Chleb rzucony umarłym/I - Wikiźródła, wolna biblioteka\nChleb rzucony umarłym/I\nChleb rzucony umarłym - I\nKenan spłodził Mahalaleela, Mahalaleel spłodził Jareda, Jared spłodził Enocha, Enoch spłodził Matuzalema, Matuzalem spłodził Lamecha, a ten... i tak wiele razy powtarzał, aż na końcu zjawił się sam, ojciec ojca, dziad, z długą rudą brodą mokrą od deszczu, i powiedział: „Łuk mój złożyłem na obłoku.” Przestało padać i na pogodnym niebie za oknem zobaczył tęczę, a z drzew i z brody dziadka ciekła woda. Teraz już wiedział, kto go brał na kolana i miarowo podrzucając, śpiewnym głosem wołał wszystkie pokolenia od Adama do Jafeta tyle lat. Ojciec kołysał się w głośnej modlitwie z zarzuconą na czoło chustą. Chusta była szeroka, aksamitna, w pasy białe i czarne, to był ojca tałes, a czoło i lewe ramię skrępowane miał długim rzemieniem, i to się nazywało tefilin. Kiedy ojciec stawał w oknie o wschodzie słońca z chustą opadającą na twarz i w rzemieniach owiniętych wokół ręki, ogarniał go strach, więc chował się za matkę i stamtąd przyglądał modlitwie. Tak było lepiej. Matka biegła po sadzie z szeroko rozpostartymi rękami, a palce jej trącały gałązki, trącały pnie, owoce, owoce padały na ziemię i toczyły się w trawę, stopy matki donośnie tupotały. Dawid! Dawid! To ona pierwsza wymówiła jego imię. Wiatr się zrywał, kołysał drzewa, kołysał chmury, słońce lgnęło do twarzy matki, wiatr lgnął do jej włosów i trzepotał małym kosmykiem u jej skroni, trzepotał gałęziami i rojem pszczół, które opuściły pasiekę i teraz ogromną, brunatną, kosmatą kulą zawisły na wierzchołku wysokiej gruszy.\nDawno, dawno temu, kiedy był zupełnie mały, matka szeptała mu tak: „Był sobie czarny, czarny las, a w tym czarnym, czarnym lesie był czarny, czarny dom, a w tym czarnym, czarnym domu była czarna, czarna komnata, a w tej czarnej, czarnej komnacie stała czarna, czarna trumna, a w tej czarnej, czarnej trumnie leżał sobie czarny, czarny trup!” Słuchał tego o zmierzchu, zatrząsł nim dreszcz. Pod czaszką miał bryłę lodu i każdy włos czuł osobno.\nZbudził się i widzi, jak ojciec ukradkiem całuje brzeg świętej szaty i szybko, cicho, prawie szeptem wymawia ostatnie słowa. Z plamą sadzy na czole, z policzkiem ogrzanym różowym światłem ogieńka, matka klęczy i długim, wstrzymywanym w piersi tchnieniem roznieca pod blachą żar. Ogień muska jej włosy blaskiem złota. Ojciec w milczeniu składa chustę, uwalnia ramię i kark z rzemiennych więzów, odwraca się i wybucha hałaśliwym śmiechem. Przed nim — stoi onieśmielona, ze śladami popiołu na twarzy. Szybki oddech unosi jej piersi, dłonie pośpiesznie upinają i poprawiają włosy, łokcie poruszają się nad nią jak skrzydła anioła w locie, a za nią wstaje słońce. Czego chce, pyta, czego od niej chce? Ojciec śmieje się pogodnie. Taki był ranek. Gdy nie było czasu, wsuwała do popielnika śledzia owiniętego w gazetę. Śledź w ogniu skwierczał, śledź w ogniu syczał, śledź w ogniu śpiewał, a kiedy się upiekł, było gotowe śniadanie. O, Dawid lubił takie dni.\nDziadek otwierał Kitwe hakodesz, Pismo święte, i kołysząc się zawodził nieswoim, obcym głosem:\n— O każdym czasie można zacząć i w każdym miejscu skończyć. Dawid, słuchaj — piał wysokim dyszkantem: — Bereszit... Na początku.\nI oto zaczął się ten niewinny koszmar, życie. Bereszit boro Elojhim et haszamaim weet hoorec. Co musiał tłumaczyć tak, na początku stworzył Pan niebo i ziemię. Niebo i ziemię? Nie mógł sobie tego wyobrazić. Jak, z czego stworzył? Po co? Tymczasem dziadek jękliwym głosem ciągnął dalej i wiódł za sobą chłopca wstecz, w chaos, w ciemność, w próżnię. Skąd miało dopiero trysnąć pierwsze światło. W tych słowach była niejasna groza. Ny, ny, teraz. I rzekł Pan, niech będzie jasność, i jasność się stała. Nie tak, nie. Jehi! Jehi! Stań się. Jeszcze raz. Wajomer Elojhim jehi or wajehi-or. Dziadek pokazywał nikły znak zagubiony pod wersetem jak niewyraźny ślad pozostawiony na drodze przez nomadów. A potem zniżając głos wyjaśniał cierpliwie i długo tajemnice „szwa” niemego i głośnego. Ściągał kosmate brwi, a potem powoli opuszczał powieki. Dalej, dalej. I nazwał Pan jasność dniem, a ciemność nazwał nocą, i stał się zmierzch, i stał się świt dnia pierwszego. Brwi dziadka żyły własnym życiem, ruchliwe i zwinne niczym dwa zwierzątka. Kiedy opuszczał powieki, Dawid musiał powtarzać, naśladując dziadka cieniutkim głosikiem.\nI stał się zmierzch, i stał się świt dnia szóstego. Zawodzącym głosem ciągnął dziadek werset za wersetem i wiódł chłopca za sobą coraz głębiej w świat. A tam już obłoki rozpostarły się ponad morzem, już ziemię pokryły trawy i drzewa. Pod niebo frunęły ptaki, ryby płynęły w głębi wód. W lasach żył człowiek i zwierzę. Dziadek zamykał Pismo i pieszczotliwie gładził grzbiet czarnej księgi, żałobnej kroniki życia. Tak, tak. Kiedy Dawid podrośnie, wszystkiego się nauczy. Najważniejsza z ksiąg? Sejfer Tora. Meszalim też. Pozna jasne i rozumne przypowieści dla królów i ludzi. O cudownym ocaleniu Żydów dowie się z Megilat Ester. A potem, potem otworzy się przed nim najpiękniejsza wśród pięknych, pieśń nad pieśniami, Szir haszirim. A tymczasem „iwged” pilnie i powoli, litera po literze, alef, bejt, gimel, dalet, he, waw, zajn.\nMruczał jak kot, piał jak kogut i skandował cały alfabet uderzając miarowo dłonią w stół, a kiedy się zmęczył, wówczas stawiał Dawidowi pytania. Te były najtrudniejsze, milczał, a dziadek naglił i ubolewał nad nim: — Aś, aś, aś, aś.\n — Zamknij oczy i nie patrz — mówiła matka. — Jeżeli spojrzysz w okno po przebudzeniu, to uciekną od ciebie wszystkie twoje sny.\nWieczorem czyhał na sen jak kot, co czuwa nad norą, by schwytać mysz. Nic z tego. Budził się i już było nazajutrz. Budził się i patrzył w okno, na ucięty kawałek nieba za stłuczoną szybą, w obłok wiszący nad blaszanym dachem. Patrzył w okno i zapominał sny, a kiedy ich szukał w pamięci, szybko umykały przed nim, unosiły się gdzieś jak latawce na jesiennym wietrze. Wówczas czuł lekkie pchnięcie powietrza, ucisk linki na dłoni i po tym poznawał, że papierowy ptak nie zerwał się jeszcze z uwięzi, nie uniósł i — tam, wysoko, do niego ciągle należy. Ale dosięgnąć go nie potrafił, tak samo pamięcią snu. A Jakub pamiętał swój sen, bo tak powiada Pismo, a potem inni pamiętać musieli, bo trafił ten sen do Pisma. A potem tak długo powtarzali, aż minęły tamte czasy, później tamte czasy i jeszcze tamte czasy i nastały dzisiejsze czasy, i każde dziecko wie. O drabinie Jakubowej. To się zaczynało tak.\nUciekał Jakub przed Ezawem, a kiedy nadeszła noc, położył się i zasnął. Z głową na kamieniu Jakub spał. Pierwszy szczebel, drugi szczebel, trzeci, czwarty, piąty szczebel. Dosyć. Najgorsze, kiedy każą opowiadać własnymi słowami. „Jakubie!” To głos Boga. Ale aniołowie dęli w trąby, był okropny hałas, czy Jakub mógł usłyszeć, czego Pan Bóg od niego chce? Ile? Ile tych szczebli było, nikomu nie mówił i poza nim jednym nie wie tego nikt. Tylko że wejść na górę po drabinie to nic trudnego, zejść z powrotem na ziemię, to dopiero sztuka.\nKoniec historii o drabinie Jakubowej.\nA dziadek mówił tak:\n — I od tej pory Pan Bóg z Jakubem zawarli przymierze i stosunki między nimi ułożyły się znośnie.\nGdyby tak można powiedzieć jak dziadek, toby dopiero była uciecha w klasie, ale trzeba zupełnie inaczej, tylko Dawid nie pamięta jak. Musi przed lekcją zajrzeć do książki. Pięcioksiąg, wstęp dla dzieci. Tam są rysunki, a pod tymi rysunkami napisy.\nWodził nosem po zatłuszczonych kartkach, wilgotnych i żółtych, które czuć było pleśnią. Kain morduje Abla. Aha... Noe pływa po wodach potopu czterdzieści dni i czterdzieści nocy. Abraham ofiarowuje syna swojego Izaaka. Aha... Namioty i stada Jakuba. O... Żydzi uciekają z Egiptu z domu niewoli. Przejście przez Morze Czerwone. O... Żydzi na pustyni karmią się manną. Cud, cud. Żydzi tańczą wokół złotego cielca. Jozue oblega Jerycho! Trąby kruszą mury.\nTe rysunki barwił kredką, niebo na niebiesko, palmy na zielono, pustynię na żółto, owce na biało, twarze praojców na brąz. Praojciec wspierał ramiona na długim, ciężkim kiju przewyższającym głowę. To był pastorał. Stał przed strzelistym namiotem, nad którym powiewały palmy. Palmy rzucały cień do studni, gdzie pojono stada. Przeszłość miała dla niego barwę brunatnych stepów, niezmąconego błękitu nieba nad ołtarzem, zimnych źródeł Jordanu, wełnistych stad na wzgórzach Galaad, bieli zwiewnych szat na barkach praojców z Ur, zieleni wiotkich drzew w ziemi Chanaan. Krew przelana przez Kaina cienką nitką purpury przecinała tę przeszłość, sączyła się w piasek pustyni. Tętniła w otwartych gardzielach owiec i ciekła na kamień ofiarny. Wetkana w szaty ludzi z pokolenia na pokolenie, wetkana w lekkie namioty. Kropla tej krwi sączyła się do źródła.\nZatrzymał nomadów na ich dalekiej drodze, swobodnych synów pustyni. Praojcowie mieli obnażone torsy, z których biło męstwo. Szerokim gestem rozkładali ramiona na powitanie aniołów i przybyszów z obcej ziemi, a gest ten oznaczał dla niego otwartą przyjaźń i szlachetność. Mieli wyniosłe czoła i uniesione sztywno karki, a to dla niego oznaczało godność i dumę. Przykładali ramiona do skroni i wypatrywali swoich wrogów; ich oczy patrzyły daleko spod ściągniętych surowo brwi. Byli silni, sprawiedliwi i wolni.\nBarwił krwią ich ogorzałe twarze, tchnął w nich życie i wstali znów. Wysuwając gorliwie koniuszek języka spomiędzy zębów, rysował i wypełniał barwami ten świat, którego nie było, ten świat wędrownych pasterzy, który stanął przed jego oczami. Jak samotni i hardzi pędzili stada wzdłuż dalekich dróg. Jak unosili ręce w zaciętej modlitwie. Jak szli na poszukiwanie kobiet, które miały dać im synów. Jak płodzili na płowych skórach lwów i łań z gór Beter pokolenia, których wart był ich Pan.\nW starej mowie, ich językiem modlił się ojciec, ciotka Chawa prowadziła z dziadkiem ciemne rozmowy. Dawid myślał z lękiem, jak ona zasłania okna, zapala srebrne lichtarze i czyta Pismo, powoli wodząc krzywym, żółtym palcem po wersetach księgi, która nie miała początku ani kresu. I jak obydwoje z dziadkiem rozprawiają w świetle świec o Hamanie, okrutnym i pysznym namiestniku króla Aswerusa. W czerni swojego stroju, w udręczonej czerni swoich oczu, krusząc listek szeleszczącego sucho w dłoni placka, wykrzykiwała słowa, od których przygasały płomyki świec. A gdy te słowa wyszły z ust królewskich, zaraz twarz Hamanową nakryto. Miała bezbarwne, rzadkie i mokre włosy, które okrywała peruką, i wyraźną smugę zarostu nad górną wargą. Wąs? Jej mowa była pełna chrapliwych i dzikich brzmień, które przejmowały go niejasną trwogą. Stary język w ustach ojca brzmiał tak śpiewnie! A kiedy rozciągał szeroko słowa, w jego głosie było coś dobrodusznego i władczego zarazem. Dziadek unosił się i wpadał w dyszkant, wówczas Dawid mógł usłyszeć głosy wszystkich zwierząt, kozła, koguta, konia, barana i lwa. Pośpiech i irytacja wyzwalały niecierpliwy krzyk koguta. Śmiech zabarwiał jego słowa melodią baraniego beku. Ale ani ojciec z łysiną okrytą kropelkami potu, ani ciotka Chawa ze smugą zarostu, śladami żółtka i drobnymi okruchami placka nad górną wargą, ani dziadek ze swoją piękną brodą, której kosmyki wyczesane w dwa skrzydła miały połysk i miękkość kaczęcych piór — nie łączyli się w jego umyśle z obrazem owych praojców, których twarze barwił na brąz, owładnięty kuszącą siłą i prawdą legendy. Tamci byli inni, byli dawno i daleko. Wspaniałomyślnie użyczyli swojej starej mowy dziadkowi, ojcu i Chawie, więc czoła ich rozjaśniło światło odległych słońc.\nDawid powtarzał za dziadkiem słowa Bereszit. Żył Jared sto sześćdziesiąt i dwa lat, i spłodził Enocha. I żył Jared po spłodzeniu Enocha osiemset lat, i spłodził syny i córki. I było wszystkich dni Jaredowych dziewięćset sześćdziesiąt i dwa lat, i umarł. Powtarzał wersety w osłupieniu i wiek praojców rozciągał się, oddalał w nieskończoną przeszłość, gdzie pierzchły ich niespokojne losy, zwiewne namioty, szybkonogie stada w chmurze pyłu. Trwały wciąż dźwięki starej mowy. Trwały nadal niebaczne i swobodne krzyki ptaków, ich pierwotna nuta. Trwał słodki trzepot pieśni nad pieśniami.\nEli nie uczy się religii, tylko klnie, nie ma dziadka, ale ma za to klaser pełen znaczków pocztowych i plamę na szyi i policzku. Plama ma kolor barszczu, ale nie jest od barszczu, tylko od urodzenia. Z Elim poszli na tyły dworca towarowego, przez tory. Było okropnie dużo obcych chłopaków w gimnazjalnych czapkach. Mieli, kije, noże i pełne kieszenie starych monet. To były dytki. Śledzili ich lot w powietrzu, a potem mierzyli odstęp między monetami dłonią, dwoma palcami i kciukiem. Pluli daleko. Śpiewali: „O, rany Julek i Mańka też. Poszli do lasu, gdy padał deszcz, i tak się całowali, że drzewa połamali...” W domu oberwał lanie, było mu okropnie wstyd, jak przy słuchaniu tej piosenki. Eli mówił, żeby nie mówił, gdzie był. Matka powiedziała, żeby powiedział, gdzie był, i nie jadł tego dnia kolacji. A ojciec tylko się śmiał; starym koniem go nazwał i gniótł boleśnie uszy. Stary koń, stary koń. Kobyła Saba, która ciągnie dryndę Mordchaja Sukiennika, to dopiero stary koń. A Eli dał mu trójkątną Tanganikę z antylopą za to, że milczał. O, rany.\nTeraz już wiedział, że tory kolei są blisko. Wystarczy przejść ulicę, tuż. A kiedy zasypiał, w ciszy zmierzchu słyszał głosy pociągów. Parowozy, przetaczane z toru na tor, to zbliżały się, to oddalały w ciemności. Długie i powolne składy towarowych wagonów mijały hałaśliwie ulicę, z ociąganiem cichły w miarowym dygocie kół, szeleście szyn, w smudze dymu rozproszonego nad dachami, w powiewie poruszonego powietrza. Dokąd? Dokąd? Dokąd? Dokąd? Dokąd pociągi odjeżdżały? Całą noc boleśnie, ciężko wyły parowozy na przedmieściu. To była trwoga. Chciał uciec, nogi wrosły mu w ziemię, myślał już, już, lecę. To był sen.\nZgiełk, zgiełk. Wściekły zgiełk rósł, ale pociągu jeszcze nie widział. Widział człowieka w czerni biegnącego po dachu z ołowianą kulą i liną kominiarza. Guzik, gdzie guzik? Szukał guzika i nie mógł znaleźć. Nie miał na sobie nic, ani guzika, ani ubrania. Był nagi. Mijały go wagony, mijały okna, mijały głowy, mijały wyciągnięte i grożące dłonie. Żyd! A on nie mógł uciec, nie mógł krzyknąć. Wtedy Eli sfrunął z dachu w roju rozsypanych znaczków pocztowych. Jak serafin miał sześć skrzydeł, dwoma przykrył twarz, dwoma nogi, a dwoma latał. W dłoni trzymał węgiel rozżarzony i wyciągał do ust Dawida. Nie chcę, nie, nie. Wiedział, że ojciec przyjdzie na pomoc...\n...i ojciec tą samą drogą miękko spłynął na ziemię. Powiewała nad nim czarno-biała chusta. Rozkładał bezradnie ręce skrępowane rzemieniami. Mówił to, co zawsze. Nie wiemy, kiedy za dużo wiemy. Na pustej, ciemnej ulicy Towarowej rozległo się rżenie. To kobyłka Saba galopowała po szynach w niebo. Potrząsała grzywą, a z grzywy sypały się żołędzie, sypały się kasztany. Mordchaj Sukiennik stał na rozstawionych nogach i łowił je do worka. Kiedy strzelił batem, kurz zawirował wysoko. Ukazała się matka. Dawid, co ty tutaj robisz? Szła z daleka, z targu za Żelazną Bramą, w jednej dłoni trzymając popielatego śledzia, a w drugiej cytrynę. To na piątkowy obiad, w piątek ma przyjść dziadek z modlitwą na ustach. Szema Isroel Adonai elohejnu Adonai ehod. Nie dym, nie dym, ach, to broda dziadka powiewała wśród chmur. Prosto z komina, gdzie był uwięziony. W każdym miejscu można skończyć. I stamtąd usłyszał Dawid zmieniony i obcy głos, kiedy zawołał nad miastem.\nKi Adonai Elohejha esz ohla hu El kanno.\nI otworzył oczy, by bolesne, głośne bicie serca usłyszeć. Za przejrzystą firanką przemknął migot błyskawicy, szybszy niż jego westchnienie. Deszcz, kołyszące się światła latarni. Natężył słuch, wszyscy spali głęboko, był sam.\nTej nocy bardzo chciał się modlić, ale nie wiedział, do którego Boga. Jedyny Bóg należał do Żydów, nazywał się Jehowa, drugi jedyny Bóg należał do Chrześcijan, nazywał się Jezus Chrystus, ale najwięcej bogów należało do pogan. Dla Dawida nie został nikt. Kiedy mocno zacisnąć powieki w ciemności, sypią się z góry gwiazdy i nie można ich policzyć. A prof Baum mówi, że Ziemia krąży wokół Słońca z szybkością trzydziestu kilometrów na sekundę. On też? Razem z tym drzewkiem na wprost okna? Razem z tramwajem, który dzwoni na rogu ulicy Srebrnej i Miedzianej? Krąży wokół Słońca z szybkością trzydziestu kilometrów na sekundę? Leżąc z zamkniętymi oczami i widząc w ciemności lot gwiazd, można w to uwierzyć. Ale dziadek mówił, że Bóg małym palcem porusza księżyc i wszystkie planety, kiedy chce, jest dzień, kiedy nie chce, to jest noc.\nA skąd się wziął tamten kleks? Poślinił palec, tarł papier, odwrócił stronę i ujrzał brzydką dziurę. Wyrwał kartkę, zeszyt się rozsypał, na bibule została plama. Nie dało się ukryć, wtedy pani powiedziała, że bardzo nieładnie zeszyt drzeć, wstyd. A jak na piórze usiądzie włosek albo muszka? Martwiło go, że tak brzydko pisze, i bał się chodzić do tablicy.\n— Nic się nie da zrobić — mówił Elijahu — to charakter pisma.\nCharakter pisma. Eli wszystko wie i dlatego lubi chodzić do tablicy. Wyciąga dwa palce. Wyciąga dwa palce i wstaje, kłania się pani, bierze kredę, szybko rozwiązuje zadanie, pisze u dołu wynik, podkreśla, a potem długo i bez wstydu patrzy jej w twarz, czy dobrze. Ona mówi, że dobrze, i każe mu siadać, a Elijahu nie siada. Kiedy otwiera dziennik i pisze w nim czerwonym ołówkiem, Eli zagląda przez ramię pani. Eli jest prymusem i ma wieczne pióro ze złotą stalką. A potem pani woła na środek Albinosa. Z ostatniej ławki wstaje niziutki chłopczyk i mówi, że jest obecny. Bielutkie włosy, bielutkie czoło, bielutkie ręce, cały jak zwinna biała mysz. Przy tablicy nic nie robi, tylko się śmieje. Pani patrzy na niego surowo, otwiera dziennik i głośno, aby wszyscy słyszeli, tak mówi:\n— Ernest Bierka niedostatecznie. — Kiedy wraca na miejsce, między ławkami podstawiają mu nogi, szeptem wołają: „Albinos, wytrzyj nos!” A on potyka się i mężnie uśmiecha do prześladowców. Pani kaszle cicho i ledwo, ledwo wstrzymuje śmiech.\nAle w sali gimnastycznej mały, chudy Ernest wspina się zwinnie na drabinki i stamtąd, z wysoka, przedrzeźnia Zygę, który jest najsilniejszy w klasie.\na na tym kamieniu jeszcze jeden kamień.\nI tak dalej, bez końca. Grubym głosem, okropnie fałszując, Zyga śpiewa pod nosem zawsze jedno i to samo. Wszystko robi lewą ręką i dlatego Ernest przezywa go: Szmaja.\nAlbinos jest ostatni w klasie, a Zyga mówi, że na pewno zostanie na drugi rok. Wstyd i nudno. Zyga repetuje rok i nudzi się jak mops. Całą zimę grał w wojnę morską z Baruchem Oksem, który siedzi przy ścianie w rogu, w trzecim rzędzie ławek, licząc od drzwi. Raz była awantura, bo pani usłyszała, jak jeden krzyknął:\n — Cztery de!\nKazała mu natychmiast wstać i powiedzieć, co to znaczy.\n— Ostatni trójmasztowiec.\nPani nic nie rozumiała; zrobił się hałas i zamęt, kazała mówić jednemu. Inaczej już na Zygę nie wołali w szkole, tylko Trójmasztowiec. Boksował się z Baruchem Oksem na pauzie i chodził z nim do ustępu palić papierosy. Napisał tam na drzwiach: „Patrz w lewo.” Na lewej ścianie: „Patrz w prawo.” Na prawej ścianie: „Odwróć się.” A z tyłu: „...” I to było wszystko, a Dyrko wezwał obydwu do gabinetu i pytał, co to znaczy?\nPoszli do domu w połowie lekcji, a woźny cały dzień skrobał i mył ścianę. Ten woźny był też dobry: węszył jak pies, o wszystkim donosił Dyrciowi i dzwonił na pauzę zawsze za późno. Wybierał z worków śniadania — pewny, że boją się poskarżyć. A trzeciego maja wyprowadził chłopców na podwórze i ćwiczył. Woźny wołał: „Niech żyje Polska Rzeczypospolita.” A chłopcy: „Niech żyje!” Woźny syczał na boku: „Niech zgnije, niech zgnije.” Potem Dyrko gromadził szkołę, odbierał kwiaty od rodziców, pił wodę z grubej kryształowej szklanki i wznosił okrzyk zamiast woźnego. Trzeci maja to była chwila historyczna. Najpiękniejszy miesiąc w roku, kiedy kwitły bzy na placu Kazimierza. Wieczorami dziewczęta długo nawoływały się po bramach, figura Matki Boskiej w zaułku na Wroniej jarzyła się płomykami świec. Malowano ją na wiosnę; szaty na niebiesko, twarz i ręce na fioletowo, a chustę na biało. Stała boso, depcząc węża i księżyc. Wąż miał w pysku jabłko koloru krwi, a księżyc był poszczerbiony. W maju przetaczał się grzmot po niebie, o zmierzchu padały krótkie, szybkie deszcze. W maju Stankiewicz, sezonowy sprzedawca gołębi i właściciel wielkiej gruchającej ptaszarni na placu Kercelego, namiętnym, chrapliwym tenorem śpiewał: „Titina, ach, Titina...” Grając na mandolinie przewracał oczami w stronę okien, kiedy otwierał usta, błyszczał w nich złoty ząb. Na Kercelaku wołany był Złotym Ząbkiem, a jego orkiestra uliczna składała się z prawdziwych artystów. Latem chodzili po podwórzach, zimą przesiadywali w pudle i pisano o nich w gazetach, kiedy i którego posadzono.\nKiedy cichnie mandolina, na podwórze wkracza handlarz z workiem i obchodzi parter, pierwsze, drugie, trzecie piętro, suteryny, i skupuje tandetę, starą garderobę, mosiężne młynki do kawy. Wszyscy targują się z nim, wychyleni z okien. Później szlifierz ostrzy noże, tłucze młotkiem w krążek blachy, a w południe na rozpostarty dywanik wchodzi cyrkówka, wdzięcznie rozkłada ramiona, odwraca się i w drugą stronę śle ukłon, jeszcze raz. Mężczyzna zawija rękaw, spod którego sinieje wytatuowany Skorpion i Waga. Świszczą oddechy, żyły pęcznieją na pociemniałych z wysiłku twarzach. Ach, czy ona się nie złamie? Okropne, kobieta zastyga wygięta w łuk! Z ramion mężczyzny lekko skacze i dłonią przesyła całus na pierwsze piętro. Salto, mostek i szpagat, potem zwijają dywanik i idą dalej, a wieczorem szeleści w kącie podwórza jakiś człowiek z drucianym haczykiem i zbiera do worka butelki, kości odkłada osobno, szmaty i papier, ryje w śmietniku nie unosząc głowy, a żółte światło latarni mży słabo sprzed bramy. Słychać wyraźnie, jak coś mówi. Do siebie samego? Słychać dzwonienie szkła, grzechot haczyka. Ale co on mówi? Niemową jest i bełkocze. Czasem zjawia się rankiem o szarej godzinie, kiedy z uchylonego okna na parterze dobiega pierwsze ziewnięcie stróża, pana Władysława.\nPamięta, dawno temu to było; synowie pana Władysława siłą — ze śmiechem — zaciągnęli go do stróżówki, gdzie w powietrzu przesyconym wonią nieznanych świąt unosiły się słowa kolędy, która miała monotonną i słodką melodię kołysanki, a słowa pełne gróźb. Śpiewali tam, że ogień krzepnie, że moc truchleje. A w kącie pod oknem stało wysokie, strzeliste drzewko, „ubrane”, w bieli, w skrach, w lśnieniu ogarków płonących. Było to drzewo wiadomości — dobrego czy złego? Nie wiedział, w każdym razie było to drzewo, pod które schronił się Adam z Ewą, nadzy. Ujrzał jabłko na gałęzi, owinięte w strzęp staniolu. I węża, który wił się długimi splotami wokół gałęzi i opasywał je jak łańcuch. I gwiazdę ujrzał, gwiazdę wskazującą pastuchom drogę na pustyni. I rybę wielką, kołyszącą się beztrosko i lekko na gałązce, co ciągle jeszcze po tylu latach nie mogła wypluć Jonasza. I ptaka ujrzał na gałęzi obok ryby, gołębicę, którą wypuścił praojciec Noe, kiedy opadły wody. I anioły, białe anioły z pyzatymi policzkami, włosami z lnu, skrzydłami z żywego srebra. Zapłonęły ognie, zabłysły złote orzechy, posypały się jasne iskry, rozeszła się woń siana skrytego pod obrusem, duszący zapach świec, maku, wilgotnej jedliny. Przed nim, przed jego zachwyconymi oczami, stało drzewo życia.\nBrzdęk. Brzdęk, to dzwonek u drzwi warsztatu. Wchodzi prof Baum i głośno wita ojca wyciągając przed siebie ramiona. Dawid w samotności przedrzeźniał ich głosy:\n— Dzień dobry panu, panie Fremde.\n— Dzień dobry panu, profesorze Baum.\nProf Baum stukał palcem w rozłożoną gazetę. Tam coś ma.\n— I co pan na to, panie Fremde?\nA ojciec mówił tak:\n— Nie wiemy, kiedy za dużo wiemy.\nProf Baum w uniesieniu dźwigał wysoko nad głową dziennik, zagrożoną Europę, anektowane Czechy, podbitą Kłajpedę, ministra Becka i Goeringa, którzy na zdjęciu momentalnym ściskali sobie dłonie. Obydwaj mieli na ramionach strzelby, widocznie wracali z polowania. Krzyczał:\n— Sturm und Drangperiode!\n— Schwein und Dreckperiode.\nPrzy robocie ojciec śpiewał. Tłukł młotkiem i trzęsła się podłoga. Chwytał piłę, rozlegał się śpiew. „Der jołd iz mich mykane mit majn kłajn sztikełe brojt. Oj, oj.” Frajer mi żałuje mojego małego kawałka chleba. Oj, oj. Brał w rękę hebel, rozlegał się syk i na ziemię sfruwały złote, oleiście woniejące strużyny mokrego drzewa. Przybywało ich, rosły przed nim w wysoki stos, a każdy wiór lśnił blaskiem słońca. A potem, jesienią, w łoskocie osuwających się murów spadły pierwsze bomby z nieba i nowe słowo: „Jude. Juuuude.” Teraz już wiedział, kim jest.\nZ triumfem przyniósł do domu ostatnią przed wojną cenzurę, sprawowanie niedostatecznie, religia niedostatecznie, arytmetyka niedostatecznie, roboty ręczne niedostatecznie, od góry do dołu same pały. Długo oglądali to świadectwo i kręcili głowami z niedowierzaniem, ojciec i matka. To było niesłychane, jak tego dopiął? Nikt nigdy już się nie dowie, bo zaraz nastały ferie, a po feriach wybuchła wojna i ojciec został powołany do konnej artylerii, a potem było oblężenie Warszawy i samoloty krążyły nad miastem, ludność siedziała w ciemnej piwnicy, a potem ojciec dostał się do niewoli, uciekł i poszedł za Bug, a kiedy wrócił do nich z powrotem, dawno już wszyscy zapomnieli o cenzurze — i się upiekło.\n— Bitte schön! — Na ulicę zajechał wojskowy kocioł pełen niemieckiej zupy, a w ogonku do tego kotła tłoczyli się cywile. — Jezus, Maria, Józefie święty, ludzie, puśćcie mnie! — Kucharz w białym fartuchu osłaniającym zgniłozielony mundur i w rozłożystym pierogu na głowie rozdawał z wozu uśmiechy i gulasz, zamaszyście przecinając powietrze mosiężną, połyskliwą chochlą. Wirowały śmiecie, wirował kurz i osypywał fartuch kucharza, opadał do kotła i w podstawione garnki. Warszawa była wzięta. — Bitte.\nPamięta, codziennie wieczorem pod ich oknami krążyły patrole żandarmów strzegących dworca towarowej kolei, za nimi cicho sunęły psy. Codziennie rano pod ich oknami mijali się dwaj wrześniowi nędzarze, ludzie bez twarzy, dwa cienie. I nie wiedział, których bardziej się bać. Żyd ze skrzynką szkła na plecach przemykał się tuż, i tuż pod ścianami kamienic, noszących ciągle ślady wrześniowych bombardowań. Miał brudną, ziemistą twarz, zapadniętą i ostrą jak odłamek. Idąc nie patrzył na nic i nikogo. Zatrzymywał się, unosił oczy ku niebu, przewracał nimi, krzyczał:\n— Szyby, szyby wstaa. — Po chwili szedł dalej w swoją wędrówkę przez zrujnowane miasto, zgarbiony pod ciężarem szkła, z twarzą ukrytą w postawionym kołnierzu marynarki. Mijał go człowiek w płaszczu zapiętym agrafką, bez koszuli. Białe opaski płócienne z sześcioramienną gwiazdą Dawida powiewały na wieszaku, który niósł przed sobą jak witrynę.\n— Szmata, szmata. Komu szmata?\nTeraz już wiedział, kim jest — gdy matka przyszyła mu taką opaskę na rękawie kurteczki. I pewnego dnia stanęli na ulicach murarze i zaczęli murować mur.\nCzy tak ma wyglądać wieża Babel? Czy tak wyglądała wieża Babel? I czy Pan Bóg pomieszał już wszystkie języki? Mit ten zawsze wydawał mu się ciemny, niejasny. Co sprawiła pewno ponura i zatarta rycina odbita na lichym papierze. Łączył się w jego pamięci z barwami nadciągającej burzy. Pewno oglądał tę rycinę o jakiejś zagubionej porze dnia, zimą, kiedy mizerne światło niezdolne było rozproszyć szarzyzny mroku w norze za warsztatem ojca, gdzie sypiali, ani odpędzić sprzed jego oczu cieni nocy. Srebrna pełna była takich nor, przeszytych krzykiem towarowych pociągów, przeszytych wiatrem przedmieścia, owianych słupem pyłu węglowego. Czerń, ciemność i w tej ciemności krąży nieznużenie tłum harujących cieni, i w tej ciemności bije grom. Przez chwilę widać wyraźnie i czysto ugięte pod ciężarem kształty, usta otwarte w wysiłku i w wysiłku obnażone zęby, widać kamienie podawane z rąk do rąk. Bije grom, strąca z wieży ciała, kamienie, kamienie padają na ziemię, przygniecione ciała padają ciężko na ziemię i nisko, nisko gromadzą się chmury. Więcej nic. Mit ten był posępny, urwany jak utrącona w połowie wieża.\nU wejścia do zamkniętej szkoły naklejono dużą płachtę papieru. Plakat czarno-żółty: ogromne ramię przewiązane opaską z gwiazdą. Na tym ramieniu siedzi wygodnie Żyd z haczykowatym nosem i unosi w górę ramiona, na których siedzą rozparci dwaj Żydzi z takimi samymi haczykowatymi nosami, na których ramionach siedzą czterej Żydzi z haczykowatymi nosami, na których ramionach siedzi ośmiu Żydów, na których ramionach siedzi szesnastu Żydów, na których ramionach siedzi trzydziestu dwóch Żydów... Ci, którzy nie zmieścili się na czarno-żółtym plakacie, szli ulicami getta. Mrowie Żydów, na kształt piramidy ginącej gdzieś wysoko, daleko, wspierało się nawzajem, a wszyscy mieli na rękach opaski z gwiazdą. Achtung! Weltjudentum. Gefahr!\nMurowano mur, kiedy ojciec powiedział: — Dawid, jak długo nie byłeś u dziadka, a? Nie jest dobrze. Pójdziemy tam na nowy rok. — Ale na nowy rok nie poszli, aż dopiero w Purim. Szli ulicami omijając poczerniałe w płomieniach, obnażone ruiny wiszące nad głowami, jak szkielety wymarłych dawno ogromnych zwierząt, które wróciły na rzeźnicki hak. Szli w tłumie zanoszących się krzykiem przekupniów, kobiet strzegących od świtu do zmierzchu swoich beczek ze śledziami i beczek z kapustą, wyrostków ze skrzydłami u pięt, ze skrzyneczkami zawieszonymi na szyi, co biegnąc wołali, wołając krążyli we wszystkich naraz kierunkach. „Papieroo, zapaa!” Szli przed frontem niekończącego się szpaleru żebraków, łkających o litość i zuchwale ciskających przechodniom przekleństwa, pełne polskich słów, słów iwrit, żargonu i miękkiej niemczyzny kresowych miasteczek. Mijali kantorów z prowincji zapędzonych do miasta, na bruk i tutaj na bruku wyśpiewujących swój głód i psalmy. Mijali surowych starców w rytualnej czerni łachmanów, rabinów przegnanych z małych mieścin i wsi, którzy zanosząc głośne modły pod otwartym niebem wyciągali nieśmiało dłonie po jałmużnę, a dłonie te, ruchliwe, zeschłe i wiotkie, zawisały, drżały w powietrzu, jak liście pchnięte podmuchem w przestrzeń. Jałmużna, modlitwa, przekleństwo, codzienna piosenka tych ulic.\nKiedy przyszli — wszyscy tego dnia siedzieli na swoich miejscach, dziadek, ciotka Chawa, Dora Lewin, prof Baum, wuj Jehuda, wuj Szmuel, wuj Gedali. U szczytu stołu, w kącie, dziadek, ale gdzie broda dziadka? Dawid bezwiednie szukał jej, wypielęgnowanej jak ogród — tam, gdzie zwykle, szeroko rozpostarta, kędzierzawiła się na chałacie. Suchy jak pestka, pożółkły, zaniedbany, w poplamionej kamizelce starzec przykładał w roztargnieniu blade palce do bladych skroni. Kiedy dobiegał z ulicy krzyk, malał w swoim kącie i oczy zwężały mu się rozpaczliwie. Przygięta postać ginęła w mroku późnozimowego popołudnia, a ciotka Chawa krążyła w pobliżu i tkała za plecy starca jaśki. Strzepując pył z rękawów i jarmułki próbowała siłą swej despotycznej miłości nadać mu bardziej wyprostowaną, godną postawę.\nSpojrzenie starych oczu mijało ich dzisiaj, snuło się gdzieś nisko po ziemi. Purim, Purim; dawniej rozjaśniał dziadek świąteczne dni światłem surowej powagi. Jego oczy odpędzały od stołu, rozpraszały wszystko, co małe, błahe, niegodziwe. Na twarzy jego przebywała powściągana radość, modlitwą podtrzymywana nadzieja, pokora sprolongowana Panu Bogu na przeciąg świąt. Takie to były dni, dni losu, dni legendy o zwycięstwie, dni radosne i surowe zarazem. Z pokolenia na pokolenie mające krzepić dobrą wieścią, otuchą. I dziadek miał legendę zaklętą w uśmiechu; każdym gestem, spojrzeniem rozżarzał ją wśród zgromadzonych przy stole. Purim, Purim, święto losu, kiedy z kart Pisma wychodziły postacie starej intrygi i grały, jak co roku, od niepamiętnych czasów swoje dwuznaczne role. Oto Estera, oto Mardocheusz, oto Haman, oto król Aswerus powolny namowom pięknej dziewczyny żydowskiej.\nDawid pamiętał tę chwilę, kiedy z lękiem i wstydem poczuł na skroniach koronę ze złotych pakuł. Na ramiona zarzucono mu suknię Estery. Baruch Oks został okrutnym namiestnikiem Hamanem. Eli królem perskim. A Zyga, że był szmają (leworęcznym, którego obawiali się wszyscy w szkole, bo miał okropnie silną lewą rękę i nią pisał, dźwigał ciężary i bił), został Mardocheuszem.\nZa nimi rozciągała się Suza z papieru i ogrody królewskie, a przed nimi siedziała publiczność, rodzice ucierający głośno nosy. Tu, w świetle, grali oni, a tam, za rampą, reszta świata tonęła w ciemności, która przejmowała ich lękiem. Powoli, powoli w czarnej otchłani widowni zamajaczyły jasne plamy, twarze, błysnęły oczy, łzy. Przesyłali im z daleka znaki, uśmiechy, westchnienia, kiedy Dyrko za kulisami biegał jak zwariowany i szukał berła Aswerusa. Tymczasem kurtynę trzeba było zasunąć i zrobiło się okropne piekło na sali, zanim Eli wziął w rękę jabłko, które nosił w worku ze śniadaniem. I przyszedł król i Haman na ucztę do Estery królowej. Baruch Oks wołał strasznym głosem, że wymorduje Żydów, bo to leżało w jego roli. Ale trochę już za głośno krzyczał. Król Aswerus co chwila wychodził do ogrodu pod drzewko figowe, żeby nie słuchać. Estera mdlała. To znaczy, Dawid mdlał, to znaczy, zapominał mdleć w porę, więc Zyga kopał go w kostkę. „Mdlej, prędko! Na co czekasz?” Dawid przewracał się na plecy i tak leżał. A Dyrko przeszkadzał okropnie i w najważniejszej chwili wypuścił na nich woźnego. Woźny wpadł na scenę z okrzykiem: „Jest!”, i podał Hamanowi miecz. Baruch Oks nie zgapił się wcale i powiedział jego własnymi słowami: „Co to ma być, znowu spóźnienie?” Publiczność poznała się na rzeczy i wybuchnęła śmiechem, a woźny zbaraniał. W końcu udało się go przegnać i przedstawienie potoczyło się dalej. Haman intrygował ciągle przeciwko Żydom, lecz nic mu z tego nie wyszło, bo król Aswerus leżał pod pantoflem Estery i słuchał chętnie rad Mardocheusza. Potem wjechała na scenę szubienica, na której zawisł zły Haman, i...\nMówi wuj Szmuel:\n— Alianci przystępują do wojny i wszystko razem potrwa miesiąc. — Jego lewe ramię gestykuluje wymownie, aż po łokieć. — O, wa! A w najgorszym razie — z udanym namysłem przechyla się w lewo, w stronę dziadka — w najgorszym razie do zimy. Niemcy zdążą latem wysłać nas na Madagaskar, i po krzyku.\n— Swego czasu słyszałem, że na Smoczej urodziło się pewnym ludziom dziecko, które ledwo przyszło na świat, zapowiedziało, że najdalej na nowy rok, w dzień Rosz Haszana, wszyscy Żydzi zostaną ocaleni. A potem umarło.\nWuj Szmuel macha na to ręką.\n— W dzień Rosz Haszana? Et, nowy rok już minął.\nWuj Gedali pyta ze śmiertelną powagą:\n— I nic więcej nie zdążyło powiedzieć, Jakow?\nCiotka Chawa bez namysłu postawiła przed wujem Szmuelem herbatę, którą niosła dla dziadka; ten, nie spojrzawszy nawet w jej stronę, powoli i z aprobatą kołysał głową. Zapanowała niewyraźna cisza.\n— Ersatz „Herbatol”? Kostka? Nie, ja tego świństwa do ust nie biorę — oświadczył twardo wuj Szmuel.\n— Nic więcej — mówi ojciec. Z ciężkim smutkiem patrzy na wuja Szmuela. — Niestety, nic więcej nie chciało powiedzieć, ale gdyby pożyło (święta niech będzie pamięć tego dziecka — wtrąca zatroskanym głosem) jeszcze godzinę, to dowiedzielibyśmy się niesłychanych rzeczy.\n— Całkiem możliwe — zahuczał wuj Gedali i przysunął sobie wzgardzoną szklankę herbaty.\n...i w ten sposób Żydzi zostali uratowani. Szubienica mieć powinna „pięćdziesiąt łokci”, ale taka wysoka w ogóle by się tutaj nie zmieściła. A potem wśród oklasków, pocałunków dzieci zdjęły kostiumy i rodzice zabrali je do domu. Wracali o zmierzchu, kiedy miasto ogarnął karnawałowy zgiełk, a w powietrzu pełnym śmiechu i wiosennego wiatru szybowały barwne baloniki, lampiony gaszące światło gwiazd. Wysoko nad tłumem posuwał się na ogromnych szczudłach Haman z szubienicą zatkniętą za kołnierz i stryczkiem kołyszącym się swobodnie nad głową. W pstrym, ruchliwym świetle lampionów wykrzywiona maska zalana była martwym, nienaturalnym blaskiem, zielenią, czerwienią, fioletem. A gdy te słowa wyszły z ust królewskich, zaraz twarz Hamanową nakryto. Grzechotały wściekle kołatki. Purim, Purim.\nGdzie szukać losu? Gdzie szukać królowej Estery? Jej głos nie rozlegnie się więcej z kart księgi, jej uroda nie wybawi narodu. Nie pokona nieprzyjaciół Mardocheusz. Na stole leży pół bochenka chleba kartkowego i nóż, a przed dziadkiem zamknięte i poniechane Pismo.\nMówi wuj Jehuda:\n— Madagaskar, Madagaskar... Szmuelu, opamiętaj się. Setki tysięcy Żydów kona w oddziałach Arbeitsdienstu, w tym większość starców powyżej lat sześćdziesięciu, wykrwawionych galopującą czerwonką. Alianci? We Francji ledwo doszło do działań, generałowie papierem rozejmowym zatkali armaty. Podpisali czym prędzej zawieszenie broni, żeby zapobiec całkowitej aneksji. Czego ci jeszcze trzeba? Teraz rząd Vichy, ten alfons na utrzymaniu Rzeszy, plackiem leży przed jaśnie wielmożną kurewską mością. I wiedząc, gdzie ma umieszczony punkt honoru, gorliwie usuwa Żydów z biur i urzędów. Biedna, stara Francja zagrożona, trzeba ocalić ją od Żydów. Konfiskaty sięgają setek, setek milionów dolarów. Na utrzymanie Vichy i koszty reprezentacji też trochę poszło. Marszałka Pétaina osobiście musztrował Hitler, wystarczy? Ribbentrop opowiada nadal bajeczki o Madagaskarze, ale Goebbels ma już ostateczne rozwiązanie kwestii żydowskiej. Czwartego września krew żydowska pociekła ulicami Marsylii i na Riwierze. Sfatygowane zdziry z okien burdeli machały chusteczkami mokrymi od łez. Zagrzewały ulice, szlochały, modliły się o męstwo dla mścicieli. Wypędzają Żydów z małych miasteczek i zamykają za drutami, a tam gdzie do tego jeszcze nie doszło, domy znakują, żeby żaden sprawiedliwy nie zabłądził pod grzeszny dach. Papież Pius XII pobłogosławił brunatne koszule, które wybawić mają świat od zarazy i wypełnić misję do końca. Pożar płonie strzeżony! Bóżnicę w Strasburgu podpaliła smarkateria z HJ, młodociana czeladka Baldura von Schirach, a esesmani uroczyście obrzucili pogorzelisko granatami. W obecności zebranego tłumu, który klaskał z uciechy. Zamiast płaczliwych wiedeńskich walców każdy skrzypek uliczny rżnie dziarskie berlińskie marsze. Hymn nacjonal-socjalistycznej rewolucji rozlega się nad Europą! „Und morgen die ganze Welt.” Dobre, co? A jutro ich będzie cały świat. Szmuelu, Szmuelu, bracie mój głupi. Na Węgrzech w czasie krwawego mordobicia usunięto posłów żydowskich z parlamentu, zabroniono surowo używać języka hebrajskiego. We Włoszech Mussolini wydał zakaz sprzedaży książek, w Holandii usunięto, wszystkie dzieci ze szkół, wszystkich mężczyzn z urzędów publicznych. Jak wszędzie, ścisłej rejestracji uległy majątki żydowskich rodzin. Czego ci jeszcze trzeba, Szmuelu? Madagaskar, Madagaskar... Na morzu, w okolicach Malty, zatrzymano transport emigrantów do Palestyny, a potem całe towarzystwo razem z paszportami, walizkami, pudlami, kanarkami, niańkami, Aronkiem, który nie chce jeść kaszki, i Beniusiem, który ma koklusz, zapędzono za druty. Gdzie, a jeżeli ci powiem gdzie, to ty mi uwierzysz? Oj, który naród nam dorówna w łatwowierności. Mam ci przedstawić świadectwo twojego zgonu, wtedy mi uwierzysz? Mam ci przedstawić rachunek funeralny, ile za wieńce, ile za trumnę, ile za łzy Małki-płaczki? A ja ci powiem tyle, Franco kazał wystawić u siebie obóz kompletnie wyposażony na przyjazd tysięcy ludzi, gdzie psy wyją nocami z tęsknoty za koszernym żydowskim ścierwem. Tymczasem wolno ci nie wierzyć, ale kiedy uwierzysz, będzie za późno i nie będziesz musiał w nic mi wierzyć. Człowiek umarły nie ma wiary, nawet w Pana Boga, i nic o tym Pismo nie mówi. Ani słowa, ani jednego słowa. Chyba, że ty znajdziesz. Wiary nie zabiera się do grobu, wiarę zostawia się żywym. Tak mnie uczono, a ciebie, Szmuelu? Ale nie o to chodzi, tylko o to, że Szwajcaria, neutralna Szwajcaria, ten pasteryzowany trup, prukwa, co się zestarzała w cnocie, nawet ona dołożyła do sprawy swoich czystych rączek. W Szwajcarii, mój bracie, zabroniono prasie słowem pisnąć o tym, co Niemcy wyrabiają u siebie z Żydami. Dobry przykład szybko zrobił swoje, bo cnota jest zaraźliwa jak franca, w naszych czasach. Parę tygodni później Portugalia, mniszka zakwefiona, wydała ścisły zakaz wpuszczania uchodźców. Judenrein. Potem Luksemburg, szuler zżarty parchem, który nie krępuje się wyjąć pół dolara żadnej zagranicznej damie, wiesz skąd, też poczuł nagłe obrzydzenie do Żydów. A ilu Żydów mogło mieszkać w takim Luksemburgu, ilu? Stu, dwustu? Wysłano ich stamtąd na wschód, na wschód, to znaczy do nas, do GG. Pogłoska krąży ostatnio wśród dziennikarzy, kto ją rozpuścił i kto ją powtarza? Dwa okręty, słuchajcie, słuchajcie, załadowano Żydami, aby ich wywieźć na Haiti, podobno w trosce o ich zdrowie. A bliżej? Na Łotwie, w Czechach, w Rumunii? Wszędzie Judenrein. Antonescu kazał zamknąć szkoły dla Żydów, zablokować konta Żydów, odebrać ziemię Żydom, opuścić kraj wszystkim Żydom, którzy przybyli tam w ciągu ostatnich pięciu lat. Wystarczy? W Belgii...\n— Wystarczy — przerwał dziadek ze swojego kąta. — Już, dosyć. — I wuj Jehuda posłusznie zamilkł, z rozpędu wydając parę niewyraźnych, gniewnych parsknięć, jak zatrzymany w biegu koń. — Widzicie go, ludzie, jak się rozgadał? — Śpiewnym, modlitewnym głosem napominał: — I rozwiązał Bóg usta oślicy tej. — A potem zwyczajnie: — A, żeby ci tak pypeć na języku wyrósł i odebrał mowę, amen.\n— Amen — powtórzył z pasją wuj Szmuel. Wtedy dziadek przyjrzał mu się uważnie.\n— A jaki tam klimat, na tym Madagaskarze, Szmuelu? — zapytał łagodnie, z jadowitą słodyczą w głosie. — Znośny?\nCiotka Chawa z hałasem odsunęła krzesło, wstała i wyszła do kuchni.\nWuj Szmuel nerwowo poprawiał krawat.\n— Aś, aś, aś.\nDawid, że był najmłodszy przy stole, trzymał kołatkę. Dłoń miał spoconą już i mokrą. Gdyby kołatka bez potrzeby zaklekotała, to co wtedy? Co ojciec powie? Co powie ciotka Chawa? Oj, nie. Kiedy dziadek zacznie czytać Pismo, będzie musiał pilnie uważać, żeby nie przepuścić żadnego Hamana. Ile razy padnie głośno to imię, tyle razy uniesie kołatkę wysoko, obróci — „mocniej! mocniej!” — i klekotem zagłuszy pamięć o wrogu. Tak, tak powinno być. A w bóżnicy słyszał, jak na dźwięk tego imienia Żydzi tupali nogami, szurali ławkami, z trzaskiem otwierali i zamykali drzwi. Podniósł się ciężki, duszący kurz, zaszamotały się gniewnie tałesy. W poszumach chust, w chmurze pyłu zatarły się i pociemniały postacie. Twarze w modlitwie. Twarze w gniewie. Twarze w trwodze i w porywie gorliwego uniesienia. Uczynił się wielki zgiełk, zgiełk bez słów, wypełniony wzburzonymi oddechami, mściwym posapywaniem, milczącym buntem tłumu. Pamięta, jak się bał wtedy. I jak ostry głos kapłana jednym długim i natarczywym zaśpiewem uciszył gniew i dalej ciągnął opowieść.\n— Dora, skosztuj — mówi ciotka Chawa wnosząc talerze. Placek utarła z brukwi i parzonych kartofli, a potem upiekła to wszystko razem na oleju, z odrobiną razowej mąki, z paroma ziarnami sacharyny i ersatzem o nazwie proszku jajecznego. Co robić? Wspomina święta, dawne święta, kiedy w blasku świec jarzących się w srebrnym lichtarzu wjeżdżały na stół ryby woniejące szafranem, gęś z przełamanymi skrzydłami, słodkie wino, orzechy, ciasta aż brunatne od nadmiaru wanilii i cynamonu. Co, Dora nie znosi smaku wanilii? A ona znów nie wyobraża sobie bez tego świąt. A kugel? Dora też robi bez korzeni? No, nie. Naturalnie, z korzeniami, ale sama nie je. To mogłoby dla niej wcale nie istnieć. Dziwne, co?\n— Niech mu będzie tort na imię — mówi wuj Gedali. Rusza uszami na widok placka ciotki Chawy, a minę ma taką, że chłopcu naraz robi się weselej. Patrzy szybko, ukradkiem na dziadka. Czy dziadek widzi, czy udaje, że nie widzi?\n— Smakuje jak tort od Gajewskiego — mówi Dora Lewin. — Pyszne! Gdzie ty kupujesz ersatze, Chawa? Mnie jeszcze nigdy ciasto tak nie wyrosło. Dasz mi swój przepis. — I wytwornie skubie placek z brukwi. A ciotka Chawa śmieje się już głośno i z ulgą na ten widok. W pokoju rozchodzi się gorzko-mdły smród brukwi i spalonego oleju. Ciotka Chawa wyraźnie czeka na dalsze słowa uznania.\n— O czym to myśmy mówili? — rzuca w zupełnej ciszy prof Baum. — Zaraz, zaraz. Aha. — Nabiera łyżką brukwi i urywa.\nŚwięta pierzchły. Za oknem trwa niebo przedwiośnia, sine jak nóż. Pada grad i jest słońce. Złe, rude światło osmaliło ostrym błyskiem mur przeciwległej kamienicy i błyszczy tam martwo szyba w oknie, jak rozwarte oko ślepca. Dziadek powoli odwraca głowę i patrzy uważnie na Dawida, uważnie i długo.\n— W gminie mówili, że za pobicie jakiegoś Niemca władze nałożyły na Żydów kontrybucję wysokości dziesięciu tysięcy dolarów. Z terminem płatności do końca roku. W innym wypadku co trzeci mężczyzna w wieku od siedemnastu do sześćdziesięciu lat zostanie odesłany do obozu pracy.\nCisza, z ulicy dobiegał krzyk żebraków. „Ludzie, ludzie, miejcie litość!”\n— Nie dziesięć, tylko sto tysięcy, i nie dolarów, tylko złotych, i nie do końca roku, tylko do końca tego miesiąca.\n— Niech biorą — powiedziała ciotka Chawa. — Niech biorą i się tym udławią! Amen. Może nam wreszcie dadzą potem spokój.\n— Do końca roku — odparł prof Baum. — Mogą nałożyć niejedną kontrybucję i wcale się nie udławią. A pieniądze gmina zedrze z nas. — Wskazał ręką okno, kiedy z ulicy buchnął gorętszy krzyk. — I z nich, z najuboższych.\n— I tak będzie — powiedział wuj Gedali.\n— Kto, kto? Kto im da? Ty im dasz, już to widzę. — Wuj Szmuel z energią rozdłubywał placek i kawałki lepkiej brukwi tryskały dookoła.\n— Ja nie, ja nie... ja nie dam, bo nie mam. Ale Judenrat te pieniądze spod ziemi wykopie. — Wuj Gedali sztywno zaginał palce jak haki. — Okradnie kuchnie dla żebraków. Trochę zaoszczędzi na chlebie kartkowym, to dwa. Reszty dopełnią rekwizycje, starczy.\n— Rekwirować? Co? I u kogo? Ludzie ostatnie koszule umarłym z pleców zwlekają, aby sprzedać na chleb. Ostatnie buty.\n— Zapomniałeś, gdzie mieszkasz, Szmuelu. Sienna ulica to zamożna ulica, zamożna — powiedział wuj Jehuda.\n— Kupcy! W takim razie żywcem niech sprzedają nas Niemcom. I to się nazywają Żydzi? I to się też nazywają Żydzi? — powtarzał wuj Szmuel. Pod ciosami jego widelca brukiew padała na stół. Obok w swoim ciemnym kącie dziadek siedział z przymkniętymi oczami, jak nieobecny, i dłońmi osłaniał Pismo. — Sam prezes Czerniaków.\nWuj Jehuda przerwał:\n— Z własnej kieszeni ma zapłacić kontrybucję? A pertraktuje z Niemcami, bo po to została zwołana Rada Starszych przy gminie wyznaniowej żydowskiej. A jak inaczej? Pewno im chodzi po głowie, że bronią interesów narodu, bo są zbawcami z urzędu. Mardocheusze, Mardocheusze. Tylko Estery nie ma komu podetkać. I na nic uroda dziewic, Szmuelu.\n— Panie Abrahama. Panie Izaaka, Panie Jakuba. Panie mój, który w dobroci Swej naród wybrany z ziemi egipskiej z domu niewoli wywiodłeś na pustynię, amen. I dzisiaj każesz mi patrzeć na to, jak moi synowie poróżnieni tracą rozum. Twoja wola, amen. Słuchaj, Szmuelu, słuchaj, Jehudo. Ee! Powiem tak, głupie myśli miewa każdy, ale mądry je przemilcza. Miejcie trochę względów dla starego ojca, który was słyszy, ale nie rozumie. I już nie chce rozumieć. Amen, amen. O, znowu, znowu. Już idą. Idą, krzyczą.\nTo urywane, niedołężne słowa dziadka między jednym a drugim westchnieniem w ciemnym kącie, kiedy ulicą zbliżała się banda żebraków. Zbliżał się miarowy szum, brzęk potrząsanych rozpaczliwie blaszanek. Zbliżało się wołanie, krzyk głodnego tłumu: „Ludzie, dobrzy ludzie, ludzie, miejcie litość. Dajcie na kawałek chleba, ludzie.” Grzechotały wściekle miski, łyżki jałmużników.\n— O, moje uszy. Tam starcy, rabini bez chleba i wody. Tam pasterze, pasterze odchodzą. Wołają. To moje grzechy wołają do Ciebie, o Panie. Ogłuchłem? Dlaczego słyszę moich synów i dlaczego nie słyszę cudzych synów? Wybacz mi, Panie, i nie daj patrzeć, jak karzesz innych za moje grzechy. Nie dotykaj mnie najcięższą z kar. Nie daj mi patrzeć, nie każ mi patrzeć. Nie daj mi patrzeć, nie każ mi patrzeć.\nSzept dziadka cichł w zmierzchu popołudnia, rozpraszał się w westchnieniach, ustępował w bolesnym kołysaniu.\n— Dzieci moje, wnuki moje. Dzieci moje.\nProf Baum przerwał milczenie.\n— O czym to my? Zaraz, zaraz. Aha. No, a jeżeli Judenrat odmówi? A? To Niemcy nie dadzą sobie rady sami? Niedawno czytałem w szmacie, że niejaka American Express Company zgłasza swoje usługi wszystkim w GG, którzy chcą otrzymać wsparcie od krewnych z USA.\n— Wsparcie potrzebne jest nam, a dewizy Niemcom — powiedział ojciec.\n— O, to, to, to, to! Idea jest dobra. Tylko że ja po raz pierwszy słyszę o firmie American Express Company i nie wiem, kto się da na ten szyld akurat złapać.\n— American Express Company? A może, kto wie. — Ciotka Chawa wskazała palcem nietknięty talerz brukwi: — Dawid, ty nie jesz? Mam ci zagrzać czekolady, co?\n Było mu okropnie wstyd, że zwróciła na niego uwagę wszystkich.\n— Nawet gdybyś chciał, to nie dostaniesz — powiedział ojciec.\n— Kiedy ja nie chcę — powiedział szybko Dawid.\n— Naprawdę? — pytał wuj Gedali. Ojciec zaczął się ostro, brutalnie śmiać, a rozmowa toczyła się tymczasem dalej.\n— Wszy — wołał wuj Szmuel. — Wszy zagnieździły się w Judenracie. Wszy piją naszą krew i nie przestaną, aż zostanie z nas sucha skóra i kości.\n— Żeby choć tyle. Żeby — powiedział prof Baum. — Skóra i kości to dużo.\n— Pachołki kahału przeszły na żołd gestapo!\n— Nie dam głowy, że nie — powiedział wuj Jehuda.\n— Kradną pieniądze z kieszeni Żydów i tymi pieniędzmi kupują sobie łaski Niemców! — Krzyk wuja Szmuela krążył między nimi w gęstniejącym zmierzchu. — Władzy im się zachciało? Ustanowili „radę”, ustanowili „policję”. Otworzyli własne więzienia i własne urzędy podatkowe. Niemcy nawet nie muszą przykładać ręki do tej śruby, sama się obraca i dociska do żywego mięsa.\n— O, wa. Co jest? To nic nie jest — mówił wuj Gedali. — Za rok, dwa Niemcy pokażą ci.\n— Madagaskar — wtrącił szybko wuj Jehuda.\n— Madagaskar — powtórzył wuj Gedali i wyszczerzył zęby. — Wtedy zobaczysz, po jakiej ziemi chodzisz. Tymczasem to wszystko fiume! Dziecinna zabawa w Hamana. Ale pewnego dnia Niemcy powiedzą: „Dość!” Judenrat zrobił swoje. Judenrat może odejść. I adieu, zbawcy. Adieu, Mardocheusze.\n — Zbawcy? — wołał wuj Szmuel. — Pijawki w epoletach udają mi tu zbawców narodu. Widziałeś, jak chodzą, jak się noszą? Te sztylpy, te opaski z pieczątką, te pałki, widziałeś? Machają nimi przed nosem zniedołężniałym staruszkom. Tego jeszcze mało? Na Lesznie mają już swój lokal, gdzie prowadzą nocne życie. Tam jest na co popatrzeć.\n— O, wa. Nocne życie. Interesy, interesy. Tam odchodzą grube interesy — powiedział wuj Gedali.\n— O kim on mówi! I o czym on mówi? — Ciotka Chawa przyłożyła dłonie do policzków. — Boże mój, o czym?\n— O Mardocheuszach — powiedział wuj Jehuda.\n— I to ma być Purim — powtarzała. — I to mają być święta.\n— O policji żydowskiej mówi — wyjaśniła Dora Lewin.\n— Policja żydowska! — Gniew i oburzenie odbierały mu oddech i wuj Szmuel skrzeczał jak zarzynany kogut. — Psy łańcuchowe. Psy łańcuchowe rzucają się do gardła Żydom, a Żydom się wydaje, że to ich psy, bo łańcuch kupiony za żydowskie pieniądze, ale te psy służą Niemcom, Niemcom i to Niemcy ujmą w rękę łańcuch, aby wywęszyły interes każdego Żyda i zaprowadziły do niego bez namysłu, najkrótszą drogą.\n— Święte słowa, święte słowa. Nic ująć, nic dodać — powiedziała Dora Lewin.\n— Święte słowa — powtórzył za nią prof Baum.\nKiwali głowami na znak zgody, złączeni jedną troską zwrócili ku sobie twarze w nagłym odruchu. Tak, tak. Tylko wuj Jehuda uśmiechał się gorzko.\n— Podobno — zaczął. — W pierwszych poboru posada żółtego kosztowała trzysta złotych. Dobrze mówię? Teraz tygodniach ceny skoczyły do tysiąca, ale skoczą wyżej. Strach zrobi swoje, wiem, co mówię. Bezpieczeństwo, Żyd zapłaci każdą cenę, żeby uratować głowę. Nadejdzie czas — powiedział z siłą — że za pałkę będzie płacił złotem. A drugiego sprzeda za psi grosz, o.\nCiotka Chawa uniosła się tak, że peruka jej spadła na ucho i obnażyła żółtą skórę czaszki, pokrytą przejrzystymi, wiotkimi kłaczkami.\n— Jak śmiesz! — Bezsilnie uderzała piąstką o piąstkę. — Jak możesz? — Poruszona peruka spłynęła na ziemię lekko i płynnie, jak suchy kwiat ostu. — Nie chcę tego słuchać w żydowskim domu z żydowskich ust w dniu żydowskiego święta!\nWuj Jehuda przyklęknął nisko, podniósł perukę z ziemi i podał jej pochyliwszy głowę. Z pogardą odepchnęła rękę bluźniercy. Wyglądała teraz strasznie: łysa, rozzłoszczona, z dzikimi, rozwartymi rozpaczliwie oczami.\n— Boże, czemu nie dałeś mi innego losu — szeptała Dora Lewin. — Czemu dożyłam tych strasznych lat. — Jej twarde, rulowane „r” polatywały w powietrzu jak kruki.\n— Nadejdą gorsze lata — powiedział wuj Jehuda.\n— Coo? — Teraz zaszła w niej niepojęta zmiana. — Co wy wszyscy ode mnie chcecie? — powiedziała tylko ciotka Chawa.\n— Aś, aś, aś — ubolewał dziadek. Zakurzoną perukę otrzepał o kolano. Kłąb martwych włosów opierał się niedołężnym dłoniom. — Dzieci, co mówicie. Nie trzeba tak, nie.\nSpadły z twarzy ostatnie maski, zagasły światła lampionów, już zamarł dawno świąteczny śmiech. Mardocheusz, Estera, Haman pierzchli z pamięci Dawida. W ręku pozostała kołatka. Poruszył zaciśniętą z uporem na trzonku spoconą dłonią i zakołatał — drr drr drr — szybko i głośno, a wówczas ojciec wyrwał mu kołatkę i gniewnie odrzucił. W ciszy, jaka nastąpiła znienacka, słyszał wzburzony oddech ciotki Chawy, suchy, ciężki szloch. Nieswojo mu było i wstyd, nie wiedział, co z sobą począć. Suchy korpusik dygotał w zmierzchającym świetle, wstrząsany łkaniem. Czy ten potężny płacz mógł do niej należeć? Czy jej głosem płaczą inni, wszyscy razem, a ona użyczyła im tylko swoich łez na ten dzień? Szlochała coraz gwałtowniej. Szlochała już tysiące lat, z pokolenia na pokolenie, od Mahalaleela do Jareda i od Jareda do Enocha, i od Enocha do Matuzalema, i od Matuzalema do Lamecha przenosił się ten szloch. Blada, żółta twarz ciotki Chawy wydzielała posępne światło.\nWytarła nos, niedbałym ruchem ręki nałożyła perukę na bakier. Z wyciągniętymi przed siebie kurczowo rękami chwiejnie podeszła do kanapki. Wlókł się za nią cichnący skowyt, skarga bitego psa. To zaczynało się tak nagle i tak nagle kończyło: a w tym czasie wydobywał się z niej krzyk-płacz, który napełniał Dawida zakłopotaniem i trwożnym podziwem.\n— Dobrze już, dobrze, nic się nie stało. Odsuńcie się od niej.\nZnów była sobą, do następnego razu. Znużona leżała na kanapce pod oknem, a Dora Lewin cierpliwie rozpinała jej guziki żabotu pod szyją, uwalniając z uwięzi słaby oddech. Potem uniosła się i długo — długo, z wzrokiem utkwionym w twarzy leżącej, trwała w postawie wyczekiwania i zwłoki, jak przykuta do swojego dzieła — sprawczyni, kapłanka zaklinająca święte głosy.\nKrzyk wuja Szmuela:\n— A, żeby ich święta ziemia żywcem pochłonęła!\nI ostrzegawczy syk dziadka:\n— Aś, aś.\nWuj Gedali powiedział powoli i spokojnie parę słów, które natychmiast zgasiły gniew.\n— Niedługo, a wszystkich nas pochłonie żywcem, Szmuelu. A ty nie krzycz tak, bo szyby polecą z okien. Widzisz, że popękane i ledwo sklejone papierem.\n— Szmuelu, Jehudo, czy wy mnie słyszycie?\nNikt nie odpowiedział, a dziadek kręcił się uparcie w ciemnym kącie, przesuwał w głąb fotel i z powrotem sadowił na swoim miejscu. Postękując, powtarzając:\n— Szmuelu, Jehudo, czy wy mnie słyszycie? Kiedy głuchy Żyd schodzi do grobu i nic nie rozumie, to aniołowie skrzydłami osłaniają twarz. Jaki to jest Żyd i co komu po nim, i z czym on stanie na Sądzie? Ee! Ja ci powiem, Szmuelu. On stanie na Sądzie z głupim uśmiechem. Poskarży się Panu, że nie wydali mu przed śmiercią reszty. I zacznie stawiać Panu pytania, aby usłyszeć odpowiedzi, których przez całe swoje głuche życie nie mógł usłyszeć z ust ludzi, bo głuchemu Żydowi się wydaje, że on tylko Pana usłyszeć potrafi i że Pan potrafi przemówić do głuchego. Już ja to widzę, jak głuchy Żyd wadzi się z Panem i oskarża przed nim innych Żydów. Jak naprawić chce świat, kiedy zszedł ze świata. A co go to obchodzi, że tymczasem nastąpił koniec świata? „Boże, zawoła, surowo ukarałeś Sodomę, ale wiem, że Twój gniew obrócił się przeciwko niej w porę.” Taka wiara i taka sprawiedliwość nie mogą być miłe naszemu Panu. „Boże, zawoła, teraz już wszystko wiem i przeklinam cudzy grzech, który Ty przekląłeś, ale dlaczego mnie? Mnie?” Takie skargi i gniew głuchego nie mogą być miłe Panu, bo nie ma słusznych w złości, nawet kiedy ich ponosi sprawiedliwy gniew. A co dopiero, kiedy ten gniew udany? Czy gniew udany nie jest grzechem? „Boże, zawoła, wiem: wszystko stało się, jak chciałeś, więc musiało się stać!” Taka mądrość głuchego nie może być miła Panu i co to w ogóle za mądrość, skoro nie ocaliła Sodomy? „Boże, zawoła, pamiętać będę odtąd Twoje prawo: odłączasz parszywe owieczki od stada i tępisz je, aby reszta nie sparszywiała.” Takie oddanie i taka miłość nie mogą być miłe naszemu Panu, i co to za miłość, co to za oddanie, skoro nie widzieli ich ludzie z bliska. To On ma wytężać oczy i szukać z daleka? Nie, nie, takie zaufanie do wyroków boskich nie może być miłe naszemu Panu. A kto poza Nim śmie wiedzieć, która owca chora, która zdrowa? „Boże, zawoła głuchy Żyd, a jeżeli całe stado chore, to znak, że poza Tobą nie ma innego medyka i wśród ludzi nie narodził się nikt, kto by...” Tutaj Pan nie powstrzyma gniewu, przegna sprzed oczu precz głuchego Żyda. „Żydzie głuchy, zawoła, u ciebie pracuje język, nie głowa, u ciebie pracuje głowa, nie serce, u ciebie pracuje wątroba. Wiedziałeś, z czym przyjść na dzień Sądu... Nie rozprawiaj, kiedy inni cierpią, i nie cierp, kiedy inni rozprawiają. Nie módl się, kiedy inni czynią, i nie czyń, kiedy inni się modlą. Całe życie trudniłeś się rozpruwaniem cudzej mezyzy i w każdej umiałeś znaleźć błąd. Tyle lat. I na co? I po co ja ciebie stworzyłem? Abyś przebierał «he» od «het»? Machał rękami przed nosem innym? Więc zabierz teraz sprzed moich oczu te białe, czyste ręce. W czystości rąk swoich nie można służyć ludziom ani mnie. Wyłączyłem cię z Sodomy nie dlatego, abyś był najlepszy... Sam to o sobie powiedziałeś. Sam to o sobie usłyszałeś? Sodoma spłonęła wiele lat temu i nikt nie wie, dlaczego. Nawet ja, a ten przychodzi do mnie teraz i mówi, że wie, dlaczego? Głuchy chce mi powiedzieć, jak i dlaczego poszła z dymem Sodoma? Gdybym mu dał drugie, trzecie życie, nie rozumiałby niczego. Gdybym mu dał czwarte życie, nie zdążyłby opłakać cierpień Sodomy. Gdybym mu dał piąte życie, nie starczyłoby mu czasu na modlitwę za umarłych. Więc po co mu w ogóle życie? Żeby poznać ból głuchego? Poznał? Dobrze... Niech wie, że zawsze nim karzę spóźnionych fałszywych proroków.” Szmuelu, Jehudo, czy wy mnie słyszycie? Ogłuchli, jak zwierzęta. Oni ogłuchli czy ja ogłuchłem? Oni ogłuchli, ja ogłuchłem... wszyscy ogłuchli.\n— Sodoma, Sodoma! To On sam zszedł na ziemię w niemieckim mundurze i karze grzesznych Żydów? Od kiedy to Jehowa nosi mundur? Kto tak mówi, pytam się, kto? Oni mają to dawno na pasku od spodni. Gott mit uns. Kitwe hakodesz i socjalizm narodowy? Robi się miszmasz, ludzie tracą głowy. Od kiedy to w każdym mundurze siedzi anioł, co waży ludzkie winy? Sodoma, Sodoma! Nie chcę słyszeć o Sodomie, póki ludzie chodzą boso i głodni tłumem po ulicy. Potem, potem możemy policzyć grzechy, wszyściuteńkie. Potem, ale dopiero potem zgodzę się na Sąd Ostateczny. Teraz nie!\n— Jehudo, są na tym świecie sprawy, których nie można odłożyć na Rosz Haszana. Każdej chwili można stanąć przed Panem. Na nic wykręty. Wtedy mocny i słaby, mądry, głupi są tyle samo warci. Nie straszcie mnie, nie pocieszajcie. Co nadchodzi, ja wiem. I o tym właśnie mówię, tylko innymi słowami... Żeby stanąć na Sądzie, wszystko trza odrzucić. Worek na plecy i popiół na głowę, wystarczy. Szmuelu, Jehudo, czy wy mnie rozumiecie? A jeżeli tak? Czy to znaczy, że Żydów los będzie lżejszy? A jeżeli nie? Czy to znaczy, że Żydów los będzie cięższy? Będzie, co ma być. Słowa sobie, życie sobie.\n— Tak ma wyglądać Sąd Ostateczny?\n— Tak ma wyglądać koszerna wojna.\n— Mordownia... Ale nie każda jatka jest koszerna, nie każde nieszczęście karą za grzechy, nie każda zagłada Sodomą, nie każda wojna wyrokiem boskiej sprawiedliwości. W tej jatce byle kto może zostać rzeźnikiem i byle kto może iść pod nóż. Dlaczego rzeźnik ma być posłem Jego?\n— Jehudo — powiedział dziadek. — Świat już trwa tak długo, tak długo... że musi w tym być jakiś sens. No, a jeżeli nie? To co ja, stary, ciemny Żyd, mogę na to, do jasnej cholery, poradzić? Tfu, tfu, Panie, wybacz mi te słowa.\n— Tak mówiłeś zawsze, ojcze?\n— Tak będę mówił zawsze. Worek na plecy i popiół na głowę.\nWuj Jehuda westchnął ciężko i rozłożył ręce.\n— Nie ma tu winnych i nie ma winy.\n— Ale są żywi i są umarli.\n— Ja jestem żywy?\n — Ty dawno jesteś umarły.\n— Aś, aś — syczał dziadek. — Takie słowa to grzech.\n— Już dawno grzeszę tylko słowami. Ale mnie nie karzą za słowa. I nie moje grzechy, ale samo istnienie ich obchodzi. Moją winą jest istnienie. Das nackte Leben. Tak!\n— Ojciec o tym dobrze wie — powiedział wuj Jehuda. — Racje i prawo mają za sobą ci, którzy mają wszystko inne. Siłę, siłę. I o tym też ojciec dobrze wie.\nDziadek poruszył się niespokojnie w swoim kącie.\n— Dosyć, dajcie mi tałes. Jestem starym, ciemnym Żydem i nic nie wiem. Wszystko, co mam, to Pismo i w nim całe moje życie. Mało... Może mało, ale oczy moje nie widzą daleko, a mój rozum pali się małym ogniem. Mówiłem sobie: „Zostaw, nie twoja rzecz zgłębiać Pismo.” Co by robili powołani, mędrcy, rabini, gaoni? A teraz żal, żal staremu. I gdybym miał jeszcze raz żyć, to po każdym wersecie Pisma zapalałbym jedną świecę i wyrywał z brody jeden włos. Brody nie ubędzie, a jasność urośnie i ogarnie umysł. Tak, nigdy nie pojmowałem tych słów, dopiero dzisiaj... Kto pamięta? Tych słów, którymi kończy się Megilat Ester.\nI wuj Gedali powtórzył werset o tym, jak król nałożył daninę na wszystkie kraje i wyspy na morzu. Urwał wysokim, cienkim zaśpiewem.\n— Dlaczego tak kończy się Megilat Ester? To są święte słowa? Nie, to są kupieckie słowa. Zwyczajne, małe słowa. Tak sobie myślałem. W dniu, kiedy wszyscy czekają ocalenia? W dniu, kiedy nadejść ma dla Żydów odmiana losu? Bo Purim, Purim jest świętem na znak, że Żydom los się odmienił. Odmienił? Odmieni? Wszystko jedno. Mój język zna tylko dwa czasy, przeszły i przyszły. Teraźniejszego liczyć nie warto... I te słowa, o pieniądzach, podatkach. Panie mój, teraz wiem. Kontrybucja, kontrybucja. Okup. Jakbym was słuchał. Teraz wiem, ale co mi po mojej wiedzy. Co mi... Zapalcie świece, dajcie mi tałes.\n— Tss, cicho, cii — szepnęła Dora Lewin. Czuwała pod oknem przy kanapce, gdzie spoczywała ciotka Chawa. — Wrzeszczycie i nic nie słychać, a tam obława w kamienicy.\nOdwrócili głowy, wszyscy. I teraz już wyraźnie, wyraźnie i blisko buchnęła wrzawa szybkich komend.\n— Leute auf! Auf, auf!\nI krzyk granatowego:\n— Jazda na górę! Już!\nRozległy się ciężkie kroki biegnących po schodach żandarmów. Rozległy się obce, rozradowane słowa.\n— Aber doch reich ist die Viertel.\nŁoskot, niecierpliwe zawołania, naglące ciosy kolb i butów wdarły się nagle do środka i wszyscy — jak owiani jednym krótkim, ostrym smagnięciem bata — bez słów cofnęli się i w popłochu skupili w kącie wokół dziadka. Przez chwilę nieskończenie długą trwało to dręczące oczekiwanie, pełne lepkiej, duszącej trwogi i młodych, beztroskich głosów z zewnątrz, a potem drzwi same puściły pod naporem uderzeń i, w trzasku desek, co runęły do środka, w chmurze wzbitego pyłu, szumie i brzęku szkła strząśniętego w impecie z kredensu, w lamencie wszystkich larów i penatów, które zbiegły się oto razem, by zagrodzić drogę przybyszom — złorzecząc dobrodusznie i śmiejąc się z wniesionego zamętu, do mieszkania wkroczyli Niemcy.\n — Jawohl, das fügt sich gut — powiedział młody żandarm i błysnąwszy latarką wydobył z półmroku ich postacie, kiedy oślepieni jaskrawym światłem osłaniali bezradnie oczy i twarze. Latarka o ręcznym napędzie pociskana miarowo zanosiła się narastającym, jękliwym poszumem: — Sz sz sz sz. — W drugiej ręce dźwigał automatyczny pistolet, którym zatoczył nad zatrwożoną gromadką wykonując okrągły, szyderczy gest błogosławieństwa i groźby. — Festtag — powiedział.\n— Festtag — powiedział obojętnie drugi żandarm i obrzuciwszy przelotnym spojrzeniem stół, zamknięte i poniechane Pismo święte, porozstawiane w bezładzie fajansowe talerze o wyszczerbionych brzegach, szklanki wypełnione cieczą o barwie herbaty, smętne resztki rozdłubanego placka: ruinę tortu z brukwi, chwycił obrus i ściągnął wszystko na ziemię. A potem lekko i uważnie usunąwszy krzesło, które stało na drodze, oparł wygodnie but o wygiętą krawędź starej komody i jednym szarpnięciem wyswobodził szufladę, wysypując z rozmachem zawartość. — Ruhe — rzucił krótko za siebie, usłyszawszy poruszenie dziadka, który westchnął tylko bezradnie, widząc, jak koszule modlitewne i kaftany, książki, tałes i tefilin frunęły na ziemię. Wśród rozrzuconej świątecznej bielizny, białej jak śnieg, srebrzyły się matowym blaskiem dwa wieloramienne sobotnie świeczniki.\n— Jawohl, herzbewegend Festtag — powtarzał pogodnie młody żandarm, z nie ukrywanym rozbawieniem przyglądając się Żydom, którzy bez tchu, bez ruchu, bez słowa, sztywno i martwo tkwili pod ścianą. Z ulgą przerzucił broń na drugie ramię, lufą do dołu, a poruszywszy raz i drugi ścierpłą ręką, szeroko i poufale uśmiechnął się do Dory Lewin: — Das Schöne... es steckt in Blut — rzekł i obrzucił długim, uważnym, natarczywym spojrzeniem śniadą twarz, włosy, sute i zrośnięte brwi, mocny nos, piersi, młode biodra. — Ja, aber wo ist mein Rassenhass?\nW pewnej odległości od nich trzymali się dwaj porządkowi. Żółty, oczekujący dalszych poleceń w biernej gotowości. Wyrwany naraz z pochmurnej zadumy Niemiec począł z ożywieniem zdzierać mezyzy z framug drzwi i deptał je, podczas kiedy zwitki starych przykazań i modlitw skryte w sztywnych okładzinach wydawały pod jego obcasem chrapliwe, gniewne trzaski.\n— Klatsch! Klatsch! — powtarzał młody żandarm z uciechą. — Klatsch!\nKiedy szeroko rozwarta szafa wydała już oczom żandarmów łup starych futer i okryć, a szuflady komody spoczęły wszystkie obok własnej zawartości, rozproszonych papierzysk pokrytych starym i groźnym pismem, starych i potłuczonych teraz naczyń stołowych, przetrząśniętej gorliwie i rzuconej na środek bielizny; kiedy brodaci Żydzi z rodzinnych fotografii upadli już pokornie na twarz, ukazując blade plamy na tle pociemniałych ścian; kiedy zleżałe piernaty, poduszki, pierzyny, potrząsane, kłute i darte z niejakim entuzjazmem, sflaczałe i puste legły na podłodze uwolnione z pierza, które rozproszyło się i teraz bezgłośnie opadało na ramiona ludzi — wówczas żandarm kierujący rewizją lokalu kichnął donośnie i, ciągle nie tracąc nadziei, zwrócił się ku kanapie pod oknem, na której bez ruchu leżała ciotka Chawa. Krótkim gestem przywołał do siebie żółtego i wskazując skupionych pod ścianą Żydów polecił przetłumaczyć swoje życzenie.\n— Proszę państwa — zaczął żółty i urwał. Żandarm przyszedł natychmiast z pomocą i lekceważąco usunąwszy go na bok, wyjaśnił rzeczowo: — Wykładać nóżki na stół. Złoto, złoto. I dolary — dodał, z godnością zatoczywszy spojrzeniem po obecnych. Wtedy spod okna rozległo się jedno słowo, powtórzone parokrotnie z naciskiem, na dźwięk którego żandarmi odwrócili się w nagłym półobrocie, jak gdyby za ich plecami rozległ się znienacka wystrzał.\n— Typhus, Fleckfieber — powtarzała ze złością ciotka Chawa, przewracając się ostrzegawczo na kanapie. Niedbale zesunięta na czoło peruka kryła prawe oko, lewe — rozwarte i błyszczące gniewnym światłem, wyrażało cały bezmiar jej wzgardy. — Złota u mnie szukają, smarkacze, złota... — Zakasłała krótko, a potem unosząc się na łokciu splunęła. — Das fügt sich gut, nicht wahr? — powtarzała z otwartą satysfakcją, widząc, jak żandarm z natychmiastowym posłuszeństwem odstawił na szafę trzymany w ręku świecznik.\nKiedy Niemcy, spojrzawszy na siebie z obawą i zawodem, spłoszeni przemaszerowali przez pokój ku wyjściu, grzęznąc wśród gałganów, miażdżąc skorupy i potykając się na resztkach brukwi, do której przylgnęło rozproszone pierze, depcząc twarze brodatych Żydów z fotografii, leżących plackiem na podłodze; kiedy już zostawili w spokoju ciotkę Chawę i dziadka, i Dawida z ojcem, i Dorę Lewin, i prof Bauma, i wuja Gedali, i wuja Jehudę, i wuja Szmuela, którzy stłoczeni pod ścianą w oszołomieniu i lęku słuchali zuchwałych okrzyków dobiegających z kanapy pod oknem; kiedy już żółty z niewyraźnym uśmiechem wyniósł się za Niemcami, opuściwszy nisko głowę — wówczas ostatni Niemiec zatrzymał się w drzwiach i zawiedziony, z wściekłością rzucił:\n — Udało wam się tym razem... Ale nie na długo!\nNie na długo: miał rację, bo gdy przebrzmiały ostatnie komendy w kamienicy, gdy ostatnie drzwi zostały z rozmachem zatrzaśnięte i patrol żandarmerii zakończył jeszcze jedną pośpieszną rewizję, aby ujść z łupem — rozległy się kroki na schodach pod ich drzwiami i po raz drugi stanął w wejściu młody żandarm, z beztroskim uśmiechem na twarzy. Teraz już widzieli, że jest pijany.\n— Jawohl, herzbewegend Festtag. Hier fühle ich mich heimisch — zdjął hełm i położył na pustym stole. — Ja, ganz gut — pochylił się, podniósł kołatkę i zakołatał z uciechą. — Klapper? Das gibt keinen guten Klang. Nein.\nNie, jej głos nie niesie daleko, drewno. Czknął. Do diabła, z trudem utrzymuje się na nogach. Wódeczka, wódeczka, na dzisiaj ma dosyć. Ani, ani, wykluczone! Haman, Haman... was ist es für einer? Aha, to ten, który z Bożą pomocą urządził gruntowne Judenrein w Persji? Tak, Haman i kwestia żydowska... To był niedołężny, zgrzybiały, naiwny antysemita. Nicht wahr? Aber jetzt seine Tat ist an den rechten Mann gekommen, jawohl. Można o tym wiele powiedzieć. A jak zginął? Skrytobójczo zamordowany, no właśnie. Przez kogo? Międzynarodowe żydostwo maczało w tej aferze łapy, z całą pewnością. Nun ja, Haman opferte sein junges Leben, damit unser Krieg sein Ziel erreiche! Haman poświęcił swoje młode życie, inni poświęcili swoje młode życie. A Estera, czarnowłosa Estera, czarnooka Estera, mała Żydóweczka, poślubiła wielkiego Aswerusa, króla perskiego. Nicht wahr? Sprytulka, co? Uśmiać się można na myśl o tych starych, dobrych czasach.\n— Meine kleine Jüdin — mówiąc to zatrzymał się przed Dorą Lewin. Zakołatał, cisnął kołatkę chłopcu: — Klatsch! — A potem zwrócił się do niej: — Fräulein, wie steht es mit Ihrer Gesundheit?\nStali wśród nie uprzątniętych śmieci. Złożył przed nią nisko, ironicznie ukłon. Pchnął przed sobą. Poszła potulnie jak owca. Drr drr drr drr — terkotała kołatka. Z trzaskiem zamknęły się za nimi drzwi.\n„I to ma być Purim, Purim? I to ma być święto?” Kiedyś już było, kiedyś jeszcze będzie. Te słowa, ten głos.\nAresztowana! Szła ulicą trzy kroki przed żandarmem.\nZnów te słowa, znów ten głos? — Das fügt sich gut. Schnell, schnell. Also wie gesagt, prenko, panenka... Prenko, prenko!\nKlek klek klek, klekotała nieznużenie kołatka za ścianą. Zbliżała się godzina dwudziesta, godzina policyjna, to znaczy pora przymusowych ciemności.\nTę stronę ostatnio edytowano 14 kwi 2017, 10:27.


Beyonce, Jay-Z i Solange "udają" pogodzonych! (ZDJĘCIA) - Pudelek\nBeyonce, Jay-Z i Solange "udają" pogodzonych! (ZDJĘCIA)\n"Nadal jest konflikt, ale muszę udawać dla mediów" - twierdzi informator.\nPodczas Meta Gala doszło do bijatyki w windzie między Jay-Z a Solange. Dokładnie to siostra Beyonce okładała szwagra pięściami i kopała wyrywając się ochroniarzowi. Ponoć powodem wybuchu piosenkarki było nieodpowiednie zachowanie męża jej siostry, który flirtował ze współpracownicą. Po ujawnieniu nagrania Knowles szybko wystosowała oficjalne oświadczenie, w którym ogłosiła, że "robią wszystko, aby pogodzić rodzinę".\nNa oficjalnej stronie Beyonce w ekspresowym tempie pojawiły się także wspólne rodzinne fotki. Na zdjęciach z Nowego Orleanu Solange pozuje przytulając się do Beyonce. Nie zabrakło także fotek z uśmiechniętym Jay-Z. Zdaniem informatora magazynu Star gwiazdy udają, aby ratować wizerunek:\nNadal jest konflikt, ale muszę udawać dla mediów. Mają zbyt dużo zobowiązań dla reklamodawców.\nale fałszerstwo... ;/ dziwię się jak oni tak potrafią\nSmutne. Kasa to nie wszystko.\nJay Z bardzo mlodo wyglada na tych zdjeciach\nJak dla mnie to chwyt marketingowy - przypadkiem teraz Jay i Beyonce ruszają w trasę i wypuścili wspólny film ....\nmoja rodzina też nie jest normalna, także luz\nZapraszam na POlska stronkę o Solange\na ta ich corka wyglada bardzo sztucznie, nigdy nie pokazują twarz, to jakaś kukla, prawdziwego dzieciaka nie pokazuja. o ile istnieje:P\nPo prostu nie są jak inne "gwiazdy" i nie chcą nikomu wyjawiać swoich sekretów i problemów rodzinnych. To chyba lepiej niż Pamela Anderson, której przypomniało się, że jak była młoda to ją g****iła niania.\nCórka Beyonce ma włosy tak jak Solange ...\n...patologia na bogato!\nTrzeba nie mieć godności,by dla kasy być z mężem, który non stop zdradza.\nTak się skupiła na udawaniu idylli, że zapomniała sobie zrobić wcięcia w talii i płaskiego brzucha.\noni nie mogą sie rozstać :C najlepsza para jak dla mnie ;x\nTak samo jak z jej niby ciaza, ktora byla poduszka. Zaklamanie na kazdym kroku . Ten Jey powinien dac sobie siana z nia .\nale ta córka beyonce podobna do siostry solange\nBo wy wiecie czy udają....\nzalosne, czyli jak media sprzedadza wszystko\ntą jej siostrę piorun chyba strzelił:D\nTak to jest jeżeli jakiś niemądry frajer wypuści do internetu prywatną sprawę.


Aranżacja wnętrz – aranżacja wnętrz\nDekoracja formą umacniania więzi rodzinnych\nNiewątpliwie, stosowanie elementów wyposażenia ściśle wiążących się z domownikami jest coraz powszechniej uznawane. Aranżacja wnętrz pozwala na przejawianie się tego w przeróżnych formach. Zarówno pod postacią fototapet, ozdobnych ramek, jak i napisów ściennych przypominających i podkreślających wartość rodziny. Nie jest to konieczne, jednak w ten sposób nadajemy mieszkaniu rodzinną, ciepłą atmosferę, która sprawia, że każdy po ciężkim, męczącym dniu marzy, aby wrócić do swojego domu i choć przez chwilę skupić uwagę na czymś innym niż komputer, czy stertę dokumentów. W ten sposób, przy rodzinnych spotkaniach warto wrócić do wspomnień, co ułatwiają fotografie znajdujące się na ścianie. Jest to temat do konwersacji, wymiany zdań i poglądów, przypomnienie sobie wydarzeń z przeszłości. Continue reading „Dekoracja formą umacniania więzi rodzinnych”\nTagged Aranżacja wnętrz\nCztery ściany odzwierciedleniem osobowości właściciela\nWśród dostępnych ofert, osoba poszukująca swoje pierwsze mieszkanie stoi przed nielada wyzwaniem. Ciekawe propozycje przykuwają swoją uwagę np. poprzez cenę, lokalizację czy metraż, jednak wciąż odczuwa się niedosyt. Często jest to spowodowane wystrojem niepasującym do naszego charakteru. Poczucie własnego stylu, zainteresowania pozwalają nam na tworzenie projektów pomieszczeń idealnie dostosowanych do naszych potrzeb, oraz wyrażających osobowość. Aranżacja wnętrz składa się nie tylko z gruntownych zmian, ale również doskonałym pomysłem są dekoracje, które pozwalają nadać odpowiedni klimat. Continue reading „Cztery ściany odzwierciedleniem osobowości właściciela”\nrefleksoterapia ruda śląska


Brian Tracy jest Przewodniczącym i Dyrektorem Wykonawczym Brian Tracy International, firmy specjalizującej się w szkoleniu oraz rozwoju ludzi i firm.\nBrian Tracy pracował jako konsultant dla ponad 1 000 firm, a w 5 000 wykładów i seminariów, które prowadził w Stanach Zjednoczonych, Kanadzie i w 47 innych państwach uczestniczyło ponad 5 000 000 ludzi. W ciągu każdego roku przemawia jako główny mówca i prowadzący seminaria do ponad 250 000 osób.\nNa przestrzeni 30 lat prowadził studia, badania, wykłady i pisał książki z zaresu ekonomii, historii, biznesu, filozofii i psychologii. Jest autorem doskonale sprzedających się 45 książek, któe zostały przetłumaczone na wiele języków. Napisał i opracował ponad 400 programów edukacyjnych audio i video, łącznie ze światowym bestsellerem Psychologia sukcesu. Książka ta została przetłumaczona na ponad 27 języków.\nProwadzi wykłady dla przedstawicieli biznesu i osób nie związanych z biznesem na temat rozwoju osobistego, w których uczestniczy kierownictwo najwyższego szczebla wielu największych firm amerykańskich.\nJego porywające seminaria na temat przywództwa, sprzedaży, poczucia własnej wartości, celów, strategii, kreatywności i psychologii sukcesu przynoszą zarówno natychmiastowe jak i długoterminowe zmiany w życiu ludzi. www.briantracy.pl


Top 7 zdrowych produktów, z którymi ruszysz do przodu - Greenelka\nLubię siódemki, co ja na to poradzę.\nAle serio. Natura obdarowała nas tak wieloma skarbami, że trudno wybrać te, które są naj, naj, najlepsze.\nJeśli jesteś tu nie pierwszy raz, wiesz już, że kiedyś nie interesowało mnie co wrzucam do garnka, ważne żeby dobrze smakowało i nic więcej, a czy to wpływało na moje zdrowie, obchodziło mnie mniej więcej tyle, co zeszłotygodniowy deszcz w Bangladeszu .\nDzisiaj wiem, że zdrowe = smaczne !\nBo jak może nie smakować na przykład jabłko! Albo arbuz? Albo kokos? No, proszę cię…\nNo dobrze, ale dlaczego właśnie 7 ?\nNaukowcy zjedli zęby na badaniach zdrowych produktów, a i tak są jeszcze na początku drogi. Wiedza o tym co daje nam natura, co rośnie na drzewach, pod ziemią, na krzakach, na trawie , wciąż się rozwija i wciąż może cię zaskoczyć.\nDr Jonny Bowlen w swojej książce „The 150 Healthies Foods on Earth” opisał 150 najzdrowszych pokarmów, jakie są na Ziemi.\nOpracował to w ten sposób, że zadawał pytania naukowcom, specjalistom od zdrowego żywienia, dietetykom i w ten sposób powstała jego lista 150 najzdrowszych pokarmów na Ziemi.\nNa podstawie tej, ale i wielu innych książek o zdrowym odżywianiu, które przeczytałam, powstała moja prywatna lista.\nTop 7 produktów, z którymi ruszysz do przodu\nStaraj się jeść je codziennie, albo prawie codziennie. Ja tak robię i czuję się wspaniale.\nBezwzględnie na pierwszym miejscu. I to nie tylko czarne jagody, czyli borówki leśne, ale i maliny, jeżyny, poziomki, truskawki, porzeczki, agrest.\nWszystkie te owoce zawierają masę witamin, są bombami antyoksydacyjnymi, czyli opóźniają starzenie, zapobiegają chorobom, dodają energii i oczywiście dochodzi do tego bonus w postaci pięknej skóry, włosów, paznokci.\nNiedawne badania dowiodły jeszcze czegoś.\nOtóż jagody, czyli borówki leśne podnoszą poziom koncentracji na 5 godzin. Zatem przed ważną rozmową , egzaminem, pracą, zamiast kawy, zjedz miseczkę jagód.\nOczywiście te wszystkie dobroci stracą swoje cudowne właściwości, jeśli je poddasz pasteryzacji, zasypiesz cukrem, albo usmażysz. Najlepiej jedz na surowo. Zimą zaś mrożone, bo okazuje się, że takie zachowują bardzo dużo witamin.\nZawierają sulforafan, bardzo silny przeciwutleniacz, który blokuje powstawanie nowotworowych mutacji DNA.\nJeść trzeba koniecznie na surowo, albo gotowane na parze przez 3- 4 minuty. Rozgotowany kapeć, jaki często pojawia się na talerzach, nie ma w sobie nic z cudownych właściwości brokułów.\nWszystkie bez wyjątku są wspaniałe, zdrowe i smaczne !\nSa co prawda bombami kalorycznymi, ale za to tłuszcz, który mają w sobie , to tłuszcz cudowny dla twojego mózgu, serca, w ogóle dla całego twojego organizmu.\nTo nienasycone kwasy Omega 3, których potrzebujesz jak kania dżdżu, żeby funkcjonować i być zdrowym.\nOrzechy mają dużo wartościowego białka, co jest ważne dla wegetarian i wegan, witaminy z grupy B, witaminę E, która jest bardzo, ale to bardzo dobra dla twojej skóry, włosów i paznokci, która pomaga ci wyglądać młodo, nawet, jak przybędzie ci już latek.\nCudowne orzechy zawieraja fosfor, magnez, żelazo, potas, cynk, wapń. sód, wszystko w doskonałych proporacjach, tak jak może być tylko w naturze.\nOczywiście, obowiązuje cię reguła surojadka. Nie pałaszuj orzechów w czekoladzie, w karmelu, prażonych i smażonych.\nNasze polskie, wspaniałe, doskonałe jabłuszka.\nW starym przysłowiu : zjedz jedno jabłko dziennie, a lekarz będzie ci niepotrzebny coś jest…\nJa jem co najmniej dwa, albo i więcej, jak mam ochotę. Codziennie!\nZapobiegają miażdżycy, czyli są dobre dla serca. Niedawne badania wykazały, że działają podobnie jak statyny, czyli leki obniżające cholesterol, ale nie mają działań ubocznych.\nJabłka odkwaszą twój organizm i oczyszczą cię z toksyn.\nCudowna. Smaczna. Doskonała. Zasadowtwórcza.\nZawiera mało skrobii, a dużo łatwo przyswajalnego białka. Ma najwięcej ze wszystkich kasz, witamin z grupy B, żelaza, miedzi, do tego jest bezglutenowa.\nKasza jaglana jest bogata w krzem, czyli jedz ją, a będziesz mieć piękne, lśniące włosy, mocne paznokcie i gładką skórę.\nNiesamowite źródło kwasów omega 3, doskonałe dla mózgu, serca, wzmacnia pamięć, ostatnie badania wykazały, że chroni przed rakiem piersi.\nPamietaj tylko, żeby nie kupować siemienia zmielonego, bo takie nie ma żadnych wartości. Kup ziarenka i przed spożyciem zmiel w młynku do kawy. Albo pogryź.\n7. Zielone liście\nPowinny znaleźć się na pierwszym miejscu.\nNajważniejsze. Wszystkie liście: Pietruszka, jarmuż, seler, szpinak , liście buraczków, mniszek, pokrzywa, rucola, jest tego tyle, że nie zliczę.\nJedz zielone liście codziennie !\nTo skarbnica zdrowia. Na pewno do tego wrócę, bo nie ma nic lepszego, niż zielone listeczki.\n7 pokarmów, 7 darów natury, a jest ich przecież o wiele więcej ! Tysiące zdrowych, kolorowych, pysznych pokarmów !\nNa zdrowie, smacznego !\nPozdrawiam i na zdrowie – Greenelka\nbrokułyorzechyzdrowa żywnośćzielone liście\nPrzez Greenelka 26 komentarzy\nGood bye Bella, good bye...\nSłońce - przyjaciel, czy wróg twojego zrowia?\nZ cyklu : dzikie rośliny lecznicze. Podbiał pospolity.\n9 września 2017 o 18:59 Odpowiedz\nWszystko lubię, jedynie brokułów nie mogę jeść, ale trudno, jem za to często szpinak 🙂\n9 września 2017 o 23:10 Odpowiedz\nHi, hi, co do brokułów, to zobacz co Ci Gabrysia szykuje, ale szpinak jest też super ! 🙂\n9 września 2017 o 19:24 Odpowiedz\nOoo – jak to się dobrze składa, że wszystkie z tych produktów jem i co więcej – bardzo lubię!\nSama już jakiś czas temu zmieniłam dietę na zdrowszą, lepiej się z tym czuję.\nOd dwóch miesięcy natomiast moje dieta stała się duuuużo zdrowsza. Wiele produktów wykluczyłam (między innymi cukier i produkty przetworzone).\nOrzechy mogę jeść pasjami, jabłka uwielbiam, a jagody – to dopiero pyszności!\n9 września 2017 o 23:19 Odpowiedz\nMegly, ja też pożegnałam cukier i produkty przetworzone i nie potrafię sobie wyobrazić, że było inaczej. Niedawno byłam u znajomej i skusiłam się na ciastka, takie zwyczajne, z cukrem w środku i na wierzchu i na drugi dzień wyskoczyły mi dwa pryszcze. Tak więc mój organizm tego już nie chce i mi to powiedział.\n9 września 2017 o 20:08 Odpowiedz\nZ tej siódemki najczęściej jadam jabłka, bo codziennie. Kiedyś nie znosiłam jabłek, ale z rozsądku przyzwyczaiłam się i teraz to mój ulubiony owoc.\n9 września 2017 o 23:20 Odpowiedz\nJabłuszka są wspaniałe, to nasz polski super food\n9 września 2017 o 21:00 Odpowiedz\nTo ja u jak będę u Asi ugotuję jej zupę krem z brokułów i polubi ? Zobaczysz Agnieszko . Lubię wszystko z tej siódemki . Jestem bardzo wymagająca jeśli chodzi o ja łka. Mam swoje ulubione i zawsze kupuję na dotyk ?\n9 września 2017 o 23:24 Odpowiedz\nO, to się jotka ucieszy, jestem bardzo ciekawa 🙂 A jakie jabłka lubisz, Gabrysiu?\n10 września 2017 o 08:58 Odpowiedz\nJabłka muszą być szorstkie i twarde, bo śliskie mają takie skórki, że przylepiają się do podniebienia. I dlatego zawsze dotykam i wącham, żeby jabłko pachniało jabłkiem a nie plastikiem . Teraz doszłam do wniosku, że to prawie tak jak z ludźmi ? Ten na pozór szorstki okazuje się być wspaniałym człowiekiema ten „śliski” …. czkawką się odbija. Miłej niedzieli Agnieszko?\n10 września 2017 o 10:23 Odpowiedz\nGabrysiu, dziękuję, a to się dowiedziałam czegoś nowego. Ja od kilku lat mam swoje jabłka, a najwspanialsze są te dzikie, które rosną na moich szlakach, ale w tym roku nie ma nic. Wszystko zmarzło w czasie majowych mrozów.\nA co do ludzi, masz rację, mój mąż taki własnie jest. Twarda skorupa, miękka pestka. 🙂 Z zewnątrz szorstki, a serce wielkie.\n10 września 2017 o 07:47 Odpowiedz\nKrem z brokułów odpada, ja robię krem z dyni….\n10 września 2017 o 10:03 Odpowiedz\nPrzypomniałaś mi Asiu, że już sezon na dynie się zaczyna 🙂\n9 września 2017 o 23:54 Odpowiedz\nLubię brokuły, a orzechy uwielbiam! Jabłka ostatnio przestałam jeść. Nawet nie ostatnio, ale w od dłuższego czasu ich nie jem, bo po prostu jakoś nie mam ochoty. Maliny też są dobre. 😉\nO siemieniu lnianym czytałam parę artykułów, ale nie próbowałam go jeszcze.\n10 września 2017 o 10:29 Odpowiedz\nNo, brokuły są super, a orzechy też mogłabym jeść na okrągło ! Siemienia popróbuj koniecznie, ma jeszcze dodatkowe właściwości, o których zapomniałam napisać, a które sprawdziłam na sobie. Są wspaniałe na włosy. A jabłka, no cóż, trzeba się mocno postarać, żeby trafić na niepryskane i niewoskowane. Ale same w sobie są cudowne.\n10 września 2017 o 00:34 Odpowiedz\nBardzo cenne porady, teraz widzą skąd takie mądre posty 🙂 Uwielbiam owoce leśne, mogłabym je jeść na okrągło 🙂 PS. Coś w tym jest, że też lubię siódemki 😀 Pozdrawiam serdecznie 🙂\n10 września 2017 o 10:33 Odpowiedz\nDorotko, dziękuję bardzo. Ja też kocham owoce leśne, wszystkie są cudowne:) W tym roku dużo u nas nie było, bo wymarzły, ale zawsze można kupić.\nAch, te siódemki, prawda? …\nTak bym chciała jeść surowe, a nie mogę. Jabłka też pieczone lub gotowane. Żadnych ziaren i zdrowiutkich rzeczy na chore jelita nie wolno, więc tylko oddycham ich aromatem.\n10 września 2017 o 10:56 Odpowiedz\nojej, to rzeczywiście. Ale gotowane warzywa , na przykład dynia, też są bardzo zdrowe, nie wiem czy możesz takie jeść ?\n10 września 2017 o 12:39 Odpowiedz\nTylko siemię lniane mi nie podchodzi, tak to jem wszystko, zielone to głównie sałaty, pietruszka, brokuły, zielone cebulka. Serdecznie pozdrawiam…\n10 września 2017 o 12:53 Odpowiedz\nTo super Basiu, dlatego tak świetnie wyglądasz!\n10 września 2017 o 21:38 Odpowiedz\nWszystko jem oprócz kaszy jaglanej i siemienia lnianego.\nAle to i tak nieźle – prawda?\n11 września 2017 o 10:59 Odpowiedz\nOczywiście,że super Stokrotko, pozdrawiam Cię bardzo serdecznie:)\n11 września 2017 o 20:12 Odpowiedz\nWszystko jem, jedynie brokuły dość rzadko, ale też! No i dzięki tobie zielone koktajle są u mnie codziennie. Z jarmużem póki co. Uściski:)\n11 września 2017 o 20:40 Odpowiedz\nO, to bardzo się ciesze ! I smakują Ci? Jarmuż jest the best. A ja dzisiaj miałam pietruszkę z gruszką i bananem + cynamon 🙂\n5 sierpnia 2019 o 22:07 Odpowiedz\nHurra, jem i uwielbiam wszystkie wymienione rzeczy 🙂\n7 sierpnia 2019 o 18:13 Odpowiedz\nNo to super kochana 🙂\nKategorie u Greenelki Wybierz kategorię Bajki dla Amelki (8) Bez kategorii (8) Henia (3) jedz zdrowo (31) Koty (7) Książki (12) Lifestyle (139) Psy (7) romantycznie (15) Rośliny lecznicze (17) sport (5) uroda (56) zdrowie (122) Rośliny lecznicze (10)\nSkarpetki w cieniu kaflowego pieca, czyli jesienny kot z książką\nDlaczego witamina D3 nie lubi samotności?\nNiecierpek, zioło niecierpliwe i niedoceniane, a bardzo cenne dla zdrowia i urody\nArchiwa Wybierz miesiąc Wrzesień 2020 Sierpień 2020 Lipiec 2020 Czerwiec 2020 Maj 2020 Kwiecień 2020 Marzec 2020 Luty 2020 Styczeń 2020 Grudzień 2019 Listopad 2019 Październik 2019 Wrzesień 2019 Sierpień 2019 Lipiec 2019 Czerwiec 2019 Maj 2019 Kwiecień 2019 Marzec 2019 Luty 2019 Styczeń 2019 Grudzień 2018 Listopad 2018 Październik 2018 Wrzesień 2018 Sierpień 2018 Lipiec 2018 Czerwiec 2018 Maj 2018 Kwiecień 2018 Marzec 2018 Luty 2018 Styczeń 2018 Grudzień 2017 Listopad 2017 Październik 2017 Wrzesień 2017 Sierpień 2017 Lipiec 2017 Czerwiec 2017 Maj 2017 Kwiecień 2017 Marzec 2017 Luty 2017 Styczeń 2017 Grudzień 2016 Wrzesień 2016 Sierpień 2016 Lipiec 2016 Czerwiec 2016 Maj 2016 Kwiecień 2016 Marzec 2016


★ Wolnej encyklopedii. Czy wiesz? strona 199\nBiała piska-to gmina wiejskiego typu w województwie Warmińsko-Mazurskim, w пискимском okolicy. W latach 1975-1998 gmina znajdowała się w guberni Sokołow. Siedziba gminy biały szum. Według stanu na 30 czerwca 2004 roku populacja miasta wynosiła 12 ...\nPisz-stacja kolejowa w miejscowości pisz w województwie Warmińsko-Mazurskim, w Polsce. W 2017 roku stacja obsługiwała 100-149 pasażerów na dobę. 3 kwietnia 2000 roku, wstrzymał ruch pociągów pasażerskich na odcinku pisz – Лосо, a w lutym 2007 rok ...\nPałac w Осице-pałac wraz z zespołem parku, położony jest w miejscowości Osijek w gminie Bartoszyce (Warmińsko-Mazurskie. Zbudowany w 1861 roku w stylu italianizującym.\nJerzy Paweł Крушельницкий-polski biolog, геоботаник, obrońca przyrody. Jest absolwentem uniwersytetu jagiellońskiego w Krakowie, gdzie ukończył biologię środowiska biologię ze specjalizacją w dziedzinie ekologii roślin. Otrzymał doktorat w Instyt ...\nPałac w Лодаче-pałac wraz z zespołem parku, położony jest w miejscowości лоды w gminie Bartoszyce (Warmińsko-Mazurskie. Został zbudowany w 1877 roku w stylu neoklasycystycznym jako rezydencja rodziny von Негенборн. Pałac położony jest na obrzeżac ...\nРучьян-Nida-przystanek osobowy, a dawniej stacja kolejowa w Ручьян-Ниде w okolicy Ручьян, w województwie Warmińsko-Mazurskim, w Polsce. W 2017 roku stacja obsługiwała 20-49 pasażerów na dobę. Stacja miała niezwykły układ dróg, tzw. mijankę uskoko ...\nStaroobrzędowcy w gminie Укта-staroobrzędowcy, którzy zaczęli osiedlać się w Prusach z 1831 roku, osiedlili się we wsiach Онуфриево, Укта, zamek, Iwanowski i Piaski. Pierwszy zakup ziemi na brzegu rzeki крутинья nad jeziorem тужье została dokonan ...\nKościół błogosławionej Karoliny Кожковной - to kościół rzymsko-katolicki kościół parafialny, należący do бискупецкому благочинию Варминьской Archidiecezji. Jeden z zarejestrowanych zabytków miasta. Kościół został zaprojektowany przez architekta k ...\nИоанно-Предтеченская kościół-katolicki kościół parafialny, należący do бискупецкому благочинию Варминьской Archidiecezji. Jeden z zarejestrowanych zabytków miasta. Kościół pw św Jana Chrzciciela istniała już w tym czasie na terenie biskupca bisku ...\nНовомейский powiat to powiat w Polsce, który istniał w latach 1948-1975 roku jako następca pierwszej dzielnicy i został odtworzony w 1999 roku w ramach reformy administracyjnej. Jego rezydencja - Nowe miasto Любавске.\nПоевангелицкая Kościół jest jednym z zarejestrowanych zabytków starożytnego miasta, obecnie wsi Biskupiec, w новомейском okolicy, w województwie Warmińsko-Mazurskim. Kościół został ufundowany przez biskupa Rudolfem померанским. Jego budowa rozpoc ...\n88. pułk piechoty-to oddział piechoty armii ludowej Polski. Został on utworzony w 1951 roku. Wchodził w skład 22 dywizji piechoty. Stacjonuje w garnizonie Biskupiec. Розформованы w 1955 roku.\nPułk obrony terytorialnej Olsztyna był to opis generowany na podstawie rozkazu Ministra obrony narodowej nr 010 / Org z dnia 6 maja 1963 r. i dyrektywy szefa sztabu Generalnego nr 069 / Org. datowany 6 maja 1963 roku. Jednostka została zorganizow ...\nPułk został utworzony w 1950 roku, w skład 21 dywizji. Stacjonuje w garnizonie оструд. W 1952 roku jednostka została podporządkowane dowódcy 15 rifle dywizji. W 1954 roku oddział пшедыслокованы dotarł do miasta Biskupiec w Polsce, gdzie ponownie ...\nParafia Św. Jana Nepomucena i matki Bożej Różańcowej w Бискупцу jest kościół rzymsko-katolickim kościołem parafialnym w diecezji Elbląg. Został założony w 1325 roku, reerygowana w 1895 roku przez biskupa Warmii Andreas Thila. W skład parafii wcho ...\nBrakuje składa się z 6 parafii: Parafia Zesłania Ducha Świętego-Зомброво. Parafia Świętego brata Alberta-Iława. Parafia Świętego Jana Nepomucena i MB różaniec-Biskupiec. Parafia matki Bożej Częstochowskiej MB-Ласечно. Parafia Podwyższenia Krzyża ...\nKościół ewangelicko – Аугсбургский parafia w Сорквитахе-kościół Ewangelicko-Аугсбургский parafia w Сорквитахе, wchodzący w skład мазурийской diecezji. Parafia jest sterowany trzema oddziałami: w Бискупцу Решельском, Рашонгу i rybołówstwa.\nЖецк-to wieś w Polsce położona w województwie Warmińsko-Mazurskim, w powiecie Olsztyn, gmina Biskupiec. Do 1954 roku istniała gmina Жецк. W latach 1975-1998 miasto administracyjnie należał do Ольштынскому województwa. Wieś była ważnym punktem han ...\nBrakuje składa się z 8 parafii: Parafia Świętego Józefa-Кобулты. (The Parish Of St. Joseph-Kobuleti) Parafia Chrystusa króla-Węgój. (The parish of Christ the king-Węgój) Przybycie trzech króli-Kolno. (The arrival of the three kings of Koln) Paraf ...\nKościół Świętego Michała Archanioła jest jednym z zarejestrowanych zabytków miasta Бистынек, w województwie Warmińsko-Mazurskim. Obecnie służy on cmentarnej kaplicy, ponieważ znajduje się w centralnej części byłego kościoła Rzymsko-katolickiego c ...\nПоевангелицкая Kościół-jeden z najstarszych kościołów w Бистынку, w województwie Warmińsko-Mazurskim. Obecnie nie jest używany. Znajduje się on na przebudowie z 2002 roku. Kamień węgielny pod budowę świątyni położono 10 listopada 1883 roku, w roc ...\nKościół Świętego Mateusza i Świątynia Krwi Pana Jezusa Chrystusa - kościoła Rzymsko-katolicki kościół parafialny, należący do Решельскому благочинию Вармийской Archidiecezji. Pierwotnie był tu kościół, gotycki, augmented wieży, wzniesionej w 1579 ...\nKamienny dom w Braniewie-jeden z надьоказальщичских budynków miasta w 1945 roku, należące do kompleksu jezuickiej szkoły Hosianum w Braniewie. W 1945 roku został разбомблен, nowoczesne niezachowany.\nKaplica Św. Rocha w Braniewie-jest to zabytkowy kościół 1710 roku, położony na działce miejskiego cmentarza na ulicy Olsztyn w Braniewie. Kaplica została zarejestrowana 18 sierpnia 1992 r., w rejestrze zabytków architektury w pkt 229 / 92.\nKościół przy gimnazjum w mieście to kościół katolicki, zbudowany w latach 1861-1863 kolegium Хосианум w Braniewie. W 1945 roku został zniszczony, po wojnie незвачен.\nCmentarz przy ulicy Olsztyn w Braniewie-to historyczne komunalny cmentarz w Braniewie o powierzchni 0.8580 ha. Cmentarz i znajdująca się na nim kaplica Św. Rocha zostały wprowadzone do 18 sierpnia 1992 r. do rejestru zabytków architektury w pkt 2 ...\nRatusz w Braniewie-to nieistniejący pomnik architektury w Braniewie. Został zbudowany w drugiej połowie XIV wieku w centralnej części Starego miasta. Został zniszczony w 1945 roku. Ruiny ratusza weszli do rejestru zabytków architektury 14 grudnia ...\nKlasztor franciszkanów w Braniewie-to średniowieczny klasztor franciszkanów w Braniewie. W 1565 roku został zakupiony przez jezuitów. W 1809 roku kościół został zburzony. Dziś jedyny zachowany fragment klasztoru-To wieża klesia.\nBrowar w Braniewie została założona w 1854 roku, dzięki Якобу von Roy owi. Do ii wojny światowej działał jako spółka akcyjna. W 1871 roku browar, zakupiona u następnego właściciela Karola Мюккенбергера, została przekształcona w spółkę akcyjną pod ...\nStadnina koni w Braniewie-to zachowany historyczny zespół budynków w Braniewie, gdzie w 1890-1945 i 1955-1997 latach funkcjonował stadnina koni. Obiekty Шпилки zostały zbudowane w latach 1889-1891 roku. 14 czerwca 2007 roku były Конюшенный montaż ...\nBudynek sądu rejonowego znajduje się w pobliżu centrum miasta i graniczy z Ministerstwem spraw zagranicznych w mieście Braniewie, w areszcie w Elblągu. Wejście do budynku znajduje się przy ulicy Судомно-1.\nMariinsky spichlerz w Braniewie-Stary spichlerz w Braniewie. Z 1831 roku. 5 lipca 1989 roku została ona wpisana do rejestru zabytków pod hasłem 127 / 89.\nBraniewo brama-to stacja kolejowa w Braniewie w województwie Warmińsko-Mazurskim, w Polsce, na linii kolejowej nr 254-byłej linii kolejowej wzdłuż zatoki. Obecnie stacja jest zamknięta. Na stacji nadal jest budynek pralni i pozostałości poczekalni.\nBudynek znajduje się na Botaniczna ulicy 5 do wojny Stiftsweg w Braniewie, naprzeciwko Miejskiego ogród zoologiczno-Botaniczny ogród i fosy miejskiej, w bezpośrednim sąsiedztwie również do historycznych budowli braniewskiej stajni i konwertytów d ...\nKolegium jezuitów w Braniewie - jedna z głównych szkół Świętego Karola Boromeusza w Polsce, założony przez kardynała Stanisława Хозюшей. Pierwszy-to seminarium na ziemiach polskich, które przygotowują przyszłych duchownych.\nKolegium jezuickiego w Wilnie-kolegium jezuickiego została założona w 1570 roku. w Wilnie w 1579 roku został przekształcony w Вильнюсскую Akademii. Jezuici przybyli do Wilna na zaproszenie biskupa Wileńskiego Valeria Протасевича w 1569 roku. W la ...\nWieża klesia - to wieża 14 wieku w Północno-zachodnim narożniku dawnego Starego miasta w Braniewie, która jest elementem wewnętrznej muru obronnego. Z 1565 roku Wieża klesia była częścią kompleksu Collegium Hosianum.\nJan Baranowski herbu Jastrzębiec-wojewoda sieradzki w 1624-1632 roku, kasztelan małogoski w latach 1619-1624, starost przedborski, starost czorsztyński, starost nowokorczyński w 1624-1634 roku, zdobywca tytułu Przasnysz w 1617 roku. Studiował w M ...\nPensjonat Konwertytów house znajduje się w mieście Braniewie na ulicy botanika 11. Obecnie w części budynku mieści się regionalne Centrum rozwoju w Braniewie-inkubator.\nParafia Świętego Józefa robotnika w Силенахе-to kościół rzymsko-katolicki kościół parafialny, położony w Вармийской archidiecezji, w благочинии Braniewie. Na parafii mówią архидиецежальские kapłani. Według stanu na styczeń 2019 roku, O. tytuł mag ...\nCmentarz żydowski w Домбровне-cmentarz żydowski powstał na południe od miasta, za bramą Polski, w wschodniej części dużego wzniesienia, który ten konkretny obszar ten został nazwany Góra Jerozolimską – Jerozolima – Jerozolima, przy obecnej ulicy ...\nEwangelicki metodystyczny jest jedną z atrakcji starożytnego miasta, obecnie wsi Pałac-клоново (gmina домбровно, w Острожском powiatu, Warmińsko-Mazurskie. Jedna z zarejestrowanych zabytków miasta znajduje się na Church Street.\nKościół Świętego Jana Nepomucena i Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi panny - jest to kościół rzymsko-katolicki kościół parafialny, położony na Starym mieście, obecnie wieś Pałac-клоново (gmina домбровно, w województwie Warmińsko-Mazurskim ...\nDąbrowski zamek to zamek położony w mieście Pałac-клоново (gmina домбровно w województwie Warmińsko-Mazurskim, na przesmyku jeziora Dąbrowa Wielka i Dąbrowa mała, na ulicy Zamkowa. Obecnie zachował się w postaci ruin. Zamek został zbudowany na pl ...\nКлоново to wieś w województwie Warmińsko-Mazurskim okolicy острудского powiatu, Polska. W latach 1975-1998 miasto administracyjnie należał do Ольштынскому województwa. Wieś Клоново znajduje się na rzece MAZURACH, na samym skraju gminy Ostróda – n ...\nГржибины-to wieś w Polsce położona w województwie Warmińsko-Mazurskim, w dzielnicy дзялдовским, gmina Działdowo. W latach 1975-1998 miasto administracyjnie wchodzi w skład чехановской guberni. Obecnie liczba mieszkańców wynosi 389 osób, co w przy ...\nGonsierowo Olsztyneckie-to wieś w Polsce położona w województwie Warmińsko-Mazurskim, w okolicach Olsztyna, w gminie Ольштынек. W latach 1975-1998 miasto administracyjnie należał do Ольштынскому województwa. Wieś położona na wzgórzu w pobliżu jez ...\nРушково-to wieś w Polsce położona w województwie Warmińsko-Mazurskim, w dzielnicy дзялдовским, gmina Działdowo. W latach 1975-1998 miasto położone w prowincji Ciechanów. W czasach krzyżowców, wieś pojawia się w dokumentach w 1321 roku, podlegała ...\nDylewo-to wieś w Polsce położona w Warmińsko-Mazurskim, w Ostródzie powiat, gmina Grunwald. W latach 1975-1998 miasto administracyjnie należał do Ольштынскому województwa. W pobliskim lesie znajdują się dwa rezerwaty przyrodnicze, przez które prz ...\nЯсково-to wieś w Polsce położona w województwie Warmińsko-Mazurskim, w dzielnicy Pojezierza iławskiego, w gminie Zalewo. Wcześniej znajdował się w mróz-ском okolicy. W latach 1975-1998 miasto administracyjnie należał do Ольштынскому województwa. ...\nbiaa piska Poczcia pisz - olsztyn pkp sokoowska park w dylewie ksigi wieczyste braniewo braniewo cmentarz wyszukiwarka Klonowo diecezja elblska mapa bukowcu muszkieterski Staroobrzdowcy Ruciane - Nida midzybrz staroobrzędowcy w gminie ukta jezuickim dworzec kolejowy w braniewie polskiego powiat nowomiejski kościół św. macieja i przenajdroższej krwi pana jezusa w bisztynku restauracja Kamienny Dom w Braniewie Reszelski ewangelicki kociele Koci Ewangelicko - Metodystyczny w Dbrwnie Zamek w Dbrwnie cinema braniewo Spichlerz Mariacki w Braniewie ikat