Promise ?: lipca 2014\nZagryzam dolną wargę wchodząc do apartamentu na ostatnim piętrze. Porzucam swoją walizkę na narożniku z czarnej skóry i przechodzę dalej do części kuchennej. Drobne lampki ledowe świecą tuż nad blatem, kiedy resztę pomieszczenia spowija ciemność. Rozluźniam krawat i wchodzę w długi korytarz prowadzący do sypialni. Pomieszczenie rozświetla żółte światło, a wokół panuję idealny porządek. Ściągam spinki z mankietów koszuli i odkładam je na komodę. Z łazienki dochodzi odgłos spływającej wody, a drzwi są lekko uchylone. Przysiadam na końcu łóżka i ściągam marynarkę, a za nią krawat. Dźwięki za drzwiami na przeciw cichną, a zaraz potem wychodzi za nich szczupła blondynka w jedwabnej koszuli nocnej.\n- Jak w pracy ?\nPrzecieram twarz dłońmi i zaczesuję włosy do tyłu.\n- Jak miną ci dzień ?\nPytam jej kiedy staje między moim nogami.\n- W porządku. Byłam na małych zakupach.\nDotyka mojego policzka i odchyla moją głowę.\n- Kupiłam sukienkę na bankiet, nie mogę się go doczekać.\nPrzesuwam dłońmi po jej nagich udach i zatrzymuję się tuż pod jej pupą, gdzie karmazynowa koszula zaczyna zakrywać skórę. Pierścionek na jej serdecznym palcu pobłyskuje w moich oczach, na nowo budząc męczące myśli.\n- Pójdę się wykąpać, wracam za trzy minuty.\nPodnoszę się z łóżka i składam na jej ustach pocałunek.\nUśmiecham się do Carmen i idę do łazienki. Gdy zamykam drzwi, widzę jak z gracją wślizguje się pod kołdrę. Jest idealna. Przyszła żona.\nWyzbywam się swoich ciuchów i wchodzę pod strumień gorącej wody. Łazienka w całości pokrywa się parą i ledwo widać drzwi na przeciwległym końcu. Opieram głowę o chłodne kafelki i wzdycham ciężko, pozwalając, by woda zabierała wszystkie moje myśl.\nOkręcam głowę spoglądając na kobietę opierającą się o blat, ledwo ją widać przez matowe drzwi prysznica.\n- Muszę ci coś powiedzieć tylko się nie złość..\nZakręcam wodę i ściągam ręcznik przewieszony na jednej ze ścianek. Przewiązuję go w pasie i wychodzę. Carmen jest wyraźnie zdenerwowana i unika mojego wzroku.\n- Brad przyjeżdża za kilka dni do Misigen, obiecałam mojej mamie, że przyjadę. Pojutrze wieczorem mam samolot.\nMówi to na jednym tchu i spuszcza głowę. Wzdycham ciężko, rozważając wrócenie pod prysznic i rozładowanie pod nim swojego napięcia.\n- Będzie trzymał się ode mnie z daleka, wie, że jesteśmy zaręczeni.\nPrzytula się do mojego ciała i całuje moje ramię.\n- Kiedy wracasz ?\n- Pod koniec przyszłego tygodnia.\n- Zawiozę i odbiorę cię z lotniska.\nWzdycham i całuję jej policzek.\n- W porządku, przeżyję to.\nJej ręce zaciskają się mocniej w moim pasie.\nWypuszczam powietrze nosem i opieram głowę na jej.\nWiercę się na łóżku zmieniając pozycję. Mój mózg nie daje mi spokoju, pracując na pełnych obrotach. Nie daje mi spokoju odkąd opuściłam samochód Zayna trzy godziny temu. Myśli tłoczą się w mojej głowie, przyprawiając o ból. Niektóre mijają się z absurdem, a niektóre budzą ten cholerny strach. To jest koszmar, z którego nikt nie pozwala mi się obudzić. Zagryzam wargę i chore jest to, że wciąż czuję jego smak w ustach. Skutecznie uspokoił moje przerażone wnętrze jednym pocałunkiem. Siadam prosto na łóżku, zaciskając powieki. Dopadają mnie mdłości na myśli, że moje ciało zaczęło przyzwyczajać się do dotyku tego mężczyzny. Ciało to jedno, a serce, rozum i poszargana psychika to drugie. Jęczę głośno i zaczynam szlochać, opadając twarzą na poduszkę. To zbyt wiele, nie zniosę tego wszystkiego, nie kiedy uderza we mnie na raz. Nie chodzi tylko o Zayna, od kilku godzin czuję obecność ojca gdzieś w pobliżu. To niemożliwe, by tutaj był, niemożliwe. Na pewno zapił się na śmierć, nie ma go tutaj. Po moich policzkach zaczynają spływać łzy, kiedy dochodzą mnie odgłosy spadających przedmiotów za drzwi. Marcel.\n-Zabierz mnie stąd Boże, proszę...\nZacinam się przez szloch. Pociągam nosem i wycieram łzy.\n- Ja chyba nie dam rady z tym żyć.\nSłońce wstaje, oznaczając się na błękitnym niebie. Wieczorem mam pracę. Na zegarku dochodzi 6 rano i dopiero teraz chaos w mojej głowie się uspokoił, a zmęczenie uderza ze zdwojoną siłą. To tak jakby opuściła cię adrenalina, a ty zaczynasz tracić siły. Moje powieki po prostu opadają, zamykając się. Ignoruję cały świat.\nWyrywam się ze snu i sięgam po telefon na szafce nocnej obok. Carmen spoczywa na mojej piersi, obejmując ramieniem w pasie i cicho pomrukuje. Odbieram szybko, nie chcąc jej obudzić.\nKrzywie się na swój ochrypły głos i przenoszę wzrok na budzik. W pół do pierwszej w nocy.\n- Dzień dobry panie Malik, z tej strony John. Przepraszam, że pana budzę.\n- Kazał mi pan siebie informować gdyby cokolwiek działo się z pańską pracownicą...\nMarszczę brwi i zsuwam z siebie delikatnie blondynkę, siadając prosto.\n- Pani Mayer spisuje się bardzo dobrze, jednakże coś jest nie w porządku. To nic wielkiego, ale pomyślałem, ze chciałby pan wiedzieć. Pani..\nPrzerywam mu i wychodzę z łóżka.\nCarmen mamrocze na co całuję ją w skroń i powtarzam, że nic, wychodząc na korytarz\nWstyd mi, bo jest beznadziejnie krótka,\nale to co szykuję w kolejnej.. myślę, że wam się spodoba.\nDziękuję wszystkim aktywnym osobą, rozdział pojawił się tak szybko dzięki wam,\ndzięki motywacji jaką mi dajecie.\nAutor: Love Your Smile o 12:49 42 komentarze:\nDroga, którą jedziemy jest bardziej znajoma niż bym przypuszczała. Dokładnie znam jej każdy zakręt, przyzwyczajona do mocnego blasku latarni w każdą noc. Wiem dokąd się zbliżamy i kiedy zajeżdżamy na miejsce, jestem całkowicie sparaliżowana. Mija kilka chwil zanim dociera do mnie obecność Zayna, przytrzymującego drzwi samochodu. Widzę jak jego usta kończą się poruszać i czuję się haniebnie nie wiedząc co powiedział. Przełykam ciężko ślinę i zsuwam się z siedzenia na równo wysypany żwir. Wiem dokąd iść, więc ruszam nie czekając na jego ruchy. Pcham ciężkie drzwi klubu, w którym niegdyś pracowałam, wślizgując się do środka tylnym wejściem. Moje zmysły węchu dobrze zapamiętały zapach niosący się po korytarzu, nie reagując tak ostro, jak pierwszymi razami. Wzdycham ciężko i zatrzymuję się pod jego biurem, nie będąc pewna gdzie dalej iść. Jego ramię wysuwa się za mnie, przekręcając w zamku klucz. Puszcza mnie pierwszą, zapalając uprzednio światło. Mój wzrok ląduje na jego biurku i niesamowicie wysokiej stercie papierów. Odwracam się kiedy słyszę trzask, widzę jak z powrotem zaklucza drzwi, a strach przesiąka moje ciało. Przechodzi za drewniany mebel i schyla się znikając za nim na kilka sekund. Wykłada przede mnie czarny komplet bielizny i spogląda z łagodnym blaskiem w oczach.- Zatańcz dla mnie Mayer. Te same zasady co wcześniej, nie dotknę cię.\nZagryzam policzek i kręcąc głową.\n- Chciałaś mi się odwdzięczyć. Nie dotknę cię.\nWzdycham ciężko i zabieram z jego biurka bieliznę, moja duma nie pozwala mi odejść.\n- Przebierz się tutaj.\nKiwam głową, ale on nic nie robi, tylko dalej na mnie zerka.\n- Wyjdzie pan ?\n- Odwrócę się.\nOtwieram usta, by zaprzeczyć, ale jego spojrzenie sprawia, że milknę. Odwraca się, a ja najszybciej jak mogę zdejmuję z siebie ubrania, zostawiając je w zasięgu ręki. Nie odrywam oczu od jego sylwetki, upewniając się, że jego głowa nie obraca się w niepożądanym kierunku. Zaprzestaję ruchów, gdy mocno wycięte, koronkowe, białe figi są na poziomie moich kolan. Waham się, co jeśli miał je na sobie ktoś inny.\n- Proszę pana..\nProstuję się i zasłaniam swoimi ciuchami, gdyby zechciał się odwrócić.\n- Czy ta bielizna.. ona..\n- Jest czysta May. Przyszła dzisiaj rano, nikt jej nie używał.\nOpuszczam kupkę materiału i ubieram bieliznę. Składa się tylko z dwóch części: majtek i stanika z tego samego materiału. Między piersiami zwisa mi pęk białych piórek, sięgających aż do pępka, są drażniące, ale przyszyto je na stałe. Przeczesuję swoje włosy i pozwalam im zakrywać większą część moich pleców oraz swobodnie spływać po ramionach.\nMówię cicho i ssę w zdenerwowaniu dolną wargę. Jego prawy kącik ust unosi się kiedy stojąc na równych nogach, przewierca mnie wzrokiem. Wychodzi przed swoje biurko i przysiada na nim, zdejmując swoją marynarkę. Rozpina dwa górne guziki koszuli i podwija rękawy do łokci.\n- Masz do dyspozycji tamten odtwarzacz, działa tylko jeden głośnik, ale to wystarczy.\nKieruję wzrok na urządzenie na jednej z półek. Huh.\nOdpowiadam prawie bezgłośnie. Zamykam oczy i w głowie odtwarzam utwór idący za mną przez większość życia. Znam go tak dobrze, to on był powodem koszmarów i powodem podziwu. To z jego powodu nauczyłam się tańczyć i z jego udziałem dostałam tę pracę. Lubię i nienawidzę jednocześnie, zawdzięczam i obarczam winą jednocześnie, chyba dlatego ta melodia siedzi tak głęboko w moim pokaleczonym wnętrzu i zostanie tam na zawsze. Zaczynam kołysać biodrami i wprawiam całe swoje ciało w łagodne ruchy. Schylam się nisko, wypinając najlepiej jak umiem swoje pośladki. Rękoma zgarniam ciemne kosmyki z ramion i gładząc swoją skórę opuszkami palców, dłonie prowadzę aż ud. Włosami zamiatam podłogę przed sobą, nie przestając się kołysać. Cicho nucę piosenkę i widzę przed sobą moją matkę. Robię dokładnie to co ona, jestem jak jej lustrzane odbicie. U niej pierwszy raz zobaczyłam na czym polega tego typu taniec. Prostuję się, a w moich uszach rozbrzmiewają okrzyki pijanych mężczyzn. Stali przed jej sceną i wiwatowali głośno, kiedy ciałem poruszała w rytm tych samych dźwięków. Tam pierwszy raz usłyszałam tą melodię. Stałam skulona w rogu ciemnego klubu, nie zauważona przez ochroniarzy. Jak mieli mnie dostrzec ? Tylnego wejścia nikt nie pilnował, a w środku gubiłam się w lawinie ciał. Nie umiałam nawet wrócić do domu, chciałam tylko do mamy. Wymknęłam się z mieszkania tuż po niej i goniłam za nią przez całą drogę. Wołałam ją, ale nie słyszała mnie, nie słyszała mojego płaczu, nie słyszała jak bardzo potrzebuję jej ramion. Patrzyłam na to, jak pełza po scenie na jej krawędzie, zdejmując po drodze górną część bielizny. Widziałam jaka jest naga i jak mężczyzna wpuszczony na scenę ją obmacuję. Wtedy myślałam, że robią jej krzywdę i przerażona wpadłam w histerię, teraz wiem, że ona sama tego chciała. Mrugam powiekami, spoglądając na pana Malika. Dłonie zaciska na brzegach mebla, a kłykcie mu pobielały. Usta lekko rozchyla, ale kiedy spoglądam przelotnie w jego oczy, posyła miły uśmiech. Palcami pociera swoją brodę, a na policzkach występuje delikatna czerwień, przykryta jednodniowym zarostem. Ponownie zamykam oczy i obracam się do niego plecami. Pupą zataczam zmysłowe kręgi, po czym unoszę włosy, odkrywając kark. Zimny powiew powietrza smaga moje łopatki i krzywię się, kiedy w głowie odtwarza się kolejne wspomnienie z tej samej nocy. Ojciec postanowił mnie ukarać, po tym jak wezwała go ochrona klubu. Jego wrzaski roznosiły się po całym pokoju, kiedy szarpał moje ramię, brutalnie mną potrząsając. Już wtedy mnie bolało, ale nie płakałam. Według niego łzy były oznaką totalnej słabości, czego nie tolerował. Słysząc szloch i widząc mokre policzki, w niego coś wstępowało. Bił wtedy bardzo mocno, twierdząc, że nauczy mnie przestać się mazgaić tak, jak nauczył go jego ojciec. Nigdy nie pozwalałam sobie na płacz w jego otoczeniu. Nigdy nie okazywałam przy nim słabości, ale tamtego wieczoru... on.. posunął się naprawdę daleko. Jego koledzy wyśmiali go, mówiąc, że nie umie upilnować małego dziecka. Przerwałam mu jego wieczorek pijacki. Był to jeden z nie wielu razy kiedy zbił mnie naprawdę mocno. Przed oczami widzę jego skórzany pasek, który wyciągnął ze szlufek brudnych jeansów. Zagryzam policzki, kiedy czuję tamten ból na plech. Pamiętam te karmazynowe pręgi, kiedy oglądałam się w lustrze, moja skóra, w niektórych miejscach była prawie porozcinana. Nie mogłam spać, ani się dotknąć, nawet zwykła koszulka wywoływała lawinę bólu. Otwieram oczy i cofam się, kiedy mam wrażenie, że właśnie on stoi przede mną. Obrazy z mojej głowy wydają się przybierać kształt rzeczywisty. Zaczynam wariować. Obracam się szybko i tracę równowagę, potykając o własne nogi. Wpadam w silne ramiona, które pojawiły się przede mną, ratując od upadku. Szybko oddycham, a moja klatka faluje.\n- Wszystko w porządku May ? Wyglądasz jakbyś czegoś się przestraszyła.\nGardło mnie boli od powstrzymanych łez.\nŁapie mój policzek w swoją dłoń, gdy nie reaguje i unosi moją głowę, zmuszając tym samym do spojrzenie w jego oczy. Nieprzenikliwe ciemno-brązowe tęczówki świdrują moją twarz, odbierając mi oddech. Łączy nasze usta w jednej sekundzie, na pozwalając mi na żadne ruchy.\nCałuje mnie zawsze, kiedy jestem w złym stanie....\nW następnym rozdziale dowiecie się co nieco o tajemniczej blondi :D\nRozdział jest nie sprawdzony, więc ewentualne poprawki na niosę jutro.\nMiłej nocy <3\nAutor: Love Your Smile o 00:13 24 komentarze:\nJak zauważyliście zmieniłam troszeczkę wygląd bloga... Proszę powiedzcie mi czy wam taki odpowiada, jeżeli coś jest źle, słabo widać, napiszcie i najwyżej wrócę do poprzedniego :)\nAutor: Love Your Smile o 18:34 9 komentarzy:\nZamykam za sobą drzwi i zmęczona przecieram oczy. Ledwo co stoję, a moje kroki są chwiejne kiedy idę do sypialni. Deski skrzypią mi pod nogami wywołując pulsujący ból głowy, ale ignoruję go. Pragnę tylko zanurzyć swoje ciało w pościeli i zamknąć oczy, dając sobie chwilę odpoczynku. Zamykam za sobą kolejne drzwi, tym razem sypialni i w ciemnościach zdejmuję obcasy. Podkurczam i prostuję palce, czując ból na całej powierzchni stup. Zsuwam gumkę z włosów, które musiałam ujarzmić w czasie pracy i rozmasowuję skórę u ich nasady.\nPiszczę i cofam się w ciemnościach, na ślepo szukając włącznika światła. Pomieszczenie rozjaśnia się i wydaję jeszcze jeden pisk na widok Marcela.\nWolnym krokiem zmierza ku mnie, a wzrok utrzymuje w ziemi.\nZza pleców wysuwa skromną wiązankę margaretek i mi ją wręcza. Ignoruję chęć odrzucenia ich i przygarniam je do piersi.\n- Lubisz je prawda ? Pamiętałem.\nNie przepadam. Nie lubię ich. Milczę, a po chwili i ja spuszczam głowę.\n- Chciałem cię przeprosić i ja.. ja chyba poszukam pracy.\nPrycham w myślach na jego słowa i kiwam mu w zrozumieniu.\n- Szybciej dzisiaj wróciłaś.\n- Mam nową pracę. Nie jestem już dziwką.\n- To dobrze. Gdzie pracujesz ?\n- W barze, stoję za ladą i obsługuję klientów.\nNakładam nacisk na słowo "za ladą", ale on i tak prycha, a jego mina dokładnie zdradza jego myśli. W głowie niemal słyszę jego głos wrzeszczący na mnie.\n- Pójdę spać, jestem zmęczona.\nWidzę jak gryzie się w język kiedy gaszę światło. Mijam go i odkładam kwiaty na komodę, mało mnie obchodzi czy zwiędną. Układam się na łóżku i szczelnie oplatam kołdrą. Zamykam oczy, ale mimo tego nadal czuwam. Mija kilka chwil, jak miejsce za mną zostaje zajęte, a męska dłoń oplata mnie w pasie. Pościel jest moją jedyną ochroną, dlatego naciągam ją jeszcze bardziej i ściskam mocno w swoich pięściach.\n- Kochasz mnie jeszcze May ?\nZaciskam szczękę i wypuszczam cicho nosem powietrze. Czuję jak się pochyla nad moim ciałem, co sprawia, że cała drętwieje. Jego usta dotykają moich, w krótkim pocałunku, wywołując falę obrzydzenie i niepokoju.\nJego ramie zacieśnia uścisk w moim pasie i przyciąga mnie do swojej piersi.\n- Musisz mnie kochać.\nW sen odpływam dopiero wtedy, kiedy upewniam się, że Marcel śpi.\nPrzestraszona uchylam ciężkie powieki, rozglądając się po pokoju. Jest wcześnie, widzę w brudnych oknach dopiero wschodzące słońce. Znowu to czuję, szlocham cicho i próbuję wymazać z pamięci obraz brudnych dłoni błądzących po moim ciele.\n- Kochanie coś nie tak?\nCzuję jak gumka moich majtek odchyla się pod pościelą na co zaczynam piszczeć. Wyskakuję z łóżka, a po moich policzkach zaczynają płynąć łzy, kiedy widzę nagiego Marcela. Zakrywam ręką usta, próbując uciszyć swój rosnący w sile płacz i mocniej przyciskam kołdrę do swojej piersi. To nie była moja wyobraźnia tylko rzeczywistość. Próbował mnie zgwałcić, kiedy spałam.\n- May co się dzieje ?\nCo się dzieje ? Wypuszczam z rąk kołdrę i obciągam swoją podciągniętą spódniczkę.\n- Ty... chciałeś mnie zgwałcić.\n- Do cholery, nie maż się.\nWybiegam z sypialni nim Marcel zdąża wstać i opuszczam mieszkanie. Wchodzę na ostatnie piętro budynku i przysiadam na schodku, owijając się rękoma, by zapewnić sobie odrobinę ciepła. Muszę się uspokoić i na nowo poskładać w całość. Potrzebuję pomocy psychologów, wiem o tym, czuję to, ale zbyt bardzo zrazili mnie do siebie pierwszym razem, bym była wstania udać się do nich po pomoc jeszcze raz. Kiedy dopadają mnie myśli samobójcze, opieram głowę o ścianę obok i robię co mogę, by je powstrzymać. Tak długo jak będę wstanie powstrzymać się od skończenia z sobą, tak wiem, że będę wstanie próbować żyć z tym co się wydarzyło. Muszę tylko stąd uciec... uciec z tego miasta.\nMoja zmiana kończy się dzisiaj kilka minut po dwudziestej pierwszej i kiedy wychodzę z budynku nie jest jeszcze tak całkiem ciemno. Równym krokiem przemierzam chodnik, zastanawiając się czy powinnam wracać do mieszkania. Gdy po kilku godzinach zdecydowałam się zejść na swoje piętro, po Marcelu nie było śladu. Jednak to, że nie było go wtedy nie znaczy, że teraz tam na mnie nie czeka.\nBłądzę jak ofiara po mieście, nie mogąc odważyć się wrócić do lokum. Zatrzymuję się przed jedną z ławek i przysiadam na niej, kiedy słup z ogłoszeniami przede mną jest tym, który mijam już trzeci raz. Wplątuje palce w swoje włosy i spuszczam głowę, ale ta chwila spokoju nie trwa nawet minutę. Po drugiej stronie rozpoczyna się bójka między dwoma mężczyznami, więc po prostu uciekam, nie chcąc być jej ofiarą. Mijam masę budynków, aż trafiam na spokojną okolicę i w skupieniu przemierzam długi parking. Czy chcę czy nie muszę tam wrócić. Odgłos zatrzaskiwanych drzwi, każe mi podnieść głowę, bo zdaje się, że nie jestem tu sama. Moje serce bije mocniej w strach przed kolejnym skrzywdzeniem. Uspokajam się odrobinę, kiedy rozpoznaję mężczyznę. Zanurzam dłoń w kieszeni upewniając się czy nadal znajdują się w niej pieniądze. Dzisiaj wypada koniec tygodnia, czyli każdy otrzymuje tygodniową wypłatę. Nawet ja ją dostałam, co prawda tylko jej połowę, ale jest to sprawiedliwe, bo nie mam za sobą całego tygodnia pracy. Przyśpieszam krok i zatrzymuję się za Zaynem. Nie wiem jak zacząć, więc zaczepiam dłonią jego rękę, gdy otwiera drzwi kierowcy. Natychmiast się od wraca, a jego surowa mina sprawia, że cofam się kilka kroków.\nJego rysy łagodnieją i uśmiecha się delikatnie.\n- Ja.. ja nie...nie chciałam panu..\nGryzę się w język i nabieram powietrza.\n- Uspokój się Mayer. Stało się coś ?\nKręcę głową i wyciągam z kieszeni kopertę.\n- To dla pana.\nOdbiera ją ode mnie i od razu otwiera.\nUnosi brew i nie ukrywa zaskoczenia.\n- Nie mam na razie więcej, ale oddam panu wszystko za prawnika i jedzenie, w najbliższym czasie.\n- May, mówiłem ci, że żadnych pieniędzy nie przyjmę. To jest twoja wypłata, więc tym bardziej.\nPokazuje nadruk z nazwą baru i próbuje wręczyć mi papier z powrotem.\nOdsuwam się na co on wzdycha groźnie.\n- Tak bardzo ci zależy na tym, by mi się odwdzięczyć ?\nZastanawiam się nad tym chwilę, ale przytakuję.\n- W takim razie wsiadaj.\nObchodzi samochód i otwiera mi drzwi pasażera.\n- Dalej May, zaufaj mi.\nStoję dalej w miejscu, jednak po zapewnieniu, że nic mi się nie stanie, wsiadam.\nWszystko jest lepsze od wracania do Marcela...\nI jest.. wczoraj długo zastanawiałam się nad tym opowiadaniem i doszłam do wniosku, że jest ono strasznie nudne.\nDlatego już w najbliższym czasie, dojdziemy do punktu, gdzie wszystko się rozkręca.\nPoznacie trochę tajemnic Malika, a wierzcie ma ich całkiem sporo.\nWiem też, że rozdziały są krótkie, ale im bardziej staram się by był dłuższy, tym jest krótszy.\nSpróbuję pisać je szybciej, by chociaż w ten sposób was zaspokoić.\nI bardzo, bardzo dziękuję za wasze komentarze.\nKiedy wchodzę i widzę, że jest ich chociaż 9, naprawdę dostaję kopa i zaczynam pisać kolejny rozdział, by nie zawieść tych osób, które poświęcają swój cenny czas, naprawdę doceniam to co robicie.\nAutor: Love Your Smile o 18:02 32 komentarze:\nPrzyuliczna restauracja, która z zewnątrz wcale nie zachwycała wyglądam, wewnątrz imponuje swoim urokiem. Wprawia w podziw. Właścicielka lub właściciel musi być wielkimi miłośnikiem natury. Wszystko skąpane w zieleni mogłoby się wydawać zbyt mdłe, jednak każdy kto tak myśli jest w błędzie. Zieleń jest żywa, rażąca energią, a ilość roślin przyprawiająca o zawroty głowy, wprowadza tu szeroką gamę innych kolorów. Nogi stolików wyrzeźbione zostały w pnie drzew, a blaty pomalowane w ich korony. Wyeksponowany został nawet środek sali, gdzie wybudowano basen na wzór krętej rzeki. Pół okrągły mostek łączący dwa brzegi porośnięty jest bluszczem, a między liście wplątane zostały lampki choinkowe.\n- Zachwycające prawda ?\nSpoglądam na Zayna i przytakuję. Ciężko jest mi powstrzymać się, by jeszcze raz nie zacząć wertować pomieszczenia od początku do końca. Zapach trawy i orchidei jest wyraźny i działa uspokajająco.\n- Zamień gesty na słowa May. Co chciałabyś zjeść ?\nSpuszczam wzrok na zalaminowaną kartę dań i wybieram najtańsze danie jakie mają. Zbyt wiele razy otrzymałam jego pomoc, za którą nigdy nie będę mogła się odpłacić. Wykorzystywanie go jest nie w porządku.\n- Pozycja dwudziesta.. sałatkę.\nMężczyzna ściąga brwi, a jego wyraz twarzy na moment staje się surowy.\n- Kiedy ostatnio cię widziałem, liczyłem twoje kości. Tylko ślepy nie zauważyłby, że jesteś wychudzona, taki posiłek jest nie poważny przy twoim stanie.\n- Zamówię za ciebie i dopilnuję byś wszystko zjadła.\nWstaje z miejsca, zabierając ze sobą kartę i idzie na koniec sali do lady, gdzie stoi rudowłosa kelnerka. "Jest w nim więcej z człowieka, niż się spodziewałaś". Przytakuję podświadomości i skubię końce serwetki w kwieciste wzorki. Ludzie nie zawsze są tacy na jakich wyglądają. Ale osądy nie biorą się znikąd, czasem robimy to z ostrożności, a czasem po prostu.. po prostu kierujemy się krzywdą nam wyrządzoną.\n- Nadal jesteś zadowolona z nowej pracy ?\nPodnoszę gwałtownie głowę, zaskoczona obecnością Zayna.\nUśmiecha się pogodnie, luzując siwy krawat. Wypadałoby coś powiedzieć. Zagryzam dolną wargę, ssąc ją nerwowo.\n- Jak mija panu dzień ?\nMoje policzki płoną, kiedy zdaje sobie sprawę z jak idiotycznym pytaniem wyskoczyłam. Mężczyzna podśmiewa się ze mnie i nawet nie stara się tego ukryć. Odwracam wzrok i przysięgam, że już nigdy na niego nie spojrzę.\n- W porządku May, zaskakujesz mnie z każdą chwilą.\nW jego niskim głosie słychać rozbawienie, co tylko sprawia, że czuję się jeszcze gorzej.\n- Nie uciekaj ode mnie wzrokiem, naprawdę cieszę się z faktu, że zaczynasz mówić.\nOdchrząkuję cicho i jako zajęcie znajduję sobie wpatrywanie się w płynącą wodę na środku sali. Nie spojrzę na niego.\n- Proszę Pana ?\nMalik skupia swoją całą uwagę na mnie, uśmiechając się lekko. Biorę głęboki oddech i wypowiadam słowa, które wypada powiedzieć\n- Dziękuję za obiad i za wszystko.\nZamierzam zatrzasnąć drzwi samochodu, ale kiedy to robię cicho woła moje imię.\n- Nie mów do mnie "pan". Nie jestem już twoim szefem. Możesz po prostu mówić Zayn.\n- "Pan" jest w porządku.\nKiedy cisza się nasila, zamykam drzwi i wchodzę do mojego miejsca pracy. Obiad naprawdę bardzo się przeciągnął z powodu wydłużonego czasu czekanie na posiłki oraz mojego powolnego jedzenie. Zamierzałam nie fatygować Zayna odwożeniem mnie i sama się tu dowlec, jednak jak zwykle nie miałam tyle odwagi, by dłużej mu się przeciwstawiać.\nPrzeciągam przez głowę czarny materiał, wkładając na swoje ciuchy służbową koszulkę z logiem baru i staję za kasą, wykonując to co do mnie należy.\nDłońmi przecieram zmęczoną twarz, a odgłos mojego westchnięcia obija się o ściany biura. Światła miasta migoczą w ciemnej nocy, sprawiając, że moje oczy pieką i łzawią. Ściskam nasadę swojego nosa, przymykając na sekundy powieki. Kolejny raz podrzucam czarne pudełeczko do góry bijąc się z myślami. W kolejnym przypływie zdenerwowania okręcam się na obrotowym fotelu i z trzaskiem odstawiam je na biurko. Staję na nogi, pośpiesznie zgarniając z oparcia swoją marynarkę i idę do wyjście po drodze przechwytując swoją teczkę. Gaszę światła na całym piętrze i zjeżdżam windą na parter, skinieniem żegnając dyspozytora. Mój telefon rozdzwania się w mojej kieszeni kiedy wychodzę, na co klnę pod nosem. Nad dobrze znanym numerem widniej zdjęcie ślicznej blondynki, przez co moje serce się ściska. Tak kurwa nie dawno dowiedziałem się, że posiadam uczucia.\nCzemu do chuja zacząłem tak formalnie rozmowę skoro wiedziałem, że to ona.\n- Ja... zrobiłam nam chińszczyznę i ona trochę tak jakby już wystygła. Kiedy będziesz, powinnam na ciebie czekać ?\n- Zacznij beze mnie. Wyszedłem z biura i będę niedługo.\n- Okeeej. Kocham cię.\nUrządzenie informuje mnie o drugim połączeniu, więc nie odpowiadam tylko poświęcam swój czas, jakiemuś dupkowi, który po godzinach przypomniał sobie, że ma do mnie zasrany interes.\nWarczę groźnie i wrzucam swoją teczkę na tylne siedzenie, po czym sam zajmuję miejsce za kierownicą. Wkładam w ucho słuchawkę bluetooth, a telefon odkładam na stojak.\n- Zayn stary, załatwiłem to o co prosiłeś. Wszystko jest ustawione. Kiedy wracasz z tego zasranego Londynu ?\n- Wyrażaj się. Zostaję tu jeszcze miesiąc, jak plany się zmienią wrócę wcześniej.\n- Wiem co muszę. Kamile skontaktuje się z tobą jutro.\nRozłączam się i wyjeżdżam z parkingu.\nMijam swój apartamentowiec dwa razy, aż decyduję się skończyć jeżdżenie bez celu i po prostu tam wejść.\nNa jutro, ewentualnie pojutrze, napiszę rozdział 21, ponieważ ten jest bardzo krótki.\nAutor: Love Your Smile o 22:32 13 komentarzy:\nAutor: Love Your Smile o 13:18 12 komentarzy:\nJego wargi są rozgrzane i mokre od pocałunku. Ponownie złącza je z moimi, dając zaczerpnąć im ciepła. To co odgrywa się w moim wnętrzu ciężko określić słowami. W moim wnętrzu, w moim umyśle jest coś co odpycha mnie od niego, wywołuje strach, ale ciało i wszystkie narządy jakby otoczyły się grubym murem, nie dopuszczając do siebie nic. Jakby uwolniły się na krótką chwilę od demonów. Czuję to ciepło, co czują wszyscy, nie jest przyjemne, ale je czuję, rozsiewa się po moim ciele jak zaraza.\n- Czuję twoje rzęsy na swoich policzkach.\nZayn chichocze w moje usta i przysięgam, że nigdy nie słyszałam tak czystego i przyjemnego dźwięku. Przestrzeń między nami zwiększa się i mam wrażenie, że wszystko wraca. Jego spojrzenie jak wcześniej zaczyna mnie onieśmielać, a mój przyjaciel strach tuli mnie w swoich ramionach. "Wiesz co właśnie zrobiłaś?". To nie powinno mieć miejsca. "Ale to zrobiłaś, zatraciłaś się, uwolniłaś się od demonów".\n- May... proszę nie zaczynaj płakać.\nPan Malik skutecznie przerywa moją konwersacje z podświadomością, sprowadzając tym samym na ziemię. Mrugam szybko powiekami, kiedy zdaje sobie sprawę, że jedyne co widzę to mgła i nicość. Zbliża się, a ja cofam. To działa jak jakiś pieprzony automat.\nPierwszy raz słyszę jego imię, w dodatku ozdobione jest męskim tembrem.\nCofam się gwałtownie wystraszona nowym mężczyzną. Kiwam mu głową i jestem świadoma, że jest to mało profesjonalne z mojej strony.\n- Kim jest ta pani ?\nByły szef spogląda na mnie i widzę przez chwilę niepewność czyhającą w jego oczach.\n- Moja asystentka.\nPrzez sekundę słyszę w jego głosie wahanie. Otwieram usta, by zaprzeczyć, ale zatrzymuje mnie jednym spojrzeniem gniewnych oczu.\nMężczyzna unosi brwi i wbija we mnie swój wzrok.\n- Zawsze jestem pewny, powinieneś się tego nauczyć.\n- W porządku, jesteś zbyt sztywny i profesjonalny, by dopuszczać się tych rzeczy. Pamiętasz, że moja sekretarka umówiła cię z moim partnerem handlowym na jutro, prawda ?\n- Będę obecny przy spotkaniu, przyjdź ze swoją nową pracownicą, potrzebny będzie ci ktoś do pomocy. I jeszcze jedno... nie spieprz tego, nadstawiłeś za mnie tyłek, a ja ci się odwdzięczam tak, jak chciałeś.\n- Z nas dwóch ty jesteś tym co umie spieprzyć.\n- Ktoś musi. Mam zaraz spotkanie, do zobaczenia jutro.\nMężczyzna chwyta moją dłoń, a ja piszczę w strachu.\n- Spokojnie.. nie mam złych zamiarów.\nŚmieje się i składa na niej pocałunek, oficjalnie się kłaniając. Puszcza mnie na czas i mam nadzieję, że nie widzi tego jak drżę.\n- Mówię poważnie Zayn, weź ją ze sobą.\nKiwa w moją stronę, po czym obaj wymieniają uścisk dłoni. Mężczyzna odchodzi, a do mnie dociera co mówił. Miał na myśli mnie.... Przełykam ślinę i patrzę na Zayna.\n- Oddychaj Mayer, nic złego się nie stanie.\nOtwiera przede mną drzwi i każe wsiąść. Cisza jaka zapada po tym jak i on wsiada jest zła. Zła, ponieważ nawet jeżeli robię wszystko, nie mogę zagłuszyć swoich myśli.\nW momencie, w którym samochód się zatrzymuję, szepcze ciche dziękuję i zamierzam uciec. Malika zatrzymuje mnie jednak mocnym uściskiem w nadgarstku.\n- Musisz się jutro ze mną stawić na spotkaniu.\nKręcę głową w przypływie paniki.\n- Zapłacę ci tylko musisz tam ze mną pojechać.\nPonownie się sprzeciwiam, a rysy jego twarzy ostrzeją.\n- Jeżeli będę musiał cię zmusić, chociażby siłą, zrobię to.\nGłos ma niski i pobrzmiewa w nim coś strasznego.\n- Przyjadę punkt 15, jutro wytłumaczę ci co masz robić. Żadnych sztuczek Mayer.\nKiwam jak posłuszny piesek, zbyt zastraszona, by odważyć się na słowa.\n- Dobranoc May.\nPuszcza mój nadgarstek, a kiedy zauważa na nim czerwony ślad, przeprasza. Jak najszybciej zabieram rękę, przyciągając ją do swojej klatki i pocieram bolące miejsce. Jego spojrzenie\nOdpowiadam. Wyskakuję z samochodu i trzaskam drzwiami mocniej niż zamierzałam.\nDroga klatką schodową jest ciężka, żarówka na jednej ze ścian zaczyna się przepalać, przez co mruga, niczym wyjęta z horroru. Otwieram drzwi do swojego mieszkania i po cichu wchodzę. Na palcach przemierzam korytarz, aż droga zostaje mi zablokowana. Przełykam ślinę i powoli podnoszę głowę.\n- Co ty kurwa sobie wyobrażasz ?!\nMomentalnie się kulę na ostry ton i jego uniesioną dłoń.\n- To, że pracujesz w burdelu wiedzą wszyscy, ale do chuja nie musisz przywozić swoich klientów pod nasze mieszkanie !!! Powiedz jak było ? Jak jest za każdym z tych razów kiedy zachowujesz się jak mała dziwka i pozwalasz, by cię pieprzyli ?! Może ja też spróbuję co ?!\nPcha mnie na ścianę i podchodzi blisko.\n- Ile bierzesz za noc ?! Funta czy może 50 pensów ?!\nWrzeszczy, a odór alkoholu dominuje jego oddech.\n- Spróbujmy, przecież ty lubisz czuć się brudna !\nWazon rozbija się obok mnie, a jego kawałki rozpryskują się na jeszcze mniejsze w kontakcie z ziemią. Płaczę głośno, kiedy próbuje mnie uderzyć.\n- Czego płaczesz ? Dziwki nie płaczą !\nCiągnie mnie za płaszcz, bardziej rozrywając dziurę na łokciu. Wyrywam się z niego, zostawiając odzienie w jego rękach i uciekam. Łazienka, której drzwi posiadają zamek jest jedynym schronieniem.\nMiejscem, w którym spędzę noc...\nRozdział baaaaardzo krótki,\nale następny będzie dłuuugi więc mam nadzieję, że wynagrodzi wam ten.\nDziękuję wam za wszystkie komentarze pod ostatnim postem i pod poprzednim też, za czas który na to poświęcacie i wysiłek. Dziękuję też za prawie\n18 000 wyświetleń !!!\nZakładając bloga marzyłam tylko o 1 000, a to co wy mi dajecie... nie umiem wyrazić moje wdzięczności.\nNastępny rozdział będzie w tygodniu, ponieważ wyjeżdżam dzisiaj na trzy dni.\nWyjaśniając wam sprawę z pudełeczkiem to tak Zayn jest zaręczony, ale wkrótce dowiecie się więcej.\nAutor: Love Your Smile o 07:09 20 komentarzy:\nZaczynam odchodzić do następnego klienta, ale jego dłoń zaciska moje ramię, zatrzymując w miejscu.\n- Poczekaj May..\nSięga dłonią do swojej marynarki, macając materiał. W widoczny sposób czegoś szuka.\n- Za brandy.\nPodaje mi banknot, na którym nominał jest wyższy niż powinien.\n- Za dużo pan...\n- Dla ciebie. Wiem, że potrzebujesz... jestem człowiekiem May.\nJednym przechyleniem wypija wszystko nawet się nie krzywiąc i schodzi ze stołka.\n- Widzimy się wkrótce panno Mayer.\nUśmiecha się lekko, zaciskając dłoń na rączce skórzanej teczki, po czym niknie w przyciemnionym świetle klubu. Łapię się za miejsce, w którym jego dłoń zetknęła się z moją skórą, czując ciepło. Nieprzyjemne ciepło. Wzdycham we frustracji, nawet na tak drobny gest nie mogę zareagować normalnie. Zaczesuję włosy do tyłu i podchodzę do kelnerki w celu pomocy jej przy wyjątkowo dużym zamówieniu. Atmosfera panująca w lokalu jest spokojna. Właściwie miejsce wiele wyglądem przypomina klub do którego zabrał mnie były szef. Głownie klientami są mężczyźni w idealnie dobranych garniturach, rozsiadający się w fotelach i chowający w mroku. Ich stoliki zapełnione są plikami białych kartek, a w dłoniach mocno ściskają szkło z klasyczną whisky. Zdarza się, że niektórzy odbywają tu rozmowy ze swoimi kontrahentami, nie ciężko jest usłyszeć formalne słowa wypadające z ich ust, albo dostrzec podpisywane arkusze. Nawet teraz stojąc tu słyszę jak panowie na lewo zbyt głośno rozważają kosztorys innej firmy. Widać wcześniej zbyt słabo przyjrzałam się temu miejscu. Teraz potrafię dostrzec zbyt duży przepych. Co ja robię w takim miejscu ? W miejscu dla ludzi wysokiej klasy ?\n- Ej panienko butelkę 0,7 Chase poproszę !\nAle nawet w takich miejsca trafiają się uliczni pijacy.\n- Mam powtórzyć ?\nPrawie krzyczy pochylając się nad blatem. Przerażenie zalewa moje ciało, ale kręcę natychmiastowo głową.\n- To rusz się.\nOdpycha się od lady i niemal przewraca, tracąc równowagę.\n- Ja się nim zajmę. Nie bój się, mamy tutaj ochronę.\nKelnerka której pomagałam, szepcze do mnie cicho i wymija, obsługując pijanego mężczyznę za mnie. Próbuję odejść i zająć się czymś innym, ale słyszę jego zbyt głośne słowa. Serce mi się ściska, kiedy nazywa mnie dziwką i domaga się mojej obsługi. Narządy zawiązują mi się w jeden supełek, czekając co będzie dalej. Jak się okazuje, jego następne słowa są wykrzykiwane, a uwaga wszystkich jest skupiona na nim. Ochrona zmuszona jest go wyprowadzić, przepraszając wszystkich za zamieszanie, a podświadomość podpowiada mi, że to jeszcze nie koniec....\n*** (3 dni później, dzień rozprawy)\nPrzeczesuję swoje włosy w nerwowym geście, stając przed zachlapanym lustrem. Wyjmuję i od nowa wkładam białą koszulę w ołówkową spódniczkę, próbując sprawić bym wyglądała mniej żałośnie jak wciągu kilku ostatnich godzin. Podążam do swojej sypialni szukając jakiejś biżuterii, ale jedyne co posiadam to tandetne bransoletki i z czarniały srebrny pierścionek mamy. Wszystko wylatuje mi z rąk, kiedy po mieszkaniu rozchodzi się pukanie do drzwi. Serce staje, a płuca nie przyjmują powietrza. W krótkiej chwili, jaką jest podejście do drzwi, próbuję wymyślić kim ten ktoś może być, ale nie potrafię. Dłoń mi się trzęsie kiedy naciskam klamkę, otwierając prostokąt, który nawet nie posiada zamka. Czuję jak odpływają z mojej twarzy kolory, kiedy widzę wysoką posturę mężczyzny.\nOtwieram usta by odpowiedzieć, ale żadne dźwięki ich nie opuszczają, więc kiwam głową.\n- Jesteś gotowa ?\n- J.jak mnie pan znalazł ?\n- Domofon nie działa, ale znalazłem na nim twoje nazwisko i numer mieszkania. Nie posiadam twojego numer, więc nie miałem jak zawiadomić cię o przyjeździe.\nPróbuję się zebrać i ruszyć z miejsca, zrobić cokolwiek, ale nie mogę, kiedy w drzwiach stoi były szef.\n- May mamy mało czasu.\nKiwam głową i z komody obok biorę płaszcz. Moje ruchy są mechaniczne. Zakładam odzienie na siebie, dostrzegając dziurę na łokciu, którą powinnam zaszyć. Spoglądam na niego będąc dalej w osłupieniu, a on odsuwa się robiąc mi przejście. Sprawdzam zawartość kieszeni, upewniając się, że mam dowód i zatrzaskuję za sobą drzwi.\n- Nie zamykasz ?\nKręcę głową, kiedy z nie wiadomych powodów do oczu napływają mi łzy.\n- Zamek.. on jest wyłamany.\nZaczynam szybko schodzić po schodach , pragnąc znaleźć się na zewnątrz.\nZayn kieruje mnie do jego samochodu, zaparkowanego tuż pod wejściem. Od razu zapinam pasy, po tym jak wsiadam i wzrok wbijam w boczną szybę. Nie rozumiem swoje reakcji na to wszystko. Silnik wydaje warknięcie i milknie, ruszając z miejsca.\nJestem wdzięczna mężczyźnie, że nie próbuję nawiązywać żadnej rozmowy, aż po same drzwi sądu...\nUczucie radości rozlewa się po moim ciele w momencie, w którym padają słowa sędziego uznając oskarżonego za winnego. Odruchowo spoglądam na Zayna i widzę, że jego twarz rozpromienia uśmiech. Jakiś dziwny spokój zalewa moje ciało, kojąc częściowo dotychczasowe nerwy i lęki. Można powiedzieć, że czuję jakby ktoś zabrał połowę ciężaru z moich rąk i teraz pomaga go nieść...\nKieruję wzrok na pana Malika, uważając by nie potknąć się przy przemierzaniu drogi do samochodu. Widzę jego zdezorientowane spojrzenie, więc kontynuuję\n- Za to wszystko, za sąd.. gdyby nie pan.. on mógłby znowu..\nDochodzimy do samochodu, a łzy zaczynają spływać po moich policzkach, kiedy uświadamiam sobie jak wiele zawdzięczam panu Malikowi i co mogłoby się stać. Właściwie to on był tym, który uwolnił mnie od części ciężaru. Dzięki niemu mój podwójny gwałciciel został skazany.\n- Oddam panu wszystkie pieniądze za...\nSzloch wyrywa się z moich ust, przerywając mi mówienie.\n- Mayer nie płacz.\nSzybko zbliża się do mnie, na co ja się cofam.\n- Nie przyjmę żadnych twoich pieniędzy, pomogłem, bo uważałem to za słuszne. Jest to już za tobą, więc spróbuj o tym zapomnieć.\nKiwam głową w zgodzie i nie wiem co odpowiedzieć, więc obracam się plecami do niego. Jego wzrok jest zbyt onieśmielający. Próbuję otworzyć sobie drzwi pasażera, jednak mężczyzna ciągnie mnie za ramię i odwraca do siebie. Jego wargi boleśnie wbijają się w moje, zaczynając zacięcie całować. Piszczę w szoku i próbuję go odepchnąć. Czuję jak wszystkie złe rzeczy uśpione we mnie zaczynają się pobudzać. Łzy boleśnie kują mnie w oczy, a ciało zaczyna się trząść. Popadam w histerię, z całych sił bijąc go w pierś.\n- May.. May nie walcz ze mną.\nPrzytrzymuję mnie, bardziej przyciskając do siebie. Jest zbyt silny.\n- Nie zrobię ci krzywdy. Uspokój się.\nNa nowo złącza nasze wargi w bolesnym pocałunku. Moja talia w całości opleciona jest jego ręką, a ciało przyciśnięte do niego. Pcha nas do przodu, przez co moje plecy spotykają się z karoserią samochodu. Szlocham w jego usta, prosząc aby przestał. Przestaję się wyrywać, kiedy na mnie warczy. Jego ruchy stopniowo łagodnieją. Pocałunek przeradza się w delikatne muskanie, a moje usta przyjmują to.\nMoje ciało jak i psychika przyjmuj jego ruchy...\nJest bardzo krótki i chyba jeden z najgorszych rozdziałów jakie napisałam.\nPrzepraszam, po prostu nie mogłam się na niczym skupić.\nAutor: Love Your Smile o 01:00 22 komentarze:


Wybór pierścionka – samodzielnie, czy z partnerką? - Na Obcasie\nWybór pierścionka – samodzielnie, czy z partnerką?\nPublished on 9 maja 2019 by Redakcja\nKiedy już wiesz, jaki model pierścionka masz wybrać, to pozostaje tylko zadbanie o wszystkie szczegóły. Ważny jest dobór odpowiedniego rozmiaru pierścionka, a jest to problem, który spędza sen z powiek nie jednemu przyszłemu narzeczonemu. Przyjęło się, że kobieta nie wie, jaki pierścionek wybiera jej partner, a często nawet nie zdaje sobie sprawy z tego, że zmaga się on z wieloma wątpliwościami, które pojawiają się podczas wyboru idealnej biżuterii zaręczynowej. Coraz częściej jednak pary decydują się na przełamanie tradycji i wspólnie podejmują decyzję o tym, czy pierścionki zaręczynowe z białego złota będą odpowiednim wyborem, czy lepiej wybrać inny model.\nZłote pierścionki zaręczynowe – wątpliwości przyszłego narzeczonego\nWybór pierścionka zaręczynowego, jest niebywale trudny, zwłaszcza że przyszły narzeczony podczas wyboru zmaga się z szeregiem pytań, na które nie łatwo jest znaleźć odpowiedź. Podczas szukania idealnej biżuterii zaręczynowej liczy się to, jaki kolor złota wybrać, tak by przyszła narzeczona była z niego zadowolona. Pojawia się również pytanie, jaki kamień i jego rozmiar będzie najlepszym rozwiązaniem? Kluczowe jest również pytanie, czy pierścionek ma być z grawerem, czy bez. Jednak kluczowe, jest wybranie odpowiedniego rozmiaru pierścionka zaręczynowego, tak by odbyło się bez korekty po zaręczynach. Te pytania często stresują Panów i sprawiają, że nie mają oni pojęcia co wybrać i jak zabrać się do zakupienia idealnego pierścionka, nie tylko wyglądem, ale również rozmiarem.\nPierścionki zaręczynowe – razem z partnerką\nWbrew tradycji coraz więcej par decyduje się na wybór pierścionka zaręczynowego wspólnie. Dla wielu osób może się to wydawać niedorzeczne, ale w rzeczywistości jest ogromnym ułatwieniem dla każdego mężczyzny. Kobieta przecież nie musi wiedzieć, jak wygląda pierścionek, ale może ułatwić podjęcie właściwej decyzji i podpowiedzieć przyszłemu narzeczonemu, czy ma on szukać złote pierścionki zaręczynowe oraz jaki rozmiar pierścionka będzie pasował na jej palec serdeczny.\nPublished in MIŁOŚĆTagged pierścionki zaręczynowe, złote pierścionki zaręczynowe\nPrevious Previous post: 5 rzeczy, które trzeba zabrać ze sobą na urlop\nNext Next post: Szukamy modnego prezentu dla nastolatka na wiosnę!


Ekumeniczne sprzątanie [zdjęcia] | suwalki24.pl - Suwalski Dziennik Internetowy (Suwałki, Augustów, Sejny, Suwalszczyzna)\nEkumeniczne sprzątanie [zdjęcia]\nOkoło pięćdziesięciu ochotników wzięło udział w sprzątaniu cmentarza w Suwałkach. Akcję, która odbyła się w sobotę, zorganizowało Stowarzyszenie Kulturalne Kostroma. Sprzątano groby katolików, prawosławnych, Żydów, ewangelików, staroobrzędowców, muzułmanów i protestantów.\n- Zebraliśmy około 150 worków śmieci, każdy o objętości 120 litrów – mówi Grzegorz Świerzbin, prezes Stowarzyszenia i jednocześnie uczestnik sprzątania.\n- Była to pierwsza taka akcja. Społeczne porządkowanie cmentarzy odbywało się już wcześniej, ale po raz pierwszy śmieci były zbierane z całego kompleksu, z cmentarza siedmiu wyznań. Początkowo zakładaliśmy, że będziemy sprzątać dwa dni, ale pogoda i ochotnicy dopisali i uwinęliśmy się szybciej – opowiada Świerzbin.\nW akcji sprzątania cmentarza wzięli udział nie tylko członkowie i sympatycy Stowarzyszenia Kostroma, ale też wolontariusze z Centrum Trójki, z Pryzmatu, wierni i księża, także ewangeliccy, prawosławni i Staroobrzędowcy oraz właściciele tatarskiej restauracji „U Alika”.\n- Ogólnie – różnorodność wiekowa i religijna- mówi Świerzbin.\nWszyscy pracowali za darmo. Worki i rękawice zapewnił sponsor - firma „Jan Niezbędny”.\nNajbardziej zaniedbana była stara część cmentarza. Wiele grobów zostało zdewastowanych kilka, kilkanaście lat temu przez „pseudo-miłośników historii”. Rozkopywali oni mogiły w poszukiwaniu „skarbów”: biżuterii, ozdób, monet.\nOrganizatorzy zapewniają, że to na pewno nie jedyna akcja w tym roku. Już planują kolejne.\nCmentarz w Suwałkach, to jedyna nekropolia w Polsce, gdzie obok siebie spoczywają wierni aż siedmiu wyznań.


fman for Windows 1.1.1 - Pobierz\nfman for Windows jest programem Shareware w kategorii (2), opracowany przez Michael Herrmann.\nNajnowsza wersja fman for Windows jest 1.1.1, wydany na 2018-06-20. Początkowo był to dodane do naszej bazy na 2017-04-04.\nfman for Windows jest uruchamiany w następujących systemach operacyjnych: Windows/Mac. Pobierz plik ma rozmiar 1MB.\nfman for Windows nie ma zostały ocenione przez naszych użytkowników jeszcze.\nNapisz recenzję dla fman for Windows!\n126 użytkowników UpdateStar miał fman for Windows zainstalowane w zeszłym miesiącu.\nPobierz w Michael Herrmann\nNigdy więcej nie przegap aktualizacji dla fman for Windows dzięki UpdateStar