David Bentley Hart – Chrystusowa hołota. Pierwsi chrześcijanie byli inni od nas – Kompletnie inaczej\nTłum. Kompletnie inaczej. Dziękuję Miłoszowi, który zachęcił mnie do przełożenia tego krótkiego artykułu i naprowadził mnie na zacną postać autora. Źródło: https://www.commonwealmagazine.org/christs-rabble.\nPrzez ostatnie dwa i pół roku pracowałem nad przekładem Nowego Testamentu dla wydawnictwa Uniwersytetu Yale, który to przekład ostatnio zakończyłem. Nie powinno mi to było zająć tak wiele czasu, ale przedłużający się okres złego stanu zdrowia mocno skomplikował moje życie właśnie w chwili, gdy projekt się rozpoczął. Jedynym dobrym skutkiem tego stanu rzeczy było to, że zwolnione tempo pracy zmusiło mnie do bardziej refleksyjnego i przemyślanego podejścia niż to, które miałbym zapewne wówczas, gdybym pracował normalnie; to zaś z kolei popchnęło mnie do przyjęcia pewnych wniosków na temat uniwersum wczesnego chrześcijaństwa na głębszym poziomie niż kiedykolwiek wcześniej. Większość z nich już wprawdzie miałem w głowie, choć często niewiele bardziej niż cienie prześwitywały przez zasłonę konwencjonalnych teologicznych nawyków myślowych – na przykład, jak wyraziste jest dychotomiczne napięcie, w listach Pawła i gdzie indziej w Nowym Testamencie, pomiędzy „ciałem” i „duchem”, lub też jak bardzo sformułowania, które zdają się sugerować powszechne zbawienie, przewyższają liczebnie te, które wydają się zagrażać ostatecznym potępieniem dla niegodziwych. Jednak nic z tego mnie nie zaskoczyło; to tylko wybudziło mnie z mojego samozadowolenia, że dzięki temu, iż przez wiele lat czytałem tekst po grecku, mam już naturalne wyczucie jego tonu.\nTym natomiast, co rzeczywiście mnie zaskoczyło, był stopień, do którego całe to doświadczenie wprowadziło mnie w stan głębokiej melancholii i niemal Kierkegaardowskiego poczucia, że większość z nas, którzy zowiemy się „chrześcijanami”, porzuciło jakiekolwiek dążenie do tego, by rzeczywiście być chrześcijanami – jeśli pod tym słowem rozumiemy nie po prostu kogoś, kto został ochrzczony lub kto przyjmuje pewien zestaw wierzeń i praktyk religijnych, ale raczej myślimy o tym w kluczu Nietzschego, który mówił, że w historii był tylko jeden jedyny chrześcijanin – ten, który został ukrzyżowany dwa tysiące lat temu.\nW tym sensie myślę, że rozsądne jest pytanie nie o to, czy jesteśmy chrześcijanami (według tego standardu nie jest nim nikt z nas), ale czy choćby w naszych najskrytszych marzeniach moglibyśmy kiedykolwiek pragnąć być takimi osobami, które Nowy Testament opisuje jako pasujące do wzorca życia w Chrystusie. Myślę, że dość oczywistą odpowiedzią jest, że nie moglibyśmy. Nie chodzi mi tylko o to, że większość z nas uważa moralne wymagania zawarte w chrześcijańskich pismach za nieco uciążliwe, chociaż oczywiście tak jest. Tu „na szczęście” w sukurs idzie nam tu głęboka pociecha dostarczana przez fantasmagorie nauczanie protestanckie, mówiące że apostoł Paweł odrzucał coś, co nazywano „sprawiedliwością z uczynków” na rzecz czysto zewnętrznego „usprawiedliwienia” z łaski – czego, jakby co, Paweł wcale nie czynił. Odrzucił jedynie pogląd, że ktoś może „okazać się sprawiedliwym” przez uczynki Prawa – obrzędy takie jak obrzezanie lub zachowywanie koszerności – ale też całkiem wyraźnie stwierdzał, podobnie jak Chrystus, że wszyscy zostaną ostatecznie osądzeni według ich uczynków (por. Rz 2, 1–16 i 4, 10–12; 1 Kor 3, 12–15; 2 Kor 5, 10; Flp 2, 16 itd.). Natomiast chodzi mi raczej o to, że większość z nas uznałaby chrześcijan naprawdę zanurzonych w nowotestamentową formę życia za postaci dość niesmaczne: potępieni przez władze państwowe, niezdrowi ideologicznie, destruktywni ekonomicznie, nieodpowiedzialni politycznie, zdyskredytowani społecznie i po prostu trochę nieprzyzwoici.\nByć może moją melancholię pogłębił zbieg okoliczności czasowych. Ostatni etap mojej pracy nad tłumaczeniem zbiegł się bowiem z moim zaangażowaniem w serię publicznych debat, które zainicjowałem, pisząc krótki tekst do First Things, chwalący papieża Franciszka i jego niedawną encyklikę Laudato si’, i które przedłużyłem, pisząc kolejny artykuł do tego samego czasopisma, argumentując za zasadniczą niekompatybilnością chrześcijaństwa i kultury kapitalistycznej. Mój podstawowy argument był taki, że kultura kapitalistyczna jest z konieczności kulturą zsekularyzowaną, bez względu na to, jak długo osobliwe zwyczaje i intuicje ludowej pobożności mogą przetrwać wśród niektórych jej obywateli; że sekularyzm jest po prostu kapitalizmem w jego pełnej kulturowej manifestacji; że późny kapitalistyczny „konsumpcjonizm” – z towarzyszącym mu etosem woluntaryzmu, wybujałej i niekończącej się zachłanności, zaabsorbowania sobą, „pożądliwości oczu” i relatywizmu moralnego – nie jest przypadkowym narostem na zasadniczo łagodnym systemie gospodarczym, ale nieuniknionym rezultatem najbardziej fundamentalnych wartości kapitalistycznych. Nie wszyscy się z tym zgodzili. Najbardziej reprezentatywnymi wypowiedziami prezentującymi przeciwne stanowisko były dwa poważne artykuły Samuela Gregga w Public Interest, z których żaden nie odnosił się do moich faktycznych argumentów, ale oba poprawnie identyfikowały moją wrogość wobec libertariańskiej apologetyki. I co najmniej w jednym punkcie Gregg zmusił mnie do przyznania się do „winy”: rzeczywiście powiedziałem, że Nowy Testament, dość niepokojąco, potępia wielkie bogactwo osobiste nie tylko jako moralne niebezpieczeństwo, ale jako samo w sobie zło. Nie – pouczył mnie spokojnie Gregg – to nie bogactwo jako takie potępia Nowy Testament, ale tylko niezdrowe duchowo zajmowanie się nim (bałwochwalstwo bogactw, bogactwa niewłaściwie wykorzystane, bogactwo zdobyte niemoralnie). Twierdził, że bogactwa same w sobie nie są ani dobre, ani złe. Wydaje mi się, że to bardzo rozsądny argument. Z pewnością wszyscy już to słyszeliśmy, prawie jako truizm.\nTutaj jednak moja ponad dwuletnia praca w winnicach greki koine uczyniła mnie odpornym na ten jakże rozsądny pogląd. Bo choć Gregg miał po swojej stronie zdrowy rozsądek, ja miałem po swojej autentyczne teksty biblijne. A są one w tej kwestii tak jednoznaczne, że niemal komiczne jest to, że uparcie próbujemy wątpić w ich znaczenie. Trzeba przyznać, że wiele przekładów na przestrzeni wieków miało zmiękczający wpływ na kilka surowszych wypowiedzi Nowego Testamentu. Ale to stara historia. Klemens Aleksandryjski mógł być pierwszym – kiedy wiara dopiero zaczynała się szerzyć wśród wygodniej położonych klas cesarstwa – który zastosował uspokajającą glosę do surowej retoryki Pisma Świętego na temat bogactwa i ubóstwa. Odróżnił ubóstwo, które ma znaczenie (pokora, wyrzeczenie, czystość duchowa, hojność) od ubóstwa, które nie ma znaczenia (rzeczywista bieda materialna) i zapewnił bogatych chrześcijan, że dopóki pielęgnują to pierwsze, nigdy nie muszą się poddawać temu drugiemu. I w całej historii chrześcijaństwa, nawet wśród tych nielicznych, którzy zadawali sobie trud zasięgnięcia opinii Pisma Świętego w tej sprawie, była to generalnie milcząca interpretacja potępienia przez Chrystusa (oraz Pawła i Jakuba) bogatych i wyzyskiwaczy. We wczesnym okresie nowożytnym nadeszła reformacja, która – czymkolwiek by sama w sobie nie była – stanowiła ruch w kierunku chrześcijaństwa dobrze dostosowanego do potrzeb rodzącej się klasy średniej oraz do duchowego samozadowolenia i przekonania, że kultura zwiększania bezpieczeństwa materialnego bardzo dobrze łączy się z wiarą. Teraz wszelki niepokój moralny stał się rodzajem duchowej patologii, herezją „sprawiedliwości uczynków”, zwykłym pelagianizmem. Łaska uwolniła nas nie tylko od uczynków Prawa, ale także od duchowej agonii dążenia do uświęcenia przez nasze uczynki. W pewnym sensie dobrą nowiną ogłoszoną przez Pismo Święte było to, że Chrystus przyszedł, aby zbawić nas od ciężaru chrześcijaństwa.\nMoże przesadzam i jestem niesprawiedliwy. Ale nie można nie oburzyć się na protestanckie uświęcenie zwykłości i banalności. Jest coś zachwycającego w odkryciu, jak to zrobił Kierkegaard, postaci „rycerza wiary” w pulchnym, zadowolonym mieszczaninie, szczęśliwie przechadzającym się do domu, myśląc tylko o czekającej tam na niego pieczeń wołowej. Ten duchowy heroizm codzienności jest tak atrakcyjną ideą, że może stanowić największy wkład wyobraźni protestantyzmu do kultury chrześcijańskiej jako całości. Nawet dla współczesnego katolika, takiego jak G.K. Chesterton, jedną z największych duchowych przewag „naszej wiary” nad wyznaniami innych narodów był ogromny apetyt na „wołowinę i piwo” – sentyment, który na pozór ma swego rodzaju wesołość – pozornie średniowieczną, ale w rzeczywistości chyba raczej obcą większości chrześcijan żyjących w średniowieczu. Z pewnością uważam to za bardzo pociągające. Ale jeśli, jak podkreślają zwolennicy tego podejścia, jest to rzeczywiście prawdziwe rozwinięcie jakiejś logiki zawartej w Ewangelii, to była to logika całkowicie niewidoczna dla tych, którzy pisali pisma Nowego Testamentu. Ponieważ rzeczą, której w Nowym Testamencie jest akurat wyjątkowo mało, jest właśnie zdrowy rozsądek. Ewangelie, listy, Dzieje Apostolskie, Apokalipsa – wszystkie one są nieustającymi potokami przesadności i ekstremizmu: nakazują, aby stać się tak doskonałym jak Bóg w niebie i żyć beztrosko jak lilie na polu; zawierają potępienie lubieżnych spojrzeń jako równoznacznych z cudzołóstwem i złych myśli wobec drugiego jako równoznacznych z morderstwem; przedstawiają nakazy sprzedaży całego majątku i rozdania dochodów ubogim, a także wymagają, aby nienawidzić swoich rodziców ze względu na Królestwo i pozostawić zmarłych, aby grzebali zmarłych. Ten ekstremizm nie jest jedynie jakąś sporadycznie pojawiającą się w tych tekstach hiperbolą; to cała ich kulturowa i duchowa atmosfera. Nowy Testament wyłania się z kosmosu rządzonego przez złośliwe moce niebiańskie (pokonane przez Chrystusa, ale wciąż potężne) i rozdartego między duchem a ciałem (jedno według Pawła tęskni za Bogiem, drugie całkowicie mu się sprzeciwia). Na tych szerokościach geograficznych nie ma wygodnych median, nie ma obszarów cienia. Wszystko jest rzucane w surowe światło ostatecznego sądu, a sąd ten jest absolutny. W odniesieniu do wszystkich tych tekstów, wyważona, umiarkowana, zdroworozsądkowa interpretacja jest zawsze fałszywa.\nJest niewątpliwie prawdą, że istnieją teksty potępiające bałwochwalczą obsesję bogactwa i można je uznać za na tym poprzestające. Przynajmniej 1 Tm 6, 17–19 jest często przytaczany jako przykład tego podejścia – chociaż (patrz niżej) prawdopodobnie nie powinno tak być. Być może, aby uniknąć próby służenia zarówno Bogu, jak i Mamonie, wystarczy mieć właściwy stosunek do bogactwa. Ale gdyby to było wszystko, co Nowy Testament miał do powiedzenia w tej sprawie, można by oczekiwać, że teksty te zostaną zrównoważone przez inne, potwierdzające zasadniczą dobroć bogactw uczciwie zdobytych i dobrze wykorzystanych. A jednak właśnie tego nie znajdujemy. Zamiast tego są one równoważone przez jeszcze bardziej bezkompromisowe potępienia bogactwa samego w sobie. Z pewnością Chrystus potępił nie tylko niezdrowe zajmowanie się bogactwami, ale także zdobywanie i przechowywanie bogactw jako takich. Najbardziej oczywistym cytatem ze wszystkich trzech Ewangelii synoptycznych byłaby historia bogatego młodzieńca, który nie mógł się zmusić do rozstania się ze swoją fortuną w imię Królestwa, oraz zdumiewająca uwaga Chrystusa o wielbłądach przechodzących przez ucho igielne łatwiej niż bogaci przez bramę Królestwa. Jeśli chodzi o pytanie, które uczniowie następnie zadają Chrystusowi, prawdopodobnie należy je przetłumaczyć nie jako: „Kto więc może być zbawiony?” lub: „Czy ktoś może być zbawiony?”, ale raczej: „Czy ktokolwiek [z nich, bogatych] może być zbawiony?”. Na co otrzeźwiająca odpowiedź brzmi, że jest to po ludzku niemożliwe, ale dzięki boskiej mocy nawet bogaty człowiek może być ocalony.\nAle w zasadzie wszędzie w Ewangeliach można szukać potwierdzenia tego orędzia. Chrystus wyraźnie ma na myśli to, co mówi, cytując proroka: został namaszczony przez Ducha Bożego, aby głosić dobrą nowinę ubogim (Łk 4, 18). Dla zamożnych wieści, które niesie, są zdecydowanie ponure. „Biada wam, którzy jesteście bogaci, albowiem w pełni otrzymujecie pociechę; Biada wam, którzy jesteście syci, bo będziecie łaknąć; Biada wam, którzy się teraz śmiejecie, bo będziecie smucić się i płakać” (Łk 6, 24–25). I znowu, być może wiele praktyk, które Chrystus potępił u ówczesnych możnowładców, to jedynie nadużycia władzy i własności; ale to nie wyczerpuje żadną miarą retorycznej siły jego nauk jako całości. Nie tylko żąda, abyśmy dobrowolnie dawali wszystkim, którzy nas proszą (Mt 5, 42), i czynili to z taką rozrzutnością, że jedna ręka nie jest świadoma hojności drugiej (Mt 6, 3); wyraźnie zabrania gromadzenia ziemskiego bogactwa – nie tylko zbyt obsesyjnego gromadzenia go – a zamiast tego pozwala jedynie na gromadzenie skarbów niebiańskich (Mt 6, 19–20). To naprawdę zdumiewające, jak rzadko chrześcijanie zdają się zauważać, że rady te są wyrażone całkiem zdecydowanie, jako nakazy. W końcu, jak mówi Maryja, częścią zbawczej obietnicy Ewangelii jest to, że Pan „głodnych nasycił dobrami, a bogatych odprawił z niczym” (Łk 1, 53).\nTo jeszcze nie koniec zestawu perykop, które można by tu przedstawić. Najważniejsze, aby uznać, że wszystkie te wypowiedzi o bogactwie i ubóstwie należą do wrażliwości moralnej, która przesyca strony Nowego Testamentu. Znajduje się na przykład w potępieniu przez Pawła pleonektia (co często tłumaczone jest jako „chciwość”, ale w rzeczywistości oznacza wszelkie materialne pragnienie) lub w potępieniu aischrokerdes w Listach Pasterskich (słowo często tłumaczone jako „chciwość niskiego zysku”, ale tak naprawdę odnosi się do niegodziwości szukania wszelkiego finansowego zysku dla siebie). Jednak chyba najdobitniej wyraża tę kwestię Jakub:\nA teraz wy, bogacze, zapłaczcie wśród narzekań na utrapienia, jakie was czekają. Bogactwo wasze zbutwiało, szaty wasze stały się żerem dla moli, złoto wasze i srebro zardzewiało, a rdza ich będzie świadectwem przeciw wam i toczyć będzie ciała wasze niby ogień. Zebraliście w dniach ostatecznych skarby. Oto woła zapłata robotników, żniwiarzy pól waszych, którą zatrzymaliście, a krzyk ich doszedł do uszu Pana Zastępów. Żyliście beztrosko na ziemi i wśród dostatków tuczyliście serca wasze w dniu rzezi. Potępiliście i zabili sprawiedliwego: nie stawia wam oporu (Jk 5, 1–6) [za BT – tłum].\nMożemy to przeczytać, jeśli chcemy, jako zgubne ostrzeżenie skierowane tylko do tych zamożnych osób, które postąpiły niesprawiedliwie wobec swoich pracowników i żyją zbyt zbytkownie. Ale jeśli tak robimy, w rzeczywistości odrzucamy oczywisty sens tekstu. Wcześniej w tym samym liście Jakub stwierdził, że podczas gdy „biedny brat” powinien radować się tym, jak Bóg go wywyższył, „bogacz” (który, jak się wydaje, ledwie zasługuje na miano „brata”) powinien się radować będąc „poniżonym” lub „ubogim”, w przeciwnym razie uschnie i zniknie jak dziki kwiat spalony słońcem (1, 9–11). Przypomniał również swoim czytelnikom, że „Bóg wybrał ubogich, aby byli bogaci w wierze i odziedziczyli Królestwo”, a bogaci, przeciwnie, muszą być uznani za ciemiężycieli, prześladowców i bluźnierców świętego imienia Chrystusa (2, 5–7). Jakub ostrzega nawet swoich czytelników przed arogancją planowania zysków z przedsięwzięć biznesowych w mieście (4, 13–14). A cały ten motyw przewodni osiąga jedynie crescendo w tych późniejszych wersetach, cytowanych powyżej, które wyraźnie potępiają nie tylko tych, którzy bogactwo zdobywają niesprawiedliwie, ale wszystkich bogatych jako ciemiężycieli robotników i miłośników luksusu. Wygląda na to, że własność to kradzież. Słuszny czy nie, tekst nie odróżnia dobrego bogactwa od złego – podobnie jak nie czynił tego Chrystus.\nWyobrażam sobie, dlaczego pierwsi chrześcijanie byli w sensie technicznym komunistami, jak wyraźnie stwierdza księga Dziejów Apostolskich. Jeśli rzeczywiście są to Dni Ostatnie, jak mówi Jakub – jeśli wszystko jest teraz widziane w świetle sądu ostatecznego – to gromadzenie dla siebie rzeczy jest szczytem nierozwagi. Wyobrażam sobie również, dlaczego kolejne pokolenia chrześcijan z reguły nie były komunistami: wydaje się, że Dni Ostatnie trwają już dość długo, a my musimy w międzyczasie wychowywać rodziny. Jednak u zarania wiary niewiele myślano o zapewnieniu sobie przyzwoitego życia na tym świecie na dłuższą metę. W ten sposób pierwsi nawróceni w Jerozolimie po zmartwychwstaniu, w ramach ceny za stanie się chrześcijanami, sprzedali cały swój majątek oraz rozdali dochody potrzebującym, a następnie żywili się, dzieląc się swoimi zasobami we wspólnych posiłkach (Dz 2, 43–46). Bycie uczestnikiem Drogi oznaczało wyrzeczenie się wszelkich roszczeń do własności prywatnej i zgodę na współwłasność wszystkiego (Dz 4, 32). Barnaba, gdy został chrześcijaninem, sprzedał swoje pole i przekazał wszystkie pieniądze Apostołom (Dz 4, 35), podczas gdy Ananiasz i Safira tego nie zrobili, z nieco niefortunnymi konsekwencjami.\nNawet te wersety z 1 Listu do Tymoteusza 6, o których wspomniałem, nie są tak łagodne i umiarkowane, jak nam się wydaje. Wcześniej w rozdziale tekst przypomina nam, że niczego nie wnosimy na ten świat i nie możemy niczego zabrać ze sobą, kiedy go opuszczamy, i mówi nam, abyśmy zadowolili się posiadaniem wystarczającej ilości jedzenia i odzieży. Mówi nam również, że wszyscy, którzy szukają bogactwa – nie tylko ci, którzy niesprawiedliwie je zdobywają – usidlili się w pragnieniach, które doprowadzą do ich ruiny: ponieważ „zamiłowanie do pieniędzy jest korzeniem wszelkiego zła” i ci, którzy sięgają po bogactwo odeszli (apeplanēthēsan) od wiary i przepasali się przeszywającymi bólami (6, 7–10). Prawdą jest, że werset 17 po prostu radzi bogatym, aby nie byli „aroganccy” lub „w dobrym humorze” (w zależności od tego, jak kto interpretuje) i nie ufali „niepewności” bogactwa (lub lepiej, „znikomości” ich bogactwa), ale pokładali ufność w hojności Bożej opatrzności. Ale werset 18. idzie dalej i mówi im, by nie tylko wzbogacali się w dobre uczynki, ale także by stali się… cóż, tutaj zwyczajowe tłumaczenia idą po linii: „hojny” (eumetadotoous) i „dzielenie się” (koinōnikous), ale lepszym tłumaczeniem byłoby coś w rodzaju „osoby chętnie rozdające swoje dobra” w pierwszym przypadku, a coś w rodzaju „komunaliści” lub „komuniści” lub „osoby posiadające wszystkie swoje dobra wspólne” w drugim. Własność, którą jest koinōnikon, jest czymś wspólnym lub zbiorowym, a zatem osoba, która jest koinōnikos, z pewnością nie jest tylko kimś, kto od czasu do czasu dokonuje darowizn według własnego uznania. Tylko w ten sposób, mówi werset 19., bogaci mogą teraz „gromadzić” dobry fundament na nadchodzącą epokę i sięgnąć po „życie, które jest prawdziwe”. Wydaje się, że to była ogólnie filozofia społeczna wczesnego Kościoła. Na przykład, kiedy chrześcijaństwo przybyło do Edessy, jego wyznawcy szybko stali się rodzajem zakonu żebraczego, najwyraźniej nie posiadając zbyt wiele. Mówiąc słowami bardzo wczesnego podręcznika życia chrześcijańskiego, Didache, chrześcijanin nigdy nie może twierdzić, że coś jest jego własnością, ale musi posiadać wszystko wspólnie ze swoimi braćmi (4, 9–12).\nCo prowadzi mnie z powrotem do punktu wyjścia. Przyznaję, że tak naprawdę nie wiem, co zrobić z tymi obserwacjami, ani jak postępować z bardziej uciążliwymi nakazami i ostrzejszymi osądami Nowego Testamentu. Większość z nas na współczesnym Zachodzie, w porównaniu z innymi narodami i czasami, może uważać się za bogatych. Nie mogę też udawać, że sam kiedykolwiek otarłem się o ubóstwo – z wyjątkiem sytuacji, kiedy jakaś bieda przycisnęła mnie wbrew mojej woli. Wiem jednak z drugiej strony, że nie mam dobrych podstaw, by traktować nowotestamentalne zalecenia i osądy jako zwykłą hiperbolę.\nW całej historii Kościoła chrześcijanie gorąco pragnęli wierzyć, że Nowy Testament potwierdza to, jakimi ludźmi już jesteśmy, a nie – jak to w rzeczywistości ma miejsce – pokazuje, jakimi ludźmi nie jesteśmy i tak naprawdę nie chcielibyśmy być. Pierwszą, być może najważniejszą rzeczą, którą należy zrozumieć o najwcześniejszych pokoleniach chrześcijan, jest to, że byli oni grupą ekstremistów, radykalnie odrzucających wartości i priorytety społeczeństwa nie tylko w jego najbardziej zdegenerowanym, ale często najbardziej rozsądnym i przyzwoitym stanie. Byli motłochem, hołotą. Lekką ręką odrzucali wszystkie swoje wcześniejsze lojalności i przywiązania: religię, imperium, naród, plemię, a nawet rodzinę. W rzeczywistości daleki od nauczania „wartości rodzinnych” Chrystus wyjątkowo lekceważył rodzinę. A przyzwoity porządek obywatelski, podobnie jak poważanie społeczne, najwyraźniej nie miał dla niego znaczenia. Nie tylko nie obiecywał swoim naśladowcom światowych sukcesów (nawet sukcesu w czynieniu świata lepszym miejscem dla innych); powiedział im, aby mieli nadzieję na Królestwo nie z tego świata i obiecał im, że na tym świecie osiągną tylko odrzucenie, prześladowanie, ucisk i porażkę. Przy tym polecił im również, aby nie martwili się o jutro.\nTaki był wzór życia, który, jak wierzyli pierwsi chrześcijanie, dał im Chrystus. Jak mówię, wątpię, żebyśmy doszli do porozumienia z tymi ludźmi, gdybyśmy ich dziś spotkali. Na szczęście dla nas, tych, którzy próbowali być tacy jak oni, zawsze było niewielu. Klemens Aleksandryjski mógł uczciwie usiłować dostosować Ewangelię do realiów imperium chrześcijańskiego, ale w tej samej epoce to inni Egipcjanie, Ojcowie Pustyni, wzięli Ewangelię na serio i dosłownie. Ale ilu z nas może tak żyć? Kto może naśladować ten upór i przewrotność? Aby żyć tak, jak wymaga tego Nowy Testament, powinniśmy stać się obcymi i przybyszami na ziemi, nie mieć tutaj trwałego miasta, należeć do Królestwa naprawdę nie z tego świata.\nA na to chyba nas… nie stać?\n2 Replies to “David Bentley Hart – Chrystusowa hołota. Pierwsi chrześcijanie byli inni od nas”\n16 października 2021 o 21:27\nBig up dla tłumacza!\nChopciaż… czy to na pewno chodzi komunistów?\n18 października 2021 o 07:59\nNo dla mnie też to jest śliskie, ale tak napisał. Nie sposób inaczej przetłumaczyć „communists”. I tak bezprawnie złagodziłem, dodając: „w sensie technicznym”. 🙂


Do czego wykorzystywane są identyfiaktory? - ABIS Neon\nHome » Przedsiębiorczość » Drukarnie » Do czego wykorzystywane są identyfiaktory?\n2016-01-04|Kategoria: Przedsiębiorczość / Drukarnie\nIdentyfikatory to karty, które bardzo często wykorzystywane są w większych firmach, jako wejściówka na zakład lub poszczególne działy. Identyfikatory wykorzystuje się np. w firmach produkcyjnych, technologicznych, w branży ochronnej typu konwojent, czy ochrona. Istnieje wiele rodzajów identyfikatorów i często uzależnione jest to od zastosowania, jakie mają pełnić. Drukarnie identyfikatorów rozmieszczone są praktycznie w całym kraju, jednakże każda z nich może stosować inną technologie, co może wpływać na jakość identyfikatora. Wybierając drukarnie, należy zwracać uwagę parę kwestii, które mogą być później bardzo ważne, w samym użytkowaniu identyfikatora. Po pierwsze istotna jest jakość wydruku, najlepiej, aby druk był cało powierzchniowy, wtedy jest trwalszy, kolejną kwestią jest również czas realizacji zlecenia oraz sam okres gwarancyjny.\nW każdym przedsiębiorstwie realizowane są różne przedsięwzięcia, których celem jest szeroko rozumiany zysk. Należy jednak pamiętać, że każdy projekt powinien uwzględniać możliwość wystąpienia ewentualnych strat. Zarządzanie ryzykiem strat to jeden z punktów, który powinien znaleźć się w program...


Panele piankowe - dekoracyjne panele ścienne | myMODULO\nPanele akustyczne pozwalają na stworzenie cichego miejsca do pracy lub prywatnego miejsca odpoczynku w dużej przestrzeni. Panele akustyczne poprawiają komfort pracy i życia. Należy pamiętać, że pracownik który może skupić się na swojej pracy jest bardziej wydajny, jego praca jest efektywniejsza. Panele akustyczne umożliwiają wydzielanie pomieszczeń o dużych przestrzeniach biurowych typu open space.\nMarbet Felt to najmłodsza marka firmy Marbet Sp. z o.o., której misją jest projektowanie i wytwarzanie innowacyjnych produktów zgodnie z zasadami zrównoważonego rozwoju.\nMarbet Felt to obecnie dwie kolekcje paneli akustycznych. Kolekcja ECLIPSE oraz kolekcja CELL to zróżnicowane wymiarowo, uzupełniające się panele ścienne, panele sufitowe, ścianki wolnostojące oraz panele nabiurkowe.\nKolekcja akustycznych paneli ściennych ECLIPSE projektu Tomasza Augustyniaka zdobyła główną nagrodę w konkursie Dobry Wzór 2020, przyznawaną przez Instytut Wzornictwa Przemysłowego. Dobry Wzór to najbardziej wiarygodny polski konkurs wzorniczy z 27-letnią tradycją.\nKolekcję paneli akustycznych CELL zaprojektował Maciej Karpiak – doświadczony polski twórca związany z Akademią Sztuki w Szczecinie, na której prowadzi pracownię Bioniki oraz Multidyscyplinarnego Projektowania Produktu. Od dawna interesuje się innowacyjnymi rozwiązaniami służącymi poprawie funkcjonowania człowieka w ekosystemie.\nKup panele akustyczne\nZainspiruj się do stworzenia własnej kompozycji.\nPanele akustyczne Petfelt z kolekcji ECLIPSE i CELL należą do grupy produktów monomateriałowych wykonanych w całości z włóknin poliestrowych, w tym z ponad 50% włókien rPET pochodzących z recyklingu butelek PET. Co ważne, dzięki specjalnej technologii panele nadają się do 100% przetworzenia. To sposób na minimalizowanie odpadów plastikowych zaśmiecających oceany i degradujących środowisko naszej planety.\nPanele marki Marbet Felt to:\n✔ Domowy klimat\n✔ Ochrona planety\n✔ Bezpieczeństwo i zdrowie ludzi\n✔ Komfort akustyczny\n✔ Modułowość i prosty montaż\nefektowne i efektywne rozwiązania do kontroli dźwięku\nw przestrzeniach publicznych i prywatnych


World Cup of Darts 2016 – Kwarty | Darterskie Typy\nWorld Cup of Darts 2016 – Kwarty\n1 czerwca 2016 Hiro\tDodaj komentarz\nTypy na kwarty w World Cup of Darts 2016.\nFaworytami są Anglicy. Uważam, że jeżeli pokonają nieobliczalnych Hiszpanów to już raczej ćwiartkę wygrają, bo już później rozpoczynają się single i do tego dogrywka w postaci debla. W 2R. mogą mieć bardzo łatwo – Czesi lub Chińczycy. No i w ćwierćfinale prawdopodobnie Austriacy (a jeśli RPA lub Singapur to jeszcze łatwiej) i wszyscy do pokonania. HiroBet wystawił 1,33 (1 buk ma 1,28 a drugi 1,33), ale nie gram.\nNajciekawsza kwarta. Jest Walia (nr 5), Irlandia Północna (nr 4), a do tego mocna para w 1R. – Irlandia v Hong Kong. Praktycznie każdy z tej czwórki może dojść do półfinału, jednak faworyzowałbym Irlandię Północną. Nie gram.\nTyp: Belgia @ 3,75 2/10j\nI tu już mam swój typ, pewnie wielu z Was się to nie spodoba – Belgów. Słaba kwarta, tutaj albo Szkoci albo Belgowie wygrają. Cała reszta to słabiaki, przecież taka Norwegia czy Gibraltar albo Węgry czy Tajlandia spokojnie zostaną odprawione przez Szkotów i Belgów. Więc w ćwierćfinale dojdzie do meczu Szkocja – Belgia i szczerze wątpię, aby któryś z buków zaoferował nam kurs na Belgów aż 3,75. Kurs na Szkocję 1,28 czy 1,33 to śmiech, para Szkocja i Belgia powinna być kursowo na jednym poziomie – około 2,20 na oba zespoły.\nTu też ciekawa kwarta. Oprócz faworyzowanych Holendrów (nr 3) mamy Australię (nr 6), gospodarzy Niemców, niedoceniane USA oraz … Rosję. Kompletnie nie rozumiem dlaczego na Holendrów jest kurs 1,01 właśnie z Rosją. To nie jest żaden pewniak dla mnie (i sensu grania takiego kursu nie ma żadnego). Więc nawet jeśli Holendrzy wygrają w 1R to dalej mają mecz z USA. Young i Butler umieją napsuć krwi i swoje grać, oczywiście tu wszystko zależy od samych Holendrów – jak bardzo będzie im się nie chciało. No i w ćwierćfinale zagrają np. z Australią. Gdyby w Australii grał tragiczny Nicholson to ani bym się nie zastanawiał nad tym, kto wygra kwartę. Ale jest tu Kyle Anderson i on może razem z Whitlockiem stworzyć fajną i mocną parę. Wypisałem sobie, że zagram Holandię po kursie minimum 1,52, a tu dali całe … 1,22 (lub 1,16). Litości 😀 Na resztę uczestników kwarty szkoda kasy, ale nie będę też grał Holendrów po tym kursie.\nPDC zrobiło w końcu coś mądrego – rozstawili 8 zespołów, gdzie są dobrzy zawodnicy (a nie na siłę szukanie rozstawień wśród takich asów jak Kanada albo Gibraltar). I dzięki temu mogę powiedzieć tak – rozstawieni to dobrzy zawodnicy i ktoś z nich wygra. Wśród nierozstawionych sam szrot i wątpię, aby którakolwiek ekipa dotarła choćby do półfinału.\nZ tych rozstawionych odrzuciłbym Austrię i Walię. W Austrii RJR, któremu pewnie odbije w 2R albo QF, a Walia pewnie znowu się zbłaźni, np. z Finlandią. Australia, o ile przejdzie buczenie Niemców, to może namieszać, ale ma Holendrów w QF. Belgowie mocni, widzę ich w półfinale (co opisywałem powyżej), w finale może? Irlandia Północna – będą grać, ale tylko, a może aż, do półfinału. Tam dostaną Anglików i skończy się zabawa (a i porażka z takim Singapurem nie będzie niespodzianką). Eliminuje również Szkotów z numerem 2. Bo? Bo Garemu gdzieś koło ćwierćfinału włączy się tumiwisizm, a Thornton obrazi się w drugiej kolejce, że wpadło mu tylko 140+140. W deblu nie będą jakoś szczególnie mocni, nie widzę ich nawet w finale. Zostają Anglicy i Holendrzy. Cóż, nie będę oryginalny – wygrają jedni lub drudzy. No i namieszają Belgowie. Ale nie gram tu nic.\nPoprzedni wpisWorld Cup of Darts 2016 – Vademecum kibicaNastępny wpisWorld Cup of Darts 2016 – 2. Runda


W kratkę – Wyspy Kultury\n14 października 2014 14 października 2014 Wyspy Kultury\nNiesieni narodową euforią po zwycięstwie nad Niemcami, zagramy dzisiaj ze Szkotami. Piłka nożna nie jest moją mocną stroną – z chęcią za to porozmawiam o piłce ręcznej – ale to dobry pretekst, żeby napisać parę słów o jednym z symboli Szkocji, a raczej Szkotów. A jako że oprawa graficzna być musi, to pozwoliłam sobie na bezkarne oglądanie zdjęć przystojnych Szkotów w Internecie.\nPoczątkowo chciałam napisać o jednym z moich ulubionych akcentów angielskich, czyli oczywiście o szkockim, ale pewna zapowiedź kibica ze Szkocji kazała mi zająć się dzisiaj szkocką modą (o akcencie napiszę innym razem). Jeden ze Szkotów obiecał, że jeśli jego drużyna wygra z naszymi orłami, to ten zdejmie kilt i wyrzuci go najdalej. Jeszcze bardziej teraz chcę, aby to nasi wygrali ten mecz.\nAle dlaczego właściwie jest takie zamieszanie wokół kiltów? Dlaczego je tak bardzo lubimy? Czy każdy Szkot nosi taki sam wzór? Czy wszystkie są czerwone? I czy naprawdę Szkoci nie noszą nic pod spódnicą?\nZacznijmy od początku, czyli od XVI wieku. Wtedy pojawiły się pierwsze wzmianki o kilcie. Tradycyjny szkocki stój składał się w tamtych czasach z długiej lnianej koszuli, krótkiej kurteczki i wełnianego pledu. W chłodne, wietrzne zimowe dni Szkoci zakładali wełniane spodnie. W lecie zastępowali je wełnianymi skarpetami pod kolana. Buty – lekkie kierpce, ale nie takie jak u naszych górali z Podhala – zrobione były z surowej skóry. Zdarzało się czasem, że zamiast butów, Szkoci chodzili boso.\nMody się zmieniały i po jakimś czasie zamiast lnianej koszuli pojawił się wielki pled. Miał on prawie dwa metry szerokości i od 4 do 6 metrów długości. Wyobraźcie sobie ile to musiało ważyć i jak wyglądało jego zakładanie. Trzeba było położyć pled na ziemi, zwinąć i zmarszczyć. Najlepsze jednak przed nami. Szkot później kładł się na nim i owijał go sobie wokół ciała i spinał to wszystko skórzanym pasem. Próbuję sobie wyobrazić proces ubierania się Szkota, zwłaszcza, kiedy był spóźniony.\nA jak wygląda szkocki tradycyjny strój teraz? Na pewno trochę łatwiej się go zakłada. Zacznijmy od tartanu, czyli tej szkockiej kraty. Jest to wełniana tkanina w kratę i nie jest zawsze czerwona. Możemy ją spotkać w różnych kolorach. Spełniają one swego rodzaju rolę herbów rodowych. Każdy z rodów ma inny tartan. Oczywiście, uspokajam, nie spotkają Was kary, jeśli założycie tartan jakiegoś z rodów, do którego nie należycie. Chyba, że poniesie Was fantazja i postanowicie nosić tartan królewski Balmoral. Został on zaprojektowany dla królowej Wiktorii przez jej męża, księcia Alberta w 1853 r. Może go nosić na stałe jedynie osobisty dudziarz królowej.\nWiemy co to tartan, to możemy przejść do kiltu, który jest szyty właśnie z tartanu. Przygotowanie spódniczki tzw. Great Kilt jest bardzo pracochłonne, dlatego nie powinny dziwić nas ceny za spódnicę.\nTradycyjny szkocki strój to nie tylko spódnica. Jedną z najważniejszych części stroju jest sporran, czyli torebka, którą zakłada się na pasku, na biodrach. Najczęściej uszyta jest ze skór i futer. Jeśli dobrze przyjrzymy się Szkotowi (najlepiej, żeby był przystojny), dostrzeżemy też buckle – pas z ozdobną klamrą, pin – zapinkę do kiltu. Podkolanówki, które pojawiły się w XVI wieku, noszone są do dzisiaj i nazywane są hose with flashes.\nA kiedy Szkoci zakładają kilt? Na weszelkie uroczystości, bale, śluby, wesela. Zaraz ktoś powie, ale zaraz, zaraz, co ze Szkotami, których spotkałem/am na ulicach Glasgow czy Edynburga? Nie byli na żadnej uroczystości i nie nosili aż tak bogatego stroju. Ci Szkoci nosili casual, czyli uboższą wersją ośmiojardówki (właśnie na tak ubranego Szkota wpadłam kiedyś na poznańskim Starym Rynku i żeby było śmieszniej słuchałam wtedy na iPodzie The Proclaimers “500 miles”). Takie spódnice noszą też często formacje militarne. Świetnie sprawdza się taki strój w tańcu (panowie, musicie kiedyś wypróbować). Obowiązkowo wtedy musi być marynarka typu Argyle, prosty sporran ze skóry, zwykłe podkolanówki i buty według uznania. Ale czego nie robi się, aby być modnym Szkotem. Jeszcze nauka szkockiego akcentu i prawie jesteście Szkotami (obiecałam, lekcja mówienia jak Szkot niebawem).\nZ wełnianego tartanu można szyć nie tylko spódnice, ale też pledy na jesienne chłody, kaszkiety i innego rodzaju czapki, rękawiczki i szaliki. A jak wszyscy dobrze wiemy, szkocka krata nigdy nie wychodzi z mody, dlatego na koniec przykład tartanu w wydaniu doctorowym.\nNie odpowiedziałam w sumie na dwa pytania. Czy Szkot nosi bieliznę pod kiltem? Już nie nosi. Parę lat temu Scottish Tartan Authority (Szkoci mają specjalną organizację, która stoi na straży ich tradycji) wydało oświadczenie, że brak majtek pod kiltem jest „dziecinne i niehigieniczne” i po prostu nie przystoi. Wielu tradycjonalistów stanęło na straży wolności i zbuntowało się przeciw rozporządzeniu. Wśród nich znalazł się kierowca Formuły 1 David Coulthard. Oficjalnie Szkoci muszą więc nosić bieliznę, ale jak to jest w praktyce…\nA za co lubimy kilty? Mogę powiedzieć za co ja lubię tradycyjny szkocki strój. Jednym z powodów jest David Tennant. Popatrzcie na niego, jak bombowo wygląda w spódnicy w kratę.\nLifestyle\tkilt, Szkoci, Szkocja, tartan\tLeave a comment\nKrólewskie szczekanie na ekranie →


Aqua Sopot stworzyła cykl z serii #SopockieObiektyWodKan. Rozpoczęto od ujęcia i Stacji Uzdatniania Wody „Bitwy pod Płowcami”.\nW 1957 r rozpoczęto budowę ujęcia wody Bitwy pod Płowcami. Początkowo wodę pozyskiwano z pokładów kredowych, a następnie kolejno odwiercane studnie czerpały wodę z trzeciorzędowych i czwartorzędowych warstw wodonośnych. Ponieważ woda ujmowana z tych pokładów miała podwyższoną zawartość związków żelaza i manganu, w 1980 r. na terenie tego ujęcia wybudowano stację uzdatniania wody, w celu wyeliminowania nadmiernej ilości tych związków.\nW ostatnich latach dzięki unijnym funduszom wybudowano nową Stację, która zastąpiła tą z lat 80-tych.\nTagi: SUW, Aqua Sopot, wodociągi


Katowice w serwisie Wiadomości z górnej półki - specjalnie dla Ciebie! - http://gazeta.augustow.pl/\nKatowice w serwisie Wiadomości z górnej półki - specjalnie dla Ciebie!\nDodane: 01:26 11. 01. 2019\nwww. Metody na skuteczną reklamę firmy lub usługi Dobra reklama firmy jest ważna zarówno w sytuacji, kiedy przedsiębiorstwo dopiero zaczyna swoją działalność, jak i podczas wprowadzania nowego produktu lub usługi. O sukcesie kampanii marketingowej decyduje szereg czynników, czytaj\nprzyczepa reklamowa katowice Co zrobić, aby wypromować firmę? Skuteczna promocja firmy to kluczowy element decydujący o jej funkcjonowaniu i co za tym idzie ? o osiąganych zyskach, dlatego warto zadbać o większą rozpoznawalność marki i podjąć odpowiednie działania pozwalają wszystko\nwypożyczalnia leżaków Śląsk Kupowanie czy wypożyczanie krzeseł na eventy? Organizacja wydarzeń wiąże się z koniecznością zadbania o szereg elementów i bardzo dużo detali. Planując przyjęcie, spotkanie biznesowe czy konferencję nie może zabrakn zobaczysz tutaj\npodnośniki koszowe Gliwice Wynajem podnośników ? czym się kierować? Wynajęcie podnośnika to świetne rozwiązanie w sytuacji, kiedy musimy wykonać jakieś prace na dużej wysokości i zwykła drabina nie zapewni nam odpowiedniego bezpieczeństwa. Tego typu urzą odkryj więcej tu\nprzyczepy reklamowe Reklama firmy ? zwiększ jej skuteczność Reklamowanie firmy, produktu lub usługi to ważna kwestia związana z prowadzeniem własnego biznesu. Obecnie w tym celu często wykorzystywane są media społecznościowe, ale przedsiębiorcy mają również wiele innych moż doczytaj wszystko\nwypożyczalnia przyczep reklamowych śląskie Kto najczęściej używa przyczep reklamowych? Przyczepy reklamowe są jednym ze sposobów promowania zarówno produktu, jak i oferowanych usług. Kto więc najczęściej decyduje się na taką formę reklamy? Zazwyczaj są to przedsiębiorcy pra więcej porad tutaj\npodnośniki wynajem Katowice Strony internetowe dla użytkowników podnośnikówOsoby korzystające z podnośników mogą przeglądać zasoby różnych stron internetowych w celu podniesienia posiadanej przez siebie wiedzy na temat podnośników i zwyżek. Chętnie wchodz zobaczysz tutaj\npodnośniki wynajem Racibórz Portale internetowe dla użytkowników podnośnikówOsoby korzystające z podnośników mogą przeglądać zasoby różnych stron internetowych w celu podniesienia posiadanej przez siebie wiedzy na temat podnośników i zwyżek. Chętnie wchod można zobaczyć tutaj\nDodane: 04:57 29. 05. 2018\nwynajem przyczep reklamowych śląsk Warunki wynajmu przyczep reklamowychOsoby, które nie chcą dokonywać zakupu przyczep reklamowych mogą decydować się na ich wynajem. Warunki takiego wynajmu zasadniczo nie różnią się od warunków wynajmu innych pojazdów drogowych. Dlatego prze na tej stronie\nDodane: 02:18 15. 05. 2018\nprzyczepy reklamowe katowice Dostawcy przyczep reklamowychProducenci przyczep reklamowych działają na zlecenia firm i przedsiębiorstw oraz osób prowadzących działalność gospodarczą polegającą na świadczeniu jakiegoś rodzaju usług lub sprzedaży wytwarzanych przez nie towarów. ciekawa historia\nzwyżki wynajem Racibórz Wynajem używanych podnośnikówObok nowych podnośników w sprzedaży dostępne są również używane podnośniki. Są one nieco tańsze od nowych podnośników, ale jeżeli posiadają odpowiednie atesty i zostały dokładnie sprawdzone to wydaje dodatkowe info\nDodane: 04:19 15. 03. 2018\nwww. Wyprzedaż przyczep reklamowychKorzystając z wyprzedaży przyczep reklamowych można natrafić na takie przyczepy, które bardzo dobrą jakość łączą z przystępnymi cenami. Co więcej istnieje możliwość dokonania zakupu większej ilości takich przyczep, jeżeli tylko skorzysta doczytaj resztę\npodnośniki koszowe Zabrze Przydatność podnośnika samochodowegoPodnośnik samochodowy jest jednym z najbardziej znanych podnośników. Dzieje się tak dlatego że przy pomocy podnośnika samochodowego można przeprowadzać wiele prac przy samochodach, których wy zobacz stronę\nmobile reklamowe katowice Usługi firmowane na przyczepachNa przyczepach mogą być reklamowane różnego rodzaju usługi. Oczywiście najczęściej dotyczy to usług naprawczych i remontowanych oraz czysto budowlanych. Trzeba przyznać, że zamieszczanie informacji o takich usługach doczytaj więcej\npodnośniki wynajem Zabrze Podnośnik koszowy jest bezpieczniejszy niż...Można zacząć się zastanawiać kto w ogóle wynajmuje podnośniki koszowe? Jednak jak wstępnie mogłoby się wydawać wynajem podnośników to nie taka niszowa branża. Wiele osób, w tym równi więcej\nwynajem zwyżki Racibórz Obsługa podnośników koszowychObsługa podnośników koszowych może być bardziej lub mniej skomplikowana. Wszystko zależy jedynie od tego, w jaki sposób podnośniki koszowe mają być wykorzystywane i jakim celom służyć. dowiedz się\nDodane: 01:14 06. 01. 2018\nprzyczepy mobilne katowice Produkcja przyczep reklamowychProdukcja przyczep reklamowych może być obecnie prowadzona przy wykorzystaniu wielu nowoczesnych środków. Dzięki temu sama produkcja nie tylko przebiega o wiele szybciej, ale pozwala również na wypuszczanie do sprzed idź tutaj\npodnośniki koszowe Racibórz Kolumna w wielu przypadkach zredukowana jestDwoma podstawowymi elementami konstrukcji żurawia jest kolumna i wysięgnik. Kolumna w wielu przypadkach zredukowana jest do obrotowej podstawy żurawia na której zainstalowany jest w pełen artykuł\npodnośniki wynajem Wodzisław Dostarczanie podnośników koszowychPodnośniki koszowe mogą być wynajmowane przez wszystkie osoby, które chcą pracować na wysokościach. Dlatego wśród klientów sklepów z podnośnikami koszowymi znajdują się zarówno osoby prywatn odkryj więcej tu\nwynajem przyczep reklamowych śląskie Usługi obrazowane na przyczepachNa przyczepach mogą być reklamowane różnego rodzaju usługi. Oczywiście najczęściej dotyczy to usług naprawczych i remontowanych oraz czysto budowlanych. Trzeba przyznać, że zamieszczanie informacji o taki ciekawy artykuł\npodnośniki koszowe Katowice Czy podnośniki koszowe to niszowa branża?Można zacząć się zastanawiać kto w ogóle wynajmuje podnośniki koszowe? Jednak jak wstępnie mogłoby się wydawać wynajem podnośników to nie taka niszowa branża. Wiele osób, w tym również wszystko tutaj\nDla biznesu: reklama outdoorO zegarkachSEO - ile to kosztujeUnique travel destinations - Lower SilesiaNie chcesz stawiać rusztowania do wykonania prac wokół domu? Zobacz inne rozwiązanieJak znaleźć dobrego mechanika?Praca w poligrafii. Drukowanie, przygotowywanie materiałów...Obsługa bhp WarszawaCo musisz wiedzieć o zabiegach medycyny estetycznejJak impreza to DJKwestia maszyn na budowie<Części do samochodów osobowychWill old print-only devices go away?Psychoterapia- dla kogo i po co?Kilka porad o pracy za granicąDbaj o czystość swojego autaSerwis samochodowy - smutna koniecznośćUsing advanced technology in electrician professionKrótko o koparkach i maszynach budowlanychTrochę o klimatyzacji i wentylacjiElectricians and their dutiesFor wildlife lovers - polish primeval forestKilka słów o reklamie i jej rodzajachJak sprzątać szybciej?Ogólnie o myjniachWelcome in PolandO gabinecie dentystyPorady ogrodniczeDomy opieki nad seniorami. Czego o nich nie wiesz?


GamesKommen kommen. Trailers (17.8) - barth89 - 17 sierpnia 2013\nDo Gamescomu pozostał tydzień, ale już dziś jest gorąco (nie chodzi tylko o temperaturę na zewnątrz) dzięki całej masie głośnych tytułów, których trailery i gameplaye możecie oglądać w dzisiejszym wydaniu Trailers. Jest Wolfenstein: The New Order, Assassin's Creed IV: Black Flag, Arma 3, Wiedźmin 3: Dziki Gon, Grand Theft Auto V, Call of Duty: Ghosts, Battlefield 4, WRC 4, F1 2013, Watch_Dogs, Splinter Cell: Blacklist, Pro Evolution Soccer 2014, jest też DLC do Dishonored, Saints Row IV, Mad Max, nowa gra twórców The Walking Dead - The Wolf Among Us, Thief, Destiny, gameplay z Dying Light... Jednym słowem: dzieje się! Usiądźcie wygodnie i zapoznajcie się z każdym z interesujących was materiałów (tych jest z pewnością sporo) - wszystkich jest prawie 50. Miłego oglądania!\nNowe fragmenty rozgrywki z QuakeConu.\nPrezentacja Edycji Bukaniera i ciche zabójstwa na nowym gameplayu.\nRajd Szwecji na pierwszym zwiastunie.\nGameplay (ponad godzinny!) twórców.\nZwiastun premierowy nowych Wormsów w wersji na iOS.\nCzwarty epizod serialu oraz zwiastun z okazji premiery.\nReklama TV, różne metody rozgrywki, trailer premierowy i materiał z kooperacji.\nPrezentacja nowej gry od Paradox Interactive.\nPrezentacja pada do Xboxa One.\nTrailer premierowy DLC The Brigmore Witches.\nCała masa materiałów: kontrola piłki, kiwanie obrony, obrona, gra bramkarzem i inne.\nCo nieco o hakowaniu w grze - pierwszy dziennik dewelopera.\nGloo Gloo na materiale wideo.\nKsiężyc w DuckTales Remastered.\nPremierowy zwiastun prezentujący imperium Szwecji.\nDzienniki dewelopera: poświęcone broniom i o różnościach w grze.\nPierwszy zwiastun nowej gry twórców The Walking Dead.\nRewelacyjny zwiastun CGI.\nNietypowe filmiki z kampanii prezydenckiej, a także wyczekiwany zwiastun GTA Online.\nPremiera gry 29 sierpnia, jest więc nowy trailer.\nMateriał wideo prezentujący tryb multiplayer.\nTło fabularne na ruchomym komiksie.\nPierwszy zwiastun nowego Blitzkriegu (będzie f2p).\nCo nieco o "niesamowitych" sytuacjach w grze.\n12 minut gameplayu z polskim komentarzem.\nCo nieco zza kulis produkcji... figurki.\nOj tak, to jest Formuła 1...\n17 sierpnia 2013 - 20:07\nArma III Assassin's Creed IV: Black Flag Battlefield 4 Call of Duty: Ghosts Destiny Dying Light F1 2013 Grand Theft Auto V Mad Max Saints Row IV The Witcher 3: Wild Hunt Tom Clancy's Splinter Cell: Blacklist Watch Dogs Wolfenstein: The New Order\nNarracyjny majstersztyk- recenzja Gone Home\nSiege of Ogrimmar Patch preview


Violianka: KONKURS start!\nZgodnie z zapowiedzią na moim facebooku dziś rusza Noworoczny Konkurs u Violianki.\nKonkurs wspiera lubelska kawiarnia Pompon, która ufundowała nagrody, za co serdecznie dziękuję!\nCo trzeba zrobić aby grać?\nW komentarzu pod tym postem należy umieścić odpowiedź na pytanie\nCo w kawiarni Pompon produkują masowo i rozdają przy okazji wizyty?\na swoją odpowiedź przedstawić w formie graficznej - zdjęcie, rysunek, grafika.\nkosmetyki dla niemowląt "Skarb Matki"\nKolejkostrada - tory do naklejania\npieluszka wielorazowa kieszonka Bobolider\nKonkurs trwa od 6.01.2014 do 18.01.2014 do godziny 23:59.\nOdpowiedzi umieszczacie jako obrazki w komentarzu - korzystając z możliwości wklejania zdjęć jaką daje disqus. W razie jakichś problemów technicznych proszę umieścić komentarz słowny, a zdjęcie (obrazek) przesłać na adres mailowy: violiankabloguje@gmail.com. W komentarzu należy napisać, który z zestawów Uczestnik wybiera jako nagrodę w przypadku wygranej.\nCzekam na Wasze prace do 18.01. Powodzenia!\nEtykiety: bobolider, kolejkostrada, konkurs, kosmetyki skarb matki, książeczka, lublin, noworoczny konkurs u violianki, pieluszka kieszonka, pieluszka maksa, pompon o 01:00\nGrazyna Wojnowska pisze...\n6 stycznia 2014 10:41\nW przypadku wygranej wybieram : kosmetyki dla niemowląt "Skarb Matki"\n6 stycznia 2014 12:10\nW przypadku wygranej wybieram kosmetyki dla niemowląt "Skarb Matki"\n6 stycznia 2014 12:21\nKarolina Steciuk-Drobek pisze...\n6 stycznia 2014 21:09\nnie umem rysowc , nie umiem piec takich byleczek , nie mogę kupic bo za dalego a sciagac z netu nie będę czyis zdjęć kraść ! Także napisze ze to sa zawjane buleczki cynamonowe które chectnie bym zjadla :) w razie wygranej w co watpie :) przyjmę wszystko i się uciesze :)\n7 stycznia 2014 07:15\nto ja odpowiem po weekendzie :D ooooooooooo\n7 stycznia 2014 09:03\nIlcza Da-ska pisze...\nW razie wygranej z radością przygarnęłabym książeczkę :)\nMam problem techniczny, dlatego wysłałam foto na mejla :)\n7 stycznia 2014 10:00\nWiola Chodz pisze...\n8 stycznia 2014 00:29\nBo w Pomponie tu masowa,\nTo produkcja kolorowa.\nDzieci chętnie tu wpadają\nBo pompony rozdawają.\nKlientom je dają.\ni klientom pakują.\nW Pomponiku Tu w Lublinie,\nSłodkie życie tutaj płynie.\nJest tu sklepik i kawiarnia,\nI dla dzieci też bawialnia ;-)\nSpędzisz fajnie czas tu z Nami:\nZ kawa ciachem, zabawami.\nPrzyjdź z wizytą z dzieckiem, bratem,\nPrzyjdź w sukience bądź z krawatem.\ntu pobawisz się wspaniale.\nRóżnych zajęć tutaj jest,\nI kiermasze są tu też.\nI obsługa sympatyczna,\natmosfera wręcz liryczna.\nA nasza Violianka\nTo wspaniała bloganka ;-)\nDzięki niej Was znamy,\ni chętnie do Was i do niej wpadamy.\nI poczytać i zaradzić,\ni wspaniale się tu bawić.\nJeśli uda mi się wygrać\nSkarbek Matki proszę przysłać.\nKosmetyki te wspaniałe,\nKochana Violanka rozdaje ;-)\nDużo sukcesów i wytrwałości,\nViolance, Pomponikowi dużo gości.\nJesteście świetni w tym ,co robicie\nJa jestem nadal w Waszym zachwycie.\n8 stycznia 2014 18:35\n8 stycznia 2014 20:23\nTo i ja zgłaszam się do konkursu, a odpowiedź wskazuje czerwona strzałka na zdjęciu:)\nA gdybym wygrała, to oczywiście wybieram zestaw numer 2, czyli pieluszka, coby nasze wielopieluchowanie już nie było pierwszymi krokami, ale kolejnymi:)\n8 stycznia 2014 23:03\nw Pomponie rozdają pompony. Z racji świąt i tego że jeszcze choinka stoi w domu, pompon robi za bombkę :)\nA z okazji zbliżających się świąt wielkanocnych pompony przerobiliśmy z Igą na kurczaka. trochę on taki biedny ale mała musiała sprawdzić jak się do zabawy nadaję :D\nReasumując pompon ma wiele zastosowań, nie tylko parzy dobrą kawę:)\n9 stycznia 2014 01:37\nzapraszam do Klubu Mamusiek nomnowalam cie do Libster Blog Award\n9 stycznia 2014 15:58\n12 stycznia 2014 00:01\nBella KW pisze...\nMy też chętnie dołączamy,\nbo z Pomponem dobrą zabawę mamy.\nZrobiliśmy kolorowe pomponiki\ni zadowolone są wszystkie małe Smyki.\nZabawy jest co nie liku,\ni już skaczemy- fiku miku.\nWysłaliśmy na malia foto z powodu problemów technicznych. Mam nadzieję, że szczęśliwie dotarł:)\nWybralibyśmy pieluszkę wielorazową kieszonkę Bobolider dl jednego Smyka:)\n13 stycznia 2014 14:27\nFoto dotarło - pozdrawiam!\n13 stycznia 2014 14:50\nEwa Beer pisze...\nA czego w Pomponie nie dają? Energia że hej jest, dużo uśmiechu i zabawy także, no i przede wszystkim cynamonki pomponki! Za nie można oddać i ciało, i duszę, i pana męża! Dziecięcia nie oddam, choć kusi, oj kusi :) Nie przesyłam zdjęcia, gdyż jako typowy łasuch zeżarłam wszystkie i zdjęcie wnętrza mego brzucha nie nastrajałoby optymistycznie :) w przypadku wygranej, lecz widzę że jest tu wiele lepszych odpowiedzi, wybieram zestaw kosmetyków. Dziękuję i do zobaczenia w Pomponie! ta kreatura krążąca przy stole z cynamonkami to ja :)\n13 stycznia 2014 15:03\nW Pomponie rozdają P O M P O N Y !!!\na jeśli podobają Wam się pompony przeze mnie zamieszczone i mam szansę na nagrodę\nto proszę książeczkę... książeczki są dobre a wszystko...\n13 stycznia 2014 16:37\nOczywiście, że pomponowe bułeczki cynamonowe! W przypadku, gdybym miała szczęście proszę o zestaw nr 1 dla maluszka, który niedługo przyjdzie na świat :)\n14 stycznia 2014 13:33\nPS Przepraszam za podwójne wstawienie posta, ale miałam mały problem. ten poniżej można usunąć. Proszę o zostawienie tego jako Kamanai :)\n14 stycznia 2014 13:37\nczyli na jaka strone czy ta strona tak sie nazywa klub mamusiek ???\n15 stycznia 2014 11:53\nAdriana Warc pisze...\nPracownicy kawiarni Pompon wielkie serca mają i każdego klientowi pyszne Bułeczki Cynamonowe rozdają .Pierwszy zestaw magię bezpiecznego dzieciństwa w sobie ma więc wybieram go i ja :) .\n16 stycznia 2014 17:37\nkarolina woźniak pisze...\nCórcia uwielbia książeczki więc jakby cos to zestaw nr 2.\n17 stycznia 2014 16:17\należ się napracowaliście! super pomysł!\n18 stycznia 2014 21:34\n19 stycznia 2014 12:55


niedobre literki | niedobre literki\nPosts Tagged ‘niedobre literki’\nadam raglan, bizarro fiction, niedobre literki, o grzesiu, opowiadanie\nIn Opowiadania on 21 lipca, 2021 at 6:00 am\nPaskud doskonale zna tematykę Pustki. W zasadzie, stamtąd pochodzi, bo zanim w ogóle zabył, to go nie było, a jak coś niebywa, to w Pustce przebywa. Proste, nie?\nTematyka niebytności jest więc naszej niedobroliterkowej maskotce znana z tak zwanej autopsji, a że przy autopsji skupić się należy i ciąć precyzyjnie, pochwalamy wszelkie kontemplacje na ów temat; przy użyciu pióra czy skalpela – nieistotne.\nPrezentujemy więc dziś tekst-operację podesłany jakiś czas temu na konkurs przez Adama Raglana. Będzie o Grzesiu i o Pustce właśnie. Przy okazji zaś: o ważkich sprawach kosmosu. A ważki o kosmosie to akurat hohoho, wiedzą najwięcej.\nAle o tym ćśśś…\nO Grzesiu, co nic nie zrobił, a świat zmienił\nKtóregoś dnia do instytutu dostarczono Pustkę, aby przyjrzeli się jej bliżej naukowcy.\nZnaleziono ją w dużym centrum handlowym przed sklepem z modnymi ubrankami dla psów, wykonanymi z ekologicznych tworzyw biodegradowalnych. Swoje niskie obroty właściciel zrzucił właśnie na wspomnianą Pustkę i wymusił na zarządcy budynku usunięcie jej, pod groźbą otwarcia przewodu sądowego. Zarządca początkowo wzbraniał się przed tym i nieszczęsnego przedsiębiorcę próbował zbyć, ale po dokładnym zbadaniu zażaleń musiał przyznać mu rację. Pustka niezaprzeczalnie tam się znajdowała i coś należało z nią zrobić.\nPolicja odmówiła zajęcia się zgłoszeniem, tłumacząc, że regulaminy nie pozwalają im na Pustkę na komisariacie, po czym odesłano ich do straży dla zwierząt. Ci zaproponowali przeniesienie jej do miejskiego zoo, ale jego dyrektor zaperzył się, że jest zima przecież i oni mają pustki wszędzie i więcej już ich przyjąć nie zdołają, bo będą się gryzły. Chciało ją wprawdzie schronisko dla zwierząt, ale zabrakło im funduszy na transport, opiekę i wyżywienie. Próbowano zorganizować na ten cel jeszcze internetową zbiórkę, ale Pustka brzydko wyszła na zdjęciu i zupełnie nie przyciągnęła niczyjej uwagi.\nWzgardziły nią też muzeum narodowe i centrum kultury, za to lokalne koło buddyjskie zaoferowało się przyjąć ją pod swoje skrzydła. Właśnie wybudowali w parku miejskim nową stupę i uznali, że Pustka będzie ideologicznie do niej pasować. Sądzono, że uff, problem z głowy, kiedy okazało się, że stupę postawiono bez zezwolenia, w dodatku w miejscu historycznym, upamiętniającym pierwsze spotkanie znanego wieszcza z jego czwartą żoną, które to spotkanie przyczyniło się do powstania jakichś ważnych z literackiego punktu widzenia sonetów. Zaklepali je sobie więc poeci z kółka przyjaciół książek działającego w przyparkowej bibliotece i planowali organizować tam cotygodniowe spotkania liryczne, w nadziei, że i komuś z nich uda się w końcu jakąś żonę znaleźć. Buddyści co prawda nie widzieli nic przeciwko i zarzekali się, że jedno drugiemu wadzić nie będzie, ale poeci i nadzór budowlany pozostawali nieugięci, więc zanim Pustka dotarła do parku, konstrukcję zdążono rozebrać.\nDyskusje nad Pustką rozgorzały na nowo i już myślano, że sprawa jest kompletnie bez wyjścia, kiedy zarządca galerii, któremu coraz więcej handlarzy zaczynało się na nią skarżyć, krzyknął w złości, że to na pewno wina naukowców! Tak się przecież działo zawsze, kiedy coś nie szło po jego myśli. Na przykład, gdy planował rozbudowę budynku. „Pod sufitem to nie da się mostu zawiesić; wodospady spowodują szybką korozję; zjeżdżalnia z trzeciego piętra może nie wyjść najlepiej; grawitacja nam na to nie pozwoli; fizyka z tamtym się zupełnie nie zgadza” i taki tam naukowy bełkot, którym zawsze go zbywano. Potworny żal do nich o to żywił, więc kiedy zebrani na naradzie w kwestii Pustki zaczęli mu nieśmiało potakiwać, w jego głowie zrodził się podstępny plan odwetu i Pustkę czym prędzej odstawiono do instytutu.\nTrafiła na portiernię, bez pytania, czy komukolwiek się to w ogóle podoba, i czekała tam kilka dni. Nikt nie kwapił się bowiem, aby ją odebrać i każdy twierdził, że to zagadnienie dla zupełnie innego działu niż ich własny. Wtedy pan Stefan, klucznik, wkurzył się i powiedział, że mu się z nią przykrzy i nie będzie jej u siebie dłużej trzymał, więc wciśnięto ją astrofizykom, bo im najbliżej do próżni i jej pochodnych.\nAstrofizycy protestowali, twierdząc, że nie mają środków i sił przerobowych, i że nawet biurek dla całego personelu im brakuje, i długopisy swoje muszą z domu przynosić, ale dyplomatycznie udało się ich obłaskawić groźbą odebrania grantów, więc zgodzili się przyjąć ją pod swoje teleskopy. Następnie, mimo pierwotnych uprzedzeń, zabrano się sumiennie za badania i dokładną analizę Pustki, ale zadanie okazało się trudniejsza niż się początkowo wydawało. Nie istniało bowiem nic, co dałoby się zbadać.\nW Pustce nie znajdowało się nic do zmierzenia, zważenia, obliczenia albo chociażby wsadzenia pod mikroskop czy na palnik. Zupełnie nic. Niczym nie promieniowała, nie drgała, nie emitowała żadnych dźwięków i zdawała się trwać daleko poza zasięgiem empiryzmu. Nawet wspomniana próżnia traktowała tęgie umysły łaskawiej, pojawiając się przynajmniej w ściśle określonych warunkach i będąc przyzwoicie przewidywalną. Pustka wytrącała im z dłoni wszelki poznawczy oręż.\nŚlęczano nad nią trzy tygodnie, główkując, zastanawiając się i prześcigając w pomysłach, jak problem ugryźć. W końcu jednak i pomysły, i zapał się skończyły, pozostawiając zaangażowanych z cierpkim poczuciem przegranej. Zaczęto wracać do projektów, porzuconych wraz z pojawieniem się Pustki, odkładając jej problem na czasy większej kreatywności. Żeby jednak nie rozpanoszyła się niekontrolowanie i nie zajęła na dobre ich pracowni, czym zresztą od dawna groziła im dyrekcja, zostawili ją pod opieką praktykanta Grzesia. Odkąd opuściła go dziewczyna, twierdził, że sam jest pusty w środku, więc współpracownicy zgodnie uznali, że skoro trochę obycia z tematem nabrał, świetnie się nada. Grześ nie protestował wcale i chyba nawet nieźle się ze swoją podopieczną dogadywał. Godzinami siedział bez słowa, wpatrując się w Pustkę i wyglądało na to, że o ile eks-luba nie odpowie niespodziewanie na jedną z tysięcy wysłanych do niej wiadomości, do niczego innego i tak nie będzie zdolny. Więc tak sobie siedzieli we dwójkę z Pustką, rozpraszając wszelką entropię i zaburzając naturalny rytm apeironu. Czytaj resztę wpisu »\nbizarro fiction, miesiąc opowieści alicyjnych, nabór tekstów, niedobre literki\nIn Akcje Literackie on 9 lipca, 2021 at 5:15 pm\nCałkiem niedawno, bo 4 lipca, minęło 159 lat od dnia, w którym pewien oxfordzki matematyk, Charles Lutwidge Dodgson, zabrał trójkę dziewczynek na przejażdżkę łódką i opowiadając im niestworzone historie dla zabicia czasu, stworzył zarys fabuły jednej z „najzadziwialniejszych” książek wszech czasów: Alicji w Krainie Czarów.\nTwórczość człowieka lepiej znanego jako Lewis Carroll stanowi nieskończone źródło inspiracji dla autorów wielu gatunków, w tym również, jakżeby inaczej, bizarro fiction. Nie bez kozery bowiem nagroda przyznawana na amerykańskim BizarroConie nosi nazwę Wonderland Book Award.\nW związku z tym postanowiliśmy na Niedobrych Literkach godnie uczcić 190. rocznicę urodzin Lewisa Carrolla i niniejszym wszem wobec i niewobec ogłaszamy Styczeń 2022 – Miesiącem Opowieści Alicyjnych!\nCzego potrzebujemy od Was? Opowiadań, a jakże!\nWymogi przedstawiają się następująco:\nBrak limitu znaków czy słów, ale prosimy, miejcie litość dla jedynego oka Paskuda. Nie publikujemy tu powieści w odcinkach. 😉\nOpowiadanie musi być utrzymane w klimacie bizarro fiction oraz bezpośrednio zainspirowane twórczością Lewisa Carrolla. Chodzi tu przede wszystkim o Alicję w Krainie Czarów, Alicję po Drugiej Stronie Lustra oraz Wyprawę na żmirłacza (kto nie zna, niech się zapozna, bo warto). Gąsienicze opary absurdu, oniryczna logika, zabawa językiem – to jest to, na co liczymy!\nObowiązuje limit 1 opowiadania na autora, więc prosimy o same najlepsze teksty (chociaż nikomu dowodów nie sprawdzamy, więc można coś zawsze przemycić pod pseudonimem…)\nNabór tekstów zamykamy 4 listopada 2021, w wigilię Dnia Guya Fawkesa (kto bez sprawdzania wie, czemu akurat wtedy, dostanie uścisk dłoni redaktora prowadzącego). Wszystkie przyjęte teksty zostaną opublikowane w styczniu 2022 w kolejności ustalonej przez nas.\nOpowiadania proszę wysyłać na najdziwniejszy z trzech adresów mailowych koordynatora: echnbabe@gmail.com\nSkoczmy razem w głąb króliczej nory!\nPaskud na Was liczy!\nbizarro fiction, maciej żołnowski, niedobre literki\nIn Różne, różniste on 7 lipca, 2021 at 6:00 am\nNiedobroliterkowi żercy zapewne stęsknili się za twórczością Macieja Żołnowskiego. Niniejszym zaczynamy nadrabiać zaległości. Q chwale!\nO tym, jak poznałem Montserrat Caballé, żywą historię, i o tym, jak także teraz ocieram się o… historię\nPracuję w Amazonie. Układam towar na półkach. Naprzód go skanuję, a potem rozkładam. To ciężka dziesięciogodzinna praca na nocki w systemie zmianowym. Tylko to mi pozostało: nuda, nuda i jeszcze raz nuda. Ale kiedyś było inaczej. Kiedyś mieszkałem w Barcelonie, żyłem i pracowałem w wyuczonym zawodzie. I nagle nachodzi mnie wspomnienie jaśniejszych dni i przypomina się ta oto rozmowa:\n– No chodźże tu! – zachęca kolega. – Zapoznam cię z Montserrat Caballé… Madame, to jest ten aranżer z Polski, o którym tyle pani opowiadałem. Wielki talent!\n– O, jak miło pana poznać, sir – odpowiada sławna sopranistka.\n– Znasz na pewno Montserrat. Tylko mi nie mów, że nie.\n– No niestety! – zwracam się tym razem już bezpośrednio do wielkiej diwy. – Nie znam pani, madame. Przepraszam, lo siento mucho, muchísimo.\n– Och, nic nie szkodzi. Teraz już się znamy, i to jest najważniejsze, prawda?\n– Montserrat śpiewała z takimi sławami, jak Freddie Mercury czy Bruce Dickinson.\n– Naprawdę jej nie znałeś? – po krótkiej pauzie odzywa się kompan.\nJestem korpoludkiem. Haruję na nocki w firmie Amazon: układam, stowuję, pickuję, magazynuję. Tylko to mi pozostało: nuda, nuda, nuda. Ale kiedyś było inaczej. No właśnie: KIEDYŚ!\nbizarro fiction, jakub luberda, niedobre literki, opowiadanie, rorschach\nIn Opowiadania on 5 lipca, 2021 at 6:00 am\nOd czasu do czasu przetestować się psychologicznie nie zaszkodzi. Zwłaszcza kiedy jest się redaktorem polskiego centrum bizarro i na co dzień styka się z pajęczymi królikami, dżinami chorymi na raka czy imprezowymi wilkami mieszkającymi w ludzkiej czaszce. Niestety, Paskud nie refunduje swoim wyznawcom testów Rorschacha, więc musimy sprawdzać się sami każdego dnia: rozcinając skrzeczące ośmiornice z Trytona nad kartką papieru i ciapając nimi, aż powstanie plama. A i tak jedynym, co nam się ukazuje każdego dnia, to napis: „Weź się do porządnej roboty, zarazo pełzakowa!”.\nNie wszyscy, na szczęście, zapisani są jednak do Paskudnego Funduszu Zdrowia. O jednej z takich postaci opowie dziś Jakub Luberda. Biedak również widuje to samo w każdej plamie, ale co z tego wyniknie – przekonajcie się sami.\n– Co widzisz tutaj? – Doktor Roswalt wskazał Nikodemowi plamę atramentu na kartce.\n– Pana, panie doktorze – odparł spokojnie.\n– A tutaj? – zapytał doktor z nadzieją w głosie, podnosząc kolejny arkusz.\n– A tu? – Jego pytania stawały się coraz bardziej rozpaczliwe.\nPsychoterapeuta westchnął z rezygnacją i podsunął pacjentowi pod nos papier. Zapisany, ale już bez kleksów.\n– Obawiam się, że nie będę w stanie ci więcej pomóc – stwierdził na wydechu i wsparł skroń o rękę opartą na blacie dębowego biurka.\nNikodem uśmiechnął się zakłopotany.\n– Nie obawiaj się, poleciłem cię znajomemu. – Wskazał list, który mu przekazał. – To świetny specjalista.\nDwudziestolatek zacisnął wargi, próbując się uśmiechnąć jak ktoś, kto właśnie usłyszał od obiektu westchnień, że „na pewno inna go pokocha”. Nie protestował jednak. Schował dokument, pożegnał się i wyszedł.\nDoktor zamówił taksówkę przez telefon i wyszedł przed budynek, w którym mieścił się jego gabinet. Czekał.\nPochyłą ulicę przed poradnią remontowano. Chodnik był wąski. Pod górę szła kobieta z wózkiem dziecięcym. Chciała wyminąć lekarza, więc ten przesunął się na ulicę, by ustąpić miejsca. Podziękowała, ale nie usłyszał. Tak głośno ryczały młoty udarowe.\nDoktor odwrócił się plecami do robotników, wypatrując taryfy u stóp wzgórza.\nZa jego plecami otyły pracownik z trudem wspiął się na walec. Kołysał się w siedzisku, przestawiając dźwignie. Nagle złapał się za serce, zacharczał i stracił przytomność.\nNim doktor się odwrócił, jego stopę uwięziło wielkie koło. Z szoku wywołanego bólem nie zdążył nawet krzyknąć.\nGdy robotnicy zorientowali się, co zaszło, z doktora została już tylko plama.\nObok przechodził akurat Nikodem z niedowidzącą matką. Ta zauważyła ciało doktora Roswalta i pociągnęła syna za rękaw.\n– Czy widzisz to, co ja widzę? – zapytała.\nNikodem przekrzywił głowę.\n– Tak – przytaknął. – Motyla.\naleksandra knap, bizarro fiction, nie waż się mrugnąć, niedobre literki, opowiadanie\nIn Opowiadania on 21 czerwca, 2021 at 6:00 am\nPotrzeba samodoskonalenia to coś, co tkwi w każdym z nas jako tak zwane superego. Mało kto zdaje sobie jednak sprawę z faktu, iż „superego” to tak naprawdę wymyślna, freudowska nazwa dla krasnoludka o mysim ryjku i pancernym ogonie ankylozaura, który obżera się naszymi porażkami i upokorzeniami i tylko czasami szepcze nam do ucha wewnętrznego: „Hej, a może warto byłoby się poprawić, co? Zacząć ćwiczyć, iść na dietę, przestać tyle pić?”. A potem, gdy znów nam nic nie wychodzi, obleśny maluch zajada się kolejnym plackiem z łez i wyrzutów pieczonym na naszych przepalonych zwojach mózgowych.\nZmieniać się bowiem trzeba umieć i – co najistotniejsze – nie warto zmieniać się dla innych; szczególnie dla ludzi toksycznych i samolubnych. O jednej z takich przemian opowie nam dzisiaj Aleksandra Knap w oryginalnie zatytułowanym szorciaku „Nie waż się mrugnąć”.\nNam aż ciarki przeszły po plecach…\nNie waż się mrugnąć\n– Nie waż się mrugnąć. – Zmył z rąk resztki mojej godności, po czym skierował się do wyjścia. Usłyszałam trzaśnięcie drzwi. W dalszym ciągu obserwowałam swoje odbicie w lustrze. Nie potrafiłam się odwrócić. Kazał mi tak stać i wpatrywać się w pustą, pozbawioną znaczenia powierzchnię, póki nie dojrzę w niej kształtów, o których zawsze marzył. Opowiadał mi o nich każdego dnia. Bardzo chciałam je zobaczyć.\nWzdrygnęłam się, przestraszona swoim nieposłuszeństwem. Przez parę sekund nasłuchiwałam odgłosów zbliżających się kroków. Nie wrócił. Wypuściłam powietrze i głośno przełknęłam ślinę. Nadszedł czas na regenerującą kąpiel.\nDotarcie do wanny znajdującej się w rogu łazienki wymagało ogromnej determinacji. Poruszanie opasłymi członkami stanowiło prawdziwe wyzwanie, a wały sadła obrastające talię wcale nie ułatwiały zadania. Z każdym kolejnym ruchem dyszałam coraz bardziej, a krople potu zalewały mi twarz. Nie zniechęciło mnie to, zawzięcie brnęłam dalej przez swoje ograniczenia, gotowa na przemianę.\nOdkręciłam kurek i z trudem wtoczyłam się do wanny. Strumień gorącej wody przyjemnie drażnił nieprzyzwoicie mięsiste uda. Oparłam plecy o śliskie podłoże, starając się zrelaksować. Poczułam głód. Nie pamiętałam, kiedy ostatnio coś jadłam, a on i tak robił mi wyrzuty. Twierdził, że jeśli pragnę ujrzeć wymarzone kształty, powinnam zrezygnować z luksusów.\nDoprowadź się do porządku, bo w obecnej formie jesteś nie do zaakceptowania.\nbizarro, jakub luberda, niedobre literki, oknem do edenu, opowiadanie\n„Oknem do Edenu” by Jakub Luberda\nIn Opowiadania on 4 czerwca, 2021 at 6:00 am\nPaskud lubi science-fiction.\nNie powinno to dziwić, jeśli uświadomimy sobie, że sam wygląda jak coś, co ewidentnie narodziło się w trakcie suto zakrapianej sesji twórczej.\nPomińmy jednak nieistotne detale. Liczy się, że mamy dla Was kawałek niezłego tekstu, który przynajmniej na początku jawić się może jako rasowe science-fiction. Nie zakładajmy się jednak o finał, wszak to portal bizarro, prawda? Może być różnie, o czym przekonacie się czytając Oknem do Edenu autorstwa Jakuba Luberda.\nOknem do Edenu\nAdam „Decoy” Deacon, olbrzymi, muskularny, wygolony na łyso czarnoskóry żołnierz pociągnął za spust karabinu mezonowego. Wystrzelona wiązka uderzyła w żywą mackę pędu gigantycznej rośliny, dezintegrując ją na poziomie atomowym. Zrobiła w niej skwierczącą i świecącą na niebiesko dziurę. Pnącze zapadło się pod własnym ciężarem, rozsypując w pył od energii odchodzącej kręgiem od miejsca postrzału.\nObok Decoy’a z bocznego luku lekkiego transportera kosmicznego ostrzał prowadziło sześciu jego kompanów: Japonka Gitahara, dwujajowe bliźniaki Hindusów Rahu i Ketu, Inuita Nahutak, syn Żydówki i Araba ateisty Sandstar oraz potomek Majów Luke Ash.\n– Na co czekacie!? Odlatujcie! – piekliła się wysmarowany samoopalaczem typ w blond peruce. Jedna z szych. która wynajęła ekipę ochroniarzy Deacona i jego statek, by ich ewakuowali z planety.\n– Biegną do nas ocalali! Nie możemy ich zostawić! – wrzasnął Decoy.\n– Gówno mnie to obchodzi! Nie zapłacili grubych pieniędzy za przelot! – warknęła gruba Australijka z twarzą jak mops, dziedziczka fortuny górniczej.\n– Właśnie! Niech rząd ratuje ich z pieniędzy z naszych podatków! – rzucił stary Chińczyk z plamami wątrobowymi na czole.\n– Bóg ich ocali! – dodał dobrodusznym tonem z wygodnego fotela, zapięty w pasy teleewangelista-miliarder.\nAdam oddał kolejny strzał w pęd, który niemal wdarł się do kabiny.\n– Mój statek, moje zasady!\n– Jeśli zaraz nie odlecimy, to cholerstwo nas uziemi i od prób wyrwania się zabraknie nam paliwa! – zauważyła atletyczna Japonka o krótkich blond włosach wygolonych z boku głowy i opadających grzywką z drugiej. Jeden z najtęższych umysłów w oddziale.\n– Do diabła z paliwem! Chcesz żyć ze świadomością, że uciekłaś ocalałym tuż sprzed nosa?! – warknął, lecz nie tyle z gniewu, co z przejęcia.\n– Nie podoba mi się to równie bardzo, jak tobie!\nPostrzelony pęd rozpadł się tuż przed ich twarzami.\n– Ileż, do cholery, można się prosić! – mruknął prezes firmy Cumtella, produkującej masło orzechowe. „Złowiek” ów był przekonany, że dostęp do wody nie jest ludzkim prawem i agresywnie prywatyzował każdy zbiornik, włącznie z podziemnymi, na Ziemi. Póki jeszcze istniała. Rozpiął pasy i rzucił się do sterów.\n– Podnoś ten złom! – Szarpnął za kierownicę w kształcie batarangu Batmana.\nPojazdem zatrzęsło i obrońcy omal nie pospadali z nóg.\nEva „Ulrike” Heimstaadt, piegowata platynowowłosa Norweżka o małym nosku i migdałowych oczach przekręciła się w fotelu pilota, wyszarpnęła broń zza pasa i strzeliła elektrodami paralizatora VIPowi w jądra. Ważniak pewnie wrzeszczałby z bólu, gdyby potrafił.\n– Następnego, który spróbuje numerów – zabić.\nPrzez siedzenia zajęte przez klientów przeszedł szmer zaniepokojenia.\n– Czekajcie na nas! – wołała kobieta uciekająca przed żywym gąszczem. Za nią biegł mężczyzna z synem.\nOddział musiał celować wyżej w obawie, że trafi uchodźców. To jednak pozwalało się przecisnąć mniejszym mackom.\n– Szybko! Do środka! Łapcie drabiny! – ponaglał Decoy.\nNiespodziewanie chłopiec się potknął i upadł.\n– Kailen! – zawył zrozpaczony ojciec i zawrócił po dziecko. Macka rośliny wzięła zamach i oplotła mężczyznę. Rozerwała go wpół i cisnęła z obrzydzeniem o liszajowaty asfalt.\n– Złap moją rękę, Kai! – Matka rzuciła się na ratunek synowi, przecierając oczy z łez za mężem, którego nie zdążyła nawet odżałować. Pęd wdarł się do jej ust i rozerwał od środka.\n– Właź! – wołał Decoy do chłopca, którego rośliny zignorowały chyba tylķo dlatego, że wpadł pod mur pędów, gdzie trudno im było zawrócić lub uznały, iż padł martwy.\nMłody popatrzył na żołnierza beznamiętnie. Deacon widywał już ten wzrok u ludzi, którzy stracili coś, co odebrało im wolę walki.\nMały wstał, odwrócił się do opadającej na niego macki, grubej jak dąb, i zacisnął małe piąstki w oczekiwaniu bólu. Chwilę potem pęd go zmiażdżył i rozsmarował o grunt, jakby w coś wdepnął.\n– Ruszamy! – krzyknął do pilotki, krzywiąc się z bólu.\nAdam powiedział sobie kiedyś: „nigdy więcej statków z żydowskimi uchodźcami odwracanymi od brzegów Stanów i odsyłanych do nazistowskich Niemiec, gdzie zostaną zabici” i słowa dotrzymał. Tego samego oczekiwał od członków oddziału. Żeby nie było więcej okrętów z niewolnikami zmierzających do Ameryki; sztucznego głodu wywołanego w Irlandii przez Brytyjczyków; obozów dla natywnej ludności w Australii; inżynierowanych zaginięć Indian w Stanach Zjednoczonych i ludności natywnej w Kanadzie; pogromu Ujgurów przez Chińczyków i koloryzmu jaśniejszych czarnych wobec ciemniejszych na Haiti czy między Hutu i Tutsi.\nWierzył, że każda grupa etniczna jest zdolna do uprzedzeń, które prowadzą do eliminacji danej społeczności jako „gorszej” lub pozwalają przymykać oko na prześladowania, włącznie z jego własną. Tak jak uczniowie ignorujący maltretowanie słabszego i niepopularnego rówieśnika przez szkolnych bandytów w obawie, że sami padną się ich ofiarami lub utracą część przywilejów, jakimi się cieszyli. W złudnym przekonaniu, że nie będą następni, gdy to samo zrobią im rządy, przedsiębiorstwa i Kościoły.\nProm oddalił się od ziemi, nim potworne ramiona zdołały go opleść, ale nie zanim pęd, który zabił chłopca skonał w straszliwych męczarniach.\nOddział z wyzierników obserwował, z jaką agresją pnącza powalały wieżowce, rozsadzały drogi i zrywały mosty. Żołnierze zachłysnęli się powietrzem, gdy toczona zielonym robactwem planeta ostatecznie pękła w pół.\nPasażerowie przesypiali podróż, a Deacon siedział na ławce ze zwieszoną głową.\n– Hej, to nie twoja wina. Nie mogłeś ich ocalić – rzekł znad konserwowanej broni Luke Ash.\n– Za to ocaliliśmy siebie. Ich kosztem – skwitował ponuro.\n– Nie każdy może w życiu wygrać – pocieszał go Nahutak, Inuita z Kanady.\n– Na tym polega wojna – dodał Sandstar.\n– Mieliśmy ochraniać tych, którzy mieli gorzej na starcie! – protestował Decoy.\n– Och, daj spokój! Zginęło tam siedem miliardów ludzi, a ty przejmujesz się trzema – wtrąciła Ulrike.\n– Stalin powiedział, że śmierć jednego człowieka to tragedia. Śmierć miliona to statystyka. – filozofował Sandstar.\n– Bardzo mądre na kogoś, kto osobiście doprowadził do milionów tragedii – podsumowała gorzko Japonka.\n– To co teraz? – Pytała Ulrike.\n– Wyślij sygnał SOS. Niech nas zgarną.\n– Nie wiemy na kogo trafi. To teren sporny – Uli podrapała się w zakłopotaniu w tył głowy.\n– To co proponujesz? W promieniu wielu kosmil nie ma zamieszkanej kolonii. Nie starczy nam paliwa, by na ślepo szukać nowej planety nadającej się do życia.\n– Może obierzmy kurs na Ziemię? – proponował Sandstar.\n– Ziemia została zniszczona! – przypomniał Adam.\n– Nie wiemy tego! Równie dobrze mogli nam tak powiedzieć, byśmy nie próbowali uciec z kolonii! – nie ustępował Semita.\n– Cholera, chciałbym się o to wykłócać, ale prawda jest taka, że nie mam na to dowodu innego, niż ten, że od kogoś o tym słyszałem i gdzieś o tym przeczytałem – przyznał Deacon.\n– Co więc nam szkodzi sprawdzić? – pytał Rahu.\n– To, że oddalimy się od innych opcji i już nie wrócimy – oponował Deacon.\n– Ogarnie cię paraliż decyzyjny, gdy będziesz się rozwodził nad tym, którą z niewidzialnych opcji wybrać. Każdą z nich będziesz żałował równie mocno, a przy Ziemi wiesz, że masz pięćdziesiąt procent szans na nią trafić. Bo albo jest, albo jej nie ma – przekonywała Ketu.\n– Głosujemy. Kto jest za tym, by lecieć na starą dobrą „Terreskę”?\nRęce podnieśli wszyscy, oprócz Adama.\n– No ładnie, bunt na pokładzie. Dobrze, kurs na Ziemniaka, ale nie biorę na siebie odpowiedzialności, jeśli się przeliczycie. Jasne? – Pogroził palcem.\n– Patrzcie! To Ziemia! – wołał Rahu.\n– Nie wierzę! – wykrzyknął Sandstar.\n– Coś jest nie tak. Rozmieszczenie chmur nie zgadza się ze skanerem pogodowym – stwierdziła Ulrike.\n– Może system podpiął się pod jakiegoś przestarzałego satelitę? – dociekał Decoy.\n– Wątpię, ale sprawdzę.\n– Przygotować się do lądowania! – powiedział pasażerom, którzy jeszcze dobrze się nie dobudzili.\n– Nie do końca Ziemia Obiecana, na którą liczyłem – rzekł z niesmakiem pastor.\n– O, świetnie. Zatoczyliśmy koło. Mam nadzieję, że nie spotkam swoich robotników. Kiedy odlatywałam, nie wypłaciłam im odpraw, bo i po co? Oni nie będą kopać, ja korzystać – mruknęła potentatka.\n– Ja też – odpowiedział właściciel sklepu internetowego Rainforest. Jeszcze na Ziemi uważałem, że to marnotrawstwo rozdzielać środki na tych wszystkich nierobów, ich płace i ubezpieczenia, kiedy możesz użyć je, by rozwijać swój biznes!\n– Słusznie! – przytaknął mu właściciel zakładów produkujących elektryczne samochody Edison.\n– Szkoda, że nie można amortyzować ludzi, gdy się zużyją jak maszyny. Tylko musisz im jeszcze płacić za to, że stali się bezużyteczni! – narzekał stary chiński polityk.\n– Skandal! Powinni być wdzięczni, że mogli brać udział w tworzeniu czegoś wielkiego! – poparł ich prezes Cumtelli.\n– To samo mówię wyborcom: to zaszczyt poświęcić życie dla czegoś tak wielkiego i wspaniałego jak Stany Zjednoczone! – dodała starsza blondynka, polityczka, żona byłego prezydenta. Ostatnio ochoczo poświęcająca ludzi, którzy mogliby ją powiązać z dostarczaniem dzieci bogatym i wpływowym pedofilom.\nDecoy nie mógł ich słuchać, reszta ekipy też, ale na tym polegała ich praca: czasem robili coś nieprzyjemnego dla przyjemnych ludzi, a czasem coś nieprzyjemnego dla nieprzyjemnych ludzi. Deacon ustawiał ceny zaporowe, by mieć tych drugich jak najmniej, ale to odnosiło odwrotny skutek. Przyciągało nieprzyjemnych ludzi, którzy myśleli, że to cena za wysoką jakość świadczonych usług. Za takie pieniądze oczekiwali włażenia im w dupę i podziwiania widoków.\nTransportowiec wylądował na wielkomiejskim skrzyżowaniu. Już z powietrza widać było, że nie uświadczą tu ruchu drogowego. Nigdzie nie widzieli też przechodniów.\nLuk boczny otworzył się i żołnierze ostrożnie wyszli na zewnątrz, z bronią w gotowości.\n– Jak fajnie! Wszystko gotowe na nasze przybycie! – ucieszył się polityk.\n– Haha, uwierzycie w to? Mamy całą Ziemię dla siebie! Stworzymy imperium i historia zapamięta nas jako bogów! – Zatarł dłonie właściciel Rainforest.\n– A kto ci będzie na nie robił, ośle? Roboty? – strofowała go Australijka.\n– Kto ci je zbuduje?\n– Nikt! Roboty pochodzą ze sklepów!\nPotentatka zrobiła minę, ale trudno było orzec, czy to oszołomienie głupotą łysego handlowca czy zaskoczenie, że też wcześniej sama o tym nie pomyślała.\n– Coś jest nie tak. – Deacon pociągnął nosem z obrzydzeniem, podszedł do wieżowca i powąchał ścianę. – Te budynki nie pachną jak budynki.\n– Jak to? – pytał prezez sklepu, drapiąc się po łysinie, dzięki której wyglądał jak pierwsza ofiara inteligentnej kosiarki po buncie Skynetu.\n– Ma rację – stwierdził Luke. – Trąci od nich gumą.\n– Kogo to obchodzi? Znajdźcie nam zakwaterowanie! – burzył się tupeciarz.\n– No, jedzenie, ogrzewanie, spanie.\n– Pan raczysz sobie żartować! Mieliśmy was tylko ewakuować i ochraniać w drodze do nowego punktu docelowego. To zrobiliśmy. Misja wykonana i zabieramy się stąd.\n– Wasze życie nie jest na tyle warte, by płacić wam za nie miliony. Wartość waszego żywota określa ochranianie wielkich jak my, którzy do czegoś w życiu doszli! Po was nikt nie zapłacze, ale nas nie da się zastąpić!\n– Doprawdy? Popatrzcie wokół! Ten świat już zdecydował, że bez ludzi, którzy by na was robili, jesteście niczym! – opieprzył go Adam.\nNim ktokolwiek zdążył zareagować, tupeciarz wyjął pistolet i złapał stojącą przed nim Ulrike, przystawiając go do głowy. Zaszeleściły wyciągnięte ku niemu strzelby.\n– Chyba się nie zrozumieliśmy. Nie płaciłem wam za bycie jakąś przyzwoitką. Mieliście nam zapewnić bezpieczeństwo, a nie jest bezpiecznie. Sami to stwierdziliście. Nie wiemy, co się stało z tymi wszystkimi ludźmi.\nDecoy potrząsnął głową z politowaniem. Położył dłoń na lufie Japonki i popatrzył po reszcie zespołu, każąc opuścić broń, po czym ruszył niespiesznie ku blondasowi.\n– Nie podchodź, bo rozwalę jej łeb!\nDeacon nawet się nie zawahał.\n– Sam tego chciałeś! – rzucił z nienawistnym spojrzeniem i górną wargą wygiętą w motylka.\nBlondas pociągnął za spust i rozległo się głośne KLIK. I kolejne, i następne.\nTupeciarz popatrzył skonfundowany na broń, nim Deacon wyrwał mu ją z ręki i rozbił jej kolbą nos blondasa.\nFacet zwijał się na asfalcie, wyjąc z bólu.\n– Trzymanie naboi w magazynku osłabia sprężynę, więc pozwoliłem sobie je wyjąć i umieścić w miejscu z dala od dzieci. Jak widać, będę musiał trochę podnieść granicę wiekową dla tego, co kwalifikuje się jako dziecko.\n– Zostawicie nas na lodzie? Nigdy nie byliśmy w takiej sytuacji! Nie wiemy, jak przeżyć na ulicy! – protestowała polityczka.\n– Zabawne, to samo pisałem, kiedy odwoływałem się od zwolnienia z roboty w jednym takim korpo – rzekł Nahutak.\n– Może jednak powinniśmy się rozejrzeć? I tak musimy zatankować – sugerowała Gitahara.\n– Dobrze. Podzielimy się na trzy grupy. Gitahara i Ulrike, ze mną, potem poszukamy stacji benzynowej. Sandstar i Luke sprawdzicie dół ulicy. Nahutak, Rahu i Ketu, w górę ulicy. Cywile za nami, trzymać się blisko i nie stawać na linii strzały, jasne?\nNa koniec Adam sprawdził odczyty funkcji witalnych członków zespołu na urządzeniu przypiętym do piersi, przesyłane bezprzewodowo przez ich aparaty co piętnaście sekund. Pomiary wskazywały podwyższony puls, w granicach normy.\n– Wolę rzeczy, do których mogę strzelać – odparł Sandstar.\nAdam pozwolił sobie na lekki uśmiech.\n– Trzymać kontakt radiowy.\nDrużyna Deacona sprawdzała wieżowiec, przy którym stali. Trafili do hotelowej kafejki.\n– Nie wydaje ci się to miejsce podejrzane? – pytała Gitahara.\n– Tak. Te ślady są zbyt świeże. Jakby ludzie zniknęli tuż przed naszym przybyciem – rzekł Decoy.\n– Nie tylko to. Jest tu zbyt czysto: żadnych papierków, pyłu na podłodze, odsuniętych i przewróconych krzeseł. Jakby przed ewakuacją pozwolono mieszkańcom spokojnie posprzątać – dodała Ulrike.\n– Masz rację, niby są rozłożone talerzyki i filiżanki, ale czyste. Jak…\n– Upozorowana sceneria – dokończyła Uli.\n– Co tu mogło zajść? I gdzie ci wszyscy ludzie się podziali? – pytała „sutenerka”.\n– Czy to ważne?! Mamy dom! – zganiła ją Australijka.\n– Cieszę się, że wam się podoba. Do tego dążyliście. Do depopulacji, by zostali tylko ludzie dla was użyteczni. Ja tu nie zostaję. Tankuję prom i spływam.\n– Dziwne, nie, Nahu?\n– Tak, zniknięcie upozorowane na spokojny wymarsz. Też coś!\n– Ty sprawdź ten budynek, ja ten po drugiej stronie ulicy – rzekł Sandstar.\nInuita przytaknął i wszedł do knajpy.\nNahutak przechodził obok dekoracyjnego czerwonego jabłka w wiklinowym koszyczku na środku stołu. Zgłodniał, więc chwycił za nie mimochodem, patrząc przed siebie. Owoc drgnął, ale nie popuścił. Inuicie omal nie wykręciło ręki i nie przewróciło go na czarno-białe kafelki ułożone jak szczerbate zęby. Odwrócił się do stołu i jeszcze raz spróbował podnieść przedmiot.\nMężczyzna uderzył je kolbą. Jabłko zapiszczało i rozlało w czarną maź, nim zlało się z powrotem w jabłko.\nInuita zamarł, skonfundowany, po czym sięgnął po krótkofalówkę na kamizelce, gdy poczuł, że coś lub ktoś schwytało go od tyłu.\nDeacon odnalazł dużą stację paliw. Miała napędówkę dla autolotów, latających samochodów, więc powinno się nadać. Ulrike chciała iść włamać się do systemu i odblokować pompy, ale Decoy uznał, że skoro ludzie nagle wyemigrowali, nie mieli czasu myśleć o zakręcaniu zaworów.\nPaladin chwycił za pistolet nalewczy, nacisnął spust, ale paliwo nie chciało lecieć.\n– Dziwne. Wskaźnik na dystrybutorze wskazuje, że jest zapas.\nUlrike podeszła do stojaka z olejami napędowymi. Wyglądały na pełne, ale potrząsanie nimi nie dawało odgłosu chlupotania. Otworzyła pojemnik i zobaczyła, że jest pusty, więc ustawiła go do góry dnem. Prześwit kanisterka wskazywał, że jest wypełniony po brzeg, ale nic się z niego nie wylewało.\nPokazała pojemnik Decoy’owi.\n– Musimy się wynosić. To jakaś atrapa. Hologram.\nChwycił za krótkofalówkę.\n– Nahu? Jesteś tu, brachu?\nInuita rozpłynął się w powietrzu. Sandstar wcisnął przycisk krótkofalówki i powiedział:\n– Nahu zniknął.\n– Jak to: zniknął?\n– Sprawdzaliśmy naprzeciwległe budynki. Widziałem go przez szybę knajpy. Spuściłem na chwilę wzrok, bo wydawało mi się, że coś poruszyło się pod ladą, a gdy podniosłem oczy, już go nie było. Nie został po nim nawet ślad.\n– Odczyty w normie. Miej oczy szeroko otwarte i czekaj na wsparcie. Ktokolwiek go zabrał, liczył na to, że się rozdzielicie, ale nie mógł odejść daleko. Tym bardziej z nieprzytomnym ciałem.\nAdamowi odpowiedziała cisza.\n– Sandstar, odbiór!\n– Rahu, Ketu, Luke? Zgłoście się!\n– Co jest, szefie? – odpowiedział Luke.\n– Gdzie Rahu i Ketu? – w jego głosie wyczuł narastającą panikę.\n– Jeszcze przed chwilą tu by…\nAdam usłyszał jakieś niezidentyfikowane odgłosy na linii.\n– Luke, jaki status?! Odbiór!\n– Musimy ich uznać za zaginionych w akcji – zasugerowała Ulrike.\n– Nie możemy odlecieć bez nich! – Z oczu Adama biło przerażenie.\n– Za chwilę nie odlecimy nawet i my! – nagliła Japonka.\n– Wszyscy do transportera. Gazem! – zawołał na klientów, którzy ostatnio, gdy patrzył, próbowali częstować się zapasem alkoholi na stacji.\n– Pomocy! – wołała „sutenerka”, gdy z drzwi sklepu na stacji wystrzeliły czarne mackowate obiekty i wciągnęły ją do środka, szybciej, niż zdążyłby je ustrzelić. Jej nawoływanie natychmiast umilkło.\n– Nadal chcesz ich szukać?\nAdam potrząsnął głową z wyrazem zdruzgotania.\nPobiegli do statku.\n– Nie możemy się oderwać! – denerwowała się Ulrike.\n– Stoimy na tym czymś! Przykleiło nas! – zauważyła Deacon\n– Odlećcie szalupą! – proponowała Gitahara.\n– Nie wyniesie na orbitę trzech osób! Są tylko dwie komory bioretencyjne!\nJaponka zasalutowała i wydbiegła z pojazdu, strzelając do czarnych fal, które podniosły się z asfaltu, rozciągając go, jakby były jego częścią.\n– NIE, WRACAJ! TO ROZKAZ!\nUlrike czekała na polecenia.\n– Odkotwicz szalupę. – Przetarł głowę z wyrazem docierającej do niego grozy sytuacji.\nMniejszy statek oddzielił się od kadłuba. Jego spód leżał wewnątrz konstrukcji transportera jak człowiek w fotelu, więc macki trzymające płozy go nie mogły zatrzymać.\nSzalupa wzniosła się na orbitę z ilością paliwa, która pozwalała jej ledwie dryfować w oczekiwaniu na wezwaną pomoc. A wezwać ją musieli, nie mieli wyjścia.\nPaladin obserwował z kosmosu Ziemię, tęsknie wypatrując przez wyziernik. Według czujników pulsu, reakcji neuronalnych i oddechu wszyscy członkowie ekipy jeszcze żyli. Decoy obiecał im, że sprowadzi posiłki i ich odszuka, choćby była to ostatnia rzecz, jaką zrobi w życiu.\nNagle wypuścił kawę z ręki. Filiżanka rozprysła się na podłodze.\n– Nie… NIE! – Przywarł do okna w pozie bezsilności.\nPlaneta otworzyła się. Wpierw jako okrągły otwór, a potem jako ząbki czosnku, które zapadły się do środka. Otwór poszerzył się niemal na całą średnicę globu, odsłaniając miriady szpiczastych zębów po bokach rozpadliny, aż do samego wnętrza. Miasta pozostały nienaruszone, stanowiły część planety-mimikrona. Oceany udawały wodę tylko tuż przy powierzchni, resztę stanowił mięsisty otwór gębowy.\nDecoy widział na tle jaśniejącego jądra Ziemi kilka drobnych sylwetek wpadających do lawy. W jednej chwili ich odczyty witalne wygasły.\nDeacon uderzył pięścią o szkło. Padł na kolana, płacząc jak chłopiec.\nEva usiadła przy nim, objęła i przytuliła jego głowę do ramienia. Drugą dłonią bawiła się blachami z napisem: „nie reanimować”. Eva panicznie bała się wszelkiego unieśmiertelniania. Żadnego przenoszenia świadomości do robotycznego ciała, cyfrowej nieśmiertolności dzięki nanobotom ciągle naprawiającym ciało, kriogeniki, niekontrolowanej hibernacji, konwersji duszy na algorytmy sztucznej inteligencji, krzyżowania DNA z ogórczakiem, utknięcia w czarnej dziurze, gdzie czas nie płynie. Nic. Na końcu długiego tunelu ze światłem na końcu chce zobaczyć wyłącznie rodzinę.\nAdam trwał w stanie zawieszenia dłuższy czas, lecz gdy już ochłonął, wiedział, co zrobi, by śmierć kompanów nie poszła na marne. Ostrzeże innych.\nWstał i wypatrywał wezwanej pomocy.\nBlisko pół godziny później dostrzegł na horyzoncie inny statek. Był zbyt daleko, by rozpoznać jego barwy. Jednak to, co wypuścił nie pozostawiło żadnych wątpliwości.\n– To pociski grawitacyjne – rzekła zduszonym głosem Ulrike, wpatrzona w radar z rosnącą paniką w oczach w przerażające kształty z charakterystyczną kulistą głowicą.\n– Co oni wyprawiają?! – zastanawiał się.\n– To był zaszczyt pod panem służyć, kapitanie.\n– Co? Eva?\nOdwrócił się w sam raz, by zobaczyć, jak Ulrike przystawia sobie pistolet fazonowy pod szczękę i pociąga za spust. Padła martwa z dymiącą, kolistą dziurą wychodzącą z czubka głowy, dającą wątły czerwony poblask.\n– Uli! – Wystękał z bolesnym grymasem. Jego powieki trzepotały, jakby nadawał kod Morse’a. Nie zwykł jednak okazywać zbytnich emocji, więc wziął się w garść i podbiegł do mostka, by włączyć sygnał oznaczający poddanie się i zasygnalizować swoje zamiary przez telekom. Gdy pociski zbliżyły się, zobaczył czarne macki wyrastające z kadłuba jego szalupy i sięgające w kierunku rakiet.\nWyłączył światła kapitulacyjne i włączył sygnalizację awaryjną i ataku. W żargonie militarnym oznaczało to „nie odzyskiwać” i sugerowało, że misja ratunkowa jest zagrożeniem dla ludzi i może powtórzyć sytuację kryzysową na jednostce ratunkowej. W skrócie: to, co na nim jest, powinno zostać na nim uwięzione za wszelką cenę, nawet jeśli oznacza to straty w ludziach i sprzęcie.\nWłączył komunikator hologramowy, wyprostował się i zasalutował. Trwał w takiej pozycji na oczach strzelającej jednostki, póki pociski nie zmiażdżyły jego transportowca w małą czarną dziurę i obraz się urwał.\nLudzie na obcej jednostce zasalutowali na cześć nieznanego żołnierza, który za wszelką cenę nie chciał dopuścić, by to, co przywiózł z Zie-N-i (nazwanej tak od greckiej litery N następującej po MI) rozprzestrzeniło się w kosmosie.


Wiedza o zwierzętach :: Poradniki :: Drakensang: The River of Time :: Gry :: Game Exe\nJedną z trzech umiejętności, dzięki którym nawet początkujący gracz może bardzo szybko wzbogacić się już na samym początku rozgrywki, jest "Wiedza o zwierzętach". Ta niezwykle praktyczna zdolność pozwala wybranemu bohaterowi oprawiać zabite przez członków drużyny zwierzęta.\nTaki widok w Drakensang: The River of Time to nic specjalnego – dzikie zwierzęta spotyka się co i rusz.\nOgrom płynących z tego faktu korzyści, głównie materialnych, zawdzięczamy temu, że pośród wszystkich odwiedzanych lokacji spotykamy bardzo wiele zwierząt np. wilki, dziki czy pająki, a każde z nich "pozostawia po sobie" co innego. W związku z tym po walce można uzyskać nie tylko różne skóry, ale również kły, pazury, gruczoły, ścięgna, ogony i wiele innych.\nPraktycznie każde martwe zwierze = jakaś zdobycz.\nZe zdobytymi w ten sposób trofeami jest tak, że albo przydają się w alchemii bądź w łuczarstwie, albo można na nich niemało zarobić. Otóż każdy z kupców za praktycznie każdą oprawioną część dzikiego zwierzęcia daje spore pieniądze, dlatego, jak wspomniałem na początku, inwestowanie punktów w "Wiedzę o zwierzętach" pozwoli bardzo szybko napełnić brzęczącymi dukatami twą sakiewkę. O ile rozwijanie "Zielarstwa" należy wiązać z równoczesnym inwestowaniem PD w "Alchemię", o tyle w tę zdolność inwestujemy głównie ze względów finansowych.\nZdobywane dzięki "Wiedzy o zwierzętach" trofea nierzadko sprawdzają się jako składniki wielu instrukcji.\nFakt faktem, że ciekawsze eksponaty można zatrzymać dla siebie – a nuż przydadzą się do wykonania niesamowitego planu na potężną broń, jednak większość z nich, głównie te, których szybko zdobywa się bardzo wiele np. skóry czy ścięgna, należy śmiało spieniężać.\nW tym wypadku również obowiązuje stara zasada – im więcej punktów doświadczenia zainwestujesz w "Wiedzę o zwierzętach", tym większe prawdopodobieństwo, że wybrany bohater skutecznie oprawi pokonane bestie. Warto zakupić nóż kuśnierza, który zwiększa tę umiejętność o dwa dodatkowe punkty.\nKto by pomyślał, że za szczęki wielkiego żuka można dostać tyle pieniędzy?\nTrzeba pamiętać, że decydujące o sukcesie bądź porażce atrybuty to Odwaga, Spryt oraz Intuicja, dlatego przed próbą oprawienia zabitych zwierząt warto podwyższyć jeden z nich wybranemu bohaterowi zaklęciem z serii Attributio, by zwiększyć szansę na powodzenie.\nJako że gromadzone skóry swoje ważą, szczególnie wtedy, kiedy są zbierane w dziesiątkach, należy zwrócić uwagę na siłę bohatera, by mógł je z łatwością nosić, bo przeciążenie wyraźnie da się we znaki zarówno podczas akcji ofensywnych, jak i defensywnych, a martwy myśliwy, to zły myśliwy. Pomyślnych łowów!


Paczka kurier Sucha Beskidzka zamów online » Przesylki kurierskie\nFirma kurierska Brzeszcze – a więc w jaki sposób ułatwić sobie egzystencje w mieście Kto z nas w obecnych czasach przynajmniej raz nie zamówił paczki dostarczanej przez firmę kurierską , albo jej nie przesłał. Ciężko nam sobie nawet pomyśleć, że nie było takiej usługi, aż trudno uwierzyć,że świadczenia kurierskie są tak stosunkowo młode w naszym kraju.\nWcześniej wszystek transport przesyłek skupiał się w rękach Poczty Polskiej. Pierwsza prywatna firma trudniącą się przewozem paczek utworzyła się ledwo w 1978 roku. Rewolucję w tej branży w Polsce, przyniosło nawiązanie współpracy rodzimego przedsiębiorstwa Cargo z DHL Worldwide Express, czołowej firmy w świecie. Oddziaływanie na uatrakcyjnianie tego rynku ,miało przyłączenie się Polski do Unii Europejskiej co umożliwiło w głównej mierze przyciągnięcie do kraju innych tego rodzaju działalności .\nObecnie na rynku Polskim funkcjonuje ogrom podobnych spółek, wybór jest olbrzymi, więc każdy ma możliwość znaleźć coś optymalnego dla siebie. Niejedna taka firma kurierska Brzeszcze , w którym przebywasz obrała sobie na siedzibę. Dzięki czemu bez przeszkód wyszukasz tego rodzaju przedsiębiorstwo wystarczy, że np. wpiszesz w wyszukiwarkę frazy Paczka kurier Brzeszcze gdzie mieszkasz i wszystko okaże się wiadome. Wielość takich firm powoduje, że ich konkurencyjność stale rośnie, nie tyko w opozycji do poczty polskiej, ale również do samych działalności kurierskich, więc możemy ufać, że będą w celu ściągnięcia jak największej liczby osób, korzystających z usług , stale podnosiły swoje normy. Tak się z pewnością też dzieje, tworzone są też raz w roku specjalistyczne rankingi , która firma realizuje najlepiej oczekiwania własnych klientów, oceniane są tam zarówno firma kurierska miasto (czy jest konieczność większej liczby kurierów , miejsc odbioru), oraz pracownik dostarczający paczki.\nWiększość osób zdaje sobie sprawę jakie cele ma przedsiębiorstwo kurierskie ,ale warto usystematyzować odrobinę tą wiedzę. Firmy kurierskie w miastach w naszym kraju oferują bardzo szeroki zakres swoich usług:\nkiedy nadajemy paczkę w kręgu naszego zainteresowania jest Paczka kurier Brzeszcze . Najważniejszym zadaniem jest to, żeby jak najszybciej dostarczyć odebraną od nadawcy, lub ze specyficznie wyznaczonego miejsca odbioru paczkę\nwskazane jest pamiętać, że paczkę może przesłać firma , ale również jednostka prywatna\nfirmy z tej branży mają również dla swoich klientów inne usługi takie jak zabezpieczanie przesyłki, możliwość doręczenia w dni niepracujące lub bezpośrednio do miejsca odbioru, przesyłki tzw. expresowe, możliwość obserwowania paczki oraz dostania powiadomienia po jej dostarczeniu, a nawet dedykowany odbiór wybranej osoby\nfirma kurierska Brzeszcze w którym ulokowała własną placówkę ma za zadanie na bieżąco zapewniać o odpowiednią liczbę personelu przede wszystkim osób rozwożących przesyłki\nTak jak wcześnie było wspomniane w zakres usług firm kurierskich, wchodzi także możliwość przesłania przesyłek wielkogabarytowy. Kiedy mamy do czynienie z taką przesyłką? To zależy od firmy , wiele z nich jednak przesyłki o wadze 30, 50 czy nawet 70 kg traktują jako normalną paczkę, wszystkie ponad tą wagę uznawane są jako tzw. przesyłki paletowe. Palety są to podwyższone wykonane z drewna podesty o funkcji składowania oraz przemieszczania różnego rodzaju rzeczy. szczególnie masowa paletą jest paleta EURO o niezmienianych wymiarach 120 x 80 x 15 cm, oraz ciężarze do 1000 kg.\nTowary nie spełniające tych wymogów mamy możliwość przesłać tzw. pół paletą lub paletą niestandardową o wielkości jaka nam odpowiada. Jakie rzeczy przy tego rodzaju wysyłce powinniśmy mieć na uwadze? A więc po pierwsze Paczka kurier Brzeszcze .\nTo są kwestie , które mają tutaj kluczowe znacznie. Paczka, bo jak już to wcześniej było opisane jeśli przekracza dozwoloną wagę będzie to z automatu przesyłka paletowa. Przewoźnik, bo trzeba szczególnie pamiętać o tym, że przekazana przez nas paczka do kuriera, zostanie zrealizowana w tzw. systemie burta – burta co znaczy, ze kurier ma obowiązek dostarczenie paczki pod wskazany adres oraz wyciągnięcie jej z auta samochodu , ale nie ma obowiązku jej wnoszenia do nabywcy. Miasto, bo, tego rodzaju przesyłki są doręczane w kolejnym dniu roboczym tylko wtedy, gdy firma kurierska ma swój oddział w mieście, do którego jest nadana, w przeciwnym razie są dostarczane w ciągu 2 dni pracujących od nadania.\nPomimo niewielkich rozbieżności wynikających z wielkości wysyłanego towaru to właśnie firmy kurierskie są z reguły typowanymi środkami transportu tego rodzaju rzeczy.\nUważam, że jest to dla wielu ludzi tak ewidentna rzecz , że ogrom klientów, nie zastanawia się nad innym wyborem, trzeba jak najbardziej przyznać poczcie, że przez lata wykonało się w tym miejscu wiele dobrych ewolucji, ale to wciąż przedsiębiorstwa kurierskie rządzą. Otóż przesyłając paczkę przez kuriera w miejscu zamieszkania , oszczędzamy głównie czas , co w dzisiejszym świecie jest bardzo upragnione , większość operacji, które musimy wykonać podczas nadawania paczki zrobimy w sieci w zasadzie wszystko oprócz przeznaczenia przesyłki kurierowi, a nie musimy jak w wypadku poczty wyczekiwać często długie godziny w kolejce . Damy radę zrealizować to bez wychodzenia z domu, ekspresowo, łatwo i wydajnie z szansą śledzenia drogi naszej przesyłki. Warto dodać, że przedsiębiorstwa kurierskie to prywatne firmy, z ogromną konkurencją na rynku , dlatego dążą bez przerwy do poprawy własnych usług w celu przyciągnięcia do siebie jak największej ilości klientów.\nJakiego dokonamy wyboru, kiedy będziemy nadawać paczkę ,to już leży w swojej gestii, jednak powinno się rozważyć wszystkie za i przeciw ,każdemu zależy na tym, żeby paczka dotarła nie zniszczona i expresowo.\nPaczka kurier Brzeszcze to rzeczy o których koniecznie pamiętaj przy selekcji firmy której , polecisz wykonanie, możesz zawsze wspomóc się opiniami innych zleceniodawców.\n20 listopada, 2019 20 listopada, 2019 Ekspres Kurier\n24 października, 2019 24 października, 2019 Ekspres Kurier


UX design dla Stron Internetowych, SEO - Warsaw Media House\nProjektujemy i optymalizujemy strony internetowe\nSzukasz profesjonalistów? UX Design – Sprawdź nas, Skonsultuj projekt już dziś.\nProjektowanie doświadczeń użytkownika polega na zrozumieniu, jak czują się klienci, gdy wchodzą w interakcję ze stroną internetową. UX design wymaga więc zrozumienia person, kontekstu w jakim korzystają ze strony, badań użytkowników i testowania rozwiązań. W tym celu przydane są nagrania wideo aktywności użytkownika na stronie internetowej.\nDobry projekt UX – czyli jaki ?\nWspółpracując z WMH AGENCY przeprowadzimy szereg badań i analiz, których celem jest znalezienie odpowiedzi na pytania:\n-Czy strona internetowa to jest użyteczna?\n-Użytkownik porusza się po witrynie z łatwością, czy ma problemy z nawigacją?\n-Czy wszyscy użytkownicy odbierają produkt, usługę w ten sam sposób?\n-Czy strona internetowa dostarcza szczegółowych i przejrzystych informacji?\nNastępnie przygotujemy projekt UX, którego celem jest dostosowania architektury strony internetowej do celów biznesowych Twojej firmy.\nUX Design to przede wszystkim projektowanie doświadczeń użytkownika. To również odpowiedź na pytanie: Jak powinien funkcjonować cyfrowy produkt? (strona www, aplikacja, płatności online). Poprawnie wykonana strona internetowa wpływa na zdobywanie przewagi konkurencyjnej. Użytkownik otrzymuje przejrzyste informacje, za która jest gotów zapłacić (np. złożyć zamówienie, pozostawić leada). Na te wszystkie pytania odpowie nasz zespół UX Design analizując Twój brief. Oferujemy współpracę w obszarze:\nAudyt strony bądź serwisu internetowego,\nKreacje graficzne (ulotki, bannery),\nWygląd produktów oraz ich opakowań.