Widziałem na łąkach tego nienormalnego Artura. Podchodził żurawie. Blisko dały mu podejść, musiał je skubany jakoś oswoić.\nBasia Żaczek miała jedenaścioro rodzeństwa, dziewięć sióstr i dwóch braci, wystarczająco dużo, żeby mogła znikać niezauważona, żeby do obiadu nikt jej nie szukał. Na dworze pachniało zawsze krowim łajnem, obora stała tuż obok domu i krowy przechodziły przez podwórko dwa razy dziennie, rano w drodze na pastwisko i późnym popołudniem, kiedy pełne i obrzmiałe wracały na wieczorne dojenie, stąpając gęsto i niezgrabnie, obijając otwartą bramę, w którą wciskały się wszystkie naraz, rycząc bezmyślnie i napierając na siebie lśniącymi, czarno-białymi bokami, wzbijając w górę tumany żółtego pyłu, który nie chciał opadać i wisiał w powietrzu aż do zmroku, zatrzymując w sobie spocony zapach zwierząt i amoniaku. Rano, kiedy Basia wstawała krów już nie było, brama stała zamknięta, kurz dawno opadł na suszące się pod domem pranie. Szła do kuchni posmarować kawałek chleba masłem. Nad okrągłym stole, zakrytym wytłaczaną w kwiaty ceratą, wisiał lep. Wielki, jasnobrązowy jęzor, pełen ruszających się, półmartwych much, które konały powoli, podczas gdy Basia stawiała czajnik na gaz. Nikt jej nie zaczepiał, nie pospieszał i nie zmuszał do pracy. Mogła pić spokojnie gęstą od cukru herbatę, odbijać szklanką brązowe, ciepłe kółka na ceracie, a potem rozmazywać po stole lepką wilgoć, wytyczać wskazującym palcem słodkie ścieżki, do których zlatywały osy.\nUrodziła się osiem lat po bracie, który miał być ostatnim dzieckiem państwa Żaczków. Tak jak starsze siostry odziedziczyła po matce mocną, ciężką budowę, grube, solidne łydki i masywne uda, które z wiekiem miały się pokryć gruzełkami błękitno-fioletowych żylaków. Tak jak one mogłaby pracować w lecie, kiedy zamykano szkołę, pomagać przy żniwach, pielić ziemniaki w polu, ale była najmłodsza, była pod ochroną i nie musiała śpieszyć się jak tamci, tylko w koszuli nocnej, na bosaka, przechodziła sztywno przez próg i siadała na pomalowanej olejną farbą ławce, czekała. Duży, solidny, poniemiecki dom, piętrowy, o podwójnych, zaokrąglonych u góry oknach i spadzistym dachu stał w samym środku wsi, tuż przy szosie, na ostrym zakręcie tak, że samochody i przechodnie pojawiali się tylko na chwilę, można ich było zobaczyć wyłaniających się nagle zza obory i niknących po chwili za rogiem ogrodzenia. Basia czekała w napięciu, zaciskając wargi, nie spuszczając wzroku z bramy. Co parę sekund, jednostajnym, zawsze identycznym ruchem zgarniała włosy, odsłaniając drobną, szczurzą twarzyczkę o rozszerzonych oczach. Skręcała włosy w węzełek na karku i opuszczała rękę, pozwalając im rozsypać się natychmiast po plecach i policzkach i znowu zgarniała je systematycznie, raz po raz przesuwając dłonią po czole, ruchem pełnym zmęczenia, niepodobnym do małej dziewczynki, tak, jakby poświęcała się porządkowaniu fryzury z apatyczną rezygnacją starej kobiety, przyzwyczajonej do bezcelowości codziennych wysiłków. Basia nie była świadoma tego, że powtarza gesty matki i starszych sióstr, że nauczyła się wzdychać ciężko siadając, chodzić powoli szanując każdy krok, nie marnując energii pochylać się statecznie, podpierając ręką plecy. Nie obchodziło jej zresztą jak wygląda, ani jak się porusza, chciała tylko żeby przyszedł. Wiedziała, że przyjdzie, zawsze przychodził.\nI w końcu był tam. Szedł ulicą w tym swoim szarym garniturze, który dostał kiedyś od księdza i którego nie zdejmował nigdy, nawet w porze największych upałów, kiedy zakładał marynarkę wprost na gołe ciało. Szedł dziwnym, pełnym zachwiań i niekontrolowanych, gwałtownych ruchów krokiem. Stawiał długie nogi sztywno, jakby były pozbawione stawów, drewniane protezy. Wymachiwał chudymi rękami. Głowę przekrzywiał zawsze na jedną stronę, a osadzone blisko siebie oczy biegały niespokojnie, kreśląc nierówne linie pomiędzy niebem, a kominami domów. Nigdy nie patrzył w dół, może nie mógł opuścić głowy, a może nie chciał po prostu przyglądać się swoim roztańczonym długim stopom, które go nie słuchały i ciągle zbaczały raz w lewo, raz w prawo, zamiast trzymać się prostej. Wyglądał jak przerażony dziki ptak, którego ktoś złapał i uwięził, i który bije powietrze skrzydłami w bezradnym wysiłku, próbując się uwolnić i przelecieć przez kraty klatki. Basia patrzyła w skupieniu jak chybocze się i podskakuje niezgrabnie po drugiej stronie ulicy, na tle cętkowanego cieniami lip cmentarnego muru, jak potyka się o własne nogi, zatrzymuje, zawisa nad krawężnikiem tuż przy szosie i znowu powraca do serii ptasich podskoków, aż w końcu znika za zakrętem. Wstała powoli i weszła do domu, miała jeszcze dziesięć minut, żeby się ubrać i włożyć buty, zanim tamten wyjdzie ze sklepu.\nWracał, zobaczyła jak wychodził zza zakrętu. Mogła teraz pobiec szybko przez ulicę i dalej, piaszczystą, źle ubitą drogą, która pięła się przez chwilę w górę, prostopadle do szosy, a potem, zaraz za pocztą skręcała prawo i jeszcze wyżej, aż na leżący za wsią wał przeciwpowodziowy. Wbiegła na wzniesienie, szybko, szybko, łapiąc dla równowagi twarde, plastikowe w dotyku gałązki żarnowca, szarpiąc je gwałtownie i osypując na ziemię drobne, jaskrawożółte kwiatki. Stanęła na szczycie i spojrzała w dół na wieś, niecałe dwieście domów, nowych, betonowych sześcianów, i starszych chat, ze spadzistymi dachami, na ogrodzone drewnianymi płotami, wyszczypane przez kaczki kwadraty podwórek, cętkowane białymi kreskami bielonych drzew owocowych, błotniste, upstrzone ptasim łajnem obejścia, każde z drewnianą ławeczką i uwiązanym do budy psem, po jednym na dom, sprawiedliwie, na brązowo-złote o tej porze roku pola opadające łagodnie w dół, za ostatnimi zabudowaniami, aż do granatowo-zielonej linia lasu na horyzoncie. Niebieska, niepokojąco wyraźna pręga szosy przecinała wieś na pół ostrą granicą, a na niej dygotał i chwiał się szary człowieczek w rozpaczliwym, chaotycznym tańcu, pełnym absurdalnych podskoków i wzdrygnięć. Mogła odetchnąć i iść dalej spokojnie. Wspinając się na wał wyprzedziła go zdecydowanie, wiedziała, że ich drogi zejdą się tuż przy jeziorze, niedaleko krzyża, zaraz za wybrukowanym kocimi łbami jarem i leszczynowym zagajnikiem. Poczeka tam na niego, jak co dzień. Usiądzie na kamieniu, tuż za krzyżem, podciągnie nogi pod brodę i zaciśnie ręce na kolanach, powstrzymując z całych sił chęć ucieczki, kiedy będzie ją mijał, kiedy kuśtykając i kręcąc głową przejdzie tuż obok, bełkocząc do siebie pozbawione sensu słowa, patrząc na nią tym swoim niespokojnym ptasim wzrokiem, ale jej nie widząc, chociaż każdego dnia starała się usiąść trochę bliżej. Boi się, myślała. Trzeba go oswoić, to długo trawa. Szła powoli, zarośniętą ścieżką wśród chwastów i dojrzewających krzaków jeżyn. Przesunęła dłonią po wysokich źdźbłach traw, a potem zerwała i roztarła w dłoni kawałek piołunu i nie spuszczając uważnego wzroku z odległej figurki na szosie, pochyliła głowę, żeby poczuć gorzki zapach pierzastych liści.\nZBO-CZE-NIEC, zboczeniec, tak krzyczały za nim inne dzieci, zboczeniec, albo down. Dorośli już nie krzyczeli, nawet przestali rozmawiać o nim i o tej dwójce staruszków, która go tu przywiozła siedem lat temu, przyzwyczaili się, pogodzili z tym, że przechodził codziennie przez wieś i tylko ci, co stali pod sklepem, rozstępowali się przed nim niechętnie, w ponurym milczeniu i czasem któryś z mężczyzn rzucił przekleństwo na jego widok, albo pluł na ziemię i odwracał się pogardliwie. Kobiety przestały plotkować i zwoływać zebrania, odkąd ksiądz zadecydował, że oni tu zostaną, że będą mogli wybudować sobie tę chatkę, do której nikt się nigdy nie zbliżał, daleko za wsią, wśród drzew, tak żeby nie było jej widać, żeby nikt nie musiał się wstydzić, że oni tu mieszkają. Powiedział, że wypędzanie ich byłoby obrazą Boga, chociaż przecież wszyscy doskonale wiedzieli, że obrazą Boga było to, że oni chodzili po ziemi, że dotarli aż nad jezioro w swoim wieloletnim marszu wzdłuż rzeki, bo wcześniej żadna wieś nie chciała się zgodzić na to, żeby zostali, a ich historia wyprzedziła ich o wiele kilometrów i dlatego, kiedy docierali do kolejnych miejscowości, ciągnąc za sobą taczki z tymi brudnymi węzełkami i tekturowymi pudłami, pełnymi śmieci, zastawali zawsze milczących, upartych mężczyzn przy pierwszych zabudowaniach, a za nimi tłum rozkrzyczanych kobiet i musieli iść dalej, zatrzymując się tylko na chwilę, na parę tygodni najwyżej, jeżeli w ogóle pozwolono im zostać. Usiadła na brzegu parowu porośniętego trawą. Kiedy tamci dotarli do wsi była bardzo mała, więc nie zostały jej w pamięci burzliwe zebrania mieszkańców, krzyki kobiet i przekleństwa mężczyzn, ani ten dzień, kiedy ksiądz w końcu wyszedł z plebani, przeszedł wieczorem, oświetloną żółtymi latarniami ulicą, aż do jednopiętrowego budynku szkolnego, żeby potem wejść z trzaskiem do wyłożonej boazerią świetlicy i popatrzeć w ich zaskoczone, odwrócone ku drzwiom twarze.\n– Dosyć – powiedział wtedy. – Wystarczy.\nI posłuchali go, rozeszli się do domów, pojedynczo albo parami, mijając go, kiedy stał cały czasy w otwartych drzwiach, aż do momentu, kiedy jako ostatni wyszedł ze świetlicy Łukasz Wojda, który był zakrystianinem i z którym wrócił potem do domu, tą samą drogą, wysadzaną latarniami i kwitnącymi drzewami dzikich morw. Więc nie wiedziała o nich zupełnie nic, bo tamtej nocy spała już dawno w swoim drewnianym, dziecinnym łóżeczku, tuż obok starszej siostry, która została w domu, żeby jej pilnować.\nHistorii związanych z wsią, nikt nie musiał opowiadać, żeby wiedzieli o nich wszyscy, od najmłodszych dzieci począwszy, tych, które nie mogły jeszcze bawić się same i brudne i znudzone siadywały grzebiąc patykami w piasku przed domami, albo goniły syczące gęsi i ogłupiałe kury wzdłuż drucianych siatek, za którymi zamykano ptaki, aż do głuchej, garbatej pani Katarzyny, która co niedziele wystawała w kościelnej bramie, zawinięta w wełnianą chustę, podparta na lasce, zwisająca nad różańcem, którego niebieskie, plastikowe paciorki przesuwała w powykręcanych, brązowych od ziemi palcach. Basia wiedziała po prostu, chociaż nie pamiętała, żeby ktokolwiek opowiadał jej kiedyś, żeby matka, albo siostry wyjaśniły, co to znaczy zboczeniec, albo down, wiedziała, że człowiek-ptak urodził się ze związku dwojga ludzi, którzy nie powinni, nie mogli mieć dzieci, nie dlatego, że mieli już innych mężów, albo żony, bo przecież pani Ryłko rozwiodła się i wyszła drugi raz za mąż, a potem urodziła jeszcze trójkę zupełnie zdrowych chłopców, a Agnieszka ze starego PGR-u w ogóle nie miała męża, a jej mała córeczka nie przypominała pisklęcia, była różowa, gruba i całkowicie ludzka. Tamta dwójka mieszkających nad jeziorem staruszków nie mogła zostać małżeństwem, ponieważ dużo wcześniej, od samego początku, związana była innym rodzajem więzów, więzów, których nie można było zmienić ani zerwać, a ze związku brata i siostry nie rodzą się dzieci, tylko ludzie-ptaki, uwięzieni na ziemi, niedoskonali, pozbawieni skrzydeł i rozumu nieszczęśnicy.\nSpóźniła się, kiedy wybiegła z parowu, już go nie zobaczyła, minął krzyż i znikną wśród martwych kikutów sosen, które zgniły i obumarły, bo przez ostatnie lata rzeka wylewała każdej wiosny i topiła ich korzenie w brudnej, mętnej wodzie, stojącej aż do początków czerwca, kiedy słońce było już na tyle silne, żeby ją wysuszyć. Powinna się zatrzymać, tuż przed biało-burymi, pozbawionymi liści pniami. Nikt ze wsi nie chodził tędy. Ich świat kończył się, urywał nagle przy drewnianym krzyżu, za nim ciągnęła się niedozwolona, obca strefa, aż do pomostu i łąki należącej do Żaczków, jakiś kilometr dalej. Tymczasem szła przed siebie jak zahipnotyzowana, błotnistą dróżką, wśród trzcin i kęp ostrych, ciemnozielonych traw o brązowiejących brzegach, poprzez niewielkie, płytkie kałuże, aż do wysypanej żwirem dróżki, w dębowym zagajniku. Chatka stała na pozbawionej trawy polance i nie była to nawet chatka, tylko barak raczej, zbudowany z blachy falistej, kawałków skradzionych na polach płotów i tektury, kryty papą z otworem zasuwanym kawałkiem foli zamiast drzwi i ciemnym, wyciętym w blasze oknem. Podchodziła coraz bliżej, ignorując kury, które gdacząc z oburzenia odskakiwały jej spod nóg, a potem wyciągnęła rękę i odsłoniła folię. Ze środka buchną zapach ciepłej zgnilizny i mokrego pierza. Coś zakotłowało się gwałtownie w ciemności, a potem duży, brunatny ptak przefruną nisko nad ziemią, tuż obok jej nóg i poderwał się w górę. Dwa, ciemnoszare, bezkształtne worki poruszyły się niespokojnie na ułożonym ze szmat barłogu. To oni, pomyślała Basia. To ci staruszkowie. Ale gdzie on się podziewa?\nOpuściła rękę. Odchodząc usłyszała jeszcze nerwowe szepty i pochrząkiwania z głębi chatki. Minęła blaszaną balię, stos zebranych na opał gałęzi i porzucone drzwi od małego fiata, z rozbitą szybą i rdzewiejącymi zawiasami. Siedział tam w kucki, tuż przy zwalonym, zarośniętym mchem pniu, w swoim szarym garniturze i skórzanych, czarnych butach, grzebał w błocie razem z kurami, rozgarniał długimi, spiczastymi palcami patyki, przewracał grudki ziemi w poszukiwaniu robaków, a potem podniósł głowę i po raz pierwszy ją zobaczył. Zastygł w bezruchu, a potem odskoczył w tył bulgocząc i skrzecząc, i pewno zniknął w chaszczach porastających brzeg jeziora, ale Basia już tego nie wiedziała, bo biegła pędem w stronę przegniłych sosen i dalej aż do krzyża, na wał przeciwpożarowy i do poczty. Wróciła do domu o zmierzchu i weszła już zupełnie spokojna, do pełnej kobiet kuchni, w krąg ich postękiwań i narzekań, zapachu potu i gotowanej kapusty, gdzie nad stołem wisiał lep z martwymi muchami, a matka ściskała między grubymi udami garnek z wodą, do którego siostry wrzucały obrane na kolację kartofle. Nic się przecież nie stało, pomyślała. Po prostu zmienił się, staje się coraz bardziej ptasi, to normalne, nie trzeba było się tak bać. Usiadła i podparła głowę na rękach.\n– Gdzie byłaś? – spytała bez większego zainteresowania jedna z sióstr.\n– Zjedz szybko kolację i kładź się, jutro wstajesz wcześnie, dosyć tego lenistwa, pojedziesz z nami w pole. Idą deszcze, każda para rąk się przyda.\nBasia wstała nie śpiesząc się. Lunatycznym, powolnym krokiem przeszła przez kuchnię, przesuwając po drodze ręką po każdym napotkanym przedmiocie, aż w końcu dotarła do drzwi sypialni. I tak jej nie obudzą, zapomną jutro, jak zawsze. Kiedy kładła się spać usłyszała, że ojciec wraca od krów.\n– Widziałem na łąkach tego nienormalnego Artura – powiedział. – Podchodził żurawie. Blisko dały mu podejść, musiał je skubany jakoś oswoić.\nTej jesieni, pomyślała zasypiając. Już tej jesieni z nimi odleci.


Kulinarny Stary Ratusz z tradycją\nJesteś tutaj:Kultura Kulinarny Stary Ratusz z tradycją\nwtorek, 17 grudnia 2019 15:50\nW miniony poniedziałek po raz pierwszy w instytucji kulturalnej przy ul. Chrobrego rozeszły się najprawdziwsze zapachy potraw związanych z nadchodzącymi świętami.\nW ramach hasła przyświecającego grudniowi tj. tradycji, w Starym Ratuszu odbywa się szereg działań związanych z tą tematyką. Nie da się jednak ukryć, że wraz z nadchodzącym Bożym Narodzeniem spotkania te są powiązane w tym kierunku i tak też było 16 grudnia.\nTego wieczoru w jednej z sal Starego Ratusza odbył się projekt kulinarny pn. „Tradycja w kuchni. Spotkanie połączone z degustacją potraw tradycyjnych”. Do udziału w nim zaproszono kilka restauracji z Gniezna i okolic, m.in. Dobry Browar, Stella Piccolo, Hotel Restauracja Słowianin czy Pizzeria Retro. Na stołach pojawiły się takie potrawy, jak pierogi, makaron z makiem, barszcz z pasztecikami, ryba czy - na deser - tiramisu. Każdy, kto przybył na spotkanie, mógł osobiście porozmawiać z twórcami, a przy tym zasięgnąć przepisu na konkretne przygotowane danie. Jak można było zauważyć, inicjatywa przyjęła się ze smakiem.


Biszkopt Z Ananasem Galaretką I Bitą Śmietaną - Smaker\nPrzepisy na temat: biszkopt z ananasem galaretką i bitą śmietaną\n...pianę, pod koniec dodać 100 g cukru. Mąkę, mąkę ziemniaczaną i proszek do pieczenia przesiewać na ubitą pianę i razem z mielonymi migdałami delikatnie wmieszać. Okrągła formę (26 cm) wyłożyć papierem i wylać na nią masę. Piec w nagrzanym do 175 st. piekarniku przez 25-30 minut. Odstawić do ostudzenia. 12-16 malin odłożyć do dekoracji. Biszkopt przekroić, blaty skropić likierem, dolny posmarować...\nArtykuły na temat: biszkopt z ananasem galaretką i bitą śmietaną\n...z pozostałych jajek utrzeć z twarogiem, resztą cukru, śmietaną. Połączyć ze skórką otartą z cytryny, budyniem w proszku oraz rodzynkami. Białka ubić na pianę. Delikatnie wymieszać z masą serową(...) wierzchu ciasta ułożyć plasterki limonki (wcześniej sparzyć skórkę). Zalać galaretką cytrynową. Wstawić do lodówki do stężenia. Serowiec z morelami Składniki na 12 porcji: 25 dag masła, 2 jajka, 20\n...folią) i wstaw do lodówki na 20 min. Dno blachy możesz dodatkowo wyłożyć biszkoptami, zaś wierzch pianki - połówkami truskawek. Następnie rozprowadź na piance tężejącą galaretkę i całość odstaw do(...) do krojenia tortu). Zaraz po wykrojeniu serca foremkę trzeba usunąć. Dzięki temu serduszka będą kształtne, a brzegi deseru równe i gładkie. 4. Udekoruj deser wcześniej odłożoną i schłodzoną bitą...\ndeser z jednego jajka\nsalatka z cykorii i jajek\nbrownie z masą z białej czekolady\nkarp pieczony w piekarniku przepis\nfilet z indyka z rękawa\nnajlepsze przystawki na przyjęcia\nciasto orzechowe proste bez miodu\nczosnek niedźwiedzi przepisów\nsałatka z łososia z puszki ryż\nsurówka z kapusty pekińskiej z sosem\nsałatka awokado suszone pomidory\nszybka i łatwa zebra\nsos chili sama papryka przetwory\nciasto bez cukru i mąki\nprzepis na łatwe i dobre pączki


Sozialistische Musterstadt - 50-lecie Halle-Neustadt: Goethe-Institut Polen\n50-lecie Halle-Neustadt Wzorcowe miasto socjalistyczne\nHalle-Neustadt | © Julius Lukas\nW 1964 roku, a więc przed półwieczem, położono kamień węgielny pod jeden z największych projektów budowlanych w powojennych Niemczech. W Halle-Neustadt, na przykładzie osiedla dla robotników kombinatu chemicznego, Niemiecka Republika Demokratyczna chciała zrealizować ideę modelowego miasta socjalizmu.\nW chwili, gdy NRD odchodziła w przeszłość, prawie jedna trzecia jej obywateli mieszkała w blokach z wielkiej płyty. Kierując się ekonomicznymi i ideologicznymi przesłankami, decydenci socjalistycznego państwa faworyzowali budynki konstruowane na bazie betonowych prefabrykatów, skutkiem czego w prawie każdym wschodnioniemieckim mieście wzniesiono osiedla wielkopłytowe. Jednak ten twór, który od roku 1964, pod kierownictwem Richarda Paulicka, powstawał na zachodnich obrzeżach miejscowości Halle an der Saale w Saksonii-Anhalt, jawił się jako urbanistyczny ewenement. Neustadt nie było bowiem jednym z wielu osiedli mieszkaniowych, lecz właściwie zupełnie nowym miastem. W jego wieżowcach i blokach mieli żyć robotnicy pobliskiego kombinatu chemicznego.\nCentralne ogrzewanie i własna łazienka\nW Neustadt postanowiono zrealizować pewną społeczną wizję: miasto idealne - funkcjonalne i nowoczesne, odpowiadające potrzebom mieszkańców i oddziałujące na nich ideologicznie. Profesor socjologii Peer Pasternack uważa, iż Neustadt było pomyślane jako „wzorcowy element projektu społecznego”. To założenie urbanistyczne budowano zgodnie z zasadami socjalizmu i miało ono stymulować rozwój socjalistycznego etosu. Chciano, aby w Neustadt wszyscy żyli w jednakowo dobrych warunkach, bo zaprojektowano je jako alternatywę dla miast świata kapitalistycznego, w których dzieli się mieszkańców na biednych i bogatych.\nArchitektów obowiązywały różne wytyczne projektowe, np. w każdym mieszkaniu tylko jeden pokój mógł mieć północną wystawę. Budynki sytuowano w sposób zapewniający optymalne nasłonecznienie i starano się, aby ciągi komunikacji samochodowej przebiegały poza terenem mieszkalnym. Ważną zasadą było skracanie dystansów: w czasie 11 minut szybka kolejka dowoziła robotników na teren zakładów chemicznych Buna und Leuna, a droga z mieszkania do przedszkola trwała przeciętnie trzy minuty. W czasie wolnym mieszkańcy mieli wypoczywać w parkach i na innych terenach zieleni, które zajmowały aż 42% powierzchni miasta. W starych, nieodnawianych dzielnicach miast rzeczą zupełnie normalną były lokale ogrzewane piecami węglowymi i pozbawione własnych toalet, natomiast w Neustadt funkcjonowało centralne ogrzewanie, a każde mieszkanie miało własną łazienkę.\nDeprecjacja osiedli wielkopłytowych\nZ powodu komfortowych warunków, mieszkania w Neustadt były bardzo pożądane. Ten, kto się tam osiedlił, uważał się za obywatela uprzywilejowanego. Po położeniu kamienia węgielnego w roku 1964, w Neustadt przez wiele lat ciągle wznoszono nowe osiedla. Miasto rozrastało się i w latach osiemdziesiątych liczyło prawie 100.000 mieszkańców. Pokojowa rewolucja w roku 1989 skutkowała jednak upadkiem NRD, co pociągnęło za sobą polityczne decyzje, które zahamowały dalszy rozwój projektu modelowego miasta socjalizmu.\nPo przełomie politycznym budownictwo wielkopłytowe – tak hołubione przez socjalistyczne państwo – odsądzano od czci i wiary. W tym kontekście Peer Pasternack mówi nawet o „fali dyskryminacyjnej, skierowanej przeciwko poenerdowskim osiedlom mieszkaniowym”, które postrzegano jako symbol NRD i konsekwentnie deprecjonowano. W październiku 2000 r., w magazynie „Der Spiegel” blokom wielkopłytowym poświęcono artykuł, który nosił tytuł „Pomoże tylko dynamit”.\nStatystyki demograficzne również świadczą o negatywnym stosunku ludzi do tego budownictwa. „Halle-Neustadt było prototypem planowo rozkwitającego socjalistycznego miasta w NRD, a w bardzo krótkim czasie stało się prototypem bezplanowo marniejącego miasta na terenie landów wschodnich”, podsumowuje Pasternack. Mieszkańcy zaczęli się wyprowadzać: najpierw młodociani, potem także wykształceni i nieźle zarabiający członkowie klasy średniej, którzy zapragnęli wrócić do centrów miast, gdzie po roku 1990 rozpoczęto restaurowanie starych budynków. W Neustadt pozostali przede wszystkim pierwotni lokatorzy, którzy kiedyś uważali, że życie tutaj jest przywilejem. Pojawili się również nowi mieszkańcy: ludzie mogący sobie pozwolić jedynie na niskie czynsze w neusztadzkich blokach.\nZe 100.000 mieszkańców w czasach rozkwitu, dziś w Neustadt pozostało niespełna 45.000. Przez długi czas brakowało przyszłościowych koncepcji, ale ostatnio dość intensywnie dyskutuje się na temat dalszego funkcjonowania robotniczego miasta. Wachlarz pomysłów obejmuje powstanie dzielnicy artystów, a nawet wykorzystanie rolnicze. Dla urbanistów zasadnicze znaczenie ma jednak sam wizerunek Neustadt. Trzeba zneutralizować odium z lat dziewięćdziesiątych i spopularyzować zalety. Bo przecież cechy, które przed laty pozytywnie wyróżniały Halle-Neustadt, są w cenie i dziś: dużo zieleni, dobra infrastruktura i mieszkania w rozsądnych cenach. Być może są to atuty, które utrzymają to miasto przy życiu przez następne 50 lat.\nJulius Lukas jest niezależnym dziennikarzem; mieszka i pracuje w Halle an der Saale.\nPublikacje Peera Pasternacka na temat Halle-Neustadt\nBiografia Richarda Paulicka


Gwiazdo-zbiór czy gwiazdozbiór? - JakSięPisze.pl\nGwiazdo-zbiór czy gwiazdozbiór?\nJeden komentarz do “Gwiazdo-zbiór czy gwiazdozbiór”?\nwypadałoby za to podziękować…\nZadaniem naszego serwisu jest możliwie najbardziej przystępne i klarowne przedstawienie czy forma gwiazdo-zbiór jest poprawna oraz szczegółowe objaśnienie jaka jest gwiazdo-zbiór zasada pisowni. Poprzez przedstawienie także form błędnych (w tym konkretnym przypadku rozpatrujemy parę gwiazdo-zbiór czy gwiazdozbiór) nasi czytelnicy otrzymują pełny zestaw informacji, pozwalający uniknąć wszelkich błędów językowych. Nasz słownik JakSięPisze to miejsce, w którym omawiamy zagadnienia takie jak gwiazdo-zbiór definicja, a także wyjaśniamy szczegółowo jak piszemy gwiazdo-zbiór. Dodatkowo umożliwiamy czytelnikom zadawanie pytań językowych do naszej redakcji - w tym oczywiście tych tyczących się poruszanego tu zagadnienia gwiazdo-zbiór czy gwiazdozbiór. Dziękujemy za korzystanie z naszych treści i zachęcamy do pozostawienia komentarza - bo to właśnie czytelnicy są siłą naszego serwisu. Przypominamy również o wbudowanych w nasz serwis mechanizmach sprawdzania pisowni oraz funkcjonalnej wyszukiwarce, w którą w razie niepewności wpisywać można również niepoprawne formy słów.\nNicpoń czy nic-poń\nCiuciubabka czy ciuciu-babka\nCharytatywni czy harytatywni\nNie uwarzacie czy nie uważacie\nPokohał czy pokochał\nPrzywieź ci czy przywieźć ci\nZamierzamy czy zamjerzamy\nTszydziesty września czy trzydziesty września\nKópuje czy kupuje\nZaproponuje czy za proponuje


Satel Integra 64 z ekspanderem CA-64 e - elektroda.pl\nklmmichaelk 16 May 2009 13:20 9804 9\n#1 16 May 2009 13:20\nPotrzebuję Waszej pomocy w ustawieniu mojej centrali. Jak wynika już z tematu jest to Satel Integra 64, problem polega na podłączeniu czujki Crow GBD-II (czujka stłuczenia szyby) podłączonej do ekspandera. Mam takich czujek w domu 7, 2 są podłączone bezpośrednio do centrali i działają bez zarzutu. Kolejnych 5 jest podłączonych do ekspandera i działa wyłącznie sabotaż na nich. Wszystkie czujki są skonfigurowane w taki sam sposób (podłączenie przewodów i rezystorów 1.1k w czujce). Do centrali są podłączone zgodnie z instrukcją instalatora, strona 25, rysunek 18, a do ekspandera zgodnie z rysunkiem 19 na tej samej stronie.\nEkspander został zidentyfikowany prawidłowo i inne wejścia działają. Problem jest wyłącznie w czujkach GBD-II. Prawidłowo działające podłączone do płyty centrali działają jako 2EOL/NC, kiedy ustawiam w ten sam tryb czujki podłączone do ekspandera centrala zgłasza naruszenie wejścia. Brak naruszenia jest po przełączeniu ich w tryb 2EOL/NO.\nMoje pytanie skierowałem do serwisu Satela. W odpowiedzi usłyszałem, że czujki GBD-II są uszkodzone i należy je wymienić. Pytanie jednak, jakie jest prawdopodobieństwo, że 5/7 czujek się uszkodziło i to akurat wszystkie te, które są podłączone do ekspandera. Czujki podłączone do płyty centrali działają, jak już pisałem... Może z Waszym doświadczeniem łatwiej będzie znaleźć rozwiązanie\n#2 16 May 2009 13:52\npodlacz czujki z ekspandera na plyte centrali i sprawdz czy jest w porzadku ? jesli tak to moze po prostu ekspander jest uszkodony... skoro czujniki podlaczone pod plyte dzialaja...\n#3 16 May 2009 14:01\nAle sabotaż jest na ekspanderze wykrywany... (tak przynajmniej wynika z wypowiedzi autora). Jak rozumiem wywołany alarm jest - prawidłowo- sabotażowy.\nSprawdź zasilanie każdej z czujek.\nMam nadzieję, że wejścia ekspandera w centrali oprogramowałeś prawidłowo 2EOL/NC.\n#4 16 May 2009 19:19\nTo w końcu masz sabotaż czy naruszone linie? bo to jest różnica. Sprawdź rezystancje widziane od strony ekspandera. Podłącz rezystory 1,1k do ekspandera w miejsce czujek. Sprawdź zasilania. Podłącz te czujki do płyty centrali. Sprawdź okablowanie,masy.\nTe czujki Crow GBD-II i GBD-PLUS to jeden wielki niewypał! Zamontowałem tego wiele, po prostu masakra. Zdarzały się obiekty gdzie wszystkie szły do wymiany. Fałszywek masa. Wzbudzały się przy głupim stuknięciu, trzaśnięciu drzwiami. Nijak się tego nie dało wyregulować. Typowe uszkodzenie wyglądało tak że przy najmniejszym hałasie albo nawet samoczynnie mrugały wszystkie diody, albo brązowa. Czujka w tym czasie oczywiście naruszona była. W zamian za nie gdy montowałem satela Indigo lub DSC LC-105-GBD problem fałszywek ustępował. Wcale by mnie nie zdziwiło gdyby 5 na 7 czujek padło. Poczekaj na opinie instalatorów którzy je montowali w dużych ilościach.\nAle mimo wszystko posprawdzaj to co napisałem na początku.\n#5 16 May 2009 22:01\nTak dla pewności podaj jaka wersja oprogramowania w Integrze ??\nJak ustawiony jest DIP-switch "8 " w ekspanderze ??\nCzy prawidłowo ustawiłeś wartość rezystora parametrycznego w Dloadx dla ekspandera ??\n#6 16 May 2009 22:31\nRównież stawiam na złą wartość rezystancji ustawioną na ekspanderze\n#7 17 May 2009 23:59\nPrzy podłączonym zasilaniu czujników sprawdź jaki jest stan na wyjściu czujnika, zdarzyło sie mi kiedyś że wyjscie było NO zamiast NC. Drugi wariant jaki mi przychodzi do głowy to złe podpięcie rezystorów i potraktowanie wyjścia alarmu z czujnika jako sabotażowego. Pomiar miernikiem wprost na czujnikach powinien wszystko wyjaśnić. Możesz oczywiście zapytać w Vidiconie czy nie było pomyłki w oznaczeni zacisków.\n#8 21 May 2009 00:27\nHelpful post #8 21 May 2009 00:27\nSprawdź rezystory, czy aby na pewno 1,1 kOhm. Miałem przyjemność poprawiać system, w którym czujki ustawione były na 2EOL/NC z rezystorami 2,2 kOhm. Instalatorowi kolor kresek na rezystorach się pomylił.\nNa początek bateria 9V na zasilanie czujki i miernikiem sprawdź czy na pewno rezystancja jest odpowiednia. W stanie czuwania powinno być 1,1 kOhm. Jak wyłączysz czujkę i włączysz, powinno na chwilę skoczyć na 2,2 kOhm.\nCzemu bateria 9V? Wystarczy do odpalenia i sprawdzenia czujki, a w razie problemów nie puści jej "z dymem". Spróbujcie zewrzeć drutem 0,5 bieguny akumulatora np. od wkrętarki. Efekt widoczny gołym okiem.\nJeśli jest ok, to sprawdź ustawienia czujek. Jest ono dość rozbudowane. W/g instrukcji styki naruszenia w czujce, o której piszesz, są typu Normal Close. Czyli, jeśli dobrze sparametryzowano to ustawienie 2EOL/NC.\nReszta tak jak w instrukcji.\nPonadto sprawdź Tamper.\nJeśli wszystko jest ok, winy szukaj w ekspanderze.\nZmieniono obrazek w/g słusznej uwagi moderatora (na poprzednim błędnie oznaczyłem zasilanie czujki, swoją drogą sam nie wiem z jakiej przyczyny), oraz w/g sugestii kolegi wpat.\ngbd2.pdf Download (92.57 KB)\n#9 21 May 2009 06:56\nJeśli chodzi o rysunek kolegi speed99mail to ideowo TMP do Com, Relay do Z1. Oczywiście tak również będzie linia widziana dla centrali.\n#10 23 May 2009 17:40\nDziękuję za zainteresowanie tematem i podpowiedzi. Wszystkie prawie sprawdziłem\nOkazało się, że podłączenie zasilania czujek jest jakby odwrotne na płycie centrali i w ekspanderze. Po zamianie biegunów wszystko działa wyśmienicie.\nJeszcze raz dziękuję za pomoc!!\nSimilar topics to satel Integra 64 z ekspanderem CA-64 e\nDzięki za pomoc. Już wszystko mniej więcej sobie poukładałem. Mam jeszcze jedno pytanie odnośnie zasilania. W moim zestawie będzie Integra 64, 3 man... (7)\nWitam, Proszę o pomoc, posiadam napęd bramy garażowej Nice Spin 21 i chciałbym podłączyć do niego ekspander Satel acx-210 tak aby za pomocą pilota... (2)


CENNIK SEO KOSÓW LACKI\nStrony internetowe Kosów Lacki ⭐ Projektowanie i budowa ⭐ Ponad 10 lat doświadczenia ⭐ biuro@sfeo.pl ⭐ Otrzymaj darmową wycenę! biuro@sfeo.pl 794 129 377 Agencja SEO\nKosów Lacki, TANIE noclegi, noclegi w CENTRUM. Baza noclegowa z Polski i zagranicy: kwatery, hotele, pensjonaty, noclegi. Porównaj oferty i zarezerwuj nocleg.\nKosów Lacki/Tychy wrzesień 1590,00 zł/t Kosów Lacki/ 1600,00 zł/t Tychy październik cena netto loco magazyn skupującego cennik firmowy, 2019-08-23 1570/1580\nAdam Jerzy Witkowski - bardzo dobry stomatolog z miasta Kosów Lacki. Sprawdzaj opinie i umawiaj wizyty w największym serwisie z lekarzami w Polsce. Umów wizytę u Adam Jerzy Witkowski, stomatolog w mieście Kosów Lacki - Opinie, informacje kontaktowe, usługi i ceny.\nWiejska 7, Kosów Lacki, Polska . Telefon kontaktowy. telefon 25 787 19 69 faks 25 787 19 67 . Właściciele . Dariusz Zakrzewski dariusz.z@zakrzewscy.pl . Janusz Zakrzewski janusz.z@zakrzewscy.pl. Dyrektor Zakładu . Władysława Grabska wladyslawa.g@zakrzewscy.pl. Sekretariat ...\nWymiana kompletnego sprzęgła w mieście Kosów Lacki – skorzystaj z wyszukiwarki Motointegrator, przejrzyj bazę serwisów samochodowych, sprawdź cenniki oraz opinie i umów wizytę przez internet.\nNagrobki Kosów Lacki. Witam Państwa! Nazywam się Krzysztof Woźny i chciałbym przedstawić ofertę nagrobków prezentowanych przez naszą firmę. Przede wszystkim chciałbym Państwu nadmienić, iż od 2006 roku zajmuję się profesjonalnym projektowaniem nagrobków w technologii 3D i jest to moja pasja.\nCennik turbiny Kosów Lacki • Skorzystaj z usług 1 mechaników w Kosowie Lackim i napraw swoją turbosprężarkę. Zajmujemy się także: Regeneracją pompowtryskiwaczy Regeneracją wtryskiwaczy. Sklep z wtryskiwaczami i pompowtryskiwaczami Common Rail Bosch, Delphi, ...\nPOZYCJONOWANE STRON SKOKI


Twoje anulowanie newslettera powiodło się.\nSzkoda, że nie chcesz już otrzymywać naszego newslettera. Twój adres został usunięty z naszej listy mailingowej i nie będziesz już otrzymywać od nas żadnych biuletynów w przyszłości.\nWylogowałeś się przez pomyłkę?\nNie ma problemu! Oczywiście w każdej chwili możesz ponownie zarejestrować się do newslettera DENIOS i bezpłatnie korzystać z licznych korzyści. Tutaj dowiesz sie więcej.\nTo cię ominie: nasz newsletter zawiera nie tylko najnowsze informacje o produktach, ale także wiele interesujących faktów i porad ekspertów dotyczących codziennej praktyki - gwarantowane bezpłatnie! Oczekuj ekscytujących studiów przypadku, przewodników informacyjnych, białych ksiąg, infografik, filmów użytkowników i wielu innych.


Manicure gwiazd w Cannes | Milionkobiet.pl\nStrona główna » Uroda » Manicure gwiazd w Cannes\nTagi: Cannes Cannes 2014 manicure\nManicure to bardzo ważny element naszego look'u, dlatego też w tym względzie warto czasem podpatrzeć gwiazdy. Zobaczcie ich manicure na Festiwalu Filmowym.\nDla wielu kobiet, jak i mężczyzn dłonie są jedną z najbardziej seksownych, pociągających części ciała. Pod jednym warunkiem - muszą być zadbane. Oprócz pomalowania paznokci, te powinny być odpowiednio spiłowane, a przy tym mieć również usunięte skórki. Poza tym ważne jest aby dłonie były gładkie, w czym pomoże nam peeling dłoni i odpowiednio nawilżające kremy, których działanie zwiększy zakładanie rękawiczek na noc.\nW manicure też obowiązują pewne trendy, lecz dla kobiet lubiących klasykę znajdują się też ponadczasowe wzory i to właśnie je wybrały gwiazdy na Festiwalu Filmowym w Cannes. Jane Fonda zdecydowała się na klasyczną czerwień. Blake Lively wybrała delikatny manicure w beżowym kolorze, natomiast Zoe Salanda wybrała metaliczny, ciemny kolor.\nKtóry manicure najbardziej Wam przypadł do gustu?


Przeżycia estetyczne można, jak widać z powyższej ułamkowej analizy, sprowadzić częściowo do pewnych procesów i potrzeb osobowości oraz potrzeb przeciwstawiania się samowiedzy,, częściowo zaś do pewnych ogólnych praw wrażliwości zmysłowej i spostrzegania.\nPodobnie jak to jest w odniesieniu do wszelkich (prostych i złożonych) przeżyć, również w zakresie przeżyć względnie zdolności i skłonności do przeżyć estetycznych obok praw ogólnych stwierdzić można prawa typologiczne. Zapewne wszyscy ludzie ulegają kontemplacji estetycznej, ale jej formy bywają u różnych osób różne, a różnice są mniej lub bardziej stałe i typowe. Zgodnie z tym rozróżniono (na różnej platformie ujęte) typy reakcji estetycznych. Przy tym zróżnicowano je rozmaicie, zależnie od przedmiotów przeżyć estetycznych. Innego pokroju są bowiem typowe reakcje na podniety relatywnie proste, np. na kolory, dźwięki, innego na dzieła sztuki. Typy pierwszego rodzaju wiążą się z typologią wyobraźni, spostrzegawczości i pamięci, np. typy słuchowców, wzrokowców. Typy drugiego rodzaju odnoszą się raczej do złożonych reakcji osobowości na dzieło sztuki. Tutaj parę słów o typach drugiego rodzaju.\nR. Muller-Freienfels, autor m. in. książki pt. Psychologie der Kunst (Psychologia sztuki, 1911), jeden z głównych rzeczników typologii psychoestetycznej, rozróżnił dwa podstawowe typy reakcji estetycznych: refleksyjny i wczuwający się. Osoba typu refleksyjnego nie zatraca w kontemplacji estetycznej (sztuki scenicznej, filmu, akcji powieściowej, utworu muzycznego) swej sa- mowiedzy, nie zatapia się w dziele artystycznym tak dalece, aby zgubić dystans między sobą a tym dziełem. Niełatwo ulega wzruszeniom, wynikającym z sytuacji dramatycznej, a miotającym sercami bohaterów. Bez wysiłku potrafi się „zreflektować” i uprzytomnić swoją sytuację, jako widza i słuchacza. Chętnie i prawie mimo woli dorzuca do perypetii scenicznych, powieściowych i muzycznych głos rozumu krytycznego. Każdej chwili potrafi dostrzec aktorów jako artystów i ocenić ich dobrą lub złą grę.\nInaczej jest z osobą łatwo wczuwającą się. Osoba ta „zatapia się” bez reszty w akcji dramatycznej czy muzycznej. Znaczy to, że w kontemplacji estetycznej szybko i „bez reszty” zatraca swą samowiedzę. Często traci nawet poczucie realnego czasu i miejsca, w którym się znajduje. Osoba tego typu wczuwa się głęboko w sytuacje sceniczne bohaterów. Zdarza się przy tym, że nie odczuwa ich jako sceniczne, lecz jako swoiście realne. Wzywając się wnikliwie w życie bohaterów, bierze przy tym zazwyczaj stronę jednego z nich, jako stosunkowo bardziej odpowiedniego do własnych ideałów. Poddaje się prawie bez otamowań wzruszeniom i uczuciom, przeżywanym – domyślnie – przez bohaterów. Uczuciom poddaje się tak dalece, że aż gubi się różnica między uczuciami wobec sytuacji realnych a scenicznych. Głos krytyczny widza względnie słuchacza tego typu nie jest głosem widza, lecz raczej bohatera, tego mianowicie, którego stronę widz wziął za swoją. Widz tego typu źle odróżnia grę artysty od akcji bohaterów, toteż niewiele obchodzą go nazwiska autorów i artystów.


Ustka. Ukradli tonę łososia z zakładu pracy - tvp.info\nUkradli tonę łososia\nłz, kf 30.10.2020, 22:06 |aktualizacja: 22:20\nPodejrzanym grozi do pięciu lat więzienia (fot. Pomorska Pollicja)\nFunkcjonariusze z Komisariatu Policji w Ustce (woj. pomorskie) zatrzymali sześć osób, które wspólnie kradły ryby z zakładu pracy. Policjanci ustalili, że właściciel stracił ponad tonę łososia i poniósł straty w wysokości 56 tys. zł.\nPrzebrany za księdza recydywista okradł jedną z katowickich parafii\nWyjątkową bezczelnością wykazał się 58-letni recydywista, który w ubiegłym roku, w przebraniu księdza okradł jedną z katowickich parafii. Od tego...\nUsteccy policjanci ustalili, że na terenie jednego z zakładów pracy w powiecie słupskim ma miejsce kradzieży ryby. Do przestępstwa dochodziło we wrześniu. Sprawcy ukradli 1040 kg łososia, co dało straty w wysokości 56 tys. zł – informuje Pomorska Policja.\nZajmując się tą sprawą, policjanci prowadzili szeroko zakrojone działania operacyjne, co skutkowało między innymi ustaleniem osób, które mają związek z przestępstwem.\nOkazało się, że kradzieży dopuściło się pięciu mężczyzn w wieku od 21 do 70 lat i kobieta w wieku 22 lat. Wszyscy zostali zatrzymani. Podejrzanym śledczy przedstawili zarzuty kradzieży. Wkrótce wszyscy odpowiedzą za przestępstwo, które zagrożone jest karą do pięciu lat pozbawienia wolności.\n#policja #kradzież #łosoś #ustka #słupsk\nAbp Hoser: ataki na Jana Pawła II są przejawem walki neomarksistów o „nowego człowieka”\nPrzez Polskę przetacza się fala protestów przeciwko wyrokowi TK, którym zobacz więcej\nOpublikowano je w „Annals of Internal Medicine”. zobacz więcej\npią. 06:50\t|Społeczeństwo


TOP 5 - budżetowe divery - Subforum miłośników zegarków - Forum But w Butonierce\nJuly 23, 2015 in Subforum miłośników zegarków\nWielu z nas w trakcie tegorocznych wakacji wybierze się nad wodę, gdzie zegarek będzie narażony na słońce, pot i wodę (często słoną). Prezentujemy listę pięciu zegarków mechanicznych, które doskonale sprawdzą się w takich warunkach, nie rujnując równocześnie domowego budżetu\nChyba inaczej rozumiem pojęcie "budżetowy".\nPrezentujemy listę pięciu zegarków mechanicznych, które doskonale sprawdzą się w takich warunkach, nie rujnując równocześnie domowego budżetu\nW przypadku Tudora mówisz o budżecie 5 letnim?\nJakieś tam doświadczenie w planach pięcioletnich w Polsce jest\nPS. Na Seiko, gdyby nie wakacje może bym sobie nawet i pozwolił\nPatrząc na zegarki, które pojawiają się na stronie chronos24.pl (zegarki luksusowe) to te rzeczywiście są budżetowe.\nNiestety Polska to bardzo biedny kraj, -----------------------------------------------------------------------------------------\nW Niemczech nie ma problemu aby ludzie mogli odłożyć część pensji i kupić zegarek za 2tys. Euro.\nW Polsce muszą walczyć o przeżycie...\nPozostaje żyć marzeniami.\nJako specjaliści w tym temacie moglibyście Panowie zrobić np. cykl artykułów. "Chronos24.pl dla forum BWB", w zakresie wartych uwagi zegarków mechanicznych z jakiś np. dwóch półek cenowych.\nZegarki casualowe, garniturowe, toolwatche.\nNp. Polpora, Seiko, Certina itp.\nEdited July 23, 2015 by mosze\nOcenzurowano - polityki na forum unikamy\nO wszystkich tych markach pisaliśmy i piszemy.\nA wszelkiego rodzaju zestawienia będą sukcesywnie pojawiały się na naszych stronach.\nA czemu zabrakło rodzimego Xicorra Circle? Zaliczył zarówno test nurkowania, przygniecenia butlą, jak i inne obrażenia i dalej chodzi\nA 1,2k to jednak "budżetowo"\nWiem, że może zrobić się zaraz z tego niezły offtop, ale, jako osoba, która była w bardzo biednych krajach, w żadnym razie nie mogę się zgodzić z tezą, że Polska jest biednym krajem.\n- trochę to może zabawne, ale zwłaszcza z "budżetowym" nurkiem za 10 tys. zł na plażę bym uważał. Podczas jednych wakacji nosiłem w takich warunkach Big Mako, i później trochę się pomęczyłem, żeby mikro drobinki piasku wydobyć z różnych szczelin. Tym bardziej szkoda Taga czy Tudora. Najlepiej sprawdzi się tutaj G-shock. Oczywiście wiadomo, zegarki są po to, żeby je nosić, ale zakup za kilka czy kilkanaście tysięcy to jest jakiś wysiłek finansowy i chyba nie jest dziwne, że taki zegarek jest - jak to często mowa w ogłoszeniach o sprzedaży - "noszony z szacunkiem". Skądinąd zresztą większość zegarków nurkowych jest noszona w charakterze desk diver'ów\n- to Top5 trochę takie na odczepnego, nieobecność Orienta, który ma co najmniej kilka fajnych budżetowych modeli (Mako, Big Mako - ostatnio fajna wersja USA, Ray) czy choćby jednego przedstawiciela małych niezależnych brandów jest niezrozumiała. Może to wynika z konwencji zabawy w wybór pięciu zegarków (w końcu na jakąś liczbę trzeba się zdecydować i wtedy zawsze cos z listy wypada), ale taka zabawa nie jest pożyteczna ani dla osób siedzących w temacie (bo i tak o tych pięciu modelach doskonale wiedzą), ani dla laików (bo nie dowiedzą się, ze wybór jest znacznie szerszy)\nMimo całej sympatii do Seiko (sam mam i nosze) zestawienie Tudora i SKX007 w jednej tak krótkiej liście jest delikatnie mówiąc kontrowersyjne.\nA czym się różnią (pomińmy "legendę")?\nZna ktoś inną średnią dotyczącą wszystich zatrudnionych?\nTutaj możesz zobaczyć wszystkie sektory, wybierasz z listy: http://www.pulshr.pl/wynagrodzenia/3,gornictwo-i-wydobywanie.html\nI zakończmy na tym temat.\nWracając do tematu, zainteresował mnie diver Seiko - nie SKX007, a SKX009 - z niebieską tarczą i dwukolorowym bezelem (raczej "Pepsi bezel"). Czy ktoś ma taki zegarek i mógłby go polecić/odradzić oraz wstawić jakieś własne zdjęcia?\nMiałem kilka skx007 i kilka skx009 - zdjęć jest pełno, swoich już nie mam. Ciężko odradzić ten zegarek, jest to jeden z najpopularniejszych diverów na świecie i imo nie ma minusów.\nWykończeniem. Zwróć uwagę na wskazówki (szczególnie metalizowany ranty) w seiko wyglądają dość tanio. Koperta - załamania koperty w Tudorze są bardziej harmonijne. Głębia kolorów na tarczy i bezelu - zdecydowanie plus dla Tudora.\nNie mam na myśli tutaj ewidentnych niedoróbek w Seiko, ale pewna subtelną przewagęTudora. Zarówno w wykonaniu jak i designie.\nA jakbyś mia znowu kupować, to bezel "Pepsi" czy czarny? Kusi mnie kolorowa wersja, ale nie wiem czy nie będzie dziwnie wyglądała na nadgarstku.\nTo co ja mogę polecić z czystym sumieniem - w niskobudżetowej strefie lotów - to Angular Momentum model Ariki. Ma on wielu przeciwników z uwagi na nietypowy design Na pewno nie ma nic z klasyki !\nCzy tarcza w SKX009 różni się naprawdę kolorem od tej w SKX009? Owszem na zdjęciach reklamowych widać ze jest ciemno granatowa, jednak na real foto z zestawieniem obu, ta różnica się rozmywa - są ciemno szare.\nCzekam na przesyłkę z kraju kwitnącej wiśni do kraju kwitnącej lipy z skx007. Jesli wolisz niebieski bezel/tarcze to sprawdz Blue Ray albo Mako. Sam rozważałem tę trójkę, choć bardziej dwójkę Blue Ray vs skx007. Jest jeszcze granatowe sumo, ale obecny kurs $ nie sprzyja nam.\nNajbardziej SKX009 mi do gustu przypadł, zastanawiam się tylko nad 3 kwestiami:\n1. Czy brać na bransolecie\n2. Czy kupienie na Amazonie jeste mądrym (bezpiecznym itp) pomysłem. Bo w autoryzowanych punktach sprzedaży w Polsce nie widziałem SKX009.\n3. Zamawiając z innego kraju jak wygląda sprawa z urzędem celnym?\n1. Kwestia potrzeb. Wersja oyster jest ok, jubilee słaba.\n2. Amazon, ebay, allegro - wszystko jedno. Kwestia ceny.\n3.Jeśli poza ue to plus 23 proc vat i grosze cła, jak dla wszystkich towarów.\nCzemu ten dolar taki drogi... Kupując na pasku, przy obecnym kursie wyjdzie mi ok. 720 zł. To już niezbyt zachęcające. Znacie może sklepy w UE gdzie można dostać SKX009?\nnie znam jednak tego źródła\nNa Massdrop ładny Seiko w przystępnej cenie https://www.massdrop.com/buy/seiko-sea-urchin-snzf-watch\nNom, a jak toś nie ma facebooka i nie chce się rejestrować, aby tylko zobaczyć tę "przystępną" cenę? To ile? No chyba, że dalej trudno napisać


mu. Biorą oni także pod uwagę upodobania przyszłych mieszkańców domu i fakt, w jaki sposób wyobrażają sobie oni centralne ogrzewanie domu. Po dokonaniu wyboru centralnego ogrzewania rozpoczynają się prace mające na celu montaż takiego ogrzewania. Trzeba podkreślić, że jeżeli wybrany zostanie optymalny rodzaj ogrzewania, to takie ogrzewanie w codziennej eksploatacji będzie bardzo tanie. Dlatego wydaje się, że warto podczas budowy domu zasięgać opinii specjalistów nawet, jeżeli dany dom budowany jest bardziej własnymi siłami. Ekologiczne aspekty ogrzewnictwa Ekologia jest bardzo ważna szczególnie ze względu na coraz bardziej destrukcyjny wpływ człowieka na jego środowisko naturalne. W związku z tym, że emitujemy do atmosfery coraz więcej zanieczyszczeń, a w związku z tym zniszczenie środowiska ciągle postępuje, trzeba podjąć działania, które zapobiegałyby takiej destrukcji. Jedną z ważniejszych dziedzin, w których potrzebny jest ekologiczny rozwój jest ogrzewnictwo. Kotły różnego rodzaju są konieczne, aby skutecznie ogrzewać pomieszczenia, jednak trzeba pamiętać o tym, aby nowoczesne urządzenia były jak najmniejszym źródłem groźnych zanieczyszczeń. Jest to bardzo istotne, gdyż dzięki ekologicznemu podejściu w tej sprawie możemy chociaż trochę zmniejszyć negatywne oddziaływanie człowieka na przyrodę. Ogrzewanie szkółW szkołach korzysta się z różnego rodzaju ogrzewania. To, jaki system grzewczy zamontowany jest w szkole w dużej mierze zależy od tego, ile lat liczy sobie budynek szkolny. Dlatego w szkołach wciąż pracują osoby odpowiedzialne za palenia w piecu. Dzieje się tak wówczas, gdy w danej szkole zamontowane jest ogrzewanie węglowe. Poza tym niektóre szkoły korzystają z miejskich sieci ciepłowniczych. Wówczas dyrektorzy szkół nie muszą martwić się o to, że trzeba palić w piecu w okresie zimowym. Wystarczy dobrze sprawdzić grzejniki i odkręcić je przed zimą, żeby w szkolnych pomieszczeniach panowała dobra temperatura. Oczywiście w klasach nie musi być przesadnie ciepło, ponieważ dzieci z zasady do szkoły ubierają się nieco ciepłej.\nKilka faktów na temat ogrzewaniaCo warto wiedzieć o ogrzewaniuKilka faktów na temat ogrzewaniaCo to są nagrzewnice i kilka ciekawych faktów o ogrzewaniuSposoby na ogrzewanie zimowych tarasówJak mieć ciepło w domu, w domku ogrodowym lub w magazynie?O nagrzewnicach - kilka ważnych informacjiPoradnik zimowy - ogrzewanieKilka faktów na temat ogrzewaniaZimowo - kilka ciekawostek o ogrzewaniuKilka faktów na temat ogrzewaniaCo to są nagrzewnice i kilka ciekawych faktów o ogrzewaniuSposoby na ogrzewanie zimowych tarasówTemat na dzisiaj - ogrzewanieRóżne źródła ciepła - porozmawiajmy o ogrzewaniuOgrzewanie problematycznych przestrzeni, takich jak magazynyJak mieć ciepło w domu, w domku ogrodowym lub w magazynie?Ogrzewanie - tego mogłeś nie wiedziećNagrzewnice, kaloryfery, ogrzewanie - kilka cieplych slówOgrzewanie problematycznych przestrzeni, takich jak magazynyKilka słów o cieple - ogrzewanie i nagrzewniceRóżne źródła ciepła - porozmawiajmy o ogrzewaniuJak ogrzać magazyn, domek ogrodowy, zimowy taras?Sposoby na ogrzewanie zimowych tarasówRóżne źródła ciepła - porozmawiajmy o ogrzewaniuOgrzewanie - zimowy niezbędnikZimowo - kilka ciekawostek o ogrzewaniuOgrzewanie - zimowy niezbędnikJak ogrzać magazyn, domek ogrodowy, zimowy taras?Ogólnie o ogrzewaniu


Jesteś tutaj » Strona główna » H » Hyundai\nJaworski-Gajewski to autoryzowany dealer samochodów produkcji koreańskiego przedsiębiorstwa Hyundai. Salon samochodowy Jaworski-Gajewski znajduje się na warszawskich Bielanach. Kupić w nim można kilkadziesiąt przeróżnych typów aut marek Hyundai, zarówno nowych, jak i używanych. Aby zapewnić nabywcom jak największą wygodę, propozycja...\nSklep internetowy prowadzący sprzedaż części do samochodów marek Kia i Hyundai. Części eksploatacyjne i karoseryjne w konkurencyjnych cenach. W ofercie elementy do wszystkich modeli Kia, możliwość sprowadzenia części na zamówienie.\nSklep z częściami i akcesoriami samochodowymi do marek Hyundai i Fiat.\nFirma specjalizuje się w sprzedaży wysokiej jakości klimatyzatorów a także takich elementów jak między innymi pompki, wsporniki i podstawy, kształtki, rury preizolowane.\nJata Autoforte - części samochodowe Fiat\nSklep internetowy w swojej ofercie posiada szeroki asortyment części samochodowych do najpopularniejszych na rynku marek samochodów.


TOP 10 - najlepsze filmy o małżeństwie! - Movies Room\nAutor: Kuba Koisz 26 listopada 2019\nJakie są najlepsze filmy o małżeństwie? Przede wszystkim – szczere, nie zawsze różowe i owijające w bawełnę. Wkrótce w kinach Historia małżeńska, czyli wnikliwa analiza pożycia małżeńskiego w reżyserii Noah Baumbacha, w której popis aktorski dają Scarlett Johansson oraz Adam Driver. To poruszająca, ale i ciepła opowieść, w której małżeństwo walczące ze sobą, próbuje łatać związek terapią małżeńską. Tak oto prozaiczna codzienność płynnie przechodzi w przepychankę sądową. Warto obejrzeć ten film, gdyż jest jednym z najlepszych tegorocznych dramatów. Z tej okazji przygotowaliśmy dla Was ranking najlepszych filmów o małżeństwie. „I że cię nie opuszczę aż do śmierci” ma w nim różny wydźwięk, od szczerego i pełnego znaczenia oraz zadumy, aż do gorzkiego.\n10. Poznaj mojego tatę (2000)\nGreg Focker chce za żonę Pam, ale na drodze staje mu jedna mała sprawa: musi poznać najpierw swoich teściów, w tym pana Jacka, który trochę lubi despotyzm. Jak wypadnie dobroduszny Focker w starciu z twardym charakterem nestora rodziny? Kto nie widział tej komedii, ten niech czym prędzej nadrabia, ale lista najlepszych filmów o małżeństwie ten tytuł wzbogaca również o najlepszy film o teściach. Małżeństwo to przecież umiejętność kupienia serca nie tylko partnera/partnerki, ale również jego/jej rodziców.\n9. Kocha, lubi, szanuje (2011)\nCal Weaver czuj się zdradzony – żona już go nie kocha i znajduje sobie kogoś mniej „pierdołowatego”. Bohater grany przez idealnego w tej roli Steve’a Carella zostaje wzięty na przeszkolenie przez zawodowego uwodziciela Jacoba (Ryan Gosling, a jakżeby inaczej!). Po drodze obaj zaczynają rozumieć, czym tak naprawdę jest małżeństwo, chociaż dochodzą do całkiem przeciwnych wniosków. Cal bowiem zaczyna coraz lepiej czuć się w roli podrywacza, a Jacob… no cóż, niereformowalny bawidamek chyba zaczyna się w kimś zakochiwać. Może nie najlepszy film o małżeństwie, ale na pewno o rozniecaniu w nim ognia.\n8. 40 lat minęło (2012)\nFilm ten ogląda się świetnie jako autonomiczne dzieło, ale należy pamiętać, że jest to kontynuacja Wpadki, tym razem koncentrująca się na małżeństwie Pete’a i Debbie, którzy w oryginale byli postaciami pobocznymi. Jak widzieliśmy we Wpadce już wtedy mieli swoje drobne małżeńskie problemy komunikacyjne. A jak będzie kilka lat później? Czy problemów małżeńskich przybywa? Topka najlepszych filmów o małżeństwie zaczyna się więc pogodnie, choć nie bezrefleksyjnie.\n7. Pan i Pani Smith (2005)\nTen film powstał chyba tylko po to, aby Brad Pitt i Angelina Jolie się w sobie zakochali. Historia dwójki agentów, którzy pod przykrywką rozwiązują różne „szpiegowskie” akcje, a na co dzień udają przykładną rodzinę, jest świetną metaforą terapii małżeńskiej. A co, jeśli nie wiemy o swoim partnerze wszystkiego a brak komunikacji prowadzi do… wybuchów (takich w przenośni i dosłownie)? Albo – gdy emocje są wciąż skrajne, jak nie nudzić się w pożyciu małżeńskim? Nabojami oraz granatami? Przecież muszą być lepsze sposoby.\nTytuł wyjęty z piosenki Leonarda Cohena i tak samo gorzka narracja. Tym razem o rozpadającym się małżeństwo z pięcioletnim stażem. Margot (Michelle Williams) zakochuje się w mężczyźnie, Danielu, co nieco przypomina jej, że można tak, od pierwszego wrażenia właśnie… Tylko że obiektem uczuć nie jest jej mąż, nieco stetryczały przedwcześnie mężczyzna, grany przez Setha Rogena, ale ktoś o wiele bardziej romantyczny. Owszem, wiele lat po sakramentalnym „tak” kobieta znajduje coś, co znowu pompuje krew w jej serce, ale czy tak można? Czy małżeństwa zawsze gasną, a my, jako ludzie, jesteśmy ciągle skazywani na kompromisy? Czy warto iść za głosem serca? Gorzka, ale też nieco kojąca pozycja na naszej liście najciekawszych filmów o małżeństwie.\n5. To skomplikowane (2009)\nMeryl Streep oraz Alec Baldwin wcielają się w małżeństwo, które nie poddaje się prawom prawdopodobieństwa, bowiem mimo rozstania… znowu ze sobą sypiają. Jest w dzisiejszym świecie sprawa nie tylko rzadka, biorąc pod uwagę wspólne, narastające latami animozję, ale wywołująca salwy śmiechu. Małżeństwo w tym przypadku ukazane jest jako budulec trwalszy niż legalne, prawne zakończenie aktu. Zabawne, ale z zadumą podchodzące do kryzysu wieku średniego.\nCo Michelle Williams ma z tymi gasnącymi małżeństwami? Tym razem trudniej ją jednak zrozumieć, obok niej stoi bowiem Ryan Gosling, chociaż film świetnie przedstawia motywy kobiety. Poznajemy małżeństwo Deana i Cindy od początku do gasnącego końca. Widzimy pierwsze randki, pasję, nieskrępowany i piękny seks, a następnie… bolesny, jak to bywa w życiu, zjazd. Piękne kino o tym, że człowiek to jednak musi się napracować, aby być szczęśliwym.\n3. Mężowie i żony (1992)\nWszystkie Allenowskie elementy są tutaj odbębnione: znerwicowani nowojorczycy, intelektualiści, a także kozetka psychoterapeuty. Woody Allen opowiada o dwóch parach amerykańskich małżeństw, które robią rozrachunek swoich relacji. Gdy w tle pojawiają się młodsi partnerzy, a w grę wchodzi nie tylko biologia, ale również zazdrość. Małżeństwa, które się rozstały, postanawiają grać na swoich uczuciach. Trochę śmiesznie, a trochę życiówka.\n2. Sprawa Kramerów (1979)\nSwoisty protoplasta Historii małżeńskich to już czterdziestoletni film-ideał. Dustin Hoffman i Meryl Streep wcielający się w państwo Kramerów postanawia zakończyć swoje małżeństwo, ale owa decyzja jest dopiero początkiem narzekań, wzajemnych animozji oraz cierpienia. W samym środku małe dziecko, będące obiektem sporu sądowego. Wzruszające, prawdziwe, a przede wszystkim aktualne kino Roberta Bentona o tym, że czasami trzeba kończyć sprawy z klasą.\n1. Przed północą (2013)\nJesse i Celine poznaliśmy w dwóch poprzednich filmach Przed wschodem słońca (1995) oraz Przed zachodem słońca (2004). Na początku byli parą zakochanych w sobie studentów w pociągu jadącym do Wiednia. W kolejnym filmie – młodymi ludźmi z sukcesami, którzy spotykają się ponownie i tym razem postanawiają już ze sobą być. W ostatniej części tak zwanej Trylogii słonecznej Richard Linklater ukazuje naszych ulubionych bohaterów już wiele lat po ślubie, gdy uczucie nieco gaśnie, a rzeczy, które były kiedyś piękne, zaczynają irytować. Mimo wszystko, jak to u Linklatera, dobro i poezja wciąż w tym tkwią. Piękne kino o tym, że wszystko musi dojrzewać synchronicznie i wspaniały eksperyment filmowy. Uwaga, aby zrozumieć to piękne małżeństwo, należy obejrzeć dwie poprzednie części! To trylogia idealna!\nBlue Valentine, filmy o małżeństwie, historia małżeńska, komedia małżeńska, Pan i Pani Smith, poznaj moich rodziców\nArticle ID = 97947


Turbopatriotyzm | Książka tygodnia Przeglądu Politycznego\n6 września 2019 przez Ada Nowacka\nPartyjna polityka jest tu zaledwie wierzchołkiem góry lodowej. Popkultura i dzieła starych mistrzów, centra miast i najdalsze peryferia internetu, moda i gry komputerowe… To wszystko pola bitew, na których toczy się dziś walka między dwoma modelami tożsamości. „Mitologia pamięci”, „partyzantka semiologiczna”, „muzeum fantazmatyczne”, „retrotopia” i wiele innych – Marcin Napiórkowski, semiotyk kultury, rozkłada współczesny patriotyzm na czynniki pierwsze. Choć o badanych zjawiskach pisze często z ironią i dystansem, Turbopatriotyzm jest książką pełną szacunku i badawczej ciekawości. Bo bez rzetelnej próby zrozumienia tych, z którymi się nie zgadzamy, nie ma mowy o przekonaniu ich do naszej wizji świata.\nJak ktoś nie pojmuje, co się stało w Polsce, niechaj czyta „Turbopatriotyzm”, pierwej osłupieje, a potem może zrozumie. Zrozumie, że turbopatriotyzm opiera się na przekonaniu o nieustającej walce dobra ze złem, jak w westernie albo komiksie. Krzysztof Varga, wyborcza.pl (3/09/2019)\nMarcin Napiórkowski (ur. 1985) – semiotyk kultury, doktor habilitowany kulturoznawstwa, wykładowca w Instytucie Kultury Polskiej Uniwersytetu Warszawskiego. Zajmuje się mitologią współczesną, pamięcią zbiorową i kulturą popularną. Autor książek Mitologia współczesna (2013), Władza wyobraźni (2014), Powstanie umarłych (2016) i Kod kapitalizmu (2019). Publikuje regularnie w „Tygodniku Powszechnym”. Pisał również m.in. dla „Więzi”, „Znaku” i „Gazety Wyborczej”. Ciekawymi znaleziskami dzieli się na blogu mitologiawspolczesna.pl.\nZwykli ludzie | Książka tygodnia


Ostry dyżur, niezwykłe przypadki (4) - serial dokumentalny\nOstry dyżur, niezwykłe przypadki (4)\n(Untold stories of the ER 7)\nSiódma seria programu ukazującego kulisy pracy lekarzy z ostrego dyżuru. Ich zajęcie należy do najtrudniejszych na świecie. Wiąże się z nim olbrzymi stres i niewyobrażalna wręcz odpowiedzialność, gdyż ceną za każdą minutę zwłoki lub błędną decyzję może być ludzie życie. Spośród wielu historii, których świadkami są pracownicy ostrego dyżuru, autorzy programu wybierają te najbardziej niesamowite i zadziwiające. Lekarze opowiadają także o chwilach zwątpienia, bezsilności, ale i radości, jaką odczuwają za każdym razem, gdy uda im się wyrwać kolejne ludzkie istnienie ze szponów śmierci.\nPacjent cierpi na całkowity zanik pamięci. Mężczyzna, który zażył heroinę, dostaje ataku astmy. Do ratowania mężczyzny z zatrzymaną akcją serca lekarze używają lodu.\nOstry dyżur, niezwykłe przypadki (6) - serial dokumentalny - noc czw./pt., 11 na 12 czerwca 1:00


Oficjalny headset PlayStation - Pulse 7.1- recenzja - VG24.PL\nMyślę, że 1,5 roku użytkowania słuchawek firmownych logiem PlayStation to wystarczajcy czas, aby wystawić im odpowiednią ocenę. Jak więc sprawuje się sprzęt od "niebieskich"? Zapraszam do recenzji.\nDługo zastanawiałem się jak podzielić tę recenzję, aby była jak najbardziej przejrzysta i opowiedziała dokładnie o każdym aspekcie headsetu. Ostatecznie uznałem, że przedstawię Wam ten produkt pod względem:\nNajważniejszą rzeczą jest oczywiście to jak sprzęt gra. Nie jestem jakimś wyjatkowym audiofilem, który słyszy róznice w jakości dźwięku pomiędzy formatem .mp3, a innymi lepszymi formatami, ale to co oferuje ten sprzęt robi naprawdę pozytywne wrażenie nawet na takim laiku jak ja. 7.1, które tak naprawdę jest w cyfrowy sposób przerabianym na bieżaco 2.1 wydaje z siebie czyste dźwięki bez zauważalnych (a właściwie usłyszalnych ;)) szumów, a basy są odpowiednio mocne. Jednakże, słuchawki oferują również masę opcji konfiguracji dźwięku. Za pomocą wgrywania do nich poprzez kabel, spersonalizowanych przez nas lub producentów, motywów możemy modyfikować otrzymywane doświadczenia pod nasze osobiste preferencje. Więcej o tym w późniejszej części tekstu. Co do sprytnie ukrytego mikrofonu – jeszcze nigdy nie spotkałem się z narzekaniem ze strony innych graczy na jakość słyszanego przez nich dźwięku.\nA jak się je "nosi"? Miękka gąbka znajdująca się górnej częsci słuchawek oraz na uszach delikatnie naciska na naszą głowę, więc nie ma poczucia odciśniętego ksztaltu sprzętu na głowie. Dodatkowo, wysokość głosników na naszych uszach można delikatnie regulować w dół i w górę tak, aby sprzęt dobrze przylegał do naszej głowy. Skoro już o wygodzie mowa, nie można nie wspomnieć o tym, że sprzęt ten jest bezprzewodowy. Żadnej plątaniny kabli + bateria w słuchawkach starczająca na około 12h (ładująca się na 100% w 2h) zapewnia odpowiedni komfort w konsolowym graniu lub… pecetowym. Łączność słuchawek z konsolą/kompterem zapewnia mały nadajnik Bluetooth, którego zasięg to około 10 metrów. A co w sytuacji, gdy nasze urzadzenie nie posiada wejścia USB jak np. smartfon, tablet czy… PS Vita? Bez problemu podłączymy słuchawki dołączonym do zestawu kablem jack.\n"Słuchawki jakie są – każdy widzi" czy jakoś tak to leciało… Ale, żeby nie zostawiać tego akapitu tak pustego zwrócę uwagę na to, że widać, iż jest to urządzenie tworzone pod konsole Sony. Liczne loga PlayStation oraz niebiesko-czarny design wpasowuje się w konsolę Sony i raczej będzie zabawnie wyglądał jako urzadzenie stricte kupione do oglądania filmów czy PeCeta.\nWcześniej wspominałem o możliwości modyfikowania dźwięku z słuchawek. Wszystko odbywa się za pomocą specjalnej aplikacji możliwej do pobrania z PSStore na PS4. Aplikacja pomocnicza do słuchawek z mikrofonem – bo tak się nazywa – oferuje np. zmianę mocy basu. Dodatkowo do wyboru mamy gotowe motywy pod gry dostępne na konsoli Sony oraz motywy dostosowane do oglądania danego gatunku filmu – np. 'horror".\nWarto wspomnieć również o tym, iż słuchwaki posiadają możliwość zdalnego kontrolowania tego czy bardziej zależy nam na słyszeniu gry czy może znajomych na czacie głosowym. Opcje zmieniami przyciskami znajdującymi się na obudowie headsetu.\n5. JAKOŚĆ SŁUCHAWEK\nMożna by uznać, że recenzowany sprzęt jest urządzeniem prawie idelanym. Jednakże bardzo on traci punkty w ostatecznym werdykcie ze względu na jakość. Słuchawki są wykonane z plastiku i wiąże się to ze wszystkimi minusami tego rozwiązania. Można usłyszeć jak delikatnie chrupią, piszczą, a z czasem dostrzeżemy na nich takie oto mikro-pęknięcia i zarysowania:\nNie jestem niestety jedynym, który jest deliaktnie zawiedziony ich jakością. Przyznaję, że używam słuchawek bardzo intensywnie, jendakże moje poprzednie słuchawki wytrzymały nienaruszone kilka lat.


Język silniejszy niż miecz – Zwierciadlo.pl\nSeks oralny był normą w starożytności i w kulturach azjatyckich, co opisuje nowa seria książek o tao, tantrze i Kamasutrze, czyli o lądach dla nas nieznanych. Jeśli ktoś już teraz zaczyna czuć niesmak, niech nie czyta dalej. Czasami jednak warto poczuć niesmak, by odkryć smak nowy i nieznany.\n„Jej orgazm najpierw” Iana Kernera to pierwsza książka, jaką do tej pory czytałem, w pełni poświęcona jednej praktyce seksualnej zwanej seksem oralnym. Praktyce omawianej od strony kobiety jako biorcy, a mężczyzny jako dawcy. Mówiąc mechanicznie, to instrukcja obsługi łechtaczki przez język partnera. I pomyśleć, że ten podręcznik ma ponad 200 stron! Hasło książki brzmi: „język silniejszy jest niż miecz”. Główna teza: „Każdy mężczyzna powinien używać swego języka przy zbliżeniu równie biegle, jak wtedy gdy mówi”. Rzecz napisana została ze swadą, gdyż autor lubi metafory i ma soczysty styl. „Podobnie jak podróż Krzysztofa Kolumba w stronę nieznanego twoje spotkanie z łechtaczką doprowadzi cię do odkrycia nowego świata. Tych jednak, którzy nie znają geografii, czeka długa droga”. Książka ma być mapą. Autor wychodzi z założenia, że mężczyźni mniej wiedzą o seksie niż kobiety, nie znają kobiecej anatomii. A czy tak nie jest? Pamiętam, jak przed laty pewna znajoma skarżyła się: „Dlaczego mężczyźni nie wiedzą, gdzie mieszka łechtaczka?”. Odparłem: „Bo nikt ich tego nie uczy”.\nU źródeł powstania książki były osobiste doświadczenia autora, który nie radził sobie przy zbliżeniach, miał przedwczesny wytrysk, wpadał z tego powodu w depresję, myślał nawet o samobójstwie. Twierdzi, że życie uratował mu język: „Byłem seksualnym kaleką, a techniki oralne stały się moją jedyną podporą”.\nKobiecy orgazm jest o wiele bardziej skomplikowany niż męski, jego lont jest długi, ukryty, dlatego potencjał seksualny wielu kobiet zaledwie się tli. Wina leży w nieporadności mężczyzn, którzy często są zainteresowani tylko sobą, ale także w nieśmiałości kobiet, zdarza się, że same nie są świadome możliwości swego ciała. Zresztą wszyscy autorzy przedstawianych książek uczą autoerotyzmu, gdyż aby zbliżyć się do kogoś, najpierw trzeba poznać siebie. (Przy okazji autor „Jej orgazm najpierw” rozprawia się z mitem punktu G, wedle niego to tylko fragment łechtaczki! Podczas gdy autorzy książek „azjatyckich” punkt G traktują nadal osobno i poważnie).\nOkazuje się, że penis nie jest wcale potrzebny do stosunku, nawet często przeszkadza kobiecie w doznaniu rozkoszy, jest mniej subtelny, czujący i poręczny niż język, który nie kaprysi, nie więdnie i którego nie dotyczą zgryzoty przedwczesnego wytrysku. A jednak wiele kobiet skarży się, że przy takiej pieszczocie mężczyznom brak konsekwencji, bywają natarczywi, jak szale cy pędzą ku łechtaczce, atakując ją zbyt gwałtownie. I mało komu zdarza się dokończyć, co zaczął. Przy śmiałości i trafności wielu sądów brakuje mi w tej książce słów o roli języka, który nie dotyka, a tylko mówi – np. pozwala szczerze wyrazić swoje potrzeby.\nZ anatomicznego punktu widzenia penis jest usytuowany mało fortunnie wobec łechtaczki, dlatego Ian Kerner ośmiela się cytować kogoś, kto jednak zapewne trochę przesadził: „Lepiej, gdy mężczyźni zostawią w spokoju ten niedojrzały organ (penis), a skupią się na języku” oraz „Uprawianie seksu przy użyciu penisa jest podobne do próby kaligrafowania grubym markerem”.\nNie tak dawno, w wieku XIX, zagubiono wiedzę erotyczną oczywistą w starożytności, zdeprecjonowano kobiecy orgazm, uważając, że jest niepotrzebny, nawet niezdrowy. W mrokach niewiedzy pogrążono też łechtaczkę, która nie była tajemnicą dla dawnych epok.\nPrzeszłość czasami nas zaskakuje. Seksualne podporządkowanie zawsze było oznaką władzy, zdarzało się, że miało charakter publiczny. Chińska cesarzowa Wu Hu w okresie dynastii Tang wymagała, by urzędnicy państwowi oraz przybywający w odwiedziny dygnitarze składali jej hołd pod postacią seksu oralnego. Stare malowidła przedstawiają piękną cesarzową, która unosi swą ozdobną szatę, a klęczący przed nią panowie przybliżają usta do królewskiego wzgórka. (Oto koszmar senny mężczyzn – przyszła wizja świata, gdy kobiety zdobędą władzę, na co chyba się zanosi, jeśli mężczyźni nie zmądrzeją).\nMożna sądzić, że ta książka jest przede wszystkim poradnikiem dla mężczyzn, ale to cenna lektura dla obu płci. Warto, by kobiety wiedziały, jaki potencjał drzemie w ich ciałach.\nNaprawdę nowe zjawisko to książki, które próbują przełożyć seksualne doświadczenia tradycji Wschodu na nasz europejski język. Do przyswojenia zostały jeszcze co najmniej dwie wielkie tradycje – chi ska oraz indyjska.\nChińska praktyka sztuki miłosnej liczy sobie trzy tysiące lat. W tej kulturze seks traktowany jest nie tylko jako prokreacja, rozkosz, ale przede wszystkim jako najlepszy środek na poprawę stanu zdrowia. Techniki miłosne były udoskonalane przez niezliczone pary w laboratorium życia. Współautorem trzech książek: „Sekretów wielokrotnych orgazmów” [razem z Maneewan Chia, Dougla-sem Abramsem i Rachel Abrams], „Miłosnego potencjału mężczyzny” [z Michaelem Winnem] i „Miłosnego potencjału kobiety” [z Maneewan Chia], jest Mantak Chia, wybitny mistrz i praktyk tao. Czwarta książka „Tantra. Sztuka świadomego kochania” Charlesa i Caroline Muir dotyczy indyjskiej ars amandi, której pierwsze ślady pochodzą sprzed pięciu tysięcy lat! Szybko odkrywamy niezwykłe zbieżności w tao i w tantrze.\nCzym jest taoizm? Tego nie da się wyjaśnić w kilkunastu zdaniach, to system filozoficzny i wielka ilość praktyk. Wchodzimy na obszar tradycji tak odmiennej, że czytelnik na początku czuje się zagubiony. To niełatwe lektury, ale obiecują tak wiele, że warto wejść w ten świat. Problem w tym, że jak wejdzie się płytko, niewiele się zrozumie, a zgłębić uda się tylko dzięki praktyce. W nagrodę podobno jest raj na ziemi i wyborne zdrowie!\nChociaż jestem sceptykiem i nie wierzę w te wszystkie niezwykłości, podczas lektury miałem czasami poczucie, że coś w tym jest, a wiele intuicji tao ma w sobie genialny pierwiastek.\nTao zakłada, że rodzimy się wyposażeni w obfite pokłady energii, które zapewnią nam zdrowie i długie życie. Energia seksualna jest jedyną, którą można zwielokrotnić i ładować nią nasze akumulatory. Tę energię z czasem tracimy, a seks podobno marnotrawi ją szczególnie. Mężczyzna traci energię przez ejakulację, tak mówi zarówno tao, jak i tantra, wyjątkowo wielkim wydatkiem energii ma być orgazm. Należy więc uczyć się, by bezcenna energia nie uciekała na zewnątrz, a szła do wewnątrz, wzbogacając nasze organy. Dlatego tak ważna jest nauka panowania nad swoim orgazmem. Ćwicząc tao, zwracamy strumień kreatywnej energii seksualnej ku naszym narządom, służą temu różne formy seksu i ćwiczenia. Nie jest konieczne zaniechanie orgazmu, ale należy nauczyć się nadorgazmu!\nTaoistyczne seksualne praktyki kobiece noszą nazwę kung fu jajników. Kung fu to nie tylko sztuka walki, ale też życie, ćwiczenie i droga. Kung fu jajników oznacza naukę władania swym ciałem dzięki różnym formom seksu. Wśród wielu ćwiczeń zaskakiwać może praktyka z użyciem jajeczek wkładanych do pochwy albo unoszenie pochwą ciężarków. Te ćwiczenia do niedawna były tajemnicą chińskich władców, sekrety nie wychodziły poza cesarski pałac. Kamienie i jajeczka wkładane do pochwy uczą panowania nad mięśniami gładkimi tego obszaru ciała, co ma zapobiegać ulatnianiu się energii. Pozycje seksualne wpływają na zaopatrzenie organów w energię, one też były tajemnicą chińskich władców.\nW jednym z rozdziałów książki „Miłosny potencjał mężczyzny” znajdziemy praktyczne ćwiczenia. Jest ich wiele, niektóre szokujące, np. na wydłużanie penisa, taoistyczna metoda oddawania moczu, ściskanie pompy odbytowej, także kung-fu języka. W seksie oralnym tao rozróżnia trzy podstawowe techniki: język wężowy, haczykowaty i klepiący. Polecane są treningi z użyciem wiszącej pomarańczy. (Jeśli któraś z was, czytelniczki, podejrzy swego partnera, jak ukryty w toalecie wytrwale strzela językiem w wiszącą poma-rańczę, proszę nie myśleć, że oszalał).\nZ kolei w „Miłosnym potencjale kobiety” znajdziemy liczne rady, jak kobiety mogą sprawiać rozkosz swoim partnerom, a przy okazji poprawić stan zdrowia. Dowiadujemy się, że narządy płciowe, podobnie jak stopy, odwzorowują cały ludzki organizm – uciskanie lub dotykanie pewnych ich fragmentów pobudza określone organy, co ilustrują precyzyjne mapy.\nKamasutrę wydawano u nas już kilka razy, ostatnie przepiękne wydanie Muzy jest jeszcze w sklepach. Około dwóch tysięcy lat temu indyjski poeta Watsjajana w ramach swoich prac religijnych ułożył ten traktat o miłowaniu. W indyjskiej tradycji, podobnie jak w chińskiej, nie oddziela się erotyki od praktyki duchowej. Osobna księga jest dla kobiet i dla mężczyzn, a w każdej znajdziemy po 64 praktyki, czyli pozycje korzystne dla naszej rozkoszy, duszy i zdrowia z komentarzami, poleceniami oraz wyjaśnieniami.\nNa tej właśnie bazie powstał wydany niedawno album „Kamasutra w plenerze” pełny pięknych fotografii. Dowiemy się z niego, jak wzorując się na indyjskiej tradycji, uprawiać seks poza domem. Księga tyleż apetyczna i piękna, co ryzykowna, gdyż seks w miejscach publicznych bywa karany.\nSygnalizuję tylko niektóre problemy obecne w tych książkach gęstych od zaskakujących treści, ale napisanych tak prosto i jasno, jak to możliwe. I nawet jeśli po ich lekturze nie staniemy się wyznawcami tao i tantry czy Kamasutry, na pewno odkryjemy zaskakujące rejony erotyki, z pożytkiem dla jakości naszego życia.\nWedle tao i tantry cała nasza cywilizacja jest pozbawiona harmonii, żyjemy w stresie, tracimy wielkie ilości bezcennej energii na głupstwa, kochamy się niefachowo i chaotycznie. Dlatego naszą epokę nazwano erą ciemności. Wiele w niej świateł, więcej niż kiedyś, ale też więcej mrocznego zagubienia.\nIan Kerner „Jej orgazm najpierw. Poradnik dla myślących mężczyzn”, wyd. I, Jacek Santorski & Co 2004; Mantak Chia i Maneewan Chia „Miłosny potencjał kobiety”; Mantak Chia i Michael Winn „Miłosny potencjał mężczyzny”; Mantak Chia i Maneewan Chia, Douglas Abrams i Rachel Carlton Abrams „Sekrety wielokrotnych orgazmów”; Charles i Caroline Muir „Tantra. Sztuka świadomego kochania” – wszystkie Jacek Santorski & Co Agencja Wydawnicza 2006; Michelle Pauli „Kamasutra w plenerze”, Muza SA 2006.\nTomasz Jastrun 11 marca 2021


Przychód z najmu lokalu mieszkalnego, a rozliczanie kosztów uzyskania przychodu w ramach prowadzonej działalności gospodarczej zwolnionej z płacenia VAT-u - mikroPorady.pl - Biznesowe wsparcie z najlepszej strony\nPrzychód z najmu lokalu mieszkalnego, a rozliczanie kosztów uzyskania przychodu w ramach prowadzonej działalności gospodarczej zwolnionej z płacenia VAT-u\nZapytanie: Przychód z najmu lokalu mieszkalnego, a rozliczanie kosztów uzyskania przychodu w ramach prowadzonej działalności gospodarczej zwolnionej z płacenia VAT-u\nProwadząc działalność gospodarczą może co do zasady rozliczyć wydatki związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa, czyli, kolokwialnie mówiąc, „wrzucić je w koszty”. Aby mieć możliwość zakwalifikowania danego wydatku do kosztów uzyskania przychodu, wydatek ten musi być definitywny (bezzwrotny), właściwie udokumentowany, rzeczywiście poniesiony przez podatnika w celu uzyskania przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów i przede wszystkim musi pozostawać w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą (Interpretacja Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z 2 grudnia 2016 r. o sygn. 1061-IPTPB1.4511.819.2016.2.MM; art. 22 ust. 1 Ustawy z dnia 21 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych). Oprócz tego, wydatek nie może znajdować się w katalogu niestanowiących kosztów, zawartego w art. 23 Ustawy z dnia 21 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych. Jeśli chodzi natomiast o podatek należny z tytułu prowadzenia działalności w zakresie wynajmu mieszkania, to trzeba także zaznaczyć, że działalność ta korzysta z przywileju zwolnienia przedmiotowego od zapłaty podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 36 Ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług. Przepis ten stanowi, że zwalnia się od podatku usługi w zakresie wynajmowania lub wydzierżawiania nieruchomości o charakterze mieszkalnym lub części nieruchomości, na własny rachunek, wyłącznie na cele mieszkaniowe. Jeśli więc przedsiębiorca spełnia powyższe przesłanki, zwolniony jest od zapłaty VAT.\nPrzedsiębiorca, zajmujący się również w ramach działalności wynajmowaniem lokalu na własny rachunek, może ujmować w kosztach wszelkie wydatki związane z uzyskaniem przychodu, zgodnie z regułą przyjętą w art. 22 Ustawy z dnia 21 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych. Jednak należy pamiętać, że w momencie, gdy mieszkanie jest już wynajęte, to najemca ponosi koszty czynszu i opłat, a więc nie stanowi to w tym czasie wydatku, który ponosi przedsiębiorca – a wobec czego nie można go ująć w kosztach w okresie, gdy przedsiębiorca jest jedynie pośrednikiem wpłaty należności do odpowiednich instytucji czy obsługujących firm. Natomiast w sytuacji, gdy mieszkanie nie jest w danym okresie wynajmowane, to właśnie przedsiębiorca będzie ponosił wyżej wymienione wydatki i w tym czasie będzie on uprawniony do zaliczania ich w koszty osiągnięcia (przyszłego) przychodu. Oczywiście przedsiębiorca nie musi „zwracać” umieszczonych w kosztach osiągnięcia przychowu kwot z okresu, gdy mieszkanie nie przynosiło zarobku. Istotne jest przy tym, aby przedsiębiorca pamiętał, że musi odpowiednio dokumentować wszelkie osiągane przychody – właściwym byłoby zatrzymanie nie tylko faktur, ale również wszelkich dokumentów, które mogą wskazywać, w jakim okresie mieszkanie przynosiło dochód i z jakiego tytułu, a w jakim nie.\nTrzeba również przypomnieć o tym, że aby wydatki „mieszkaniowe” zakwalifikowane były jako te, które można ująć w kosztach uzyskania przychodu, to muszą być związane z działalnością gospodarczą przedsiębiorcy w zakresie wynajmowania mieszkania. Toteż nie jest możliwe zawarcie umowy użyczenia mieszkania, zamiast umowy najmu w związku z tym, że na podstawie takiej umowy przedsiębiorca nie uzyskuje przychodu (brak odpłatności przy umowie użyczenia). Podstawowym elementem definicji legalnych działalności gospodarczej jest właśnie cel zarobkowy; Ustawa z dnia 2 lipca 2004 r. O swobodzie działalności gospodarczej stanowi, że działalność gospodarcza jest to: „zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły.”; również w Ustawie z dnia 11 marca 2004 r. O podatku od towarów i usług, art. 15 ust.2 stanowi: „Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.”. Wobec powyższego nie można przyjąć, że nieodpłatne udostępnienie lokalu przeznaczonego na wynajem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej będzie spełniać przesłanki pozwalające na ujęcie w kosztach wydatków poczynionych na wynajmowane mieszkanie w okresie trwania użyczenia. Przedsiębiorca, jak każdy wynajmujący, powinien podpisać odpowiednią umowę z najemcą, który faktycznie będzie regulował wszelkie płatności z tego tytułu (czynsz, koszt mediów). Jeśli przedsiębiorca nie zarabia „na najmie”, nie można przyjąć, iż udostępnianie przez niego lokalu mieszkalnego jest wykonywane w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.\nStan prawny na dzień 14 lutego 2019 roku.\nInterpretacja Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z 2 grudnia 2016 r. o sygn. 1061-IPTPB1.4511.819.2016.2.MM;\nUstawa z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług ( Dz. U. 2004 nr 54 poz. 535);\nUstawa z dnia 21 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. 1991 nr 80 poz. 350);


2004 Fiat Ulysse Minivan – Kraków – 270536839 | Gumtree\nMałopolskie auta samochody osobowe | Kraków ogłoszenie 270536839\nSprzedam AUDI A6 Avant C6 Quattro 2,7 TDi 180 KM Tiptronic z 6-biegową automatyczną skrzynią biegów. Rok produkcji 2008. Przebieg 226 tys. Pełna książka serwisowa. Dwa komplety kluczyków. Auto zadbane i 100 % sprawne. Zawieszenie bez luzów. Auto po aktualnych przeglądach i serwisie. Ubezpieczenie do grudnia 2018. Czyste zadban ...\nAUDI A6 AVANT C6 QUATTRO 3,0 TDi 233 KM\nSprzedam AUDI A6 Avant C6 Quattro 3,0 TDi, 233 KM Tip Tronic w wersji S-line F1 z 6 biegową automatyczną skrzynią biegów. Rok produkcji 2006. Przebieg 304 tys. Pełna książka serwisowa. Dwa komplety kluczyków. Auto w bardzo dobrym stanie technicznym z aktualnymi badaniami. Auto w 100 % sprawne, zawieszenie bez żadnych luzów. Auto czyste, skóra czarna w bardzo dobrym stanie nie wytarta. Bardzo ...\nKIA Cee'd z niezawodnym i bardzo ekonomicznym silnikiem diesla CRDI o pojemności 1.6L. Model fabrycznie nie posiada filtra cząstek stałych DPF oraz koła dwumasowego, rozrząd na łańcuchu.Rok produkcji 2007,Silnik 1.6 CRDI 90KMSkrzynia biegów manualna 5 biegowaPrzebieg 199700kmWyposażenie:ABSElektryczne szyby przedniePoduszka powietrzna kierowcyWspomaganie kierownicyElektrochromatyczne lusterka bocz ...\n2004 Fiat Ulysse Minivan\nSamochód sprawny, wskazana wymiana koła zamachowego dwumasowego\nAnita (Zobacz więcej ogłoszeń) Użytkownik od 08-2018


Hiszpański kryzys - 210 tys. firm w ciągu 5 lat / Wiadomości gospodarcze\nHiszpański kryzys - 210 tys. firm w ciągu 5 lat\n10.09.2012 16:53, aktualizacja 10.09.2012 19:57\nZOBACZ WIĘCEJ Hiszpania: Król apeluje o jedność wobec kryzysu Czy Unia Europejska będzie mogła karać banki? Federacja państw narodowych? Barroso wzywa Hiszpania: kryzys popycha ludzi do hazardu "Źródłem kryzysu jest brak etyki w gospodarce" Byli urzędnicy państwowi zrzekli się odpraw Starcia podczas demonstracji w Madrycie\nTagi: kryzys ekonomiczny, kryzys w hiszpanii, kryzys w strefie euro, hiszpania


Iza Kuna: „Patrzę w lustrze i widzę, że się zmieniam. Starość jest źle wymyślona” | Viva.pl\nIza Kuna: „Patrzę w lustrze i widzę, że się zmieniam. Starość jest źle wymyślona”\nMagdalena Żakowska • 26 lutego 2022 19:40\n25 listopada skończyła 51 lat. Ale nie usłyszycie od niej: „Wiek to tylko liczba, nie ma dla mnie znaczenia”, albo „Nie czuję się, jak pięćdziesiątka”. Otwarcie i szczerze mówi o tym, jak zmienia się jej ciało, podejście do życia i dlaczego tak ważne jest, abyśmy się wspierały i wymieniały swoje doświadczenia na każdym etapie życia. A przy okazji pokazuje, że życie nie kończy się wraz z menopauzą. Iza Kuna gra dziś więcej niż kiedykolwiek – w kinie, serialach i teatrze. Dziś przypominamy rozmowę z 2020 roku, którą przeprowadziła z aktorką Magdalena Żakowska z okazji swoich 50. urodzin.\nZobacz także: Iza Kuna: „W relacjach z młodymi osobami wszystko dzieje się spontanicznie i emocjonalnie” EKSKLUZYWNE VIDEO\nTak. Marek jest lekarzem, wstaje bardzo wcześnie do pracy, a ponieważ mało śpię, to wstaję razem z nim. Siadamy w kuchni, pijemy kawę, gadamy o głupotach, kręcimy filmiki na Instagram [do obejrzenia na profilu Izy Kuny: @iza_kuna]. Marek na fotelu, ja na wersalce i mówi: „No, opowiadaj!”. (śmiech) Powiedział mi ostatnio, że jest ze mnie dumny, że tak mi się ciągle chce, że chcę się uczyć, rozwijać i osiągać więcej. Wzruszyłam się, że to docenił, że w ogóle to zauważył. Strasznie go lubię i chciałabym się z nim zestarzeć. Jesteśmy do siebie w sumie dość podobni. Pochodzimy z podobnych domów, jesteśmy ambitni, chcemy więcej, a jednocześnie zawsze spotykają nas po drodze jakieś przeszkody. Bardzo mnie wspiera i daje mi poczucie pewności siebie. Wiem, że jestem szczupła, zadbana, mam ładną cerę, ale wiem też, że degradacja mojego ciała jest nieunikniona. Ciężko się na to zgodzić. Dlatego tym bardziej uwagi Marka, że pięknie wyglądam, są mi potrzebne, nawet jeśli są na wyrost (śmiech).\nZobacz także: Agnieszka Maciąg szczerze o menopauzie: „to nie koniec świata!”\nTAGI #Iza Kuna #menopauza #Viva! wywiad