Nudno, ale historycznie - relacja z gnieźnieńskim rundy MIMW - Sport WP SportoweFakty\nSzymon Kaczmarek 12 Września 2013, 20:52\nGnieźnieńska runda Młodzieżowych Indywidualnych Mistrzostw Wielkopolski zapisała się do historii jako pierwsze oficjalne zawody, w których wystartowała Polka.\nZwykle turnieje młodzieżowe cieszą się znikomym zainteresowaniem mediów i kibiców. Inaczej było tym razem. W Grodzie Lecha, co jest niespotykane przy tego typu imprezach, pojawili się m.in. przedstawiciele największych stacji telewizyjnych. Powodem był oczywiście debiut Klaudii Szmaj, która kilka tygodni temu podpisała kontrakt ze Stelmet Falubazem Zielona Góra i znalazła się w awizowanej obsadzie.\nDo startu w zawodach nie zostali dopuszczeni Patryk Karczmarz i Arkadiusz Pawlak, którzy nie posiadali przy sobie ważnych badań lekarskich. Skorzystała na tym debiutantka, która w 4. biegu dnia miała za rywala jedynie Alexa Zgardzińskiego. Szmaj przyjechała do mety prawie pół okrążenia za kolegą z zespołu, zdołała jednak zapisać na swoim koncie 2 premierowe punkty. W dalszej części zawodów 16-latka otrzymała jeszcze w "gratisie" "oczko" od Dawida Dąbka, który dotknął taśmy. Występ Szmaj można jednak ocenić na plus, choć przed nią jeszcze dużo pracy, przede wszystkim nad techniką jazdy. - Brakuje mi na pewno sporo, przede wszystkim obycia na torze, bo zupełnie inaczej jedzie się samemu, a inaczej z chłopakami spod taśmy. Myślę, że to przyjdzie z czasem - komentowała pierwsza Polka z żużlową licencją.\nDebiut Szmaj to jedno, rywalizacja pozostałych zawodników to drugie. Kibice w Gnieźnie obejrzeli najnudniejsze w tym roku zawody młodzieżowe. W zdecydowanej większości wyścigów końcowa kolejność ustalała się na wyjściu z pierwszego łuku. Od początku ton rywalizacji nadawali zawodnicy z doświadczeniem ekstraligowym, czyli Adrian Cyfer, Alex Zgardziński i Kamil Adamczewski. Dobrze spisywali się również zawodnicy Unii Leszno. Podopieczni Romana Jankowskiego kilkukrotnie mieli już w tym roku okazję ścigać się w przy Wrzesińskiej 25, co było widać w ich postawie na torze.\nW zawodach nie obyło się bez groźnych upadków. Rywalizację w szpitalu zakończył Dawid Dąbek, który upadł w dziesiątym biegu dnia. Szczegóły dotyczące jego stanu zdrowia nie są dotąd znane. Z nawierzchnią toru zapoznał się również Adrian Gała, ale w jego przypadku obyło się bez konsekwencji. W półfinałowym biegu Memoriału Tragicznie Zmarłych Gnieźnieńskich Żużlowców groźnie wyglądający upadek zaliczył Wojciech Lisiecki, dla którego były to pierwsze zawody po kontuzji. "Lisek" dość długo leżał na torze, jednak ostatecznie wstał o własnych siłach i powrócił do parku maszyn z uśmiechem na ustach.\nRunda MIMW zakończyła się wygraną Zgardzińskiego, który w bezpośrednim biegu był lepszy od Cyfera. Ta dwójka uzyskała awans bezpośrednio do finału 2-biegowego memoriału. W półfinale startować mieli zawodnicy z lokat 3-6, jednak w czołowej szóstce nie znalazł się żaden reprezentant Serv-Net Startu Gniezno. Z tego powodu miejsce Michała Piosickiego zajął wspomniany Lisiecki. W finale dość pewnie, choć niespodziewanie, zwyciężył Marcin Nowak.\n1. Alex Zgardziński - 14 (3,2,3,3,3)\n2. Adrian Cyfer - 14 (3,3,2,3,3)\n4. Kamil Adamczewski - 11 (2,3,3,1,2)\n5. Daniel Kaczmarek - 11 (3,3,2,1,2)\n6. Michał Piosicki - 10 (1,2,3,3,1)\n7. Marcin Wawrzyniak - 9 (3,1,0,2,3)\n8. Wojciech Lisiecki - 9 (0,2,3,2,2)\n9. Dawid Wawrzyniak - 7 (2,1,2,2,d)\n10. Łukasz Kaczmarek - 7 (1,2,2,1,1)\n11. Adrian Gała - 5 (u,1,1,2,1)\n12. Tomasz Walasek - 4 (0,t,1,1,2)\n13. Klaudia Szmaj - 3 (2,1,0,d,0)\n14. Dawid Dąbek - 1 (1,t,w,-,-)\n1. (66,01) M. Wawrzyniak, D. Wawrzyniak, Dąbek, Gała (u2)\n2. (65,26) D. Kaczmarek, Nowak, Piosicki, Lisiecki\n3. (64,76) Cyfer, Adamczewski, Ł. Kaczmarek, Walasek\n4. (65,53) Zgardziński, Szmaj\n5. (65,40) D. Kaczmarek, Zgardziński, Gała, Walasek (t)\n6. (64,50) Cyfer, Piosicki, Szmaj, Dąbek (t)\n7. (66,10) Nowak, Ł. Kaczmarek, D. Wawrzyniak\n8. (64,84) Adamczewski, Lisiecki, M. Wawrzyniak\n9. (65,12) Piosicki, Ł. Kaczmarek, Gała\n10. (65,40) Adamczewski, D. Kaczmarek, Dąbek (w/u)\n11. (66,10) Lisiecki, D. Wawrzyniak, Walasek, Szmaj\n12. (65,49) Zgardziński, Cyfer, Nowak, M. Wawrzyniak\n13. (65,23) Nowak, Gała, Adamczewski, Szmaj (d4)\n14. (65,55) Zgardziński, Lisiecki, Ł. Kaczmarek\n15. (66,80) Cyfer, D. Wawrzyniak, D. Kaczmarek\n16. (65,81) Piosicki, M. Wawrzyniak, Walasek\n17. (65,19) Cyfer, Lisiecki, Gała\n18. (67,90) Nowak, Walasek\n19. (65,81) Zgardziński, Adamczewski, Piosicki, D. Wawrzyniak (d4)\n20. (66,57) M. Wawrzyniak, D. Kaczmarek, Ł. Kaczmarek, Szmaj\nBaraż o miejsce w biegu memoriałowym:\n21. (??,??) Nowak, D. Kaczmarek, Adamczewski (d3), Lisiecki (w/u)\n22. (??,??) Nowak, Cyfer, Zgardziński, D. Kaczmarek\nNCD: 64,50 - Adrian Cyfer w biegu VI\nPierwsze oficjalne zawody Klaudii Szmaj - MIMW w Gnieźnie\nyes 13-09 16:07 Zgłoś\n"Runda MIMW zakończyła się wygraną Zgardzińskiego, który w bezpośrednim biegu był lepszy od Cyfera." Co to znaczy? Nie znalazłem w SF odpowiedzi. Napisał wczoraj w komentarzu\nmichalek401: "mistrza i tak jeszcze nie będzie, nastepne zawody 17 września w Lesznie..". Znalazłem w informacjach na starszych stronach, że w latach ubiegłych było więcej niż jeden turniej o mistrzostwo. Może Szymon Kaczmarek (autor) coś doda?baraboszkin dobrze pisze na temat memoriału! Może nie wymieniają nazwisk by kogoś nie pominąć (w tym właśnie adept, zawodnik - może inne rozróżnienie) na przestrzeni lat?Klaudia Szmaj w zawodach juniorskich coś ujechała (konkretne punkty!). Co do jej udziału w lidze to pamiętajmy, że liga polska jest najmocniejsza a w Niemczech co prawda jedzie drużyna mieszana ale chodzi o inne zmieszanie ;)\nbaraboszkin 13-09 14:21 Zgłoś\n...a komu konkretnie poswiecony byl ten bieg memorialowy, jak mamy pamietac o tych zawodnikach, skoro juz nawet nie wymienia sie ich nazwisk... domyslam sie, ze Rozak, Smolinski - kto jeszcze,\nadept Malinger tez ? nie robmy z nich nieznanych zolnierzy i anonimow, wrzucajac do jednego wora, jak mamy o nich pamietac ? zbiorowo, anonimowo ? to zadna pamiec...\nRomek Atomek 13-09 11:51 Zgłoś\nAfera! Sędzia przekupiony... jak można sprawdzać badania lekarskie przed samymi zawodami! To jakiś spisek - pewnie z polecenia Stępniewskiego. W wyniku tego Szmaj zdobyła punkty "na\ntrupach" - stop brutalności w polskim speedwayu! Ponadto zawodnik Dąbek nie dotknął taśmy - to taśma dotknęła jego, co więcej podcięła go. Przepisy jasno stanowią, że w przypadku kontaktu taśma powinna być wykluczona. Aaa i jeszcze nikt nie zaprosił na zawody częstochowian! To nie jest fair-play! Na pewno będą odwołania.\nW czwartek MIMW w Gnieźnie. Klaudia Szmaj zadebiutuje w..


Bio produkty | BezPrzesady.com\nBio produkty u nas droższe, wszędzie; tańsze…\nMamy żyć ekologicznie. Woła się i krzyczy. Ale jest jakoś tak, że wszystko co pachnie ekologią jest droższe od tego nieekologicznego. Jednym słowem ekologia jest dla bogaczy. No to i mamy to co mamy: czyli nieekologicznie …\nPrzykładowo w Niemczech Persil 1,35 L kosztuje 4,99 Eu. Ekologiczny bio-degradowalny Frosch 2 L kosztuje…: 4,79 Eu – nawet odrobinkę taniej…\nInne analogiczne produkty, jak płyn do czyszczenia WC czy płyn do mycia naczyń są w zbliżonych cenach do markowych produktów około 1,29-2 Eu.\nOstatnio rozmawiałem z pewną (wkrótce) przyszłą babcią: chciałaby być babcią ekologiczną. Rozgląda się więc cenowo za takimi produktami. W zasadzie dostępne są tylko zagranicznej produkcji. Np Wielorazowe pieluchy (produkcji angielskiej lub chińskiej) kosztują kilkadziesiąt złotych (pieluchy jednorazowe rozkładają się setki lat w gruncie)\nI jak tu zostać Eko-Pro?\nNie da się w tym kraju.\nKilka ekologicznych produktów sprzedawanych w Niemczech:\nOpublikowano 10 września 2012 30 stycznia 2018 Autor PiotrekKategorie Aktualności, Ekologia, Hyde Park, Newsy, Nowinki, PolskaTagi chemia, ekologia\nPoprzedni Poprzedni wpis: Bombowe cytaty z pewnej książki o PSL\nNastępny Następny wpis: Piękno polskiej przyrody – zdjęcia w lesie i nad jeziorem.


Prawie ostateczna lista koszmarów - Krystal Sutherland - ebook - Legimi online\nPrawie ostateczna lista koszmarów ebook\nCopyright © 2017 by Krystal Sutherland\n1Chłopak z przystanku\nEsther Solar czekała od pół godziny pod Ośrodkiem Opieki i Rehabilitacji Lilac Hill, kiedy otrzymała wiadomość, że klątwa znów dała o sobie znać.\nJej matka, Rosemary, wyjaśniła przez telefon, że stanowczo i w żadnym wypadku nie będzie mogła po nią przyjechać. Na masce samochodu usiadł bowiem kot czarny jak noc o diabelskich żółtych szparkach zamiast oczu – omen na tyle niepokojący, że ona odmawia wejścia do auta.\nEsther pozostała niewzruszona. Spontaniczny rozwój fobii nie był niczym nowym w jej rodzinie, więc ruszyła spokojnie ku przystankowi autobusowemu znajdującemu się cztery ulice dalej. Jej czerwona peleryna powiewała na wieczornym wietrze i przyciągała spojrzenia przechodniów.\nPo drodze rozmyślała o osobach, do których normalny człowiek mógłby zadzwonić w takiej sytuacji. Jej ojciec nadal tkwił w piwnicy, w której sam się uwięził sześć lat wcześniej. Eugene gdzieś zdezerterował (podejrzewała, że przeniknął do innej rzeczywistości – to mu się przytrafiało od czasu do czasu), a zaburzona motoryka jej dziadka nie pozwalała mu na prowadzenie pojazdów mechanicznych (nie wspominając o tym, że nawet nie pamiętał, iż Esther jest jego wnuczką).\nTak się składało, że Esther nie miała właściwie nikogo, kto pomógłby jej w sytuacji kryzysowej.\nW piątkowy wieczór przystanek świecił pustkami. Tylko jedna osoba siedziała na ławce: wysoki ciemnoskóry chłopak ubrany jak postać z filmu Wesa Andersona, łącznie z limonkowymi sztruksami i beretem na głowie. Chłopak cicho płakał, więc Esther postąpiła tak, jak należy postąpić, gdy obcy człowiek zdradza zbyt silne emocje: kompletnie go zignorowała. Usiadła obok, wyjęła zniszczony egzemplarz Ojca chrzestnego i próbowała skupić się na lekturze.\nLatarnia nad ich głowami buczała jak gniazdo os, światło irytująco migało. Gdyby Esther trzymała wzrok wbity w książkę, kolejny rok jej życia wyglądałby zupełnie inaczej, ale należała do Solarów, a Solarowie mieli paskudny zwyczaj wtykania nosa w nieswoje sprawy.\nChłopak rozszlochał się dramatycznie, więc podniosła głowę. Na policzku zakwitł mu siniec, ciemnofioletowy w świetle jarzeniówki, a z rozciętej brwi kapała krew. Jego wzorzysta koszula – najwyraźniej przekazana do sklepu dobroczynnego w połowie lat siedemdziesiątych ubiegłego wieku – była podarta przy kołnierzyku.\nChłopak załkał, po czym zerknął na dziewczynę spode łba.\nEsther generalnie unikała rozmów z ludźmi, jeśli nie były one absolutnie konieczne. A czasem unikała ich nawet wtedy, gdy były absolutnie konieczne.\n– Hej – odezwała się w końcu. – Wszystko w porządku?\n– Chyba zostałem napadnięty.\n– Nie pamiętam. – Wskazał ranę na czole. – Zabrali mi telefon i portfel, więc myślę, że to musiał być napad.\nWtedy dopiero go poznała.\n– Jonah? Jonah Smallwood?\nZmienił się przez lata, ale nadal miał te same okrągłe oczy, tę samą silnie zarysowaną szczękę oraz intensywne spojrzenie, które cechowało go już w dzieciństwie. Teraz wydawał się bardziej owłosiony: na twarzy miał cień zarostu, a na głowie burzę gęstych czarnych włosów w stylu „prawie Pompadour”. Przypominał jej Finna z Przebudzenia mocy, a to – jeśli o nią chodziło – znaczyło, że jest przystojny. Spojrzał na nią: ciemne piegi na twarzy, dekolcie i ramionach oraz brzoskwiniowe włosy sięgające aż za plecy. Zapewne próbował sobie przypomnieć, kim jest.\n– Skąd wiesz, jak się nazywam? – zapytał.\n– Nie pamiętasz mnie?\nPrzyjaźnili się tylko przez rok i mieli wtedy po osiem lat, ale i tak poczuła smutek, że o niej zapomniał. Ona go dobrze zapamiętała.\n– Chodziliśmy razem do podstawówki – wyjaśniła. – Do klasy pani Price. Zapytałeś, czy będę twoją walentynką.\nJonah kupił jej wtedy paczkę cukierków pudrowych w kształcie serduszek i wykonał własnoręcznie kartkę, na której znajdował się rysunek owoców i podpis: „We make the perfect pear”. Wewnątrz zawarł prośbę, żeby się spotkali na dużej przerwie.\nCzekała na niego, ale się nie pojawił. Co więcej – już go nigdy nie zobaczyła.\n– A tak – powiedział Jonah powoli, przypominając sobie. – Lubiłem cię, ponieważ protestowałaś przeciwko śmierci Dumbledore’a przed księgarnią jakiś tydzień po premierze filmu.\nEsther zapamiętała to następująco: mała siedmioletnia dziewczynka o rudej, obciętej na pazia czuprynie, pikietująca pod lokalną księgarnią z napisem: RATUJCIE CZARODZIEJÓW. A potem urywek z wiadomości, kiedy reporterka ukucnęła obok niej i zapytała: „Czy zdajesz sobie sprawę, że książka ukazała się kilka lat temu i nie można zmienić zakończenia?”. A ona mrugała do kamery jak jakiś głupek.\n– To straszne, że zachowało się nagranie.\nJonah wskazał brodą na jej strój: krwistoczerwoną pelerynę zawiązaną wstążką pod szyją i stojący na ziemi wiklinowy koszyk.\n– Widzę, że nadal jesteś dziwaczką. Dlaczego przebrałaś się za Czerwonego Kapturka?\nEsther już od wielu lat nie musiała odpowiadać na pytania dotyczące jej zamiłowania do kostiumów. Obcy ludzie na ulicy zakładali, że idzie na bal albo z niego wraca. Nauczyciele – ku swojej rozpaczy – nie mieli się do czego przyczepić pod względem obowiązujących reguł stroju w szkole, a koleżanki i koledzy przyzwyczaili się już, że pojawia się w klasie jako Alicja z Krainy Czarów albo Bellatrix Lestrange. Akceptowali jej dziwactwa, pod warunkiem że przynosiła im ciasto. (Więcej na ten temat za chwilę).\n– Odwiedzałam dziadka, wydało mi się to stosowne – odparła. Jej odpowiedź najwidoczniej usatysfakcjonowała Jonaha, bo skinął głową.\n– Słuchaj, masz przy sobie jakąś kasę?\nOwszem, miała. W koszyku Czerwonego Kapturka. A konkretnie pięćdziesiąt pięć dolarów, wszystko przeznaczone na Fundusz Wydostania się z Tego Piekielnego Miasta, który obecnie opiewał na kwotę 2235 dolarów.\nWracając do wspomnianego wcześniej ciasta – chodzi o to, że kiedy Esther była w trzeciej klasie, szkoła wprowadziła stopniowe zmiany w stołówkowym menu, aż w końcu serwowano tam wyłącznie zdrową żywność. Zniknęły pizza i nuggetsy z kurczaka, hamburgery, słodkie napoje, frytki oraz nachos, dzięki którym szkolne życie wydawało się choć trochę znośniejsze. Z rozpaczą szeptano „Michelle Obama” za każdym razem, gdy do menu dodawano kolejną pozycję, na przykład zupę porowo-kalafiorową albo tartę z brokułem gotowanym na parze. Esther dostrzegła okazję do zrobienia świetnego interesu i następnego dnia przyniosła do szkoły pudełko podwójnie czekoladowych brownies. Sprzedawała je po pięć dolarów za sztukę, dzięki czemu osiągnęła czysty zysk w wysokości pięćdziesięciu dolców. Od tego czasu stała się Walterem White’em fast foodów. Jej sława zyskała taki zasięg, że szkolna klientela ochrzciła ją mianem „Słodkiej Babeczki”.\nNiedawno rozszerzyła działalność na Ośrodek Opieki i Rehabilitacji Lilac Hill, gdzie najbardziej ekscytującą pozycją w jadłospisie była rozgotowana parówka i mdłe purée ziemniaczane. Interes kwitł.\n– Dlaczego pytasz? – zapytała powoli.\n– Potrzebuję kasy na bilet autobusowy. Daj mi gotówkę, a potem pożycz mi komórkę, to zrobię przelew na twoje konto.\nWydawało się to mocno naciągane, ale z drugiej strony Jonah płakał, krwawił, miał sińce, a ona nadal widziała w nim uroczego chłopca, który kiedyś lubił ją na tyle, żeby narysować dla niej dwie gruszki.\n– Ile ci potrzeba? – zapytała.\n– A ile masz? Wezmę wszystko i przeleję ci ze swojego konta.\n– Mam pięćdziesiąt pięć dolarów.\n– To wezmę pięćdziesiąt pięć.\nJonah wstał i usiadł obok niej. Był znacznie wyższy, niż sądziła, i zdecydowanie szczuplejszy, przypominał łodygę kukurydzy. Przyglądała się, jak otwiera aplikację bankową na jej komórce, loguje się, wpisuje numer, który mu podyktowała, a potem autoryzuje transakcję.\n„Przelew wykonany poprawnie” – pojawił się napis.\nSchyliła się, otworzyła koszyk i dała mu pięćdziesiąt pięć dolarów, które zarobiła tego dnia w Lilac Hill.\n– Dziękuję – powiedział, ściskając jej rękę. – Jesteś w porządku, Esther. – A potem wstał, mrugnął do niej i zniknął. Po raz kolejny.\nW taki właśnie sposób w pewien ciepły, wilgotny wieczór pod koniec lata Jonah Smallwood wyrolował ją na pięćdziesiąt pięć dolarów, a także w ciągu niecałych czterech minut pozbawił ją:\n♦ bransoletki po babci, którą nosiła na ręce\n♦ owocowych żelorolek z koszyka, które trzymała na drogę powrotną\n♦ karty bibliotecznej (którą później wykorzystał na dwadzieścia dolarów bez jednego centa, gdy zniszczył egzemplarz Romea i Julii, rysując na nim homary)\n♦ jej własnego egzemplarza Ojca chrzestnego\n♦ jej prawie ostatecznej listy najgorszych koszmarów\n♦ godności osobistej.\nEsther odtwarzała sobie w głowie wstydliwe wspomnienie protestu w związku ze śmiercią Dumbledore’a i dlatego fakt kradzieży uświadomiła sobie dopiero sześć minut i dziewiętnaście sekund później, gdy przyjechał jej autobus.\n– Zostałam okradziona! – krzyknęła do kierowcy, na co ten rzucił:\n– Żadnej hołoty! – I zamknął jej drzwi przed nosem.\n(Być może Jonah nie pozbawił jej całej godności osobistej – kierowca autobusu wykradł resztki tego, co zdołała zeskrobać z dna serca).\nJak więc widzicie, historia o tym, jak Jonah Smallwood okradł Esther Solar, jest dość zwyczajna. Za to opowieść o tym, jak Esther zakochała się w Jonahu Smallwoodzie, wydaje się znacznie bardziej skomplikowana.\n2Dom świateł i duchów\nPowrót na piechotę do domu znajdującego się na przedmieściach przedmieść zabrał Esther dokładnie trzy godziny, trzynaście minut i trzydzieści siedem sekund. Miasto rozrosło się w przeciwnym kierunku, niż zakładali deweloperzy, zostawiając ich dzielnicę w szczerym polu.\nPo drodze niebo nagle się otworzyło i spuściło deszcz, więc zanim Esther dotarła do domu, była już kompletnie przemoczona, ubłocona i zmarznięta.\nDom Solarów jak zwykłe tonął w światłach – fluorescencyjny klejnot na ciemnej ulicy. Delikatny wiaterek muskał drzewa rosnące przed ich domem, tworzące prawdziwy las w dzielnicy mieszkaniowej. Kilka lat wcześniej sąsiedzi narzekali na wieczne światło, a wtedy Rosemary Solar posadziła osiem dębów na trawniku. Z małych sadzonek wyrosły gigantyczne okazy, które w ciągu sześciu miesięcy przesłoniły całą posiadłość. Mama Esther obwiesiła gałęzie okami proroka, niebiesko-biało-czarne szkło wybrzękiwało dziwną melodię przy każdym powiewie wiatru. Twierdziła, że ozdoby te odpędzają zło, ale jak dotąd udawało im się jedynie przestraszyć skautki, świadków Jehowy oraz przebierańców na halloween.\nEugene siedział na stopniach prowadzących na oświetloną jaskrawo werandę, ubrany w stylu Johna Lennona i z fryzurą Ringo wyglądał, jakby przeniósł się tu w czasie prosto z koncertu Beatlesów.\nEugene i Esther – w co nikt nie mógł uwierzyć – byli bliźniętami. On miał ciemne włosy, ona – jasne. On był wysoki, a ona niska. On miał wątłą sylwetkę, ona – bardziej masywną. Jej skórę pokrywały piegi, jego była gładka.\n– Hej – przywitała się.\n– Mówiłem mamie, że żyjesz, ale ona i tak ogląda w Internecie trumny. Uznała, że urządzi ci pogrzeb w tonacji różowo-srebrnej.\n– Bleee. Przecież wyraźnie prosiłam o pogrzeb w kolorze czerni i kości słoniowej, i to chyba ze sto razy.\n– Mama oglądała ostatnio pokaz slajdów dotyczących nagłej i niespodziewanej śmierci, który przygotowała w zeszłym roku. Widziałem, że dodała nowe zdjęcia. Ale całość nadal ma się kończyć Time of Your Life.\n– O Boże, to takie żenujące. Nie wiem sama, co byłoby bardziej tragiczne – śmierć w wieku siedemnastu lat czy najbardziej banalny pogrzeb w historii.\n– Nie przesadzaj. Różowo-srebrny pogrzeb wcale nie jest banalny, tylko wyjątkowo tandetny. – W oczach Eugene dojrzała prawdziwą troskę. – Wszystko w porządku?\nEsther wyżęła swoje długie włosy, które w kontakcie z wodą przybierały krwistoczerwoną barwę.\n– Tak. Zostałam napadnięta. To znaczy, niezupełnie napadnięta, raczej wyrolowana. Przez Jonaha Smallwooda. Pamiętasz tego chłopaka, który zostawił mnie na lodzie w walentynki w szkole podstawowej?\n– Tego, w którym byłaś beznadziejnie zakochana?\n– Tego samego. Jak się okazuje, jest utalentowanym kieszonkowcem. Właśnie zwinął mi pięćdziesiąt pięć dolców ORAZ opakowanie fruit roll-up.\n– Podwójnie z ciebie zakpił. Mam nadzieję, że planujesz zemstę.\n– Oczywiście, braciszku.\nEugene wstał, objął ją ramieniem i razem weszli do środka pod przybitą nad nadprożem podkową, wiązką suszonej mięty polej zwisającej z futryny, wśród pozostałości soli wysypanej poprzedniego wieczoru.\nSolarowie mieszkali w starym, przepastnym wiktoriańskim domu, w którym nawet światło wydawało się zamglone. Na podłogach leżały ciemne panele pokryte czerwonymi dywanami perskimi, ściany pomalowano na charakterystyczny zielonkawy odcień zgnilizny. Był to jeden z tych domów, w których w murach pokutowały duchy, a sąsiedzi wierzyli, że nad mieszkańcami ciąży klątwa. Jeśli chodzi o Solarów, oba te przypuszczenia nosiły znamiona prawdy.\nGdyby ktokolwiek obcy został wpuszczony do środka, z pewnością zauważyłby następujące elementy:\n♦ Włączniki światła ustawione w pozycji „on” i dodatkowo zaklejone taśmą. Cała rodzina Solarów kochała światło, a najbardziej – Eugene. To dla niego na korytarzach rozwieszono mnóstwo lampek na sznurach, każde wolne miejsce na meblach zajmowały światełka i świeczki – zresztą nie tylko na meblach, także na podłodze.\n♦ Ślady po Panicznej Pożodze z 2013 roku, kiedy to wyłączyli prąd, a Eugene wypadł przerażony ze swojego pokoju, przewracając w przybliżeniu dwadzieścia pięć wcześniej wspomnianych świec, od których ogniem zajęła się płyta gipsowo-kartonowa.\n♦ Schody prowadzące na górę zagracone starymi meblami, głównie dlatego, że Peter Solar był w trakcie remontu piętra domu, kiedy po raz pierwszy dostał udaru, co natychmiast zakończyło wszelkie prace, ale po części stało się to również z tego powodu, że Rosemary święcie wierzyła, iż na górze straszy. (Jakby duchy miały pojawiać się wyłącznie na piętrze domu, łaskawie pozwalając mieszkańcom relaksować się na parterze bez żadnych zjawisk paranormalnych. Litości!)\n♦ Całkowicie gołe ściany, nie licząc zaklejonych włączników światła oraz rolet zasłaniających okna w nocy. Żadnych zdjęć i plakatów. Absolutnie i kategorycznie żadnych luster.\n♦ Króliki w kuchni.\n♦ Wrednego koguta zwanego Fredem, chodzącego krok w krok za Rosemary Solar – przynajmniej w jej przekonaniu. Szkaradę rodem z litewskiego folkloru.\nRzeczywiście w salonie rozbrzmiewała cicho piosenka Green Day. Rosemary Solar, matka Esther, kobieta tuż po czterdziestce, siedziała na sofie przed telewizorem i oglądała pokaz slajdów, który przygotowała kilka lat wcześniej na wypadek niespodziewanej śmierci któregoś ze swoich dzieci. Brązowe włosy opadały jej na ramiona. Przy każdym ruchu cicho pobrzękiwała – jej chudziutkie nadgarstki i kościste palce uginały się pod ciężarem srebrnych pierścionków, bransoletek i talizmanów. Monety wszyte w ubrania – w rąbek spódnicy, rękawy czy wnętrze kieszeni – podzwaniały metalicznie jak krople deszczu.\nGdyby zapytać Esther, co najlepiej charakteryzowało jej matkę, z pewnością wymieniłaby następujące cechy:\n♦ W młodości Rosemary była mistrzynią roller derby i nosiła przezwisko „Ta Bestia”. Na ulubionym zdjęciu Esther jej matka miała na sobie strój drużynowy i do złudzenia przypominała Eugene’a. Takie same ciemne włosy, identyczne brązowe oczy i blada cera, nieskażona piegami, których Esther miała w nadmiarze. Było to dość niepokojące.\n♦ Rosemary w wieku osiemnastu lat wyszła po raz pierwszy za mąż za faceta z wąską blizną nad lewym okiem, w kształcie litery „C”. Matka Esther nigdy nie zdradziła jego imienia oraz dalszych losów. Esther wyobrażała sobie, że po odejściu mamy spotkał go długi i bolesny koniec. Być może został pożarty przez dzikie psy albo wpadł do kotła z wrzącym olejem i powoli się w nim ugotował.\n♦ Rośliny rosły jak oszalałe pod dotykiem jej mamy, ogrodniczki z wykształcenia. W obecności Rosemary Solar kwiaty rozkwitały, a gdy przechodziła, kierowały swoje kielichy w jej stronę. Rosnące przed domem dęby słuchały, gdy do nich szeptała i nakazywała im rosnąć. Mama Esther od zawsze miała w sobie jakąś magię.\n Gra słów: pear (gruszka) wymawia się tak samo jak pair (para). „Tworzymy idealną gruszkę/parę” [wszystkie przypisy pochodzą od tłumaczki].


może okazać się, że kosmetyki, których używają, nie spełniają swojego zadania. Wiele zależy bowiem od składu, a im więcej naturalnych składników w kosmetykach, tym oczywiście lepiej. A to dlatego, że natura jest sprzymie\nDodane: 14-08-2019 12:10\nSprawdź jak możesz Zamontować fotowoltaikęDekorowanie i wykańczanie wnętrza - różne taktykiMelamina jako świetna ozdoba- krótko o wystrojuManipulation and understanding of electricityOrganizacja miejsca w domu i w podróżyKrótko i zwięźle o geodezjiArtykuł o sprzątaniuCiężka praca DJ\_'aO stosowaniu suplementów w treningu i nie tylkoKilka słów o olejachKilka ciekawych informacji i nieruchomościachDobry gust - styl klasycznyCo na motor?Ćwiczenia i suplementacja aminokwasamiKwestia etykiet- druk, projekt i poligrafiaTechniki grzewcze ogółemJak sobie radzić z insektami w domu?Wytwarzanie prądu z energii słonecznejJak dbać o swój pojazd?Suplementy crossfit, białkowe i inne. Jak to się ma do treningu?Idealnie wakacje nie istnieją? Hiszpania!Jak czyścić dywan?Prawo i prawnicy Can you buy us auto parts at your own home? Krótki wpis o geodetachCzysty dywan - nieosiągalne?Plumbing serviceO kwestiach kosmetycznych, czyli co warto zrobić dla siebieSuplementy treningowe - kilka słówKwestia ogrodzenia- jak bardzo jest ważne?


krytyczna wierność | niedowiarstwomoje.pl\nW latach 80. Kościół miał monopol na bycie dobrym. Wówczas pod jego skrzydłami gromadziło się wszystko, co było przeciwko komunie. I nagle nastąpiła radykalna zmiana. To jest to musujące wino – szybka i głęboka zmiana sytuacji społecznej, powodująca, że przyzwyczajenia z PRL do tego „wina” nie pasują. Dla wielu nie było jednak tak oczywiste, że oto przekraczamy pewien próg, za którym jakościowo musi zmienić się społeczna rola Kościoła.\n– Skoro Kościół otwarty jest całością, a nie frakcją, to po co używać słowa „otwartość”? Czemu nie mówić po prostu o Kościele Powszechnym? – Żeby uświadomić tym, którzy pojęcie otwartości krytykują, że otwartość jest wartością, że nawoływanie do otwartości nie jest podlizywaniem się światu, tylko obowiązkiem katolika.\nDlaczego ateiści są ateistami? Ostatni sobór mówi, że jest w tym także nasza wina, bo przedstawiliśmy zły obraz Boga. W Polsce jedną z odpowiedzi na to, dlaczego wielu katolików nie podpisuje się pod postulatem otwartości, jest fakt, że to my sami – piewcy otwartości – źle przedstawiamy otwartość. Istnieje forma otwartości, która wyklucza.\nZdarza się w publicystyce katolickiej wyścig o to, kto ostrzej potępi, ale dla mnie sęk jest nie w tym, żeby ostrzej, tylko trafniej. (…) Ja wolę mądrzej. Wolę nie tylko nazwać problem, ale także zaproponować rozwiązanie.\nAparecida to apel o przestawienie zwrotnicy, o fundamentalną zmianę w patrzeniu na misję Kościoła. Z kierunku jazdy „obsługujemy tych, którzy przychodzą” na kierunek „wychodzimy do tych, których w Kościele nie ma”. Zamiast liczyć tych, którzy przychodzą, musimy zacząć liczyć tych, których nie ma. Przestawianie wajchy nigdy nie jest łatwe, bo trzeba zmieniać wieloletnie przyzwyczajenia, np. kulturowo zakorzeniony model duchownego.\nTak, zdecydowanie, „Krytyczna wierność” Nosowskiego jest bardzo wysoko na liście książek, które muszę kupić i przeczytać – tzn. znaleźć czas i fundusze 🙂


TRIXIE Drapak Topas beżowy .\nwys. 69cm kolor: beżowy 43341104 pkt\nwys. 69cm kolor: szary 43342104 pkt\nTRIXIE Topas to wysokiej jakości drapak dedykowany wszystkim kotom, niezależnie od ich wieku. Stabilna i funkcjonalna kontrukcja spełnia wszystkie oczekiwania Twojego pupila i dzielnie znosi jego figle. Nie chwieje się i utrzumuje swoją doskonałą jakość przez długi czas. Wysoki słupek pokryty naturalnym sizalem pozwala zaspokoić potrzebę drapania w bezpieczny dla kota sposób. Dzięki temu już nigdy nie będzie zainteresowany niszczeniem wyposażenia Twojego domu. Dodatkowo zamontowana półka z miękkiego materiału stanowi świetne miejsce do odpoczyku. Wybierając produkty firmy TRIXIE każdorazowo otrzymujesz 100% gwarancję satysfakcji.\ngórna półka 35x35cm\nsłupek wys. 65cm\nWysokość całości: 69cm\nTRIXIE Drapak Topas beżowy 52\nDrapak świetny- gruby, solidny, dokładnie wykonany dlatego polecam wszystkim! Jeśli chodzi o sposób mocowania górnej platformy to wystarczy zdjąć ze słupka niebieską zaślepkę i ukaże nam się śruba! a w otworze nawierconym w platformie jest gwint (jest on mało widoczny bo jest w głębi) Cały drapak da się solidnie skręcić ;) Jedyny zarzut jaki mam to błędnie opisana wysokość drapaka- ma on w rzeczywistości i na opakowaniu 69cm a nie 79 jak jest opisany w sklepie.\nBardzo dobry prosty drapak,koty mogą się swobodnie wyprostować przy drapaniu i bardzo chetnie z niego korzystają.Meble oszczędzone.Nigdy się nie wywrócił chociaż góra lekko się chwieje lecz kotom to nie przeszkadza a nawet to lubią


Kod kreskowy 5902633257033\nNajwyższej jakości - zimnotłoczony olej, który olejem w sumie nie jest. Bo to płynny wosk, o swoim naturalnym składzie (a dokładniej budowie estrów woskowych) zbliżonym do ludzkiego sebum (dlatego idealnie przenika). Nawilża i ujędrnia suchą skórę, reguluje świecenie się tłustej. Możesz mówić mu - ideał.\nolej jojoba poleca się do demakijażu twarzy oraz jako zamiennik lub uzupełnienie kremu.\ndla efektu wygładzenia, polecany do olejowania włosów na noc lub do stosowania na same końcówki\ndla osób zmagających się z łupieżem i swędzeniem.\nw formie kuracji, wcierać olej w skórki i płytkę paznokcia.\nstosować na dekolt, szyję, pod oczy oraz na całą twarz.\nolej daje dobry poślizg podczas golenia, które staje się mniej bolesne (w przypadku grubego zarostu).\nolej może być stosowany jako dodatek do stworzenia maseczki.\nButelka z ciemnego szkła. Możliwa różnica w kolorze pipety.\nUwaga: Opakowanie może różnić się w zależności od partii (butelka, pipeta).\nKod producenta 4940\nOpakowanie butelka z pipetą


Szaleństwo sylwestrowej nocy - Blue Mountain Resort - Szklarska Poręba\nRezerwuj First Minute\nJak kończyć rok to z pompą! Przyjedź do Blue Mountain Resort i zaszalej na balu sylwestrowym – do wyboru masz tańce przy orkiestrze lub zabawę z DJ-em. W programie przewidziano również sylwestrowe animacje dla dzieci. Szampańska zabawa gwarantowana!\n5 dni / 4 noce w komfortowych apartamentach\n4 śniadania i 3 obiadokolacje w formie bogatego bufetu z napojami\nLunch w dniu 31.12.2019 r.\nBogaty program animacji dla dzieci (w dniach 28.12 i 30.12.2019 r.)\nBal Sylwestrowy przy Orkiestrze lub DJ'u (do wyboru) – w cenie wyśmienite menu oraz open bar (wódka domowej selekcji, wino białe i czerwone domowej selekcji, piwo z beczki, napoje gazowane, woda mineralna, soki owocowe, kawa, herbata)\nW każdym apartamencie szlafroki\nSylwestrowe animacje dla dzieci od 20.00 do 1.00 (dzieci w wieku 3-5 lat) - 200 zł\nSylwestrowe animacje dla dzieci od 20.00 do 1.00 (dzieci w wieku 6-12 lat) - 200 zł\nDyskoteka dla dzieci przy DJ'u od 20.00 do 1.00 (dzieci w wieku 10-15 lat) - 200 zł\nBal Sylwestrowy - wspólnie z dorosłymi (dzieci powyżej 15 roku życia)- 150 zł\nBlue Minerals Spa & Medicare - oferuje zabiegi łączące doskonałą pielęgnację, najwyższej jakości kosmetyki oraz profesjonalną obsługę


Metody przecinania blach trudnościeralnych: charakterystyka oraz najlepsze rozwiązania - gianttravelplaza.com\nDo produkowania bardzo dobrych maszyn i technologii niezbędne są najtrwalsze materiały. Wśród nich produkowane są blachy trudnościeralne. Są bardzo wytrzymałe oraz - jak wskazuje nazewnictwo - ścieranie. Używane są one w różnych celach, między innymi do tworzenia części przyrządów rolniczych, samochodowych czy też konstrukcji. Żeby najlepiej je wykorzystać trzeba poddać je obróbce. Ważne jest profesjonalne cięcie blach.\nIstnieje dużo sposobów cięcia. Najbardziej odpowiednim stylem jest cięcie (zobacz przejdź do strony) plazmowe, dodatkowo oferowane jest cięcie wodą (bardzo dobry sposób na cięcie stali), tlenowe oraz laserowe - http://www.hardox.com/pl/Warsztat/Cicie/. Warto spojrzeć na nie z bliska. Cięcie (więcej cięcie laserem lubin) plazmowe jest relatywnie niedrogie w porównaniu z pozostałymi metodami. Jest bardzo szybkie i nie wymaga wstępnego rozgrzania blachy. Poza tym jest niezwykle precyzyjne. Żeby krawędzie były gładkie, grubość blachy nie może przekraczać 40 milimetrów. Należy wiedzieć, że maszyny, którymi wykonuje się cięcie plazmowe są dość drogie, jednak wydajność i dobre strony tej metody sprawiają, że koszty zwrócą się po krótkim czasie. Kolejnym atutem jest z pewnością to, że można ciąć kilkoma palnikami na raz. Natomiast metoda wodna, doskonała jeżeli chodzi o cięcie stali polega na przecinaniu przy pomocy strumienia wody do którego dodany jest materiał ścierny. Metoda ta przeprowadzana jest na zimno, dlatego też metale są nienarażone na zniekształcenia spowodowane zbyt wysoką temperaturą.


Opowieść Ernesta Mirosława o Brubeck Iron Run. „Kiedy przez trzy dni jesteś VIPem” - Stowarzyszenie Polskich Mediów\nOpowieść Ernesta Mirosława o Brubeck Iron Run. „Kiedy przez trzy dni jesteś VIPem”\nMoje górskie życie biegowe zaczęło się w Krynicy. I nic tego nie zmieni. We wrześniu 2014 roku na rodzinnej wędrówce w okolicach Jaworzyny Krynickiej i Runka, a dokładnie na zejściu między Runkiem, a Przełęczą Krzyżowa, zostaliśmy zaskoczeni dwukrotnie: nagle zaczęło lać jak z cebra i zaczęły nas wymijać jakieś dziwne mokre stwory biegowe. Pytaliśmy kim są, skąd, dokąd i… po co biegną, bo nie mieliśmy pojęcia, że „po górach można biegać”. Kiedy już zaznajomiliśmy się z kolorami numerów, kto i na ile biegnie, pozostało bić brawo dla każdego wariata, który nas mijał, co też skwapliwe czyniliśmy.\nPo powrocie do hotelu, suszeniu i rozgrzewaniu przemarzniętego wszystkiego zacząłem poważnie myśleć nad ontologiczną zmianą siebie: „a może, by tak z płaskiego asfaltu stać się górskim ultrasem”? Hm… brzmiało zachęcająco, tym bardziej że do tej pory (a zbliżała mi się wówczas czterdziesta wiosna życia) popełniłem trochę płaskich maratonów, właściwie każdy kończąc „wyjazdem do rygi”, zmasakrowanym organizmem, tudzież ogromną dumą, że znowu udało mi się przebiec ten najwspanialszy dystans na świece: 42 km i 195 m.\nZacząłem więc powoli przestawiać się na treningi w górach, a że Krynicę upodobaliśmy sobie jako metę naszych rodzinnych wypraw, często biegałem po okolicznych szlakach.\nSezon 2015 to były początki zmagań z trasami górskimi. Pamiętam pierwszy trening na nartostradzie na Jaworzynę Krynicką. Próbowałem biec, ale co chwilę musiałem przystawać, łapać oddech, potem starałem się iść. Zajęło mi to ponad 45 minut. Dzisiaj, po 5 latach przygody z biegami górskimi, w czasie urlopu w Krynicy, trenuję wbiegając na Jaworzynę nawet 5 razy pod rząd. Tak, tak, wiem, to nie podręcznikowo. Ale jak nie masz góry tam gdzie mieszkasz, to dobrze wiesz, że pobyt w górach trzeba wykorzystać na maksa. Sezon 2016 to już pierwsze starty, w granicach 40-60 km w górach i pierwszy raz w Ironie w Krynicy. To był cel sezonu i udało się: ukończyłem go. Właściwie na każdym z 9 biegów zamykałem stawkę i szorowałem po dnie klasyfikacji, ale frajda i duma była niesłychana.\nRok później starałem się wydłużać swoje dystanse i oscylować w granicach 60-80 kilometrów. Mniej startów, a dłuższe. I ponownie Iron Run jesienią. Mimo że miałem za sobą kolejny rok zmagań na górskich trasach i dużo większy kilometraż na liczniku, w klasyfikacji generalnej udało mi się urwać tylko 20 minut. Trochę mnie to załamało. Potem przyszło kilka słabszych startów, skracanie tras lub schodzenie z biegów i kryzys gotowy. Odbudowałem się na zamieci wokół Skrzycznego w styczniu 2018 roku i postanowiłem coś z sobą zrobić.\nI zrobiłem. Dietę-post Ewy Dąbrowskiej. Pamiętam tytuł jednego z artykułów na stronie www.festiwalbiegowy.pl „Najpierw schudnij, potem biegaj”. A że 1 obraz służy za 1000 słów, to zamiast się rozpisywać jest zdjęcie.\nMimo utraty kilogramów, siły nie ubyło. Jesienią 2018 roku zdecydowałem się pobiec Krynicką Setkę – tym razem nie Irona. Byłem po kontuzji związanej z upadkiem podczas jednego z biegów w Szczyrku i szyciem kolana, co wybiło mnie z treningów na dobry miesiąc. Start nie wyszedł mi zbyt dobrze, ponad 14 godzin. I ponownie musiałem sobie przemyśleć to i owo.\nI zacząłem orać. Tak, tak, orać. Pomyślałem: szybki już nie będę, trzeba pracować nad wytrzymałością: plan na 2019: 15 km dziennie i jak najwięcej przewyższenia. Do Irona 2019 podchodziłem mając prawie 3800 km na liczniku w 2019 r. i duże przewyższenie: +213,580 km, -146,325. Ktoś zapyta: to jak to, wbiegałeś więcej niż zbiegałeś? A no tak jest, jak się trenuje w mieście na bieżni mechanicznej na siłowni.\nBrubeck Iron Run 2019 to historia, którą mógłbym zatytułować tak: chcesz być VIPem przez trzy dni? Wpadaj do Krynicy na Irona. Od samego początku jesteś jeśli nie królem, to co najmniej księciem. Przyjazd do Krynicy, kwatera, przebieram się i lecę na odprawę: jak zawsze osobny namiot tylko dla ironowców. I jak zawsze wita nas nie kto inny, a sam dyrektor zawodów: Marek.\nW sympatycznej atmosferze opowiada o startach, które dla mnie oczywiście nowe nie są, wszak to mój trzeci start w tej konkurencji. Pyta ilu z nas brało już udział w Ironie. Podnosi się kilka rąk. Czyli jednak jego wyjaśnienia są potrzebne i konieczne dla ogromnej większości uczestników. Rozpoznaję kilka twarzy z ubiegłych lat, przede wszystkich historycznych ultrazwyciezców: Artura i Radka. W tym roku mamy żółte numery, ale nie żółte papiery, chociaż pewnie w oczach niektórych na takowe zasługujemy. Oprócz tego zasługujemy także na lodówkę w namiocie pełną pysznego żarcia, wodę i izotoniki do wyboru do koloru, pomarańcze, banany, batony i wszelkie inne dobra do spożycia przed czy po biegu. Namiot jest po prostu dla nas, full wypas, jesteśmy królami, dziękuję i dobranoc!\nPierwszy start to Krynicka Mila. W sumie chodzi o to, żeby stawka się jakoś rozłożyła na kolejne biegi. Pilnuję się, żeby za szybko nie zacząć, ale i tak nie wytrzymuję: emocje, wszyscy biegną bardzo szybko, więc i ja szarżuję w tempie 3 min/kilometr, nie wiadomo po co. Po nawrotce już wolniej, ale czuję, że się niepotrzebnie ugotowałem. Wyjdzie mi to bokiem na następnych konkurencjach.\nPo krótkiej przerwie znowu zbieramy się w namiocie. Jest nas nieco ponad setka w tym kilka dziewcząt. Sędziowie ustawiają nas w kolumnach i prowadzą na start. Tym razem czeka nas 15 kilometrów do Tylicza i z powrotem, po asfalcie. Nie lubię tego biegu. W ogóle nie lubię już biegać po asfalcie. Ale jak chcesz być w Ironie, musisz być w miarę wszechstronny. Więc mamy i ten bieg: niby asfaltowa piętnastka, ale trzeba dwukrotnie wspiąć się na Romę, może niewysoki, ale dający popalić szczyt między Krynicą a Tyliczem.\nW tym roku organizatorzy postanowili puszczać nas przed głównymi biegami na tych samych dystansach. Uważam, że była to świetna decyzja. Startujemy kilka minut przed głównym biegiem, a w trakcie biegu wyprzedzają nas najsilniejsi zawodnicy z normalnej klasyfikacji. I to motywuje: przez kilka chwil można za kimś pobiec, trochę się „powieźć” na szybszych zawodnikach. Poza tym wielu bije nam brawo lub rzuca jakimś słowem pokrzepienia. Mimo to biegnie mi się źle. Ugotowanie na krynickiej mili ciąży mi w trakcie tej piętnastki, w żołądku robi się jakby kamień. Ledwo dobiegam do mety. Dostrzegam pewien plus rywalizacji etapowej: złe samopoczucie w trakcie jednego czy dwóch biegów nie musi oznaczać jeszcze rezygnacji z całej konkurencji. Można jakoś dotrwać, odpocząć, odbudować się przed następnym startem.\nA kolejny bieg już o godz. 22.30 i znowu przed innymi zawodnikami z dystansu – tym razem 7 km. Ponownie wbiegamy na Romę i z powrotem na deptak w Krynicy. Po trzech biegach w piątek stawka już się ułożyła. Kto chce się liczyć, musi być z przodu. Ale to jeszcze nic nie znaczy. W sobotę przyjdzie rozdanie kart, będzie dzień prawdy, ultra pokaże kto z jakiego żelaza jest w tym roku uformowany.\nNoc z piątku na sobotę jest dla mnie zawsze trudna. Ciężka. Nieludzka. Najpierw nie można zasnąć. Adrenalina to jednak cholerstwo. Jak już ok. 1 w nocy czy 1.30 nuży mnie sen, to po 2-ej trzeba wstawać, żeby dojść na zbiórkę przed wyjazdem do Rytra. Kiedy słyszę budzik, naprawdę mam ochotę „ciepnąć” nim w ścianę albo wywalić za okno. To jedyny moment, kiedy chcę zrezygnować z dalszej rywalizacji. Po prostu nie chce mi się wstać. Ale zaraz, halo, kto tu jest ironem? Kto tu dzisiaj chce coś udowodnić. Zwlekam się z wyra, wskakuje w przygotowane ciuchy, łapię przepaki i lecę do naszego namiotu. Zombiaki już się zebrały.\nNie wiem, może inni lepiej znoszą brak snu, ale ja fatalnie. Czuję się otumaniony, piasek w oczach, mięśnie zwiotczałe. Próbuję się zdrzemnąć w autobusie z Krynicy do Rytra, ale nic z tego. Wpadam w lekki letarg. W powietrzu adrenalina i endorfiny. Ktoś myśli o czekającym go dniu. Ktoś śpi. Ktoś rozmawia. Dojeżdżamy do Rytra i jak co roku błogosławimy właścicieli oraz pracowników hotelu Perła Południa, do którego można wejść, skorzystać jak ludzie z toalety, a nawet usiąść na wygodnych sofach w holu i poczekać na start. Podjeżdżają kolejne autokary z zawodnikami na 80 km, hol hotelu się zapełnia. Powoli trzeba nasmarować to, co się smaruje i idziemy na start.\nW tym roku mała nowinka: ultra w sobotę liczy 80 km, a nie 64 jak wcześniej. Ja się cieszę z tej zmiany, bo jak już wspomniałem nie lubię asfaltu. Gdybym sam układał program Irona, to w ogóle zaproponowałbym w sobotę bieg na setkę. W sumie jaki sens ma wczesne wstawanie i jazda autokarem do Rytra jak można tam pobiec z Krynicy.\nI kolejna niespodzianka: start wspólny. Rusza najmocniejsza ekipa, ja w ktorymś tam rzędzie za czołówką. Biegniemy razem z zawodnikami na 80 km, więc na pewno są oni silniejsi, w piątek nie biegli i nie muszą, mimo wszystko, mieć w tyle głowy, że w niedzielę jeszcze maraton i inne konkurencje, o biegach w sobotę wieczorem nie wspominając. Pierwsze kroki i kilometry są dla mnie trudnie. Źle mi się klepie po szutrowej drodze, ni to płasko, ni to pod górkę. Ale kiedy skręcamy w leśny wąski szlak w kierunku Przehyby, powoli łapię rytm.\nTak naprawdę to ja uwielbiam kiepki [podbiegi], uwielbiam podchodzenie pod duże przewyższenia. Słynna pętla przed Przehybą pozwala zobaczyć gdzie się jest – mniej więcej – w stawce. Najlepszych jednak nie widzę. To oznacza, że zdążyli już pobiec dalej, a ja dopiero napieram w kierunku schroniska. Szybki punkt, ktoś mądry kiedyś powiedział, że punkt dłuższy niż minuta to strata czasu. Staram się tego pilnować i pędzę dalej znaną mi doskonale trasą.\nAż do tegorocznej niespodzianki: te dodatkowe 14-15 km, kiedy znowu zbiegamy do Rytra. Ale jak zbiegamy – krzaczory, habuzie, błoto, trawa, ślisko jak pieron. Uwielbiam takie warunki. W końcu mam trochę słynnego Michałowego „leśnika” na trasie irona. Po szybkim punkcie w Rytrze długi podbieg asfaltem w kierunku lasu, gór i… spotkanie ze ścianą. No takiej ściany to ja dawno nie widziałem. Chyba ze 4 kilometry takiego pionu, że nartostrada wydaje się płaska. Pluję sobie w brodę, że nie wziąłem kijków. Trasy Krynickiego Festiwalu Biegowego pamiętam jako dosyć łatwe i przyjazne. Ale ta dodatkowa pętla na trasie tegorocznego Biegu 7 Dolin, którą my – ironowcy – zaliczamy, jest naprawdę przednia. Dostałem ostro w kość i wyprzedziło mnie kilkoro biegaczy w tym jedna kobieta – Krysia, którą pamiętam z Irona w 2016 roku.\nNo to już naprawdę siadło mi na psychę. „Kobieta mnie bijeeeeeeeeeeeeeee”. Kto oglądał, ten wie. Odbudowuję się jednak i pędzę w kierunku Piwnicznej. Na punkcie dużo jem i piję, zawsze kiedy wiem, że za chwilę będzie znowu do góry, wykorzystuję to, żeby się najeść i napić na punkcie. Już się zbieram, a tu ktoś krzyczy „Ernest, Ernest”, odwracam się i widzę Maćka, z którym przebiegłem z 60 km w czasie Stumilaka w czerwcu. On dzisiaj biegnie setkę. Witamy się, zamieniamy parę słów i trzeba dalej napierać, bo przecież meta sama do nas nie przybiegnie.\nJak co roku dostaję w kość na płytach na odcinku między Piwniczną a Wierchomlą. Znowu mały kryzys, trochę chyba jednak za dużo zjadłem. W końcu dobiegam do Wierchomli i pruję do przodu asfaltem. Nie odpuszczam sobie i staram się nie iść, ale cały czas biec. W końcu to maraton, a nie wędrówka, co nie? Punkt przy hotelu Wierchomla i tak sobie myślę czy znowu spotkam najfajniejszych wolontariuszy na trasie. Nie, żeby inni nie byli fajni. O nie, wolontariusze w Krynicy są po prostu the beściaki (jak i na innych biegach wszak). Mili, uprzejmi, łapią plecak, pytają co wlać, a ty se chłopie odpocznij, najedz, napij, usiądź, prześpij, no problem, take it easy, życie jest cool, przed Tobą jeszcze tylko pierdylion kilometrów, dasz radę.\nWolontariusze to stan umysłu, to mistrzostwo świata. Ale za hotelem Wierchomla są tacy najbardziej specjalni wolontariusze. Tacy specjalsi. Czy będą w tym roku? Są! Najpierw dziewczynka, może 10-12 lat, siedzi na rozwidleniu i podaje wodę. To nic, że punkt był kilometr wcześniej. Ona, dzielna, też chce pomóc. Podbiegam i daje jej batona czekoladowego, którego niosę od początku trasy. A co, też chciałem jej podziękować. A potem moi ulubieńcy, bracia, a może kuzyni stojący, jak co roku, tuż przed rozpoczęciem wspinaczki na Wierchomlę. Oni też dostają po batonie.\nLżejszy o kilka batonów zaczynam podejście pod Wierchomlę. Czy ja wcześniej mówiłem, że uwielbiam podejścia? Chciałbym teraz za to przeprosić. Wypluwam płuca i charczę jak gruźlik, ale krok za krokiem, krok za krokiem. Jak ja się dzisiaj nienawidzę za to, że nie wziąłem kijów. Ale jest wypłaszczenie i po kilku minutach zbiegam do Szczawnika. Nagle mijają mnie jakieś speedy gonzalesy. A, to nic takiego. To tylko czołówka biegu na 34 km.\nJest i Szczawnik i niezbyt wdzięczne ni to podejście, ni to podbieg do schroniska nad Wierchomlą. Wizyta na punkcie, kolejni przemili wolontariusze. Jedna pani to nawet gąbkami wyciera mi ramiona, przedramiona, dłonie. Nigdy coś takiego jeszcze mnie nie spotkało na trasie ultra. Ostatnie mocne podejście pod Runek i zbiegam coraz bardziej szczęśliwy – że meta blisko – do Krynicy. Każdy, kto po dłuższym czy krótszym ultra zaczyna słyszeć odgłosy mety, jakieś urywki słów wypowiadanych do mikrofonu kilka kilometrów dalej, pierwsze takty muzyki – wie o co chodzi. Meta już blisko. Trzeba się uczesać, ogarnąć, nie po to biegłem 80 km, żeby na deptaku wyglądać jak jakaś ostatnia łajza.\nIdę na krótki masaż, biorę prysznic i kładę się na chwilę do łóżka. Minęła godz. 15, następny start o godz. 19. Mogę odpocząć kilka godzin. Stan zmęczenia w skali 1 do 10 określiłbym na 7. Teraz czekają mnie dwa wieczorne biegi, pierwszy na 3 km, a drugi na 5. Nie są długie, ale swoje w nogach już mamy. Wpadam do namiotu i po raz pierwszy w czasie tych zawodów rzucam okiem na klasyfikację. Jestem w połowie drugiej dziesiątki, chyba 14. lub 15.. Patrzę na wiek zawodników przede mną. O kurczę, jestem dziewiąty w mojej grupie wiekowej starych pryków. Ale sytuacja nie jest zbyt dobra. Dużo tracę do 8-go zawodnika (ponad 20 minut), a depcze mi po piętach dwóch kolegów (strata to 2-3 minuty). No nic, trzeba myśleć o najbliższym biegu, a nie filozofować.\nW końcu nadchodzi noc i drugi dzień rywalizacji jest za nami. Odpadła ponad połowa zawodników. Z grubo ponad setki zrobiło nas się chyba nieco ponad 40 osób. Pytam w namiocie co i jak, okazuje się, że limit 13 godzin na ultra 80 km był dla wielu nie do pokonania. Dobrze, że już można pójść spać. Jutro będzie nowy dzień.\nDni festiwalu biegowego w Krynicy są wyjątkowe. Wszyscy są dla ciebie mili: organizatorzy, wolontariusze, inni biegacze. Nawet pracownicy hotelu, w którym się zatrzymaliśmy starają się uchylić rąbka nieba. „Obiad poza godzinami wydawania obiadu? Proszę bardzo. Kolacja wcześniej? Bo potem pan biegnie? Proszę bardzo”. „A, jutro biegnie pan w maratonie, o której, o 7? To wydamy śniadanie od 5.30, nie ma żadnego problemu”. Jak to mówią w Małopolsce: „pojedzony i popity” startuje w maratonie. Chcę dać z siebie wszystko, co fabryka ma. Zobaczymy dzisiaj, z jakiego metalu jestem zrobiony.\nPierwsze dziesięć kilometrów, te z „najszybszej dyszki” wchodzi jak w masło, tempo 4,30 min na km, dla mnie kosmos. Do nawrotki na, chyba, 16. czy 17. kilometrze, jeszcze jakoś idzie. Po nawrotce już ciężko, ale walczę, tempo spada do 5-5,30 na kilometr. Na 28. kilometrze skręt w prawo i zaczyna się powolny, ale uporczywie bolesny podbieg aż do Tylicza. W Tyliczu wiem, że ten maraton zaboli mnie dzisiaj już tylko raz: podbieg pod Romę. Biegnę cały czas, ani chwili nie idę. Może i niezbyt szybki jest ten mój trucht, ale nieustanny. Jest i Roma, uff, teraz zbieg do Krynicy, nie mam już siły. Dobrze, że grawitacja jest teraz moim sprzymierzeńcem. Powoli staczam się do mety. Oto i ona. W końcu. Znowu udaje mi się załapać na masaż, odpoczywam w namiocie. Po sobocie w namiocie ironowców już pusto, czuje się jak na eliminatorze: co bieg, to iluś tam zawodników mniej. Ale są i dobre wiadomości: nikt nie poległ na maratonie. Wszyscy pojedziemy na bieg na Jaworzynę.\nJestem dodatkowo zmotywowany: udało mi się wskoczyć na 8-me miejsce w mojej grupie wiekowej, więc na Jaworzynę jadę pełen energii, ale też wątpliwości: czy uda mi się obronić te kilka minut zapasu nad kolegą, który jest za mną. Czytam na liście, że jest z Krynicy, wiec lokals, zna górę, łatwo nie będzie, ale kto obiecywał, że będzie łatwo.\nNa Jaworzyne startujemy wszyscy razem. Ogarniam spojrzeniem stawkę, wypatruje chłopaka, który powinien mnie gonić. Jest za mną, dobra nasza. Start i do góry. W czasie moich normalnych treningów pokonuję Jaworzyne marszobiegiem w ok. 29-30 minut. Ale w czasie zawodów speed i motywacja, to coś zupełnie innego. A kiedy jeszcze walczysz o podium czy o miejsce w kategorii (co przecież rzadko mi się zdarza, może 3-4 razy do tej pory, jestem biegowym średniakiem), to faktycznie napierasz, aż miło. Znam tę górę lepiej niż własną kieszeń, właściwie każdy metr. Wiem kiedy będzie super stromo, kiedy małe wypłaszczenie, kiedy środkowa stacja kolejki, potem to długie wypłaszczenie, gdzie można podbiec, ile sił w nogach i w płucach, ale wiedząc, że czeka jeszcze ostatnie podejście.\nNazywam je podejściem „7 słupów”, bo stoi tam 7 dużych słupów kolejki wyciągu krzesełkowego i dzieli trasę na równe odcinki. Najbardziej stromo jest między 3 a 4 słupem. A od 5 do 7 to nawet można potruchtać. Ale dzisiaj nie truchtam, idę mocno równym rytmem. Ostatnie wypłaszczenie i już słyszę mojego ulubionego komentatora na mecie, pana Zenka. Jest nareszcie szczyt Jaworzyny Krynickiej. To już koniec.\nZostał tylko ostatni kilometr, kilometr przyjaźni, jak to mówią niektórzy. Ja go nazywam kilometrem chwały. Tak, to jest ten moment, kiedy twoje bycie trzydniowym VIPem osiąga punkt kulminacyjny. Nikt w Krynicy nie dostaje takich braw, nikt nie dostaje takich owacji. Czy należą nam się bardziej niż innym? Czy należą nam się bardziej niż zwycięzcom setki? Czy należą nam się bardziej, niż temu, kto dobiega może i ostatni, ale pokonał tyle swoich słabości? Może i nie. Ale i tak to jest nasz moment. Cała Krynica bije brawo iron-biegaczom. Zostajemy wyczytani wszyscy po imieniu i nazwisku, przybijamy sobie piątki, startujemy do ostatniego biegu na kilometr, biegniemy w dół deptakiem, skręt w prawo, z powrotem do centrum, zawrotka i do mety. A tu po prostu szał. Jest i upragniony medal, wyjątkowy, nie wiem czy żelazny, ale po raz kolejny udowodniłem sobie, wszyscy sobie udowodniliśmy, że warto orać na treningach, żeby doświadczyć takich chwil.\nUdało mi się obronić 8. miejsce w kategorii 40+. Po raz pierwszy miałem zaszczyt stanąć w Krynicy na podium. Przez 3 dni, razem z kilkoma koleżankami i prawie setką kolegów, byliśmy VIPami. Nie wiem, jak teraz uda mi się wrócić do zwykłej, szarej rzeczywistości.\nA na koniec krótka anegdota. Pewien Hiszpan, z którym mam kontakt zawodowy tylko przez maila, nie znamy się osobiście, wiedział, że będę brać udział w Ironie (on sam biega w półmaratonach). Poprosił mnie o przesłanie jakiegoś zdjęcia, więc wysłałem mu jedno z dopiskiem „ja to ten z irokezem”. Odesłał mi to zdjęcie i zapytał: „ten, którego zaznaczyłem”?… 🙂


Tworzymy aby żyć ,żyjemy aby tworzyć: Strzyżenie alpak 2012 :)\nAutor: ,,Kozi las'' o 09:36\nRosa canina 12 lipca 2012 11:13\nOstrzyżone alpaki wyglądają trochę komicznie, ale i tak pięknie ;) Podglądam i porównuję cały czas Państwa alpaki do moich królików i tu zazdroszczę, że strzyża jest raz do roku, a nie trzy. Do tego ostrzyżony królik wygląda smętnie i zawsze szkoda mi tak ich szpecić, ale to wyższa wełnista konieczność ;)\n,,Kozi las'' 12 lipca 2012 13:14\nOstrzyżone alpaki są pełne gracji i doskonale piękne w swojej delikatości :)\ngrazyna 12 lipca 2012 11:34\nAle wysmukle teraz alpaczki, ladnie im z tymi czuprynkami! wyobrazam sobie ile to roboty a teraz tyle welny do obrobienia! ale ile pieknych rzeczy z tego wyczarujecie!pozdrawiam cala rodzinke!\n,,Kozi las'' 12 lipca 2012 13:17\nPraca przy strzyżeniu nie byłaby aż tak straszna gdyby nie nasz stres wywołany ich stresem :)Ale na ten rok mamy już to z głowy.\nPozdrawiamy Twoją rodzinkę :)\nTupaja 12 lipca 2012 13:30\nWyglądają trochę zabawnie :)\nDobrze, że strzyża tylko raz do roku (?), bo to stres i dla Was i dla nich.\n,,Kozi las'' 13 lipca 2012 10:40\nMy też się cieszymy że tylko raz w roku :)\nTeiwaz 12 lipca 2012 14:27\nWitajcie mili :)\nNa Wasz blog trafiłam w momencie, gdy zaczęłam pracę z włóczką z alpaki:) i już zostałam.\nA na zdjęciach ze postrzyżyn:) moje oczy dostrzegły jak delikatnie to robicie, oraz to, ze stres zwierzątek jest zredukowany do minimum.\nBez runa wyglądają jak średniej wielkości żyrafki:)\n,,Kozi las'' 13 lipca 2012 10:44\nMy po ostrzyżeniu mówimy na nie ,,nasze UFOludki" Kiedyś pisaliśmy o legendzie-historii opowiadanej do dziś w Andach , Jak to Wirakocha dał ludziom alpaki pod opiekę :)\nNasza Polana 12 lipca 2012 21:31\nśmieszne chudziutkie szyjki mają te Wasze alpaczki. No to teraz pewnie przędzalnia Wam ruszy pełną parą a potem kolejne elementy garderoby.\n,,Kozi las'' 13 lipca 2012 10:47\nNasza manufakturka pracuje pełną parą 12 miesięcy w roku .W magazynie mamy około 1 TONY runa Suri i Huacaya :) Strzyża to tylko uzupełnienie zapasów .\njola 13 lipca 2012 09:42\nNie dziwie się, że się stresujecie, przecież trzeba niezwykłej uwagi, żeby nie skaleczyć zwierzątka. Kiedyś przyglądałam się strzyżeniu owiec,góral który to robił działał szybko i sprawnie niczym maszyna. Przesyłam Wam moc pozdrowień z zapracowanego jolinkowa :) ukłony dla całej brygady strzygaczy (chyba tak się to nazywa, sama nie wiem) :))\n,,Kozi las'' 13 lipca 2012 10:50\nTak to wymaga wielkiej koncentracji (bardzo wypala ,przynajmniej nas) mimo tego zdażają się zacięcia. Pod ręką mamy zestaw chirurgiczny- nici,igła, szczypce oraz antybiotyk w spraju i zakładamy szwy :(\nMoherowy 13 lipca 2012 10:16\nArgonauci u celu znaczy się, a runo zbiera sam Jazon (zgodność inicjałów, zapewne przypadkowa), ale poznając sukcesywnie Wasz blog, a cofam się coraz dalej, to porównując Waszą osadę do Argo, jest moim zdaniem jak najbardziej zasadnym.\nNadzwyczaj komicznie wygląda osobnik na ostatniej fotografii - ten z lewej.\nPozdrawiam Was serdecznie i obfitości z runa życzę!\n,,Kozi las'' 13 lipca 2012 10:59\nMoże już doczytałeś się że prowadzimy życie ,,nomadów" w ciągu 25 lat to miejsce jest 11 w którym mieszkamy:)\nDo Odyseusza już mnie porównywano :))) do Jazona jeszcze nie. Jazon i Argonauci chyba do nas bardziej pasują , bo runo alpak można chyba porównać tylko do ,,Złotego runa" :)\nOsobnik na ostatnim zdjęciu po lewej to nasza Tekilka 2 letnia samica jest piękna i bardzo kochana (zresztą jak wszystkie :)\nMagda Spokostanka 13 lipca 2012 10:27\nMusicie mieć niesamowitą wprawę, że tak szybko idzie strzyża!\nTrzeba mieć silne nerwy i rękę chirurga!\nW naszym domu znaleźliśmy dwie pary zardzewiałych nożyc do strzyżenia owiec. Widocznie niemieccy gospodarze hodowali na tych terenach owieczki. Takimi nożycami, to chyba strzygli całymi godzinami ...\n,,Kozi las'' 13 lipca 2012 11:03\nStrzyżemy już piąty rok więc wprawy się nabywa :)Co do nerwów ,to w trakcie strzyży atmosfera jest BARDZO GORĄCA :)\nTakimi nożycami jakie znaleźliście jeśli ktoś ma wprawę strzyże baaardzo szybko.\nPięknie wyglądają i na pewno odetchnęły z ulgą.\nPodziwiam precyzję pracy - dokładniej goli chyba tylko Urząd Skarbowy :)\n,,Kozi las'' 13 lipca 2012 22:20\nOdetchnęły bo się zrobiło wreszcie chłodniej :)))A z precyzją to różnie bywa:D\nAnonimowy 13 lipca 2012 16:59\na nie gręplujecie wełny alpaki przed przędzeniem ? Z doświadczenia wiem , że było by lepiej prząść .\nA w jakiej orientacyjnie cene byłby koc 160cm /200 cm ?\n,,Kozi las'' 13 lipca 2012 22:17\nJakby to powiedzieć aby źle nie zabrzmiało :)Nasze wyroby i technologia którą się posługujemy pochodzą troszkę z innej bajki(inne tradycje rzemieślnicze)z regionu z którego pochodzą nasze zwierzęta czyli andyjska część Ameryki Południowej.Nici które przędziemy i używamy do tkania to t/z Rustic Alpaca Wool. Aby wyrób spełniał warunki w/w musi być wytwarzany w odpowiedniej technologii :))) której bardzo przestrzegamy.\nJeśli chodzi o ceny to można się zorientować na naszej stronie www.losalpaqueros.com bardziej szczegółowych informacji udzielamy bardzo chętnie drogą telefoniczną 507-568-773 lub mailową los.alpaqueros@op.pl\njolanda 14 lipca 2012 18:20\nNie dziwię się im, że nie lubią tego, mnie trza byłoby nie tylko spętać, ale także zakneblować.\nOstatnie zdjęcie powalające, śliczny new image, fryzury dostojne a zarazem bardzo śmieszne.\nMoherowy już wcześniej skomentował.\nPodziwiam Was za pasję\n,,Kozi las'' 15 lipca 2012 11:04\nPozdrawiamy Ciebie i Mazurską krainę :)\nAnonimowy 15 lipca 2012 07:33\nSympatyczne mordziaki...alpaki oczywiście :)\nJuż samo patrzenie na nie rozlużnia człowieka, i tyle dobrodziejstw od nich można pozyskać, całkiem jak z czarnoleskiej lipy ;)...i nowe, wartościowe miejsce w internecie...pozdrawiam :)\n,,Kozi las'' 15 lipca 2012 11:08\nNasze mordziaki są mniej sympatyczne :(???\nAlpaki są nazywane PRAWDZIWYM złotem Andów- wiemy, jesteśmy pewni że to nie przenośnia :)\nPozdrawiamy pineskę :)))\nMar Canela 16 lipca 2012 02:37\nPo tym, jak na naszym spotkaniu opowiedzieliście, jak to będzie wyglądać - z niepokojem czekałam na ten wpis... na zdjęciach widać Wasze skupienie i "zaparcie się w sobie", że trzeba to zrobić... i Wasze współodczuwanie z tymi, które jakoś muszą to wytrzymać... Byliście wszyscy bardzo dzielni! Ściskam Was mocno!\nAnonimowy 19 lipca 2012 13:53\nCzy mógłbym otrzymać przepis na ser z koziego mleka , który widać na fotkach blogu ?\nCo to jest Czubrica ?\nz poważaniem Maciej K\n,,Kozi las'' 19 lipca 2012 14:40\nCzubrica to przyprawa szeroko używana na Bałkanach szczególnie w Bułgarii z tego jej nazwa bułgarska. Czubrica w naszym wydaniu to 2 części cząbru górskiego (nie mylić z cząbrem ogrodowym znanym w Polsce)suszony lub w lecie świeży :),sproszkowana czerwona papryka- słodka i ostra 1x1(razem wagowo tyle co cząbru i sól najlepiej średnia morska- grecka :) wszystko razem mieszamy i ,mamy Czubricu w przypadku przyprawiania mięs a nie sera dodajemy jeszcze ząbek roztartego czosnku:)\nAnonimowy 19 września 2012 12:42\nA nie zastanawiali się Państwo może nad imprintingiem? Takim, jak u źrebaków (np. http://www.youtube.com/watch?v=PuWuJn8Fg0g&feature=player_detailpage)? Może "odczulenie" cria pod kątem dźwięku maszynki i jeżdżenia nią po całym ciele złagodzi później stres przy strzyży? Ciekawym wyników takiego eksperymentu.\nKS (nie lubię, gdy moje dane wiszą w necie)


Lukas Podolski publicznie nazwany debilem. Łukasz Jurkowski nie zamierzał się hamować, porażające wpisy - Super Express\nLukas Podolski publicznie nazwany debilem. Łukasz Jurkowski nie zamierzał się hamować, porażające wpisy\nSpotkania pomiędzy Legią Warszawa a Górnikiem Zabrze od dziesiątek lat budzą wielkie emocje. Nie inaczej było i tym razem, kiedy to zabrzanie na własnym terenie podejmowali mistrzów Polski. Spotkanie było niebywale emocjonujące, a wydarzeniami żyje się na długo po końcowym gwizdku. Zwłaszcza za sprawą wpisów Lukasa Podolskiego w mediach społecznościowych. Łukasz "Juras" Jurkowski w mocnych słowach skomentował wpisy piłkarza Górnika.\nHistoria starć Górnika z Legią jest naprawdę bogata. W ostatnich latach to zespół z Warszawy ma więcej powodów do radości, bo zdominował polską ligę, ale Górnik za każdym razem robi wszystko, aby pokrzyżować plany odwiecznemu rywalowi. W obecnych rozgrywkach Legia gra słabo i zabrzanie mieli świetną okazję, aby dobić nielubianego przeciwnika.\nByły piłkarz Legii Warszawa wbił bolesną szpilę Dariuszowi Mioduskiemu. Pozostał niesmak, zemsta za żonę?\nLukas Podolski z kontrowersyjnymi wpisami. Juras zareagował\nI Górnik tę okazję wykorzystał. Choć Legia w drugiej połowie zdołała odrobić dwie bramki straty, ostateczny cios należał do gospodarzy, którzy w ostatnich sekundach spotkania strzelili gola na 3:2 i mogli cieszyć się z kompletu punktów. W niedzielnym starciu indywidualne powody do radości miał również Lukas Podolski.\nMarek Papszun przerwał milczenie. Wypowiedział się o przyszłości, istotna deklaracja trenera\nMistrz świata zdobył pierwszą bramkę w PKO Ekstraklasie. Po zwycięstwie zaczął wbijać kolejne szpilki w kibiców Legii i nie obyło się bez kontrowersji. Były reprezentant Niemiec dotarł do wpisu na profilu "Nieznanych Sprawców", czyli jednej z grupy kibiców Legii. - Nie oszukujmy się, Kraków ma Wawel, Gdańsk Chłopa z grabiami, Wrocław pijaków a co ma Zabrze? Otóż - nic! Jakby człowiek nie kombinował i nie szukał, nie ma tam literalnie nic. Dziwna sytuacja, zazwyczaj wszędzie coś jednak jest, tam nie ma nic - można było przeczytać we wpisie.\nŁukasz Jurkowski mocno o Podolskim. Zrobiło się gorąco\n- Górnik jak na gospodarza przystało, obdarował spadających z królewskiego stolca, upojonych czajkowym fetorem kibiców Legii, trzema ciosami. Ukąsił Janża, Podolski i Kubica. Ohh co to był za wieczór w mieście, w którym nie ma Wawelu, ani Długiego Targu, ani gotyckiego rynku… - czytamy sparafrazowany wpis na profilu Lukasa Podolskiego na Twitterze.\nNa takie słowa zareagował Łukasz "Juras" Jurkowski, spiker i kibic Legii Warszawa. - Hej, Podolski jesteś debilem. Chyba, że nie masz kontroli nad prowadzeniem konta w SM. Zatrudniając takiego barana potwierdzasz moją tezę - napisał Jurkowski na Twitterze.\nAutor: Twitter/Łukasz Jurkowski


Strona głównaPiotrekOgłoszenie korepetytora - informatyka\nMS Excel jest narzędziem często niedocenianym, stosowanym z przymusu. Wystarczy jednak poświęcić temu narzędziu szczypte uwagi, by przekonać się o bogactwie możliwości jakie oferuje. I ja te możliwości chciałbym pokazać również Tobie.\nChętnie udzielę korepetycji w zakresie obsługi programu MS EXCEL lub SQL.\nMogę również wesprzeć w przygotowaniu zadań, projektów, formularzy, specjalistycznych arkuszy, interfejsu raportów oraz aplikacji w języku VBA MS EXCEL.W przygotowaniu zapytań i procedur składowanych języka MS SQL. Także w MS Access.\nExcel – 50 zł / 60 min.\nExcel nie taki straszny jak go malują :)


Biofeedback — Gabinet terapii Wolsztyn\n793 299 527\nCENTRUM TERAPII Z BIOFEEDBACK EEG\nJAK WYBRAĆ SPECJALISTĘ\nOBRAZKOWY TEST ZAWODÓW ACHTNICHA\nS.O.S. DLA RODZICA\nZ BIOFEEDBACK EEG\nNasze gabinety, to specjalistyczne wsparcie dla Ciebie i dla Twojego Dziecka. W jednym miejscu znajdziesz specjalistów oferujących swoją pomoc w zakresie:\nSkorzystać możesz również z warsztatów ze specjalistami w ramach Akademii Rodzica (S.O.S. DLA RODZICA).\nZastanawiasz się do jakiego specjalisty się udać? Trafiłeś na odpowiednią stronę. Zapoznaj się z naszą ofertą. Jeśli wolisz format informacyjny Facebooka, zajrzyj na nasz fanpage, klikając w poniższy link\nNie podjąłeś jeszcze decyzji o wyborze specjalisty lub terapii? A może masz pytania dotyczące zastosowania terapii biofeedback? Służymy pomocą i chętnie udzielimy Tobie informacji.\nalbo wypełnij formularz:\nbez obaw zadaj nurtujące Ciebie pytania. Wspólnie znajdziemy dogodny termin na pierwszą wizytę u wybranego specjalisty.\nKorzystając z usług naszych gabinetów, możesz zdecydować się na pojedyncze wizyty, bądź wykupić karnet zapewniający dodatkowe rabaty.\nTo już ostatni krok… Znamy już datę Twojej wizyty. Na dzień przed wyznaczonym terminem spotkania wyślemy do Ciebie SMS-a. Prosimy - potwierdź lub przełóż wizytę jeśli sytuacja losowa nie pozwoli Tobie do nas dotrzeć.\nCentrum Terapii i Psychoedukacji z Biofeedback EEG\nRynek 14, Wolsztyn\nTo już wszystko. Czekając na Ciebie, bardzo dziękujemy za zainteresowanie. Do zobaczenia!\nJestem socjoterapeutą, promotorem zdrowia, trenerem biofeedback, surdopedagogiem, pedagogiem, terapeutą pedagogicznym, trenerem umiejętności społecznych. Pracuję z dziećmi i młodzieżą, także z autyzmem oraz zespołem Aspergera.\nW Centrum Terapii i Biofeedback zajmuję się głównie socjoterapią skierowaną do dzieci i młodzieży, którzy borykają się z zaburzeniami emocjonalnymi oraz zaburzeniami zachowania. Prowadzę zajęcia indywidualne i grupowe w celu rozwijania kompetencji emocjonalno–społecznych, treningi umiejętności społecznych (TUS), a także treningi biofeedback. Ogromny nacisk w swojej pracy kładę na dostrzeganie - przez dzieci, młodzież i ich rodziców - emocji własnych i drugiego człowieka, budowanie systemu wartości, dokonywanie wyborów, rozumienia samego siebie oraz innych ludzi, a przede wszystkim współpracy i współdziałania.\nFascynuje mnie ludzki mózg i możliwość rozwoju dynamicznego potencjału umysłu. W wolnych chwilach zgłębiam jego tajniki czytając książki. Relaksuję się aktywnie spędzając czas z rodziną, uwielbiam wspólne spacery i podróże. Muzyka wypełnia moją duszę, a ogród i natura są moim drugim domem.\nZ wykształcenia jestem nauczycielką wychowania przedszkolnego i wczesnoszkolnego, a także – i przede wszystkim – logopedką i pedagogiem całym sercem. Praca z dziećmi daje mi mnóstwo satysfakcji i powoduje, że każdego dnia uczę się czegoś nowego. Uważam, że dzieci mają tę cudowną moc sprawiania, że świat jest piękniejszy i łatwiejszy do zrozumienia.\nJestem osobą kontaktową. Otaczam się ludźmi z poczuciem humoru, bo sama nie tylko lubię dużo się uśmiechać, ale również zarażać uśmiechem. To zdecydowanie najlepsza terapia ze wszystkich i dla wszystkich. Staram się mieć pozytywne nastawienie do życia i konsekwentnie dążę do wyznaczonych sobie celów. Nieustannie podnoszę swoje kwalifikacje, wzbogacam wiedzę i warsztat pracy, żeby jak najlepiej i najskuteczniej pomagać swoim podopiecznym.\nW wolnych chwilach możecie mnie zobaczyć na rowerze lub przy filiżance przepysznej kawy. Moje motto, którym kieruje się w życiu to "kochaj, doceniaj to co masz, spełniaj marzenia i realizuj zamierzone cele, żyj tak jak by nie miało być jutra".\nProwadzę terapię i konsultacje dla dzieci i młodzieży m. in. z trudnościami w zachowaniu oraz adaptacji w przedszkolu i szkole, z zaburzeniami lękowymi, emocjonalnymi czy niską samooceną, doświadczającymi trudności życiowych. Wspieram też rodziców, prowadząc konsultacje wychowawcze i rodzinne oraz psychoedukację w zakresie rozwoju dziecka. W pracy koncentruję się na człowieku i jego emocjach, towarzysząc mu na drodze do pozytywnych zmian. Pracuję głównie systemowo, jednak zdarza się, że integruję różne podejścia psychoterapeutyczne, dostosowując oddziaływania do potrzeb klienta.\nOdkąd pamiętam fascynują mnie ludzie i historie, które noszą w sobie. Wierzę, że człowiek jest z natury dobry. Każdą osobę postrzegam indywidualnie, starając się dostrzec to, co w każdym z osobna piękne, dobre, bezcenne i niepowtarzalne. Kieruję się tym zarówno w życiu zawodowym, jak i prywatnym. Staram się iść przez życie z uśmiechem, często powtarzając sobie: "Bądź dobrej myśli, bo po co być złej?"\nJestem nauczycielem dyplomowanym oraz oligofrenopedagogiem. Ukończyłam m. in. III stopniowy kurs „Terapii Behawioralnej Dzieci z Autyzmem”, uprawniający do pracy z dzieckiem z autyzmem. Posiadam kwalifikacje w zakresie komunikacji alternatywnej na poziomie II stopnia - „Makaton”, czy prowadzenia tzw. „Gimnastyki mózgu - Kinezjologii edukacyjnej – Brain Gym” metodą Paula Dennisona.\nW Centrum Terapii i Biofeedback w Wolsztynie pracuję z dziećmi i młodzieżą, a także dorosłymi prowadząc treningi terapii EEG Biofeedback – EEG Neurofeedback, tworząc indywidualne programy w oparciu o wnikliwą, a także rzetelną diagnozę QEEG. Dzięki zastosowaniu tej terapii pomagam usprawnić mózg klienta, aby pracował wydajniej i sprawniej, co pozwala na lepsze zapamiętywanie, a tym samym na proces uczenia się, wpływając pomyślnie na efekty szkolne.\nPozytywnej energii dostarczają mi spotkania w gronie najbliższych i przyjaciół. Uwielbiam teatr, kino, muzykę, wycieczki, spacery, góry oraz morze. Fascynują mnie nowinki i gadżety techniczne.\nJestem pedagogiem, doradcą zawodowym – jednym z niewielu, który posiada certyfikat uprawniający do przeprowadzania doradztwa za pomocą „Obrazkowego Testu Achtnicha”.\nW Centrum Terapii i Biofeedback zajmuję się przede wszystkim doradztwem zawodowym dla młodzieży. Więc jeśli kończysz szkołę podstawową lub średnią i nie wiesz co robić dalej, nie jesteś pewna/pewien swojego wyboru, zgłoś się do mnie, a na pewno coś zaradzimy!\nProwadzę również cykliczne zajęcia z młodszymi dziećmi np. „kreatywne zabawy”, które możecie podejrzeć na FB.\nO mnie? Hmm… krótko, zwięźle i na temat - niepoprawna optymistka, twardo stąpająca po ziemi, która zawsze dąży do wyznaczonego przez siebie celu. Nie jestem idealna, w końcu nikt nie jest 😉 Na co dzień jestem uśmiechnięta, miła, pomocna, a czasami nieznośna – ale tylko czasami 😉 Moje motto: „Nigdy nie rezygnuj z tego, co naprawdę chcesz robić. Człowiek z wielkimi ambicjami jest silniejszy od tego, który jest tylko realistą…”.\nZ wykształcenia jestem pedagogiem, socjoterapeutą oraz nauczycielem wychowania przedszkolnego. Z dziećmi pracuje od 10 lat. Praca z najmłodszymi jest moją życiową pasją. W relacjach z dziećmi cenie sobie dobro i wzajemne zrozumienie. Swoją prace opieram na uważnym słuchaniu i obserwacji zachowań wśród dzieci. Porozumiewanie się z nimi nie stanowi dla mnie żadnego problemu, a największa nagrodą jest uśmiech jakim mnie obdarowują każdego dnia.\nUwielbiam kreatywne zabawy, aktywności plastyczne i ruchowe - stawiam na samodzielność i pomysłowość dzieci. W procesie terapeutycznym opieram się na atmosferze przyjaźni, radości i zabawy. Wierzę w siły i możliwości każdego dziecka. W życiu nie ma dla mnie rzeczy niemożliwych.\nZ uśmiechem dążę do wyznaczonych sobie celów i osiągam je. Stale się rozwijam, bo rozwój osobisty jest dla mnie bardzo istotny. Prywatnie jestem bardzo szczęśliwą mamą, kocham kawę, polskie morze i dobrą kuchnie „Kiedy śmieje się dziecko - śmieje się cały świat”\nNa co dzień jestem nauczycielką wychowania przedszkolnego. Oprócz bycia wychowawcą, prowadzę również zajęcia korekcyjno-kompensacyjne. Dzieci są moją inspiracją, a praca z nimi daje mi wiele radości i satysfakcji. Największą nagrodą jest dla mnie uśmiech dziecka, a także jego sukcesy edukacyjne i wychowawcze. Jak każdy nauczyciel - ciągle się uczę i dokształcam! Nieustannie rozwijam swoje umiejętności poprzez udział w ciekawych kursach i szkoleniach.\nPoza pracą interesuję się rękodziełem, a szczególnie scrapbookingiem, który sprawia mi ogromną frajdę i jednocześnie pomaga mi się zrelaksować. Mam głowę pełną pomysłów, co również wykorzystuję w pracy z dziećmi, np. podczas zajęć z kodowania. Z zapałem tworzę pomoce edukacyjne. W wolnej chwili aktywnie wypoczywam – poznaję nowe miejsca lub jeżdżę na rowerze. Odskocznią od codzienności są również wędrówki górskie i spacery. Zawsze ciepła i uśmiechnięta; kreatywna i pozytywnie nastawiona do życia – cała ja…\nZajęcia indywidualne / grupowe czas trwania cena karnet (5 wizyt)\nBIOFEEDBACK badanie wstępne / kontrolne z omówieniem 60 min. 120 zł ---\nBIOFEEDBACK trening 45 min. 80 zł 360 zł\nTERAPIA PSYCHOLOGICZNA diagnoza 60 min. 120 zł ---\nTERAPIA PSYCHOLOGICZNA terapia 45 min. 100 zł 450 zł\nSOCJOTERAPIA diagnoza 60 min. 120 zł ---\nSOCJOTERAPIA terapia indywidualna 45 min. 80 zł 360 zł\nSOCJOTERAPIA terapia grupowa (4-10 osób) 60 min. --- 200 zł / osoba\nLOGOPEDIA diagnoza 60 min. 120 zł ---\nLOGOPEDIA terapia 45 min. 80 zł 360 zł\nNAUKA CZYTANIA diagnoza 60 min. 90 zł ---\nNAUKA CZYTANIA indywidualna 45 min. 70 zł 320 zł\nNAUKA CZYTANIA grupowa (2-5 osób) 45 min. --- 230 zł / osoba\nNAUKA PISANIA diagnoza 60 min. 90 zł ---\nNAUKA PISANIA indywidualna 45 min. 70 zł 320 zł\nNAUKA PISANIA grupowa (2-3 osób) 45 min. --- 230 zł / osoba\nWYDANIE OPINII pisemna opinia wydawana na prośbę Rodzica / Opiekuna --- 60 zł ---\nEEG BIOFEEDBACK to metoda terapeutyczna podnosząca funkcje umysłowe, motywację i wytrwałość poznawczą. Efektem treningów jest zwiększenie zasobów pamięciowych, wzrost koncentracji, przyspieszenie procesów kojarzeniowych, wzrost motywacji do działania.\nW czym terapia pomoże Tobie i Twojemu dziecku?\nTrening metodą Biofeedback ma znaczący udział w terapii wielu zaburzeń psychofizycznych, stanowiąc wsparcie rozwoju dzieci dotkniętych dysfunkcjami. Wpływa również na pozytywne efekty szkolne dzieci w różnym wieku.\nKIEDY ZASTOSOWAĆ TERAPIĘ BIOFEEDBACK EEG?\nPROBLEMY W NAUCE, PROBLEMY SZKOLNE I WYCHOWAWCZE\nDzięki treningowi następuje wyhamowanie lub zredukowanie zaburzeń takich jak:\ndysleksja, dysgrafia, dysortografia, dyskalkulia;\nADD, ADHD, zaburzenia pamięci, osłabienie funkcji poznawczych;\nzachowania buntownicze, agresja, zaburzenia snu;\nwady rozwojowe języka, problemy z rozumieniem tekstu czytanego;\nspadek lub brak motywacji do nauki, fobie szkolne, lęki, nerwice, tiki;\nniestabilność emocjonalna, nieśmiałość, moczenie nocne.\nWSPIERANIE LECZENIA KONWENCJONALNEGO, REHABILITACJA\nTerapia korzystnie wpływa na centralny układ nerwowy, redukując: impulsywność, zmiany napadowe w epilepsji, zaburzenia obsesyjno-kompulsywne. Redukuje tiki, przykurcze i moczenie nocne, poprawia sen – w przypadku chorób takich jak: Parkinson, porażenie mózgowe. Znacząco obniża poziom bólu, w tym migrenowego i miesiączkowego.\nSchorzenia o podłożu psychosomatycznym i neurologicznym objęte terapią:\nmigreny i bóle migrenowe, nerwice i zaburzenia snu;\nzespół chronicznego zmęczenia, lęki i nastroje depresyjne;\nautyzm i Zespół Aspergera, Parkinsonizm;\nporażenie mózgowe, udary i urazy mózgu;\nzaburzenia ruchowe i dystonie.\nNEUROFITNESS – FITNESS MÓZGU, TRENINGI USPRAWNIAJĄCE DLA OSÓB ZDROWYCH\nTrening skierowany m.in. do: uczniów, studentów, artystów, menagerów, bankowców, polityków, sportowców w celu:\ndoskonalenia koncentracji, uwagi, pamięci i umiejętności poznawczych;\nwzrostu motywacji do pracy, nauki, zajęć hobbistycznych;\nrozbudzenia kreatywności, pomysłowości, twórczego myślenia, rozwoju intuicji w biznesie;\nopanowania tremy, podniesienia samooceny i pewności siebie, zwiększenia odporności na stres;\nusprawniania małej i dużej motoryki oraz koordynacji wzrokowo-ruchowej.\nTrening przebiega bardziej w formie zabawy, niż ciężkiej pracy. Pacjent siedząc wygodnie w fotelu, za pomocą samych fal mózgowych kontroluje przebieg wideogry na monitorze.\nMetoda ta jest całkowicie bezbolesna i nieinwazyjna. Podobnie jak przy badaniu EKG, podpięte elektrody rejestrują emitowany sygnał – i to z mózgu! – wzmacniany głowicą EEG.\nCo robi Trenujący?\nCzynność bioelektryczna mózgu ukazana jest na monitorze pod postacią samochodu, samolotu, piłki, płynącej rzeki – a Ty siłą woli, własnymi myślami, sterujesz tymi przedmiotami. Za każdą pożądaną reakcję Twój mózg otrzymuje nagrodę.\nCo robi terapeuta?\nWstępne badanie pozwala określić, które pasma fal mózgowych należy stymulować, a które wyciszać. Gdy Ty grasz, terapeuta stymuluje pożądane i hamuje niepożądane pasma, zależnie od klinicznych objawów i wzorców EEG, ocenianych przed i w czasie treningu.\nJaki efekt daje trening?\nPrzez trening odbierany jako zabawę, Twój mózg uczy się wytwarzać odpowiednie częstotliwości pasm fal mózgowych. Jak przy każdym regularnym treningu, efekty przekładają się na sytuacje życiowe, jak choćby poprawa koncentracji, podniesienie samooceny, rozwój intuicji, wzrost motywacji itp.\nNiezależnie od tego, czy biegasz, pływasz lub trenujesz mózg, najważniejsza jest regularność. Trenować możesz codziennie, ale aby zauważyć efekty – w przypadku terapii biofeedback EEG – powinieneś nas odwiedzić przynajmniej dwa razy w tygodniu. Kupując karnet na 10 treningów, oszczędzasz zapewniając sobie nawet 5 tygodni neurofitnesu.\nMały pacjent i duże problemy…\nWarto pamiętać o tym, że dzieci, tak samo jak dorośli, mogą cierpieć z powodu różnych problemów…\nTerapia psychologiczna może być stosowana w każdym przypadku, kiedy obawiamy się, iż nasze dziecko nie rozwija się adekwatnie do wieku, niepokoją nas zaburzenia w jego funkcjonowaniu, trudności w relacjach z innymi lub samym sobą, występują niepojące zachowania (np. agresja) lub kiedy nurtują nas wątpliwości i niepokoje rodzicielskie. Czasem pomóc może psychologiczna konsultacja, innym razem odpowiednia grupa wsparcia, warsztat rozwojowy, a czasem jedna z form psychoterapii.\nWarto spróbować, sprawdzić, poznać możliwości…\nKIEDY ZASTOSOWAĆ TERAPIĘ PSYCHOLOGICZNĄ?\ngdy dziecko ma wyraźne objawy nerwicowe, tiki, jąkanie, moczenie się w nocy;\nkłopoty zdrowotne, których lekarze nie potrafią wyjaśnić (tajemnicze alergie, wysypki, kłopoty z żołądkiem);\nproblemy z rówieśnikami (dziecko systematycznie bite przez kolegów z podwórka albo odwrotnie);\nkomunikat wychowawczyni „nie daje sobie rady z Państwa dzieckiem”;\n„dziecko idealne” którym zachwycają się przedszkolanki, bo jest grzeczne, ciche i nie sprawia kłopotów, a w rzeczywistości zawsze siedzi samo i nie bierze udziału w zabawach grupy.\nWSKAZANIA DLA NASTOLATKÓW\nobjawy nerwicowe, napady lęku;\ngdy rodzice zauważają niepokojące problemy, którym nastolatek zaprzecza (np. nagłe znaczne pogorszenie wyniki w nauce, zażywanie narkotyków, dopalaczy i innych używek);\nalienacja w stosunku do grup rówieśniczych.\nNastolatek jest już niezależny i może nie chcieć iść do terapeuty. Pamiętajmy jednak aby zawsze ułatwiać nastolatkowi kontakt z psychologiem, jeśli sugeruje, że by tego chciał.\nporozmawiaj z dzieckiem wcześniej, o tym, gdzie i do kogo idzie, jakie zadania może wykonywać podczas wizyty, czemu ma służyć to spotkanie - uzyskaj jego aprobatę;\nnie strasz dziecka wizytą u psychologa - nie mów: „jesteś niegrzeczny i musisz iść do psychologa”;\npozwól dziecku zabrać na wizytę jego ulubioną zabawkę, jeśli ma taką potrzebę;\nprzygotuj dziecko na to, że przez jakiś czas będzie samo z psychologiem w gabinecie a rodzic będzie w poczekalni;\npoinformuj też dziecko, że jeżeli psycholog zada pytanie, na które nie zna odpowiedzi lub nie chce na nie odpowiedzieć, to może powiedzieć o tym głośno i nic się nie stanie;\nstarszemu dziecku powiedz czego dotyczy badanie i że będzie ono pomocne w nauce szkolnej lub/i w rozwiązaniu jego osobistych problemach.\nLogopedia to kształtowanie poprawnej mowy w okresie rozwoju dziecka oraz doskonalenie jej w późniejszym okresie. To także eliminowanie różnego rodzaju zaburzeń i wad wymowy.\nLogopeda diagnozuje i leczy wady wymowy, które mogą zaburzać rozwój intelektualny, emocjonalny i społeczny dziecka.\nPodczas wizyty zostanie ustalona skuteczna terapia dostosowana do indywidualnych potrzeb Twojego dziecka, która pomoże mu skorygować i wyeliminować różnego rodzaju wady wymowy. Usprawni także komunikację oraz skoryguje zakłócenia występujące w procesie porozumiewania się.\nKIEDY ZASTOSOWAĆ TERAPIĘ LOGOPEDYCZNĄ?\nRODZICU, SKONTAKTUJ SIĘ Z LOGOPEDĄ JEŚLI TWOJE DZIECKO:\nposługuje się ubogim słownictwem lub nie mówi w ogóle;\nma problemy z pisaniem i czytaniem;\nnie wymawia głosek, zniekształca wyrazy, nie rozumie poleceń;\nwypowiada się niezrozumiale dla otoczenia, monotonnie, bez melodii, mówi za szybko lub za wolno;\nnie reaguje na bodźce słuchowe oraz nie utrzymuje kontaktu wzrokowego;\nśpi z otwartymi ustami, oddycha przez usta, nadmiernie się ślini.\nkorygowanie wad wymowy (usprawnianie narządów artykulacyjnych, ćwiczenia oddechowe, dyslalia, rotacyzm, lambdacyzm, kappacyzm, gammacyzm, nosowanie, mowa bezdźwięczna, inne);\nopóźniony rozwój mowy, niepłynność mowy (jąkanie), zaburzenia komunikacji;\ndzieci z wadą słuchu;\nwyrównywanie trudności szkolnych (dysleksja, dysortografia, inne) i pomoc w nauce czytania;\nusprawnianie funkcji poznawczych (wzrokowych, słuchowych, pamięci, myślowych, uwagi);\nterapię ręki i zaburzeń motoryki małej.\nWszelkie niepokojące zachowania u dziecka oraz zauważone nieprawidłowości w jego rozwoju i funkcjonowaniu aparatu artykulacyjnego, powinny zostać jak najwcześniej skonsultowane z logopedą, tak by jak najszybciej wyeliminować wady wymowy, a także inne zaburzenia.\nZapraszamy na terapię logopedyczną:\ndzieci od 2 roku życia;\ndzieci przedszkolne i szkolne;\nOferujemy możliwość skorzystania z opinii, porad i konsultacji logopedycznych.\nSocjoterapia to działania ukierunkowane na korygowanie występujących u dzieci zaburzeń - zwłaszcza zachowania - nadpobudliwości i zahamowania niektórych problemów emocjonalnych. Nacisk kładziony jest na zachowania społeczne.\nDla kogo socjoterapia?\nTerapia adresowana jest do dzieci i młodych ludzi, borykających się z problemami osobistymi i trudnościami życiowymi:\ntrudności w nauce ze względu na opóźnienia szkolne, czy zaniedbania dydaktyczne.\nELIMINOWANIE ZACHOWAŃ NIEPOŻĄDANYCH\nW procesie terapii ważną rolę odgrywają cele związane z eliminowaniem zachowań społecznie niepożądanych. Założeniem priorytetowym jest kształtowanie zdrowych, satysfakcjonujących relacji jednostki z różnymi grupami społecznymi, w których jednostka funkcjonuje. Tworząc odpowiedni klimat, atmosferę życzliwości, radości, zaufania możemy mieć wpływ na wzmacnianie, stymulowanie i rozwijanie w dziecku pozytywnego obrazu samego siebie.\nROZWIJANIE POZYTYWNYCH ZACHOWAŃ I EMOCJI\nSocjoterapia ma dokonać zmian w zachowaniu dzieci i ich emocjach.\nTerapia stanowi pomoc dla dzieci, które:\nboją się nowych sytuacji i ludzi;\nz obawą i ogromną blokadą emocjonalną wkraczają później w dorosłe życie;\nnie potrafią racjonalnie wybierać tego co dla nich dobre, a co jest złe;\nkierują się emocjami, ale często nie potrafią ich nazywać i werbalizować.\nASERTYWNOŚĆ I ROZPOZNAWANIE EMOCJI\nCykl zajęć socjoterapeutycznych pozwala nauczyć dzieci rozpoznawania i nazywania emocji oraz asertywnego zachowania. Pozwoli to im na umiejętne odmawianie i jednocześnie obronę siebie samego przed wpływem destrukcyjnych grup.\nZajęcia są okazją do nabycia nowych umiejętności, zwłaszcza interpersonalnych:\nradzenia sobie z trudnymi sytuacjami;\nposzukiwania wsparcia i pomocy.\nJeśli stoisz przed wyborem szkoły/studiów, decydujesz się na profil/kierunek kształcenia - doradca zawodowy wskaże Tobie najbardziej optymalne rozwiązanie. Wspólnie określicie Twoje słabe i mocne strony, by dokonać właściwego bilansu osobistego. Poznasz obszary rozwoju oraz stworzycie indywidualny plan działania, dopasowany do Twoich potrzeb i predyspozycji - uwzględniający zarówno możliwości psychofizyczne, sytuację życiową jak i potrzeby rynku pracy, i możliwości systemu edukacyjnego.\nJako jedyni na lokalnym rynku oferujemy i jednocześnie preferujemy narzędzie do analizy i kreowania kariery zawodowej - TEST ACHTNICHA.\nKIEDY KORZYSTAĆ Z USŁUG DORADCY ZAWODOWEGO?\nNa starcie swojej kariery zawodowej, najlepiej jeszcze przed zakończeniem szkoły podstawowej.\nZ pomocy doradcy zawodowego powinny skorzystać osoby, które jeszcze nie zdecydowały, kim chcą zostać w przyszłości.\nto jaki jesteś;\nosiągnięcia w nauce;\ndoradca zawodowy pomoże określić Tobie najkorzystniejszy kierunek dalszego kształcenia.\nJEŚLI POSZUKUJESZ PO ZAKOŃCZENIU SZKOŁY/STUDIÓW ZATRUDNIENIA LUB PLANUJESZ PRZEBRANŻOWIENIE\nZmiany w trendach na rynku pracy sprawiają, że wiele osób nawet tych aktywnych zawodowo staje przed koniecznością przebranżowienia lub znalezienia nowego źródła utrzymania.\nZ pomocą przychodzi tutaj doradca zawodowy wskazujący możliwości dalszego rozwoju poprzez:\ncharakterystykę zawodów (głównie z lokalnego rynku pracy);\nokreślenie skłonności zawodowych;\nanalizę dotychczasowej kariery zawodowej;\nanalizę zawodów przyszłości.\nNIE WIESZ JAK PRZYGOTOWAĆ PROFESJONALNE I SKUTECZNE DOKUMENTY APLIKACYJNE\nDzięki spotkaniom z doradcą zawodowym profesjonalnie i z dostosowaniem do Twoich potrzeb, przygotujesz dokumenty aplikacyjne tj.:\nCV do konkretnej oferty pracy;\nstworzysz własne ogłoszenie/ofertę.\nDoradca zawodowy przygotuje Cię również do rozmowy kwalifikacyjnej, abyś czuł się pewnie podczas spotkania z przyszłym pracodawcą. Na spotkaniu poznasz tajniki skutecznej autoprezentacji i radzenia sobie z „trudnymi” sytuacjami.\nDoradztwo zawodowe w nowatorskim wydaniu. Już teraz w Wolsztynie masz możliwość skorzystania z innowacyjnego obrazkowego testu zawodów M. Achtnicha. Certyfikowany specjalista – korzystając z tego precyzyjnego narzędzia do kreowania kariery - zbada Twoje skłonności zawodowe i zaprojektuje ścieżkę zawodową.\nObrazkowy Test M. Achtnicha to jedna z nowszych i przyjemniejszych metod badania dążeń i skłonności zawodowych. Polega na wyborze przez Uczestnika zdjęć, które mu się podobają oraz na odrzuceniu tych, które mu nie odpowiadają. Po wyborze zdjęć następuje analiza wyboru, na podstawie której określa się charakter zawodowy.\nPrzyjdź, przekonaj się sam i zobacz jak kreuje się Twój los…\nSKORZYSTAJ Z TESTU ZAWODÓW ACHTNICHA\nObrazkowy Test Zawodów to jedna z nowszych i przyjemniejszych metod doradztwa zawodowego dla osób młodych – wchodzących na rynek pracy, oraz osób starszych – budujących już swoją karierę zawodową, która na podstawie wyborów osoby badanej pomaga jej podjąć dojrzałą decyzję dotyczącą pracy.\nCelem doradcy jest określenie talentów, zainteresowań oraz sytuacji zdrowotnej klienta, a w efekcie diagnozy charakteru zawodowego. Doradca zawodowy przeanalizuje Twoje dążenia i skłonności oraz je z Tobą szczegółowo omówi.\nMetoda ta polega na spontanicznym pogrupowaniu zdjęć przedstawiających różne sytuacje zawodowe przez badanego na: wybory pozytywne, negatywne oraz nie budzące żadnych pozytywnych i negatywnych relacji. Nie musisz wiedzieć jaki zawód przedstawia dane zdjęcie. Wystarczy, że zastanowisz się, czy chciałabyś/chciałbyś wykonywać pracę związaną z sytuacją zawodową przedstawioną na fotografii. Następnie osoba badana rozdziela wybory pozytywne na grupy, które mają ze sobą coś wspólnego oraz zapisuje skojarzenia do zdjęć z każdej grupy.\nNauka czytania może być wspaniałą zabawą, ale też ogromnie ważnym procesem wspierającym rozwój dziecka. Ucząc czytania, rozwijamy jednocześnie myślenie operacyjne, kreatywność, pamięć fotograficzną i wyobraźnię.\nNasze zajęcia przeznaczone są dla dzieci od 5 roku życia. To specjalista dokonuje doboru metody nauki, by efekty uzyskać w jak najkrótszym okresie.\nWarsztaty nauki czytania to najbardziej rozwojowa inicjatywa na rzecz Twojego dziecka!\nRodzicu, jeśli nie masz wystarczająco dużo czasu lub wiedzy, by samodzielnie wyrównywać braki edukacyjne swojego dziecka – przyjdź do nas wraz z pociechą. W ramach „zajęć wyrównawczych” nadrobimy te zaległości. Zadzwoń do nas, wskaż problem lub przedmiot, z którym zmaga się Twoje dziecko, umów termin zajęć.\nDLACZEGO WARTO SKORZYSTAĆ Z ZAJĘĆ?\nNauka czytania to przede wszystkim:\ndoskonałe przygotowanie do szkoły;\nstymulacja rozwoju poznawczego dzieci;\nzajęcia prowadzone zgodnie z założeniami edukacji przedszkolnej i wczesnoszkolnej.\nW programie zajęć znajdziecie:\nnaukę czytania samogłosek, sylab, pierwszych słów w formie gier i zabaw,\nćwiczenia dużej i małej motoryki,\nćwiczenia analizy i syntezy wzrokowej,\nstymulację rozwoju poznawczego i ruchowego,\nćwiczenia oddechowe, artykulacyjne.\nWczesna nauka czytania pozwoli Twojemu dziecku:\nwspomóc rozwój mowy,\nosiągnąć prawidłową artykulację głosek w przypadku niezakończonego rozwoju mowy lub wady wymowy,\nzwiększyć zasób słownictwa oraz opanować sztukę czytania ze zrozumieniem,\nprzekonać się, że czytanie to wspaniała zabawa.\nW ramach Akademii Rodzica chcemy dzielić się z Wami wartościową i przydatną wiedzą z zakresu wychowania, wspierania rozwoju i opieki nad dzieckiem. W tym celu organizujemy warsztaty prowadzone przez specjalistów głównie z zakresu psychologii i pedagogiki, jak również pokrewnych dziedzin tych nauk. To nie tylko teoretycy, ale również praktycy, którzy na co dzień zmagają się z problematyką wychowawczą dzieci z racji wykonywanego zawodu oraz pełnionej roli Rodzica w życiu prywatnym. Takie COMBO to najlepsza dawka wiedzy jaką można otrzymać!\nŚledź naszą ofertę i rezerwuj miejsca na darmowe warsztaty/spotkania ze specjalistami!\nNasze warsztaty dedykujemy Rodzicom, którzy:\nszukają specjalistycznego wsparcia z uwagi na zaburzenia i dysfunkcje oraz choroby swoich pociech (zespół Aspergera, autyzm, ADHD i in.),\nnie wiedzą jak być konsekwentnym i asertywnym Rodzicem,\nnie wiedzą jak radzić sobie z postawą buntowniczą dziecka,\nnie wiedzą jak dziecku organizować czas wolny i zniwelować ryzyko jego uzależnienia od smartfona i komputera,\nnie wiedzą jak radzić sobie z przyjętym kanonem piękna przez swojego/ą nastolatka/kę,\nnie wiedzą jak poskromić małego złośnika,\nnie wiedzą jak kontrolować emocje dziecka, by „nie dać wejść sobie na głowę”,\nnie wiedzą jak przygotować dziecko do nowego etapu jakim będzie dla niego pójście do przedszkola,\nnie wiedzą jak generować system kar i nagród,\nnie wiedzą jak motywować dziecko do nauki,\nnie wiedzą jak rozbudzać u dziecka kreatywność,\nnie wiedzą jak poprawić koncentrację dziecka,\nnie wiedzą jak przetrwać trudny okres dojrzewania i „się nie pozabijać”,\nnie wiedzą jak rozpoznawać potrzeby dziecka,\nnie wiedzą gdzie się udać w przypadku bezradności i nasilających się problemów wychowawczych,\nnie wiedzą jak niwelować i rozwiązywać konflikty rodzeństwa,\nnie wiedzą jak reagować w przypadku pojawiąjących się konfliktów rówieśniczych w szkole, na podwórku…\nnie wiedzą jak rozwijać pasje i talenty swojego dziecka,\nktórzy wychowują dziecko samotnie (muszę wypełniać jednocześnie rolę ojca i matki),\nspodziewają się nowego członka rodziny (kolejne dziecko w rodzinie),\nJeśli nie masz wystarczająco dużo czasu lub wiedzy, by samodzielnie wyrównywać braki edukacyjne swojego dziecka – przyjdź do nas wraz z pociechą. W ramach „zajęć wyrównawczych” nadrobimy te zaległości. Zadzwoń do nas, wskaż problem / przedmiot, z którym zmaga się Twoje dziecko, umów termin zajęć.\nRodzicu, a co masz zrobić jeśli w naszych propozycjach nie znajdujesz dla siebie odpowiedniej tematyki?\nZgłoś nam problem, z którym się zmagasz!\nPostaramy się sprostać Twoim oczekiwaniom!\n“Jestem bardzo zadowolona z wizyty u Pani Psycholog, wręcz zachwycona pracą z jej pomocą nad sobą. Byłam wcześniej u trzech psychologów, żaden z nich nie potrafił w tak kompetentny sposób podjąć się tematu i przejąć odpowiedzialność za los pacjenta, przede wszystkim w budowaniu jego samodzielności w przyszłości i osiągnięcia maksimum rozwoju osobistego i zawodowego, możliwego dla danej osoby zależnego od indywidualnych predyspozycji i zdolności. Przede wszystkim wsparcie, doping do działania i dodawanie skrzydeł, a także zaangażowanie i całkowita koncentracja na tym, co mówi pacjent, mądre, konkretne, kompetentne udzielanie odpowiedzi oraz prowadzenie całej rozmowy. Dziękuję.”\n“Dzięki Biofeedback mój syn zaczyna wierzyć w swoje możliwości. Jesteśmy bardzo zadowoleni z efektów. Pani Kinga jest mega sympatyczną osobą, dzięki temu syn z chęcią odwiedza to miejsce.”\n“Jeśli Twoje dziecko ma małe, czy duże problemy, to miejsce jest idealne żeby mu pomóc, tak też było w moim przypadku i osiągnęliśmy fajne rezultaty 😊 bardzo się cieszę, że jesteście teraz bliżej😊”\n“Jestem mamą 12 letniego chłopca, który uczęszcza na treningi BIOFEEDBACK. Syn miał problemy z koncentracją, nie potrafił skupić się na nauce i na wykonywanych czynnościach. Natomiast teraz, szybciej się uczy, bez większego wysiłku przyswaja trudne wiadomości, jest spokojniejszy, dokładniejszy w tym co robi. Już po 20 treningach widzę pozytywne efekty. Dziękujemy bardzo za poświęcony nam czas. Szczęśliwa mama 😊”\nBiofeedback w sieci\nAnna Szozda, Katarzyna Wieczorek, psycholog Arleta Balcerek • 2020 • Artykuł\nSkiba dorosłe dziecko z ADHD to jedna z metod medycyny alternatywnej lub forma pomocy uzupełniająca w stosunku do farmakoterapii. Opiera się na założeniu, że możemy świadomie wpływać na stan naszego ciała. Biofeedback to skuteczna metoda terapeutyczna, która znajduje zastosowanie w leczeniu takich zaburzeń, jak: napięciowy ból głowy, migrena, zaburzenia gastryczne, nadciśnienie tętnicze, epilepsja czy napady lęku. U podstaw teorii biofeedback leży założenie, że człowiek ma możliwość świadomego oddziaływania na własne procesy fizjologiczne.\nMonika Piorun • 19-04-2019 • Artykuł\nCo to biofeedback?\nBeata Justkowiak • • Artykuł\nWitam serdecznie, jestem zawodnikiem od 14lat, studiuję na AWFie i ze 2-3 lata temu na zajęciach z psychologii sportu mieliśmy testy, które polegały na tym, że badana osoba miała na głowie jakąś aparaturę i musiała jakby „wyłączyć” się, koncentrując na tym by na ekranie np.butelki się nie rozbijały… Mi osobiście wyszło to kiepsko i prowadząca zajęcia określiła to na zespół, który polega na tym, że myślę nad tym co robię i jak widzą to inni itd. Rzeczywiście jest to problem nie tylko w życiu sportowym, ale i normalnym na co dzień. Czy jest Pani w stanie coś napisać o tym? Jakoś pomóc?\nINDYWIDUALNA REJESTRACJA TELEFONICZNA\nZapraszamy do kontaktu i ustalenia dogodnego terminu wizyty.\nCentrum Terapii i Psychoedukacji z Biofeedback EEG to specjalistyczne wsparcie dla Ciebie i dla Twojego Dziecka.\n© Centrum Szkoleniowe EDUCUS. Wszelkie prawa zastrzeżone.


Quesada, 2370, Nunez, C1429COJ Buenos Aires, Argentyna\nTa okolica to świetny wybór dla osób o następujących zainteresowaniach: spacerami po mieście, spacerami i wycieczkami do miasta. – Sprawdź lokalizację\nKażdy z jego pokoi jest dobrze umeblowany i wyposażony w klimatyzację, bezprzewodowy dostęp do Internetu, sejf oraz 26-calowy telewizor z płaskim ekranem i dostępem do kanałów telewizji kablowej.\nHotelowy bar i restauracja zapraszają na pyszne śniadanie i wykwintne dania kuchni argentyńskiej, którymi delektować się można pomiędzy godziną 07:00 a północą.\nHotel Sarum Design czynny jest przez całą dobę i oferuje obsługę pokoju oraz parking. Do dyspozycji Gości są również bezpłatne komputery z dostępem do Internetu.\nNunez to świetny wybór dla osób, które interesują się spacerami po mieście, spacerami i wycieczkami do miasta.\nSarum Hotel Design obsługuje Gości Booking.com od 23 PAŹ 2009.\nKiedy chcesz się zatrzymać w obiekcie Sarum Hotel Design?\nOstatnia rezerwacja w tym hotelu została dokonana 17 PAŹ o godzinie 03:02 z Argentyny.\n55 hoteli podobnych do obiektu Sarum Hotel Design zostało właśnie zarezerwowanych\n6 powodów, by wybrać obiekt Sarum Hotel Design\n1084 obiekty w mieście Buenos Aires\nUdogodnienia w obiekcie Sarum Hotel Design\nOwn Recoleta otrzymał ocenę 8,8 za lokalizację.\nZobacz 30 najlepszych hoteli w mieście Buenos Aires, na podstawie 238 779 sprawdzonych opinii o hotelach na Booking.com.\nKlienci, którzy obejrzeli obiekt Sarum Hotel Design, obejrzeli również:\nLocated in upscale Belgrano, only 1 km from Buenos Aires’ Chinatown, Apart Hotel Cabildo Suites offers self-catering suites with free Wi-Fi and cable TV. Breakfast is provided. 1 osoba ogląda teraz ten obiekt\nObiekt Exe Hotel Colón jest położony w samym sercu Buenos Aires. Oferuje on gustownie urządzone apartamenty typu Suite z widokiem na Obelisk. 2 osoby oglądają teraz ten obiekt\nOcena na podstawie 7 372 opinii\nFeaturing free WiFi throughout the property, Urbanica The Libertador Hotel offers accommodation in Buenos Aires, 2.6 km from Hippodrome. Ostatnia rezerwacja w tym hotelu została dokonana dziś o 02:59\nNa miejscu można korzystać z nowoczesnej sauny i siłowni, które znajdują się w odległości zaledwie 2 przecznic od tętniącej życiem alei Corrientes. 1 osoba ogląda teraz ten obiekt


Pandemia uderzyła w rozwój zawodowy Polaków - Forum Polskiej Gospodarki\nStrona główna Biznes Pandemia uderzyła w rozwój zawodowy Polaków\nPandemia uderzyła w rozwój zawodowy Polaków\nW trakcie pandemii obniżyły się możliwości rozwoju zawodowego 28 proc. Polaków – wynika z badania przeprowadzonego przez ADP.\nZ drugiej strony tylko 21 proc. pracowników twierdzi, że w trakcie pandemii poprawiły się ich możliwości rozwoju zawodowego.\n– W chwili wybuchu pandemii COVID-19 cały świat się zatrzymał – w tym również segment szkoleń pracowniczych. Z dnia na dzień większość zajęć została odwołana lub przeniesiona na bliżej nieokreślony czas. Mimo że po pewnym czasie część szkoleń została przeniesiona do online’u, to jednak z tej formuły nie skorzystali wszyscy zainteresowani – powiedziała cytowana w komunikacie HR Business Partner w ADP Polska Anna Barbachowska. – Z drugiej strony mamy natomiast pewien odsetek pracowników, którzy dzięki pracy zdalnej zyskali więcej wolnego czasu i mogli go poświęcić na szkolenia online, których w czasie pandemii pojawiło się znacznie więcej niż do tej pory – dodała.\nOpisywana stagnacja w rozwoju pracowników jest dostrzegana przez pracodawców, którzy chcą odmienić ten trend. W związku z tym planowane są na przykład szkolenia rozwojowe dla kadry menedżerskiej, bo wiele firm uważa, że jeśli szef nie podnosi swoich kompetencji, to nie będzie odpowiednim przykładem dla podwładnych. Dane ManpowerGroup mówią, że co trzeci pracodawca prędzej czy później będzie chciał zainwestować w rozwój kierowników.\n– Rynek pracy, na którym już teraz widać wyraźny wpływ pandemii, w przyszłości będzie jeszcze szybciej ewoluował. Przedstawiciele pokolenia rozpoczynającego obecnie aktywność zawodową, w ciągu swojej kariery będą zmieniać miejsce zatrudnienia statystycznie znacznie częściej niż ich rodzice czy dziadkowie. Kluczowe wydaje się zatem rozwijanie umiejętności uniwersalnych – interdyscyplinarnych i interpersonalnych – ponieważ przygotuje to pracowników na wyzwania przyszłości. Ważne jest także otworzenie ich na zmiany i zaadaptowanie myślenia, że zmiana obowiązków może być szansą, a nie degradacją – podsumowała Barbachowska.\nPoprzedni artykułCoraz więcej e-autobusów\nNastępny artykułKto wygra Start-up Challenge? Finał podczas XIV Europejskiego Kongresu Gospodarczego