Filmoterapia: obsesja bliskości „W ukryciu” - Zwierciadlo.pl\nFilmoterapia: obsesja bliskości „W ukryciu”\nCo dzieje się z impulsami, które staramy się wyprzeć, zepchnąć do sfery nieświadomości? Film „W ukryciu” komentuje Karolina Pniewska, psychoterapeutka z Poradni Centrum-Ja.\nJest rok 1944, trwa II wojna światowa. Ojciec Janiny, młodej, uzdolnionej wiolonczelistki, pewnego dnia przyprowadza do domu Żydówkę, piękną Ester. Pomimo sprzeciwu córki, postanawia udzielić jej schronienia w piwnicy.\n– Początkowy gwałtowny sprzeciw Janiny wynika nie tylko z lęku przed niebezpieczeństwem, jakie może sprowadzić na ich dom fakt ukrywania Żydówki, ale przede wszystkim z obawy przed utratą specyficznej, bliskiej relacji z ojcem – zauważa Karolina Pniewska, psychoterapeutka z Poradni Centrum-Ja. – Świat Janki od momentu śmierci matki składał się z dwóch osób. W takim układzie czuła się bezpiecznie. Ester jest pierwszą kobietą, pierwszą „trzecią osobą”, jaka pojawia się w jej domu rodzinnym. Można przypuszczać, że czuje się zdradzona, traci swą wyjątkową pozycję.\nUkrywana stopniowo pod podłogą kobieta zaczyna coraz bardziej fascynować Jankę. Z kolei Ester, pomimo że znajduje się w ciężkim położeniu, próbuje zauroczyć sobą Jankę, która w wyniku zaistniałej sytuacji decyduje o jej być albo nie być.\nDość szybko jednak zmienia się układ sił w tej relacji – Ester, zdana całkowicie na łaskę Janki, przyjmuje coraz bardziej uległą postawę. Wyczuwa u Janki potrzebę bliskości i stara się ją zaspokoić. Z kolei Janka coraz bardziej zagarnia Ester dla siebie, staje się ekspansywna i zaborcza, chce mieć ją praktycznie na własność. Między kobietami wywiązuje się silna, nacechowana erotycznie relacja. Janka coraz bardziej zatraca się w swoim uczuciu, które przybiera postać obłędu. Ujawnia się ciemna strona jej charakteru.\n– Zachowania homoseksualne Ester można rozumieć jako realizację potrzeby bliskości fizycznej, ale też jako odpowiedź na potrzeby Janki, od której jest uzależniona – zauważa Karolina Pniewska. – Znamienny jest moment, w którym dochodzi do pełnego zbliżenia między kobietami – trudno oprzeć się wrażeniu, że jest swoistym wyrazem wdzięczności ze strony Ester. Nie bez znaczenia jest kontekst, w jakim znalazły się obie kobiety. Żyją w ciągłym napięciu i zagrożeniu życia. Prawdopodobnie, gdyby nie te specyficzne okoliczności, Ester realizowałaby swoją zmysłowość w relacji heteroseksualnej.\nJak dodaje psychoterapeutka, Janka również uzależnia się od Ester, która z kolei zapewnia jej nie tylko możliwość zaspokojenia potrzeb seksualnych, ale jest zarazem jedyną osobą, z którą może zaistnieć w relacji. Gdyby nie ona, Janka zostałaby zupełnie sama. Dziewczyna stopniowo zatraca się w staraniach o zatrzymanie Ester przy sobie.\nFilm Kidawy-Błońskiego to metaforyczna opowieść o wewnętrznych konfliktach między tym, co jawne (na powierzchni), i tym, co nieświadome lub wyparte (pod podłogą, w piwnicy). Zachęca do refleksji nad tym, od czego uciekamy w życiu, czego się lękamy, co kryje się pod naszą „podłogą”. Pozwala również zastanowić się nad cienką linią, jaka odgradza chęć niesienia pomocy od pragnienia kontrolowania i podporządkowywania osoby, która naszą pomoc otrzymuje.\nTYTUŁ: „W ukryciu” SCENARIUSZ: Maciej Karpiński REŻYSERIA: Jan Kidawa-Błoński WYSTĘPUJĄ: Magdalena Boczarska, Julia Pogrebińska, Krzysztof Stroiński, Tomasz Kot, Agata Kulesza\nBez zobowiązań, czyli syndrom królowej śniegu\nZwiązki homo- i heteroseksualne - czym się różnią? Komu łatwiej się dogadać?\nSmutek czy nostalgia? - Jesień to najlepszy czas na przeżywanie trudnych emocji\nJesienią dopada nas depresyjny nastrój, od którego często próbujemy uciec. Warto jednak przyjrzeć się trudnym uczuciom i emocjom, zamiast stosować technikę wyparcia. (fot. iStock)\nJeśli pojawia się w twojej głowie myśl o ucieczce od jesiennej szarugi, choćby do ciepłych krajów, najpierw zadaj sobie pytanie: jakiej emocji chcę uniknąć?\nJesienny czas sprzyja zatrzymaniu, często też rezonuje w nas smutkiem i nostalgią. To piękny moment na to, żeby zrobić sobie pyszną herbatę, wziąć ciepłą kąpiel, otulić się kocem i wyjść na spotkanie z emocjami. Bowiem poczucie bezsensu i apatia, które często dopadają nas jesienią, pojawiają się wtedy, kiedy zamykamy się na doświadczenie całego spektrum odczuć. Co wówczas się dzieje? Niechciane emocje zatrzymują się w nas i jak brudna woda zanieczyszczają całe życie.\nEmocje, które uznajemy za trudne, jak: smutek, złość, żal lub lęk, chcą tak naprawdę, abyśmy przyznali się do nich. Jeśli doświadczamy jakiegoś uczucia, ale nie akceptujemy go, to właściwie nie przyznajemy się do jakiejś części siebie. Niewiele osób ma świadomość, że kiedy blokujemy odczuwanie choćby jednej emocji, to stopniowo zamykamy się na odczuwanie w ogóle, a wtedy bardzo łatwo tracimy orientację, co dla nas jest dobre. Oddajemy swoje życie w ręce mentorów, doradców życiowych, ogólnie mówiąc – wiedzy zewnętrznej. Wówczas istnieje duże prawdopodobieństwo, że w pewnym momencie zaczniemy odczuwać zagubienie, bowiem to właśnie uczucia, takie jak ekscytacja i fascynacja, podpowiadają nam, która ścieżka jest właściwa. Ludzie, którzy zamknęli się na emocje, nie mają dostępu do tej skarbnicy wiedzy.\nCo złe to nie moje\nW jaki sposób ocenić, czy dajemy sobie prawo do emocji? Jeśli na przykład nie chcemy przyznać się do tego, że odczuwamy złość, zaczną pojawiać się wokół nas ludzie, którzy zwyczajnie będą wywoływać w nas wzburzenie, bowiem to, co wypieramy, domaga się zawsze akceptacji i zauważenia. Kolejny etap można poznać po tym, że ludzie mówią: „ja nie czuję złości”, co oznacza: „zamknąłem się na wszystkich ludzi, którzy ją wywołują”, ale też, że wkrótce zamknę się na odczuwanie w ogóle. Taki stan nazywany jest powszechnie depresją i charakteryzuje się obniżeniem nastroju, utratą zainteresowań oraz brakiem zdolności do odczuwania przyjemności. Dlatego warto przyjrzeć się, jak to jest w moim życiu z odczuwaniem. Czy uciekam od niektórych emocji, czy raczej daję im przestrzeń w swoim ciele? Powodem, dla którego często odrzucamy niektóre uczucia, są oczywiście schematy myślowe, w jakich dorastaliśmy.\nTo, czego doświadczamy, możemy oceniać czasami jako wysoce niemoralne, wówczas zaprzeczamy temu, co czujemy, i w konsekwencji potępiamy tę część siebie. Tymczasem paradoks w pracy nad emocjami polega na tym, że zaakceptowane uczucia zamiast nas niszczyć i osłabiać, zaczynają nam służyć. Złość, której damy przestrzeń, transformuje się w energię seksualną, agresja zamienia się w wewnętrzną moc, lęk w radość, smutek zaczyna budzić zmysły, do których wcześniej nie mieliśmy dostępu. To nie emocje są złe, to nasza ocena sprawia, że nie współpracują z nami.\nUczucia mają swoją cielesną rzeczywistość. Jeśli na przykład odczuwamy smutek, może on pojawić się jako napięcie w klatce piersiowej lub w ramionach, złości możemy doświadczać jako ściśnięcie w brzuchu, rękach lub w szczęce – u każdego dana emocja może być zapisana w innym miejscu w ciele, może przejawiać się jako napięcie, ściśnięcie, skręcenie lub zdławienie.\nTe, z którymi nie poradziliśmy sobie w dzieciństwie, czekają na moment, kiedy będziemy gotowi je odczuć. Drogowskazem może być każdy symptom z ciała.\nCzęsto na warsztatach słyszę pytanie: „Czy mam wyrazić swoją złość i powybijać szyby w tej sali?”. To, co proponuję, to przeniesienie uważności w to miejsce, oddychanie nim przy jednoczesnym rozluźnianiu ciała, bycie z blokadą lub bólem, który odczuwamy – jeśli uda ci się utrzymać kontakt z pojawiającą się emocją, poczujesz wyraźnie, jak ona ulega rozpuszczeniu. Metoda, którą ja stosuję, nie polega na wizualizacji zniknięcia, zniknięcie odbywa się poprzez akceptację. To tak, jakby to miejsce poprzez napięcie domagało się uwagi, a kiedy ją dostaje, uspokaja się. Zaskakujący jest fakt, że emocje, które świadomie odczuwamy w ciele, przestają nad nami panować.\nKiedyś pracowałam z osobą, która czuła ogromny ból i ściśnięcie w brzuchu. Kiedy przeniosła świadomość w to miejsce, pojawiła się silna agresja. Poprosiłam ją, aby pozwoliła sobie na pełne odczuwanie, ale jej wewnętrzny głos powstrzymywał ją. Po chwili jednak znowu skupiła swoją uwagę na tym uczuciu. Zrozumiałam, że agresja, którą czuła, dawała jej przyjemność i dopiero prawda, na którą się odważyła, sprawiła, że ściśnięcie w brzuchu zniknęło, a w zamian pojawiła się, jak to sama określiła, wibrująca, przyjemna świetlista energia. Ból już nigdy nie powrócił. Bo prawda, nawet jeśli początkowo jest trudna, zawsze prowadzi do wolności.\nJesteśmy istotami zdolnymi odczuwać wszystkie emocje, dlatego bądźmy dla siebie dobrzy w te jesienne wieczory, nie odrzucajmy tego, kim jesteśmy, bo nigdy nie doświadczymy swojej potęgi i swojego piękna, które każdego dnia czekają na objawienie.\nDorota Hołówka: psycholożka, terapeutka pracy z ciałem, certyfikowana terapeutka pracy z traumą.\njak sobie radzić z depresją jesienią\nsposoby na depresyjne nastroje\nW dobie dyskusji i nieporozumień związanych z tematem LGBT warto wiedzieć czym tak naprawdę jest orientacja seksualna (fot. iStock)\nOrientacja seksualna nie jest kwestią wyboru. W naszej gestii pozostaje jedynie decyzja co do podejmowanych zachowań seksualnych, co wiąże się z naszą tożsamością seksualną. O tym, czy jesteśmy homo-, hetero- czy biseksualni, decyduje struktura naszego mózgu. Dlatego seksuolog dr Andrzej Depko obala mity na temat gejów i lesbijek.\nOrientacja seksualna nie jest kwestią wyboru. W naszej gestii pozostaje jedynie decyzja odnośnie podejmowanych zachowań seksualnych, co wiąże się z naszą tożsamością seksualną. O tym, czy jesteśmy homo-, hetero- czy biseksualni, decyduje struktura naszego mózgu. Dlatego seksuolog dr Andrzej Depko obala mity na temat gejów i lesbijek.\nOdsetek osób homoseksualnych jest nieduży, lecz stały i wynosi 3–5 proc. społeczeństwa. Patrząc na to ewolucyjnie, można powiedzieć, że przecież geje i lesbijki nie rozmnażają się i powinni wymierać. Badania wykazują jednak, że homoseksualność jest predyspozycją genetyczną, przenoszoną z chromosomem X matki. Co prawda mają na nią także wpływ leki na podtrzymanie ciąży przyjmowane przez ciężarne oraz lęk i stres, jaki odczuwają przyszłe matki (na przykład podczas konfliktów zbrojnych). Zwiększa on ilość testosteronu w organizmie, a ten wpływa na kształtowanie się określonych struktur w mózgu. Zatem osoby homoseksualne nigdy nie zanikną. Mogą jedynie nie ujawniać się w społeczeństwie, które je prześladuje. Chyba że społeczeństwo zrozumie, że homoseksualizm to taka sama cecha dziedziczna jak kolor włosów czy oczu. Nie mamy na to wpływu. A co za tym idzie, osoby homoseksualne będą spełnione tylko w związku z osobami swojej płci. Nie można zmusić ich do szczęścia z kimś innym, a jeżeli same się zmuszą, to będą nieszczęśliwe – one, ich partnerzy i ich dzieci.\nOrientacja seksualna zakodowana w mózgu\nSposób, w jaki ukształtowany jest nasz mózg, wpływa na to, jak postrzegamy świat, jaką mamy wrażliwość i jak kształtuje się nasza osobowość, czy też jak przyswajamy wzory społeczne. W okresie dojrzewania, gdy na mózg zaczynają działać hormony płciowe, produkowane przez jądra lub jajniki, dochodzi do ujawnienia się zakodowanej w strukturach mózgowych orientacji seksualnej i wówczas kierujemy swój popęd seksualny do pożądanej płci. Popęd jako pragnienie kontaktu seksualnego, ale też jako pragnienie pokochania i bycia kochanym przez osobę płci odmiennej lub własnej płci.\nTożsamość seksualna - kogo naprawdę pragnę?\nNiezależnie od tego, czy jestem chłopcem, czy dziewczyną, mogę marzyć o koleżankach lub kolegach, nauczycielach lub nauczycielkach, aktorkach lub aktorach. Dochodzi jeszcze kwestia uczuć. Jeżeli kogoś kocham, dążę do fizycznego spełnienia tego pragnienia. Choć są też osoby, u których seksualność bierze prymat nad emocjami, i podejmują one wiele zachowań, żeby się dowartościować i udowodnić sobie, że są pożądane. Na przykład u mężczyzn homoseksualnych obserwujemy zwiększoną skłonność do kontaktów seksualnych. Winny jest znów mózg, który w części odpowiadającej za pożądanie u mężczyzn homoseksualnych i heteroseksualnych nie różni się. Obie grupy pożądają równie silnie, bo nakręca to testosteron. Różnicę stwarza dopiero kobieta, która w kontakcie w mężczyzną heteroseksualnym reguluje możliwość i częstotliwość podejmowanych kontaktów seksualnych. W przypadku relacji homoseksualnych spotykają się dwie osoby, które równie mocno i bez ograniczeń pragną i potrzebują. To zwiększa częstotliwość podejmowania zachowań seksualnych, ale też skłonność do podejmowania zachowań ryzykownych, czyli przypadkowych kontaktów i możliwości zachorowań na liczne choroby przenoszone drogą płciową.\nW kwestii orientacji wszystko staje się jasne zazwyczaj w okresie dojrzewania. Jeżeli mam do wyboru czekoladę gorzką i mleczną, to sięgam po tę, która bardziej mi smakuje. Podobnie wybieram relacje, w które wchodzę – decyduję się na te, które wywołują we mnie stan euforii. Chcę przebywać z tą lub tym, którego wybrałem, i chcę, żeby ona lub on podzielił moje pragnienia. Jeżeli jestem chłopakiem, mogę poczuć, że nie ciągnie mnie do koleżanek, tylko do kolegów. Jeżeli jestem dziewczyną, mogę dojść do wniosku, że umawianie się z kolegami wcale mnie nie kręci, ale pójście do kina z koleżanką i owszem. Możliwa jest również sytuacja, że do homoseksualnych kontaktów dopuszczę po wielu latach i dopiero wtedy przekonam się co do swojej orientacji. Mogę jednak czuć wtedy do siebie taki żal i obrzydzenie, że więcej tego nie powtórzę. Podobnie poczuję się, jeśli jestem homoseksualistą, który podejmie zachowanie heteroseksualne na zasadzie „nie chcę być gejem”. Taki seks będzie wbrew mojej orientacji, preferencjom i pragnieniom. Wbrew temu, jaki jestem.\nSkala orientacji seksualnych\nOrientacja seksualna a preferencje\nPreferencja, w przeciwieństwie do orientacji, jest stanem nabytym i niezależnym od orientacji. Mogę być osobą heteroseksualną lub homoseksualną o różnych preferencjach wykształconych w drodze indywidualnego rozwoju poprzez nietypowe doświadczenia seksualne, które ukształtowały moją określoną skłonność do uzyskiwania zaspokojenia seksualnego. Zarówno osoba hetero-, jak i homoseksualna może mieć preferencje masochistyczne, a więc lubić, jak inna osoba o skłonnością sadystycznych sprawi jej fizyczny ból lub upokorzy w inny sposób. Różnica polega tylko na tym, że homoseksualista będzie chciał być upokarzany przez homoseksualistę o skłonnościach sadystycznych, a osoba heteroseksualna będzie dążyła do tego, by być upokarzaną przez osobę sadystyczną odmiennej płci. Z kolei pedofil preferencyjny homoseksualny będzie uwodził chłopców, a heteroseksualny będzie uwodził dziewczynki.\nPodstawowa różnica polega zatem na tym, że orientacja jest ukierunkowaniem emocji i pożądania na płeć, a preferencja tym, co chciałbym z tą płcią robić – czy chcę być przywiązany do łóżka, czy przywiązywać do niego partnera. Orientacja decyduje o tym, czy będę przywiązywał osobę swojej płci, czy płci odmiennej. Czy będę chłostał lub był chłostany przez osobę mojej płci, czy płci odmiennej. Czy na smyczy prowadzał mnie będzie po mieszkaniu mój pan, czy moja pani.\nCo determinuje orientację seksualną?\nKażde dziecko posiada swoją pulę genów uzyskaną od rodziców i wie, czy pośród nich znajduje się gen homoseksualizmu, czy nie. Zatem wychowanie przez parę homoseksualną nie determinuje orientacji dziecka. Co więcej, dzieci z takich związków ze względu na nietolerancję, z którą się spotykały w środowisku, często wyrastają na zaciekłych homofobów.\nNatomiast heteroseksualni rodzice homoseksualnych dzieci mogą pożegnać się z nadzieją, że zdołają je „naprawić”. Wszelkie terapie reparatywne, popularne w kręgach katolickich, są zwykłym szalbierstwem, bo zmiana struktur mózgu jest niemożliwa. A takie działania mogą co najwyżej pogłębić traumę dzieci. Może będą w stanie powstrzymać się od zachowań homoseksualnych, ale nie zmienią swojej orientacji i gotowości do kochania kogoś tej samej płci.\nWskazówka dla zagubionych rodziców jest taka, żeby nie szukali winnych i kochali swoje dzieci bez względu na ich orientację. Zwłaszcza że ani rodzice, ani dzieci nie są w żaden sposób winni temu, co się stało w ich mózgu w okresie życia płodowego.\nDr n. med. Andrzej Depko, seksuolog, neurolog, prezes Polskiego Towarzystwa Medycyny Seksualnej, certyfikowany seksuolog sądowy, autor książek.\nerotyczne fantazje homoseksualne\n"Akceptuję smutek, akceptuję siebie smutną, bo kocham siebie, także wtedy, gdy jest mi źle." (Fot. iStock)\nRóżnie go nazywamy: melancholią, nostalgią, chandrą. To stan, kiedy boli nas dusza. Choć zdarza się każdemu, to nie wszyscy potrafimy go dobrze przeżyć. A  to ważne! Odepchnięty, wyparty smutek skumuluje się i  może przerodzić się w  depresję.\nTo naturalne, że unikamy smutku, ale też całkiem naturalne jest to, że od czasu do czasu nas ogarnia. Psycholodzy nie na darmo przekonują, że każda emocja jest w porządku. Jest komunikatem o  tym, w  jakiej kondycji psychicznej się znajdujemy, co przeżywamy i  jakie jest to dla nas ważne. Smutek często wiąże się ze stratą, z  żalem za czymś, rozczarowaniem kimś lub sobą, poczuciem życiowej pustki czy niemożnością realizacji pragnień, marzeń. Nierzadko jego źródłem jest  poczucie niespełnienia, które wynika z  oczekiwań stawianych wobec świata i  innych ludzi.\nSzukając szczęścia na zewnątrz, a  nie w  nas samych, nie unikniemy rozczarowań. A  co się z  tym wiąże –  uczucia smutku. Konfrontując się ze smutkiem, poznamy jego przyczynę, a  ta, zrozumiana i  opłakana, uwolni nas od jego odczuwania.\nSmutek niejedno ma imię. Co innego gorszy dzień, chwilowa chandra, gorsze samopoczucie, które każdemu z  nas się zdarza, a  co innego smutek bliski rozpaczy. Gdy mamy tzw. doła, trudno o  hurraoptymizm, o  pozytywne myślenie – przeciwnie, najchętniej zaszyłybyśmy się w  jaskini albo przynajmniej na kanapie pod ciepłym kocem, udając, że nie ma nas albo nie ma świata. Niektórzy lubią „dołować” się jeszcze bardziej, by ta przykra emocja wybrzmiała do końca. Ale smutek często towarzyszy nam, gdy z  jakiegoś ważnego powodu jesteśmy nieszczęśliwe – trudno nie być, gdy odejdzie ktoś bliski albo stracimy źródło dochodu, gdy cierpi nasz przyjaciel lub jesteśmy świadkami czyjegoś nieszczęścia. Smutek trzeba przyjąć, zaakceptować, przeżyć. I  choć jego przyczyna może tkwić na zewnątrz (wydarzenie, zachowanie innych ludzi), rozwiązania poszukajmy w sobie. Bo to my tym zdarzeniom nadajemy znaczenie.\nWzorem św. Tomasza\nTomasz z  Akwinu, średniowieczny filozof i  teolog, który uważał rozum za zarządcę duszy, podawał pięć sposobów na smutek:\n1. sprawić sobie przyjemność (byle godziwą), 2. wypłakać się, 3. porozmawiać z  przyjacielem, 4. kontemplować prawdę (choć to może być trudne), 5. kąpiel i  sen.\nTe średniowieczne sposoby znakomicie sprawdzą się i  dziś, albowiem trudno nie zgodzić się z  filozofem, że „przyjemność w  stosunku do smutku ma się tak, jak spokój czy odpoczynek do zmęczenia”, albo też że „każda przykrość, którą człowiek zamyka w  sobie, bardziej go boli, gdyż wzmaga uwagę na jego przedmiot”. Także dzielenie smutku z  kimś bliskim sprawia, że ten ciężar jest mniejszy, łatwiej go nieść. Ponadto, jak trafnie zauważa średniowieczny myśliciel, „ten, komu przyjaciele współczują, ma świadomość, że jest kochany przez nich, a  taka świadomość jest przyjemna. Skoro więc każda przyjemność łagodzi smutek, to jasne, że także współczucie przyjaciół łagodzi go”.\nOgromnie ważna jest „kontemplacja prawdy” – konfrontacja z  przyczyną smutku – bywa niekomfortowa, spychana w  niebyt, ale jeśli nie poznamy i nie zaakceptujemy powodu – smutek zostanie jedynie zamieciony pod dywan i kiedyś powróci ze zdwojoną siłą.\nDlatego nie walcz ze smutkiem, ale go przyjmij i  zaakceptuj. Pomoże ci następująca sekwencja: „Akceptuję smutek, akceptuję siebie smutną, bo kocham siebie, także wtedy, gdy jest mi źle. Przyjmuję, nie oceniam. Nie odrzucam siebie smutnej”. Powiedz te kilka zdań do siebie z  prawdziwą troską i  współczuciem. Jeśli wyzwoli to w  tobie jeszcze większy smutek, żal – to po prostu pobądź z  tym. Płacz, nie wahaj się – łzy naprawdę przynoszą ulgę.\nBajka terapeutyczna o zasmuconym smutku\nPo piaszczystej drodze szła niziutka staruszka. Chociaż była już bardzo stara, to jednak szła tanecznym krokiem, a  uśmiech na jej twarzy był tak promienny, jak uśmiech młodej, szczęśliwej dziewczyny.\nNagle dostrzegła przed sobą jakąś postać. Na drodze ktoś siedział, ale był tak skulony, że prawie zlewał się z piaskiem. Staruszka zatrzymała się, nachyliła nad niemal bezcielesną istotą i  zapytała: „Kim jesteś?”. Ciężkie powieki z  trudem odsłoniły zmęczone oczy, a  blade wargi wyszeptały: „Ja...? Nazywają mnie Smutkiem”.\n„Ach, Smutek!” – zawołała staruszka z  taką radością, jakby spotkała dobrego znajomego.\n„Znasz mnie?” – zapytał Smutek niedowierzająco. „Oczywiście, przecież niejeden raz towarzyszyłeś mi w  mojej wędrówce”. „Tak sądzisz?” – zdziwił się Smutek – „To dlaczego nie uciekasz przede mną? Nie boisz się?”. „A  dlaczego miałabym przed tobą uciekać, mój miły? Przecież dobrze wiesz, że potrafisz dogonić każdego, kto przed tobą ucieka. Ale powiedz mi, proszę, dlaczego jesteś taki markotny”. „Ja... jestem smutny” – odpowiedział Smutek łamiącym się głosem. Staruszka usiadła obok niego. „Smutny jesteś...” – powiedziała i  ze zrozumieniem pokiwała głową. – „A  co cię tak bardzo zasmuciło?”. Smutek westchnął głęboko.\nCzy rzeczywiście spotkał kogoś, kto będzie chciał go wysłuchać? Ileż razy już o  tym marzył. „Ach, wiesz...” – zaczął powoli i  z  namysłem – „najgorsze jest to, że nikt mnie nie lubi. Jestem stworzony po to, by spotykać się z  ludźmi i  towarzyszyć im przez pewien czas. Ale gdy tylko do nich przychodzę, oni wzdrygają się z  obrzydzeniem. Boją się mnie jak morowej zarazy”. I  znowu westchnął: „Wiesz, ludzie wynaleźli tyle sposobów, żeby mnie odpędzić. Mówią: tralalala, życie jest wesołe, trzeba się śmiać. A  ich fałszywy śmiech jest przyczyną wrzodów żołądka i  duszności. Mówią: co nie zabije, to wzmocni. I  dostają zawału. Mówią: trzeba tylko umieć się rozerwać. I  rozrywają to, co nigdy nie powinno być rozerwane. Mówią: tylko słabi płaczą. I  zalewają się potokami łez. Albo odurzają się alkoholem i  narkotykami, byle tylko nie czuć mojej obecności”.\n„Masz rację” – potwierdziła staruszka. – „Ja też często widuję takich ludzi”.\nSmutek jeszcze bardziej się skurczył: „Przecież ja tylko chcę pomóc każdemu człowiekowi. Wtedy gdy jestem przy nim, może spotkać się sam ze sobą. Ja jedynie pomagam zbudować gniazdko, w  którym może leczyć swoje rany. Smutny człowiek jest tak bardzo wrażliwy. Niejedno jego cierpienie podobne jest do źle zagojonej rany, która co pewien czas się otwiera. A  jak to boli! Przecież wiesz, że dopiero wtedy, gdy człowiek pogodzi się ze smutkiem i  wypłacze wszystkie wstrzymywane łzy, może naprawdę wyleczyć swoje rany. Ale ludzie nie chcą, żebym im pomagał. Wolą zasłaniać swoje blizny fałszywym uśmiechem. Albo zakładać gruby pancerz zgorzknienia”.\nStaruszka serdecznie go objęła i  przytuliła do siebie: „Płacz, płacz, Smutku” – wyszeptała czule. – „Musisz teraz odpocząć, żeby potem znowu nabrać sił. Ale nie powinieneś już dalej wędrować sam. Będę ci zawsze towarzyszyć, a  w  moim towarzystwie zniechęcenie już nigdy cię nie pokona”.\nSmutek nagle przestał płakać. Wyprostował się i  ze zdumieniem spojrzał na swoją nową towarzyszkę: „Ale... ale kim ty właściwie jesteś?”.\n„Ja?” – zapytała figlarnie staruszka, uśmiechając się przy tym tak beztrosko, jak tylko małe dziecko potrafi. – „JA JESTEM NADZIEJA!”.\nWiele badań pokazuje, że władza daje napęd i  energię do działania, podnosi poziom optymizmu, poprawia samopoczucie, samoocenę i  kreatywność. To między innymi dlatego rządzącym udaje się zacząć i  skończyć dużo więcej projektów niż tym pozbawionym władzy. (fot. iStock)\nPrzedmiot pożądania jednostek i całych zbiorowości. Potężna siła, której trudno się oprzeć. Nęci, kusi, mami. Dlaczego wydaje się nam tak atrakcyjna i pociągająca, a gdy już jej ulegamy – zmienia nas nie do poznania?\nPrzedmiot pożądania jednostek i  całych zbiorowości. Potężna siła, której trudno się oprzeć. Ponoć najlepszy afrodyzjak. W  dodatku wszechobecna: działa w  społeczeństwie, pracy, szkole, bliskich relacjach. Nęci, kusi, mami. Dlaczego wydaje się nam tak atrakcyjna i  pociągająca, a  gdy już jej ulegamy – zmienia nas nie do poznania? Co tak naprawdę nam daje? A  może także coś odbiera, tylko tego nie widzimy?\nŚwietlica szkoły podstawowej w  jednej z  warszawskich szkół. Dorota Wiśniewska-Juszczak, doktor psychologii na Uniwersytecie SWPS, jest świadkiem następującej sceny: Pewna mama przychodzi po swoją sześcioletnią córkę. Właśnie zaczęła się przerwa, więc korytarz jest pełen rodziców i  dzieci, a  wśród nich owa dziewczynka uśmiechnięta na widok mamy. Opiekunka ze świetlicy krzyczy z  daleka: „A  córka pochwaliła się już tym, co zrobiła?”. Mamę rozpiera duma, ogarnia podwójna radość, bo mało tego, że widzi rozradowaną córkę, to jeszcze słyszy w  słowach pani zapowiedź pochwały. A  pani z  uśmiechem, przy wszystkich, na cały głos, donosi na dziewczynkę – że była niegrzeczna, że usiłowała ugryźć koleżankę. Na koniec dorzuca: „No, chyba niedługo kupimy jej kaganiec!”.\n– Stanęłam jak wryta – opowiada Dorota Wiśniewska-Juszczak. – Byłam tak zszokowana zachowaniem pani nauczycielki, że kompletnie odebrało mi mowę. I  dopiero później dotarło do mnie, że oto doświadczyłam czysto władczego zachowania. Od lat naukowo zajmuję się władzą, badam różne jej przejawy, a  teraz jestem świadkiem jej działania w  najmniej oczekiwanym miejscu. Pani mająca nad ową dziewczynką przewagę, także fizyczną, całym swoim zachowaniem pokazała: „Ty się w  ogóle nie liczysz, ja mogę na oczach całego świata, nawet przy twojej mamie, zbesztać cię i  pokazać, że jesteś nikim”. Potem dowiedziałam się, że owa mama zainterweniowała u  dyrekcji szkoły, co na szczęście przyniosło rezultaty. Ale na początku pani nie mogła zrozumieć, o  co chodzi. Tłumaczyła, że to był żart. Tego, że dziewczynka płakała, że została upokorzona przy mamie i  kolegach, pani „trzymająca władzę” w  ogóle nie brała pod uwagę. To doświadczenie pokazało mi, badaczce tego tematu, jak wszechobecna może być władza. Bo niezależnie od tego, czy ktoś dzierży ją w  relacji z  uczniem, czy z  partnerem, czy z  podwładnym, tak samo może uzurpować sobie prawo do przekraczania norm. Pani przedszkolanka przekroczyła je, oceniając swoją uczennicę publicznie, używając określenia „założymy kaganiec”. Inni „władcy” dają sobie inne prawa, a  wszystko tylko dlatego, że uważają: „Nam z  racji sprawowanej władzy wolno więcej niż innym”. Czasami robią to bezrefleksyjnie, bez złych intencji, tak było chyba w  przypadku pani przedszkolanki, co jednak nie zmienia faktu, że konsekwencje takich zachowań mogą być bardzo negatywne.\nPatrzę na ciebie z góry\nZespół badaczy z  Uniwersytetu SWPS z  dr Aleksandrą Cisłak badał metafory związane z  pojęciem władzy. Okazuje się, że wszystkie potoczne określenia na ten temat trafnie oddają, czym ona jest. Bo jak „się patrzy na kogoś z  góry”, to nawet fizycznie odczuwa się przewagę nad osobą stojącą niżej. To dlatego zarządy, dyrekcje sytuują swoje gabinety na wyższych piętrach korporacji – nikt w  firmie nie powinien mieć wątpliwości, do kogo należy ostatnie zdanie.\nWładza kojarzy się przede wszystkim z  polityką, życiem społecznym i  zawodowym. Psychologowie Annette Y. Lee Chai i  John A. Bargh w  książce „Władza. Pokusy i  zagrożenia” definiują ją jako – z  jednej strony – zdolność do wywierania wpływu na innych ludzi, a  z  drugiej – do opierania się ich oddziaływaniu.\nDorota Wiśniewska-Juszczak: – Według mnie to, czym jest władza, najlepiej oddaje definicja mówiąca, że to asymetria wpływu, czyli taka relacja, w  której jedna strona ma wpływ na drugą, podczas gdy ta druga strona nie ma wpływu na tę pierwszą. A  dodatkowo jedna ze stron ma dostęp do zasobów, a  druga ich nie ma. Te zasoby mogą być różne: polityczne, zawodowe, prywatne, na przykład dostęp do stanowisk, pieniędzy, a  w  sferze prywatnej – do dzieci, przyjaciół, seksu. Partnerzy rozgrywają tymi zasobami w  trakcie rozwodu – mąż chce odciąć żonę od pieniędzy, żona męża od dzieci. Partner o  mniejszych zasobach ma, oczywiście, mniejsze szanse w  tej próbie sił.\nPsycholożka podkreśla, że władza nie istnieje sama dla siebie. Jak wynika z  badań, jakie przeprowadziła na Uniwersytecie SWPS razem z  Janiną Szwykowską-Ziemniak, władza zawsze występuje w  jakiejś relacji. Pokazuje to między innymi eksperyment polegający na tym, że zaproponowano ludziom, żeby wybrali sobie niski lub wysoki fotel. Z  wcześniejszych badań wynikało, że wysoki fotel, podobnie jak duży gabinet albo gabinet położony wyżej, aktywizują poczucie władczości. I  co się okazało? Że ludzie siedzący na wysokim fotelu przejawiali władczość tylko wtedy, gdy ktoś siedział na niskim fotelu, gdy natomiast ten fotel był pusty, poczucie władczości się nie ujawniało.\nCzy to oznacza, że owo poczucie może zrodzić się w  każdym z  nas bez względu na cechy osobowości, a  jedynie w  sprzyjających warunkach zewnętrznych?\n– Wszystko wskazuje na to, że tak – odpowiada psycholożka. – Badamy nie tylko ludzi, którzy mają władzę, ale także tych, którym stworzy się warunki do jej aktywizowania, i obserwujemy, co się z  tymi ludźmi dzieje. Okazuje się, że zdecydowana większość z  nich ulega czarowi władzy.\nO  tym, że to sprzyjające warunki czynią z  nas władców, świadczy fakt, że ten sam człowiek może w  jednej sytuacji być władczy, a  w  drugiej podporządkowany.\nJacy ludzie uzależniają się od władzy?\nDorota Wiśniewska-Juszczak podkreśla, że powód ulegania pokusie władzy jest prosty – bo daje natychmiastowe korzyści. Tuż po jej przejęciu człowiek dostaje ze świata zewnętrznego dużo sygnałów, że jest supergościem. Wielu ludzi go komplementuje, chce się z  nim przyjaźnić, zaprasza, obdarowuje, dużo wokół niego się dzieje.\nWiele badań pokazuje, że władza daje napęd i  energię do działania, podnosi poziom optymizmu, poprawia samopoczucie, samoocenę i  kreatywność. To między innymi dlatego rządzącym udaje się zacząć i  skończyć dużo więcej projektów niż tym pozbawionym władzy. Aktywizowanie podwładności uruchamia bowiem w  mózgu procesy hamowania, co powoduje, że ludzie podejmują działania z  opóźnieniem. Natomiast u  rządzących włącza się apetytywny (popędowy) system dążenia związany z  ośrodkiem nagród. W  osiąganiu celów bardzo pomaga im także to, że potrafią stawiać granice. W  jednym z  eksperymentów przeprowadzonych przez amerykańskiego psychologa Adama Galinsky’ego i  jego współpracowników wywołano u  badanych – za pomocą wspomnień o  sprawowaniu bądź podleganiu władzy – poczucie władczości i  podwładności. A  potem włączono wentylatory. Ustawiono je tak blisko, żeby wiały prosto w  oczy, czyli przeszkadzały. Okazało się, że 70 procent osób z  grupy władczej jakoś na to zareagowało: przestawiło wentylatory albo poprosiło o  ich wyłączenie, natomiast z  grupy podporządkowanej zrobiło to tylko 30 procent.\n– Sprawowanie władzy daje same korzyści – mówi Dorota Wiśniewska-Juszczak. – Największą jest to, że ludzie mogą wywierać wpływ na innych, zmieniać rzeczywistość w  takim kierunku, jaki jest dla nich korzystny. Szkoda, że nie myślą o  tym, co zauważyła dopiero na zakończenie swojego premierowania Ewa Kopacz – że każda władza przemija. Rzadko kto myśli o  długoterminowych konsekwencjach, bo dopóki mamy wokół siebie admiratorów, rozsmakowujemy się w  sprawowanej funkcji i  nie widzimy żadnych zagrożeń. Często mówię menedżerom, że to pierwszy krok do ich klęski. Bo jak otaczają ich tylko pochlebcy, którzy przyklaskują każdej ich decyzji, to kreowany przez nich obraz sytuacji może być nieprawdziwy. A  to jest niebezpieczne. Szef nie ma bowiem wszystkich danych do oceny sytuacji, przeszacowuje więc swoje możliwości, kierując się podsycanym poczuciem mocy oraz fałszywym przekonaniem, że musi się udać. Nie docenia natomiast ryzyka. Efektem są niefortunne posunięcia, co może skończyć się utratą stanowiska.\nRządzę, więc mogę wszystko\nI  to jest ta dobra strona wybieralnej władzy – że szef, który się nie sprawdził, może ją stracić. Inaczej niż w  bliskich związkach, gdzie rządzenie pozbawione weryfikującej oceny innych, karmione silnymi emocjami, a  często także zakamuflowane, rozkwita najbardziej. Tu władcy mają największe pole do popisu.\nProfesor Eugenia Mandal w książce „Miłość, władza i  manipulacja w  bliskich związkach” pisze, że w  intymnych relacjach możemy właściwie bez ograniczeń kontrolować, wymagać, wymuszać, manipulować. A  wszystko za pomocą kar (także przemocy), nagród, pieniędzy, autorytetu, seksu. Profesor przytacza badania, z  których wynika, że osoba mniej zaangażowana ma w  związku większą władzę, silniejszy wpływ na partnera. Może zatem dyktować warunki bardziej kochającemu, co psychologowie nazwali zasadą mniejszego zainteresowania. Tę zasadę dobrze ilustruje powiedzenie: kochasz – służysz, jesteś kochany – rządzisz.\nHenry Kissinger mawiał, że władza to najlepszy afrodyzjak, który przyciąga kobiety. Czy przyciąga także mężczyzn do kobiet mających władzę?\nDorota Wiśniewska-Juszczak: – Niekoniecznie. Z  moich obserwacji wynika, że jeżeli w  relacji między kobietą a  mężczyzną na dobre zagości władza, sprawowana w  dodatku niepodzielnie przez jedną stronę, to jest to dla związku zagrażające. Dobry bliski związek opiera się bowiem na zaufaniu, lojalności, ciepłych uczuciach, wartościach, a  tego wszystkiego brakuje w  relacji opartej na podporządkowaniu, lęku, rozgrywkach. Strona podporządkowana staje się biernym obserwatorem, dominująca natomiast wini ją za bierność, nieudolność, powolne podejmowanie decyzji, zły nastrój, brak optymizmu i  nawet nie zauważa, że to ona kręci tym kołem.\nWładza w miłości - dominacja czy uległość?\nDlaczego jedni potrafią rządzić, a  inni nie? Wpływają na to nie tylko sprzyjające okoliczności, ale także cechy charakteru i  osobowość. Psychologia mówi o  dużej korelacji z  władzą takich cech, jak: ekstrawertyczność, inteligencja oraz stereotypowo postrzegana męskość, czyli potrzeba dominacji, rywalizacji, narzucania swojej woli. To, oczywiście, nie oznacza, że każdy nosiciel takich cech będzie pchał się do władzy, ale ma zdecydowanie większe szanse niż ludzie ugodowi, koncyliacyjni, łagodni.\nSzefowie akcentują inny aspekt władzy: odpowiedzialność. Dorota Wiśniewska-Juszczak: – Z  badań wynika, niestety, co innego: że ludzie zazwyczaj sięgają po władzę ze względu na możliwości, jakie im daje, a  nie na odpowiedzialność. Kiedy menedżer myśli o  awansie, to widzi przede wszystkim profity: wysokość zarobków, samochód do dyspozycji itp., rzadziej kieruje się potrzebą rozwoju firmy i  podwładnych. Oczywiście, istnieją liderzy, którzy sięgają po władzę dla realizowania wartości, misji, ale to mniejszość. Trwają badania dotyczące związku cech osobowości z  preferowaniem władzy rozumianej jako odpowiedzialność lub jako możliwości. Na razie nie ma na ten temat jednoznacznych doniesień.\nŚwiat z  perspektywy kota\nMówi się, że władza deprawuje. Ile w tym prawdy?\n– Dużo – odpowiada psycholożka. – Kiedy w  eksperymentach wzbudzano nawet na chwilę poczucie władzy poprzez na przykład przydzielanie losów na loterii czy dawanie pewnej kwoty pieniędzy do podziału w  grupie, to zawsze u  tych ludzi pojawiało się subiektywne poczucie, że oto można postrzegać innych jako podporządkowanych. Tacy ludzie zaczynają wtedy, jak określił to prof. Bogdan Wojciszke, patrzeć na świat z  perspektywy kota, a nie myszy. A  jak już człowiek staje się tym mentalnym kotem, to uważa, że wolno mu więcej. Ci z  eksperymentu nie sprzątali po sobie, zjadali ostatnie ciasteczko, narzucali swoje normy. Tymczasem od rządzącego wymaga się więcej.\nBadania pokazują, że gdy aktywizuje się poczucie władzy, to pojawia się podwójna moralność, podwójne standardy. Posłowie deklarują walkę z  oszustami, a  sami oszukują, lecąc do Madrytu tanimi liniami, podczas gdy rozliczają wyjazd jako podróż samochodem.\nLudzie władzy patrzą na innych stereotypowo, szczególnie wtedy, gdy mają liczną grupę podwładnych, których grupują w  kategorie. Ułatwia im to rządzenie, ale też powoduje, że oceniają innych przez pryzmat kategorii, a  nie indywidualności. A  ponieważ to oni ustalają owe kategorie, rozdają karty, to uważają, że są lepsi, ważniejsi.\nChcesz kogoś poznać, daj mu władzę – mówi porzekadło. Psychologia w  pewnym sensie je potwierdza, zwracając uwagę na metamorficzny efekt władzy, który polega na radykalnej zmianie zachowania człowieka po tym, jak tę władzę uzyskał. Ludzie stają się wtedy pewni siebie, trzymają innych na dystans, koncentrują się na sobie, gdy coś idzie nie po ich myśli, wpadają w furię, pozwalają sobie na otwarte ujawnianie emocji. Ten stan trafnie oddaje inne określenie: woda sodowa uderzyła mu do głowy.\n– Jedyny sposób to trenowanie empatii. Razem z  koleżanką Olą Cisłak, z  którą badam władzę, doszłyśmy do wniosku, że to, czego powinno uczyć się liderów, to patrzenia z  perspektywy drugiej strony. Nauczyciela – patrzenia z  perspektywy ucznia, dyrektora – z  perspektywy pracownika, rodziców – dziecka, jednego partnera – z  perspektywy drugiego. Bo władza tylko na chwilę pozbawiona tej perspektywy koncentruje się na sobie. Warto podporządkowanie zamienić na relację partnerską, niekonfrontacyjną, choć wiem, że brzmi to trochę utopijnie. Owszem, czasami trzeba tę władzę zaakcentować. Na przykład w  sytuacji kryzysowej, żeby bez dyskusji pokierować zespołem, albo w  relacji rodzice – dziecko, kiedy trzeba dziecku zapewnić bezpieczeństwo. Ale w  większości sytuacji najlepsze rezultaty przynosi nienarzucanie zdania, tylko zapraszanie do dyskusji i  uwzględnianie opinii drugiej strony.\nMówi się, że bycie szefem oznacza bycie samotnym.\n– Nie kupuję tego stwierdzenia. Jeżeli władczy szef, ojciec, mąż czuje się samotny, to na własne życzenie. Widocznie zamknął się w  wieży z  kości słoniowej, przestał zauważać potrzeby podwładnych i  patrzeć z  ich perspektywy, a  więc sam zapracował na swoją samotność.\nWładza może dobrze wypełnić swoje zadania pod pewnymi warunkami. Po pierwsze, nie może być pozostawiona sama sobie, bez kontroli. Po drugie, musi się otworzyć na informacje zwrotne od „strony rządzonej”. To wszystko także dla jej dobra. Bo jeśli tych warunków nie uwzględni, straci kontakt z  rzeczywistością, realną ocenę sytuacji, przyjaciół. To są straty długoterminowe, o  których rządzący nie myślą.\nDorota Wiśniewska-Juszczak: – Moja studentka zastanawia się w  swojej pracy magisterskiej, kim jest prawdziwy przywódca. Spośród wielu definicji wybrała następującą: lider to ktoś, kto w  chwili zagrożenia mówi: „Chodźcie za mną”, natomiast władca woła: „Naprzód”. Ja bym dodała: Dziel się władzą, bo tak długo, jak się nią dzielisz, tak długo wszyscy mają z  niej korzyści.\ndążenie do władzy\nkontrola w zwiazku\nwładza nad mężczyzną\nzależność w związku\n- Istnieje niepisany nakaz społeczny, według którego starsze kobiety są aseksualne. A przecież tak nie jest - mówi psychoterapeutka Olga Haller. (Fot. iStock)\nZwiązki, w których mężczyzna jest starszy od swojej partnerki zdarzają się często, sam w takim jestem. Na odwrót to już rzadkość. Znam całkiem sporo związków: on starszy, ona o wiele młodsza. Bywają dobre i szczęśliwe. Takich, gdzie to ona jest starsza – niewiele. A z różnicą wieku ponad 10 lat nie znam wcale. Taka była tradycja, tak ukształtowała nas kultura. W pierwszym przypadku wydaje się, że jemu ta niesymetryczność nawet czegoś przydaje, na przykład uznania otoczenia. Gdy ona starsza, to raczej jej czegoś brak, i problemy wiszą w powietrzu. Niezrozumienie i zakłopotanie otoczenia, podejrzenia – on szuka matki lub jest interesowny.\nZgoda, takich stałych związków jest niewiele, chociaż romansów pewnie znacznie więcej. Ale nadal wydaje mi się, że kobiety raczej rzadko interesują się o wiele młodszymi facetami. Tego nie możesz wiedzieć! Która się przyzna? Same przed sobą się nie przyznajemy. Nie ma przyzwolenia, by starsze kobiety, jak starsi panowie, mogły się choćby zachwycić młodością, nie mówiąc już, że uwodzić, flirtować... Kobiety paraliżuje wstyd przed śmiesznością.\nPrzed wieloma laty kobieta, która wydawała mi się stara, a pewnie była o wiele młodsza niż ja teraz, westchnęła: „Ach, gdybym była młodsza”, i popatrzyła na mnie czule. Pomyślałem oburzony: „Coś takiego!”. Innym razem, też dawno temu, jakaś inna pani, o wiele starsza, chciała ze mną tańczyć. Poczułem, że to śmierć bierze mnie w ramiona, i uciekłem. A teraz wstyd, ale tak było... To pewnie był też lęk przed czasem, który zjada nas wszystkich. Związek z młodszym wyostrza problemy atrakcyjności fizycznej, na co młody i głupi zareagowałeś tak brutalnie. Tego też boją się kobiety. Wszystkich nas wiążą normy, co wypada, a czego nie, szczególnie kobiety, gdy są już „w pewnym wieku”. Obawiam się, że tak mocno boimy się przekroczenia tych reguł, że negujemy naszą wrażliwość erotyczną w tym obszarze.\nZwiązek z młodym zawsze dramatycznie podkreśla wiek kobiety, ale i mój, gdy jestem z młodą żoną. Jeśli to trwa dłużej – zmusza kobietę do szczególnych starań, żeby zatrzymać czas. Nawet jeśli partner nie przywiązuje do tego wagi. Są jednak wielkie zmiany w stosunkach męsko-damskich, podwójne standardy w sferze seksu wyraźnie się kruszą. Jedna z moich koleżanek po czterdziestce (świeżo upieczona babcia) jest w związku z 30-latkiem. Mówi, że wreszcie rozumie tych wszystkich starszych facetów pożądających młodych dziewczyn, kiedy teraz sama zachwyca się pięknem ciała partnera – to takie pociągające! Zawrót głowy! A przy tym idealnie się uzupełniają – on dużo może, ona dużo chce. I nie martwi się, że jej ciało nie jest doskonałe – z rozstępami i blizną po porodzie. Inna znajoma (45 lat) dzieli się swoim doświadczeniem: „Może właśnie dlatego możemy cieszyć się z takich związków, bo ta różnica wieku zwalnia kobietę z dalekosiężnych projektów – planów na ślub i życie wieczne, pozwala zanurzyć się w tym, co jest”. Zmieniając jedną regułę gry, łatwiej zmienić kolejne i być w takim związku bardziej w zgodzie z sobą niż z wymogami kobiecej roli. Ale by w pełni się to dokonało, musi minąć trochę czasu. Przecież ile trzeba było czekać, by praca zawodowa kobiet stała się czymś naturalnym. Tak też będzie z prawami kobiet do różnych form ekspresji własnego erotyzmu.\nAle jeśli chodzi o model: on młodszy, ona o wiele starsza, chyba nie przewidujemy jego wielkiej popularności? To zapewne będzie zawsze margines, tak jak marginesem jednak pozostaje model: on o wiele starszy od niej. Być może te dwa marginesy kiedyś się zrównają. Związek starszego z młodszą kobietą ma większe szanse na trwałość ze względu na biologię – możliwość posiadania potomstwa. W drugą stronę spotykamy się z biologicznym ograniczeniem.\nJednak duży potencjał seksualny dojrzałych kobiet, ich doświadczenie i odwaga, często także głód zmian, mogą przyciągać młodszych mężczyzn i prowadzić do tworzenia wolnych związków potrzebnych obu stronom na jakiś czas. Niektóre z nich przetrwają.\nZ tradycjami jest tak, że nigdy do końca nie wiemy, na ile napędza je natura, a na ile kultura. Zwykle okazuje się, że kultura bywa silniejsza, niż nam się zdaje. A nam nadal sporo brakuje, by mówić o tym szczerze.\nTo mów szczerze: jak to z wami naprawdę jest? Trudno otwarcie przyznać się, że interesują nas młodzi urodziwi mężczyźni, że patrzenie na szczegóły męskiego ciała czy śledzenie wzrokiem zgrabnego chłopca może być dla nas ekscytującym zajęciem. I może to dotyczyć realnych kontaktów lub postaci z filmu czy muzyki. Kilka lat temu pozwoliłam sobie na taką fascynację – spędziłam wiele godzin na oglądaniu koncertów Led Zeppelin i słuchaniu zachwycająco zmysłowego i bezwstydnego młodego Roberta Planta… Czy to śmieszne? Może dojrzałej kobiecie to nie uchodzi? Możemy też zachwycić się urokiem nastolatka, zobaczywszy w nim zapowiedź przystojnego mężczyzny. Też niedobrze – powinnam widzieć w nim tylko dziecko, coś ze mną nie tak. Albo w twarzy jakiegoś młodzieńca dostrzec rysy pierwszego chłopaka, aż zabije nam mocniej serce, jak kiedyś… Cięcie wewnętrznego cenzora – i przestajemy patrzeć na świat w ten przyjemnie pobudzający sposób. Odcinamy się od naszej seksualnej witalności. To zablokowanie zubaża nasze życie, pozbawia je smaku. Czasem rodzi agresję, np. szefowe lub nauczycielki tępią młodych, zamieniając nieakceptowane uczucia na agresję.\nKobiety na wszelki wypadek blokują te „nieskromne” zainteresowania, frywolne myśli czy erotyczne tęsknoty, żeby nie narazić się na upokorzenie, krytykę, zawstydzenie. Mężczyźni mają tu dużo więcej swobody, dla nich jest przyzwolenie na odmianę, na rozmaitość...\nPocząwszy od romansów z młodymi po prostytutki czy sponsoring. Tak, mężczyźni korzystają z prawa do najróżniejszych form ekspresji seksualnej. A sądzi się, że kobieta po czterdziestce powinna traktować młodszych facetów jako synów, a nie obiekty erotyczne. Jeśli jest inaczej, podejrzewa się nas o jakieś odchylenie. Z moich rozmów z kobietami wynika, że istnieje silne tabu – 10–12 lat różnicy to jeszcze OK, ale więcej absolutnie nie! O wiele młodszy partner zbyt mocno kojarzy się z relacją matka – syn, co zabija erotyczne zainteresowanie! Rzeczywiście zabija? A może pod społeczną presją kobieta stosuje mechanizm wyparcia? Dlaczego dla mężczyzn ta blokada nie jest tak mocna? Czemu „Lolita” znalazła na stałe miejsce w kulturze, sankcjonując w pewnym sensie zakazane męskie pragnienia? Czemu nie ma jej chłopięcego odpowiednika?\nNadal upieram się, że kobiety „naturalnie” wolą nieco starszych partnerów, młodsi są dla nich za mało dojrzali. Ja raczej zwróciłabym uwagę na to, jak powszechne i głęboko zakorzenione są przekonania, które odbierają starszym kobietom prawo do seksualności.\nGdy kobieta musi się skonfrontować z przemijaniem, ma cięższe zadanie niż mężczyzna. Tracąc młodość, traci urodę, figurę, a wraz z nią atrakcyjność, z której korzystała w relacjach z ludźmi i która, co gorsza, stanowi w naszej kulturze o jej wartości jako osoby. Traci władzę, możliwość wpływu – przyciągania spojrzeń, uwagi. Jakby stała się niewidzialna. Podczas gdy mężczyzna, starzejąc się, pozostaje atrakcyjny jako partner seksualny, kobieta z każdym dniem rozstaje się z tą szansą. To bardzo smutne, kiedy wyobrażamy sobie, że tracąc młodość, tracimy siebie, naszą kobiecą tożsamość i prawo do seksualności. Istnieje niepisany nakaz społeczny, według którego starsze kobiety są aseksualne. A przecież tak nie jest. Jak bardzo mogłaby pomóc nam świadomość, że wciąż możemy odczuwać erotyczne zainteresowanie światem, w tym mężczyznami, także młodszymi, a nawet o wiele młodszymi? I że nie musimy tego ukrywać, narażając się na kpinę czy etykietę „niewyżytej baby”.\nZauważmy, że to same kobiety potępiają i wykpiwają te starsze, które chcą być wolne od ograniczeń wieku. Może po prostu zazdroszczą, ale nie są tego świadome? Samo uświadomienie sobie czegoś, czego nie akceptujemy, może być uwalniające. Może pomagać rozwinąć się tolerancji. Najwięcej napięcia rodzą te uczucia i potrzeby, które musimy skrzętnie skrywać. Nie powstrzymujmy więc zainteresowania mężczyznami i seksem, mimo że lat nam przybywa.\nMyślę, że wyobraźnia już niemal została odblokowana, teraz czas na realne życie. Okropne jest to zamknięcie, też je czuję. A przecież to nie musi od razu oznaczać intencji romansu, lecz jedynie szanse na przepływ energii, wymianę zdań, na taki rodzaj międzypokoleniowego flirtu, który odświeża i odżywia obie strony – odmładza jedną, a dowartościowuje drugą.\nTo prawda, bliskość młodości doprowadza życiowe soki do zardzewiałego organizmu. Od razu zardzewiałego! Niekoniecznie, starsze organizmy bywają całkiem sprawne, jeśli są zadbane. Seksualność żyje w każdym wieku, od urodzenia do końca, zawsze jest obecna, choć się zmienia. Mamy jeszcze dużo do zrobienia, by się na nią zgodzić i z niej korzystać – rozumnie i swobodnie.


Wróżby Szczecinek : Wróżby online z kart tarota : Wrozbymagia.pl\nWróżby z kart tarota w Szczecinku\nDobre wróżby ze Szczecinka\nJesteś ze Szczecinka z zachodniopomorskiego a może mieszkasz w Szczecinku i nie możesz znaleźć doświadczonej tarocistki ?\nKażda osoba ma inne wątpliwości, ale dzięki wróżeniu udaje mi się zlokalizować najlepsze rozwiązanie w danej sytuacji.\nCzy wierzysz we wróżki ? W zdarzenia, których nie można opisać za pomocą zwykłych zdań ? W przeznaczenie, którego nie da się uniknąć ? Jeżeli już tak, to odnalazłeś świetne miejsce. Jestem wróżką i wróżę z Tarota. Przewidywania są moją pasją, moją rozrywką, moim sposobem na życie i przeznaczeniem. Skuteczność moich wróżenia jak również niebywała intuicja pozwalają mi zaprezentować Państwu moje wróżby z kart tarota. Wykorzystując moje ezoteryczne doświadczenie i umiejętności jestem w stanie pomóc wszystkim wskazać im należytą drogę, która doprowadzi ich do realizacji ich założeń i intencji, oraz pomoże im osiagnąć spełnienie.\nCzym są wróżby o związkach uczuciowych ? Postaram się to Państwu wytłumaczyć. W bardzo wielu przypadkach nasze życie uczuciowe stawia nas przed nieprostym podjęciem decyzji. Pomiędzy kochającymi się osobami dochodzi do przełamania, ukazują się sugestie, niepewność, co do dalszej przyszłości. Stawianie kart udzieli odpowiedzi na wątpliwości o uczciwość osoby, z którą jesteście o jej dochowywanie wierności, szczerość… Udzieli odpowiedzi na pytania, tyczące się dnia jutrzejszego i sposobności rozwoju nowej znajomości… Ukaże, czy nowy partner jest właściwym dla Was człowiekiem i czy macie Państwo okazję tworzyć razem z nim przyszłe lata… Poinformuje o szansach zawarcia małżeństwa i latoroślach… Singlom pokażą możliwości poznania właściwego partnera, przybliżą jego osobowość.\nJeżeli poszukujesz pomocy doświadczonej i profesjonalnej wróżki, to jesteś w dobrym miejscu. Proszę o kontakt ze mną. Obiecuję Państwu, że nie zawiodę Waszych oczekiwań. Jako dobra i doświadczona tarocistka – zapraszam na wróżenie online.


Zdrowy catering - Madzia\nHome » Branże » Restauracje, Catering » Zdrowy catering\n2019-11-15|Kategoria: Branże / Restauracje, Catering\nJeśli chcesz przywrócić sobie pełne zdrowie i witalność, zwróć uwagę na to, co spożywasz. Wśród przeróżnych diet odmładzających i leczniczych, wyjątkową popularnością cieszy się rodzima dieta Dąbrowskiej. Catering (Warszawa to póki co jedyne miasto, gdzie można skorzystać z tej unikatowej oferty), to w jej przypadku najlepsze rozwiązanie. Każda zmiana żywienia, szczególnie określona ścisłymi wytycznymi wymaga dużego zaangażowania i determinacji. Do przygotowania posiłku niezbędne jest poświęcenie nie małej ilości czasu. Jeżeli prowadzisz aktywne życie i skusiła Cię dieta Dąbrowskiej, catering (Warszawa) czeka na Twoje zamówienie. Dzięki niemu masz pewność, że będziesz przestrzegał zasad diety bez żadnych ograniczeń lub pomyłek. Wszystkie produkty używane do komponowania dań, są świeże i zdrowe. Sprawdź naszą ofertę cateringową i doprecyzuj szczegóły i swoje preferencje kontaktując się z naszym pracownikiem.


Powiększenie zainteresowania firm programami lojalnościowymi | Linnexos\nAktualnie jedną z grup plastycznych aparatów usprawniających zarządzanie programem lojalnościowym zbytu ustanawiają systemy osiągalne online. Platformy online gwarantują także teraźniejszą obsługę wiadomej akcji i jego stabilną aktualizację, nawet dwa razy dziennie. Program lojalnościowy ma na celu sentyment ewentualnego klienta do wyrobów danej jednostki. W praktyce sporo uwagi powinno się oddać budowaniu trwałych relacji między wyprzedającym a klientom. Taka dokładnie scalona partnerska relacja, powinna być w sporym stopniu przesądzać nie tylko o obrotach, ale również zysku. Im trwalsze i głębsze związki tym propozycja winna być z większym natężeniem rozbudowana.\nPosted on 12 października 2018 / 0\t/ Tags\tgrupa, kupon, partner, program, zmotywacja\tCategories\tbiznes


Kinga Rusin dziś wygląda lepiej niż 10 lat temu? (FOTO) | Kozaczek\nGwiazdy Kinga Rusin Metamorfozy Gwiazd\n/ 31.12.2013 /\nCo zwykle myślimy, gdy wyciągamy swoje fotografie wykonane 10 lat temu? Coś w rodzaju: „Jak ja wtedy wyglądałam/łem?!”. To chyba najczęściej padające zdanie. A jak to jest w przypadku gwiazd, które na salonach i na wizji pojawiają się zwykle modnie ubrane i w dopracowanym makijażu? Bywa, że i one wyglądają teraz lepiej, niż kilka lat temu (jak gwiazdy wyglądały 10 lat temu zobacz tutaj). Jak to jest z Kingą Rusin i jej stylem?


Schöck: ALBATROSS TOWERS – z widokiem na morze\nJakie elementy składają się na mieszkanie idealne? Są to miedzy innymi odpowiedni dla potrzeb mieszkańców metraż, dogodna lokalizacja, zastosowanie najwyższej jakości energooszczędnych rozwiązań oraz stuprocentowe bezpieczeństwo. Przykładem takiej inwestycji jest niewątpliwie ALBATROSS TOWERS, inteligentne osiedle zlokalizowane na gdańskim Przymorzu.\nALBATROSS TOWERS wyróżnia dbałość o każdy szczegół. W budynkach przewidziano szerokie spektrum mieszkań o różnych metrażach dopasowanych do potrzeb mieszkańców – od kawalerek aż do przestrzennych 5-pokojowych apartamentów z dużymi balkonami z widokiem na morze. W każdym z budynków znajduje się lobby z portierem oraz szybkie, cichobieżne windy i szerokie hole wejściowe. Mieszkańcy mogą korzystać z oferty lokali zlokalizowanych na parterach, w tym restauracji, czy banków. Całe osiedle jest monitorowane.\nOszczędność dla mieszkańców na każdym kroku\nALBATROSS TOWERS powstał w oparciu o nowoczesną technologię ROBYG SMART HOUSE. Rozwiązanie to wyznacza zupełnie nowy standard na rynku nieruchomości, tworząc przyjazne mieszkańcom, inteligentne mieszkania. Dzięki technologii SMART HOUSE możliwe jest zdalne sterowanie małym i dużym AGD, oświetleniem, urządzeniami elektrycznymi oraz systemem bezpieczeństwa. Korzystanie z uroków inteligentnych mieszkań wpływa nie tylko na wygodę, ale również na koszty utrzymania, ponieważ ta nowoczesna technologia pozwala na zminimalizowanie bieżących rachunków nawet do 30%. Ponadto na dachach budynków zostały umieszczone panele fotowoltaiczne bilansujące koszt energii oświetlenia we wspólnych częściach obiektów, które wyposażone są w instalacje światłowodowe oraz ekologiczne oświetlenie LED.\nRozprzestrzeniający się widok na Zatokę Gdańską to niebywały atut mieszkania w ALBATROSS TOWERS. Projektanci osiedla wykorzystali dogodną lokalizację i zadbali o stworzenie dużej ilości balkonów oraz logii. By zadbać o komfort życia mieszkańców, twórcy ALBATROSS TOWERS zdecydowali się na użycie łączników termoizolacyjnych Schöck Isokorb. W miejscu łączenia płyt balkonowych z wieńcem powstają mostki termiczne, które są przyczyną zwiększonej utraty ciepła. Jest to również miejsce, w którym dochodzi do przerwania ciągłości izolacji termicznej, co może powodować powstawanie grzybów, pleśni oraz wilgoci. Do wykonania termoizolacji balkonów w pierwszym oraz piątym budynku ALBATROSS TOWERS wykorzystano łącznie 1595 sztuk łącznika Schöck Isokorb typu K. Jest on dedykowany do oddzielania balkonów wspornikowych od konstrukcji budynku w połączeniach żelbet-żelbet o grubości 80mm. Isokorb K z modułem HTE, czyli łożyskiem oporowym z bardzo wytrzymałego betonu zbrojonego mikrowłóknami stalowymi, jest nośnym elementem izolacji cieplnej dla balkonów wspornikowych. Ten element konstrukcji przenosi momenty zginające i siły poprzeczne. Łączniki te przenoszą obciążenia z płyty balkonowej na konstrukcję budynku oraz umożliwiają oddzielenie ciepłych i zimnych elementów obiektu. Użycie łączników termoizolacyjnych Schöck Isokorb, dzięki którym możliwe było stworzenie komfortowych i dobrze zaizolowanych balkonów oraz logii, pozwoli mieszkańcom ALBATROSS TOWERS korzystać z uroku niepowtarzalnych widoków, a także pozytywnie wpłynie na podniesienie jakości mieszkań.\nALBATROSS TOWERS to niewątpliwie jedno z najciekawszych nowopowstałych gdańskich osiedli. Wysoki standard wykonania w połączeniu z wykorzystaniem nowoczesnych technologii oraz niezawodnych rozwiązań najlepszych dostawców, w tym firmy Schöck to przepis na stworzenie mieszkań idealnych.


« NIEWOLNIKU, WEŹ MOTÓR I JEDŹ- ...\nAndrzej Duda drwi z Marii i ... »\nniedziela, 19 kwietnia 2015, baluwolanda.blog.onet.pl\nKtokolwiek z PiS odezwie się w Sejmie, tv lub radio, to debilizm, prostactwo i chamstwo. Bonkowski to ich "towar eksportowy", jak przysłowiowy polski hydraulik. :))\nChyba raczej taki ich towar na export wewnętrzny, czyli PEWEX- tylko dla wybranych!!!\nZa granicą szybko są posyłani do stu diabłów- weź Ziobro, który chciał ekstradycji Mazura, nie mając w ręku dowodów, czy "misję Macierewicza i Fotygi do USA w sprawie Smoleńska", albo ich smoleńskie wystawy i brednie w Parlamencie Europejskim- za każdym razem są z tym odsyłani tam, skąd przyszli!!!\nPrzyznam ze smutkiem, że byłam niemal pewna, że prezesowi dość szybko uda się rozwalić swoją partię prawych i sprawiedliwych. Doświadczenie pokazywało, że czegokolwiek nie dotknął, w pył obracał, więc myślałam, że i z PiSem tak będzie. Niestety, niestety... W głowę zachodzę, co się dzieje, że to jedno wielkie oszustwo trzyma się jednak kupy już od ładnych kilku lat i choć regularnie dostaje po uszach, to nie odpuszcza i wciąż ma zwolenników. Niepokojące!\nZgadza się, ja też tak myślałem, ale nastąpił tragiczny splot okoliczności- tuż przed katastrofą Kaczyńskich nastąpiła katastrofa Smoleńska, a Rydzyk udzielił wsparcia medialnego upadającemu pieszczochowi. No i mamy to, co mamy.\nPiS nie jest w stanie przekroczyć poparcia 30%, to ich cały elektorat, który naturalnie się wykrusza. W tym roku przewiduję ich dziewiąte przegrane wybory w maju, a dziesiąte w październiku. Po tej okrągłej rocznicy prezes może wypić szampana i ogłosić moralne zwycięstwo. :)\nPo przeczytaniu tekstu przyszło mi kilka refleksji.\nNajpierw osobista. Miałem kiedyś okazję poznać p. Bonkowskiego (przelotnie). Już wtedy (wiele lat temu) stwierdziłem, że to PSYCHOL, niestety ze zdolnością zarażania swoją chorobą otoczenia. Potem nie miałem z nim kontaktu, jednak to, co czytam na jego ulotkach i plakatach wyborczych każe mi stwierdzić, że ta choroba (PiSychoza maniakalna) mocno się u niego rozwinęła.\nDruga refleksja jest bardziej ogólna. Znam trochę znajomych PiSowców i WSZYSCY (z jednym małym wyjątkiem, o którym na koniec) wykazują odchylenia od normy. Od jakiegoś czasu się zastanawiam co jest przyczyną a co skutkiem. Czy PRZYNALEŻNOŚĆ do tej partii potęguje psychozy u jej członków, czy też odwrotnie - SAME PSYCHOLE garną się pod ich sztandary przez co normą staje się tam psychoza maniakalna? Odpowiedź na to pytanie jest kluczowa dla określenia terapii dla c/a 1/3 społeczeństwa zarażonego odchyleniem zwanym "pisizm"?\nBył kiedyś wyjątek od reguły. Miałem koleżankę, osobę inteligentną i sympatyczną. Do tej pory, gdy się spotykamy to miło nam się rozmawia. Rzecz w tym, że jakiś czas temu wstąpiła do PIS. Obecnie mila rozmowa trwa do momentu, gdy temat schodzi na sprawy polityczne. Obserwuję wtedy niesamowitą przemianę (dr Jekyl i mr Hyde), koleżanka, z osoby sympatycznej i zrównoważonej staje się nagle zajadła i zacietrzewiona! Jakakolwiek rozmowa traci sens. Potem wprawdzie wszystko wraca do normy ale cała sprawa daje mi dużo do myślenia...\nA mnie się wydaje,że PiS jest rozrabiany w sposób niemal klasyczny,podobnie jak i cała polska klasa polityczna.Zauważcie,że przez kilka miesięcy,nie pojawiał się w mendiach Szalony Antek i podobnie jak poprzednio wskaźniki PiSu rosły.I to prawie do stanu równowagi z PO.Wyraźnie komuś(?) wydało się to groźne i wyciągnięto jak królika z kapelusza nowe prawdziwe (hihi) taśmy smoleńskie,zdając sobie sprawę,że na Prezesa podziała to jak płachta na byka,wyciągnie natychmiast Antka z lamusa no i położy szanse Dudy.Co zwykle wśród dotychczasowo niezdecydowanych podziała raczej odstręczająco.Wynika to z przeświadczenia,że z dwojga złego lepiej\ngłosować na durnia niż psychola.Co prawda Duda na takie miano nie zasłużył,ale\nchoroba smoleńska opanowała raczej sporą populację mente kaptusów,z którymi\nnie wszyscy chcą się mieszać.Wielkim pechem historycznym jest przykry fakt iż prawie zawsze dokonujemy złych wyborów nawet gdy twierdzimy,że mamy własny rozum.Niestety,lecz rozum mamy psiapsiółkowy i dajemy sobie wmówić prawie wszystko.Nawet (a może przede wszystkim) kupno szczebli drabiny która śniła się Jakubowi.\nMam taką nadzieję, ale na wszelki wypadek pójdę na wybory- nie zostawię takiej sprawy innym.\nMam dokładnie takie same doświadczenia z wieloletnim kumplem. Był powszechnie lubiany, a do tego można było na niego liczyć. Do tej pory można, choć....\nNo właśnie, dla niego wszystko staje się pretekstem do polityki w wersji PiS. Spóźni się na pociąg, zobaczy za granicą coś, co mu się spodoba, bądź nie spodoba, usłyszy słowo o pieniądzach w dyskusji- wtedy się zaczyna i kończy. Powoli zmienia mu się towarzystwo, kilka osób już zerwało z nim kontakty, a on sam zaczyna się otaczać coraz mniej kumatymi ludźmi, zupełnie poniżej jego możliwości intelektualnych. Najgorsze jest to, że spotykając się z nim, rozumiem że należy unikać polityki, rozumieją to inni, obojętnie jakiej opcji, ale nie rozumie tego właśnie on. Pozdrawiam.\nJa wręcz odnoszę wrażenie, że w PiS są ludzie, którym zależy na takiej roli, jaką odgrywa obecnie partia, że zupełnie nie są zainteresowani swoim zwycięstwem, a co za tym idzie, odpowiedzialnością. Wyciągnięcie taśm (tych samych, gwoli ścisłości, lecz odsłuchanych w większej częstotliwości) było manewrem ubiegającym konferencję zespołu specjalnej troski Macierewicza i całej szopki rocznicowej. Cholernie skutecznym manewrem. To, że Kaczyński nie umie opanować nerwów, to jego problem, ale największym jego problemem jest to, że pozbawiony jest społecznych zdolności- on potrafi wykonywać polecenia lub je wydawać, nie zna znaczenia słowa "kompromis" i nie zna znaczenia słowa "współpraca".\n@Krzysztof z Gdańska, Woland\nTo chyba jest typowe dla wyznawców PiS-sekty, bo mam identyczną sytuację - koleżankę ze studiów, wykształconą, niby inteligentną, ale gdy zacznie rozmowę o polityce to unosi się, podnosi głos, a w oczach ma obłęd jakby chciała kogoś zabić. Oczywiście słucha RM i ogląda TVTrwam. Najgorsze jest to, że nie przyjmuje żadnych argumentów, więc nie rozmawiam z nią o polityce. Pytanie - jak leczyć coś takiego, bo wygląda na jakąś psychozę.\nPS Mała ciekawostka. :)\nJednak PiSostwo wiąże się nierozerwalnie z buractwem: Nie dość, że uznali, że ich kandydat może rozmawiać przez komórkę podczas mszy żałobnej w piąta rocznicę pogrzebu Kaczyńskich na Wawelu (co za rocznica, jeszcze rocznicę sekcji zwłok powinni celebrować, byłby komplet nekrofilskich upodobań), to zbulwersowali się na ks. Sowę, że zamiast zwrócić uwagę ich kandydatowi, robił zdjęcia. Debile z PiS nie zauważyli, że to screen z transmisji telewizyjnej, Sowy nie było na mszy, lecz przed telewizorem, więc uwagi zwrócić nijak nie mógł. Osobną sprawą jest, jak tu burakowi zwrócić uwagę, bo jak zwrócono uwagę posłance Pawłowicz, żeby nie żarła i nie waliła w ten przepastny bęben chabaniny na sali sejmowej, to zaczęła bluzgać. Innymi słowy: Sekta, jak to sekta, wściekła, głupia i pozbawiona smaku!\nDokładnie, poza tym trzeba zwracać dorosłemu facetowi uwagę, żeby nie rozmawiał przez telefon w kościele? To dr prawa Duda tego nie wie? Ale to taka rodzinka, do tego mamusia zbierająca podpisy od studentów, o które synek podobno nie prosił. :) Wieś tańczy i śpiewa, a słoma z butów wystaje....


San Quintin San Quintin - Tanie loty - Tickets.pl\nTanie loty San Quintin – San Quintin\nBilety lotnicze / San Quintin / San Quintin / San Quintin → San Quintin Loty powrotne z San Quintin do San Quintin\nTanie bilety lotnicze z San Quintin do San Quintin\nChcesz kupić tanie loty z San Quintin do San Quintin w najniższej cenie? Porównujemy ceny lotów bezpośrednich San Quintin — San Quintin i lotów z przesiadką wśród 750 linii lotniczych i agencji. Po co marnować czas na wyszukiwanie, jeśli istnieje wygodniejsza możliwość skorzystania z rabatów, promocji i wyprzedaży tanich lotów przez Internet. Za pomocą pełnego rozkładu lotów San Quintin — San Quintin szybko znajdziesz potrzebną opcję lotu, sprawdzisz dni lotów i dostępność biletów na konkretną datę.\nKoszt biletu lotniczego San Quintin - San Quintin\nIle kosztuje bilet na samolot do San Quintin z San Quintin i jak kupić taniej? Mamy kilka zaleceń zaczerpniętych z kalendarza najlepszych cen lotów na tej trasie:\n2) Najtańsze bilety lotnicze SNQ - SNQ dostępne są w środę i czwartek. Z reguły w weekendy kosztują więcej.\nPrzydatne informacje dotyczące rezerwacji podróży z San Quintin do San Quintin.\nOdległość i czas lotu (ile trwa lot z San Quintin do San Quintin?)\nJakie linii lotnicze oferują loty bezpośrednie do San Quintin z San Quintin\nJakie linii lotnicze oferują najtańsze loty z San Quintin do San Quintin\nIle trwa lot z San Quintin do San Quintin\nZ jakiego lotniska najsprawniej dostać się do San Quintin z San Quintin?\nZ których lotnisk loty są wykonywane na trasie San Quintin - San Quintin?\nW mieście San Quintin: San Quintin. W San Quintin -San Quintin\nSan Quintin — San Quintin Ceny, wyszukane przez użytkowników w ciągu ostatnich 48 godzin, nie są oferowane\nSan Quintin → Acapulco\nSan Quintin → Cananea\nSan Quintin → Cancun\nSan Quintin → Celaya\nSan Quintin → Cuernavaca\nSan Quintin → Guaymas\nSan Quintin → Huatulco\nSan Quintin → Los Mochis\nSan Quintin → Puebla\nSan Quintin → Puerto Penasco\nSan Quintin → Tamuin\nSan Quintin → Tizimin\nFlights From San Quintin To San Quintin\nՕդանավի Տոմսեր Սան Կվինտին - Սան Կվինտին\nSan Quintin - San Quintin Flüge\nSan Kuintin - San Kuintin Aviabiletlər\nАвиабилеты Сан-кинтин - Сан-кинтин\nLennupiletid San Quintin - San Quintin\nBilletes Aéreos San Quintin - San Quintin\nBillets D'avion San Quintin - San Quintin\nVoli San Quintin A San Quintin\nLėktuvo Bilietai San Kintinas - San Kintinas\nAviobiļetes San Quintin - San Quintin\nBilete De Avion Din San Quintin Către San Quintin\nVliegtickets San Quintin - San Quintin\nBilety Lotnicze San Quintin - San Quintin\nUçak Biletleri San Quintin - San Quintin\nSan Quintin - San Quintin Flights\nUnikalny identyfikator Twojej sesji. Wykorzystaj go w wyniku jakichkolwiek trudności podczas korzystania z portalu: 2410412073


Pogoda z humorem 30 kwietnia 2019 Fani Pogody\nPogoda z humorem 30 kwietnia 2019\nMichał Kołodziejczyk 30 kwietnia 2019 7:57\nJak ja bym mógł napisać do Was dziś inaczej jak w samych superlatywach. Wczorajszy dzień w Polsce centralnej to jakieś niesamowite zaskoczenie. Mega aktywne elektrycznie komórki. Tornado w Wielkopolsce. Co tam się w tym centrum wczoraj odwalało to szok. Lublin też został skrobnięty przez burzę, ale to może pominę milczeniem.\nDziś ostatni dzień obowiązków i jeśli nie jesteś lekarzem, policjantem, ani właścicielem monopolowego, to przy odrobinie szczęścia czeka Cię 5 dni wolnego od roboty. 5 dni grillowania, opierdzielania się i takich tak rzeczy, które wszyscy uwielbiamy.\nZ pogodą na majówkę nie będzie najlepiej. Najlepsza pogoda to w zasadzie jutro i pojutrze. Później ma do Polski spłynąć chłodniejsze powietrze (w piątek podczas tego spływu możliwe silniejsze burze). Także na pogodę za bardzo to ja bym nie liczył. Ale czy podczas wspólnego wyjazdu na jeziorko ze znajomymi pogoda jest najważniejsza? Oby kiełbasa i flaszki się zgadzały, reszta przyjdzie sama. Udanego wypoczynku kochani !!\nTags: humor pogoda


Kurtka z miękkiego, bawełnianego płótna. Efekt znoszenia. Kaptur z tasiemką ze stoperami. Dwustronny zamek i listwa z guzikami. Kieszenie z klapką z guzikiem. Kieszeń wewnętrzna. W pasie tasiemka i na dole do ściągania. Z tyłu rozcięcie. Długość z tyłu zależy od rozmiaru, ok. 85-92 cm.\nJaka jest szerokość kurtki w pasie i w biodrach w rozmiarze 58/60? W rozmiarze 60/62 jest dla mnie za za duża. Obawiam się jednak czy w mniejszym rozmiarze nie będzie z kolei za mała.\nTo jest odpowiedź od Cellbes Wymiary w rozmiarze 58/60: pas- 126-132cm, biodra- 141-147cm\nCzy kaptur można ściągnąć?


Słodkie wypieki w prezencie od sióstr zakonnych dla medyków\nZakonnice upiekły 200 ciast dla medyków\nSiostry z 40 domów zakonnych przygotowały 200 blach wypieków dla szpitali w Gdańsku, Gdyni i Wejherowie.\nW odpowiedzi na apel papieża Franciszka, aby 14 maja był dniem modlitwy i dzieł miłosierdzia w intencji powstrzymania pandemii koronawirusa, siostry zakonne z Archidiecezji Gdańskiej postanowiły osłodzić medykom dzień, przygotowując dla nich słodkie wypieki. 200 blach z ciastami, upieczonymi w 40 domach zakonnych, trafiło do szpitali w Gdańsku, Gdyni i Wejherowie.\nPapież Franciszek ogłosił 14 maja br. dniem modlitwy, postu i dzieł miłosierdzia w intencji powstrzymania epidemii koronawirusa. Siostry zakonne z Archidiecezji Gdańskiej, które nieustannie modlą się w tej intencji, teraz postanowiły okazać medykom solidarność i wsparcie w jeszcze inny sposób - przygotowując dla nich słodkie wypieki.\n- Kiedy zobaczyłem, ile radości sprawiło siostrom karmelitankom pieczenie ciast dla Centrum Pomocowego Caritas im. św. Jana Pawła II w Gdańsku, pomyślałem, że warto zaproponować to samo innym klasztorom. Tym bardziej że siostry zakonne kojarzą się nie tylko z modlitwą, ale i z genialnymi kulinariami - mówi ks. Janusz Steć, dyrektor Caritas Archidiecezji Gdańskiej, inicjator akcji.\nKatarzyna Brożek, rzecznik spółki Copernicus, i ks. Janusz Steć, dyrektor Caritas Archidiecezji Gdańskiej, dostarczaniem ciast do szpitali zajęli się osobiście.\nSiostry zakonne uwielbiają pomagać, dlatego odzew był natychmiastowy. W akcji wzięło udział 40 domów zakonnych z całej archidiecezji.\n- Siostry przygotowały 200 blach wypieków, które dziś rozwozimy do szpitali w Gdańsku, Gdyni i Wejherowie - mówi ks. Janusz Steć. - W wyniku pandemii jest w nas dużo smutku. Taka akcja niesie radość nie tylko medykom, którzy będą mogli sobie nieco osłodzić dzień, ale też samym siostrom, które poprzez przygotowywanie wypieków mogły okazać wsparcie i solidarność. Mogły też oderwać się na chwilę od tej pandemicznej rzeczywistości, robiąc to, co uwielbiają, czyli przygotowywać swoje genialne wypieki i częstując nimi innych.\nUmiesz piec ciasta?\ntak, bardzo różne\nnie wiem, nigdy nie próbowała(e)m\nnie, nie wychodzą mi\nłącznie głosów: 799\nOpinie (196) ponad 20 zablokowanych\nGratulacje za inicjatywę.\nJakie to proste i miłe...\nKiedyś robiłem meble na wymiar dla pewnego gdańskiego klasztoru. Dawno to było ale ciasta zakonnic pamiętam jak dziś - były wyjątkowe. Dobrze ze teraz mogą skosztować ich ludzie którzy są tak bardzo dziś narażeni na wielki stres związany z niewidzialną mocą strachu i lęku o swoich bliskich.\nBóg Zapłać Siostrzyczki.\nNie za dobrze tym lekarzom?\nTym to nie wiem ale może tamtym lepiej. (3)\nJeśli zazdrościsz kawałka ciasta komukolwiek to trochę słabe. Ale szanując to że jesteśmy diametralnie inni. zapraszam Cię na najlepsze pączki w Trójmieście... jak tylko ci lekarze rozprawią się z tą całą epidemią\nTo nie jest gadanie aby gadać. .. (2)\nPoważnie , nieznam Cię, nie wiem kim jesteś ale chętnie pokaże ci świat bez zawiści. Złości , hejtu.\nPrzy pączku. Może być też inne ciacho ale ja lubię pączki... i bajaderki. I gwar oraz tłum na Długiej , turystów i nawet te paskudne parawany na plaży.\nTrochę mnie poniosło... parawanów nie lubię.\nTo co idziesz?\nPoważnie , nieznam Cię, nie wiem kim jesteś ale chętnie pokaże ci świat bez zawiści. Złości , hejtu. Przy pączku. Może być też inne ciacho ale ja lubię pączki... i bajaderki. I gwar oraz tłum na Długiej , turystów i nawet te paskudne parawany na plaży. Trochę mnie poniosło... parawanów nie lubię. To co idziesz?\nJestes pewnie gruby prawda? (1)\nTak pomyslalem gdy napisales o tym paczku ale za to mily, dobrosuszny i faktycznie hejt pewnie jest ci obcy. W sumie.. powinno byc wiecej ludzi takich jak ty. Pozdrawiam.\nNo wlasnie nie...\nZnów stereotyp. Chudy jestem. Albo inaczej, przed izolacją byłem.\na oni akurat mają cieniutko, do 40 klepanie biedy. Byle cham co naparza młotkiem w stoczni i nie umie się nawet wysłowić a na kolegów pokrzykuje, zarabia więcej w początkowym okresie\nI nie zdrowa. Ale lekarze wiedzą lepiej\nja tylko po przepisy.....\nTo miłe (1)\nTa a potem cukrzyca\nCo jest miłego w truciu ludzi cukrem?\nDlaczego dla medyków skoro umieralność jest niższa niz w latach ubiegłych? Skoro umieralność niższa to wszelka zachorowalność rownież bo jedno jest konsekwencją drugiego a skoro tak to pracy w słuzbie zdrowia summa summarum jest de facto mniej.\nMedycy nie opiekują sie ,,tylko" umierającymi,\njest dużo więcej chorych w szpitalach niż porównywalnie o tej porze w latach ubiegłych, oni zdrowieją, a ich leczą właśnie medycy i sprawują opiekę .\nbłąd logiczny - można też przyjąć, że większa jest profilaktyka oraz wyleczalność, co wskazuje na większe zaangażowanie i ogrom pracy służb medycznych\nPo 1. Od 1999 roku nie istnieje pojęcie służba zdrowia, tylko ochrona zdrowia\nPo 2. Wszyscy którzy zachorowali nie muszą od razu umierac. Niska liczba zgonów wynika raczej z tego ze jest mniej wypadków i coraz lepsza diagnostyka chorób.\nPo 3. Niestety ciasta nie dostaliśmy\nStudent pobierający wymazy\nPo 1. Od 1999 roku nie istnieje pojęcie służba zdrowia, tylko ochrona zdrowia Po 2. Wszyscy którzy zachorowali nie muszą od razu umierac. Niska liczba zgonów wynika raczej z tego ze jest mniej wypadków i coraz lepsza diagnostyka chorób. Po 3. Niestety ciasta nie dostaliśmy\nA moze te ciasta wyslac do Warszawy dla rzadu i pisu, zeby sie jeszcze bardziej spasli?\nmyślałeś nad tym wpisem? Masz ochotę na ciasto to sobie zrób. To nic trudnego.\nTworzą sztucznych bohaterów. W jakim celu?\nNie.Lekarze sa bohaterami a ty frajerem.Nikim. (1)\nKościół nic nie robi - źle. Zakonnice pieką ciasta dla medyków i chorych - też źle. Ludzie, co się z Wami dzieje?\nBo ludzie są wredni\nBo taka jest narracja (1)\nTeraz nikt Ci nie poda info ilu zmarło z powodu chorób serca, ilu na raka, ilu z powodu powikłań po zwykłej grypie.\nTeraz na całym świecie tematem nr 1 jest covid 19\nInne się nie liczą\nTeraz nikt Ci nie poda info ilu zmarło z powodu chorób serca, ilu na raka, ilu z powodu powikłań po zwykłej grypie. Teraz na całym świecie tematem nr 1 jest covid 19 Inne się nie liczą Ciekawe .......\nReszta umiera ot tak sobie.\nNp. w Polsce w czasie "pandemii" na wirusa zmarło kilkaset zwykle i tak ciężko chorych osób.\nA z innych przyczyn ponad sto tysięcy. Ale oni się nie liczą. Liczy się tylko wirus\nNp. w Polsce w czasie "pandemii" na wirusa zmarło kilkaset zwykle i tak ciężko chorych osób. A z innych przyczyn ponad sto tysięcy. Ale oni się nie liczą. Liczy się tylko wirus\ntakich właśnie jak ty nie cierpię , g*wno od siebie dają a wszystko negują (1)\nA ja też nie lubię takich jak ty, wszystko zabierają\ni g*no łykają


Projekty domów małych (40-150 m2) Dom w tymianku\n> Strona główna > projekty domów ARCHON+ > Dom w tymianku schowaj\nTen projekt domu został zastąpiony przez nową wersję projektu. Przejdź do nowej wersji: Dom w tymianku ver.2\nDom w tymianku Projekty domów małych (40-150 m2)\nProjekt Dom w tymianku został zastąpiony przez nową wersję projektu Dom w tymianku ver.2.\nDla wersji lustrzanego odbicia wersjado druku Dom jednorodzinny\tparterowy z poddaszem użytkowym garaż, 5 pokoi, 1 kuchnia, spiżarka, 2 łazienki, garderoby, pralnia, kotłownia, kominek. Powierzchnia domu: 142,70 m2\n+kotłownia: 4,64 m2\n- poniżej 1,4m nie jest brana pod uwagę. Powierzchnia kotłowni 4,64 m2\nKubatura budynku - objętość budynku, liczona zgodnie z normą PN-ISO-9836:1997, czyli wraz z przegrodami zewnętrznymi i wewnętrznymi (ścianami, stropem, dachem i podmurówką). Wysokość\t8,48 m\nMin. wymiary działki [i]\t19,20x20,00 m\nLikwidacja wykusza w jadalni, likwidacja okien w garażu i kotłowni. Konstrukcja oraz propozycje materiałowe zastosowane w projekcie: [i]\nZmiany wprowadzane są przez architekta z uprawnieniami podczas adaptacji projektu. - ściany zewnętrzne: pustak ceramiczny Porotherm 25 cm, styropian 14 cm, tynk - strop: płyta żelbetowa - ścianka kolankowa: 105 cm - dach: nachylenie 38 st. (78%), więźba drewniana, dachówka ceramiczna - kocioł: gazowy, możliwość zamiany na paliwo stałe po adaptacji


Na stronach prasy lwowskiej – Nowy Kurier Galicyjski\nSkomplikowana aparatura pomiarowa (NAC)\nNa stronach prasy lwowskiej\nProponuję PT Czytelnikom Kuriera przegląd prasy lwowskiej sprzed 90 lat. To, o czym pisano na łamach w połowie stycznia 1928 r. Okazuje się, że są to informacje bardzo ciekawe i aktualne nawet dziś.\nWiek Nowy obok relacji z nieszczęśliwego występu we Lwowie człowieka-muchy Stefana Polińskiego, „podczas którego w skutek upadku doznał obrażeń i zmarł w szpitalu”, czasopismo zamieściło:\nKatastrofa na głównym dworcu kolejowym we Lwowie. Trzy osoby ciężko ranne.\nW nocy z soboty na niedzielę na głównym dworcu kolejowym we Lwowie wydarzyła się katastrofa. Mianowicie po godzinie pierwszej przetaczano próżne wagony dla garniturów, zestawionych na rano pociągów osobowych. W czasie tej manipulacji w skutek mylnie nastawionej zwrotnicy, zestawiony pociąg stryjski został wpuszczony na tak zwany „ślepy” tor, na którym już poprzednio umieszczono siedem próżnych wagonów.\nZderzenie było tak silne, że stojące wagony, popchane parowozem, przerwały końcową zaporę i wpadły na budkę strażniczą i jakkolwiek była ona z cementu zbudowaną zupełnie ją zniszczyły.\nW krytycznej chwili w budce znajdowali się trzej pracownicy kolejowi: Józef Kuczma, Józef Góral i Jerzy Winczura. Kuczma, zajęty w parowozowni, doznał załamania czaszki i zgniecenia klatki piersiowej, a przewieziony do szpitala, zmarł. Góral i Winczura są lżej ranni i pozostają w szpitalu.\nOgółem wykoleiło się siedem wagonów, których dwa są zupełnie zniszczone.\nW dziale wiadomości Z regionów, mamy interesująca informacje z Przemyśla.\nPrzemyśl otrzyma nowy okazały gmach na pomieszczanie poczty, telegrafu i telefonu.\nPrzemyśl, w styczniu. W budżecie ministerstwa poczt i telegrafów znajduje się w rubryce rozchodów kwota 1,980.000 zł. przeznaczona na budowę nowego gmachu przy ul. Mickiewicza, w którym mają znaleźć pomieszczenie tut. urząd pocztowy i telegraficzny oraz techniczny zarząd telefonów. Monumentalny ten gmach, którego plany są już od dawna gotowe, ma stanąć na placu realności, należącej do Skarbu Państwa. W tym celu zostaną zdemolowane dwa domy piętrowe, jeden od frontu, drugi zaś położony w podwórzu, W tym ostatnim, uznanym przez władze, jako nie nadający się do użytku mieszkalnego, znajduje się m.in. zakład przemysłowy „Perła”, który się broni przeciw rujnacji przymusowej, czując się słusznie pokrzywdzonym.\nJest to dziś informacja o tyle ważna, bo to z tego gmachu właśnie co dwa tygodnie nasze pismo rozchodzi się do prenumeratorów w Polsce i za granicą.\nPonieważ styczeń, to okres balów karnawałowych, nie mogło zabraknąć anonsów tych zabaw:\nPrzygotowania do balu Tow. Walki z Gruźlicą.\nW piątek o godz. 8 wieczorem odbyło się w mieszkaniu prywatnem p. wojewodziny hr. Borkowskiej posiedzenie komitetu balu Tow. Walki z Gruźlicą. Zebranie było nader liczne i w ożywionej dyskusji omawiano szczegóły urządzenia balu i wyposażenia go w jak największą liczbę atrakcyj. Program będzie naprawdę nader urozmaicony. Między innymi zamówiono na bal żywe kwiaty, które będą sprzedawały urocze panie lwowskiego towarzystwa. Omawiano także na zebraniu kwestję bufetową i można stwierdzić, że bal będzie też niebylejaką atrakcją dla smakoszów. Panie komitetowe rozebrały między siebie wielką ilość biletów do rozsprzedania. Z tego powodu, osoby, które pragną wziąć udział w balu, a nie mają jeszcze zaproszenia, powinny się pośpieszyć ze zgłoszeniami.\nPozostałe zaproszenia i bilety można odebrać przy ul. Lindego 5.\nJutro w Kasynie i Kole Lit. Art. Reprezentacyjny Bal Prawników. Pięknie udekorowane sale, doborowa muzyka p. Kordika, a przede wszystkiem renoma Balów Prawników sprawią, iż cały Lwów zjawi się na tym Balu. Zaproszenia w Kasynie Koła od 17 do 20.\nPod informacjami o balach od razu szła reklama: Komitetom balowym do wiadomości!\nWyśmienite kanapki, wszelkie dodatki do robienia kanapek, jako też wszelkie wina, likiery i przewyborne wędliny dostarcza najtaniej Zofja Teliczek, ul. Akademicka 6.\nReklamowano również imprezy dla dzieci: Jasełeczka…\nOparte na tle legend polskich wystawia zespół dramatyczny uczniów XI. gimnazjum we Lwowie, ul. Szymonowiczów w sali własnej. Układ pociągający nowością spowodował, że na żądanie odegrają uczniowie po raz drugi dnia 5 stycznia o godz. 5 popołudnia. Dochód przeznaczony zostaje na kolonję wakacyjną uczniów XI. gimnazjum. Ceny miejsc od 10 gr. do 1 zł.\n…oraz Życie sportowe Lwowa.\n1 lutego – Mistrzostwa Lwowa, biegi 2 lutego Mistrzostwa Lwowa, skoki, urządza sekcja narciarska Ak. Zw. Sp. we Lwowie wspólnie z Karpackiem Tow. Narciarzy. W zawodach powyższych weźmie udział część zawodników grupy olimpijskiej. Po zawodach o mistrzostwo Lwowa nastąpi wyjazd drużyny polskiej na Igrzyska olimpijskie.\nCzasopismo zamieszcza też mrożącą w żyłach krew informację:\nWilki pożarły jedenaście dziewcząt! Plaga wilków na Węgrzech i w Czechosłowacji.\nLiczba wilków wzrosła w tym roku w zatrważający sposób. W dużej ilości ukazały się one szczególnie w lesistych okolicach Karpat czechosłowackich i na Węgrzech, nawet w okolicach, gdzie nie widziano ich od całego szeregu lat. Mieszkańcy niektórych wsi, nie mają odwagi wyjść z domu. W pobliżu Marmaros-Sziget, u stóp Karpat, gromada wilków pożarła jedenaście młodych dziewcząt, które wracały do domu przez las.\nGazeta Poranna w kąciku poetyckim zamieszcza wymowny wiersz Henryka Zbierzchowskiego pod tytułem: „Przepraszam!”\nPrzepraszam Ciebie, Warszawo.\nŻe napisałem „Orlęta”.\nKtóż rzeczy przeżyte krwawo\nU was w stolicy pamięta.\nPrzepraszam Ciebie, Mój Lwowie,\nŻeś w innych cnotach „inparis”.\nHej, zapomnieli ludkowie\n„Virtuti” twe „Militaris”.\nPrzepraszam Cię, polskie dziecko,\nTych ulic tak bohaterskich\nŻem uczył Ciebie zdradziecko\nCnót Twoich przodków rycerskich.\nPrzepraszam Cię, Polsko droga,\nŻem zawsze stał pod Twym znakiem.\nPowiedzcie ludzie. Na Boga,\nCzy wolno mi być Polakiem?!\nSensację naukową wywołały interesujące wyniki badań naukowych:\nDżdżownica Lumbricus jest to rodzaj robaków z gromady pierścienic. Nie mają one głowy wyraźnie wyodrębnionej, ani oczu. Ciało podłużno-walcowate pokryte jest nagą skórą. Tymi pożytecznymi robakami, które nurtując ziemię, przyczyniają się do jej spulchnienia, zajmowali się dawniej zagranicą uczeni Hering i Cleparéde, a w Polsce Nusbaum-Hilarowicz.\nW swoich badaniach nad dżdżownicami doszli do bardzo sensacyjnych wyników dwaj uczeni niemieccy Mangold i Rüdeman. Utrzymują oni mianowicie, iż dżdżownica, która na przestrzeni tysięcy lat uchodziła za niemą, jest faktycznie – subtelną śpiewaczką!\nWydaje ona, zwłaszcza wiosennymi wieczorami delikatne, a miłe dla ucha tony, z których dotychczas nie zdawaliśmy sobie sprawy. Obaj uczeni uzasadniają to twierdzenie w bardzo dokładny i sumienny sposób. Mimo to, ich wywody wywołały bardzo ostrą krytykę innych uczonych.\nCiekawy ten spór naukowy rozszedł się szeroko po kołach naukowych przyrodników Europy, budząc sprzeczne zdania.\nGazeta lwowska zamieszczająca bardziej oficjalne informacje podaje:\nCena i wypiek chleba pszenno-żytniego.\nTymczasowy Zarząd Gminny król. stoł. miasta Lwowa ustalił cenę chleba pszenno-żytniego z mocą obowiązującą od dnia 18 stycznia 1928 jak następuje: za 1 kg. chleba pszenno-żytniego z kminkiem (25 części mąki pszennej 50% na drożdżach i 75 części mąki żytniej 65%), w piekarni z dostawą do sklepu 66 gr., w sklepie lub na straganie 68 gr.\nCeny innych gatunków pieczywa i mąki, obowiązujące od 31 grudnia 1927 r.\nW kąciku Nasza historia zamieszcza informacje o nowych wydaniach:\nDr. Wanda Dobrowolska: Młodość Jerzego i Krzysztofa Zbaraskich. Rocznik Przemyski t. VII. 1927 (str. 36).\nPrzemyskie Tow. Przyjaciół Nauk wystąpiło z nowym rocznikiem swoich publikacji, wydając cenną monografię źródłową dr. W. Dobrowolskiej o młodzieńczych latach Jerzego i Krzysztofa Zbaraskich. Postacie tych kresowych królewiąt wynurzają się dziś coraz wyraźniej z mroków dziejowych w miarę wzrostu wydawnictw źródłowych z czasów panowania Zygmunta III-go. Działalność polityczna przede wszystkiem Jerzego Zbaraskiego, demagoga i trybuna szerokich rzesz szlacheckich po Zamojskim i Zebrzydowskim, zasługuje na baczniejszą uwagę i wszechstronne oświetlenie. Zasługuje chociażby dlatego, iż jego program polityczny był poniekąd syntezą ówczesnych dążeń szlachty, przeciwstawiającej się królowi i jego partji.\nAutorka monografii usiłuje z powodzeniem na postawie materjału źródłowego przedstawić, w jakiej mierze postacie obu książąt były tworem środowiska w danej epoce i w jakim stopniu zaciążyły nad wypadkami, a ten brak subjektywizmu zapewni jej niewątpliwie uznanie ze strony kół fachowych historyków. Szersza publiczność przeczyta monografię także z zainteresowaniem, bo p. Dobrowolska umie pisać żywo i zajmująco.\nKurier lwowski swe łamy poświęcił niezwykle aktualnej wówczas tematyce ruchu drogowego – „automobilowego”, jak go nazywano. Okazuje się, że ta kwestia zawsze we Lwowie bulwersowała mieszkańców miasta:\nRuch automobilowy we Lwowie.\nW ostatnich dniach także we Lwowie znacznie wzmógł się ruch automobilowy osobowy i ciężarowy. Rzecz prosta, iż w miarę wzrostu tego ruchu zaczęły mnożyć się też wypadki, potrącenia, przejechania, ostatnio nawet na śmierć. Przeciwko ruchowi automobilowemu w zasadzie nic nie można mieć, o ile odbywa się on w sposób praktykowany w krajach kulturalnej Europy i Ameryki.\nZagranicą przepisy policyjne normują chyżość ruchu automobilowego. Tymczasem u nas we Lwowie, gdzie wraz z prywatnymi i wojskowymi istnieje około 150 automobilów, każdy jedzie sobie jak chce i gdzie chce. Jeden sygnalizuje swój przejazd rykiem, drugi świszcze przeraźliwie jak lokomotywa lub buczy jak z trąby jerychońskiej. Jeszcze inny milczy, bo ma swój instrument muzyczny popsuty. W porze nocnej z powodu słabego oświetlenia numeru autowego, nie można sprawdzić numeru w razie wypadku, których teraz coraz więcej.\nWinę takiej samowolnej jazdy, powodującej liczne wypadki, ponoszą przede wszystkim szoferzy, ale też i nasza policja, która patrzy na to wszystko spokojnie i wcale nie myśli regulować ruchu automobilowego.\nI jako przykład powyższych tez publikuje informację o wypadku:\nKarambol. Jakby nie dość, że niemal codziennie ofiarą lekkomyślności czy nieumiejętności szoferów automobilowych padają mieszkańcy naszego miasta – zderzyły się wczoraj dwa auta, wzajemnie się uszkadzając. Karambol ten miał miejsce na ul. Kopernika przy wylocie ul. Wronowskich, gdzie auto osobowe nr. 7385, kierowane ręka właściciela, inż. Zb. Dunikowskiego, zderzyło się z autem wojskowym nr. 4546, kierowanym przez szer. Franc. Ciężkiego. Tylko dzięki szczęśliwemu zbiegowi okoliczności udało się uniknąć ofiar w ludziach.\nPrevious PostStanisławowski tranzyt. Część II\nNext PostMiss Polonia 1930


Ile może kosztować nas grypa | Informacje\nWIG 58417.17 +0.47%\nsWIG80 11569.63 -0.17%\nmWIG40 3813.96 +0.40%\n02 LISTOPADA 2009, 19:25\nFoto: TVN CNBC BIZNES Foto: Ile może kosztować nas grypa\nWirus Grypy AH1N1 zaatakował już nie tylko Ukrainę, ale także Białoruś i Rumunię. Chorobę zidentyfikowano też u ośmiu Polaków. Choć to nie pierwsze zachorowania na ten typ grypy w Polsce, to właśnie teraz rozpoczyna się jesienna, najtrudniejsza do opanowania fala zachorowań. Polskie służby zapewniają, że sytuacja jest pod kontrolą, jednocześnie jednak apelują - między innymi do pracodawców\nGrypa zastraszyła Europę. Liczba jej ofiar na Ukrainie wyniosła już 70. W sumie... zobacz więcej »\n- Jeżeli w zakładzie pracy znajdzie się pracownik, który zdradza objawy przeziębienia to przede wszystkim trzeba umożliwić mu pozostanie w domu, i udanie się do lekarza - mówi Andrzej Wojtyła, Główny Inspektor Sanitarny.\nBo oprócz bezcennego zdrowia ludzi, ucierpieć może także zdrowi gospodarki. Jak wynika z wyliczeń naukowców Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego oraz Instytutu Matki i Dziecka przygotowane wraz z firmą Medicover, jeden dzień nieobecności pracownika kosztuje średnio 282,60 zł. Badanie przeprowadzono na 100 tysiącach polskich pracowników.\nJeżeli zatem powtórzyłoby się u nas scenariusz ukraiński, czyli ponad 250 tysięcy zachorowań - gospodarka w ciągu dnia traciłaby 71 milionów złotych.\n- Jeśli ktoś z otoczenia, któryś z kolegów przychodzi chory po prostu "wyrzucamy go" do domu - mówi Patrycja Ptaszek-Strączyńska, członek zarządu Macrologic.\nBraki w załodze musi jednak ktoś załatać. Pracodawca może w tej sytuacji nakazać pracę w nadgodzinach. Zgodnie z kodeksem pracy, osoba zatrudniona nie może w takiej sytuacji odmówić. Mogą to zrobić jedynie kobiety w ciąży i na przykład osoby samotnie wychowujące dzieci w wieku poniżej czterech lat.\n- Pracodawca jest zobowiązany albo oddać nam te godziny, albo wypłacić wynagrodzenie tak jak za godziny nadliczbowe - mówi Ewa Kraińska-Dulić z Okręgowego Inspektoratu Pracy w Warszawie.\n- Nie ulegnę żadnej presji - mówiła w przerwie posiedzenia komitetu pandemiczneg... zobacz więcej »\nTo dodatkowo połowa wynagrodzenia, jeśli musimy pracować po godzinach w ciągu tygodnia. Jeżeli natomiast musimy przyjść do pracy szóstego lub siódmego dnia w tygodniu pracy, firma musi wypłacić podwójną stawkę godzinową. Oczywiście jeżeli nie będzie wolała oddać nam innego dnia.\nTu jednak ważna informacja dla pracowników: jeżeli w weekend zostaniemy wezwani do pracy na przykład na dwie godziny, wówczas pracodawca musi nam zwrócić cały dzień.\nOprócz nadgodzin pracodawcy bardzo chętnie w sytuacjach kryzysowych korzystają z telepracy. Świetnie sprawdza się to w przypadku polskiej spółki Aplisens, która część swojego biznesu prowadzi w Tarnopolu, czyli jądrze ukraińskiej epidemii.\n- Ten cały biznes się kręci. Zamówienia i komunikacja z klientami obywa się przy pomocy telefonów czy maili, czyli jest wszystko OK - mówi prezes Aplisens Adam Żurawski.\nFirmy, które mogłyby stanąć w obliczu licznych zachorowań pracowników mogą wypożyczyć ich zastępców. Taką usługę oferuje na przykład Agencja Capital. W bazie firmy znajduje się ponad 800 osób. Za wynajęcie pracownika trzeba zapłacić od 100 do kilkuset złotych. - Pracodawca ma prosty zysk - nie traci czasu, ma pracownika o odpowiednich kwalifikacjach no i ponosi jakąś niewielką kwotę marży, którą dla agencji przekazuje - mówi Stefan Wałęka, szef Agencji Capital.


III Niedziela Adwentu 14.12.14 r. – Parafia Rzymskokatolicka Miłosierdzia Bożego\nIII Niedziela Adwentu 14.12.14 r.\n17 grudnia, 2014 kamil\t230 Views Brak komentarzy\nSerdeczne Bóg zapłać składamy o. Rekolekcjoniście – ks. Henrykowi Lewandowskiemu. Za oryginalnie głoszone nauki rekolekcyjne, za serdeczność i płynące z serca ciepło, mimo mocnych słów padających z jego ust. Był wśród nas jak prorok Jan Chrzciciel. Czy choć trochę przewiał nasze serca? W przededniu Świąt Bożego Narodzenia życzymy ks. Henrykowi obfitość łask i błogosławieństwa Bożej Dzieciny w Nowym 2015 r. Zapewniamy o pamięci modlitewnej. Bóg zapłać spowiednikom, Bóg zapłać Dyrekcjom Szkół za umożliwienie uczestniczenia dzieciom, młodzieży gimnazjalnej i PUL-owskiej w rekolekcjach, nauczycielom za opiekę podczas rekolekcji.\nNiestety – trochę smutku, jak zawsze – pozostaje. Zdecydowana większość naszych parafian, niestety nie uczestniczyła w rekolekcjach. Przyczyny na pewno mogły być różne. Do Wigilii pozostało 10 dni. Trudno wyobrazić sobie taką sytuację, że katolik trzyma w ręku biały opłatek – symbol czystości serca i narodzin w nich Jezusa, a serce ma wręcz przeciwnie – pełne grzechu. Zachęcamy więc do spowiedzi. Nie odkładajmy na ostatnie dni i nie na ostatnią niedzielę. W Wigilię nie będzie spowiedzi.\nWczoraj przypadała 33 rocznica wprowadzenia stanu wojennego w Polsce. Pamiętajmy o modlitwie w intencji jego ofiar i naszej Ojczyzny. Msza św. w intencji Ojczyzny dziś o 12.30.\nOd środy, 17 grudnia, rozpoczynamy w liturgii bezpośrednie przygotowanie do świętowania Narodzenia Pańskiego. Kieruje ona nasz wzrok na wydarzenia zapowiadające narodzenie Chrystusa. Boże Narodzenie to nie tylko świętowanie historycznego przyjścia Chrystusa, lecz przede wszystkim nasze osobiste z Nim spotkanie.\n10. Dziś w naszej świątyni kiermasz Warsztatów Terapii Zajęciowej z propozycjami na Boże Narodzenie. Kiermasz rozpocznie się po mszy św. o godz. 9.00 i potrwa do południa.\n11. Przed tygodniem złożyliśmy do puszek .1068 zł. na Kościół na Wschodzie. Serdeczne Bóg zapłać ofiarodawcom.\n12. Spotkanie opłatkowe pielgrzymów częstochowskich odbędzie się w piątek, 19.12 o godz. 19.00, a pielgrzymów skępskich w niedzielę 21.12 po Mszy o godz. 13.00. Oba spotkania w sali w dolnym kościele par. św. Marcina.\n13. Orszak Trzech Króli to jasełka, czyli odgrywanie scen z narodzenia Jezusa, a w szczególności pokłon Trzech Władców nowo narodzonemu Jezusowi. Po raz pierwszy w Polsce takie jasełka zorganizowała Fundacja „Orszak Trzech Króli” w Warszawie, w 2009 r. Uczestniczyło w nich około 5 tysięcy ludzi i razem z ich uczestnikami śpiewało kolędy na ulicach Starego Miasta. 6 stycznia 2015 r. ulicami naszego miasta po raz pierwszy także przejdzie Orszak Trzech Króli. Orszak rozpocznie się Mszą Św. o godz. 11:00 sprawowaną w naszej parafii, po której wszyscy przy śpiewie kolęd wyruszą do parafii św. Marcina, gdzie będzie miał swój koniec. Nasze gostynińskie parafie zachęcamy do włączenia się w przygotowanie tego korowodu (szczegóły podamy później) – a do udziału zapraszamy wszystkich mieszkańców Gostynina, jak również okolicznych miejscowości.\n← Previous Niezwykły Gość na Mszy św. dziecięcej\nNext → REKOLEKCJE ADWENTOWE 2014


Niemal natychmiast twoja firma potrzebuje wsparcia finansowego? - Partner Centrum Finansowe\nNiemal w tym momencie i jak w najkrótszym czasie, twoja firma potrzebuje odpowiedniego wsparcia finansowego, bez którego jej funkcjonowanie może okazać się nie lada problemem, a nawet doprowadzić do jeszcze większej zapaści finansowej?\nOczywiście niestety takie sytuacje mogą wydarzyć się w najmniej spodziewanym momencie, nierozliczenie się kontrahentów z nami czy też wręcz zwlekanie z opłaceniem faktur do takich zdarzeń się zalicza.\nTakie instytucje jak ZUS lub US to nie tylko nie interesuje, dlatego nie doprowadzajmy do sytuacji w której przyjdzie nam się o tym przekonać. Jeżeli istnieje taka możliwość rozważmy wszystkie sposoby oraz możliwości pozwalające nam na uporanie się z takim problemem, a także znalezienia pieniędzy na pokrycie wszystkich ważnych zobowiązań. Dochodzimy więc do momentu, w którym pożyczka dla firm staje się nie tylko czymś co warto rozważyć, ale też wykorzystać wedle roli jaką ona pełni, słuszne jest jej pozyskanie. Zwłaszcza jeżeli pożyczka dla firm, jeżeli idzie o koszta czy jej spłacanie za jakiś czas nie będzie kolejnym zobowiązaniem z którego terminowym spłaceniem mamy nie lada problem. Bądźmy więc nie tyle pozytywnie nastawieni co do tego, iż pożyczka dla firm jest koncepcją oraz opcją nader korzystną, ale też pamiętajmy o tym jak należy do niej podejść gdy idzie o jej eksploatację. W dalszym ciągu traktujmy ją nie tylko jako wsparcie, ale też zobowiązanie które musimy uregulować oraz zwrócić na wcześniej ustalonych do tego warunkach.\nTeraz uzyskanie pożyczki dla firm jest czymś dużo prostszym i łatwiejszym\nWiele się mówi na temat tego, iż pozyskanie pożyczki dla firm jest czymś dużo łatwiejszym oraz prostszym patrząc w kontekście samego rynku jaki nam je pod różnorodną postacią oferuje. Mowa zwłaszcza o pożyczkach pozabankowych, które opisane zostały i przedstawione na stronie www pożyczka na spłatę US na jaką często warto zajrzeć, a tym samym może nie tylko zapoznać się z nimi ale też co oczywiste skorzystać z dostępnej tam okazji do ich pozyskania na korzystnych dla nas warunkach.\nPosted on 20 maja, 2021 / 0\tCategories\tFinanse\nPrevious PostJak zapoznać się z ofertami z rynku obuwia roboczego?\nNext PostJakie wyceny nieruchomości są najlepsze?


7 najpiękniejszych polskich plaż! - ciekawe.interia.pl\n7 najpiękniejszych polskich plaż!\nSobota, 28 maja 2016 (12:10)\nCudze chwalicie, swego nie znacie – tak można by powiedzieć wybierając się na wakacje w Polsce i odwiedzając te plaże. Są czyste i naprawdę malownicze. Wybraliśmy te najładniejsze!\nTo miejsce plaże otaczają aż z trzech stron. Wszystkie są na bieżąco czyszczone i możemy z nich podziwiać przepiękne widoki. Trzeba tylko mieć na uwadze korki związane z dojazdem.\nW swoim najszerszym miejscu plaża ma tam aż 200 metrów. Świnoujście może pochwalić się tym, że jego plaża aż osiem lat z rzędu otrzymywała miano najczystszego kąpieliska.\nCzysta plaża, piękne widoki i bardzo dużo ratunkowych patroli. To idealne miejsce na rodzinne wakacje nad morzem. Możesz tam zabrać także swojego domowego zwierzaka, ponieważ w Międzyzdrojach istnieje także plaża dla pupili.\nPlaża w Darłowie to idealne miejsce dla rodzin z dziećmi. Wschodnia część jest odgrodzona od wiatru. Znajdziecie tu także liczne falochrony, które tworzą charakterystyczne laguny, dzięki czemu woda jest trochę cieplejsza.\nCzysta plaża i znakomite miejsce dla poszukiwaczy bursztynu. Można tam znaleźć naprawdę dorodne okazy. Ponadto miasto z roku na rok realizuje program poszerzania plaży.\nPiasek, piasek i jeszcze raz dużo piasku – tak można by opisać plaże w Łebie. Tuż obok znajduje się Słowiński Park Narodowy, który słynie z ruchomych wydm.\nPlaża w Kołobrzegu /Pixabay.com\nTen widok mówi sam za siebie - plaża w Kołobrzegu to jedno z piękniejszych miejsc nad naszym polskim morzem!\nPlanujecie wakacje w Polsce? Koniecznie zobaczcie jeszcze w takim razie nasz ranking najpiękniejszych polskich zamków.


Kuracja rewitalizująca i zagęszczająca włosy ze złotem aXonnite. Dedykowana dla mężczyzn z włosami słabymi i wypadającymi, którzy pragną zdrowych, gęstych i zadbanych włosów.EFEKT GĘSTYCH I ZREGENEROWANYCH WŁOSÓW. NA DŁUGO.Szampon z rewolucyjną formułą regeneracyjną i odbudowującą Nanobiotic Gold Shampoo MEN, zawiera nanocząstki aXonnite Gold o unikalnych właściwościach pobudzających. Dodatek olejku arganowego, który wspomaga regenerację skóry głowy i wzmacnia strukturę włosa, powstrzymując jego wypadanie. Szampon wzmacnia włosy i pielęgnuje skórę głowy. Mówiąc krótko, ten szampon jest jak prawdziwy facet: lubi konkretne efekty.Krótka instrukcja obsługi: Nanieś na włosy, dokładnie wmasuj szampon we włosy i skórę głowy, wykonując przy tym delikatny masaż głowy, następnie spłucz. Dla bardziej spektakularnego efektu można powtórzyć czynność.Szampon zawiera nanocząstki aXonnite wytwarzane zgodnie z normą dla wyrobów medycznych ISO 13485.Pojemność: 250 ml\n« Nanobiotic Silver Shampoo Woman\nNanobiotic Gold Shampoo Woman »