Teraz jest 12 gru 2018, o 02:31\nNapisane: 24 mar 2014, o 15:31\nKsiężna wdowa, nie chcąc zamykać się w murach głogowskiego pałacu, wyjechała wraz córką do Wrocławia. Tam pozostawiła małą Marię w jednym z klasztorów, a sama dołączyła do swojego brata Jana, Klemensa Branickiego, rezydującego w Białymstoku. Hetman polny cenił towarzystwo swojej siostry, często w jej obecności poruszał sprawy wielkiej polityki, a starościna bolimowska, jako osoba o żywym umyśle, doradzała bratu w podejmowanych decyzjach. Oboje byli prawnukami innego hetmana, słynnego pogromcy Szwedów, Stefana Czarnieckiego. Dziedziczka Gdowa była dumna ze swojego przodka, dziadka, co z zresztą często podkreślała.\nPrzy boku brata, Urszula Lubomirska czuła się o wiele lepiej niż w pozostającym na uboczu wielkich wydarzeń Głogowie. Zaglądała tu rzadko, lecz wizyty w rodowych włościach zawsze stawiały wszystkich na nogi. Pałac wypełniał się wówczas licznym gronem osób, a mieszkańcy miasteczka musieli dostarczyć do książęcej kuchni daninę w postaci określonej ilości kur. Zobowiązani byli również do stróży, co oznaczało, że wyznaczone osoby przebierały się w dworskie liberie, pełniąc funkcje strażników, lokajów, pomocników kuchennych oraz świadcząc wszelkie inne posługi.\nKsiężna Urszula brylowała w Białymstoku i w Warszawie, prowadząc jednocześnie dobroczynną działalność, której nie ograniczała tylko do rodowej siedziby. Osobiście znała Stanisława Konarskiego i popierała jego wysiłki zmierzające do poprawy systemu edukacji w Polsce. Na apel Konarskiego, zbierającego środki na budowę Collegium Nobilium w Warszawie, księżna wyłożyła w 1743 r 1800 złp. Oprócz tego regularnie składała datki na utrzymanie kolegium, a gdy już na stałe przeniosła się do Głogowa, wydzierżawiła zakonowi Pijarów swój warszawski pałac. Pobożność księżnej udzielała się również jej poddanym. Głogów i jego okolice odznaczały się dużą ilością powołań do stanu kapłańskiego. Nie zapominała o swoich odległych dobrach, rozumiała, że jej obowiązkiem jest dbanie o podstawy bytu swoich poddanych. Zdawała sobie sprawę, z korzyści jakie daje handel gdyż w Głogowie działali już kupcy narodowości żydowskiej i ambicją księżnej stało się zaktywizowanie w tym zawodzie ich chrześcijańskich braci.\nW roku 1744 r, osobiście uzyskała od króla Augusta III Sasa przywilej odbywania w Gdowie czterech targów w roku, na Trzech Króli, 23 kwietnia na św. Wojciecha, 25 lipca na św. Jakuba i 8 grudnia. W przywileju król napisał: „Zezwalamy na przybycie do Gdowa kupców, sprzedaż i kupno koni, bydła i innych oraz rozmaitego rodzaju produktów żywnościowych”.\nW połowie lat pięćdziesiątych księżna Urszula poniosła osobistą porażkę, którą bardzo przeżyła. Wielki hetman litewski Michał Kazimierz Radziwiłł, po śmierci starszego syna bliźniaka, całe swoje nadzieje ulokował w młodszym, Karolu, Stanisławie. Rozpoczął poszukiwania dla niego żony. Mierzył wysoko a problem polegał na tym, że już dwukrotnie spotkała go odmowa, m.in. ze strony Czartoryskich. Wszyscy znali awanturniczy charakter Karola, dlatego żywili obawy o szczęście przyszłego małżeństwa. Kiedy hetman litewski wybrał Marię, Karolinę Lubomirską na swoją synową, jej matka, Urszula, nie zważając na żywiołową osobowość Karola, którego nazywano „Panie Kochanku” z racji częstego nadużywania tego zwrotu, gorąco poparła mariaż. W wejściu córki do najbogatszego rodu na Litwie, widziała możliwość zapewnienia jej wygodnego i dostatniego życia. Dodatkowo małżeństwo miało przypieczętować polityczny sojusz między potężnymi rodzinami. Młoda księżniczka miała wnieść posag wyznaczony przez jej wuja, a po śmierci matki, dobra głogowskie przypadłyby Radziwiłłom. Małżeństwo nie miało jednak żadnych szans na powodzenie.\nNiepowodzenie córki zgnębiło Urszulę Lubomirską, rozwiały się jej marzenia o świetnej przyszłości jedynaczki. Wróciła do Głogowa pragnąc w ciszy i spokoju przeczekać czas wstydu i porażki. Odtąd coraz rzadziej opuszczała mury swojego pałacu i zaczęła poświęcać więcej uwagi miastu oraz całemu majątkowi. W ciepłe dni udawała się do folwarku Rejterada i tam przechadzała się po alejkach założonego przez siebie ogrodu. Ale nigdy nie przestała żyć polityką, z wielkim entuzjazmem przyjęła zawiązanie się konfederacji barskiej. Rezydując w oddaleniu od stolicy, nawet na chwilę nie dała się przejednać Stanisławowi Augustowi, wysyłała do krewnych i przyjaciół listy, które jawnie wskazywały na jej nieprzychylny stosunek do króla. Według niej, Poniatowski był uzurpatorem, który zajął tron przeznaczony dla człowieka znacznie godniejszego, dla jej brata, Jana, Klemensa Branickiego. Urszula otwarcie poleciła odprawiać w kościołach msze święte w intencji powodzenia konfederatów. W swoim dobrach dawała schronienie przeciwnikom króla oraz nie szczędziła na ich wspieranie własnych zasobów.\nPogodzona z losem i uspokojona co do przyszłości swojej córki, księżna Urszula Lubomirska wiodła spokojniejszy żywot. Zmarła w 1776 r, w sędziwym wieku 79 lat, ale umierała z poczuciem klęski, przez większość swojego życia walczyła o własną wizję Polski i przegrawszy walkę odeszła z tego świata już nie jako obywatelka Polski lecz Austrii. Zwłoki księżnej Urszuli spoczęły w ufundowanym przez nią głogowskim kościele.\nNapisane: 29 mar 2014, o 13:35\nWczoraj, po trzech latach starań miałem możliwość skorzystania z archiwum klasztoru Bożego Ciała w Krakowie. Liplas i południowa część Bilczyc ponad 300 lat, aż do rozbioru Polski, były dobrem klasztornym, stąd w krakowskim archiwum znajdują się cenne dokumenty, w większości pisane starołaciną. Przy okazji chciałem podziękować, prowincjonałowi, ks. Marianowi Szczecinie za okazaną wyrozumiałość i bezinteresowną pomoc.\nPrzeglądając kolejne strony zbioru, znalazłem m. in. dokumenty z lat 1771-73, kiedy Gdów należał do Lubomirskich. Dotyczą one sporu o granicę na Dąbrowach, między Liplasem ia Gdowem, biegnącej od dzisiejszej ul. Cegielnianej w stronę łąk, do Marszowic. Jak wynika z protokołów przesłuchania świadków, od wielu lat liplejski kmieć, a zarazem młynarz, pracowity Jan Grabowski worywał się w gdowskie pastwisko i na zagonach obsiewał zboże. Wiedząc, że Lubomirscy nie mieszkają na miejscu, nie zważał na przestrogi gdowskich kmieci, i z tego powodu dochodziło często do zatargów.\n3 sierpnia 1770 r, za przyzwoleniem księżnej Lubomirskiej, ekonom gdowski, Józef Tarchalski i pisarz prowentowy Sebastian Bełzyński, na czele kilkudziesięciu zagrodników najechali na Dąbrowy. Wśród nich byli: Szymon Patelita karbowy, Jan Żyła polowy, Jan Toporski gospodarz gdowski, Wojciech Dybel gospodarz ze Stadnik, Jacenty Siekierka, Błażej Rybak, Marcin Bąkowski, Szymon Kopera, Jan Piech i Błażej Jamka, wyżęli cztery skiby ozimego żyta, powiązali w snopy, nałożyli na czterokonne wozy i powieźli do dworu. Ludzie liplascy, razem z księdzem Wakulińskim ruszyli za nimi ale nic nie wskórali.\nPodobnie 23 sierpnia, Tarchalski, Bełzyński oraz rachmistrz Jan Niedzielski, najechali gromadą, konno, na pole Grabowskiego i pożęli obsiany owies. Kiedy ekonom klasztorny zwrócił im uwagę, chwycili za szable, dobyli pistolety i dali nakaz swoim poddanym by ruszyli na liplejskich żniwiarzy. W tej awanturze pobito grubymi kijami wójta Liplasu, Józefa Pieprzyka i zagrodnika Szymona Kurnika.\nTe wydarzenia, jeszcze przez kilka lat były przedmiotem kolejnych wizji lokalnych urzędników ziemskich. Spisywano z nich protokoły zachowane w archiwum klasztoru.\nPoniższe skany protokołów będą dobrą lekturą dla dociekliwych.\nprotokół 1.JPG [ 196.3 KiB | Przeglądane 2057 razy ]\np. 2.JPG [ 237.93 KiB | Przeglądane 2057 razy ]\np.3.JPG [ 197.97 KiB | Przeglądane 2057 razy ]\np.4.JPG [ 166.34 KiB | Przeglądane 2057 razy ]\np.5.JPG [ 234.97 KiB | Przeglądane 2057 razy ]\np.6.JPG [ 186.45 KiB | Przeglądane 2057 razy ]\np.7.JPG [ 249.7 KiB | Przeglądane 2057 razy ]\np.8.JPG [ 237.06 KiB | Przeglądane 2057 razy ]\np.9.JPG [ 204.51 KiB | Przeglądane 2057 razy ]\np.10.JPG [ 106.75 KiB | Przeglądane 2057 razy ]\nNapisane: 31 mar 2014, o 13:08\nW rękach Lubomirskich był m. in. Głogów Małopolski, Jarosław, Nowy Wiśnicz gdzie posiadali okazałe pałace i zamki. Wiele ich majątków znajdowało się też w innych, polskich miastach. Mieli także kilkadziesiąt wsi na ziemi sandomierskiej i krakowskiej. Gdowski klucz, do którego należały: Gdów, Fałkowice, Cieniawa, Grzybowa, Stadniki i Kędzierzynka był tylko jednym z licznych dóbr. Prawdopodobnie w Gdowie nie wznieśli nowych budynków, tylko przeprowadzili generalny remont starych. Przemawia za tym podobny rozkład zabudowań inwentarza z 1680 r i na szczegółowych mapach katastralnych z połowy XIX wieku.\nByli bardzo pobożnymi i bogatymi szlachcicami, nie żałowali pieniędzy na kościoły i dobroczynne fundacje. Wyłożyli znaczną kwotę na rozbudowę gdowskiego kościoła, po pożarach w 1701 i 1705 r. Prawdopodobnie jeszcze Hieronim Lubomirski zamówił kopię spalonego wówczas obrazu Matki Bożej Gdowskiej, który zdobi do dzisiaj nasze Sanktuarium. Nie wyjaśnione jest do końca, kiedy i kto z Lubomirskich zafundował gdowskie organy, na których widnieje ich herb. Organy, dzieło nieznanego organmistrza, umieszczono na rokokowym chórze z XVIII w, wspartym na czterech kolumnach. Jak się podaje, pierwotnie mieścił się na nim pozytyw z 1795 roku, ufundowany przez Jana i Macieja Lubomirskich. Herb tegoż rodu oraz figury świętych: Jana Apostoła i Macieja, będących patronami domniemanych fundatorów, znalazły się w zwieńczeniu wieżyczek prospektowych. Skoro ołtarz główny oraz dwa boczne, powstały w latach 1740-50 to i organy pewnie wkrótce zainstalowano. Jan Lubomirski, s Hieronima zmarł w 1737 r, natomiast nie było Macieja w otoczeniu najbliższej rodziny a Marianna, jedyna córka Jana i Urszuli Lubomirskich zmarła bezpotomnie.\nW latach sześćdziesiątych XVIII w. gdowski klucz Lubomirskich, arendował posesor, Stanisław Goczałkowski, starosta białostocki. Dobrami administrował Jan Bronicki z pomocą Ignacego Smołkowskiego, prowentowego pisarza.\nHerb Lubomirskich na organach i figury patronów.jpg [ 154.62 KiB | Przeglądane 2035 razy ]\nNapisane: 31 mar 2014, o 13:18\nJaśniejsze ujęcie herbu i wieżyczek prospektowych\nHerb Lubomirskich na organach i figury patronów.jpg [ 196.37 KiB | Przeglądane 2034 razy ]\nNapisane: 31 mar 2014, o 15:26\nSukcesorką posiadłości po księżnej Urszuli Lubomirskiej, została jej jedyna córka Marianna. Co najmniej od 1767 r odnotowywane są obie w urzędowych dokumentach.\nMaria, Karolina Lubomirska jako dziecko, spędziła trzy lata na naukach w klasztorze wrocławskim. W 1739 r pisała do wuja: „po niemiecku już bardzo dobrze gadam, … lepiej się uczę alem swywolna zawsze”, oprócz niemieckiego uczyła się jeszcze francuskiego i łaciny. W 1740 r dołączyła do swojej matki i odtąd razem z nią podróżowała pomiędzy Białymstokiem, Warszawą i Głogowem.\nWykształcona i inteligentna Maria, wprowadzana na dworze swojego wuja w Białymstoku w tajniki polityki rozumiała, że proponowany jej ślub, z Karolem Radziwiłłem ma też inne znaczenie niż tylko zawarcie sakramentu. Chociaż górowała swoim umysłem nad prostackim Karolem i znała zachowanie swojego przyszłego małżonka, nie protestowała i zgodziła się go poślubić. Za to „Panie Kochanku” do końca pragnął wybłagać u ojca zmianę decyzji. Jeszcze w przeddzień ślubu poprzez posłańców prosił go o rezygnację z małżeństwa.\nOstatecznie 22 października 1753 r w Mościskach, jednym z majątków hetmana Branickiego, podpisano intercyzę, a następnego dnia biskup przemyski Wacław Sierakowski połączył młodą parę węzłem małżeńskim. Zgodnie ze swoim zwyczajem, Karol, „Panie Kochanku” był w tym dniu mocno napiły, jak zeznał później w procesie rozwodowym jego dworzanin. Jednak w nocy udało mu się spełnić swój małżeński obowiązek i to był jeden jedyny raz, kiedy zagościł w łożu swojej żony. Po nocy poślubnej przeniósł się do innych pokoi i tam przez tydzień bawił się w towarzystwie swoich kompanów. Jak przekazują źródła, swoje zainteresowanie zamiast żonie, okazywał pannom garderobianym. Lecz ten jeden raz wystarczył, by zarazić swoją żonę chorobą nazywaną w tamtych czasach „lue venerea”, a znaną dzisiaj jako kiła. Marianna po dwóch latach zabiegów, straciła nadzieję na uratowanie małżeństwa. Była zbyt dumna by pełnić rolę osamotnionej i pogardzanej żony, zraziła się do męża, który dał się poznać jako pijak i grubianin, a nawet seksualny zboczeniec. Dwa lata po ślubie, Karol „Panie Kochanku” wszczął w konsystorzu lwowskim proces o unieważnienie małżeństwa. W końcu doszło do rozwodu, a książę musiał wypłacić Mariannie sporą sumę za odebrane dziewictwo i zarażenie chorobą weneryczną.\nMaria Lubomirska, dziecko poczęte z wielkiej miłości i obdarzona ogromnym temperamentem, rozkwitła w swojej kobiecości. W warszawskim pałacu, księżna miecznikowa litewska urządzała liczne bale i obiady, nawiązywała krótkotrwałe romanse. Swobodny styl życia księżnej nawet i dzisiaj mógłby budzić zgorszenie. W 1765 r poznała Franciszka Sułkowskiego z Wielkopolski i zaczęła wiązać ze swoim kochankiem plany na przyszłość. Na początku 1768 r wyjechała z Warszawy, podróżowała po zachodnich kurortach zatrzymując się na krótko w Altwasser i Spa. W marcu była już w Paryżu, gdzie dołączył do niej Sułkowski. W stolicy Francji dotarły do niej pierwsze wieści o konfederacji barskiej, zawiązanej 29 lutego dla obrony wiary katolickiej oraz przeciwko panoszeniu się Rosjan w Rzeczpospolitej. Maria całym sercem stanęła po stronie konfederatów i razem z Franciszkiem wrócili do Polski, przygotowując w Wielkopolsce akcję zbrojną. Ale Maria niespodziewanie w 1770 r zniknęła ze sceny wydarzeń, na kilka miesięcy wyjechała do Wiednia. W tym samym czasie Franciszek Sułkowski zabiegał w swojej rodzinie o zgodę na małżeństwo z nią. Prof. Władysław Konopczyński, który drobiazgowo zbadał historię konfederacji barskiej, znalazł powód nagłego wyjazdu Marii do Wiednia. Otóż, według niego, Radziwiłłowa zaszła w ciążę, a że było to jej pierwsze dziecko i w dodatku liczyła sobie równo 40 lat, postanowiła znaleźć się pod jak najlepszą opieką lekarską. Bardzo zależało jej, by dziecko urodziło się w legalnym związku, ale nadzieje nie ziściły się, Maria nie stanęła przed ołtarzem po raz wtóry.\nRodzina Sułkowskich popierała Rosjan, jedynie partner Marii, Sułkowski stał po stronie konfederatów. Naciskany przez ojca i braci w końcu zmienił orientację. Maria zraziła się nawet do spłodzonego z Franciszkiem dziecka. Zostawiła chłopca pod opieką mamki w Wiedniu, skąd po kilku latach został sprowadzony do Rydzyny, wielkopolskiej siedziby Sułkowskich. Są to tylko domysły, ponieważ brakuje w tej sprawie dokumentów, ale fakty zestawione przez prof. Konopczyńskiego pasują do siebie idealnie. Można zatem powiedzieć z dużą dozą prawdopodobieństwa, że sukcesorka Gdowa, Maria Radziwiłłowa była matką Józefa Sułkowskiego, jednego z najbardziej ulubionych adiutantów cesarza Francuzów, Napoleona Bonaparte.\nKsiężna miecznikowa pochowała matkę w Głogowie i wyjechała do Warszawy, do stolicy mocno okrojonej Rzeczypospolitej. Większość czasu spędzała na dworze wuja Branickiego lub na zagranicznych podróżach, zajęła się też upiększaniem swojego warszawskiego pałacu oraz rozbudową wiejskiej posiadłości Wiązowna pod Warszawą. Do zarządzania majątkiem wyznaczyła pełnomocnych komisarzy, administratorami gdowskiego dworu byli Jan i Wiktoria Dynarowscy, często patronowali przy chrztach.\nAle w 1782 r, księżna Maria Radziwiłłowa z Lubomirskich odsprzedała klucz gdowski rodzinie Fihauzerów. W ostatniej dekadzie jej własności w Gdowie, z parafialnej metryki chrztów, wiemy, że mieszkali tu tacy szlachcice jak: Antoni Wilam i Rozalia Pilalska, w 1771 r chrzcili syna Franciszka. Notariusz Ignacy Lewicki i Katarzyna Pietryczka w 1773 ochrzcili Franciszka, patronem był Aleksander Tetmajer, lekarz Marii Lubomirskiej. Z tego można by wnioskować, że w tym czasie przebywała w gdowskich dobrach, 43 księżna letnia Maria Lubomirska, która do końca życia zmagała się z weneryczną chorobą. Lewiccy mieli córkę Rozalię, co w 1775 r wyszła za Walentego Nowakowskiego i w kolejnym roku chrzcili syna Wieńczysława.\nZ metryk też wiemy, że wójtem Gdowa w tym czasie był Franciszek Lenczowski, a mieszkańcami m.in. Wojciech i Małgorzata Zastawniak, Piotr Piech, Wojciech Marciniak, Marcin Lenczowski, Filip i Józef Koperowie oraz Kazimierz Cebula. Cebulowie byli też Głogowie Małopolskim, w podrzeszowskiej posiadłości Lubomirskich, może stamtąd przybyli do Gdowa.\nW Warszawie, księżna Maria Radziwiłłowa przysłuchiwała się uważnie obradom Czteroletniego Sejmu. Wyrażała się o nim z szacunkiem, zawsze będąc wrogo nastawiona do związków Rzeczpospolitej z Rosją, gorąco popierała zamysł zerwania rosyjskich gwarancji ustroju Polski. Maria była w ciągłym ruchu, dzieliła życie na procesy majątkowe i leczenie niszczącego ją syfilisu. Zaciągnęła wysokie pożyczki zabezpieczone na posiadanym przez nią majątku i w kwietniu 1792 r wyjechała z Warszawy. Ostatnie, trzy lata jej życia nie są znane, wiemy o niej, że utrzymywała kontakty z Sanguszkami, zwłaszcza z Barbarą, żoną Pawła Sanguszki, nie zachował się jednak żaden ślad jej pobytu w Tarnowie czy w Gumniskach. Pożyczek nigdy nie zwróciła, umierając zostawiła długi na kwotę 22 780 dukatów, co oznacza, iż pożyczone pieniądze zostały rozdysponowane, prawdopodobnie wsparła finansowo insurekcję kościuszkowską. Okoliczności jej śmierci pozostają nieodkrytą do końca tajemnicą. Kilkanaście lat temu w Archiwum Akt Dawnych w Warszawie odnaleziony został dokument, z którego wynika, że Maria Radziwiłłowa z Lubomirskich zmarła w Tarnowie, 10 stycznia 1795 r i pochowana została na przykościelnym cmentarzu a dopiero po powstaniu cmentarza na tarnowskim Zabłociu, przeniesiono jej szczątki. Fakt śmierci nie został jednak odnotowany w żadnej księdze zmarłych parafii tarnowskiej.\nNapisane: 31 mar 2014, o 16:43\nW 1782 r, właścicielem majątku gdowskiego została rodzina Fihauserów, której kolejne pokolenie mieszka do dzisiaj przy ul. Myślenickiej. Ale o nich można przeczytać na innej stronie eksploratorów, pt Gdów - dwór.\nNapisane: 31 mar 2014, o 17:00\nTak! Romku - jeśli można, to bardzo proszę o dalszą kontynuację tematu, tym razem na stronie Gdów - dwór viewtopic.php?f=74&t=19550\nNapisane: 10 maja 2014, o 13:38\nZadaniem powstałego w Lublinie, na przełomie 1944/45 r polityczno-gospodarczego Związku Samopomocy Chłopskiej była powojenna organizacja obrotu produktami rolno-przemysłowymi na terenach wiejskich. Gminna Spółdzielnia Samopomoc Chłopska w Gdowie powstała w 1945 r. Jej założycielami była grupa lokalnych działaczy, z opozycyjnego przedwojennego Stronnictwa Ludowego, którzy w 1937 r uczestniczyli w znanym strajku chłopskim. Na mostach, w Gdowie i bilczyckiej Rudzie tworzyli pikiety, blokujące wywóz artykułów żywnościowych do Wieliczki i Krakowa.\nPierwszym przewodniczącym spółdzielczej Rady został 25 letni Tadeusz Kaleta z Bilczyc, syn Piotra, po ojcu nazywany „Pieterą”. Ponadto członkami zarządu byli Franciszek Kulma z Bilczyc-Gaja, Józef Małek ze Zręczyc i Karaś z Podolan. Brak własnych lokali i wykwalifikowanych pracowników powodowały, że początki były trudne. GS-owi przekazano „resztki poparcelacyjne”, np. w Bilczycach przejął działkę dworską z budynkiem na „Krzyżowej”. Na biura wynajmowano pomieszczenia w dawnym budynku gminnym przy Rajszuli, w budynku nr 146 przy ul. Bocheńskiej po Abrahamie Kunzu, potem wydzierżawiono przy ul. krakowskiej nr 20 budynek od Jana Sobczyka. Młodych pracowników wysyłano na kursy w zakresie biurowości i księgowania do Szyc za Krakowem i Szaflar k/Nowego Targu. W nowo zakładanych sklepach handlowano artykułami spożywczo-przemysłowymi. Prowadzono też obrót produktami rolno - budowlanymi, przy gdowskim rynku, na miejscu dawnej bożnicy wybudowano magazyn zbożowy.\nPod koniec 1948 r, w czasie powojennej nagonki politycznej na Polskie Stronnictwo Ludowe, czterech członków zarządu spółdzielni aresztowano. Osadzono ich w Krakowie i Wadowicach, oskarżono o nepotyzm i niegospodarność towarami w firmie. Franciszkowi Kulmie postawiono dodatkowy zarzut ukrywania sztandaru bilczyckich ludowców. Wszystkich po 10 miesiącach uniewinniono ale żaden z nich już nie wrócił do gdowskiej spółdzielni.\nPoniższe zdjęcie pochodzi ze zbiorów Pani Anny „Poloski”, być może są jeszcze w prywatnych zbiorach inne, nieznane dotąd „gdowskie” krajobrazy.\nDostawa mąki.jpg [ 80.18 KiB | Przeglądane 1885 razy ]\nNapisane: 3 cze 2014, o 10:16\nMoja Mama Helena, pochodziła z liplejskich Pieprzyków. Dzięki życzliwości ks. proboszcza Pawła Sukiennika z Niegowici, ustaliłem drzewo genealogiczne tej rodziny. Wywodzili się z kmieci i z pokolenia na pokolenie trudnili się kowalstwem, często też rodziły się w rodzinie bliźniaki. Najstarszymi, znanymi z rodu to bracia Kasper i Józef Pieprzykowie. Kasper był kowalem i zmarł w 1765, jak zapisano w metryce przeżył ok. 80 lat, natomiast Józef zmarł w 1785, w wieku ok. 85 lat. Zbiegiem czasu, kolejni z ich pokolenia, poślubili gdowianki i zamieszkali w Gdowie.\nPierwszym był Jan Pieprzyk z Bilczyc, s Franciszka i Małgorzaty z Piechów, urodzony w 1795 na Rudach pod nr 28, jego ojciec Franciszek pochodził z Liplasu. Jan w 1819 poślubił Franciszkę Toporską, chyba wynajmowali izby bo dzieci rodziły się pod różnymi numerami domów, w 1826 ur i zm Jakub, w 1833 ? Piotr, w 1834 Marianna.\n29 letni Piotr Pieprzyk, s Jana w 1862 poślubił 30 letnią Józefę Godzicką, c Antoniego i Marianny z Mroszczakiewiczów. Od tego roku mieszkali na zagrodzie pod nr 155, gdzie w 1862 ur Szymon. Była to pb nr 160 należąca do Józefy, położona przy moście nad Rudą, naprzeciwko obecnej strażnicy w Gdowie.\nPiotr Pieprzyk zmarł pod nr 172 w 1884, w wieku 51 lat, Józefa zmarła pod nr 155 w 1919, przeżyła 88 lat.\nSzymon Pieprzyk, s Piotra w 1885 r poślubił 17 letnią Annę Słabowską, c Wojciecha i Marianny z Chałupkow, w 1888 ur Julianna, w 1893 Wojciech, w 1896 Marianna, w 1898 Stanisław, w 1902 Jan, w (-) Franciszek.\nAnna Pieprzyk zmarła w 1938, w wieku 69 lat, Szymon w 1939, przeżył 76 lat.\nPod nr 155 pozostał Franciszek Pieprzyk, s Szymona, który poślubił Annę. Natomiast Wojciech Pieprzyk, s Szymona w 1919 r poślubił Stanisławę Szewc, c Marcina i Anny z Piechów spod nr 47. Ale Stanisława zmarła w 1923, w wieku 26 lat i wdowiec Wojciech w 1924 poślubił Eleonorę Pietroń.\nPokolenia po Wojciechu i Franciszku Pieprzykach mieszkają obecnie w Gdowie, przy ul. Młyńskiej i Myślenickiej.\nKolejnym Pieprzykiem z Liplasu co przyszedł do Gdowa w 1847 r był kowal Szymon. Początkowo mieszkał na zagrodzie pod nr 178, przy skrzyżowaniu bocheńskiej drogi z Obrytką, potem u Dąbrowskich pod nr 167. Ten dom gdzie mieściła się poczta, po 1903 r stał się Domem Ludowym, dziś na tym miejscu wybudowane jest Liceum Ogólnokształcące.\nSzymon Pieprzyk, s Kazimierza i Zofii Krawczyk urodził się w 1818, w Liplasie pod nr 9. poślubił Annę Biernat, c Stanisława i Franciszki z Rybaków, w 1847 ur i zm Wiktoria, (-) ? Jan, w 1858 ur bliźniaki Ewa i Agnieszka, w 1860 Ludwik.\nSzymon Pieprzyk zmarł pod nr 167 w 1884 r, w wieku 66 lat.\nLudwik Pieprzyk, s Szymona poślubił Karolinę Siekierkę z Fałkowic, c Wojciecha i Salomei ze Strojnych. Po ojcu prowadził kowalkę ale już przy myślenickiej drodze, pod nr 217. Ciekawe od kiedy i dlaczego tych Pieprzyków nazywano „Koziurkami”, przezwisko związane było pewnie z rodzinnym kowalstwem. Ludwik zmarł w 1940 r, w wieku 79 lat, Karolina w 1941, przeżyła 75 lat.\nNastępny Pieprzyk z Liplasu co osiadł we Gdowie też był kowalem. Wojciech Pieprzyk, s Wincentego i Jadwigi ze Stolców, urodził się w 1826 r w Liplasie pod nr 24, na tzw „Klinie”. Kowalkę praktykował u Tomasza Dąbrowskiego przy rynku pod nr 67, lokalizacja budynku pozostała do dzisiaj, jest za Bankiem Spółdzielczym. Wojciech w 1852 r poślubił córkę Tomasza, 21 letnią Konstancję Dąbrowską, w 1855 ur i zm Marianna, w 1859 ur Małgorzata, zm w 1860. Konstancja zmarła w 1884 r, w wieku 55 lat. Wtedy, w 1885 r poślubił 31 letnią Agnieszkę Linczowską z Gdowa spod nr 165, c Marcina i Marianny ze Stańczyków. W 1887 ur i zm im bliźnięta, w 1888 ur Józef.\nWojciech Pieprzyk zmarł w 1892 r, w wieku 66 lat.\nU Pieprzyków pod 67 mieszkał i pracował inny kowal, Andrzej Hanuszkiewicz, s Wojciecha i Zofii z Fornalczyków co poślubił Karolinę Cayda, c Józefa i Magdaleny Rubinek, w 1890 Ludwik, w 1892 Jan.\nInformacje te, jak sadzę, przyczynią się do poznania rodowych korzeni, mieszkających dzisiaj w Gdowie potomków Pieprzyków.\nZagrody z nr 67, 155, 167 i 178 w 1892 r.jpg [ 76.74 KiB | Przeglądane 1807 razy ]\nNapisane: 20 paź 2014, o 16:36\nProtoplastą gdowskich Cebulów był Kazimierz, ale nie wiadomo dokładnie skąd przybył w I połowie XVIII wieku. Cebulowie byli już w Trąbkach na przełomie XVI i XVII wieku, być może kolejny z tej gałęzi, poślubił gdowiankę i został kmieciem na Zagaju. Albo też przodek gdowskiego rodu został sprowadzony przez Lubomirskich z podrzeszowskiego Głogowa Małopolskiego, dużej posiadłości magnatów gdzie od lat mieszkali Cebulowie.\nKazimierz Cebula gospodarował na kilkunastu hektarach, połaci pierwotnie ciągnącej się od zagrody nr 66 przy łapanowskiej drodze, w kierunku północnym do potoku Ruda. Od zachodu pole dochodziło do dzisiejszej ulicy Obrytka, od wschodu sięgało po lewy brzeg Raby. Miał co najmniej dwie żony, pierwszą o nieznanym imieniu a drugą Katarzynę. Z pierwszego małżeństwa prawdopodobnie byli: Józef, Wawrzyniec, Helena, Zofia, z drugiego zaś Jadwiga i Antoni.\nKazimierz Cebula zmarł w 1789 r, w wieku 81 lat. 45 letnia wdowa Katarzyna Cebulowa w 1795 r wyszła za 50 letniego Wojciecha Matusika.\nJózef Cebula, s Kazimierza był dwukrotnie żonaty, drugą żoną została Krystyna Jamka, z zagrody nr 43, położonej na północ od kościoła, między obecną ul myślenicką i wiedeńską.\nHelena Cebula, c Kazimierza wyszła za Tomasza Obruśnika, zamieszkała na sąsiedniej zagrodzie z nr 65, wydzielonej z ojcowizny.\n24 letnia Zofia Cebula, c Kazimierza w 1785 r wyszła za Błażeja Krawczyka.\n18 letnia Jadwiga Cebula, c Kazimierza w 1789 r wyszła za 25 letniego Wojciecha Żyłę.\nPod nr 66 pozostali dwaj synowie Kazimierza Cebuli: Wawrzyniec i Antoni. Żoną Wawrzyńca została Dorota Linczowska z której w 1783 ur Wojciech, zm w 1788, w 1787 ur Jadwiga, zm w 1791, w 1789 Regina, w 1792 ur Anna, zm w 1834, w 1795 ur i zm Sebastian, w 1797 ur i zm Franciszek, w 1800 ur i zm Jan.\nDorota Cebulowa zmarła w 1800 r, w wieku 45 lat. 60 letni Wawrzyniec w 1807 r poślubił 46 letnią Juliannę Wójtowicz ale umarł w następnym roku, przeżył 61 lat.\nRegina Cebula, c Wawrzyńca w 1821 r wyszła za 30 letniego Antoniego Osikowskiego, s Mateusza i Franciszki.\nNa zagrodzie pozostał najmłodszy syn Kazimierza, Antoni Cebula. Mając 25 lat, w 1794 r poślubił 18 letnią Zofię Dybel. Ale Zofia zmarła niedługo po urodzeniu syna Józefa w 1796 r i jeszcze tego samego roku, drugą żoną kmiecia Antoniego została, 18 letnia Rozalia Pawlik. W 1797 ur Małgorzata, zm w 1800, w 1799 ur i zm Wojciech i Regina, w 1802 ur Regina, zm w 1804, w (-) Anna, w 1804 ur Wiktoria, w 1807 ur bliźniaki Sebastian i Agnieszka, Agnieszka zmarła w 1809, Sebastian w 1812, w 1812 ur Jakub, w 1819 ur Kazimierz.\nAntoni Cebula zmarł w 1826 r, w wieku 52 lat, Rozalia w 1838 r, przeżyła 59 lat.\nAnna Cebula, c Antoniego w 1817 r wyszła za Franciszka Łukasika, s Mateusza i Anny. Potem jako 37 letnia wdowa Anna w 1840 r wyszła za 45 letniego Andrzeja Gądka, s Michała i Jadwigi Grzyb.\nWiktoria Cebula, c Antoniego w 1831 r wyszła za 31 letniego Sebastiana Kaczmarczyka, s Andrzeja i Elżbiety.\nKazimierz Cebula, najmłodszy syn Antoniego, w 1843 r poślubił 22 letnią Juliannę Linczowską, c Wojciecha i Anny Siekierka, około 1852 r wybudował na Zagaju swoją zagrodę z nr 171.\nKolejnym gospodarzem na Zagaju pod nr 66 został Jakub Cebula, s Antoniego, poślubił Katarzynę Kurnik z Bilczyc-Dziołu, c Michała i Teresy. W 1837 ur Wincenty,\nw 1839 Antoni, w 1842 Franciszek, w 1844 Mateusz.\nJakub Cebula zmarł w 1847 r, w wieku 35 lat.\nFranciszek Cebula, s Jakuba poślubił Annę Rudek z Wiatowic, w 1871 ur Henryk. Kiedy owdowiał poślubił Juliannę Chanek, c Marcina i Marianny Kaczmarczyk. Początkowo mieszkali na Zagaju pod nr 35, w 1898 ur Helena, potem pod 274 i 346.\nAntoni Cebula, s Jakuba pozostał kawalerem, zmarł w 1822 r, w wieku 83 lat.\nzagroda nr 66 w 1892 r.jpg [ 54.9 KiB | Przeglądane 2042 razy ]\nNapisane: 20 paź 2014, o 16:59\nPo Jakubie Cebuli na zagrodzie z nr 66, został jego syn Wincenty. W 1864 r poślubił 19 letnią Franciszkę Feliks z Liplasu, c Antoniego i Jadwigi Kostuch. W 1866 ur Jan, w 1868 ur Wojciech, zm w 1890, w 1870 ur i zm Marianna, w 1872 ur Józef, w 1873 Jakub, w 1876 Anna, w 1878 Marianna, w 1880 Antoni, zm w 1889, w 1882 ur Julianna, w 1883 ur Wiktoria, zm w 1884, w 1885 ur Aniela.\nWedług protokołu parcelowego z 1883-4 r Wincenty posiadał pb 200, 204 oraz pgr 311, 318, 319, 321-325, 343-346, 1118/2, 1118/6, 1190. Ponadto gospodarował na kilku stajonkach żony Franciszki, położonych na Rudach w Bilczycach.\nWincenty Cebula zmarł w 1895 r w wieku 58 lat, Franciszka Cebulowa w 1905 r, przeżyła 60 lat.\nJan Cebula, s Wincentego w 1891 r poślubił 18 letnią Ludwikę Chałupkę, c Józefa i Katarzyny Żyła. W 1892 ur Katarzyna, w 1896 ur Stanisław, zm w 1903, pod nr 259 , przy ul Bocheńskiej w 1898 ur Antoni, w 1900 ur Franciszka, w 1902 ur Marianna, zm w 1907, w 1910 ur i zm Zofia,\nAnna Cebula, c Wincentego w 1893 r wyszła wyszła za Stanisława Szostaka z Bilczyc i przejęła w spadku część ziemi na Rudach. Drugą część ziemi po matce Franciszce dostał syn Jan, co mieszkał przy obecnej ul. Bocheńskiej.\nMarianna Cebula, c Wincentego w 1897 r wyszła za 46 letniego Tomasza Rusonia z Marszowic, s Jakuba i Katarzyny Samek.\nJulianna Cebula, c Wincentego w 1902 r wyszła za Franciszka Obruśnika, s Franciszka i Marianny Wajda.\nAniela Cebula, c Wincentego w 1903 r wyszła za wdowca Stanisława Małka ze Zręczyc, s Andrzeja i Anny Chanek.\nJakub Cebula, s Wincentego poślubił Annę Kursa, zamieszkał pod nr 170.\nW 1901 r rodzina Cebulów dokonała podziału majątku na Zagaju, w geodezyjnych manualiach zachowało się część dokumentów, szkic z wykazem parcel.\nSzkic podziału z 1901 r.jpg [ 145.09 KiB | Przeglądane 2035 razy ]\nwykaz parcel.jpg [ 218.17 KiB | Przeglądane 2035 razy ]\nNapisane: 20 paź 2014, o 17:28\nNa ojcowiźnie pozostał Józef Cebula, s Wincentego co poślubił Mariannę Marciniak, Marianna zmarła na gruźlicę w 1914 r, w wieku 26 lat. Drugą żoną Józefa została Anna Świeży.\nJózef Cebula był bardzo aktywnym działaczem z ramienia PSL, przywódcą chłopskiego strajku w 1937 r w Gdowie, zorganizowanego przez Witosa, zmarł w 1939 r, w wieku 67 lat.\nNa Zagaju, w Gdowie w budynkach z nr 35, 66, 170, 212, 252, 437 i innych nadal mieszkają kolejne pokolenia Cebulów. Być może ktoś z nich posiada ciekawe zdjęcia i informacje o tej licznej rodzinie.\nNapisane: 22 paź 2014, o 16:31\nKazimierz Cebula, najmłodszy syn kmiecia Antoniego został zagrodnikiem, posiadał niewiele pola, poniżej 6 morgów. W 1843 r poślubił 22 letnią Juliannę Linczowską, c Wojciecha i Anny Siekierka, początkowo mieszkał na ojcowiźnie pod nr 66. W 1845 ur Agnieszka, zm w 1846, w 1848 ur Michał, w 1851 ur Jan, zm w 1856, w 1853 ur Jakub, w 1858 Józef.\nOkoło 1852 r Kazimierz Cebula przejął parcelę gdzie wcześniej stała zagroda z nr 65 i wybudował na niej nową chałupę z nr 171,\nKazimierz Cebula zmarł w 1867 r, w wieku 49 lat, Julianna w 1896 r, przeżyła 76 lat.\nProtokół parcelowy z 1883-4 r wymienia nieżyjącego już Kazimierza, który posiadał pb 201 i pgr 334.\nzagroda nr 171 w 1892 r.jpg [ 53.4 KiB | Przeglądane 2010 razy ]\nMichał Cebula, s Kazimierza służył w 13 Regimencie, po wojsku w 1877 r poślubił Mariannę Stańczyk, c Andrzeja i Agnieszki Kąkol, w 1878 ur Władysław. Za targowiskiem nad Rabą wybudował zagrodę z nr 252. Kiedy owdowiał, poślubił w 1885 r Wiktorię Wilk z Marszowic, c Wojciecha i Jadwigi Kosowskiej. Trzecią żoną była Wilhelmina Kasprzyk, c Józefa i Marianny Pisarskiej, w 1891 ur Jan, w 1897 Julianna, w 1906 Stanisław.\nProtokół parcelowy z 1884 r podaje iż Cebula Michał posiadał pb 347, pgr 363/1, 364, 365, 370/5, 456/1, 457, 563/1, 564/2, 565/1, 566/2, 1236/6, 1236/7.\nWilhelmina Cebulowa zmarła w 1920 r, w wieku 58 lat, Michał w 1931 r, przeżył 83 lata.\nJózef Cebula, s Kazimierza w 1885 r poślubił 21 letnią Annę Jamka, c Franciszka i Józefy Pawlik. Początkowo mieszkał na ojcowiźnie pod nr 171 gdzie 1886 ur i zm Józefa, w 1889 ur Ludwik, w 1891 Franciszek, w 1896 Julia, około 1908 r wybudował swoją zagrodę z nr 82.\nzagroda nr 252 w 1892 r.jpg [ 47.51 KiB | Przeglądane 2010 razy ]\nNapisane: 22 paź 2014, o 17:06\nZa „targowicą”, na zagrodzie z nr 252 około 1880 r zamieszkał Wincenty Cebula, s Michała ale z tzw „Jochymków”. Co w 1867 r poślubił 20 letnią Małgorzatę Siekierka, c Marcina i Rozalii Żyła, pod nr 218 w 1869 ur Anna. Kiedy owdowiał w 1871 poślubił Katarzynę Kopera, c Marcina i Anny, przy krakowskiej pod 246 w 1873 ur Piotr, w 1875 Jan, w 1878 Franciszek, w 1879 Marianna, w 1887 ur Antoni, zm w 1888, w 1888 ur Ignacy, zm w 1889, w 1892 Agnieszka, w 1896 ur i zm Stanisław, w 1898 ur Aniela, zm w 1912.\nKatarzyna Cebulowa zmarła w 1910 r, w wieku 56 lat, Wincenty w 1927 r, przeżył 84 lata. Według protokołu parcelowego w 1883-4 posiadali pgr 223/3, 403-405, 1119/1, 1119/2.\nJan Cebula, s Wincentego zajmował się trochę rymarstwem, w 1903 poślubił Katarzynę Banaś z Bilczyc, c Jana i Marianny Tyrańskiej. Początkowo mieszkał na Dziole pod nr 98, w 1904 ur Józef, w 1906 Michał, w 1909 Maria, zm w 1943. Około 1910 r przeniósł się z rodziną na Zagaje. W 1912 ur Ludwik, zm w 1932, w 1921 ur Władysław, zm w 1946, w 1924 ur Bronisława, zm w 1939.\nJan Cebula zmarł w 1943, w wieku 67 lat, Katarzyna w 1961, przeżyła 78 lat.\nFranciszek Cebula, s Wincentego poślubił Mariannę Walasek ?.\nPiotr Cebula, s Wincentego z zawodu był rymarzem, w 1900 r poślubił 22 letnią Walerię Żyła, c Jana i Franciszki Fałtyszek. Mieszkali pod nr 22, w 1900 ur Zofia, w 1901 Stanisława, w 1903 ur i zm Franciszek, w 1904 ur Marianna, w 1906 ur Julia, zm w 1920, w 1910 Tadeusz, w 1913 Bronisława. Potem, od trzydziestych lat, mieszkali pod nr 192 przy ul myślenickiej gdzie Piotr Cebula zmarł w 1944, w wieku 70 lat, Waleria w 1961 r, przeżyła 83 lata.\nWcześniej, przynajmniej do 1900 r numer 192 należał do zagrody Strojnych, położonej przy skrzyżowaniu głównych dróg na Grzybowej.\nNapisane: 22 paź 2014, o 17:22\nZagroda z nr 82 przy ul łapanowskiej\nJózef Cebula, s Kazimierza po służbie w austriackim wojsku, w 1885 r poślubił 21 letnią Annę Jamka, c Franciszka i Józefy Pawlik. Początkowo mieszkał na ojcowiźnie pod nr 171. W 1886 ur i zm Józefa, w 1889 Ludwik, w 1891 Franciszek, w 1896 Julia, w 1904 ur Katarzyna, zm w 1926.\nW 1907 r zakupił pgr 281, 282 i 283/1, 4 morgi pola z podziału folwarku na Zagaju, po Grafie Wiktorze Lanckorońskim i pobudował chałupę z nr 82 ze stodołą, położoną przy łapanowskiej drodze.\nJózef Cebula był dróżnikiem, zmarł na serce w 1916 r, w wieku 58 lat, Anna Cebulowa w 1917 r, przeżyła 53 lata. Pole podzieliły dzieci na 4 części, Katarzyna Cebula swój mórg, jeszcze przed śmiercią zapisała bratu Franciszkowi.\nLudwik Cebula, s Józefa poślubił Zofię Ciężarek z Wygonu, początkowo mieszkali pod nr 150, przy łapanowskiej drodze. Julia Cebula, c Józefa wyszła za Krakowskiego.\nparcele Józefa Cebuli.jpg [ 199.61 KiB | Przeglądane 2010 razy ]\nNa ojcowiźnie pod nr 82 pozostał Franciszek Cebula, s Józefa w 1923 r poślubił Stefanię Szostak z Bilczyc- Rud, c Szczepana i Teresy Korneckiej. Stefania zmarła przy porodzie córki w 1924 r, w wieku 25 lat. Za niedługo Franciszek poślubił Marię Sala z Marszowic, w 1925 ur Stanisław, w 1927 Józef, Maria Cebulowa zmarła w 1928 r, w wieku 32 lat. Wówczas Franciszek Cebula, z grupą gdowian przebywał już w Kanadzie gdzie przepracował 6 lat, między innymi rozwoził tam mleko po domach.\nStanisław Cebula, s Franciszka ur w 1925, który nadal mieszka przy ul. łapanowskiej pod nr 82, od dziecka pracował na roli i opiekował się młodszym bratem Józiem. Podczas nieobecności ojca, w polu pomagał mu stryj Ludwik. W 1939 r ukończył siedmioklasową szkołę podstawową w Gdowie, w czasie okupacji odwalał śnieg na drogach, by uniknąć wyjazdu do Niemiec okresowo zatrudnił się jako pomocnik u murarza Jana Gumułki „Na brzegu”. Miał konia i wynajmował się jako wozak u gdowskich Żydów. Potem jeździł na „foszpanki”, zimą transportował drzewo z lasu w Baczkowie do tartaku w Kłaju. W pierwszej połowie 1944 r, przez pół roku został skoszarowany na przymusowe roboty budowlane w Krakowie-Prokocimiu, do tzw organizacji „Baudienst”. W dziewięciu barakach pozostałych po żydowskim getcie mieszkali zgromadzeni robotnicy, zatrudnieni na torach kolejowych i w wapienniku. Między innymi pracował tam Mieczysław Korba z Gdowa, Jan Szostak ze Zręczyc, Stanisław Kaleta– Rzepka z Bilczyc, jako pomocnik kowala a kucharzem był Mieczysław Grabowski z Liplasu. Na niedzielę dostawali przepustkę do domu po dodatkową żywność ponieważ w koszarach wyżywienie było bardzo słabe a praca ciężka, drogę z Krakowa do Gdowa przemierzali pieszo. W lipcu Stanisław Cebula uciekł z koszar i szczęśliwie doczekał końca wojny. Działał też jako członek AK, w lokalnym podziemiu antykomunistycznym.\nNapisane: 22 paź 2014, o 18:43\nTeresa Kaczmarczyk w monografii „Ziemia Gdowska” wielokrotnie wspomina zasługi Cebulów:\n„Pozycja polityczna chłopów wzrosła znacząco w latach 1918-1926. W tym czasie przewodniczącym koła PSL „Piast” w Gdowie był Henryk Cebula. Urodzony w 1870r., zmarł w 1949r. Był współpracownikiem Wincentego Witosa, wójtem w latach 1921 – 1927 oraz ponownie w lutym 1945r., założycielem Kółka Rolniczego. Należał do komitetu budowy „Domu Katolickiego”. Był uznanym autorytetem wśród mieszkańców Gdowa. Szczególnie wspomagał ich w czasie wojny. W roku 1945 Urząd Bezpieczeństwa przewiózł go do Myślenic, gdzie został dotkliwie pobity. Wydarzenie to przyczyniło się do jego śmierci w niedługim czasie”.\n„W wiecu w 1932r. w Łapanowie uczestniczył Michał Cebula...”\n„Organizacją wielkiego strajku chłopskiego w Gdowie i okolicy w 1937r. kierował Józef Cebula”.\nRoman Markot powyżej opisał moich przodków: "Piotr Cebula, s Wincentego z zawodu był rymarzem, w 1900 r poślubił 22 letnią Walerię Żyła, c Jana i Franciszki Fałtyszek."\nMój dziadek Piotr Cebula, syn (jak mówiła mi mama) Walentego? był znanym, cenionym w okolicy rymarzem (nazywanym przez Gdowian Sherlockiem Holmesem), moja babcia Waleria z domu Żyła, córka Jana i Franciszki Fautysek (Austriaczki) była znaną w Gdowie gorseciarką.\nDalej Romek wymienia ich dzieci - nie wszystkich - mieli ich 8-u!\nOto fragment mojego drzewa genealogicznego: 1. Zofia *1900 + 1989 (amerykański żołnierz z Armii Hallera - Piotr Roszkowski poznał ją na odpuście w Gdowie, ożenił się z nią, w 1920 r. wyjechali do Chicago) 2. Stanisława *1902 + 1935 (zmarła w Szczucinie, małe dzieci Helę i Irenę wychowywali dziadkowie w Gdowie) 3. Franciszek *+1903 (zmarł w nocy gdy miał 1 m-c) 4. Maria *1904 +1948 (po mężu Kopta - nauczycielka, kierowniczka szkoły w Grabiu k. Łapanowa, mieszkała w małym dworku w Kępanowie 5. Julia *1905 + 1913 6. Stanisław *1908 + 1975 (po Politechnice Lwowskiej – znany inżynier krakowski z Biprostalu) 7. Tadeusz *1910 + 1943 8. Bronisława * 1913 + 1997 (moja mama)\nŚlub Stefanii i Tadeusza Cebulów -1938 r..JPG [ 87.31 KiB | Przeglądane 2002 razy ]\nNapisane: 23 paź 2014, o 08:33\nNiestety nie posiadam metryk parafialnych z ostatniego stulecia, dlatego powyższe genealogie urywają się na początku XX wieku. Zresztą, składanie tych najnowszych nie jest moim celem, natomiast, jak sadzę te najstarsze, możliwe do odtworzenia, nie wszystkim są znane, stąd te układanki genealogiczne. Dzięki Frankowi za rodzinne uzupełnienia, może inni pójdą w jego ślady i podzielą się na forum np. ciekawymi retro zdjęciami, będzie to przyczynek do wspólnego dobra.\n„Jochymkami' nazywano kolejne pokolenia po Joachimie Cebuli. Urodził się w 1780 r jako najmłodszy syn Józefa. Z kolei Józef był najstarszym synem Kazimierza, protoplasty gdowskich Cebulów.\nJózef Cebula, s Kazimierza był dwukrotnie żonaty, z pierwszego małżeństwa mogli być Marcin i Mateusz. Drugą żoną została Krystyna Jamka, z zagrody nr 43 położonej naprzeciwko kościoła, od północy. W 1772 ur Jadwiga, w 1774 Katarzyna, w 1778 ur Małgorzata, zm w 1784, w 1780 Joachim.\nJózef Cebula tez był kmieciem, mieszkał u drugiej żony, zmarł w 1799 r, w wieku 71 lat.\n24 letni Marcin Cebula, s Józefa, w 1793 r poślubił 18 letnią Helenę Kąkol spod nr 58, w 1796 ur Franciszka, zm w 1798, w 1801 ur i zm Tomasz, w 1803 ur i zm Józef, w 1806 (w Bilczycach na Rudach pod nr 31) ur Piotr.\n30 letni Mateusz Cebula, s Józefa w 1796 r poślubił 20 letnią Teresę Pawlik. W 1800 ur Agnieszka, zm w 1801, w 1801 ur i zm Kazimierz, w 1804 ur Małgorzata, w (-) Zofia, w 1807, w Bilczycach na Rudach pod nr 31 ur Szczepan, w 1808 ? ur Józef, zm w 1825, w 1816 ur Franciszek, zm w 1832, w 1818 Marianna.\nTeresa Cebula zmarła pod nr 125, w 1836 w wieku 66 lat, Mateusz w 1837 r, przeżył 85 lat.\nMałgorzata Cebula, c Mateusza w 1823 r wyszła 20 letniego Marcina Salamańskiego, s Kaspra i Petroneli.\nZofia Cebula, c Mateusza w 1825 wyszła za 23 letniego Tomasza Żyłę, s Jana i Zofii.\nMarianna Cebula, c Mateusza w 1847 r wyszła 48 letniego wdowca z Wieliczki, Andrzeja Krypec,\nNajmłodszy syn Józefa, Joachim Cebula pozostał pod nr 43, w 1803 r poślubił 23 letnią Franciszkę Bąkowską, c Wojciecha. W 1804 ur Ignacy, zm w 1823, w 1806 ur i zm Józef, w 1807 ur Regina, w 1809 Helena, w 1811 ur Józef, w 1813 ur i zm Rozalia, w 1814 Michał, w 1817 Rozalia, w 1820 ur Marianna, zm w 1823.\nFranciszka Cebulowa zmarła w 1824 r, przeżyła 42 lata.\n47 letni kmieć Joachim Cebula, s Józefa w 1827 r poślubił wdowę po Linczowskim, 40 letnią Teklę Babicz, c Mateusza i Marianny, i dzieci już nie było.\nJoachim 25 października 1847 r spisał testament, zmarł 18 listopada, w wieku 67 lat. W archiwum sądowym zachował się ten ciekawy dokument, sporządzony przez uprawnionego pisarza w obecności niepiśmiennych przedstawicieli rady gminnej, wójta Antoniego Zastawniaka i świadka Wojciecha Linczowskiego.\n1 strona.JPG [ 77.28 KiB | Przeglądane 1985 razy ]\n2 strona.jpg [ 223.95 KiB | Przeglądane 1985 razy ]\nNapisane: 23 paź 2014, o 09:08\nRomku! W tym wątku stworzyłeś nową, niestosowaną do tej pory formę "Monografii Historycznej" miejscowości.\nDziękujemy! - za jakże szczegółowe informacje. Boję się tylko, że Internet jest ulotną techniką, podobno wystarczy zlikwidować lub zablokować serwery i klapa. Zdarzyło mi się wielokrotnie, że napisany w komputerze podczas twórczej weny piękny tekst, przez jedno złe naciśniecie uleciał mi bezpowrotnie do nieba. Boję się również, że zawarta w tym wątku wiedza może posłużyć komuś innemu do zrobienia kariery na nowym wydaniu "Monografii Historycznej".\nDla odskoczni - wracam do pierwotnego założenia autorki wątku, przedstawiającego "Gdów dawniej i dziś".\nBędzie ze sto lat, jak pojawiły się widokówki z dopiskiem "Pozdrowienie z Gdowa"... oto kilka przykładów.\nZajazd Kemplerów - fot 1.JPG [ 65.64 KiB | Przeglądane 1979 razy ]\nZajazd Kemplerów - fot 2.jpg [ 142.14 KiB | Przeglądane 1979 razy ]\nW następnym wieku - 0.JPG [ 12.89 KiB | Przeglądane 1979 razy ]\nBrowar.JPG [ 55.25 KiB | Przeglądane 1979 razy ]\nW następnym wieku - 1.JPG [ 17.88 KiB | Przeglądane 1979 razy ]\nUrząd Pocztowy.JPG [ 71.09 KiB | Przeglądane 1979 razy ]\nW następnym wieku - 2.JPG [ 39.21 KiB | Przeglądane 1979 razy ]\nMagistrat.JPG [ 61.96 KiB | Przeglądane 1979 razy ]\nW następnym wieku - 3.JPG [ 23.36 KiB | Przeglądane 1979 razy ]


Usługi (74) Motoryzacja (3) Praca (294) Dom i mieszkanie (1) Giełda (21) Przewozy osób, paczki, przeprowadzki (94) Inne Ogłoszenia (11) Towarzyskie (10)\nAnna Soroko 19 marca 2020\nOsadzeni będą własnoręcznie wykonywać maseczki ochronne. Pixabay.com/CC0 Creative Commons/jraffin\nSytuacja związana z pandemią koronawirusa w Niderlandach pogarsza się z dnia na dzień. Codziennie podawane do wiadomości są doniesienia o kolejnych zdiagnozowanych osobach, a liczba przypadków śmiertelnych wciąż rośnie. Maseczki ochronne ciężko jest zdobyć, a więzienia w kraju zleciły wykonywanie ich osadzonym.\nDo tej pory odnotowano jeden przypadek zakażenia groźnym wirusem COVID-19 w niderlandzkich więzieniach.\nAby zachować wszelkie zasady bezpieczeństwa, zakazano odwiedzin, a osadzeni otrzymali dodatkową możliwość wykonywania telefonów, aby pozostać w kontakcie z rodzinami i najbliższymi.\nNiderlandzki minister sprawiedliwości potwierdził, że więźniowie własnoręcznie wykonują maseczki ochronne, których w kraju brakuje. Obecnie jest to około 100 osób w 5 różnych placówkach.\nWykonane za pomocą ludzkich rąk maseczki nie będą wystarczająco sterylne, aby trafić do służby zdrowia i szpitali, jednak mają być wykorzystane w samych więzieniach i zakładach karnych oraz poprawczych. Będą one przydzielane osobom kaszlącym oraz pracownikom instytucji.\nNa początek maseczki ochronne wykorzystywane są z najprostszych materiałów bawełnianych, jednak więzienia mają otrzymać dostawy lepszych surowców, z których wykonywane będzie nawet 50 000 tygodniowo.


Wielka Pustynia Słona, Dasht-e Kavīr (pers. دشت كوير), znana także pod nazwą Kavīr-e Namak – słona pustynia leżąca na Wyżynie Irańskiej, o długości około 800 km, szerokości do 320 km i powierzchni 77 600 km².Nairi – asyryjska nazwa grupy plemion na terytorium starożytnego państwa Urartu. Określenie to funkcjonowało w XIII–XI wieku p.n.e. Niektóre obiekty geograficzne zachowały rdzeń "Nairi" także w późniejszych tekstach asyryjskich, na przykład jezioro Wan nazywane było "morzem krainy Nairi" – tâmtu ša mât Nairi. Niektórzy badacze pierwszej połowy XX wieku uznawali asyryjskie słowo "Nairi" za nazwę plemion huryckich. Tłumaczyłoby to pochodzenie Urartyjczyków od Hurytów. Badania lingwistyczne, prowadzone w drugiej połowie XX wieku, wykazały, że języki urartyjski i hurycki są ze sobą spokrewnione, co potwierdziło dotychczasową teorię. Niewielka ilość odkrytych źródel pisanych nie pozwala na jednoznaczne określenie składu etnicznego plemion Nairi oraz zasięgu terytorialnego obszaru, który zamieszkiwały.\nResin (w źródłach asyryjskich Rahianu) – król Aramu-Damaszku panujący od ok. 740 p.n.e. Wspominany w Starym Testamencie.Babilońska lista królów A – dzieło piśmiennictwa babilońskiego wymieniające imiona i długości panowania władców rządzących Babilonią. Tekst ten w zachowanym fragmencie zaczyna się wraz z władcami z I dynastii z Babilonu (1894-1595 p.n.e.) i ciągnie się aż do czasów założenia dynastii chaldejskiej (625 p.n.e.).\nSamsi, Szamszi (2 połowa VIII w. p.n.e.) – arabska królowa, która w 732 roku p.n.e. walczyła przeciw asyryjskiemu królowi Tiglat-Pileserowi III (744-727 p.n.e.) jako sojuszniczka Rahianu (biblijny Resin) z królestwa Damaszku. Według jednej z inskrypcji Tiglat-Pilesera III jej wojska pokonane zostały w wielkiej bitwie w pobliżu góry Saqurri, a ona sama "niczym dzika oślica" ratować się musiała ucieczką na pustynię. Ta klęska najprawdopodobniej sprawiła, iż wkrótce potem zdecydowała się ona przybyć do Asyrii i złożyła Tiglat-Pilesarowi III trybut w postaci stad wielbłądów. Ten pozwolił jej dalej rządzić, ale z asyryjskim urzędnikiem u boku. Później Samsi miała również wysłać trybut innemu asyryjskiemu królowi Sargonowi II (722-705 p.n.e.).Melid, Milid – starożytne miasto hetyckie. Położone jest na wzgórzu Arslantepe w Turcji. W XIV wieku p.n.e. zostało zdobyte przez Hetytów, trzy stulecie później popadło w zależność od Asyrii. Zostało splądrowane przez Sargona II w VIII wieku p.n.e., a po najeździe Scytów i Kimerów popadło w ruinę. Odkryto je i zbadano dopiero w XX wieku.\nEgipt (arab. مصر Miṣr; dialekt egipski: Máṣr (/masˤɾ/); łac. Aegyptus, gr. Αίγυπτος Aígyptos), nazwa oficjalna Arabska Republika Egiptu (arab. جمهوريّة مصر العربيّة Dżumhurijjat Misr Al-Arabijja) – państwo położone w północno-wschodniej Afryce z półwyspem Synaj w zachodniej Azji. Egipt graniczy z Izraelem i Strefą Gazy na północnym wschodzie, Sudanem na południu i Libią na zachodzie. Od północy rozpościera się Morze Śródziemne, a na wschodzie Morze Czerwone.Ozeasz (hebr. הושעHoszea − zdrobnienie od Jehoszua − „Jahwe jest zbawieniem", asyr. Ausi) − dziewiętnasty i ostatni król królestwa Izraela (państwa północnego), syn Eli, opisywany w 2 Księdze Królewskiej. Panował w latach 732–722 p.n.e.\nWstąpienie na tron[ | edytuj kod]\nJulia Zabłocka, właściwie Rosalia Julianna Zabłocka, (ur. 14 lutego 1931 w Zabrzu, zm. 26 marca 1993 w Poznaniu) – polski historyk starożytności, specjalizująca się w historii Starożytnego Bliskiego Wschodu, związana z Uniwersytetem im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Uczennica Tadeusza Zawadzkiego. Inicjatorka badań nad dziejami bliskowschodnimi na poznańskim uniwersytecie.Luwr (fr. Louvre, Musée du Louvre) – dawny pałac królewski w Paryżu, obecnie muzeum sztuki. Jedno z największych muzeów na świecie, najczęściej odwiedzana placówka tego typu na świecie. Stanowi jedno z ważniejszych punktów orientacyjnych stolicy Francji. Luwr położony jest między Rue de Rivoli i prawym brzegiem Sekwany oraz ogrodami Tuileries i Rue du Louvre w obrębie Pierwszej Dzielnicy. W kompleksie budynków o całkowitej powierzchni wynoszącej 60,600 metrów kwadratowych znajdują się zbiory liczące około 35,000 dzieł sztuki od czasów najdawniejszych po połowę wieku XIX, dzieła światowego dziedzictwa o największej sławie takie jak np. stela z kodeksem Hammurabiego, Nike z Samotraki, Mona Lisa pędzla Leonarda.\nPekach (hebr. פקח, asyr. Pekaha) – osiemnasty władca królestwa Izraela (państwa północnego), syn Remaliasza, opisywany w 2 Księdze Królewskiej. Panował w latach 740–732 p.n.e.\nTuszpa (urart. – ṭu-uš-pa) – starożytne miasto, stolica państwa Urartu w okresie jego potęgi. Położona była na brzegu jeziora Wan, na zachód od współczesnego miasta Wan. Głównym elementem architektury Tuszpy była Skała Wan – rezydencja królów urartyjskich. Za panowania Rusy II stolica Urartu została przeniesiona do odnowionego miasta-twierdzy Rusahinili, Tuszpa natomiast pozostała jedną z najważniejszych twierdz urartyjskich ze względu na swoje położenie strategiczne. Została zburzona na skutek najazdu Medów na początku VI wieku p.n.e. Twierdza na Skale Wan była wykorzystywana do obrony przez państwa, które istniały na terytorium Urartu po jego upadku. W pierwszej połowie XIX wieku Skała Wan stała się obiektem badań archeologów. Prace wykopaliskowe na niej prowadzone były z przerwami od połowy XIX wieku.


Szafa Zapachów: lipca 2016\n18:55:00 Szafa Zapachów 26 Comments\n14:29:00 Szafa Zapachów 11 Comments\nDziś przychodzę do Was z recenzją kremu do rąk firmy Mariza.\nOd kremów do rąk wymagam dobrego nawilżenia i ładnego zapachu - czy to właśnie dał mi ten krem? Zapraszam!\nposiada silne właściwości nawilżające, zmiękczające i wygładzające skórę.\n*Alantoinapobudza regenerację skóry, zmiękcza ją i wygładza. Działa łagodząco, kojąco i nawilżająco.\nMoże zacznę od tego, że nigdy nie miałam styczności z kremami do rąk Marizy, dlatego moja ciekawość na ich temat była jeszcze większa :D\nKrem znajduje się w 100ml opakowaniu. Szata graficzna jest bardzo prosta ale mi to nie przeszkadza. Konsystencja kremu jest bardzo gęsta i zbita. To sprawia, że jest on bardzo wydajny i żeby poczuć ulgę przyjemnego nawilżenia wystarczy niewielka ilość kremu. Pozostawia delikatną powłoczkę na dłoniach, która całe szczęście nie jest lepiąca ani za bardzo uciążliwa.\nJestem bardzo zadowolona z jego składu, ponieważ krem nie zawiera parafiny i ma świetne składniki aktywne, w tym mocznik który ostatnio mocno pokochałam !\nKrem świetnie nawilża i wygładza dłonie. Po jego użyciu odczuwam pewną ulgę, czuję jakby dłonie mi dziękowały za jego użycie:D\nWarto jeszcze wspomnieć o zapachu kremu. Na wstępie napisałam, że w kremach do rąk ważny jest dla mnie m.in. zapach. W kremie naprawczym możemy wyczuć delikatną, kwiatową nutę, bardzo przyjemną dla nosa. Dla mnie zapach jest prześliczny.\nZielona herbata - idealny zapach na lato w kosmetykach Idaliq\n22:36:00 Szafa Zapachów 11 Comments\nJak Wam się podoba nowy wygląd bloga? Wciąż pracuję nad paroma szczegółami ale zmiany prawie można uznać za zakończone :)Dziś przychodzę do Was z recenzją kilku kosmetyków, które w ostatnim czasie otrzymałam od firmy Mariza. W moje ręce wpadły m.in. kosmetyki z serii IDALIQ o zapachu zielonej herbaty. Są to: żel pod prysznic, peeling solny, olejek do ciała i masażu oraz mydełko glicerynowe i to właśnie na nich dziś się skupię.\nNuta zapachowa: kardamon, limonka, zielona herbata\nŻel znajduje się w 250ml, poręcznej butelce zamykanej na klik. Opakowane żelu oraz jego szata graficzna bardzo mi się podoba. Są na nim same potrzebne informacje.\nŻel od pierwszego użycia cieszy zmysły. Jego niesamowity zapach rozchodzi się w łazience bardzo szybko i daje pozytywnego kopa na cały dzień :D Aromat jest bardzo orzeźwiający. Wyczuwam w nim zieloną herbatę z odrobinką kwaskowatego zapachu limonki. Całość upiększa odrobina kardamonu. Zapach jest śliczny, bardzo delikatny, subtelny ale przy tym pobudzający, dlatego najlepiej używać go rano.\nŻel dobrze się pieni, ładnie myje ciało. Jakichś świetnych efektów nawilżenia nie zauważyłam ale i tak polecam wam ten żel, do tego jest całkiem wydajny :)\nOlejek do ciała zawiera oleje abisyński, awokado i z pestek winogron. Intensywnie odżywia i nawilża skórę, działa antyrodnikowo. Świetnie nadaje się również do masażu. Orzeźwiający aromat zielonej herbaty z nutą limonki i kardamonu\nOlejek znajduje się w 150ml, plastikowej butelce. Jestem bardzo zadowolona z rodzaju zamknięcie kosmetyku, ponieważ zamyka się na "klik". Takie zamknięcie znacznie ułatwia mi aplikację olejku - nie rozlewa się po butelce i nie zatłuszcza wszystkiego naokoło.\nZawsze używałam olejków do ciała w zimie, ponieważ są one bardzo tłuste i zazwyczaj mają słodkie i intensywne zapachy. Ale teraz dostałam olejek w lecie i musiałam go wypróbować! :) Okazało się że sprawdza się świetnie ale nie w upalne dni +30 stopni, tylko w troszkę chłodniejsze, letnie wieczory. Przez swój subtelny zapach dodatkowo mnie do siebie przekonał. Olejek stosowałam po wieczornym prysznicu. Jak to tłuste kosmetyki - wchłaniał się dość długo ale jaki efekt po sobie pozostawiał! Skóra mocno się wygładziła i niesamowicie nawilżyła.\nPeeling znajduje się w 200ml słoiczku. Taka forma aplikacji w przypadku peelingów najbardziej mi odpowiada. Kosmetyk jest dosyć gęsty, przez co całkiem wydajny. Małe drobinki pestek winogron bardzo go urozmaicają. Dzięki nim podczas masażu ciała czuję delikatne drapanie skóry, które jest bardzo przyjemne. Ten efekt zapewniają również kryształki soli zawarte w peelingu.\nJeśli chodzi o zapach to z całej grupy kosmetyków jest on najmniej wyczuwalny i bardzo krótko się utrzymuje.\nPeeling bardzo dobrze oczyszcza i wygładza skórę, jednak przez zawartość parafiny pozostawia na skórze tłustą powłokę:/\nMydło glicerynowe wzbogacone w olejek abisyński, łagodnie myje, pielęgnuje, nawilża i wygładza skórę.\nMydełko uroczo się prezentuje. Pachnie bardzo mocno już przez folię, a po jego otwarciu zapach jest już wszędzie. Niestety po pewnym czasie mydełko przestało tak mocno pachnieć;/\nUżywałam je głównie do mycia rąk. Delikatnie się pieniło, ładnie czyściło i najważniejsze - nie wysuszało rąk dzięki zawartym w nim olejkom. Jak dla mnie super :)\nPodsumowując, dla mnie linia o zapachu zielonej herbaty to strzał w dziesiątkę :) Uwielbiam ten zapach i wszystko co z nim związane. Kosmetyki z linii Idaliq wspaniale wpasowały się w letni klimat i sądzę, że większości z Was by się spodobały.\n18:01:00 Szafa Zapachów 14 Comments\nWiele z Was uwielbia płyn micelarny Garniera. Ja również należę do tej grupy, lecz jakiś czas temu gdy na promocji w Rossmannie zobaczyłam płyn micelarny Mixy postanowiłam dać mu szansę. Czy okazał się lepszy od sławetnego różowego Garniera?\nPłyn micelarny do demakijażu - preparat który nadaje się do demakijażu skóry wrażliwej, ponieważ ogranicza do minimum konieczność pocierania podczas zmywania makijażu.\nŁagodny demakijaż twarzy i oczu w jednym kroku: formuła zawiera micele, które umożliwiają usunięcie makijażu i zanieczyszczeń bez potrzeby tarcia.\nAqua/Water, Hexylene Glycol, Glycerin, Poloxamer 184, Dihydrocholeth-30, Disodium Cocoamphodiacetate, Disodium Edta, Panthenol, Polyaminopropyl Biguanide, Rosa Gallica Extract/Rosa Gallica, Flower Extract, Parfum\nPłyn znajduje się w 200ml, przezroczystej buteleczce z pompką. O ile pompka w wielu kosmetykach jest bardzo przydatna, o tyle tutaj kompletnie się nie sprawdza. Aplikacja kosmetyku jest straszna. Pompka rozlewa wszędzie płyn, tylko nie na wacik. Po wieczornym demakijażu zawsze mam całe mokre ręce od tego micelu. Mówię stanowcze NIE pompce w kosmetykach o konsystencji wody :/\nPo tak nieprzyjemnej aplikacji micel ratuje zapach, który jest całkiem przyjemny. Płyn micelarny został wzbogacony o ekstrakt z róży, dzięki czemu ma delikatny, kwiatowy zapach.\nJak wiemy firma Mixa produkuje kosmetyki dla osób z wrażliwą cerą, skłonną do alergii. Rzeczywiście, kosmetyk nie podrażnił mojej skóry, był dla niej bardzo delikatny. Po jego użyciu nie czułam uczucia ściągnięcia. Jedyne co mi przeszkadzało to lepkość, którą zostawiał na mojej buzi:/ Płyn bardzo dobrze radził sobie ze zmywaniem makijażu. O kosmetykach wodoodpornych się nie wypowiem, bo ich nie używam, ale zwykłe zmywa świetnie.\nJak widzicie, ten kosmetyk ma swoje plusy i minusy. Ostatnio myślałam o zamienieniu pompki na zakrętkę z innego kosmetyku - może wtedy będzie mi się go lepiej używało?\nPłyn micelarny kupiłam na promocji w Rossmannie za ok 10zł, wiem że jego normalna cena to ok 14zł, dlatego warto go wypróbować za taką cenę (jeśli nie boicie się pompki :D )\nA dla tych którzy chcą być na bieżąco ze wszystkimi wpisami zapraszam na mój fanpage KLIK\n20:44:00 Szafa Zapachów 8 Comments\n18:43:00 Szafa Zapachów 11 Comments


Skarby Kartografii – Jan A. Wendt | ... przy kominku\nSkarby Kartografii – Jan A. Wendt\nWłaściwie to powinienem powiedzieć, że jest to książka w sam raz na wakacje. Czyż nie marzyliście kiedyś, że odnajdziecie wielki skarb? Że podczas wakacji nad morzem odnajdziecie starą mapę z krzyżykiem i gdy dorośniecie odnajdziecie to miejsce? A może sami rysowaliście mapy. Co pobudzało Waszą wyobraźnię?\nByć może nie oddam tu w pełni sprawiedliwości tej książce. Być może niedostatecznie docenię jej wartość naukową... merytoryczną. Muszę jednak całkiem szczerze powiedzieć, że to wartość emocjonalna zdecydowała o tej lekturze. Zaskoczony tym, jak szybko ten „atlas” przeniósł mnie do czasów budrysowych, kiedy każde wyjście na dwór było przygodą, a wyjazd za miasto egzotyką, zasług, ciągle przeszukuję własne wspomnienia (i wyobraźnię) i odnajduję coraz to nowe miejsca.\nNo ale ja już tak mam... Zwłaszcza wtedy, gdy książka dostarcza dobrej pożywki.\nA ten atlas dostarcza jej w olbrzymich ilościach. Przede wszystkim jednak jest to porządnie zrobiona pozycja popularno-naukowa. „Porządność” odnosi się tu między innymi do jakości książki (papier, ilustracje i wykończenie) co bez wątpienia będzie miało ogromny wpływ na jej trwałość i czas stania na półce. Bo status półkownika możemy przyznać bez wahania. Co ważniejsze, ta „Porządność” to również odniesienie do warstwy edukacyjnej – począwszy od tabeli historycznej na początku, na indeksie skończywszy. A pomiędzy nimi jest olbrzymia ilość faktów o historii kartografii oraz ilustracji zawierających mapy z najróżniejszych zakątków czasu i Ziemi.\nLudzie od zawsze próbowali znaleźć sposób, jak podzielić się swoją mądrością z tymi, którzy nadejdą po nich – tak narodziło się pismo; chcieli też móc zaznaczyć (i pokazać to innym) gdzie zaczyna się, a gdzie kończy ich terytorium, czy też jak dotrzeć w najciekawsze miejsca ubiegłego weekendu. Zaczęło się od kresek i prostych znaków i tak powstała sztuka tworzenia map. Pierwotnie były one do bólu praktyczne i proste, ale szybko zaczęto je przyozdabiać. W późniejszych czasach może nawet przesadzano z ilością ozdób. Po części wynikało to z fantazji, a po części – z niewiedzy – kartografów.\nDziś mapy wydają nam się oczywistym elementem wypraw i poruszania się po nieznanych miejscowościach. Kiedyś – można z nich było wyczytać dużo więcej. Nie powiem Wam nic więcej, o tym, co możecie tam przeczytać. Niektórym z Was treść może się wydać sucha i podręcznikowa, a innym wręcz przeciwnie – inspirująca. A jeszcze inni mogą uznać ją za punkt wyjścia do...\nWłaściwie to powinienem powiedzieć, że jest to książka w sam raz na „po wakacjach”. Mamy tu bardzo ciekawe i egzotyczne miejsca osadzone w różnych historycznych okolicznościach. Dowiemy się czegoś o mapach i o miejscach które one przedstawiają. Być może stwierdzicie, że następnym razem w wakacje zabierzecie ze sobą taką właśnie starą mapę i spróbujecie odkryć jakąś tajemnicę historii.


Porodowe reality show - Terazola.pl\nPorodowe reality show\nby Aleksandra Greszczeszyn on 15:06 in Mamą Być\nPoród może być pięknym wydarzeniem. Niestety może być też wydarzeniem dramatycznym i trudnym. Na to, jaki będzie składa się tak naprawdę niezliczona ilość czynników: począwszy od podejścia samej mamy, poprzez opiekę okołoporodową, czas trwania i natężenie bólu, aż po niezależne od nikogo problemy czy powikłania. Całe szczęście, że na pewne elementy porodu ma wpływ sama kobieta i to od niej dzisiaj zależy, czy będzie rodzić w szpitalu czy w domu, sama czy z mężem lub inną bliską osobą, ze znieczuleniem czy bez. Postęp medycyny, cywilizacji, jak również rozwój ludzkiego rozumu doprowadził do tego, że mamy taki wybór i że porody, a co za tym idzie nowonarodzone dzieciaczki są coraz bezpieczniejsze.\nJak się okazuje, sfera porodów jest kolejną, w której nastąpiła moda na regres zwany ładnie powrotem do korzeni, którego jednak ja za cholerę nie potrafię zrozumieć! Jak się okazuje są kobiety, które spośród wielu opcji wybierają poród w dżungli wprost do lodowatej rzeki, w dodatku przed kamerami, na oczach milionów ludzi i za pieniądze. O ile sam pomysł porodu na łonie natury mogę w pewnym stopniu zrozumieć [w pewnym, czyli w takim, że chodzi tu o piękne okoliczności ładnie wyglądające we wspomnieniach i na zdjęciach, bo w kwestii zawsze możliwych powikłań i braku należytej opieki nad noworodkiem już takiego ryzyka nie pojmuję], o tyle pokazywania swojej fizjologii całemu światu i to w jakimś kasowym reality show już za diabła nie kumam i nie trawię!\nReality show pod tytułem "Narodziny w dziczy" ["Born in the Wild"] będą mogli wkrótce oglądać amerykańscy widzowie. Możecie przeczytać o tym m.in. na Onecie: TUTAJ. Cała "zabawa" polegać będzie na nakręcaniu porodów odbywających się w stu procentach naturalnie: czyli nie tylko na łonie natury, z dala od cywilizacji i z fizjologią tak jak nas Pan Bóg stworzył, ale również bez udziału ginekologa, pielęgniarki noworodkowej i jakiegokolwiek sprzętu medycznego. Inspiracja dla twórców show był ten filmik: Natural Birth. Spodziewają się oni oczywiście ogromnej oglądalności, a co za tym idzie grubej kasiory za ten program [no bo po co niby nakręca się program pod hasłem reality show?].\nWiem, że nie brakuje zwolenników tego pomysłu twierdzących, że poród to przecież rzecz naturalna, że czego tu się wstydzić, że trzeba wracać do korzeni [podobno w kwestii szczepień, edukacji i antykoncepcji a raczej jej braku też], że poród w szpitalu jest okropny, a już na pewno niemodny i tak dalej i tak dalej. A ja uważam, że postęp medycyny jest jedną z najważniejszych i najwspanialszych rzeczy, jaką przyniosła nam cywilizacja. Owszem, kiedyś kobiety rodziły w dżungli, w polu, na łące, w najlepszym wypadku w domu z pomocą ludowej akuszerki albo i bez. Dziś uważa się, że to było takie fajne! Ciekawa jestem, czy gdyby spytać naszych pra pra babć, czy było im tak bosko cierpieć bóle porodowe przez kilkanaście godzin bez żadnej fachowej pomocy, powiedziałyby, że faktycznie było tak czadowo, super naturalnie i w ogóle mega ekstaza! Umieralność noworodków była też wtedy znacznie wyższa niż dziś: nie można było zrobić CC czy umieścić dziecka w razie potrzeby w inkubatorze! Dziś jest to możliwe i ratuje życie wielu maluszkom, a są mamy, które na własne życzenie rezygnują z tej możliwości... Naturze można hołdować w inny sposób i być z nią blisko poprzez spacery, ekologiczne postępowanie czy uprawianie swojego ogródka, ale nie wydaje mi się, by poród w dżungli był ku temu konieczny! A jeśli już być tak fanatycznie eko, aby rodzić w chaszczach i na kamieniach, to czemu do jasnej Anielki pokazując to całemu światu za pieniądze?!\nPamiętam, jak Alicja z bloga Mamalla wrzuciła na Facebooka swój film z narodzin Poli. Łzy jak grochy płynęły mi podczas oglądania... Nastrojowe, pełne emocji zdjęcia, wzruszająca muzyka w tle, subtelnie i taktownie uchwycone chwile. Tak, poród jest czymś naturalnym, nie trzeba się go wstydzić, ale przecież można pokazać go w sposób piękny! Fizjologię też można pokazywać, bo przecież taka edukacja jest potrzebna, ale w postaci filmu dokumentalnego czy naukowego, przy którego kręceniu nie będzie ryzyka, aby ucierpiało dziecko lub mama. Programy typu reality show to nic innego jak podglądanie cudzej prywatności, a im głębiej w sferę intymności udaje się wejść twórcom, tym więcej ludzi spragnionych tego typu wrażeń i tym większa kasa. Pokazywaniu porodu w taki sposób, "uszczęśliwianiu" dziecka narodzinami w dżungli na oczach milionów obcych ludzi, ryzykowaniu jego i swojego zdrowia [Zabawny jest argument producentów, że w show będą brać udział tylko kobiety rodzące minimum po raz drugi, jakby to decydowało o nieprzewidzianych komplikacjach!] mówię :NIE! I przychodzi mi na myśl pewna piosenka De Mono: "Wszystko jest na sprzedaż...". Pojęcie "intymność" chyba zaczyna odchodzić do lamusa...\nBy Aleksandra Greszczeszyn o 15:06\nWegner-Keiling Patrycja 9 czerwca 2014 15:17\nZakręcony Świat Marty 9 czerwca 2014 18:56\nNigdy w życiu nie wzięłabym udziału w takim przedstawieniu. Człowiek chce,żeby dziecko urodziło się zdrowe w bezpiecznym otoczeniu. Nie wiem kto chce podejmować takie ryzyko:-/\nAleksandra Greszczeszyn 9 czerwca 2014 20:16\nNiestety są matki, które chcą tak rodzić i tak ryzykować. I to mnie przeraża.\nWeronika Rudnicka 9 czerwca 2014 19:52\npopieram Twoją opinię. Również jestem na NIE!\nMama Calineczki 10 czerwca 2014 07:59\nOj tak, niestety... W dzisiejszych czasach dosłownie wszystko jest na sprzedaż.\nmodawkolorzeblond akip 11 czerwca 2014 23:47\nMnie się to nie mieści w głowie!\nDługi i wyczerpujący temat post.\nNic więcej dodać nie muszę.\nW cudownym świecie motyli. Przyroda pod lupą.\nCo nam dał rok w przedszkolu?\nW krainie fantazji z Herve Tullet'em.\nNieidealny, ale najlepszy!\nCzego zazdroszczę innym matkom?\nPoznajemy polne kwiaty. Przyroda pod lupą.\nMiesiąc bez taty\nFilmy animowane dla całej rodziny. Nasze TOP 5.\nKonkurs dla aktywnych czytelników! :)\nPrzyzwyczaić się do tęsknoty...\nRodzicu, zatrzymaj się na chwilę!\nCo robimy w słoneczne dni?\nWziąć to na siebie albo dołożyć całemu światu!\nKsiążka, która krzyczy: 'Nie bądźcie obojętni!'.\nPowitanie - pożegnanie, czyli weekend z tatą.\nReligijny ginekolog na wsi.


Win Blaster Automat do gry – Zagraj online za darmo\nWin Blaster online za darmo\nWybierz kasyno, aby zagrać Win Blaster na prawdziwe pieniądze\nStudio Gamomat doszło do perfekcji w tworzeniu bardzo prostych automatów, które potrafią zaskakiwać. Win Blaster to standardowa owocówka, która na pierwszy rzut oka nie wyróżnia się niczym szczególnym. Pomimo tego, że ten jednoręki bandyta został uruchomiony w 2019 roku, oprawa graficzna mocno nawiązuje do nawet kilku dekad wstecz. To typowa gra w starym stylu. Na ekranie bez przerwy ma się coś dziać, a gracz nie może się nudzić.\nProdukcja ma zaledwie 3 bębny, na których wyświetlają się po 3 symbole. Wszystkich linii wygrywających jest tylko 5. Te liczby z pewnością nie robią dzisiaj na nikim wrażenia, ale Gamomat ma swój pomysł na gry na automatach i kolejny raz udowadnia, że się da.\nTabela informacyjna gry Win Blaster za darmo\nNazwa automatu Win Blaster\nTyp gry Owocówka/Hot Spot\nMaksymalny i minimalny zakład 0,05 €-3 €\nMnożnik wygranej Tak\nTematyka gry Win Blaster\nAutomat do gier nie ma nakreślonej żadnej linii fabularnej. Tworząc gry tego typu, twórcy nie silą się na zróżnicowaną, oryginalną otoczkę. Wręcz przeciwnie: Win Blaster online za darmo to standardowa owocówka, jakich setki w sektorze iGaminu. Wymyślając taką grę, trzeba zaprezentować coś nowatorskiego – coś, czego konkurencja nie posiada. Twórcy subtelnie wpletli w tę owocówkę kilka interesujących możliwości, które sprawiają, że jest ona jeszcze bardziej interesująca.\nMechanika Win Blaster slot\nNa tym automacie można obstawiać naprawdę duże kwoty. Bez względu na to, czy gra się w standardową wersję, czy Win Blaster bez rejestracji – możliwości zakładu są takie same. Najmniejsze pieniądze, jakie można postawić na tym automacie to 0,5 euro. Największe możliwe wygrane zapewnia bardzo wysoki zakład, który pobiera aż 50 euro z salda konta.\nWygrane skalują się w zależności od mnożnika za konkretną kombinację. Jako że gra ma format 3*3, wygrana jest wypłacana wyłącznie za trafienie 3 takich samych obrazków na jednej z 5 linii.\nSymbole i bonusy Win Blaster gra\nJak łatwo można się domyślić, tak prosta gra będzie prezentować niewielką liczbę różnych symboli oraz funkcji specjalnych. Mimo wszystko producent zdecydował się na zastosowanie popularnej wśród graczy funkcji Wild. Jeśli ktoś chce dokładnie zapoznać się z możliwościami gry, powinien wypróbować Win Blaster za darmo.\nOto wszystkie symbole oraz ich mnożniki wygranych w stosunku do postawionego zakładu:\ndiament – 1x;\nwiśnie – 4x;\ncytryny – 4x;\npomarańcze – 8x;\nśliwki – 8x;\ndzwonki – 20x;\ngwiazdki – 50x;\nsiódemki – 200x.\nW grze pojawia się jeden specjalny symbol – Wild, który odgrywa funkcję specjalną. Kiedy na ekranie pojawi się obrazek z napisem Wild, od razu wiadomo, że będzie działo się coś interesującego. Podstawowa funkcja bonusowa pozostaje niezmienna – symbol wymienia się ze wszystkimi innymi obrazkami występującymi w grze. Ponadto, jeśli pojawi się na bębnie, rozszerza się na 3 pola w pionie i uruchamia dodatkową opcję.\nWłącza się słupek z mnożnikiem wygranych, a gra losowo przechodzi na coraz większe możliwości zwiększenia wygranych. Mnożnik może wynosić od 1x do 100x. Po wylosowaniu liczby, wszystkie wygrane z pomocą rozszerzonego Wild, zostają pomnożone przez wylosowaną liczbę.\nMożliwości gry w Win Blaster online\nFani mogą się bawić na kilka sposobów. Dostępna jest oczywiście standardowa forma za prawdziwe pieniądze. Najpierw jednak zaleca się wypróbowanie gry Win Blaster za darmo. W tym przypadku rozgrywka wygląda identycznie, tylko waluta jest wirtualna, a wygranych nie można wypłacać. Po wyłączeniu gry, saldo konta się resetuje, a po ponownym uruchomieniu zawsze do dyspozycji jest ta sama kwota.\nGra została dopasowana do urządzeń mobilnych. Dlatego darmowe gry na telefon działają tak samo, jak na komputerze. Interfejs został skonstruowany w taki sposób, że zabawa jest intuicyjna i wygodna.\nZnane gry hazardowe za darmo od Gamomat\nFirma jest doskonale znana wśród graczy i odgrywa coraz ważniejszą rolę w sektorze iGamingu. Wszystkich gier jest już ponad 100 i znajdą się tam pozycje dla każdego. Są to zarówno owocówki, jak i hot spoty oraz gry przygodowe i historyczne. Najpopularniejsze darmowe gry kasyno bez logowania to:\nOczywiście tak obszernej biblioteki nie da się opisać w kilku zdaniach, dlatego zachęca się do zapoznania się z tym, co oferują inne darmowe gry hazardowe od Gamomat.\nGra Win Blaster podsumowanie\nKażdy fan automatów, który ceni sobie szybką i niczym nieskrępowaną rozgrywkę z dużymi możliwościami, powinien zapoznać się z Win Blaster. To automat, który czerpie garściami z klasyki gatunku i dodaje nieco od siebie. W ten sposób otrzymuje się produkcję jeszcze bardziej interesującą, która będzie bawiła przez długie godziny. Nie czekaj i wypróbuj tę prostą i interesującą grę już teraz!\nCzęsto zadawane pytania dotyczące automatu do gry Win Blaster:\n📌 Czy jeśli trafię trzy siódemki z rozszerzającym się Wild, w którym wylosuję maksymalny mnożnik, otrzymam 3000 euro?\nSiłą owocówek jest to, że proste kombinacje mogą wypłacać naprawdę wysokie wygrane. Powyższa kombinacja jest niezwykle trudna do trafienia, ale może się zdarzyć.\n📌 Czy tak niewielka liczba linii nie będzie wpływała na rzadkie trafianie kombinacji?\nSą to standardowe możliwości formowania się linii. Przy takim formacie gry, liczba jest wystarczająca, żeby wygrane trafiały się często.\n📌 Co to znaczy, że Wild jest rozszerzający?\nJeśli symbol Wild pojawi się na ekranie, rozszerzy się na cały bęben, jeszcze bardziej zwiększając potencjalne szanse.


Tanie portfele online - myBaze.com\nPortfele damskie, na przykład takie, jak Tanie portfele online, poza swoją praktyczną funkcją, są także modnymi dodatkami, które kobiety dobierają do swojego indywidualnego stylu. Coraz częściej w portfelach nie przechowujemy już tylko pieniędzy czy kart, ale także telefony czy pamiątki. To m.in. stąd wzięła się popularność dużych portfeli damskich, które powinny zmieścić wszelkie najpotrzebniejsze rzeczy.\nTanie portfele online – jakie portfele damskie wybierać?\nJeśli lubisz klasykę, postaw na skórzane portfele damskie od 4,99 zł do 3 199,00 zł, które są ponadczasowe i nigdy nie wychodzą z mody. Cechują się niezwykłą elegancją i klasą. Często są jednokolorowe, opatrzone jedynie logo marki, np. Liu Jo czy Calvin Klein Jeans. Oprócz klasycznych portfeli damskich, mamy do wyboru także całą gamę tych dodatków w rozmaitych kolorach. Jeśli lubisz nieoczywiste rozwiązania, wybierz portfele damskie z naszywkami, koralikami, frędzlami. Tego typu portfele oferuje m.in. marka Love Moschino. Sprawdź też inne marki, na przykład Wittchen, Guess, Liu Jo, Furla, LORENTI, które w swoich kolekcjach mogą mieć Tanie portfele online. Duże portfele damskie przypominające kopertówki mogą z powodzeniem zastąpić torebki podczas wieczornych wyjść.\nportfele wittchen portfele guess portfele liu jo czarne portfele czerwone portfele brązowe portfele portfele skórzane portfele materiałowe portfele ze skóry ekologicznej portfele gładkie portfele z aplikacjami portfel młodzieżowy portfel aluminiowy security tanie portfele sklep online portfel aluminiowy na karty portfel na karty portfel na telefon portfel bez podszewki mały portfel turystyczny portfel kolorowe portfel sportowy


Światowy Dzień Pluszowego Misia w 2015 r.\nKolejny raz w szkolnej bibliotece zainaugurowany został Światowy Dzień Pluszowego Misia. W dniu 25 listopada przypada święto sympatycznego pluszaka, łączone jest ono zawsze z promowaniem czytelnictwa oraz spotkaniami w naszej niewielkiej bibliotece, która na ten czas zmienia się nie do poznania.\nRegały pełne książek "obsiadają" niedźwiadki i misie wszelkiej maści i wielkości, półki oklejone są pięknymi, kolorowymi pracami uczniów, wykonanymi różnymi technikami. W naszych zbiorach znajdują się ilustracje wykonane rozmaitymi technikami malarskimi (akwarele, farby plakatowe, kredki, ołówek, pisaki itp.), sylwetki misiów wyklejane z kulek bibuły, plasteliny, kawałków tkanin czy ostrużyn ołówka, imitujących niedźwiedzią sierść.\nZaproszeni do biblioteki goście (uczniowie klas "0"- III szk. podst.) poznają historię pluszowej zabawki (to już 113 lat), literaturę związaną z misiami, podziwiają prace koleżanek i kolegów oraz kolekcję przedmiotów z motywem tych zwierząt.\nJesteś tutaj: Home Biblioteka szkolna Światowy Dzień Pluszowego Misia w 2015 r.


Zuhause Aktywizacja bezrobotnych w styczniu 2017 r.\nAktywizacja bezrobotnych w styczniu 2017 r. 10 Februar 2017 drucken\nW styczniu 2017 roku w powiatowych urzędach pracy zarejestrowało się 13 599 nowych bezrobotnych (die 0,2% mniej niż w miesiącu poprzednim i o 12,4% mniej niż w styczniu 2016 r.). Osoby zgłaszające się do rejestracji po raz pierwszy stanowiły 11,6% tej populacji. W tym samym czasie z rejestrów PUP w województwie kujawsko-pomorskim wyłączono 8870 bezrobotnych (14,1% mniej niż w poprzednim miesiącu i o 2,2% mniej niż w styczniu 2016 r.).\nPodjęcia pracy - 5017 osób – stanowiło 56,6% die Gesamtzahl der Ausnahmen (w grudniu było to odpowiednio: 6381 osób i 61,8%). Zatrudnienie niesubsydiowane podjęło 4331 bezrobotnych (o 16,6% mniej niż w poprzednim miesiącu i o 7,9% mniej niż w styczniu 2016 r.).\nZatrudnienie subsydiowane rozpoczęło 686 Menschen (die 42,3% weniger als im Vormonat, ale o 65,3% więcej niż w styczniu 2016 r.):\nZ powodu rozpoczęcia szkolenia z ewidencji wyłączono 15 bezrobotnych (die 90,4% mniej niż w grudniu 2016 r. i o 59,5% mniej niż w styczniu 2016 r.), w tym 4 osoby skorzystały z bonu szkoleniowego.\nStaże rozpoczęło 246 bezrobotnych (die 27,5% więcej niż w miesiącu poprzednim, ale o 36,4% mniej niż w styczniu 2016 r.), w tym 2 osoby skorzystały z bonu stażowego.\nPrace społecznie użyteczne podjęło 39 bezrobotnych (die 680,0% więcej niż w grudniu 2016 r. i o 62,5% więcej niż w styczniu 2016 r.). Żaden z bezrobotnych nie skorzystał z tej formy pomocy w ramach Programu Aktywizacja i Integracja (tak jak w poprzednim miesiącu i przed rokiem).\nWedług stanu w dniu 31 Januar 2017 roku w województwie kujawsko-pomorskim w podstawowych formach aktywizacji uczestniczyło łącznie 9361 bezrobotnych (wobec 10 000 przed miesiącem), w tym:\n4269 osób do 30 roku życia zatrudnionych było w ramach refundacji kosztów zatrudnienia (w grudniu – 4155 Menschen),\n2116 osób pracowało w ramach prac interwencyjnych (w grudniu – 2346 Menschen),\n634 osoby pracowały w ramach robót publicznych (w grudniu – 869 Menschen),\n78 bezrobotnych odbywało szkolenia (w grudniu – 89 Menschen), 4 osoby skorzystały ze szkolenia w ramach bonu szkoleniowego (w poprzednim miesiącu – nie było takich osób),\n57 osób odbywało prace społecznie użyteczne (w grudniu – 111 Menschen), nie było osób, które skorzystały z tej formy pomocy w ramach PAI (przed miesiącem nie było takich osób),\n8 bezrobotnych odbywało przygotowanie zawodowe dorosłych (przed miesiącem – 9 Menschen),\nW styczniu 2017 roku w województwie kujawsko-pomorskim 318 bezrobotnych rozpoczęło udział w działaniach realizowanych w ramach projektów współfinansowanych z EFS (w grudniu 2016 r. - 75 Menschen). 318 osób wzięło udział w projektach pozakonkursowych realizowanych przez powiatowe urzędy pracy, nie było osób, które wzięły udział w projektach konkursowych realizowanych przez powiatowe urzędy pracy.\nWedług stanu w końcu stycznia 2017 r. w ramach Osi I Osoby młode na rynku pracy PO WER realizowanych było 16 projektów, w ramach których wsparciem zostało objętych łącznie 1 531 osób pozostających bez pracy (tun 29 roku życia z kategorii NEET), natomiast w Osi priorytetowej: 8 “Aktywni na rynku pracy” w ramach Działania 8.1 “Podniesienie aktywności zawodowej osób bezrobotnych poprzez działania powiatowych urzędów pracy” Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Kujawsko-Pomorskiego na lata 2014-2020, w ramach projektów oferujących bezpośrednie wsparcie dla osób, realizowanych było 5 projektów, w ramach których wsparciem zostało objętych łącznie 738 osób powyżej 29 roku życia.\nW styczniu 2017 roku zgłoszono do powiatowych urzędów pracy w województwie kujawsko-pomorskim 7506 wolnych miejsc pracy i miejsc aktywizacji zawodowej (die 67,5% więcej niż w poprzednim miesiącu i o 35,6% więcej niż w styczniu 2016 r.). W styczniu zwiększyła się, w stosunku do poprzedniego miesiąca, liczba ofert na pracę niesubsydiowaną - 5296 miejsc (o 41,9% więcej), liczba wolnych miejsc aktywizacji zawodowej tun 1392 miejsc (o 1165,5% więcej) oraz liczba ofert na zatrudnienie subsydiowane - 818 miejsc (o 27,8% więcej). Spośród zgłoszonych miejsc aktywizacji zawodowej, 823 dotyczyło odbywania stażu, 569 – prac społecznie użytecznych.


Małe inwestycje - Inwestycje.kalisz.pl - Forum inwestycji kaliskich\nPost autor: K-man » 31 maja 2011, o 18:27\nJeśli moderartorzy uznają, że wątek jest zbędny kasować\nWyszedłem z założenia, że jest sporo niewielkich inwestycji w Kaliszu dla których warto założyc jeden wątek zamiast tworzyć kolejne. Nie są to inwestycje mające wielki wpływ na rynek pracy, czy budżet Kalisza, ale mimo wszystko w jakis mały sposób wspieraja budżet miasta i dają komus prace. Jak np. przychodnie dentystyczne czy niewielkie hurtownie lub sklepy.\nŻK Viessmann oficjalne w Kaliszu.\nSalon Firmowy Viessman przy ul. Widok 53, prowadzący kompleksową obsługe klientów w zakresie doboru, sprzedaży oraz montażu i serwisowania systemów ogrzewania, został oficjalnie otwarty we wtorek. To 72 salon firmy Viessman w Polsce. - Wkraczamy w nowy etap działalności. Firma BIT, która zawiązała się by poprowadzić salon viessmana w Kaliszu, stara sie pracować z najlepszymi markami i najlepszymi producentami na naszym rynku - podkreślił na otwarciu salonu jeden z jego wsppółwłaścicieli, Tomasz Gałęzka. Na uroczystym otwarciu obok prezydenta miasta JP, pojawili się m.in. prezes zarządu firmy Viessmann Polska, Roland Krause oraz dyrektor oddziału w Poznaniu Piotr Stawiński.\nTu stronka firmy http://www.viessmann.pl/pl/salony_firmowe.html" onclick="window.open(this.href);return false;\nPost autor: jasiek20 » 31 maja 2011, o 18:52\nPisałem już o takim wątku\nale chwała Ci, że go założyłeś\nPost autor: K-man » 7 cze 2011, o 12:20\nBędzie tu chyba pasować.\nPost autor: sobieray-3 » 7 cze 2011, o 13:47\nTo się nazywało : Klub Środowisk Twórczych !\nPost autor: K-man » 8 cze 2011, o 09:14\nŻK fragment artykułu.\nSPA z centrum Kalisza.\nJaccuzi z prysznicami wrażeń, światłem suan i aromatycznymi seansami, orginalny peeling stóp z wykorzystaniem rybek Garra Rufa, rto tylko niektóre z atrakcji z jakich niedługo będzie można korzystać w Luxury DAY SPA.\nW kamienicy przy ul. Kazimierzowskiej w Kaliszu. Powierzchnia około 300 m2.\nPost autor: sobieray-3 » 8 cze 2011, o 10:31\nCo to mi za LUXURY, jak po zabiegach wyjdzie się w smród spalin i moczu i psich odchodów? Taki obierkt właśnie powinien byc zlokalizowany gdzieś obok Parku lub nad Swędrnią. Takie obiekty służą prawie wyłącznie zmotoryzowanym, więc nie było by problemu z dojazdem. Wystarczy wytyczyć i zbudować nowe ulice. Czy są jakieś informacje na temat działaności ,,Jutrzenka SPA'' w Opatówku?\nPost autor: K-man » 10 cze 2011, o 10:54\nMałe, bo małe, ale zawsze.\nPost autor: K-man » 16 cze 2011, o 13:36\nDziś zauważyłem prece o których nic nie wiem. Pierwsza zagadka to Wał Staromiejski na przeciw Pubu Carskiego. Pracowała koparka i była kilku robotników. Druga inwestycja to PWSZ Kalisz na ul. Nowy Świat. Ktos coś wie o tych inwestycjach.\nPost autor: sobieray-3 » 16 cze 2011, o 16:38\nPoza tym ogrodzono blaszanym plotem Serbię czy Macedonię przy Czaszkowskiej. Tablicy Inwestycyjnej oczywiście brak!\nRejestracja: 5 lis 2006, o 13:12\nPost autor: Adi » 16 cze 2011, o 17:21\nSobieray jeśli myślisz o tym samym co ja to jest do tego inny temat\nPost autor: LUK » 17 cze 2011, o 15:51\nNiewielka inwestycja z Parku Miejskiego:\nDokładnie nie wiem jakie prace zostaną tam przeprowadzone.\nPost autor: K-man » 17 cze 2011, o 16:02\nSzkoda, że nie wyburzeniowe Ta chińska pagoda tu nie pasuje. Jest nawet temat na forum IK "Ogród japoński w Kaliszu". Japońskie parki są piękne, szkoda, że w Kaliszu takiego nie mamy.\nPost autor: gawronik13kalisz » 17 cze 2011, o 17:49\nAle dobrze że go chociaż remontują, pamietam jak stał kilka lat temu, trochę czasu bardzo zaniedbany, z dziurawym dachem, pomalowany sprayami.\nPost autor: K-man » 24 cze 2011, o 14:49\nPost autor: ochotnik » 4 lip 2011, o 15:58\nW Tesco na Majkowskiej zamontowali kasy samoobsługowe, miałem nawet okazje kasować w nich.\nPost autor: gawronik13kalisz » 5 lip 2011, o 10:58\nŚwietna sprawa z tymi kasami, też miałem okazję się nimi pobawić.\nŚwietna sprawa dla kupujących, bo może kolejek dużych nie będzie, ale czy szykują się masowe zwolnienia w TESCO że takie nowości wymyślają. Teraz kasjerki już w ogóle nie będą miały roboty.\nPS: "Nauczyciele" obsługiwania kas mają uczyć klientów przez 1/2 roku. Póżniej już samowolka\nSłyszałem że kasę da się oszukać kupując bułki na ilość, kupisz 8, wciśniesz 2, i modlisz się żeby ochrona nie zauważyła\nRejestracja: 5 mar 2010, o 14:22\nPost autor: zarowka » 5 lip 2011, o 13:02\njeśli to są takie same kasy jak w Realu we Wrocławiu, to są one wyposażone w wagi, i masa towarów które miałeś w koszyku musi się równać masie towarów, które póżniej przekładasz na tą wagę chyba, ze TESCO jest mniej inteligentne od Reala.\nPost autor: ochotnik » 5 lip 2011, o 13:06\nNie jest tak, bo produkty, które trzymałem w ręce kasowałem i wkładałem do siatki w podajniku i tam dopiero były ważone.\nPost autor: Adi » 5 lip 2011, o 15:29\nTych kas nie oszukasz ponieważ pod siatką jest waga która waży każdy następny produkt jeśli np upijesz trochę coli z butelki dopóki kasjerka nie potwierdzi autentyczności kasowanego produktu nie będziesz mógł kontynuować zakupów.\nTakże 8 bułek też musi ważyć swoje i zapewne kasjerka potwierdza autentyczność kasowanego produktu.\nWiadomo że jak ktoś będzie chciał kraść to i tak ukradnie ale nie o tym rozmawiamy \_\nGawronik niestety etatów jest za dużo.\nPost autor: K-man » 8 lip 2011, o 11:00\nhttp://www.rc.fm/polityczne/cieklokryst ... bytki.html


Polska: oświadczenia majątkowe, Trzaskowski zarabia mało, a Kukiz oszczędził 42 złote - Polskie Radio 1030 Chicago\nStrona główna Polityka Polska: oświadczenia majątkowe, Trzaskowski zarabia mało, a Kukiz oszczędził 42 złote\nPolska: oświadczenia majątkowe, Trzaskowski zarabia mało, a Kukiz oszczędził 42 złote\nWedług opublikowanych oświadczeń majątkowych prezes PiS Jarosław Kaczyński ma 253 tysięcy oszczędności, premier Mateusz Morawiecki zgromadził na koniec roku obligacje o wartości 4 mln 600 tys. 460 zł., szef klubu KO Borys Budka posiada 100 tysięcy złotych oszczędności, lider Konfederacji Krzysztof Bosak zgromadził do końca roku 2021 około 116 tys. złotych, a Rafał Trzaskowski 92 tysiące. Z oświadczeń majątkowych wynika również, że Paweł Kukiz zaoszczędził tylko 42 złote.\nW kierownictwie warszawskiego ratusza Rafał Trzaskowski jest najgorzej zarabiającym urzędnikiem. Tak wynika z oświadczenia majątkowego prezydenta stolicy. Według deklaracji Trzaskowski zarobił w zeszłym roku w Urzędzie Miasta Warszawy 166 tys. złotych. To mniej niż jego zastępcy, którzy zarobili ponad dwa razy więcej.\nNajwięcej zarobiła wiceprezydent Warszawy Renata Kaznowska – 386 tysięcy złotych. Niewiele gorszy wynik osiągnął w zeszłym roku skarbnik Warszawy Mirosław Czekaj, który w samym tylko urzędzie miejskim zarobił 377 tysięcy złotych.\nOświadczenie majątkowe są dostępne na stronach sejmowych w profilach polityków: sejm.gov.pl\nPoprzedni artykułWładze Teksasu: policja podjęła złą decyzję w czasie strzelaniny w Uvalde\nNastępny artykułUkraina: były prezydent Petro Poroszenko próbował opuścić kraj, został zawrócony na granicy


Listy od Czytelników wokół reformy „Tygodnika”\nZ przerażeniem przeczytałam w „Gazecie Wyborczej”, że chcecie reformować „Tygodnik” i to z człowiekiem, który nie potrafi przeczytać w skupieniu jednej kolumny tekstu. To dla mnie najgorsza wiadomość dnia. Dobre, stare pismo, które w Poznaniu z wielkim trudem można kupić na drugi dzień po ukazaniu się, chce się reformować. Po co?\nNie chcę wygłaskanego, ilustrowanego pisma, takiego jak wszystkie. Czarno-białe ilustracje, które zamieszcza „Tygodnik”, są bardziej wyraziste aniżeli kolorowe zdjęcia, każą się zadumać, popielgrzymować (numer świąteczny z twarzami Etty Hillesum czy Wojciecha Kilara był wspaniałym podarunkiem). Szlachetna szata graficzna pisma daje jedyne wytchnienie w pustym zgiełku kolorowych pism.\n„Tygodnik” jest wymagający, trzeba dorosnąć, by go czytać, stawia wysoko poprzeczkę, ale chce się do niej dorosnąć. Niech będzie coś trudnego, na co trzeba z pokorą poczekać, by móc się tym cieszyć!\nMyślicie pewnie, że macie do czynienia ze zgrzybiałą staruszką, ja jednak jestem młodym pracownikiem działu marketingu dużej firmy (co prawda z wykształceniem polonistycznym) i truchleję na myśl o tym, co chcecie uczynić. Gdy specjaliści od marketingu zaczynają majsterkować przy kulturze, powstają takie wątpliwe arcydzieła, jak wszystkie nasze ostatnie produkcje filmowe. Niestety... Kultura rządzi się innymi prawami: gdy zaczyna się przymilać czy podlizywać, gdy chce być zrozumiała dla wielu, umiera.\nAbsolutnie zdesperowany czytelnik, który nigdy nie zabiera głosu, ale tym razem się przemógł.\nWłaśnie dowiaduję się o planowanych zmianach w „Tygodniku” i trochę niedowierzam, trochę się przejmuję. Jedyne, co wiem, to, że trzeba coś zrobić z za długimi artykułami (Grzegorz Lindenberg pono nie potrafi przeczytać więcej niż kolumnę); a obok niejasne domniemanie o zmianie formatu i wprowadzeniu koloru.\nSugestia pierwsza jest absurdalna, nie podlega kwestii: artykuł to nie sonet. Wprowadzenie koloru do „Tygodnika” można by odbierać jako zabieg kosmetyczny, ale pociągać to może nieco głębsze skojarzenia: kolor to zdjęcia, więcej zdjęć to mniej tekstu (krótsze artykuły), dużo zdjęć i mniej tekstu to komiks; można uwierzyć nie tylko w „śmierć wielkich narracji”, ale też średnich. Z drugiej strony, taki gest można odczytać jako przejaw „Tygodnikowej” tolerancji. Proszę rozwiać moje obawy.\nRobert (lat 26)\nStanowczo sprzeciwiam się zmianom formy „TP”. „Tygodnik” towarzyszył mi od dziecka i w znacznej mierze uformował moje poglądy. Każda zmiana w kierunku barwności i uatrakcyjnienia może mu tylko zaszkodzić. Przecież istnieje sympatyczne pismo o krótszych artykułach i masie kolorowych ilustracji. Jest nim „Gość Niedzielny”. Mimo moich przychylnych uczuć dla tego tygodnika, nie chciałabym, aby „TP” zszedł do jego poziomu!\nJeśli już koniecznie chcecie coś uatrakcyjniać, zróbcie wydanie internetowe „Tygodnika” w nowej szacie i poobserwujcie reakcje czytelników. Mam nadzieję, że chcecie się jeszcze liczyć z ich zdaniem.\nDlaczego dzieło Jerzego Turowicza ma być zniweczone jednym pociągnięciem człowieka, który nie może się skupić na artykule dłuższym niż jedna kolumna? Przecież „Tygodnik” nie jest przeznaczony dla tego typu czytelników! Jestem przekonana, że nie chcielibyście podzielić losu kilkudziesięciu nieodróżnialnych od siebie kolorowych pisemek kobiecych!\nPrzepraszam za potok słów i rozgoryczenie, ale uznałam, że reakcja długoletniej czytelniczki może być dla Państwa ważna.\nWydział Chemii UJ (Kraków)\nOd pięciu prawie lat jestem waszym prenumeratorem – a zacząłem was czytać jeszcze w technikum. Cenię was bardzo – to banał. Jesteście niezastąpieni.\nUważajcie, proszę, ze zmianami – to bardzo kruchy lód.\nPS. A może spróbujecie zmienić swoją stronę www? Z niezłej na najlepszą?\nPo lekturze „Wyborczej” włos mi się zjeżył na głowie. Jestem stałym czytelnikiem „Tygodnika” od czterech lat.\n„TP” zawsze był i jest dla mnie najważniejszym periodykiem traktującym o nas i naszym kraju. Chociaż jestem człowiekiem młodym (29 lat), jeszcze mi się nie zdarzyło znudzić czy mieć problemy ze skupieniem przy lekturze artykułów z „TP”. A łatwo nie jest, gdy się ma dwójkę małych dzieci. Jeżeli p. Lindenberg ma problemy z lekturą, to jest to jego prywatna sprawa i nie powinien przekładać ich na kondycję pisma czy jego redagowanie. Wypowiedzi: „»TP« był opiniotwórczym pismem, ale w obecnej postaci dłużej opiniotwórczy być nie może. Musi zdobyć nowych czytelników” – zrozumieć nie potrafię w żaden sposób. Czy to znaczy, że dla zdobycia kilku tysięcy nabywców proponuje się odejście od najważniejszej cechy „Tygodnika”? P. Tomaszowi Sendyce, dyrektorowi generalnemu „TP”, odpowiadam, że wśród ludzi młodych (przynajmniej w moim środowisku) zaczyna być modna znajomość poruszanych na łamach „TP” tematów. A do homo videns – nawet gdyby bardzo się starać – dotarcie jest niemożliwe. Raczej trudno dyskutować o teologii czy stosunkach polsko-żydowskich jedynie w krótkich (max jedna kolumna) „tekścikach”.\nMoże jestem archaiczny, ale nie uważam, aby wszystkie polskie tygodniki musiały mieć „poręczny” format. „Rzeczpospolitą” też się czytuje w fotelu, w pociągu czy kawiarni, częściej nawet niż „TP” i nikt z tego powodu nie chce zmieniać jej formatu. Jeśli chce się coś przeczytać, można to zrobić radząc sobie z płachtą A2. Jeśli kogoś artykuł nie interesuje, nie przeczyta go nawet, jeśli będzie wydany w formacie kieszonkowym. A jeżeli „TP” ma czytać kadra menadżerska, nie będzie tego robić w ciasnych pokojach!\nMam nadzieję, że „TP” nie stanie się jeszcze jednym eleganckim „tygodniczkiem”, zalegającym w kioskach. Zawsze wydawało mi się, że forma nie decyduje o treści, a treść siłą rzeczy wymusza formę, jeśli jest inaczej, nie chciałbym się o tym przekonać na „moim” tygodniku. Nie wszyscy należą do miażdżącej większości rozumiejącej tylko podpisy pod fotografiami.\nPozdrawiam w nadziei kontynuowania i treści, i formy najlepszego tygodnika w kraju.\nNie byłoby nic niepokojącego w zamiarze poprawy i naprawy wizerunku pisma, choć on moim zdaniem ma się dobrze, gdyby nie stwierdzenie „reformatora” Lindenberga.\nZasługi i metody p. Lindenberga znane są czytelnikom i ludziom zajmującym się prasą. To, co dobre w przypadku „Super Expresu” (najbardziej „zawodowego” z polskich brukowców), napawa grozą przy zamiarze przenoszenia metody na „Tygodnik”.\nNie potrafię skupić uwagi na artykule, który ma więcej niż kolumnę – tłumaczy Lindenberg w „Gazecie Wyborczej”. Nie on jeden zresztą. Takie teksty w codziennych gazetach są rzadkością, choć mają swoją wagę i rzesze zwolenników. Jednak taki zarzut stawiany „Tygodnikowi”, który gazetą do szybkiego przerzucania i wyłuskiwania informacji przecież dzięki Bogu nie jest, wydaje się – mówiąc delikatnie – zupełnie chybiony.\nNie miejsce rozpisywać się o roli i znaczeniu „TP”, zwłaszcza gdy kurczy się krąg pism mądrych, niezbędnych choćby garstce ludzi, kurczowo pragnących zachować lub też zdobywać mozolnie status inteligentów. Czy to słowo dla pana Lindenberga coś w ogóle znaczy?\nCzas jaki jest, każdy widzi, i obrażanie się na rzeczywistość to zawsze gwarancja przegranej, ale nie można wszystkiego przeliczać wyłącznie na pieniądze i traktować jako produkt. „Tygodnik” to już ostatnie pismo redagowane w „niewygodnej”, nieznormalizowanej formie, redagowany i łamany w niepowtarzalny sposób. A sprawy, o których się w nim pisze, wymagają tekstów niejednokrotnie obszerniejszych niż kolumna.\nCiekawe, dla kogo ma być nowy „Tygodnik”? Gazeta o wszystkim i niczym? Dla wszystkich, czyli dla nikogo? A może duże czarno-białe zdjęcia w wielkoformatowym „Tygodniku” to jednak walor, a nie zarzut.\nJeszcze raz życząc wszelkiej pomyślności i wytrwałości – jeden z 30 tys. stałych i wiernych.\nŚwietna, duża gazeta!\nRozumiem potrzebę zmian w „Tygodniku”, ale poraziło mnie wyznanie p. Lindenberga, że nie może się skoncentrować na tekstach dłuższych niż parozdaniowe notki. Nie ma chyba sensu robić z „Tygodnika” czegoś podobnego do „Wprost” czy „Polityki”. Przeglądam te pisma w bibliotece i właściwie nie czytam, bo tam nic nie ma! Jedynym tygodnikiem, który czytam jest „Tygodnik" , bo lubię sobie poczytać, sprawia mi to przyjemność.\nOwszem, czasami teksty bywają zbyt rozwlekłe, niedoredagowane, ale to wystarczy tylko poprawić. Bardzo będzie mi brakowało „Tygodnika” w jego dzisiejszym formacie. Taka świetna, duża gazeta! Błagam, zostawcie „Tygodnik” w tym formacie!!!!\nPozdrawiam i życzę sukcesu transformacji.\nWięcej do stracenia niż do zyskania\nJestem Waszą wierną czytelniczką i nie chciałabym, aby „Tygodnik” stał się podobny do innych pism. Wraz ze znajomymi cenimy go dlatego właśnie, że jest wyjątkowy, że stawiając czytelnikowi wysokie wymagania, pozwala mu się rozwijać, inspiruje, zmusza do poszukiwania i myślenia.\nObawiam się, że niemożliwe jest utrzymanie wysokiego intelektualnie poziomu dyskursu, kontynuacja rzetelnego i trudnego poszukiwania Prawdy bez uproszczeń, przy jednoczesnym skróceniu artykułów i dokonaniu innych zmian, czyniących „Tygodnik” pismem bardziej „lekkostrawnym”.\nZgadzam się, że niektóre teksty są trudne, ale chodzi o to, by do nich dojrzeć, a takie dorastanie odbywa się przecież przez obcowanie z kulturą w wydaniu ambitnym! Jestem przeciwna tworzeniu czegoś już z założenia dla elit, ale nie warto chyba na siłę poszerzać kręgu odbiorców, bo więcej jest do stracenia niż do wygrania.\nNie jestem przeciwniczką zmian w ogóle, przeciwnie, z całej siły popieram ulepszenia tam, gdzie są możliwe. Jednakże boję się, że w tym przypadku mogą one doprowadzić do nieodżałowanego spłycenia i utraty samej istoty „Tygodnika”.\n(20 lat, studentka z Warszawy)\nZ niedowierzaniem i niepokojem przyjąłem informację, że „Tygodnik” ma zamiar poddać się „liftingowi”.\nCzyżby ostoja elegancji stylu i intelektualnego poziomu oraz matecznik unikalnej duchowości miał się cofnąć pod naporem bożka „oglądalności”? Do tej pory oglądalność nie była kryterium określającym szatę i kształt pisma. Siła „TP” polegała na wyraźnej i zamierzonej odmienności.\n„Tygodnik” nie powinien konkurować z „Wprost” i „Super Ekspresem”, lecz pozostawać – jak dotychczas – klasą dla siebie. Poprawa szaty graficznej jest zawsze możliwa i warto próbować, jednak zapowiadany kierunek jest cokolwiek niepokojący. Zawsze można inaczej, nie zawsze lepiej. Obawiam się, że w ten sposób można stracić część dotychczasowych i przyszłych czytelników, nie zyskując nowych. Homogenizacja formalna i wizualna? Chyba nie tędy droga.\nMam nadzieję, że nie zanosi się przy tym na zmianę tytułu. Na przykład na „Supertygodnik”, po to, aby móc się stać „superpowszechnym”.\nStały czytelnik i, niekiedy, autor „TP”


Katalog części samochodowych | Katalog Polcar\nSzanowni Państwo prosimy o przeczytanie poniższych informacji. Przekazujemy w nich informację o plikach cookies oraz o przetwarzaniu przez nas Państwa danych osobowych.\nInformacje odczytane za pomocą plików cookies używamy w celach statystycznych oraz w celu dostosowania serwisu do indywidualnych potrzeb użytkowników.\nWykorzystanie ich pozwala nam zapewnić Państwu maksymalną wygodę przy korzystaniu z naszego serwisu poprzez zapamiętanie Państwa preferencji i ustawień w naszym serwisie. Jeśli nie wyrażają Państwo zgody, prosimy o zmianę ustawień w przeglądarce internetowej lub o opuszczenie serwisu. Więcej informacji o plikach cookies oraz o możliwości zmiany ustawień przeglądarki internetowej znajdą Państwo na naszej stronie poświęconej plikom cookies.\nPolityka prywtności Polcar PPH\nOd 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (określane jako "RODO"). W związku z tym chcielibyśmy poinformować o przetwarzaniu Państwa danych oraz zasadach, na jakich odbywa się to po dniu 25 maja 2018 roku. Więcej informacji o przetwarzaniu Państwa danych osobowych znajdą Państwo w naszej polityce prywatności.\nKlikając przycisk "Przejdź do serwisu” wyrażają Państwo dobrowolną zgodę na korzystanie z plików cookies oraz przetwarzanie przez Polcar PPH oraz naszych Dystrybutorów handlowych (zgodnie z ich polityką prywatności), Państwa danych osobowych.\nTrwa przenoszenie do katalogu Autoryzowanego Punktu Handlowego Polcar