Nigdy i na zawsze [Ann Brashares] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00233 006060 21334714 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Ann Brashares Liczba stron:\nISBN: 9788375159127 Data wydania:\n'„Żyję od ponad tysiąca lat. Umierałem niezliczoną ilość razy. Zapomniałem, ile dokładnie. Zakochałem się i moja miłość trwa nadal. Ciągle szukam swojej ukochanej. Ciągle ją pamiętam. Noszę w sobie nadzieję, że pewnego dnia ona też mnie sobie przypomni”. „Dla wielbicieli wrażliwości Nicholasa Sparksa i »Zaklętych w czasie«”. „Publishers Weekly” „Prawdziwy romans!” „The New York Times” Magiczna opowieść o szansach, jakie otrzymujemy od losu, i o tym, że nie można odkładać życia na później. Historia miłości przekraczającej granice czasu. Książka, która przywraca wiarę w przeznaczenie, w to, że na każdego z nas gdzieś ktoś czeka. Ann Brashares – bestsellerowa amerykańska pisarka (ponad 8 milionów książek sprzedanych na całym świecie). Jej powieści z cyklu „Stowarzyszenie Wędrujących Dżinsów” doczekały się adaptacji filmowych. '\nja-ksiazkoholik.blogspot.com Ann Brashares - "Nigdy i na zawsze" - ... bo miłość do książek jest zaraźliwa ;)\nnaostrzuksiazki.pl Nigdy i na zawsze – Ann Brashares\nKarta tytułowa Ann Brashares Nigdy i na zawsze tłumaczenie Anna Gralak Wydawnictwo Otwarte\nDla mojego najdroższego Nate’a, który ma dar pamiętania „Nie prosząc nieba, by opadło dla mej dobrej woli, Rozsiewam ją swobodnie po wieki”. Walt Whitman, Pieśń o sobie, tłum. Anna Gralak\nŻyję od ponad tysiąca lat. Umierałem wiele razy. Zapomniałem, ile dokładnie. Mam niezwykłą pamięć, ale nawet ona nie jest doskonała. Jestem człowiekiem. Pierwsze życia pamiętam trochę niewyraźnie. Łuk, po którym podąża dusza, jest odzwierciedleniem wspólnych cech poszczególnych wcieleń. To makrokosmos. Najpierw dzieciństwo. Wiele razy byłem dzieckiem. I nawet jako młoda dusza wielokrotnie osiągałem dorosłość. Wspomnienia wracają już w niemowlęctwie. Jednak zachowujemy pozory. Ze zdziwieniem patrzymy na otaczający nas świat. Przypominamy sobie. Mówiąc „my”, mam na myśli siebie, swoją duszę, swoje Ja, swoje liczne życia. Mówiąc „my”, mam też na myśli takich ludzi jak ja, którzy też mają Pamięć, świadomy zapis doświadczeń na tej ziemi zdolny przetrwać każdą śmierć. Wiem, jest nas niewielu. Może na sto lat rodzi się jeden, jeden na miliony. Rzadko się odnajdujemy, ale wierzcie mi, nie jestem sam. Co najmniej jeden z nas ma pamięć znacznie bardziej niezwykłą niż moja. Rodziłem się i umierałem wiele razy, w wielu miejscach. Łączy je ten sam kosmos. Nie byłem w Betlejem, gdy Chrystus przychodził na świat. Nigdy nie widziałem Rzymu w pełni chwały. Nie kłaniałem się Karolowi Wielkiemu. W tamtych czasach harowałem w polu w Anatolii, posługując się dialektem niezrozumiałym dla mieszkańców wiosek położonych na północ i na południe od mojej. Wszelkie urozmaicenia w historii można przypisać jedynie Bogu i diabłu. Większość zwykłych ludzi w ogóle nie zauważa przełomowych wydarzeń. Czytam o nich w książkach, tak jak wszyscy. Czasami czuję się bardziej podobny do domów i drzew niż do bliźnich. Stoję i patrzę, jak fale ludzi przychodzą i odchodzą. Ich życie jest krótkie, ale moje długie. Czasami wyobrażam sobie, że jestem palem wbitym na brzegu oceanu. Nigdy nie miałem dzieci i nigdy się nie zestarzałem. Nie wiem dlaczego. Widziałem piękno w niezliczonych postaciach. Zakochałem się i moja miłość trwa nadal. Raz zabiłem ukochaną kobietę, umierałem za nią wiele razy, lecz nic mi jeszcze z tego nie przyszło. Ciągle jej szukam. Ciągle ją pamiętam. Noszę w sobie nadzieję, że pewnego dnia ona też mnie sobie przypomni.\nHopewood, Wirginia, 2004 Znała go od niedawna. Pojawił się na początku jedenastej klasy. Mieszkała w małym miasteczku i chodziła do małej szkoły. W takiej szkole ciągle widuje się te same twarze. Kiedy się pojawił, zaczął chodzić do przedostatniej klasy, tak jak ona, ale z jakiegoś powodu wydawał się starszy. Słyszała wiele opowieści na temat tego, gdzie i jak spędził siedemnaście wcześniejszych lat życia, ale wątpiła, czy którakolwiek z nich jest prawdziwa. Ludzie mówili, że zanim przyjechał do Hopewood, leczył się w szpitalu psychiatrycznym. Że jego ojciec siedział w więzieniu i chłopak radził sobie sam. Mówili, że jego matka została zamordowana, najprawdopodobniej przez ojca. Podobno nosił koszule z długim rękawem, żeby zasłonić blizny po poparzeniu. O ile wiedziała, nigdy nie bronił się przed tymi plotkami, ale też nigdy nie wyjaśniał, jak było naprawdę. Lucy nie wierzyła plotkom, lecz wiedziała, dlaczego powstają. Daniel był inny, mimo że próbował wtopić się w tłum. Miał dumną twarz, ale przebijał z niej jakiś tragizm. Odnosiła wrażenie, że nikt się o niego nie troszczy, a on nawet nie zdaje sobie z tego sprawy. Pewnego razu widziała, jak stał przy oknie w stołówce. Ludzie przechodzili obok, potrącając go, brzdąkając tacami i paplając jak najęci, a on wyglądał jak ktoś, kto zupełnie się pogubił. Gdy zobaczyła go w tamtej chwili, wydał jej się najbardziej samotnym chłopakiem na świecie. Kiedy po raz pierwszy zjawił się w szkole, wywołał wielkie poruszenie, bo był niesamowicie przystojny. Wysoki, dobrze zbudowany i powściągliwy, a w dodatku ubrany trochę fajniej niż większość licealistów. Z początku trenerzy, widząc tak mocną sylwetkę, zachęcali go do gry w futbol, ale nie okazał zainteresowania. A ponieważ miasteczko było małe, znudzone i spragnione sensacji, dzieciaki zaczęły gadać i pojawiły się plotki. Z początku go wychwalano, ale potem popełnił kilka błędów. Nie pokazał się na imprezie z okazji Halloween zorganizowanej przez Melody Sanderson, mimo że zaprosiła go osobiście na korytarzu i wszyscy to widzieli. Przez cały doroczny piknik dla uczniów dwóch najstarszych klas rozmawiał z Sonią Frye, która dla takich osób jak Melody była niedotykalnym odmieńcem. Licealiści tworzyli delikatny społeczny ekosystem, więc nim nadeszła zima, większość ludzi zdążyła się do niego zrazić. Ale nie Lucy. Sama nie wiedziała dlaczego. Nie szanowała Melody ani jej zgrai potakiwaczek, lecz mimo to zachowywała ostrożność. Przede wszystkim sama nie była bez skazy i nie chciała zostać wyrzutkiem. Nie mogła tego zrobić matce – nie po tym, co ją spotkało ze strony starszej córki. A przecież Lucy nie gustowała w chłopakach z problemami. Przyszła jej do głowy dziwna myśl – w zasadzie coś w rodzaju fantazji – że mogłaby mu pomóc. Znała zasady panujące w szkole i wiedziała, co trzeba robić, żeby w niej przetrwać. Czuła, że ten chłopak niesie większy ciężar niż inni, a to wzbudziło w niej dziwną, przejmującą empatię. Przypisywała sobie wyjątkową moc, myśląc, że być może on jej potrzebuje, że może to właśnie ona potrafiłaby go zrozumieć. On jednak w żaden sposób nie okazał, że myśli podobnie. W ciągu bez mała dwóch lat ani razu się do niej nie odezwał. Chociaż nie, raz nadepnęła mu na sznurówkę i przeprosiła, a wtedy on utkwił w niej wzrok i coś wymamrotał. Później czuła się jak natręt i ciągle z niepokojem wracała do tego zdarzenia, próbując rozszyfrować, co powiedział i co miał na myśli. W końcu doszła do wniosku, że nie zrobiła nic złego i że to jego problem, bo w środku dnia łaził po korytarzu z rozwiązanym butem. – Myślisz, że za bardzo się przejmuję? – zwróciła się do Marnie. Marnie spojrzała na nią tak, jakby powstrzymanie się od uduszenia Lucy wymagało niezwykłej powściągliwości. – Tak. Myślę, że tak. Za bardzo się przejmujesz. Gdyby ktoś nakręcił o tobie film, zatytułowałby go Za bardzo się przejmuję. Wtedy się roześmiała, ale później zrobiło jej się smutno. Marnie wcale nie próbowała być złośliwa. Marnie kochała ją bardziej i szczerzej niż ktokolwiek na świecie, może tylko z wyjątkiem matki, która kochała ją głęboko, nawet jeśli nie zawsze to okazywała. Marnie nie mogła patrzeć, jak przyjaciółka przejmuje się chłopakiem, któremu wcale na niej nie zależy. Lucy podejrzewała, że on jest kimś w rodzaju geniusza. Nie żeby powiedział coś, co by o tym świadczyło. Pewnego razu usiadła jednak obok niego na angielskim i zerkała w jego stronę, kiedy dyskutowali o Szekspirze. Widziała, jak pochyliwszy szerokie ramiona nad zeszytem, zapisuje sonety z pamięci, jeden po drugim, pięknym pochyłym pismem, które przywiodło jej na myśl Thomasa Jeffersona piszącego Deklarację niepodległości. Miał wtedy taką minę, jakby znajdował się bardzo daleko od małej, zatłoczonej klasy z bzyczącymi jarzeniówkami, szarym linoleum i jednym malutkim okienkiem. „Ciekawe, skąd się tutaj wziąłeś – pomyślała. – Ciekawe, jak tu trafiłeś”. Kiedyś w przypływie odwagi zapytała go, co jest zadane z angielskiego. Bez słowa wskazał tablicę, na której było napisane, że mają przygotować esej o Burzy, ale wyglądał tak, jakby chciał coś powiedzieć. Wiedziała, że on potrafi mówić – słyszała, jak rozmawiał z innymi ludźmi. Zamierzała zachęcić go spojrzeniem, ale gdy popatrzyła mu w oczy koloru groszku konserwowego, nagle obezwładniło ją tak peszące skrępowanie, że spuściła wzrok na podłogę i podniosła go, dopiero gdy lekcja dobiegła końca. Zwykle się tak nie zachowywała. Była dość pewna siebie. Wiedziała, kim jest, i znała swoje miejsce. Dorastała głównie wśród dziewcząt, ale w samorządzie uczniowskim, na warsztatach z ceramiki i dzięki dwóm braciom Marnie znała mnóstwo chłopaków. Żaden z nich nie budził w niej takich uczuć jak Daniel. Gdy pod koniec przedostatniej klasy opróżniała swoją szafkę, zdarzyło się coś jeszcze. Doskwierała jej myśl, że nie zobaczy go przez całe lato. Źle zaparkowała zardzewiałego białego blezera taty – dwoma kołami na chodniku parę przecznic od szkoły. Postawiła na ziemi stosy kartek, zabrane z szafki książki i pudełko glinianych garnków, a potem spróbowała delikatnie otworzyć drzwi. Kątem oka zauważyła Daniela. Nigdzie nie szedł i niczego nie niósł. Stał nieruchomo z rękami bezwładnie zwisającymi po bokach i patrzył na nią z zagubionym wyrazem twarzy. Miał smutną, trochę nieobecną minę, jakby spoglądał nie tylko na nią, ale także w głąb siebie. Odwróciła się i spojrzała mu w oczy. Tym razem żadne z nich się nie speszyło. Stał tam, jakby próbował coś sobie przypomnieć. Zwyczajna część niej chciała mu pomachać i powiedzieć coś, co wydałoby się mądre albo godne zapamiętania, ale inna część wstrzymała oddech. Lucy czuła się tak, jakby naprawdę się znali – a nie jakby od roku miała na jego punkcie obsesję. Odniosła wrażenie, że on pozwala jej tak stać, że mogliby sobie wyznać tyle ważnych rzeczy, iż ostatecznie nie musieli mówić nic. Potem zawahał się i odszedł, a ona zastanawiała się, co to znaczy. Później próbowała wytłumaczyć Marnie, że to dowód na istnienie prawdziwej więzi, ale Marnie zbagatelizowała całe zajście jako kolejne „zdarzenie bez znaczenia”. Marnie uważała, że powinna studzić nadzieje Lucy i w tym celu zaczęła nawet stosować specjalną mantrę: „Gdybyś mu się podobała, tobyś o tym wiedziała” – powtarzała bez końca. Lucy podejrzewała, że Marnie wzięła to z jakiejś książki. Nie chodziło jedynie o to, że Lucy chciała mu pomóc. Nie była aż taką altruistką. Oszalała na jego punkcie. Oszalała na punkcie jego wszystkich zwyczajnych cech, a potem także na punkcie tych, które go wyróżniały, na przykład jego karku, kciuków wiecznie opartych na krawędzi ławki i włosów sterczących z jednej strony jak małe skrzydełko nad uchem. Raz poczuła jego zapach i zakręciło jej się w głowie. Tamtej nocy nie mogła zasnąć. Tak naprawdę chodziło o to, że miał coś, czego nie mógł mieć żaden inny chłopak w szkole: nie znał Dany. Z Dany zawsze było „niezłe ziółko”, jak oględnie mawiała jej matka, ale w dzieciństwie starsza siostra była dla Lucy bohaterką: najmądrzejszą i najszybciej mówiącą osobą, jaką znała. Poza tym zawsze była odważna. Odważna i zarazem zuchwała. Kiedy Lucy pakowała się w kłopoty, nawet z jakiegoś głupiego powodu – bo na przykład naniosła błota do domu albo rozlała keczup na podłodze – Dana brała winę na siebie. Robiła to, nawet gdy Lucy błagała, żeby dała spokój. Dana mówiła, że poczucie winy jej nie doskwiera, a Lucy owszem. Kłopoty z Daną zaczęły się, kiedy Lucy była w piątej klasie, a Dana w dziewiątej. Na początku Lucy nie rozumiała, co znaczą te wszystkie szepty starszych uczniów i dorosłych, ale wiedziała, że chodzi o coś, czego należy się wstydzić. „Uczyłem twoją siostrę” – mówili niektórzy nauczyciele znaczącym tonem. Niektóre dzieci przestały do niej przychodzić, a nawet zapraszać ją do siebie, więc domyśliła się, że jej rodzina zrobiła coś złego, choć nie wiedziała co. Jedynie Marnie pozostała jej wierną przyjaciółką. Gdy Lucy była w siódmej klasie, Dana słynęła już w szkole jako czarna owca, którą wskazywano innym ku przestrodze. Bez przerwy snuto domysły na temat jej rodziców. Czy piją? Czy w domu są narkotyki? Czy matka pracowała, kiedy dziewczynki były małe? Zazwyczaj domysły kończyło zdanie: „A wydają się tacy mili”. Jej rodzice przyjmowali to wszystko z głowami pochylonymi tak nisko, jakby prosili o więcej. Ich wstyd nie miał granic, a łatwiej było mieć poczucie winy niż siedzieć bezczynnie. Dana trzymała głowę wysoko, ale reszta rodziny chodziła sponiewierana i skruszona. Czasami Lucy próbowała być lojalna wobec siostry, a innym razem żałowała, że nie nazywa się Johnson, jak czternaście dziewczyn w szkole. Próbowała rozmawiać z Daną, ale gdy nie przyniosło to żadnego skutku, wmówiła sobie, że nic jej to nie obchodzi. Ile razy można sobie odpuszczać ukochaną osobę? Kiedy poszła do liceum, przypadkiem usłyszała, jak nauczycielka matematyki mówi do szkolnej pedagog: „Lucy to inna kategoria Bowardów”. Poczuła się okropnie, gdy zauważyła, jak rozpaczliwie uczepiła się tego osobliwego komplementu. Myślała, że jeśli wystarczająco mocno się postara, zatrze złe wrażenie. Dana kilka razy powtarzała klasę za wagary i wszelkie inne przestępstwa, które wykraczały poza zwykłe szkolne przewinienia: za narkotyki, przemoc, obciąganie chłopakom w toalecie. Pewnego razu Lucy zauważyła na biurku ojca pismo, w którym informowano, że Dana zdobyła stypendium National Merit Scholarship Corporation przyznawane na podstawie wyników matury. Jej siostra wybrała jednak inną drogę. Odpadła na dobre w jednym z ostatnich dni szkoły, zaledwie tydzień przed ukończeniem liceum. Zjawiła się na uroczystości wręczenia dyplomów. W samym środku ceremonii zrobiła scenę i wyszła. Daniel był chyba jedynym znanym Lucy chłopakiem, który nie widział, jak Dana zdziera z siebie ubranie na trawniku przed szkołą otoczona przez sanitariuszy próbujących uchronić swoje oczy przed wydrapaniem, kiedy po raz ostatni wieźli ją do szpitala. Dana przedawkowała w Dniu Dziękczynienia w tym samym roku i zapadła w śpiączkę. Zmarła spokojnie, w Boże Narodzenie. Pochowano ją w sylwestra. W pogrzebie uczestniczyła rodzina oraz Marnie, dwie babcie i stuknięta ciotka Lucy z Duluth. Jedynym przedstawicielem szkoły był pan Margum, który uczył fizyki i był najmłodszym pedagogiem w liceum. Lucy nie wiedziała, czy przyszedł dlatego, że Dana miała u niego same szóstki, czy dlatego, że zrobiła mu loda. Może jedno i drugie. Dana zostawiła skomplikowaną spuściznę, której najbardziej namacalnym elementem był studwudziestocentymetrowy wąż zbożowy o imieniu Tartak. Lucy musiała się nim zająć. Bo cóż innego mogła zrobić? Jej matka nie chciała się nim opiekować. Tydzień po tygodniu Lucy rozmrażała myszy i karmiła węża z nieprzemijającą odrazą. Sumiennie zapalała i gasiła światło. Miała nadzieję, że Tartak zdechnie pozbawiony ożywczego ducha Dany. Pewnego dnia zobaczyła w terrarium jego wyschniętą, nieruchomą wersję i przez chwilę myślała – czując przerażenie zmieszane z ulgą – że rzeczywiście zdechł. Okazało się jednak, że tylko zrzucił skórę. Wylegiwał się w swoim wydrążonym pieńku i wyglądał rześko jak nigdy przedtem. Nagle Lucy przypomniała sobie szare, suche skóry, które Dana przypinała pinezką do ściany w swoim pokoju – to był jej jedyny wkład w dekorowanie domu. W jedenastej klasie Lucy po raz pierwszy pozwoliła sobie na bycie kimś innym niż siostrą Dany. Była ładna, więc chłopcy zapomnieli szybciej niż dziewczyny, ale ostatecznie wszyscy się do niej przekonali. Pod koniec jesieni Lucy została wybrana na sekretarza jedenastej klasy. Dwa z jej glinianych dzieł – wazon i miska – wysłano na stanową wystawę. Jednak po każdej chwili wyzwolenia albo sukcesu następował moment poczucia winy i smutku. Nie mogła znieść, że czegokolwiek potrzebuje od tych ludzi, ale potrzebowała. – Wiesz, Lu, nie mam w szkole ani jednego przyjaciela – wyznała jej kiedyś Dana, jakby naprawdę ją to dziwiło. * – Pewnie nawet nie zamierza się pokazać – oznajmiła Marnie przez telefon, kiedy obie szykowały się na bal maturalny, ostatnią szkolną imprezę. – Jeśli chce odebrać dyplom, nie będzie miał innego wyjścia – zauważyła Lucy, a potem odłożyła słuchawkę i znowu podeszła do szafy. Marnie zadzwoniła jeszcze raz. – Nawet jeśli się pokaże, na pewno cię nie zagadnie. – Może ja zagadnę jego. Lucy ostrożnie wyjęła nową jedwabną halkę w kolorze lawendy i zdjęła foliowe opakowanie. Delikatnie położyła ją na łóżku, a potem zmieniła stanik ze zwyczajnego na kremowy z koronki. Spędziła nad umywalką pełne piętnaście minut, próbując wyczyścić paznokcie z gliny i ziemi, a potem pomalowała je jasnoróżowym lakierem. Użyła lokówki, wiedząc, że za godzinę jej śliskie włosy znowu będą proste. Gdy rysowała kreskę na krawędzi górnej powieki, wyobraziła sobie Daniela, który patrzy na nią i zastanawia się, dlaczego postanowiła kłuć się kredką w oko. Często o nim rozmyślała. Żenująco często. Cokolwiek robiła, wyobrażała sobie Daniela, jego opinie i myśli. I choć tak naprawdę nigdy ze sobą nie rozmawiali, zawsze dokładnie wiedziała, co on by powiedział. Wiedziała na przykład, że nie spodobałby mu się mocny makijaż. Suszarka wydałaby mu się hałaśliwa i zbędna, a zalotkę uznałby za narzędzie tortur. Podobało mu się skubanie nasion słonecznika, ale dietetyczna pepsi już nie. Gdy iPod serwował jej kolejne piosenki, wiedziała, które by mu się spodobały, a które uznałby za głupie. Doszła do wniosku, że sukienka przypadłaby mu do gustu. Właśnie dlatego ją wybrała. Ostrożnie wciągnęła ją przez głowę i pozwoliła, by delikatny materiał dopasował się do ciała. Marnie zadzwoniła jeszcze raz. – Trzeba było pójść ze Stephenem. Ładnie poprosił. – Nie chciałam iść ze Stephenem – odpowiedziała. – No wiesz, Stephen przyniósłby ci kwiaty. Dobrze byście wyglądali na zdjęciach. – On mi się nie podoba. Po co mi takie zdjęcia? Nie wspomniała o najważniejszej wadzie Stephena, czyli o tym, że Marnie najwidoczniej go podziwia. – Poza tym by z tobą tańczył. Stephen umie tańczyć. Daniel tego nie zrobi. Nie obchodzi go, czy w ogóle będziesz na tym balu. – Skąd wiesz? Może obchodzi. – Nie. Mnóstwo razy mógł ci okazać zainteresowanie, ale nie okazał. Lucy odłożyła słuchawkę i po raz ostatni stanęła przed lustrem. Trochę żałowała, że nie dostanie kwiatów. Zerwała trzy małe fiołki z doniczek na parapecie: dwa fioletowe i różowy. Przymocowała je do wsuwki i wpięła dwa centymetry nad uchem. Od razu poczuła się lepiej. Marnie zapukała do drzwi za piętnaście ósma. Schodząc po schodach, Lucy widziała minę matki, która po cichu liczyła na jakąś wersję Stephena, na przystojnego faceta w smokingu i z bukiecikiem w dłoni, a nie na to, że jak zwykle zjawi się Marnie w podartych czarnych rajstopach. Miała dwie urocze jasnowłose córki, a na próżno wypatrywała choćby jednego chętnego chłopaka w smokingu. W jej czasach uroda Lucy wystarczyłaby w zupełności. Lucy poczuła znajome ukłucie. Już wiedziała, do czego przydałyby jej się te zdjęcia. Pokazywałyby jej matce los lepszy niż ten, który faktycznie spotkał jej córkę. Lucy uspokoiła się tradycyjną litanią argumentów zmniejszających poczucie winy: nie bierze narkotyków, nie przekłuła sobie języka ani nie wytatuowała pająka na szyi, ma lawendową sukienkę, różowe paznokcie i fiołki we włosach. Przecież nie może być idealna. – O Boże – powiedziała Marnie, przyjrzawszy się Lucy. – Musiałaś to wszystko robić? – To znaczy co? – Nieważne. – To znaczy co? – Nic. Lucy za bardzo się starała. Ot co. Spojrzała na swoją sukienkę i na złote buty. „Możliwe, że zobaczę go po raz ostatni w życiu – pomyślała z żalem. – Nie wiem, co będzie potem. Muszę się postarać, żeby mnie zapamiętał”. * – Nienawidzę tej piosenki. Wyjdźmy na zewnątrz. Lucy wyszła za Marnie ze szkolnej auli. Marnie nienawidziła wszystkich piosenek. Lucy kołysała się na podeszwach skrzypiących złotych pantofli w przód i w tył, patrząc na ciemnoczerwony ślad szminki na filtrze papierosa przyjaciółki. Marnie przygarbiła się, żeby go podpalić, a Lucy zobaczyła wzdłuż jej przedziałka jasnożółte odrosty rozpychające ufarbowane na ciemno włosy. – Jakoś nie widzę Daniela – powiedziała Marnie, nie tyle zwycięsko, ile zrzędliwie. – Z kim przyszedł Stephen? – zrewanżowała się Lucy, bardziej złośliwie, niż powinna. – Przymknij się – syknęła Marnie, bo ona też miała swoje powody do rozczarowania. Lucy na chwilę się przymknęła, patrząc, jak dym papierosa pnie się w górę i rozpływa w powietrzu. Pomyślała o dyplomie Daniela, który został na stole pod ścianą sali gimnastycznej. Ten dyplom był dla niej jak nagana. Daniel naprawdę nie zamierzał przyjść na bal. Naprawdę go nie obchodziła. Lucy miała wrażenie, że makijaż krzepnie jej na twarzy. Chciała go zmyć. Spojrzała na sukienkę, która kosztowała ją cały semestr pracy w soboty w sklepiku z obwarzankami. A jeśli już nigdy nie zobaczy Daniela? Na tę myśl ogarnął ją strach graniczący z paniką. Nie, to nie może się tak skończyć. – Co to było? – zapytała Marnie, odwracając się gwałtownie w jej stronę. Lucy też to usłyszała. W szkole ktoś krzyknął, a potem rozległ się wrzask. Tam, gdzie imprezują licealiści, słychać wiele wrzasków, ale ten wszystkich zmroził. Marnie zrobiła zdziwioną minę, którą Lucy rzadko widywała na jej twarzy. Ludzie tłoczyli się przy drzwiach i znowu rozległy się krzyki. Słysząc brzęk tłuczonej szyby, Lucy aż podskoczyła. Działo się coś bardzo niedobrego. O kim myślisz, kiedy tłucze się szkło i ludzie krzyczą z prawdziwego przerażenia? Odpowiedź Lucy mówiłaby o niej wiele. Marnie stała obok, a matka była w domu, więc Lucy pomyślała o Danielu. A jeśli to on? Tłum przy drzwiach gęstniał. Musiała się dowiedzieć, co się stało. Weszła bocznymi drzwiami. Wewnątrz było ciemno, więc pobiegła na oślep w stronę krzyków. Zatrzymała się w pobliżu sal, gdzie odbywały się lekcje uczniów ostatniej klasy. W oddali znowu rozległ się brzęk szkła. Na posadzce zobaczyła ciemne smugi i instynkt od razu jej podpowiedział, co to takiego. Dalej była jeszcze większa kałuża krwi, która spływała po pochyłej nawierzchni. Czując odrętwienie, Lucy zdziwiła się, że podłoga nie jest płaska. Zrobiła kilka kroków i zamarła. Ktoś, jakiś chłopak, leżał pod ścianą spowity cieniem. To jego krew pełzła po korytarzu. – Co się tutaj dzieje? – zawołała w stronę oddalających się z krzykiem osób. Drżącymi rękami poszukała w torebce komórki. Zanim zdążyła ją znaleźć, usłyszała syreny, mnóstwo syren naraz. Ktoś złapał ją za rękę i pociągnął, ale się wyrwała. Krew wolno płynęła w stronę czubka jej złotego pantofla. Ktoś w nią wdepnął i uciekł, zostawiając ślady na linoleum, a to wydało jej się po prostu nie w porządku. Podeszła do leżącego na ziemi ciała, próbując nie wejść w kałużę. Pochyliła się, żeby zobaczyć twarz. To był chłopak z przedostatniej klasy, rozpoznała go, chociaż się nie znali. Przykucnęła przy nim i dotknęła jego ręki. Z każdym oddechem z jego ust wydobywał się jęk. Przynajmniej żył. – Wszystko w porządku? – Od razu było widać, że nie. – Zaraz przybędzie pomoc – zapewniła go słabym głosem. Nagle usłyszała eksplozję krzyków i tupot biegnących w jej stronę stóp – przyjechała policja. Policjanci bez przerwy się wydzierali. Zatarasowali drzwi i kazali wszystkim się uspokoić, mimo że sami nie byli spokojni. – Jest już karetka? – zapytała. Powiedziała to niewystarczająco głośno, więc powtórzyła. Nie zdawała sobie sprawy, że płacze. Dwaj policjanci podbiegli do chłopaka, a ona się odsunęła. Znowu nastąpiła erupcja krzyków do krótkofalówek. Zrobiono przejście dla ratowników medycznych. – Nic mu nie będzie? – odezwała się zbyt cicho, żeby ktokolwiek usłyszał. Odsunęła się jeszcze bardziej. Nic już nie widziała. W tej chwili policjantka mocno pociągnęła ją za rękę. – Nie ruszaj się stąd – rozkazała, mimo że Lucy nigdzie się nie wybierała. Poprowadziła ją korytarzem i wskazała drzwi po prawej. – Wejdź tam i czekaj, aż przyjedzie detektyw i cię przesłucha. Nigdzie się nie ruszaj, słyszysz? Lucy otworzyła drzwi do laboratorium chemicznego, w którym w dziesiątej klasie robiła eksperymenty z palnikami Bunsena. Najpierw zobaczyła przez okno czerwień świateł radiowozów. Brnęła przez morze ciemnych ławek, żeby wyjrzeć na zewnątrz. Z dziesięć samochodów zaparkowało pod dziwnymi kątami na trawniku za szkołą, gdzie przy dobrej pogodzie licealiści spędzali przerwy. W błyskach kogutów widziała, że opony zryły trawę, i to też wydało jej się okropne. Podeszła do umywalki, polegając nie tyle na wzroku, ile na pamięci. Mogła poszukać włącznika światła, ale nie miała ochoty wystawiać się na spojrzenia tych wszystkich ludzi stłoczonych za oknami. Odkręciła kran i pochyliła się, żeby zmyć makijaż i łzy. Osuszyła twarz sztywnym brązowym papierowym ręcznikiem. Jej fiołki przywiędły. Myślała, że w klasie jest pusto, ale kiedy się odwróciła, zobaczyła postać siedzącą w ławce w rogu. Wystraszyła się. Podeszła bliżej, próbując dostrzec coś w ciemności. – Kto tu jest? – zapytała głosem tylko odrobinę głośniejszym niż szept. – Daniel. Zatrzymała się. W czerwonej poświacie ukazała się część jego twarzy. – Sophia – powiedział. Podeszła bliżej, żeby lepiej ją zobaczył. – Nie, to ja, Lucy. Głos lekko jej drżał. Na korytarzu wykrwawiał się jakiś chłopak, a ona czuła rosnące rozczarowanie tym, że Daniel nadal jej nie kojarzy. – Chodź, usiądź. – Mówiąc to, zaprosił ją gestem. Miał stoicki, zrezygnowany wyraz twarzy, jakby wolał, żeby to była Sophia. Prześlizgnęła się pod ścianą, omijając krzesła oraz zostawione przez uczniów kurtki i plecaki. Jej sukienka wydawała się zbyt zwiewna jak na taki wieczór. Siedział pod ścianą w jednej z tych ławek składających się ze stolika na stałe połączonego z krzesłem. Założył nogę na nogę, jakby na coś czekał. Nie była pewna, jak blisko powinna usiąść, ale przysunęła do niego drugą ławkę, tak że dwie jednoosobowe ławki dla praworęcznych stanęły naprzeciw siebie jak jin i jang. Usiadła i zadrżała. Na nagich ramionach poczuła gęsią skórkę. Z zażenowaniem wyjęła fiołki z włosów. – Zmarzłaś – powiedział. Spojrzał na małe kwiatki na ławce. – Nic mi nie jest – odparła. Większość gęsiej skórki to była jego zasługa. Rozejrzał się, patrząc na rzeczy piętrzące się na stołkach, krzesłach i blatach. Sięgnął po białą bluzę z sokołem i podał ją Lucy. Narzuciła ją na ramiona, ale nie zawracała sobie głowy wkładaniem rękawów ani zapinaniem zamka. – Wiesz, co się stało? – zapytała, pochylając się, a jej włosy ześlizgnęły się z ramion i prawie dotknęły jego dłoni. Rozłożył ręce płasko na ławce, tak jak często robił na lekcjach angielskiego. Miał ręce mężczyzny, a nie chłopca. Wyglądało to tak, jakby opanowywał w ten sposób drżenie dłoni. – Jacyś kolesie z jedenastej klasy wpadli na korytarz i zaczęli demolkę. Paru z nich miało noże i wywiązała się bójka. Chyba dwóch pochlastali, a jednego dźgnęli. – Widziałam go. Leżał na podłodze. Pokiwał głową. – Nic mu nie będzie. Dostał w nogę. Pokrwawi, ale wyjdzie z tego. – Na pewno? Zastanawiała się, skąd on to wie. – Przyjechała już karetka? – zapytał. Pokiwała głową. – W takim razie na pewno. Wyliże się. Wyglądał, jakby myślał o czymś innym. – To dobrze – ucieszyła się. Wierzyła mu bez względu na to, czy zasługiwał na zaufanie, i dzięki temu poczuła się lepiej. Szczękała zębami, więc zamknęła usta, żeby przestać. Pochylił się i wyjął coś z torby na podłodze. Była to opróżniona do połowy butelka bourbona. – Ktoś porzucił swój zapas. – Podszedł do umywalki i wziął z półki plastikowy kubek. – Naleję ci. Nalał, zanim zdążyła powiedzieć tak albo nie. Postawił kubek naprzeciw niej na ławce, pochylając się tak nisko, że poczuła ciepło jego ciała. Zabrakło jej tchu i zakręciło jej się w głowie. Przyłożyła dłoń do ciepłej szyi, wiedząc, że jej skóra w tamtym miejscu robi się czerwona, jak zawsze w chwilach dużego poruszenia. – Nie przypuszczałam, że tu jesteś – wypaliła, nie pomyślawszy nawet, że może się tym zdradzić. Pokiwał głową. – Spóźniłem się. Już na parkingu usłyszałem krzyki. Chciałem zobaczyć, co się dzieje. Miała ochotę napić się bourbona, ale trzęsły jej się ręce i nie chciała, żeby to zauważył. Być może się tego domyślił, bo odsunął się w stronę stołu i włączył palnik. Patrzyła, jak plamki ognia migają na krawędzi. Po chwili rozbłysnął płomień, odbił się w szklanych drzwiach i wypełnił klasę delikatnym, drżącym światłem. Szybko pociągnęła łyk, czując w zimnych ustach szczypanie i pieczenie. Towarzyszył temu gryzący zapach, ale starała się nie krzywić. Nie przywykła do picia whisky. – Chcesz trochę? – zapytała, kiedy znowu usiadł w swojej ławce. Dotknęli się kolanami. Sądziła, że nie będzie chciał pić. Spojrzał jednak na nią, a potem na kubek. Sięgnął po niego i ze zdumieniem patrzyła, jak przystawia go do ust tym samym miejscem, gdzie wcześniej były jej usta, a potem pociąga długi łyk. Myślała, że naleje sobie do drugiego kubka, ale nie przyszło jej do głowy, że napije się z tego samego co ona. Co powiedziałaby na to Marnie? Lucy ledwie mogła uwierzyć w tak wielką poufałość. Siedziała z nim, rozmawiała z nim, piła z nim. Wszystko działo się tak szybko, że z trudem nadążała. Upiła następny łyk, zuchwale. Nie obchodziło jej, czy Daniel zauważy drżenie. Jej dłoń spoczywała tam, gdzie wcześniej jego dłoń, a usta tam, gdzie jego usta. „Masz pojęcie, jak bardzo cię kocham?” Znowu się odsunął. Przechylił głowę i przyjrzał się jej twarzy. Ich kolana znowu się zetknęły. Czekała, aż coś powie, ale milczał. Nerwowo ściskała w dłoni plastikowy kubek, zginając koło w owal i puszczając z powrotem. – Myślałam, że ten rok się skończy, każde z nas pójdzie w swoją stronę i nigdy ze sobą nie porozmawiamy – wyznała odważnie. Miała wrażenie, że jej słowa odbiły się echem w ciszy, i czuła się okropnie uwięziona z nimi na tak długo. Chciała, żeby Daniel zrobił coś, co je odgoni. Uśmiechnął się do niej. Pomyślała, że nigdy nie widziała jego uśmiechu. Był piękny. – Nie dopuściłbym do tego. – Nie dopuściłbyś? – Była tak szczerze zaskoczona, że nie mogła się powstrzymać i zapytała: – Dlaczego? Nadal jej się przyglądał, jakby miał wiele rzeczy do powiedzenia i nie wiedział, czy jest gotów je ujawnić. – Chciałem z tobą porozmawiać – zaczął powoli. – Nie byłem pewien... czy nadeszła odpowiednia chwila. – Ogarnął ją zupełnie niedojrzały, dojmujący żal, że Marnie nie może tego usłyszeć. – Ale to dziwny wieczór – ciągnął. – Chyba nie najlepsza pora. Dzisiaj chciałem się tylko upewnić, że nic ci się nie stało. – Naprawdę? Martwiła się, że przejęcie malujące się na jej twarzy wygląda żałośnie. Uśmiechnął się jeszcze raz, tak samo jak wcześniej. – Oczywiście. Upiła następny łyk bourbona i drżącą dłonią podała mu kubek, jakby byli starymi przyjaciółmi. Czy miał pojęcie, ile czasu o nim rozmyślała, fantazjowała o nim i analizowała każde jego spojrzenie, każdy gest? – O czym chciałeś ze mną porozmawiać? Próbował coś wyczytać z jej twarzy. Nie wiedziała co. Pociągnął następny długi łyk. – Chyba nie powinienem tego robić. Sam nie wiem. Pokręcił głową i spoważniał. Nie była pewna, co ma na myśli: picie bourbona czy rozmawianie z nią. – Czego nie powinieneś robić? Zmierzył ją tak przenikliwym spojrzeniem, że prawie się wystraszyła. Niczego nie pragnęła równie mocno jak tego, by patrzył jej w oczy, ale nie była w stanie przyjąć aż tyle. Jak spalona słońcem ziemia, w którą nie wsiąkają wiadra wody. – Dużo o tym myślałem. Jest tyle rzeczy, o których pragnę ci powiedzieć. Nie chcę cię... – zamilkł, szukając właściwego słowa – przytłoczyć. Jeszcze żaden chłopak nie mówił do niej w taki sposób. Nie było żadnej zasłony z bzdur, żadnego flirtu, żadnego czarowania – jedynie świdrujące spojrzenie. Był inny niż wszyscy, których znała. Głośno przełknęła ślinę, żeby nad sobą zapanować. Miała wrażenie, że jeśli nie będzie ostrożna, obnaży przed nim całe swoje wnętrze. Postanowiła, że będzie się pilnowała, ale nie pozostanie obojętna. – Wiesz, ile ja o tobie myślałam? Siedzieli, stykając się kolanami, więc gdy rozsunął nogi, jej kolana poleciały do przodu, aż niemal się zakleszczyli: jej kolano zbliżyło się do jego krocza, a jego kolano do jej. Jej kolano było nagie, a jego wsunęło się głęboko pod jej sukienkę i napierało na halkę. Krew dudniła jej w uszach. Czuła niedowierzanie. Podejrzewała, że jej wyobraźnia tworzy to wszystko z czystego pożądania i że w rzeczywistości nic takiego się nie dzieje. – Naprawdę? – zapytał. Nagle zrozumiała, po prostu zrozumiała, że w niego wsiąkła, że on jest równie spragniony jak ona. Podniósł dłoń, dotknął jej karku i przyciągnął ją do siebie. Zaczerpnęła powietrza, zaskoczona tym, że on chce zbliżyć usta do jej ust. Pocałował ją. Zatraciła się w jego oddechu, w jego cieple i zapachu. Tak bardzo się pochyliła, że poczuła, jak krawędź ławki wbija jej się między żebra tuż pod piersiami, obok których łomocze serce. Potrącił ręką kubek z bourbonem, który spadł na podłogę. Niewyraźnie poczuła płyn, który rozprysł się i utworzył kałużę pod jej stopą, ale nic jej to nie obchodziło. Pragnęła całować Daniela aż do śmierci, gdyby tego chciał, ale nagle doświadczyła czegoś niesamowitego, pędziło do niej dziwne doznanie: silne przeczucie. Przez chwilę była w stanie je ignorować, aż w końcu uderzyło w nią z całą siłą. Było to uczucie i zarazem wspomnienie: fale dwóch eksplozji przenikały się i narastały. Coś jak déjà vu, tyle że znacznie bardziej intensywne. Zakręciło jej się w głowie i nagle się wystraszyła. Otworzyła oczy i odsunęła się od niego. Spojrzała mu w twarz. Na policzkach poczuła łzy, zupełnie inne niż te wcześniejsze. – Kim jesteś? – szepnęła. Rozszerzyły mu się źrenice i ponownie skupił na niej wzrok. – Przypomniałaś sobie? Nie była w stanie zobaczyć jego twarzy. Pomieszczenie zawirowało tak gwałtownie, że zamknęła oczy, a on był tam, pod jej powiekami, jakby wyłonił się z pamięci. Leżał na łóżku, a ona na niego patrzyła, czując gdzieś w głębi rozpacz, której nie rozumiała. Teraz zdała sobie sprawę, że Daniel mocno trzyma ją za ręce. Kiedy otworzyła oczy, wpatrywał się w nią tak intensywnie, że chciała się odwrócić. – Przypomniałaś sobie? Wyglądał tak, jakby od jej odpowiedzi zależało jego życie. Poczuła strach. Jej umysł nawiedziła następna scena. Znów on, ale w jakimś dziwnym, nieznanym jej miejscu. Miała wrażenie, że to jawa i jednocześnie sen. – Znałam cię już wcześniej? Była pewna, że tak. Oraz że to niemożliwe. Poczuła przerażenie. Nie wiedziała, gdzie dokładnie jest. – Tak. Zobaczyła łzy w jego oczach. Pociągnął ją za ręce, a kiedy wstała, przytulił ją tak, że przylgnęła do niego całym ciałem. Poczuła kołysanie w piersi, ale nie wiedziała, czyje to serce: jego czy jej. – Masz na imię Sophia. Wiesz o tym? Wtulając twarz w jego szyję, poczuła wilgoć na czubku głowy. Pomyślała, że gdyby jej nie trzymał, nie ustałaby na nogach. Poczuła, że mu się wyślizguje. Nie wiedziała, gdzie jest ani kim jest, nie wiedziała, co sobie przypomniała. Zastanawiała się, czy bourbon nie zadziałał przypadkiem jak coś w rodzaju halucynogenu. A może po prostu traciła rozum. Czy to właśnie takie uczucie? Dana uwielbiała tracić nad sobą kontrolę, ale Lucy tego nie znosiła. Wyobraziła sobie karetkę, która przyjedzie ją zabrać. Pomyślała o matce. Pospiesznie się od niego odsunęła. – Coś jest ze mną nie tak – powiedziała płaczliwym głosem. Nie chciał jej puścić, ale zauważył bladość jej twarzy i strach. – Jak to? – Muszę już iść. – Sophia. Zdała sobie sprawę, że zacisnął dłonie na jej sukience i nie chce jej wypuścić. – Nie, mam na imię Lucy – poprawiła go. Może mu odbiło? Na pewno tak. Zdezorientowany wziął ją za kogoś innego. Dostał czegoś w rodzaju psychozy. Był tak stuknięty, że ona też przy nim wariowała. Nagle ogarnęło ją przytłaczające poczucie zagrożenia. Za bardzo jej na nim zależało, a on był niebezpiecznym obiektem uczuć. Nie kochałby jej tak, jak ona jego. Wessałby ją w stan czystej dezorientacji i uznałaby się za kogoś innego. Tak bardzo chciałaby mu uwierzyć, że nie wiedziałaby, kim jest. – Proszę, puść mnie. – Ale... Zaczekaj. Sophia. Pamiętasz. – Nie. Nie pamiętam. Przerażasz mnie. Nie wiem. Nie wiem, o co ci chodzi. – Mówiąc to, łkała. Poczuła, że drżą mu ręce. Nie potrafiła spojrzeć na rozpacz w jego oczach. – Chciałbym ci o wszystkim opowiedzieć. Chciałbym, żebyś wiedziała. Proszę, pozwól mi wyjaśnić. – Odsunęła się tak gwałtownie, że rozdarł się przód sukienki. Spuściła oczy, a potem znowu spojrzała na niego. Wydawał się zaskoczony i przerażony tym, że nadal ściska w dłoniach materiał. – O Boże. Przepraszam. – Próbował ją otulić bluzą, zasłonić. – Tak mi przykro. – Nie wypuszczał jej z objęć. Nie pozwalał jej odejść. – Tak mi przykro. Kocham cię. Wiesz o tym? – Trzymał ją i rozpaczliwie wtulał twarz w jej włosy. – Zawsze cię kochałem. Wyrwała mu się. Uderzyła nogą w ławkę, która się przewróciła. Potykając się o sprzęty i plecaki, szła do drzwi. Nie mogła być aż tak kochana. Nawet ona. Nawet przez niego. – Wcale nie – krzyknęła, nie odwracając się. – Nawet nie wiesz, kim jestem. Nie pamiętała, jak się dostała do głównych drzwi szkoły, ale tam znalazł ją policjant. Płakała i nie mogła wyjść, bo wszystkie drzwi były zamknięte. Tak powiedział ten gliniarz jej matce, kiedy po nią przyszła, a Lucy naprawdę niczego nie pamiętała. * Gdy wyszła, przykucnął i długo siedział sam w takiej pozycji. Nadal czuł na ustach jej smak, a na ciele ciepło jej ciała, lecz teraz te doznania działały na niego jak wyrzut. Gapił się na trzy zwiędłe kwiaty leżące na ławce, w której siedziała. Nadal trzymał w dłoni kawałek jej sukienki. Pozostał mu tylko żal. I obrzydzenie do siebie. Nie chciał się poruszyć z obawy, że otworzy się więcej szczelin i dopadnie go to wszystko. Albo jeszcze więcej. Wolałby się pławić w jej dotyku i zapachu zamiast we własnej porażce, ale ta porażka go przytłoczyła. Zaprzepaścił wszelkie nadzieje. Zranił ją i zasmucił. Jak mógł jej to zrobić? „Przypomniała mnie sobie”. To była jego najgorsza słabość, najbardziej toksyczny narkotyk. Tak bardzo chciał, żeby sobie przypomniała, że był gotów powiedzieć wszystko. Był gotów zrobić wszystko, uwierzyć we wszystko i wszystko sobie wyobrazić. „Przypomniała sobie. Wiedziała”. Oszołomiony wyszedł ze szkoły znacznie później niż inni. W budynku zostało kilku woźnych, którzy sprzątali bałagan. Nikt nie zwrócił na niego uwagi. Jego porażki były osobiste i niewidzialne. „Ale nie dla niej”. Chwycił ją. Wystraszył. Napadł na nią. Przysiągł sobie, że tego nie zrobi, ale zrobił. Tak sumiennie, tak długo się pilnował, ale kiedy stracił panowanie nad sobą, zrobił to z siłą stuleci. Nienawidził siebie oraz wszystkich zamiarów i pragnień, jakie kiedykolwiek miał. Nienawidził wszystkiego, co kiedykolwiek planował i czego pragnął. „Kocham ją. Potrzebuję jej. Wyjawiłem jej wszystko. Po prostu chciałem, żeby mnie poznała”. Szedł, aż znalazł się bardzo daleko od obrazów i dźwięków. Wszedł na polankę w zagajniku za boiskiem do piłki nożnej i położył się w mokrej trawie. Nie mógł iść dalej. Nie miał dokąd iść, nie miał nikogo, z kim chciałby się zobaczyć, ani niczego, czego mógłby pragnąć lub na co mógłby mieć nadzieję. Od wielu lat cierpliwie budował swoją wizję, a zniszczył ją w ciągu kilku chwil. „Ona mnie stworzyła i ona mnie zgubiła”. Jak zawsze. Też zapłaciła za to wysoką cenę. Nie mógł zostać na tej polanie. Nadal widział czerwień policyjnych świateł bijącą w ciężkie czerwcowe niebo. Wstał. Plecy miał mokre od rosy. Zszedł ze wzgórza, oddalając się od szkoły. To koniec, nie chciał wracać. Zostawiał to miejsce w stanie ruiny, jak chyba wszystko w swoim życiu. Powinien był opuścić świat w samotności. Zdał sobie sprawę, że zapomniał zabrać dyplom. Wyobraził go sobie, jak leży samotnie na długim, starannie udekorowanym stole w sali gimnastycznej pośród serpentyn i flaczejących balonów. Dyplomy były dla ludzi, którym zależy, którzy cenią je tak, jakby były dla nich pierwsze i ostatnie. On wiedział, że nie są. Co znaczył dla niego kolejny świstek? Dlatego jego dyplom dalej leżał w sali gimnastycznej, z jego pieczołowicie wykaligrafowanym nazwiskiem. Dlaczego musi to ciągnąć, gdy wszyscy inni zaczynają od nowa? Dlaczego zostaje, a ona zawsze odchodzi? Czasami czuł się jak jedyny człowiek na ziemi. Jest inny. Zawsze był inny. Jego próby życia w normalnym świecie wydawały się głupie i fałszywe. „Znowu ją straciłem”. Mogłoby się wydawać, że ktoś, kto żyje tak długo jak on, kto tyle widział, powinien patrzeć na świat z szerszej perspektywy i mieć więcej cierpliwości. On jednak za długo tłumił w sobie emocje, był zbyt spragniony. Gdy znalazła się w pobliżu, nie zdołał się powstrzymać. Wmówił sobie, że wystarczy jedno spojrzenie w jego oczy, żeby sobie przypomniała, że miłość przezwycięży wszystko. Bourbon nie ułatwił sprawy. „Nikt oprócz mnie nie pamięta”. Trzymał tę myśl w zamknięciu, ale tej nocy ją uwolnił. Czasami samotność była nie do zniesienia. * Przeszedł przez łąkę i ruszył dwupasmówką. Szedł wzdłuż rzeki i dobrze się czuł blisko czegoś starszego niż on sam. Ta rzeka miała długą przeszłość, ale w przeciwieństwie do niego roztropnie zachowała ją dla siebie. Pomyślał o bitwie nad Appomattox, o walkach o High Bridge. Ile krwi wsiąkło w tę rzekę? A mimo to nadal płynęła. Oczyściła się i zapomniała. Jak można się oczyścić, skoro nie sposób zapomnieć? „Nie chcę tak dłużej żyć. Nie chcę dłużej jej tego robić. Chcę z tym skończyć”. Nic go tutaj nie trzymało. Nie miał prawdziwej rodziny. W poprzednim życiu dopisało mu szczęście i trafił do naprawdę wspaniałych ludzi, lecz lekkomyślnie ich porzucił, żeby podążać za Sophią. Nic dziwnego, że w tym życiu spotkał go taki paskudny los: narkomanka, która odeszła, zanim on zdążył skończyć trzy lata, a potem rodzina zastępcza – pod każdym względem tak okropna, na jaką zasłużył. Od dwóch lat był sam, żył tylko dzięki nadziei. Wyrzekł się błogosławieństw, których był wart, w zamian za szansę bycia z nią, a teraz ją również stracił. Jak by to było już nie wrócić? To jedno z nielicznych doświadczeń, których nigdy nie zaznał. Czy śmierć wyglądałaby inaczej? Czy w końcu spotkałby Boga? Usiadł na brzegu rzeki, czując jego zimną, błotnistą wilgoć i zastanawiając się, dlaczego nie można się uwolnić od tych małych pragnień. Bez względu na to, jak długo się żyje. Niczym skazany na śmierć, który spogląda na zegarek tuż przed egzekucją. Ruch małych wskazówek nigdy nie współgra z ruchem tych większych, prawda? Wygrzebał z ziemi ubłocone kamienie, wystarczająco małe, by zmieściły się w kieszeni. Większe rzucał na oślep, słuchając głuchego stuknięcia kamienia o kamień albo łaskawego chlupnięcia wody. Wpychał kamienie i błoto do kieszeni wyjściowych spodni, zastanawiając się, czy głupi, niezależny mózg odważy się temu sprzeciwić. Wsadził kilka ukruszonych kamieni do kieszonki na piersi, trochę speszony swoim kunsztem dramaturgicznym. Żadna chwila nie jest aż tak doniosła, by stłumić zwyczajne odruchy. „Oprócz tej, w której ją pocałowałeś”. Takie decyzje jak ta miały więcej godności, gdy myślało się o nich w czasie przeszłym albo przyszłym – lub gdy chodziło o życie innych ludzi. Małostkowe knowania ptasiego móżdżku doprowadzają człowieka do upadku i jedynym zbawieniem okazuje się zapomnienie. Pamiętanie całych żyć takich knowań było jego przekleństwem. Odpowiednio obciążony powlókł się w stronę drogi i wszedł na most. Ciemne powietrze przesuwające się nad wodą było chłodniejsze i szybsze. Na drugim brzegu rozbłysły przednie światła samochodu. Rosły, ale w końcu zniknęły, omijając most. Dotarł do najwyższego punktu, wdrapał się na barierkę i usiadł na niej twarzą do rzeki, machając nogami nad wodą. Czuł się dziwnie młody. Patrzył na rany na swoich dłoniach pozostawione przez ostre kamienie, jakby sprawiały ból komuś innemu. Powoli wstał, balansując na barierce w butach na sztywnej podeszwie. Machał rękami, żeby się nie poślizgnąć. Dlaczego liczy się to, żeby skoczyć, a nie spaść, skoro skutek jest taki sam? Ciężka wilgoć w powietrzu zmoczyła mu twarz. Przejechał następny samochód. Mógł zabrać ze sobą miliony różnych rzeczy, a miał tylko zgnieciony w dłoni kawałek miękkiej, fioletowej sukienki Lucy i kwaśny smak bourbona w gardle. Przechowywał w umyśle przerażenie na jej twarzy, gdy próbowała się od niego uwolnić, a on nie chciał jej puścić, przekreślając wieki starannie żywionej nadziei – wiedząc, że je przekreśla, a mimo to nie mogąc się od tego powstrzymać. To wystarczyło, żeby złapał równowagę i skoczył.\nKarta redakcyjna Tytuł oryginału: My Name is Memory Copyright © 2010 by Ann Brashares. All rights reserved Copyright © for the translation by Anna Gralak Projekt okładki: Tal Goretsky Modyfikacja okładki na potrzeby polskiego wydania: Katarzyna Bućko Fotografie na okładce: mężczyzna na pustyni – © Silvia Otte / Digital Vision / Getty Images /Flash Press Media, kobieta – © Andy Ryan / Stone+ /Getty Images / Flash Press Media Opieka redakcyjna: Eliza Kasprzak-Kozikowska Korekta: Zespół – Wydawnictwo PLUS ISBN 978-83-7515-912-7 Zamówienia: Dział Handlowy, ul. Kościuszki 37, 30-105 Kraków, tel. (12) 61 99 569 Zapraszamy do księgarni internetowej Wydawnictwa Znak, w której można kupić książki Wydawnictwa Otwartego: www.znak.com.pl Plik opracował i przygotował Woblink www.woblink.com\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Nigdy_i_na_zawsze-ebookRO/p0401372i040" target="_blank" title="Nigdy i na zawsze [Ann Brashares] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Nigdy i na zawsze [Ann Brashares] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Opatrunki hydrożelowe do leczenia odleżyn | infmed.pl\nOpatrunki na odleżyny –...\nchoroby i problemy zdrowotneprodukty farmaceutyczneZdrowie\nOpatrunki na odleżyny – jak skutecznie leczyć rany na skórze?\nWeronika - 20 sierpnia 2015 21 listopada 2016\nW czasie długiego leżenia w szpitalu lub w domu mogą pojawić się nieestetyczne uszkodzenia skóry powszechnie nazywane odleżynami. Jeżeli występują w niewielkim stopniu, możemy spróbować poradzić sobie sami, stosując różnego rodzaju opatrunki, kremy i kupując materace dynamiczne. Jeśli jednak dojdzie do powstania ran odleżynowych, to konieczna będzie pomoc lekarza i bardzo szybkie działanie.\nOstatnio coraz więcej mówi się o wilgotnym leczeniu ran odleżynowych. Polega to na stosowaniu różnego rodzaju opatrunków, które pochłaniają nadmiar wydzieliny, wydobywający się ze zmiany skórnej. Opatrunki te nie przylegają bezpośrednio do rany, pozwalają na prawidłową wymianę gazów oraz zapobiegają powstanie infekcji bateryjnych oraz grzybiczych. Dużą ich zaletą jest to, że są łatwe do wymiany oraz nie uszkadzają skóry. Na rynku znajdziemy różnego rodzaju opatrunki, które można podzielić na m.in. hydrożele, hydrokoloidy, alginiany i inne. Mogą być stosowane do leczenia odleżyn w różnym stopniu zaawansowania.\nHydrożele mają zdolności pochłaniania wysięku, pozwalają na utrzymanie wilgotności i skuteczne leczenie. Opatrunki hydrożelowe, takie jak GranuGEL® posiadają właściwości oczyszczające, po kilku dniach stosowania widoczna jest poprawa na skórze chorego.\nOpatrunki algininowe to produkty wytworzone z naturalnych składników (glonów morskich) równie skutecznie pochłaniają wydzielinę, przyspieszają procesy krzepnięcia i hamują krwawienie.\nHydrokoloidy to opatrunki, które są nieprzepuszczalne, bo składające się z dwóch warstw: ochronnej i tej bezpośrednio przylegającej do rany. Znajdujący się w nich żel izoluje termicznie ranę.\nOpatrunki to tylko jeden z kilku sposobów leczenia ran. Proces jest długotrwały i dość trudny. Pacjent leżący przez długi czas wymaga pomocy lekarzy, farmaceutów, dietetyków, ale także fizjoterapeutów. Kompleksowe leczenie wymaga przygotowania planu opieki, w którym szczególne miejsce zajmuje regularne zmienianie opatrunków.\nTagged hydrożele, leczenie odleżyn, opatrunki hydrożelowe, opatrunki na odleżyny\nJak cykl miesiączkowy wpływa na naszą skórę\nTime limit is exhausted. Please reload CAPTCHA. − jeden = dwa


Kiedy byłam w szkole podstawowej w czasach Gierka uczono nas bardzo ładnej piosenki rosyjskiej dla dzieci. Jej słowa brzmiały: „Pust wsiegda budziet sonce, pust wsiegda budziet niebo, pust wsiegda budziet mama , pust wsiegda budu ja.” Dzisiaj tekst tej piosenki brzmi dla ukraińskiego dziecka przewrotnie. Ukraińskie dziecko dziś patrzy w niebo i nie widzi słońca, widzi czarny dym i spadające bomby. Dziś ukraińskie dziecko straciło dzieciństwo, musiało przedwcześnie dorosnąć i zamiast śpiewać : „Pust wsiegda budziet sonce”, zastanawia się, czy… na drugi dzień będzie miało mamę. Zamiast dzieciństwa ma brutalny świat z jego złem i okrucieństwem. Czy tak powinien wyglądać świat dziecka?\nW nakręconej w latach dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku nowej wersji „W pustyni i w puszczy” wg. powieści dla młodzieży Henryka Sienkiewicza jest motywem przewodnim piosenka o następujących słowach: ” Wyciągnij dłonie i chwyć marzenie, ono rozproszy złej mocy cienie.”O sile marzenia i jego spełnieniu opowiada paradokumentalny film francuski pt. „Duch Śniegów”.\nNarratorem filmu jest dziennikarz, który wybrał się na poszukiwanie pantery śnieżnej, zwierzęcia uznanego za wymarłe, w góry Tybetu. Jak narrator powiedział na początku: Dla jego przewodnika to praca, dla niego realizacja marzenia. Film zaczyna się w małej chatce tybetańskich przewodników, z której bohaterowie wyruszają w góry podglądać zwierzęta. Wyruszają kilka razy i wracają na odpoczynek do chatki. Widzą różne zwierzęta: jaki, niedźwiedzicę z małymi niedźwiadkami. W jaskini montują kamerę i kiedy rano wracają, widzą nagranie i to, że.. pantera śnieżna była i polowała tu. Sceną finałową filmu jest… realizacja marzenia: pantera śnieżna się pojawia. Widzą ją na żywo. Piękne zwierzę!!!\nTen film mnie rozczarował, ale… rozczarował w pozytywnym znaczeniu. Wybrałam się na ten film w lubińskim DKFie / woj. dolnośląskie/ z przekonaniem, że będzie to film science fiction, trochę baśń, do czego mnie zwiódł tytuł filmu „Duch Śniegów”. Tymczasem to przyrodniczy film dokumentalny, trochę fabularyzowany dokument, bo film ma scenariusz. Dzieje się jednak w autentycznych malowniczych plenerach Gór Tybetu, ukazuje prawdziwe zwierzęta i prawdziwych ludzi, koczowników żyjących w Tybecie. Jak poinformowano na końcu filmu w filmie brała udział dwuosobowa ekipa filmowa , by nie zakłócać spokoju dzikich zwierząt. Film może się podobać, temu, kto lubi filmy przyrodnicze, ja lubię i mi się podobał. Z przyjemnością oglądałam dziką faunę Tybetu tak dla mnie nieznaną. Z przyjemnością czekałam na realizację marzenia… ujrzenie pantery śnieżnej. I marzenie się zrealizowało, autora filmu i moje: ujrzałam panterę śnieżną. Piękne zwierzę i … przesłaniem filmu jest, by człowiek dbał, aby to zwierzę nigdy nie wyginęło i nie stało się niespełnionym marzeniem ludzkości. Człowiek ma dbać o świat, by nie nastał czas, że piękno świata, a nawet świat stanie się naszym niezrealizowanym marzeniem. Świat jest piękny i taki zawsze powinien być. A trzeba wszystko robić, by spełniło się każde piękne marzenie człowieka o dobru i o tym, by człowiek miał wiele pięknych dni na świecie, by spełniały się nasze marzenia o poznawaniu piękna świata. Bo to nie jest zwykły film przyrodniczy. To film o marzeniach o ich spełnianiu. Mottem filmu jest, że każdy człowiek może spełnić swoje marzenia, powinien tylko wdrożyć trochę pracy w jego spełnienie i… mieć oczy i uszy szeroko otwarte. Bo Bóg dał człowiekowi po to oczy i uszy, by obserwował i słuchał i odkrywał piękno świata. I człowiek ma robić wszystko, by marzenia o pięknie świata się spełniały. Ma ratować naszą planetę przed zanieczyszczeniami, które powodują zmiany klimatyczne. Ma robić wszystko, by ziemia nie zginęła, a jej świat jeszcze wiele wieków cieszył następne pokolenie. To dotyczy także wojen. Człowiek ma dbać, by nigdy wojna nie zniszczyła piękna naszego świata. By i na zachód i na wschód Ziemi brzmiały słowa dziecięcej piosenki: „Pust wsiegda budziet sonce, pust wsiegda budziet niebo…” Tytuł filmu Duch Śniegów, to tytuł symboliczny i wiele mówiący. Duch Śniegów to postać baśniowa, nierealna, mityczna, to Yeti, którego ludzie od zarania zawsze szukali w Górach Tybetu i… nigdy nie znaleźli. Jednak film jest optymistyczny, bo śnieżna pantera to na razie nie Yeti. Istnieje, bohaterowie filmu ją widzieli. I oby zawsze tak było. Zrealizowane, piękne marzenie, a nie urojony Duch Śniegów!\nNastaje kolejna rocznica zakończenia II Wojny Światowej. Na Zachodzie obchodzą ją ósmego maja, w Rosji dziewiątego maja, to ich narodowe święto ku uczczeniu zwycięstwa w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej. Ósmego i Dziewiątego Maja 1945r ludzie naprawdę cieszyli się z zakończenia wojny. Spotykali się na podwórkach kamienic w miastach, ściskali się wzajemnie, nawet obcy ludzie, tańczyli. To była wielka radość, bo skończyła się gehenna sześcioletniej wojny i zaczynało normalne życie. Jak padło stwierdzenie jednego z bohaterów polskiego serialu „Dom” na widok idącego księdza: „Nareszcie ludzie umierają we własnych łóżkach.” Czy w tym roku rocznica zakończenia II Wojny Światowej jest radosna i niesie nadzieję na spełnienie marzenia?\nWładimir Putin uważa, że tak! Chce nawet dla propagandy zrobić spektakularne obchody zakończenia Wielkiej Wojny Ojczyźnianej. Miał nawet plany urządzić uroczystości w zdobytym Kijowie, a jak spełzło na niczym to w zdobytym okręgu donieckim i ogłosić imperialny sukces. Niestety, już wiadomo, że propagandowe plany Putina się nie spełnią. Trwa wojna. Rosjanie sobie radzą coraz gorzej, bo nie docenili zdeterminowania Ukraińców w obronie własnego kraju. Pod tym względem narody ukraiński i rosyjski są takie same. Będą walczyć zawzięcie do ostatniej kropli krwi w obronie swojej ojczyzny. Narody Ukraiński i Rosyjski są podobne, łączy je wspólny język, wspólna religia, wspólna historia. Dlaczego więc każą im walczyć z sobą? Dlaczego cyniczni przywódcy wmanewrowali narody w bratobójczą krwawą wojnę?\nTegoroczne dni rocznicy zwycięstwa nad faszyzmem nie będą radosne ani dla Ukraińców ani dla Rosjan. W polskiej starej komedii pt. ” Jak rozpętałem II Wojnę Światową” jest scena jak bohater wpada do włoskiego wojskowego burdelu. Żołnierze krzyczą: Nie damy z siebie zrobić rogaczy! Pokażemy jak walczy włoski żołnierz, kiedy ma o co! I w wojnie na Ukrainie żołnierze rosyjscy są w takiej samej sytuacji jak ci włoscy w komedii. Zwykli żołnierze nie widzą sensu w tej wojnie, nie chcą ginąć za urojenia imperialne Putina. Morale w wojsku rosyjskim jest coraz gorsze. Buntują się i odmawiają walki całe jednostki. Niedawno w świat poszła plotka, że podczas uroczystości 9 Maja Putin ma oficjalnie wypowiedzieć wojnę Ukrainie i ogłosić powszechną mobilizację. Specjaliści od polityki rosyjskiej twierdzą, że to nierealne: Putin już zmaga się z buntami żołnierzy walczącymi na Ukrainie, gdyby ogłosił powszechną mobilizację, całą Rosję ogarnęłaby rewolucja. Mam nadzieję, że przywódcy, a zwłaszcza Władimir Putin się opamiętają. Zakończy tę wojnę. To nie jest niehonorowe wyjście. Decyzja o zakończeniu tej wojny, to właśnie pokazanie, że się ma honor, że się potrafi przyznać do błędu. Na to czekają ludzie…\nA tymczasem tegoroczne obchody Rocznicy Zwycięstwa na Ukrainie są smutne. Trwa wojna, żołnierze dzielnie walczą i giną, na ukraińskie miasta spadają bomby. Mam nadzieję, że rocznica zwycięstwa nad faszyzmem na Ukrainie w przyszłym roku będzie wesoła. Wojna się niedługo skończy. Na naszych oczach tworzy się prawdziwy Naród Ukraiński. Jaki będzie? Jakie będzie wyznawał wartości? Jakich będzie miał przyjaciół? Ja uważam, że po tej wojnie będzie to prawdziwy Naród Ukraiński, bo… w tej wojnie po raz pierwszy w historii ma o co walczyć. Czy takie są zamierzenia Boga? Czy Bóg doświadcza Ukraińców, by… mogli o sobie powiedzieć … Narodziny Narodu? Wyciągnij dłonie i chwyć marzenie! By ukraińskie dziecko miało marzenia, dziś żołnierze ukraińscy, a także cywile walczą i giną. A jakie jest marzenie ukraińskiego dziecka? Takie jak jego brata w Rosji. „Pust wsiegda budziet mama, pust wsiegda budu ja!!!”\nPoprzedni wpisCzy jest Bóg?Następny wpisWiara i Ojczyzna – Czy warto oddać życie za te wartości?


Informacja dla przedsiębiorców wnioskujących o dofinansowanie usług rozwojowych - RPO WSL 2014-2020\nW związku z licznymi sygnałami o problemach przedsiębiorców podczas składania fiszek wniosków o dofinansowanie usługi rozwojowej, Wojewódzki Urząd Pracy w Katowicach zapewnia, że dokłada wszelkich starań, aby nabory odbywały się w sposób niezakłócony. Wraz ze Śląskim Centrum Społeczeństwa Informacyjnego Wojewódzki Urząd Pracy podjął aktywne działania minimalizujące prawdopodobieństwo ponownego wystąpienia problemów podczas składania wniosków.\nO wszystkich problemach, jakie napotykacie podczas składania fiszek wniosków, możecie pisać na adres: odwolaniapsf@wup-katowice.pl. Wasze zgłoszenia są na bieżąco rozpatrywane.\nProsimy, by w miarę możliwości do wiadomości dołączać zrzuty ekranu komputera świadczące o braku możliwości zalogowania się do systemu lub braku możliwości podpisania, lub wysłania fiszki w godzinach trwania naboru.


Kiełbasa magnacka i Szlachecki frykas od Cedrobu - Handel Nowoczesny - Wiadomości\nKiełbasa magnacka i Szlachecki frykas od Cedrobu\nAutor: pr 8 października 2014 11:04\nFirma Cedrob poszerza portfolio marki Gobarto o dwie jesienne nowości: Kiełbasę magnacką i Szlachecki frykas.\nKiełbasa magnacka - produkt o niepowtarzalnych walorach smakowo-aromatycznych dzięki delikatnej szynce wieprzowej oraz zastosowaniu unikalnej mieszanki przypraw. Kiełbasa wędzona, parzona i pieczona, przygotowana w 100% z surowców wieprzowych, z czego największy udział ma mięso z szynki. Idealny smak jest wynikową prostego składu wyrobu. Cena: 24,66 zł/kg\nSzlachecki frykas - cienkie kiełbaski wieprzowe w naturalnej osłonce, poddane procesowi parzenia i pieczenia. 100 g wyrobu gotowego wyprodukowano z 108 g mięsa wieprzowego. Wyselekcjonowany surowiec wpływa na wysoką jakość oraz niepowtarzalny smak. Cena: 28,05 zł/kg


Filatelistyka - www.tworzymy.fora.pl\nForum www.tworzymy.fora.pl Strona Główna -> Hobby\nWysłany: Sob 10:04, 16 Maj 2009 Temat postu: Filatelistyka\n... czyli moja druga, nowa miłość.\nNie wiem dlaczego, pociąga mnie to.\nZa górami, za lasami, w małym mieszkaniu babci, w dużym bloku, pewna dziewczyna nudziła się straszliwie. Więc jakby wiedziona instynktem, wlazła na krzesło i zdjęła z półki średniej wielkości kufer. Kufer był ciężki.\nCiekawska dziewczyna, o mało co nie zleciała z krzesła, ale jej zainteresowanie rosło.\nOtworzyła kufer, a w środku znalazła wiele skarbów. Między innymi, dosyć duży, czarny album. Wewnątrz były...\n... znaczki. I tak się zaczęło. Z wielkim zainteresowaniem oglądałam kolekcję, jak się okazało mojej pra pra babci.\nA teraz padło na mnie, jak tylko zobaczę gdzieś kopertę rzucam się, jak rażona piorunem i włączam czajnik. Pod parą dobrze schodzą. Chociaż nie... tylko te polskie. Amerykańskie nie chcą zejść za Chiny.\nWysłany: Sob 13:26, 16 Maj 2009 Temat postu:\nŁosz... kiedyś zbierałam. Mam 2 klasery pełne cudów-wianków, popularnie zwanych znaczkami. Mam stare, nowe, odklejane z kopert i jakieś inne... mnóstwo tego. ;D Moim ulubionym i być może najcenniejszym [nie mam pojęcia] jest znaczek z 1874r.\nSzczerze mówiąc już się w to nie bawię - nie szukam nowych 'okazów' i nie napadam na pocztę, żeby znaleźć znaczek z 'ładnym obrazkiem', jednak moja stara, poczciwa kolekcja, ma się dobrze. :}\nPod parą dobrze schodzą. Chociaż nie... tylko te polskie. Amerykańskie nie chcą zejść za Chiny.\nJa wszystkie topię wraz z kopertą we wrzątku,a gdy się odlepią 'przyklejam' (są mokre, więc w zasadzie same się przylepiają) do szafki lub lodówki. Gdy wyschną ładuję do klasera.\nMimo tego, że kąpią się w wodzie, wyglądają nie gorzej, niż po parze z czajnika.\nOstatnio zmieniony przez wiora dnia Sob 17:55, 16 Maj 2009, w całości zmieniany 2 razy\nForum www.tworzymy.fora.pl Strona Główna -> Hobby Wszystkie czasy w strefie EET (Europa)


Global Car Wash – ręczna myjnia - Katalog firm Zorb\nDodano: 30 05 2021 Wyświetleń: 26\nGlobal Car Wash – ręczna myjnia\nSkontaktuj się z właścicielem tego wpisu Strona WWW: https://myjniasamochodowawarszawa.pl Link nie działa/spam ?\nPełna nazwa firmy: Global Car Wash – ręczna myjnia\nUlica, nr domu/nr lokalu: Aleja Krakowska 89\nTelefon: 734 242 242\nOferujemy usługi ręcznego mycia samochodu. W naszej myjni wybierasz, który pakiet Cie interesuje, następnie samochód ląduje w rękach specjalistów. Nie musisz się martwić o samochód czy jego porysowanie, lub inne uszkodzenie. Nasi specjaliści posiadają długie doświadczenie w myciu aut zarówno tych sportowych jak i tych klasycznych. Nasza firma posiada również usługi korekty lakieru czy czyszczenia tapicerki auta. Sprawdź cennik i odwiedź nasza myjnie, znajdująca się w Warszawie na Woli.\nsamochód, detailing, Myjnia ręczna, czyszczenie\nECOPLESS- AUTOKOSMETYKA PSZCZYNA »\nZajmujemy się kompleksową pielęgnacją samochodów. Gwarantujemy profesjonalne oraz bezpieczne usługi w zakresie kosmetyki samochodowej-zaczynając od czyszczenia pojazdu- odkurzanie, pranie tapicerki, i...\nMyjnia-Nadarzyn jest wyjątkowym miejscem, w którym możesz skorzystać albo z myjni ręcznej, albo z myjni automatycznej, przy której nawet nie będziesz musiał dotknąć urządzenia myjącego! Od Ciebie zale...


Kukiełka: Musimy gryźć parkiet, by wygrywać mecze w PLK - Legionisci.com - Koszykówka\nGrzegorz Kukiełka ze statuetką dla najlepszego koszykarza Legii sezonu 2016/17 - fot. Bodziach\nWtorek, 29 sierpnia 2017 r. godz. 15:30\nKukiełka: Musimy gryźć parkiet, by wygrywać mecze w PLK\nGrzegorz Kukiełka w sezonie 2016/17 został uznany przez Was najlepszym koszykarzem Legii - drużyny, która po 14 latach wróciła do ekstraklasy. "Kukła" przed rokiem srebrny medal I ligi oddał ochroniarzowi w Krośnie, zaś w maju w Gliwicach złoty medal za awans do PLK przekazał niepełnosprawnemu kibicowi Legii. Jak jednak przekonuje skrzydłowy naszego klubu, statuetki otrzymanej od LL! nikomu nie odda.\nWiemy już, że medale rozdajesz, a jak jest ze statuetkami?\nGrzegorz Kukiełka: Nie, statuetki nikomu nie oddam. Bardzo mnie cieszy, że ją dostałem, tym bardziej, że nic o tym nie wiedziałem, nie głosowałem sam na siebie, nie zmieniałem adresu IP, żeby podbić swoje wyniki. Tak więc dziękuję wszystkim, którzy na mnie głosowali. Mogę zapewnić, że jej nikomu nie oddam, bo jest od kibiców.\nNajważniejsze w minionym sezonie było z pewnością to, że po ostatnim meczu była zupełnie inna atmosfera niż rok wcześniej w Krośnie i w końcu udało się wywalczyć upragniony w stolicy awans.\n- Nie cieszyłaby ta statuetka, gdyby nie było awansu. Awans w ostatnim sezonie był priorytetem. Wyróżnienia osobiste są na dalszym planie. Indywidualnie muszę przyznać, że nie do końca jestem zadowolony z ostatniego sezonu w swoim wykonaniu. Kilka meczów nie wyszło mi najlepiej, ale mimo wszystko dziękuję kibicom, że dostrzegli mój talent i oddali swój głos na mnie.\nTrafiłeś do Legii półtora roku temu, w trakcie sezonu z Anwilu. Teraz będziesz mógł pokazać się przed włocławską publicznością w barwach Legii. To spotkanie będzie miało dla Ciebie dodatkowy smaczek?\n- Na pewno, w Anwilu jest trener Milicić, którego bardzo szanuję, bo puścił mnie z Włocławka, chociaż wcale nie musiał. Na to spotkanie pojawi się na pewno dodatkowa motywacja, ale i presja. Podobnie zresztą będzie w Starogardzie Gdańskim czy Zielonej Górze. Takie mecze tylko budują, dają kopa, żeby grać dobrze. Najważniejsze jednak będą wyniki drużyny - bez względu na to czy będziemy grali z Anwilem, czy Stelmetem - najważniejsze, żeby wygrywała Legia.\nTakich podtekstów można się doszukiwać więcej, bo będziecie grali z GTK, które przegrało z Wami ostatni finał, później Krosno, które wygrało z Legią finał rok wcześniej, Stal Ostrów która wygrała z Legią w półfinale dwa lata wstecz...\n- Teraz zaczyna się prawdziwa gra, te wszystkie drużyny są w ekstraklasie. Przed nami nowy rozdział. Nikt nie będzie pamiętał o meczach I-ligowych z ostatnich lat. Teraz liczy się tylko to, co będzie w najbliższych spotkaniach. Dodatkowy smaczek na pewno będzie, bo z tymi kilkoma zespołami mierzyliśmy się w pierwszej lidze, ale teraz musimy skupiać się na zwycięstwach. A z kim? To nieważne, byle wygrywać!\nNie masz obaw, że teraz będzie trudniej w walce o miejsce w składzie, ze względu na wzmocnienia, jakie poczynił klub? Na Twoją pozycję przyszedł przynajmniej jeden zawodnik - Jobi Wall.\n- Na pewno będzie trudniej. Mamy w Legii czterech obcokrajowców, którzy na pewno zabiorą minuty, bo przyjechali tutaj, żeby grać, pomagać w zdobywaniu punktów i wygrywaniu meczów. Nie boję się jednak rywalizacji. Jeśli ktoś będzie lepszy ode mnie, niech ma więcej minut, byle byśmy wygrywali.\nJak spędziłeś wakacje? Piłkarze mogą narzekać na krótki okres urlopowy, niespełna dwutygodniowy, wy tego problemu zdecydowanie nie macie. Mówi się nawet, że przerwa jest zbyt długa.\n- Mamy dużo czasu na odpoczynek, 2-2,5 miesiąca. Zawsze pierwsze pół miesiąca do miesiąca po sezonie odpoczywam, tym bardziej, że przed samymi finałami play-off doznałem kontuzji, miałem przeciążone kolano. Dlatego ta przerwa była dla mnie wskazana. Przez miesiąc odpoczywałem, później zacząłem pomału wchodzić w trening, aż w końcu "wylądowałem" na obozie GetBetter i trenowałem indywidualnie. Ostatnie dwa tygodnie koszykarsko przygotowałem się nieźle. Może nie fizycznie i kondycyjnie, ale koszykarsko na pewno.\nPierwsze treningi dały trochę w kość?\n- Na pewno, pierwsze treningi dają w kość. Im zawodnik starszy, tym gorzej znosi okres przygotowawczy, ale trzeba go przepracować solidnie. Trener zaczął spokojnie z obciążeniami.\nW tym roku zamiast do Pomiechówka na obóz przygotowawczy pojedziecie do Cetniewa i grać będziecie z drużynami z PLK.\n- Bardzo się cieszę, że będziemy grali z mocnymi przeciwnikami. Grając z takimi rywalami jest większa adrenalina. Wydaje się, że może nie będziemy takimi tuzami jak w pierwszej lidze, bo nie będziemy mieli składu "ponad ligę". Dlatego musimy wykazywać się zaangażowaniem, wolą walki i w każdym spotkaniu gryźć parkiet, bo nie będzie łatwo.\nMożna już prognozować o co powalczycie w najbliższym sezonie, czy musimy poczekać do pierwszych gier kontrolnych?\n- Według mnie nie ma co myśleć teraz o play-off, czy konkretnym miejscu w tabeli. Musimy skupić się na każdym kolejnym meczu i każdy z nich starać się wygrywać.\nW PLK będzie kilka serii meczów co trzy dni, intensywność spotkań będzie większa niż w pierwszej lidze.\n- I bardzo dobrze, wtedy mniej będziemy trenowali, a więcej grali. Dla mnie możemy cały sezon rozgrywać spotkania co trzy dni. Tym bardziej z mocnymi przeciwnikami. Jestem na to gotowy, i już nie mogę się tego doczekać.\nprzeczytaj więcej o: Legia Warszawa, koszykówka, Grzegorz Kukiełka, wywiad\nLeon, 29.08.2017 21:48 - *.dynamic.mm.pl\nOddał medal ochroniarzowi którego pierwszy raz na oczy widział coś w dzisiejszym świecie niesamowitego\nWall, 30.08.2017 08:22 - *.brog.com.pl\nOddał komu chciał. kaprys chwili. a ty Leon komu oddałeś?\nKibic (L), 30.08.2017 08:32 - *.com.pl\nPanie Kukiełka. Nie gryźcie parkietu, bo nie będzie na czym grać. Parkiet i dwa kosze to podstawa gry w koszykówkę. Wy raczej skoncentrujcie się na dokładnej grze, a nie grze na tzw. "hura". Chaos to wróg dobrej i konsekwentnej gry.\nNo TAK ...., 30.08.2017 08:34 - *.com.pl\nŻarty się skończyły, wraz z awansem do PLK.\nSTOMATOLOG, 30.08.2017 09:10 - *.com.pl\njankoL, 30.08.2017 12:11 - *.multi.internet.cyfrowypolsat.pl\nCoraz bardziej obawiam się tego sezonu w PLK...Mysle ze tacy grajkowie jak Jarmak, Robak czy Sulim powinni byc zastąpieni kims kto bedzie wzmocnieniem\ndo Jankol........., 30.08.2017 14:09 - *.com.pl\nTransfery z górnej półki nie wchodzą zadaje się w rachubę. Ważne, aby nasi grali tak, aby nie było wstydu. Przecież to jednak beniaminek w PLK. I na koniec: nie strasz, nie strasz, bo ..... .\nc.d. do JankoL, 30.08.2017 14:16 - *.com.pl\nNo to po co Tobie ta "L"-ka przy Janko(.L)skoro jesteś pesymistycznie nastawiony ?\njanoL, 30.08.2017 15:40 - *.240.nat.umts.dynamic.t-mobile.pl\nBo sledze krajowa koszykowke od dobrych 15 lat i wiem ze przy takim skladzie i przy tych wzmocnieniach moze byc ciezko -niestety... a gramy przeciez o to aby wygrac kolejny mecz a nie patrzec jak przegrywamy bo np.brakuje nam srodkowego z prawdziwego zdarzenia czy tez rozgr ktore bedzie kreatorem gry\nDo jankoL, 30.08.2017 19:19 - *.static.ip.netia.com.pl\nKolego. Jeżeli chcesz większych wzmocnień to dołóż się do nich (wzmocnień). Ciesz sie chociaż z tego, że zobaczysz "łupaninę" jaka jest w PLK. Niestety, ale dla mnie PLK to europejski zaścianek i w tym zaścianku nasi nie stoją na straconej pozycji. Zgodnie z powiedzeniem: "jak się nie przewrócisz to się nie nauczysz". Nieraz sukces rodzi sie w bólu, a oni są przecież beniaminkiem i cudów nie oczekuj.\nDZIWNE ......, 30.08.2017 19:39 - *.static.ip.netia.com.pl\nCzytam komentarze janoL pełne "optymizmu". PLK to nie amerykańska liga. Dadzą radę. Ciesz się, że dzięki nim będziesz mógł oglądać zespoły z PLK. Ale nie myśl, że poziom w PLK głowę Tobie urwie.\nrob bandit, 30.08.2017 20:49 - *.satfilm.com.pl\nBędzie ciężko...witamy we Włocławku w listopadzie!!!\nRacja..., 31.08.2017 08:19 - *.brog.com.pl\n...przecież JankoL ma racje. i jest obiektywny. wzmocnień potrzeba, wymienieni gracze to solidni ligowcy, ale na PLK to mało. nie trzeba być wielkim znawcą, żeby to wiedzieć. wszyscy życzymy L jak najlepiej, ale jakieś minimum trzeba ogarnąć, żeby chociaż w miarę spokojnie ten" zaścianek europejskiej koszykówki" obejrzeć.\nDo ... Racja Kibic (L), 31.08.2017 14:54 - *.static.ip.netia.com.pl\nCyt. ... ale na PLK to mało. Chodzi o skład. Ja nie uważam, aby PLK miało dużo lepszy poziom od I Ligi. To tak jak u piłkarzy, gdzie beniaminki wcale nie są gorsi.\nPo sparingach się okaże jak faktycznie to wygląda.\nDo Do ... Racja Kibic (L), 31.08.2017 15:37 - *.20\nW koszykówce różnica jest znacznie większa niż w piłce nożnej. Rok temu Krosno genialnie trafiło z transferem Czerapowicza i dopóki nie odszedł, jako tako się prezentowali. Po jego odejściu mieli jedne z najgorszych bilansów w lidze i to pomimo tego, że przed sezonem, czyli już po awansie, wzmocnili się także Amerykanami.\nodp. do Racji Kibic (L), 31.08.2017 16:05 - *.static.ip.netia.com.pl\nKrosno już w I Lidze pokazało to i owo i jednak ostali sie PLK. A co, by się stało, kiedy nam by "uszkodzono" genialnych transferowiczów ? Przecież to jest paranoja, abyśmy teraz psioczyli na tych co na ten awans zapracowali. Jednak twierdzę, że dobrze nieraz robią te drużyny, które odpuszczają sobie awans ligowy. Teraz mamy tego najlepszy przykład.\ncd. do Racja..., 31.08.2017 16:08 - *.static.ip.netia.com.pl\nWzmocnienie afroamerykanami Legii nie oznacza, że spokojnego w PLK życia. Nie każdy z nich musi być super koszykarzem, tak samo jak Brazylijczyk nie musi być super piłkarzem.\njankoL, 31.08.2017 20:54 - *.142.nat.umts.dynamic.t-mobile.pl\nNie mozemy wzorowac sie na Krosnie ,oni mieli lepsza rotacje polskich zawodnikow(Wyka,Dluski ,Pelka,Hajric-sami podkoszowi!!) I trafili z obco bdb grali tam przeciez tez Woolridge, Maddox. Ogladalem ich rok temu w jednym z turniejow przedsezonowych i naprawde robili wrazenie...


INFINITY BLOG: Collistar Talasso-Scrub Anti-Acqua\nBardzo lubię stosować peelingi do ciała, bardzo. Swą przygodę z tym etapem pielęgnacji zaczęłam od produktów delikatnych, głównie w formie żelu. Kolejno zaczęłam poszukiwać swego ideału wśród pozycji, w których za ścieranie martwego naskórka odpowiada cukier. W tej grupie mam kilka ulubionych, jednak o tym innym razem. Dziś chciałabym Wam opowiedzieć o peelingu solnym, na który zdecydowałam się kilka miesięcy temu. Kupiłam go pełna obaw czy nie będzie dla mnie zbyt intensywny w działaniu. Dzisiejszy post to recenzja Talasso-Scrub Anti-Acqua od Collistar.\nPeeling otrzymujemy w 300 g słoiku z grubego, przezroczystego plastiku, wszystko jest tutaj porządne, nic się nie ściera, nie łamie. Pod zieloną zakrętką kryło się dodatkowo foliowe zabezpieczenie. Słoik był zapakowany w kartonik ze wszystkimi niezbędnymi informacjami, również w języku polskim.\nNa opakowaniu znajduje się informacja, iż koktajl soli morskich, cukru trzcinowego, olejków esencjonalnych i przypraw gwarantuje wyjątkowo przyjemne przeżycie, wykorzystujące zalety talassoterapii (forma terapii, wykorzystująca morski klimat) i aromaterapii. Mieszanka roślinnych ekstraktów pobudza drenaż, ma działanie lipolityczne, odżywcze i nawilżające. Producent obiecuje, że po użyciu peelingu skóra stanie się niesamowicie wygładzona, obrzęki zmniejszone, sylwetka wymodelowana, a my same poczujemy się lżej. To prawdziwy zabieg regenerujący, który pomaga zwalczyć starzenie się skóry i sprawia, że skóra natychmiast jaśnieje, staje się elastyczna i bardzo gładka. Peeling wspomaga odchudzanie, zapobiega zatrzymywaniu wody w organizmie.\nKonsystencja peelingu jest gęsta, oleista, łatwo się ją nabiera, zapach bardzo intensywny, dość długo utrzymuje się na skórze i w łazience. Osobiście pokochałam ten zapach, w mojej ocenie to nuty rozmarynu, migdałów, lawendy i soli. Aromat fantastycznie umila czas peelingowania.\nTeraz czas na moją opinię o tym produkcie. Otóż pokochałam ten peeling od pierwszego użycia! Pokochałam go za zapach, konsystencję, a przede wszystkim za to, co wyczynia z moją skórą. Osobiście stosuję go na mokrą skórę, masuję ciało aż do rozpuszczenia się kryształków soli. Proporcja soli i oleków jest wyważona, peeling trzyma się skóry. Skóra po zastosowaniu peelingu jest delikatnie zarumieniona, nawilżona, odżywiona i ujędrniona. O dziwo, po użyciu peelingu, nie czuję potrzeby użycia masła. Efekt nawilżenia utrzymuje się do rana, a to w moim przypadku spory sukces. Zauważyłam również, że peeling działa antycellulitowo. Po zużyciu tego słoika, planuję zakup kolejnego :) Swój egzemplarz nabyłam w Douglasie w promocyjnej cenie 69,00 zł. Serdecznie polecam Wam ten peeling, choć myślę, że dla wrażliwych nosów zasadnym będzie zapoznać sie wcześniej z zapachem. Muszę się rozejrzeć wśród asortymentu Collistar, mają dość sporo ciekawych propozycji. Aha, zapomniałabym, czytałam na którymś z blogów o peelingu Geomar, który rzekomo jest bardzo podobny do dzisiejszego bohatera wieczoru, jednak ma znacznie niższą cenę - ktoś zna?\nZnacie peelingi Collistar? Może polecacie inne pozycje kosmetyczne tej włoskiej marki?\nFantasMałgorie 3 października 2013 21:32\nAch ten peeling jest już kultowy :) Chcę bardzo, bo uwielbiam peelingi wszelakie - poluję na promo :)\nINFINITY BLOG 4 października 2013 09:52\nPromocje na ten peeling w Douglasie są często ;)\nDorota 3 października 2013 21:37\nKusi mnie, już nie pierwszy raz czytam o nim, muszę wypróbować. :)\nINFINITY BLOG 4 października 2013 09:56\nZachęcam Dociu :)\nLil Oddiette 3 października 2013 22:11\nChcę, chcę, chcę ten peeling :)\nINFINITY BLOG 4 października 2013 09:57\nMarlena P 3 października 2013 22:46\nuwielbiam peelingi i chyba się skuszę :)\nWarto go przetestować ;)\nJoanna 3 października 2013 22:55\nBardzo fajnie wygląda, aż nabrałam na niego ochoty, tylko cena taka jakaś wysoka ;)\nINFINITY BLOG 4 października 2013 09:59\nCena nie należy do najniższych, ale myślę, że peeling jest warty tej ceny :)\nIwona_ja 4 października 2013 08:37\nkurde, zawsze zapomnę go kupić jak mają promo w Douglasie. Muszę to podleczyć o ile się da sklerozę i go nabyć następnym razem:) Pielęgancji Collistara nie znam, miałam za to kilka produktów do makijażu.\nINFINITY BLOG 4 października 2013 10:00\nTo ja Ci przypomnę - błyszczyk Clarins i peeling Collistar!\nINFINITY BLOG 4 października 2013 10:01\nA jak ta kolorówka się sprawowała i co dokładnie miałaś?\nDonia 4 października 2013 12:30\nIwona mam to samo :( zawsze o nim zapomnę :(\nINFINITY BLOG 4 października 2013 13:58\nSame sklerotyczki ;P\nAnonimowy 4 października 2013 09:03\nZnam go z opowieści i na pewno kupię - Twoja recenzja jeszcze bardziej mnie zachęciła :) Muszę tylko na promocję się zaczaić :D\nINFINITY BLOG 4 października 2013 10:02\nPrzyczajenie i umiejętny atak to podstawa bytu ;D\nelle 4 października 2013 09:23\nSporo czytalam o tym peeelingu, i dobrego i niezbyt pozytywnego, ale dopiero Twój opis zapachu sprawił, że naprawdę rozważam jego zakup ;)\nCherish your dreams 4 października 2013 09:25\nwiesz pierwszy raz widze ten peeling ale mnie zaciekawił:D\nINFINITY BLOG 4 października 2013 10:03\nUnknown 4 października 2013 09:44\nKolejna bardzo pozytywna recenzja na jego temat :)\nZapachu jestem niezmiernie ciekawa!\nWarto poznać zapach przed zakupem :)\nJestem Magdalena 4 października 2013 12:25\nnie znam ale chętnie ugościłabym go w swojej łazience :)\nZachęcam do zapoznania się z tym peelingiem ;)\nMy strawberry fields 4 października 2013 12:42\nNa ten peeling mam ochotę od dawna, ale cały czas nie mogę się wybrać do Dauglasa i wreszcie w niego zainwestować :)\nKlaudia 4 października 2013 13:58\nuwielbiam scruby :) też kupuję w douglasie\nINFINITY BLOG 4 października 2013 14:00\nWidzę, że jest całkiem sporo miłośniczek peelingów ;)\nLaNińa 4 października 2013 15:35\nniestety nie przepadam za peelingami, używam ich bardziej z konieczności niż samej przyjemności ;)\nINFINITY BLOG 4 października 2013 15:36\nIwetto 4 października 2013 16:23\nTo ten który mi polecałaś? Po takim opisie muszę go kupić :D\nINFINITY BLOG 4 października 2013 20:04\nTak, to wlasnie ten :)\nSzpilka 4 października 2013 16:33\nWczoraj podczas wizyty w Douglas powąchałam ten peeling i albo trafiłam na długo otwarty egzemplarz, albo on, tj ten peeling :) rzeczywiście dość charakterystyczny ma zapach, który mnie nie przekonał :(\nINFINITY BLOG 4 października 2013 20:06\nZapach jest bardzo intensywny i ciezko go jednoznacznie okreslic. Ja go polubilam, ale kazdy ma inny nos :)\nUnknown 4 października 2013 18:04\nszkoda, że taki drogi ;/\nINFINITY BLOG 4 października 2013 20:08\nCena nie nalezy do najnizszych, ale za to swietnie dziala :)\njustynka ma kota... 4 października 2013 22:24\nFajnie prezentuje się ten peeling.\nJa mam narazie mojego ulubieńca z Pat&Rub :)\nINFINITY BLOG 4 października 2013 22:46\nLubię bardzo hipoalergiczny z P&R :)\nHexxana 5 października 2013 01:57\nMam inna wersję, ale jestem z niej szalenie zadowolona i liczę, że ustrzelę teraz ten, o którym piszesz :) Bez sensu, że nie mam dostępu do Collistara w UK :/\nINFINITY BLOG 5 października 2013 17:32\nHexx, który dokładnie wariant masz w swych zbiorach?\nW UK nie ma Collistara? Szok i niedowierzanie ;)\nHexxana 5 października 2013 21:40\nAno nie ma, podobnie jak HR...\nMoja wersja to Speciale Corpo Perfetto Talasso - Scrub :) Będę niebawem o nim pisać bo jest już ze mną jakiś czas. Pudło 700g niesamowicie wydajne!\nINFINITY BLOG 5 października 2013 22:00\nChętnie poczytam w takim razie :) Ja na pierwszy rzut wzięłam 300 g. W razie potrzeby, służę pomocą w zakupie kolejnego egzemplarza peelingu ;)\nHexxana 9 października 2013 20:11\nDzięki :) za parę tygodni będę w PL więc wpadnę do Douglasa :)\nBędę pamiętać za to o propozycji tak na wszelki wypadek, przy innej okazji :)\nDominika 6 października 2013 09:52\nKonsystencja wygląda jak mus jabłkowy :D zakochana jestem w tym peelingu i czekam na promocje w Duglasie ;) ostatnio wiem że jakaś była ale się spóźniłam :<\nINFINITY BLOG 6 października 2013 10:42\nRównież bardzo lubię ten scrub :)\nMonika Ozdoba 12 października 2013 08:00\nale cudeńko! ♥\nco powiesz na wspólną obserwację? ♥\nINFINITY BLOG 13 października 2013 10:19\nFakt, peeling jest bardzo porządny.\nJeśli mój blog przypadł Ci do gustu to zachęcam do obserwowania ;)\n88kokosek88 29 października 2013 14:27\nPeelingi bardzo lubię podobnie jak ta firmę.Sam peeling zapowiada się super gdyby tylko nie pozostawiał tej warstwy na skórze.\nINFINITY BLOG 29 października 2013 18:20\nWarstwa jest bardzo przyjemna i w sumie szybko się wchłania, także w ogóle nie jest dokuczliwa :)\n♥ Aga w krainie czarów ... 14 stycznia 2014 21:07\nKiedyś chciałam go nabyć, ma sól morską i boje się podrażnienia :) Muszę obadać próbkę ;)\nINFINITY BLOG 14 stycznia 2014 21:55\nMojej bardzo wrażliwej i suchej skóry nie podrażnił :)


blackwork - W Pieguchowie\nCodziennie na nie patrze, bo sa na lodowce, ale jak pokazywalam styczniowy kalendarz to o nich zupelnie zapomnialam i pisalam, ze to pierwsza oprawiona w tym roku praca. A to byla nieprawda, bo wlasnie te trzy malenstwa byly pierwsze. Powstaly na poczatku stycznia, w jeden wieczor, a wlasciwie w jego ulamek:P Lubie takie szybkie hafciki, co zaraz znajduja zastosowanie i zaraz sa mi odebrane:P\nPierwsa byla marchewka na ciemnozielonej kanwie DMC (14ct).\nPozniej byly trzy male serduszka:) Haftowane na czarnej kanwie z ebaya (18ct).\nA na koniec male serce, co moze serca az tak nie przypomina. Ono powstalo na resztce kanwy z kobylastej heksy - silver dusted Charles Craft (14ct).\nOprawilam je zaraz po wyhaftowaniu, bo wlasciwie tradycyjnie juz, kanwy i hafty dobieralam pod ramki z magnesami, ktore mam w domu. Lubie taka kolejnosc w powstawaiu prac:) Na drugi dzien rano pokazalam mamie i wszystkie jej sie spodobaly, ale podzielismy mniej wiecej po rowno. Marchewka zostaje moja, a serca sa juz matkasowe:) Choc ta marchewka tez jej wpadla w oko:P\nTu dla porownania wszystkie razem z zapalka:D\nWzory sa z letniego wydania Cross Stitchera (summer 2014). Ta ogrodnicza gromadka od razu wpadla mi w oko i mysle, ze jeszcze cos z niej wykorzystam w najblizszej przyszlosci.\nOd soboty znowu ma byc cieplej, mam nadzieje, ze juz ostatecznie pozegnamy 30-stopniowe mrozy!\nDziekuje za odwiedziny i komentarze:) A Wy bojcie sie, bo sie wydalo! Otoz po cichu biegam po blogach z kalkulatorem i podliczam ile na co wydalyscie:P Nie wiem tylko czy tylko do drugiego, a moze az do czwartego miejsca po przecinku? Nie wiem, bo nie pamietam, zebym cos takiego robila, ale skoro badziewna anka jest tego pewna w swoim komentarzu, to moze to jakas odmiana lunatykowania? Nie wazne, bojcie sie i juz:P\nbadziewna anka - Poziom Twojego komentarza rowna sie tylko poziomowi Twojego podpisu i wiele swiadczy o Tobie, nie o mnie.\nEla R. - A pisalam, ze kupilam 3 sztuki:P\nann_margaret - +5C? Tez tak chce!!!!!!!!!! :)\n4.mar.chewka - Na pewno nie tylko Tobie wydaje sie, ze moje musi byc zawsze na wierzchu, etc. (Nie)stety ale tak mnie zmienily Stany. Musialam sie nauczyc walczyc o siebie, o swoje prawa, swoje racje, bo jak tego tu nie robisz to giniesz marnie:( Widzialam to na przykladzie znajomych, sama tez tego doswiadczylam w pewnym stopniu. Dlatego moze za ostro reaguje na Pieguchowie. Dziekuje za pomoc w zlokalizowaniu Monaco. Po prostu nie lubie jak mi ktos wmawia, ze cos ma mi sie podobac, czy ma mi odpowiadac, bo innym sie podoba/odpowiada. Z odwiedzin na blogach widze, ze dziewczyny kupuja w roznych miejscach, polskich sklepach internetowych, zagranicznych, ebayu jak ja, czy w zwyklych stacjonarnych pasmanteriach. Ceny sa rozne w roznych miejscach i kazda z nas sama decyduje, gdzie jej pasuja ceny i asortyment. O to mi chodzilo glownie.\nalkakz - Na choince? Moze:) Ale wiem, ze Matkas zawiesi je na scianie nad kanapa:)\nMatkas - Mama, nie przejmuj sie:) Mnie juz takie glupie komentarze nie ruszaja, wiesz ze wyrobilam sobie gruba skore w Stanach. Dziekuje, ze jestes zawsze jak Cie potrzebuje:)\n03:02, piegucha , blackwork\nNajpierw katastrofa, a pozniej sukces :P\nOj, jak ja sie nameczylam z dwoma malymi hafcikami! Juz myslalam, ze do kosza trafia, ale udalo sie je uratowac:D\nA zaczelo sie od hafcikow, ktore juz wpadly mi w oko ponad rok temu. W Cross Stitch Crazy nr 174 bylo kilka stron z serduszkami i az 3 mi sie spodobaly. Serce z serc juz dawno zamienilam w igielnik w metalowej puszce, a dwa serca z backstitchami dalej siedzialy mi w glowie i domagaly sie wyhaftowania:)\nSerduszka to jeden z ulubionych motywow Matkasa, a milosc do czarnego koloru po niej wlasnie odziedziczylam, wiec sprawa byla prosta, przynajmniej w wyborze. Serca jak widac w oryginale rozowe, blee:P Wiec siegnelam po moja ulubiona srebrna nic DMC w szpulce i zabralam sie za haftowanie. Nie mam jakos zdjec samych haftow, ale poszlo szybko i sprawnie. Wyhaftowalam tylko i wylacznie backstitche, podarowalam sobie xxx i french knoty. Wyszlo wg mnie super:) A pozniej zaczela sie tragedia:(\nJuz dawno temu, ktoras paczka z ebaya zawierala naparstki zapakowane w plastikowe serca. I tak sobie wymyslilam, ze nakleje moje serca na te wlasnie plastiki. Kupilam odpowiedni klej do tkanin i plastikow, poczytalam jeszcze na blogu Gochy jak sie to robi i zabralam sie za klejenie. Klej jak widac sporo uzywany:P Przydal sie pozniej do moich jeansowych ramek:)\nNa czym polegala katastrofa? Ano klej pomimo, ze mial laczyc material z plastikiem i nie zostawiac plam po wyschnieciu… no coz, jako tako kleil, powiedzmy w 80%, ale takie plamy jakie zostawil to az plakac mi sie chcialo:( Na czarnej kanwie bylo wszystkie biale ciapki widac:( Jednak z zimna krwia sprobowalam uratowac moja prace. Kran z zimna woda pomogl i znowu mialam haft i plastikowe serce osobno. Pozniej namaczalam go jeszcze kilka razy w miseczce z zimna woda i pozbylam sie w calosci kleju. I tu taka mala dygresja. Nie wiem jak dokladnie niektore z Was piora swoje prace, ale moje serca (bo mialam dwa podejscia do klejenia) wygladaly jak z gardla wyjete:( A tylko je namaczalam w zimnej wodzie, nie szorowalam, nie gniotlam ani nie wyciskalam, zostawilam do wyschniecia na reczniku. I tym razem juz wiem, ze nic mnie nie przymusi do zbednego prania moich prac. Widok byl koszmarny i po delikatnym prasowaniu, ze wzgledu na metalizowana nitke, prawie nic sie nie polepszylo:(\nNo, ale jak juz zaczelam o koszmarze, to gdzie ten sukces? W miedzyczasie zaczelam haftowanie innego obrazka (bedzie w nastepnym wpisie xxx), ktory od samego poczatku zamierzalam wykonczyc w taki a nie inny sposob i dlatego stwierdzilam, ze serca tak samo wykoncze. W tym selu kupilam nitke transparentna firmy Coats i sznurek ozdobny.\nTen fioletowy to wlasnie kupiony specjalnie do innej pracy, a srebrny juz dawno temu kupilam w Michaelsie i czekal wlasnie na takie rozwiazanie. Nitka musze powiedziec, ze w koncu swietnie sie spisala:)\nZanim jeszcze doszlam do przyszywania sznurka, musialam przykleic serca do kartonika. Nie mialam jednak zadnego wykroju do kartonikow, a ze sama pewnie jakiegos koslawca wycielabym to poszlam na latwizne. Serca haftowalam na kanwie 14ct i ich wymiar koncowy byl prawie identyczny co wzor w gazetce. No to sprytna Piegucha wymyslila, ze po prostu wytnie sobie ten wzor i bedzie wykroj do kartonikow:) Pomysl banalnie prosty, a jaki skuteczny!\nTak, tu klej juz dobrze dzialal:P Aby serce bylo plaskie i niezbyt tlusciutkie, przykleilam hafcik bezposrednio do kartonika. Na noc pod ciezkie ksiazki i wreszcie sie wyprostowal i wygladal w miare normalnie. Oj, nigdy wiecej prania!\nI tak wlasnie moje ocalone hafciki wygladaly w drodze do Polski. Jak widzialyscie przy jeansowych ramkach, widzicie tu i zobaczycie jeszcze przy kolejnej pracy, nakleilam sie przed wylotem do domu:P Dlatego juz na zszywanie zabraklo mi czasu:(\nOba serca rozne, czyli tak jak lubimy z Matkasem:) Mnie bardziej podoba sie to.\nA mamie to:)\nDo Polski hafty przylecialy sklejone razem w jedna calosc, zostalo mi juz tylko zszywanie. Hmm, do niego zabralam sie, jak to zwykle u mnie bywa, na ostatnia chwile:P W piatek po poludniu wrocilismy z Grecji, we wtorek nad ranem wylatywalam do Hameryki, a za serca zabralam sie w niedziele w nocy, a wlasciwie to w poniedzialek, bo bylo juz kolo 1 w nocy:P\nMoze super hiper nie wyszlo, ale jak na pierwszy raz jestem calkiem z siebie zadowolona:) Nitki transparentnej prawie nie widac, bo nie tylko ma taka nazwe, ale i wbijalam sie w sznurek, zeby nie popsuc wszystkiego zszywaniem na okretke. Najmniej podoba mi sie zakonczenie calosci, tzn. gdzie mam wszystkie koncowki (na samej gorze serca), ale tu wlasnie ta gora sama z siebie byla utrudnieniem.\nTo pare zblizen, zebym nie byla goloslowna:P\nSerce oczywiscie, ze spodobalo sie mojej najwiekszej fance:) I od czerwca wisi juz na scianie nad lozkiem rodzicow:)\nTo przy okazji pokaze co wisi nieco dalej, na tej samej scianie nad tym samym lozkiem:P Zwlaszcza, ze zbliza sie kolejna rocznica:D Matkas sama, jak mnie akurat nie bylo w domu, oprawila hafcik ode mnie i od razu przybila tez gwozdzia. A ramke kupowalysmy razem rok temu, czyli zanim jeszcze powstal hafcik. Hmm, cos z tym mamy z Matkasem, ze moje hafty potrafimy zaczac od kupowania ramek:P\nTo tyle na dzis. Jestem w polowie probek, wiec jeszcze kilka godzin posiedze w labie, ale zdjec mam tylko na taki wpis:P Trzymajcie sie! Udanej reszty weekendu:)\nDziekuje za odwiedziny. A wytrzymalym na moje wielkie chwalipiectwo za komentarze:D\nela-haft – Moj tata tez ma lustrzanke i nawet proponowal mi, zebym ja wziela ze soba do Stanow, ale jednak taki maly “idiotenaparat” sprawdza sie lepiej w codziennym fotografowaniu:) Tym taty cackiem to robilam wlasnie wspolne zdjecia starego i nowego modelu:P I jak z niedosytem po tym wpisie? :)\nella1101 – Uff, czyli nie tylko mnie uszy puchna:)\ndamar5 – Mnie wpisy ratuja ostatnio przed zasypianiem w czasie kilkugodzinnych pomiarow w labie:D Jak robie jedna rzecz to sie nudze i mnie sennosc bierze, a jak 2-3 w tym samym czasie to juz co innego. Bo nawet krazenie po wydziale co 15 minut po nowa probke mnie tak nie rozbudza jak pisanie nowego wpisu do Pieguchowa:) No i ja dosyc szybko pisze, co sama wiesz z naszych rozmow na gg. “Babciu”, to nie sennosc tylko skleroza w Twoim wieku:P\n20:35, piegucha , blackwork\nMaly, ale moj:) Trzy zajaczki w trzech ramkach, kolorowe tak jak lubie:) Wyhaftowane i oprawione w jeden wieczor, choc nad kolorami kanw i ramek myslalam ze 3 dni:P\nZobaczylam je w ksiazeczke DMC baby.\nSkan mialam kiepskiej jakosci i dopiero teraz widze, ze tu maja wasy, choc w schemacie ich nie mieli. Moje chlopaki tez ich nie maja:P\nTo przedstawiam Wam moje 3 chlopaki! Wszystkie haftowane na kanwach Zweigart, 14ct, jedna nitka czarnej kanwy DMC, a noski ktore mialy byc oryginalnie jasnorozowe zrobilam podwojna nitka bialej muliny,bo rozowej nie byloby widac na tych kolorowych kanwach.\nMaruda - na zoltej kanwie i w zielonej ramce.\nPijany Zajaczek (moi rodzice zawsze mowili jak ktos byl bardzo wesoly, ze jest "wesoly jak pijany zajaczek" :D - na zielonej kanwie w rozowej ramce.\nI Naburmuch, az tak sie naburmuszyl, ze ze zlosci zawiazal sobie uszy:P - na pomaranczowej kanwie i w zielonej ramce.\nMoze sie wydawac, ze Marude i Naburmucha za nisko wyhaftowalam, ale to bylo celowe. Chcialam, zeby chlopaki mieli szyje i glowy na tym samym poziomie, bo w koncu nie bede ich rozdzielac i zawsze beda razem w kupie.\nRamki moga wisiec na scianie lub stac na stole. Obecnie stoja na stole i wywoluja moj usmiech.\nMaruda, Pijany Zajaczek i Naburmuch w komplecie:) Matkas, ze specjalna dedykacja dla Ciebie:D Ramki maja wymiary 8x8cm, a okienka na haft - 5x5cm.\nTo wracam do przygotowan swiatecznych, a Wam zycze Wesolego Jajka!\nDziekuje za odwiedziny i komentarze! Snieg zniknal wraz z publikacja ostatniego wpisu:) Od tego czasu codziennie mamy miedzy 13-17C. Oj, brakowalo mi powrotow do domu w samej bluzie:)\narabeska - Przerwa od haftowania tez dobra rzecz:)\nmyszkowato - Dziekuje za zyczenia, te ostatnie juz coraz blizej i sie spelnia:)\n04:33, piegucha , blackwork


Rozstrzygnięto konkursy z okazji Dnia Bezpiecznego Internetu\nUczniowie klas pierwszych i drugich przygotowali plakaty pod hasłem "Działajmy razem”, które przedstawiały znaczenie koleżeńskich relacji z rówieśnikami w szkole, zrozumienie i tolerancję w klasie, współpracę z kolegami i koleżankami z klasy, a także to, jak ważne jest, aby nie dokuczać innym. Uczniowie klas 4,5,7,8 oraz klas trzecich oddziałów gimnazjalnych stworzyli plakaty pod hasłem "Dzień Bezpiecznego Internetu 2019 - Działajmy Razem” („Safer Internet Day 2019- Together for a better Internet”).\nZgodnie z założeniami tegorocznej edycji, na swoich plakatach promowali oni pozytywne zastosowania Internetu i tolerancję oraz to, jak istotne w wirtualnym świecie jest tworzenie kultury zrozumienia. Wielu autorów na swoich plakatach odnosiło się również do rzeczywistego świata, ponieważ i w nim powinny dominować te same zasady w relacjach międzyludzkich jak tolerancja, zrozumienie, współpraca.\nPowstało także ponad 70 różnych autorskich pocztówek, na których znalazły się wszystkie prace uczniów szkoły promujące Dzień Bezpiecznego Internetu 2019. Pojawiły się ona na drzwiach sal lekcyjnych w naszej szkole. Podczas happeningu, który odbył się 5 lutego, uczniowie klasy Va wraz ze szkolnymi wolontariuszami zaprezentowali społeczności lokalnej wykonane przez uczniów plakaty oraz rozdawali przypadkowo spotkanym na starosądeckim rynku mieszkańcom autorskie pocztówki przedstawiające plakaty konkursowe uczniów. Były to nietypowe autorskie zaproszenia skierowane do społeczności lokalnej, by odwiedzić starosądecką Galerię Pod Piątką.\nDzięki przychylności Galerii Pod Piątką wszystkie plakaty znalazły się bowiem na wyjątkowej tematycznej wystawie, której obejrzenie było okazją dla mieszkańców Starego Sącza i nie tylko do wielu osobistych przemyśleń na temat współczesnego życia i relacji międzyludzkich w rzeczywistości, jak i w świecie wirtualnym. Wernisaż prac uczniów Szkoły Podstawowej nr 2 im. Juliusza Słowackiego w Starym Sączu odbywał się w Galerii Pod Piątką od 6 lutego do 8 lutego. W tych dniach społeczność lokalna oddawała swoje głosy do specjalnie przygotowanego pudełka na najciekawsze prace.\nPamiątkowe medale, dyplomy i wyróżnienia uczniom, których prace zdobyły najwięcej głosów od społeczności lokalnej, podczas finału „Działajmy razem”, odbywającego się w poniedziałek, 25 lutego w Szkole Podstawowej nr 2 im. Juliusza Słowackiego w Starym Sączu wręczyła Ewelina Wiśniewska, kierownik Galerii Pod Piątką, a także Dyrektor Szkoły Wioletta Nowak i wicedyrektor szkoły Joanna Pabian- Rams. Ewelina Wiśniewska jako Przewodniczący Komisji Konkursowej podkreśliła wysoki poziom artystyczny prac konkursowych i przyznała dodatkowo wyróżnienia specjalne autorom prac, które według niej wzbudzały najwięcej wartościowych refleksji.\nOgłoszono jednocześnie wyniki szkolnych konkursów przebiegających pod hasłem Działajmy razem. Uczniowie otrzymali nagrody ufundowane przez Szkołę Podstawową nr 2 w Starym Sączu, Radę Rodziców przy Szkole Podstawowej nr 2 oraz koordynatorów projektu.\nZostał więc również przeprowadzony konkurs na najlepszy projekt gry multimedialnej oraz na najciekawszą prezentację multimedialną odnoszącą się do tegorocznego hasła Dnia Bezpiecznego Internetu „Działajmy razem”. Uczniowie zostali więc i w taki sposób zachęceni do podjęcia osobistych rozważań na temat tolerancji, współpracy, szacunku, nie tylko w świecie wirtualnym, ale również w codziennych relacjach międzyludzkich w świecie rzeczywistym.\nPoniżej przedstawiamy szczegółowe wyniki konkursów zorganizowanych z okazji Dnia Bezpiecznego Internetu pod hasłem Działajmy Razem.\nWyróżnienia specjalne przyznane przez Ewelinę Wiśniewską, Kierownika Galerii Pod Piątką otrzymali:\nKlasa 3b – praca zbiorowa\nKlasa 3d- praca zbiorowa\nWyniki głosowania społeczności lokalnej podczas wernisażu odbywającego się w Galerii Pod Piątką.\nVIIb- praca zbiorowa\nKlasa 3b - praca zbiorowa\nKlasa 8b - praca zbiorowa\nKlasa 3d - praca zbiorowa\nKonkurs Bezpieczny Internet – Działajmy Razem\nKategoria: gra multimedialna\n3b - gim\nNagroda specjalna za zaangażowanie i czynny udział w akcji „Bezpieczny Internet. Działajmy razem!”\nTokarczyk Oliwia klasa 8c\nKategoria: praca plastyczna - plakat


Księga Mądrości, 10 - Biblia Tysiąclecia - Bíblia Católica Online\nKsięga Mądrości, 10\n1. To ona ustrzegła Prarodzica świata - pierwsze, samotne stworzenie; wyprowadziła go z jego upadku\n2. i dała mu moc panowania nad wszystkim.\n3. A gdy od niej odpadł Niegodziwiec w swym gniewie, w bratobójczym szale zgubił sam siebie.\n4. Zatopioną z jego winy ziemię Mądrość znowu ocaliła, na lichym drewnie sterując Sprawiedliwym.\n5. Gdy przyszło pomieszanie narodów za przewrotną zmowę, ona uznała Sprawiedliwego, zachowała go nienagannym przed Bogiem i zachowała mocnym mimo jego litości dla dziecka.\n6. Gdy przyszła zatrata na bezbożnych, ona wybawiła Sprawiedliwego, gdy zbiegł przed ogniem na Pięć Miast spadającym.\n7. Zachowało się jeszcze świadectwo ich przewrotności: dymiące pustkowie, rośliny owocujące o niezwykłej porze, i sterczący słup soli, pomnik duszy, co nie dowierzała.\n8. Gdy bowiem zboczyli z drogi Mądrości, nie tylko tę szkodę ponieśli, że nie poznali, co dobre, ale jeszcze zostawili żywym pamiątkę swej głupoty, by nawet nie mogło pozostać w ukryciu, to, w czym pobłądzili.\n10. Ona Sprawiedliwego, co zbiegł przed gniewem brata, po drogach prostych powiodła; ukazała mu Boże królestwo i dała znajomość rzeczy świętych. W mozołach mu poszczęściła i pomnożyła owoc jego trudów.\n11. Była przy nim pośród zachłannych jego gnębicieli i obdarzyła go bogactwami.\n12. Ustrzegła go przed wrogami, uchroniła przed gotującymi zasadzki. Rozstrzygnęła na jego korzyść ciężkie zmaganie, by wiedział, że pobożność możniejsza jest niż wszystko.\n13. Nie opuściła Sprawiedliwego, gdy go zaprzedano, ale go wybawiła od grzechu.\n14. Zeszła z nim razem do lochu i nie opuściła go w więzach, aż mu przyniosła berło królewskie i władzę nad jego ciemięzcami. Dowiodła, że kłamią jego potwarcy, a jemu dała sławę na wieki.\n15. Ona wyrwała lud święty, plemię nienaganne, spośród narodu ciemięzców.\n20. Wzięli więc sprawiedliwi łupy z bezbożnych i opiewali, Panie, święte imię Twoje, i sławili zgodnie zwycięską Twą rękę.\n21. Mądrość bowiem otworzyła usta niemych i głośnymi uczyniła języki niewprawnych.\nSprawiedliwego Że Mądrość Dała Wybawiła Ustrzegła Opuściła Trudów Zachowała Zbiegł Powiodła Bezbożnych


FilmPolski.pl - PENSJONAT Z WIDOKIEM\nPołożona niedaleko Rabki wieś Ponice liczy sto kilkadziesiąt domostw. Życie społeczne i towarzyskie skupia się wokół lokalnego sklepu spożywczo-przemysłowego. Jeszcze do niedawna prężnie działał tutaj prywatny pensjonat "Marzena", wyposażony w 40 pokojów z łazienkami i świetlicę. Niestety, od blisko roku stoi pusty. Przyczyną jest sąsiedztwo nielegalnie założonego cmentarza. Potencjalnych gości odstrasza nie tylko roztaczający się z wielu okien widok na cmentarz, ale przede wszystkim fakt, że jego bliskość stanowi zagrożenie dla studni, z których właściciele pensjonatu czerpali wodę. Reportaż pokazuje beznadziejną sytuację właścicieli "Marzeny", którzy już 14 lat temu próbowali zapobiec budowie nekropolii. Niestety, mieli przeciwko sobie całą wieś, która pensjonatu nie potrzebuje, a na cmentarz prędzej czy później trafi przecież każdy z jej mieszkańców. Hotelarze na własnej skórze przekonali się, co na szczeblu lokalnym, w małej, hermetycznej społeczności znaczy określenie "polskie piekło". [PAT]