwili żadnego znaczenia.\n- Chciałam ci pokazać powód, dla którego nie miałam ochoty się z tobą umówić - mówiła spokojnie, patrząc na niego łagodnie. - Miałeś mi to za złe i nie rozumiałeś tego.\nPotter skurczył się w sobie. Evans miała cholerną rację. On rzeczywiście był taki perfidnie nachalny i arogancki. Stracił tyle czasu przez te swoje zgrywy. Nie wiedział, czy ma przepraszać dziewczynę, dziękować jej, czy w ogóle powinien coś zrobić.\nWyczuła to widocznie, bo kiedy niepewnie otworzył usta, by coś powiedzieć, Lily wyciągnęła rękę i przytknęła do jego warg wskazujący palec, powstrzymując go przez powiedzeniem czegokolwiek.\n- Nic nie mów - szepnęła. - Sam fakt, że to widzisz, wiele mi mówi.\nJames posłał jej pytające spojrzenie.\n- Chociażby to, że nie zmieniłeś swojego zachowania tylko okazjonalnie - uśmiechnęła się szeroko, pokazując białe zęby.\nPotter odwzajemnił jej uśmiech. Wciąż nie był wstanie powiedzieć choćby jednego słowa.\n- Chodźmy już wreszcie, Miodowe Królestwo czeka - porwała go za rękę, nie patrząc na jego reakcję i pociągnęła w stronę Sali Wyjściowej.\nWeszli oboje do zatłoczonego pomieszczenia. Potter zdjął okulary, bo zaparowały mu, kiedy wszedł z zimnego do ciepłego.\nWciągnął do płuc słodkie powietrze. Miodowe Królestwo lubili wszyscy. Pełno tam było łakoci, o których nikomu się nawet nie śniło. A przy tym wiecznie zatłoczone.\n- Co kupujesz? - zwrócił się Potter do Lily, próbując przekrzyczeć wrzawę panującą przy ladzie.\n- Małą tartę z malinami - odpowiedziała bez zastanowienia.\nPotter posłał jej zdziwione spojrzenie. Było tu tyle wymyślnych słodkości, których nie kupi się nigdzie indziej, a ona wybrała pospolitą tartę?\n- Mam do niej słabość - zarumieniła się wdzięcznie. - Tu robią najlepsze tarty. A maliny... to moje ulubione owoce.\nPotter wyszczerzył się do niej, a w oku pojawił się charakterystyczny zawadiacki błysk.\n- Dobrze wiedzieć - mrugnął do niej. - Tak nawiasem, tu wszystko jest najlepsze.\nJames wyszedł z rurkami z kremem, polanymi toffi i czekoladą oraz lizakiem o pięciu smakach Fasolek Wszystkich Smaków Bertiego Botta, nowy hit tego sezonu. Lily pozostała przy swojej tarcie.\nNastępnie skierowali się do Trzech Mioteł. Tam, nie dość, że było tłoczno, to w dodatku bardzo ciepło. Zamówili po kremowym piwie i pałaszowali swoje słodycze.\nPotter miał wrażenie, że wśród uczniów siedzących przy stoliku z profesorem Slughornem, jest Glizdogon. Ale nie mógł być tego pewien, gdyż siedzieli bardzo daleko. Poza tym, Peter nigdy nie należał do ulubieńców nauczyciela. Tym bardziej wydało mu się to mało prawdopodobne i wrócił do rozmowy z Evans.\nSwoją drogą rozmawiało im się naprawdę świetnie. Chłopak odnosił wrażenie, że i jej odpowiada jego towarzystwo. Wciąż nie mógł uwierzyć, że siedzi tu ze swoją wybranką serca... Ależ się zrobił melancholijny: wybranka serca? Chyba jednak coś złego się z nim dzieje.\nNagle spostrzegł zbliżającego się do nich Slughorna. Z dobrodusznym uśmiechem podszedł do stolika, przy którym siedzieli Lily i James.\n- Panno Evans! - Slughorn powiedział to, jakby w tym momencie dopiero zauważył, że ona tu siedzi. - Czemu nas pani wreszcie nie zaszczyci swoją obecnością?\n- Cóż... - Lily wydawała się nieco speszona zaistniałą sytuacją.\n- Czy aby na pewno docierają do pani zaproszenia? - zaniepokoił się profesor i przybrał zatroskany wyraz twarzy.\n- Tak, tak... - zapewniła dziewczyna. - Ale panie profesorze, nie mam żywcem na nic czasu! Funkcja prefekta naczelnego jest bardzo... czasochłonna. I do tego zajęcia...\nSlughorn pokiwał głową, jakby bardzo się przejął sytuacją prefekta naczelnego. Westchnął ze współczuciem i powiedział:\n- Ja to wszystko rozumiem... Ale bardzo mi zależy, by pani chociaż raz przyszła na spotkanie, zanim wyfrunie pani z Hogwartu w dorosłe, czarodziejskie życie.\nLily miała minę, jakby przeżywała wewnętrzną walkę sama ze sobą.\n- Dobrze - westchnęła ciężko. - Postaram się pana nie zawieźć. Obiecuję, że zanim skończy się rok szkolny, odwiedzę pana na herbatce.\nW jednym momencie twarz nauczyciela pokraśniała i rozpromieniła się.\n- To wspaniale! - zakrzyknął uradowany. - Doszło do nas kilka nowych osób - powiedział to tonem, jakby przekazywał jej jakieś poufne informacje.\n- Ekhm... Gratuluję - powiedziała Evans, siląc się na uśmiech.\n- Na przykład pański kolega. - Slughorn po raz pierwszy zwrócił się do James. Chyba dopiero teraz zarejestrował jego obecność.\n- Tak? - zdziwił się chłopak.\n- Pan Peter Pettigrew - oznajmił profesor.\nPotter spojrzał na niego w osłupieniu. Lily również zdawała się zastanawiać nad tym. Zdecydowanie coś tu do siebie nie pasowało i było wysoce podejrzane.\n- A tak... Znam go - chrząknął i cicho odpowiedział Potter.\nAle tego już nauczyciel nie słyszał, bo mruknął tylko, że musi już wracać, bo nie wypada mu oddalać się od uczniów i odszedł.\nJames wcisnął palec w rurkę z kremem, ale chyba tego nie zauważył, gdyż wzrok miał tępo zwrócony w stronę kubka z kremowym piwem. Lily również milczała, przyglądając się chłopakowi.\n- No właśnie... - mruknął jakby do siebie James. - Czemu miałby nam tego nie powiedzieć?\nPotter pomyślał, że to może on zaniedbał "obowiązki przyjaciela" i tak się oddalił od kumpli, że nawet nie zauważył, czy nie słuchał uważnie, kiedy Glizdogon im to oświadczał. Zaczął mieć wyrzuty sumienia. A jeśli Peter nie powiedział o tym tylko jemu, a pozostali huncwoci to wiedzą...? Czyżby wypadał powoli z ekipy? Czy mogło się to teraz wszystko posypać przez to, że zmienił się dla Evans, by mieć jakiekolwiek u niej szanse? Przecież to nie grzech! A przecież miał prawo do dążenia do szczęścia. Starał się nie zaniedbywać kumpli: wciąż trzymali się razem, czasem zdarzyło się, ze uczestniczył w jakimś mniej złośliwym żarcie, wciąż obowiązywała u nich zasada "jeden za wszystkich, wszyscy za jednego". Jak to się mogło stać?\nChłopak zmagał się z wszystkimi pytaniami, obarczając winą za to, że nie wiedział o tym wszystkim. Spojrzał niewidzącym wzrokiem na Lily, która przypatrywała mu się ze szczególną uwagą.\n- Gdzie teraz jesteś? - spytała, zaglądając mu w twarz i próbując odgadnąć jego myśli.\n- Co? - James zamrugał i tępy wzrok nabrał u niego ostrości. - Gdzieś w próżni...\n- No nieźle - skwitowała. - I jak tam jest?\n- Nie wiem, za bardzo gryzą mnie wyrzuty sumienia - powiedział, spuszczając wzrok na brudny od kremu palec. Chyba tego nie zarejestrował.\n- Przecież to nie twoja wina. - Lily pośpieszyła z zapewnieniami, obejmując swój kubek dłońmi.\n- Nie zrozumiesz - pokręcił głową.\n- No jasne - mruknęła ledwie dosłyszalnym głosem, który dodatkowo zagłuszany był wrzawą w knajpce.\n- Evans, nie obraź się - podjął stanowczo, ale delikatnie Potter. - Nie znasz wszystkich... okoliczności i czynników.\n- Ja dla mnie Peter się wstydził wam o tym powiedzieć - powiedziała stanowczo, ale tonem, który miał świadczyć, że rzuca to ot tak, w przestrzeń.\n- Wstydził? - O tym nie pomyślał.\nLily uśmiechnęła się, jakby miała wytłumaczyć małemu dziecku jakąś oczywistą kwestię, ale mina ta zdecydowania nadawała się dla cierpliwego pedagoga.\n- James, tak z ciekawości - spojrzała mu w oczy. - Co hunce myślą o Slughornie i tych jego "herbatkach"?\nPotter powoli uświadamiał sobie, że dziewczyna stawia mu alternatywę, która wcale nie jest pozbawiona logiki. Może rzeczywiście Peter się wstydził, bo oni zawsze się śmiali z tych "lizusów Sluga".\n- No, nie jest to pozbawione sensu - powiedział powoli, starając się nie pokazać całkowicie, że przyznał jej rację.\n- Rozchmurz się! - powiedziała zaczepnie Evans. - Choć, weźmiemy jeszcze jedno kremowe.\nJames spojrzał na nią trochę zaskoczony. Nie tak wyobrażał sobie randkę z panią prefekt. A tu taka pozytywna niespodzianka. Widocznie nie znał jej. Ale teraz to wszystko się zmieni.\nSiedzieli Pod Trzema Miotłami do późnych godzin popołudniowych, najpierw pijąc piwo, a potem już tylko herbatę z sokiem imbirowym, cynamonem i cytryną. Wciąż rozmawiali, świetnie się bawiąc.\nNiepostrzeżenie na dworze zrobiło się granatowo, ale nie przejmowali się tym, bo świetnie im się razem rozmawiało. Tematy nie miały końca, chcieli sobie jeszcze tyle powiedzieć, ale w końcu rozsądek zwyciężył - oczywiście rozsądek Evans, nie Pottera - i zebrali się do wyjścia.\nOd progu poczuli mroźny wiatr, który smagał ich po rozgrzanych piwem i herbatą policzkach. Praktycznie w milczeniu przebyli drogę do zamku, gdyż chłód był tak przenikliwy, że chcieli przebyć odległość z Hogsmeade do zamku jak najszybciej. Oboje wiedzieli, że dopiero tam znów wrócą do rozmowy.\nWpadli do Sali Wejściowej i od razu poczuli się lepiej. Po drodze do pokoju wspólnego Gryffindoru, James zastanawiał się jak zaprosić gdzieś Lily jeszcze raz. Nie mógł wymyślić żadnego sensownego miejsca, które mogłoby być romantyczne. Odkąd spadł śnieg, na błonia nie wychodzili już tak często.\nW tym momencie zgasło światło w całym korytarzu. Potter przeklął w duchu. Właśnie miał ją zaprosić do Pokoju Życzeń, a tu znów coś stanęło na przeszkodzie.\n- Co jest? - z niepokojem rzucił James.\n- Pottulnie sobie tu chodzą. Potterek i Elevant* - usłyszeli obrzydliwy rechot. I nagle ich oczom ukazał się Irytek.\n- Iryt, won skąd, ale już! - krzyknął James.\n- Sam jesteś elefant, niedorozwinięty pajacu! - wrzasnęła Lily, tracąc nad sobą kontrolę.\n- Słoniczek się zdenerwował? - zapiszczał denerwującym głosem Irytek.\nPotter zobaczył, że zacisnęła pięści, aż bielały jej kostki.\n- Nie pozwolę się obrażać, kretyńska, irytująca małpo! - James spojrzał na dziewczynę, zaskoczony jej znajomością takich słów. Nie wiedział, że ma w sobie tyle potencjału. Zaskoczyła go już dziś drugi raz. Co to będzie, jak będą się często spotykać?\n- Zjeżdżaj i nas zostaw! - próbował jej pomóc.\n- Potti i Liana, zakochana para! - zaczął wyśpiewywać, krążąc nad nimi.\nI właśnie w tej chwili, jak spod ziemi, wyrosła przy nich profesor McGonagall.\n- Szukam cię, Evans wszędzie - westchnęła. - A ty tu, widzę, walczysz z tym Irytem.\nPotterowi przemknęła jeszcze tylko myśl, że nie zdąży się umówić z Lily.\n- Poltergeist, już cie nie widzę - nauczycielka stanowczo rozkazała Irytkowi, który przeklinając soczyście, odwrócił się i przemknął przez mury wielce obrażony.\n- Potter, do pokoju wspólnego, Evans, za mną proszę. - McGonagall odwróciła się w ich stronę.\n- Tak jest, pani profesor... - cicho powiedział Potter i powłócząc smętnie nogami, powlókł się w stronę wieży Gryffindoru.\nSpojrzał jeszcze na Lily, która zdążyła się uśmiechnąć i posłusznie oddaliła się za nauczycielką.\n* Elevant (fon. elefant) - z ang. słoń\nPS. Znów podziękowania dla dobrej duszyczki ;). Aniu, wiesz, że jestem naprawdę za do wdzięczna ;d\nEdytowane przez mooll dnia 07-11-2009 20:03\nDodany dnia 07-11-2009 19:34\nRozpocznę jak zwykle:\nTo krok może być flegmatyczny? Wiem, że głos owszem, ale krok...?\nLunatyk podniósł się ciężko w łóżka. Był generalnie wysoki o smukłej budowie. Ale jego rzeczy jeszcze najbardziej nadawały się do pożyczenia Potterowi.\nZ łóżka. Jak można być generalnie wysokim? "A jego rzeczy najbardziej nadawały się..." bez "jeszcze".\nCo to za upierdek?\nZ tego co wiem to albo "wypierdek" albo "upierdliwiec".\nZamówili po kremowym piwie. I pałaszowali swoje słodycze.\nZamówili po kremowym piwie i pałaszowali...\nZ dobrodusznym uśmiechem podszedł do stolika, przy którym siedział James i Lily.\nPrzy którym siedzieli James i Lily lub siedziała Lily z Jamesem lub siedział James z Lily.\n"Twoja" z małej litery.\n- Nie pozwolę się obrażać, kretyńska irytująca małpo! -\nPrzecinek po "kretyńska".\nGenerealnie bardzo dobry odcinek. Podziwiam jak tak szybko piszesz - i w jakich kawałkach wstawiasz. Lubie takie, da się poczytać. A nie jak niektóre ff po kilka linijek...\nWeny, z przyjemnością przeczytam odcinek następny.\nDodany dnia 07-11-2009 20:02\nDo Peepsyble w ramach tego, iż nie poczuwam się u do wszystkich uwag... <mruga>:\nTo krok może być flegmatyczny? Wiem, że głos owszem, ale krok...?[/qoute]\nOdsyłam do słownika z tym "flegmatycznym". To przymiotnik pochodzący od rzeczownika "flegmatyk" wg teorii Hipokratesa. Na pewno o tym wiesz. Flegmatyczny, czyli powolny, nieśpieszny.\nNo cóż, to mój neologizm. Tak czy inaczej, nie zawsze myślimy słowami ze słownika, prawda? ;d. Zwłaszcza, jak mamy do czynienia z takim upierdliwym kolesiem ;)\nDodany dnia 12-11-2009 17:58\nSufit w Wielkiej Sali wyglądał uroczo. Lekkie chmurki snuły się bardzo leniwie, a zimowe słońce rozświetlało wszystko wokół.\nJames ciężkim krokiem podszedł do stołu Gryffindoru, uginającego się pod stosami maślanych bułeczek, rogalików, ciepłych kiełbasek, tostów i bekonów.\nChłopak ledwie ogarnął to wzrokiem i ociężale klapnął obok swoich towarzyszy.\n- O, Rogacz! - zawołał Lupin.\n- Tak słodko zaciągałeś przy chrapaniu, że aż żal było spać - powiedział Black z potężnym kawałkiem parówki w ustach.\nPeter i Remus zarechotali.\n- Śmieszne - sarknął Potter. - I za to nie obudziliście mnie na czas?\n- Wyluzuj, stary - mrugnął do niego Syriusz. - Jak tam panna E.?\n- Od kiedy stosujemy kryptonimy? - James sięgnął po tost i bekon.\n- A od kiedy się o wszystko obrażamy? - odparował pytaniem na pytanie Black.\nZapadła cisza. Obaj wiedzieli, że lada moment przeciągną strunę, więc zamilkli, pozostawiając zagęszczoną atmosferę.\n- Black zarywa do tej tam Book. - Peter próbował ratować sytuację.\nJames uniósł w górę jedną brew.\n- No, to wiemy od... początku roku, Ogonku - powiedział James, wcinając tost za tostem.\n- Brook, jak już. - Black pokręcił głową z politowaniem. - Ale rzeczywiście. Dziś mam się z nią spotkać. Trzeci raz.\nSyriusz wypiął dumnie pierś, nabił na widelec kolejną kiełbaskę i załadował do ust duży jej kawałek.\nJames popatrzył na przyjaciela. Odechciało mu się jeść. Bo on, oczywiście musiał spotkać po drodze głupiego Iryta, który przeszkodził mu...\n- No to co z Lilką? - spytał Remus.\nNiech to szlag! Muszą mi psuć humor od rana?, pomyślał zdenerwowany.\nDo tego czasu nie zdarzyła się sposobność pogadania na ten temat, więc chłopcy nie mieli pojęcia, jak skończyła się pierwsza randka Pottera, Podrywacza Wszechczasów. No tak, tylko że ten Mistrz Flirtu nie zdołał umówić się na kolejne spotkanie. Żenujące. Wstyd doprawdy. I co on miał im teraz powiedzieć? Że niby Iryt im przeszkodził? Nie, to już przecież brzmi wymijająco. Dziwne, że czasem prawda bardziej przypomina naciągane kłamstwo.\nPotter zamyślił się, wgapiając bezmyślnie w kubek z sokiem z dyni.\n- Juuhuu! - Black zamachał mu przed nosem maślaną bułeczką. - Baza do Rogasienieczka!\nPettigrew i Lupin roześmiali się.\nJames odepchnął rękę trzymającą nadgryzioną bułkę.\n- Spadaj, nie będę jadł po tobie. - Chłopak prychnął z dezaprobatą i udawanym obrzydzeniem.\n- A czy ja cię chcę karmić? Jesteś chyba poza Hogwartem, tak na oko ze sto mil.\nPozostali patrzyli na niego wyczekująco. Musiał coś powiedzieć. Tylko co?!\n- Nie, no zamyśliłem się... - Potter odwlekał tę chwilę najdłużej, jak się dało. - Nie wyspałem się...\n- Ty się nie wyspałeś? - Remus spojrzał na huncwotów. - No to widocznie tym chrapaniem przeszkadzałeś jeszcze bardziej sobie niż nam. A, wierz mi, dawałeś nieźle po garach.\nJames uśmiechnął się przepraszająco.\nI nagle do Wielkiej Sali wleciała chmara sów. Oczywiście, działo się tak codziennie i chłopcy już przestali zwracać na to uwagę. Im byli starsi, tym mniej listów i przesyłek dostawali z domów. Tym razem Potter pomyślał, że to idealna sytuacja do odwrócenia uwagi od jego osoby.\nW myślach modlił się o jakąś paczkę, cokolwiek. Nie chciał doznać upokorzenia, że taka z niego oferma, której nie udało się umówić na drugą randkę.\nI ku ogromnemu zdziwieniu wszystkich przy stole, przed Jamesem wylądowała mała płomykówka. Poznał ją od razu. Była jedną z tych szkolnych sówek. Czyli przesyłkę wysłano z Hogwartu.\nSpojrzał na chłopaków. Odwiązał z małej nóżki niewielką kopertę. Pogłaskał sowę i dając jej krakersa, pozwolił odlecieć.\nHuncwoci nachylili się nad Jamesem bardzo zaciekawieni i zaintrygowani.\n- Kiedy ostatnio dostałeś list? - spytał Peter.\n- No właśnie! - Potter zmarszczył brwi. - Nie pamiętam.\nW duchu jednak rozpierała go radość, że nie musiał mówić im o Lily i dziwił się, że jego modły zostały wysłuchane.\nWpatrywał się w kopertę. Nie była w żaden sposób zaadresowana lub podpisana.\n- No, na co czekasz, chłopie? - Peter próbował pośpieszyć Pottera. - Otwieraj.\nZ lekkim niepokojem, James rozerwał kopertę. W środku był mały kawałek pergaminu, a na nim napisane ślicznym, równiutkim pismem, dosłownie kilka słów.\nSiódme piętro, gargulec.\nPotter zamrugał szybko. "L.E", to na pewno Evans. Ale... nie, to niemożliwe. Przecież wygląda to tak, jakby to ona chciała się z nim umówić. Czy to mogłoby się mu przyśnić? Nawet w najśmielszych snach nie wyobrażał sobie takiej sytuacji.\n- Powiesz coś? - spytał Remus. - Wiesz co to jest?\nI w tym momencie James wpadł na pomysł uratowania swojej skóry w oczach przyjaciół. Jeśli odrobinkę podkoloruje rzeczywistość, to nikt nie będzie miał mu tego za złe. Wyjdzie przynajmniej z twarzą z tej trudnej sytuacji.\n- No, właśnie - zaczął pewnym tonem. - Pytaliście, co z Evans. Otóż, miała mi napisać swoją odpowiedź. I oto jest.\n- Odpowiedź? - spytał Peter, nie rozumiejąc widocznie.\nJames uśmiechnął się dobrodusznie. Emanował z niego spokój. Teraz mógł swobodnie odetchnąć.\n- Zapytałem ją wczoraj, czy nie spotka się ze mną jeszcze raz. Czułem, że zgodziłaby się bez wahania. Ale, sami wiecie, jakie są baby. Mówią "tak", gdy myślą "nie" i na odwrót.\n- A ona stawia na oryginalność i powiedziała "nie wiem"? - spytał z nutą sarkazmu Peter.\nJames ewidentnie nie chciał jej słyszeć w głosie kumpla.\n- Coś w tym stylu. Powiedziała, że da mi znać. - Zaczął bawić się tym małym kawałkiem pergaminu. - Tylko nie powiedziała mi, jak...\nLupin zmrużył oczy.\n- Wraca stary Potter... - powiedział powoli.\nPozostali spojrzeli na prefekta ze zdziwieniem.\n- O co ci chodzi? - spytał zaczepnie James.\n- A o to, że znów grasz w te swoje gierki - powiedział spokojnie Lupin. Jego głos nie był w żaden sposób zabarwiony emocjami. - Uważasz, że skoro już ją "masz", to nie warto się starać?\n- Ej, stary, nie wiem o czym mówisz! - bronił się Potter, chociaż powoli docierał do niego zarzut Remusa, który na te słowa uśmiechnął się tylko z politowaniem.\n- Dobrze wiesz, o czym mówię... - powiedział bardzo cicho.\nBlack spojrzał na Petera i wymienili porozumiewawcze spojrzenia.\n- No dobra... to chociaż nam to wytłumacz - powiedział Syriusz.\n- Naprawdę tego nie widzicie? - spytał zrezygnowany Lupin. - Ja wam tego tłumaczyć nie będę.\nA potem zwrócił się do Jamesa.\n- Byłem za tym, żebyś się zmienił i dopingowałem ci z Evans. Ale skoro to była tylko podpucha i w zwyczajny sposób ją oszukałeś, byle się z nią umówić, to - wybacz Rogaczu - ale żal mi cię. Poza tym, oczywiście niczego ci nie zarzucam, żeby było jasne.\nPozostali chłopcy zaniemówili. Skąd Remus wziął w sobie tyle asertywności?\nJames spuścił głowę. Przegiął. Chciał wyjść dobrze w ich oczach, tymczasem Lunatyk naprawdę uważał, że to była maskarada. A przecież nią nie była! Coś go podkusiło. Chyba ten uśmiech losu i sowa. Powinien coś powiedzieć. Zwrócić honor Remusowi, w końcu miał rację.\nJednak niespodziewanie usłyszeli za plecami głośne sapanie. Ktoś, kto stał za nimi, niewątpliwie miał kłopoty z zatokami i świszczący oddech. Sto procent, że to Smark, pomyślał. Zawsze musi się napatoczyć w najmniej odpowiedniej chwili.\n- Już pół szkoły trąbi o waszej randce w Hogsmeade. - Po głosie Potter był już pewien, kto to.\n- No i dobrze - odparował James.\nSnape ze swoimi przydługimi, obleśnie tłustymi włosami doprowadzał go do szału.\n- Jak widzę, u ciebie nic się nie zmienia - powiedział Potter przez zaciśnięte zęby, a jego słowa ociekały sarkazmem. - Umyłbyś te włosy, bo tracę apetyt. A miałem jeszcze ochotę na rogalika. Skutecznie mi przeszkodziłeś.\n- Zamknij się, Potter - warknął wyjątkowo nieprzyjemnie Snape.\nGeneralnie, kiedy warczał na otoczenie nie był przyjemny, ale dziś dawał z siebie wszystko.\n- Idź gdzieś indziej zatruwać powietrze, dobra? - włączył się do wymiany zdań Syriusz.\nSnape obdarzył go spojrzeniem pełnym pogardy i jeszcze czegoś nieokreślonego, ale na pewno nieprzyjemnego.\n- Nie do ciebie mam sprawę - znów warknął. James pomyślał, że trzeba mu zmienić ksywę, na jakiegoś Warkacza.\n- "Kończ waść, wstydu oszczędź" - James potraktował go z góry.\n- Weź nie szpanuj literaturą, Potter, bo aż mi uszy puchną. Darmozjad... - Potter poczuł jak się w nim zagotowało. Smark go prowokował, nie miał wyjścia. - Lily tu nie ma.\nOstatnie zdanie, który wysylabizował, miało być przesłodzone, ale Snape'owi nie bardzo to wyszło. Nie miał pojęcia, jak powinno brzmieć, bo prawdopodobnie nie miał ze słodyczą nigdy do czynienia.\n- Przez ciebie, idioto, łazi za mną ta Gryfonka, Blanc. - Snape zaróżowił się.\nJames pomyślał, że w normalnych warunkach byłby purpurowy, ale z natury był zbyt blady. Jego skóra nie znała zdrowego kolorytu.\n- A co ja ci na to poradzę? - próbował się odciąć Potter. - Radź sobie, Smark. I tak nie będziesz z Lily, więc nic ci to nie da.\n- A ty za to jesteś pewien, że będziesz z Lily, nie? - To zdanie jakoś dziwnie zabrzmiało, ale wtedy James nie myślał, że to może być pułapka.\n- No może i jestem. Nie wiem, co ci do tego. Zjeżdżaj, bo będę miał koszmary. - Chłopak odwrócił się do Snape'a plecami i sięgnął po kubek z sokiem.\n- Pewny? - James usłyszał głos, który nie należał do Smarka, tylko do dziewczyny.\nŻołądek mu się skręcił, zaschło mu w gardle, a przed oczami ściemniło się gwałtownie. Tylko nie to, przemknęło mu przez głowę. Oby się przesłyszał.\n- Szkoda, że cię rozczaruję, Potter. - Czyli się nie pomylił. Zamknął oczy. Czemu Lily zawsze musiała się pojawić w takiej sytuacji?!\n- To znaczy? - zapytał słabym głosem.\nZe złością wyrwała mu z ręki kawałek pergaminu, który dostał sowią pocztą.\n- Ej, co jest? - Niczego nie rozumiał.\nDziewczyna podarła pergamin na cztery kawałki.\n- Rozmyśliłam się - powiedziała z przepraszającym uśmiechem, który - co do tego James nie miał wątpliwości - był nieszczery.\n- Jak to: rozmyśliłaś?! - otworzył szeroko oczy. - Nie możesz...!\n- Nie? - sarknęła. - A gdzieś to jest zapisane? Może coś przeoczyłam?\nPotter nie znosił u niej tego tonu.\n- Zejdź z tego cynizmu może... - powiedział chłopak. W głowie miał coraz większy mętlik. Co miał robić? Nie widział huncwotów, ale dałby się pokroić, że gapią się i nie mają bladego pojęcia, o co chodzi, skoro jeszcze się nie włączyli. - Pogadajmy...\n- Na razie nie chcę cię widzieć, a co dopiero z tobą gadać - powiedziała dziewczyna. - Zawiodłam się na tobie, James.\nOstatnie zdanie wypowiedziała powoli i cicho. Popatrzyła na niego smutno. A w jej spojrzeniu nie było już śladu złośliwości.\nPottera chwyciło coś za serce.\nNiech to szlag! Wszystko zepsułem. Znów, pomyślał rozpaczliwie.\nDziewczyna odeszła powoli w stronę wyjścia z Wielkiej Sali. James patrzył jeszcze długo, zanim nie znikła za ogromnymi drzwiami.\n- Rogacz... - zaczął Black niepewnie.\n- Nie chcę o tym gadać - uciął dyskusję Potter. Chciał się przyznać do błędu. Czemu nie umiał? Czemu?!\nSpojrzał na Remusa, który dał mu do zrozumienia, że wie, o czym ten myśli i nie potrzebuje słownych oświadczeń, że popełnił błąd.\n- Naważone piwo trzeba wypić - powiedział tylko.\nPiwo... A jeszcze wczoraj pił je razem z Evans. Jak mógł zachować się tak arogancko?! Wiedział, że Lily mogła w każdej chwili się pojawić. To wszystko wina Smarka. Przeklęty Snape znów miał satysfakcję, że pokrzyżował im plany. Chyba wciąż się łudził, że Lily z nim będzie.\nNie, teraz tym bardziej zrobi wszystko, by z nią być. Potter postanowił, że znajdzie ją i wytłumaczy wszystko. Zresztą Evans nie zwróci uwagi na Smarka, nie ma takiej opcji. Kiedyś się przyjaźnili, ale ona nic do niego nie czuje. O to mógł być spokojny.\nWyszedł z Wielkiej Sali sam. Poprosił o to kumpli. Nie chciał im do reszty psuć dnia. W końcu dopiero było śniadanie.\nSzedł sam korytarzem na lekcję zaklęć. Przez całą drogę rozmyślał, jak przeprosić dziewczynę i jak do niej podejść. Co mógł mieć na swoje usprawiedliwienie? A może szukanie go było błędem i należy szybko powiedzieć, że to jego zachowanie było głupie i nie ma nic na swoja obronę? Nie wiedział.\nBył tak nieobecny duchem, że nie od razu dotarło do niego, że na schodach siedzą Lily i Smark.\nZatrzymał się na kilka metrów od nich i stał jak sparaliżowany. Co oni tu robili razem? Czyżby jednak mylił się co do tego, iż Lily będzie chodzić z tym obleśniakiem? A może jednak to tylko taka przyjacielska rozmowa? W końcu swego czasu często można ich było razem zobaczyć.\nW głowie miał same pytania bez odpowiedzi i taki zamęt, że nie mógł się ruszyć.\nNa jego nieszczęście, Evans go zauważyła i odwróciła ostentacyjnie głowę w stronę Snape'a, patrząc mu wymownie w oczy.\nJames nie wiedział, czy to gra, czy może jest szczera z tym Ślizgonem. Zrobiło mu się niedobrze. Żołądek mu się skręcił, a w ustach nagle miał za dużo śliny.\nZemdliło go całkowicie, kiedy zobaczył, że Snape wyciągnął dłoń i pogłaskał jej wierzchem policzek Lily. Ostatnia rzeczą, jaką spostrzegł, była jej dłoń spoczywająca na kolanie Smarka.\nWtedy zakręciło mu się w głowie i zwymiotował.\nZapanowała cisza i ciemność.\nKolejny raz: podziękowania dla Ani, która pomimo (jak by to ująć...?) trudnej sytuacji - przeczytała moje wypociny ;d\nEdytowane przez mooll dnia 12-11-2009 22:42\nDodany dnia 12-11-2009 19:52\nA może szukanie go było błędem i należy szybko powiedzieć, że to jego zachowanie było głupie i nie ma nic na swoja obronę?\n"Ą" zamiast "a".\nPiszesz po prostu super ff. Zawsze dopracowane, zawsze ciekawe. Wszystkie rzeczy, których wymagam od ff -zostały przez ciebie w całości spełnione.\nEDIT:Ładny nowy nick, Carmell.\nEdytowane przez dnia 12-11-2009 20:25\nPiękne. ; } James to świniak. Ale w końcu chyba będą razem? Pisz, pisz i zdrowiej. Tylko jedna rzecz...\nI "bekonu". Tak wystarczy, bekon występuje od razu w liczbie mnogiej. Jak drzwi.\nDodany dnia 12-11-2009 20:31\nNo, to będzie mój pierwszy komentarz do Twego świetnego opowiadania, mooll. Muszę przyznać, że warto było czekać na kolejny rozdział. Jak zwykle mnie zaskoczyłaś; myślałam, że James i Lilka już się zejdą, a tu proszę: Smark ;d I tak go lubię ;p Ale kiedyś połączysz Pottera i Evans, mam nadzieję. ^^\nBłędów interpunkcyjnych czy stylistycznych, które rzucają się w oczy, nie zauważyłam. Zresztą nie jestem specjalistka od tego typu wyszukiwania błędów ;d\nPozdrawiam ciepło i z niecierpliwością czekam na kolejny rozdział. : )\nDodany dnia 19-11-2009 22:11\nJames na siłę otworzył oczy - chociaż tylko do połowy - jednak szybko je zamknął. Jakieś nienaturalne światło oślepiało go.\nGdzie on jest? Zmarszczył brwi w skupieniu, wciąż nie otwierając oczu. Powoli docierały do niego głosy. Niektóre z nich był nawet w stanie rozpoznać. Większość, to z pewnością hunce. A jeden, bardzo piskliwy, kobiecy... O nie, to pani Pomfrey! Czyli wszystko jasne: Wylądował w przeklętym S.S.!\nPowoli zaczął mrugać, by przyzwyczaić się do tej ostrej, sterylnej bieli Skrzydła Szpitalnego.\n- Rogaś! - zawołał Peter.\n- Chłopie, żyjesz! - zawtórował mu Syriusz. - Ładnieś pomalował ten korytarz!\n- Od razu wiadomo, co było na śniadanie - parsknął śmiechem Lupin.\n- Taa... - kontynuował Black. - Nie spróbowałeś nawet tych boskich kiełbasek!\n- Jesteś obrzydliwy... - podsumował go rekonwalescent. - Czasem naprawdę witki opadają.\n- Wiem - powiedział Syriusz dumnie. - Moje poczucie humoru jest wybitne.\n- Mam wrażenie, że nasze definicje "poczucia wybitności" nieco się od siebie różnią... - powiedział James z przekąsem.\nPani Pomfrey skarciła ich surowym spojrzeniem, ale nic się nie odezwała.\n- A teraz do rzeczy. - James podciągnął się na łokciach. - Co ja tutaj robię i kiedy wyjdę?\nWówczas zbliżyła się do niech opiekunka Skrzydła Szpitalnego.\n- Chłopcy, nie przeszkadzajcie mu, ma odpoczywać. - I powiedziawszy to, zwróciła się do Pottera: - A ty to wypij. Wzmocni cię, bo jesteś blady, jak... eee...\n- Dementor! - Peter wyglądał, jakby odkrył właśnie coś na kształt Ameryki. - Blady jak dementor! Dobre, nie?\nPytanie to skierowane było do kumpli. Lupin tylko pokręcił głową z dezaprobatą, niczym starszy brat. Black natomiast spojrzał na Glizdogona z politowaniem.\n- Cały nasz Ogonek... - uśmiechnął się Syriusz, niczym Matka Miłosierdzia. - Niech pani kontynuuje.\n- Dziękuję. - Kobieta uśmiechnęła się lekko, mile połechtana tym uprzejmym gestem Blacka. - Chłopcy mają rację. Twój żołądek nie wytrzymał. Trafiłeś tu, bo niewiele brakło, a padłbyś z wyczerpania.\n- I musielibyśmy cię chować! - Lupin pokręcił głową. - To było bardzo nieodpowiedzialne.\n- No! I to bez naszej zgody! - Black nie mógł wyjść z oburzenia.\nJames roześmiał się. Zaraz gotowi będą stwierdzić, że to była całkowicie jego wina.\n- Ale nie pamiętam tego. Jak to możliwe? - spytał po chwili Potter.\n- Trudno, żebyś pamiętał - odpowiedziała pani Pomfrey. - Zemdlałeś, chłopcze.\nJames opadł na poduszki. Od razu poczuł charakterystyczną woń środków do dezynfekcji.\n- Stary, rzygałeś jak kot! - ekscytował się Glizdogon.\n- Zemdlałem...? - po cichu zastanawiał się Potter.\n- No właśnie! - Black o mało nie zachłysnął się własnymi słowami. - Padłeś w te swoje... no... odpadki...\n- Odpadki? - prychnął Lupin. - Po prostu w tę morka maź, którą wyprodukowałeś, Rogaczu.\nJames uśmiechnął się, ale wnet skrzywił.\n- Totalny obciach. - Na myśl o tym, jak mogło to wszystko wyglądać, Potter zacisnął mocno powieki.\n- Gorsze rzeczy mogły się zdarzyć...\n- Ale słuchaj! - przerwał Lupinowi Black. - Kiedy się wróciliśmy po ciebie, bo się spóźniłeś na lekcję...\n- Trochę to ostatnio nie było w twoim stylu - wszedł mu w słowo Peter.\nBlack prychnął, bo nie lubił jak mu ktoś przerywał.\n- Wiesz, nawet Flitwick się zaniepokoił - dodał od siebie Lupin. - No, bo jak się spóźniać, to przecież całą ekipą. Dosłownie tak powiedział!\nJames roześmiał się szczerze. Widać Hogwart obrósł już w legendy, a jedną z nich była ta "o sławnej grupie huncwotów".\n- Przejdziemy do historii! - Oczy Petera jarzyły się niczym lampki na choince.\n- No, ba! - uśmiechnął się Black. - A dacie mi skończyć wątek?\n- Jak po ciebie wróciliśmy, już spora grupka gapiów tam stała, no... na tzw. miejscu zbrodni. I kiedy wypytaliśmy ich, co się stało, jakaś Puchonka opowiedziała nam wszystko.\nPotter pokiwał głową. Nie mógł znieść myśli, że Lily widziała go w takim stanie i otoczeniu...I że w ogóle go tam widziała. A do tego jeszcze ten Smark, który zapewne ma teraz z niego niezły ubaw.\nI nagle okropna myśl ugodziła go w tył głowy, jak to mają w zwyczaju takie straszne myśli. Przypomniał sobie, jak zobaczył Snape'a i Evans razem na schodach. Zakłuło go boleśnie w okolicy serca. Czyżby Lily znalazła już pocieszenie w ramionach tego śliskiego Warkacza? Podlizuje jej się co krok i na pewno brak mu własnego zdania. Jak ona się go nie brzydzi?, pomyślał, gdy przed oczami stanął mu Smark z tłustymi strąkami włosów.\n- On znów ma odlot - usłyszał cichy głos Petera.\n- Hej, nie obgadywać mnie przy mnie! - napomniał ich James żartobliwym tonem.\n- My nie... - Remus próbował szybko zareagować. - Tylko ostatnio często tak się zawieszasz...\nPotter westchnął ciężko.\n- To przez Evans!\n- Tak czułem - natychmiast wydał diagnozę Glizdogon. Dodatkowo powiedział to takim tonem, jakby właśnie uzyskał potwierdzenie swojej tezy, po czym spojrzał na pozostałych w bardzo sugestywny sposób.\n- Ale gdyby to wszystko inaczej się ułożyło... - James mówił cicho, trochę jakby próbując się bronić, ale wyglądało to raczej jak mówienie do siebie.\n- Coś ci powiem - powiedział braterskim tonem Syriusz, siadając na brzegu szpitalnego łóżka. - Wyobraź sobie, że Lilka od razu rzuciła ci się z pomocą. Czyściła ci ubranie i twarz z tego... no... brudu.\nJames otworzył szeroko oczy ze zdumienia. Nieświadomie razem z nimi otworzył też usta. Huncwoci roześmiali się na widok jego miny.\n- To prawda. - Peter poparł wypowiedź Blacka. - Ale nie rękami, tylko różdżką.\n- A... A co na to Smarkerus? - spytał ostrożnie Potter. Chciał, by zabrzmiało to obojętnie, ale chyba mu się nie udało. Miny huncwotów zdradzały, że chłopcy wiedzą, jak wielką rolę w tej machinie odgrywa Snape.\nChłopcy wymienili spojrzenia między sobą, próbując przypomnieć sobie, czy wiedzą coś na ten temat. W końcu zrezygnowali i stwierdzili, że chyba nikt nie zwrócił na niego uwagi.\n- Nie myśl, że drwię Rogaczu, ale... aż żal chwyta za serce. - powiedział Black i podsumował: - Ładny wy tu macie Trójkąt Bermudzki... Wiesz: ty, Evans i Smark.\nPrzez kolejne dni, Potter chodził jak struty. Unikał Evans, jak ognia. Chciał umieć zebrać się w sobie i podejść do niej z zamiarem wyjaśnienia całej sytuacji.\nJednak ten niespodziewany epizod na korytarzu, skutecznie go odstraszył i pozbawił resztek odwagi. Sama Lily widocznie nie miała ochoty go spotkać, bo gdy tylko go widziała, skręcała w inny korytarz lub zagadywała kogoś - byle tylko nie mieć okazji spotkania Jamesa twarzą w twarz.\nHuncwoci namawiali go żywo, by coś ze sobą zrobił, bo wyglądał coraz marniej: Przestał jeść tyle, ile zazwyczaj, nie sypiał zbyt dobrze i nie uważał na lekcjach. Niestety oberwał za to odjęciem punktów i to nie jeden raz.\nW końcu jednak nadszedł czwartek. Wieczorem wszyscy mieli rozjechać się do swych domów na Święta Bożego Narodzenia. Zdecydowanie powinien coś zrobić, bo przecież nie powinno się chować urazy w takim znamiennym czasie.\nPrzez wszystkie lekcje obmyślał plan, w jaki sposób podejść do Evans. Huncwoci nawet nie próbowali go zagadywać, wciąż z niepokojem spoglądając na swojego przyjaciela. Uważali, że to nie jest normalne w wydaniu zwykłego nastolatka, a co dopiero Jamesa Pottera vel Rogacza.\nJames wychodził właśnie z klasy do transmutacji, kiedy wyrosła przed nim jak spod ziemi, Evans. Był tak zamyślony, że nie wiedział, czy spotkała go przypadkowo, czy jednak celowo filowała na niego, by w końcu go dopaść.\nNa jej widok odskoczył w tył i wybałuszył brązowe oczy. Chciał ją zapytać, co tu robi, ale odebrało mu mowę, taki był zaskoczony.\nZaraz potem serce przypomniało sobie, jak zazwyczaj reagował na widok rudej piękności i zaczęło bić coraz szybciej.\nMiała na sobie zwykłe ubranie: czerwony golfik, a na to nałożony sweterek w kolorze młodej trawy. Wyglądała tak świeżo.\n- Potter? - odezwała się dość ostrym tonem, który zburzył "wiosenne" odczucia chłopaka na jej widok.\nI wciąż milczał. Uniósł tylko w górę brwi, dając znak, że czeka na ciąg dalszy. Modlił się w duchu, żeby wyszło to naturalnie.\n- Nie, no ja przestałam umieć tak robić - westchnęła z rezygnacją, a jej głos nie był już taki surowy.\nJamesa zatkało. Lily zachowywała się co najmniej dziwnie. Ale czekał na rozwój akcji i nie zamierzał za bardzo jej ukierunkowywać.\n- To znaczy? - spytał.\n- Polubiłam cię... - powiedziała, nie patrząc na niego i lekko się rumieniąc. - Ale, kurczę, jak mogłeś się tak zachować?\nPotter nie wiedział, w co ta dziewczyna gra. Stał na środku korytarza i totalnie nie umiał odnaleźć się w sytuacji. Nie wiedział, czy Evans oczekuje odpowiedzi, czy jednak pytanie było wstępem do właściwej wypowiedzi.\n- Kiedyś potrafiłaś się bardzo na mnie wściekać - powiedział ostrożnie. - I to na dłuuugie miesiące - dodał.\n- No tak, ale nie znałam cię. - Słowa nie przychodziły jej łatwo. Widział to. - Naprawdę czułam, że... no... może nie jesteś taki fatalny...\n- No, wielkie dzięki - sapnął James, zastanawiając się w myślach, do czego ta kobieta zmierza.\nLily uśmiechnęła się. Robiła to w bardzo wdzięczny sposób. Potter nie zauważył, by jakaś dziewczyna robiła to tak cudnie.\n- James - podjęła znów na uśmiechu. - Ja się nie umiem gniewać na ludzi, których... no...\n- Lubisz? - zakończył za nią zawadiacko.\n- No, powiedzmy. Poza tym, jakby nie patrzeć, idą Święta... - Mówienie zaczynało ją krępować.\n- Ej, Evans. Dzięki - wypalił James bez pardonu.\nDziewczyna zamrugała szybko i spojrzała na niego zmieszana.\n- No, za tę akcję... - Chłopak plątał się. Nie wiedział, w jakie powinien to ubrać słowa. - Na korytarzu... jak się ze Smarkiem, no wiesz... tentegowaliście.\nBrnął coraz głębiej. I coraz gorzej szło mu tłumaczenie.\nZaczerwienił się lekko. Jeszcze mi tej purpury brakowało, pomyślał poirytowany.\n- Ten tego wa... że co? - Lily zmrużyła oczy, próbując odgadnąć, co też Potter miał na myśli.\n- No, obłapialiście, czy coś... - bełkotał James.\nEvans otworzyła szeroko oczy i usta z oburzenia.\n- Obłapialiśmy?! - powtórzyła piskliwym głosem.\nO, nie! przemknęło przez głowę huncwota.\n- Słuchaj, nie to miałem... - próbował to naprawić.\n- Wiesz, co to w ogóle znaczy?! - Lily podniosła głos.\nNiech to szlag! Potter myślał gorączkowo, jak z tego wybrnąć cało, chociaż coś czuł, że Lily nie zostawi na nim suchej nitki.\n- Wiem, no...! - Teraz i on nieznacznie podniósł głos. - Ale chodziło mi o to, że widziałem was tam razem!\nUps... Wyrwało mu się. Teraz wszystko się posypie...\n- Nas? - Evans nie wiedziała, o co mu chodzi.\n- No: ciebie i Smarka - powiedział, choć tak bardzo nie chciał tego mówić na głos.\nDziewczyna zmrużyła swoje zielone oczy i spojrzała na Jamesa bardzo przenikliwie.\nPo chwili na jej twarzy zagościł uśmiech politowania.\nWiedziałem, pomyślał Potter, już się wszystkiego domyśliła... Jestem spalony!\n- Jeszcze nie zauważyłeś, że się przyjaźnimy? - zapytała.\n- No, tak... - potwierdził speszony, choć przeczuwał, że jednak nie wyłapała z jego wypowiedzi tego, co mogłaby, po czym dodał odważniej: - Ale nie jestem pewien, czy pozwalam moim przyjaciółkom na trzymanie rąk na moim kolanie.\nTo było zaczepne, ale przynajmniej nie robił z siebie durnia.\n- Zostaw go wreszcie w spokoju - powiedziała Lily, ale w jej głosie nie było cienie złości. - Możesz?\nPotter pomyślał, że musi zmienić temat.\n- No więc dzięki. Nie wiem, czy dotarło - powiedział, licząc, że Evans złapie haczyk.\nUdało się, Potter odsapnął w duchu. Dała się obejść.\n- Podobno zajęłaś się mną, jak wiesz... leżałem taki... ekhm, zarzygany. - Tym razem James nie miał wątpliwości, że zaczerwienił się aż po nasadę włosów.\n- Daj spokój! - Evans machnęła ręką, również lekko się rumieniąc. - Chciałabym, żebyś wiedział, że kiedy ja próbowałam cię ogarnąć i doprowadzić do takiego stanu, by pani Pomfrey nie brzydziła się ciebie leczyć, to właśnie ten wasz Smarkerus leciał po pomoc.\nPotter otworzył szeroko oczy. Znów głos uwiązł mu w gardle.\nAle jak to?! Smark? Chłopak nie wyobrażał sobie, że może on pomóc komukolwiek. Chociaż nie, zapewne dla Lily zrobiłby wyjątek. Jednak James byłby ostatnią osobą, jakiej biegł by z pomocą. Chłopak przypuszczał, że nawet gdyby nią był, to nie miałby co liczyć na jakiś gest miłosierdzia.\n- Ziemia do Rogacza! - usłyszał. Od kiedy Evans zwraca się do niego per "Rogacz"?\nZamrugał i pokręcił głową, jakby chciał się otrząsnąć z transu.\n- Zamyśliłeś się porządnie - dodała.\n- A od kiedy my jesteśmy na etapie mówienia do mnie "Rogacz"? - zapytał James, dochodząc do siebie i odzyskując pewność w głosie.\nLily wyszczerzyła się do niego.\n- Musiałeś to przespać!\nJames odwzajemnił szeroki uśmiech.\n- Nie... Czegoś takiego nie mógłbym przegapić!\nIch spojrzenia spotkały się na dłuższą chwilę i chłopak poczuł wręcz namacalnie tę łączącą ich więź. Nagle, nie wiadomo skąd, odnalazł w sobie siłę i odwagę, by zapytać:\n- A co z Magic Cafe?\nLily puściła mu oko.\n- Musiał być błąd w tym liściku.\n- Tak? - zapytał Potter, podchwytując ton Gryfonki.\n- Uhm... w godzinie. - Oboje grali, ale i też wiedzieli, że ta gra ma swoją nazwę: flirt.\nPotter ewidentnie był w swoim żywiole.\n- Tak mówisz...? - James udał, że się zamyślił. Nawet potarł dłonią brodę. Tak dla niepoznaki.\n- Piętnasta - powiedziała Lily z zalotnym uśmieszkiem.\nChłopak przytaknął bez słowa, odwzajemniając jej uśmiech. Dziewczyna bez słowa odwróciła się na pięcie i ruszyła korytarzem.\nPotter poczuł jedynie przyjemny, wietrzny i delikatny zapach jej perfum, kiedy go wymijała.\nI tu przeprosiny dla Aniutka - nie wiem, co się z Tobą podziało ostatnio ;(.\nDlatego zamieściłam tekst beż Twojej kontroli... wybacz.\nDodany dnia 20-11-2009 14:04\nNawet potarł dłonią brodę. Tak dla niepoznaki.\nZgrzyta mi układ tych zdań. Tak dla niepoznaki potarł dłonią brodę lub Nawet potarł dłonią brodę, tak dla niepoznaki.\nCzyli wszystko jasne: Wylądował w przeklętym S.S.!\nI tu nie mogę się zdecydować. Chodzi mi o ten skrót, nie jestem pewna zy powinien być z kropką czy nie. SS, S.S.Powinnam poszukać gdzieś, bo mnie to męczy, serio.\nJakieś nienaturalne światło oślepiało go.\nUkład zdania. Oślepiało go jakieś nienaturalne światło brzmi o wiele lepiej.\nRozdział ładny, jak każdy inny. ; } To już osiemnasty? Szybko piszesz, szybko. Co do fabuły nie mam zastrzeżeń, wszystko mi się podoba. Wolę, żeby James w końcu był z naszą Lilką, nie lubię tu (w tym ficku, taki ficku, ogółem lubię) Severusa, denerwuje mnie. Mam nadzieję, że w rezultacie Lily będzie z James'em już na dobre.\nTak więc życzę dalszej weny, żeby się nie skończyła oraz powodzenia.\nDodany dnia 24-11-2009 20:23\nDziewczyna bez słowa odwróciła się na pięcie i ruszyła korytarzem.\nCoś mi tu zgrzyta. Odwróciła się na pięcie i ruszyła korytarzem to przeciwieństwo wymijania. Nie wiem, czy dobrze to zrozumiałam, ale myślę, że to jest błąd.\nTen rozdział mi się spodobał. Scena w Skrzydle Szpitalnym szczególnie mi się spodobała. Ogólnie podsumowując ten rozdział - 5+.\nPiszesz szybko, ładnie i składnie. 18 rozdział - to już coś. Życzę Weny i jeszcze raz Weny, przyjaciółki pisarzy.\nDodany dnia 30-11-2009 15:02\nCzy ktoś ma tu numer do J. Rowling, bo myślę, że byłaby szczerze zainteresowana tym tekstem gdyby miała robić jakieś lektury uzupełniające do serii o HP! mooll jesteś świetna. Nie będę błędów szukać, bo jak zauważyłam, Ania bije w tym wszystkich na głowę(bez urazy!). Tekst świetny!!! Szybko opublikuj następny!\nDodany dnia 30-11-2009 17:29\nNie będę błędów szukać, bo jak zauważyłam, Ania bije w tym wszystkich na głowę(bez urazy!).\nŻeby było śmieszniej, zawarłam przymierze z Aniutkiem - zwane Przymierzem Bety ;p. Ale ostatnio się u niej "potegowało" i niestety średnio ma czas, ze tak to ujmę.\nPokazała mi, na czym polegają błędy i teraz już ich nie robię. Mam nadzieję, że da się zauważyć tę różnicę ;p\nDodany dnia 01-12-2009 11:03\nDanielle stanęła na środku pokoju wspólnego Gryffindoru. Siedzący pod oknem James, spojrzał na nią znad książki. Czuł, że coś się święci. U tej dziewczyny element zaskoczenia był podstawą jej egzystencji. Z huncwotami zawsze podejrzewali, że nie kieruje nią żadna rozwaga, jedynie jakiś instynkt. I to szalony.\n- Ej, hunce! - zawołała zaczepnie, jakby nie bardzo znała się na delikatnych rozmowach.\nTeraz już wszyscy chłopcy spojrzeli na nią, w milczeniu czekając, co nastąpi.\n- Wybierzmy się gdzieś... - zaproponowała bez ogródek. - Ja, Dorcia, no i wy.\nSyriusz podrapał się po głowie i spojrzał na Jamesa. Ten z kolei szybko wymienił spojrzenia z Remusem i Peterem.\n- Coś mi tu śmierdzi... - Syriusz nachylił się w stronę Jamesa i szepnął, prawie nie poruszając wargami.\nPotter uśmiechnął się. Podejrzewał, że Danielle raczej nie chce ich w żadem sposób podpuszczać, a mimo to jej zachowanie wyglądało dość podejrzanie.\nChłopak dał znać Blackowi, że to załatwi.\n- Dan. - Bardzo do niego przylgnęło to, jak Syriusz się do niej zwracał. - Wybacz, ale to brzmi co najmniej dziwnie. O co dokładnie chodzi? Eee... A Lily nie brałaby w tym "wybraniu się gdzieś" udziału?\nJak się zaczął nad tym zastanawiać, to rzeczywiście było w tym coś podejrzanego.\n- No... - Danielle ewidentnie próbowała wymyślić coś na miejscu. - Potter, ciebie to zaproszenie też... no... nie bardzo dotyczy...\nJames pierwszy raz zobaczył, żeby dziewczyna się zmieszała.\nTrwało to jednak krótką chwilę i szybko odzyskała typową dla siebie pewność.\n- No to my też się nie piszemy na takie pokrętne układy... wycieczki nie wiadomo dokąd, w dziwnym składzie - zaperzył się Syriusz.\n- Ja ci dam "dziwny skład"! - Danielle tak się przejęła tym sformułowaniem, że zamrugała i zmarszczyła gniewnie brwi.\n- W takim razie czekam na sowę - roześmiał się Syriusz, próbując rozrzedzić atmosferę.\n- Mnie też daj ten cały "dziwny skład", jak możesz - zawtórował Balckowi Lupin.\nChłopaki roześmiali się. Danielle przewróciła oczami.\n- Nie da się z wami normalnie gadać! - warknęła. - Myślałam, że może w czwórkę odwiedzimy Trzy Miotły...\nHuncwoci milczeli, więc kontynuowała.\n- No, bo skoro zdecydowaliśmy się zostać ten jeden dzień dłużej, to można byłoby się gdzieś przejść.\n- Ja tam całe Święta spędzam tutaj - wzruszył ramionami\nSyriusz, jakby było mu to całkowicie obojętnie.\n- No dobra. - Danielle chwyciła się pod boki. - Ty, może i tak. Ale mamy dwudziesty trzeci grudnia i zamiast być już w domach - zostaliśmy. Hogwart będzie mniej rygorystycznie pilnowany... Co wy na to?\nJames poczuł się trochę dziwnie. Nie został zaproszony. I z tego co usłyszał, Lily też nie miała zamiaru iść. Czemu?\nI nagle dotarło do niego, że przecież umówił się z nią dziś wieczorem. Uśmiechnął się do siebie, powstrzymując od uderzenia się w czoło otwartą dłonią. Myślał o tym od rana, a nie mógł skojarzyć ze sobą tak prostych faktów. Czyli wszystko było ukartowane. Zastanawiało go tylko, dlaczego organizują to w ten sposób. W końcu huncwoci byli wtajemniczeni. Nie trzeba im było organizować czasu tylko dlatego, żeby odciągnąć ich uwagę od wątku Evans. Poza tym, Danielle nie powiedziała mu wprost, dlaczego nie może iść z nimi. Pod tym względem była jakaś tajemnicza.\n- Idźcie - powiedział spokojnie James do kumpli.\nChłopcy spojrzeli na niego ze zdziwieniem.\n- A ty, co znowu kombinujesz? - spytał Peter.\n- Już macie sklerozę, widzę - westchnął z ubolewaniem Potter. - Idę z Lily.\nPozostali próbowali naradzić się, puszczając sobie wzajemnie porozumiewawcze spojrzenia.\n- No, to w porządku. - Lupin odpowiedział w imieniu całej trójki.\nPotter siedział po turecku na swoim łóżku w dormitorium. Za oknem było już całkiem ciemno, mimo, iż pora nie była taka późna.\nPrzed nim leżała otwarta mapa, pokazująca właśnie dormitorium dziewcząt i kilka kropek. Jedna z nich, podpisana "Lily Evans", chodziła w kółko.\nJames przygryzł dolną wargę w zamyśleniu. Zemdliłoby go po kilku takich okrążeniach, ale dziewczyna dzielnie kontynuowała. Czasem zatrzymywała się na w kącie dormitorim na jakąś krótką chwilę, po czym wracała do okrążeń. Trwało to już dziesięć minut. A za godzinę mają się spotkać w Cafe Magic, cokolwiek to było. Jeśli Evans coś odbiło, to wieczór zapowiada się interesująco.\nZamyślił się, nie odrywając wzroku od czarnej krążącej kropki. Skąd ta kobieta wytrzasnęła taką knajpkę?\nPoczuł zdenerwowanie w żołądku. Nie wiedział, gdzie mają się spotkać. Kiedy po raz pierwszy przeczytał liścik, od razu zaniepokoił się na widok tej nazwy. W Hogsmeade nie było niczego takiego. A nawet, jeśli zamierzali otworzyć podobną kawiarnię, huncwoci już dawno by o tym wiedzieli.\nZamknął oczy, żeby ułatwić sobie skupienie. Przypomniał sobie, jak wyglądała ta mała karteczka, którą dostał sowią pocztą. Evans zniszczyła ją jeszcze tego samego dnia, więc nie miał się czym posiłkować. Żałował takiej świetnej pamiątki.\nByło tam coś o jakimś gargulcu. Tych posążków, nota bene, jest co nie miara, żeby było śmiesznie.\nPotter zacisnął jeszcze mocniej powieki. I nagle zapaliła się lampka w jego umyśle. Siódme piętro! No, to już coś.\nSiódme piętro... Siódme piętro..., Potter myślał coraz intensywniej. Co tam jest, na tym siódmym... No tak!\nOlśniło go. Teraz wszystko miało sens. Na siódmym piętrze był Pokój Życzeń. Dokładnie obok gargulca! No i to całe Magic Cafe, czy inne Cafe Magic na pewno jest Pokojem Życzeń!\nUradowany, opadł na poduszki swojego łóżka. Wpatrując się w purpurowy baldachim, poczuł ulgę, ale i stres. Nie miał wątpliwości, że to będzie boski wieczór. I to bez jakiejś konspiracji, tajemnicy. To już będzie...\nZ rozmyślań wyrwał go Peter, który wpełznął na łóżko Pottera jako szczur.\n- Te, Ogon - powiedział zaczepnie. - Nie rób tak. Nie mamy tajemnic przed sobą, żeby uciekać się do zamiany.\nChwilę potem Peter znów był przysadzistym blondynkiem. Na jego twarzy malowała się przepraszająca mina.\n- Poza tym, to niebezpieczne. - James przybrał ton starszego brata. - Jakby nas nakryli...\n- Jesteśmy w dormitorium! - bronił się Glizdogon.\n- W którym mamy jeden obraz - spokojnym tonem tłumaczył Potter.\n- Ale... - próbował jeszcze Peter, lecz James nie dał mu dokończyć.\n- Nie ma "ale" - rzekł poważnie. - Myślisz, że po co tu jest? No właśnie dla takiej cichej kontroli dormitoriów.\n- Czy to się nie nazywa inwigilacja? - usłyszeli z sąsiedniego łóżka przytłumiony głos Blacka.\n- Ja tam nawet nie wiem, jak wygląda - odezwał się jeszcze odleglejszy głos Remusa. - Nigdy go nie ma.\n- Sam widzisz! - podchwycił Peter.\n- Jesteśmy ryzykanci - przyznał - ale w tej kwestii nie możemy ryzykować!\nUsłyszeli szuranie firanek i ich oczom ukazał się Lupin, który oparł się o jedną z kolumienek łóżka Pottera.\n- Co racja, to racja - przyznał. - Rogacz wie, co mówi. Możemy ryzykować wywalenie ze szkoły, ale nie przestępstwo na skalę ogólno czarodziejską, rozumiesz? - zwrócił się do Petera. - Potem nie ma, że boli. Hogwart nie będzie cię w stanie ochronić, gdy wejdziesz w zatarg z prawem.\nGlizdogon się stropił. Widać, że miał dobre intencje i nie chciał się nikomu narażać. Jak zwykle bardzo zachowawczo.\n- Już dobrze - uśmiechnął się James i poklepał chłopaka po ramieniu. - Po co mi wlazłeś na łóżko?\n- Już późno, po prostu. - Spojrzał na zegarek. - No, za pół godziny zaczyna ci się randka, a ty jesteś w proszku, Rogaśku.\nPotter w jednej sekundzie spoważniał, a pozostali zamarli. Zerwał się szybko i rzucił w stronę kufra. Przemknęła mu jeszcze myśl, że szykuje się, jak jakaś baba, ale zignorował ją i zaczął przerzucać zmięte ubrania.\nWiedział to od początku. Spóźni się.\nPotter leciał na złamanie karku. Przecież to niedaleko, pomyślał. Jednak mała odległość nie uratowała go. Doskonale zdawał sobie sprawę, że to on powinien na nią czekać. A tymczasem będzie odwrotnie, bo już pięć minut był w plecy.\nCzerwony z wysiłku na twarzy, odpiął guzik pod szyją i sapnął potężnie, walcząc z zadyszką.\nŚwietnie, przemknęło mu przez myśl. Teraz jeszcze wejdę jak jakiś burak: spocony i czerwony. Totalna porażka...\nZatrzymał się koło gargulca i pomyślał o Magic Cafe, przytulnej knajpce, w której miała być Lily Evans.\nPrzed nim powoli wyłoniły się małe, drewniane drzwiczki z śliczną porcelanową klamką.\nJames uśmiechnął się z ulgą. W gardle drapało go niemiłosiernie, a w boku kłuła uporczywie kolka. Kondycja marniutka, znów pomyślał James.\nWejście było tak malutkie, że musiał się lekko schylić, by przez nie przejść. Nacisnął klamkę i wszedł ostrożnie, rozglądając się wokół.\nJames wciągnął powietrze: pachniało tu cynamonem i goździkami. Wszystko było w drewnie i tworzyło wyjątkowo ciepły klimat. Zamiast tradycyjnych stolików z krzesełkami, zauważył kanapę, fotele, a nawet poduszki luzem skupione wokół niskiej ławy.\nW tym niewielkim pomieszczeniu panował półmrok. Przy każdym stoliczku paliła się świeca i Potter ledwie zauważył artystyczne malowidła i fotografie rozwieszone na ścianach. To, co przykuło uwagę chłopaka, to fakt, iż były mugolskiego pochodzenia. W tle cichutko płynęły dźwięki delikatnej, spokojnej muzyki, która miała umilać czas.\nJames wszedł w głąb lokalu, nigdzie nie mogąc odnaleźć Evans.\nZaczął dyskretnie rozglądać się po pustej kawiarni, aż wreszcie dostrzegł ją na jednej z tych dużych kanap.\nSiedziała po turecku, z lekkim uśmiechem na twarzy. Parujący kubek trzymała oburącz w okolicy skrzyżowanych nóg.\nWyglądała jeszcze piękniej, niż zazwyczaj. Miała na sobie ciemne, sztruksowe spodnie, a granatowa bluzka lekko ją opinała. Włosy pozostawiła rozpuszczone.\nKiedy do niej podszedł, ocknęła się z zamyślenia, usłyszawszy zapewne odgłos jego kroków.\n- Cześć - szepnął przejętym głosem Potter.\n- Siadaj, James. - Dziewczyna uśmiechnęła się do niego. - Zaraz poprosimy tu Skrzatka, aby ci coś przyniósł.\nW jednej chwili przy ich stoliku pojawił się skrzat. Generalnie niczym nie różnił się od przeciętnego skrzata. No, może poza wyprostowaną postawą, pewnością siebie i powagą. W ręku trzymał notesik.\n- Słucham pana? Co będzie? - zaskrzeczał, a jego ton głosu, który miał być dystyngowany, wypadł po prostu komicznie. Potter o mało nie parsknął śmiechem.\n- Może... - zamyślił się chłopak. - Mleko na ciepło z przyprawami korzennymi i miodem.\n- Służę - powiedział skrzat i zniknął, by zaraz pojawić się z kubkiem spienionego mleka, które mocno pachniało imbirem.\nJames podejrzewał, że miód był na spodzie. Upił spokojnie łyk, wciąż milcząc.\nKiedy gorący płyn znalazł się w żołądku i rozkurczył jego mięśnie brzucha, odezwał się.\n- Co za lokal. - Posłał jej swój najlepszy uśmiech, choć wiedział, że w tym półmroku pewnie go nie dostrzegła.\n- Mój pomysł. - Evans odwzajemniła uśmiech.\n- Zauważyłem obrazy i zdjęcia... - podjął niepewnie.\n- To też mój pomysł - roześmiała się. - Bardziej, niż te czarodziejskie, oddają artyzm chwili. Te magiczne są pod tym względem fatalne. No, wyobraź sobie, że zostanie ci ktoś na dłużej na takim zdjęciu. Nie ma najmniejszych szans!\n- To prawda - roześmiał się szczerze Potter. - I do tego wiercą się, jakby mieli owsiki, czy inne dziadostwo w swoich... no...\n- ... szanownych - dokończyła Lily, śmiejąc się perliście. - Święta prawda!\nI tak przez godzinę rozmawiali swobodnie o wszystkim i o niczym, w ogóle nie zdając sobie sprawy, że właśnie są na randce. Ona, która "w życiu nie umówiłaby się z tym łajdakiem, Potterem" i on - "łajdak i podrywacz pierwszej ligi", od pierwszego roku próbujący namówić ją wreszcie na randkę.\n- Wiesz - zaczął James, nabierając łyżeczką miód ze spodu kubka. - Dlaczego Danielle organizowała to całe spotkanie w Trzech Miotłach?\nLily spuściła głowę w dół i zaczęła przyglądać się swoim skarpetkom, jakby nagle wydały się jej wyjątkowo interesującym obiektem.\n- Ale nie powiesz nikomu...? - spytała prawie szeptem, po dłuższej chwili ciszy.\n- Skąd! - gorliwie zapewnił ją Potter.\n- Nawet huncom? - Tym razem dziewczyna skoncentrowała wzrok na Jamesie.\n- Nawet! - potwierdził. - O co chodzi, Evans?\n- Bo... Jej się podoba Black. - Powiedziała to jak najszybciej umiała i wstrzymała oddech, patrząc wyczekująco na Jamesa.\nTen otworzył szeroko oczy i usta.\n- Żartujesz! - Jego twarz, wyrażała ogromne zdumienie, ale kiedy Lily zaprzeczyła, usta chłopaka rozszerzyły się w uśmiechu. - Ale motyw!\nZ przejęcia uderzył dłońmi o kolana.\n- Jak myślisz... Ma jakieś szanse? - spytała ostrożnie Evans.\n- Hmm... - zamyślił się Potter. - Szanse zawsze są. Tylko on teraz ma hopla na punkcie jakiejś Veroniki Brook...\nLily zasępiła się.\n- Znam ją. Syriusz jej się podoba.\n- Co nie znaczy, że Danielle nie może zacząć mu się podobać - powiedział Potter, by ją pocieszyć, ale sam nie wiedział, czy naprawdę tak może się zdarzyć.\n- Bo widzisz... wydaje mi się, że oni pasują do siebie... - słabo uśmiechnęła się Lily, przenosząc co jakiś czas wzrok ze swoich skarpetek na twarz chłopaka.\nJames przełknął ślinę. Nie wiedział właściwie, czemu serce zaczęło na nowo tłuc się w piersi. Jego oddech nieznacznie przyspieszył, co Potter bardzo chciał ukryć. Napięcie rosło.\n- Chyba masz rację - powiedział słabo na wydechu.\n- No - skwitowała Lily, zatrzymując w końcu niespokojny wzrok. Teraz patrzyła mu prosto w orzechowe oczy.\nChłopak bał się oddychać. Nie chciał, by cokolwiek przerwało tę magiczną chwilę.\n- Tak, jak my...? - spytał i posłał jej swój zaczepny wzrok, wkładając ogromny wysiłek, by był on jak najbardziej naturalny.\nLily wyszczerzyła się do niego i pokręciła głową.\n- Jak zwykle dowcipny, Potter - powiedziała wesoło Lily, ale w jej głosie czuło się napięcie.\n- Ja? - Pomimo zdenerwowania, James zaczął dowcipkować. - W życiu! Kobieto, ja jestem wiecznie poważny!\nRoześmiali się serdecznie, choć nie była to już taka swobodna chwila. Oboje przeczuwali, że coś nad nimi wisi; że coś się wydarzy. To było wyczuwalne w powietrzu.\nZamilkli i wpatrywali się w siebie, jak zaczarowani.\n- Nie wiem, czy tak jak my... - podjęła wątek Evans, nie odrywając oczu od chłopaka. Jej głos był cichy.\n- A ja... - Tu Potter przechylił lekko głowę. - Myślę... - a dłonią ujął jej podbródek, której Lily nie odepchnęła - ... że bardzo...\nJames nachylił się ostrożnie, czując jak zalewa go fala różnych uczuć. Było tam podenerwowanie, napięcie, stres, ale dominowała ekscytacja i euforia.\nLily przymknęła powieki, również powoli zbliżając się w stronę ust chłopaka.\nI właśnie, kiedy ich usta miały się zetknąć w ich pierwszy, młodzieńczym pocałunku, zegar z kukułką wybił północ. Oboje zerwali się na równe nogi, spłonieni i zażenowani.\nZnów wklejam, bez Ani. Bo jej nie ma ;(\nEdytowane przez mooll dnia 01-12-2009 16:48\nDodany dnia 01-12-2009 15:28\nCudeńko. Serio, cudo. Koncówka idealna, trzymasz w napięciu, kobieto. ; } I wielbię cię za to. Nie przepadam za banalnymi i szybko rozwijającymi się akcjami. Świetne zakończenie, wspaniały pomysł z tym zegarem.\nIdzie ci coraz lepiej, widać. ; } Tak jak na początku, jak zaczynałaś pisać błędów dosyć dużo było, teraz mam tylko jeden:\nJames pierwszy raz zobaczył, że dziewczyna się zmieszała.\nZamiast "że", napisz "żeby". James pierwszy raz zobaczył, że dziewczyna się zmieszała. Albo "James pierwszy raz zobaczył zmieszanie dziewczyny".\nTak, chyba na razie tyle. Pisz, pisz Molu. ; *\nStrona 3 z 8: 12345678\nWygenerowano w sekund: 1.86, zapytań: 269 101,125,355 Unikalnych wizyt


Narożnik TULA rozkładany | Salony Agata\nTULA NAROŻNIK Z FUNKCJĄ OTM(4)SL-2,5QFP MIX G-190/NIĆ14/DĄB EFEKT WOSKU\nTULA to narożnik o klasycznym designie wzbogacony o funkcję spania i pojemnik na pościel. Idealnie nadaje się do pokoju dziennego. Pod kątem wizualnym oraz funkcjonalnym organizuje i dopełnia wystrój wnętrza. Stanowi też gustowną ozdobę pomieszczenia. Narożnik został wyposażony w sprężyny faliste w siedzisku oraz pasy elastyczne w oparciu. W połączeniu z pianką pozwalają na wypoczynek w komfortowych warunkach. Dodatkowym atutem mebla są regulowane zagłówki. Całość przeszyta skórą naturalną oraz ekologiczną zapewnia trwałość oraz komfort. Ciekawy kolor oraz jasne nóżki w kolorze dębu woskowanego sprawiają, że narożnik TULA jest daje wiele możliwości pod kątem aranżacyjnym.\nKołdrę, poduszki i koc można umieścić w pojemniku, który znajduje się w otomanie.\nNarożnik TULA została przeszyta dwoma rodzajami skór – naturalną oraz ekologiczną. Nóżki w kolorze dąb woskowany zwracają uwagę i stanowią estetyczne dopełnienie całości.


Orientalne bogate masło do ciała Trawa cytrynowa i żywokost Orientana 100g - Krople Urody\n» Orientalne bogate masło do ciała Trawa cytrynowa i żywokost Orientana 100g\nOrientalne bogate masło do ciała Trawa cytrynowa i żywokost Orientana 100g\nCena: 38,04 zł 38.04\nKod produktu: 952C-40375\nOpis produktu: Bogate w substancje odżywcze, jedwabiste masło do ciała stworzone na bazie ajurwedyjskich receptur. Skutecznie nawilża i regeneruje skórę. Baza jest masło kokum i olejek słonecznikowy wzbogacone olejkiem z trawy cytrynowej i ekstraktem z liści żywokostu. Dodatkowo zawiera olejki z pestek grejpfruta i gorzkiej pomarańczy. Olejek z trawy cytrynowej pobudza krążenie krwi i metabolizm skórny przez co odżywia i ujędrnia skórę. Działa odświeżająco i kojąco. Ekstrakt z liścia żywokostu łagodzi podrażnienia i przyspiesza regenerację komórek.\nEKSTRAKT Z LIŚCIA ŻYWOKOSTU – działanie regenerująco- nawilżające. Doskonały do pielęgnacji skóry suchej, zwiotczałej i podrażnionej. Zawiera naturalną allantoinę oraz proteiny i prowitaminę B6, co przyspiesza proces regeneracji tkanek, gojenie się podrażnień i regenerację skóry.\nOLEJEK SEZAMOWY – – dotlenia, odżywia, działa przeciwzapalnie\nOLEJEK Z GORZKIEJ POMARAŃCZY – poprawia nawilżenie i działa przeciwstarzeniowo\nOLEJEK JAŁOWCOWY – pomaga w walce z cellulitem\nSkład: Woda, olej słonecznikowy, masło kokum, trójgliceryd kaprylowo-kaprynowy (z oleju kokosowego i glicerydu), stearynian glicerolu (pochodzenie roślinne), sok z liści aloesu, gliceryna, masło shea, kwas stearynowy (z naturalnego wosku), mirystynian izopropylu (pochodzenie roślinne), monogliceryd kwasu kaprylowego (z oleju kokosowego lub palmowego), alkohol cetylowy (pochodzenie roślinne), olejek z pestek grejfruta, ekstrakt z liścia żywokostu, olejek sezamowy, olejek z gorzkiej pomarańczy, olej z kiełków pszenicy, olejek z trawy cytrynowej, olejek z cytrona, wit. E, kwas cytrynowy, benzoesan sodu (pozyskiwany z jagód), sorbinian potasu (pozyskiwany z jagód), ekstrakt z kurkumy, olejek jałowcowy.\nMasło idealnie nadaje się do skory suchej. Mocno odżywia i wygładza skórę. Zapach świeży , bardzo przyjemny.\nBardzo odżywcze masło które dobrze się wchłania. Do tego świeży zapach i przyjazny skład.\nNa początku zachwyca zapach, potem bogata konsystencja, a w konsekwencji gładka i odżywiona skóra. Produkt godny polecenia.\nBardzo odżywcze masło, które pachnie świeżością i pozostawia skórę gładką. Dla mnie najlepsze.\nMasło bardzo dobrze nawilża i wygładza skórę. Ma naturalny skład i ma przyjemny świeży zapach. Na pewno jeszcze nie raz kupię.


Konsekwencje braku OC - AK-UBEZPIECZENIA.PL\nPosted on Wrzesień 6, 2015 Posted inInformacje, Ubezpieczenie OC, Ubezpieczenie pojazdu\nOC jest obowiązkowe i powinien mieć je każdy posiadać samochodu. Niestety okazuje się, że zdarzają się tacy ludzie, którzy tego ubezpieczenia nie wykupują lub po prostu o nim zapominają. To natomiast generuje dla nich możliwe bardzo duże nieprzyjemności. Za brak OC grożą przecież dzisiaj bardzo wysokie kary, dlatego też tak ważne jest, żeby pamiętać o tym, żeby to ubezpieczenie posiadać. Ubezpieczenia OC to dzisiaj obowiązkowy standard ubezpieczeń, a to znaczy, że żaden samochód nie może uchylić się od ich posiadania, bo jest to po prostu koniecznie. Trzeba to ubezpieczenie mieć niezależnie, czy posiada się mały samochód, czy też ogromnego tira.\nZapłata za szkody\nKonsekwencje z braku ubezpieczania mogą być dwojakie. Przede wszystkim w momencie, kiedy powodujemy wypadek lub stłuczkę, zachodzi taka sytuacja, że po prostu będziemy zmuszeni zapłacić za wszystkie, powstałe szkody z własnej kieszeni, nikt za nas tego nie zrobi. Kiedy mamy OC ubezpieczenie i spowodujemy jakieś zdarzenie na drodze, to wtedy dochodzi do takiej sytuacji, że za wszystko płaci za nas nasz ubezpieczyciel, a my nie ponosimy żadnych kosztów. Jeżeli jednak nie mamy takiego ubezpieczenia, to robi się niemały problem, bowiem musimy je przecież jakoś posiadać, bo to jest obowiązkowe.\nPolicja i sprawa sądowa\nW takim wypadku mamy na głowie policję i zostaje przeciwko nam wytoczona sprawa. Ta sprawa ma na celu skazanie nas za brak ubezpieczenia. Co ciekawe robi się tak zarówno w przypadku tych, którzy robią to celowo, jak i w przypadku tych, którzy zapomnieli zapłacić ubezpieczenia. Czasami polisa ubezpieczeniowa może nam się skończyć, a my nie mamy o tym zielonego pojęcia. Wyjeżdżamy gdzieś i nie mamy ubezpieczenia, a potem coś się dzieje i okazuje się, że będziemy za coś takiego osądzeni i skazani. Dlatego tak ważne jest, żeby przez cały czas sprawdzać, czy przypadkiem nie kończy nam się już okres ubezpieczenia. Jeżeli tak, to trzeba nową polisę założyć jak najszybciej, żeby później o tym nie zapomnieć i nie jeździć nielegalnie, bo to się może źle skończyć.\nPrevious post: Różne rodzaje ubezpieczeń do samochodu\nNext post: Zawieranie ubezpieczenia


Waterdrop – recenzja zestawu próbnego ze szklaną butelką\nRegularne picie wody może być łatwiejsze i przyjemniejsze!\n„Musisz dużo pić”, „Picie wody to podstawa”, „Odpowiednie nawodnienie organizmu jest kluczowe, aby utrzymać go w dobrej kondycji”. Brzmi znajomo? W każdym artykule poświęconemu diecie, aktywności fizycznej czy zdrowemu odżywianiu możemy natknąć się na takie informacje. Dlaczego woda jest aż tak ważna?\nWoda jest źródłem życia. Już w szkole podstawowej uczymy się, że woda obok tlenu, to najważniejszy element środowiska, niezbędny do funkcjonowania każdego organizmu. Człowiek składa się z niej w 75%. Sam mózg ma jej ponad 77%, krew około 83%, a soki żołądkowe nawet 97%! Woda znajduje się w każdej komórce organizmu; dzięki niej mogą zachodzić wszystkie procesy niezbędne do życia. I o ile bez jedzenia organizm jest w stanie przetrwać kilka tygodni, o tyle bez wody jedynie… kilka dni. Ponadto woda wspomaga organizm w oczyszczaniu, poprawia metabolizm, hamuje apetyt, poprawia wydajność fizyczną, reguluje temperaturę ciała, nawilża organizm od wewnątrz, łagodzi bóle i doskonale gasi pragnienie. Jej rola jest nie do przecenienia, dlatego powinniśmy wypijać jej minimum półtora litra dziennie.\nTradycyjne metody zawodzą?\nOczywiście każdy wie, że wodę należy pić regularnie i większość z nas stara się to robić. Niestety, bardzo często o tym zapominamy, a o piciu przypominamy sobie w momencie, gdy czujemy pragnienie. Jest wiele sposobów na to, aby regularnie pić wodę. Jedni instalują sobie aplikacje w telefonie, które przypominają o piciu wody; inni – napełniają kilka małych butelek z oznaczeniami danej pory dnia, jeszcze inni – odhaczają kolejne pozycje w kalendarzu. Ja – na szczęście – nie mam problemu z regularnym piciem wody, ale borykam się z czymś innym – czasem picie wody po prostu mnie nudzi. Wiem też, że nie jestem z tym sama, bo mam wokół siebie różnych znajomych, a wśród nich są i tacy, którzy po prostu wody nie lubią.\nZ reguły do śniadania piję kawę, a przez resztę dnia wodę. Zdarza mi się czasem wypić sok, który sama wycisnę; od wielkiego święta sięgam po jakieś sklepowe napoje. Mimo wszystko ta monotonia w piciu wody sprawia, że bardzo długo szukałam czegoś, co będzie w stanie ją urozmaicić. Niestety większość dostępnych na rynku zamienników jest albo nafaszerowana chemią i konserwantami, albo kaloriami.\nWaterdrop – mała kostka o wielkiej mocy\nWaterdrop to małe, niepozorne, kolorowe kosteczki, które wzbogacają smak wody, a właściwie – nadają go, bo woda jest przecież bezsmakowa. W kostkach znajdują się naturalne i – co najważniejsze – świeże ekstrakty i esencje roślinne. Nie ma w nich ani konserwantów, ani sztucznych barwników, ani cukru. Każda kosteczka pakowana jest osobno, dzięki czemu wszystkie cenne składniki są odpowiednio zabezpieczone. Rośliny i owoce, które zawierają w sobie mikrodrinki Waterdrop, są najpierw delikatnie osuszane, następnie zostają z nich wyciągnięte ekstrakty, a na końcu zostają one połączone w przeróżnych kombinacjach, których my, jako konsumenci, możemy zasmakować.\nKapsułki są rozpuszczalne w wodzie dzięki sodzie (roztwór wodorowęglanu sodu), węglanowi potasu oraz kwasowi cytrynowemu. Nie znajdziemy tu nawet grama soli, której jako Polacy i tak nadużywamy.\nNiektóre rośliny i owoce, które znajdują się w mikrodrinkach zaliczane są do tzw. superfoods; inne zaś - znamy z własnych ogródków i sadów. Są to m.in. limonka, baobab, acerola, aronia, czarna porzeczka, hibiskus, moringa, pokrzywa, dzika róża, czarny bez, opuncja, karczoch, mango, żeń – szeń czy mniszek lekarski.\nCo wyróżnia Waterdrop? Właśnie ich skondensowana forma. Po co produkować kolejne butelki z napojami, skoro można stworzyć malutki, ważący zaledwie 5 gramów sześcian, który zmieści się wszędzie? Taka też idea przyświecała twórcom Waterdrop, który na całym świecie ma coraz więcej zwolenników. Kostkę możemy rozpuścić w szklanym pojemniku, w plastikowej butelce z wodą, którą akurat kupiliśmy lub w szklance. Kapsułka jest stworzona z myślą o litrze wody (gdy rozpuścimy ją w większej ilości wody, słabo czuć smak – wiem, bo sprawdzałam), ale jeśli chcemy, aby smak był bardziej intensywny możemy rozpuścić ją w mniejszych ilościach, w zależności od upodobań.\n„Już nie chcę pić wody bez nich!”\nTo były moje pierwsze słowa, które skierowałam do męża po spróbowaniu kapsułek z zestawu próbnego, który otrzymałam.\nStandardowo każda paczka zawiera 12 kapsułek. Firma oferuje również zestaw próbny, gdzie znajdziemy po 3 sztuki każdego z rodzajów mikrodrinków, co jest dość dobrym rozwiązaniem dla osób, które zaczynają swoją przygodę z Waterdrop i nie wiedzą, co wybrać. A naprawdę jest z czego! Do wyboru mamy mikrodrinki w smakach: Defence (żurawina – dzika róża – moringa), Glow (mango – opuncja – karczoch), Focus (limetka – baobab – acerola), Zen (karambola - herbata – trawa cytrynowa), Love (granat – jagody goi – schisandra), Relax (hibiskus – acerola – aronia), Boost (czarna porzeczka – czarny bez – acai), Youth (brzoskwinia – imbir – żeń szeń – mniszek lekarski) oraz Clean (zioła – jałowiec – pokrzywa). Oprócz tych standardowych smaków są również mikrodrinki w edycjach limitowanych. Ja miałam przyjemność spróbowania smaku Vibe (miechunka – rozmaryn – mięta).\nPierwsze, co uderzyło mnie, gdy zobaczyłam swój zestaw, to po prostu jego niebanalność i staranność wykonania. Opakowania mikrodrinków są po prostu piękne i widać, że projektował je ktoś, kto ma artystyczną duszę. Co więcej kolorystyka i tonacja, w której zostały wykonane są adekwatne do smaku i działania. Mikrodrink „Youth” (młodość) ma jasne, energetyczne opakowanie, „Focus” – zielone (a wiadomo, że zielony uspakaja i pozwala lepiej się skupić), natomiast „Love” – ma kolor soczystej czerwieni. Swoim wyglądem zachwyca również szklana butelka o pojemności 600 ml zapakowana w ochraniacz i elegancką tubę. Design zapiera dech w piersiach – piękne, kolorowe motyle siadające na kwiatach z miejsca kupiły moje serce. Wszystkie butelki od Waterdrop są piękne, zaprojektowane z dbałością o szczegóły oraz mają niebanalne wzory. Zostały wykonane ze szkła borokrzemowego i - jak twierdzi producent – są „solidne i odporne na wysokie temperatury”. I rzeczywiście to prawda! Butelka spodobała mi się do tego stopnia, że piję w niej nie tylko wodę i mikrodrinki, ale również poranną kawę i warzywno – owocowe koktajle.\nSame mikrodrinki są po prostu genialne w swojej prostocie. Kapsułka w wodzie rozpuszcza się błyskawicznie; nie trzeba mieszać ani potrząsać. Niektóre z nich – w zależności od składników – barwią wodę, innych w ogóle w niej nie widać. Smak mikrodrinków określiłabym jako delikatny; czuć lekki posmak składników, z których wykonano kostki, jednak nie zamieniają one wody w słodką lurę. W zestawie nie było smaku, który by mi w ogóle nie podszedł, jednak moimi ulubieńcami zostały „Boost” i „Glow”.\nMikrodrinki Waterdrop sprawdziły się w każdej sytuacji. Towarzyszyły mi, kiedy czytałam ulubioną powieść na wygodnym leżaku; kiedy trenowałam i kiedy intensywnie uczyłam się na egzamin. Za każdym razem spełniały swoją funkcję – doskonale nawadniały, ciesząc moje zmysły swoim cudownym, orzeźwiającym smakiem.\nOdpowiednie nawodnienie to podstawa i należy dbać o nie codziennie, przez cały rok, nie tylko latem. Owszem, latem, kiedy temperatury są wysokie, a powietrze suche, tej wody pijemy znacznie więcej, ale nie oznacza to, że jesienią mamy o niej zapominać. Mikrodrinki Waterdrop to doskonały dodatek do wody i jestem przekonana, że dzięki nim będziemy sięgać po nią znacznie częściej i chętniej. Picie wody przestanie być postrzegane w kategoriach przykrego obowiązku, a stanie się prawdziwą przyjemnością. Ja jestem zachwycona i uważam mikrodrinki Waterdrop za swoje największe odkrycie tego roku.