Pług z wałem zagęszczającym czy osobno pług i wał? - Pługi - Agrofoto.pl Forum Rolnicze i Galeria Rolnicza\nNapisany 05 grudzień 2006 - 19:40\nCzy uważacie, że pług wyposażony w ramię do wału zagęszczającego, który ciągamy wraz z nim jest lepszy od zwykłej orki pługiem, a później przejechaniem zaczepianym do ciągnika szerokim wałem? Może macie inne propozycje wstępnej uprawy przed zestawem uprawowo-siewnym?\nNapisany 05 grudzień 2006 - 19:55\nja mam campbelle za pługiem i nie wyobrażam sobie orki siewnej bez wału.coprawda ma kilka wad ale jakie zalety!!!\nNapisany 05 grudzień 2006 - 19:58\nja mam campbelle za pługiem i nie wyobrażam sobie orki siewnej bez wału.coprawda ma kilka wad ale jakie zalety!!!Konkretniej?\nNapisany 05 grudzień 2006 - 20:19\nlepiej pług z wałem, tylko zawieszany jest drogi i wymaga dużego udźwigu, a przyczepiany sprawia kłopoty na uwrociach. Przewaznie robię przyczepianym Campbellem ( trzy sekcje razem 4,2m ) po zaoraniu, czasem też przyczepiam jedną sekcję wału za pługiem.\nNapisany 05 grudzień 2006 - 21:14\nmoim zdaniem to zależy od ciagników uzywanych w gospodarstwie i od ilosci ludi w nim pracujacych. jesli masz mniejszy traktor i ma kto wywiezc wał do pola to najtaniej kupic wał za pługiem. jesli nie masz nikogo do pomocy i chcesz zmienic pług to kup kverdzia z pakomatem z z banki jeden traktor nowy pług idealna maszyna troszke droga ale za***ista. a jesli masz przedni TUZ i zapas mocy w ciagniku to mozesz wzucic wał z przodu. korzystnie to wpływa na obciazenie traktora bo przod jest wtedy dociazony. mozesz jeszcze kupic wał na przedni tuz pług z tyłu i bedzie ok. moim zdaniem powinies uwzglednic cene wału i jego przemieszczanie jesli masz poa w calznie ok jakos sobie poradzisz jesli masz rozpiepszone po kilku wioskach to musisz pomyslec o czyms kompleksowym np pług z pacomatem. aha jeszcze jedno jesli siejesz nawozy po orce przed uprawa i siewem to lepisj zeby wał szedł zaraz za pługiem bo wtedy przy sianiu nawozów nie robisz takich kolein i traktor lepiej idzie.\nNapisany 05 grudzień 2006 - 23:02\nwitam akurat posiadam wał doprawiający na przednim TUZie (wachadłowy)robi idealnie i jest wygodny na przecznikach (chyba szybciej się manewruje niż pacomatem) ptymalne rozłorzenie masy na osie i latwość transpotru niestety ma duże zapotrzebowanie na moc a z tego co słyszałem w przypadku pacomatów następuje odciążenie plugai nawet spada zużycie palwa :)\nNapisany 06 grudzień 2006 - 21:48\nmistrzu jakiej firmy masz ten wał?Expom? jaki traktorek i jaki pług do tego?\nNapisany 07 grudzień 2006 - 01:01\nA jak to jest z ramieniami do pługów? Gdzie można kupić, za ile i do jakich marek?\nNapisany 07 grudzień 2006 - 09:41\nwitam tak ten wał jest EXPOMU kosztował mnie 14200netto i jest zakładany na przedni TUZ z tego co wiem to do Ursusa i Zetora to istnieją werse przykręcane do ramy (podob nie jak ładowacz czołowy) polug mam4*48 z UNI(Niepolecam)a wał ma 2,2m to ciągnie 133konny ciągnik na raczej lekkich glebach\nNapisany 07 grudzień 2006 - 21:53\nramie do pługa mozesz kupic u producenta pługa. hydrauliczne do ibisa kosztuje 1900zł. rozumiem ze do obrotówki. bo do zagonowego to lepiej samemu zrobic. albo popatrz na urzywane tam tez jest tego troche moze ktos ci sprzeda osobno\n@lukas120 z którego roku masz ibisa? co cie w nim drażni? jakie masz zabezpieczenia?\nNapisany 07 grudzień 2006 - 22:03\nwitam tak ten wał jest EXPOMU kosztował mnie 14200netto i jest zakładany na przedni TUZ z tego co wiem to do Ursusa i Zetora to istnieją werse przykręcane do ramy (podob nie jak ładowacz czołowy) polug mam4*48 z UNI(Niepolecam)a wał ma 2,2m to ciągnie 133konny ciągnik na raczej lekkich glebachU mnie to z tym zestawem valtrze brakłoby żaru z jaką szybkością u siebie robisz ?\nNapisany 08 grudzień 2006 - 05:37\nto wszystko możliwe :D mam lekkie kawałki 4-6klasa to zależy 8-10km/h 1750-1900obr/min ale mam jeden kawałek 2-4klasy tam akurat w tym roku robiłem orkę zimową a za tok zię okarze ale wiem ze tak łatwo niepójdzie :)widziałem podobny zestaw pług5*50 i wał2,5m i FENDT 923 jaka róznica ;D a w moich okolicach tak się użuwaciągnik 110-130km i pług 4obrotowa lub 5 zagonowa.\nNapisany 08 grudzień 2006 - 23:47\nwidziałem podobny zestaw pług5*50 i wał2,5m i FENDT 923 jaka róznica ;D a w moich okolicach tak się użuwaciągnik 110-130km i pług 4obrotowa lub 5 zagonowa.Przecież to by poradził ze spokojem ciągnik 150 KM...\nNapisany 10 grudzień 2006 - 10:53\n@lukas120 możesz porobić więcej fotek valtry i wału? A czy by się nie dało zrobić go w garażu(chodzi o wał na przedni tuz)\nNapisany 10 grudzień 2006 - 22:02\nten pług idzie ciezko i strasznie sie oblepia lepiej dołożyć 15 kawąłków i kupić kverllanda lub gregora unii nie polecam\nNapisany 11 grudzień 2006 - 09:13\nwitam tak ten wał jest EXPOMU kosztował mnie 14200netto i jest zakładany na przedni TUZ z tego co wiem to do Ursusa i Zetora to istnieją werse przykręcane do ramy (podob nie jak ładowacz czołowy)mozesz cos wiecej powiedziec gdzie widziales taki wal?dla mnie to by byl ideal:) zaczepic do ramy i miec swiety spokojpozdrawiam i czekam na jakies info - jakis link albo cokolwiek:)dostalem dzis odpowiedz wal doprawiajacy zawieszany na przedni tuz (rowniez na rame do ursusa/zetora) szerokosc 1.8m - cena 8.5tys nettojak myslicie to takiego V&N bedzie jak znalazl czy nawet do inneg wynalazku, powinien tez pomoc transportowac plug, zawsze to jakas przeciwwagapozdrawiamYacentY\nNapisany 13 grudzień 2006 - 15:47\nWiecie co tak siedze i się nudze i sobie rozmyślam ;D\nA tak całkiem na poważnie to mam pytanie. Mam Lambo 105 km i do tego kupiłem Ibisa 3+1 odkładnie XL. Czy jakbym jeszcze dorzucił do tego zestawu wał za pługiem, ciagnik bardzo to poczuje. Jakie wały polecacie ?\nNapisany 13 grudzień 2006 - 17:22\nz tego co gadalem z gosciem z kvernelanda i z jednym traktorzysta to wal to jest to samo co jedna odkladnia w plugu - czyli zapotrzebowanie okolo 20-30km\nNapisany 13 grudzień 2006 - 20:12\nja mam pojedynczą campbelle.30 km to juz trocha za dużo...myślę,ża trzeba odjąć 1-2km/h tyle wiem z doświadczenia ;)\nNapisany 13 grudzień 2006 - 20:54\nMam Pytanie do Piotra\nChodzi mi pług który posiadasz Kverneland oczywiście.\nJak sie prawuje na co trzeb zwrócić uwagę przy kupnie.\nBo właśnie za takim sie rozglądam.\nDzięki za informacje z góry.


Maski w sporcie -\nMaski w sporcie\nUprawiając sport na otwartej przestrzeni, narażamy się na szereg niedogodności związanych nie tylko z panującą aurą, ale także ze stanem powietrza. Coraz bardziej zanieczyszczone powietrze sprawia, że trening, zamiast poprawiać wydolność oddechową, dodatkowo obciąża i zanieczyszcza płuca. Jeżeli więc mieszkamy w mieście lub w naszej okolicy napotykamy się na powietrze pełne smogu, warto zastanowić się nad rozwiązaniem, jakim jest bieganie w masce antysmogowej. Może się to wydać dość ekscentrycznym pomysłem, zwłaszcza na początku, ale tak naprawdę to doskonały pomysł na zadbanie o swój organizm podczas biegu.\nJak zabezpieczyć się podczas treningu w mieście?\nZarówno biegacze wyczynowi, jak i amatorzy coraz częściej biegają w maskach. Jeżeli przyjrzymy im się bliżej, możemy zauważyć, że są to nie tylko maski oczyszczające powietrze, ale także maski tlenowe. Warto przyjrzeć się tym gadżetom nie tylko jako ekscentrycznym pomysłom dla biegaczy, ale także jako naprawdę użytecznym sprzętom. Działanie maski antysmogowej jest dość proste, ma ono na celu zatrzymanie drobinek smogu znajdujących się w powietrzu i zapobieganie dostaniu się ich do układu oddechowego. Wkład filtrujący ma za zadanie wychwycenie cząsteczek mniejszych niż 2,5 μm.\nNajczęściej stosowanymi przez biegaczy i nie tylko, maskami są tak zwane półmaski filtrujące. Mogą być wyposażone w filtry dwojakiego rodzaju, HEPA – zatrzymujący także bakterie grzyby i wirusy oraz filtr węglowy, który zatrzymuje także pyły gazowe, czyli między innymi spaliny wytwarzane przez samochody. Bieganie w masce antysmogowej ma więc sens, jeśli musimy biegać w mieście, w otoczeniu samochodów, dzięki temu do naszych płuc nie dostaną się niebezpieczne cząsteczki smogu.\nJak poprawić wytrzymałość w czasie treningu?\nDrugim rodzaje masek, które coraz częściej możemy spotkać także u osób amatorsko uprawiających bieganie czy jazdę na rowerze, są maski tlenowe. Do niedawna trening z takim wyposażeniem był domeną sportowców wyczynowych. Od kiedy zaczęły pojawiać się coraz częstsze doniesienia o wpływie maski tlenowej na wytrzymałość, maski pojawiły się także wśród amatorów. Ważne jest, aby podkreślić, że maska nie ma na celu ułatwienia treningu, wręcz odwrotnie, na początku może go znacznie utrudniać. Po co więc stosować to rozwiązanie?\nZawodowi sportowcy budują w ten sposób większą wytrzymałość i zwiększają pojemność płuc. Dzięki temu mogą szybciej pokonywać dłuższe dystanse i osiągać coraz lepsze wyniki. Zasadniczo działanie maski tlenowej zbliżone jest do intensywnego treningu na dużej wysokości. Na większej wysokości występuje mniejsza ilość tlenu, organizm, aby sobie z tym poradzić produkuje więcej hemoglobiny, która transportuje tlen do poszczególnych części ciała. Po treningu na wysokości organizm przez pewien czas wytwarza więcej hemoglobiny nawet w zwykłych warunkach treningowych, dzięki czemu sportowcy są w stanie osiągnąć zdecydowanie lepsze wyniki. Jednak badania dowodzą, że dobroczynne działanie treningu na wysokościach trwa około dwóch tygodni, po czym ilość hemoglobiny wraca do normy.\nPo co biegać w masce tlenowej?\nEfekt zwiększonej ilości tlenu, przekładający się na wyniki w sporcie można osiągnąć także bez konieczności wyjazdu w góry. Zauważono bowiem, że trening w masce tlenowej przynosi porównywalne efekty, a można go przeprowadzać w dogodnym czasie i miejscu. Także amatorzy chcący poprawić swoje osiągnięcia zaczęli używać masek podczas treningów w parku czy w lesie. Bieganie w masce można dostosować do swoich możliwości treningowych, początkowo należy nauczyć się właściwego oddechu. Następnie można zwiększać poziom obciążenia, im trudniej się oddycha, tym więcej hemoglobiny musi organizm wyprodukować.\nPo zdjęciu maski organizm dostaje dodatkową energię dzięki swobodnemu dostępowi do odpowiedniej ilości tlenu. Pozwala to na ćwiczenie z większą intensywnością lub z większym obciążeniem. Bieganie w masce wymaga czasu, organizm musi się przyzwyczaić do innego sposobu oddychania, u jednych potrwa to dłużej, u innych krócej. Jednak efekty, jakie można dzięki temu osiągnąć, zdecydowanie warte są zachodu. Nawet amatorzy zauważą wzrost wydolności i dotlenienia organizmu.\nCo zyskujemy, trenując w masce?\nDzięki treningowi w masce tlenowej rośnie wydolność aerobowa, czyli zdolność do długotrwałego wysiłku. Docenią to zwłaszcza osoby przygotowujące się do maratonu. Po kilku tygodniach takiego treningu dużo szybciej i łatwiej można pokonać ten sam dystans co wcześniej bez maski. Wymuszenie większej pracy płuc zwiększa też ich pojemność, co przekłada się wyraźnie na wzrost wydolności. Niektóre maski symulują trening wysokościowy, można regulować w nich dopływ powietrza do płuc.\nPlanując trening w masce, można rozpocząć od biegania w masce antysmogowej. W ten sposób można nauczyć się nowego sposobu oddychania, a jednocześnie zabezpieczyć się przed smogiem i innymi zanieczyszczeniami znajdującymi się we wdychanym powietrzu. Początkowo maska może wywołać dyskomfort wiążący się ze zmniejszoną ilością wdychanego powietrza, jednak organizm bardzo szybko się do tego przyzwyczaja. Należy rozpocząć od umiarkowanej aktywności, takiej jak na przykład szybki marsz, a potem stopniowo przechodzić do intensywniejszego wysiłku.\nDla kogo przeznaczony jest trening w masce tlenowej?\nMaski polecane są osobom, które uprawiają regularnie sport, największe efekty zauważą osoby zaawansowane i średnio zaawansowane. Najczęściej używają ich biegacze i cykliści, ale równie dobrze sprawdzają się u osób trenujących na przykład crossfit czy sztuki walki. Przyda się wszędzie tam, gdzie podczas treningu chcemy zwiększyć wytrzymałość podczas dużego wysiłku. Używanie maski początkowo jest dość trudne, aby więc nie zniechęcać do treningów osób początkujących, nie proponuje się używania maski tlenowej od razu po rozpoczęciu aktywności ruchowej. Początkujący biegacze muszą nauczyć się właściwego oddychania podczas treningu i dopiero potem mogą zapoznać się z działaniem maski tlenowej. Nie mogą z niej korzystać osoby z problemami zdrowotnymi, zwłaszcza z chorobami układu oddechowego i układu krążenia. Trening w masce wymusza inny sposób oddychania, dlatego powinny z niego zrezygnować na przykład osoby z astmą, z nadciśnieniem tętniczym czy zaburzeniami rytmu serca.


Powodem jest nasz sposob zycia i te sztuczne i toksyczne pok - Forum studenckie\nPowodem jest nasz sposob zycia i te sztuczne i toksyczne pok\nWysłany: Pią 1:42, 21 Mar 2014 Temat postu: Powodem jest nasz sposob zycia i te sztuczne i toksyczne pok\nnonstop ten sam artykuĹ, ale w sumie nic konkretnego. [link widoczny dla zalogowanych] Na USG wykryĹ mi kilka pÄcherzykĂłw na jajnikach.\nNie odzywaĹam siÄ, bo jest mi wstyd. [link widoczny dla zalogowanych] salon urody la fayette poznaĹ plaza-obsĹuga ma tak w nosie klienta jak zeszĹoroczny Ĺnieg!!\naprpopo's moich wĹosĂłw.. ja miaĹam kiedyĹ Ĺadne loczki, ale zaczÄĹam je prostowaÄ regularnie i teraz mi siÄ tak nie krÄcÄ\njak kiedyĹ i jakbym chciaĹa. witam,,, piszesz o tym Ĺźe ropiaĹo oczko u synka.PrzypomniaĹo mi siÄ Ĺźe u nas byĹo tak samo.DoĹÄ dĹugo ropiaĹo i Ĺźadne kropelki nie pomagaĹy no i te uciekajÄ\nkrew i co pĂłĹ roku wizyta u okulisty.gĹowa do gĂłry ,wiem Ĺźe jest ciÄĹźko.nie bÄdzie tak Ĺźle.pozdrawiam. kiedyĹ braĹam adipex i muszÄ przeznaÄ, Ĺźe jest duĹźo mocniejszy. no i po tym pnad miesiacu stwierdziĹam ze czas na Äwiczenia. [link widoczny dla zalogowanych]\nBiore je na reke i jakos jeszcze zaden mnie nie ukasil. ZdecydowaĹam siÄ na zabiegi metodÄ\nroll-citu w Centrum Medycznym Krajmed w Warszawie. Ja z tej serii kupuje tylko lakiery w kolorach typu turkus czy zieleĹ, ktĂłrych nie bÄdÄ uĹźywaÄ na co dzieĹ, a jedynie od czasu do czasu. fryzjerstwo a la mcdonald. KOLEJNY RAZ informujÄ, Ĺźe to, czy preparat moĹźe byÄ podany przez lekarza czy kosmetologa zaleĹźy od REJESTRACJI PRODUKTU. gruba jest na twarzy Niestety nie udaĹo im siÄ i do tej pory ta trucizna zatruwa ludzi od Ĺrodka.


Biżuteria ślubna - Kokoszkowy (koło Starogardu Gdańskiego) - Ranking najlepszych jubilerów ślubnych\nBiżuteria ślubna - Kokoszkowy (koło Starogardu Gdańskiego)\nStrona główna » Biżuteria ślubna » Pomorskie » Kokoszkowy (koło Starogardu Gdańskiego)\nChcesz kupić obrączki ślubne z Kokoszkowa i najbliższych okolic tej miejscowości. Biżuteria ślubna i weselna na wysokim poziomie. Pary Młode z Kokoszkowa to twoi klienci? Zostaw na tej stronie swoje dane kontaktowe! Zwiększ ilość sprzedanych akcesoriów na ślubną okazję.\nBiżuteria ślubna w Kokoszkowie\nBiżuteria ślubna w pobliżu Kokoszkowa\nLublin, ul. Lubartowska 17 / ul. Zamojska 14 (około 492 km od Kokoszkowa)


"Najlepszy sposób na przetrwanie Polaków na Wołyniu? Ucieczka" - glbnews.com\n"Najlepszy sposób na przetrwanie Polaków na Wołyniu? Ucieczka" - Mobilna INTERIA w INTERIA.PL Interia\nZychowicz: AK miała inne priorytety niż pomoc Polakom na Wołyniu Do Rzeczy\n11 lipca Rzeź Wołyńska. Kolejna rocznica ludobójstwa na Polakach. Czy multi-kulturowość jest zagrożeniem? wPolityce.pl\n"Bezczynność Armii Krajowej wobec ludobójstwa na Wołyniu to hańba" Interia\nZychowicz o rzezi wołyńskiej: Polska tych wspaniałych patriotów z Wołynia porzuciła Dziennik.pl\n- Podstawowym sposobem na przetrwanie dla Polaków na Wołyniu była ucieczka do większych miast albo nawet za Bug - mówi dr Paweł Naleźniak z krakowskiego oddziału IPN. Artur Wróblewski z Interii rozmawiał z historykiem na temat sposobów obrony Polaków przed ludobójstwem z rąk ukraińskich nacjonalistów.\n"Najlepszy sposób na przetrwanie Polaków na Wołyniu? Ucieczka" - Mobilna INTERIA w INTERIA.PL\nAK nie przysłała na Wołyń żadnych posiłków, a pierwszą jednostkę sformowano tam dopiero po "krwawej niedzieli" - mówi o swojej najnowszej książce "Wołyń zdradzony" Piotr Zychowicz. Historyk i publicysta twierdzi, że to był efekt planu "Burza", w imię którego poświęcono naszych rodaków w tamtym regionie. Dodaje, że do połowy 1943 mieszkańcy Kresów dostali większą pomoc... od Niemców niż od polskiego państwa podziemnego. \n„Za śmierć Polaków na Wołyniu odpowiada UPA i Organizacja Ukraińskich Nacjonalistów. Armia Krajowa odpowiada za coś innego – za to, że na Wołyniu nie...„Za śmierć Polaków na Wołyniu odpowiada UPA i Organizacja Ukraińskich Nacjonalistów. Armia Krajowa odpowiada za coś innego – za to, że na Wołyniu nie...\nRocznica rozpoczęcia zbrodniczej akcji UPA na Wołyniu. Ukraińcy w sumie wymordowali ok. 100 tys polskich cywilów | nczas.com\nPorażająca asymetria tamtych zbrodni skłania raczej ku szukaniu różnic w mentalności ówczesnej wielonarodowościowej społeczności i bezwzględnej, banderowski... Porażająca asymetria tamtych zbrodni skłania raczej ku szukaniu różnic w mentalności ówczesnej wielonarodowościowej społeczności i bezwzględnej, banderowskiej indoktrynacji.


Na sprzedaż nowe mieszkanie 4 pokojowe z 2 balkonami. Do odbioru już w październiku tego roku. Bez podatku PCC, bez prowizji !!! Salon z aneksem kuchennym - 17,68 m2 Sypialnia - 10,14 m2 Sypialnia -\n4 pokoje, 2 balkony, Praga-Południe 2019\n4 pokoje, 2 balkony, Praga-Południe 2019 Nowe mieszkanie, do odbioru październik 2019 roku Bez prowizji, bez podatku PCC Salon z aneksem kuchennym - 17,68 m2 Sypialnia - 10,43 m2 Sypialnia - 10,14 m2\n4 pok, 61,04 m2, 3 piętro, 2 balkony, 10.2019\n4 pokoje, 61,04 m2, 3 piętro, dwa balkony, 10.2019 Widne, narożne mieszkanie z ekspozycją na południe i zachód Praga Południe, ul. Wiatraczna, 15 min. do Śródmieścia Brak prowizji. Brak podatku PCC.\nStanisława Augusta 17 ofert


Organizator imprezy musi płacić za odtwarzanie muzyki? | Organizacja imprez - Imprezy dla firm, obsługa eventy oraz imprezy okolicznościowe.\nOrganizator imprezy musi płacić za odtwarzanie muzyki?\nNapisany przez imprezy dnia 4 marca 2010 w Organizacja imprez - poradnik\nTrudno zapłacić bezpośrednio samemu artyście za możliwość publicznego rozpowszechniania stworzonych przez niego treści – to jest jasne. Pośrednikiem jest Stowarzyszenie Autorów ZAiKS, które – jak donosi Dziennik Internautów – rości sobie prawa do pobierania opłat za wydawanie licencji przedsiębiorcom chcącym publicznie rozpowszechniać utwory objęte licencją Creative Commons, także bez atrybutu NC, czyli z zezwoleniem na odtwarzanie związane z korzyściami finansowymi. Po upływie pewnego czasu należności przekazywane są bezpośrednio osobom uprawnionym, bądź z pomocą macierzystej dla autora organizacji. Tego typu opłaty mają za zadanie chronić interes artystów.\nWysokość stawki, jaką trzeba uiścić określa ZAiKS. Jest ona uwarunkowana poszczególnymi rodzajami działalności. W wypadku dyskotek i innych zabaw tego typu, w których pobiera się opłatę za wstęp, należy zapłacić stawkę procentową od wpływów brutto za wejściówki. Gdy nie ma biletów wstępu, pobiera się wynagrodzenie ryczałtowe.\nPłatność następuje dopiero po skorzystaniu z określonych w umowie licencyjnej praw (w następnym miesiącu).\nAby podpisać odpowiednią umowę z ZAiKS, trzeba wcześniej wypełnić szereg wniosków, które pomogą określić sposób wykorzystania utworów i przygotować odpowiednią licencję: jednorazową, bądź stałą. Dostępne są one na stronie Stowarzyszenia Autorów: www.zaiks.org.pl. Po uzupełnieniu dokumenty należy dostarczyć na adres dyrekcji okręgowej właściwej terytorialnie dla siedziby własnego przedsiębiorstwa.\nDługość obowiązywania autorskich praw majątkowych jest uwarunkowana pewnymi regułami. Zgodnie z treścią zawartą w Wikipedii.pl:\n– trwają przez cały czas życia twórcy i 70 lat po jego śmierci\n– trwają 70 lat od daty pierwszego rozpowszechnienia, jeśli twórca jest nieznany\nCzasem prawa majątkowe nie przysługują twórcy, a innej osobie. Dzieje się tak na mocy ustawy. Wówczas czas trwania autorskich praw majątkowych wygląda następująco:\n– trwają 70 lat od daty rozpowszechnienia utworu\n– trwają 70 lat od daty ustalenia utworu, jeśli utwór nie został rozpowszechniony\n– trwają 50 lat w odniesieniu do nadań programów RTV (licząc od roku pierwszego wydania)\n– trwają 50 lat w odniesieniu do sporządzania i korzystania z fonogramów i wideogramów (licząc od roku sporządzenia)\nCzy zatem jakiekolwiek publiczne rozpowszechnianie muzyki wiąże się z zakupem licencji od Stowarzyszenia Artystów ZAiKS? Niekoniecznie. Można postawić na muzykę specjalnie przygotowaną np. dla przedsiębiorców-handlowców, którzy mają do wyboru melodie najbardziej odpowiednie dla danej branży. Decydując się na taki zakup można mieć pewność, że została ona przygotowana pod dyrektywą muzykologów i psychologów, dzięki czemu wpływa na decyzje konsumenckie. Może także umacniać markę działalności gospodarczej.\nGdy zamierza się wykorzystywać muzykę konkretnego artysty w innych utworach wystarczające jest posiadanie tzw. royality free. Można powiedzieć, że to specyficzny rodzaj licencji, który pozwala na pobieranie utworów z ogromnej biblioteki po dokonaniu świadczenia abonamentowego. Opłata umożliwia nieodpłatne lecz limitowane pobieranie muzyki do zastosowań komercyjnych, jak i muzyki tła (najczęściej znanej z galerii handlowych). Zbiory te zlokalizowane są w Internecie.\nPodczas gdy zamierza się zorganizować masówkę w konkretnym lokalu, warto więc zapytać, czy właściciel ma podpisaną umowę z organizacjami zbiorowego zarządu na organizowanie imprez. Jeśli organizowane wydarzenie mieści się w ramach zawartej umowy (konkretna ilość miejsc, czy też wielkość sali), wtedy organizator nie musi uiszczać opłaty za odtwarzanie muzyki, gdyż wtedy byłaby ona podwójna.\nZ opłat zwolnione są także wszelkie imprezy szkolne, które nie są związane z osiągnięciem korzyści majątkowych. Warunkiem jednak jest to, że odbywają się one w szkole, nie w lokalu, uczniowie nie ponoszą żadnych opłat, a ewentualni wykonawcy nie pobierają wynagrodzenia.\nLICENCJA SIĘ OPŁACA\nCoraz więcej przedsiębiorców decyduje się jednak na legalne odtwarzanie muzyki i zakup licencji w ZAiKS, STOART, ZPAV, SAWP i in.\nW ciągu ostatnich czterech lat pięciokrotnie zwiększyła się liczba podmiotów, które podpisały ze Związkiem Producentów Audio Video (ZPAV) umowę na publiczne odtwarzanie muzyki oraz odprowadzają z tego tytułu opłaty na rzecz osób i firm w nim zrzeszonych. – informuje Serwisprawa.pl.\nW roku 2004 z ZPAV podpisanych zostało 1102 umów, w 2008 roku liczba ta wzrosła do 5554. Zgodnie z prognozami w 2009 ta liczba zwiększyć się miała o kolejne 2500. Świadczyć to może nie tylko o zwiększeniu kultury poszanowania prawa, ale przede wszystkim powiększonej wiedzy z tego zakresu oraz świadomości kar. Zakup licencji po prostu się opłaca.\nPrzedsiębiorca, który nie posiada zgody na publiczne rozpowszechnianie muzyki, może zapłacić surowe kary, m.in.: trzykrotna wartość odpowiedniej opłaty, ograniczenie wolności, bądź jej całkowite pozbawienie.\nTytułem zakończenia warto zaznaczyć, że obowiązek przestrzegania ustawy o ochronie autorskich praw i pokrewnych istnieje od 4 lutego 1994 roku.\nTekst ma charakter jedynie poglądowy. Przed podjęciem jakichkolwiek decyzji należy skonsultować się z odpowiednimi organami.\nZwiązek Producentów Audio-Video radzi jak uniknąć przykrych następstw publicznego odtwarzania muzyki. Karnawał to czas "żniw" w klubach i dyskotekach. Na początku roku restauracje, puby i d...\nOrganizowanie profesjonalnej konferencji na światowym poziomie to nie łatwy wyczyn, dlatego wiele firm to zadanie powierza profesjonalnym organizatorom. Spotkania biznesowe organizowane przez doświ...


Pneumatyka Hafner Stacje przygotowania powietrza\nOferta elementów przygotowania powietrza, niezbędnych dla prawidłowej pracy układów i elementów pneumatyki, obejmuje szeroką gamę wyrobów podzieloną na trzy podstawowe grupy ECONOMIC, FUTURA i STANDARD i obejmuje:\nstacje przygotowania sprężonego powietrza\nwyroby są dostępne o wielkościach przyłączy G1/8 do G3”\nInformacje ogólne grupy elementów przygotowania powietrza\nElementy przygotowania sprężonego powietrza są zaprojektowane do wymaganego przygotowania medium roboczego niezbędnego do prawidłowej pracy elementów układów pneumatycznych. Przygotowanie powietrza (medium roboczego) polega na:\noczyszczeniu (filtracji) z cząstek stałych, drobin kondensatu olejowego, wody\nedukcji (regulacji) ciśnienia do wymaganego poziomu roboczego\nsmarowaniu (naolejeniu) mgłą olejową.\nPrawidłowo przeprowadzone przygotowanie sprężonego powietrza zwiększa trwałość elementów pneumatyki, wydłuża żywotność elementów sterujących i wykonawczych i wpływa na zmniejszenie awaryjności elementów i układów pneumatyki.\n2. Rodzaje zanieczyszczeń medium roboczego\nCząstki stałe – dostające się do układów pneumatycznych przez sprężarkę z otoczenia lub które mogą powstać w urządzeniach wytwarzających sprężone powietrze (sprężarki), porywane strumieniem przepływającego medium z elementów magazynujących i transportujących sprężone powietrze. Cząstki takie uwalniane zostają na drodze fizyko-chemicznej (korozja, zgorzeliny, cząstki starzejących się i uszkadzanych części uszczelnień) lub drogą mechaniczną jako skutek zużywania się części ruchomych w sprężarkach lub innych elementach pneumatyki znajdujących się w układzie.\nOlej - przedostający się ze sprężarek (głównie o konstrukcji tłokowej) lub w postaci resztek porywanych przez przepływ powietrza ze ścianek przewodów i urządzeń. Olej w postaci kropel może także wytrącać się w formie kondensatu w przypadku celowego smarowania urządzeń pneumatycznych mgłą olejową.\nWoda - w naturalny sposób znajduje się rozpuszczona, w postaci pary wodnej, w zasysanym przez sprężarki powietrzu atmosferycznym z otoczenia. Ilość zawartej wody w medium roboczym zależy od temperatury powietrza i jego wilgotności względnej.\n3. Metody przygotowania sprężonego powietrza\nOczyszczanie (filtracja) sprężonego powietrza odbywa się w filtrach, gdzie usuwane są przede wszystkim cząstki stałe. Są one filtrowane przez odpowiednie wkłady filtrujące o określonej dokładności oczyszczania. Jako standardową dokładność oczyszczania przyjmuje się 40 µm, co jest odpowiednikiem 5 klasy czystości sprężonego powietrza i jest wystarczające dla prawidłowej pracy armatury pneumatycznej. W przypadku stosowania precyzyjnych elementów pneumatyki dokładność filtracji winna wynosić 5 µm co wg. normy ISO 8573-1:2010 oznacza 3 klasę czystości powietrza. Standardowe filtry usuwają również wytrąconą poprzez rozprężanie się medium roboczego wodę w postaci cieczy. Usuwane są także większe drobiny oleju, które siłą odśrodkową po zawirowaniu strugi wyrzucane na powierzchnię wewnętrzną zbiorników. Poniżej zamieszczono tabelę z klasami jakości sprężonego powietrza.\nKlasa według ISO\nstałych Maksymalna koncentracja\nstałych [mg/m3] Maksymalna wartość\npunktu rosy [°C] Maksymalna\nOdolejanie - olej zawarty w medium roboczym usuwany jest w odolejaczach. Kondensat oleju i wody może być także w pewnym stopniu usunięty w filtrach, nie jest to jednak usunięcie całkowite. Medium robocze pozbawione oleju jest szczególnie istotne w wybranych branżach przemysłu do których należą głównie: przemysł spożywczy, farmaceutyczny, lakiernictwo oraz medycyna. Jest on również nie pożądany w precyzyjnych urządzeniach automatyki przemysłowej.\nOsuszanie medium roboczego - wstępne i niezbędne dla prawidłowej pracy elementów i układów pneumatyki usunięcie wody jest dokonywane przez filtry. Dokładne usuwanie wody z medium roboczego wymagane w niektórych aplikacjach jest realizowane w osuszaczach wykorzystujących zjawiska fizyczne i chemiczne (osuszacze cyklonowe, osuszacze adsorbcyjne, osuszacze absorbcyjne, osuszacze ziębnicze).\n4. Redukcja (regulacja) ciśnienia medium roboczego\nDo redukcji ciśnienia w instalacjach pneumatycznych stosuje się reduktory ciśnienia. Są to zawory należące do grupy elementów pneumatyki sterujących ciśnieniem (zwykle nastawiane ręcznie), których zadaniem jest utrzymywanie stałej wartość ciśnienia medium roboczego na wyjściu, niezależnie od zmian wyższego ciśnienia wejściowego, przy zmiennej wartości natężenia przepływu czynnika przez zawór.\n5. Smarowanie (naolejanie) sprężonego powietrza Smarowanie sprężonego powietrza polega na wprowadzeniu do medium roboczego drobin oleju w postaci mgły olejowej, która docierając do elementów wykonawczych i sterujących smaruje ich elementy ruchome. Zapobiega to powstawaniu usterek i awarii dodatkowo przedłużając ich trwałość zmniejszając występowanie korozji. Elementami wytwarzającymi mgłę olejową są smarownice.


Ministerstwo Energii popiera elektromobilność » GLOBEnergia\nMinisterstwo Energii popiera elektromobilność\nCykl "Elektromobilność - technologia jutra" przygotowany przez Ministerstwo Energii promuje pojazdy elektryczne\nPowołanie spółki Electromobility Poland, ogłoszenie konkursu na projekt polskiego samochodu elektrycznego – to wszystko są działania mające pomóc spopularyzować w naszym kraju transport przyjazny środowisku. Niestety, wciąż wiele osób podchodzi z pewną nieufnością do aut zasilanych energią elektryczną. Wysoka cena, niewystarczająca infrastruktura ładowania i zbyt mały zasięg akumulatora to główne spośród obaw Polaków dotyczących elektromobilności. Jako jedno z wielu działań mających na celu promowanie transportu przyjaznego środowisku, Ministerstwo Energii rozpoczęło akcję „Elektromobilność – technologia jutra”.\nWczoraj i dziś: ciekawostki historyczne i przyszłość elektromobilności\n„Czy wiesz, że już ponad 100 lat temu pojazdy elektryczne woziły najważniejszych ludzi w USA podziemnym tunelem pomiędzy Kapitolem a budynkiem Senatu? Że rządy i koncerny motoryzacyjne chcą zastąpić samochody spalinowe elektrycznymi? Chcesz wiedzieć więcej?” – w ten sposób Ministerstwo Energii zachęca do zapoznania się z cyklem materiałów na temat pojazdów elektrycznych. Celem akcji jest przybliżenie tematyki elektromobilności od podstaw, zwprezentowanie związanych z nią ciekawostek, ukazanie jej znaczenia jako podstawy transportu w przyszłości oraz nacisk na jej aspekty środowiskowe.\nJak Ministerstwo Energii zachęca do nowych technologii w transporcie?\nME zwraca uwagę na sytuację, w jakiej obecnie się znajdujemy. Stajemy przed koniecznością oszczędzania zasobów odnawialnych oraz znacznego ograniczania ich wydobycia. Co więcej, rosnące zanieczyszczenie powietrza powstałe m. in. wskutek emisje związane z transportem jest znaczącym zagrożeniem dla zdrowia. Samochód elektryczny powstał m.in. w odpowiedzi na postępujące wyczerpywanie się zapasów surowców naturalnych, takich jak gaz ziemny czy ropa naftowa. Elektryfikacja transportu ma również pozytywny wpływ na środowisko naturalne. Ponadto tego typu pojazdy mają wiele zalet – począwszy od znacznie niższych kosztów eksploatacji, a skończywszy na znacznie wyższym komforcie podróżowania dzięki temu, że auto elektryczne pracuje dużo ciszej. Właściciele samochodów elektrycznych podkreślają, że ich użytkowanie jest znacznie wygodniejsze niż aut zasilanych w sposób konwencjonalny.\nKoniec samochodów spalinowych coraz bliższą perspektywą\nWedług ekspertów zajmujących się analizą trendów motoryzacyjnych prawdopodobnie już za 18 lat producenci samochodów całkowicie zaprzestaną produkcji aut z silnikami spalinowymi, zaś na europejskich drogach będzie można zobaczyć wyłącznie samochody napędzane paliwami alternatywnymi. Potencjał rodzącego się rynku najlepiej obrazuje prognoza wskazująca, że w 2040 r. na drogach będzie się poruszać aż 500 mln samochodów elektrycznych (na 2 mld pojazdów ogółem). W konsekwencji zwiększonego zainteresowania elektromobilnością należy oczekiwać również gwałtownego wzrostu sprzedaży pojazdów elektrycznych. Jak wynika z wyliczeń Bloomberg New Energy Finance dziś sprzedaje się rocznie ok. 500 tys. samochodów elektrycznych, natomiast w 2040 r. będzie to nawet 41 mln sztuk. Oczekiwany wzrost rynku wielokrotnie przekracza potencjał produkcyjny funkcjonujących dziś producentów samochodów elektrycznych. Stanowi to szansę m.in. dla polskich firm, które chcą rozpocząć działalność w tym sektorze przemysłu. Dzięki temu Polska będzie mogła kontynuować swoje motoryzacyjne tradycje – tym razem w wersji bardziej przyjaznej środowisku.\nZmiany na europejskim rynku motoryzacji\nAnalizując światowe statystyki tempa wzrostu elektrycznych pojazdów i zdając sobie sprawę z unijnych wymogów dotyczących poprawy jakości powietrza, można wnioskować, że również Polskę – podobnie jak inne kraje europejskie – czeka epoka elektryczności w motoryzacji. Warto zwrócić uwagę, że np. w Holandii i Norwegii już od 2025 r. ma obowiązywać zakaz sprzedaży samochodów z silnikami spalinowymi. Francuski minister środowiska Nicolas Hulot zapowiedział, że podobne obostrzenia zostaną wprowadzone we Francji w 2040 r. Do przyjęcia przepisów zakazujących od 2040 r. sprzedaży samochodów z jednostkami diesla i benzynowymi przymierza się również rząd Wielkiej Brytanii.\nDogonić Europę, czyli wspólna polityka ekologicznego transportu\nMinisterstwo Energii postępując zgodnie z wytycznymi UE oraz śledząc aktualne trendy przygotowało Plan Rozwoju Elektromobilności, który jest wynikiem działań UE zmierzających do popularyzacji pojazdów elektrycznych oraz paliw alternatywnych w krajach Wspólnoty. Inicjatywy Ministerstwa Energii są spójne z przyjętymi przez Unię założeniami w kwestii transportu przyjaznego środowisku. Międzynarodowa współpraca, wspólna polityka popularyzacji samochodów elektrycznych oraz korzystne uwarunkowania prawne mogą pomóc w rozwoju elektromobilności – co będzie skutkowało poprawą jakości powietrza w związku z ograniczeniem emisji spalin samochodowych. Natomiast podejmowane przez Polskę działania, takie jak stworzenie samochodu elektrycznego krajowej produkcji mogą być krokiem w stronę bardziej przystępnych cen pojazdów elektrycznych. Będą też popularyzowały nasz kraj jako nowoczesny, świadomy trendów w branży automotive. Podczas motoryzacyjnego „wyścigu zbrojeń” związanego z coraz większym popytem na pojazdy elektryczne, auto na prąd polskiej produkcji może być konkurencyjną opcją.\nMinisterstwo edukuje, informuje i zachęca\nW cyklu „Elektromobilność – technologia jutra” przybliżone zostaną kluczowe informacje, które nierozerwalnie wiążą się z EV. Co to jest? Jakie rodzaje samochodów napędzanych paliwami alternatywnymi można zobaczyć na europejskich drogach? Czym różni się PHEV od auta hybrydowego? O tym i o wielu innych aspektach elektromobilności opowiedzą eksperci Ministerstwa Energii w kolejnych częściach cyklu.\nFilmik prezentujący zagadnienia z zakresu elektromobilności od Ministerstwa Energii :\nŹródło: Ministerstwo Energii – Elektromobilność


PARP w przyszłym roku bez konkursu na szkolenia - GazetaPrawna.pl\nPARP w przyszłym roku bez konkursu na szkolenia\nFirmy chcą szkolić pracowników, ale w Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości kończą się już na to pieniądze. W przyszłym roku w ogóle nie będzie dotacji na ten cel.\nPolska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości (PARP) ogłosiła wyniki tegorocznego konkursu na tzw. szkolenia zamknięte dla pracowników przedsiębiorstw. Pieniędzy wystarczyło tylko dla 83 z prawie 550 przedsiębiorców, którzy ubiegali się o dofinansowanie swoich projektów szkoleniowych. Jest jeszcze mała szansa, że przedsiębiorstwa, które znalazły się na najwyższych miejscach na liście rezerwowej, otrzymają dotacje na szkolenia z oszczędności uzyskanych w wyniku negocjacji.\nWiększość pozostałych nie zrealizuje projektów szkoleniowych, mimo że otrzymały wysokie oceny. Tym większe kontrowersje budzi decyzja PARP o tym, że w 2011 roku nie będzie żadnego konkursu na standardowe szkolenia – ani otwarte, ani zamknięte. Potwierdził to dla „DGP” Wojciech Szajnar, dyrektor z PARP.\n– Po wakacjach w przyszłym roku zostanie rozpisany jedyny konkurs na projekty innowacyjne dotyczące adaptacyjności firm i ich umiejętności dostosowania się do zmieniających się warunków gospodarczych – mówi Wojciech Szajnar.\nDziś założenia tego konkursu będą konsultować partnerzy społeczni z tzw. grupy ds. adaptacyjności.\nPARP tłumaczy, że na Poddziałanie 2.1.1 PO KL do 2013 roku zostało już tylko około 100 mln. Nie ma więc sensu organizowanie w przyszłym roku konkursu na szkolenia, bo środków wystarczyłoby zaledwie na kilkunaście projektów. Nie przekonuje to przedsiębiorców.\n– Ogromne zainteresowanie zakończonym właśnie konkursem i skalą projektów, które nie mogą liczyć na dotacje pomimo dobrze przygotowanych wniosków, skłania do stwierdzenia, że każda kwota skierowana na szkolenia pracowników przedsiębiorstw jest celowa, potrzebna i oczekiwana – uważa Joanna Hejft-Wolska z firmy Deloitte.\nJej zdaniem PARP powinna podjąć kroki, żeby wygospodarować więcej unijnych pieniędzy na działania szkoleniowe, zamiast szukać alternatywnych sposobów ich wydatkowania.\n100 mln zł zostało jeszcze w PARP na szkolenia pracowników\nszkolenia dotacje unijne przedsiębiorcy fundusze unijne


Błędy w ubieraniu - poznaj 7 najczęściej popełnianych - Krok do Zdrowia\nBłędy w ubieraniu - poznaj 7 najczęściej popełnianych\nW tym artykule pomożemy Ci uświadomić sobie błędy, które popełniamy podczas ubierania się i pokażemy, jak ich od teraz unikać. Nie przegap tych wskazówek!\nBłędy w ubieraniu możemy popełniać bardzo często i niestety w żaden sposób nie poprawią one naszego wizerunku. Dlatego musimy zwracać na nie uwagę i unikać ich za wszelką cenę. I nie, nie chodzi o to, by stać się ofiarą mody! Chodzi raczej o to, by przestrzegać złotej zasady, która sprawdza się we wszystkim: równowagi i harmonii.\nOgólnie rzecz biorąc, najczęstsze błędy w ubieraniu są bezpośrednio związane z nieświadomością naszego własnego ciała. Na szczęście, jest na to rozwiązanie. Musimy pozwolić sobie na chwilę przed lustrem i dokładnie ocenić wygląd naszego ciała.\nPrzyjrzyj się sobie i zdecyduj, co lubisz u siebie najbardziej, aby nauczyć się uwydatniać Twoje atuty. Z drugiej strony, trzeba będzie stosować sztukę ukrywania tego, co nam się nie podoba, i nauczyć się z tym żyć.\nW dalszej części artykułu opowiemy Ci, jakie błędy w ubieraniu popełniamy najczęściej i co zrobić, aby ich unikać. A jaka jest sztuczka, aby doskonale to opanować? Po prostu zwracaj uwagę na pewne szczegóły i nie zaniedbuj ich nawet wtedy, gdy się bardzo spieszysz. Właśnie pośpiech jest najgorszym doradcą.\n4 błędy w ubieraniu, które popełniamy najczęściej\n1. Zbyt krytyczne spojrzenie na samą siebie\nJest to pierwszy i najczęstszy ze wszystkich błędów. Zawsze mamy tendencję do bycia zbyt krytycznymi wobec nas samych i “karzemy” się w taki czy inny sposób. Na przykład za to, że nie mamy takiej figury, jak jakaś modelka, sława czy celebrytka. Potwierdza się tutaj słynne przysłowie: każdy z nas jest dla siebie najsurowszym sędzią.\nTen sabotaż, którego same dokonujemy, bezpośrednio przekłada się na błędy w ubieraniu. Krytyczne nastawienie wobec samej siebie może dość do takiego poziomu, że trudno będzie o jakiekolwiek konstruktywne działanie. Zamiast tego wypełnimy umysł negatywnymi odczuciami, które nam w niczym nie pomogą.\nAby nie popaść w taki stan, bardzo ważne jest, aby sposobem ubierania się wzmocnić to, co w sobie lubimy. Jeśli nadal tego nie wiemy, musimy dać sobie szansę, aby się dowiedzieć tak szybko, jak to możliwe. A potem musimy tylko pozwolić, żeby wszystko potoczyło się swoim rytmem. Po jakimś czasie błędy w ubieraniu będziesz eliminować prawie automatycznie.\nBudowanie pozytywnego obrazu samej siebie, który będzie zgodny z rzeczywistością, nie jest zadaniem, które wypełnia się za pierwszym razem. Nie jest to również droga w linii prostej, ale zdecydowanie warto ją przejść, aby móc się cieszyć dobrym samopoczuciem i promieniować szczęściem.\n2. Poleganie na opinii innych bardziej niż na swojej własnej\nTe dwa błędy w ubieraniu są ze sobą ściśle powiązane. Gdy patrzysz na siebie krytycznie, masz również tendencję do nadawania większego autorytetu opinii innych niż swoim własnym. Ale uważaj! Inna rzecz, aby całkowicie poddać się krytyce innych, a inna w ogóle nie dopuścić do siebie jakichkolwiek uwag. Nie należy popadać w skrajności.\nMusisz wiedzieć, jak wyznaczać zdrowe granice, przyjmować konstruktywną krytykę i nauczyć się analizować ją w taki sposób, aby móc wprowadzić poprawki, które sama uważasz za konieczne.\nWażne jest, aby nie podważać naszej własnej opinii ze względu na to, że inni nie podzielają naszego poglądu na temat tego, jak wyglądamy. To Ty musisz ocenić swoje błędy w ubieraniu. W końcu najważniejsze jest, żebyś Ty była zadowolona z siebie.\n3. Poddawanie się każdemu trendowi\nBycie ofiarą mody to kolejny błąd, który często popełniamy w czasie ubierania się. Czasami myślimy, że aby uzyskać aprobatę innych, musimy być bardzo, bardzo na czasie z aktualnymi trendami.\nZ tego powodu wypaczamy filtr wyboru trendów i nie wybieramy się do tego, co naprawdę jest dla nas korzystne. Poza tym mamy tendencję do przesadnego podążania za modą. W konsekwencji, wcale nie wyglądamy jak wybiegu, wręcz przeciwnie: popełniamy poważne błędy w ubieraniu.\nAby nie popaść w taką skrajność, bardzo ważne jest, aby nauczyć się odpuścić sobie niektóre trendy, ponieważ nie wszystkie są dla nas stworzone. Musisz wiedzieć, jak rozróżniać to, co poprawia Twój wygląd i sprawia, że czujesz się dobrze, od tego, co Cię szpeci. Jak wspomnieliśmy wcześniej, jest to proces prób i błędów, w którym cierpliwość ma wielkie znaczenie.\n4. Zbytnie oszczędzanie ubrań, które powinnaś nosić\nNie zaleca się odkładania tylko na “specjalne okazje” tych ubrań i akcesoriów, które sprawiają, że wyglądamy i czujemy się wspaniale. Najczęściej prawda jest taka, że czas mija, a my w końcu nigdy nie wkładamy tego, co lubimy najbardziej. Naucz się ubierać dla samej siebie, bądź szczęśliwa zakładając swoją ulubioną sukienkę kiedy tylko masz na to ochotę, a nie tylko na specjalne okazje.\nInne typowe błędy w ubieraniu, których należy unikać\nNoszenie nieodpowiedniego rozmiaru.\nNadmiar kolorów, wydruków i akcesoriów.\nNadużywanie zmysłowych ubrań i dodatków.\nW końcu wszystko polega na zachowaniu równowagi i cieszeniu się modą, a nie na byciu jej niewolnikami. Z drugiej strony, nie wolno nam zapominać, że na wszystko jest odpowiedni moment. Niektóre z nas są bardziej odważne, inne odnoszą się do ubioru z większą rezerwą i tak dalej. Najważniejsze jest, aby czuć się komfortowo z samą sobą.\nMożesz w to wierzyć lub nie, ale każdy z nas kojarzy kolory i ich odcienie z pewnymi charakterystycznymi uczuciami, koncepcjami i emocjami. CZytaj dalej! Przeczytaj więcej »


Arkadiusz Rączka, Herezja – Readingspace\n26 kwietnia 2016 w JUŻ WYDANE! // komentarze 4\nStromą ścieżką schodziło kilku mężczyzn, prowadzili konie za uzdy. Wiatr przybierał na sile, kołysząc wierzchołkami cyprysów i rozwiewając płaszcze wędrowców. Tutaj zbocza opadały ku dolinie łagodniej niż urwiste przepaście z drugiej strony skalistego grzbietu, mimo to droga była niebezpieczna. Stąpali ostrożnie po śliskich kamieniach, jeden za drugim. Tuż za nimi zdawały się podążać trzy niedostępne zamki, przypominając gigantycznych pielgrzymów zatopionych we własnych myślach.\nPotężny Cabarez, dostojny Surdespine i strzelisty Quertinheux. Gaston, odrzuciwszy kaptur płaszcza na plecy, szedł z odsłoniętym czołem na czele pochodu. Jego włosy były spięte w koński ogon, co wraz z kilkudniowym gęstym zarostem czyniło go podobnym do rycerzy rabusiów zwanych routiers, napadających na podróżnych. Za Gastonem człapał przerastający go o głowę stwór, którego z daleka można było wziąć za wychudzonego wilkołaka, gdyż nosił przedziwne futro z doszytym z tyłu ogonem i nakryciem głowy zwieńczonym wilczym pyskiem. Pochód zamykała grupka sług mocujących się na zmianę z jucznymi końmi i z psami, które od czasu do czasu doskakiwały do stwora, tarmosząc za ogon, czym doprowadzały go do szału. Pod przebraniem krył się Peire Vidal, syn kuśnierza, bardziej znany światu jako słynny trubadur. Przywdział ten ubiór w ramach żałoby po śmierci Wilczycy. Kazał go uszyć jeszcze za jej życia, gdy pragnął zrobić na niej wrażenie i wystąpić w roli wilka. Opłacił pasterzy, by urządzili na niego polowanie. Ci wywiązali się z zadania aż nazbyt dobrze. Spuścili na niego owczarki, a potem tłukli kijami, dopóki nie stracił przytomności. Następnie przerażeni swoim czynem zanieśli Vidala do zamku Cabarez, gdzie opatrzono mu rany.\nDla Gastona zaszczytem było gościć jeśli nie najlepszego, to na pewno najbardziej szalonego spośród trubadurów, więc chętnie przyjął go na dwór, licząc, że Na Loba zachowa wierność i nie da się zwieść jego słodkim słówkom. Większość panów utrzymywała na swoich zamkach trubadurów, którzy często okazywali się zwykłymi darmozjadami, zajmującymi się głównie uwodzeniem żon. Trudno było w tych czasach o rycerskie hełmy bez jelenich rogów, mimo że ideały dworskiej miłości zakładały raczej czysto platoniczne i wzniosłe uczucia. Tak czy owak, jeśli w Langwedocji chciało się mieć opinię dwornego pana, trzeba było zapraszać jak najwięcej trubadurów, co też Gaston czynił. Vidal przybył do Cabarez nieco ponad rok temu. W ubiegłą zimę szedł tą samą drogą przy podobnej pogodzie i układał canzo o Na Lobie. Postanowił je teraz uroczyście zaintonować, wzbudzając ożywienie wśród psów, które natychmiast zabrały się do wycia. Na twarzach sług pojawiły się drwiące uśmiechy. Nie mieli zbyt wysokiego mniemania o Vidalu ani o jego sztuce. Ten jednak nie dbał o nich i śpiewał swoje w najlepsze.\nQue no sui d’autrui ni meus.\nGaston aż przystanął z wrażenia. Miał zwyczaj znosić cierpienie w milczeniu – zachowanie Vidala nie przypadło mu do gustu.\n– Przyjąłem cię na swój dwór jako trubadura, a nie błazna! – rzucił oschłym tonem.\n– Oddanie czci twojej żonie uważasz, panie, za błazeństwo? – rzekł Vidal do głębi urażony tą uwagą.\n– W tym paradnym stroju owszem! – odrzekł Gaston.\nVidal w odpowiedzi skłonił głowę i dwornym gestem położył dłoń na sercu.\n– Wybacz, panie! Ale przysiągłem przed Bogiem, że nie zdejmę tej pokutnej szaty, dopóki nie opuszczę Montagne Noire.\n– A niech cię diabli, Vidal! – warknął Gaston, machnął ręką i bez dalszych wyjaśnień skierował się na Via Romana, którą dalej podążyli do Salsigne.\nW karczmie w Salsigne czekali pozostali słudzy Gastona. Część z nich ładowała prowiant do wozów, inni doglądali wierzchowców. Gaston zamierzał się tu zatrzymać jedynie na krótki popas i ruszyć do Carcassonne. W obszernym wnętrzu wysokiej na dwa piętra oberży z przybudówką wystającą z lica budynku stało wiele stołów z ławami i szynkwas. Nie było jednak nikogo prócz krępego jegomościa o okrągłej twarzy, który raczył się winem z kielicha. Na ich widok omal się nie zakrztusił. Zerwał się z siedziska z nieoczekiwaną, wręcz młodzieńczą werwą i zgiął w ukłonie.\n– Jakie wieści, Pons? – zapytał Gaston. Pons był jego giermkiem, którego parę tygodni wcześniej wysłał za Rogerem. Martwił się o syna zwłaszcza po tym, co usłyszał o jego wyczynach w Puivert. Nie pochwalał tego pojedynku, uważał, że walczyć o wiarę powinno się w Ziemi Świętej lub w Hiszpanii z Maurami, ale nie w Langwedocji. Czasy Karola Młota już dawno minęły.\n– Panie, powiedziano mi, że będziesz tędy przejeżdżał i…\nGaston przerwał mu z niecierpliwością.\n– Nie kłam. Gadaj, gdzie Roger?\n– Jechałem za nim trop w trop, co nie było łatwe, bo młody pan wybrał… – rzekł Pons z błyskiem w oczach i zrobił dramatyczna pauzę – …bardzo zawiłą ścieżkę. Co chwila więc coś mnie zbijało z tropu…\n– Do rzeczy, Pons!\n– Młody pan wstąpił do zakonu templariuszy! – słowa te sługa wypowiedział z dumą i namaszczeniem. Sprawiał wrażenie, jakby od dawna obracał je w myślach i czekał na moment, by uroczyście wyrecytować nowinę.\nZ piersi Gastona dobył się głośny śmiech. Zakłopotany Pons zachodził w głowę, cóż może oznaczać ta reakcja.\n– Najpierw broni katarów, a potem wstępuje do zakonu, który jest oczkiem w głowie papieża?\n– Templariusze zawsze dobrze żyli z katarami – odpowiedział Pons. – Mój wuj także walczył dla zakonu, a potem przyjął consolamentum.\nNa twarzy Gastona pojawił się grymas niesmaku.\n– Jako ludzie miecza nie powinniśmy nawet wymawiać tego słowa, co za obłęd z tym consolamentum! Wiesz chociaż, w której jest komandorii?\nPons zmieszał się i wykonał przeczący ruch głową.\n– W takim razie masz natychmiast ruszyć w drogę i się tego dowiedzieć, rozumiesz?!\n– Co tylko każesz, panie! – rzekł Pons, po czym ukłonił się, zamierzając jak najszybciej spełnić żądanie Gastona.\n– Czekaj – powstrzymał go. – Masz tu sakiewkę, zawieziesz Rogerowi list z potwierdzeniem, że jest kasztelanem Quertinheux. Chociaż nie, bo jak list wpadnie w łapy templariuszy, to wyrwą mu zamek pazurami; zawsze chcą donacji od świeżo przyjętych. Lepiej jak mu wszystko przekażesz ustnie i powiedz mu też, że… – Gaston zawahał się, nie wiedząc, jakie słowa byłyby najwłaściwsze. – Powiedz mu, że bardzo żałuję swojej niedorzecznej groźby, słów o wydziedziczeniu. Rozpacz zaćmiła mi umysł. Tylko on i Jourdain zostali mi na świecie… Oddałbym im wszystko… Powiedz mu to, Pons!\nPons uklęknął przed Gastonem i ucałował pierścień na jego dłoni, po czym odszedł szybkim krokiem, by przygotować się do odjazdu.\nPo wyjściu sługi Gaston przywołał oberżystę, żeby dowiedzieć się więcej o zdarzeniach, które poprzedziły wypadek Na Loby. Już wcześniej doniesiono mu bowiem, że tej samej nocy w oberży został zamordowany poseł hrabiego Trypolisu, który objeżdżał langwedockie zamki, werbując rycerzy do walki z Saracenami. Sytuacja w Ziemi Świętej była bardzo napięta i lada moment mogło dojść do zerwania rozejmu z Saladynem lub do wojny domowej między zwaśnionymi krzyżowcami. Gaston dopiero od niedawna zdawał sobie sprawę z powagi sytuacji. W obliczu śmierci jego żony wszystko inne straciło znaczenie i niemal do tej chwili nie zaprzątał sobie głowy ową zbrodnią, mogącą mieć przecież poważne następstwa polityczne. Trudno było odgadnąć, kto zyskiwał na zamachu na dostojnika z zamorskiego kraju. Śledztwo trwało. Żywotnie zainteresowany jego wynikami był hrabia Tuluzy, spokrewniony z trypoliskim rodem, również Trencavelowi zależało na jak najszybszym rozwikłaniu sprawy.\nOberżysta chętnie udzielał odpowiedzi. Na prośbę Vidala zgodził się pokazać izbę, w której poseł zakończył swoją misję. Wspięli się na poddasze i weszli do alkierza z belkowanym stropem. Chropowate ściany były świeżo pobielone wapnem.\n– Nie można było tego doszorować – rzekł oberżysta. – Wszędzie krew!\nDowiedzieli się, że syna hrabiego znaleziono z wbitym w szyję puginałem. Gospodarz twierdził, że zastał drzwi od wewnątrz zamknięte na skobel, więc zabójca musiał się dostać przez okno. Zbyt małe jednak, by mógł się przez nie przecisnąć mężczyzna normalnej postury. Poza tym zastanawiało to, że żadna dachówka nie została uszkodzona. Zdaniem oberżysty była to sprawka sił nieczystych.\n– I co o tym sądzisz? – zapytał Gaston Vidala.\n– Czy to nie twoi milites, panie, twierdzili, że najprawdopodobniej jedyną osobą, która widziała śmierć Na Loby, był pewien tajemniczy karzeł, który przybył do gospody przy castrum?\n– Tak, i co z tego? – odrzekł Gaston.\n– Karzeł mógł wkraść się przez to okno, zmieściłby się – wyjaśnił Vidal. – Potem, uciekając, zmylił drogę i dotarł nad Gresilhou.\n– Sugerujesz, że zabił też moją żonę?\n– Nie myślisz chyba, że jakiś karzeł wałęsał się po moich włościach w czas zamieci i dla rozrywki zabijał, kogo popadło?\n– Nie kogo popadło, tylko dobrze urodzonych.\n– Ale z jakiej, do diabła, racji miałby to czynić!?\n– Diabłu nie trzeba wielu powodów – wtrącił oberżysta i na wszelki wypadek szybko się przeżegnał.\nGaston bez słowa ruszył w dół schodów i wyszedł z karczmy, by zaczerpnąć powietrza. Nie wierzył w tę wersję wydarzeń – żadnych dowodów, same poszlaki. Kto i dlaczego miałby zabić jego żonę? Jednak już sama możliwość takiego przebiegu wydarzeń niemal zwaliła go z nóg. Usiadł na przydrożnym kamieniu i wbił wzrok w przestrzeń. Krew pulsowała mu w skroniach. Zacisnął dłoń na rękojeści miecza. Słudzy omijali go szerokim łukiem, dobrze wiedząc, że taki stan mógł zwiastować napad furii. Wtedy lepiej było trzymać się z daleka.\nPóźnym popołudniem Gaston i jego świta dotarli do przedmieść Carcassonne. Zatrzymali się nad brzegiem szeroko rozlanej rzeki zwanej Audą. Tuż za nią, na wzniesieniu, ciągnęły się potężne wały z niezliczonymi basztami, które wraz z fosą otaczały miasto. Warowne mury były tak wysokie, że ledwie dawało się dojrzeć wieże zamku Trencavela oraz iglice kościoła świętego Nazariusza.\nGaston zwrócił się do Vidala.\n– Czy wiesz, skąd się wzięła nazwa Carcassonne?\nVidal wiedział wszystko o Tuluzie czy Barcelonie, bo w tych miastach spędził wiele lat, ale włości Trencavela do niedawna były mu całkiem nieznane, mógł tylko przecząco pokręcić głową.\n– Jak głosi legenda – zaczął opowiadać Gaston – saraceńska księżniczka Carcas, z tej kwadratowej wieży zwanej Pinte – widzisz ją za murami – rzuciła świnię obżartą zbożem pod nogi Frankom, którzy oblegali zamek. A dowodził nimi sam Karol Wielki. Nie wiedział on jednak, że owa dama nakazała mieszkańcom przynieść wszelką żywność, jaka jeszcze pozostała, i że dostarczono jej jedynie maciorę i garniec pszenicy. Księżniczka poleciła nakarmić zwierzę i rzucić je z murów. Cesarz pomyślał, że skoro ciskają w niego żywnością, nie może brakować jej w zamku, i zarządził odwrót. Nie zdołał skruszyć murów, ale wcześniej zdobył serce księżniczki, bo kiedy wraz ze swoją armią zaczął się oddalać, Carcas z rozpaczy, że na zawsze straci swojego platonicznego kochanka, nakazała bić w dzwony i otwierać bramy. Karol oczywiście nie omieszkał skorzystać z zaproszenia i wjechał do miasta.\nVidal uśmiechnął się kwaśno.\n– Od razu widać, że to miasto trubadurów – rzekł z ironią, jakby zapominając, że sam jest jednym z nich.\n– A jakże! – przytaknął Gaston, po czym zwrócił się do swoich ludzi i rzucił gromko: – Zapamiętajcie ten widok, bo nie wiadomo, czy jeszcze kiedyś go zobaczycie!\nSpojrzał na Vidala, klepnął go w ramię, dodając Deus le Volt!, i ruszył dostojnym kłusem przez drewniany most.\nDo Carcassonne wjechali Bramą Audańską, mogli więc od razu skierować się do pobliskiej twierdzy Trencavela. Gaston postanowił jednak zrobić krótki objazd, żeby pokazać miasto Vidalowi. Ruszyli ku zadbanym dzielnicom, podziwiali kupieckie domy z ogrodami otoczonymi przez wysokie parkany, znad których wystawały cyprysy i rozczochrane palmy. Nawet zimą było tu więcej zieleni niż w północnych miastach wiosną. Potem wjechali w tętniącą życiem ulicą Narbońską, mijając liczne tawerny i warsztaty rozmieszczone na parterze wysokich kamienic. Z ich okien i balkonów wyglądały znudzone mieszczki, prowokując urodą, aby następnie odegrać rolę świątobliwych niewiast, gdy jakiś mężczyzna postanowił je zagadnąć. Z uchylonych drzwi dochodziła woń potraw przyprawianych prowansalskimi ziołami, stukot narzędzi rzemieślników i przede wszystkim dźwięki wesołych pieśni, które śpiewano niemal w każdej tawernie. Miał rację Vidal, mówiąc, że to miasto trubadurów. Nawet sprzedawca urzetu barwierskiego lub orientalnych przypraw mógł trzymać pod ladą lutnię czy violę, a to oznaczało, że sławę miał w zasięgu ręki. Niejeden artysta grający dzisiaj na ulicy mógł jutro na dworze Trencavela zyskać konia z rzędem i pękatą sakiewkę, nie wspominając o wielkim uznaniu możnych pań i panów.\nWkrótce ujrzeli dwie stojące obok siebie baszty połączone murem, w którym znajdowała się brama wjazdowa do zamku Trencavela. Z okien pięciu zamkowych wież widocznych od frontu zwieszały się czarne chorągwie, łopocząc na wietrze. Wjechali szybkim kłusem na dziedziniec, stanęli na wprost palatium składającego się z przysadzistego donżonu i niższego podłużnego budynku, w którym znajdowała się część mieszkalna. Budynki otaczały podwórzec od lewej i prawej strony, tworząc północne i południowe skrzydła, ale od miasta zamek odcinały wały obronne, zaś tylne ściany palatium przylegały niemal do warownych murów miejskich. Zauważyli wychodzącego z donżonu regenta, który na ich widok wzniósł lekko dłonie, jakby chciał przywitać się z Gastonem w braterski sposób, ale po chwili opuścił je, przypominając sobie o piastowanej godności, i złożył ukłon. Z Bertranem de Saissac, zausznikiem Trencavela, Gaston często polował w górach Montagne Noire, ale w końcu etykieta miała swoje prawa, a Bertran był rycerzem o nienagannych manierach.\n– Miło cię widzieć, Bertranie – rzekł Gaston, odwzajemniając ukłon – ale czemuż to witacie mnie żałobnymi flagami?\nBertran westchnął i rzekł z powagą.\n– Wiszą tu już ponad miesiąc. Domna Comtessa kazała je zatknąć na murach, z chwilą gdy dobiegła nas wieść o śmierci twojej żony.\nŁza zakręciła się w oku Gastona i musiał spojrzeć w niebo, by nic nie dać po sobie poznać. Zsiadł z konia i uścisnął ramiona regenta.\n– Porzućmy te ceregiele, Bertranie! Chciałbym się tu zatrzymać na parę dni. Powiedz, kiedy mogę spotkać się z wicehrabią?\n– Nieprędko – odrzekł Bertran, odwzajemniając pozdrowienie. – Jest teraz w Barcelonie. Czy to prawda, że wziąłeś krzyż?\nW odpowiedzi Gaston uniósł łokieć, by na płaszczu ukazać znak krzyża. Bertran pokiwał głową.\n– Mój dziad zdobył Jerozolimę razem z Rajmundem z Tuluzy – rzekł i spojrzał z głębokim zrozumieniem i podziwem w oczy Gastona. Prawdziwym rycerzom żadnych więcej słów nie było trzeba, a że rycerski honor znaczył więcej niż scholastyczne spory, Bertran bynajmniej nie myślał o tym, że jest jednym z najbardziej zagorzałych katarów w Langwedocji, podczas gdy Gaston jedynie sprzyjał heretykom, wcale nie zamierzając się wyprzeć swej katolickiej wiary.\n– Domna Adelajda poczytuje sobie za wielki honor gościć ciebie i twoich ludzi oraz tak znamienitego trubadura. Pozwólcie, że zaprowadzę was do waszych komnat.\nRegent niespodziewanie poprowadził ich do północnego skrzydła budynku. Gaston i Vidal zdziwili się, bo goście zazwyczaj rezydowali w palatium. Takie było jednak życzenie Adelajdy, żony wicehrabiego, a że przeznaczone im sąsiednie komnaty okazały się przestronne i wygodne, nie zamierzali dociekać przyczyn decyzji.\nTego samego dnia udali się na audiencję u Adelajdy. Minęli dwa wiązy stojące pośrodku dziedzińca, otoczone pierścieniem kamiennej ławki, i weszli do palatium. Przemierzając kolejne sale i korytarze, podziwiali posągi, wspaniałe kolumnady oraz naścienne malowidła przywołujące pamięć o czynach Karola Wielkiego, o królu Chlodwigu i jego nadnaturalnym poczęciu, o czasach rzymskiego imperium i pierwszych apostołów, którzy przybyli do Langwedocji tuż po śmierci Chrystusa. Ród Trencavela wywodził się od pierwszych królów Francji, legendarnych Merowingów, i w zamku nie brakowało po nich pamiątek. W podziemiach zamkowej kaplicy znajdowały się nawet krypty z prochami tych władców, ozdobione złotymi pszczołami – tajemniczym symbolem rodu. Trencavel czasem mawiał, że Carcassonne to Ateny przeniesione do stóp Pirenejów, a wtedy Gaston porównywał Cabarez do Arkadii. Wicehrabia czuł się chyba lepiej w tej mitycznej krainie niż w swoich zamkach w Carcassonne, Albi czy Béziers, bo na dworach wasali z Montagne Noire spędzał mnóstwo czasu. Sporo też przesiadywał w Aragonii i Kastylii, zacieśniając więzi z południowymi sprzymierzeńcami. Drażniło to bardzo hrabiego Tuluzy, który chcąc udaremnić tego rodzaju konszachty, wydał córkę za Trencavela, a syna za jego siostrę, wzmacniając feudalne zależności. Kiedy więc Adelajda powiła syna Trencavelowi, wydawało się, że związki Carcassonne z Tuluzą stały się mocne jak nigdy wcześniej. Niestety w zachowaniu i planach Trencavela zaszły wkrótce widoczne zmiany. Zaczął unikać Adelajdy, rozgłaszał, że za jedynego prawdziwego suzerena uważa księcia Aragonii. Okazało się, że chciał jedynie zyskać na czasie, bo tak naprawdę grał w swoją grę, której celem było zaszachowanie w odpowiednim momencie hrabiego i osłabienie wpływów Tuluzy.\nTrencavel i jego żona stanowili nadzwyczaj piękną parę, ale ich wzajemne pożycie nie było szczęśliwe. Ostatnio wręcz ostentacyjnie ją zaniedbywał, jakby chcąc dać do zrozumienia, że w pogardzie ma jej urodę, która i tak nie przebije jej zdradliwego charakteru. Podejrzewał, że szpieguje dla ojca. W bardziej sprzyjających okolicznościach pewnie pierwszy by się w niej zakochał, ale ponieważ nie mógł się pozbyć uprzedzeń wobec Tuluzy, traktował żonę nader ozięble i nie grzeszył wiernością. Adelajda, będąc kobietą praktyczną, potrafiła radzić sobie z dystansem okazywanym przez męża. Od czasu do czasu zajmowały ją drobne flirty czy romanse z trubadurami i rycerzami, a że nieobca była jej sztuka dyplomacji, zazwyczaj potrafiła zadbać o to, by tajemnice tych spotkań pozostały w jej alkowie.\nPrzeszli w poprzek niemal całego palatium, zanim dotarli do foyer z obszerną antresolą z drewnianą balustradą, wspięli się ku niej po schodach i po chwili znaleźli się w sali z tronem na niewielkim podwyższeniu i rzędem krzeseł wzdłuż ścian. Była to słynna Okrągła Sala, która swą nazwę zawdzięczała sklepieniu w kształcie kopuły. Ściany pokrywały freski przedstawiające sceny walk rycerzy z Saracenami.\nWkrótce nadeszła Adelajda. Wiedziała, jak zrobić olśniewające wrażenie na poddanych. Cała błyszczała złotem i klejnotami, a przyodziewku mogłyby jej pozazdrościć nawet jerozolimskie księżniczki, znane z zamiłowania do bogatych strojów. Nałożyła srebrny bliaut z dwoma jedwabnymi pasami szamerowanymi złotą nicią, jeden z nich opinał ją nad brzuchem, drugi leżał ukośnie na biodrach zawiązany w węzeł nieco poniżej pępka i spływał dwoma wstęgami do stóp. Suknia doskonale podkreślała jej smukłą talię.\nW lekko uniesionej dłoni hrabina trzymała połę płaszcza z błyszczącego jedwabiu, rozkloszowany rękaw bliautu niemal dotykał podłogi. W chuście udrapowanej na głowie tkwiła perłowa spinka. Na dekolcie lśnił naszyjnik z brylantów, na przedramieniu perłowy rękawek, nałożony na tunikę i zakrywający wierzch dłoni. Na nogach miała złocone trzewiki z kurdybanu – miękkiej koźlej skórki sprowadzanej od Maurów z Kordoby. Była drobną i zgrabną brunetką o subtelnych rysach twarzy i kształtnej głowie osadzonej na delikatnej szyi. Z trudem ukrywała podekscytowanie wizytą gości. Dobrze znała ich obu. Trencavel rzadko wyjeżdżał ze swoją żoną, ale parę razy uczynił wyjątek, chcąc zaznajomić ją z urokami Montagne Noire. Złożyli więc też wizytę w Cabarez, a z czasem comtessa zaczęła odwiedzać Gastona również sama, zazwyczaj pod nieobecność Na Loby. Obie panie za sobą nie przepadały, z różnych powodów uważając się za rywalki. Podobnie Gaston zaglądał czasem na dwór hrabiny, zazwyczaj wtedy, gdy jej mąż odbywał swoje wojaże. Mieli więc dużo okazji, by rozmawiać bez skrępowania i się ze sobą zaprzyjaźnić. Jeśli zaś chodzi o Vidala, Adelajda podkochiwała się w nim, będąc podlotkiem. Zaczynał wtedy karierę trubadura na dworze jej ojca. Wiele mu zawdzięczał, ale poróżnił ich sirwent, w którym surowo zbeształ swojego protektora. W rezultacie hrabia kazał mu wynieść się z Tuluzy i nigdy do niej nie wracać. Teraz Adelajda bystrym wzrokiem szacowała obiekt swojej adoracji z lat dziecięcych. Trzeba przyznać, że dobrze się trzymał jak na człowieka, który dobiegał czterdziestego roku życia. Był wysoki, ale proporcjonalnie zbudowany. Być może nie zdawał sobie nawet sprawy, jaka siła drzemie w jego dość szczupłych, ale krzepkich ramionach i mocnych dłoniach o długich palcach, które z niezwykłą wirtuozerią poczynały sobie z lutnią czy violą. Dość krótko przystrzyżone czarne włosy bez najmniejszego śladu siwizny odsłaniały wysokie czoło. Miał twarz owalną, zawsze dokładnie ogoloną, cerę lekko ogorzałą, pełne usta. Gęste brwi i brązowe oczy, zazwyczaj przesłonięte lekką mgiełką, będącą wynikiem krótkowidztwa, przydawały mu marzycielskiego uroku oraz chłopięcej nieporadności, za którą damy przepadały. Nie był może pięknisiem, ale z pewnością pozostawał atrakcyjnym mężczyzną. Wciąż podobał się Adelajdzie, ale to Gaston bardziej ją interesował. Toteż do niego się zwróciła:\n– Jak miło znowu cię widzieć, panie! Martwiłam się, czy wrócisz do siebie po tak wielkiej tragedii…\n– W istocie, pani, powoli do siebie wracam, chociaż droga jeszcze daleka, bo wiedzie przez Jerozolimę.\nAdelajda nie wydawała się zaskoczona tym, co usłyszała.\n– Być może więc niedługo spotkasz swojego syna, bo z tego, co wiem, już tam jest.\n– Skąd masz tę wiedzę, pani? – zapytał Gaston i cień zdumienia przemknął po jego twarzy.\n– Wieści o twoim synu szybko się rozchodzą, zwłaszcza odkąd pokonał w pojedynku pewnego rycerza. Wstąpił do templariuszy. Potrzebują teraz nowych ludzi do obrony zamorskich komandorii. Zanosi się na to, że niedługo potrwa rozejm z Saladynem.\n– Tak, słyszałem o tym. Żałuję, że Roger popełnia jeden nierozważny czyn po drugim. Chciałem się z nim spotkać, ale jeśli jest, jak mówisz, znajdę go w Outremer.\n– Zapewne. Pozwól jednak, że dam ci dobrą radę. Spotkaj się, panie, z rządcą Carcassonne. Powie ci też coś o nawach, które wkrótce odpływają do Ziemi Świętej.\nGaston skłonił głowę z szacunkiem.\n– Tak uczynię. Dziękuję, pani, za pamięć o mnie i mojej żonie – odrzekł Gaston, czyniąc aluzję do żałobnych chorągwi. Rzekł to jednak oficjalnym tonem, który nie przypadł do gustu Adelajdzie. Nie rozmawiali wprawdzie na prywatnej stopie, ale potraktował ją tak, jakby wcześniej się nie znali. Słyszała jednak, jak trudno mu było pogodzić się ze śmiercią Na Loby. Dochodziły ją niepokojące wieści o tym, że pije na umór. Słudzy bali się wejść do jego komnaty, bo groziło to uszczerbkiem na zdrowiu. Tolerował jedynie towarzystwo Vidala, którego obecność tutaj dowodziła, że pogłoski o ich świeżo zadzierzgniętej przyjaźni nie są plotką.\n– Jak widzę, zabierasz z sobą, panie, słynnego trubadura. Czy po to, by opiewał twoje rycerskie czyny? – zapytała Adelajda.\n– Nie, pani, sam decyduję o własnym losie – odrzekł Vidal, uprzedzając odpowiedź Gastona.\n– I cóż wpłynęło na twoją decyzję? – Adelajda podczas tej audiencji zwróciła się do niego po raz pierwszy.\nVidal wydął wargi, jego dłoń wykonała trochę zakłopotany, a zarazem niecierpliwy gest, jakby chciała przedstawić jakąś niewidzialną postać.\n– Prawdę mówiąc, od dawna nosiłem się z myślą napisania romansu rycerskiego, a Ziemia Święta to całkiem dobre miejsce do znalezienia inspiracji…\n– Kolejny romans rycerski? – przerwała mu Adelajda. Vidal poczuł się głęboko zraniony tą uwagą, gdyż zawsze uważał się za postać nietuzinkową. Poza tym nie lubił być ignorowany, zwłaszcza przez wysoko urodzone damy, które kiedyś okazywały mu uwielbienie.\n– Kolejny? Wszak żadnego jeszcze nie stworzyłem…\n– Wybacz, panie, ale pisanie powieści stało się wśród trubadurów bardzo popularne, Robert de Boron, Guiot de Province, wszyscy piszą romanse o rycerzach i Graalu.\n– Cóż… – odrzekł Vidal. – Może w takim razie przemilczę Graala.\nAdelajda się roześmiała.\n– Nie nalegam, bo to ciekawy wątek. Wiem, że zawsze zależało ci na swobodzie wypowiedzi. Doskonale pamiętam, jak odsądziłeś od czci i wiary mojego ojca w jednym ze swoich sirwentów, nie bacząc na konsekwencje, jakie mogą cię spotkać.\n– I szczerze przyznaję, że był to błąd – odrzekł Vidal.\nTo wyznanie bardzo rozbawiło Adelajdę i musiała opanować nielicującą z powagą sytuacji wesołość. Widać było, że w przeciwieństwie do wymiany zdań z nieco burkliwym tego dnia Gastonem rozmowa z Vidalem sprawiała jej przyjemność.\n– Ach, tak… – odrzekła. – Miło to słyszeć po tylu latach. Cieszę się – i mówiąc te słowa, zwróciła się do Gastona – że znalazłeś przyjaciela w osobie, która zawsze była bliska memu sercu.\n– Mnie zaś cieszy to, że wciąż mogę liczyć na twoją przyjaźń, pani – powiedział Vidal, kłaniając się dwornie. – Mimo że popadłem w niełaskę u twojego ojca.\n– Doprowadzę między wami do pojednania, ale… pod jednym warunkiem.\n– Słucham, comtesso!\n– Poświęcisz mi canzo, w którym mnie za to pochwalisz.\n– Wobec tego napiszę całą epopeję – odrzekł Vidal z właściwą sobie kurtuazją.\n– Zbytek łaski, Peire. Wystarczy parę wersów – rzekła z uśmiechem, a Vidal uprzejmie skinął głową, choć nie sprawiał wrażenia uszczęśliwionego wizją pojednania z hrabią Rajmundem. Cóż po Tuluzie, skoro wybierał się do Ziemi Świętej i nie miał pewności, czy kiedykolwiek stamtąd wróci.\nPo spotkaniu z Adelajdą Gaston zmęczony drogą usnął niemal natychmiast i spał aż do wieczora. A gdy się obudził, ujrzał list na stoliku u wezgłowia. Nie miał pojęcia, kto miał czelność wejść do komnaty. Oburzenie wkrótce jednak przerodziło się w zdumienie. Usiadł na pościeli, krzyżując nogi po turecku, i zastanawiał się nad słowami, które właśnie przeczytał. Ich autorką rzekomo była Adelajda. Wynikało z nich, że chciałaby się umówić z Gastonem na schadzkę. Wszystko miało się odbyć w wielkiej tajemnicy. Blisko północy do jego drzwi miał zapukać ktoś z lampą oliwną w dłoni i wskazać drogę do sekretnej komnaty. Czyżby Adelajda nie zdawała sobie sprawy, że naraża w ten sposób swoje i jego dobre imię? Umysł Gastona pracował gorączkowo. Raz jeszcze spojrzał na list. Widniał na nim podpis hrabiny, choć oczywiście nie było pieczęci. Gaston zastanawiał się, czy nie kryła się za tym jakaś intryga. Z pewnością wielu wpływowym osobom mogłoby zależeć na skompromitowaniu Adelajdy. Niemal w tej samej chwili rozległo się głośne pukanie. Skończył się czas rozmyślań, nastał czas męskich decyzji. Gaston ubrał się szybko, narzucił płaszcz. Na wszelki wypadek wcisnął też puginał za pas. Strzeżonego rozsądek strzeże, mruknął pod nosem, nie chcąc w całą sprawę mieszać Boga.\nZa drzwiami stał zakapturzony człowiek w mnisiej szacie, z kagankiem w dłoni. Gaston chciał go pozdrowić, ale mnich przytknął palec do miejsca, gdzie najpewniej znajdowały się niewidoczne w półmroku usta, po czym obrócił się na pięcie i zaczął bezszelestnie sunąć przed siebie. Dotarli do końca korytarza, podążyli w górę schodów, aż natrafili na drzwi prowadzące do wartowni i dalej do wysokiego krużganka. Gaston usłyszał łopot żałobnych chorągwi. Mnich osłonił ręką płomień lampy, by nie zgasił go przeciąg. Szli po trzeszczących deskach podestu osłoniętego z jednej strony drewnianym parkanem z otworami do ciskania kamieniami oraz szczelinami dla łuczników, z drugiej – ukośnie krzyżującymi się belkami wspierającymi drewniany daszek. Poprzez prześwity Gaston widział przeciwległy budynek palatium, w którym na piętrze, w rzędzie wysokich okien drżało światło płonących pochodni. Na dziedzińcu wiatr szeptał w liściach i kołysał gałęziami dwóch stojących obok siebie wiązów. Zbliżali się do bliźniaczych wież bramy wjazdowej. Czarne chorągwie powiewały na wietrze jak suknie tańczących dam. Gaston odniósł wrażenie, że porusza nimi duch Na Loby. Zobaczył jej twarz zatopioną w myślach, jakby wpatrywała się w jego duszę z surowo ściągniętymi brwiami i wers po wersie odczytywała z niej wszystkie jego dobre i złe czyny, których nie poznała za życia. Granice między snem a jawą zacierały się tej nocy. Szedł za milczącą postacią zarysowującą się niewyraźnie lub całkiem niknącą w mroku. Jeśli to rzeczywistość, udawał się na spotkanie, które nie mogłoby spodobać się Na Lobie. Jeśli to sen, wędrował poprzez zakamarki własnego sumienia do komnaty, w której Sprawiedliwość położy na szali wszystkie jego uczynki. Napotkani po drodze wartownicy bynajmniej nie przywracali Gastonowi poczucia realności, milczeli jak zaklęci. Zastanawiał się, dlaczego mnich prowadzi go okrężną drogą, a raczej ruchem konika szachowego. Rozumiał, że inna trasa bez opuszczania budynku była niemożliwa, gdyż z drugiej strony skrzydło stykało się z kaplicą. Nie wiedział jednak, dlaczego po prostu nie mogli przeciąć dziedzińca. Może by nie przechodzić pod oknami Bertrana de Saissac? Mógłby się zaniepokoić wizytą składaną domnie comtessie o tak późnej porze.\nPokonali krużganek warownego muru i skręcili w drugie skrzydło zamku. Z okien wychodzących na południowy, mniejszy dziedziniec Gaston mógł zobaczyć sierp księżyca wiszący nad jedyną kanciastą wieżą Pinte, którą wcześniej, stojąc na moście, pokazywał Vidalowi. Z jej górnego piętra Trencavel miał widok na całą okolicę i mógł łatwo dojrzeć nadciągające wojska. Po przejściu przez budynek skręcili do donżonu, minęli kilku strażników, którym ktoś nakazał przymknąć oko na dwa przemykające cienie, i schodami w dół dotarli do celu. Mnich zatrzymał się przy drzwiach komnaty i trzy razy uniósł kaganek, dając ustalony sygnał, po czym gwałtownie zdmuchnął płomyk i zniknął w ciemnościach.\nDrzwi uchyliły się niemal od razu i w szczelinie dojrzał Adelajdę trzymającą w dłoni lichtarzyk.\n– Wybacz, panie, tę maskaradę – rzekła.\nMiała na sobie skromną tunikę z cienkiego materiału, obramowaną złotogłowiem przy dekolcie, jej rozpuszczone włosy opadały na ramiona. Zachowywała się również o wiele swobodniej niż w trakcie audiencji.\nW przestronnej, ale dość gęsto zastawionej meblami komnacie panował przyjemny półmrok, rozświetlany jedynie migotaniem świec na lichtarzach porozstawianych na półkach, zaś z kadzideł unosił się delikatny dym o zapachu mirry. Usiedli przy mahoniowym stoliku, na blacie którego stały dwa puchary inkrustowane szlachetnymi kamieniami i srebrny dzban z winem. Bez uroczystej sukni, w prostej zwiewnej szacie, pod którą rysowały się kształtne piersi, Adelajda wyglądała bardzo pociągająco. Zresztą wszystko wokół drażniło zmysły. Tuż za jej plecami znajdowała się komoda z lustrem, zastawiona flakonami, puzderkami, miseczkami z wonnościami i barwiczką. Nieco dalej stało hebanowe łoże z delikatnie uchyloną zasłoną, jakby w geście zaproszenia. Wsporniki baldachimu owijały rzeźbione liście winorośli. Czarne i gładkie drewno błyszczące w blasku świec skojarzyło się Gastonowi z namaszczonym ciałem etiopskiej niewolnicy. Szczytem wszystkiego był arras, na którym dama siedząca pod rajską jabłonią pieściła róg jednorożca.\n– Czy wiesz, dlaczego cię zaprosiłam, panie? – zapytała Adelajda, przerywając milczenie.\n– Mam tylko mgliste domysły – odrzekł.\n– Pozwól, Gastonie, że zapytam wprost: czy masz mi coś za złe?\n– Mam tylko sobie coś za złe… Moje postępowanie wobec Na Loby.\n– A więc jednak mnie obwiniasz!\n– Nie, Adelajdo, nie ma w tym twojej winy, szczególnie że… nie byłaś jedyna.\n– Domyślałam się tego, choć potrafiłeś przekonać, że jest inaczej.\n– Wybacz, pani – odrzekł, spuszczając wzrok.\n– Chyba jednak nie mojego wybaczenia szukasz, skoro wybierasz się do Jerozolimy.\n– To prawda. Twoja życzliwość nie zbawi mojej duszy – rzekł Gaston.\nAdelajda sięgnęła po srebrny dzbanek i zaczęła nalewać wina do pucharów.\n– Zaprzedanej diabłu za parę dzbanów wina?\n– I wspomniane wcześniej przygody z kobietami.\n– Wobec tego za odzyskanie duszy, Gastonie!\nPo spełnieniu toastu zapytała:\n– Czy mam więc twoje słowo, że nic się między nami nie zmieniło?\n– Masz je, pani.\nPołożyła rękę na jego dłoni opartej na stole.\n– Skąd więc ten chłód?\nGaston westchnął i milczał, nie znajdując właściwych słów.\n– Obwiniasz się o swoje zdrady… – nie przestawała dociekać.\n– Powiedzmy, że bardziej zdaję sobie z nich sprawę.\n– A ze zdrad twojej żony?\n– Również – rzucił, a po chwili zapytał, mimowolnie podnosząc głos: – Skąd o tym wiesz, pani?\nAdelajda przytknęła palce dłoni do jego ust.\n– Ktoś może usłyszeć, nie jesteśmy w Montagne Noire – powiedziała tonem delikatnej przygany, a po chwili dodała: – Mam dobrych informatorów.\nJej palce zaczęły pieszczotliwie obwodzić linię jego warg.\n– Są takie zaciśnięte, inne niż kiedyś… Może zanim przemienisz się w Parsifala, powinieneś zażyć rozkoszy w ramionach kobiety? – powiedziała, patrząc mu śmiało w oczy.\n– Może… – odrzekł Gaston i przechyliwszy głowę, zaczął całować jej palce. Adelajda nie cofnęła dłoni, pozwalała na coraz bardziej namiętne pocałunki. Jej policzki wyraźnie się zaczerwieniły, oddech przyspieszył, a pod tuniką zarysowały się nabrzmiałe sutki. Gra zdawała się dopiero zaczynać, więc niemałe było zdumienie Gastona, gdy Adelajda niespodziewanie ją przerwała. Cień zranionej dumy pojawił się na jej twarzy. Nagle wstała i rzuciła z lekką irytacją:\n– Skoro zdrady nie dają ci spokoju, pozwól, panie, że coś ci pokażę! – po tych słowach, nie czekając na jego reakcję, narzuciła podbitą futrem pelerynę i wyjęła klucz ze szkatułki. Czyżby comtessa nagle nabrała ochoty na spacer? Rycerz z żalem popatrzył na hebanowe łoże. Adelajdzie udało się już rozpalić zmysły Gastona, choć jego sumienie powinno się cieszyć z takiego rozwoju wypadków. […]\nFragment canzo, które Peire Vidal ułożył dla Na Loby. Tłum. Arkadiusz Rączka.\nTo nic, że ślisko i śnieg.\nTo nic, że wiatr dmie.\nWilczyca mówi, że jestem jej.\nNa mą wiarę, nie myli się.\nNikt inny do mnie, choćby ja sam\nNie ma jak ona tak wielkich praw.\nKarol Młot – władca państwa Franków i dowódca frankijskiej armii, która w 732 roku w bitwie pod Poitiers powstrzymała pochód wojsk muzułmańskich na Europę.\nW 1187 roku hrabią Trypolisu był Rajmund III. Założycielem hrabstwa był hrabia Rajmund IV z Tuluzy, jeden z przywódców pierwszej krucjaty. Od czasu zdobycia przez niego Trypolisu w 1102 roku miastem władali jego potomkowie aż do 1289 roku. Jest więcej niż prawdopodobne, że kolejni hrabiowie trypolitańscy szukali wsparcia w Langwedocji, skąd wywodził się ich ród.\nSaladyn (1137 lub 1138–1193) – to spolszczenie od Salah ad-Din. Tak nazywał się jeden z najsłynniejszych saraceńskich władców, który zjednoczył wyznawców islamu w walce przeciw krzyżowcom. Nosił tytuł sułtana Egiptu, ale jego imperium rozciągało się od Jemenu na północ przez Arabię Saudyjską, północny Irak, Syrię aż po wschodnią Turcję, zaś od Syrii na zachód aż po Egipt, granicząc z Outremer, czyli terenami należącymi do krzyżowców.\nNazwa miasta Carcassonne powstała z połączenia imienia Carcas należącego do wspomnianej księżniczki oraz czasownika sonner (fr. dzwonić). Zgodnie z legendą jeden z wojowników Karola Wielkiego, słysząc dźwięk dzwonów (lub trąbek – wedle innej wersji), miał wykrzyknąć: „Carcas sonne!”\nDeus le Volt! (łac. Bóg tak chce) – powszechne zawołanie krzyżowców; tymi słowami papież Urban II na synodzie w Clermont w 1095 roku zakończył przemowę, w której ogłosił pierwszą krucjatę.\nBertran de Saissac – baron langwedocki, a zarazem gorliwy wyznawca kataryzmu, który był także wychowawcą i opiekunem syna Trencavela.\nBliaut – wąska tunika do kostek, o długich rękawach, noszona przez kobiety na średniowiecznych dworach od VIII do XIII wieku.\nSirwent (prowans. sireventés) – pieśń trubadurów o charakterze okolicznościowym, często w formie satyrycznej. Czasami przybierała charakter politycznego pamfletu.\nKsiążka do kupienia na www.publisher.totemhq.com\nostatnia aktualizacja: 12 listopada 2016, katarzyna\n4 odpowiedzi na Arkadiusz Rączka, Herezja\niza // 1 maja 2016 o 21:51 // Odpowiedz\nZainteresowałam się tą książką, bo interesuję się średniowieczem i herezjami. Ale nie widziałam jej w żadnej księgarni\nkatarzyna // 3 maja 2016 o 21:14 // Odpowiedz\nKsiążkę można kupić na razie wyłącznie przez internet, na stronie wydawnictwa: http://publisher.totemhq.com/\nJulia // 19 maja 2016 o 19:02 // Odpowiedz\nPrzeczytałam fragment! Juz się wciągnęłam!!! Pobudza wyobraźnie.\nHezjod // 4 stycznia 2018 o 12:46 // Odpowiedz


Co wiemy na temat 4B? [SPOILERY] - Pretty Little Liars :: Słodkie Kłamstewka :: Online\nCo jakiś czas pojawiają się w Internecie nowe informacje i przecieki dotyczące drugiej części czwartego sezonu Pretty Little Liars. Czasami wychodzą one ze strony producentów, innym razem sami aktorzy zdradzają co nieco na temat nadchodzących odcinków. Specjalnie dla Was zgromadziliśmy najciekawsze informacje dotyczące zimowych odcinków. Jeśli nie chcecie psuć sobie zabawy- teraz macie czas na opuszczenie tego newsa. Jeśli nadal tu jesteście to szykujcie się, zaczynamy:\nW 4B zobaczymy współpracę Kłamczuch z Alison. Lucy Hale zdradziła, że dziewczyny zrobią wszystko aby nie stracić przyjaciółki ponownie i będą starały się odkryć powód dla którego Ali zniknęła.\nJedna z kłamczuch odkryje że Ezra jest związany z A-Teamem i nie będzie to Aria.\nAria w końcu pozna prawdę o Ezrze i jak zdradziła Lucy, czeka tę parę bardzo emocjonująca, pełna łez i krzyków Arii scena.\nMimo wszystko wciąż jest nadzieja dla Ezrii.\nDziewczyny będą szukały odpowiedzi w pamiętniku, który Hanna zabrała z kryjówki A, jednak historie w nim zawarte będą zaszyfrowane.\nW odcinku premierowym zimowego sezonu Hanna znajduje informacje nt. Sary Harvey, która jest dosyć podobna do Ali i zaginęła w podobnym czasie. Dziewczyny będą podejrzewały że to właśnie ona leży w grobie Ali.\nMarlene King zapowiada, że w 4B Hanna staje się inteligentniejsza.\nNie wiadomo na razie co z Haleb, jednak wiemy że Hanna pojawi się w 10 odcinku Ravenswood.\nEmily będzie musiała zmierzyć się ze swoimi uczuciami dotyczącymi Ali. Mimo to (jak na razie) fani Paily mogą być spokojni, parę czekają wspólne sceny a Paige ma być w pobliżu w sezonie 5.\nZapowiada się scena łóżkowa Paily.\nW 4B (wreszcie) dowiemy się kto zabił Iana.\nMona będzie miała ‘’nowe zainteresowanie miłosne’’.\nPrawdopodobnie dowiemy się więcej na temat tego co przydarzyło się mamie Tobiego, czy (i jak) A jest w to zamieszane i- wg. Wetpaint.com- ma być to coś szokującego.\nOdcinek 4×19 ma być intensywny dla Spoby (niestety raczej w negatywnym słowa znaczeniu).\nW 4B powraca Andrew Campbell.\nMamy odkryć wielki sekret Spencer, który ma coś wspólnego z nocą zaginięcia Ali.\nW tym sezonie nie zobaczymy zbyt wielu scen z Tobym, ponieważ Keegan Allen pracuje nad sztuką na Broadwayu. Nie wiadomo do końca co to oznacza dla Spoby.\nWiadomo jednak, że do serialu wracają Jason DiLaurentis i Noel Kahn.\nW najbliższym czasie raczej nie zobaczymy Jenny.\nWg. Marlene King szykuje się epicka scena z udziałem Alison i Mony, która ujawni mnóstwo wskazówek nt. Ali.\nDowiemy się co łączy Ezrę z Alison i dlaczego śledził ją przez bardzo długi czas.\nTo że Alison płaci za swoje wcześniejsze zachowanie nie oznacza, że teraz stanie się ‘’tą dobrą’’, jednak okaże skruchę i ma szansę na wybaczenie.\nW finale 4B zobaczymy flashbacki z nocy zaginięcia Ali, w których obecna będzie Pani DiLaurentis.\nMożliwe, że Beach Hottie i Board Shorts to dwie różne osoby.\nNiedługo poznamy tożsamość Lady In Black.\nJeden z fanów zapytał na Twitterze Marlene King czy Ezra umrze w finale 4B. Marlene powiedziała, że nie może się wypowiadać zarówno na ten temat jak i na temat 5 sezonu, jednak nie wyobraża sobie serialu bez postaci Ezry.\nKtoś wie, że Ezra jest A, w 4B poznamy tożsamość tej osoby/ tych osób. Marlene King wrzuciła na Instagrama zdjęcie obrazu Mona Lisa Leonarda DaVinci podpisując go: ‘’Ona wie kto jest A’’.\nKiedy zapytano Marlene King czy możliwe jest, żeby Maya powróciła zza grobu tak jak Ali, Marlene odpowiedziała ‘’Nigdy nie mówię nigdy jeżeli chodzi o PLL’’.\nTagi:"A-team"4bAAlisonAndrewariaBeach hottieBoard ShortsEmilyezraezriahalebhannaianJasonLady in blackliarsmarlene kingMayaMonaNoel KahnPaigepailypll 4x19ravenswoodSpencerspobyToby\n1 myśl na “Co wiemy na temat 4B? [SPOILERY]”\nnat 7 stycznia 2014 o 21:24\nWątek matki Toby’ego to taka masakrycznie nudna 'zapchajdziura’… Niech go już zabiją, nie moge patrzeć na tę rozmemłaną twarz…


Mierzenie penisa rolką po papierze toaletowym - Papilot.pl\nMierzenie penisa rolką po papierze toaletowym\nOni mają takie kompleksy o jakich nam się nie śniło. Spróbuj sobie kupić zabawkę erotyczną mając faceta to zobaczysz co z niego wyjdzie:D To smutne bo w porównaniu z niektórymi ja nie mam chyba żadnych kompleksów....a myślałam że mam ich całą masę.\nJa mam szufladę wibratorów, dild, kulek i innych gadżetów i najfajniej używa się tego we dwoje :)\nTo zazdroszczę. Kupiłam jedną niewinną zabawkę jak usłyszał że jej użyłam to zaczał mowić że go zdradzam, bo on się tak czuje...A jak ją zobaczył to załamał się bo "to takie wielkie"....Pomocy nie mam już siły;/\nna niewinna zabawke,powiedzial,ze "to takie wielkie"? Ja Ci wspolczuje dziewczyno,a raczej jego przyrodzenia.\nRzeczywiście nie ma szału pod tym względem ale w łóżku jest okey bo dla mnie jest w sam raz. Chciałam wreszcie cos kupić bo nie widujemy się ostatnio zbyt często, ale na pewno nie zamierzam go niczym zastępować, po prostu od paru lat chodził mi po głowie ten pomysł. Tak wyglądała niewinnie, jest tak zaprojektowana że nie budzi skojarzeń, żeby to było coś "realistycznego to jeszcze bym zrozumiała.


Dzień Myśli Braterskiej 2016 | O. Hm Bartłomiej P. Marciniak paulin - Chorągiew Harcerzy w Stanach Zjednoczonych\nChorągiew > Wiadomości > \nDzień Myśli Braterskiej 2016 | O. Hm Bartłomiej P. Marciniak paulin\nposted Feb 17, 2016, 5:32 AM by Marcin Czabański [ updated Feb 17, 2016, 5:32 AM ]\nD.M.B. 2/22/2016 r.\nNiech będzie pochwalony Jezus Chrystus! Czuwaj! Droga Rodzino Harcerska – Druhny i Druhowie. Oto kilka Myśli na Dzień Myśli Braterskiej, którego temat to: „Żyć po harcersku, na co dzień”. Niech nam pomogą w tym przeżyciu tego wspaniałego dnia dwaj nasi patronowie Wielcy Harcerze Skauci. Niech Ich modlitwa zjedna nasze serca i dusze w tym szczególnym dniu.\nTak modlił się nasz założyciel GEN. ROBERT BADEN-POWELLA. „Panie Jezu Chryste, któryś nam dał hasło „Czuwajcie” i któryś dał mi łaskę, bym je sobie przyjął za zasadę życia, dopomóż mi, abym pozostał wierny. Niechaj każda chwila żywota zastaje mnie czuwającym w gotowości wypełniania obowiązków, miłującym prawdę, czyniącym dobro, oddanym Kościołowi, wiernym Ojczyźnie, gotowym zawsze przebaczyć, zawsze pomóc, uśmiechniętym w cierpieniu, czystym w sercu, nieskalanym ciałem. Oto Panie, ślady Twych stóp. Za nimi pragnę iść, mimo wszelkich przeciwności. Bez strachu i bez skazy, z duszą i czołem podniesionym. Oto moje przyrzeczenie chrześcijanina i skauta. Na mój honor, nie poddam się złu, ufając, Panie Jezu, Twojej miłości i Twojej łasce. Amen”.\nA tak modlił się nasz święty patron: BŁ.S. WINCENTY FRELICHOWSKI.” Być prawdziwym harcerzem. Nie jestem tym, jakim powinienem być i chciałbym być, ale nie mam do tego chęci. Dziś w największej depresji ducha piszę te słowa. I strząsnąć się chcę z tego stanu, w którym jestem. Wyrwać się z niego. Stać się człowiekiem, być użytecznym. Siły moje tego nie dokonają. Ale w najgłębszej pokorze, klękam dziś przed Tobą Boże. Odczuwam w całej pełni nicość i ułomność moją. Zwracam się do Ciebie, któryś mnie takim stworzył i który mnie prowadzisz. Boże, wyzwól mnie z tego stanu, w jakim dziś jestem. Chcę być innym. Chcę być prawdziwym harcerzem. Postępować tak w życiu, jak mi nakazuje myśl i sumienie. Daj mi Twą łaskę. Ja z nią współdziałać będę i po harcersku wydobyć się chcę z tego upadku duchowego. Daj mi poczucie wartości. Ale nie tylko sugestywne poczucie, lecz chcę prawdziwą wartość w sobie wyrobić. Boże, zupełnie się w ręce Twoje oddaję. Daj mi krok po kroku iść w górę. Święty Jerzy pomóż mi odnieść zwycięstwo nad samym sobą. Amen”.\nDrogi Bracie i Siostro Z Rodziny Harcerskiej, kiedy siądziesz do wspólnego kominka harcerskiego zastanów się, - a jakie są Twoje Myśli na ten D.M.B? A jaka jest Twoja i Moja rozmowa - modlitwa w tym dniu D.M.B. z naszym Bratem Jezusem Chrystusem oraz Jego Matką nieustannie czuwająca nad nami. Moi drodzy Druhny i Druhowie oraz Przyjaciele KPH, Kapelani, niech ten cały Rok Miłosierdzia oraz Jubileusz 1050 rocznicy Chrztu Polski będzie dla nas Rokiem Życia po Harcersku, czego sobie i Wam życzę z głębi serca błogosławiąc +. Gratulując Nowych władz Okręgu oraz Chorągwi. Trwajmy i Radujmy się Dniem Myśli Braterskiej śląc sobie Życzenia.\nO. Hm Bartłomiej P. Marciniak paulin- pamietający w modlitwie życząc dużo pogodny ducha.\nKapelan Chorągwi ZHP /pgk w USA. Amerykańska Częstochowa Doylestown PA


Zielone Spodnie Damskie Salomon - sklep zawszemodne.pl\nZielone Spodnie Damskie Salomon\nW naszym sklepie internetowym znajdziecie Państwo bardzo szeroki wybór asortymentu marki Salomon. Aktualnie w sprzedaży posiadamy Zielone Spodnie Damskie Salomon w najlepszych cenach. Zachęcamy do oglądania i zakupów bezpośrednio poprzez przejście na stronę docelową producenta Salomon lub do sklepu partnerskiego. Dodatkowo zapraszamy do zapoznania się również z innymi producentami ze sklepu.\nSalomon: Spodnie damskie zielone\nNa zawszemodne.pl znajdziesz dziesiątki tysięcy produktów popularnych marek jak:chi chi girls, carolina cavour, 7 for all mankind, ERYNN, calida i wielu innych. Codziennie modne ubrania, nowości oraz najpopularniejsze produkty - bestsellery. Doceń prostotę zakupów online i zaoszczędź swój czas!


Była partnerka Rzeźniczaka ujawniła nieznane fakty o ich rozstaniu - Super Express\nJeszcze kilka tygodni temu wydawało się, że Jakub Rzeźniczak i Magdalena Stępień tworzą niezwykle szczęśliwą parę, tym bardziej, że piłkarz Wisły Płock pochwalił się informacją, że spodziewa się dziecka. Niestety, związek Rzeźniczaka i Stępień nie przetrwał próby czasu, a zawodnik już miał znaleźć sobie nową partnerkę. Teraz Magdalena Stępień postanowiła ujawnić nieznane fakty o ich rozstaniu, jednocześnie zamykając ten temat.\nJakub Rzeźniczak i Magdalena Stępień jeszcze niedawno byli szczęśliwie w sobie zakochani i zdecydowali się założyć rodzinę. Niestety, jakiś czas temu była już partnerka polskiego piłkarza oznajmiła, że ich związek dobiegł końca, rzucając nieco światła na to, co działo się w ich życiu prywatnym. Niestety związek Jakuba Rzeźniczka i Magdaleny Stępień nie przetrwał próby czasu i nie były w stanie zmienić tego nawet narodziny ich wspólnego dziecka. Co więcej, piłkarz Wisły Płock miał znaleźć sobie już nową partnerkę, co sprawiło, że Magdalena Stępień zdecydowała się ujawnić nieznane dotąd fakty o ich rozstaniu i zakończyć ten temat. - Byłam bardzo zazdrosna o Kubę, dochodziło do kłótni, nie mogę powiedzieć, że nie. Wszystko nasiliło się w ciąży, stres, zagrożona ciąża nie pomagały w niczym. Nie potrafię wytłumaczyć tego racjonalnie, co działo się ze mną - miała napisać w swoich mediach społecznościowych Stępień cytowana przez portal "Pudelek.pl".\nCzytaj także: Dariusz Szpakowski eksplodował, a potem... Wszyscy złapali się za głowę\nByła partnerka Rzeźniczaka zdradziła powody rozstania\nByła partnerka Jakuba Rzeźniczka zdecydowała się opublikować w sieci długi wpis, w którym wyjaśnia dlaczego jej związek z Jakubem Rzeźniczakiem się zakończył i jak sama wskazuje, robi to po raz ostatni, aby zamknąć ten rozdział w swoim życiu. - Dużo się wydarzyło, Kuba nie potrafił już dłużej znosić moich wahań nastrojów, nie potrafił dalej tego udźwignąć, dlatego postanowił odejść. Chcę tylko na koniec dodać, że prawdziwa miłość przetrwa WSZYSTKO, a w naszym przypadku to się nie sprawdziło - dodała kobieta. Magdalena Stępień obecnie spełnia się w roli matki, próbując poukładać sobie życie po rozstaniu z piłkarzem Wisły Płock. Ich syn Olivier przyszedł na sam w lipcu obecnego roku i obecnie jest najważniejszą osobą na świecie dla swojej matki.


Efekty biologiczne - Poznaj biologię i medycynę\n« IPotencjaS termodynamiczny hydrolizy estrów fosforanowych\nBudowa protomeru i dimeru »\nProstaglandyny (PG) są to związki chemiczne znajdowane prawie we wszystkich tkankach i narządach zwierzęcych, natury lipidowej, pochodne hipotetycznego kwasu prostanowego (prostanoic acid) (ryc. 23). W zależności od położenia grup hydroksylowych lub ketonowych wyróżnia się szereg poszczególnych PG (ryc. 23). Obecnie wychodząc ze znanych prekursorów PG, np. kwasu arachidowego, możliwe jest uzyskanie syntetycznych PG.\nEfekty biologiczne poszczególnych PG mogą być przeciwstawne. PGE – powodują przykładowo rozkurczenie naczyń krwionośnych, PGF – wywołują efekty przeciwstawne. Przed omówieniem wpływu PG na metabolizm komórki wydaje się celowe przedstawienie ich dystrybucji narządowej oraz metabolizmu.


Mitth'raw'nuruodo | Biblioteka Arkanii | FANDOM powered by Wikia\nDarth Kamil, Papanoida, Artykuły kanoniczne\nSiły Specjalne Chissów\nZakon Przechylonego Koła\nMitth'raw'nuruodo, lepiej znany pod swoim imieniem rdzeniowym Thrawn, był chissańskim oficerem i Wielkim Admirałem Imperium, jednym z najzdolniejszych strategów i taktyków w galaktyce. Bliski przyjaciel Dartha Kamila i Główny Naczelnik Marynarki Imperium Galaktycznego.\nThrawn znał zamiary swego przyjaciela, co do przejęcia Twardej Pięści, a nawet pomagał dopracować szczegóły planu. Wiedział, że kiedy Darth Vader zginie, na drodze do przejęcia władzy będzie mu stał tylko Imperator. Opracował plan, mający na celu zabicie Palpatina. Zebrał podległych mu ludzi. Niestety musiał odwołać swoją flotę, gotową do ataku na Pałac Imperatora, ponieważ Vader przeżył, co strasznie skompilowało sytuacje.\nGdy Darth Kamil ruszył w Nieznane Regiony w celu poszukiwania cennych artefaktów, Thrawn postanowił odszukać Sitha. Udało mu się to w 7 ABY nawiązując z nim kontakt przez posłańca. Darth Kamil\nŚmierć klona Thrawna\nnie zdecydował się jednak powrócić w znane regiony z racji tego, iż nie chciał by galaktyka dowiedziała się o tym, iż przeżył. Wielki Admirał udał się na poszukiwania legendarnej floty Śmierci, o której szczątkowe informacje znalazł w skarbcu na górze Tantiss na Waylandzie. W 9 ABY przebywając na Ka'du'lo miał wizję śmierci swego przyjaciela podczas ostatecznej kampanii. Zadzwonił do Chissa, jednak ten nie odebrał. Khamill już miał się rozłączyć, jednak Chiss odebrał, mówiąc o zmaachu na jego życie, w którym poległ jeden z jego klonów.


Trening siłowy – jak zbudować szczupłą i muskularną sylwetkę - Fabryka Siły\nTrening siłowy – jak zbudować szczupłą i muskularną sylwetkę\nZasada treningu opracowana przez Joego Weidera zazwyczaj jest stosowana w okresie przedstartowym w celu poprawy jakości umięśnienia. A jak wygląda trening jakościowy w okresie budowania masy mięśniowej? Czy jest to dobre rozwiązanie? W poniższym artykule wszystko wyjaśnię!\n2. Objętość treningowa a intensywność treningowa – to nie to samo!\n3. Jakie korzyści daje trening jakościowy?\nWedług koncepcji Joego Weidera trening jakościowy, zwany także przedstartowym, to mezocykl treningowy ukierunkowany na znaczne zwiększenie różnorodności jednostki treningowej.\nTo czas, kiedy można zrezygnować z rozwoju hipertrofii funkcjonalnej i skupić się na hipertrofii strukturalnej za pomocą rozmaitych metod, jak:\n– wprowadzenie większej liczby ćwiczeń izolowanych,\n– zmniejszenie długości przerw między ćwiczeniami i seriami,\n– używanie podwójnych, potrójnych oraz większych serii złożonych (mogą to być ćwiczenia zarówno agonisty z antagonistą, angażowanie do pracy mięśnia, ale za pomocą ćwiczenia wykorzystującego inną jego funkcję),\n– w celu zwiększenia hipertrofii strukturalnej należy używać większej liczby powtórzeń oraz dłuższego czasu pod napięciem (time under tension, w skrócie TUT), a więc każda seria powinna trwać przynajmniej 30–50 sekund,\n– zwiększenie objętości nie tylko poprzez liczbę powtórzeń, ale także liczbę serii i ćwiczeń na daną partię mięśniową.\nWiele trenujących myli pojęcie objętości treningowej z intensywnością i albo używa tych nazw odwrotnie, albo w ogóle odnosi je do zupełnie innych parametrów treningowych. Warto więc to wyjaśnić. Objętość treningowa to suma wszystkich powtórzeń wykonanych na jednej sesji treningowej i na dany mięsień, grupę mięśniową, wzorzec ruchowy. Jasne więc staje się, że mają na to wpływ niektóre z innych parametrów treningowych, czyli liczba serii oraz liczba ćwiczeń. Objętość możemy też sumować w całym mikrocyklu (np. tydzień) i mezocyklu (4–8 tygodni).\nIntensywność w treningu siłowym jest parametrem określającym podnoszony ciężar – może to być wartość procentowa maksymalnego ciężaru, jaki jesteśmy w stanie udźwignąć w jednym powtórzeniu.\nJakie są korzyści ze zwiększenia intensywności? Większa gęstość mięśnia, siła mięśniowa, większe obciążenie układu nerwowego i układu ruchu, hipertrofia funkcjonalna. Zwiększenie objętości może natomiast przynieść korzyści w postaci większej hipertrofii sarkoplazmatycznej, wytrzymałości mięśniowej.\nŁatwo więc się domyślić, że w kontekście zwiększenia masy mięśniowej istotniejsza jest objętość niż intensywność. Dzięki hipertrofii sarkoplazmatycznej jesteśmy w stanie zwiększyć objętość płynu mięśniach złożonego z wody, składników mineralnych oraz glikogenu. Rozrost włókien mięśniowych następujący głównie w wyniku pracy z większym ciężarem maksymalnym jest wolniejszy. Na szczęście jednak oba rodzaje hipertrofii nie są w stanie istnieć oddzielnie. Nie da się za pomocą treningu wpływać tylko na hipertrofię miofibrylarną albo tylko na hipertrofię sarkoplazmatyczną. Można jednak na treningu skupić się na tej, na której bardziej nam w tym momencie zależy.\nWniosek? Trening jakościowy jest idealnym mezocyklem, który możemy poświęcić na hipertrofię sarkoplazmatyczną. Oczywiście jest to tylko duże uproszczenie na potrzeby artykułu i przekazania wiadomości praktycznych.\nMezocykl poświęcony hipertrofii sarkoplazmatycznej będzie miał dużo zalet. Jest to czas, dzięki któremu można zwiększyć masę mięśniową, skupić się na słabych punktach sylwetkowych lub dysbalansach mięśniowych. Kulturyści uznawali ten okres za przedstartowy, czyli moment poprawiania swojej sylwetki, zwiększania separacji, pracy nad czuciem mięśniowym.\nWarto skupić się na treningu, w którym można operować większym ciężarem i wpływać na hipertrofię miofibrylarną. Korzyści przedstawiają się następująco:\n– szybszy wzrost masy mięśniowej, której przebieg opisałem w punkcie wyżej,\n– wyrównanie dysbalansów mięśniowych (zarówno w celach sylwetkowych, jak i po to, by cały układ ruchowy pracował harmonijnie),\n– naprawienie słabych ogniw biorących udział we wzorcach ruchowych obciążonych oporem zewnętrznym,\n– zwiększenie wytrzymałości mięśniowej,\n– zwiększenie wydolności poprzez pracę z krótszymi przerwami, większą liczbą łączonych serii itd.,\n– wszystko powyżej składa się na większą siłę mięśniową, a większy ciężar użyty w następnych cyklach treningowych pozwoli na większą hipertrofię miofibrylarną.\nPodczas treningu jakościowego nie musisz bać się eksperymentować. O ile w mezocyklach nastawionych na mniejsze zakresy powtórzeń i większy ciężar (czyli jak już się nauczyliśmy – mniejszą objętość, większą intensywność) polecam mieć wszystko zaplanowane jak w zegarku, trzymać się pewnego schematu i progresować według planu, o tyle tutaj tutaj nic nie stoi na przeszkodzie, by dać mięśniom inny bodziec i skupić się na tzw. pompie mięśniowej. Oczywiście pod warunkiem, że będziemy pamiętać o ćwiczeniach, które sprawią, że trenujący będzie wydajniejszy i zdrowszy!\nSarcoplasmic Hypertrophy: The Bros Were Probably Right, strongerbyscience.com/sarcoplasmic-vs-myofibrillar-hypertrophy/ (8.03.2018).\nMerritt G., Weider Principle #19: Quality, flexonline.com/training/legs/weider-principle-19-quality (8.03.2018).