2018 - Parafia pw. Edyty Stein\nPrzed pasterkowe widowisko refleksyjne w formie pięknego musicalu poświęcone było żywej obecności aniołów w naszym życiu. Wyraziście i jednoznacznie wybrzmiało przesłanie nocnego misterium, że „Anioły są wśród nas! Spotykasz je każdego dnia! Ich twarz wygląda jakby znajomo! Rozejrzyj się! Rozpoznasz je!”\n2018.10.13 Koncert muzyki żydowskiej\nLublinieckie obchody dziesięciolecia nadania naszemu miastu patronatu u Boga św.Edyty Stein, zakończyły się koncertem muzyki żydowskiej w steblowskim kościele, który jest szczególnym miejscem kultu świętej Żydówki. Grupa muzyczna ETNOS ENSEMBLE dała popis prawdziwej wirtuozi, wykonując muzykę etniczną, nie tylko żydowską. W tym roku trasa biegła przez ziemię kujawsko - pomorską, obejmując swym zasięgiem takie miejsca historyczne i turystyczne jak: Bydgoszcz, Toruń, Chełmno, Grudziądz, Malbork, Biskupin, Koronowo i inne mniejsze miejsca pielgrzymkowe jak: Byszewo czy Górka Klasztorna.\n2018.09.17 Bory Tucholskie\nTradycyjnie, jak co roku we wrześniu, wraz z księdzem A. Zającem, grupa parafian wyruszyła na pielgrzymi szlak po Polsce, by nawiedzić krainy niezbyt odległe, jednak nieznane. W tym roku trasa biegła przez ziemię kujawsko - pomorską, obejmując swym zasięgiem takie miejsca historyczne i turystyczne jak: Bydgoszcz, Toruń, Chełmno, Grudziądz, Malbork, Biskupin, Koronowo i inne mniejsze miejsca pielgrzymkowe jak: Byszewo czy Górka Klasztorna.\n2018.09.09 Parafialne Dożynki\nDożynki. Nasz chleb codzienny niesiemy Ci w darze.\n2018.09.08 Śluby Wieczyste Bartosza Koślika\nW Święto Narodzenia NMP, nasz parafianin Bartosz Koślik, w Seminarium Duchownym Ojców Oblatów w Obrze, złożył śluby wieczyste na ręce Ojca Prowincjała Pawła Zająca.\n2018.09.03 Witaj szkoło\n2018.09.01 Życie jest podróżą\nŻycie jest podróżą. 23 sierpnia do 1 września odbyła się parafialna wycieczka do Słowenii i na Istrię.\n2018.08.16 Gliwicka Piesza Pielgrzymka na Jasną Górę.\nW czwartek 16 sierpnia wyruszyła z kościoła katedralnego ślubowana Gliwicka Piesza Pielgrzymka na Jasną Górę. Także w tym roku do Pielgrzymki dołączyła osobna grupa lubliniecka.\n2018.08.12 SHALOM ALECHEM\n9 i 12 sierpnia nasze miasto i Parafia świętowały narodziny dla nieba i 10-lecie patronatu dla Lublińca św. Teresy Benedykty od Krzyża. W sam dzień męczeńskiej śmierci św. Edyty Stein, czyli 9 sierpnia, miała miejsce w naszej świątyni uroczysta celebracja, której w asyście kilkunastu kapłanów przewodniczył ks. biskup ordynariusz gliwicki Jan Kopiec.\nW niedzielę 12 sierpnia, w odpust parafialny, kazanie głosił o. Janusz Snarski OMI. On też przewodniczył sumie odpustowej.\n2018.08.05 Wakacje z Bogiem\nOd niedzieli 29 lipca do niedzieli 5 sierpnia 50 osobowa grupa dzieci i młodzieży przebywała na parafialnych Wakacjach z Bogiem w Krasnobrodzie na Roztoczu.\n2018.07.14 Pielgrzymko-wycieczka do Gruzji\nW dniach 3-14 lipca odbyła się parafialna pielgrzymko-wycieczka do Gruzji i Armenii.\n2018.06.21 Warszawa - po śladach historii, świętości i współczesności\nW dniach 18-21 odbyła się parafialna pielgrzymko-wycieczka do Warszawy. W programie m.in. Niepokalanów, Świątynia Opatrzności Bożej w Wilanowie, Stare Miasto, grób bł. ks. Jerzego Popiełuszki, Powązki, Muzeum Powstania Warszawskiego, Parlament, Teatr Muzyczny „Roma”.\n2018.06.09 Uroczystość Posłania Misyjnego\nNiezwykła i niecodzienna uroczystość Posłania Misyjnego misjonarki świeckiej Krystyny Surmy, odbyła się na Mszy św. w sobotę 9 czerwca. Ksiądz bp ordynariusz gliwicki Jan Kopiec wręczył naszej parafiance krzyż misyjny i udzielił błogosławieństwa na wyjazd i pracę misyjną w Afryce (Kenia).\n2018.06.02 Bieg Kwietny\nDla upamiętnienia 39 rocznicy I-szej pielgrzymki Jana Pawła II do Ojczyzny, zorganizowano w dniach 1-2.06.2018 w sąsiednich Lasowicach, jubileuszowy, bo już 10-ty bieg 24-godzinny. Jak zwykle trasę tworzyła pętla o długości 1352m. Zwycięzcą został zawodnik, który pokonał najwięcej okrążeń. Nazwa biegu kwietnego wzięła się z licznie sypanych kwiatów na trasie przejazdu Ojca Świętego, w czasie I-szej pielgrzymki do Polski w roku 1979.\nWielką zaletą tego biegu jest jego dostępność dla wszystkich, zarówno dla najmłodszych jak i najstarszych, dla wytrawnych biegaczy jak i dla tych co mają problemy z poruszaniem się. Najmłodszymi zawodnikami były dzieci w wózkach, które przy pomocy mamy lub taty dzielnie pokonywały kolejne okrążenia. Najstarszym zawodnikiem-zawodniczką była pani – rok urodzenia 1930 (wielki szacunek i gratulacje). Budujący był również widok, gdy razem małżonkowie, jak również całe rodziny z dziećmi uczestniczyły w tym biegowym święcie.\nŁącznie w tegorocznym biegu uczestniczyło 375 zawodników. Tegorocznym zwycięzcą został zawodnik z pobliskiego Sierakowa Śląskiego, pokonując 153 okrążenia, co dało łącznie imponujący dystans 206km 856m. Wynikiem tym zwycięzca ustanowił nowy rekord biegu, pokonując poprzedni z roku 2016 z wynikiem 201km 448m. Również rekordowa ilość zawodników, bo aż 33 biegaczy pokonało dystans powyżej 100km, natomiast 162 zawodników pokonało minimum 27 okrążeń, co uprawniało do uzyskania certyfikatu uczestnictwa oraz okolicznościowego medalu.\nJak co roku również nasi steblowscy biegacze uczestniczyli w tym 24 godzinnym maratonie. Co prawda nasza reprezentacja tego roku była nieco skromniejsza, niemniej nasza parafianka pani Karina Kąpała uzyskała świetny wynik 56 km 784 m, co dało Jej 30 miejsce wśród kobiet i 7 miejsce w swojej kategorii wiekowej (gratulacje).\nWielkie podziękowania należą się mieszkańcom Lisowic za gościnność oraz troskę o biegaczy, wystawiając przy swoich posesjach pojemniki z wodą, aby w upale biegacze mogli nieco schłodzić swój organizm.\nDo spotkania za rok w Lisowicach.\n2018.05.31 Uroczystość Bożego Ciała\nBliskość Boga w Eucharystii przywraca nam życie, jego radość i pokój wewnętrzny. Dzisiaj szczególnie potrzebujemy bliskości Boga, właśnie takiej, jakiej doświadczamy w Eucharystii.\n2018.05.24 Międzynarodowy Dzień Strażaka\nDnia 24.05.2018 r. odbyły się uroczystości z okazji Międzynarodowego Dnia Strażaka. Spotkanie było okazją do wspólnego świętowania i sposobnością do wręczenia wyróżnień, awansów oraz podsumowania ostatnich miesięcy w działalności straży pożarnej.\nDokonano wręczenia odznaczeń i awansów do wyższych stopni służbowych dla strażaków, medalami wyróżniono także osoby działające na rzecz ochrony przeciwpożarowej w powiecie lublinieckim. Złotym medalem „Za zasługi dla pożarnictwa” został odznaczony ksiądz prałat Antoni Zając – wieloletni duszpasterz lublinieckich strażaków.\n2018.05.16 W objęciach Bożego Miłosierdzia\n16 maja dzieci komunijne wraz z rodzicami odbyły dziękczynną pielgrzymkę do sanktuariów Bożego Miłosierdzia i św. Jana Pawła II w krakowskich Łagiewnikach. Była więc dziękczynna Eucharystia i koronka w bazylice. Było zwiedzanie tych niezwykłych miejsc. Był też czas wolny, smaczne lody i ciasteczka , no i wiele radości…\n2018.05.13 Nabożeństwo fatimskie\n13 maja rozpoczęliśmy cykl naszych fatimskich nabożeństw, które będą nas gromadzić przy Niepokalanym Sercu Maryi aż do października. Serce się cieszy widokiem rozmodlonych, którzy z ufnością i różańcem w ręku, wsłuchują się w głos objawień fatimskich.\n2018.05.06 Msza o blogoslawieństwo św. Krzysztofa\n6 maja celebrowana była w naszym kościele Eucharystia o błogosławieństwo Boże, opiekę Matki Bożej i św. Krzysztofa, z prośbą o bezpieczny sezon w intencji motocyklistów z okręgu lublinieckiego i ich rodzin.\n2018.05.06 Uroczystość Pierwszej Komunii Św\nMyśl przewodnia tegorocznej I Komunii św. koncentrowała się wokół Osoby Ducha Św. Dzieci uczestniczyły w ważnych wydarzeniach z historii zbawienia.” Najpierw widzieliśmy Pana Jezusa posyłającego uczniów na cały świat. Więc i my poszliśmy w świat chwaląc Boga. Ale jak to w życiu bywa, nie wszystko jest piękne. Dzieci atakował szatan i jego demony, próbując oderwać je od Boga. Gdy siedzieliśmy w Wieczerniku przyszedł Duch Święty i obdarzył nas darami i swoją mocą, co symbolizowały płonące ogniki. A potem wszyscy słyszeliśmy ważne słowa powtarzane w każdej Mszy św.: „Uświęć te dary mocą Twojego Ducha…” Tak przygotowane uroczystą celebracją Mszy św. dzieci mogły przyjąć po raz pierwszy w życiu Świętą Hostię – Ciało samego Boga.\n2018.03.01 Z pracy misyjnej ojca Krzysztofa na Madagaskarze\n„Na Madagaskarze chrześcijan jest prawie 60%. Społeczeństwo jest ubogie, więc działalność misjonarzy jest tam odbierana z wielkim entuzjazmem. Budowa studni, szkół czy ośrodków zdrowia to dla nich wielka pomoc i najlepsza ewangelizacja”- pisze w „Misyjnych drogach” nasz parafianin ojciec Krzysztof Koślik OMI. Dziękujemy za kolejne wymowne zdjęcia z Twojej Ojcze, pełnej poświęcenia pracy misyjnej. Pamiętamy w modlitwie. Prosimy o Boże błogosławieństwo, bezpieczeństwo i zdrowie dla Ciebie.\n2018.02.02 Święto Ofiarowania Pańskiego\nW Święto Ofiarowania Pańskiego, czyli Matki Boskiej Gromnicznej, dzieci przed komunijne przyjęły z rąk rodziców świece z światłem Chrystusa. To kolejny krok w drodze do Jezusowego ołtarza i pełnego zjednoczenia z Bogiem w Komunii Świętej.\n2018.01.27 Ministrancki Turniej\n27 stycznia odbył się II Ministrancki Turniej gry FIFA 17 na Play Station 3. W turnieju wzięło udział 19 ministrantów oraz 5 przyjaciół. Po rozegranych ponad 70 meczach, drugi raz najlepszym okazał się Dominik Mrozek, a drużynowo wygrali Lukas, Konrad i Dominik Mrozek.\n2018.01.21 Parafialno - rodzinne kolędowanie\nTegoroczne parafialno- rodzinne kolędowanie było dedykowane wszystkim babciom i dziadkom. W radosnej i pełnej pokoju atmosferze, nasi młodzi parafianie, wielbili Boże Dzieciątko pięknym śpiewem i muzykowaniem.\n2018.01.13 Próba Generalna\nPorywający, pełen emocji Koncert Kolęd i Pastorałek. Artyści rozpalili do żaru serca uczestników . Zespół Próba Generalna powstał dzięki „szaleństwu” kilku pozytywnie zakręconych osób. Skład to: Martyna, Marta, Maria, Marek, Mateusz, Mateusz, Kuba, Karol.\nMieli zagrać tylko raz, grają nałogowo. Zespół wystąpił podczas II edycji kampanii Twoje TAK ma znaczenie, na Bulwarze Grotowskiego i 6 listopada podczas II debaty na temat transplantacji.\nW niedzielę Chrztu Pańskiego, lubliniecki zespół Gospelsi, ubogacił liturgię dwóch Mszy św. w naszym kościele. Przepiękny wokal, muzyka i teksty kolęd wykonane były z wielkim artyzmem i mocnym przesłaniem, które poruszyło nasze serca. Gospelsi SA zespołem działającym przy lublinieckim MDKu. Zespół prowadzą Artur Tekieli i Karolina Wieczorek. Gospel to rodzaj chrześcijańskiej muzyki obrzędowej, która ma swój początek w XIX-wiecznej kulturze czarnoskórych mieszkańców Stanów Zjednoczonych Ameryki.\n2018.01.06 W królewskim orszaku\n„Bóg jest dla wszystkich” – pod takim hasłem odbywały się tegoroczne orszaki Trzech Króli. Także mieszkańcy naszego miasta wraz z Mędrcami zmierzali do stajenki, żeby oddać pokłon Dzieciątku i złożyć symboliczne dary. Orszak jest świętowaniem tajemnicy objawienia Bożego, które dotyczy wszystkich ludzi. Ta uroczystość ma wymiar powszechny, bo są Trzej Królowie, którzy reprezentują wszystkie narody świata. Udział w orszaku był wyznaniem, że cieszymy się z obecności Jezusa w każdym wymiarze naszego życia.


Pałac myśliwski w Antoninie - Grupa Biwakowa\n7 lutego, 2018 No comments Wielkopolskie\nPałac myśliwski Radziwiłłów w Antoninie. Zbudowany w XIX w. ma kształt ostrosłupa o podstawie ośmiokąta, do którego przylegają cztery niższe skrzydła. Całe wnętrze korpusu głównego zajmuje wielka, trójkondygnacyjna sala. Na środku wzniesiono potężną kolumnę dorycką,podtrzymującą ozdobny strop, będącą zarazem kominkiem z dwoma paleniskami. W budynku mieści hotel a w sali kominkowej restauracja (nieczynne do końca września 2018 r. z powodu remontu).\nPrevious Post:Śluza Leśniewo\nNext Post:Kościół artykularny – Istebné


Punkty karne 2019. Co się zmienia? Za które przewinienia dostaniesz mandat? Sprawdź taryfikator punktów karnych 2019 - NaszeMiasto.pl\nArchiwum GL/Lubuska Policja\naktualizacja: 05.12.2018 15:35\njak co roku zmiany w taryfikatorze. Niech nas yanosik prowadzi\nto już nowych zdjęć nie ma ??? przecież to S3 przed renowacją :)))\nŚwierk, jodła, sosna czy daglezja? A może jeszcze coś innego? Te pytanie zadaje sobie wielu z nas przez Bożym Narodzeniem. Kupując choinkę na święta musimy wiedzieć, czego chcemy. Powinniśmy sobie odpowiedzieć na pytanie, jak intensywnie ma pachnieć, ile powinna mierzyć wysokości...\nzmiana ruchu Nowa Só...\nutrudnienia Nowa Sól\nDo 10 grudnia zostanie wprowadzona zmiana ruchu na jednej z ulic w centrum Nowej Soli\nDo końca tygodnia zostanie wprowadzona nowa organizacja ruchu na ulicy „Grota” Roweckiego.


ODCINEK: Rzeź Woli\nPrzyszłość zaczyna się w przedszkolu\nPromocja wiedzy o Polsce\nODCINEK: Masowe egzekucje\nODCINEK: Obóz przejściowy w kościele św. Wojciecha\nODCINEK: Szpitale powstańcze na Starym Mieście\nODCINEK: Likwidacja przytułków nowomiejskich\nODCINEK: Egzekucje na Mokotowie\nODCINEK: Obóz NKWD w Rembertowie\nODCINEK: KL Warschau „Gęsiówka”\nODCINEK: Więzienie "Toledo"\nCYKL 10 FELIETONÓW HISTORYCZNYCH\nWybierz wersję językową: polska | angielska | niemiecka\nAutor projektu „Ścieżki pamięci": STOWARZYSZENIE EDUKACJA I NAUKA\nProdukcja: Studio Filmowe EVEREST – Mirosław Dembiński\nReżyseria: Rafał Skalski\nGłówny komentarz: dr Szymon Niedziela\nMIEJSCE NAGRANIA KOMENTARZA: Teren przy skwerze im. Wandy Felicji Lurie w pobliżu ul. Wawelberga; teren przy krzyżu upamiętniającym zamordowanie 12 000 mieszkańców Woli na rogu Alei Prymasa Tysiąclecia i ul. Górczewskiej oraz przy pomniku "Polegli Niepokonani" na Woli.\nGŁÓWNE WĄTKI: Ludobójstwo Woli na tle martyrologii narodu polskiego w czasie wojny; Oskar Dirlewanger – sylwetka zbrodniarza; EWENTUALNY WĄTEK: piekło na ziemi – losy rodziny Wandy Felicji Lurie; zbrodnia spalenia żywcem przy ul. Bema.\nUWAGA WSTĘPNA: Jest to jeden najbardziej wstrząsający epizod w cyklu poświęconym męczeństwu Warszawy w czasie okupacji hitlerowskiej. Warto by poświęcić temu zagadnieniu więcej czasu.\nDODATKOWE MATERIAŁY FILMOWE: Archiwalia związane z Wolą podczas Powstania Warszawskiego, ewentualne setki z wywiadami ze świadkami historii z bazy Historii Mówionej MPW.\n1. Ludobójstwo Woli na tle martyrologii narodu polskiego w czasie okupacji\nJedną z największych tragedii Warszawy w całych jej dziejach, było ludobójstwo dokonane na Woli w czasie Powstania w ciągu tzw. ,czarnej soboty" i "czarnej niedzieli" 5 i 6 sierpnia 1944 r. Niestety nie jest to wydarzenie znane w kontekście II wojny światowej. Często Polacy przeżywają ogromną frustrację spotykając się z całkowitą niewiedzą w Europie i za oceanem na temat losu naszego narodu w latach 1939-45. Z bólem i zażenowaniem przyznać należy, iż ruiny Drezna i Berlina bardziej przemawiają do światowej opinii publicznej, niż gruzy unicestwionej Warszawy. Wypędzeni to przede wszystkim Niemcy z Pomorza i Śląska, a nie mieszkańcy Gdyni bądź Wielkopolski. Coraz częściej przypomina się, że zbrodnią było wypędzenie Ukraińców z Bieszczad, zapominając, iż na Wołyniu, Chełmszczyźnie i Małopolsce Wschodniej bandy OUN-UPA przeprowadziły ludobójstwo na bezbronnej ludności polskiej. Podobnie sprawy wyglądają w kwestii krwawych dni na Woli w czasie Powstania Warszawskiego. Należy jak najwięcej o tym mówić i przypominać, by Wola podobnie jak Katyń i Wołyń stała się jednym z symboli martyrologii narodu polskiego w czasie wojny. W żadnym mieście okupowanym przez Niemcy hitlerowskie nie dokonano tak brutalnego mordu na dziesiątkach tysięcy ludności cywilnej. Warszawa widziała podobne zdziczenie obyczajów i niewyobrażalne bestialstwa w 1794 w czasie Insurekcji Kościuszkowskiej, kiedy żołdacy Aleksandra Suworowa dopuścili się masowego mordu na mieszkańcach Pragi. Zabito wówczas ponad 20 tys. ludzi.\n5 sierpnia w godzinach rannych dowódca Grupy Bojowej gen. Heinz Reinefarth wydał podległym sobie dowódcom rozkaz, w którym przekazał polecenie Himmlera o rozstrzelaniu wszystkich mieszkańców Warszawy i zniszczeniu miasta. Mechanizm ludobójstwa został uruchomiony. Równolegle do działań przeciwko powstańcom rozpoczęło się mordowanie ludności cywilnej i palenie domów. Początkowo obszarem ludobójstwa były główne arterie wolskie: ulice Wolska i Górczewska oraz łączące je ulice: Płocka, Działdowska, Skierniewicka, Tyszkiewicza i Staszica. Później masowe mordy dotknęły pozostałe fragmenty Woli. Ludność mordowano początkowo w domach gdzie mieszkała. Rozstrzeliwano mężczyzn, kobiety i dzieci z broni maszynowej lub obrzucano granatami. Po dokonaniu zbrodni obiekty palono bardzo często razem z rannymi. W drugiej połowie dnia hitlerowcy zmienili sposób zabijania. Ludność spędzano na wybrane miejsca straceń głównie położone wzdłuż ulicy Wolskiej i Górczewskiej. Były to najczęściej duże zabudowania i lace fabryczne mogące pomieścić większa liczbę ofiar, a także parki, cmentarze, dziedzińce kamienic oraz tereny przykościelne. Ofiary rozstrzeliwane były głównie seriami z broni maszynowej grupowo. Każda nowa grupa przeznaczona do zabicia ustawiała się na trupach wcześniej pomordowanych. W ten sposób na Woli powstawały olbrzymie stosy pomordowanych ciał, które ze względu na wysoka temperaturę w sierpniu bardzo szybko puchły stając się zagrożeniem epidemiologicznym. Widok był potworny. Wydawało się, że Wola zamieniła się w Ezechielowe pole śmierci. 5 sierpnia największe zbrodnie zostały dokonane przez Niemców w następujących miejscach:\nul. Górczewska 15 (domy Wawelberga) – 2000 zamordowanych;\nw rejonie wiaduktu kolejowego u zbiegu ulic Moczydło, Sokołowskiej, Gostyńskiej i Zagłoby z Górczewską oraz na terenie za wałem kolejowym – ponad 10.000 zamordowanych;\nul. Wolska 43/45 (fabryka Kazimierza Franaszka) – 3 tys. zamordowanych;\nul. Wolska 55 (fabryka Ursus) – 5000 zamordowanych;\nul. Wolska 105/109 (domy Hankiewicza) – 2000 zamordowanych.\n2. Oskar Dirlewanger – sylwetka zbrodniarza\nOskar Dirlewanger: ur. w 1895 r. w Wurzburgu. Oficer w czasie I wojny światowej. Walczył pod Verdun. Tam poznał Gottloba Bergera, późniejszego szefa Głównego Urzędu SS. W latach 20-tych wstąpił do partii nazistowskiej. Wyrzucony dyscyplinarnie z Akademii Handlowej w Mannheim. Kontynuował studia na Uniwersytecie we Frankfurcie nad Menem, gdzie otrzymał stopień doktora nauk politycznych. Uczelnia cofnęła nadany stopień w 1935 r. gdy wyszło na jaw, że Dirlewanger napastował nieletnich. W 1921 r. walczył przeciwko Powstańcom Śląskim. W Hiszpanii walczył po stronie Franco. W 1940 r. wstąpił do SS. Na swój własny wniosek utworzył i wyszkolił oddział specjalny (SS-Sonderbataillon Dirlewanger) złożony z kłusowników i pospolitych bandytów. W 1941 r. jednostkę przydzielono Dowódcy SS i Policji w Dystrykcie Lubelskim Otto Globocnikowi. W 1942 r. oddział prowadził działania na Białorusi, gdzie zapisał się okrucieństwami i bestialstwami w stosunku do ludności cywilnej. Zachowanie ich było tak brutalne, że nawet władze SS były oburzone. W sierpniu 1944 r. Pułk Brygady SS "Dirlewanger" został wezwany z Olecka do tłumienia Powstania Warszawskiego. Oddział jest odpowiedzialny za wymordowanie ok. 50 tys. mieszkańców Woli. Za stłumienie Powstania Oskar Dirlewanger otrzymał awans na SS-Oberfuhrera i krzyż żelazny. Pod koniec 1944 r. brutalnie tłumił powstanie narodowe na Słowacji. W lutym 1945 r. utworzono 36 Dywizję Grenadierów SS "Dirlewanger". Istnieje domniemanie, że został zabity przez polskich żołnierzy we francuskiej strefie okupacyjnej w czerwcu z 1945 r. w Altshausen w Badenii Wirtembergii.\nEWENTUALNY WĄTEK - 3. Piekło na ziemi – losy rodziny Wandy Felicji Lurie\nSymbolem męczeństwa warszawskiej Woli jest Wanda Felicja Lurie oraz jej cudem ocalały syn Mścisław. Historię milionów należy często przedstawiać przez pryzmat jednostek. Wtedy jest ona lepiej widoczna i łatwiej odczuwalna. Życie i męka Wandy Felicji Lurie winny być znane nie tylko w Polsce, ale i na całym świcie, by ludzkość zrozumiała i poznała jak skrajne było okrucieństwo Niemców wobec Polaków oraz jak olbrzymia była chęć zachowania życia wbrew wszystkiemu przez bohaterską kobietę. Rodzina Lurie mieszkała przy ul. Wawelberga 18 na pierwszym piętrze. Mąż Pani Wandy współpracujący z konspiracją zmuszony był ukrywać się pod fałszywą kenkartą, jako Bolesław Romanowski. Bardzo rzadko pojawiał się w domu. W momencie wybuchu Powstania Warszawskiego Wanda Felicja Lurie przebywała w swym mieszkaniu razem z dziećmi. Oto jej wstrząsająca relacja - "Tego dnia o godzinie 11-12 kazano wszystkim wyjść, pchając nas na ulicę Wolską. Był straszny pośpiech i popłoch. Mąż mój był nieobecny i nie powrócił z miasta. Zostałam z trojgiem dzieci w wieku 4, 6 i 12 lat, sama będąc w ostatnim miesiącu ciąży. Ociągałam się z wyjściem mając nadzieję, że pozwolą mi zostać i wyszłam z piwnicy ostatnia. Wszyscy mieszkańcy naszego domu byli już przeprowadzeni pod fabrykę Ursus na ulicy Wolskiej przy Skierniewickiej, mnie też kazano tam iść. Szłam już sama, tylko z dziećmi, trudno było iść, pełno kabli, drutów, resztki z zapór, druty, gruzy, paliły się z dwóch stron ulic. Z trudem doszłam do fabryki Ursus. Z podwórza fabryki słychać było strzały, krzyki, błagania, jęki, nie mieliśmy wątpliwości, że tam jest miejsce masowych egzekucji. Stojących przy wejściu ludzi wpuszczano, a raczej wpychano do środka po 20 osób. 12 letni chłopiec ujrzawszy przez uchyloną bramę zabitych swoich rodziców i braciszka, dostał wprost szału, zaczął krzyczeć. Niemcy i Ukraińcy bili go i odpychali, gdy usiłował wedrzeć się do środka. Wzywał matkę, ojca. Widzieliśmy więc, co nas tam czeka. O ratunku wykupienia się nie było mowy. Pełno było wokoło Niemców, Ukraińców, samochodów. Ja przyszłam ostatnia i trzymałam się z tyłu w nadziei, że kobiet w ciąży nie zabijają. Zostałam jednak wprowadzona w ostatniej grupie. Na podwórzu fabryki zobaczyłam zwały trupów do wysokości 1 m. Zwały były w kilku miejscach. Cała lewa i prawa strona dużego podwórza była zasłana masą trupów. Zauważyłam zabitych sąsiadów i znajomych. Prowadzono nas środkiem podwórza w głąb do przejścia na drugie podwórze. W naszej grupie było też około 20 osób, w tym najwięcej dzieci od 10 do 12 lat. Były dzieci bez rodziców, była też jakaś staruszka bezwładna, którą przez całą drogę niósł na plecach zięć, obok szła jej córka z dwojgiem dzieci: 4 i 7 lat. Wszyscy zostali zabici, staruszkę dosłownie zabito na plecach zięcia razem z tymże. Wybierano nas i ustawiano czwórkami i czwórkami prowadzono w głąb drugiego podwórza do leżącego tam stosu trupów. Gdy czwórka dochodziła do stosu, strzelali z rewolwerów z tyłu w kark. Zabici padali na stos, podchodzili następni. Przy ustawianiu, ludzie wyrywali się, krzyczeli, błagali, modlili się. Ja byłam w ostatniej czwórce. Błagałam otaczających nas Ukraińców, aby mnie i dzieci ocalili. Pytali, czy ja mam się czym wykupić. Miałam przy sobie znaczną ilość złota i to im dałam. Wzięli wszystko chcąc mnie wyprowadzić, jednak kierujący egzekucją Niemiec, który to widział, nie pozwolił im na to, a gdy błagałam, całowałam go po rękach, odpychał mnie i wołał – prędzej! Popchnięta przez niego przewróciłam się, uderzył też i pchnął mego starszego synka, wołając – prędzej, prędzej ty polski bandyto! W ostatniej czwórce razem z trojgiem dzieci podeszłam do miejsca egzekucji, trzymając prawą ręką dwie rączki młodszych dzieci, lewą rączkę starszego synka. Dzieci szły płacząc i modląc się. Starszy widząc zabitych wołał, że nas zabiją i wzywał ojca. Pierwszy strzał położył starszego synka, drugi ugodził mnie, następny zabił młodsze dzieci. Przewróciłam się na prawy bok. Strzał oddany do mnie nie był śmiertelny. Kula trafiła w kark z lewej strony i przeszła przez dolną cześć czaszki i wyszła przez policzek. Dostałam krwotok ciążowy. Przy krwotoku ustnym wyplułam kilka zębów, pewnie naruszonych kulą. Czułam odrętwienie lewej części głowy i ciała. Byłam jednak przytomna i widziałam wszystko, co się dzieje dookoła. Obserwowałam dalsze egzekucje, leżąc wśród zabitych. Wprowadzano dalsze partie mężczyzn. Słychać było krzyki, błagania, jęki, strzały. Trupy tych mężczyzn waliły się na mnie. Leżało na mnie czterech mężczyzn. Po tej grupie widziałam jeszcze partię dzieci i kobiet. Tak grupa, za grupą, aż do późnego wieczora. Było już dobrze ciemno, gdy egzekucje ustały. W przerwach oprawcy chodzili po trupach, kopali, przewracali, dobijali żywych i rabowali kosztowności (mnie zdjęli z ręki zegarek, bojąc się nie dawałam znaku życia, a oni ciał nie dotykali rękami tylko przez jakieś szmatki). W czasie tych okropnych czynności śpiewali i pili wódkę. Obok mnie leżał jakiś tęgi, wysoki mężczyzna w skórzanej kurtce brązowej, w średnim wieku, długo rzęził. Oddali 5 strzałów, zanim skonał. W czasie tego dobijania strzały zraniły mi nogi. Przez długi czas leżałam odrętwiała, przyciśnięta trupami, w kałuży krwi. Byłam jednak przytomna i zdawałam sobie sprawę z tego, co się dzieje. Myślałam tylko o tym jak długo będę tak konać i męczyć się. Pod wieczór udało mi się zepchnąć martwe ciała leżące na mnie. Straszne ile było dokoła krwi."\nWanda Felicja Lurie przeżyła. Nam czytającym te makabryczne wspomnienia wydaje się to wysiłkiem ponadludzkim. Ominęła ją śmierć, gdyż to ona właśnie miała być żywym świadectwem niemieckich, ukraińskich i azerskich okrucieństw. Poza tym nosiła w sobie istnienie najbardziej niewinne – nienarodzone jeszcze dziecko. Pragnęła by ono mogło żyć w Polsce wolnej od niemieckich morderców. Może to ze względu na niego wykrzesała z siebie pokłady sił, które u normalnego człowieka dawno byłyby wyschnięte? Może w jej tragicznych doświadczeniach dopatrywać się należy interwencji Bożej? Nieprzytomna ze zmęczenia, ranna, krwawiąca i czująca w sobie serce domagającego się przyjścia na ten jakże nieludzki świat synka, przeleżała wśród trupów od dnia egzekucji 5 sierpnia do poniedziałku 7 sierpnia. Dzielnica ciągle spowita była dymem z płonących domostw i zabitych ciał oraz wystrzałami bomb lotniczych i pocisków artyleryjskich. Bohaterska kobieta wyczołgała się spod zwałów setek ofiar i ulicą Skierniewicką szła z ogromnym bólem w kierunku Czystego. Dołączyła do małej grupki cudem ocalałych. Już wkrótce zostali jednak zauważeni przez żołdaków ukraińskich, którzy zapędzili ich do kościoła św. Stanisława (parafia św. Wojciecha). W świątyni zamienionej przez Niemców na obóz przejściowy warunki bytowe urągały jakimkolwiek wymogom humanitarnym. Towarzysze niedoli nie wiele mieli do zaoferowania nowo przybyłym nieszczęśnikom. Jedynie poczęstowano Wandę Felicję Lurie odrobiną wody. Mury, które dotychczas patrzyły na rozmodlony tłum chwalący Pana, w ciągu ezechielowych dni sierpniowych 1944 r. słuchać musiały hitlerowskich rozkazów i bluźnierstw. Jeden z oficerów niemieckich wszedł na ambonę i powiedział szyderczo - "Wkrótce już pójdziecie do swojego nieba, wasze tobołki zostawicie, bo tam już nie będą wam potrzebne". Po dwóch dniach została przewieziona furmanką z ciężko rannymi do obozu w Pruszkowie. Stamtąd do szpitali w Komorowie i Podkowie Leśnej. Przebywała tam do 19 sierpnia, następnie przewieziono ją do szpitala powiatowego w Pruszkowie na Wrzesinku gdzie 20 VIII 1944 r. jako kobieta 33 letnia urodziła syna nadając mu imię Mścisław. W czasie porodu matka była sparaliżowana. Ciągle jej samopoczucie było fatalne. Odczuwała bóle szczęki, głowy, obu nóg, wątroby, łatwo się męczyła. Dziecko było nerwowe i źle sypiało. Po wyjściu ze szpitala zamieszkała w podwarszawskiej Podkowie Leśnej. W grudniu spotkała się po raz pierwszy od tragicznego sierpnia z mężem. Osiedlili się na Mokotowie. Pani Wanda nie chciała chodzić na ulicę Wolską. Tylko raz po wojnie podjęła ten wysiłek. Poproszono ją o obecność w czasie nakręcania filmu dokumentalnego o Warszawie.\nJej syn Mścisław skazany przed narodzeniem na śmierć przez ludobójców z Kampfgruppe Reinefarth całe życie starał się ukazać Polsce i światu golgotę wolską, której był ofiarą. Jak napisał w swej pracy "Polska Niobe" - "Moja Matka w sytuacji śmierci dała mi życie. A ja 14 lutego 1984 r., szczęśliwy, złożyłem na jej ręce swojego syna. Nosił on imię Radosław. Lecz dane mu było żyć tylko 77 dni. Następnie zaś 12 marca 1985 r. córce Izabeli dane było żyć tylko jeden dzień. Dopiero 19 czerwca 1987 r. miłość życia pokonała śmierć i ponownie mogłem matce, szczęśliwy, złożyć na jej ręce córeczkę Monikę Annę." Wanda Felicja Lurie z domu Podwysocka zmarła 21 V 1989 r. w wieku 78 lat. Była długoletnim, zasłużonym pracownikiem stołecznej służby zdrowia. Odznaczona Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotą Honorową Odznaką za zasługi dla Warszawy, odznaką Opiekuna Miejsc Pamięci Narodowej. Bardzo skromny, prawy, szlachetny Człowiek – Polska Niobe.\n4. Zbrodnia spalenia żywcem przy ulicy Bema\nJedną z największych zbrodni popełnionych w Warszawie w okresie Powstania było spalenie żywcem kilkudziesięciu osób przy ul. Bema. Jak pokazano wcześniej, tego rodzaju okrucieństwa miały miejsce wielokrotnie na Woli, gdy początkowo żołdacy z Kampfgruppe Reinefarth wrzucali do mieszkań granaty i od razu podpalali budynki. Można domniemywać, że w ten sposób setki ciężko rannych niemogących wydostać się na zewnątrz, spłonęło w środku kamienic i domów. W przypadku jednak ul. Bema mamy do czynienia z ohydną zbrodnią przygotowaną i przeprowadzoną z premedytacją. Hitlerowscy zbrodniarze posłużyli się perfidną mistyfikacją. Omawiany budynek przy ul. Bema 54 (obecnie na tym miejscu znajduje się posesja Bema 57) zamieniono w placówkę Czerwonego Krzyża. Pilnujący go niemieccy żołnierze mieli opaski z czerwonym krzyżem. Z tłumu ludności wysiedlanej\nz Warszawy esesmani wyciągali kilkuletnie dzieci, osoby niepełnosprawne i starców. Zagnanych do posesji Kosakiewicza (Bema 54) zabili deskami wszystkie okna, a budynek podpalili. 70 osób spłonęło żywcem.\nW wyniku masowych egzekucji ulice, place i dziedzińce dużych obiektów na Woli były pełne rozkładających się ciał. Niemcy zdawali sobie sprawę, że zatrute powietrze może być groźne również i dla ich żołnierzy. Dlatego powzięto decyzję o paleniu ofiar. Zadanie to powierzono specjalnemu oddziałowi złożonemu z przymusowo doń wcielonych Polaków – Verbrennungs Kommando Warschau. Ludzie ci doskonale wiedzieli, iż w przypadku odmówienia wykonania tej makabrycznej pracy czekała ich śmierć. Do palenia używano desek, gałęzi, benzyny oraz innych środków łatwopalnych. Nie wszyscy wytrzymywali psychicznie i fizycznie kontakt z tysiącami trupów, po których chodziły roje much.


Trekking podniebny, miejsca ulubione i sekret przestaje być sekretem - | Domzkamienia.com\nsobota, lipca 24, 2021\nTo był fenomenalny dzień! Nawet jeśli upał na szlaku dawał się we znaki i zapasy wody szybko zaczęły się uszczuplać, nawet jeśli niektórzy z uczestników wyprawy poddawali w wątpliwość mój system określania trudności szlaków, nawet jeśli schodzenie częściowo odbywało się ruchem "dupnoposuwistym" - to dzień w pełni zasłużył na epitety: piękny, fenomenalny, zachwycający, ecc...\nPrzede wszystkim każdego, kto wyrazi chęć wspólnego trekkingu, już na starcie mam ochotę wyściskać z radości. Potem przeprowadzam zwykle krótki "wywiad" i szacuję na jaki szlak możemy się porwać. Mając więc w piątek do towarzystwa roześmianą grupkę pod wezwaniem "młodość" albo "wielcy podróżnicy", pomyślałam, że spokojnie możemy pokusić się o szlak ponad Crespino i wejść, a raczej wdrapać się na jeden z moich ulubionych punktów - na Uccellaię. To miejsce, gdzie naprawdę może człowiekowi palma uderzyć do głowy, bo nagle po "drobnym" wysiłku ma się jakby cały apeniński świat u stóp. I jak już się usiądzie na jednej ze skalnych półek, to nic więcej do szczęścia nie trzeba.\nPiękny, roześmiany dzień zakończył się równie pięknym i jeszcze bardziej roześmianym wieczorem!\nA ja nim poszłam spać dostałam pierwszą gratulacyjną wiadomość... I teraz to mi się dopiero trzęsie wszystko w środku!\nNa początek najważniejsze jest to, że okładka bardzo się podoba. Oczywiście nie ocenia się książki po okładce, ale mam nadzieję, że treść spełni oczekiwania Czytelników. Tymczasem zapraszam Was - szukajcie na stronach Empiku w zakładce zapowiedzi.\nI może, jeśli jest już na stronie empiku, to mogę pokazać też tutaj:\nTo wszystko, co dzieje się w ostatnich tygodniach skutecznie odciąga moją uwagę od upływania lata. Tylko od czasu do czasu myśli na moment zwalniają i wtedy ogarnia mnie panika, że przecież już lipiec cały przeleciał, a jeśli tak, to jesień za pasem, a ja się przecież latem nie zdążyłam nacieszyć.\nA zatem dziś postaram się nim cieszyć jeszcze bardziej, jeszcze mocniej. Dziś będę się tym moim latem ukochanym cieszyć znów w Ukochanym mieście...\nODKRYĆ SEKRET to po włosku SVELARE IL SEGRETO (wym. swelare il segreto)\nAnonimowy 24 lipca 2021 11:17\nKasiu, okładka bardzo mi się podoba! Mam nadzieję, że niedługo będę mogła kupić książkę. Pozdrawiam z Warszawy! Ania W.\nOla N. 24 lipca 2021 11:42\nKasiu, jeszcze raz wielkie gratulacje! W tym roku będziesz miała przepiękny prezent urodzonowy :)\nA ja mam nadzieję otrzymać autograf na moim egzemplarzu ;)\nanialip 24 lipca 2021 11:44\nGratulacje! Nie wiem, kiedy znowu pojadę do Florencji (w tym roku czeka na nas Abruzja), ale książkę z przyjemnością przeczytam!\nRivulet 24 lipca 2021 21:35\nTą książkę muszę mieć koniecznie! I serdecznie gratuluję :)\nAnonimowy 26 lipca 2021 10:14\nKasiu, wielkie gratulacje z okazji wydania książki! Brawa za pasję, cierpliwość i wytrwałość w dążeniu do celu. BRAWO!


Powoli kończy się sezon truskawkowy i czarno bzowy. Jeśli ktoś jeszcze nie zrobił przetworów - to ostatni dzwonek. W tym roku pierwszy raz robiłam dżem truskawkowy z kwiatami czarnego bzu. Ciekawy, inny smak.\nDżemor truskawkowy: na kg truskawek ok. 15 dag zwykłego cukru + 0,5 kg żelującego i 3-4 kwiatostany bzu (bez łodyg). Czytałam gdzieś, że łodygi mogą dać gorzki posmak. Truskawki zagotować z cukrem, dodać bez, pogotować i dodać cukier żelujący. Przelać gorący do słoików i zapasteryzować.\nJutro będzie się "czynił" syrop z czarnego bzu. Idealny do nalewek. I ogólnie zdrowotnie rewelacyjny.\n30 kwiatostanów czarnego bzu (trzeba zbierać w słoneczny dzień), kilogram cukru, sok z połowy cytryny.\nKwiatostany zasypujemy cukrem, zalewamy wrzątkiem, na koniec dodajemy cytrynę. Odstawiamy w garnku (najlepiej glinianym) na 2 dni. Potem przecedzamy przez gazę, ponownie gotujemy i wlewamy do butelek. Pasteryzujemy. Na zimę, na przeziębienia - idealny.


IPPB3/4510-1117/15-2/MC - Pismo wydane przez: Izba Skarbowa w Warszawie\nIPPB3/4510-1117/15-2/MC - Pismo wydane przez:...\nNa podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749, z późn. zm.) oraz § 4 pkt 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2015 r. poz. 643) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko - przedstawione we wniosku z dnia 29 grudnia 2015 r. (data wpływu 30 grudnia 2015 r.), o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia czy w związku z dobrowolnym umorzeniem bez wynagrodzenia udziałów w Spółce lub w z o.o., posiadanych przez innego Udziałowca, po stronie Wnioskodawcy powstanie przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych - jest prawidłowe.\nW dniu 30 grudnia 2015 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia czy w związku z dobrowolnym umorzeniem bez wynagrodzenia udziałów w Spółce lub w z o.o., posiadanych przez innego Udziałowca, po stronie Wnioskodawcy powstanie przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych.\nC. sp. z o.o. z siedzibą na terytorium Polski (dalej: Wnioskodawca) jest spółką, która poza prowadzeniem bieżącej działalności gospodarczej posiada również lub planuje nabyć (objąć) udziały w innych spółkach handlowych. Obecnie Wnioskodawca jest m.in. akcjonariuszem spółki C. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowo-akcyjna (dalej: SKA). Wspólnikami SKA poza Wnioskodawcą są także inne spółki występujące w charakterze komplementariusza oraz akcjonariuszy SKA.\nPlanowane jest, że SKA zostanie przekształcona w spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej: Spółka). W związku z przekształceniem SKA, dotychczasowi wspólnicy SKA (w tym Wnioskodawca), w zamian za wkłady wniesione do SKA, otrzymają udziały w Spółce w ilości i na zasadach określonych w planie przekształcenia.\nDodatkowo, nie jest wykluczone, że Wnioskodawca wniesie udziały w Spółce tytułem wkładu niepieniężnego do innej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej: ZOO) w zamian za nowoutworzone udziały w kapitale zakładowym ZOO.\nNależy zauważyć, że zgodnie z art. 199 § 4 Kodeksu spółek handlowych, "za zgodą wspólnika umorzenie udziału może nastąpić bez wynagrodzenia".\nW konsekwencji, Wnioskodawca nie może wykluczyć, iż w przyszłości:\nudziały w Spółce posiadane przez innego udziałowca w Spółce (dalej: Udziałowiec) zostaną nieodpłatnie dobrowolnie umorzone w okresie, w którym Wnioskodawca będzie wspólnikiem Spółki, lub\nudziały w ZOO posiadane przez innego udziałowca w ZOO (dalej: Udziałowiec) zostaną nieodpłatnie dobrowolnie umorzone w okresie, w którym Wnioskodawca będzie wspólnikiem ZOO.\nWprawdzie umarzane będą udziały w Spółce lub w ZOO posiadane przez innego udziałowca ZOO lub Spółki (na moment, w którym Wnioskodawca także będzie udziałowcem Spółki lub ZOO), a nie Wnioskodawcy, niemniej Wnioskodawca chce się upewnić co do skutków podatkowych dokonanego umorzenia po jego stronie.\nCzy w związku z dobrowolnym umorzeniem bez wynagrodzenia udziałów w Spółce lub w ZOO, posiadanych przez innego Udziałowca, po stronie Wnioskodawcy powstanie przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych.\nZdaniem Wnioskodawcy, w związku z dobrowolnym umorzeniem bez wynagrodzenia udziałów w Spółce lub w ZOO, posiadanych przez innego Udziałowca, po stronie Wnioskodawcy nie powstanie przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych.\nZasady umarzania udziałów zawarte są w art. 199 § 1-7 k.s.h. Umorzenie udziałów polega na ich prawnym unicestwieniu, tzn. wygaśnięciu wszelkich praw, zarówno o charakterze majątkowym, jak i korporacyjnym wynikających z udziałów. Umorzenie może być przeprowadzone za zgodą wspólnika, w drodze nabycia udziału przez spółkę (umorzenie dobrowolne) albo bez zgody wspólnika (umorzenie przymusowe). Zgodnie z przepisem art. 199 § 2 k.s.h., umorzenie udziału wymaga także uchwały zgromadzenia wspólników, która powinna określać w szczególności podstawę prawną umorzenia i wysokość wynagrodzenia przysługującego wspólnikowi za umorzony udział. Jednocześnie stosownie do art. 199 § 3 k.s.h., za zgodą wspólnika spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, umorzenie udziału może nastąpić bez wynagrodzenia.\nW świetle powyższych regulacji, kwestia ustalenia wynagrodzenia dla wspólnika za udziały zbywane w celu umorzenia pozostawiona została swobodnemu uznaniu stron. Strony mogą, zatem w szczególności uzgodnić brak wynagrodzenia z tytułu zbycia udziałów w celu ich umorzenia.\nW przedstawionym zdarzeniu przyszłym, Wnioskodawca będzie jednym ze wspólników Spółki lub ZOO. Inny Udziałowiec Spółki lub ZOO (na moment, w którym Wnioskodawca będzie udziałowcem Spółki lub ZOO) dokonać może dobrowolnego umorzenia bez wynagrodzenia udziałów w Spółce lub ZOO, na co zezwala przepis art. 199 § 3 k.s.h.\nAnalizę jakie skutki podatkowe w zakresie powstania przychodu może mieć umorzenie Udziałów dla Wnioskodawcy należy rozpocząć od pojęcia przychodu. Katalog przychodów zawarty jest w art. 12 ust. 1 ustawy CIT, który to przepis nie zawiera jednak expressis verbis definicji przychodu. Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą "w przepisach u.p.d.o.p. brak jest definicji przychodów podatkowych, jednakże w literaturze przedmiotu wskazuje się, ze u podatników podatku dochodowego od osób prawnych przychodem będą wszelkie przysporzenia majątkowe o charakterze trwałym, rzeczywiście otrzymane w roku podatkowym bądź też przychody należne, nawet jeśli nie są jeszcze otrzymane" (tak przykładowo NSA w wyroku z dnia 3 lutego 2015 r. sygn. II FSK 1780/13.\nOpisane powyżej zdarzenie, tzn. dobrowolne umorzenie bez wynagrodzenia udziałów w Spółce lub ZOO posiadanych przez innego Udziałowca nie prowadzi do otrzymania żadnego przysporzenia majątkowego przez Wnioskodawcę. Wnioskodawca w szczególności nic nie otrzymuje od innego udziałowca Spółki ani od Spółki oraz nic nie otrzymuje od innego udziałowca ZOO ani od ZOO w związku z dobrowolnym umorzeniem bez wynagrodzenia. W rezultacie, Wnioskodawca nie otrzyma przychodu w wyniku nieodpłatnego umorzenia udziałów w Spółce lub w ZOO (umorzenie na moment, w którym Wnioskodawca byłby wspólnikiem w Spółce lub w ZOO).\nW opinii Wnioskodawcy również art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy CIT zgodnie z którym przychodem jest m.in. wartość otrzymanych nieodpłatnie lub częściowo odpłatnie rzeczy lub praw, a także innych świadczeń w naturze również nie będzie mieć zastosowania w opisanym zdarzeniu przyszłym. Wnioskodawca nie otrzymuje bowiem żadnej rzeczy ani żadnego prawa - ani od innego udziałowca Spółki lub udziałowca ZOO ani od samej Spółki lub od ZOO. Transakcja umorzenia dobrowolnego odbywa się w relacji pomiędzy Spółką (ZOO) a innym udziałowcem Spółki lub ZOO, a nie z Wnioskodawcą. Transakcja taka nie może zatem stanowić świadczenia (w naturze) na rzecz Wnioskodawcy.\nW związku z umorzeniem udziałów w Spółce lub w ZOO sytuacja Wnioskodawcy zmienia się o tyle, że zmieni się wartość rynkowa posiadanych przez niego udziałów w Spółce lub w ZOO. Należy jednak podkreślić, że sama zmiana wartości rynkowej udziałów nie podlega opodatkowaniu. Ustawa CIT wiąże powstanie przychodu podatkowego nie ze wzrostem wartości rynkowej posiadanych przez podatnika udziałów, lecz z realizacją tego wzrostu na moment sprzedaży udziałów. Zatem ewentualny przychód po stronie Wnioskodawcy wystąpi dopiero w przypadku zbycia udziałów posiadanych przez Wnioskodawcę w Spółce lub w ZOO.\nDodatkowo należy zauważyć, że postanowienia ustawy CIT nie zawierają żadnych szczególnych regulacji, które pozwalałyby na uznanie, że w związku ze zbyciem udziałów celem umorzenia przez jednego z udziałowców po stronie pozostałych udziałowców (których udziały nie są zbywane i umarzane) powstaje przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym.\nWobec powyższego, stwierdzić należy, że w związku z mogącym wystąpić dobrowolnym nieodpłatnym umorzeniem udziałów w Spółce lub w ZOO przez innych niż Wnioskodawca udziałowców w Spółce lub ZOO (na moment, w którym Wnioskodawca byłby udziałowcem Spółki lub ZOO), po stronie Wnioskodawcy nie powstanie przychód.\nWnioskodawca pragnie podkreślić, że stanowisko analogiczne do zaprezentowanego powyżej zajął przykładowo Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach w interpretacji z dnia 30 marca 2015 sygn. IBPBI/2/423-1556/14/AK.


Zakątek Czytelnika: Gayle Forman - Zostań, jeśli kochasz\nMia miała życie wręcz idealne - chłopaka, członka rockowej kapeli za którym szaleją dziewczyny, oddaną przyjaciółkę, wymarzonych rodziców i brata oraz wielką pasję - grę na wiolonczeli. Pewnego dnia całe jej życie obraca się o sto osiemdziesiąt stopni. Przyczyna, czyli wypadek samochodowy w którym giną jej najbliżsi, zmienia jej życie na zawsze.\nPo wypadku Mia trwa w stanie dziwnego zawieszenia - obserwuje wszystkie wydarzenia, ale nikt nie może jej zobaczyć - jest tak jakby duchem, ale nie do końca. Musi wybrać pomiędzy życiem a śmiercią. Czy zostać na świecie, w którym nie będzie już jej najbliższych i żyć w smutku i rozpaczy czy też wybrać inną drogę - śmierć?\nBardzo dużo słyszałam o tej książce, toteż w końcu musiałam ją przeczytać. Kupiłam powieść,zaczęłam rozdział i... zatraciłam się w tej książce. Świat przedstawiony przez Gayle Forman po prostu bardzo mnie urzekł. Mimo że przedstawiona jest tu z pozoru zwykła historia, to jednak autorka zrobiła z tego książkę godną polecenia. Napisana prostym językiem, z piękną okładką filmową wciąga tak, że nie można się dosłownie od niej oderwać.\n"Nie jestem pewna, czy jeszcze należę do tego świata.\nNie jestem pewna, czy chcę się obudzić."\nCo jeszcze sprawiło, że zakochałam się w tej książce? Przede wszystkim emocje, jakie zostały tam opisane i jakie przeżywa bohaterka. Tak, ta historia jest bardzo emocjonalna. Również wydarzenia z życia Mii, które zostały tam przedstawione sprawiają, że czytelnik z zapartym tchem śledzi ciąg dalszy.\n"Życie to jeden wielki, śmierdzący bajzel i na tym polega jego piękno."\nW tej powieści dużo wątków wiąże się z grą na wiolonczeli, która jest pasją Mii. Yo-Yo Ma, na którego koncert idą Adam i Mia, również jest tam kilka razy wymieniony. Tak na marginesie, polecam Wam posłuchać, jak gra. Naprawdę, ale to naprawdę jest niesamowity. Posłuchanie jego utworów może Was także wprowadzić w klimat powieści.\nMuszę jeszcze wspomnieć o cytatach z powieści. Dla mnie ta książka to prawdziwa "kopalnia" pięknych cytatów. Dlatego też wstawiam Wam trochę z nich.\n"Życie może obrać różne tory. Ale tylko od Ciebie zależy, który wybierzesz."\nCóż mogę napisać na koniec? Mogę Wam jedynie polecić tą powieść oraz jej kontynuację, "Wróć,jeśli pamiętasz" (te dwie książki to seria - "Jeśli zostanę") , w której także się zakochałam i której recenzja pojawi się niedługo na blogu.\nAnonimowy 18 lutego 2015 21:03\nFenko 18 lutego 2015 21:14\nGórawała na mojej liście Must Have ;) oczywiście z 1. częścią. I nadal chętnie bym przeczytała, ale tak się zastanawiam, czy jednak nie zrezygnować, bo mam za dużo zachciewajek, by wszystkie spełnić\nMagdalena T. 19 lutego 2015 18:43\nCzytałam obie części i "Wróć,jeśli pamiętasz" bardziej przypadło mi do gustu. Zmiana narratora wyszła na dobre :)\nDominika Br 20 lutego 2015 11:43\nNajpierw muszę znaleźć czas na zapoznanie się z pierwszą częścią...\nKlaudia 21 lutego 2015 15:46\nKocham tą książkę !\nAle niestety nie miałam jeszcze okazji przeczytać kolejnej części ! ;c\nKlaudia 21 lutego 2015 15:47\nAnia D. 21 lutego 2015 19:20\nPierwsza część czeka na mnie :) A jeśli się spodoba, to zabieram się za kontynuację :)\nP.S. Nominacja!!! Zapraszam Cię do wykonania bardzo fajnego Tagu: DOGGY BOOK TAG\nKasia T 23 lutego 2015 18:36\nJuż od dłuższego czasu książka jest na mojej liście "do przeczytania" i za każdym razem jak skończę jakąś książkę, mam zamiar ją przeczytać, ale na mojej drodze stają inne książki i nie pozwalają mi jej przeczytać. Jedak po tym co ty napisałaś wiem, że muszę się wreszcie za nią zabrać :)\nPatrycja Gryciuk - Plan ----> "Podaj dalej, czyli ...


Barbara Suchy 23.04.2012 20:59\nNa starcie rozstawionym na lądowisku helikoptera, powyżej schroniska Murowaniec na Hali Gąsienicowej, atmosfera robi się coraz bardziej gorąca. Prawie 200 zawodników, którzy stawili się na XV Memoriale im. Piotra Malinowskiego, nerwowo przebiera nogami. Większość w opływowych gumach i z ultra lekkimi, bo ważącymi ok. 800 gram nartami. Niektórzy wykorzystują to, że do startu została chwila, żeby podreptać jeszcze gdzieś z boku na rozgrzanie mięśni, inni wolą ustawić się już w jak najlepszym miejscu za linią startu.\nXV Memoriał Piotra Malinowskiego Fot.: Barbara Suchy\nPrzedtem obowiązkowa kontrola. Ratownicy TOPR (zawody organizują TKN Tatra Team i TOPR) sprawdzają, czy wszyscy zawodnicy mają uprzęże, pętle, karabinki, które pozwolą im wpinać się do poręczówek na najbardziej stromych fragmentach trasy. Zasady zawodów są jasno określone. Choć pewnie nie jeden z zawodników chciałby zaoszczędzić parę cennych sekund i pominąć asekurację, to tam, gdzie poręczówki zostały rozwieszone, trzeba z nich skorzystać (inaczej naliczane są karne minuty). Potem jeszcze kontrola detektorów lawinowych i już można ustawiać się na starcie.\nNastroje mocno bojowe. "Jest moc!", "Jest siła!" - słychać co chwilę. Ktoś wyciąga z kieszeni żel energetyczny - ostatnie doładowanie przed startem. Kilku polskich zawodników pokazuje trasę jednemu ze Słowaków (a tych na starcie było niemało). - Tu biegniesz w górę na Liliowe, potem masz Świnicką, tam w dół, w lewo Karb, tam z tyłu Zawrat i Kozia - kijek wędruje po widocznych w oddali przełęczach.\nW pierwszych rzędach, najbliżej taśmy startowej, najmocniejsi zawodnicy, czołówka Pucharu Polski w skialpinizmie. Ci, którzy oceniają swoje możliwości trochę słabiej, nie pchają się do przodu. - Oni polecą, a my ruszymy za nimi - mówią.\nWreszcie wszystko gotowe. 3,2,1 Start! No i faktycznie polecieli. Tłum zawodników wystrzelił jak z procy, zabierając ze sobą taśmę startową. - Na szczęście mamy jeszcze zapasową - śmieją się ratownicy, którzy od razu biorą się za ustawianie do startu kolejnych zawodników na dużo łatwiejszą trasę amatorską (prowadzi na przełęcz Liliowe, do Zielonego Stawu, na Karb i z powrotem na Halę Gąsienicową).\nProfesjonaliści błyskawicznie znikają z oczu. Po niedługiej chwili widać już w oddali, jak pierwsi wdrapują się w kierunku przełęczy Liliowe, wzdłuż trasy narciarskiej w Kotle Gąsienicowym. Po 34 minutach pierwszy zawodnik melduje się na Świnickiej Przełęczy, tuż za nim następni. Tam szybka przepinka, foki wędrują pod ubranie, w kilka sekund buty i wiązania są gotowe do zjazdu (pierwsze kilka metrów trzeba pokonać z liną, bo żleb jest stromy i mocno oblodzony) i w dół do Czerwonych Stawków. Tam znowu foki wracają na ślizgi nart. Po kolejnych dwudziestu minutach skialpiniści wbiegają na Karb. Po niespełna godzinie pierwsi (Słowacy Milan Madaj i Jozef Hlavco) są już przy Czarnym Stawie Gąsienicowym. Po chwili dojeżdżają kolejni. Przy każdym z punktów przepinkowych czuwa ratownik, który sprawdza, czy zawodnicy zdejmują lub zakładają foki w wyznaczonym do tego miejscu, spisuje kolejne numery. - Go, go, go! Dajesz! Gonisz go! - dopinguje przy Czarnym Stawie każdego kolejnego zawodnika ratownik TOPR Maciej Pawlikowski.\nMimo, że na twarzach widać niemałe już zmęczenie, to prawie każdy znajduje jeszcze siłę, żeby się uśmiechnąć, powiedzieć coś do kibicujących rodzin i znajomych, ustawiających się przy trasie, pomachać do zdjęcia, pijąc jednocześnie izotonik z camelbaka, a drugą ręką przepinając wiązania. Bo uprzejmości uprzejmościami, ale cennych sekund tracić nie można. Potem w schronisku zaczną się dyskusje, kto ile czasu poświęca na przepinki. Błyskawiczne odklejenie to podobno nie problem, bo jak twierdzą zawodnicy da się to zrobić w 10 sekund podskakując i odklejając obie jednocześnie. Gorzej z naklejaniem. Tu rekordziści mieszczą się w 30 sekundach!\nKilkunastu pierwszych zawodników dość mocno ucieka reszcie, potem na podejściu na Zawrat robi się coraz ciaśniej, a na nawrotach tworzą się drobne przestoje. Zawrat i Kozia Przełęcz to najtrudniejszy fragment trasy. Kiedy zmęczenie daje już o sobie znać, do pokonania zostają dwa najbardziej wymagające podejścia i zjazdy. Do tego częste zmiany sprzętu. Część drogi na Zawrat trzeba pokonać w rakach, wyjście na Kozią Przełęcz wymaga użycia poręczówek.\nJan Krzysztof, naczelnik TOPR: - Trasa zawodów jest stosunkowo krótka, ale za to cały czas w pięknej scenerii wysokogórskiej. Nie ma drugiej takiej trasy w Polsce, a i niewiele jest tak atrakcyjnych tras zawodów skiturowych w Europie. Piękne, trudne zjazdy, częste przepięcia ze zjazdów na podejścia. To przekłada się na wyniki. Jeśli ktoś ma kondycję wygrywa na podejściach, ale jeśli jest się świetnym narciarzem, można sporo nadrobić na zjazdach. W poprzednich latach trasę trzeba było czasem modyfikować, skracać ze względu na zagrożenie lawinowe i pogodę. W tym roku udało się ułożyć klasyczne, pełne przejście. Wtedy satysfakcja zawodników jest dużo większa.\nWreszcie na zamarzniętej tafli Czarnego Stawu Gąsienicowego widać pierwszych zawodników, którzy zjechali z Koziej Przełęczy. Nikt oczywiście nie myśli, żeby na ten płaski odcinek przepinać narty, więc ostatkami sił przebiegają "z łyżwy" przez jezioro. - Dawaj, dawaj! Już prawie jesteś, dasz radę! - dopingują kibice. Teraz już tylko byle szybciej w dół do mety ustawionej przed schroniskiem Murowaniec. Pierwsi przecinają ją równocześnie Słowacy Milan Madaj i Jozef Hlavco (1:58:51), krótko po nich Polak Tomasz Brzeski (2:04:32). Jako pierwsza z pań na mecie pojawiła się Klaudia Tasz (2:27:01), za nią Anna Figura (2:33:59) i Słowaczka Jana Madajowa (2:40:09).\n- Trasa była piękna jak zwykle. Prawdziwie wysokogórska. No i ta fantastyczna atmosfera. Na koniec sezonu spotykają się ludzie z całej Polski i nie tylko - podkreśla Klaudia Tasz. - Cały dzień czułam się dzisiaj na trasie słabo, wydawało mi się że idę powoli, a rano nie mogłam wstać z łóżka. Mój organizm jest już chyba zmęczony. Startowałam w ogromnej liczbie zawodów, wygrałam Puchar Polski, Puchar Europy Środkowej, brałam udział w najtrudniejszych zawodach świata Pierra Menta (7 miejsce). Cieszę się, że to koniec, ale myślę już intensywnie o kolejnym sezonie - zapowiada zwyciężczyni.\nOgromne brawa zebrał Adam Marasek, który przez wiele lat pełnił funkcję zastępcy naczelnika TOPR. Jako najstarszy zawodnik tegorocznych zawodów zajął trzecie miejsce w kategorii nestorów, ale na trasie mijał dużo młodszych od siebie skialpinistów.\n- Miałem dzisiaj dobry dzień. Startuje od przypadku do przypadku, więc jakoś szczególnie nie przygotowuję się do zawodów, po prostu z racji swojej pracy dużo chodzę na skiturach. Nasza trasa była też nieco skrócona, tylko do Zmarzłego Stawu. Szczególnie podobał mi się zjazd ze Świnickiej Przełęczy. Poza pierwszym oblodzonym fragmentem, jechało się doskonale - mówił na mecie.\n- Od lat Słowacy są czołówką w skialpinizmie, również w zawodach w Alpach, ale nasi zawodnicy z roku na rok zbliżają się wynikami do nich. Miło jest też obserwować, że od kilku lat coraz więcej ludzi odchodzi od przygotowanych tras na rzecz skituringu. Warto, bo człowiek nabiera kondycji i cały czas ma kontakt z przyrodą! - dodaje Marasek.\nMeta wcale nie oznacza jednak końca imprezy, bo Memoriał Malinowskiego to nie tylko zawody, ale też wielkie święto i coroczne spotkanie miłośników skialpinizmu. Na ten jeden dzień schronisko na Hali Gąsienicowej zupełnie zmienia swoje oblicze. Po oficjalnym ogłoszeniu wyników rozpoczyna się zabawa, która trwa do rana.\n- W Europie zostały już tylko jedne zawody. Spotykamy się tu w gronie świetnych skialpinistów z Polski, Czech i Słowacji, z którymi znamy się od lat. Zawody są ogromnie ważne, ale to coroczne spotkanie jest chyba jeszcze ważniejsze - podkreśla Jan Krzysztof.\nJozef Hlavco 1:58:51\nTomasz Brzeski 2:04:32\nJacek Żebracki 2:04:52\nKlaudia Tasz 2:27:01\nAnna Figura 2:33:59\nJulia Wajda 2:57:06\nMilan Madaj 1:58:51\nMariusz Wargocki 2:08:55\nGrzesiek Wiercioch 2:30:12\nJana Madajowa 2:40:09\nViola Denkowa 3:38:06


Szkoła do hymnu - ogólnopolska akcja - miedziowe.pl\nStart Lubin Szkoła do hymnu - ogólnopolska akcja\nLubińska "dziewiątka" w rocznicę odzyskania niepodległości\nSzkoła do hymnu - ogólnopolska akcja\n10.11.2019. Radio Elka, Marzena Machniak\nUczniowie SP 9 w Lubinie wzięli udział w akademii z okazji 101. rocznicy odzyskania przez Polskę niepodległości. Kolejnego dnia cała szkoła przyłączyła się do ogólnopolskiej akcji „Szkoła do hymnu”. Dzieci i pracownicy placówki o godz. 11:11 odśpiewały hymn Polski.\nUczniowie przygotowali dla swoich kolegów i koleżanek montaż słowno-muzyczny z elementami tańca, który obrazował losy Polski tracącej niepodległość i odzyskującej ją. - Było dużo prób, spotykaliśmy się po lekcjach bardzo często. Chodziliśmy też na kółko muzyczne. Śpiewałyśmy pieśń „Pierwsza\nbrygada”, „Piechota”, „Rota” i „Uwierz Polsko” - mówiła Milena Kuchta z klasy Ve.\nSzkoła przy każdej okazji stara się zachęcać dzieci do poznawania historii i pielęgnować w nich patriotyczne uczucia. - Wiemy doskonale, że każdy młody człowiek powinien od początku edukacji szkolnej pamiętać o tym bardzo ważnym wydarzeniu, jakim jest odzyskanie przez Polskę niepodległości. Myślę, ze każda taka akademia przybliżają młodego Polaka do postaw patriotycznych - mówiła Barbara Miter, nauczyciel języka polskiego, która wraz z Haliną Żerelik i Wojciechem Banachem wspólnie przygotowywali dzieci do akademii.\nNajmłodsi lubinianie o miłości do kraju i wolności bardzo chętnie mówią. - Jesteśmy wolni, nie ma wojen, możemy normalnie chodzić do szkoły i mówić po polsku. Jestem patriotą. To znaczy, że kocham swoją ojczyznę i dużo rzeczy robię dla niej - mówiła Milena Kuchta. - Patriotyzm dla mnie to jest taka rzecz, którą bardzo szanuję, chodzę do kościoła, rozmawiam o ojczyźnie - mówiła Małgorzata Gładkowska, z klasy V e. - Nasz kraj jest wolny. Możemy rozmawiać po polsku, możemy szanować Polskę tak, jak nam się podoba, możemy czuć się wolni i nie musimy się martwić, ze jesteśmy pod zaborami i że jesteśmy w niebezpieczeństwie - dodawała Ania z tej samej klasy.


Wyciął jabłonkę u szefa. To nic złego - Dziennik Wschodni\nWyciął jabłonkę u szefa. To nic złego\nJeden z podwładnych byłego komendanta zeznał, że wyciął dwie jabłonie na posesji zwierzchnika ale dl\nProkuratura umorzyła śledztwo dotyczące byłego komendanta policji. Autor doniesienia obstaje przy swoim.\nŚledczy pytali pracowników komendy policji w Lubartowie czy byli wykorzystywani przez Marka Kowalczyka, swego poprzedniego szefa, do prac przy remoncie jego domu.\n- Śledztwo zostało umorzone z powodu braku danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie popełnienie przestępstwa – mówi Dorota Kawa, prokurator rejonowy w Lublinie.\nMarek Kowalczyk dowodził lubartowską policją przez dwa lata. Na emeryturę odszedł na początku tego roku. Doniesienie na niego złożył jego były podwładny, obecnie emeryt. Twierdził, że słyszał o tym, że Kowalczyk wykorzystywał pracowników komendy do remontowania swojego domu. Miał się tego dowiedzieć od kogoś, kto u komendanta rzekomo pracował. Autor doniesienia nie ukrywał przy tym, że był z byłym szefem skonfliktowany.\nLubartowska prokuratura przekazała sprawę do Lublina, żeby uniknąć podejrzeń o brak obiektywizmu. Śledczy z Lublina przesłuchali pracowników komendy powiatowej policji w Lubartowie. Świadkowie zaprzeczali, że komendant kazał im pracować u siebie.\n- Niektórzy z nich potwierdzali, że pojawiali się na posesji szefa – informuje prokurator Kawa.\nJeden z nich stwierdził, że zdemontował na posesji komendanta sosnową barierkę i daszek, bo dogadał się z byłym szefem, że będzie mógł zabrać te rzeczy. Wyciął też dwie jabłonie, bo mógł zabrać drewno. Zrobił to po godzinach pracy. Nowej barierki u komendanta nie montował.\nKolejny pracownik komendy zeznał, że w godzinach pracy pojechał na posesję szefa po deski na szalunek. Były własnością Kowalczyka, który pożyczył je do prac przy komendzie.\nProkuratura na koniec śledztwa przeprowadziła konfrontacje pomiędzy byłym policjantem, który obciążał szefa a pracownikami komendy. Każdy został przy swojej wersji.


Miłość pod okiem trenera – Dominika Smoleń\nTytuł: Miłość pod okiem trenera\nJulia nie czuła się dobrze w swoim ciele. Krytyczne myśli wpędziły ją w kompleksy, ale mogły doprowadzić do czegoś gorszego – depresji. […]\nJestem osoba otyłą i (o dziwo!) nie wstydzę się tego. Dlaczego? Zmagam się z wieloma problemami zdrowotnymi – cukrzycowymi, tarczycowymi, cóż, samo życie. Niemniej jednak wiele lat borykałam się z szydzeniem i wyśmiewaniem ze strony ludzi, których zdanie powinno mnie mało obchodzić. A jednak bolało. Wielokrotne próby zrzucenia kilogramów, nie zawsze okazywały się dobre. Dzisiaj walczę z tym pod okiem osoby wykwalifikowanej, by przede wszystkim mi pomóc, a nie zaszkodzić.\nJulia jest właśnie taką bohaterką. Jest otyła i bardzo, ale to bardzo ją to boli. Mimo wszystko nie specjalnie działa, by cokolwiek zmienić. Na pomoc przychodzi jej przyjaciółka, która niemalże za uszy i ciupasem zaciąga ją na zajęcia fitness. Tam pojawia się również Bartek – trener, który wszystko zmieni w życiu dziewczyny. I tutaj rozpoczyna się magia pisarska, gdzie Autorka płynnie pozwala nam rozkoszować się historią, w której wygląd gra ostatnie skrzypce, a na podium wyjeżdża charakter i dusza.\nNa naszym rynku jest wiele książek o depresji, o niskiej samoocenie, o walce z przeciwnościami jak i ograniczeniami. Niewielkim procentem są zaś powieści, właśnie z otyłością w fabule. Ogromny pokłon dla Autorki, że „powiedziała o tym głośno”. Cieszę się, że Julia nie jest wyidealizowaną kukłą, której niczego nie brakuje. To dziewczyna z problemem, która spotkała się z najgorszą stroną społeczeństwa. Dominika pisze świetnie, uwielbiam jej pióro, a jej powieści nie raz, nie dwa, umilały mi wieczory. Pani Smoleń dokłada zawsze sporych starań, by poruszyć w swoich historiach ważne tematy – i tym razem mocno zaakcentowała ludzką podłość, która objawia się wyśmianiem, wyszydzeniem osoby, która ma problem, a przecież nie wiadomo z czego on może się brać.\nSami bohaterowie są świetni! Julia zakompleksiona, myśli o sobie w samych najgorszych określeniach. Bartek – ideał faceta, ale jednak z głową na karku, a nie tylko pustymi mięśniami. Potyczki słowne, jakimi się obdarowują, są perfekcyjnie wpasowane w fabułę. Dialogi mają pazur, ale też mają w sobie często — gęsto ukrytą prawdę, którą nie raz słyszeliśmy. Co mogę więcej dodać? Czytajcie! Dominika naprawdę ma talent, lubię jej powieści, uwielbiam jej pióro, podziwiam za pomysły do książek. Cieszę się, że Autorka nie wałkuje schematów, jakie na rynku panują od lat, tylko raz za razem tworzy coś innego. Brawo!\nSerdeczne podziękowania dla Autorki (click) oraz wydawnictwa WASPOS ♥\nLaos – Małgorzata Falkowska\nAneta Krasińska – Finezja Uczuć


Programy do stworzenia foto książki – Zaistniej w sieci\nKiedy zamawia się fotoksiążkę, wybiera się zdjęcia, które mają się w niej wyszukać i dalsze prace tworzy już specjalista. Bez wątpienia, zanim zacznie działać, należy mu z dużą uwagą określić, jaki format ma mieć fotoksiążka i wybrać papier, jeżeli taka możliwość istnieje. Resztę zrobi już specjalista i program do fotoksiążek.\nTo specjalny program, który umożliwia opracowanie fotoksiążki w jej ostatecznej wersji. Dzięki niemu opracowuje się położenie poszczególnych zdjęć w książce. Tego rodzaju programy ułatwiają zadania, które wiąże się z opracowywaniem fotoksiążek. Dzięki nim ich tworzenie jest w ogóle możliwe. Program do fotoksiążek nie jest nieprosty w obsłudze i wystarczy nieco obeznania, ażeby radzić sobie z nim dobrze. W wielu przypadkach osoby, które zajmują się tworzeniem fotoksiążek, przysłowiowo bawią się z programem, by tym samym przekonać się, co dzięki niemu mogą wyprodukować. W ten sposób nie wyłącznie poszukuje się nowych koncepcji, ale i dużo lepiej opracowuje się narzędzie, jakim jest program do fotoksiążek. Osoby, które pracują z nim na co dzień, mają w tym tak duże doświadczenie, że niemalże w sposób automatyczny dobierają sobie układ zdjęć i wiedzą, jakie będą wyglądać najlepiej. W ten sposób praca nad poszczególnymi fotoksiążkami zajmuje im mniej czasu. Programy do budowy fotoksiążek w wielu sytuacjach udostępnia się również na stronach internetowych, by osoby zamawiające fotoksiążki mogły sobie je własnymi siłami zbudować. W ten sposób powstają książki ze zdjęciami jedyne w swoim rodzaju. Takie, których autorami jest się od początku do końca.\nSprawdź również informacje na stronie: www.foto-projekt.com.pl.\nNext PostPosadzka z żywicy


Parafia Kozińce - 31 maja 2020 r. - uroczystość Zesłania Ducha Świętego\n31 maja 2020 r. - uroczystość Zesłania Ducha Świętego\nProboszcz włącz 31 maj 2020 . Opublikowano w ogloszenia\n1. Rodzicom dzieci pierwszokomunijnych oraz samym dzieciom dziękuję za dar ołtarza w postaci nowych dzwonków do białej procesji oraz renowacji dywanów, a także za zaangażowanie w przygotowanie naszej świątyni do dzisiejszej uroczystości.\n2. Zesłanie Ducha Świętego kończy okres wielkanocny. To, co dziś jest ważne, podaję za zarządzeniem Arcybiskupa Metropolity: „Z dniem 25 maja b.r. wygasła dyspensa od obowiązku uczestnictwa w niedzielnej Mszy św. Zniesienie limitu uczestników zgromadzeń religijnych w kościołach daje możliwość udziału w liturgii wiernym, z zachowaniem jednak dystansu dwóch metrów i obowiązku zakrywania ust i nosa. Zachęcam gorąco wszystkich wiernych do ponownego podjęcia regularnego uczestnictwa w niedzielnej Mszy św. i unikania grzechu ciężkiego związanego z jej opuszczaniem. Dyspensę od niedzielnego obowiązku uczestnictwa we Mszy św. na okres do końca czerwca b.r. przedłużam tylko dla osób w podeszłym wieku, osób z objawami infekcji, bądź przebywających w kwarantannie.”\n3. Inne z przykazań kościelnych mówi o kolejnym obowiązku – Komunii św. wielkanocnej. Można go spełnić do niedzieli Trójcy Świętej, a więc w tym roku do 7 czerwca włącznie. Jeśliby ktoś przed wypełnieniem tego przykazania potrzebował spowiedzi, to przypominam, że jest taka możliwość codziennie po różańcu (z wyjątkiem 2 czerwca), a także można prosić o ten sakrament w innym dogodnym czasie.\n4. Różaniec – przypominam – odmawiamy codziennie o 20.30. Dziś jeszcze będzie on połączony z nabożeństwem majowym, a od jutra – z czerwcowym.\n5. Dziś też jest ostatnia z dodatkowych Mszy św. o godz. 12.00 – od czerwca włącznie, z małymi wyjątkami, wraca zwyczajny porządek niedzielnych Mszy św. (8.30 i 10.30).\n6. Dzieci, które dziś przystępują do I Komunii św., będą do piątku włącznie – podczas codziennej Mszy św. – przeżywać swój „biały tydzień”.\n7. Dotarło do nas zaproszenie do nowej inicjatywy modlitewnej, pod hasłem „Anioły pełne dobroci”. Polega ona na ofiarowaniu:\n- przez dzieci: codziennej modlitwy Zdrowaś Maryjo w czasie pacierza,\n- w przypadku młodzieży: jednej dziesiątki różańca dziennie,\n- przez dorosłych: wsparcia swoich dzieci we wspólnej modlitwie oraz ofiarowania swojej dowolnej modlitwy lub postu,\nprzez cały czerwiec, w intencji tych dzieci, które wychowują się w rodzinach z problemem alkoholowym i doznają różnego rodzaju przemocy, a także żyjące w krajach, w których trwają konflikty zbrojne. Gorąco zachęcam do odwiedzenia pięknej strony internetowej promującej to dzieło i włączenia się we wspólną modlitwę.\n8. Jutro obchodzimy drugi dzień „Zielonych Świąt”, czyli święto NMP Matki Kościoła, a jednocześnie otaczamy modlitwą wszystkie dzieci w Dniu Dziecka.\n9. We wtorek w parafii św. Kazimierza w Białymstoku będę przeżywać kolejną rocznicę święceń kapłańskich, wraz z kolegami, z którymi wspólnie przyjmowaliśmy ten sakrament dn. 2 czerwca 2001 r. Proszę wszystkich moich Najdroższych Parafian o szczególną modlitwę w naszej intencji w tym dniu.\n10. O otoczenie zaś tą modlitwą całego prezbiterium naszej archidiecezji proszę w najbliższy czwartek – święto Jezusa Chrystusa, Najwyższego i Wiecznego Kapłana, kiedy to w sanktuarium w Sokółce będziemy, wraz z współbraćmi, przeżywać Dzień Modlitw o Uświęcenie Kapłanów.\n11. W tym tygodniu przypada też I piątek miesiąca. Comiesięczne odwiedziny chorych będą od godz. 9.00, zaś dodatkowa możliwość spowiedzi w kościele będzie już od godz. 17.15.\n12. W I sobotę natomiast nabożeństwo wieczorne rozpocznie się wyjątkowo o 20.15.\n13. W dniach 5 – 6 czerwca br. odbędzie się też Pielgrzymka Żywego Różańca na Jasną Górę. Do Sanktuarium udadzą się określone delegacje, zaś pozostałych członków Kół Żywego Różańca i wszystkich wiernych zapraszamy do pielgrzymowania duchowego i wspólnej modlitwy poprzez media. Szczegóły – na stronie internetowej.\n14. W przyszłą niedzielę, po Mszy św. o 10.30, zapraszam na spotkanie członków rady parafialnej.\n15. Porządek Mszy św. w tym tygodniu:\n- w poniedziałek, środę, czwartek i piątek będą one sprawowane o godz. 18.00,\n- we wtorek (wg formularza pokutnego „W czasie pandemii”): o 16.30,


IntegraleIT » Webinarium Ruckus: jak uniknąć awarii sieci i aplikacji w przemyśle?\nPodczas spotkania na przykładach zademonstrujemy rozwiązania, które pozwalają zunifikować sieć dostępową WiFi i IoT oraz zapewnić jej ciągłość działania.\nPrzekonasz się jaki potencjał dla Twojej organizacji może wnieść IoT.\nUsłyszysz o wyzwaniach z wdrożeń i ciekawych sposobach rozwiązywania problemów.\nZobaczysz na żywo jak działa Internet Rzeczy (IoT).\nDowiesz się, jak buduje się rozwiązania Ruckus IoT.\nPrzekonasz się, dlaczego Ruckus WiFi jest tym lepsze, im trudniejsze są warunki radiowe.\nBędziesz mógł wygrać AP Ruckus R550 Unleashed!\nEwolucja systemów magazynowych i przemysłowych\nWyzwania i problemy w podejściu „all wireless”.\nRozwiązania CommScope Ruckus: WiFi, IoT, kontrolery i aplikacje.\nDemo: IoT w pokazie na żywo\nDla każdej organizacji, niezależnie od wielkości, która chcąc rozwijać swój biznes oraz stoi przed wyzwaniami wdrożenia aplikacji integrującej niezawodną łączność bezprzewodową z urządzeniami Internetu Rzeczy. Dlatego, jeżeli:\nTwoja organizacja wymaga perfekcyjnie działającej sieci bezprzewodowej,\nStoisz przed wyzwaniem połączenia światów IT oraz OT,\nChcesz zautomatyzować procesy przy pomocy urządzeń IoT,\nChcesz obniżyć koszty operacyjne swojej organizacji,\nChętnie posłuchasz o wyzwaniach jakie pojawiają się wraz ze zwiększeniem liczby urządzeń klienckich w sieci,\nlub chciałbyś skonsultować swój problem,\nzapoznaj się z regulaminem, obowiązkiem informacyjnym i dołącz do nas.\nPiotr Kędra – Business Development Manager – Integrale IT\nSebastian Reluga – System Engineer – Ruckus Networks


Dlaczego musimy posiadać nasze kultury korporacyjne – Polska\nDlaczego musimy posiadać nasze kultury korporacyjne\nDrewniany dom na wózku w supermarkecie na laptopie z dokumentami wykresu raportu dla kredytu hipotecznego na inwestycje w nieruchomości na zakupy online lub kredyt ratalny.\nPrzez lata opisywaliśmy kulturę jako coś oddzielnego od nas. „To tylko toksyczne środowisko”, mówimy. „Konkurs nas zmiażdży”, „Zarządzanie jest takie złe!”, „Dlaczego tak trudno jest być dla siebie miłym?”\nUżyliśmy model góry lodowej od lat argumentuję, że części naszych kultur, które można zobaczyć nad wodą, są odzwierciedleniem odosobnionych zachowań i wartości odstających. Sprawiliśmy, że zanurzona część – niewidzialna nadal kształtuje nasze doświadczenia i nie jesteśmy pewni, jak stanąć przed „tymi” zachowaniami.\nDzięki symbolom i językowi świadomie rzuciliśmy wyzwanie, aby zrozumieć rolę kultury w kierowaniu sukcesem firmy i często nieświadomie odsuwaliśmy od nas odpowiedzialność kulturową. Stworzyliśmy mentalne sfery separacji, inności i izolacji. „To nie ja / my, to oni!”; ale pomyśl o tym: kim właściwie jest „my”, a kto dokładnie „nimi” w systemie?\nPrawdziwe! Istnieje wiele firm na całym świecie, które nadal obstawiają kulturę nacisku, aby napędzać ich sukces finansowy, podczas gdy teraz uczymy się poprzez coraz większą liczbę dowodów i nauka że pozytywne środowiska mają dramatyczny wpływ na indywidualne i zbiorowe wyniki. Jest jednak absolutnie prawdą, że każda kultura ma wewnętrzne i zewnętrzne motywy, a także zachowania widoczne i niewidzialne. Uważam, że nadszedł czas, abyśmy cofnęli własność i wprowadzili holistyczny, humanistyczny pogląd do naszych kultur.\nCzym NIE jest kultura?\nKultura jest często definiowany jako „zachowania, wartości i artefakty” wewnątrz organizacji. Wiele korporacji myśli także o kulturze w kategoriach ich struktury, procesów i / lub rytuałów – praktyk, które są uzgodnione lub nie są mile widziane.\nChociaż kultura jest zakorzeniona w naszym codziennym życiu i może być zachęcana lub zniechęcana, ważne jest, aby nakreślić, że formalne praktyki, takie jak struktura lub role, historie organizacyjne, takie jak strategie, rytuały, takie jak uroczystości lub premiery, język i fizyczne rozwiązania są manifestacjami kultury, a nie samej kultury.\nNiezbędne jest zrozumienie relacji wartości wspólnych i tematów treści, które opierają się zarówno na wartościach, jak i na tematach treści, które są postrzegane jako odgrywane w indywidualnym zachowaniu. Równie ważne jest zrozumienie, że manifestacje kulturowe są często interpretowane, oceniane i wdrażane na różne sposoby przez własnych członków, ponieważ każdy z nas, jako członek kultury kolektywnej, ma inne zainteresowania, oczekiwania, doświadczenia i wartości.\nKultura organizacji jest natomiast klejem, który trzyma to wszystko razem. Składa się z wzorców znaczenia i tworzenia zmysłów, które łączą wzrost opisywanych manifestacji razem. Jest to jakość formy, jaką organizacja przyjmuje, gdy sama się organizuje i rośnie w istocie.\nW niektórych organizacjach to znaczenie i tworzenie sensu odbywa się w harmonii poprzez pozytywne wzorce, a czasami w sprzeczności lub konflikcie poprzez negatywne wzorce.\nDlaczego kultura manifestuje się inaczej?\nCóż, istoty ludzkie są żywymi organizmami i są bardzo złożone. Organizacje będące zasadniczo ludzkimi systemami są również dynamicznymi żywymi organizmami, a także skomplikowanymi; niekoniecznie skomplikowane, ale skomplikowane.\nKultura początkowo rozpoczyna swoją formację jako odbicie jej indywidualnych ludzkich wzorców. Dlatego manifestacje kultury organizacyjnej obejmują zarówno konkretne, jak i abstrakcyjne tematy treści. Istnieją zachowania, normy i artefakty; istnieją wartości i postawy, a także głębokie założenia i emocje.\nDlatego ważne jest, aby odróżniać wartości zbiorowe i tematy treści, które pracownicy oddzielają od wartości i tematów treści, które są wprowadzane w indywidualne zachowanie. Są różne, ale bardzo skorelowane.\nJednym z największych wyzwań stojących dziś przed organizacjami jest sprowadzenie na manowce swoich kultur. Rozpoznaj, że zestaw wartości wydrukowanych i opublikowanych na ścianie nie jest tym samym, co dążenie do kultury. Kultura jest inicjowana, gdy i tylko my jesteśmy gotowi wziąć odpowiedzialność za nasz sposób „bycia” indywidualnie i stamtąd, dbać w równym stopniu o jakość naszego „bytu” zbiorowo.\nCo mam na myśli przez odpowiedzialnego?\nWspółzależne w niezależnym świecie\nPonieważ kultura nie jest wrodzona, musi być nabywana na nowo przez każdą jednostkę, a stamtąd przekazywana innym, a następnie następnym pokoleniom. Musi również ewoluować po drodze. To właśnie przekazywanie jakości na poziomie indywidualnym zapewnia ciągłość kultury pomimo nietrwałości jednostki. Cechy te mają zdolność transportu, rozmnażania się, katalizowania tworzenia „dziedzictwa społecznego”. W tym przypadku kultura jest zarówno ciągła, jak i kumulatywna.\nKultura to także system wzajemnie powiązanych i współzależnych wzorców nawyków lub reakcji. Nie zależy tylko od jednostek; od tego też zależą jednostki. & nbsp; To dlatego, że każde nawykowe zachowanie, bardziej podatne na modyfikacje w wyniku doświadczenia, posiada pewną „wartość przetrwania”, która prowadzi do selekcji na jego korzyść w trakcie ewolucji organicznej. W tym przypadku zwykły zwyczaj może umrzeć wraz z jego posiadaczem (jednostką), ale gdy grupa przyjmie zachowanie, zbiorowy wzór nawyku przeżyje swoich ocalałych. Innymi słowy, jednostka nigdy nie jest wolnym agentem w odniesieniu do swojej kultury. Właśnie dlatego czasami obserwujemy w danej „właściwej” kulturze, która zapewnia „właściwe” środowisko, zwykli ludzie robią niezwykłe rzeczy, aw innej – „niewłaściwą”, jeśli wolisz, niezwykli ludzie robią zwyczajne, a czasem rzeczy nienasycone.\nW wyniku tej wzajemnej relacji z kulturą ważne jest, aby uznać, że nasza niezależność nigdy nie jest tak naprawdę niezależna w swoim kontekście.\nRozważając kultury aspiracyjne, konieczne jest skupienie się zarówno na postawach, jak i atrybutach, które często opierają się na konkretnych założeniach i wywołują określone emocje, które z czasem tworzą zmianę zachowania dla jednostek wraz z artefaktami i wartościami.\nŚwiadomość i przebudzenie w potrzebie\nGdybyśmy mieli zbadać kulturę z perspektywa wielodyscyplinarna, stwierdzilibyśmy, że istnieją cztery czynniki, które występują, gdy spotyka się kilka organizmów – inicjując początek kultury. Czynnikami tymi są (1) zdolność do tworzenia nawyków, (2) społeczność, (3) inteligencja i (4) język gry, które określają jakość naszych indywidualnych i zbiorowych doświadczeń.\nKażdy z tych czynników może się zmieniać i rozwijać z zamiarem. Rozważając gotowość i / lub planowanie zmian kulturowych, należy jednak zobowiązać się do pielęgnowania ich wszystkich jednakowo i nakładających się na siebie przestrzeni czasu.\nRozpoznaj większość tradycyjnych inicjatyw „zmiany kultur” Tryb Lewina-Scheinal z trzech etapów: po pierwsze, istnieje „odmrożenie” przekonań wewnątrz organizacji poprzez wydarzenia krytyczne; po drugie, inicjuje się „zmianę” poprzez odgórne modelowanie ról, ustalanie nowych zachowań; po trzecie, „zamrożenie” organizacji jako całości w celu zablokowania nowej kultury.\nPrzez lata, jak widziałem, próbowałem pracować z, a później ponownie przetestowałem różne wersje tego modelu i wiele innych. Chociaż pragmatyzuje go wielu ekspertów i firmy konsultingowe, choć są one elegancko przekształcone w narrację przez wewnętrznych specjalistów, bardzo niewielu faktycznie kieruje zamierzoną ewolucją, a bardzo niewielu robi to, umożliwiając indywidualny lub zbiorowy rozwój.\nDlatego terminologia „kultura się zmienia” bardzo mnie nie lubi i rodzaj modeli, które uważam za częściowo sprzeczne z istotą naszej istoty.\nUważam, że są lepsze modele dostępne dla nas w badaniach nad ewolucją biochemiczną. W rezultacie jestem tutaj, aby rzucić wyzwanie wielu tradycyjnym sposobom myślenia o wysiłkach transformacji organizacyjnej.\nZacznij od osoby. Wszędzie, gdzie się zwrócimy, eksperci powiedzą, że zmiana musi zacząć od góry. Mówiąc naukowo, jest to tylko częściowo prawdziwe. Zmiana może rozpocząć się od góry, a zwłaszcza w kulturach, które mają fragmentaryczną perspektywę, koncentrując się na mocy, zmiany mogą być znacznie lepiej kierowane z góry; jednak zmiana może rozpocząć się w dowolnym miejscu organizacji. Studia wzajemne połączenia i pojawienie się w sieciach społecznościowych pokazują nam wyraźnie, że mikroprzesunięcia w działaniu na poziomie indywidualnym mają niesamowity wpływ na tworzenie zmian na poziomie makro.\nEnergizuj od wewnątrz. Ponownie, wielu agentów zmian powie liderom, że muszą opowiedzieć wspaniałą inspirującą historię i przeprowadzić wielkie wydarzenie, aby wywołać energię. Chociaż konieczne jest posiadanie autentycznej narracji i korzystne jest inwestowanie w celowe budowanie zespołu i wydarzenia odmładzające i pomimo faktu, że psychologowie i socjologowie od dawna podkreślają główną rolę, jaką odgrywa wewnętrzna motywacja w wielu interakcjach społecznych i gospodarczych, nasza ekonomicznie oparta systemy w dużej mierze to zaniedbały. Ponownie & nbsp;nauka o wewnętrznej i zewnętrznej motywacji potwierdza, że zrównoważona energia łamie mentalne, fizyczne, emocjonalne i psychologiczne nawyki, wymaga głównie aktywacji od wewnątrz.\nPozostaw nazwę za sobą i przeżyj ją. Duże, wpadające w ucho zdanie na podróż transformacji może wzbudzić zainteresowanie; Jeśli jednak ludzie nie zrozumieją, w jaki sposób są zaproszeni do „bycia” – aby pokazać się inaczej lub „zrobić” – aby pracować inaczej, nigdy nie internalizują twojego żargonu lub wartości. Neuroscience funkcji mózgu u dorosłych pokazuje nam, że po pewnym wieku i poziomie złożoności treści ludzie uczą się głównie poprzez naukę empiryczną.\nZespoły mają znaczenie. Jeśli poszczególne istoty ludzkie są podstawową cząsteczką twojej kultury (nazywamy je „DNA”), zespoły są twoimi drugorzędnymi i nieco większymi cząsteczkami kultury (nazywamy je „RNA”). Strukturalnie te dwa są prawie identyczne; po prostu odpowiadają za różne funkcje. Równie ważne jest zwrócenie uwagi na jakość zespołów ponieważ mają niesamowitą zdolność do transportu energii, reproduktora i nośników wiedzy, wzmacniaczy oddziaływania i katalizatorów ewolucji.\nDowiedz się więcej na temat uczenia się dorosłych i rozwój. Jednym z największych przeszkód w organizacyjnym uczeniu się i rozwoju jest brak zrozumienia wokół uczenia się dorosłych i rozwoju neuro. Zachęcam moich rówieśników, aby nie czuli, że musisz odepchnąć trening z półki lub, jak musisz polegać na drogich konsultantach. Musisz jednak zrozumieć trajektoria uczenia się dorosłych, złożoność wzorców i potencjalnych plateau, aby lepiej zaangażować przepływ informacji i osiągnięcia. Od tego momentu musisz zaprojektować i zbudować zawartość, która jest specyficzna, odpowiednia i unikalna dla potrzeb Twoich odbiorców.\nZrozumcie, że jesteście organizacją rozwojową lub organizacją ciągłego uczenia się i budowania kultury skupionej na człowieku, nie daje wam wyboru między skupieniem się na organizacji lub jej częściach.\nMusisz dbać o wszystkie jego części.\nTeraz wyobraź sobie, że cenisz swoją zbiorową zdolność tak samo, jak swoją indywidualną zdolność. Wyobraź sobie projektowanie kontekstu, który angażuje wszystkich w ich własną drogę wzrostu; to daje każdemu równe szanse na przyjęcie jego człowieczeństwa. Wyobraź sobie strukturę organizacji, nie wokół podstawowej teorii, ale zamiast wokół jej ludzi. Potem idź, zacznij żyć swoją wizją osobiście i spokojnie … Obiecuję, że zainspiruje to innych do zrobienia tego samego …\nDla wielu atrybutów naukowo potwierdzone każdy z nas może polegać na rozszerzeniu naszych możliwości i motywowaniu pozytywnych wzorców, patrz poniżej:\nOd lat wykorzystujemy model góry lodowej, aby argumentować, że części naszych kultur, które można zobaczyć nad wodą, są odzwierciedleniem izolowanych zachowań i wartości odstających. Sprawiliśmy, że zanurzona część – niewidzialna nadal kształtuje nasze doświadczenia i nie jesteśmy pewni, jak stanąć przed „tymi” zachowaniami.\nPrawdziwe! Istnieje wiele firm na całym świecie, które nadal stawiają sobie za cel kulturę „pod presją”, aby napędzać ich sukces finansowy, podczas gdy my uczymy się teraz poprzez coraz większą liczbę dowodów i nauki, że pozytywne środowiska mają dramatyczny wpływ na indywidualne i zbiorowe wyniki. Jest jednak absolutnie prawdą, że każda kultura ma wewnętrzne i zewnętrzne motywy, a także zachowania widoczne i niewidzialne. Uważam, że nadszedł czas, abyśmy cofnęli własność i wprowadzili holistyczny, humanistyczny pogląd do naszych kultur.\nKultura jest często definiowana jako „zachowania, wartości i artefakty” wewnątrz organizacji. Wiele korporacji myśli także o kulturze w kategoriach ich struktury, procesów i / lub rytuałów – praktyk, które są uzgodnione lub nie są mile widziane.\nKultura to także system wzajemnie powiązanych i współzależnych wzorców nawyków lub reakcji. Nie zależy tylko od jednostek; od tego też zależą jednostki. Dzieje się tak, ponieważ każde nawykowe zachowanie, bardziej podatne na modyfikacje w wyniku doświadczenia, posiada pewną „wartość przetrwania”, która prowadzi do selekcji na jego korzyść w trakcie ewolucji organicznej. W tym przypadku zwykły zwyczaj może umrzeć wraz z jego posiadaczem (jednostką), ale gdy grupa przyjmie zachowanie, zbiorowy wzór nawyku przeżyje swoich ocalałych. Innymi słowy, jednostka nigdy nie jest wolnym agentem w odniesieniu do swojej kultury. Właśnie dlatego czasami obserwujemy w danej „właściwej” kulturze, która zapewnia „właściwe” środowisko, zwykli ludzie robią niezwykłe rzeczy, aw innej – „niewłaściwą”, jeśli wolisz, niezwykli ludzie robią zwyczajne, a czasem rzeczy nienasycone.\nGdybyśmy badali kulturę z perspektywy multidyscyplinarnej, stwierdzilibyśmy, że istnieją cztery czynniki, gdy spotyka się kilka organizmów – inicjując początek kultury. Czynnikami tymi są (1) zdolność do tworzenia nawyków, (2) społeczność, (3) inteligencja i (4) język gry, które określają jakość naszych indywidualnych i zbiorowych doświadczeń.\nRozpoznaj większość tradycyjnych inicjatyw „zmiany kultur” podążających za modelem trzech etapów Lewina-Scheina: Po pierwsze, istnieje „odmrożenie” przekonań wewnątrz organizacji poprzez wydarzenia krytyczne; po drugie, inicjuje się „zmianę” poprzez odgórne modelowanie ról, ustalanie nowych zachowań; po trzecie, „zamrożenie” organizacji jako całości w celu zablokowania nowej kultury.\nEnergizuj od wewnątrz. Ponownie, wielu agentów zmian powie liderom, że muszą opowiedzieć wspaniałą inspirującą historię i przeprowadzić wielkie wydarzenie, aby wywołać energię. Chociaż konieczne jest posiadanie autentycznej narracji i korzystne jest inwestowanie w celowe budowanie zespołu i wydarzenia odmładzające i pomimo faktu, że psychologowie i socjologowie od dawna podkreślają główną rolę, jaką odgrywa wewnętrzna motywacja w wielu interakcjach społecznych i gospodarczych, nasza ekonomicznie oparta systemy w dużej mierze to zaniedbały. Ponownie nauka o wewnętrznej i zewnętrznej motywacji potwierdza, że zrównoważona energia łamie mentalne, fizyczne, emocjonalne i psychologiczne nawyki, wymaga głównie aktywacji od wewnątrz.\nDowiedz się o uczeniu się i rozwoju dorosłych. Jednym z największych przeszkód w organizacyjnym uczeniu się i rozwoju jest brak zrozumienia wokół uczenia się dorosłych i rozwoju neuro. Zachęcam moich rówieśników, aby nie czuli, że musisz odepchnąć trening z półki lub, jak musisz polegać na drogich konsultantach. Musisz jednak zrozumieć trajektoria uczenia się dorosłych, złożoność wzorców i potencjalnych plateau, aby lepiej zaangażować przepływ informacji i osiągnięcia. Od tego momentu musisz zaprojektować i zbudować zawartość, która jest specyficzna, odpowiednia i unikalna dla potrzeb Twoich odbiorców.\nDla wielu atrybutów potwierdzonych naukowo możemy polegać na rozszerzeniu naszych możliwości i motywowaniu pozytywnych wzorców, patrz poniżej:\nAuthor alemaniaPosted on July 8, 2019 Categories Polityka\nPrevious Previous post: Zgadnij, kto to Fry Guy włączył!\nNext Next post: Często czujesz się rozdęty? Jeden składnik może być winny


JUMBO Seafood @ IFC, Szanghaj - recenzje restauracji - Tripadvisor\nGorące kociołki w lokalizacji Jinqiao\npizzerie (lunch) w lokalizacji Dapuqiao\nJUMBO Seafood @ IFC, Szanghaj\nNr 360 wśród 16 865 Restauracje w lokalizacji Szanghaj\n$$$$, Owoce morza, Azjatycka, Singapurska\nShop L3-10 IFC, No.8 Century Avenue, Szanghaj, Chiny\n+86 21 6895 3977\nNr 19 wśród 377 Owoce morza w lokalizacji Szanghaj\nNr 360 wśród 8 231 Restauracje w lokalizacji Szanghaj\nOwoce morza, Azjatycka, Singapurska\nShop L3-10 IFC, No.8 Century Avenue, Szanghaj Chiny\n1,2 km od następującego obiektu: Bund (Szanghaj)\nSingapurskie jedzenie w Szanghaju\nOdwiedziłem z kolegą z Singapuru. Wielki chili i pieprzowy krab. Mam mój ulubiony singal Kang Kong z Singapuru. Przez jakiś czas nie byłem w Singapurze i naprawdę mi się podobało.\nNa ostry singapurski krab na pewno warto przyjść, chociaż chciałbym podkreślić, że jedzenie jest dość bałaganiarskie i dlatego nie jest odpowiednie na pierwsze randki lub interesy. Poprosiliśmy o średnią przyprawę, która była dla nas wystarczająca.\nCo wiesz o dobrej jakości singapurskiej kuchni przed wizytą w Jumbo\n1 ulica odwiedziła restaurację podczas mojej urodzinowej kolacji z żoną. Byłem podekscytowany całym szumem na temat ich przegrzebków i ich specjalności kraba, więc musiałem się tam dostać, aby przetestować. Zamówiliśmy gotowane na parze ryby z sosem imbirowym (128 rmb), panierowane krewetki (69 mb), żaba rycząca...(79 mb), gliniana tofu (79 mb) i warzywa (35 mb) Muszę powiedzieć, że to, co mnie uderzyło w restauracji, to świeży smak owoców morza, które są sławne. Jeśli masz wątpliwości, czy podczas chodzenia można zobaczyć oferowane przez siebie wariacje. Polecam gotowaną na parze rybę i usztywnioną glinianą tofu. Nie jest to wymyślne wyposażenie, które sprawiło, że wieczorem miły, ale dobrze wyszkolony personel, zarówno po angielsku, jak i po chińsku, oraz świeże składniki. Muszę wrócić, żeby spróbować kraba.Więcej\nPyszny lunch z dziećmi\nByliśmy bardzo podekscytowani widząc restaurację Jumbo Seafood, ponieważ znaliśmy ją z Singapuru. Wystrój jest ładny i personel restauracji jest dość przyjazny. Kierownik mówił po angielsku, co było dobre. Zamówiliśmy kilka rzeczy i chociaż menu jest zupełnie inne od Singapuru, jakość i smak jedzenia była na...miejscu. Chciałbym zjeść tutaj ponownie.Więcej\n3 raz w Jumbo\nTo był mój trzeci raz w tej restauracji. Jedzenie jest niesamowite. Próbowałem różnych ryb, przegrzebków, krewetek, krabów i wszystko smakowało bardzo dobrze. Czasami był problem z płatnością kartą kredytową, więc musiałem mieć ze sobą gotówkę.\nZamów Chili kraba.\nFantastyczne i świeże owoce morza. Zawsze był fanem restauracji z Singapuru i cieszył się, że kwitnie w Szanghaju. Wysoce zalecane.\nDuży w krabie\nTo jedna z restauracji Jumbo, oferująca dania kuchni singapurskiej. Cokolwiek to może być, jedzenie było doskonałe. Doskonałe składniki, dobrze przygotowane. Silny nacisk na owoce morza i oferowanie imponującego króla, błota i innych krabów, w różnych przygotowaniach. Bardzo duży krab błotny, około 1. 3 kilo dla...RMB 700, było dużo smaku i świetnej jakości do ceny. Również przegrzebki z gruszką były prawdziwą ucztą. Musi iść miejsce dla smakoszy morza!Więcej\nDobra jakość, ale drogie owoce morza; Menu w języku angielskim jest dostępne\nZjedz kolację z moim przyjacielem w IFC Shangahi i postanawiamy spróbować jedzenia w Singapurze. Mamy szczęście, że możemy mieć stolik natychmiast, ponieważ nie dokonujemy żadnej zaawansowanej rezerwacji. Może dlatego, że jest dzień 18:30 w dni powszednie, ale proponuję, aby w miarę możliwości dokonywać zaawansowanych rezerwacji....Owoce morza są ich najlepszym składnikiem i istnieje wiele różnych wyborów o różnych stylach gotowania, które są prezentowane w pięknym stylu. Szef morza jest dobry, a krab jest świetny! Dostępne jest menu w języku angielskim, a niektórzy kelnerzy / kelnerki mogą mówić po angielsku. Karta kredytowa jest akceptowana.Więcej\nDość średnie jedzenie\nNie jestem pewien, o co chodzi. Rzeczywiście, gdybyś zamówił jakiegoś kraba (jak zobaczyłem na stole obok mojego) to miejsce może być całkiem niesamowite. Jednak danie dorsza było dość średnie i przegrzebki były bezlitośnie rozgotowane. Durian pudding był niesamowity. Nadal brzęczę duriana i przypomina mi się...jego kremowa konsystencja. Mniam. Chciałbym wrócić. Nie.Więcej\nKolacja w Jumbo Seafood - Fantastyczna - tak dobra jak Singapur!\nByłem tak podekscytowany, słysząc, że Jumbo ma oddziały w Szanghaju - restauracja jest piękna, a jedzenie było doskonałe i wcale nie drogie! Gorąco polecam!\nUzyskaj szybką odpowiedź od pracowników i klientów obiektu JUMBO Seafood @ IFC.


Copywriter | Projekt Freelancer\nStało się. Nie, nie zostałam copywriterem w tydzień. Niestety, ale pokonały mnie chyba jedne z najmniejszych stworzeń żyjących albo też nie, na tej planecie. Wygrałam parę bitew, ale wojnę przegrałam. A moim i pewnie aktualnie wielu z Was, przeciwnikiem są […]\nStało się. Nie, nie zostałam copywriterem w tydzień. Niestety, ale pokonały mnie chyba jedne z najmniejszych stworzeń żyjących albo też nie, na tej planecie. Wygrałam parę bitew, ale wojnę przegrałam. A moim i pewnie aktualnie wielu z Was, przeciwnikiem są WIRUSY, choć mój laryngolog twierdzi, że one nie istnieją. Swego czasu wystosował nawet list otwarty do wydawnictwa Operon, wyrażając swoje niezadowolenie ze względu na, cyt. “bzdury, których muszą uczyć się dzieci w szkołach.” Wtedy, mając 17 lat nie rozumiałam opinii doktora, zwłaszcza, że pilnie przygotowywałam się do matury z biologii, a wirusy to był jeden z moich ulubionych działów. Jednak powoli wgłębiając się w temat pojęłam, że tu chodzi o specyfikę egzystencji i rozwoju wirusa. Wirus sam nie przetrwa i nie będzie się replikował, czyli tworzył nowych komórek, bez żywiciela.\nAle jaki cel ma ten przydługi wstęp? Mówiąc po ludzku, jestem chora. W związku z tym, że niedyspozycja nie pozwala mi jasno myśleć, przekładam na później zmagania z kursem copywritingu. Tymczasem Wam życzę duuużo zdrowia, bo jak to zawsze powtarzam: Jeśli jest zdrowie, to wszystko w życiu zrobię :):)\nProgramista na chło...\nTajemnica dobrego ko...