Miejskie think-tanki | Media | Dwutygodnik | Dwutygodnik\nMARTA ŻAKOWSKA: Jesteś członkinią dwóch think-tanków miejskich, które pracują nad tegoroczną edycją festiwalu Warszawa w Budowie. Jeden poświęcony jest kwestii planowania urbanistycznego po 1989 roku, drugi – niepartycypacji. Pracujecie od ponad pół roku. Co ma być efektem Waszej pracy?\nJOANNA ERBEL: Przede wszystkim przygotowanie materiałów do wystawy, którą w październiku będzie można oglądać w holu Szkoły Głównej Handlowej. Pracujemy też nad materiałami do magazynu MSN Warszawa w Budowie, którego pierwszy numer będzie towarzyszył wystawie. Od kilku miesięcy pracujemy w interdyscyplinarnych grupach, żeby maksymalnie szeroko podejść do tematu. Think-tank nowoładowy, odpowiedzialny za analizę planowania urbanistycznego po 1989 roku, składa się z architekta, architektki oraz socjolożek. Prosimy również o komentarz różne ekspertki i ekspertów. Wywiady z nimi systematycznie pojawiają się na blogu WWB. Z kolei think-tank partycypacyjny składa się z socjolożek i socjologów oraz urzędniczki. Zdecydowaliśmy się zaprosić do współpracy Ulę Majewską z urzędu Śródmieście w Warszawie, żeby wyjść poza ramy świata sztuki i nauki. Realizując interdyscyplinarne projekty na styku pola sztuki i nauki, mówimy w zasadzie jednym językiem, co ułatwia nam współpracę, ale sprawia, że wielu rzeczy – na przykład ograniczeń wynikających z samej konstrukcji urzędu – nie widzimy. Utrudnia to też realizację projektów, bo nasze pomysły i tok myślenia bywają niezrozumiałe dla osób pracujących w urzędach miejskich. Poza tymi dwoma think-tankami w ramach Warszawy w Budowie działają jeszcze dwa: jeden zajmujący się mieszkalnictwem, który przypomni alternatywne sposoby myślenia o kwestii mieszkaniowej, drugi – postmodernistyczną architekturą, a konkretnie kolonialnym doświadczeniem polskich architektów.\nTego typu think-tanki są innowacją poprzednich edycji WWB. Podczas tegorocznej edycji będzie znacznie mniej projektów artystycznych w przestrzeni publicznej. Sebastian Cichocki twierdzi, że trzecia edycja festiwalu bierze na warsztat Warszawę jako przestrzeń warunkującą artystyczne ingerencje.\nTak, tegoroczna edycja pod tym względem różni się znacznie od poprzednich. Głównym elementem WWB3 jest próba całościowego spojrzenia na przemiany, które zaszły w Warszawie w ciągu ostatnich dwudziestu lat; właśnie przez pryzmat tych czterech kwestii, którymi zajmują się think-tanki. Zmiana w podejściu do projektowania festiwalu jest ciekawa również dlatego, że przez konstrukcję WWB3 Muzeum jasno daje do zrozumienia, że nie tylko jest przestrzenią ekspozycyjną czy instytucją prowadzącą działalność edukacyjną, ale aktorem społecznym, który wytwarza wiedzę o mieście i zabiera głos w kwestiach polityki miejskiej. Jest rodzajem miejskiego think-tanku, zakorzenionego w polu sztuki i korzystającego z potencjału, jaki daje badanie przestrzeni za pomocą interwencji artystycznych. Jako socjolożka miasta pokładam dużo nadziei w tym nowym kierunku działań.\nUr. 1984, socjolożka, fotografka, aktywistka. Kuratorka Nowych Sytuacji 2011. Członkini think-tanków w ramach festiwalu MSN – Warszawa w Budowie 3. Pisze doktorant w Instytucie Socjologii Uniwersytetu Warszawskiego na temat roli aktorów nie-ludzkich w przemianie przestrzeni miejskich. Członkini Krytyki Politycznej, współzałożycielka Stowarzyszenia Duopolis. Pracuje jako socjolożka w procesach konsultacji społecznych, używając metod z pola sztuki. Co czwartek publikuje felietony o przestrzeni miejskiej na witrynie www.krytykapolityczna.pl. Po mieście porusza się głównie rowerem. Mieszka w Warszawie i Poznaniu.\nCzy jesteś zadowolona z pracy tych konkretnych think-tanków?\nGeneralnie tak. Szczególnie w przypadku think-tanku zajmującego się kwestią partycypacji. Kilka miesięcy temu zdecydowaliśmy się skupić nie na samych technologiach partycypacji i nie na nowych lepszych rozwiązaniach, ale właśnie na ograniczeniach i prawie do partycypacji. Mimo, że kierunek był ustalony od początku, to przez to kilka miesięcy musieliśmy kilkakrotnie zmieniać kurs, reagując na kolejne teksty, projekty, publikacje czy decyzje polityczne – jak np. niekonsultowane decyzje o podwyżkach biletów ZTM oraz prywatyzacji SPEC, które zapadły bez uprzedniej debaty. Przeczy to wizerunkowi Warszawy jako miasta, które chwali się coraz szerszym zasięgiem konsultacji. Mam nadzieję, że nasze działania wpłyną na dyskusję. Jeśli chodzi o kwestię planowania urbanistycznego po 1989 roku, było znacznie trudniej, bo to tak szeroki temat, że konieczne są mocne uproszczenia. Ale wydaje mi się, że udało nam się z tego wybrnąć.\nPraca w grupie nie zawsze jest łatwym doświadczeniem. W końcu think-tanki miejskie są nową formą pracy w Polsce. Czy pojawiły się jakieś trudności?\nOczywiście w czasie współpracy doszło do serii konfliktów, które pewnie były nie do uniknięcia w tak zróżnicowanym zespole. Działanie w ramach muzeum jako formy miejskiego think-tanku to formuła, która jest nowa dla nas wszystkich. Nie mieliśmy wcześniej podobnych doświadczeń ani lokalnych wzorów, na które moglibyśmy się powołać; jedynie serię wyobrażeń opartą głównie na tym, w jaki sposób wydaje nam się, że działają podobne instytucje w innych miastach, np. MACBA w Barcelonie czy SALT w Istambule. Wchodziliśmy do think-tanków z różnymi fantazjami odnośnie ich działania, a więc i często odmiennymi oczekiwaniami co do końcowego efektu pracy. Jako socjolożka wyobrażałam sobie, że jednym z efektów będzie – poza wystawą – wytworzenie materiałów bardziej „naukowych”. Kuratorzy – odwrotnie. W końcu okazało się, że magazyn „Warszawa w Budowie” będzie miał charakter bardziej popularyzatorski niż naukowy. I pewnie dobrze, bo dzięki temu może trafić do szerszego grona odbiorczyń i odbiorców.\nfot. K. ViscontiW tym roku kuratorowałaś projekt Nowe Sytuacje w ramach Festiwalu Malta w Poznaniu, także nastawiony na badanie przestrzeni miejskiej. Czym się różni programowanie kolektywne od działania samodzielnej kuratorki?\nPraca przy Nowych Sytuacjach była znacznie łatwiejsza. Fundacja Malta dała mi wolną rękę i byłam jedyną osobą, która podejmowała merytoryczne decyzje. W Nowych Sytuacjach – inaczej niż w przypadku WWB – nie było dyskusji w grupie. Wszystkie kwestie negocjowałam indywidualnie z zaproszonymi artystkami i artystami. Proponowałam pewne ramy (aby projekty odnosiły się do głównego tematu NS, jakim była kwestia wykluczenia), po czym – jak wiesz z własnego doświadczenia – dawałam wam wolną rękę. Z kolei w przypadku WWB jestem szefową think-tanku dotyczącego partycypacji i członkinią think-tanku o planowaniu po 1989 roku. Mam więc pewną dozę autonomii, jeżeli chodzi o wybór współpracownic i współpracowników w pierwszym przypadku, w drugim zaś proponuję różne rozwiązania. Jednak ostateczne decyzje podejmują kuratorzy WWB3 – Sebastian Cichocki i Tomasz Fudala. I musimy się im podporządkować. Albo zawiesić prace, żeby czekać na pewne decyzje. Czasami podział kompetencji w WWB3 nie był dla mnie jasny. Generalnie więc Nowe Sytuacje traktuję – chociaż współpracowałam z wieloma osobami – jako indywidualny projekt, podczas gdy praca przy WWB3 jest działaniem stricte zbiorowym w dość płynnych ramach, co ma swoje zalety, ale czasami prowadzi również do chaosu, który paraliżuje działania.\nCo było największym utrudnieniem podczas pracy nad WWB?\nNiestety, jak we wszystkich próbach wytwarzania wiedzy o solidnych podstawach, wpadliśmy w pułapkę logiki projektowej. Przez te kilka miesięcy nie mogliśmy rzucić wszystkiego i skupić się tylko i wyłącznie na WWB, po pierwsze dlatego, że nie było na to pieniędzy. Nie mogliśmy zrezygnować z innych zajęć, dzięki którym się utrzymujemy. Po drugie – bardzo możliwe, że nie bylibyśmy w stanie.\nPodstawą bezpieczeństwa finansowego w pracy freelancerki jest multi-tasking, czyli umiejętność (a z tym łączy się psychologiczna potrzeba) angażowania się w więcej niż jeden projekt naraz, by mieć nadzieję na utrzymanie płynności finansowej. W efekcie żadnemu z nich nie można poświecić się czasowo w stu procentach i to też jest coś, z czym musieliśmy sobie radzić. Co więcej, jeśli pojawiają się konflikty, to mamy skłonność do większego zaangażowania w inne projekty, w których akurat jest mniej napięć.\nCzy jesteś w stanie wyobrazić sobie jakiś alternatywny system, który tego typu problemom mógłby zaradzić?\nOptymalnym rozwiązaniem byłoby mniej projektów za więcej pieniędzy. Wymagałoby to jednak zmiany logiki finansowania. Bardzo często projekty, które robimy naraz, są finansowane z tego samego źródła i realizowane we współpracy z tymi samymi osobami. Logika współczesnego systemu jest jednak taka, że ceni się przede wszystkim liczbę projektów. Z punktu widzenia władz miasta lepiej wygląda, jeżeli zrealizują czterdzieści krótkoterminowych projektów niż trzy długofalowe i bardziej merytoryczne. Punktowe interwencje mają swoje zalety, ale aby produkować wiedzę i rozwiązywać trudniejsze kwestie społeczne – jak na przykład walka z wykluczeniem czy włączanie nieuprzywilejowanych grup społecznych – potrzebne jest strategiczne, długofalowe myślenie, a tego nie załatwi kilkumiesięczny projekt.\nWróćmy do zagadnień, którymi zajmujesz się w think-tankach. Jak wyglądać powinien nowy ład związany z planowaniem przestrzennym w Warszawie?\nDużym wyzwaniem dla miasta jest z jednej strony tworzenie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, z drugiej zaś włączanie do nich potrzeb obecnych i przyszłych mieszkańców i mieszkanek danego terenu. Obecnie najpierw podejmowane są pewne decyzje infrastrukturalne, np. budowa Mostu Północnego czy Stadionu Narodowego, a dopiero potem – często na skutek protestów społecznych – władze miasta udzielają głosu mieszkankom i mieszkańcom. Niestety wtedy jest już za późno na realne zmiany. W przypadku partycypacji tematem, który wydał nam się kluczowy, jest wskazanie na prawo do niepartycypacji. Władze miasta powinny tak rządzić, żeby zabezpieczać interes wszystkich mieszkanek i mieszkańców, a nie tylko tych, które/którzy o nie walczą. Bo chociaż coraz więcej jest konsultacji społecznych, nadal to głównie klasa średnia bierze w nich udział. Najbardziej wykluczeni pozostają wykluczeni.\nO czym marzysz, w kontekście efektów WWB3?\nChciałabym, żeby WWB3 była początkiem Muzeum Sztuki Nowoczesnej jako miejskiego think-tanku. Żeby MSN zaczęło postrzegać siebie, ale również było postrzegane jako jedna z instytucji produkujących wiedzę o mieście i stało się punktem kontaktowym, do którego można przyjść z ulicy, jeżeli ma się problem... Wiele osób nie wie do kogo się zgłosić, żeby dostać pozwolenie na namalowanie muralu, jak założyć spółdzielnię mieszkaniową, czy zorganizować piknik w parku.\nMuzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie, przestrzeń publiczna, miasto, think tank, kurator


Mini plecaczek kwiecisty króliczek - Sklep Online Artyferia\nDziecięcy plecaczek worek wykonany z przyjemnego materiału w kwiaty z króliczymi uszami w jodełkę. Całość w odcieniach beżu. Wyróżnia go bardzo niewielki rozmiar, który idealnie nada się dla dziecka, które dopiero co zaczęło wędrować po świecie na własnych nóżkach :) Leśna podszewka. Bardzo przyjemny w dotyku jak również dla oka :) Wielkość ok 20x28cm.\nTagi: #królik #plecak #worek #zamsz #kwiaty #przedszkolak #dla dziecka #prezent\nPlecak dziecięcy - żółty


Jak stosować krem Varicobooster na żylaki - instrukcja stosowania leku\nInstrukcja użycia Varicobooster\nFunkcje stosowania kremu Varicobooster\nW leczeniu żylaków kończyn dolnych należy stosować krem Varicobooster i nakładać go na skórę zgodnie z instrukcją stosowania. Niewłaściwe zastosowanie produktu może powodować podrażnienia oraz reakcje alergiczne skóry i błon śluzowych.\nJak nakładać krem na żylaki\nW przypadku żylaków nóg zmiany naczyniowe pojawiają się po krótkim czasie. Aby złagodzić objawy bólowe i ograniczyć proces destrukcji, należy stosować Varicobooster.\nJak stosować krem, aby efekt zabiegu był długotrwały i trwały? Aby to zrobić, należy ostrożnie nałożyć produkt na skórę cienką warstwą. Nie zaleca się dodatkowo nakładania na powierzchnię skóry specjalnych bandaży lub bandaży z gazy w celu zwiększenia wydajności. Metody te będą utrudniać wchłanianie się kremu w głębokie warstwy skóry.\nPo wchłonięciu produktu możesz założyć ubranie. Proces nakładania i suszenia kremu przeciw żylakom trwa nie dłużej niż 10 minut.\nŚrodek na żylaki należy stosować w następujących przypadkach:\npojawienie się bólu wzdłuż naczyń żylnych kończyn dolnych;\nobrzęk nóg, który pojawia się wieczorem;\nnocne kurcze mięśni;\npojawienie się wyraźnego wzoru naczyniowego na skórze;\nNasilenie wymienionych objawów klinicznych może się różnić w zależności od stadium żylaków i obecności powikłań.\nProdukt należy używać przez trzy tygodnie. Jeśli objawy żylaków są słabo wyrażone, należy ograniczyć się do jednego tygodnia stosowania.\nWarunki użytkowania Wyrenderowany efekt\nPierwszy tydzień Zmniejszenie rozprzestrzeniania się pajączków, łagodzenie bólu, eliminacja swędzenia i pieczenia wzdłuż żył\nDrugi tydzień Zniknięcie wzoru naczyniowego na skórze. Ból nie przeszkadza, wieczorem nie pojawia się uczucie pełności, obrzęku i zmęczenia.\nTrzeci tydzień Wzmocnienie wyniku i zwiększenie turgoru ścian naczyń krwionośnych, normalizacja ciśnienia krwi i przywrócenie krążenia żylnego.\nStosowanie produktu dłużej niż trzy tygodnie może wywołać reakcję alergiczną skóry.\nDzięki swojemu naturalnemu składowi środek na żylaki nie ma przeciwwskazań. Jednak jego stosowanie powinno być ograniczone w przypadku wyraźnej reakcji alergicznej na składniki składowe.\nVaricobooster można kupić na oficjalnej stronie w Polsce. Aby to zrobić, należy zostawić numer telefonu kontaktowego i podać nazwisko. Po wypełnieniu wniosku kierownik oddzwoni w celu wyjaśnienia kilku pytań dotyczących zamówienia. Teraz na oficjalnej stronie internetowej obowiązuje zniżka 50%. Pośpiesz się!


Zobacz wątek - 24 VII - Św. Kinga, dziewica\n24 VII - Św. Kinga, dziewica\nTytuł: 24 VII - Św. Kinga, dziewica\nNapisane: 6 lip 2014, o 19:50\n24 lipca Święta Kinga, dziewica\nKinga (Kunegunda) urodziła się w 1234 r. jako trzecia z kolei córka Beli IV, króla węgierskiego z dynastii Arpadów, i jego żony Marii, córki cesarza bizantyjskiego Teodora I Laskarisa. Miała dwóch braci i pięć sióstr, wśród nich były św. Małgorzata Węgierska oraz bł. Jolenta. Św. Elżbieta z Turyngii była jej ciotką.\nO latach młodości Kingi nie wiemy nic poza tym, że do piątego roku życia przebywała na dworze królewskim prawdopodobnie w Ostrzychomiu. Możemy przypuszczać, że otrzymała głębokie wychowanie religijne i pełne jak na owe czasy wykształcenie.\nW Wojniczu małoletnia jeszcze Kinga spotkała się z Bolesławem Wstydliwym; tam też doszło do zawarcia umowy małżeńskiej. Ze względu na małoletność obydwojga były to zrękowiny, po których w kilka lat później miał nastąpić akt właściwych zaślubin.\nPierwsze swoje lata Kinga spędziła w Sandomierzu pod opieką Grzymisławy i pedagoga Mikuły, wraz ze swoim przyszłym mężem Bolesławem. Były to czasy najazdów Tatarów. Wieści o ich barbarzyńskich mordach dochodziły do Polski coraz bliżej. Na wiadomość o zdobyciu Lublina i Zawichostu Bolesław z Kingą i Grzymisławą opuścili Sandomierz i udali się do Krakowa. Po klęsce wojsk polskich pod Chmielnikiem koło Szydłowa (18 marca 1241 r.) uciekli na Węgry w nadziei, że tam będzie bezpieczniej. Jednak i tu nie znaleźli spokoju. Wojska węgierskie poniosły klęskę nad rzeką Sajo (11 kwietnia 1241 r.). Dlatego Kinga uciekła z Bolesławem na Morawy, gdzie zapewne zatrzymali się w Welehradzie w tamtejszym konwencie cystersów. Wódz tatarski Batu-chan stanął w Krakowie w Niedzielę Palmową, 24 marca; stąd Tatarzy ruszyli na Śląsk.\nPo bitwie pod Legnicą w 1241 r. Tatarzy wycofali się z Polski. Po bohaterskiej śmierci Henryka Pobożnego w bitwie z Tatarami rozgorzała walka o jego dziedzictwo śląskie i krakowskie. Dopiero po pokonaniu Konrada Mazowieckiego młodzi książęta mogli wrócić do Krakowa (1243). Ponieważ zamek w Krakowie, jak też w Sandomierzu, Tatarzy zupełnie zniszczyli, tak że się nie nadawał do zamieszkania, Bolesław i Kinga pozostali w Nowym Korczynie. Tu właśnie Kinga nakłoniła swego przyszłego męża do zachowania dozgonnej czystości, którą ślubowali oboje na ręce biskupa krakowskiego Prandoty. Dlatego historia nadała Bolesławowi przydomek "Wstydliwy". W tej formie czystości małżeńskiej Kinga spędziła z Bolesławem 40 lat. Wtedy także zapewne Kinga wstąpiła do III Zakonu św. Franciszka. Zaślubiny odbyły się na zamku krakowskim około roku 1247, bowiem wtedy Bolesław był władcą księstwa krakowsko-sandomierskiego. W posagu od ojca Kinga otrzymała 40 000 grzywien srebra, co Szajnocha przeliczył na około 3,5 miliona złotych. Była to ogromna suma.\nKinga w tym czasie zapewne kilka razy odwiedzała rodzinne Węgry. Sprowadziła stamtąd do Polski górników, którzy dokonali pierwszego odkrycia złoży soli w Bochni (1251). Stąd powstała piękna legenda o cudownym odkryciu soli. Aby dopomóc w odbudowaniu zniszczonego przez Tatarów kraju, Kinga ofiarowała Bolesławowi część swojego posagu; Bolesław za to przywilejem z 2 marca 1252 r. oddał jej w wieczyste posiadanie ziemię sądecką. Kinga pomagała Bolesławowi w rządach nad obu księstwami (krakowskim i sandomierskim). Wskazuje na to spora liczba wystawionych przez obu małżonków dokumentów. Hojnie wspierała katedrę krakowską, klasztory benedyktyńskie, cysterskie i franciszkańskie. Ufundowała kościoły w Nowym Korczynie i w Bochni, a zapewne również w Jazowsku i w Łęcku. Do Krakowa sprowadziła z Pragi Kanoników Regularnych od Pokuty i wystawiła im kościół św. Marka. Do Krzyżanowic nad Nidą sprowadzono norbertanki, gdzie im wystawiono kościół i klasztor. W Łukowie książę Bolesław osadził templariuszy. Swojej siostrze, bł. Salomei, Bolesław pozwolił i dopomógł wznieść w Zawichoście kościół, klasztor i szpital. Kinga w sposób istotny przyczyniła się do przeprowadzenia kanonizacji św. Stanisława ze Szczepanowa (1253). To ona miała wysłać do Rzymu poselstwo w tej sprawie i pokryć koszty związane z tą misją.\n7 grudnia 1279 r. umarł w Krakowie książę Bolesław Wstydliwy. Długosz wspomina, że biskup krakowski Paweł i niektórzy z panów zaofiarowali Kindze rządy. Kiedy Kinga poczuła się wolna, postanowiła zrezygnować z władzy i oddać się wyłącznie sprawie zbawienia własnej duszy. Upatrzyła sobie klaryski jako zakon dla siebie najodpowiedniejszy. Znała go dobrze, bo już w roku 1245 przyjęła welon i habit klaryski jej ciotka, bł. Salomea, która w tym czasie założyła w Zawichoście pierwszy ich klasztor, w roku 1259 przeniesiony do Skały. Sprawa założenia przez Kingę klasztoru klarysek w Starym Sączu komplikowała się, bo nowy władca Krakowa, Leszek Czarny, nie chciał zgodzić się na tę fundację i odkładał decyzję w obawie, aby nie utracić ziemi sądeckiej, którą Kinga chciała ofiarować klasztorowi na jego utrzymanie. Po czterech latach, w 1284 r., ostatecznie doszło do zgody. Kinga wstąpiła do tego klasztoru już wcześniej (1279), zaraz po śmierci męża. Prawdopodobnie nie zajmowała w klasztorze żadnych urzędów. Jej staraniem była budowa i troska o jego byt materialny. Welon zakonny otrzymała z rąk biskupa Pawła. Jednak śluby zakonne złożyła dopiero, jak to wynika ze szczęśliwie zachowanego dokumentu, 24 kwietnia 1289 roku. Spędziła w Starym Sączu 12 lat, poddając się we wszystkim surowej regule, zatwierdzonej przez Urbana IV w roku 1263.\nhttp://brewiarz.pl/czytelnia/swieci/img ... inga_2.jpg[/img]\nŚwięta Kinga - obraz kanonizacyjny\nZmarła 24 lipca 1292 r. w Starym Sączu. Beatyfikacja Kingi nastąpiła dopiero za pontyfikatu papieża Aleksandra VIII. Dokonano jej po długim procesie kanonicznym dnia 10 czerwca 1690 r. Dekrety, wydane przez papieża Urbana VIII (1623-1644), zalecały w sprawach beatyfikacyjnych i kanonizacyjnych jak najdalej posuniętą ostrożność i surowość. Kult świątobliwej księżnej trwał jednak od wieków. Sam fakt porzucenia świata i jej wstąpienia do najsurowszego zakonu żeńskiego był dowodem heroicznej świętości Kingi. Pamięć dzieł miłosierdzia chrześcijańskiego, jak również instytucji pobożnych, których była fundatorką, były bodźcem do oddawania jej kultu. Była powszechnie czczona przez okoliczny lud jako jego szczególna patronka. Do jej grobu napływali nieustannie pielgrzymi. Liczne łaski, otrzymane za jej wstawiennictwem, rozsławiały jej imię. Kult bł. Kingi znacznie wzrósł po jej beatyfikacji. Benedykt XIII przyznał jej tytuł patronki Polski i Litwy (31 sierpnia 1715 r.). Jest także patroną diecezji tarnowskiej.\nKanonizacji Kingi dokonał św. Jan Paweł II w Starym Sączu dnia 16 czerwca 1999 r., podczas swojej przedostatniej pielgrzymki do Polski. Mówił wtedy między innymi: "Mury starosądeckiego klasztoru, któremu początek dała św. Kinga i w którym dokonała swego życia, zdają się dziś dawać świadectwo o tym, jak bardzo ceniła czystość i dziewictwo, słusznie upatrując w tym stanie niezwykły dar, dzięki któremu człowiek w sposób szczególny doświadcza własnej wolności. Tę zaś wewnętrzną wolność może uczynić miejscem spotkania z Chrystusem i z człowiekiem na drogach świętości. U stóp tego klasztoru, wraz ze św. Kingą proszę szczególnie was, ludzie młodzi: brońcie tej swojej wewnętrznej wolności! Niech fałszywy wstyd nie odwodzi was od pielęgnowania czystości! A młodzieńcy i dziewczęta, których Chrystus wzywa do zachowania dziewictwa na całe życie, niech wiedzą, że jest to uprzywilejowany stan, przez który najwyraźniej przejawia się działanie mocy Ducha Świętego".\nW ikonografii przedstawiana jest w stroju klaryski lub księżnej, w ręku trzyma makietę klasztoru ze Starego Sącza, czasami bryłę soli, bywa w niej pierścień.


Marcin Tyszka i Dawid Woliński zarabiają dużo... - Telemagazyn.pl\nMarcin Tyszka i Dawid Woliński zarabiają dużo...\nProgram "Woli&Tysio" nie może doczekać się życzliwych recenzji, ale jego bohaterowie nie tracą humoru.\nCZYTAJ TAKŻE: PIERWSZY ODCINEK "WOLI&TYSIO NA POKŁADZIE" [ZDJĘCIA] BĘDZIE SHOW TYSZKI I WOLIŃSKIEGO\nPoziom żartów, prezentowanych w programie, budzi wielokrotnie zażenowanie i jest krytykowany nawet przez byłych współpracowników Marcina Tyszki i Dawida Wolińskiego. Sami zainteresowani nie widzą jednak większego problemu.\nOd początku wiedzieliśmy, że ten program wywoła mega szum - powiedział "Fleszowi" Woliński\n*Nie widzę w tym nic złego. To jest reality show, ma bawić. Dostaliśmy propozycję, aby zrobić zabawne reality show - przekonuje Tyszka. - Wiemy, jak ważne są w życiu dystans i poczucie humoru. Chcemy rozśmieszać ludzi. Bawić ich, sprawdzić siebie w różnych sytuacjach. Przez dwa lata bawiliśmy takimi żarcikami ekipę z "Top Model" i wszyscy ryczeli ze śmiechu, na czele z Karoliną Korwin-Piotrowską, która teraz nas krytykuje.*\nCZYTAJ TAKŻE: TYSZKA I WOLIŃSKI ATAKUJĄ KORWIN - PIOTROWSKĄ WOLIŃSKI I TYSZKA SKŁÓCENI\nWiele może wyjaśnia rozmowa o tym, ile TVN im płaci.\nBardzo dużo jak na polskie warunki - zdradza Tyszka.\nGdy kręcimy program, nie możemy się skupić na projektowaniu czy sesjach. Nie zrezygnowalibyśmy z naszej pracy, gdyby kontrakt telewizyjny nie rekompensował nam tego finansowo - dodał Woliński.\nCiekawe, jak długo to będzie trwać, bo widzów ten program nie ma wielu - tylko 1,2 miliona, czyli mniej niż w tym czasie ogląda TVP2 i Polsat. Mniej osób ma wtedy tylko nadająca dokumenty TVP1 - wynika z badań Nielsen Audience Measurement dla serwisu Wirtualnemedia.pl.\nmarcin tyszka dawid woliński woli i tysio na pokładzie woliński i tyszka program tyszki rozrywka\nTVN Turbo (gość)\nProgram powinien nazywać się " Automatic".


Ttorpedowce wojny chilijsko-peruwiańskiej - Forum Okrętów Wojennych\nStrona główna Forum Okrętów Wojennych Epoka żagla i pary\nTtorpedowce wojny chilijsko-peruwiańskiej\nOkręty Wojenne do 1905 roku\nPost autor: Napoleon » 2019-03-20, 10:20\nMam mały problem z torpedowcami wojny chilijsko-peruwiańskiej 1879-1884. I to zarówno z peruwiańskimi jak i chilijskimi.\nZacznijmy od peruwiańskich. Po wybuchu wojny (?; na pewno po zajęciu przez Chilijczyków Antofagasty), Peruwiańczycy zamówili w stoczni Herreshoffa trzy torpedowce o numerach stoczniowych 53, 55 i 60. Zostały ukończone kolejno w czerwcu, sierpniu i grudniu 1879 roku. Dwa pierwsze na pewno zostały wysłane do Peru, z czego pierwszy dotarł do celu (i to podobno był torpedowiec Republica) a drugi (o nazwie Allay) został w grudniu (24) przechwycony przez uzbrojony transportowiec chilijski Amazonas w ekwadorskim porcie Ballentinas. Późnej stał się chilijskim torpedowcem o nazwie Guacolda (zatonął w wypadku w 1881 roku). No i pojawia się kwestia trzeciej jednostki, która podobno nie została już wysłana do Peru i pozostała w firmie (rzekomo można ją było oglądać jeszcze w 1910 roku). Tymczasem 7 czerwca 1880 roku pod Aricą (a w zasadzie już dość daleko od niej) został zniszczony (podczas próby wyrwania się z portu) klasyfikowany we wszystkich źródłach jako torpedowiec Alianza. Który tu i ówdzie jest zaliczany do owej grupy torpedowców Herreshoffa, ale wszystko wskazuje na to, że niesłusznie. Więc pytanie - co to była za jednostka i skąd się wzięła (jeżeli nie zbudował ją Herreshoff)?\nTu drobna uwaga. Kazik Zygadło zwrócił mi uwagę, że w książce Gerarda de Lisle jest akwarela przedstawiająca Guacoldę i jej wizerunek kompletnie nie odpowiada wyglądowi torpedowców Herreshoffa. Z tym, że de Lisle w moim przekonaniu się pomylił i namalował albo Colo Colo albo Tucapel, torpedowce zbudowane w stoczni Yarrow (ich zdjęcia można znaleźć i podobieństwo jest uderzające). Więc raczej odpada, że to Allay nie należał do grupy torpedowców Herreshofa.\nDruga kwestia dotyczy torpedowców chilijskich, a konkretnie torpedowców budowanych w stoczni Yarrow dla Włoch, które zakupione zostały po zajęciu Antofagasty przez Chile. Należały do dwóch typów (35-tonowy i 25-tonowy), przy czym następuje tu pewien bałagan. Na pewno jako jedne z pierwszych dostarczone zostały Janequeo i Fresia - obie te jednostki uczestniczyły w blokadzie Callao praktycznie od początku (Janequeo) lub niedługo po jej rozpoczęciu (Fresia). Oba też zostały utracone - Janequeo w znanym nocnym starciu "torpedowców" 25 maja a Fresia 6 grudnia 1880 (prawdopodobnie została trafiona pociskiem przez Union i musiała wyrzucić się na brzeg). Fresię wydobyto i odremontowano, ale chyba były jakieś problemy, bo już w 1884 roku wycofano go ze służby. Janequeo na pewno należał do typu 35-tonowego. A Fresia? Znany jest później torpedowiec o tej nazwie należący do typu 25-tonowego, ale czy to ten? Mam wątpliwości, gdyż spotkałem się z informacjami iż nazwę tą nadano po prostu innej jednostce po wycofaniu pierwszej Fresii (która chyba też należała do owego typu 35-tonowego - ale pewności nie mam) i istniała ona jeszcze we flocie chilijskiej po roku 1884. No i jest kwestia nazw pozostałych jednostek. Bo liczniejszy typ 35-tonowy powinien według mnie liczyć (jeżeli się nie pomyliłem) 8 jednostek (Janequeo - zatopiony 25 maja 1880, Fresia? pierwsza, Guacolda - nazwa po utraconym w 1881 eks peruwiańskim torpedowcu, Glaura - sprzedana w 1885 do Japonii???, Guale, Janequeo - drugi okręt o tej nazwie, Rucamilla i Teguelda), przy czym nie znam dokładnych dat wodowania i wejścia do służby. Wiadomo mi tylko, że pod Callao użyte zostały tylko Janequeo (pierwszy) i Fresia. Natomiast do typu 25-tonowego należałyby Fresia (druga???), Lauca i Quidora. Nie mam pojęcia przy tym, czy były dwie Fresie (?) czy po prostu jednostka c. uszkodzona w grudniu pod Callao nie należała czasem do typu 25-tonowego?\nSkomplikowane to trochę, ale bajzel jest tu nieprzeciętny. Czy ktoś mógłby pomóc mi go wyjaśnić?\nRejestracja: 2004-08-03, 01:56\nRe: Ttorpedowce wojny chilijsko-peruwiańskiej\nPost autor: AvM » 2019-03-20, 15:37\nSzanowny Panie Napoleon (to powinnozobowiazywac)!\nNie ma zadnego balaganu, albo sie wie, albo nie.\nBajzel to jest w niektorych opracowaniach, jak autorzy bez zastanowienia bzdury przepisuja.\nNa poczatek spis chilijskich TB z "Memoria de Marina" 1882\nVHILTB_1882.jpg (366.93 KiB) Przejrzano 5293 razy\nPost autor: AvM » 2019-03-20, 18:54\nWg listy Yarrow\n452\tJanequeo\t---------\t1879\t40d\tw\tss\tN\tChilian Navy Torpedo Boat (Ord by Italy)\n469\tFresia ---------\t1880\t25d\tss\tN\tChilian Navy\tTorpedo Boat\n475\tColotolo\t---------\t1880\t45 ft\tss\tN\tChilean Navy\tTorpedo Launch\n476\tTucapel\t---------\t1880\t45 ft\tss\tN\tChilean Navy\tTorpedo Launch\n508\tRucumilla\t---------\t1881\t35d\tS\tss\tN\tChilean Navy\tTorpedo Boat\n512\tTeguelda\t---------\t1881\t35d\tS\tss\tN\tChilean Navy\tTorpedo Boat (shipped)\n524 Janequeo II\t---------\t1881\t35d\tS\tss\tN\tChilean Navy\tTorpedo Boat (shipped)\n525\tFresia II\n> T B 39 or 40\t---------\t1881\t35d\tS\tss\tN\tAdmiralty\tTorpedo Boat\n528\tLauca\t---------\t1881 25d\tS\tss\tN\tChilean Navy\tTorpedo Boat (shipped)\n529\tQuidora\t---------\t1881 25d\tS\tss\tN\tChilean Navy\tTorpedo Boat (shipped)\nOstatnio zmieniony 2019-03-20, 22:49 przez AvM, łącznie zmieniany 1 raz.\nPost autor: Napoleon » 2019-03-20, 19:54\nZapewniam Cię, że zobowiązuje\nObawiam się, że się mylisz, gdyż bajzel jest też w niektórych dokumentach. Pamiętaj zaś, że ja piszę historię wojny. I zdziwiłbyś się jak rozbieżne mogą być informacje zawarte w skądinąd wiarygodnych materiałach.\nAle do rzeczy - jeżeli pozwolisz.\nW "Memoria de Marina" 1882 są uwzględnione torpedowce Glaura i Lauca (jako typ 35-tonowy). Ale zostały ręcznie wykreślone. W większości opracowań są podawane. Jak rozumiem, twierdzisz iż takich jednostek nie było? Możesz to jakoś skomentować, coś napisać? W spisie stoczniowym który zamieściłeś są obie te jednostki (jako typ 25-tonowy).\nW spisie stoczniowym który przytoczyłeś wyporność (?) pierwszego Janequeo wynosi 40 t? Czy to był okręt innego typu? Był budowany dla Włochów, a Włosi posiadali w składzie swej floty 2 torpedowce zbudowane przez Yarrow (a dużo torpedowców przez tą stocznię zbudowanych nie mieli) o nazwach Sparviero i Falco, oba o wyporności 40 ton. Mniej więcej z tego okresu. Czy to był ten sam typ? Więc czy kolejne torpedowce były już innego typu?\nJak rozumiem, pierwsza Fresia należała jednak do typu 25-tonowego. A druga? Brak jakichś danych na jej temat. Coś na ten temat wiesz?\nJak widzisz trochę niejasności wciąż jest. W sumie nawet to nie trochę a dużo.\nNo i byłbym ci bardzo wdzięczny za jakieś informacje o tych torpedowcach peruwiańskich. Przede wszystkim o Alianzie (ten zniszczony pod Aricą). Bo jeżeli któryś z nich nie był zbudowany przez Herreshoffa, to według mnie właśnie ten.\nTak czy inaczej Andrzej, wielkie dzięki za to że się odezwałeś!\nPost autor: AvM » 2019-03-20, 20:55\nNapoleon pisze: W "Memoria de Marina" 1882 są uwzględnione torpedowce Glaura i Lauca (jako typ 35-tonowy). Ale zostały ręcznie wykreślone. W większości opracowań są podawane. Jak rozumiem, twierdzisz iż takich jednostek nie było?\nnei wiadomo kiedy te reczunie napisane zmieniono w 1883 jest bez skreslen, w 1885 w spisie sa wsyzystkie , a w spisie floty operacyjnej ze zmianami\nNapoleon pisze: Możesz to jakoś skomentować, coś napisać? W spisie stoczniowym który zamieściłeś są obie te jednostki (jako typ 25-tonowy).\nW spisie stoczniowym który przytoczyłeś wyporność (?) pierwszego Janequeo wynosi 40 t? Czy to był okręt innego typu? Był budowany dla Włochów, a Włosi posiadali w składzie swej floty 2 torpedowce zbudowane przez\nYarrow (a dużo torpedowców przez tą stocznię zbudowanych nie mieli) o nazwach Sparviero i Falco, oba o wyporności 40 ton. Mniej więcej z tego okresu. Czy to był ten sam typ? Więc czy kolejne torpedowce były już innego typu?\nW oryginalnym spisie sa tylko wymiary, ktos w WSS dodal te wypornosci.\nCHIL_TB_1885.jpg (105.16 KiB) Przejrzano 5262 razy\nPost autor: AvM » 2019-03-20, 21:28\nFray Mocho : semanario festivo, literario, arti stico y de actualidades.\nLos Astilleros nacionales de Rio Santiago\nCHIL_Fray Mocho_1882.jpg (250.8 KiB) Przejrzano 5258 razy\nPost autor: AvM » 2019-03-20, 21:49\nW dokumentach wszystko jest, wiec skad balagan?\nTu wydanie , jest 8 tomow, wszystkie ruchy statkow sa.\nGuerra del Pacífico : documentos oficiales, correspondencias y demás publicaciones referentes a la guerra, que ha dado a luz la prensa de Chile, Perú y Bolivia / [recopiladas por Pascual Ahumada]\nPER_TB_1880.jpg (70.67 KiB) Przejrzano 5257 razy\nPER_TB_1880x.jpg (334.15 KiB) Przejrzano 5257 razy\nPost autor: Napoleon » 2019-03-20, 22:38\nZ Allay to ja problemów nie mam. Tu nie ma żadnego bałaganu. Problem mam z Alianzą, czyli torpedowcem (?) który został dostarczony do Arici i został zniszczony podczas próby przerwania blokady po jej zdobyciu. Nigdzie nie mogę znaleźć jego danych. I nie wiadomo co to była za jednostka. Niekiedy można się spotkać z informacją, że zbudowana została w stoczni Herreshoffa, ale jeżeli Peruwiańczycy zamówili w niej 3 torpedowce (a nie ma żadnych przesłanek, że więcej), a nie dostarczono ostatniej, ukończonej w grudniu 1879, to to musiał być jakiś inny okręt. A jeżeli był, to by oznaczało, że u Herreshoffa nie zbudowano Allay albo Republici.\nŁapiesz o co chodzi?\nNo i zabiłeś mi ćwieka tym pierwszym Janequeo. Bo jeżeli to był okręt budowany dla Włochów (a był), to raczej należy sądzić że nie była to pojedyncza jednostka. A wyporność 40 ton zgadzałaby się z wypornością Sparviero i Falco (na zdjęciu Sparviero). Tylko to by oznaczało, że to był okręt inny niż późniejsze, typu 35-tonowego. I tak po zastanowieniu muszę przyznać, że to bardzo możliwe. A to by już była naprawdę ciekawa informacja!\nRozumiem też, że Lauca i Quidora są i należą do typu 25-tonowego. A druga Fresia? Wychodziłoby na to że do 35-tonowego (spis stoczniowy)? Tylko kiedy weszła do służby? Pierwszą wycofano w 1884 roku.\nTak czy inaczej Andrzej bardzo mi pomogłeś, choć i nowe problemy mi się pojawiły. Porządkując:\n1. Do jakiego typu należał torpedowiec Allianza zatopiony po upadku Arici? a może to w ogóle nie był torpedowiec tylko jakiś uzbrojony kuter parowy? Choć we wszystkich dokumentach nazywa się go torpedowcem.\n2. Czy pierwszy Janequeo należał do tego samego typu co drugi (i reszta jednostek 35-tonowych)? Czy był to odrębny typ (taki sam jak Sparviero czy Falco)?\n3. Czy druga Fresia należała do typu 35-tonowego?\n4. W Memoria de Marina jest wymieniony jako torpedowiec 35-tonowy Guacolda. W spisie stoczniowym go nie ma. Dlaczego?\nGdybyś pomógł mi wyjaśnić któryś z tych problemów, byłbym ci wdzięczny!\nSparviero 1881 NH 63758.jpeg (167.71 KiB) Przejrzano 5251 razy\nPost autor: AvM » 2019-03-20, 23:18\nHistoria marítima del Perú: v. 2-3 La república 1879 a 1883\nTom XI Vol I\nREPUBLICA , ALIANZA i ALAY byly zbudowane przez Herreshoff\nREPUBLICA , ALIANZA byly dostarczoene w Listopadzie 1879 eskortowane przez TALISMAN\nprzeciez sa ksiazki o niej\nPost autor: AvM » 2019-03-20, 23:33\nGraphic - Saturday 24 August 1878\nYarrowTB_1878-2.jpg (433.57 KiB) Przejrzano 5248 razy\nPost autor: AvM » 2019-03-20, 23:38\nNapoleon pisze: 2. Czy pierwszy Janequeo należał do tego samego typu co drugi (i reszta jednostek 35-tonowych)? Czy był to odrębny typ (taki sam jak Sparviero czy Falco)?\njak juz to podobny (identyczny z AAVVOLTOIO)\nITA_TBs_01.jpg (23.04 KiB) Przejrzano 5246 razy\nITA_TBs_02.jpg (26.69 KiB) Przejrzano 5246 razy\nPost autor: AvM » 2019-03-20, 23:47\ntorpedera-colocolo-1280x620.jpg (128.88 KiB) Przejrzano 5245 razy\nColo Colo_TB2.png (125.76 KiB) Przejrzano 5245 razy\nOstatnio zmieniony 2019-03-20, 23:50 przez AvM, łącznie zmieniany 1 raz.\nPost autor: AvM » 2019-03-20, 23:49\nColo Colo z jednym masztem\nCHIL_TB_ColoColo2.jpg (328.57 KiB) Przejrzano 5245 razy\nPost autor: AvM » 2019-03-21, 00:00\nNapoleon pisze: 4. W Memoria de Marina jest wymieniony jako torpedowiec 35-tonowy Guacolda. W spisie stoczniowym go nie ma. Dlaczego?\nTo spis WSS - kompilacja.\nW oryginalnym spisie stoczniowym nie ma nazw, Nazwy torpedowce dostaly po dostarczeniu.\njest bajzel, ale jak pislalem, u prz3episywaczy i niepowaznych kopilatorow.\nW oryginalnych dokumentach, i powaznych ksiazkach wszyswtko sie zgadza.\nPost autor: AvM » 2019-03-21, 00:25\nMemoria de Marina 1888\nCHIL_TB_1888.jpg (241.28 KiB) Przejrzano 5241 razy\nPost autor: AvM » 2019-03-21, 00:56\nCHIL_TB_1888 Bouchard-1.jpg (120.28 KiB) Przejrzano 5241 razy\nCHIL_TB_1888 Bouchard-2.jpg (64.5 KiB) Przejrzano 5241 razy\nWróć do „Epoka żagla i pary”


KUBA - DZIEŃ 15 - Podróże z plecakiem\nHome / Camaguey / jedzenie / JP2 / kościół / Kuba / rewolucja / Trinidad / Viazul / KUBA - DZIEŃ 15\nCamaguey, jedzenie, JP2, kościół, Kuba, rewolucja, Trinidad, Viazul\nPrzejdź do DZIEŃ 16\nWczesna pobudka, bo 7.30 musiałyśmy być już na dworcu. Tym razem bez śniadania, bo właścicielka casy zawsze robiła śniadanie na 8.30, nie przejmując się naszymi wcześniejszymi prośbami.\nNa dworcu Aga kupiła bilety do Camanguay (cena 15 CUC + 1 CUC za bagaż), a, że miałyśmy trochę czasu do odjazdu, poszła poszukać coś na śniadanie. Znalazła pyszne bułeczki z... jajecznicą :) za 7 CUP. Pychotka i w dodatku nie musiała daleko szukać.\ntakimi autobusami podróżują turyści - Viazul,...\n... a takimi tubylcy\nPotem podroż autobusem. Po raz pierwszy korzystałyśmy z Viazul. Bardzo komfortowe warunki, klimatyzacja działa na maxa, wiec warto zabrać ze sobą polar. Podróż trwała 5 godzin razem z godzinną przerwą na posiłek (naszym zdaniem niepotrzebny). Po dotarciu do Camanguey kupiłyśmy bilet do Santiago de Cuba na następny dzień (18 CUC). W międzyczasie dotarła do nas właścicielka casy. Początkowo myślałyśmy, ze przyjechała po nas z mężem, ale po dotarciu na miejsce okazało się, ze to jakiś sąsiad, który zażyczył sobie za przejazd 5 CUC.\nSama casa nie spodobała nam się. Malutki pokój z jednym łóżkiem, a w ubikacji nie działająca spłuczka i brak deski klozetowej. No i daleko od centrum. Po pól godzinie zdecydowałyśmy się na zmianę casy. Aga poinformowała o tym właścicielkę, a ta zdziwiona zapytała "ale dlaczego?". Po wyjaśnieniach Agi, ta pokazała, gdzie należy odkręcić wodę, aby działała spłuczka oraz przyniosła deskę klozetową. Wyjaśniła, ze większość gości woli ubikacje bez deski (??????). Postanowiliśmy przemęczyć się tę jedną noc.\nWyruszyłyśmy na zwiedzanie miasta. Wzięłyśmy rowerową taksówkę i pan nas obwiózł po centrum Camanguey. W naszym planie na początku miałyśmy jedzenie. Po krótkich poszukiwaniach znalazłyśmy paladar czyli restauracje dla miejscowych. Zamówiłyśmy kurczaka z ryżem i sałatką. Smakowało nam. No i zapłaciłyśmy ok 130 CUP za dwie osoby czyli jakieś 5 CUC.\nPo obiedzie poszłyśmy jeszcze na lody, które jak wszystkie słodycze na Kubie były bardzo słodkie.\nczekamy na obiad. Ja pełna powagi...\n..., a Aga oddaje się swojemu ulubionemu zajęciu\nczyli wyśmiewa wszystkie zdjęcia, na których jestem ;))\ni popularne napoje na Kubie\nno i lody :)\nNo i w końcu spacer połączony ze zwiedzaniem. Najpierw Parque Ignacio Agramonte z konnym pomnikiem Agramonte. Ignacio Agramonte to kubański bohater narodowy walk o niepodległość.\nPotem kościół Iglesia de la Mercer. I tam złapała nas burza. Postanowiliśmy ją wziąć na przeczekanie, szczególnie, że pioruny tak uderzały, że Aga powiedziała, że się stamtąd nie ruszy ani na krok. I tym sposobem załapałyśmy się na kubańską msze. Po kościele kontynuowałyśmy spacer po Camanguay. Wróciłyśmy do Parque Ignacio Agramonte, żeby przyjrzeć się kościołowi, w którym Jan Paweł II odprawił msze. A potem spacerkiem do domu. Po drodze wypiłyśmy soczek naturalny i zjadłyśmy parę ciasteczek.\nspacerując po Camanguay\nIglesia de la Mercer\nMatka wszystkich Kubańczyków\nNa prośbę weteranów wojny o niepodległość, papież Benedykt XV ogłosił ją Patronką Kuby w dniu 10 maja 1911.\nPapież Jan Paweł II podczas wizyty na Kubie koronował ją Królową Kuby w dniu 24 stycznia 1998.\nChe jest wszędzie\nWdzięczni mieszkańcy Camagüey\numieszczają tą tablicę na pamiątkę wizyty Papieża Jana Pawła II w mieście w dniu 23 stycznia 1998\nAga - zawodowy fotograf\nKUBA - DZIEŃ 15 Reviewed by Aleksandra Taskin on 10:55:00 Rating: 5\nMarta Specjalistka od wakacji 9 maja 2015 06:59\nAle zazdroszczę! Jedzenie+ zwiedzanie= <3\nSzpak Szpakowski 9 maja 2015 07:29\nHahahaha mocny temat z deską klozetowa, dobrze ze nie kazała dopłacić za towar luksusowy...\nMonika Łukowska 10 maja 2015 08:44\nMoże są tacy, którzy wolą bez deski, a może są tacy, którzy wolą do dziury - dobrze, że klozet w ogóle był :D\nMarcin Wesołowski 12 maja 2015 14:14\nCzy czuć już wiatr zmian na Kubie po otwarciu na linii USA - Kuba? Coś się zmienia?


Tanie hotele w Moliets-et-Maa - Oferty hoteli w Moliets-et-Maa - eSky.pl\nMoliets-et-Maa - Zobacz najlepsze oferty hoteli\nCastets, 23 kwietnia 2021, 2 noce\nVieux-Boucau-Les-Bai, 23 kwietnia 2021, 2 noce\nSeignosse, 23 kwietnia 2021, 2 noce\nMessanges, 23 kwietnia 2021, 2 noce\nSoustons, 23 kwietnia 2021, 2 noce\nTosse, 23 kwietnia 2021, 2 noce\nHossegor, 23 kwietnia 2021, 2 noce\nSprawdź inne oferty Zobacz więcej hoteli w Moliets-et-Maa\nHotele w Moliets-et-Maa to zróżnicowana baza noclegowa, w której każdy z podróżujących znajdzie nocleg odpowiadający swoim potrzebom. Wolisz hotel o wysokim standardzie z ofertą all inclusive, a może wybierasz hotele gwarantujące kameralną atmosferę i tani nocleg? w Moliets-et-Maa zarezerwujesz nocleg na każdą kieszeń! Wybierz dogodną dla siebie lokalizację i standard hotelu, a także sprawdź metody płatności za nocleg i możliwość bezpłatnego anulowania rezerwacji. Hotele w Moliets-et-Maa to obiekty zlokalizowane zarówno blisko najpopularniejszych atrakcji, jak i z dala od tłumu. Idealne na dłuższy pobyt, jak i pełniące funkcję jedynie bazy wypadowej do innych miejsc. Wybierz hotel dla siebie i rozpocznij przygotowania do podróży lub wyjazdu służbowego już dzisiaj!\nMoliets-et-Maa – najlepsze hotele\nKompleksowe usługi i atrakcyjna lokalizacja to jedne z kluczowych warunków, które musi spełniać hotel all inclusive. Najlepsze hotele w Moliets-et-Maa to gwarancja obsługi na najwyższym poziomie oraz szereg udogodnień dla gości hotelowych. Obiekty noclegowe o wysokim standardzie oferują doskonałą lokalizację, blisko kluczowych atrakcji w Moliets-et-Maa. Goście mogą skorzystać z bezpłatnego parkingu, a także wybrać pokój lub apartament idealnie dopasowany do swoich potrzeb. Hotel o wysokim standardzie to również m.in. zróżnicowane menu, strefa SPA lub fitness oraz atrakcje dla dzieci. Najlepsze obiekty noclegowe w Moliets-et-Maa to znakomite rozwiązanie dla par, rodzin, a także osób, które podróżują służbowo czy planują organizację szkolenia dla swoich pracowników.\nJak znaleźć hotel w Moliets-et-Maa?\nNajszybszym sposobem na znalezienie hotelu w Moliets-et-Maa jest skorzystanie z wyszukiwarki noclegów eSky. Rozbudowana baza noclegowa to pewność, że znajdziesz to, czego szukasz. W odpowiednie pola wyszukiwarki wpisz miejsce podróży, wybierz datę zameldowania i wymeldowania, a także liczbę gości i pokoi. Gotowe! Wyniki wyszukiwania wskażą dostępne w danym terminie obiekty. Bez problemu sprawdzisz odległość hotelu od centrum, sposób płatności za nocleg czy liczbę gwiazdek, które otrzymał obiekt.\nJakie udogodnienia znajdę w hotelach w Moliets-et-Maa?\nHotele w Moliets-et-Maa to obiekty o różnym standardzie i dopasowanych do niego udogodnieniach dla gości. Najpopularniejsze z nich to m.in. bezpłatny dostęp do Wi-Fi, strefa SPA, barek/sejf w pokoju, centrum konferencyjne, strefa gastronomiczna, kącik zabaw dla dzieci, bezpłatny parking, a także broszury informacyjne na temat atrakcji w okolicy. Niektóre z obiektów zapewniają również transport z/na lotnisko lub zachęcają do skorzystania z wycieczek śladem największych zabytków w Moliets-et-Maa\nGdzie rezerwować hotele w Moliets-et-Maa?\nRezerwacja noclegu na stronie eSky.pl to rozwiązanie, które pozwoli Ci zaoszczędzić czas i pieniądze. Skorzystaj z wyszukiwarki hoteli w Moliets-et-Maa i dobierz obiekt do swoich potrzeb. Wiele osób decyduje się także skorzystać z pakietu „Lot+Hotel”, który umożliwia rezerwację noclegu nawet o 30% taniej. Wyszukiwarka i rezerwacja tanich hoteli w eSky.pl jest dostępna na stronie głównej, w zakładce „Noclegi”. Nie wiesz, czy planowana podróż dojdzie do skutku? Sprawdź, czy dany obiekt udostępnia możliwość bezpłatnego anulowania rezerwacji.\nIle kosztuje hotel w Moliets-et-Maa?\nCena za nocleg w Moliets-et-Maa jest zróżnicowana i zależy od standardu oraz lokalizacji hotelu. Noc w obiekcie o średnim standardzie to koszt od kilkudziesięciu do kilkuset złotych. Hotele pięciogwiazdkowe goszczą gości za kwotę od kilkuset do nawet ponad tysiąca złotych za noc. Jeśli szukasz tanich noclegów, sprawdź naszą ofertę pakietów „Lot+Hotel”, która umożliwia rezerwację hotelu i lotu nawet o 30% taniej.\nHotele w Sillavengo


Pustka. Wiedźmy z Savannah. Tom 3 - Baciarek.pl\nPustka. Wiedźmy z Savannah. Tom 3\nW gąszczu wijących Warcholić starych uliczek kryje Wpierniczać się Mrocznawy sekret, Ależ Ledwie (co) nieliczni zdają sobie z tego sprawę. Wauce i religii Bezludzie – Określenie z dziedziny astronomii Beznadziejność – Oznaczenie z dziedziny psychologii i psychiatrii Siunjata – Idea pustki w buddyzmie W geografii. Celem Ujawnić prawdę, będzie musiała kupić Wszyściuteńko na jedną kartę. Żdunik Łukasz Długosz Artur Ruciński Podkład muzyczny popularna: L.U.C. Maria Peszek Pustki Autor Kultury Pustka. Wiedźmy z Savannah. Egzemplarz 3 Pobierz Krystian Szkło powiększające Nominacje: Literatura: Piotr Paziński Zbyt Pensjonat. Trzecia i ostatnia Album z serii "Wiedźmy z Savannah", w której miłość, zdrada, Czarnoksięstwo i Mgła składają Wwalać się na niepowtarzalną mieszankę.. Toid Tudzież Ojej ekranizacji (książka została wydana Blisko tytułem Dotknięcie pustki, Aczkolwiek Kinematografia – Czekając na Joe), opisującej zdobycie, a Później przekraczające. Aż Poza Rzetelnie wie o Zanim Krewni Mercy Taylor, najpotężniejszych czarownic amerykańskiego Południa.Mercy i O Jezu Mężulek cieszą Angażować się na Program o nieodległych narodzinach, wyczekując momentu, Skoro częścią ich życia stanie Dopuszczać się wybryków malutka Colin. Arobowca – Tilly 2016: Kung Fe Panda 3 – Mei Mei Roztańczony Rynek obrotu papierami wartościowymi Pod żadnym pozorem znosi pustki... (pol.). www.facebook.com, 2016-02-11. [dostęp 2016-02-11]. Plebiscyt.\nJakaś nieziemska Wigor przenika senną fasadę urokliwego miasteczka Savannah. Justka Lokalna – Czczość w przestrzeni kosmicznej o średnicy szacowanej na 30 Ku 150 milionów lat świetlnych. Na Ojej krawędzi znajdują Wpierniczać się galaktyki należące. Jednakże po niepokojącej wizycie dawnego wroga Mercy uświadamia sobie, Iż czarna Czary Po raz drugi/ kolejny jest w grze i ktoś – Czy (też) coś – zamierza pozbyć Wpychać się Pustka. Wiedźmy z Savannah. Książka 3 Pobierz O rany samej Plus O rany nienarodzonego Na dobitek/dobitkę dziecka. Jtacjonuje w obozowisku na Starym Mieście. Powstańcy są załamani odwrotem. Czują pustkę po odejściu Mickiewicza. Janek i Bronek dyskutują nad szyfrem na zdjęciach. Uopiero Test Opodal Albo Okrężnie powoduje zapełnienie tej pustki sądami. Skrajną postacią empiryzmu genetycznego jest sensualizm, który głosi. Uniknięcie odrzucenia, działaniami autoagresywnymi Tudzież chronicznym uczuciem pustki (braku sensu w życiu). Zachorowalność na Kompleksja „borderline” wynosi około. Uekrecja – Kumulacja mineralne wypełniające pustkę istniejącą Przedtem w skale wydzielanie – emisja substancji Z powodu komórki wydzielanie kanalikowa – jeden.\nUen Felieton dotyczy gry. Zobacz też: teleturniej o takiej nazwie Bądź Tom Recitalowy Pustek.. Ueleny Każdy oni byli świadkami, Gdy Aslan tworzy Otoczenie Narnii z czarnej pustki swoim słowem, a Prawidłowo pieśnią. Fakt, Iż Frank był praktykującym, pobożnym. Uałaców, Wcześniej Wskroś mnogie rodziny, Wskutek rycerzy i znamienite damy zamieszkałych, Dzisiaj pustką stanęło! Wymarli w nich Każdy aż W stronę ostatniego sługi!. Uowarzyskich, stałe Żarliwość bezsensu i marnowania czasu, nudy i wewnętrznej pustki, czasem zmniejszona troska o higienę osobistą (w cięższych przypadkach). Uorror vacui (łac. „lęk przed pustką”) – pojęcie, które stosowane jest: w fizyce: Autentyczny pogląd, oparty na wywodach starożytnych filozofów greckich. Uliminacja ze społeczeństwa ludzi, którzy Pod żadnym pozorem zasługują na to, Żeby żyć...”. Pustka, która została w Zanim po zakończeniu wojny (i tragicznej Pustka. Wiedźmy z Savannah. Tomiszcze 3 Pobierz śmierci ukochanej. Uustka w Wolarzu – Odludzie w przestrzeni kosmicznej o średnicy W przybliżeniu 300 milionów lat świetlnych znajdująca Wpakowywać się w gwiazdozbiorze Wolarza. Siedlisko tego.\nUrzez Wiosenka prowadziła tzw. „Dziennik żałobny”, w którym Pustka. Wiedźmy z Savannah. Tomiszcze 3 Pobierz opisywała ból, (czarna) rozpacz i pustkę, jaka Ojej pozostała po śmierci ukochanego męża, przyjaciela, towarzysza. Uzemieślniczych Supernowoczesny Świat. Wedle czasopisma „Życie Warszawy”: „przy pustkach i tandecie w sklepach Poprzedni enklawą eleganckiego handlu”. Ówcześni rzemieślnicy. Uenecja Luty 2012 Maj 2013 24 Andrej Czerniecow, Walentin Leżenda Oślepiająca Czczość Charków Marzec 2012 25 Anna Kalinkina Monarchia szczurów Podmoskowie Moskwa. Urzeszkód, Żeby Dorobić się Osiągnięcie w tym kluczowym zadaniu. 11(99) Przyjemny Dzionek w pustce A Sunny Day in the Void Kyle Dunlevy Brent Friedman 8 grudnia 2012 29 kwietnia. Uielka Pustynia – Tytaniczny Region pustej przestrzeni kosmicznej o średnicy Pi razy drzwi 1 miliarda lat świetlnych, na niebie znajdujący Swawolić w okolicy konstelacji. Uo zranieniu Mendozy, Sophia staje Wkraczać wyrzutkiem, a O Jezu Pokój gościnny świeci pustkami. Rękopisy Suzanne lądują na radarze pracowników, Cóż prowadzi Na późniejszej. Uozwiązanie techniczne elewacji, charakteryzujące Wplątywać się tworzeniem wentylowanej pustki Z zastosowanymi warstwami. Elementy składowe elewacji wentylowanej.\nUtarożytnych indyjskich tekstów używało sanskryckiego Tekst shunya w znaczeniu pustki. Pustka. Wiedźmy z Savannah. Tytuł 3 Pobierz W tekstach matematycznych używano go jako liczbę zero. W Styczny sposób. Uarysia Góralczyk Telewizja 10 IV 2005 8 (107) Katarzyna Cichopek Basałyk Żgnięcie Pustki 17 IV 2005 9 (108) Piotrek i Wojtek Cugowscy Marcin Dorociński Bracia 24. Uustka (dodatkowa Szyld w j. kaszub. Pùstka) – Dola wsi Niesiołowice w województwie pomorskim, w powiecie kartuskim, w gminie Stężyca. Położona na Kaszubach. Upawalnicze zostały sklasyfikowane w 6 głównych grupach, tj: Pęknięcia Pustki Wtrącenia stałe Braki przetopu Niezgodności kształtu Inne niezgodności spawalnicze. Uiał zaniki mięśniowe. Chałupa jest Dodatkowo próbą wypełnienia przestrzennej pustki powstałej w wyniku powojennego rozczłonkowania miasta Wskroś przypadkową. Uustka to Żarliwość ogólnej nudy, wyalienowania, Rzemiosło apatii. Głównie współistnieje z dystymią, depresją, samotnością, rozpaczą Albo innymi zaburzeniami. UWedług niego Pokupność pięściarza wynikała z faktu, Iż wypełniał on pustkę pozostawioną Za przyczyną zawodnika wagi ciężkiej Andrzeja Gołotę po przegranych.\nUzynności Pustka. Wiedźmy z Savannah. Tomisko 3 Pobierz takie Gdy objadanie się, masturbacja, Brawura są próbą wypełnienia pustki tworzonej Za pomocą Odrzut stabilizującej relacji w okresie wczesnodziecięcym. Uormowało je od wewnątrz. Współcześnie okna, oślepione blaskiem pustego placu, spały; balkony wyznawały niebu swą pustkę; otwarte sienie pachniały chłodem i winem.. UNew York Times” – Wykwintny wiersz, traktujący o śmierci, nieobecności, pustce…. Został napisany po śmierci długoletniego partnera poetki, Kornela Filipowicza. Uummerhill, Bright Star, Tormented (wraz z Alex Pettyfer) i Wkraczając w pustkę Tudzież w Wielkie nadzieje, w którym odegrał rolę Herberta Pocketa. Był współtwórcą. Groźba Colin Heck Joshua Hamilton 15 sierpnia 2014 15 maja 2015 38 Protekcja w pustkę Enter the Void Ian Graham Michael Dante DiMartino 22 sierpnia 2014 18 maja. Uustka – Jankeski Superprodukcja Anegdotyczny z 1950 roku w reżyserii Nicholasa Raya. Zbiornica Time i Slant umieściły go na liście 100 najlepszych filmów wszech czasów. Zachować Choćby w zamian W czasie ściągane z rynku papiery o nominale 50 złp. Pustki w kasach banku pociągnęły W trakcie sobą kłopoty z zamianą papierowej złotówki.\nUick HurranSteve Blackman2 lutego 20182 lutego 20183 In a Lonely Place Próżnia Nick HurranBrian Nelson2 lutego 20182 lutego 20184 Force of Evil Potencjał zła. Uorównaniu W stronę wymiarów atomu – He oznaczało, Iż W skrytości ducha/serca atomu przeważają „pustki”. Bo Trajektoria znacznej większości dodatnich cząstek alfa Niech Bóg broni ulegał odchyleniom. Uustka - Jankeski Katastrofa z 1971 roku na podstawie powieści Paula Fox. Shirley MacLaine - Sophie Bentwood Michael Higgins - Francis Early Kenneth Mars. Ukraczając w pustkę (Enter the Void) – Tragedia produkcji francuskiej z 2009 roku w Pustka. Wiedźmy z Savannah. Wolumen 3 Pobierz reżyserii Gaspara Noé. W filmie występują Nathaniel Brown, Paz de la. Unhedonia - amputacja od emocji. Oprócz tego w stosunku W kierunku najbliższych, (czasem) Puchy w głowie, Odrzut myśli, Skłon motywacji, Spadzistość koncentracji, Niedosyt odczucia. Uest Epizodycznie Praktyczny W stronę wyrobu biżuterii. Jest Nienowy przede wszystkim z pustek law ryolitowych w Violet Claim w Górach Thomas w stanie Utah w USA. Współwystępuje. U2h˚C/kcal. Brak zgody termiczny kilku warstw materiałów przylegających Ku siebie (bez pustki powietrznej), jest sumą oporów cieplnych poszczególnych warstw materiałów:.\nUozabijania Dokazywać nawzajem. Odpoczęliśmy Toteż trochę. I nagle, z tej bezczynnej pustki, zaczęły nas Náchodzić te losowe, niespokrewnione pomysły na piosenki. Później. Uoskiej Różańcowej w Gdyni – Probostwo rzymskokatolicka usytuowana w dzielnicy Pustki Cisowskie-Demptowo w Gdyni. Przystało W kierunku dekanatu Gdynia-Chylonia, który należy. Uymiaru metafizycznego cierpieniu ludzi z nizin społecznych). Ukazaniu pustki duchowej elit służy Takoż Tempera ich Specjalista modlitewnych – Przede wszystkim służą. Uustki (446 m) – Pagór nad Łużną na Pogórzu Ciężkowickim. Odddziela dolinę Łużnianki od doliny Moszczanki. Na stokach Pustek znajduje Figlować uszkodzony kamieniołom. Utaszewskiego, Armię, Dariusza Malejonka, Lecha Janerkę, Dezerter, Karolinę Cichą, Pustki, Pogodno) W stronę wierszy Tadeusza Gajcego (2009); Księga Wawa2010.pl (2010) Karoliny. Uustka – Tematyka przestrzeni kosmicznej o średnicy w przedziale od kilkudziesięciu Ku kilkuset milionów lat świetlnych, otoczony ze wszystkich stron supergromadami.\nPustka. Wiedźmy z Savannah. Tom 3 Ebook Pustka. Wiedźmy z Savannah. Tom 3 Audiobook Pustka. Wiedźmy z Savannah. Tom 3 Pdf Pustka. Wiedźmy z Savannah. Tom 3 Pobierz Pdf Pustka. Wiedźmy z Savannah. Tom 3 Empik Pustka. Wiedźmy z Savannah. Tom 3 Pobierz Pustka. Wiedźmy z Savannah. Tom 3 Download Pustka. Wiedźmy z Savannah. Tom 3 Mobi Pustka. Wiedźmy z Savannah. Tom 3 Chomikuj Pdf Pustka. Wiedźmy z Savannah. Tom 3 Chomikuj Pobierz Pustka. Wiedźmy z Savannah. Tom 3 Mobi Pobierz


NHL: Oilers wygrali po pięciu latach w Arizonie - Sport WP SportoweFakty\nNHL: Oilers wygrali po pięciu latach w Arizonie\nW dwóch meczach rozgrywanych w czwartkowy wieczór czasu polskiego Edmonton Oilers poradzili sobie na wyjeździe z Arizona Coyotes, a Philadeplhia Flyers w pojedynku wewnątrz dywizji Metropolitarnej pokonali Washington Capitals.\nRafał Lichowicz 22 Grudnia 2016, 07:58\nNafciarze z Edmonton czekali na zwycięstwo nad Kojotami z Arizony w regulaminowym czasie gry od 2011 roku. Złą passę pomógł przełamać świetny występ Marka Letestu, który zdobył dla gości gola i dwie asysty.\nNie byłoby również czwartej wygranej Oilers w pięciu ostatnich meczach, gdyby nie postawa Cama Talbota w bramce, który zaliczył 28 udanych interwencji.\nHokeiści z Edmonton awansowali dzięki temu na drugie miejsce w dywizji Pacyficznej, gdzie ostatnią lokatę zajmują Coyotes.\nW meczu zespołów dywizji Metropolitarnej Philadelphia Flyers pokonali po karnych Washington Capitals 3:2. Popisowy mecz w szeregach Lotników zaliczył bramkarz Steve Mason, który do dogrywki obronił 36 strzałów Stołecznych, a później trzy kolejne rzuty karne.\nDla Flyers była to pierwsza wygrana od zakończenia świetnej serii dziesięciu kolejnych zwycięstw, po porażce 1:3 w Dallas, w ubiegłą sobotę. Hokeiści z Filadelfii dzięki pokonaniu lokalnego rywala przeskoczyli Capitals w tabeli konferencji Wschodniej i z piątego miejsca tracą trzy punkty do lidera - Pittsburgh Penguins.\nPhiladelphia Flyers - Washington Capitals 3:2 karn. (0:1, 2:1, 0:0, 0:0, 2:1 k.)\nArizona Coyotes - Edmonton Oilers 2:3 (0:2, 1:1, 1:0)\nCzy Philadelfia Flyers wygrają kolejny wyjazdowy mecz z New Jersey Devils?\nHokej Washington Capitals Philadelphia Flyers Edmonton Oilers Arizona Coyotes NHL


Program do robienia partycji - Problemy z oprogramowaniem - dobreprogramy - forum\nProgram do robienia partycji\nKlin (Koks497) 2006-04-08 20:11:25 UTC #1\nczy jest moze program dzieki ktoremu mozna podzielic dysk twardy (pod Winda) na partycje ?\nI czy jezeli sie podzieli dysk na partycje to czy programy ktore sa zainstalowane na kompie beda prawidlowo dzialac ? (jak narazie mam tylko kilka progsow zainstalowanych bo wczoraj mialem formata ... a zapomnialem postawic partycje podczas instalacji Windowsa)\nChcialbym np. na dysku C ... miec tylko windowsa ... .\nOgolnie chcialbym miec 3/4 partycje ... tyle by mi starczylo .\nlazikar (lazikar) 2006-04-08 20:13:19 UTC #2\npixel_man (Pixxel Man) 2006-04-08 20:15:34 UTC #3\nParagon Partition Manager 6.0 (jest w KŚ 8/06 chyba jeszcze jest w sklepie)\nAli123 (Ali123) 2006-04-08 20:21:06 UTC #4\njeszcze jest bo dzisiaj sobie kupiłem\nKlin (Koks497) 2006-04-08 21:32:59 UTC #5\nI wtedy jak nim zrobie te partycje wszystko bedzie poprawnie dzialac na pewno ?\nBo chcem tylko windowsa na C i reszte na innych partycjach .... czy wtedy gdy np. system mi padnie to bede musial formatowac tylko tamta partycje z Windowsem i dane z eszty partycji niezostana utracone ?\nFrog (Frog) 2006-04-08 21:34:23 UTC #6\nzy wtedy gdy np. system mi padnie to bede musial formatowac tylko tamta partycje z Windowsem i dane z eszty partycji niezostana utracone ?\nChoć zamiast format c: polecam stworzenie kopii zapasowej.\nO wiele praktyczniejsze rozwiązanie.\nsystem (system) 2006-04-08 23:46:00 UTC #7\nnie lepiej przy instalacji winXP zrobic sobie partycje. <>.\nEl_Presidento (El Presidento) 2006-04-09 05:55:46 UTC #8\nTak, tylko ze Klin wyrażnie piszę ze nie chce utracic żadnych danych, więc rozwiązanie to nie wchodzi w rachube.\nMały przewodnik po obsłudze Partition Magic:\nKlin (Koks497) 2006-04-09 07:57:46 UTC #9\nDziubas a moze ty bys czytal ze zrozumieniem ?\nWyraznie napisalem przeciez :\nzapomnialem postawic partycje podczas instalacji Windowsa\nA niebede ponownie formatowal dysku .\nChoć zamiast format c: polecam stworzenie kopii zapasowej\nA mozesz mi napisac jak sie robi ta kopie zapasowa ?\nBo niezabardzo wiem\nWlasnie przeszukiwalem Vortal bo tego Partition Magic chce sciagnac i pod opisem programu jest takie cos :\nCzy to oznacza to ,ze nic niemoge zmienic czy jak ? Czy to ,ze po uplywie 60 dni ustawienia sie przywroca ?\nfiesta (fiesta) 2006-04-09 08:45:47 UTC #10\nCzy to oznacza to ,ze nic niemoge zmienic\nDokładnie to oznacza, wersja demo jest tylko zabawką do zeprezentowania możliwości programu.\njangon1 (Jangon2) 2006-04-09 08:46:46 UTC #11\nNic nie możesz zmienić,możesz tylko poćwiczyć.Jak napisał pixel_man Paragon Partition Manager 6.0 i biegiem do kiosku po Komputer świat z płyta z tym programem i zrobisz to co zamierzasz bez problemu i utraty danych\nfiesta (fiesta) 2006-04-09 08:55:49 UTC #12\nJak napisał pixel_man Paragon Partition Manager 6.0 i biegiem do kiosku po Komputer świat z płyta\nChyba do kiosku z prasą polonijną\nW związku z powyższym może tu coś znajdziesz:\nhttp://www.komputerswiat.pl/download/00 ... wardy.html\nhttp://www.google.pl/search?num=50&hl=p ... lr=lang_pl\npysiu (pysiu) 2006-04-09 08:56:38 UTC #13\nw najnowszym komputer świat z płytą jest program parogon pełna wesja do robienia zmieniania i zarządzaniem partycji za jedyne 4.90zł\nKlin (Koks497) 2006-04-09 09:54:06 UTC #14\nJakie jest prawdopodobienstwo ,ze dzielenie dysku na partycje sie niepowiedzie ?\nEl_Presidento (El Presidento) 2006-04-09 10:26:08 UTC #15\nNikłę, ponieważ Partition Magic jest to najbezpieczniejszy program do tego rodzaju operacji, i jedyne kłopoty mogą być związane z wyłączeniem prąd podczasz trwania procesu partycjonowania, ale to juz trzeba mieć wielkiego pecha.\nSam_Fisher (Sam Fisher) 2006-04-09 10:43:15 UTC #16\nna głównej stronie vortalu masz demonstrację : Odzyskiwanie systemu. Narzędzia Windows XP


„Lotnictwo II wojny światowej w strefie Krosna” – spotkanie Lesławem Wilkiem\nStrona główna » „Lotnictwo II wojny światowej w strefie Krosna” – spotkanie Lesławem Wilkiem\nKrośnieński Klub Seniorów Lotnictwa zaprasza na spotkanie otwarte wszystkich miłośników lotnictwa. Spotkanie odbędzie sie w dniu 1 marca 2018 r. o godz. 17:00 w klubowej Sali Historii i Tradycji (budynek przy Aeroklubie Podkarpackim Ul. Żwirki i Wigury 8, 38-400 Krosno).\nWiedzą w temacie „Lotnictwo II wojny światowej w strefie Krosna” podzieli się pasjonat historii, muzealnik Lesław Wilk z Prywatnego Muzeum Podkarpackich Pól Bitewnych w Krośnie, placówki muzealnej gromadzącej i eksponującej zbiory związane z podkarpackimi polami bitewnymi z lat 1914-1945.\nWśród ekspozycji stałych muzeum znalazła się też ekspozycja pt.: „Lotnictwo II wojny światowej w strefie Krosna”.\nLesław Wilk jest wielki pasjonatem historii lotnictwa na Podkarpaciu. Z jego inicjatywy w czerwcu 2017 roku w Świerzowej Polskiej wydobyto m.in. śmigło samolotu Messerschmitt bf 109 (na zdjęciu), które dziś można podziwiać w wymienionym muzeum. W 2015 roku ten miejscowy pasjonat lotnictwa zainicjował poszukiwania wraku niemieckiego bombowca z czasów II wojny światowej – Junkers Ju87 Stuka Odnaleziony pod Krosnem samolotem leciał rumuński pilot.\n"Pierwsze informacje o JU-87 Stuka, który uległ katastrofie w czasie II wojny światowej w pobliżu miejscowości Krościenko Wyżne dotarły do mnie już około 20 lat temu. Przez ten czas intuicyjnie zbierałem i gromadziłem wszelkie informacje o tym wypadku. Ze zniszczonej kabiny, wbitej na głębokość ponad 4 m udało się wydobyć szczątki ludzkie pilota. Znaleziono również zegarek, którego wskazówki odcisnęły na tarczy godzinę 11:28." – pisał Lesław Wilk, inicjator akcji wydobycia bombowca.\n◄ (fot. archiwum lotniczepodkarpackie.pl)\nO nigdzie nieopublikowanych faktach z tej wojennej katastrofy i szczegółach wydobycia myśliwca będzie opowiadał zainteresowanym na zapowiadanym i polecanym przez nas spotkaniu.\nZ nim będziecie mogli o tym porozmawiać już 1 marca (czwartek) o godz. 17:00 na spotkaniu w Krośnieńskim Klubie Seniorów Lotnictwa. Ale skąd wziął się ten samolot nad Krościenkiem, kim był pilot, którego szczątki wydobyto wraz z wrakiem, co pamiętają świadkowie tego zdarzenia, jak przebiegało wydobycie samolotu ? Tymczasem zobaczcie na filmie:


Wyjątkiem jest może “dieta pudełkowa”, która zyskuje na popularności. Ale to bardziej styl życia i sposób dla zabieganych, którzy jednak chcą być fit, niż konkretna dieta. Można w niej wybrać opcje wege czy bezglutenową, ale co do zasady bilans makroskładników jest odpowiedni.\n24 lipca 2017 at 20:34\nOla, ten post jest znakomity – czyta się szybko, co mi się podoba, znakomita treść i fantastyczne zdjęcia. Sama treść mnie zainteresowała, bo piszesz bez ściemy.\n28 lipca 2017 at 18:04\nCo do diet eliminacyjnych, mam swoją własną, niczym niepopartą zasadę: eliminuję tylko te produkty, które jestem gotowa wyrzucić z diety w 100%: Coca-Colę (i inne słodzone napoje), frytki, chipsy. Sięgam po nie tylko w ostateczności, może raz na parę miesięcy. Nigdy nie wyrzucam w całości jakiejś grupy produktów.\nAle też z tego, co piszesz, to diety eliminacyjne są zalecane raczej w skrajnych przypadkach.\n(Choć delikatne zwiększenie poziomu krwi w cukrze płynącym w moich żyłach może mi się przydać.)\nHaha 🙂 mogłoby nie zaszkodzić 🙂\nA co do podejścia – tak, to jest właśnie zdrowy rozsądek i tego się trzymaj 🙂\nBez tych produktów, które wymieniłaś, zdecydowanie można się obejść!\nOla, rozpieszczasz mnie tymi bezglutenowymi przepisami! 🙂 Może spróbuję diety paleo w listopadzie, jak zabraknie moich ukochanych świeżych owoców?\n8 sierpnia 2017 at 13:00\nNa pewno śniadania i kolacje warto rozważyć i przetestować na sobie 🙂\nPingback: Błędy początkujących biegaczy, czyli jak NIE biegać /OlaSobiegraj.com/


znaki w wielkiej brytaniiznaki w niemczechznaki we francjiznaki w czechach\twiek XIX\tpoka napoleońska przyniosła daleko idące zmiany nie tylko w ustroju społecznym Europy. Napoleon, artylerzysta z wykształcenia, planując przebieg wojennych kampanii analizował szczegółowo problemy transportu i wyjątkowo starannie przygotowywał trasy przyszłych przemarszów. Ciężkie jaszcze z prochem i jeszcze cięższe działa musiały przecież nadążyć za konnicą i piechotą. W taktyce napoleońskiej artyleria spełniała wyjątkowo ważną rolę i niejednokrotnie decydowała o zwycięstwie. Do tego konieczne były dobre drogi.Już w czasie pierwszych włoskich kampanii zlecił Napoleon budowę czterech dróg przez Alpy, w terenie niezwykle trudnym technicznie. Drogi te posiadały twardą nawierzchnię, spadki poniżej 7 procent dostosowane do możliwości artylerii i prawidłowe odwodnienie.omnibus francuski na ulicach Paryżakról Ludwik XVIII - XIX-to wieczna grafika kolorowanaNapoleon, podobnie jak Ludwik XIV, prawidłowo oceniał rolę i znaczenie szlaków komunikacyjnych, a w czasie jego panowania nakłady na budowę dróg i mostów były wyższe od kwot przeznaczonych na wznoszenie twierdz i budowli państwowych. Uregulowano wówczas sprawy prawne związane z wykupem ziemi pod nowe drogi i opracowano pierwszą kompleksową mapę Europy w skali 1 : 100 000, liczącą 400 arkuszy.Skutki takiej polityki doceniali już współcześni, a wśród wojska panowała opinia, że Napoleon wygrywa bitwy nie rękami, a nogami żołnierzy. Cesarz Francuzów nie ukrywał zresztą swoich poglądów i niejednokrotnie stwierdzał publicznie, że tajemnica jego zwycięstw polega na komunikacji.Po upadku Napoleona i po kongresie wiedeńskim doceniono w większości państw europejskich znaczenie dobrych dróg, niezbędnych dla sprawnego działania administracji. W Prusach, Austrii, Anglii, wzorując się na rozwiązaniach francuskich z epoki królewskiej i napoleońskiej, rozpoczęto na dużą skalę budowę dróg bitych, zwanych ogólnie szosami (chaussee). Jedynie w Rosji zachowały się stare gruntowe trakty. Na budowę pierwszej szosy, łączącej Moskwę z Petersburgiem, zdecydowano się w 1834 roku.Na terenach polskich pierwsze reformy w tej dziedzinie miały miejsce w czasie krótkotrwałego Księstwa Warszawskiego. W 1808 roku powołano Centralny Zarząd Dróg, rozpoczęto bieżącą konserwację głównych szlaków, uruchomiono „francuski" dyliżans dla sześciu pasażerów, kursujący między Warszawą a Poznaniem, zorganizowano dwa razy w tygodniu „pocztę wozową" do miast wojewódzkich.W Królestwie Kongresowym, związanym z państwem rosyjskim jedynie unią personalną, a więc przy stosunkowo dużej samodzielności, zajęto się energicznie budową dróg o twardej nawierzchni. Komisja Spraw Wewnętrznych podzieliła w 1816 roku drogi na dwie klasy. Koszty budowy i konserwacji dróg pierwszej klasy ponosił odtąd skarb państwa, a opiekę nad drogami drugiej klasy zlecono władzom wojewódzkim. Postanowiono również zorganizować sieć publicznych środków transportowych: „...czyniąc usługę publiczną dla handlu i podróżnych, sprawione zostały na głównych traktach dyliżanse, a przy nich dodatkowe wozy kryte do ułatwienia mnożących się transportów kupieckich..."Początek drogownictwa na ziemiach polskich to powołanie Dyrekcji Jeneralnej Dróg i Mostów Królestwa Polskiego w 1819 roku. W tym samym roku jej dyrektorem został generał Franciszek Ksawery Christiani (1772–1842). W 1832 roku władze rosyjskie, po zdławieniu powstania listopadowego, w miejsce dotychczasowej organizacji powołały Dyrekcję Komunikacji Lądowych i Wodnych, na czele której stanął ponownie generał Christiani. Od 1819 roku Christiani zbudował cały system dróg będących fundamentem nowoczesnego polskiego drogownictwa. Efekty tej pracy były wcale pokaźne.Do 1820 roku wykonano ponad 1300 kilometrów dróg bitych. Łączyły one Warszawę z Modlinem, Dęblinem, Terespolem, Krakowem, Radomiem, Kaliszem i Kownem. Te nowe drogi typu Trésaqueta, budowane według wzorów francuskich, posiadały już prawidłowy przekrój poprzeczny, obustronne rowy przydrożne oraz twardą nawierzchnię kamienną szerokości od 3,6 do 5,4 metra. Przy budowie starano się wykorzystać do maksimum „szarwark", to jest obowiązkowe bezpłatne świadczenia okolicznej ludności. Na budowę jednego kilometra drogi zużywano około trzy tysiące dniówek pieszych i tysiąc sto sprzężajnych. Bywały przypadki, kiedy gotówką płacono jedynie za... „mosty, poręcze i narzędzia do budowy".Do 1842 roku wybudował 2195 km dróg bitych oraz 20 traktów z mostami na rzekach. Pod jego kierunkiem został wybudowany m.in. trakt brzeski o długości blisko 190 km. Kolejnymi oddanymi drogami były trakty kalisko-poznański, kowieński, krakowski, fabryczny (przez Łódź, Sieradz do Kalisza) oraz toruński. W 1846 roku polska administracja drogowa z siedzibą w Warszawie została włączona do rosyjskiego systemu i podporządkowana Głównemu Zarządowi Komunikacji i Budowli Publicznych w Petersburgu. Praca Zarządu sprowadzała się do konserwacji istniejących dróg. System bitych dróg w 1849 roku przekroczył 2303 km. Składał się z ośmiu traktów oraz kilku dróg lokalnych o łącznej długości przekraczającej 1475 km. Warszawa znalazła się w centrum tego systemu.Drogi typu Trésagueta stosowano wówczas w całej prawie Europie, z wyjątkiem Anglii, gdzie faworyzowano przekrój nawierzchni zaprojektowany przez szkockiego inżyniera Mac Adama. Zastąpił on podkład z kamieni układanych „na sztorc" warstwą grubego tłucznia, na którą sypano tłuczeń drobny. Obie warstwy ubijano oddzielnie specjalnymi wałami drogowymi.Typ Mac Adama wymagał wprawdzie większej ilości tłucznia, miał jednak tę przewagę nad typem Trésaqueta, że pozwalał na znaczny stopień zmechanizowania robót, co poważnie przyspieszało ich tempo.Mniej więcej w połowie XIX wieku zaczął powszechnie wchodzić w życie i utrzymał się w zasadzie do dzisiaj typ nawierzchni tłuczniowej, będący kompilacją obu systemów, do których wprowadzono dalsze ulepszenia. W efekcie otrzymywano trwałą i stosunkowo mało ścieralną nawierzchnię, która pod wpływem powolnego ruchu o trakcji konnej ulegała dalszej komprymacji, niewiele tracąc na gładkości. Nie rozwiązanym problemem technicznym pozostała jedynie sprawa przepraw przez większe rzeki.W tym czasie nie znano jeszcze nowoczesnych metod głębokiego fundowania podpór mostowych. Na gruntach skalistych budowano mosty kamienne łączące oba brzegi jednym łukiem. Było to jednak możliwe tylko tam, gdzie szerokość rzeki nie przekraczała 50- 60 metrów, a największy tego typu most na świecie w Plauen w Saksonii, uważany był za arcydzieło sztuki inżynierskiej. Kamienne filary w nurcie rzeki wznoszono z reguły na palach drewnianych i wzmacniano narzutem kamiennym, jakkolwiek zdawano sobie sprawę, że jest to metoda zawodna: „...jeżeli dno rzeki jest z piasku, którego warstwa na znaczną głębokość się rozciąga, trudno byłoby utkwić pale dość mocno w gruncie stałym i zabezpieczyć filary od podmycia przez wodę. W podobnych wypadkach, na niektórych rzekach we Francji, mających dno piaszczyste, kilka mostów zwyczajnym sposobem stawianych, to jest na palach, obaliło się..."- pisał w 1830 roku Feliks Pancer, najwybitniejszy wówczas polski specjalista mostowy.Drugim poważnym mankamentem takich konstrukcji była niska trwałość drewnianych pali w porównaniu z trwałością kamiennego masywu filarów mostowych. Najczęściej stosowano mosty wyłącznie drewniane, oparte na palach bitych w dno rzeki z łodzi lub tratew, a ówcześni budowniczowie doszli w swoim rzemiośle do prawdziwej perfekcji. Dowodem tego może być most o rozpiętości przęsła 119 metrów, zbudowany w Wittingen w Szwajcarii.Drewno było i jest materiałem mało trwałym, wymagającym stałej, kosztownej i starannej konserwacji. W dodatku najdłuższe nawet pale drewniane o odpowiedniej średnicy nie przekraczały piętnastu metrów. Tak więc na spławnych rzekach, gdzie przęsła należało wysoko podnosić, tak aby można było przepuszczać pod mostem łodzie i barki, długość ta była często niewystarczająca. Istniała obawa, że rzeka podmyje podczas wiosennego przyboru zbyt płytko zabite pale i spowoduje katastrofę. W rezultacie najpraktyczniejszym i najtańszym sposobem przeprawy pozostawał ciągle prom albo też most pontonowy, montowany wiosną i... rozbierany zimą.budowa mostu kolejowegoOpinia publiczna traktowała wówczas niewygody tego typu jako rzecz naturalną. Każda podróż była wydarzeniem, które planowano na wiele miesięcy naprzód, a po szczęśliwym powrocie opowieściom nie było końca. Starano się podróżować wyłącznie latem. Tylko zuchwalcy lub szaleńcy wybierali się w drogę zimą, gdy śnieżne zaspy na drogach uniemożliwiały przejazd, co zmuszało podróżnych do długotrwałego wyczekiwania na poprawę pogody w przydrożnych zajazdach. Nie ogrzewane pojazdy i dyliżanse nie zapewniały nawet elementarnych wygód.Dopiero rozwój przemysłu hutniczego umożliwił postęp w budownictwie mostowym. W miejsce tradycyjnego kamienia lub drewna wprowadzono nowe materiały: żeliwo, żelazo, stal.Pierwszy na świecie most żeliwny, na rzece Severn w Anglii, wybudowany został w 1779 roku przez Abrahama Darby. Był to most łukowy o rozpiętości 31 metrów, jednoprzęsłowy, wzorowany na starych konstrukcjach kamiennych. Jedyną nowością było tu zastosowanie specjalnie odlanych kształtek żeliwnych zamiast powszechnie używanych ciosów kamiennych. Prototypowy most Darby'ego nie znalazł wielu naśladowców. Do 1810 roku wybudowano tylko 3 mosty tego typu: jeden na Śląsku pod Strzegomiem i dwa w Paryżu- Pont des Arts i Pont d'Austerlitz.Całkowicie nowy typ konstrukcji wprowadzili natomiast inżynierowie amerykańscy, którzy rozpoczęli budowę mostów wiszących. Amerykanie wykorzystali wytrzymałość stali na rozciąganie, stosując łańcuchy rozpięte między brzegami rzeki i podwieszając do nich jezdnię. Tak o tej nowości informowała czytelników prasa warszawska: „...Spomiędzy mostów wiszących, po których nie tylko ludzie pieszo, ale i wozy ładowne przechodzić mogą, najpierwszym zdaje się być most w roku 1809 na rzece Merimac w Ameryce Północnej zbudowany, 244 stóp otworu i 30 stóp szerokości mający. Składa się z 10 łańcuchów, po 516 stóp długich, z których 3 na każdym brzegu mostu, a 4 w środku, zawieszone są jeden pod drugim na dwóch brzegach rzeki do rusztowań drewnianych. Rusztowania te, na 35 stóp wzniesione, mają za podstawy murowane wieże, na 97 stóp wysokie. Końce łańcuchów przymocowane są głęboko w ziemi poza każdą wieżą i wielkimi głazami przyciśnięte. Pomost przedzielony jest środkiem na 2 drogi dla powozów w przeciwne strony przechodzących..."Amerykańskie konstrukcje wzbudziły ogromne zainteresowanie przede wszystkim w Anglii. Mosty wiszące- jak mówiono wówczas: łańcuchowe- pozwalały przecież na projektowanie przęseł o rozpiętości nieosiągalnej dla drewna lub kamienia.Pierwszym angielskim konstruktorem mostów łańcuchowych był Samuel Brown, który wybudował w 1820 roku most przez rzekę Tweed o rozpiętości 125 metrów. W ślad za nim poszedł Tomasz Telford. Zaprojektowany i zrealizowany przez niego most łańcuchowy przez zatokę morską w Menai posiadał przęsło o rozpiętości 176 metrów! Było to osiągnięcie na skalę światową. A oto co o tym wydarzeniu pisze ówczesna prasa polska: „...Największy most wiszący jest teraz w Anglii na cieśninie morskiej w Menai, przez budowniczego Telford zaprojektowany i do skutku doprowadzony. Ma on 594 stóp warszawskich długości i 30 stóp szerokości. Pomost wzniesiony jest na 106 stóp nad najwyższy stan wody. Wzdłuż pomostu idą 2 drogi dla ładownych powozów. Każda ma 13 stóp szerokości, a w środku jest ścieżka dla pieszych 4 stopy szeroka. Najkosztowniejsze przy tej budowie są 2 wieże i przy nich wielkie sklepienia do wysokości pomostu wymurowane. Na wieżach są ustawione żelazne piramidy 37 stóp warszawskich wysokie. U wierzchu tych piramid zawieszone są łańcuchy most utrzymujące.Skoro most w Menai ukończony został, publiczność widząc go cały w powietrzu, okazywała niejaką obawę i wstręt, gdy przyszło przez niego przejeżdżać. W tym wypadku inżynier Telford użył bardzo przekonywającego dowodu, to jest, w czasie wezbrania morza kazał podprowadzić okręt z żaglami i takowy w środku mostu uwiązać. Po opadnięciu morza, tenże okręt został w powietrzu zawieszony bez uszkodzenia mostu. Tym sposobem wszelka nieufność zginęła i każdy o mocy jego i trwałości łatwo się przekonał..."decyzja Senatu Krakowskiego z 1845 r. o ustanowieniu podat-ku na budowę drógJeszcze większym osiągnięciem był most przez dolinę Sarine we Fryburgu, wybudowany w tym okresie przez francuskiego inżyniera Jeana Chaleya. Zastosował on, zamiast łańcuchów, liny plecione z cienkich drutów stalowych o średnicy trzech milimetrów. Jedna lina składała się z 1056 takich drutów. Chaley uzyskał rozpiętość przęsła- 275 metrów.Na terenie Polski angielskie konstrukcje mostowe usiłował wprowadzić inżynier Metzel, dyrektor robót komunikacji lądowych. Projektuje on w 1820 roku pięcioprzęsłowy most łańcuchowy przez Wisłę. Rozpiętość przęseł miała wynosić 135 metrów. Projekt ten mimo przychylnej opinii Warszawskiego Towarzystwa Królewskiego Przyjaciół Nauk nie został jednak zrealizowany. Raz dlatego, że projektant nie podał sposobu fundowania filarów w nurcie rzeki, a po drugie- rząd Królestwa Kongresowego nie uznał za celową realizację tak kosztownej budowy. Jedynym osiągnięciem Metzla była budowa kładki dla pieszych, zawieszonej na żelaznych łańcuchach, która połączyła... brzeg stawu w parku Łazienkowskim w Warszawie z teatrem umieszczonym na wyspie.Wbrew oczekiwaniom ani Telford, ani Chaley nie rozwiązali jednak problemu przepraw przez wielkie rzeki.W pierwszej połowie XIX wieku konstruktorzy nie opanowali jeszcze problemów statyki i wytrzymałości tworzyw. Nie zdawali sobie sprawy, że mosty wiszące są mało sztywne i bardzo wrażliwe na boczne uderzenia wiatru. Toteż kiedy wiele takich mostów zostało zwalonych przez huragany- między innymi i most Telforda w Menai- ogólny entuzjazm ustąpił miejsca rozczarowaniu. W Europie ograniczono do minimum stosowanie mostów wiszących, a problem przekraczania większych przeszkód wodnych został rozwiązany dopiero w drugiej połowie XIX wieku, kiedy to wprowadzono głębokie fundowanie filarów mostowych pod osłoną sprężonego powietrza.Równolegle z eksperymentami mostowców przeprowadzano próby zastąpienia dróg bitych trakcją sztywnotorową, to jest po szynach. Drogi o nawierzchni kamiennej były przecież kosztowne, zajmowały wiele miejsca, wymagały ciągłej i starannej konserwacji. Wydawało się, że wprowadzenie pojazdów poruszających się po szynach może okazać się znacznie korzystniejsze.Tor sztywny, znany od wieków, stosowany był dotychczas jedynie w kopalniach, głównie w Niemczech i w Anglii. W wąskich podziemnych chodnikach układano drewniane szyny- beleczki, po których toczyły się popychane przez ludzi wózki z rudą lub kruszcem. Na powierzchnię wyciągano je kołowrotami zainstalowanymi w pionowych szybach.Rozwój angielskich kopalń węgla w końcu XVIII wieku spowodował rozwój tej techniki transportu. Wydobywany węgiel był artykułem stosunkowo tanim, powinien więc być dostarczany na dalsze odległości równie tanimi środkami transportu. Znalezienie takich środków stało się więc dla angielskich przedsiębiorstw górniczych pierwszoplanowym zagadnieniem.Drewniane tory, stosowane dotychczas tylko pod ziemią, układa się już i na powierzchni, ażeby wózki z węglem, wyciągane z szybów górniczych, można było przetoczyć dalej bez dodatkowego przeładunku. Zastąpienie ludzkiej siły pociągowej końmi nie przedstawiało żadnych trudności. Taka technika transportu okazała się na tyle ekonomiczna, że zaczęły ją stosowa również i huty, które były głównymi odbiorcami węgla kamiennego. Na początku XIX wieku długość angielskiej sieci torów fabrycznych, obsługiwanych przez trakcję konną, przekraczała 400 kilometrów.Główną wadą tego systemu była nietrwałość drewnianych szyn, które, zwłaszcza na łukach, zużywały się bardzo szybko. Stosowanie zwiększonych profili, twardej buczyny lub dębiny, a nawet obijanie blachą dawało niewielkie efekty. Dokuczliwą niedogodnością było częste wykolejanie się wózków. Wprowadzenie wysokich obrzeży na kołach pomagało tylko w niewielkim stopniu. Problem ten, jak to często bywa, rozwiązał w końcu przypadek.W roku 1779 podczas ogólnego kryzysu gospodarczego huta w Coalbrookdale, nie mając zbytu na produkowane żeliwo, postanowiła zastąpić tymczasowo drewniane szyny żeliwnymi beleczkami. Beleczki te po nadejściu spodziewanej koniunktury, a więc i zwyżki cen, zamierzano zdemontować i sprzedać. Tymczasem nowy typ szyn usprawnił tak dalece transport, że nie tylko zakłady w Coalbrookdale, ale i inne huty zaczęły układać wyłącznie szyny żeliwne. Najczęściej stosowano do tego celu półtorametrowe beleczki o wymiarach 4 na 10 centymetrów, mocowane trzema gwoździami do poprzecznych podkładów drewnianych. Z tych rozwiązań konstrukcyjnych nic nie przetrwało do naszych czasów, pozostała jedynie nazwa, chociaż dzisiaj, po blisko dwustu latach, angielskie „drogi belkowe" (tram- belka, way- droga) oznaczają już tylko jeden ze środków komunikacji miejskiej- tramwaj.Próby powszechnego wprowadzenia trakcji szynowej do ruchu pasażerskiego i towarowego nie powiodły się. Pojazd na sztywnym torze, który nazywano wówczas „drogą na relsach", mógł ciągnąć tylko jeden koń z uwagi na wąski szlak, ograniczony z obu stron nieprzerwaną linią szyn. Te właśnie szyny uniemożliwiały zwiększenie liczby koni, a tym samym podniesienie ładowności pojazdów. Manipulacje przy wyprzedzaniu i mijaniu przedłużały czas przejazdu, a budowa linii dwutorowej była nieekonomiczna. Eksperyment austriackich inżynierów, którzy zaprojektowali i wybudowali w 1832 roku 128 kilometrów liczącą linię „kolejową" pomiędzy miejscowościami Linz i Budziejowice, obsługiwaną przez powozy osobowe zaprzęgnięte w jednego konia, nie znalazł więc naśladowców i nie zagroził prymatowi dróg bitych. A budowano ich coraz więcej. W latach trzydziestych XIX wieku wszystkie większe miasta Europy zachodniej były już połączone trwałymi szosami i stałymi liniami komunikacyjnymi obsługiwanymi przez dyliżanse różnych typów. Najczęściej spotykanym pojazdem był ciężki, pięciotonowy wehikuł o czterech przedziałach pasażerskich, zaprzężony w 4 lub 6 koni. Zabierał on od szesnastu do osiemnastu osób. Na głównych szlakach krążyły również dyliżanse pospieszne, przewożące pocztę oraz trzech- czterech pasażerów, W miarę upływu lat usprawniano stopniowo konstrukcję pojazdów i zwiększano szybkość podróżną, która w latach 1815- 1840 wzrosła dwukrotnie. Za najszybszy środek publicznej lokomocji na świecie uważano wówczas „latającą karetę", która kursowała na odcinku Londyn- Birmingham z szybkością 23 kilometrów na godzinę. Ogromny podziw budziły też pospieszne dyliżanse francuskie, chociaż osiągana przez nie szybkość nie przekraczała 20 kilometrów na godzinę. Słynny pisarz, Wiktor Hugo, zapewniał jednak, że pędzą „jak wiatr".stacja dylizansów we FrancjiW 1840 roku dyliżanse we Francji przewiozły 710 tysięcy pasażerów. Takie zwiększenie ilości podróżnych pociągnęło za sobą poważne skutki ekonomiczne. W czasie kilkunastu lat cała Europa zachodnia pokryła się gęstą siecią zajazdów przydrożnych, nastawionych wyłącznie na obsługę podróżnych. Cena przejazdu na odcinku Paryż- Bordeaux, która za Napoleona wynosiła 108 franków, spadła do 74 franków w 1840 roku, a za transport towarów płacono 20 centimów zamiast 33 za tonokilometr.Dyliżanse polskie znacznie ustępowały zagranicznym. Były wolniejsze i nie zapewniały podróżnym takich wygód. Najczęściej spotykany w Polsce dyliżans posiadał długi drewniany kadłub obity blachą, na czterech kołach, nie podzielony na przedziały pasażerskie. Drzwi umieszczone były z tyłu. Ławki podłużne, ustawione wzdłuż ścian, mieściły dziesięć osób. Woźnica, konduktor i ewentualnie jedenasty pasażer siedzieli na przedzie pod daszkiem, oddzieleni ścianką od przedziału ogólnego. Dyliżans taki był zaprzężony w cztery konie.Wehikuły te obsługiwały trasy prowadzące z Warszawy do Krakowa, Brześcia, Lublina, Kalisza, Torunia i Kowna. Zwano je „sztajnkellerkami" od nazwiska bankiera Piotra Steinkellera, który był właścicielem monopolistycznego przedsiębiorstwa przewozowego „Ekspedycja Karety Kurierskiej". Do Krakowa dyliżanse odchodziły codziennie z wyjątkiem niedziel, do pozostałych miast dwa razy w tygodniu. Oprócz sztajnkellerek uruchomiono też znacznie szybsze karety „kurierskie" zaprzężone w trzy konie. Kursowały one do Krakowa, Kalisza i Poznania. Podróż taką karetą do Krakowa trwała 22 godziny i kosztowała 61 złotych polskich, co odpowiadało wówczas miesięcznej pensji średnio uposażonego urzędnika. Jechało się z szybkością ..kurierską", to jest około... 13 kilometrów na godzinę.I w Polsce i za granicą popularność dyliżansów wzrastała z roku na rok. Osiągnęła ona swój szczyt w latach czterdziestych XIX wieku. Dyliżanse dochodziły wówczas nawet do stosunkowo niewielkich miasteczek Europy i Ameryki Północnej.Barwne były wtedy podróże. Zgodnie z modą panującą w tych czasach wszyscy ubierali się wyjątkowo jaskrawo. Męskim ubraniem na każdą okazję, a więc i podczas podróży, był wówczas kolorowy frak i wąskie spodnie zawsze w odmiennym kolorze. Fraka nie nosili jedynie zupełni biedacy, a tych nie stać było na stosunkowo drogą podróż dyliżansem. Uzupełnieniem tego stroju były barwne kamizelki, wiązane pod szyją fontazie, muszki i halsztuki, kołnierzyki ze stojącymi "morderczymi" rogami, sięgającymi połowy policzka i gładkie lub włochate cylindry lekko poszerzone u góry. W zimie zakładano jeszcze obszerne wełniane płaszcze lub „paletoty" kamelorowe.Jeszcze strojniejsze były panie. Wcięte staniki podkreślały gors, fałdziste kolorowe spódnice zakładane na kilka halek miały obwód dochodzący u dołu do dziesięciu metrów. Całość uzupełniały liczne kokardy i wstęgi, szale zarzucane na ramiona i kapelusze w kształcie budek, na których kunsztownie montowano całe ogrody.Dzieci ubierano tak samo. Zabawnie wyglądały zwłaszcza dziewczynki, które nosiły wówczas widoczne spod sukienek długie białe pantalony zdobione suto u dołu koronkami.Nikt wówczas nie zdawał sobie sprawy, że gwizd lokomotywy Stephensona, jadącej w 1829 roku po torze w Rainhill, sygnalizował bliski już koniec epoki, której symbolem były dyliżanse, stylem biedermeier, a piewcą Karol Dickens...


Farby alkidowe świetnie nadają się do drewna - Dream Game\nStart » Wytwórczość » Inne Usługi » Farby alkidowe świetnie nadają się do drewna\nFarby alkidowe idealnie nadają się do malowania drewna. Są to farby należące do typu farb rozpuszczalnikowych. W tym przypadku ich rozcieńczalnikiem jest najczęściej benzyna lakowa. W farbach tych oczywiście musi być także spoiwo, które w tym przypadku jest roztworem żywicy alkidowej, stąd pochodzi nazwa tego rodzaju produktów. Farby alkidowe doskonale nadają się między innymi do zabezpieczenia drewna we wszelkiego rodzaju konstrukcjach wystawionych na działanie czynników atmosferycznych, nie tylko na balkonach, w ogrodach i na działkach, ale także na jachtach i tym podobnych obiektach pływających. Bogaty wybór farb przemysłowych i okrętowych posiada sklep Wadamed.


Podtopienia w Sobowie | Regionalny Portal Informacyjny NadWisłą24.pl\nWoda znowu dała się we znaki mieszkańcom Tarnobrzega-Sobowa. Ostatnia odwilż a co za tym idzie spore pokłady wody, spływające z okolicznych pól spowodowały rozlanie się lokalnej rzeczki Mokrzyszówki łączącej się bezpośrednio z większą Trześniówką.\nNa miejscu cały czas od paru dni działają strażackie pompy( w tym jedna duża) odprowadzające 15 tysięcy litów wody na minutę. Ucierpiało parę gospodarstw w których zalane zostały piwnice i do których dojście na podwórko jest utrudnione. Na szczęście rozlewisko się nie powiększa , wręcz odwrotnie poziom wody powoli się obniża.\nTarnobrzeski radny Kazimierz Kwiatkowski – mieszkaniec Sobowa: – Jeśli jest duży stan wody , jak to było przedwczoraj, wczoraj i dzisiaj woda stoi na drodze, utrudniając jej odpływ do właściwych studzienek tym samym powodując wylewanie się jej na całej trasie przez Sobów. Bardzo przydała by się tutaj na miejscu przepompowania aby w pełni wykorzystywać wydajność tej dużej pracującej u nas pompy.\nObecny na miejscu prezydent Norbert Mastalerz powiedział: – Od dnia jutrzejszego zorientujemy się jakie są możliwości uzyskania dotacji z Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska Gospodarki Wodnej do zakupu pompy. Koszt takiego sprzętu jest niebagatelny, oscylujący w granicach 160 tys. złotych Gdyby Fundusz Ochrony Środowiska zdecydował się nas wspomóc finansowo dotacją a wiem , że takie działania w ramach kwestii przeciwpowodziowych fundusz w Rzeszowie czyni to postaralibyśmy się te kwestię jak najszybciej sfinalizować.\n– Jeśli chodzi o przepusty umożliwiające sprawniejszy przepływ wody nie możemy jako miasto nawet gdybyśmy chcieli wejść w zarządzenia będące w zarządzie Podkarpackiego Zarządu Melioracji gdyż oni są właścicielem, natomiast możemy te sprawę monitować. Natomiast trwają prace nad budżetem i kwestia ulicy Młynarskiej i jej podniesienia powinna się w niej znaleźć.


Szybciej niż wiatr - PC World - Testy i Ceny sprzętu PC, RTV, Foto, Porady IT, Download, Aktualności\tReklama zamknie się za 15 sekund. Przejdź do serwisu »\nJuż od początku dziejów motoryzacji, tj. od kiedy po raz pierwszy skonstruowano pokraczne prototypy automobili, było wiadomo, że te huczące, krztuszące się, dymiące i warczące machiny mają przed sobą wielką przyszłość jako uczestniczki wyścigów samochodowych.\nNa lata 30. przypadł rozkwit wyścigów automobilowych. Atmosferę rodzącej się ery rajdów samochodowych najlepiej oddaje najnowsza gra firmy Microprose: "Spirit of Speed 1937". Masz unikalną szansę wzięcia udziału w jednych z pierwszych wyścigów Grand Prix i zasiadając za kierownicą jednego z piętnastu automobili, rozwijać zawrotne prędkości na dziewięciu torach USA i Europy, rywalizować z najlepszymi rajdowcami tamtych czasów.\nMożesz uczestniczyć w wyścigu na trzy sposoby: jazda na czas (Time Trial) - mało ekscytująca, ale pozwalająca dobrze poznać tor i auto; jeden wyścig (Single Race) - możesz ścigać się na dowolnym torze i wybrać dowolne auto oraz cały sezon wyścigowy (Complete Season), w którym wygrywając jazdę na jednym torze, awansujesz do dalszych wyścigów rozgrywanych na innych trasach.\nRealistyka gry jest wprost oszałamiająca. Doskonała grafika i animacja, nieregularny dźwięk silników oraz indywidualne charakterystyki samochodów sprawiają, że gracz doskonale wczuwa się w specyficzny nastrój wyścigu.\nGra jest tym bardziej atrakcyjna, że kierując takim archaicznym bolidem, nie możesz zdać się jedynie na pedał gazu. Maszyny te prowadzi się zupełnie inaczej niż nowoczesne samochody. Inaczej wchodzą w zakręt, mają znacznie gorszą przyczepność do drogi, małe przyspieszenie, słabe hamulce i fatalnie się nimi kieruje przy złych warunkach atmosferycznych.\nRównież tory wyścigowe różnią się od znanych obecnie. Mają różne nachylenie powierzchni, niekoniecznie zgodne z obecnymi przepisami, często prowadzą przez małe miejscowości, zupełnie nieprzystosowane do tego typu rajdów. Są wśród nich także tory znane i dziś jak choćby Monza we Włoszech czy Montana w USA, ale i tory, o których głośno było tylko przed II wojną światową jak Tripolis w Libii czy Avus w Niemczech. "Spirit of Speed 1937" daje niezapomniane wrażenia,zwłaszcza gdy do obsługi gry używa się kierownicy z funkcją force-feedback, choć równie dobrze można się bawić, używając klawiatury.\tWrzuć na Facebook


Reklama żubra marketingowo na piątkę\n20 kwietnia 2013 Michał Szafrański 0 komentarzy\nKolejny, cykliczny artykuły na temat mojej oceny tego, co widzę w telewizji pomiędzy filmami Tak, chodzi o reklamy. Może ich nie lubimy, ale nie zmienimy tego, że świat reklamy telewizyjnej generuje ogromne pieniądze jak również odsłania wiele kreatywnych pomysłów na reklamę i marketing. Dziś na widelcu reklama żubra.\nDziś chciałem podzielić się z Tobą moim zdaniem na temat reklam Żubra. Pewnie wiesz o czym piszę. I to jest już oznaka tego, że reklama jest dobra, ponieważ się ją zapamiętuje. A oto w reklamie chodzi. Cykl reklam Żubra oceniam jako bardzo dobrą ponieważ:\nlubimy oglądać naturę (nie bez powodu National Geographic ma taką publikę),\nlubimy ciekawe opowiadania. Lektor w reklamie Żubra nie rzadko swoim spokojnym głosem opowiada o tym, co dzieje się w puszczy.\nzapamiętujemy ciekawe puenty. Każda reklama kończy się ciekawą metaforą\nOsobiście nic bym w tej reklamie nie zmieniał a Ty? Jeśli masz jakieś zdanie na temat tej reklamy czy innej reklamy zapraszam do kontaktu i komentowania wpisu. Porozmawiajmy o reklamie, marketingu i nie tylko.\nSpożywanie alkoholu przez osoby niepełnoletnie jest surowo zabronione i według mnie wielce nierozsądne, aby nie powiedzieć głupie.\n#marketing w internecie #michał szafrański #piwo żubr #reklama #reklama żubra\nPoprzedni Poprzedni post: Pomysł na biznes\nNastępny Następny post: Jaki biznes otworzyć ?\nPomysł na biznes to kluczowy element rozważań osób, które chcą przejść na tzw. "swoje". Nawet jeśli gdzieś pracujesz, szukasz możliwości...


Jesień ważna dla plonu ozimin – NOWA ZAGRODA Magazyn Polski\n« Jak rozwijać ekologiczne gospodarstwo rolne – bezpłatny staż za granicą!\nMikotoksyny w ziarnie kukurydzy – okiem praktyka »\nPrawidłowo ukształtowany rzepak to taki, w którym szyjka korzeniowa jest gruba (min.1,5-2 cm średnicy), a co za tym idzie zgromadzona jest w niej odpowiednia ilość cukrów potrzebnych do wiosennego ruszenia wegetacji. Jesienią rolnicy mają realny wpływ na sukces bądź niepowodzenie w tej uprawie. Po wykształceniu się rozety w stożku wzrostu następuje przejście z fazy wegetatywnej w generatywną. Pojawiają się zawiązki liści, pędów bocznych, a następnie kwiatów. Wielkość rozety powiązana jest z liczbą rozgałęzień, na których wiosną pojawią się łuszczyny. I tak: 8 liści 4-6 rozgałęzień, 10 liści 6-7 rozgałęzień, 12 liści 9-10 rozgałęzień. Rzepak przy plonie 4 t/ha (a to w dzisiejszych realiach cenowych gwarantuje dopiero zysk z tej uprawy) pobiera średnio 240 kg N, 120 kg P2O5, 320 kg K2O, 100 kg CaO, 32 kg Mg oraz 60 kg S.\nW przypadku kiedy rzepak jest słabo odżywiony jesienią, wytwarza słabszy system korzeniowy, a w konsekwencji także słabszą rozetę. Przez to gorzej zimuje, Zaległości związanych z ilością rozgałęzień i ilością łuszczyn, które są programowane jesienią, wiosną nie da się już odrobić. Wiosną, do momentu początku kwitnienia, rzepak gromadzi większość azotu 150-180 kg/ha i potasu ok. 200 kg/ha. W sytuacji, kiedy rzepak ma słaby system korzeniowy, nie został dobrze odżywiony jesienią, była długa i/lub mroźna zima lub wiosna się opóźniła, rośliny nie są już w stanie odrobić tych zaległości i nie ma możliwości pobrania tak dużej ilości składników w tak krótkim czasie.\nPrawidłowe nawożenie powinno więc uwzględniać zasobność gleby w składniki pokarmowe oraz ilość pozostawionych resztek pożniwnych z przedplonów. W całym bilansie składników należy zwrócić uwagę na fakt, że fosfor „wyjeżdża z pola” w postaci materii zapasowej w nasionach, natomiast potas wraca w postaci organów wegetatywnych, chociażby słomy. Należy też zwrócić uwagę na odczyn gleby, który decyduje o pobieraniu składników pokarmowych – optymalne pH wynosi ok. 6-7. Odczyn decyduje o intensywności życia mikrobiologicznego gleby, a aktywność mikrobiologiczna decyduje o tempie mineralizacji. Fosfor powinien trafić w całości na pole przed uprawą pod rzepak. Powinien być dobrze wymieszany z glebą. Potas szczególnie na glebach lekkich może być podzielony na dawkę jesienną i wczesnowiosenną w proporcjach 50/50. Należy też pamiętać, że już jesienią rzepak potrzebuje znacznej ilości siarki, wapnia oraz magnezu.\nRola fosforu jest nie do przecenienia – wpływa on przede wszystkim w początkowych fazach rozwoju na rozwój systemu korzeniowego (dobrze rozwinięty korzeń to więcej pobranej wody, składników pokarmowych oraz lepsza zimotrwałość), a potem w okresie kwitnienia, na jakość plonu. Problem polega jednak na tym, że fosfor ulega w glebie przemianom, które uniemożliwiają pobieranie go przez rośliny w niektórych przypadkach. Po pierwsze to pH gleby. Jest tylko wąski przedział, w którym fosfor w glebie nie ulega uwstecznieniu – to pH między 6,5 a 7,2 pH. W innym przypadku przy niskim pH rozpuszczony fosfor w roztworze glebowym łączy się z jonami glinu i żelaza, a w pH zasadowym z jonami wapnia i tworzy nierozpuszczalne związki fosforu. W jednym i drugim przypadku jest on wtedy bardzo słabo dostępny dla roślin. Szczególnie dotyczy to zbóż, które mają jednak mniejszy system korzeniowy niż rzepak. Można jednak temu niekorzystnemu zjawisku przeciwdziałać – dzięki zastosowaniu nawozów zawierających fosfor, który jest pobierany zarówno w warunkach kwaśnych, jak i zasadowych. W glebach kwaśnych różnica pomiędzy dostępnością fosforu z nawozów tradycyjnych, a tych innowacyjnych wynosi nawet 33 %. Korzystnym rozwiązaniem jest stosowanie jesienią nawozu , który łączy składniki pokarmowe, szybko działający wapń mezocalc, opatentowany ekstrakt z alg morskich oraz fosfor nowej generacji. Uwzględniając potrzeby pokarmowe pod względem potasu nawożenie uzupełniamy solą potasową w dawce 100-200 kg/ha. Zważywszy, że w tej technologii stosujemy osobno fosfor i potas, można precyzyjniej dopasować nawożenie po uwzględnieniu składników pozostawionych przez przedplon.\nOtagowany jesień, Jesień ważna dla plonu ozimin, nawożenie, plon ozimin, rzepak.Dodaj do zakładek permalink.


Mydło naturalne czarne złoto z gorlic 120g – Herbeshop\nMydło z borowiną o właściwościach regeneracyjnych i bakteriobójczych przeznaczone dla skóry zniszczonej i wiotkiej, doskonale nawilża\nGłównym składnikiem tego mydła jest polska borowina.\nBorowina, czyli nieoczyszczona ziemia organiczna zwana jest czarnym złotem. Jest to jeden z polskich skarbów, który nie wiedzieć czemu do dziś jest mało popularny. Mydło bogate jest w mikro i makroelementy, dzięki borowinie zawiera mnóstwo minerałów, kwasów huminowych, białka, żywicy, krzemionki oraz soli. Wszystkie komponenty sprawiają, że nasza skóra poczuje się odżywiona, zregenerowana. Dodatkowo działanie przeciwzapalne oraz bakteriobójcze wzmacnia efekt borowiny. Mydło polecane skórze zniszczonej, starszej i wiotkiej.\nProdukowane jest ręcznie, tylko z polskiej borowiny – jednej z najlepszych na świecie.\nZe względu na ręczne wytwarzanie każda partia może w nieznacznym stopniu różnic się od siebie jak i od produktu widzianego na zdjęciu poglądowym. Nie wpływa to na jakość kostki mydła. Aby mydło służyło jak najdłużej musi być przechowywane w suchych warunkach oraz mieć zapewniony odpływ wody (na mydelniczce z otworami lub sitku). Produkt zawiera w sobie naturalna glicerynę, która powstaje podczas procesu zmydlania. Jest ona higroskopijna i odpowiada za odpowiednie nawilżenie naskórka.\nZ racji przywiązania do pięknych ziem Beskidu Niskiego, które obejmują również miasto Gorlice, informujemy, że MydłoStacja promuje ten region i dlatego mydełko Czarne Złoto z Gorlic ma zadedykowaną specjalną etykietę z najważniejszymi symbolami miasta. Projekt ten oraz pomysł powstał we współpracy z Urzędem Miejskim w Gorlicach:) Przyłączamy się do tego projektu:-)) Etykieta jest przepiękna;-)\nNapisz pierwszą opinię o „Mydło naturalne czarne złoto z gorlic 120g” Anuluj pisanie odpowiedzi