RENAULT Megane 1.6 16V Business - Kombi III Grandtour 110KM (2013)\nRENAULT Megane 1.6 16V Business Kombi III Grandtour 110KM\nRENAULT Megane 1.6 16V Business Kombi III Grandtour 110KM (benzyna) (2013 - 2015)\nWersja była produkowana od 2013 do 2015 roku. RENAULT Megane 1.6 16V Business Kombi III Grandtour to klasa niższa średnia samochodów osobowych.\nMoc maksymalna wynosi 81 kW, a licząc w koniach mechanicznych moc wersji RENAULT Megane 1.6 16V Business Kombi III Grandtour wynosi 110 KM. Silnik RENAULT Megane 1.6 16V Business Kombi III Grandtour jest rzędowy posiadający 4 cylindry o pojemności 1598 cm3. Na każdy cylinder w silniku RENAULT Megane 1.6 16V Business Kombi III Grandtour przypadają 4 zawory.\nCały układ napędowy RENAULT Megane 1.6 16V Business Kombi III Grandtour osiąga moment obrotowy 151 Nm. RENAULT Megane 1.6 16V Business Kombi III Grandtour posiada napęd przedni a typ paliwa na jaki jeździ RENAULT Megane 1.6 16V Business Kombi III Grandtour to benzyna.\nWarto nadmienić, że RENAULT Megane 1.6 16V Business Kombi III Grandtour posiada 5 drzwi, 5 siedzeń a bagażnik ma maksymalną pojemność wynoszącą 1600 litrów. Wymiary samochodu: 4559 mm długości, 1804 mm szerokości, 1507 mm wysokości.\nOpinie o RENAULT Megane 1.6 16V Business Kombi III Grandtour 110KM (benzyna)\nDane techniczne RENAULT Megane 1.6 16V Business Kombi III Grandtour 110KM (benzyna)\nWymiary RENAULT Megane 1.6 16V Business Kombi III Grandtour 110KM (benzyna)\nWyposażenie RENAULT Megane 1.6 16V Business Kombi III Grandtour 110KM (benzyna)\nŚwiatła przeciwmgielne 2013 - 2015 Standard (w pakiecie) 690 PLN\nKlimatyzacja automatyczna 2-strefowa z filtrem powietrza 2013 - 2015 Standard\nRadio CD/MP3 R-Plug&Radio Plus 2013 - 2015 Standard (w pakiecie) 1 250 PLN\nŚwiatła do jazdy dziennej LED (diodowe) 2013 - 2015 Standard\nRelingi dachowe 2013 - 2015 Standard (w pakiecie) 850 PLN\nPrzegroda w bagażniku umożliwiająca organizację bagażnika stosownie do potrzeb 2013 - 2015 Standard\nKonsola środkowa z podłokietnikiem i schowkiem 2013 - 2015 Standard (w pakiecie) 540 PLN\nPakiet Bezpieczeństwa 2013 - 2015 Standard (w pakiecie) 2 500 PLN\nTylna kanapa składana w układzie 1/3 - 2/3 z możliwością łatwego złożenia 2013 - 2015 Standard\nFotel pasażera ze składanym na płasko oparciem 2013 - 2015 Standard\nCeny RENAULT Megane 1.6 16V Business Kombi III Grandtour 110KM (benzyna)\nluty 2014 - czerwiec 2015 62 750 PLN\npaździernik 2013 - styczeń 2014 61 750 PLN\nZdjęcia RENAULT Megane 1.6 16V Business Kombi III Grandtour 110KM (benzyna)


Biała Podlaska: Zapusty na Podlasiu - Słowo Podlasia - Najważniejsze informacje z regionu\nBiała Podlaska: Zapusty na Podlasiu\nRok 2019 to w powiecie bialskim rok kultury ludowej. W związku z tym Zespół Pieśni i Tańca "Podlasie" rozpoczyna nowy cykl koncertów, tematycznie związany z ostatnim tygodniem karnawału. Będzie zabawnie, ale z edukacyjną nutą.\nZespół Pieśni i Tańca "Podlasie" posiada bogate tradycje i na stałe wpisał się w historię regionu. Od wielu lat prezentuje folklor Podlasia w kraju i za granicą, biorąc udział w wielu koncertach i wydarzeniach. Od 1970 roku "Podlasie" uczestniczy w prestiżowych i międzynarodowych festiwalach folklorystycznych zdobywając liczne nagrody i wyróżnienia. Zespół łączy tradycję i współczesność, przy zachowaniu wszystkich niezbędnych elementów. W swoim bogatym repertuarze posiada Polskie Tańce Narodowe, a także tańce wielu regionów kraju z uwzględnieniem rodzimego folkloru Podlasia. Nowatorskim przedsięwzięciem niespotykanym dotychczas w zespołach folklorystycznych jest połączenie folkloru i jazzu.\n– Najnowszy cykl koncertów Zespołu Pieśni i Tańca "Podlasie" utrzymany jest w zabawnym, edukacyjnym charakterze. Spektakl jest odniesieniem do podlaskich zapustów - okresu, któremu dawniej towarzyszyły liczne zabawy i "wieczornice", na których kobiety opowiadały tzw. gadki i powiastki, a młodzież "stroiła żarty". Zapusty na Podlasiu tzw. "tydzień maślany - na głos skrzypiec i bębenka" był pretekstem do tańca, a zabawy te trwały do samego rana – opowiada choreograf zespołu, Marcin Bochenek.\nSzczegółowy plan koncertów "Zapusty na Podlasiu"\n27.02 - Kodeń, Gminne Centrum Kultury Sportu i Turystyki, godz. 12.00\n28.02 - Biała Podlaska, Szkoła Podstawowa z Oddziałami Integracyjnymi nr 5, godz. 10.45\n1.03 - Biała Podlaska, Szkoła Podstawowa nr 9, godz. 10.00\n3.03 - Kodeń, Gminne Centrum Kultury Sportu i Turystyki, godz. 18.00\n4.03 - Sławacinek Stary, Szkoła Podstawowa, godz. 10.00\n5.03 - Wisznice, Gminny Ośrodek Kultury (koncert dla szkół), godz. 12.00\n5.03 - Wisznice, Gminny Ośrodek Kultury, godz. 17.00\n7.03 - Międzyrzec Podlaski, Liceum Ogólnokształcące, godz. 13.00\n7.03 - Janów Podlaski, Gminny Ośrodek Kultury, godz. 18.00\n8.03 - Biała Podlaska, Sejmik Kobiet, Starostwo Powiatowe, Sala Widowiskowa, godz. 11.00\nBudka Suflera wraca na scenę. Zastąpili skłóconego z zespołem Cugowskiego\n31.05.2021, 11:20 1 Zespół ogłosił, że wyrusza w trasę koncertową. W Budce Suflera zabranie jednak zmarłego Romualda Lipki i wokalisty Krzysztof Cugowskiego.\nBiała Podlaska: Piksel z nagrodą\n30.05.2021, 14:03 Niedawno rozstrzygnięto VIII Ogólnopolski Przegląd Filmów Animowanych Tworzonych przez Dzieci pod nazwą "Oko kalejdoskopu". Sukcesy osiągnęły w nim siostry Lidia i Helena Sacharuk,…


Droga z Brazlii na Cabo Vede – s/y Polonus\n26 grudnia 2017 28 maja 2021 by admin_polonus\nPo 56 dniach samotnej żeglugi z Fernando de Noronha – 12 listopada ,zacumowałem w zatoce Tarrafal na wyspie Sao Antao w archipelagu wysp Zielonego Przylądka.\n18 listopada obłożyłem cumy w marinie Mindelo na wyspie Sao Vicente.\nCo działo się podczas rejsu ?\nPoniżej przedstawiam kompilację wpisów z dziennika jachtowego .\nO 0520 oddałem cumę z boi kotwicznej na Fernando De Noronha ,tym samym rozpoczynając swój pierwszy samotny rejs. Ania z Jarkiem zostają parę dni by zwiedzić wyspę, a następnie mają wracać do Polski.\nAni dziękuję za ponad 8 miesięcy wspaniałej wspólnej żeglugi i towarzystwa, oraz za to że w ogromnej mierze przyczyniła się do tego, ż jesesmy z Polonusem coraz bliżej Polski. Była wspaniałą załogantką, kompanką,dobra żeglarka ,a jak chcecie wiedzieć czego i ile kupić na 40 dniowy rejs ,na pewno zna odpowiedź. Mam wrażenie, że jeszcze nie raz będe musial do niej zadzwonić z pytaniem gdzie są np dodatkowe czekolady na czarną godzine .\nJarek choć plyął z nami krótko bo tylko z Rio, okazał sie osobą ,która momentalnie zaskoczyła na jachcie, choć to był jego pierwszy rejs.\nTak wiec okoliczności sprawiły, że miałem do wyboru siedzieć na FdN czekając na załogę, wracać sam do Natal 200mil, lub płynć do kolejnego celu podróży czyli Wysp Zielonego Przylądka .\nW Brazyli nasiedziałem się już zdecydowanie za długo, wiec zamiast kontynuować kolejne wakacje, skorzystałem z opcji skoku przez Ocean sam jak palec. Czy sie uda, czy nie zawrócę? Wszak nie mam autopilota, lub nawet samosteru? Mam nadzieje ze nie ,i uda mi sie szczęśliwie i w dobrej kondycji – mam też na myśli kondycję Polonusa dopłynać do kolejnego celu na mojej drodze.\nTak wiec rano obfite śniadanie -omlet z 3 jajek i kubek kakao, w myśl zasady ,by najeść się póki można, bo następny posiłek nie wiadomo kiedy.\nOd 2 godz. próbowałem spać, ale mi sie nie udało ,więc przygotuję jedzenie ,napoje i uciekam na kolejne 8 godz .za ster. Jak będzie dalej zobaczymy, być może układ moich wacht ulegnie zmianie, ale coś musiałem założyć, by nie było tak, że steruję póki nie padnę na pysk, a później ze zmęczenia idę sobie stracić przytomność. Cały czas prędkość pow.4-5knt na zarefowanej genule. Jak szedłem spać zwinąłem ją jeszcze bardziej, zablokowałem ster na nawietrznej, tak że jacht z prędkością 1knt posuwa sie w miarę we właściwym kierunku. Z rozwinietą genuą nie ma szans by zostawić go samego. Wierzga,skacze i chce robić zwroty.\nAcha, zaczynam dostrzegać pierwsze minusy płynięcia samemu- nie ma w kogo rzucić celnym tekstem, by domknął szafkę w kambuzie bo drzwiczki pukają. 🙂\nTakże trzymajcie kciuki by nam sie udało to wspólne z Polonusem żeglowanie.\nWłaśnie dzwonił budzik ,ale ja i tak już nie śpie od 2230- chyba. Położyłem sie o 2130 po wykonaniu paru standardowych czynności po wachcie. O 1930 wstałem na chwilę rozejrzeć się na zewnątrz i wróciłem spać. Wydaje mi się że nie zmrużyłem już oczu, natomiast czuję się całkiem dobrze ,więc stąd wątpliwości czy na pewno nie spałem.\nKolejne podejrzenia mam co do działania telefonu satelitarnego .Odnoszę wrażenie ,że chyba nie wychodzą ode mnie wszystkie sms ,oraz że nie wszystko przychodzi. I to niestety nie pierwszy raz. Ciekawe jak się zapatruja na złożone reklamacje. (ZESPÓŁ BRZEGOWY – DO ROBOTY Z TYM 🙂\nNiestety jak ja śpię lub udaję, to przy tych warunkach to samo robi Pooonus, więc przez 3 godziny przepływa 3mile. I tak się cieszę, że się nie cofa. Mogłoby zawsze być gorzej.\nDobra, dość gadania, idę robić jedzenie, kawę, biorę coś na ząb i za ster, by nadrobić stracone mile.\nŚniadanie zjedzone.niestety mięso poszło za burte i opchnałem w zastępstwie płatki. Jacht płynie w końcu sam z normalną (czytaj pow.4knt) prędkością. Robię notatki, wstawię jakiś obiad a później spróbuję usnąć. Słucham audiobooka Leonida Teligi „Opty” i musze przyznać, iż pomimo tego ,że odtwarzam go chyba po raz piąty, inne rzeczy przykuwają moją uwagę. Widzę też wiele podobieństw w myślach, choćby ostatni cytat „czy powinienem sam wypływać na Ocean bez żadnego wcześniejszego treningu??”. Wczoraj nagrałem ponad dwie godziny materiału audio ,który mam nadzieję kiedyś przelać na papier, natomiast nie wiem czy będzie nadawał się do publikacji. To jakieś głębokie wynurzenia ,coś jak początek oczyszczania tego co w głowie :-). Poważnie 🙂\nO 0900 skończyłem wachtę. Ugotowalem część warzyw na obiad i chciałem spać. Niestety organizm nie chciał oddać się w objęcia Morfeusza. Tak więc wstałem ,ubrałem suchą koszulkę ,bo słońce praży niesamowicie. Dodatkowo nie mogę znaleźć żadnego kremu, bo ja przecież nie używam ,a załoga jak ma, to czasem da nasmarować nosa. Ale że załoga to tylko ja więc kremu brak. Nieprzygotowany. Tak więc sucha koszulka na plecy, kamizelka, szelki i patrzę a tu poluzowała się kotwica główna i zaraz będzie próbowała wraz z falą wskoczyć na pokład. Więc nieroztropnie poszedłem ją przymocować. Efekt jest taki ,że wszysko co na mnie jest mokre. Tak to fale nie wchodziły ale, jak docisnąłem dziób do wody to przyszły trzy 🙂 Skończę robić obiad, zjem sam i z powrotem próba spania, bo na razie bilans jest fatalny. Od wczoraj od 0430 rano spałem 2.5 h. Ale ja juz wiem czemu.\nPosłuchałem dalej Teligi o rejsie Opty. Przy zdejmowaniu banderki Brazyli spod salingu, po prostu oderwała się jej dolna część i góra smętnie dynda na rolce pod salingiem. Albo jakimś cudem wyplącze się, albo trzeba wejść na górę by ją zdjąć. Dołożyłem do bilansu spania całe pół godziny od 1300. Zjadlem jakąś warzywną sałatkę, bo na nic wiecęj nie miałem ochoty. I po ostatnim etapie, nie mogę patrzeć na słodycze. Poniewaz Poldek dużo jechal samosterownie, przewietrzyłem i posprzątałem swoją kabinę , ale oczywiście na sam koniec przez otwarty luk wlazła fala, która standardowo zalała koję na lewej burcie. Więc znowu suszy się materac. Reszta na szczęście już była pochowana na swoje miejsca. Jutro chcę naprawić fał od bezana i przebrać warzywa na dziobowych kojach. A teraz spróbuję pospać.\nSlonce stoi wysoko na niebie i prazy niemilosiernie. Wiatr 2B, ale wspomagam sie silnikiem przy okazji ladujac akumulatory. Polozylem sie wczoraj o 18 i w roznyc konfiguracjach do 0300 rano przespalem 5 godzin. Srednio budzilem sie co godzine, poltorej, sprawdzalem czy wszysko ok, poprawialem zagle ,cos podjadlem i szedlem dalej spac.Raz obudzilo mnie przerzucenie genuy na druga stron ze zwrotem przez rufe. Ale to jakby przez sen czulem jak jacht przechyla sie na druga strone i drugi raz swist w takielunku, ktory oznajmial szkwal. Wiatromierz pokazywal 26knt. Ze tez on sie wlacza czesto powyzej 18knt.. Dzis dziwne nierozpoznane odglosy wnetrza ustaly, jakby pozwalajac mi spac.\nWiatru jak na lekarstwo.wieje cale 2B z SE.. Poldek sam idzie tylko w polwietrze, wiec kurs 050-060, zawrotne 2 knt, a ja robie obiad. Godzine temu mielismy bliskie spotkanie z Cargo MSC Amalfi, to tak apropos tego’ ze ciezko prawie na srodku Oceanu zderzyc sie ze statkiem. Jacht sie wietrzy, po obiedzie dalsze porzadki. W tak zwanym miedzyczasie naprawilem rozerwany fal bezan zagla.\nDzis marny dzień jeśli chodzi o wiatr. Przed chwilą małe oberwanie chmury, zapowiadane odkrętkami wiatru od S do E. Za krótko bym się zdążył wykąpać, choć szampon, mydło i odżywka czekają w kokpicie 😉\nDziś z kawałka bambusa zrobiłem uchwyt na wędkę. Najpierw pomyślałem, że nie ma sensu łowić skoro znów mam wyciągnąć 10kg stwora. Sam nie zjem a zabić by połowę albo i więcej wyrzucić to się nie godzi. Ale jeśli zapolować na coś co zje małego kalmara? Może jakaś np. 3 kg.ryba? Czemu nie.\nDopompowałem ponton,bo znów schodzi powietrze. Większość czasu przesiedziałem za sterem, by chwytać jak najbardziej te delikatne powiewy wiatru. Nie śpię już od 0300, więc pewnie zejście pod nagrzany pokład i spałaszowanie miski sałatki, pomogą mi zasnąć. Jak na razie spokojnie zostawiam Poldka z pełną genuą i uwiązanym sterem. Wiatr, prawie trójka, jednak znów rośnie fala.Półwiatrem 3 knt.\nAcha….banderkę Brazylii trzeba zdjąć. Nie nie zdążyłem jeszcze wymyślić patentu jak samemu wejść na maszt 🙂\n21 września, czwartek, 0050\nPrzedwczoraj 7, wczoraj 8 godzin snu ! Oczywiście z przerwami, rozłożonego w czasie, ale nie zmienia to faktu, że jestem wyspany i z ochotą wyskoczyłem z koi na wachtę. Robi się kawa, jakiś cukierek też jeszcze się znalazł i idę za ster. Poldek trochę zjechał z kursu o jakieś 10 stopni, ale czy to ma jakikolwiek sens, patrząc na fakt, iż mogłem pospać? Co prawda, ostatni sen był nieco katastroficzny. Często śnią mi się katastrofy lotnicze, jednak ta w Moskwie była na ogromną skalę. Na pasku ponad 1400 ofiar jak na razie i liczba rośnie. Dobrze, że zdążyłem otworzyć oczy :-).\nJedziemy niecałe 3knt. Wiatr słaby i dodatkowo nie pomaga nam prąd południowo równikowy. Ale nie ma co narzekać. Wypiłem kawę, próbowałem do niej jakiś znalezionych ciasteczek, ale okazały się słone więc poleciały dla rybek. Wywaliłem prawie wszystkie ziemniaki, marchew i buraki. Masakra jak to sie szybko popsuło. Wymyłem półki, podłogę w jachcie i wracam za ster, bo tu chłodniej.\nDziś z wiatrem kiepsko, ale absolutnie to nie psuje mi humoru :-). Wieje dwójeczka i tak naprawdę to osiągam zawrotne 2 węzły. Zarzuciłem małą wędkę , może coś się złapie na obiad. W ogóe nie mam ochoty na nic ciepłego do jedzenia. Jak pomyślę o tym, że miałbym coś tam smażyć to słabo. Ale z drugiej strony po porządkowaniu warzyw, odłożyłem ostatnią zdrową kapustę, więc może bigos?\nMimo tak wczesnej pory, słońce operuje w zenicie.muszę chyba się lekko schować by nie spalić zanadto miejsc dotychczas nie opalanych 🙂 Korci mnie, by wejść do wody i się wykąpać. Temperatura wody 26°C, powietrza 38°C .\nA w głowie galimatias, wszak ostatnio sobie uświadomiłem, że w następnym roku mam okrągłe urodziny, a cały czas jakoś daleko do tego mi się wydawało. Więc intensywny proces myślowo, egzystencjalny trwa, naprzemian z głośnym śpiewaniem 🙂 I nikt mi tu nie powie, że słabo mi to wychodzi, zresztą i tak by to niczego nie zmieniło, co najwyżej śpiewałbym troszkę ciszej!\nTrzy i pół szklanki wybiło, ale kogo tu budzić? Sam spałem chyba ponad 4 godziny z przerwami oczywiście. Bigos zrobiony, i to chyba on mnie tak ululał do snu. Poprawiłem ustawienie żagli, by bardziej bujać się we właściwym w miarę kierunku. 2 statki na AIS przejdą ode mnie 7 i 12 mil. Ciekawe czy mają fajki? 🙂\nList napisany, szampan gotowy, ale do równika jeszcze 60 mil. Musi w końcu zacząć wiać.\n22 września, piątek, 0420\nDzień dobry – nikt nie odpowiada, czyli w sumie się nic nie zmieniło.\nCofnęliśmy się lekko, ale po śniadaniu, na które dijadam wczorajszy bigos ( już widzę miny co poniektórych 🙂 ), spróbuję odrabiać ten dystans. Dziś w jednym ze snów poskromiłem bardzo złego psa. Czy to znaczy, że dziś równik?\nDobrze, że brak wiatru spożytkowałem na spanie. Łącznie od wczoraj wieczorem to 9 godzin. Czyli w nastroju : gotowy do działania !\nBranie jak ta lala. Ale zżarło coś przynętę- co na obiad? macie jakiś pomysł?\nJedna wiadomosc a czyni cuda. Obudziło mnie to,ŻE prawie wypadłem z koi. Jak to??\nDzień 29 września – równik dawno za nami ,ale nie o tym\nWszystko jest ok, dziś opierniczyłem tortille z burito i 12 naleśników, wycodząc z założenia, że najadać można się na zapas a wyspać nie. Więc wczoraj próbowałem odespać ale też się nie udało i wyszły tylko 2 godziny.ale dziś już w koi a raczej pod zejściówką, bo gorąco tak, że nie wiedziałem ,iż pot jest tak mokry.\nJa otym,że sny mogą być prorocze, choć niestey w niektórych przypadkac są a niektórych nie. Spotkał z Was ktoś syrenę z bajki o Sinbadzie żeglarzu? A ja ją słyszałem, ale jeszcze nie widziałem w tym rejsie.\nGeneralnie, że żeglarstwo bardzo niebezpieczną dyscypliną wiemy i mam to nawet na papierze gdzieś z sądu. Mało tego samo codzenie po jachcie a konkretnie po maszcie, może również, choć nie musi mieć katastrofalne skutki. Pisałem o banderce-zerwanej, postrzępionej i dyndała tak, ze po postawieniu grota, na pewno w momencie jego spuszczania weszłaby w likszparę i zablokowała go. Wiadomo -prawo Marfyego czy innego Faradaya. Więc wykonując prosty patent w formie pętli na buty, po napiętej linie od grota wchodzę sobie, wszak nie buja i pod saling pierwszy jest jakieś metrów kilka. Wchodzę tak dość spokojnie, żałując że nie wziąłem GOPRO bo widoki zajebiaszcze asekurując się rękoma padunów i samego masztu. No, ale że głąb ze mnie strasznie wysokich lotów w pewnej chwili już w górze, stwierdzam, że za cienkie mam te linki od pętli, a fał stalowy podrdzewiały i może nawet ma gdzieś wszy. Pewnie, że miał. Jedna linka przecięta spowodowała, że moja noga akurat oczywiście w chwili, gdy druga była już w górze lekko się osunęłapod całym moim nieskromnym ciężarem a w mojej głowi pojawiło się – UPS. Rączki want nie utrzymały bo te akurat były dość szeroko i wyglądałem jak ten jakiś słynny gośc w pozie w kształcie krzyża, więc zdejmując mi z nich skurę pozwoliły dość niespiesznie aczkolwiek gwałtownie pozwolić upaść na liny z bębnami na pokład. Nie wiem co się później działo, ale byłem nieprzytomny, tudzież w zeznaniach niektórych półprzytomny przez 2 dni. Tak zauważyłem po wpisie w dzienniku. Oczywiście nie było tam – Nieprzytomny – dzień 1 i Nieprzytomny – dzień 2. Najgorsze było to, że jedna z tych nieszczęsnyc linek wisi na fale grota !! Ale tak czy owak, doszły mnie śłuchy a nawet przerażone telefony znajomych, że została wszczęta jakaś akcja. Pierwsza osoba, która zadzwoniła usłyszała ode mnie „ale o co chodzi-jaka akcja” dopiero po paru chwilach zacząłem kojarzyć fakty, i że w sumie dość mocno być głodny po tym upadku. Generalnie oprócz stłuczonego barku, pleców i jakiś otarć nic mi nie jest.\nNiemniej dziękuję osobom, które nie mając ode mnie kontaktu kilka dni podjęły takie działania, wszak to mogło się skończyć dużo tragiczniej. To ważne zwłaszcza w żegludze samotnej. Natomiast następnym razem, proszę wysyłając lotniskowiec i SAR poprosić o fajki i tą jakąś (może nie taką znowu jakąś) tą syrenkę, tylko z nogami.\n*opis jest może odrobinę humorystyczny, ale specjalnie nie wstawiałem uśmieszków ,ponieważ w innej czcionce mogłyby smienić się w trupie czaszki.\n!! Dziękuję wszyskim, którzy się wtedy zaangażowały i tym dzięki którym tu jestem. To dla mnie bardzo ważna samotna podróż na drodze mojego życia, nie tylko z uwagi, na to iż lubię pływać !!\nAha, od wczoraj słyszę głosy na jachcie i śpiewy jakieś modlitewne. Teraz na dziobie. Idę zobaczyć kto to. Też tak macie?\n30 września – bliżej Afryka, niż Ameryka\nSukcesy to odpalone w końcu ładowanie 12V. Wymieniona spalona dioda i „ożywione ” na nowo szczotki. Na razie działa ,ale szczotki muszę dokupić i najlepiej też drugi alternator na zapas. Jak na razie na dziś 60 mil przebiegu. Zobaczymy ile wykręci sam Poldek, bo ja już w koi. Całkiem nieźle jak na słabe wiatry i w sumie sterowanie przez 14 godzin. Teraz znowu siadło do całego 1B. Włączłem AIS bo już zaczęły się pojawiać ciężarówki. Pierwsze 3 od kilku dni w zasięgu wzroku. Alarmy ustawione, mm nadzieję na spokojny, niczym nie zmącony sen. Pewnie jak zwykle kilka pobudek, ale w sumie się wysypiam. Wstaję praktycznie (chyba że nie sypiam ) około 0400 i po porannych ćwiczeniach typu prognoza, email, przygotowanie kawy, śniadania i czasem obiadu, o 0600 siedzę kokpicie. Czasem jakieś drobne naprawy. Generalnie porcje mięsne są za duże i część niestety trafia za burtę. Nienawidzę wyrzucać jedzenia, ale może choć rybki korzystają. Apropos rybek, jak na razie po złowieniu ok.10kg Dorady czy tam Koryfeny spokój, ale tylko dwie próby poczynione. Jak dziś próbowałem zarzucić wędkę to tak była poplątana, poskręcana żyłka, że stwierdziłem, iż to jakiś znak by nie łowić. Wyplątałem więc z 30m i wywaliłem do kosza. Robię listę żywności, którą zjadam, ciekawe czy na dobę wyjdzie z 3 dolary. Wody piję od 3-6 litrów, a po osttnich skurczach dodatkowo magnez i jest spokój. Tylko te tysiące myśli w głowie mnie przegania. Acha – dziś zjadłem w końcu pierwsze słodycze. Tylko jabłek mi chyba braknie do Cabo Verde. Modlitwy ustały, ale projekcje po zamknięciu oczu przed pierwszym snem, nadal bardzo realistyczne. Ooo idę, bo znów ktoś mnie woła.\n31 września – tfu 1 października\nZasugerowany przez pewną damę, że leci w poniedziałek 1 października ,właśnie dziś w dzienniku jak wstałem rano wpisałem datę 31 września. Później nagrywając coś GOPRO, patrzę data 1.10. Zdurniałem. Schodzę na dół sprawdzam w kompie i tablecie i faktycznie się potwierdziło. Przypomniała mi się od razu sytuacja z jednego z rejsów, jak z tego samego powodu,czyli pomyłkinw datach, dwukrotnie obchodziliśmy urodziny Emili. Dziś wstałem o 0430. Różowy kubek herbata, Contigo kawa, później ryż, warzywa z sosami w dwa pódełka na drugie śniadanie, obiad, 2 wody z sokami, jabłka, jakieś ciastka i siedzę w kokpicie. Prognoz nie było, bo od piątku irydium milczy. Na ich temat, urządzenia Irydium Go, i zasięgu napiszę osobno bo to historia warta opowiedzenia w formie oceny i opini. Więc jak usiadłem już o 0600 to zszedłem o 1800. Po drodze była trójeczka, ale z wredną falą, totalna śpiączka wiatru, lecz Ocean tylko drzemał, 2 ulewy, które drugi raz w ciągu trzech dni pozwoliły mi się wykąpać. Z tym wyjątkiem, że dziś tylko w słodkiej wodzie, szkwały powyżej 25 knt. Tak apropos prognoz. Generalnie osłonę meteo, prowadzi mi Michał Brennek – geographica.pl. Jednakże przez te 3 dni w zastępstwie dostaję info wg windytv. I to jest dramat. Sprawdzalność tu na tym obszarze minimalna w tym okresie. Nie polecam absolutnie.\nWracając jednak do meritum. Siedzę sobie, silnik tyrka, bo wiatru brak i nagle słyszę znajome tłumienie jego odgłosu. Ponieważ na ten dźwięk od powrotu z Antarktyki mam jedno skojarzenie, stawiam gienię, gaszę Krabusia i zaglądam do odstojnika. To co widzę to smoła, tylko że w postaci płynnej. Ot i całe brazylijskie paliwo, do którego od razu miałem podejrzenia znuwagi na czerwony, lub żółty kolor, oraz przypominający ocet zapach. Więc pierwsze czyszczenie za nami, silnik chodzi, mam nadzieję, że to jednorazowy wybryk. Przy okazji wymieniłem uszczelki pod odstojnikiem i filtrach i jedziemy, a teraz w sumie Poldek stara się jechać dalej. Dziś wywołały mnie dwa statki, pod pretekstem sprawdzania radia. Pierwszy raz coś takiego mnie się zdarzyło. Spotkaliście się z tym? Dziś po raz trzeci wracam do lektury Thoreau. Poprzednie dwa razy musiałem zestopować bo zbyt filozoficzn i egzystencjonalna była jak dla mnie. Zobaczymy jak będzie w tych okolicznościach. Jutro spróbuję na coś zapolować i jak się uda, oraz będą takie warunki, w sensie chwili ciszy jak dziś – odpalam grilla!\n3 październik, czy października?\nWczoraj śpiący byłem i zaprzestałem pisania relacji, bo nic takiego się nie działo. I jak się położyłem chyba około 2100 ,tak do 0300 przespałem z godzinę łącznie. Statek za statkiem, a jak już się alarm włączył to godzina z głowy i wmesie siedzenie, wraz z obserwacją statków. Ale nie narzekam i tak źle nie jes. Ciepło to i człowiek kości wyjdzie rozprostować. Brakuje tylko fajek, to w ogóle mógłbym tam na górze siedzieć i na te statki sobie pykając ćmoka czekać.\nWięc wstałem o 0600, a że wszyko miałem zrobione więc tylko wrzątek i na górę.\nDziś znów masa kolorów wody. Nie było co prawda takiego amarantu ( ba znam ten wyraz), jak mieliśmy na Banco Besnard koło Brazylii, ale wiele inny od jasnego do ciemnego. Wędka została we własnoręczne zrobionym bambusowym uchwycie – jeść miałem co. Od rana godzina wiatru, później silnik5,5 godziny a następnie znów wiatr, odwracający napołudnie i ostatecznietam jakna razie pozostał. Tak więpowoli, ale do przodu i jak w pojedynkę to jak na razie 50 mil na dobę w strefie ciszy to uważam wstydu nie ma. Fakt, że jak wszedłem za ster po tej 0600 to dopiero przed chwilą – 2030 zlazłem, ale źle nie było. Przydałaby się co prawda jeszcze jedna osoba,bo jak oderwać się niema jak, to człowieka aż głowa odkłębowiska myśli boli. Dobrze, że można pogadać z dyktafonem. Będzie zapisków z tego co nie miara. Pozdrawiam serdecznie Anię, która dziś chyba miała bolesne zderzenie z codziennością. Aniu, nie martw się, odczytaj emaila, będzie dobrze :-).\nIdę spać, jak scenariusz dwudniowy się powtórzy, to spróbujemy powozić od 0300. Powinien być wiatr, jak to często przed wschodem słońca. Może dziś i statków będzie mniej? Aha, dziś przecinał nam drogę kuter rybacki !!! 800 mil od lądu. Wołałem, ale nikt nie odpowiadał. Może kradziony? 🙂\nOczywiście ojciec dzwonił, ale urwis zabiegany, więc po 3 próbie poszedł życzeniowy sms. I tak z teo powodu cały dzień upłynął na pozytywnych wspomnieniach, w pozytywnym nastroju i samymi pozytywnymi myślami. Nawet nie wkurzył mnie ten wiaterek, trochę do tej strefy ciszy nie pasujący, a cóż tam – niech mu będzie. Wpływu żadnego człek na naurę nie ma, to po co się denerwować, że koledzy przeoczyli.\nPośmiałem się ze strefy ciszy to ją mam. Ale by nie było kolejnej technicznej bezbarwnej relacji, o tym jak to wszystko przy bezwietrznej pogodzie na fali napie…, jak buja i w głowie wszystko się miesza, jak naprawiałem ster a potem znów klnąłem na czym świat stoi (uświadamiając sobie jaki ten język jest barwny) brazylijskich petrowłaścicieli, jak bujanie spać nie daje, dziś będzie coś bardziej barwnego.\nZjadłem przepyszną kolację, która spełni rôwnież rolę jutrzejszego śniadania i może obiadu jeśli już nie będzie wychodzić z garnka. Był to zacny kurczak z groszkiem,pieczarkami, cebulką, czosnkiem, zalany wyśmienitym sosem szparagowym, pamiętającym jeszcze jak leżał w koszyku w Puerto Williams ( sos, nie kurczak ), wraz z makaronem (Peene, pene, penne???) – dobra rurkami .Do tego popijałem szklaneczkę zacnego białego wina marki Tang – czyli oranżadki w proszku o smaku białego winogrona, wprost z portugalskich winnic. Na deser kompot malinowy, przygotowany na bazie brazylijskiego dżemu, który z racji zawartości cukru tylko do tego się nadaje. Do kolacji przyświecały mi gwiazdy a w głośnikach leciało jakieś fajne country.\nAkcja – nagle całe stadko, ławica ryb latających wyskakuje z wody, a za nią jakieś błękitno-niebieskie większe ryby, które najwyraźniej je goniły. W momencie gdy ryby latające, przeskakują po kilkanaście metrów ponad falami, macając ogony w wodzie by nabrać prędkości-w tym samym czasie z góry spada na nie krążący od dawna ptak (nie znam nazwy-muszę sprawdzić ) i wydziera jedną latającą ofiarę pyskiem a kolejną szponkami !!!\nDodatkowo przy samej burcie jachtu wczoraj jak i dziś, krążyły przepiękne dorady, koryfeny i tuńczyki. Całe ławice, jakby baraszkujące z jachtem – niczym delfiny. Nie chciałem łowić, bo miałem już przygotowany obiad, poza tym w blasku słońca i pod taflą nie zmąconej nawet strzępkiem podmuchu, atramentowej wody prezentowały się przecudnie. Zrobiłem parę zdjęć, ale one oczywiście nie oddają tych pięknych spektakli, których nie jesteśmy w stanie obejrzeć w żadnym innym miejscu niż Ocean i za żadne pieniądze. Poza tym są to rzeczy, których nikt nigdy nie jest nam w stanie odebrać, zniszczyć, lub wymazać z pamięci. Byłem zauroczony.\nTak więc drodzy Państwo, pamiętajcie, że jak coś się wali i pali, nic nie idzie, macie już dość – to natura nie znosi próżni i wcześniej czy później to wyrówna. I tak samo mam nadzieję będzie wkrótce z tą piekielną strefą ciszy.\nPozdrawiam, znów w świetnym humorze – Seba\n14 październik – dzień 27, 0645\nSiedzę a właściwie leżę w kokpicie, zbudzony godzinę temu ,gdy ciepłe i ożywcze promienie słońca rozgrzały moje powieki i dość mocno je rozświetliły. Spałem łącznie z 6 godzin, co na ostatnie czasy jest dość dobrym wynikiem. Może to działanie uspakające kakao, którego ponad półlitrowy kubek skonsumowałem przed snem. Snuję się całe 1.5 – 2 knt, ale na żaglach a w zasadzie samej gieni, oczekując na zapowiadane uderzenie szkwału o sile 10B z południa. Nic co prawda tego nie zapowiada, ale wczoraj w nocy również prawie bez zapowiedzi było przez prawie godzinę 6-7 B. Oststnie dni to piłowanie silnika, bo wiatru zero. Ale ponieważ dość mocno uszczupliło to nasze zapasy paliwa, muszę być już ostrożny i zostawić rezerwę na ładowanie akumulatorów i wejście do portu. Więc żegluga. Fala zmalała, więc nawet przy wietrze 1-2B się da. Wolno ,ale czy mnie się spieszy? Wodę mam, jedzenia tyle, że wykarmiłbym stado uchodźców.\nWięc – ponieważ byłem głodny, dałem sobie czas na złowienie pół godzinki. Stwierdziłem, że jak ryba nie weźmie to chowam sprzęt i robię burito, które jadł będę cały dzień, więc łowić bez sensu. W tym czasie były 3 brania, ale ryby się zrywały, prawdopodobnie z uwagi na żółwie tempo z jakim płynęła przynęta. Tak więc na śniadanie burito w tortilach (ostatnia paczka), na obiad z puree i buraczkami i na kolację znów w tortilach, jako że jutro do puree i buraków będzie fasola. Moczę ją ,bo chyba tak się robi, ale żeby nie zapomnieć, na mapie przykleiłem kartkę z informacją.\nPonieważ chciałem odpocząć po ostatnich dnia zrobiłem sobie dziś totalny dzień lenia. Książka, kąpiele (woda w Oceanie ma ponad 30st), locje Cabo Verde, jakieś tam książki nawigacyjne. Ale za to dziennik mam zrobiony godzina po godzinie. Pierwszy chyba raz w tym etapie. Tak kontemplując nad sobą, życiem i innymi górnolotnymi sprawami, siedziałem na burcie i w takt bujania jachtu moczyłem nogi w wodzie. Zastanawiałem się jak ten mały brzdąc chce coś upolować, skoro wszystko co widzę to 10 razy większe od niego. Przyglądałem mu się jaką niewdzięczną robotę ma próbując zdobyć pożywienie, a ponieważ walił już tym łebkiem w fale coraz bliżej mnie, poszedłem po suchary by mu coś rzucić. Wychodzę i patrzę a w wodzie jakieś 10m obok kocioł aż bulgocze, a mały siedzi na wodzie i tym łbem jak dzięcioł wali w taflę wody i nagle odlatuje. Lot w górę i znów pikuje w dół. I nagle EUREKA! On po prostu z tych dużych ryb odrywał im kawałki mięsa z grzbietu !! Widziałem doskonale bo ta ryba akurat podpłynęła bliżej jachtu i widziałem białe ślady z widocznym mięsem na grzbiecie!! To skurczybyk pomyślałem i wrzuciłem sucharki rybom.\nO 0530 się obudziłem i pomimo, że niedziela i można by pospać, wziąłem się rutynowo za codzienne poranne czynności by płynąć dalej. Pomimo wiatru powiewającego z północy, Polonus nadal bez żagli dryfował właśnie w tym samym kierunku.Ponieważ baterie były na skraju rozładowania, odpaliłem Krabusia i przezdwie godziny mknęliśmy kursem 320 z prędkościami czasem ponad 4 węzły. W międzyczasie zaczęło się rozwiewać, więcpo 2 godzinach koniki stop, stawiamy żagle ( genua+bezan) i lecimy pchani wiatrem NE 2-3B, ale niestety pod falę, która czasami przychodzi dokładnie z północy. Ustawiam wszystko samosterownie i patrząc na naklejoną na mapie kartkę z napisem fasola idę robić śniadanie, obiad i kolację, czyli fasolkę po bretońsku, z tym że z wołowiną. Fasolka moczyła się od wczoraj. I to wystarczyło by sfermentowała !!!a taką miałem ochotę. Tak więc decyzja pada na godzinne łowienie, jeśli nic nie będzie to naleśniki. Więc były z dżemem malinowym i jeżynowym, oraz cukrem. W międzyczasie za burtę poleciało resztę jajek, zostało mi chyba 6 sztuk. I tak generalnie minął dzień. Jacht sam płynął bajdewindem do 1630. Później wiatr zaczął kręcić więc zrzuciłem bezan ,a po tym jak ustabilizował się na wschodni pięknym baksztagiem płynęliśmy dalej aż do zmroku. Przyjąłem taką zasadę, że jak się kładę spać, to żeby skały …. refuję genuę do jakiejś 1/3 by spokojnie przespać parę godzin. Tak zrobiłem, zjadłem kolację, naszykowałem kakao i czytam książkę. Nagle słyszę gdzieś chyba z południa wiatr. Pięknie myślę sobie, w takim razie spanie odłożymy na później i może uda nam się nadrobić parę mil, bo wraz z zachodem słońca, spać possedł również wiatr. W ostatniej chwili usłyszałem też deszcz, ale już nie zdążyłem nawet koi złożyć. Przywaliła piąteczka, potrzymała, deszcz napełnił wiaderko wodą i tak jak przyszło tak umilkło. Więc znów stoję w dryfie z genuą wybraną na prawej burcie i to pozwala nam się nie cofać, ani nie zbaczać w ćwiartki wschodnie. A ponieważ stamtąd ma wiać, więc wnocy czeka mnie jakiś zwrot, ale póki co odwracam materac i koc na suche strony i spróbuję usnąć. Jak od rana nie będzie wiało, to znów w misji ładowania baterii popędzimy za osłonę wysp, by skryć się przed prądami.\nWcxorajszy dzień, nie skończł się tak beztrosko z książeczką wkoi jak zaplanowałem. Skończył się dziś około trzeciej, czyli trzy godziny przed pobudką. Były szkwały i Polonus za żadne skarby nie chciał zostać sam, przerzucając żagle z prawa na lewo. Później nskutek otwartej zejściówki, mieliśmy środku dużo wody, później postanowił że zepsuje linkę stalową od steru głównego, a po tym wszyskim na siłę chciał mnie wyrzucić za burtę ,tańcząc oberka na martwej fali ! Co to była za noc ! Położyłem się spać zmęczony i przemoczony do cna. Spałem do 0600, tylko raz budząc się wystraszony jakby coś się stało. Wyszedłem i zobaczyłem jak niedaleko nas przechodzi statek .Dopiero jak byłe na górze do moich uszu zaczął docierać dźwięk sygnału alarmowego, ustawionego tak, by godzinę wcześniej sygnalizował zbliżenie się do innej jednostki na odległość mniejszą niż 2 mile. Więc przespałem prawie godzinę alarmu!!\n– No nic, widocznie byłem głodny i już nie dałem rady zjeść, bo padłem.\nI nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie dwie rzecz. Po pierwsze primo, tego dnia nie robiłem nic do jedzenia pudełkach, po drugie pmo, faktycznie w pudełku był ryż, alez dodatkiem telefonu, który próbowałem w nim osuszyć. Straszne 🙂\nTak więc dziś wstałem, przyrzekałem i zapuściłem Krabusia ,by przez 4 godziny pomknąć w kierunku 25W, gdzie nie ma prądów, oraz w poszukiwaniu wiatru. I faktycznie, prądów nie ma, ale wiatru również nie znalazłem. Więc z uwagi na deficyt paliwa, oostanowiłem czekać na jutrzejszy wschodni zefirek. A że fala mała, to i pranie zrobiłem, sprzątnąłem jacht, ugotowałem obiad, poczytałem, kilka razy się schłodziłem wodą morską o temperaturze 31stopni. Zarzuciłem również żyłkę kalmarem i po raz pierwszy chciałem by to co holowałem się zerwało. Była to chyba dorada, ale wielkością dwa razy taka jak złowiłem ostatnio, a którą ledwo w trójkę zdołaliśmy pożreć. Co ja nią zrobię myślałem, jednocześnie dając jej dużonswobody przy holowaniu. Skakała do góry, wpływała pod jacht, aż końcu przy burcie wzięła się i …. zerwała. Uffff odetchnąłem z ulgą.\nTak więc z ryby nici, ale parę pożytecznyc rzeczy zrobiłem ,a o 1600 lekko dmuchnęło ze wschodu i delikatnie przesunęło nas o 5 mil na północ. Teraz znów stoimy, i jak to śpiewaliśmy z polskimi marynarzami Niteroi : CZEKAM NA WIATR CO PRZEGONI…!!!\nMa być o 0900 UTC czyli 0700. Czy ja już pisałem, że sobie w końc skróciłem dzień o godzinkę?? Nie?? To dziś skracam o kolejną !!!\n17 październik, 30 dzień samotności\nSamotność- czy ten rejs można nazwać samotnym Czy większość rejsów tak nazywanych – bez znaczenia czy też jest to trasa Węgorzewo-Mikołajki, opłynięcie świata, czy też skupiające moją uwagę przepłynięcie Atlantyku można nazwać rejsami samotnymi? Aby nie wkładać za bardzo kija w mrowisko i nie robić sobie niepotrzebnie przeciwników, uwagę moją skoncentruję ( jak ja nie lubię słowa : skupię ) na tym właśnie rejsie.\nGeneralnie niezaprzeczalnym jest fakt, iż płynę sam, nikogo oprócz Kowalskiego nie ma ze mną na jachcie. Nie znaczy to oczywiście, że nie mam z kim porozmawiać. I nie chodzi mi o rozmowy telefoniczne, tudzież treści pisane, ale tak po prostu o te rozmowy paszczowe. Czasem prowadzę rozmowę …..wróć. Czasem prowadzę monolog z Kowalskim, lub dyktafonem. Co to dyktafon każdy wie – Kowalskiego nie każdy zna. Mowa o Kowalskim z pingwinów z Madagaskaru, który towarzyszy mi już w kolejnej podróży, jako maskotka ,którą otrzymałem od syna. Jest naprawdę wiernym słuchaczem, nie zdarza mu się przerywać (jak np dyktafonowi, gdy skończą mu się baterie), ani tym bardziej polemizować. I to nie ukrywam mi się podoba, bo jak podejmuję polemikę i rozważania, to tylko sam ze sobą. Tak więc wiemy już, że paszczowo rozmawiać mam z kim, co powoduje już pierwsze weto dla rejsu samotnego.\nIdźmy dalej. Praktycznie codziennie, dzięki korespondencji email, piszę z kimś bliskim. Obecność tej osoby tu na jachcie wyczuwam praktycznie w dość niesamowity sposób. Czasem zdarza mi się spoglądając np na zwinięty śpiwór, być cicho by jej nie obudzić, gdyż śpi po wachcie. Albo np. spoglądając na koc który leży w kokpicie, pomyśleć, że to Ona tam siedzi. Na początku zdarzało mi się Ją zawołać, gdy byłem za sterem i chciałem poprosić np o kawę. Więc kolejne weto dla rejsu samotnego, skoro wyczuwam obecność drugiej osoby.\nSms-y pisane z innymi, to także forma dialogu, więc również powodują, że się samotnym nie jest. Wymiana zdań, czasem sprzeczka i trafne rzucenie mięsem, powodują, że nie jesteśmy w stanie być samotni.\nW dobie intrnetu i telefonów satelitarnych, tak naprawdę tylko i wyłącznie – albo aż – ogranicza nas budżet, którym dysponujemy a tym samym zakres w jakim dostępne mamy informacje. I choć taki rejs jak ten ma ten budżet dość ograniczony, to myślę, że wielkie przedsięwzięcia typu regaty okołoziemskie dysponują taką kasą, że tam człowiek nawet przez chwilę nie czuje jakby był zdala od cywilizacji. Mam na myśli oczywiście dostęp do skype czy inny komunikatorów pozwalających rozmawiać z obrazem wyświetlanym w technologii 3D. Jedyne ograniczenie chyba jeszcze to fizyczny dotyk. Czy więc to są samotne regaty?\nAle dobrze, miało być o mnie. Tak więc ja w ogóle samotny się nie czuje. Brakuje mi oczywiście takiego obrazu 3D niektórych osób a także opcji typu dotyk. Natomiast mentalnie nie czuję by był to samotny rejs. Oczywiście receptory w głowie pracują inaczej, dużo myślę, piszę, nagrywam. Mam masę projekcji przed oczami ,gdy kładę się do snu, lub zapadam w drzemkę. Więcej rozmyślam, kalkuluję. Podejmuję ważne życiowe decyzje, ale samotny się w żaden sposób nie czuję. Bardziej jak np jakiś mnich w klasztorze, którym ma kawałek przestrzeni tylko i wyłącznie dla siebie, gdzie może kontemplować, myśleć, tworzyć i nie wolno mu wyjść z pomieszczenia, bo z automatu wyleci z klasztoru. To jak tu na Oceanie.\nOczywiście jest na pewno wiele osób, podróżujących bez nowinek typu telefony satelitarne czy inne wynalazki. Ja podałem spostrzeżenia tylko na przykładzie siebie samego.\nPodobała mi się bardzo forma, może funkcjonuje to do dzisiaj, gdy ludzie opływali ziemię, a do kolejnyc portów gdzie mieli się zatrzymać wysłano listy, paczki i inne rzeczy. LISTY !!! Kto z Was ostatnio napisał list? Taki zwykły na kartce papieru, do spakowania i wysłania w kopercie ??\nJa napisałem, czeka na wysyłkę z najbliższego portu 🙂\nTak więc jak nazwać pływanie samemu? Może rejsem jednoosobowym? Ale to tak nie romantycznie….\nAle ja bredzę, tego nie wolno Ci Seba wysłać, bo na kei będą czekali smutni panowie z takim śpiworkiem, co ma rączki jakoś tak do tyłu !!! Samotne, nie samotne, ale to 30 dni lekko wyryły umysł.\n19 październik, dzień 32\nJak widać całkiem niezamierzenie śrubuję swój „rekord” w rejsie non stop. Ostatnio licznik zatrzymał się po zawinięciu do portu w Urugwaju na 34 dniach. Tu mamy 32 i nic nie zapowiada byśmy za 2 dni byli w porcie. Przez ostatnie 2 dni, w sumie godne odnotowania są dwie rzeczy.\nPierwsza to taka, że dziś w nocy weszliśmy w zasięg passatu północnego, który jak na razie uprzykrza nam żeglugę wysoką falą z północnego wschodu, podczas gdy wiatr wieje z północ północny wschód. Przy sile wiatru 2-3B żegluga na wschód je cudem. Ale tym się nie przyjmujemy i jutro polecieć spróbujemy na północ. Dziś bawiłem się z żaglami, tak by optymalnie wykombinować najlepszy zestaw. I oczywiście po wszystkim się okazało, że pierwszy na którym płynąłem był najdoskonalszy. Ale co zabawa to zabawa. Już dawno w tak krótkim czasie nie zmieniałem, refowałem, stawiałem i zrzucałem wszystkich żagli po kolei.\nDruga warta odnotowania rzecz to to, że przez 2 dni po kilka godzin (3-5) miałem sztormowe wiatry o sile od 8-9B. Oczywiście bez zapowiedzi, znienacka, sam nie wiem skąd się wylęgły. Przedwczoraj wstałem jak zwykle rano, wstawiłem wodę na kawę i herbatę i widząc ,że kompletnie nic się nie klaruje ,by wiatr ,który wiał ze wschodu z siłą 2-3 B miał nagle stężeć, rozwinąłem genuę i postawiłem bezan. Myjąc zęby wyszedłem na pokład zastanawiając się nad dostawieniem grota. Nic to, pomyślałem. Zjem śniadanie i pomyślimy. I tak zrobiłem wyjątek, robiąc cokolwiek z żaglami, zanim coś zjadłem. Woda się zagotowała, zalałem dwa kubki wrzątkiem, usiadłem uzupełnić dziennik, i wiadomo……słyszę, że idzie szkwał. Wychodzę na górę, patrzę nalewo a tam ciemno, a podstawa mur sięga stalowej wody Oceanu, na tle której wyróżniają się idące wprost nanas białe grzywacze. Małe bo małe,ale widać, że jest moc. Zarefowałem genuę do połowy, zdążyłem założyć bluzę i je&$%o.\nDeszcz padał poziomo, nie widziałem własnego dziobu, tzn dziobu Polonusa, a wiatromierz zaczął przyspieszać, ostatecznie podczas pierwszego naporu zatrzymał się na 35 węzłach. Szybkie refowanie genuy, tym razem do 1/3 powierzchni i już przy samym końcu refowania, wzmaga się ponownie wiatr. Generalnie trzymał ponad 3 godziny. Podstawa nie spadała poniżej 34 węzłów. Ile było najwięcej nie wiem, widziałem tylko raz 41. Ale jakby nie wiatr jest bohaterem tego odcinka, a fale.\nFale w bardzo krótkim czasie wybudowały się do wysokości ponad 4-5? metrów !! Oczywiście z całym bezanem najłatwiej było uciekać z wiatrem i falą. I nadal wszystko byłoby ok i nic nadzwyczajnego by się nie działo. Tylko nagle jedna z tych fal załamała się przy rufie i z wściekłością furiata i pianą na pysku wpadła do ….. pontonu, który wisi na bramie zamocowanej do rufy jachtu. I wiecie co? Podłoga pontonu wytrzymała ( pewnie to zasługa tego, że ją wymieniłem w Rio, oraz zasługa Ani, która ją malowała i dobrze zabezpieczyła 🙂 ), natomiast wyrwało elementy konstrukcyjne, naktóryc wisiał ponton. 2 pantografy musiały uznać wyższość natury. Prowizorycznie zabezpieczyłem te elementy i ponton, tak by go nie zgubić do najbliższego portu i jedziemy dalej. Zabezpieczając wyrwane „pantografy” z pontonu, zobaczyłem, że nie ma wnim wody zadużo. Tak więc wydaje mi się, żefala nie wpadła do niego bezpośrednio, tylko załamując się trafiła w jego burtę, od strony jachtu, tuż przy elementac bramy.\nTak więc czeka mnie spawanie.\nPoza tym spokój, dziś zrobiliśmy trasę w poprzek by nabrać trocę wysokości, czyli się nie liczy.\nPochłaniam kolejne książki, choć dziś ciężko było Poldka zostawić samego, więc praktycznie 10 godzin na tyłku za sterem. Teraz czas na korektę, bo spadamy na południe i lektura w koi.\n21 października, dzień 34 !\nTak więc zgodnie z przewidywaniami, śrubuję swój najdłuższy rejs non stop.\nZ tym, że po raz pierwszy czuję się tak, że jestem zupełnie sam. Nie samotny a sam.\nPrzemierzam Ocean, mając przedziwne poczucie wolności, które sprawia gdzieś podświadomie, że nie chcę zawijać do portu !!\nCzuję się jakby częścią Oceanu, mając tu swój własny świat. Swoje niebo, swoje gwiazdy, słońce i księżyc. Codzień jakby na wyciągnięcie ręki. Nic nie muszę, sam reguluję czas i wyznaczam obowiązki. Czas jest dla mnie.\nDni są takie same, tak jakby nie było innego określenia na wczoraj, jutro czy dziś. Mam aż nadto czasu dla siebie i dzięki temu mogę na nowo odkrywać karty swojego życia. Czy to właśnie jest każdemu z nas tak potrzebne jak woda do życia – poczucie wolności? Decydowanie samemu za siebie. Bez zawiści i rzucania kłód pod nogi. Bez ciągłego pośpiechu i życia pod dyktando innych. Bez konieczności odmierzania czasu – godzin, dni, miesięcy. Bez zastanawiania się co pomyślą inni, jak ocenią. Nikomu nic nie muszę udawadniać, a zwłaszcza samemu sobie. Jestem sobą, jestem wolny, czuję się świetnie…\nA ze spraw bardziej przyziemnych, to od trzech dni mamy pasażera na gapę. To petrel, brązowy. W nocy śpi na pontonie i obsrywa go namiętnie, a w dzień kręci się wokół jachtu i poluje. Dziś zauważyłem, że się dość mocno obijał i co chwila zlatywał do bazy. Lecz zanim zdążył wrócić razu pewnego, przyleciał drugi – biały i podsiadł go na antenie od kompasu satelitarnego. Jaka była awantura, gdy zadomowiony już brązowy sublokator wrócił z łowów. Nawet śmiem stwierdzić, że po odgłosach jakie wydawał i jak stroszył pióra – to ptica, czyli ONA! Absolutnie jestem o tym przekonany. Ten nowy biały to oczywiście facet, więc dał się wykrzyczeć brązowej, po czym dziobnął ją w łepek, tak, że się zamknęła i teraz musi balansować na bramie, zamiast na wygodnej pidstawie anteny. A że ma kacze stopy a nie paluchy, to łatwo nie ma. Więc kołysze się z zamkniętymi oczami, ale za to już jest cicho. Biały to jest gość !\nZrzuciłem grot i dalej halsujemy w stronę Sao Antao na samej gieni. Nie zostawiam grota na noc, tak samo jak całej genuy.Jeden hals 110 drugi 330. Fala z NW czasem NNW. Masakra, ale ma siąść a od poniedziałku może nawet straszą wiatrem z E. Jakby nie było fali byłoby super, a tak też jest super, ale niespiesznie.\nIdę po sałatkę, zasiądę za stołem przy świetle gwiazd i przeżuwając kolejne kęsy tuńczyka i ananasa, oddam się dalszym rozmyślaniom.\nAha !!! Ktoś mi ostatnio powiedział, że nie będzie ze mną grał w szachy ,bo nie umiem grać. Więc ogłaszam wszem i wobec, że udowadniam właśnie, że grać potrafię i co więcej – wygram tę partyjkę. Jakby nie było. Na razie wygrywam białymi, ale czarne zaczynają się odgrywać.\n22 października, niedziela – pamiętaj aby dzień święty święcić\nObudziłem się o 0630 wyspany. Zauważyłem, że 6 godzin snu w zupełności mi wystarcza. Nie mam ochoty dosypiać, rzadko też ucinam sobie drzemkę w ciągu dnia. Śpię czujniej, ponieważ z uwagi na deficyt paliwa, oszczędzam prąd, a co za tym idzie nie włączam AIS. Myślałem, że jestem dość daleko od toru statków, jednak przedwczorajszej nocy, dwa mnie obudziły, gdy przechodziły około 2 mil po prawej burcie. Wyraźnie je było również słychać, a przede wszystkim wiejący z tej samej strony wiatr, wpychał w nozdrza zapach spalin. Oczywiście to 6 godzin jest postrzępione na mniejsze kawałki, ale teraz wystarcza.\nDziś skończyło się paliwo w 100 litrowym zbiorniku nr 2. Wczoraj nie ,mogąc usnąć, przypomniałem sobie o zbiorniku do zasilania Webasto, który ma pojemność 50 litrów i a jakże zalany jest ropą. Cały czas słyszałem, że z tego zbiornika się nie da zasilić silnika, bo węże za cienkie, zawory za małe itp. W każdym bądź razie w nocy przygotowałem się na wszelkie okoliczności, włącznie z rozebraniem szafki, tak by mieć dostęp do dna zbiornika, oraz by w razie czego przepiąć węże na grubsze i podpiąć go pod inne zawory. Miód malina. Gdy dziś podczas ładowania akumulatorów skończyło się paliwo w zbiorniku 100 litrowym, przełączyłem n za mały zawór, by tym zbyt cienkim wężem paliwo spłynęło do silnika. Silnik zgasł. Odpowietrzyłem cały układ i po całej operacji zaskoczył, popijając paliwo ze zbiornika dedykowanego dla Webasto. Tak więc dzięki temu,nadal 100 litrów w kanistrach na pokładzie stanowi nienaruszalną rezerwę. 50 litrów to 12 godzin pracy silnika, więc 6 dni doładowywania baterii. Pięknie.\nWczoraj zżarło mi coś kalmara i w ten sposób pozbyłem się najlepszej i najskuteczniejszej przynęty. Okazało się, że to z powodu rdzewiejącyc krętlików, które po szarpnięciu przez rybę się rozpadają. Tak więc muszę uzupełnić braki w pudełeczku na ryby,a dziś sam zrobiłem coś na podobiznę kalmara i moczę wraz z hakiem za burtą, czekając na efekty. Wszak na obiad nic nie robiłem, a śniadanie składało się z 6 sucharów i serków topionych.\nLenie śmierdzące i srające, dziś też świętują okupując bramę na rufie. Tylko raz ON poleciał polować, podczas gdy ONA siedzi od rana i zajmuje się skubaniem i układaniem piórek. Jak w naszym życiu normalnie !\nAby więc dzień święty święcic biorę się za nicnierobienie!\n24 październik, wtorek\nWczoraj po raz pierwszy od dawien dawna ugotowałem zupę i po raz drugi w ciągu doby zrobiliśmy 72 mile. Szkoda tylko że do przodu tylko 20, a reszta to hals spadający. Za to zupa z groszku była całkiem znośna, a wieczorna jej odmiana pod postacią sosu, jeszcze lepsza.\nDo naszej koloni na grzędzie dołączył trzeci ptak. A wiadomo jak głosi Harivansa :” siedziba bez ptaków, to niczym mięso bez przypraw”. Ten trzeci to chyba też ON ,bo za łby się biorą i piorą z drugin Ónym. Paniusia oczywiście nadal piórka czesze a tamci dwaj walczą o jej względy. Idioci!\nZauważyłem, że odkąd tak płyną na jachcie, to naprawdę sporadycznie lecą polować. Większość czasu spędzają siedząc na bramie jak na grzędzie. Ciekawe kiedy się wykwaterują. Specjalnie ich nie dokarmiam, by się za długo nie zasiedziały i nie przyzwyczaiły do dobrego polonusowego beztroskiego życia. No bo czym tu się stresować? Czy mi czegoś brak? Kogoś tak, ale nie czegoś. Wszak najbardziej przydatną umiejętnością jest nie pragnąć wiele.\nPrzedwczoraj w nocy oczywiście jak mówiłem tak zrobiłem. Wygrałem partyjkę szachów w ramach pierwszego turnieju Polonus Atlantyk Kap 2017! Białe górą, od wczoraj trwa zażarty rewanż i dziś znów jestem górą bo strąciłem królową! Białą zresztą.\nDzisiejszej minionej nocy, nie zrzucałem żagli, z tym że tym razem spałem w mesie. Podczas jednego z wyjść na pokład zauważyłem 3 mile od siebie świecącą się choinkę. AIS nie mieli, ale po chwili rozpoznałem rybaków a układ ledwo dostrzegalnych świateł wskazywał, że przejdą za rufą, więc spokojnie poszedłem spać dalej.\nJeśli chodzi o światełka, to nie mniej atrakcji miałem na niebie. Co jakąś godzinę pojawiały się migające obiekty, błyskając na przemian światłem białym po bokach i czerwonym z przodu, patrząc w kierunku lotu. Samolot to nie był, leciało toto nisko, a później zawracało i leciało w stronę wysp. Conto było nie mam pojęcia, lornetka też nie pomogła. Jakaś obca cywilizacja może?\nDziś dzień mleczny więc na pierwsze śniadanie był budyń. Kupiliśmy dwa na próbę w Rio, a ponieważ nie spróbowaliśmy, na drogę zostały się tylko te dwa. Waniliowy dobry i nawet nie słodki, co każe mi sądzić, że to był chyba jakiś importowany. Dodałem łyżkę dżemu i prawie jak z soczkiem zjadłem całe pół litra. Jutro spróbujemy czekoladowego.\nA dla ciała była dziś kąpiel w słodkiej wodzie. I to bez trzymanki z pełną perwersyjną rozpustą – 10 litrów !!!\nTak więc dziś cały dzień szliśmy kursem 320, zmniejszając tym samym dystans do Cabo Verde, osiągając pierwszą magiczną granicę poniżej 300 mil. Ponieważ wiatr odwrócił po południu na NNE, o 1815 – 60 mil na zachód od południka Sao Antao, położyłem jacht na kurs 090 i mam nadzieję, że utrzymamy kurs zbliżony do wschodniego a co za tym idzie nie stracimy za bardzo z odległości do wysp.\nA dla duszy była kolejna seria przemyśleń, dziś temat : dlaczego niektórzy mają aż tak wysoki poziom własnego EGO? Ale to pozostawiam wraz z przykładami i wnioskami tylko na stronach dla użytku własnego.\n25 październik, dzień 38\nSiedzę w kokpicie, obserwując zachodzące za rufą słońce, a z wnętrza jachtu, wydobywa się zapach domu. Upieczony przed chwilą chleb stygnie owinięty w bawełnianą ściereczkę. Myślę, że po kolacji w ramach deseru, odkroję pajdę z chrupiącą skórką i zjem z dżemem popijając gorącą herbatą, która rozgrzeje mnie i ułatwi zaśnięcie.\nZ tą herbatą to było tak, że z premedytacją nie kupiliśmy jej wcale, ponieważ jak już chyba wspomniałem nie nadawała się do picia. Jedyny zapas ,który mieliśmy, otrzymaliśmy od marynarzy z którymi również z niejednego pieca chleb jedliśmy. To co w Rio nie smakowało, tu na oceanie, przybrało wręcz formę luksusu. Tak więc piję herbatę codziennie i nie wyobrażam sobie by jej brakło. Jest naprawdę bardzo dobra.\nW oczekiwaniu na chleb, siedziałem z wędką na półpokładzie i próbowałem łowić. 3 brania, trzy zrywki. Wiem już że garoopa nie lubi kalmarów. Woli małe rybki i fasolę. Natomiast dorady zjadają kalmary i nie ma znaczenia jakiej wielkości byle były flexible. Jak mają przypon, to omijają z daleka. Podobnie jak tuńczyk, który chwycił na glizdopodobną przynętę. Ale tylko raz. Od tamtej pory omija ją szerokim łukiem. Zauważyłem, że jak jest gorąco i nie ma wiatru, ryby siedzą głębiej i nie chce im się żerować. Jak z ludźmi. Ciepło to i tylko pić się chce.\nSiedzę tak więc na tym moim tarasie, woda dookoła, łowię ryby i tak brak mi jakiejś małej pociechy. Zazdroszczę parom, małżeństwom, które zdecydowały się porzucić wielkomiejskie życie i wraz z małymi brzdącami zwiedzają świat. Niektóre z tych dzieci nie znają nawet formuły domu w postaci budynku. Wszak ogromną zaletą domu na wodzie jest jego mobilność, a i korzyść taka, że jak sąsiedzi nie pasują to można zmienić otoczenie.\nCzy można wyobrazić sobie lepsze łóżko niż to ulokowane pod gwiazdami? Spanie w hamaku na świeżym powietrzu to takie trochę spełnienie dziecięcych marzeń. Dokładając w środku kominek lub piecyk, możemy pozwolić sobie na żeglugę w chłodniejsze lub bardziej deszczowe rejony. Dodatkowo zapewni on niesamowitą atmosferę podczas postojów wieczorową porą. Czy potrzeba mi więcej przestrzeni? Czy czegokolwiek mi brak? Jeśli miałbym odpowiedni zapas paliwa, prawdopodobnie ominął bym Wyspy Zielonego Przylądka. Wszak parę dni to i tak zbyt krótki okres by podziwiać ich urok i odświerzyć wszystkie znajomości. I zostały mi tylko dwie ,których nie zwiedzałem.\nAle prawda jest taka, że już mi brakuje towarzystwa. Nie jakiegoś hałasu, zgiełku czy imprezy. Tak po prostu rozmowy z ludźmi. Zwykłego beztroskiego pogadania o dupie Maryni i mniej lub bardziej poważnych tematach. Choćbym nie wiadomo jaki posiłek przygotował, jak wykwintne dania zaserwował to i tak jedzony samemu nie dorówna zwykłej kanapce ,którą ciałbym zjeść w dobrym towarzystwie. Być może właśnie dlatego większe znaczenie ma dla mnie to ,nie przy czym a z kim zjem pierwszy posiłek jak dopłynę szczęśliwie do celu.\nA cel zbliża się powoli. Powiewa z północy, ale tak słabo i przy okazji mamy wredną falkę, że idziemy kursem 120. Mógłbym stojąc za sterem wyciskając poty, utrzymywać może 10-15 stopni ostrzej. Natomiast prawdę powiedziawszy, wybieram większy komfort w zamian za prędkość, lub trochę lepszy kurs. Może właśnie to lenistwo i luzackie podejście utrwalone podczas czterech wspaniałych miesięcy spędzonych w Rio zabiło we mnie ducha rywalizacji i podejmowania jakichkolwiek prób robienia czegoś na czas. Nie chce mi się. Maniana.\nZaczyna tężeć wiatr ,więc uciekam zrobić korektę z żaglami.\nAcha…dziś w ramach porządkowania filmów, obejrzałem obrazki z powrotu przez Dreake Passage z Marcinem (yigaelem) i Tomkiem (sajmonem), podczas sławnego powrotu z Antarktyki. Chłopaki – nigdy Wam tego nie zapomnę! ŻADEN TŁUM NIE DOTARŁ NIGDY NA NASZ SZCZYT !! Dzięki – gdybyście Wy wtedy też zsiedli to miałbym chociaż rozgrzewkę przez Atlantykiem solo 🙂\n29 październik, niedziela, dzień 42\nLecą te i nieubłagalnie, ale w sumie jeden podobny do drugiego. Gdyby nie dziennik, to oczywiście nie byłoby jak się połapać w datach, nie mówiąc o dniu tygodnia. Dziś psikus jakiś spowodował, że w tablecie i komputerze cofnął się zegar o godzinę. I gdyby nie to, że mam jeszcze zegarek ze wskazówkami, w życiu bym się nie połapał. Czemu tak się stało? Nie mam pojęcia, bynajmniej jes to dla mnie zastanawiające. Później komputer odmówił mi współpracy z GPS. Widać go w systemie, wszystko ok, ale OpenCpn nie podaje pozycji i zacowuje się jakby Holuxa nie było. To samo jest na drugim komputerze. Cóż, da się i bez GPS więc suniemy dalej. Przekroczyliśmy kolejną magiczną granicę mniej niż 200 , więc zacząłem sprzątać ponownie jacht. Jak dopłyniemy do portu, nie będę miał obaw, by przyjąć gości, jeśli się zapowiedzą. A towarzysko nie powiem ,mam ochotę się poudzielać i pogadać w koń z kimś innym.\nPrzedwczoraj, odwiedziło mnie stado około 50 sztuk ssaków, przypominających orki. Nie mam pojęcia czy to były faktycznie one, ale ulokowały się po nawietrznej i z 15 minut co cwilę się wynurzały ukazując nad wodą ogromne pyski i płetwy grzbietowe. Mam zdjęcia, więc później je zidentyfikuję.\nPrzez wrodzoną skromność nie przyznam się, że przedwczoraj udało mi się upiec najlepszy jak dotád chleb w życiu. I nie to ,że na jaccie. Po prostu w ogóle. Skończyłem jeść go dziś i nasdal smakował jak przedwczoraj! Cała tajemnica oczywiście tkwi tylko i wyłącznie w sposobie prztyrządzenia ciasta, nwtomiast składniki pozostają bez zmian od początku, gdy nazywałem go chlebem z patelni. Teraz robi się w garnku, bo wyrasta 4 zy większy, pulchniejszy, pachną, wilgotny – po prostu MEGA. Chyba już skończyłem z kupowaniem chleba.\nSzkoda, że do chleba tak mało mam, bo jedynie dżem, serki topione i by w puszkach. Ale przecież nawet najprostsze potrawy w takich okolicznościac przyrody smakują wyśmienicie. A dziś dla urozmaicenia był chleb ze smażoną cebulą. Mniam.\nWczoraj również po raz pierwszy od 40 dni ,podano kurczaka Curry ,którego jadłem cały dzień. Porcja to 3 posiłki, i naprawdę zastanawiałem się jak ja to zmieściłem. Ostanio zauważyłem, że dużo mniej jem.\nNie mogąc wczoraj spać, zrobiłem porządek w mapach, segregując je w sposób taki, by odszukanie mapy np. Wysp Kanaryjskich nie wiązało się z przerzuceniem wszystkich ponad 120 map papierowych.\nDziś chodzę niewyspany. Wstałem przed 0600, a położyłem się po 0200. Później pilnowałem statku idącego kursem w stronę Ameryki. W dzień zabawa w zwroty, stawianie i opuszczanie żagli, praca jak na Mazurach. Płynę teraz kursem na wschód, czyli pomiędzy 090-120stopni by zbliżyć się do południka Sao Vicente. „Cień” wyspy Fogo, wraz z obszarem bezwietrznym przesuwa się na północ, więc by trochę pożeglować i odpocząć od łopotu żagli, które nagle straciły wiatr, kieruję się właśnie w stronę wiatru.\nAha… Sublokatorów mam już sześciu. Kłócą się o miejsca niesamowicie. Ale jeszcze się mieszczą, choć dwójka już mieszka w pontonie, schowana przed wiatrem. I jak te obesrańce miałbym wygonić?\n30 październik, poniedziałek,dzień 43 , godzina 2240 czasu jachtowego\nPrzyjąłem zasadę, że nie jem po 1800. Czasem na wachcie jakiś suchar, lub tekturowe pieczywo a’la wasa. I generalnie twardy jestem, więc zasad ostatnio się trzymam.\nDziś wieczorem upiekłem chleb, by na jutro już był „wystygnięty” do śniadania.\n– Seba: wysygł trochę więc odkroję dupkę,\n– Głos: miałeś nie jeść po 1800 a jest 2200 !\n– Seba: jedna dupka nikomu nie zaszkodziła, nawet na noc,\n– Głos: ok, jedna malutka i wara od chleba\n– Seba: hmm, dobra, skórka ładnie chrupie, ale mało coś samego chleba, spróbuję jedną kromkę bardziej ze środka,\n– Głos: miała być dupka a nie kanapka!!!\n– Seba: dobra, otworzę dżem truskawkowy za którym nie przepadam, to nie podkusi mnie na więcej.\n3 minuty później odkrawając trzecią kromkę :\n– Głos: miała być tylko jedna !!!!!! Wara od ……\n– Seba: Chrzań się !!!!\nEfekt nastąpił taki, że pomniejszyłem moje zapasy żywności o pół ciepłego chleba i połowę słoika dżemu truskawkowego, za którym nie przepadam.\nO wietrze i pogodzie nie ma co wspominać. Uznajmy, że jedyną rzeczą wartą odnotowania jest to, iż zmniejsza nam się w linii prostej dystans do Wysp Zielonego Przylądka.\n6 listopad, dzień 50\nTaki mały jubileusz, a co za tym idzie, dziś po raz pierwszy odkąd wyruszyłem z Fernando de Noronha, zobaczyłem jachty. I to od razu dwa. Płynęły od wysp na zachód, czyli mierzyć się z Atlantykiem, by podróż swą skończyć gdzieś na Karaibach. Ostatnie noce za wyjątkiem wczorajszej, dzięki księżycowi w pełni są tak jasne, że bez trudu można obserwować wszystko co się dzieje wokoło. A że nie dzieje się nic niezwykłego, to i nie ma na co patrzeć. Uzupełniłem do końca paliwo, którego starczy mi na jakieś 18 godzin pracy silnika. Tak więc, gdy zbliżę się na odległość 30 mil do celu, i zabraknie wiatru to odpalę Krabusia. Jak na razie tylko czasami go zaprzęgam do pracy, wszak nie za bardzo lubię sport motorowodny.\n7 listopad, dzien 51\n38 mil do Mindelo. Tak blisko i tak daleko. Klnę siebie na czym świat stoi,że nie dotankowałem paliwa na Fernando De Noronha. Mam jeszcze ok. 42 litry i teoretycznie gdybym poszedł na silniku, to teoretycznie mi starczy. Ale przed wyspami pojawił się przeciwny prąd, fala oczywiście zniknęła ta idąca wraz z passatem, ale pojawiła się w mordę falunia spomiędzy Sao Antao a Sao Vicente !! Jak zwykle. Generalnie Ocean mnie nie puszcza. Dziś półtorej godziny walczyłem z naprawą steru. Prowizorka zrobiona w warunkach morskich starczyła na długo, lecz dziś wymagała poprawy, więc przez ten czas pływaliśmy w kółko. Oczywiście kiedy spadł i splątał się sterociąg? Jak się zrobiło ciemno i zaczęło coś wiać.\nPonieważ nie spałem całą noc, łapiąc dosłownie każdy podmuch wiatru by posuwać się do przodu (5 mil od 0000 do 0800), jak skończyłem naprawiać ster, postanowiłem coś zjeść i następnie się zdrzemnąć. Wiatr oczywiście zgasł, więc co mi pozostało. Ale żeby nie było tak pięknie, weryfikując z głową pod kołem sterowym, czy wszystko ładnie pracuje – usłyszałem głuchy trzask i oczom mym ukazał się przedarty na pół grot żagiel. No żesz k&$wa !!!\nTak więc ustawiam się na jakikolwiek kurs ( zaczyna wiać ), i rozwijam genuę, by łatwiej zrzucić grota. Będąc sam, oczywiście nie mam jak stanąć w linii wiatru. Luzuję mocno talię i powoli ściągam szmatę, bo tylko tak mogę nazwać to co zostało z żagla. W miejscu gdzie żagiel tzn szmata trzymała się tylko na liku przednim, żagiel przestał pracować ,więc na skutek bujnięcia na fali, bom prawie przeleciał na drugą burtę. Zareagowałem natychmiast i idąc szybkim żwawym krokiem wybrać talię, czuję bujnięcie i widzę jak bom z łoskotem pędzi na moją stronę. Ponieważ mam jakieś takie przczulenie, że jak jest postawiony grot to w zasięgu boma chodzę skulony, przelatuje 5 cm nad moją głową. I prawie obyło się bez strat.\nNiestety, rozrywam zachacając o wantę skórę na stopie ,tej w której od kilku i mam stan zapalny, wraz z głęboką raną. Krew pseącza się przez bandaż, a ja po raz drugi w ciągu 2 dni z bólu dostaję siódme poty. W życiu nie wiedziałem, że można się spocić z bólu.\nTeraz pod kawałkiem genuy idziemy kursem 015, który lekko oddala nas od celu. Ale na razie musi tak zostać. Jutro dostawię bezan i jak będą warunki zmienię grot. Teraz muszę się odrobinę zdrmnąć, a od jutra będziemy dalej kroczek po kroczku wspinać się do celu.\n9 listopad, dzień kolejny\nWczoraj w najlepszym momencie miałem 23 mile do mariny. Później zerwał się wiatr o sile 5-6 B i jedyne co mogłem płynąć, biorąc poprawkę na falę i prąd to 000 lub 180. Bardzo dowcipne 🙂\nZ tym że na południe 4-5knt a na północ 2 knt. Więc wypartycypowałem, że popłynę na południe godzinę a jeśli wiatr utrzyma na sile zrobię zwrot i znajdę się za dwie godziny w tym samym miejscu, nie tracąc ni. Niestety poprzednie dwie nie przespane noce ( łącznie spałem 3 godziny ),dały znać o sobie. Pomimo, iż siedziałem obok steru, tam gdzie nie za wygodnie, nie byłem ubrany, by nie zrobiło mi się zbyt błogo cieplutko – usnąłem na 3 godziny !\nWięc dziś odrabiam, 3 godziny snu, i 10 mil, a w warunkach które są jeszcze mi brakuje 9.5 , a jest 1800. Jedyny plus, to to , że założyłem drugi grot. Uchetałem się 3 godzinki na rozkołysie, ale możemy jechać troszkę ostrzej.\nZnów mało jem a to co jem to już mi nie smakuje za bardzo. Po prostu mi się znudziło. A ryby nie chcą brać ostatnio. Kusza by się przydała.


tać się do swojego ulubionego stomatologa, do którego mają pełne zaufanie. Wiele osób ma uraz do lekarza stomatologa związany z różnymi przykrymi wydarzeniami z prze\nWizyta u stomatologa - kilka słów o implantachPrawo a człowiekCo warto wiedzieć o drewnie? Czy w 2020 warto poświęcić czas aby pożyczć mebleSposoby na ogrzewanie zimowych tarasówTanie pozycjonowanieDentysta ZabrzeAltum EPRSzukam 3 Osób, Którym Przekażę Rozwiązanie Jak Wydrukować ReklamęKrótko o panelach fotowoltaicznych i energii ze słońcaElewacja, kostka brukowa w ogrodzie i tak dalejWybór dentysty i protetyka, czym się kierować?Stomatologia ZabrzeCzy opłaca się znaleźć psychologa?Znaleźć dobrego prawnika? Szybko!10 Pomysłów Aby znaleźć dobrego prawnikaNaprawić elektronikę w nowy sposóbKrótko o saunie w ogrodzieUWAGA! Nie Kupuj Nic Aby znaleźć dentystę Zanim Nie Przeczytasz Tego!Czemu warto mieć ogrodzenieO potrzebnych akcesoriach dla mam i niemowlątNaturalna pielęgnacjaTargiStomatologia - krótki poradnik dla pacjentówEtykiety samoprzylepne w praktyce10 Prostych Metod Aby Kupić Dobrą Kawę9 Największych Kłamstw O Tym Jak Kupić Dobrą KawęO dealerach nowych autO korzyściach z marketingu internetowegoImplanty zębów Gliwice


INTERIOR SPACE :: Stolik obrotowy - biały 100x70-100cm i-37661 | Salon meblowy Warszawa 9design\nINTERIOR SPACE :: Stolik obrotowy - biały 100x70-100cm\nKod produktu: is-75322\nOszczędzasz 20% (284,00 zł).\nz 9 DESIGN.CLUB oszczędzasz 22.70 pkt. zł\npłyta MDF lakierowanaMDFstal nierdzewna\nCzy jest możliwość szybszej dostawy INTERIOR SPACE :: Stolik obrotowy - biały 100x70-100cm\nBlat stołu można obracać.\nGrubość stołu: 55 mm\nStoliczku, nakryj się! Złóż się, rozłóż się, obróć swój blat, by zrobić więcej miejsca! To nie fragment rymowanki czy opowiastki dla dzieci, ale polecenia i funkcje, które całkiem serio udało się połączyć w jedną, zgrabną całość pomysłodawcom i projektantom Obrotowego Stolika.\nStolik Obrotowy to coś więcej niż blat na nóżkach – to funkcjonalny mebel o pomysłowym designie.\nBlat stolika jest, jak sama nazwa wskazuje, obrotowy i można ustawić go w różnych pozycjach. Po złożeniu, stolik przybiera formę zamkniętą, a po przesunięciu blatu, pod spodem ukazują się skrytki na różne drobiazgi. To świetne rozwiązanie do niewielkich domów i mieszkań, gdzie każdy centymetr wolnej przestrzeni jest na wagę złota.\nStolik Obrotowy wyróżnia się nie tylko ciekawą funkcjonalnością, ale też minimalistycznym i bardzo eleganckim designem. Połączenie bieli i srebra stworzyło ponadczasowy duet, który perfekcyjnie wpasuje się niemal w dowolne otoczenie. Można sobie wyobrazić, jak genialny duet stworzyłby ten stolik z narożną sofą rozkładaną Nordic o pięknym obiciu w jasnym odcieniu szarości.


Historia Bielawianki BIELAWIANKA BIELAWA\nNajpopularniejszą dyscypliną sportową w klubie była, jest i zawsze będzie piłka nożna. Sekcja ta działa nieprzerwalnie od 2 kwietnia 1946 roku. Marzenia, nadzieja, radość przeplatały się czasami z rozpaczą i łzami. W roku 1946 na naszym terenie funkcjonowały trzy drużyny piłkarskie. Były to zespoły: Żydowski Klub Sportowy „Wolność”, „Włókniarz” Bielawa i „Sparta” Bielawa – drużyna ta występowała pod patronatem Bielawskich Zakładów Przemysłu Bawełnianego „Bieltex”. Były okresy pełnych trybun, wielkich nadziei związanych z awansem naszej drużyny do wyższych klas rozgrywkowych. Przez pierwsze lata istnienia zespół występował w klasie „B”, jednak ambicje związane z klubem były wyższe i Bielawianka awansowała do klasy „A”, następnie do okręgówki. Prawdziwie złoty okres nastał jednak z końcem lat pięćdziesiątych i początkiem sześćdziesiątych, kiedy ekipa z Bielawy dwukrotnie zdobywała tytuł mistrzów Dolnego Śląska i walczyła o awans do II ligi w latach 1961 i1965. O sile naszego zespołu stanowili wówczas tacy zawodnicy jak: Ryszard Witkowski, Aleksander Morozowicz, Henryk Nykiel, Franciszek Szkudlarek, Andrzej Tkaczyk, Leszek Kluźniak, Edmund Czech, Horst Panic, Jan Tyrka, Jan Antczok, Kazimierz Macheta a także Kazimierz Socha, Witold Szejka i Mieczysław Baran.\nPo nieudanych barażach o awans do II ligi nasz zespół opuścił Władysław Poręba, stając się zawodnikiem WKS Śląsk Wrocław. Natomiast Jan Antczak przenosi się do KS „Cracovia” Kraków, występując wówczas w najwyższej klasie rozgrywkowej w kraju.\nW latach 60 również Jerzy Sznajder zostaje powołany do odbycia służby wojskowej i broni barw WKS Śląsk Wrocław, aby później przenieść się do „Górnika” Wałbrzych. Natomiast utalentowany junior Wiesław Kędzia zostaje pozyskany przez KS „Arka” Gdynia. Do Wałbrzycha trafili również n/w zawodnicy : Zygmunt i Ireneusz Garłowski, Jerzy Pietraszko, Kazimierz Dzigoński, Michel Nykiel, Gerard Śpiewak, Jacek Jarecki, Marian Kowalski, Janusz Góra, Zbigniew Kubiak. Niektórzy z nich później zostali zawodnikami WKS „Śląsk” Wrocław jak: Zygmunt Garłowski, Jacek Jarecki i Janusz Góra, a także reprezentantami naszego kraju.\nW późniejszych latach zespół systematycznie walczył o awans do III ligi. ( np. w roku 1972 odpadając w rywalizacji z „Odrą” Wrocław). Wówczas w zespole rywala występowali tacy zawodnicy jak: późniejszy trener WKS „Śląska” Romuald Szukiełowicz czy też bramkarz „Zagłębia” Lubin Ryszard Walusiak i napastnik Ryszard Bożyczko.\nKlub z Bielawy nie tylko zasłynął na Dolnym Śląsku, jako prawdziwa kuźnia talentów. W roku 1973 do reprezentacji Dolnego Śląska juniorów został powołany Stanisław Działo, który przez wiele meczy był jej kapitanem. Na Olimpiadzie Młodzieży w Krakowie drużyna ta wywalczyła Mistrzostwo Polski. Również dużym zaskoczeniem dla działaczy klubu było zdobycie mistrzostwa Podokręgu Świdnica trampkarzy prowadzonych przez trenera Henryka Nykiela i Leszka Kluźniaka. Zawodnicy Ci zdobyli w 30 spotkaniach aż 140 bramek nie tracąc ani jednej. Ta drużyna już w roku 1976 zdobyła Mistrzostwo Dolnego Śląska Juniorów i walczyła o mistrzostwo Polski. Kierownikiem drużyny był wówczas Maurycy Bielecki oraz Marian-Zbigniew Kulig długoletni gospodarz klubu. Drużyna ta mimo wielkiego wysiłku i ambicji przegrała walkę o to trofeum.\nW 1976 roku pierwszy zespół pod wodzą trenera Stanisława Olearnika zdobył awans do III- ligi.\nW nagrodę, wraz z zespołem juniorów, udał się na obóz letni do Bułgarii, do m. Oazis koło Burgas. Dużą pomoc w organizacji wyjazdu udzielił ówczesny dyrektor zakładu II Armii Wojska Polskiego- Jerzy Mysior, a także Stanisław Słowakiewicz – kierownik klubu. Funkcję prezesa Klubu pełnił wówczas Stanisław Chrzan. Była to najdłuższa kadencja trwająca od roku 1976 do roku 1990. Tak długo jeszcze nikt tej funkcji nie pełnił, bo aż 14 lat. W roku 1976 po odejściu trenera Olearnika ponownie posadę trenera objął Leszek Kluźniak. Sensacją było wówczas utworzenie zespołu piłkarskiego kobiet. Były to pracownice zakładu im.II Armii Wojska Polskiego. Trenerem tej drużyny i jej twórcą był Janusz Zjawin p.s.„złota nóżka”. W roku 1977 Adam Działo został zawodnikiem II ligowego zespołu „Moto-Jelcz” Oława, będąc jej kapitanem przez wiele sezonów.\nKolejne dwa dziesięciolecia to wciąż okres świetności klubu. Zespół notował wtedy udane występy w IV i III lidze, niejednokrotnie odgrywając w niej znaczące role. W latach 80-tych ponownie uzyskaliśmy awans do III ligi. W meczu u siebie z rywalem zza miedzy „Lechią” Dzierżoniów wygraliśmy 1:0, bramkę z rzutu karnego zdobył Kazimierz Jurkowski. Wyróżniającymi się wówczas zawodnikami byli: Leszek Brożek, Jerzy Buczyński, Zbigniew Zalech, Roman Markowski, Antoni Lubieniecki, Bogdan Karaś i Zbigniew Konopka. Sekretarzem klubu l był wspaniały Stanisław Słowakiewicz. Trenerem drużyny był Leszek Kluźniak.\nTrzeba zaznaczyć również, że w klubach II ligowych grali również niektórzy nasi zawodnicy tacy jak: Zbigniew Kubiak w Zagłębiu Wałbrzych, Zbigniew Owczarek w Gwardii Szczytno, Jerzy Miller w „Moto-Jelcz” Oława oraz Jerzy Rączka w „Hutniku” Kraków. Natomiast Andrzej-Tomasz Owczarek został pozyskany przez KS„Polar” Wrocław.\nNiestety, wraz z początkiem XXI wieku, podobnie jak wiele innych dolnośląskich klubów i nasz klub odczuł zmiany gospodarcze.\nOd roku 1990 do 1998 prezesem klubu zostaje Janusz Cąber, natomiast w-ce prezesami Zbigniew Skowroński oraz Zbigniew Owczarek. W roku 1994 trenerem był Wiesław Pisarski, który dostał zadanie utrzymania zespołu w III lidze. Pozyskujemy z Legnicy bramkarza Bogdana Terefelko oraz Piotra Juraszka z Piławy Górnej. Drużyna utrzymuje się w III lidze.. Natomiast w sezonie 1994-95 zajmuje najwyższą czwartą pozycję. Kierownikiem drużyny był Kazimierz Pakosz. Zespół występował wtedy w następującym składzie: bramkarze; Bogdan Terefelko, Tomasz Koguć, Grzegorz Leś. Zawodnicy: Jacek Szydłowski, Jerzy Buczyński, Marek Myśliński, Jacek Bielecki, Andrzej-Tomasz Owczarek, Marek Sota, Bartłomiej Świątek, Piotr Juraszek, Jacek Wiechowski, Robert Samek, Marek Ogrodowicz, Daniel Chęciński, Maciej Pakosz, Krzysztof Zając, Tomasz Kudyba, Mirosław Samek, Robert Nazimek, Marcin Ronowicz, Sebastian Szteke, Robert Szostek.\nPóźniej trenerami pierwszego zespołu byli: Kazimierz Dzigoński, Adam Działo, Wiesław Pisarski oraz Józef Urbanowicz.\nW styczniu 1997 pan Zbigniew Skowroński pełniący wówczas funkcję prezesa zakładów BZPB im. II Armii Wojska Polskiego im.”Bielbaw” przekazał obiekty sportowe Urzędowi Miasta Bielawa. Obiekty te od 1946 do stycznia 1997 roku były własnością w/w zakładu.\nW latach dziewięćdziesiątych do Bielawy powrócił Jerzy Buczyński, który wcześniej występował w III ligowej „Viktorii” Wałbrzych. Także pozyskaliśmy dwóch nowych zawodników tj: Radosława Roztockiego a także Marka Nowickiego z Rawicza. Trenerem był wówczas Kazimierz Dzigoński. Kierownikiem drużyny Kazimierz Pakosz. Funkcję prezesa Klubu od roku 1998 do 2000 pełnił Leszek Florian. W 1999 roku w ramach dobrej współpracy z trenerem reprezentacji Polski juniorów, Marek Baranowski otrzymał powołanie do kadry. Trenerami naszej drużyny byli wówczas: Zbigniew Górecki i Leszek Dulat.\nPo zakończeniu gry w drużynie Jerzy Buczyński zostaje trenerem pierwszego zespołu. We wrześniu 2000 roku odbyło się zebranie członków Klubu w celu połączenia się z Klubem Sportowym „Błękitni” Owiesno- co też nastąpiło. Klub nasz zaczął występować pod nazwą „Bielawianka-Błękitni”. Prezesem Klubu został Zbigniew Rak były burmistrz Miasta, a członkami zarządu zostali: Jerzy Wyrzucki ówczesny prezes „Błękitnych”Owiesno, Adolf Szczerbień, bracia Jerzy i Stanisław Gładyszowie, Stanisława Rak, Zbigniew Owczarek, Tadeusz Dzigoński, Stanisław Gładysz, Adam Pajda, Artur Wójcik.\nZespół pod wodzą Jerzego Buczyńskiego zdobywa I miejsce\nw grupie wałbrzyskiej i w walce z drużyną „Iskra” Kochlice( mistrz legnicki) awans do III ligi. Był to piękny prezent drużyny w 55 rocznicę powstania Klubu. Zespół nasz występował w składzie; bramkarze: Damian Sadyś, Adam Rzepski, Kamil Skalski, zawodnicy: Remigiusz Markowski, Jacek Szydłowski, Marek Baranowski, Jacek Bielecki, Krzysztof Zając, Jarosław Starczewski, Wojciech Gandurski, Jarosław Rapacz, Patryk Hałaczkiewicz, Tomasz Owczarek, Tomasz Kowalski, Bartłomiej Świątek, Daniel Chęciński, Mirosław Samek, Daniel Szostek, Sławomir Roczniak, Łukasz Koselski, Wojciech Działo. Kierownikiem drużyny był Zbigniew Odzimkowski.\nW ramach współpracy z SMS Łódź pozyskaliśmy zawodnika Edwarda Kołodziejczyka ( byłego wychowanka z Nowej Rudy). Mimo dużego zaangażowania działaczy i zawodników, szybko jednak opuściliśmy III ligę. A graliśmy w grupie z takimi zespołami jak: „Piast” Gliwice, Bielsko- Biała, „Concordia” Knurów, „Polonia” Bytom.\nPo spadku do IV ligi nasz zespół opuścił Daniel Chęciński i Tomasz Owczarek, przenosząc się do KS „Orła” Ząbkowice. Natomiast najlepszy nasz snajper Robert Samek odchodzi do „Pogoni” Oleśnica a Bartek Świątek do „Lechii” Dzierżoniów. Pozyskaliśmy natomiast bramkarza z „Lechii” Dzierżoniów –Andreja Zabijakina.\nW czerwcu 2002 roku zmarł po długiej chorobie w Niemczech nasz wychowanek, były reprezentant kraju, a później bramkarz FC KOLN Jacek Jarecki- miał zaledwie 44 lata. Pochowany został w rodzinnym mieście.\nOd lutego 2003 roku do listopada 2004 prezesem klubu zostaje Jerzy Wyrzucki, natomiast trenerem Zbigniew Soczewski. Trenerami później w tym okresie byli ponownie: Jerzy Buczyński, Wiesław Pisarski, Aleksander Papiewski, Ryszard Mordak, Andrzej Lubieniecki i Marek Pyziak.\nOd chwili spadku z III ligi tj. od roku 2002 doznaliśmy wiele porażek, co spowodowało spadek drużyny do ligi okręgowej.\nW listopadzie 2004 roku odbyło się zebranie Sprawozdawczo-Wyborcze członków klubu. Na prezesa wybrano Andrzeja Hordyja v-e burmistrza, a jego zastępcami zostali: Stanisław Działo i Marek Runowicz. W roku 2005 funkcje trenera ponownie obejmuje Jerzy Buczyński, który osiąga bardzo dobre wyniki i zespół awansował do IV ligi.\nPóźniej trenerem zostaje Józef Urbanowicz były zawodnik „Zagłębia” Wałbrzych. Kierownikiem Klubu zostaje Zbigniew Owczarek, a do pomocy służył mu długoletni działacz Zdzisław Jeżowski. Po rezygnacji z kierownika Klubu Zbigniewa Owczarka funkcję tę przejął były zawodnik Marek Baranowski, który po doznaniu kontuzji zakończył przygodę z piłką.\nW roku 2006 po długiej chorobie umiera pionier naszego futbolu bielawskiego, później trener zespołów młodzieżowych Andrzej Tkaczy, miał 72 lat. Również w grudniu tego roku umiera nagle trener Józef Urbanowicz – miał zaledwie 57 lat. Był zawodnikiem „Zagłębia” Wałbrzych. Taki sam los spotkał naszego długoletniego trenera lekkoatletów, a później kierownika klubu Zdzisława Jeżowskiego, którego pochowaliśmy w Pieszycach\nw styczniu 2007, miał tylko 56 lat. Ten okres dla naszego klubu i działaczy był bardzo smutny. Odeszli od nas tak wspaniali działacze i trenerzy.\nW roku 2007 Walne zebranie podjęło uchwałę o zmianie nazwy w statucie Klubu. I tak od sezonu 2007/2008 KP „Bielawianka-Błękitni”występowała pn. Klub Piłkarski” Bielawianka”. W lutym 2008 roku otrzymaliśmy wiadomość o śmierci byłego naszego wychowanka zawodnika WKS „Śląsk”, długoletniego kapitana drużyny Śląska oraz reprezentanta Polski Zygmunta Garłowskiego, który ostatnio zamieszkiwał w Australii, będąc trenerem jednej z drużyn klubowych tego kraju. Miał 58 lat. Pochowano go we Wrocławiu.\nSezon rozgrywkowy 2008/09 był dla nas niepomyślny, gdyż utrzymaliśmy się w lidze okręgowej na 11 miejscu. Pocieszające było dla nas tylko to, że Tomek Boczkowski został królem strzelców zdobywając 23 bramki. W 2009 odwiedził nas nasz wychowanek Janusz Góra-były zawodnik WKS „Śląsk” Wrocław i reprezentacji kraju. Obecnie przebywa w Niemczech. Ostatnim jego klubem był SV Ulm Bundesliga.\nPo 7 latach gry w KS „Orzeł” Ząbkowice powrócili do naszego zespołu: Daniel Chęciński i Tomasz Owczarek. W styczniu 2009 roku odbywa się Walne Zebranie Sprawozdawczo- Wyborcze. Fotel prezesa przypadł Danielowi Dubasowi. Wiceprezesem został Zbigniew Owczarek. Dotychczasowy prezes Marek Runowicz wszedł w skład Zarządu wspólnie ze Stanisławem Działo, Tadeuszem Popielarzem, Ireneuszem Rogalskim oraz Wacławem Beckiem.\nW dniu 8 października 2010 roku dokonano zmiany nazwy w statucie Klubu na Stowarzyszenie Klub Piłkarski „Bielawianka”\nOsiągamy sukces w rozgrywkach pucharowych w sezonie 2009/10 zdobywamy Puchar Prezesa OZPN Wałbrzych a także Puchar Dolnośląskiego Związku Piłki Nożnej we Wrocławiu. Ponadto drużyna zdobywa mistrzostwo i awans do IV ligi.\nNa 28 meczy zdobyliśmy 71 pkt. oraz bramki 102:22. królem strzelców został Tomasz Boczkowski z dorobkiem 26 bramek natomiast Tomasz Owczarek zdobył 22 bramki. Trenerem drużyny był Karol Ulatowski, a kierownikiem drużyny niezawodny Zbigniew Mika.\nPo zakończonej rundzie jesiennej 2010 roku Mateusz Peroński, zostaje zawodnikiem młodej ekstraklasy WKS „Śląsk” Wrocław.\nW grudniu spotkała nas przykra wiadomość o śmierci naszego długoletniego zawodnika a później trenera naszego klubu Kazimierza Dzigońskiego. Pochowany został w Owieśnie, gdzie mieszkał. Przez wiele lat reprezentował barwy „Górnika” Wałbrzych. Odszedł od nas zbyt młodo.\nRunda wiosenna 2010-2011 dla naszej drużyny rozpoczęła się niezbyt dobrze. Straciliśmy pozycję lidera a mieliśmy 7 pkt. przewagi nad drugim zespołem. Liderem grupy był zespół „Prochowiczanki” Prochowice.\nW kwietniu 2011 roku zmarł nasz były zawodnik a później wspaniały gospodarz klubu: Marian-Zbigniew Kulig. Funkcję gospodarza klubu pełnił przez 30 lat. Odszedł od nas w wieku 85 lat.\nW miesiącu maju 2011 roku pożegnaliśmy długoletniego działacza-księgowego członka zarządu Stanisława Raka. Zmarł nagle, odszedł od nas w wieku 76 lat.\nW Sali Teatralnej MOKiS odbyła się uroczystość 65 – lecia powstania SKS „Bielawianka”. Działaczom i zawodnikom wręczono odznaczenia. Wystawę wspomnień organizował Zbigniew Owczarek przy udziale Kazimierza Aftanasa. Ponadto zorganizowano mecz oldbojów z zespołem WKS „Śląsk” Wrocław. Wygrali goście 3 : 2.Trenerem naszej drużyny był Leszek Kluźniak, a kierownikiem drużyny Jan Rogalski.\nPo tym meczu odbył się mecz naszego I-go zespołu występującego w IV lidze z drużyną „PUMA” Pietrzykowice. Drużyna nasza pokonała gości 5:0 i tym samym zdobyła awans do III ligi, jako drugi zespół w grupie. Pierwsze miejsce zdobyła drużyna „Prochowiczanki” Prochowice. Zespół nasz występował wtedy\nbramkarze: Wojciech Wierzbicki, Marcin Celmer, Jarosław zawodnicy: Rapacz, Mirosław Marszałek, Paweł Ulatowski, Paweł Świerzawski, Paweł Zieliński, Ziemowit Cichocki, Daniel Chęciński, Andrzej –Tomasz Owczarek, Marek Rurarz, Adrian Morasz, Michał Gendera, Rafał Góral, Rafał Rorat, Dawid Jagieła, Tomasz Piątkowski, Paweł Tomaszewski, Tomasz Boczkowski. Kierownikiem drużyny był Zbigniew Mika. Po meczu odbyła się wspaniała feta na stadionie.\nTomasz Boczkowski został królem strzelców zdobywając 27 bramek. Również awans do klasy „A” zdobyła nasza druga drużyna prowadzona przez Tadeusza Popielarza i Krzysztofa Zająca.\nW związku z awansem do III ligi byli nasi zawodnicy mieszkający w Stanach Zjednoczonych oraz Kanady tj: Jan Kowalski, Zygmunt Potocki, Zygmunt Wilk oraz Jerzy Pietraszko zakupili sprzęt sportowy dla pierwszego zespołu.\nW październiku 2011 roku, udając się na zawody piłkarskie z drugą drużyną klasy „A,” zmarł nagle nasz wspaniały kolega, działacz sportowy Jerzy Gładysz, długoletni kierownik pierwszej drużyny. Miał 63 lata. Pozostała po nim wielka pustka.\nOd stycznia 2012 roku funkcję trenera przejmuje Leszek Dulat ( po rezygnacji trenera Ulatowskiego).\nPozyskujemy z Legnicy naszego byłego zawodnika Pawła Ochotę. Nowy sezon rozgrywkowy III ligi 2012-2013 rozpoczęliśmy od porażek i tak po przegranej z drużyną „Polonii” Świdnica 1:5 rozwiązano umowę z trenerem Leszkiem Dulatem. Funkcję trenera objął Jarosław Machowski. Na wniosek prezesa wycofano z rozgrywek drugi zespół oraz drużynę ligi dolnośląskiej trampkarzy.\nRundę wiosenną 2013 rozpoczęliśmy bez naszego króla strzelców Tomasza Boczkowskiego oraz Andrzeja- Tomasza Owczarka, którzy zakończyli grę w naszym klubie.\nZespół wówczas występował w następującym składzie: Janiczak, Rapacz, Kopeć, Kaczmarek, Morasz, Reszczyński, Niewiadomski, Jagieła, Ślepecki, Chęciński, Góral, Paweł Zieliński, Tomasz Zieliński, Ochota, Prokop,\nW czerwcu 2013 roku Zbigniew Owczarek przekazał kierownikowi Klubu Markowi Baranowskiemu sześć piłek adidasa, które zostały zakupione przez byłego naszego zawodnika Zbigniewa Pankowskiego mieszkającego w Kanadzie. Liderem III ligi naszej grupy został zespół UKP „Lechia” Zielona Góra. Nasza drużyna zajęła siódme miejsce w tabeli na 30 meczy zdobyliśmy 43 pkt. bramki 46:42. Barwy naszego klubu zmienił: Paweł Ochota odchodząc do „Lechii” Dzierżoniów, natomiast Daniel Chęciński do Nowej Rudy.\nNa koniec rundy jesiennej III ligi 2013 roku zajęliśmy 13 pozycję. Na 18 meczy zdobyliśmy 18 pkt. co dawało degradację do niższej klasy rozgrywkowej. Lecz ze względu na reorganizację utrzymaliśmy się w trzeciej lidze.\nDo rozgrywek przystąpiliśmy w następującym składzie; bramkarze: Krzysztof Słonecki, Kacper Bosacki( Polkowic) zawodnicy: Jarosław Rapacz, Janusz Kaczmarek, Adrian Morasz, Damian Chmielewski, Michał Łaski, Dawid Rosicki (z Wałbrzycha) Łukasz Łużny( z Widzewa), Marcin Kopeć, Seweryn Ślepecki, Adrian Niewiadomski, Kamil Kot, Rafał Góral, Dawid Włodek (pozyskany z Lechii Dzierżoniów), Michał Nacfalski, Damian Olejnik, (SMS Łódź) Kamil Kuska, (Pieszyce) Tomasz Zieliński, Piotr Prokop, Mateusz Szuszwalak. Trenerem był Jarosław Machowski, kierownikiem drużyny Zbigniew Mika. Na zakończenie rozgrywek groził nam ponownie spadek. Lecz ze względu na brak chętnych w rozgrywkach tej klasy, komisja rozgrywek postanowiła utrzymać nasz zespół w III lidze. Prezes Daniel Dubas postanowił złożyć rezygnację z tej funkcji włącznie z wiceprezesem Siódmakiem.\nFunkcję p.o prezesa przejął Marek Baranowski, powołując na trenera Tomasza Zielińskiego z Ząbkowic. Kierownikiem drużyny w dalszym ciągu był Zbigniew Mika.\n28 czerwca zmarł nagle nasz długoletni zawodnik, trener Leszek Kluźniak, miał 82 lata. Żegnało go wielu piłkarzy, działaczy tego klubu. Był jednym z najstarszych zawodników naszego klubu, pochodził z Częstochowy.\nSezon rozgrywkowy rozpoczęliśmy od przegranego meczu derbowego w Dzierżoniowie z „Lechią” 3:1 później szło już nieco lepiej.\nWe wrześniu 2014 roku ze Stanów Zjednoczonych (Kent) przyjechał nasz były zawodnik Jerzy Pietraszko, który zorganizował spotkanie byłych piłkarzy naszego klubu. Spotkanie to odbyło się na terenie zbiornika „Sudety” „U KAROLA”- Była chwila wspomnień.\nSezon rozgrywkowy rundy jesiennej 2014/15 w rozgrywkach III ligi był dla naszego zespołu tragiczny. Na 18 zespołów zajęliśmy 15 miejsce.\nW marcu 2015 roku odbyło się Walne Zebranie Sprawozdawczo-Wyborcze Klubu. Powołano nowy skład Zarządu. Prezesem został Czesław Szewczyk, wiceprezesem ds. org. Dariusz Sznajder, wiceprezesem ds. sportowych Zbigniew Owczarek, sekretarzem Dawid Włodek, członkiem ds. współpracy z zespołami młodzieżowymi Remigiusz Markowski. Kierownikiem klubu został Marek Jończy. Trenerami zespołów młodzieżowych zostali: Jacek Bielecki oraz Krzysztof Zając.\nPo wysokiej przegranej z drużyną „Polonii” Świdnica, Zarząd podziękował trenerowi Zielińskiemu za dotychczasową współpracę i w jego miejsce powołano Alberta Połubińskiego z Dzierżoniowa. Mistrzem grupy III ligi została drużyna Formacji Port 2000 Mostki, która mimo zdobycia pierwszego miejsca zrezygnowała z walki\no awans do II ligi. Nasza drużyna na 18 zespołów zajęła 15 miejsce, co spowodowało degradacją do IV ligi. Oto końcowa część tabeli:\n„Piast” Karnin 34 mecze 34 pkt. 31:62\n„SKP” Bielawianka 34 32 34:70\n„Bystrzyca” Kąty Wrocławskie 34 25 33:69\n„Dąb” Przybyszów 34 20 32:83\n„Polonia” Trzebnica 34 20 20:116\nW miesiącu lipcu pożegnaliśmy również wspaniałego kolegę, byłego długoletniego zawodnika, wspaniałego obrońcę Bogdana Bakalarza. Miał 67 lat. Żegnało go wielu kolegów z zielonej murawy. Również w tym miesiącu otrzymaliśmy wiadomość o tragicznej śmierci byłego naszego zawodnika i jego żony Michela Nykiela-zginęli poza granicami naszego kraju.\nSezon rozgrywkowy jesień 2015/16 zaczynamy z wieloma problemami. Wielu zawodników po spadku naszego zespołu opuściło nasz klub. Trenerem drużyny pozostał Albert Połubiński, kierownikiem drużyny Zbigniew Mika, masażystą Marcin Miernicki.\nbramkarze: Tomasz Majewski, Tomasz Pełka zawodnicy: Michał Łaski, Patryk Chrapek, Adrian Morasz, Adam Tyc, Damian Chmielewski, Adrian Jasiński, Bartłomiej Kędziora, Dominik Murszewski, Sebastian Mroczek, Paweł Soboniak, Piotr Prokop, Mateusz Szuszwalak, Adrian Niewiadomski.\nNa 16 drużyn naszej grupy w chwili obecnej zajmujemy 13 miejsce. Ostatni mecz z drużyną AKS Strzegom z 28 listopada br. został przełożony na 26.03.2016 roku. Tabela przedstawia się następująco:\n„SKP” Bielawianka 16 meczy 17 pkt. 15:20\n„Polonia” Trzebnica 17 16 32:52\n„Włókniarz” Mirsk 17 14 23:48\n„BKS” Bolesławiec 17 1 13:63\nDo niższej klasy rozgrywkowej spadają 4 zespoły. Musimy więc powalczyć.\nW dniu 28 listopada 2015r odbyło się podsumowanie rundy jesiennej. Liczymy na odbudowanie się zespołu w rozgrywkach wiosennych.\nPrzed zbliżającymi się Świętami Zarząd otrzymał wiadomość o nagłej śmierci byłego naszego zawodnika Wiesława Kędzi. Ostatnim jego klubem była „Arka” Gdynia, tam też go pochowano. Miał 65 lat.\nRównież w dniu 14.12.2015r pożegnaliśmy długoletniego działacza naszego klubu Marka- Maurycego Bieleckiego, miał 77 lat. Odszedł od nas wspaniały człowiek i działacz sportowy.\nOpracował : Zbigniew Owczarek


Sushi Sky, Toronto - recenzje restauracji - TripAdvisor\nToronto — wszystkie restauracje Restauracje w pobliżu obiektu Sushi Sky\nrestauracje włoskie (dla rodzin) w lokalizacji East End\nWszystkie miejsca warte uwagi w: Toronto Atrakcje w pobliżu obiektu Sushi Sky\nKanada Ontario Toronto Toronto Restauracje Sushi Sky\nNr 979 wśród 6 950 Restauracje w lokalizacji Toronto $$ - $$$\nJapońska, Sushi, Azjatycka 478 Yonge St, Toronto, Ontario, Kanada+1 416-969-8988Strona internetowa\nPokaż też MapaSatelitarna Aktualizacje mapy są wstrzymane. Przybliż, aby zobaczyć zaktualizowane informacje. Wyzeruj przybliżenie Trwa aktualizowanie mapy… Wróć do mapy Omówienie 3,5 Liczba recenzji: 81Doskonałe13%B. dobre59%Średnie14%Złe6%Okropne8%Teraz otwarte11:30 - 23:00N12:00 - 23:00Pn - So11:30 - 23:00Wszystkie godziny KUCHNIE Japońska, Sushi, Azjatycka CENA $$ - $$$OCENY ObsługaJedzenieWartośćAtmosferaLOKALIZACJA 478 Yonge St, Toronto, Ontario, KanadaWszystkie szczegóły Ulepsz to ogłoszenieCzy w tej restauracji są serwowane dobre posiłki bezglutenowe?Tak Nie Nie wiem Czy w tej restauracji są serwowane dobre posiłki dla wegetarian?Tak Nie Nie wiem Czy ta restauracja oferuje udogodnienia dla osób niepełnosprawnych?Tak Nie Nie wiem Czy ta restauracja jest odpowiednia na kolację?Tak Nie Nie wiem Czy ta restauracja jest odpowiednia na lunch?Tak Nie Nie wiem Czy ceny w tej restauracji należą do średnich?Tak Nie Nie wiem Czy w tej restauracji można zjeść brunch?Tak Nie Nie wiem Czy w tej restauracji są serwowane dobre posiłki dla wegan?Tak Nie Nie wiem Czy w tej restauracji jest dostępna bezpłatna sieć Wi-Fi?Tak Nie Nie wiem Czy w tej restauracji można zamówić dania z dostawą?Tak Nie Nie wiem Dziękujemy za pomoc! Zanim się wylogujesz, opisz swoje wrażenia. Napisz recenzjęRecenzje (81)Oceny podróżnych Doskonałe1B. dobre13Średnie5Złe0Okropne1Typ podróżnegoRodzinyParyWyjazd w pojedynkęBiznesowaZnajomiOkres roku Mar–majCze–sieWrz–lisGru–lutJęzyk Wszystkie języki polski (20)angielski (68)francuski (3)Więcej języków Język polski (20)angielski (68)francuski (3)holenderski (3)włoski (3)portugalski (2)hiszpański (1)norweski (1)Zobacz opinie podróżnych: 1 z 10 wśród 20 recenzji\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNieMichael AToronto, Kanada10517Zrecenzowano 26 maja 2017 Mój sprawdził plan wejścia okolicy restauracjaWięcejJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNieRomzSuzyMississauga, Kanada8314Zrecenzowano 14 kwietnia 2017 z urządzeń przenośnych Dobre szybko japońskie jedzenieWięcejJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNierudysterrToronto, Kanada7742Zrecenzowano 10 kwietnia 2017 To dobre miejsce na szybki lunch.Jak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNieTony IMontreal, Kanada10037Zrecenzowano 1 marca 2017 Szybka i przyjazna porze obiadowej sushiWięcejJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNiesprocaToronto, Canada197Zrecenzowano 1 marca 2017 Wszystko, co można zjeść niebaJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNieDenys C6Zrecenzowano 20 lutego 2017 dobry stosunek jakości do ceny wszystko, co można zjeśćJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNieCyndy SToronto, Kanada11245Zrecenzowano 20 stycznia 2017 z urządzeń przenośnych ZadowolonyJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNiePaul N24076Zrecenzowano 25 listopada 2016 z urządzeń przenośnych Tylko sushi i wszystko, co można zjeść w okolicy: dobry stosunek jakości do cenyWięcejJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNie114RainerOakville, Kanada21092Zrecenzowano 31 października 2016 z urządzeń przenośnych Ok na lunchJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNieDon_K_KingstonKingston, Kanada446209Zrecenzowano 21 października 2016 Tanie sushi Sprawia Średnia posiłkiWięcejJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nPoprzednieNastępne12Trwa aktualizowanie listy... W okolicy Pobliskie restauracjeSecond CupLiczba recenzji: 28 w odległości 0,01 km The Captain's BoilLiczba recenzji: 71 w odległości 0,01 km Wendy'sLiczba recenzji: 30 w odległości 0,01 km Pobliskie atrakcjeMaple Leaf GardensLiczba recenzji: 125 w odległości 0,31 km Church StreetLiczba recenzji: 79 w odległości 0,32 km Toronto Police MuseumLiczba recenzji: 45 w odległości 0,19 km The CarluLiczba recenzji: 15 w odległości 0,19 km Pytania i odpowiedziUzyskaj szybką odpowiedź od pracowników i klientów obiektu Sushi Sky.Uwaga: pytanie zostanie opublikowane na stronie Pytania i odpowiedzi.Weryfikacja: Wskazówki dotyczące publikacjiPrześlij\n478 Yonge St, Toronto, Ontario, Kanada Lokalizacja:


Iluzja grzechu - Aleksandra Marinina - książka – Ravelo – tania księgarnia\nKsięgarnia Ravelo.pl > Książki > Literatura piękna > Sensacja, kryminał, thriller > Iluzja grzechu\nwydawca: W.A.B.data wydania:30 marca 2016 oprawa: miękka liczba stron 496\nAudiobook na CD\t CD-MP3 34.90 zł 21.62 zł\nWydawca: W.A.B.Data wydania:30 marca 2016 Oprawa: miękka, 496 stron\nPełny opis książki – Aleksandra Marinina "Iluzja grzechu"\nnumer produktu: 100406604\nKsiążki > Literatura piękna > Sensacja, kryminał, thriller > Aleksandra Marinina - Iluzja grzechuKsiążki > Literatura piękna > Powieść zagraniczna > Aleksandra Marinina - Iluzja grzechu\nPrzeczytaj recenzje książki – Aleksandra Marinina "Iluzja grzechu"\nAleksandra Marinina to świetny wybór na znakomitą powieść gatunkową. Autorka przez wiele lat pracowała jako prawnik i zajmowała się kryminologią. Nazywana jest "rosyjską Agathą Christie", co już jest najlepszą rekomendacją.\n"Iluzja grzechu" to kolejna seria zabójstw, makabryczny proceder i trudne śledztwo Nasti Kamieńskiej…\nDodaj recenzję produktu "Iluzja grzechu"\nNa co cię stać w obronie własnej tożsamości? W Południowych Królestwach, zróżnicowanych i skłóconych dominiach, niektóre kobiety widzą przyszłość. Ich Przewodnikami zostają mężczyźni, którzy przeszli długie szkolenie i niebezpieczne rytuały. W Diogorii – krainie skomplikowanych...