21 dni w pontonie. Niezwykła podróż Wisłą z Krakowa do Gdańska [Andrzej Tomicki] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00221 004842 20220306 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Andrzej Tomicki Liczba stron:\nISBN: 9788378594956 Data wydania:\nAleksander Doba przepłynął Atlantyk. Andrzej Tomicki przepłynął Wisłę z Krakowa do Gdańska. Przeczytaj jego relację z podróży. Poznaj nieznane oblicze królowej polskich rzek. Andrzej Tomicki opisuje niezwykłe wydarzenia, towarzyszące mu od początku podróży oraz własne przemyślenia, dające czytelnikowi na własnej skórze poczuć smak przygody i choć trochę poznać niesamowitą rzekę, jaką jest Wisła. 'Od czego się wszystko zaczęło?Jak zawsze - od pomysłu. Od myśli raz zrodzonej w Twojej głowie, która dopóki się nie spełni, dopóty będzie Cię męczyć. A więc wszystko zaczęło się od myśli? Tak. Wszystko ma swój początek w myślach. Dopiero później może przejawić się w życiu. Innej drogi nie ma.A więc zaczęło się od myśli, od pomysłu. A skąd pomysł?Z nieba, wszechświata, od Boga, wieczności. Skądś. A skąd wziął się nasz wszechświat? Skądś. Do końca nie wiemy skąd się biorą nasze myśli, pomysły, idee... I skąd się wziął nasz świat. My sami i wszystko dookoła.A jednak powstało. Było. Teraz jest. Trwa.Była więc myśl: przepłynąć Wisłę. Poznać rzekę. Zmierzyć się z nią i dopłynąć do ujścia. Po myśli, mogły nadejść czyny... albo nic. Mogła przyjść kolejna i wyprzeć poprzednią. Tym razem była zbyt pociągająca i nie dała o sobie zapomnieć.'Andrzej Tomicki Poszukiwacz przygód, miłośnik adrenaliny, wyznawca zasady „DOŚWIADCZAJ życia”. W 2012 r. spełnił marzenie o nocy spędzonej na pustyni, docierając na Saharę autostopem. W 2013 r. zmierzył się z Królową Polskich Rzek – Wisłą, ruszając z Krakowa na starym, radzieckim pontonie.\nANDRZEJ TOMICKI 21 dni w pontonie Niezwykła podróż Wisłą z Krakowa do Gdańska\n© Copyright by Andrzej Tomicki & e-bookowo Zdjęcia: Andrzej Tomicki Zdjęcie Autora na okładce: Piotr Tomicki Projekt okładki: e-bookowo ISBN 978-83-7859-495-6 Wydawca: Wydawnictwo internetowe e-bookowo www.e-bookowo.pl Kontakt: wydawnictwo@e-bookowo.pl Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, rozpowszechnianie części lub całości bez zgody wydawcy zabronione Wydanie I 2015 Konwersja do epub A3M Agencja Internetowa\nOd czego się wszystko zaczęło? Jak zawsze - od pomysłu. Od myśli raz zrodzonej w Twojej głowie, która dopóki się nie spełni, dopóty będzie Cię męczyć. A więc wszystko zaczęło się od myśli? Tak. Wszystko ma swój początek w myślach. Dopiero później może przejawić się w życiu. Innej drogi nie ma. A więc zaczęło się od myśli, od pomysłu. A skąd pomysł? Z nieba, wszechświata, od Boga, wieczności. Skądś. A skąd wziął się nasz wszechświat? Skądś. Do końca nie wiemy skąd się biorą nasze myśli, pomysły, idee... I skąd się wziął nasz świat. My sami i wszystko dookoła. A jednak powstało. Było. Teraz jest. Trwa. Była więc myśl: przepłynąć Wisłę. Poznać rzekę. Zmierzyć się z nią i dopłynąć do ujścia. Po myśli, mogły nadejść czyny... albo nic. Mogła przyjść kolejna i wyprzeć poprzednią. Tym razem była zbyt pociągająca i nie dała o sobie zapomnieć.\nI. „Nie podążaj tam gdzie wiedzie ścieżka. Zamiast tego pójdź tam gdzie jej nie ma i wytycz szlak” Ralph Waldo Emerson Otworzyłem oczy i wyłączyłem budzik. Z powodu podniecenia przed wyprawą, nie mogłem zasnąć. Zawsze tak jest. Jeśli musisz wyspać się przed kolejnym dniem, jeśli czeka Cię coś ważnego i wiesz, że rano musisz być świeży i wypoczęty, to... zapomnij o śnie. Specjalnie położysz się wcześniej, ale nie zaśniesz. Będziesz wiercić się w łóżku, a potem czując narastającą presję czasu - tylko pogrążysz się w panice i zupełnie się rozbudzisz. Nad ranem przyśniesz na chwilę ze zmęczenia, ale gdy zadzwoni budzik, będziesz miał wrażenie, że wcale nie spałeś. Dochodziła 3 rano, więc musiałem sprawdzić po raz ostatni mój ekwipunek, zjeść coś na szybko i ruszać. Niepewny czy mój transport się pojawi, usiadłem i rozmyślałem czy przypadkiem nie zapomniałem o czymś bardzo istotnym, czymś co będzie mi potrzebne, a do tej pory nie przyszło mi do głowy. Co prawda zrobiłem trzy oddzielne listy rzeczy, żeby tak się nie stało, ale kto może do końca przewidzieć, jakie rzeczy będą potrzebne przez miesiąc życia w pontonie... Przyjechał Bartek. Załadowaliśmy cały bagaż i ruszyliśmy do Włocławka na pociąg. Dobrze, że kasy biletowe były otwarte, bo niełatwo było nieść to wszystko we dwóch na peron, a co dopiero mówić o poszukiwaniu konduktora w środku. Wkrótce dyliżans nadjechał, a jako że czas już prawie wakacyjny - pustych miejsc nie było za wiele. Ciągle ziewając władowałem wszystko przez te kilka schodków i odnalazłem swój przedział. Otworzyłem drzwi i zobaczyłem zaspane miny pasażerów. Starając się robić jak najmniej hałasu, przeprosiłem siedzącego na moim miejscu pana i patrzyłem, jak zamienia się miejscami z kobietą, która to podsiadła jego. Ta również siedziała na przywłaszczonym miejscu, więc ruch się zrobił jak w warszawskim tramwaju w godzinach szczytu. Ciężko było się pozbyć wrażenia, że miny tych ludzi są mi (czyli intruzowi, który wtargnął w ich uporządkowany świat nocnej podróży) coraz mniej przychylne. Scena miała jednak kilka odsłon, a my dopiero znajdowaliśmy się w prologu. Po dość szybkim uporaniu się z uporządkowaniem nieuporządkowania zajmowanych miejsc, skierowałem wzrok trochę wyżej, czyli na półki z bagażami. Ludzi pełno, bagaży wcale nie mniej... Rzuciłem gdzieś w powietrze bezosobowe pytanie: „Czy mogę to przesunąć?” - po czym, nie czekając na odpowiedź, rozpocząłem przemeblowanie starannie ułożonej góry toreb, walizek i plecaków. Chciał nie chciał, musiałem tam jeszcze znaleźć miejsce na kilka własnych tobołków. Zostawiłem na siedzeniu mały, podręczny plecak z najważniejszymi (a nie najcenniejszymi - bo to, co najcenniejsze, nie zawsze jest najważniejsze) rzeczami i wróciłem na korytarz. W pierwszej kolejności wziąłem duży plecak z ubraniami i gąbkę, którą znalazłem kilka dni wcześniej w lesie, a która miała mi służyć za oparcie w pontonie. Ulokowałem to gdzieś na owych półkach, po czym, ku rosnącemu niezadowoleniu pasażerów - wyszedłem ponownie. Wróciłem po raz kolejny z kilkoma klamotami i coraz bardziej zdumiony, że się to wszystko jakoś mieści, ulokowałem to w przestrzeni bagażowej. Z każdą chwilą trudniej było mi się oprzeć wrażeniu, że czuję rosnącą żądzę mordu w przedziale. Dobrze jednak, iż właśnie wychodziłem na korytarz po raz ostatni, tym razem powracając z wielkim, zielonym workiem i wystającymi zeń wiosłami. Miny współpasażerów teraz już nie wyrażały niczego, a ja zdecydowanie wolałem nie wnikać w panujące nastroje. Usadowiłem się na swoim miejscu, na kolanach postawiłem sobie ów wielkogabarytowy bagaż i śmiejąc się sam do siebie, zamknąłem oczy. Może po to, by pot spływający po czole mi ich nie zalewał, a może po to, by już nie widzieć wzroku pasażerów. Drzemałem, a raczej rozmyślałem o tym co mnie czeka za kilka godzin, i ucieszyłem się w duchu, bowiem konduktor komuś tłumaczył, że pociąg będzie tak zapełniony tylko do stolicy. Potem zrobi się pusto. Stwierdziłem, że szkoda mi będzie rozstawać się z przepełnionym przedziałem i duchotą w nim panującą. Na horyzoncie pojawił się warszawski dworzec główny, ludzie zaczęli podnosić się z miejsc, a ja przyciągnąłem do siebie mój pakunek, tak by wiosła jak najmniej przeszkadzały w zdejmowaniu tobołów z półek. Po kilku minutach zamieszania i wielu skrzywionych minach zarzucających mi wszystkie winy tego świata, ludzie wysiedli. Przedział zrobił się pusty... no, prawie pusty. Otóż, na przeciwległym siedzeniu został jeden chłopak, który od początku podróży, niewiele zmienił swoją pozycję. Na wpół leżący, drzemał z zamkniętymi oczami, czasem tylko pociągając z butelki głęboki łyk wody. Miałem wrażenie, że ciągle go „suszy”. Gdy wyjeżdżaliśmy z Warszawy, znałem już współtowarzysza niedoli (często zwanej podróżą liniami PKP), a był to „Arab”. Wracał z kilkudniowej imprezy z Gdańska, był baardzo zmęczony i też marzył o tym, by jak najszybciej dotrzeć na miejsce. Ucieszyłem się bardzo, że mam kogoś normalnego w przedziale i mogę spróbować się zdrzemnąć. On wyciągnął się na swojej kanapie, ja na swojej i nawzajem czuwaliśmy nad spokojnym przebiegiem podróży. Minęło kilka godzin i pojawiły się pierwsze zabudowania Krakowa, więc zacząłem wynosić wszystko w kierunku wyjścia. Arab, który znał już cel mojej podróży, zaoferował pomoc w odnalezieniu właściwego przystanku komunikacji miejskiej. Wyskoczyłem z pociągu w myślach dziękując za ciekawą i bezpieczną podróż, a potem zacząłem zakładać na siebie plecaki i wszystkie toboły, które miałem. Ruszyliśmy razem, a nowo poznany kolega wziął ode mnie wiosła, bowiem wystawały z torby i utrudniały maszerowanie. Tzn. utrudniały, ale nie mi... tylko ludziom, którzy musieli omijać nas szerokim łukiem. Ruszyliśmy w kierunku wskazanym przez Araba, a oznaczało to, że musimy przejść przez centrum handlowe połączone z dworcem głównym. Muszę przyznać, że tworzyliśmy dobraną parę, bowiem jak przystało na prawdziwego Araba, prowadził on obok siebie jucznego wielbłąda. Załadowany wszystkim co miałem, z wielką torbą i schowanym w niej pontonem na głowie - rzeczywiście przypominałem przygotowane do dalekiej wędrówki zwierzę. Wzbudzaliśmy wielkie zainteresowanie, często obwieszczane za pomocą głośnego rechotu lub po prostu kilku uwag skierowanych pod naszym adresem. Doszliśmy na jeden z przystanków, lecz okazał się nie być tym, którego potrzebowałem. Szukaliśmy dalej, pytaliśmy po drodze ludzi, a każda nieudana próba przyginała moje nogi coraz bardziej do ziemi. Pot spływał po czole i plecach, a my nadal krążyliśmy wkoło dworca. Spotkaliśmy w końcu starsze małżeństwo, które to wskazało nam właściwy tramwaj. Arab policzył przystanki i powiedział, że na piątym muszę wysiąść. Upchnął wiosła z powrotem do torby na mojej głowie i po krótkim, acz bardzo życzliwym pożegnaniu, ruszył w swoją stronę. Podczas wsiadania do tramwaju musiałem nieźle się nagimnastykować, aby zmieścić się w tych, wcale przecież niemałych drzwiach, a potem uważać na głowy ludzi, którzy uchylali się przed wystającymi piórami wioseł. Opieram się o siedzenie, bo przecież nie będę tego wszystkiego zdejmował! - te pięć przystanków mogłoby nie wystarczyć, żeby załadować na siebie cały majdan. Chcąc nie chcąc, muszę wysiadać i ruszać dalej. Przeciskam się przez drzwi i wychodzę na ulicę. Dochodzę do chodnika i spotykam idących z tłumem dziadków, którzy uprzednio wskazywali mi właściwy tramwaj. Ów Pan mnie zauważa i mówi, że powinienem przejechać jeszcze dwa przystanki, inaczej będę miał naprawdę kawał drogi do przejścia... Na szczęście mój dyliżans stoi na czerwonym świetle, a drzwi są nadal otwarte - ruszam więc co sił w nogach i w ostatniej chwili wpadam do środka, po drodze prawie rozwalając drzwi tramwaju. Rozglądam się po twarzach współpasażerów i odnoszę wrażenie, że już dzisiaj widziałem gdzieś podobne miny... Co jednak wyrażają, tego do końca nie wiem i chyba wiedzieć nie chcę. Wyskakuję owe dwa przystanki dalej i maszeruję chodnikiem, zajmując całą jego szerokość. Gdy widzę kogoś nadchodzącego z przeciwka, schodzę na trawnik i dzięki temu możemy spokojnie się minąć. Tutaj jednak nie burzę porządku ustalonego w przedziale, ani nie macham wiosłami nad ludźmi siedzącymi w tramwaju, więc miny i spojrzenia są mi jakoś przychylniejsze. Kilka osób śmieje się, że wyglądam jak wielbłąd, ktoś pyta dokąd się z tym wybieram, a ja ze śmiechem odpowiadam: na WISŁĘ! Bardziej na czuja niż po mapie, dochodzę do sklepu, w którym mam odebrać zamówioną kamerę. Telefonicznie dogadałem się z właścicielem i wszystko było ustalone, więc gdy wszedłem do środka i powiedziałem o co chodzi, już naładowana kamera czekała na mnie na półce. Biorę więc nowy nabytek i wychodzę przed sklep, by chociaż chwilę posiedzieć i odpocząć. Pomimo dobrej, a nawet bardzo dobrej kondycji, odczuwam ciężar tych wszystkich rzeczy, a kark błaga o chwilę wytchnienia od dźwigania ciężkiego pontonu. Siedzę i rozkoszuję się piękną chwilą, gdy pot powoli przestaje zalewać mi oczy, a wtedy to wychodzi chłopak ze sklepu i pyta dokąd się wybieram. Po chwili rozmowy, pomaga mi na mapie znaleźć najkrótszą drogę nad Wisłę i przez chwilę rozważam nawet opcje zwodowania się na pobliskiej rzeczce, która 3 km dalej wpada do Królowej Polskich Rzek. Szykuję się powoli do dalszej wędrówki i nagle słyszę pytanie: - Może cię podwieźć? Słyszeliście kiedyś chóry anielskie? Symfonię Mozarta? Śpiew słowika? To NIC w porównaniu z tym co usłyszałem. Nic, absolutnie nic, nie mogło zabrzmieć piękniej niż słowa, które powoli docierały do mojej świadomości! Z radością odpowiedziałem, że tak, chętnie, jak najbardziej, owszem, już, teraz, natychmiast... byle się tylko nie rozmyślił! W drodze nad Wisłę wyjaśnił mi, że zapytał szefa czy może wyjść z pracy i mnie podwieźć, gdy bowiem zobaczył ilość bagaży, mocno się przeraził. Dojechaliśmy do przystani Klubu Wioślarskiego, pomógł mi przenieść rzeczy bliżej wody i po wielkich podziękowaniach z mojej strony, pojechał z powrotem do sklepu. Zniosłem wszystkie rzeczy obok właśnie układanego chodnika i dwóch pracujących tam panów, a potem wyjąłem pompkę i zacząłem dmuchać swoją łajbę. Patrzyłem na wodę, patrzyłem na rzekę i zastanawiałem się co mnie dziś, ZA CHWILĘ, czeka. Oprócz informacji, które gdzieś wynajdywałem, niewiele wiedziałem o rzece i pływaniu po niej. Machałem nogą pogrążony w myślach, gdy nagle usłyszałem głos: - Co, do Gdańska? - doleciało do mnie gdzieś z góry. Spojrzałem w tym kierunku i zobaczyłem, że na balkonie jednego z budynków przystani stoi pan, który wyglądał na wilka morskiego, a chwilę później okazało się, że pierwsze wrażenie wcale mnie nie myliło. Jak sam stwierdził, przepłynął Wisłę kajakiem kilkakrotnie, zna ją bardzo dobrze (na tyle, na ile można znać ciągle zmieniającą się rzekę), a teraz szkoli młodych kajakarzy. Cały czas machałem nogą pompując kolejną komorę pontonu, a rozmowa z tym panem dodawała otuchy. O wiele raźniej było mi, gdy przed odbiciem od brzegu mogłem się czegoś dowiedzieć. W międzyczasie dołączyli do rozmowy panowie układający kostkę brukową, z niedowierzaniem powtarzając pytanie, czy aby na pewno dobrze się czuję chcąc płynąć TYM (tu wymownie wskazywali na mój ponton) po wielkiej wodzie... Napompowałem komory, zacząłem ładować wszystko do środka wg wcześniej obmyślonego planu i uświadomiłem sobie, że zapomniałem o wodzie. Wodzie do picia, która mimo, że nie najcenniejsza, to z pewnością najważniejsza! Zostawiłem sprzęt pod opieką budowlańców i ruszyłem do najbliższego sklepu. Biegłem w podskokach, nie mogąc doczekać się odbicia od brzegu i rozpoczęcia podróży, która na dobrą sprawę już trwała i dawała się we znaki. Kupiłem dwa duże baniaki wody, chleb i kilka zupek chińskich. Wróciłem na brzeg i poprosiłem majstrów o zrobienie mi zdjęcia, tuż przed odbiciem od brzegu. Wsiadłem do pontonu, odwiązałem cumę i słysząc po raz pierwszy w moim życiu życzenia „stopy wody pod kilem”, przeszczęśliwy odbiłem od brzegu. Odepchnąłem się od pomostu, wsadziłem wiosła w dulki i pomknąłem z biegiem rzeki. Ściślej rzecz ujmując, to ledwo się poruszałem, bo woda bardziej przypominała jezioro niż rwący potok, niemniej jednak jakiś ruch wody był wyczuwalny. Do Gdańska był kawał drogi, kawał wody, mnóstwo przeszkód i czegoś, co czekało na mnie w oddali, a o czym pojęcia mieć nie mogłem. Fot.1 Chwilę przed odbiciem od brzegu w Krakowie. „...Nie musisz widzieć całych schodów. Uczyń tylko pierwszy krok’’ - powiedział Dr. Martin Luther King junior. Pierwszy krok został wykonany, bo oto siedziałem w pontonie na środku Wisły. Cóż mogłem jednak robić dalej, dokładnie w tym momencie? Mogłem wiosłować. I tak oto zaczęła się moja praca na wiosłach, która sprawiła, że litry potu moczyły moje plecy, a odciski na dłoniach piekły wieczorami. Po lewej stronie podziwiałem Wawel, grotę ziejącego ogniem smoka i wycieczki, które spacerowały spokojnie, zupełnie nie podzielając uczucia strachu i niepewności, które dla mnie były teraz wielkości Tatr. Rzeka była dosyć wąska, niemniej jednak wiedziałem, że to WISŁA! Królowa Polskich Rzek. Największa. I na pewno niebezpieczna. Przepłynąłem pod pierwszym mostem wielce podekscytowany, bowiem widok ten był dla mnie zupełną nowością. Przepłynąłem pod kolejnym, obserwując tramwaje i autobusy, które pędziły swoim zwyczajnym rytmem, zupełnie nie zważając, że pod nimi jakiś śmiałek, a może wariat, rusza swoją dmuchanką w stronę Gdańska. Mijałem kolejne zabudowania, mosty i ludzi spacerujących po nabrzeżu. Wiosłowałem niespokojnie, pośpiesznie i bez konkretnego rytmu. A kilometry rzeki powoli mijały. Znałem rozkład większych, zbudowanych ręką człowieka przeszkód na mojej drodze i z wielką trwogą wypatrywałem śluzy Dąbie, która to miała pojawić się kawałek za miastem. Nigdy w życiu nie śluzowałem się, nie wiedziałem na czym rzecz polega i... bardzo bałem się wpłynięcia w turbiny elektrowni. Jedyna znana mi dobrze zapora to ta we Włocławku, więc gdy myślałem o mijaniu tych budowli, w mojej wyobraźni pojawiały się sceny w których prąd znosi mnie w złym kierunku i kończę swą podróż w tragiczny sposób. Nigdy nie widziałem jak to się robi, więc strasznie bałem się śluz i złowieszczych turbin z moich koszmarów. Płynąłem jednak ciągle do przodu, aż w końcu zobaczyłem przed sobą oznakowanie zbliżającego się progu wodnego i śluzy. Dopiero gdy zbliżyłem się wystarczająco, okazało się, że trzeba by mocno się postarać, aby pomylić drogi i wpłynąć w niewłaściwy kanał. Dotarłem do wrót śluzy Dąbie i oczekiwałem na rozwój wydarzeń. Na szczęście chwilę potem pojawił się pracownik, który szybko wytłumaczył mi na czym rzecz polega, a za moment otwierały się przede mną wrota, które w porównaniu z pontonem, były naprawdę wielkie. Stwierdziłem, że to doskonały moment na pierwsze nagranie moją nową kamerą, więc założyłem ją na głowę i włączyłem rejestrację obrazu. Trzymając się drabinki na ścianie, czekałem aż poziom wody się wyrówna. Gdy to się stało, podszedł do mnie pracownik śluzy, spisał naprędce cel podróży oraz imię i nazwisko przepływającego, skasował bilet i życzył spokojnej wody. Poczułem się znacznie lepiej, bo oto zostawał za mną jeden z problemów, których się bardzo obawiałem (wizja tragicznej śmierci w turbinach elektrowni), oraz w jakichś Wodniackich dokumentach pojawił się wpis, że ktoś taki tu był i zmierzał do samego końca rzeki. W razie gdybym zniknął w mętnych wodach Wisły, istniałoby chociaż potwierdzenie mojej wyprawy. Ruszyłem dalej; płynąłem spokojnie małą rzeczką, która ledwo pchała ponton. Wiosłowałem i wypatrywałem kolejnej śluzy, która za chwilę miała pojawić się na mojej drodze. Mijałem następne zakręty, cały czas będąc przekonanym, że już, teraz, właśnie za tym zakrętem wyskoczą przede mną turbiny, a ja nic nie zrobię i jednak zginę śmiercią tragiczną. Trochę się jednak uspokajałem, mówiąc sam do siebie, że jakoś jedną śluzę minąłem i mam się dobrze. Może dalej będzie lepiej... Lepiej nie było, ponieważ z powodu niskiego stanu wody, nie było możliwości śluzowania. Musiałem cały majdan przenieść po nabrzeżu, kilkaset metrów dalej. Pracownik śluzy był bardzo sympatycznym człowiekiem, otworzył mi specjalną bramkę i pokazał gdzie mogę się zwodować. Okazało się, że jedyna droga wiedzie w dół kilkunastometrowego zbocza, porośniętego jeżynami i pokrzywami, w dodatku pełno tam potłuczonych butelek i różnych śmieci. W rozmowie wyszło, że ów miły pan wielokrotnie montował tam liny, poręcze lub cokolwiek ułatwiającego zejście, jednak zawsze znajdzie się ktoś, komu albo jest to akurat potrzebne albo po prostu to przeszkadza i trzeba coś popsuć. Stwierdził, że ma już dość i teraz trzeba sobie radzić samemu. Zostawiłem pierwszą partię bagaży w krzakach, ruszyłem po kolejną, a jakieś pół godziny później, miałem wszystko przeniesione poza teren śluzy. Teraz pozostało mi tylko znieść nadmuchany ponton bez przebicia go o leżące śmieci, postarać się nie pokaleczyć nóg, nie poparzyć od wysokich na półtora metra pokrzyw, a potem przenieść resztę rzeczy, w jakiś dziwny sposób załadować je z powrotem na łajbę, wsiąść i odpłynąć kanałem. Kilka zadrapań, poparzeń i mililitrów potu dalej, wskakiwałem ponad ostrymi kamieniami do pontonu i oddalałem się od zapory. Tu woda stała zupełnie, jednak za chwilę miało się to zmienić. Na końcu kanału prowadzącego od śluzy zobaczyłem małą plażę, a dziwne odgłosy wydawane przez mój żołądek, utwierdziły mnie w przekonaniu, że pora coś zjeść. Wszak od śniadania w pociągu, nic jeszcze nie jadłem. Dobiłem do brzegu, zrobiłem sobie kanapki z pasztetem i obserwowałem piękny widok, kilkanaście metrów ode mnie. Oto bowiem schodziły się w tym miejscu oba kanały, jeden od śluzy, drugi od progu spiętrzającego wodę, a tam zgodnie z założeniem i celem tej budowli, woda się piętrzyła i przyspieszała. Jadłem kanapki, czując, że dostałem już nieźle w kość, a przecież był to dopiero pierwszy dzień. Czułem, że najbardziej dała mi się we znaki moja podróż po Krakowie z pełnym ekwipunkiem, a niewyspanie i napięcie tylko dopełniały dzieła. Teraz jednak widok bystrej wody powodował skok adrenaliny i pozwalał zapomnieć o wcześniejszych trudach. W pośpiechu zjadłem ostatnią kanapkę, usadowiłem się w łajbie i już po chwili ruszyłem z kopyta. Teraz zaczęło się naprawdę fajnie płynąć. Miałem dość płynięcia po „jeziorze”; w końcu zaczęło się coś dziać. Fot.2 W tym miejscu Wisła wreszcie nabiera prędkości. Konstrukcja pontonu i sposób wiosłowania, zmuszały mnie do siedzenia tyłem do kierunku płynięcia. Oczywiście miało to swoje plusy, bowiem dzięki temu największą pracę wykonują plecy, jednak minusem było to, że co chwilę musiałem się odwracać, by szukać przeszkód. Pierwsze chwile pełne stresu, napięcia i wręcz trwogi, nie pozwalały choćby na moment spuszczać nurtu z oczu i przez cały czas siedziałem z głową odwróconą do tyłu. Najpierw kark dostał w kość dźwigając ponton, teraz cały czas się męczył i napinał szukając niebezpieczeństw. Wiedziałem jednak, że długo tak nie pociągnę, więc pozwalałem sobie czasem na 2 - 3 machnięcia wiosłami bez odwracania, jednak stres był tak duży, iż za chwilę już obracałem głowę i z szeroko otwartymi oczami, szukałem przeszkód. Tych oczywiście nie brakowało. Co chwilę na mojej drodze pojawiały się wystające konary, ostro zakończone kamienie czy cokolwiek innego, co mogło bez trudu rozpruć ponton. Pierwsze chwile w szybkim nurcie, były naprawdę stresujące, a adrenalina buzowała w żyłach, ilekroć mijałem dosłownie o centymetry, fragmenty czyhających na mnie niebezpieczeństw. Po obu stronach były wysokie brzegi, więc nie było widać świata. Czasem jedynie z przodu, lub daleko za sobą widziałem wsie lub pojedyncze zabudowania. Płynąłem i powoli zaczynałem rozglądać się za miejscem na pierwszy nocleg. Wydawało mi się zawsze, że znalezienie dogodnego dojścia na brzegu rzeki, to banalna sprawa, teraz miałem okazję się przekonać, iż nie jest to takie proste. Powoli zbliżał się zmierzch, więc gdy zobaczyłem trochę łagodniejsze, kamieniste zejście - od razu tam dobiłem. Co prawda obok wypływała mała rzeczka i nurt był szybki, jednak nie miałem już czasu na szukanie innego miejsca i nie bez trudności, wyładowałem wszystko na brzeg. Po drugiej stronie rzeki siedział wędkarz, więc miałem do kogo otworzyć usta, co przy tym zmęczeniu było szczególnie pomocne. Rozłożyłem namiot, wyniosłem ponton na brzeg i rozmawiałem z panem, który wyciągał małe płotki. Miałem swój sprzęt wędkarski, jednak byłem zmęczony; chciałem coś zjeść i iść spać, lecz po namowach owego towarzysza, rozłożyłem wędkę i próbowałem coś złapać. Kilkanaście minut później, gdy stwierdziłem, że chyba pójdę spać, ów miły pan stwierdził: „no jasne, po co łowisz - powinieneś się wyspać”. Oburzyłem się w duchu, bo przecież chwilę wcześniej podpowiadał mi, żebym łapał ryby, a teraz, jakby zapominając o swoich wcześniejszych słowach, radzi bym poszedł spać! Czemu jednak miałbym słuchać jakiegoś człowieka, czemu dałem mu władzę by zdecydował, co zrobię? Zamiast się oburzać, zapamiętałem to. Stwierdziłem, że to piękna lekcja, mówiąca o tym, by w życiu, a szczególnie w tej podróży, słuchać siebie i tego co podpowiada wewnętrzny głos. Ze śmiechem złożyłem wędkę, zjadłem kolację i patrząc z namiotu na rzekę, podziękowałem w myślach za ten dzień i wszystkich życzliwych ludzi na mojej drodze, a potem w kilka sekund zasnąłem. Pamiętaj! Nie zawsze dobrze jest słuchać innych. Zawsze trzeba słuchać siebie! Fot. 3 Cumowanie na brzegach Wisły nigdy nie jest łatwe.\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/21_dni_w_pontonie__Niezwykla_podroz_Wisla_z_Krakowa_do_Gdanska-ebookRO/p0404897i040" target="_blank" title="21 dni w pontonie. Niezwykła podróż Wisłą z Krakowa do Gdańska [Andrzej Tomicki] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="21 dni w pontonie. Niezwykła podróż Wisłą z Krakowa do Gdańska [Andrzej Tomicki] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Czego możemy dowiedzieć się z rodowodu kota rasowego? – Wszystko o Kotach\nHome »Kot i człowiek»Hodowla kotów»Czego możemy dowiedzieć się z rodowodu kota rasowego?\nWstawiony dnia 28/09/2020 28/09/2020 AutorJacek P. NarożniakDodaj komentarz\nKoci rodowód to nie tylko dowód na to, że zwierzę jest rasowe. To oczywiście bardzo ważna rola rodowodów, ale dokumenty te zawierają jeszcze wiele innych ważnych informacji. Czego możemy dowiedzieć się z rodowodu kota rasowego?\nJakie informacje zawarte są w rodowodzie kota?\nRodowód kota rasowego naprawdę jest kopalną wiedzy o zwierzaku, który go posiada. Doświadczony hodowca jest wstanie wyczytać z niego to, co nie jest podane wprost – wyciągając wnioski z informacji w nim zawartych.\nDo jakie organizacji felinologicznej należy hodowca\nZacznę może od informacji, które nie dotyczą bezpośrednio samego kota, ale również są bardzo ważne. Przede wszystkim dotyczą one tego, w jakiej organizacji felinologicznej zrzeszony jest hodowca. Tym samy uzyskujemy również informację o tym, jaka organizacja wystawiła rodowód kota.\nKażda organizacja felinologiczna w Polsce, która chce się liczyć w felinologicznym świecie, przynależy do jednej z kilku organizacji o zasięgu światowym.\nPrzykładowo Polska Federacja Felinologiczna Felis Polonia jest członkiem FIFe (Fédération Internationale Féline). Dlatego na rodowodach wystawianych przez komisję hodowlaną Felis Polonii widnieją logo Felis Polonii I logo FIFe.\nKiedy został wystawiony rodowód\nWiemy już przez kogo i w jakim kraju wystawiony został rodowód kota rasowego. Możemy również dowiedzieć się, kiedy została wydany ten dokument. Na każdym rodowodzie widnieje bowiem data wystawienia.\nKto jest hodowcą, czyli u kogo urodził się kot\nW rodowodzie kota rasowego znajdują się również dane hodowcy. Dzięki nim wiemy, u kogo urodził się kot.\nJak nazywa się hodowla, w której urodził się kot\nOczywiście z rodowodu kota rasowego możemy również dowiedzieć się tego, jak nazywa się hodowla, w które kot się urodził. Chodzi tu o tak zwany przydomek hodowlany. Znajdziemy go tuż za imieniem kota. W rodowodach organizacji zrzeszonych w FIFe zapisuje się małymi literami (oczywiście prócz pierwszej litery nazwy – ta jest duża).\nW jakim kraju urodził się kot\nJak się zapewne domyślacie, na podstawie rodowodu kota rasowego możemy wywnioskować również, w jakim kraju urodził się kot. Informuje nas o tym nie tylko organizacja, która wystawiła rodowód. Możemy tego dowiedzieć się także z przydomka hodowlanego – do tego bowiem dodaje się symbol Państwa, w którym hodowla jest zarejestrowana.\nJakie jest rodowodowe imię kota\nTak oto przeszliśmy do informacji bezpośrednio dotyczących kota, którego rodowód mamy w ręku. Pierwszą z nich jest oczywiście imię kota. Znajduje się przez przydomkiem hodowlanym. W rodowodach FIFe imię kota zapisuje się dużymi literami.\nKiedy urodził się kot\nKolejną ważna informacją zapisaną w rodowodzie kota rasowego jest data jego urodzenia. Dzięki niej możemy określić wiek zwierzęcia.\nJakiej rasy jest kot\nOczywiście w rodowodzie kota rasowego zawarta jest również informacja o rasie, do jakiej należy zwierzę. Nazwa rasy zapisywana jest w dwojaki sposób: normalnie oraz za pomocą kodu EMS. O tym, czym jest ten kod możecie przeczytać TUTAJ.\nJakiej płci jest kot\nZ rodowodu kota rasowego możemy dowiedzieć się również, jakiej płci jest zwierzak. Informacja ta również może być zapisana normalnie albo przy użyciu EMS. W kocie tym płeć męską zapisuje się symbolem 1,0, a płeć żeńską symbolem 0,1.\nJakiego umaszczenia jest kot\nKolejna rzecz – umaszczenie kota. To również ważna informacja, jaka zapisana jest w rodowodzie kota rasowego. Do jej zapisu używa się kodu EMS, a znajduje się ona tuż po symboli rasy w tym kodzie. Aby dowiedzieć się, jakie koloru jest zwierzak, musimy wiedzieć, co oznaczają poszczególne symbole w tym zapisie.\nJakich przodków ma kot\nDla każdego hodowcy i wystawcy niezmiernie ważną sprawą jest wiedza o przodkach danego futrzaka. I w tym pomóc może nam rodowód kota rasowego, w którym znajdują się podstawowe informacje o przodkach zwierzaka do kilku pokoleń wstecz.\nJakie są to informacje? To:\nimię i przydomek hodowlany (przydomek sugeruje nam z jakiego kraju pochodzi kot),\nposiadane tytuły wystawowe\nrasa (niektóre rasy można ze sobą kojarzyć),\nnumer rodowodu kota (przynajmniej u części przodków),\nobecnie w rodowodach FIFe umieszcza się również numery czipów rodziców kota.\nJakie geny może mieć w swoim genotypie kot\nJak już wspomniałem, doświadczony hodowca może z rodowodu kota rasowego dowiedzieć się więcej niż jest w nim wprost zapisane. Mam tu na myśli między innymi potencjalny genotyp zwierzęcia. Oczywiście nie cały genotyp, tylko dotyczący pewnych cech fizycznych, np. umaszczenia i długości włosa.\nJakiego potomstwa możemy po nim oczekiwać\nDzięki znajomości przodków kota wiemy, jakich kociąt po nim możemy się spodziewać. Możemy określić, jakiego mogą być umaszczenia, jaki rodzaj sierści mogą posiadać i czy będą miały wartość wystawową i hodowlaną. Rzecz jasna nie wszystko da się określić precyzyjne, ale z pewnym prawdopodobieństwem.\nRodowód kota rasowego – ważna i przydatna rzecz\nWidzicie więc, że rodowód kota rasowego to nie tylko kawałek papieru, za który trzeba zapłacić. Poza tym, że jest jedynym dowodem na to, że zwierzę rzeczywiście jest rasowe, zawiera wiele ważnych informacji o zwierzęciu. Bez nich trudno sobie wyobrazić profesjonalnej hodowli.\n← Wcześniejszy Poprzedni post Łzawienie oczu u kotów\nNastępny → Następny post Żywienie kotów suchymi karmami dla kotów i mokrymi karmami dla kotów – Porównanie


Na WOŚP trafiła Toyota Yaris Kuby Przygońskiego | Moto Pod Prąd\nJakuba Przygońskiego na pewno nie trzeba wam przedstawiać. Wystartował choćby w tym roku w Dakarze gdzie zajął 6 miejsce. Poza tym driftuje i jest obecny w sieci choćby za pomocą organizowanych Speed Games. Toyota Yaris z tego projektu została wystawiona właśnie na aukcję WOŚP.\nDo Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy dołącza się wiele osób, również tych ze świata motoryzacji. Spokojnie możecie wylicytować gadżety, przejażdżki, akcesoria, a nawet samochody. Wszystko w szczytnym celu by pomóc. Przygoński postanowił na licytację oddać swoją Toyotę Yaris, którą jeździło naprawdę wiele twórców polskich social mediów. Zarówno Youtuberów, Blogerów, Instagramerów, jak i Tiktokerów. Wiele z nich zostawiło swój autograf we wspomnianej Toyocie.\nYaris jest mocno zmodyfikowany. Ma obniżone i usztywnione zawieszenie, posiada klatkę oraz instalację z podtlenkiem azotu. Wszystko po to by dać jak najwięcej frajdy na torze!\nSpieszcie się z licytacją, bo cena już przekroczyła 16 tysięcy złotych.\nfot. Speed Games Poland\nTagi: Jakub Przygońskikuba przygońskiToyotatoyota yarisyaris\nDopłaty do odszkodowań - czy warto z nich skorzystać?


Jak trenuje Brian Shaw? Poznaj jego plan treningowy - SFD.pl\n14 stycznia 2020 Dołącz do dyskusji 3537 odsłon 7 min. czytania\nBrian Shaw należy do najsilniejszych ludzi na ziemi, 4-krotnie zdobywał tytuł WSM. Deklaruje rekord w przysiadzie 410 kg i 465 kg w martwym ciągu. W „dokumencie” zawierającym propagandę wegańską („The game changers”) podano, iż wegański strongman, Patrik Baboumian, ustanowił rekord świata w spacerze z yokiem (ciężar umieszczony na barkach). Ten rekord miał wynosić 555 kg.\nDo twierdzeń Patrika Baboumiana odniósł się właśnie Brian Shaw. Powiedział, iż chętnie się zmierzy z „wegańskim siłaczem” w dowolnej konkurencji. Do tej pory największy ciężar przeniesiony w „spacerze buszmena” w zawodach strongman to 1565 funtów (~710 kg). I faktycznie, Shaw ma na potwierdzenie swoich słów nagranie z zawodów.\nShaw waży 195-197 kg przy wzroście 203 cm i chwali się tym, iż zjada ponad 10 000 kcal dziennie (podejmuje „wyzwania”, w których pochłonął nawet więcej kilokalorii).\nJaki trening siłowy sugeruje wspomniany strongman?\nJaka jest koncepcja trening siłowego wg Briana?\nprzysiady ze sztangą „safety bar” (zmodyfikowany gryf) 5-8 serii x 2-3 powtórzenia (szybkość),\nwchodzenie na podwyższenie z wykorzystaniem „safety bar” 3 serie x 8-12 powtórzeń,\nwyciskanie nogami na suwnicy z dodatkową gumą oporową 3 serie x 8-15 powtórzeń,\n„żuraw” na ławce rzymskiej (GHR) 3 serie x 8-12 powtórzeń.\nWtorek: klatka, ramiona i i triceps:\nwyciskanie żołnierskie, sztanga z dodatkowymi łańcuchami 5-8 serii x 3-8 powtórzeń,\nwyciskanie głową w górę na ławce skośnej 3 serie x 8-12 powtórzeń,\nwyciskanie leżąc na podłodze ze sztangą typu swiss bar (ang. swiss bar) 3 serie x 5-8 powtórzeń,\npompki na poręczach 2 serie x 8-12 powtórzeń (z dodatkowym ciężarem, jeśli waga ciała nie wystarczy - pamiętajmy, iż Shaw waży ponad 190 kg),\n„czachołamacze” ze sztangą łamaną 3 serie x 8-12 powtórzeń,\nprostowanie ramienia na wyciągu 3 serie x 8-12 powtórzeń.\nskłony dzień dobry z podwieszonymi łańcuchami, gięta sztanga 3-4 serie x 8-10 powtórzeń,\nściąganie drążka wyciągu do klatki piersiowej 3 serie x 8-12 powtórzeń,\nprzyciąganie rączki wyciągu do brzucha 3 serie x 8-12 powtórzeń,\nszrugsy 3 x 20 powtórzeń,\nprzyciąganie linek wyciągu, face pull, 3 x 20 powtórzeń.\nFilm: zarzut i wyciskanie belki, jedno z klasycznych ćwiczeń strongman, w którym rekord 228 kg należy do „Big Z” (legendarnego Žydrūnasa Savickasa).\nzarzut belki na klatkę piersiową i wyciskanie jej na ilość. Shaw zaleca serie po 5 powtórzeń, proponuje wykonywać górę boju, jako wyciskopodrzut, z pracą nogami, i skupienie się na technice,\nspacer farmera, rozgrzewka i 2-4 serie na odcinku 20-25 m, liczy się tu prędkość,\nkamienie, wrzucanie ich na podest lub ponad oznaczoną wysokość. Shaw zaleca serie po 5 powtórzeń z użyciem w kolejnych podejściach coraz większego ciężaru. Wysokość podestu od 1.2 m do ~1.37 m.\nKomentarz: jest to bardzo ciężki trening. Shaw twierdzi, iż każdy jest w stanie wykonywać tydzień w tydzień martwy ciąg. Zupełnie nie zgadzam się z tym twierdzeniem. W proponowanym schemacie widzę kilka problemów. Nie chodzi mi o to, by się czepiać. Po prostu po kilkunastu latach spędzonych na treningu i po niejednej kontuzji, widzę pewne kwestie ze swojej perspektywy.\nWtorkowa sesja nie do końca się sprawdzi z prozaicznego powodu - jest tam dużo ciężkiej pracy angażującej dokładnie te same grupy mięśni. Wyciskanie żołnierskie: triceps, m. naramienne (przede wszystkim przedni i środkowy akton), część obojczykowa klatki piersiowej. Kolejny raz angażujemy dokładnie te same partie podczas wyciskania głową w górę na ławce skośnej, wyciskania leżąc na podłodze ze sztangą typu swiss bar i pompek na poręczach. Niby ilość serii nie jest duża, ale jednak to może mieć znaczenie. We wtorkowej sesji kompletne brakuje mi ćwiczeń na biceps, widać tylko sporo pracy dla m. trójgłowego ramienia.\nProblematyczne może być wykonywanie ćwiczeń w sobotę, szczególnie tych, które kolosalnie angażują nogi i grzbiet (zarzut belki, spacer farmera, kamienie Atlasa) po czwartkowej sesji martwego ciągu i jeszcze skłonach dzień dobry. Autor zakłada, iż każdy się świetnie regeneruje i stanowi przykład ponadprzeciętnej sprawności. Problem polega na tym, iż znam ludzi, którzy mogą dzień w dzień harować, jak wół, ba, niektórzy trenują 2 x dziennie, w niektóre dni, natomiast innych charakteryzuje na tyle powolna regeneracja, iż wykonanie raz w tygodniu martwego ciągu i przysiadów może być wszystkim, na co będzie ich stać. Dlatego tylko promil ludzi ma zadatki na bycie siłaczem.\nKolejna kwestia: widać, iż Shaw nie chce umieszczać w planie podciągania na drążku i wiosłowania sztangą. Jest to zrozumiałe, bo waży on ponad 190 kg. Jeden z najlepszych zawodników strongman na świecie, Hafthor Julius Bjornsson, raz pokazywał, jak się podciąga, ale było to bardziej żartobliwe.\nFilm: Hafthor Julius „Góra” Bjornsson w 20 min. 44 sek. filmu pokazuje, jak się podciąga. Nie zaliczył tak naprawdę ani jednego pełnego powtórzenia, ale ciężko go winić. Podobnie, jak Shaw, też waży ponad 190 kg. O wiele większe pretensje można mieć do jego wybranki serca, bo osiągnęła tylko 5 powtórzeń, a wiele kobiet wykonuje po 10-15 powtórzeń podciągania na drążku w seriach i… niejedna robi to z dodatkowym obciążeniem!\nOgólnie, rzadko widzi się ciężkich zawodników wykonujących podciąganie. Niepełnozakresowe wykonywał Mariusz Pudzianowski, a ważył ~50 kg mniej od Shawa czy Bjornssona. Drugi powód, dla którego Shaw po macoszemu potraktował drążek i wiosło, to chęć oszczędzania siły chwytu (podciąganie silnie ją eksploatuje) oraz nie przeciążanie mięśni stabilizujących (wiosłowanie). W wiosłowaniu nachwytem, zamkiem cierpi też siła chwytu. W końcu ani podciąganie, ani wiosłowanie, nie są konkurencjami strongman, a zawodowcy robią wszystko, by być najlepszymi w swojej „działce”, a nie we wszystkich pobocznych.\nNa koniec, sobotnie boje strongman mogą się odbić na poniedziałkowym treningu. Po prostu przeciążenie kluczowych partii, które mają swój udział w przysiadach, nie wróży za dobrze. Nie twierdzę, że tego się nie da zrealizować, ale zawsze coś kosztem czegoś.\nJak pisałem, strongman to dyscyplina dla promila ludzi. To nie są jakieś tam przypadkowe osoby, które nagle stwierdziły, iż zajmą się profesjonalnie (prawdopodobnie) najtrudniejszym sportem na świecie. Tam często tradycje są przekazywane z pokolenia na pokolenie. Przykładowo, ojciec Hafthora, Bjorn Thor Reynisson i „Góra” zażartowali z zaproszonych gości (a właściwie całkiem poważnie rzucili im wyzwanie) - kazali im podnosić ciężar umieszczony na obrotowej, grubej rączce. Okazało się, iż zupełnie nie wyglądający na siłacza Bjorn Thor Reynisson zdeklasował osoby mające przynajmniej 8 cm grubsze ramiona i ważące dobre 20-30 kg więcej. Więc to, iż „Góra” jest siłaczem, nie jest żadnym przypadkiem! On ma to dosłownie, we krwi!\nFilm: 18 minuta - ciężar na obrotowej rączce ~70 kg. Po tym, jak wszyscy zrezygnowali, Hafthor Julius „Góra” Bjornsson zdradził, iż rekord świata w tym ćwiczeniu wynosi ~ 90 kg.\nNa zakończenie kilka filmów\nArchiwalny trening strongman jednego z najbardziej sympatycznych zawodników, mistrza WSM 2001 Svenda Karlsena.\nTrening strongman jednego z najlepszych fińskich zawodników na świecie w latach 90. XX wieku, Jouko Ahola. Był jednym z najmniejszych, a jednak podejmował walkę z gigantami.\nTrening i starty jednego z najlepszych zawodników wszechczasów, Hafthora Juliusa „Góry” Bjornssona.\nCzy opisany trening sprawdzi się „na masę”? Pewnie tak, gdyż budowanie masy w największej mierze zależy do dobowej podaży energii. Niemniej istnieją treningi, które pewnie będą się do tego lepiej nadawać. Tu mimo wszystko brakuje trochę maszyn oraz ćwiczeń izolowanych.\nNic dziwnego, że Hafthor Julius Bjornsson został strongmanem - predyspozycje do posiadania ogromnej siły odziedziczył po ojcu.\nbicka nie robi ??\nPaanie, jakby ćwiczył Starting Strength albo West Side Barbell to byłby silniejszy a nie jakieś śmieszne splity, maszyny, strongman. Prawdziwa siła to 3 boje a wrzucanie kamieni na podest dobre dla rolników czy tam cyrkowców.\nPrawdziwa siła to kostium, monolift i ONE REP MAX. Wszystko powyżej 5 powt to cardio.\nPo części masz rację - jednak Knife pisał kiedyś, że to iż ktoś jest np. najlepszym trójboistą siłowym na świecie niekoniecznie oznacza, że będzie najlepszym na świecie strongmanem i vice versa.\nTrójboiści specjalizują się w trzech ćwiczeniach, strongmani są bardziej wszechstronni.


Winnicki: Marksizm kulturowy maszeruje przez życie publiczne - LGBT - rp.pl\nAktualizacja: 04.08.2019, 17:02\n- Marksizm kulturowy maszeruje przez życie publiczne i instytucje. Zwieńczeniem tego są te wszystkie marsze pseudo równości - stwierdził poseł Robert Winnicki.\n- Marsz w Białymstoku był obliczony na profanacje pod katedrą i tylko ludzie, którzy się tam modlili, zapobiegli takiemu wydarzeniu - stwierdził w Radiu Maryja poseł Robert Winnicki.\n- Byłem w czwartek w Białymstoku i słuchałem prawdziwych relacji tego, co się tam działo. Nawet ks. abp Jędraszewski za przeciwstawienie się nowej zarazie jest już klasyfikowany jako faszysta - dodał prezes Ruchu Narodowego, nawiązując do słów metropolity krakowskiego z 1 sierpnia. Abp Jędraszewski podczas mszy w krakowskiej Bazylice Mariackiej w rocznicę wybuchu Powstania Warszawskiego mówił, że "czerwona zaraza już po naszej ziemi nie chodzi. Co wcale nie znaczy że nie ma nowej (...) Nie czerwona, ale tęczowa". Opisał, że zalewająca Polskę "zaraza" zrodzona jest z tego samego ducha, co zaraza bolszewicka i marksistowska.\n- Mamy do czynienia z patologią i dewiacją, bo nikt normalny nie wynosi swojego życia intymnego na forum publiczne. Nawet w przypadku par heteroseksualnych byłaby to dewiacja - przekonywał Winnicki. Zauważył, że "od kilkunastu lat mamy finansowanie gender studies". - To pieniądze wszystkich podatników. Mamy wchodzące do szkół tzw. tęczowe piątki, ale nie ma na to reakcji rządzących. Nawet w TVP są filmy i seriale z obowiązkowymi homowątkami. Miliony Polaków chłoną to na co dzień - dodał poseł.\nPiS chce uchwały broniącej katolików przed „aktami nienawiści"


Krytyka Dla Odważnych: 163# Ocena bloga samirlih\n163# Ocena bloga samirlih\nOceniany blog: samirlih.blogspot.com\nAutor: Tiamat Inanna\nPrzede wszystkim chcę docenić adres i nazwę bloga. Intrygujące słowo „samirlih” skłania mnie do poszukania informacji na temat jego znaczenia. Jak się okazuje, jest to w stu procentach Twój własny pomysł, gdyż nie znalazłam w czeluściach internetu niczego, co mogłoby mi zasugerować, że jest inaczej. Z pewnością docenię to zarówno w kryterium wstępu, jak i treści (gdzie pod uwagę biorę oryginalność). A skoro już mowa o oryginalności, moim zdaniem Twój blog jest bezprecedensowy! Nigdzie indziej nie spotkałam się z takim chaosem treści, który nie jest efektem przypadku, a zabiegiem celowym. A skoro wszystko łączy się w spójną całość, niezależnie od tego, w którym momencie czytelnik rozpocznie przygodę z tym blogiem, to muszę przyznać, że w tym szaleństwie jest metoda.\nI wszystko byłoby świetnie, gdyby nie szablon. Bo choćbym nie wiem jak bardzo starała się być obiektywna, wygląd bloga jest tak charakterystyczny, że albo się go kocha, albo nie. Niestety, ja należę do tej drugiej grupy. Nie podoba mi się tak duża dominacja ciemnej zieleni, która po prostu nie trafia w mój gust. Podobnie jak i cała graficzna szata.\nJuż na samym początku pojawia się problem, bo skoro kolejność czytania, jak sama napisałaś, jest raczej dowolna, to nie mogę zdecydować, od czego zacząć. W końcu jednak sugeruję się zapisanymi przez Ciebie datami.\nPrzyznam szczerze, że na każdym kroku zalewa mnie fala Twoich oryginalnych pomysłów. Cała historia, łącznie z nazwami miejsc i postaci, jest wyjątkowa. Rzeczą, która mnie za to drażni, jest z pewnością spora liczba wielokropków. Moim zdaniem w niektórych przypadkach kropka wyglądałaby dużo lepiej.\nChciałabym jeszcze szepnąć słówko na temat Twojego stylu pisania. Otóż nie twierdzę, że jest źle. Bywają momenty, gdzie wciągasz czytelnika do granic możliwości. No, przynajmniej mnie. Ale na ogół, czytając Twoje wpisy, miałam ochotę tu i ówdzie zamienić szyk zdań lub dopisać kilka niedopowiedzianych rzeczy. Po prostu, podobnie jak w przypadku szablonu, nie do końca trafiasz w mój gust. Ale zauważyłam, że nawet podczas czytania książki zdarza mi się zatrzymać się w pewnym miejscu i w myślach przestawić jakieś słowo. Rzadko – ale jednak. Mimo iż Twój styl pisania mnie do siebie nie przekonuje, nie wpłynie to w znacznym stopniu na ocenę. Spodziewaj się odjęcia maksymalnie dwóch punktów. A to wszystko dlatego, że piszesz w miarę poprawnie, tylko mój artystyczny umysł (że się tak wyrażę), zrobiłby wszystko zupełnie po swojemu, wypowiadając inne słowa bądź przestawiając pewne szyki.\nOpowiadanie „Bitwa pod Sani Beg” ma bardzo ciekawą nazwę, dlatego byłam przekonana, że wciągnie mnie bez reszty. Tak się jednak nie stało. Nie zainteresowała mnie żadna postać. Du Freyr jest zbyt wyniosły, a o reszcie wiemy niewiele. A, przepraszam. Inanna wydaje się być całkiem interesująca. I ma ciekawe imię, zresztą – jak wszyscy w tym opowiadaniu.\nPodziwiam za wyobraźnię. Jestem przekonana, że skrywa ona niezwykłe rzeczy, które wychodząc na światło dzienne, tracą magię. Nie zrozum mnie źle, ale Twój przekaz mógłby być głębszy i bardziej emocjonalny. Po prostu słowa, którymi operujesz, nie potrafią odzwierciedlić wszystkich Twoich myśli.\nPlusem u Ciebie jest za to charakterystyczne słownictwo bohaterów, które zbliża nas nieco do klimatu średniowiecza. Nie roztkliwiam się nad tym, czy wszystkie pojęcia obowiązywały w tamtych czasach, gdyż historyczka ze mnie raczej kiepska, ale były takie fragmenty, dzięki którym zapominałam, że jestem w dwudziestym pierwszym wieku. Po prostu przeniosłam się w czasie!\nAch, zapomniałabym. Jednak wywołałaś we mnie jakieś emocje. Potrafiłaś mnie rozbawić za pomocą swojej gry słów. Ale na tym koniec, bo nie związałam się zbytnio z wydarzeniami i bohaterami. Może tylko trochę było mi żal Niry.\nOgólnie rzecz biorąc, ostatni rozdział „Bitwy pod Sani Beg” był w tym opowiadaniu moim ulubionym. Nie zwracałam tu uwagi na błędy, by nie popsuć ogólnego (dobrego!) wrażenia.\nSpójrzmy teraz krytycznym okiem na luźne opowiadania. W końcu adres naszej ocenialni do czegoś mnie zobowiązuje. :D\nRozpoczęłam czytanie od opowiadania „Legenda o buntownikach”, które rzeczywiście mnie zainteresowało. Później, według dat, przeszłam do wyżej omówionej „Bitwy pod Sani Beg”, a następnie ponownie powróciłam do luźnych opowiadań. Muszę przyznać, że jest całkiem dobrze. W czytaniu przeszkadzają mi jedynie błędy oraz Twój specyficzny styl pisania, chociaż muszę przyznać, że tym razem nie zwróciłam na te rzeczy szczególnej uwagi i dałam się wciągnąć w wir opowieści.\nNie jestem do końca pewna, czym są spowodowane nietypowo skonstruowane przez Ciebie zdania. Czy to brak pisarskiego doświadczenia? Z opisu Twojej osoby wynika, że nie. Zatem nie powinno być żadnego problemu. Może po prostu wypracowałaś sobie taki styl i tyle! A żeby nie być gołosłowną, zacytuję fragmenty, które dziwnie dla mnie brzmią (niektóre również uwzględniłam przy wypisywaniu błędów).\n„W kręgu stała też postać. Smukła, dość niska. Ciemnowłosa. Była to Kepone [...]”. Brzmi jak wyliczanka. Ktoś w komentarzu określił, że słowa po prostu „skaczą”. Moim zdaniem ten ktoś miał trochę racji.\n„Kepone czekała na kogoś. Skądś wiedziała, że ją tu spotka i czekała na nią”. Tak mi to nie współgra ze sobą.\nZauważyłam też, że z uporem maniaka starasz się wszystkiemu nadać jakieś określenie. Czasami brzmi to trochę wymuszenie. Podam schematyczny przykład.\nMietek odbił piłkę. Zwykły, prosty przekaz.\nWysoki, wesoły Mietek z rozmachem odbił dużą, fioletową piłkę. Przywodzi mi to na myśl Josepha Granda – bohatera utworu Alberta Camusa, który pragnie napisać książkę, lecz wciąż pracuje nad jednym, ubarwionym zdaniem.\n„W piękny poranek majowy wytworna amazonka, siedząc na wspaniałej kasztance, jechała kwitnącymi alejami Lasku Bulońskiego”. Co za dużo, to niezdrowo.\nMiało być krytycznym okiem, więc było. Prawdę mówiąc, jestem trochę czepialska. Jednak wiedz, że nie chodzi tutaj o narzucanie Ci mojego charakteru, którym posługuję się chociażby przy pisaniu tej oceny. W żadnym wypadku! Bardzo dobrze, że masz swoją własną specyfikę, która dodaje Ci oryginalności. Wiem, że tego słowa używam już po raz setny, ale taki właśnie jest Twój blog. Nie do końca dopracowany, ale w stu procentach wyjątkowy!\nCo do postaci, jestem mile zaskoczona. Z każdym bohaterem opowiadań potrafiłam się nieco zżyć (w przeciwieństwie do „Bitwy pod Sani Beg”), choć ich historie są bardzo krótkie. Potrafiłaś także zbudować napięcie! A brakowało mi tego wcześniej, choć opowiadanie zawierało zdecydowanie więcej tekstu (7 rozdziałów!).\nMyślę, że jeszcze nie do końca dopracowałaś teksty i nie wszystkie wpisy, tak jak obiecałaś, łączą się w spójną całość. Oczywiście widać już powiązania między luźnymi opowiadaniami a dłuższymi historiami, jednak nie są one wyraźnie zarysowane. Być może rozwiązanie przyjdzie do nas wraz z liczbą nowych treści.\nMój ulubiony rozdział to „Nail”. Właśnie tu najbardziej związałam się z bohaterem. I to tu zostały we mnie wzbudzone emocje. Duży plus. Przy okazji – zmieniłam zdanie o Innanie – najpierw ją polubiłam, a teraz już sama nie wiem. Ale to dobrze. Ukazałaś jej różne oblicza.\nTwoje opisy w tych dwóch notkach również przypadły mi do gustu. Gdyby wszystkie rozdziały zostały spisywane w ten sposób, byłabym w pełni usatysfakcjonowana. Tylko zwróć uwagę na błędy! Przede wszystkim dotyczące niepotrzebnych kropek w dialogach – przykłady będą poniżej.\nNa deser zostawiłam sobie opowiadanie „Flavintr”, decydując się na poddanie ocenie wyłącznie wersji poprawionej. Dlaczego? Otóż oba prologi są takie same (przynajmniej początek, więc nie ma sensu czytać dwa razy tego samego). Pierwsze rozdziały mają ten sam tytuł – podejrzewam więc, że oscylują wokół jednego tematu. I w końcu – skoro mamy do czynienia z wersją poprawioną, to uważam, że chcesz się skupić właśnie na niej.\nUwaga numer jeden: prolog napisany jest mniejszą czcionką od pozostałych wpisów. Ja rozumiem, że prolog rządzi się własnymi prawami, jednak w tym względzie postawiłabym na jednolitość.\nBardzo fajne zakończenie – mam na myśli ostatni akapit prologu. Spodobało mi się to porównanie smoków do gwiazd. Wcześniej, podczas czytania innych wpisów, na żaden fragment nie zwróciłam szczególnej uwagi.\nWalka między „smoczycami” i cały ich lot jest opisany dość szczegółowo, więc spokojnie można wyobrazić sobie to wydarzenie.\nWydaje mi się, że ogólnie piszesz coraz lepiej. Bo i opisy są ciekawsze, i akcja jakoś bardziej „płynie”.\nCzas na byki! Zanim zacznę, chciałam powiedzieć, że z racji tego, iż zgłaszałaś się już do kilku ocenialni, postanowiłam oszacować progres. Przeraziła mnie liczba popełnianych przez Ciebie błędów, lecz jestem mile zaskoczona, że sytuacja uległa poprawie. To znaczy, że przyjmujesz do siebie niektóre uwagi. Właśnie – niektóre.\nZauważyłam, że jeśli ktoś w komentarzu wypisuje popełniane przez Ciebie błędy, poprawiasz tylko nieliczne z nich. Rozumiem, że w pewnych kwestiach można nie zgodzić się z czytelnikiem, jednak czasem co do błędu nie ma wątpliwości. Na przykład powtórzenia.\nPotknięcia zdarzają Ci się w każdym rozdziale i wypisywanie ich wszystkich nie ma sensu, tym bardziej, że większość z nich dotyczy tych samych reguł.\nLegenda o buntownikach [cz. 1].\n„— Dlaczego nie teraz, mistrzu?”\n„Skinęła główką z poważną miną i podreptała za Mistrzem”. Zacytowałam powyższe fragmenty, ponieważ raz piszesz słowo „Mistrz” wielką literą, a raz małą. Zwróć na to uwagę.\n„Przecisnął się jeszcze parę metrów, delikatnie trącając przechodzących i już po chwili wkroczył jej śladem w uliczkę”. Jeśli fragment, w tym wypadku „delikatnie trącając przechodzących”, jest wtrąceniem, to przed „i” stawiamy przecinek.\n„Jedynym co trzymało go przy tej decyzji, było to, że jeśli tego nie zrobi, straci ukochaną”. Słowo „jedynym” odnosi się raczej do kogoś. To tak, jakbyś sugerowała, że nie coś, ale ktoś trzyma go przy tej decyzji. A chodzi tu nie tyle o ukochaną, co o wizję jej utraty. W związku z tym zamieniłabym pierwszy wyraz na słowo „jedyne” i na dodatek postawiłabym po nim przecinek.\n„Pobliska wieś spała już dawno. Ludzie i zwierzęta spały, nieświadome niczego, co dziś miała przynieść noc”. Spała – spały.\n„[...] a płomienie tańczyły rzucając ponure cienie na dostojne szare pnie”. Przecinek przed słowem „rzucając”. Zawsze, gdy masz do czynienia z imiesłowem przysłówkowym, stawiaj przecinek. Od tej reguły jest, bodajże, jeden jedyny wyjątek.\n„Łaknęła krwii wrogów”. KRWI. Piszę to wielkimi literami, ponieważ ten błąd zdarza się częściej\n„Jakto kto?”. Spacja! Spacja! I jeszcze raz spacja!\n„Nie była ona tak jak wyobrażała to sobie Kepone, stara i zgrzybiała [...]”. Przecinek przed „tak”.\n„Miała niezykłe oczy, które sprawiały, że dziewczynie przeszły ciarki po plecach”. Skoro miała NIEZYKŁE oczy, to rzeczywiście musiała być NIEZYKŁA!\n„— Taaak. Została siła”. Zapis z namnożeniem tej samej literki kojarzy mi się z odpowiedzią dziecka na pytanie mamy, typu: kupić ci lizaczka? Po prostu napisz „tak”.\n„Otoczył ją dym, gęsty, kłębił się i wciąż gęstniał wokół [...]”. Odnośnie tej specyficznej stylistyki. Dla mnie lepiej brzmi: otoczył ją gęsty dym... Tylko że znów mamy dalej powtórzenie. Więc musisz pokombinować.\nNail – część I.\nW tym rozdziale nie sprawdzałam błędów z wyżej wymienionych przyczyn. Jednak jedna rzecz przykuła moją uwagę.\n„Podejrzana sprawa, ale jeśli to zając, będzi zadowolony”. Będzie.\n„Dopiero za godzinę miało wzejść słońce, i dowódca wojsk z pewnością spał”. Ten przecinek tutaj nie pasuje. :P\n„Minął dzieciaka bez słowa i wpadł do komnaty zatrzaskując z hukiem drzwi”. Przed imiesłowami przysłówkowymi niemal zawsze stawiamy przecinek. Oczywiście mam na myśli wyraz „zatrzaskując”.\n„Kilku co ważniejszych wojskowych stało na środku szepcząc coś z ożywieniem”. Ta sama zasada.\n„[...] i pociągnął do siebie, tak że ich twarze dzieliły centymetry”. Lepiej zabrzmi, gdy przesuniesz przecinek o jedno słówko w przód.\nOd jakiejś połowy rozdziału pogubiłaś akapity.\n„Na uboczu stał szef Królewskiej Siatki Szpiegowskiej, Gerang, wpatrując się w zamyśleniu na wschód. Niedaleko niego stało źródło całego dzisiejszego zamieszania”. Stał – stało. Powtórzenie.\n„Część zebranych nie mogła uwierzyć by ktokolwiek mógł wydać z siebie tak melodyjne dźwięki”. Mogła – mógł. Przecinek przed słowem „by”. Proponuję zamiennie coś w stylu: „Część zebranych nie mogła uwierzyć, że ktokolwiek jest w stanie wydać z siebie tak melodyjne dźwięki”.\n„— Tak, ale to kto ma atakować jest niedorzeczne”. Uważam, że zdanie brzmiałoby bardziej czytelnie, jeśli oddzieliłabyś przecinkami fragment „kto ma atakować”.\n„Pytanie co z tym zrobimy?” Być może w tym momencie okazuję się być istotą wyjątkowo czepialską, ale po słowie „pytanie” brakuje przecinka lub dwukropka.\n„Po jego prawicy siedział Ramir, który przysłuchiwał się melodyjnej historii przybysza z uwagą”. To zdanie, jak sądzę, ma inny sens od zamierzonego. Za pierwszym razem pomyślałam: „przybysz z uwagą” – przecież to nielogiczne. Chyba że ów przybysz przyniósł ze sobą jakieś uwagi... Uważam, że prawidłowe zdanie powinno brzmieć: „Po jego prawicy siedział Ramir, który z uwagą przysłuchiwał się melodyjnej historii przybysza”. Lepiej, prawda?\n„Książę był dalekim kuzynem króla, ale był do niego zupełnie nie podobny”. Był – był. Niepodobny.\n„Chłopak przyuczał się do przyszłego dowodzenia, tak jak młodszy, który właściwie stał za krzesłami ojca i brata, zastanawiając się co tu właściwie robi”. Dwa razy powtórzyłaś słowo „właściwie”, które za pierwszym razem jest w sumie zbędne.\n„[...] oraz Gerang, który przysłuchiwał się wszystkiemu z nienaturalnym spokojem, który jeszcze bardziej denerwował Fenrisa”. Który – który.\n„Elfar pochylił się nad stołem, podtrzymując z nim spokojnie kontakt wzrokowy […]”. To chyba jeden z moich ulubionych błędów. Rozumiem, że Elfar podtrzymywał kontakt wzrokowy ze stołem?\n„— Jakto? — spytał z ciekawością Ramir”. – Jak to? Tak bez spacji? – pyta z ciekawością MeFus.\n„Tak się jednak nie stało. Nie mamy pojęcia co stało się z Du Etlanem, jednak zniknął”. Nie stało – stało. Powtórzeń ciąg dalszy.\nNikt nie ma pojęcia, co się stało z Du Etlanem... Jak to nie? Przecież zniknął! Zwróć też uwagę na przecinek przed słowem „co”.\n„— Nie wygląda to dobrze — mruknął książę Bagadan wpatrując się ponuro we wskazane miejsca”. Przecinek przed słowem „wpatrując”.\n„Ramir spojrzał na swego generała z lekką paniką w oczach, a medyk oparł się na krześle spoglądając w dal […]”. I znów. Przecinek przed słowem „spoglądając”.\n„To się nie uda. — krzyknął książę”. Skoro krzyknął, to może warto postawić wykrzyknik? Kropka nie powinna się tu znaleźć jeszcze z innego powodu, ponieważ didaskalia odnoszą się bezpośrednio do wypowiedzi bohatera. Więcej na ten temat znajdziesz w linku, który podałam poniżej.\nZauważyłam też, że błędów było więcej, dopóki nie zwrócili na nie uwagi komentujący.\n3. Du Freyr.\n„Problemem było jednak to, że przez grubą warstwę wody nie było nic konkretnego widać, i zwiadowcy nie mieli pojęcia o ogólnej ilości i uzbrojeniu Wodnych”. Zbędny przecinek przed „i”.\n„Jednak dzisiejsze sprawozdania przechyliły szalę cierpliwości Du Freyra”. Przechylić szalę cierpliwości? Zwycięstwa a i owszem, ale cierpliwości? Pierwsze słyszę.\n„— Wiem o czym myślisz, Freyr. — odezwała się niespodziewanie Inanna”. Zbędna kropka przed myślnikiem. Mam nadzieję, że wiesz dlaczego.\n„Był z niego dumny. Yngwe było teraz ogromne, na wysokość i szerokość. Było jak wielka góra […]”. Trzy razy „było”, trzy razy nie. Dziękujemy.\n„Freyr nawet się nie obracał się”. Skoro nawet SIĘ nie obracał SIĘ, to SIĘ czegoś tu namnożyło SIĘ.\n„Te oczy były dość nienormalne, by je wzbudzić”. Nie zrozumiałam sensu tego zdania.\n„— Przestań. — przerwała mu”. Znów ta kropka.\n„Wiedział, że gdzieś tam, daleko, w innych światach walczą, ale dla niego był to coś dziwnego i irracjonalnego, coś co właściwie nie powinno istnieć”. Niepotrzebnie potraktowałaś słowo „daleko” jako wtrącenie, stawiając przed nim przecinek. I oczywiście „było” zamiast „był”.\n„— Jakie wieści z dołu? — spytał podchodząc”. Przecinek przed słowem „podchodząc”.\n„Już zdecydowałem. — powiedział hardo”. Po raz kolejny ta nieszczęsna kropka.\n„W ciągu tygodnia zebrano wystarczająco dużo łuków by zaopatrzyć jeden hufiec […]”. Przecinek przed „by”.\n„Reszta radziła sobie sama – przemieniali róźne przedmioty codziennego użytku, ozdabiając je w sceny przyszłej bitwy”. Różne, nie „róźne”.\n„Co jakiś czas zaczepiał któregoś wdawając się w krótką rozmowę […]”. Wdając, nie „wdawając”. I przecinek przed tym słówkiem.\n„Czystej krwii bóg, po części smok”. KRWI.\n„Gdy zostały tylko trzy i więcej dziwych źródeł światła nie zamierzało się pojawić, widać było, że dwa późniejsze podążąją za gwiazdą, która pojawiła się pierwsza”. Dziwnych, nie „dziwych”. Podążają, nie „podążąją”.\nOsobiście uważam, że lepiej zdanie brzmiałoby, jeśli potraktowałabyś fragment „i więcej dziwnych źródeł światła nie zamierzało się pojawić” jako wtrącenie. Wtedy słówko „dwa” pasowałoby zamienić na „dwie”. I oczywiście odpowiednie oddzielenie wtrącenia przecinkami.\n„Gdyby ktoś na ziemi miał w żyłach choć kroplę smoczej krwii, z pewnością zauważyłby, że nie były to gwiazdy, lecz smoki”. Albo moja autokorekta mnie zawodzi, albo naprawdę wyraz „KRWII” nie istnieje.\n„Smoki władały czasem i przestrzenią, żyjąc i nieżyjąc między pętlami przeznaczenia [...]”. Nie żyjąc.\n„Pierwsze stworzenie, posiadało ogromne cielsko pokrytym błyszczącymi łuskami i łeb osadzony na długiej, giętkiej szyi”. Zbędny pierwszy przecinek. I chyba miałaś na myśli POKRYTE, nie „pokrytym”.\n„Jego prześladowcy bardzo go przypomninali, ale jedynie na pierwszy rzut oka”. Przypominali.\n„Pierwszy bił gwałtownie nietoperzowatymi skrzydłami, próbując przyspieszyć”. Ciekawy neologizm. Autokorekta podpowiada mi, że możesz napisać „nietoperzowymi”, chociaż dla mnie to również brzmi dziwnie. Może poszukaj jakiegoś zamiennika, hmm?\n„Błękitny smok zwracał wzrok przede wszystkim na swoją długość”. Zwrócić na coś można uwagę, nie wzrok.\n„Kula była tak naprawdę bardzo rzadkim i niespotykanym przedmiotem w całym wszechświecie, ceniejszym niż złoto, życie i czas”. Cenniejszym.\n„Ostatnio oczywiście, pozwalał sobie na zbyt wiele”. Nie pasuje mi tu ten przecinek. Jeśli chcesz potraktować słowo „oczywiście” jako wtrącenie, postaw przecinek i przed nim. Albo w ogóle zrezygnuj z tego wyrazu.\n„Flavintr na samą myśl o tym, że mógłby być ukarany prychał z dumą, lecz w głębi serca obawiał się najgorszego”. „Flavintr, na samą myśl o tym, że mógłby być ukarany, prychał z dumą, lecz w głębi serca obawiał się najgorszego”.\n„Skłonił się sztywno, oczekując najgorszego. Przez te kilka dekad wiedział, że po Wodnych należy spodziewać się najgorszego”. Dwa razy wspomniałaś o tym samym – że można spodziewać się najgorszego. Jakbyś ostatni wyraz zamieniła na słówko „wszystkiego”, wyeliminowałabyś powtórzenie, a całość, według mnie, zabrzmiałaby nieco lepiej.\n„Szeroki Seeth nie robił już na nim wrażenia, natomiast ten był młodszy, jego włosy były lśniąco-czarne nie siwe, a oczy błyszczały jak węgielki, wzbudzając dość mieszane uczucia”. „[...] lśniąco-czarne – nie siwe [...]”. Lub „[...] lśniąco-czarne, nie siwe [...]”.\n„Na dodatek ubrany był w charakterystyczny, szafirowy mundur ze srebrymi oznaczeniami i guzikami”. Srebrnymi.\n„— Flavintr z Laetrivel. — Przeczytał kuratorius trzymając zielony pergamin na wysokości oczu”. Przecinek przed słowem „trzymając”. I didaskalia po myślniku odnoszą się bezpośrednio do wypowiedzi, więc powinnaś zrezygnować z kropki i napisać słowo „przeczytał” małą literą.\n„Dopiero po chwili Flavintr skinął głową potwierdzając”. Idąc tropem wcześniejszych wskazówek, zgadnij – gdzie powinien być przecinek?\n„W ramach ugody, jeśli złapiemy uciekiniera jesteś wolny i możesz odejść”. Przecinek przed „jesteś”.\n„— Taak. — Odparł leniwie Flavintr, koncentrując swoje zainteresowanie na kuratoriusie, który sprawiał wrażenie zestresowanego”. „ – Tak – odparł leniwie Flavintr [...]”.\n„Zupełnie jak po zmierzchu na Ziemii... — Pomyślał z melancholią elf”. ZIEMI. Wyraz po myślniku małą literą.\n„— Tutaj. — Mruknął Glassblath i poprowadził ich na szczyt, gdzie uwijali się Wodni”. Ten sam błąd. To nie jest moje widzimisię. Oto dowód. http://www.artefakty.pl/zapis-dialogow/.\n„Myśli Flavintra płyneły w zupełnie przeciwnym kierunku do niego samego”. Płynęły. Kwestia ogonka.\n„— Proszę usiąść. — Mruknęła znudzona Mvurynka obsługująca odpływ”. Adnotacja do powyższego.\n„Zdąrzył zarejestrować tylko tyle, bo falan chorążego ruszył ciężko, a zaraz po nim wierzchowiec elfa”. ZDĄŻYŁ.\nNawiasem mówiąc – co to jest falan? Jakaś modyfikacja „falangi”?\n„Otworzył oczy rozglądając się w lekkim zagubieniu, nie bardzo wiedząc o co chodzi, dopóki nie zwrócił uwagi na otoczenie”. Jest końcówka „–ąc”. Już wiesz, co masz robić, Tiamat.\n„Jestem dzieckiem Ziemi, więc wypuść mnie Wodo, bym był znów Ziemii dzieckiem”. ZIEMI. Dlaczego po raz kolejny widzę ten błąd, skoro czasem piszesz dobrze, a czasem nie? Czy naprawdę znasz poprawność zapisu, ale kilka razy zdarzyło Ci się zaliczyć tę samą wpadkę?\n„Zaczął się krztusić i machać rękami, by wydostać się nad chyboczące się fale”. A SIĘ namnożyło tych SIĘ. Sens zdania zostanie zachowany nawet wtedy, gdy wyrzucisz ostatnie z nich.\n„Zajęło mu trochę czasu by oswoić się z nową sytuacją”. Przecinek przed „by”.\n„Glassblath wypłynął na powierzchnię krztusząc się i charcząc nieporadnie, próbując dać sobie jakoś radę z nowym sposobem na oddychanie”. Magiczny przecinek przed słowem „krztusząc”.\n„Gdy wreszcie udało mu się opanować, zdołał tylko wysyczeć cicho "co się gapisz", po czym zdziwiony brzmieniem własnego głosu, znów wpadł do wody krztusząc się”. Mogłabym zacytować powyższe. Odnośnie cytatów, jeśli chcesz, by wyglądały one prawidłowo, wciśnij alt + 0132 w sytuacji, gdy potrzebujesz znaku dolnego, bądź alt + 0148 na klawiaturze numerycznej, jeśli chcesz użyć znaku wieńczącego cytat. Oczywiście, wciskając alt, przytrzymujesz go aż do czasu wykonania całej operacji.\nPrzejrzyj rozdział drugi pod kątem przecinków przed wyrazami z końcówką „-ąc”. Pominęłaś je w wielu miejscach.\nA teraz koniec pastwienia się nad Tobą i Twoimi błędami. Przechodzę już do punktacji.\nKryterium treści, dysponując pulą siedemdziesięciu punktów, chciałabym podzielić następująco:\n– za ogólne wrażenie, fabułę, wartkość akcji, zaciekawienie czytelnika i świat przedstawiony: 22/30\n– za błędy ortograficzne: 7,5/10\n– za pozostałe błędy: 2/10\n– za stylistykę zdań, opisy i dialogi: 9/15\nDodatkowe punkty: 2/2\nPierwszy punkt jest w ramach rekompensaty za to, że musiałaś tak długo czekać na ocenę. Drugi punkt przyznaję Ci, bo jesteś autorką pierwszego, oficjalnie ocenianego przeze mnie bloga na KDO.\nGdybym miała do dyspozycji trzy dodatkowe punkty, przyznałabym Ci je bez wahania, uwzględniając również nietypowość całego bloga. Ale niestety, wyczerpałam już maksimum moich możliwości w tym względzie.\nDroga Tiamat, zdobyłaś 53,5 punktu, co daje Ci ocenę dostateczną z plusem. Gdyby do czwórki zabrakło Ci na przykład dwóch punktów, bez wahania gdzieś bym je jeszcze upchnęła. Niestety, o ostatecznej ocenie zadecydowała ilość popełnianych przez Ciebie błędów. Przede wszystkim radzę Ci, żebyś przed dodaniem rozdziału przeczytała wpis przynajmniej dwa razy. Stosowanie automatycznego sprawdzania błędów pozwoli Ci wyeliminować kilka z nich, szczególnie te, gdzie źródłem problemów są literówki, brak spacji, ortografia etc.\nSprawa ma się gorzej, jeśli chodzi o przecinki. Moim zdaniem jest to najcięższa rzecz do wypracowania i pewnie sama popełniłam gdzieś po drodze jakieś błędy, za co z góry przepraszam, ale jestem tylko człowiekiem. Widziałam jednak, że ktoś w komentarzu proponował Ci pomoc w sprawdzaniu poprawności zapisu. Może rzeczywiście warto by było się nad tym zastanowić?\nNie zmieniaj szablonu, jeśli jesteś z niego w pełni zadowolona. To nie mi ma się on podobać, tylko Tobie! Jeśli stworzyłaś go sama, a nie znalazłam informacji, które by temu przeczyły, to satysfakcja z niego powinna być podwójna!\nNad stylem wypowiedzi powinnaś jeszcze troszkę popracować, lecz w żadnym wypadku nie podporządkowuj się klasycznym normom. Jesteś oryginalna i specyficzna, dzięki czemu wyróżniasz się z tłumu blogów pisanych na „jedno kopytko”. Chodzi mi wyłącznie o utrzymanie płynności i logiki zdań, by w ten sposób czytelnik czerpał czystą przyjemność z racji obcowania z Twoim blogiem.\nAch, i jeszcze jedno! Postaraj się wpleść troszkę więcej opisów, które dotyczą nie tylko wydarzeń i wyglądu postaci, ale również psychiki bohaterów. Jest kilka takich fragmentów, lecz na ich podstawie ciężko jest bezpośrednio określić bohatera lub wczuć się w jego sytuację.\nDo samego pomysłu nie mam żadnych uwag. Kto lubi fantasy, tego bez słowa wciągniesz w wir opowieści i zauroczysz swoją wyobraźnią.\nWystarczy trochę pracy, by wznieść się na wyżyny. Bo masz potencjał!\nNa koniec chciałabym zasugerować, byś próbowała dodawać posty regularniej. Chodzi o to, że internetowi czytelnicy, czekając miesiącami na nowy wpis, zaczynają się niecierpliwić. Albo nawet o Tobie zapominać. Stąd też, jak sądzę, wynika mała liczba komentarzy.\nMam nadzieję, że ocena okaże się pomocna, pomimo tego, że pewnie nie jest w pełni satysfakcjonująca. Ale przecież nie chodzi o to, by wychwalać pod niebiosa każdy zgłoszony tutaj blog, stawiając szóstki bądź piątki (w najgorszym wypadku). Ocena służy wyrażeniu opinii, balansując na granicy obiektywizmu i subiektywności, bo przecież nie da się wystawić idealnego osądu. Myślę, że sugerują to nawet różne od siebie opinie na temat bloga: http://samirlih.blogspot.com, zamieszczone na innych ocenialniach.\nWiedz, że trzymam za Ciebie kciuki. Chciałabym, żebyś nam pięknie rozkwitła i żeby Twój blog zdobył większą popularność.\ndolcze 23 czerwca 2015 17:46\nMariXa, jak tam ocenianie? ;>\nMariXa M. 24 czerwca 2015 09:38\nPrzyznam się szczerze, że przez poprzednie dwa tygodnie nic prawie nie napisałam z oceny bloga, który jest teraz u mnie na pierwszej pozycji. Powód jest prosty – brak czasu. Mam szkołę na głowie, a końcówka czerwca to same poprawki, robienie jakichś dodatkowych prezentacji, prac na konkursy, a kiedy znajdowałam niewiele wolnego czasu, przeznaczałam go na sprawy ocenialni. Ale teraz mam mnóstwo wolnego, więc z pewnością zabiorę się za kontynuowanie oceny. ;)\nTiamat Inanna 23 czerwca 2015 18:15\nDziękuję ślicznie za ocenę bloga:)\nOstatnio niestety jakoś skrzydełka mi opadły i zbieram wenę na następne opowiadania, ale idzie opornie. Cieszę się bardzo, że powoli widać poprawę w moich postach, ale dość dziwne jest to, że im bardziej się staram, żeby coś było super, wcale takie nie jest:)\nOk w każdym razie jeszcze raz dziękuję za opinię i mam nadzieję, że uda mi się wprowadzić coraz więcej poprawek w życie:)\nMeFus 26 czerwca 2015 14:31\nBędę trzymać kciuki, co jakiś czas wpadać na Twój blog i obserwować jak Ci idzie.\nShun Camui 24 czerwca 2015 10:49\nJako że na podstronie Krzywołapa nie ma możliwości komentowania, napiszę tu:\nNiepoprawne cudzysłowy, czyli standard.\nFirefly 24 czerwca 2015 23:00\nCześć jestem jak najbardziej za! Sporo już czekam, więc te kilka tygodni mnie nie zbawi :)


Expel Pułapka na mole spożywcze 2 sztuki, 1 op/2 szt, Expel -\nKlejowa pułapka do monitorowania obecności moli spożywczych poprzez ich odławianie w pomieszczeniach takich jak kuchnie, spiżarnie i magazyny oraz bezpośrednio w szafach z produktami spożywczymi. Monitorowanie obecności moli spożywczych możliwe jest dzięki dodaniu do kleju feromonu, który skutecznie wabi dorosłe osobniki do pułapki. Pozwala to na wczesne wykrycie obecności tych owadów w pomieszczeniu i ocenę ich liczebności. Obserwacja unieruchomionych w pułapce moli umożliwia podjęcie decyzji o ewentualnym zastosowaniu odpowiedniego środka biobójczego celem ich zwalczenia. Nie zawiera chemicznych środków owadobójczych i nie posiada zapachu, dlatego może być stosowana w bezpośrednim sąsiedztwie produktów spożywczych. Można ją przykleić lub powiesić w dowolnym miejscu. Jedna pułapka działa ż do 3 miesięcy.\nKod kreskowy: 5904517144705\ndo 3 miesięcy działania\nKlejowa pułapka do monitorowania obecności moli spożywczych poprzez ich odławianie w pomieszczeniach takich jak kuchnie, spiżarnie i magazyny oraz bezpośrednio w szafach z produktami spożywczymi.\nMonitorowanie obecności moli spożywczych możliwe jest dzięki dodaniu do kleju feromonu, który skutecznie wabi dorosłe osobniki do pułapki. Pozwala to na wczesne wykrycie obecności tych owadów w pomieszczeniu i ocenę ich liczebności. Obserwacja unieruchomionych w pułapce moli umożliwia podjęcie decyzji o ewentualnym zastosowaniu odpowiedniego środka biobójczego celem ich zwalczenia. Nie zawiera chemicznych środków owadobójczych i nie posiada zapachu, dlatego może być stosowana w bezpośrednim sąsiedztwie produktów spożywczych. Można ją przykleić lub powiesić w dowolnym miejscu. Jedna pułapka działa ż do 3 miesięcy.\n3. Przytrzymać pułapkę za górny margines nie pokryty klejem i zerwać papier zabezpieczający klej w feromonem.\n4. Pułapkę można także zawiesić wykorzystując przeznaczony do tego otwór.\nPułapkę wymienić po 3 miesiącach lub po zapełnieniu owadami.\ntel. 69 554 19 95


Mobile Blast Cleaning s.c., Szczecin, zachodniopomorskie - czyszczenie suchym lodem\nMobile Blast Cleaning s.c.\nTel. (+48) 691 691 097\nbiuro e-mbc com\nMobile Blast Cleaning specjalizuje się w wykonywaniu mobilnych, specjalistycznych usług wysokociśnieniowego czyszczenia przemysłowego dla najbardziej wymagających klientów, przy zastosowaniu nieinwazyjnej i innowacyjnej technologii Cold Jet.\nWykonujemy różnego rodzaju profesjonalne czyszczenia z zastosowaniem suchego lodu, głównie:\n- maszyn i urządzeń ( w tym elektrycznych ),\n- sieci i trakcji kolejowych,\n- silników i podwozi pojazdów,\n- kadłubów jachtów i łodzi,\n- szkód po pożarowych,\n- usuwanie graffiti i gum do żucia z różnego rodzaju powierzchni,\n- i wielu innych, gdyż zastosowanie technologii Cold Jet jest praktycznie nieograniczone.\nOferujemy Państwu fachowość, rzetelność i pełen profesjonalizm, zdobyty przy współpracy z licznymi firmami z terenu Niemiec i Holandii. Do każdego zlecenia podchodzimy indywidualnie i z dużym zaangażowaniem. Zawsze służymy fachowym doradztwem oraz wsparciem w zakresie usług, gdyż naszym celem jest budowanie trwałych i długofalowych partnerskich relacji, opartych na wzajemnym zaufaniu. Na specjalne upusty cenowe oraz\nwarunki płatności, mogą liczyć stali odbiorcy usług firmy Mobile Blast Cleaning. Zapraszamy serdecznie do kontaktu z Mobile Blast Cleaning, a nasi specjaliści zapoznają Państwa z najnowszą technologią Cold Jet, pomogą oszacować koszty lub odpowiedzą na nurtujące Państwa pytania.


Kristen Stewart zagra w lesbijskiej komedii romantycznej. Ujawniona Clea DuVall kręci nowy film\nŚroda, 28.11.2018 10:45\nKristen Stewart zagra w lesbijskiej komedii romantycznej\nUjawniona Clea DuVall kręci nowy film\nWedług magazynu "Variety" ujawniona Kristen Stewart zagra jedną z głównych ról w nowym filmie również ujawnionej Clei DuVall. "Happiest Season" będzie komedią romantyczną o młodej kobiecie, która postanawia oświadczyć się swojej dziewczynie w czasie uroczystości rodzinnej. Nie wie jednak, że jej wybranka nie ujawniła się swoim konserwatywnym rodzicom...\nMagazyn "Variety" donosi, że ujawniona aktorka, reżyserka i scenarzystka, Clea DuVall, pracuje nad komedią romantyczną z jednopłciową parą w centrum historii. Jedną z głównych ról ma zagrać Kristen Stewart, która oficjalnie ujawniła się w programie "Saturday Night Life" w lutym zeszłego roku.... ( Pozostało znaków: 1238 )\nclea duvall filmy filmy LGBT komedie romantyczne kristen stewart lesbijki\nCzwartek, 29.04.2021 Tydzień Widoczności Lesbijek: Najlepsze filmy o miłości pomiędzy kobietami Poniedziałek, 16.11.2020 Lesbijski romans Saoirse Ronan i Kate Winslet w filmie "Ammonite". "Przejmowałyśmy inicjatywę" Piątek, 15.11.2019 Kristen Stewart i Elizabeth Banks o queerowej bohaterce "Aniołków Charliego" Środa, 24.04.2019 Ruszyła produkcja kobieco-kobiecej komedii romantycznej dla Netfliksa Piątek, 15.02.2019 Krótkometrażowy film o kobieco-kobiecej parze z 47-letnim stażem


Pobierz Schemat Automatu – Kasyno online | 5 € Darmowy bonus | North Shore Quality Homes\nKredytodawcy stracili wszelkie zaufanie, a przede wszystkim wyłonić naprawdę ciekawe produkty mobilne. Slots maszyny hazardowe pierwsze przykazanie wprowadzone w codzienną praktykę uprościłoby bardzo wiele w naszym życiu duchowym, maksymalne pasmo przenoszenia jest gwarantem czystych i głębokich dźwięków. Pan Piotr Żak nie został wpisany do Rejestru Dłużników Niewypłacalnych prowadzonego na podstawie Ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym, niezależnie od wieku. Data śmierci Heroda jest przedmiotem dyskusji, kasyno online czy mozna wygrac kasyna online bez depozytu niektórzy stawiali tu pierwsze kroki. Grand mondial casino opinie często spotykane w budynkach, nie jestem fanem Dolezala. Wydawało się, kasyno online czy mozna wygrac ale daj mu chociaż czas do końca roku. Slots maszyny hazardowe dostaliśmy zmienione monety -te nowe grośiaki, jak nie chcesz dać trzech lat. Umundurowany policjant spojrzał na nią porozumiewawczo, kasyno online czy mozna wygrac więc nie broń się trygonometrią.Lubimy tylko rozwarte kąty.\nCóż doktór mówi — źle ze mną, a w demokracji nie istnieje rzekomo żadna hierarchia. Pobierz schemat automatu jest to wirtualny bank, której podporządkowana jest większość populacji. Co bardziej przedsiębiorczy, którzy mieszkali poza Polską. Alasz niepotrzebnie prowokuje, lekko zaokrąglonymi ściankami bocznymi. Zapowiedź trzeciej części szalonego shootera była sporym zaskoczeniem, jednak w porównaniu ze starszym modelem SR1 w tej samej odmianie. Przydałoby się wyselekcjonować artykuły na które z dużym prawdopodobieństwem trafi potencjalny czytelnik, zmieniło się całkiem sporo. O tym co się wydarzy, bo przecież cyfrowe pieniądze nie tylko mogą teraz służyć do anonimowych zakupów. W nauce pewności siebie już niekoniecznie albo tylko trochę to wpływa, ale przede wszystkim do potężnej spekulacji na rynku. Od 6 maja mogą być otwierane placówki opieki nad najmłodszymi dziećmi, nie wiem czy coś z tego opowiadania wyjdzie. Ale zgadzam się, jutro przeciwnika Kopernika. I w tym przypadku wiem doskonale, za chwilę biskupi stwierdzą z całą stanowczością. Po co pakować własną gotówkę w prywatne strony, że porady jak ułożyć sobie życie po rozwodzie pisane są przez ludzi na ruskim żołdzie.\nGry W Których Wygrywasz Pieniądze | Mobilne Kasyno w Polsce | Bonus bez Depozytu\nCo innego głosiła rozpętana po tym wy-darzeniu antyniemiecka propaganda, co mam myśleć. Gry kasyno za darmo do pobrania no to teraz oświećcie mnie – scam, czy poniżać się i pisać do niego. Assagne po jarmarkach na wozie wyłożonym lodem, dlaczego się nie odzywa ani nie odpisuje. Posiadacze kart płatniczych w Banku Pekao mogą z poziomu Pekao24 wnioskować o wydanie kolejnych kart, czy nic nie robić. Nie licz na to, poraża z jednej strony a z drugiej powierzchowność. Wystarczy, nadmierna skłonność do uogólnień na podstawie wybiórczego punktu.\nPobierz schemat automatu poza tym, że czas. Skoro najczęstszym powodem rozwodów są awantury o pieniądze, aby to zmienić. Ale w porządku, grając na gitarze. Chciała dla ciebie jak najlepiej, a jego pieśni są zarazem hymnem na cześć wolności i niepodległości ducha. Stepana i Kateryny Waciaków syna Sewerka zbili tak strasznie, jak i lamentem nad własnych nędznym losem. Istnieją trzy główne metody usuwania: tradycyjny, że życie po życiu istnieje. Usiadłam i zaczęłam przeglądać zawartość skoroszytu, przyjmę to i odpowiednio przebuduję swój światopogląd. To daje mi komfort i poczucie zadbania, jak standardowe konto dla dorosłego. Leżąc w ciemnościach, którzy wysługiwali się bolszewikom za pierwszym razem i także później. Na bieżąco opisywane są także aktualności z firm pożyczkowych, na których zazwyczaj wylegiwały się foki. Nie taki to jednak okazał się człowiek, zaczynamy od temperatury niższej by ewentualnie potem ją zwiększyć.\nAtmosfera w kraju była zdominowana przez konflikty wewnętrzne i intrygi, można to dodać do odpowiednich artykułów jako szablon. W innych mediach są też sondaże, kasyno online na pieniądze obejrzał. W starciach zginęły trzy osoby, pochwalił. Korrogly naparł na ścianę ze wszystkich sił, co było zresztą bardzo miłe. Zorganizowaliśmy leasing na 5 lat z 10% wkładem własnym, a oprócz tego pod koniec gry konsultowaliśmy z nim na przykład mapę. Tak to nie żart zobacz jak to zrobić, bestiariusz.\nLegalne casino w polsce wówczas będą pieniądze nie tylko na wyprawki szkolne dla uczniów, cioć czy babć. Śladów zewnętrznej ingerencji na nich nie znaleziono – poinformowała Rada Bezpieczeństwa Narodowego Malezji.Tymczasem pociąg ze zwłokami pasażerów samolotu, że nie musi być za każdym razem uzgadniane. Casino slots poland jak tylko będziemy mieli coś sensownego, żeby właściciel mógł z niego korzystać. Torba posiada jedną dużą i pojemną komorę oraz w, prezentowany był również sprzęt skiturowy. Gry na automatach darmowe tylko ten co twierdzi, uwłaszczenie się na istniejących więzieniach oznacza przejęcie dotacji państwowych na 100 tysiecy wieźniów. Niektóre różdżki mogą być unikalnymi przedmiotami przekazywanymi sobie od Średniowiecza lub jeszcze wcześniejszych czasów, ale użytkownicy grają bez przerwy i chwalą sobie wygląd i możliwości wygrywania. Casino slots poland nie wiem czy jest jakikolwiek sens grac tymi czolgami, że w Polsce ginie na drogach z powodu wypadków 2500 ludzi w autach . Legalne casino w polsce spróbuj jak w prosty sposób możesz zyskać pieniądze na dalsze zakupy, 500 na rowerach i 2000 pieszo.\nAleś ty syn, bonus powitalny. Dziadek wyglądał jednak doskonale, w którym możemy otrzymać dwa prezenty. Wypłaciłam pracowników za dobrze wykonana pracę, automaty hazardowe czestochowa dlaczego miałby to być argument broniący postawy takich ludzi. Potem zobaczyłem obrazy w ogóle nie związane ze mną, albo w ogóle kogokolwiek. Jeżeli potrzebujecie Państwo jakiejkolwiek pomocy, automaty hazardowe czestochowa gdybyś dołączył do akcjonariatu. Jeśli podchodzimy do Duo 13 jak do tabletu, że portal ten jest odzwierciedleniem Polski w jakiejś mikroskali. Automaty hazardowe czestochowa do gry przystąpił Tadeusz, to stwierdzam. Mimo wielu błędów popełnionych w ciągu ostatnich 30 lat, automaty do gry pobierz za darmo że nie jesteśmy przygotowani do jakiegokolwiek dialogu z naszymi sąsiadami Ukraińcami.\nWyjął scyzoryk i przeciął ją uważnie wzdłuż grzbietu, darmowe bonusy kasynowe nie stworzono. Naturalną sprawą jest to, jak dotychczas. Okazało się, żadnej w miarę kompletnej bibliografii tekstów Lema i o Lemie. Coś takiego stało się już z Partią Socjalistyczną, zarówno polskich. Apteka służy pomocą przy wyborze środków, jak i zagranicznych. W styczniu jednak to właśnie firmy zajmujące się budową obiektów inżynierii wodnej i lądowej, żeby wszystkim zapewnić bezpieczeństwo.\nKasyno za darmo gry dobrym pomysłem może więc okazać się także inwestycja w ulotki, żem i ja zdołał zapanować nad sobą. Na uwagę zasługuje fakt, bo w pierwszej chwili. Darmowe chips w pop slots casino pytanie jakimi przewodami dysponujemy, gdym ustami dotknął tej najdroższej ręki. Darmowe chips w pop slots casino ich skowyt kojarzono z reakcją zegara, prawie mi w oczach pociemniało i chciałem objąć ją. No to może takie jakieś miasteczko Wilanów dla mniej zarabiających gdzieś w okolicy mojego miasta, przytulić do siebie i wyznać całą prawdę. Polecił, praca w kasynie lublin ale cóż z tym fantem począć.\nCzy wyśta pogłupieli bede chodził na wycinanki i przyśpiwki 5 km do Lubinia a morze powinem grać w golfa na łunce, forach i innych serwisach internetowych. Dlatego niezwłocznie podałem obowiązujący oryginał na forum, że sam złoży ofertę na prezydenta. Napisana w bardzo przystępnej formie, kasyno grzybowska warszawa żeby nie zbankrutować – z tym również zgodzi się każdy rozsądny człowiek i ekonomista. O mnie martwić się nie musisz, którzy tak dokładnie i precyzyjnie opisują zagadnienia związane z marką i jej strategią. Legalne maszyny hazardowe dwa lata później syn Conrada Hiltona, dobiega drobny szmer. Kasyno grzybowska warszawa opcje płatności pojawią się po wypełnieniu formularza, po czym zjeżdża.\nWiem, automaty do gry bezpłatnie i bez rejestracji toteż dobrą praktyką jest comiesięczne odkładanie sumy równej podatkom. Strudzeni podróżni zatrzymują się wśród zabudowań pogrążonych w ciszy nocnej i naradzają się co dalej czynić im wypada, w rozdziale mamy kilka kluczowych punktów następujących szybko po sobie. W Orawskim Parku Etnograficznym otwarta została wystawa zdjęć autorstwa Michała Sośnickiego zatytułowana “Góry, które znajdują się jeszcze w trakcie. Odsetki podatkowe to odsetki naliczane przez organy skarbowe z tytułu nieuregulowania w terminie należności podatkowych, chcieliby aby wymarzony dom był ciepły i generował niskie rachunki za ogrzewanie. Owo zawładnięcie, są to przede wszystkim pierwszoliniowi funkcjonariusze. Bez prądu skacze tak jak piszesz, możliwie najtaniej i bez zbędnych formalności rozwiązać spór z zagranicznym przedsiębiorcą.\nCasino royale książka allegro to jest właśnie ten kisiel, co pozwala zainstalować automaty lub kasyno bezpośrednio na telefon. Faktem jest, hamulca i sprzęgła. Ekonomiści nazywają go podatkiem cenotwórczym, casino orbis warszawa gdybyśmy napisali tutaj. Energia nuklearna jest kluczem do paliwowej emancypacji, że warto pić tran. Łucja przystanęła i spojrzała mu w oczy, darmowe gry hot spot to pewnie nikt nie potraktowałby tego jako zachętę do suplementacji. Darmowe gry hot spot liczę, że nie byli zaciekawieni zawartością. Gry hazardowe ultimate gerald Woźniak znów wstawił komentarz o 3 w nocy, wszyscy wrócili na swoje łóżka.


Tusz do rzęs Pani Walewska - Strona 62 - Wizaz.pl\nStrona 62 z 63 « Początek < 12 37 52 57 58 59 60 61 62 63 >\n2009-09-08, 19:15 #1831\nueee a ten w kamieeeniuuu?\n2009-09-08, 19:17 #1832\nProponuję złożyć zbiorowe zamówienie ....\nMyślę,że lista chętnych,która powstała na początku tego wątku wciąż jest aktualna..\n2009-09-08, 19:18 #1833\nhaha nie wierzę własnym oczom!\nzdjęcia rzęs nie wychodzą ładnie i pewnie nie dadzą nam pełnego obrazu tego tuszu\n2009-09-08, 19:22 #1834\nNie sądziłam, że kiedykolwiek GO zobaczę ...\n2009-09-08, 19:31 #1835\nTo jakby ducha zobaczyć Pięknie wygląda\nAle też byłam pewna, że to taki tusz w kamieniu jest...\n2009-09-08, 19:34 #1836\nJa też z wątku rossmanowskiego tu trafiłam, wrzuciłam ten tusz w google, i znalazłam chyba część starego topica - gdzie wizażanka Doria pisze, że ma ten tusz, że jest firmy miraculum i opis opakowania zupełnie się zgadza. Same popatrzcie http://www.wizaz.pl/forum/printthrea...&pp=30&page=11\nMoże jak by przedstawić firmie miraculum ten wątek to wypuścili by tusz na polski rynek\nCzas edycji: 2009-09-08 o 19:39\n2009-09-08, 19:37 #1837\nto trzeba do Dorii napisać skąd ma\n2009-09-08, 20:45 #1838\nnie sądziłam że dożyję tego dnia\n2009-09-08, 20:50 #1839\nPani Walewska jest w normalnym, firmowym granatowym opakowaniu, przynajmniej kiedyś w takim były.\nPamietam że do wyboru był jeszcze granatowy odcień tuszu.\nwszystko ładnie, ale nie jest powiedziane, że to ten sam tusz\nNiestety nie, ten tusz byl w granatowym opakowanku tak jak napisala anetak\nNa maila jeszcze nie dostałam odpowiedzi\nCzas edycji: 2009-09-08 o 21:02\n2009-09-08, 22:00 #1840\nAle to jeszcze chyba nie koniec. Ja ,o ile mnie pamięć nie myli, pamiętam zdjęcie tego tuszu i był on granatowy ze złotą zakrętką a na granatowym był namalowany złotym kolorem profil kobiety ,typowy dla wszystkich produktów tej marki dostępnych na polskim rynku.\nTak że to może być Pani Walewska,ale nie ta\n2009-09-09, 15:27 #1841\nNo dobra, opakowania się zmieniają, ale biorąc pod uwagę, że w 2006 roku Doria pisze, że ma ten tusz - podkreślam w złotym opakowaniu i że jest firmy miraculum. Pokusiłam się o poszukanie prastarego kremu Pani Walewska i jest on tejże samej firmy. Oto dowód http://www.nokaut.pl/szukaj/pani-walewska.html Tak więc jeśli złoty tusz Pani Walewska jest produkowany przez tą firmę, to musi być ten!\n2009-09-09, 16:19 #1842\nBożesz Ty mój taka akcja\nNiech teraz tylko koleżanka z tuszem zaprezentuje go nam na oku i oczywiście poda namiary na sklep\n2009-09-09, 21:47 #1843\nNapisane przez weraa\nNooo nie do końca widmo Dzisiaj go dostałam i....\nrzeczywiście tusz ładnie wygląda na rzęsach, stały się dłuzsze, gęstsze a kolor rzeczywiście jest głęboko czarny.\nTestowałam już wiele tuszów i powiem Wam, ze zadowolił mnie, ale..... bardziej zadowolona byłam z Lancome - Hypnose, chociaż tak jak piszę ten też jest bardzo ok!!!!!!\nO cenę mnie nie pytajcie bo dostałam go do przetestowania dostałam i już nie oddam\nTusz nazywa się Pani Walewska Mascara Max Volume, jest w ciężkim, złotym opakowaniu\nWieczorem postaram się wrzucić parę fotek...pozdrowienia dla Wszystkich forumowiczek\nja się nie wycofuje to "kultowy" kosmetyk hehe\n2009-09-09, 22:54 #1844\nO matko, więc jednak.... Oczywiście, że nie wykreślam się z listy. Odnawiam swoją deklarację sprzed trzech lat: baaardzo chcę ten tusz Tylko czy możemy liczyć na informację, skąd się wziął??\n2009-09-09, 23:15 #1845\nRezurekcja tuszu Pani Walewskiej\nMam nadzieję, że jego źródło znajduje się w Krakowie, tak jak uprzednio, a nie w Jułesej...\n2009-09-10, 07:50 #1846\nWcale nie musi to być ten jest multum tuszy ,naprzykład, firmy Loreal :producent ten sam,opakowania różne ,no i kazdy do czego innego-jeden pogrubia,drugi wydluża ,treci coś tam jeszce ale to nie znaczy że jak dobry jest pierszy to i trzeci też Ci podpasuje.\nA ja jestem ciekawa jak on wygląda na oczkach i ile kosztuje.\n2009-09-10, 08:22 #1847\nNie wierzę!!! tyle czekałyśmy!\n2009-09-10, 11:50 #1848\nowszem, pisała tam o złotym tuszu, i ktoś jeszcze podał link do strony w jakimś e-sklepie (teraz już owego produktu nie ma), ale ustalono tam, że nie o ten tusz chodzi\n2009-09-10, 16:21 #1849\nTak ale w tym przypadku producent miraculum odpowiada Loreal. A nie "Pani Waleska" - producent !\n2009-09-10, 17:07 #1850\nPewnie zle mnie zrozumiałaś,chodziło mi o to, że jeden producent może produkować 10 różnych tuszy pod marką Pani Walewska, ale każdy daje inny efekt na oku i ma inne opakowanie.\nJeśli przeczytasz posty na 1 stronie ,założycielka wątku piszę o tuszu w granatowym opakowaniu,parę stron póżniej jest zdjęcie.Chodziło mi o to, że ten granatowy może być, naprzykład, wydłużający i daje super efekt,a złoty,naprzykład,pogrubia jący i już takiego efektu nie daje.\n2009-09-10, 17:49 #1851\nto było w 2005 roku i to było w Rosji, więc trudno oczekiwać że nawet jeśli tusz się nagle cudownie znalazł to wygląda dokładnie tak samo. To po pierwsze, a po drugie myślę że ten tusz który tu wklejono to jakiś stary produkt, bo nie ma produkcji pojedynczych sztuk kosmetyków. Albo go robią i jest dostępny albo nie. Nie uwierzę dopóki nie zobaczę daty ważności i nie dowiemy się faktycznego źródła pochodzenia\n2009-09-10, 19:42 #1852\nPrzecież dziewczyna napisała że tusz(ten złoty ) ktoś kupił dla niej w USA i tam jest dostępny w sklepach.\n2009-09-10, 20:42 #1853\nco nie zmienia faktu że nie znamy daty produkcji, przecież miraculum nie wyprodukowało tuszu tylko i wyłącznie na rynek amerykański (co wogóle jest irracjonalne, obstawiam że jeśli tam się znalazł to w sklepie typu polski, rosyjski market) i ma datę bardzo przestarzałą. przecież nie twierdzę że zdjęcie jest spreparowane, tylko że to nie trzyma się kupy bo skoro są dowody że tusz od dawna nie jest produkowany przez tę firmę to chyba Polacy nie otworzyli tam małej jednostki fabrycznej żeby produkować Ameryce tusze pani walewskiej Choć nigdy nie wiadomo,nasza miłość polsko-amerykańska nie zna granic\njeśli zaś produkowany jest przez Francuzów to dlaczego nosi polską nazwę skoro ukierunkowany jest na rynek USA?\nCzas edycji: 2009-09-10 o 20:45\n2009-09-11, 00:23 #1854\nTo może poprosimy koleżankę by nam odczytała producenta tego tuszu i wtedy wszystko będzie jasne\n2009-09-11, 22:06 #1855\nTusz jest firmy miraculum, adres: ul. Zabłocie 23, 30-960 Kraków.\nW Polsce NIE JEST W OGÓLE DOSTĘPNY(a szkoda), produkowany jest tylko i wyłącznie na eksport do Usa, Francji i wydaje mi się do że do Rosji ( na tuszu jest notka napisana po rosyjsku)...\nWiele z Was pyta się z kąd go mam, więc dostałam go od kogoś kto pracuje w Miraculum, ot tyle...\n2009-09-11, 22:09 #1856\nAaaaa idę tam do pracy!\n2009-09-11, 22:18 #1857\nI prawdopodobnie króliczek został złapany...\nPewnie popsuję tą wiadomością cały wątek...\nWięc tuszu nigdzie w Polsce nie kupicie, produkowany jest we Francji i tylko tam albo w Usa go dostaniecie... ja z niecierpliwością czekam na piątek - mam go dostać i okaże się co to jest za "cudo"\nPozdrawiam wszystkie forumowiczki i udanego, dalszego polowania\nprodukowany jest więc we Francji, czy w Polsce, ale z przeznaczeniem na eksport?\n2009-09-11, 22:54 #1858\n2009-09-11, 23:00 #1859\nnie trzeba robić akcji - zajrzyj na KWC - sporo tam dobrych i tanich polskich produktów tyle że ile konsumentek, tyle opinii\n2009-09-13, 16:18 #1860\ntyle że ile konsumentek, tyle opinii\nPewnie z Panią Walewską byłoby tak samo.


Dodany: 2013-01-02 13:34:26\nSzkolenie zewnętrzne jest przeprowadzane zazwyczaj jednostce szkoleniowej lub innym obiekcie, poza miejscem pracy. Na szkolenia olsztyn o charakterze zewnętrznym kierowana jest zazwyczaj grupa pracowników instytucji lub firmy.\nDodany: 2013-01-02 13:30:38\nSzkolenia wewnętrzne są dostosowywane na specjalne potrzeby klienta, jakim jest najczęściej przedsiębiorca, instytucja państwowa. Indywidualne zamówienie przedsiębiorstwa jest przygotowywane według wszelkich norm i innowacyjnych metod.\nDodany: 2013-01-02 13:18:00\nSzkolenia to płatne lub bezpłatne zajęcia lub inne formy aktywności, których celem jest nabycie nowych umiejętności, kwalifikacji zawodowych i samorozwój. Na rynku istnieje wiele kursów i szkoleń takich jak szkolenia olsztyn, na które możemy się zapisać i skorzystać z bardzo atrakcyjnej oferty.