Zachód lekcji Lecha Kaczyńskiego nie zrozumiał, a sprawa Osetii i Abchazji została już dawno zapomniana...\n„Poburzy się, poburzy i przestanie” - tak deputowany Dumy mówił o reakcji Europy na zgodę na wkroczenie rosyjskich wojsk na Ukrainę. Może tym razem jednak tak łatwo nie przestanie? Putin wchodził na głowę zachodnim przywódcom bardzo długo – dlatego, gdyż oni sami sobie na to pozwalali. Zachód był przekonany, że dając Putinowi wolną rękę, zyska przysłowiowy święty spokój. Nic bardziej mylnego. Natomiast z korzyścią dla współczesnego cara Rosji.\nTakże konflikt w Syrii pokazał, że to Rosja gra pierwsze skrzypce na arenie międzynarodowej. Niestety wtedy wszyscy też przeszli nad tym do porządku dziennego, a pół roku później z niecierpliwością odliczali czas do rozpoczęcia Igrzysk w Soczi. Gdy oczy całego świata zaczęły zwracać się w kierunku tej rosyjskiej miejscowości nad Morzem Czarnym wielu sportowców i komentatorów podśmiewywało się z drobnych wpadek przy przygotowywaniu zimowych igrzysk. Jednak tak naprawdę było to w miarę pozytywne obnażanie rosyjskiej mentalności. Szkoda, że obnażając ten rosyjski kompleks wobec Zachodu nikt nie zauważył, że specyfika Rosji to nie tylko mentalność społeczeństwa, ale przede wszystkim specyfika (w negatywnym słowa znaczeniu) rosyjskiego przywódcy.\nWielu ekspertów przewidywało, że z chwilą, gdy zapadnie kurtyna teatru w Soczi przygotowanego specjalnie przez Putina dla zachodniego świata, współczesny car imperium może wkroczyć do ukraińskiej rozgrywki. Może gdyby świat wcześniej wziął sprawy Ukrainy w swoje ręce, to sytuacja za naszą wschodnią granicą byłaby zamknięta jeszcze zanim zgasł znicz olimpijski? To trudno przewidzieć, bo za Putinem nie trafi nikt.\nJednak aktualnie działania Zachodu wobec agresji Putina na ukraińskie terytorium i jawne pogwałcenie prawa międzynarodowego – mimo że wciąż są niewystarczające – i tak są najbardziej szeroko zakrojonymi, jakie do tej pory zdecydowano się zastosować wobec Rosji. Sankcje, otwarte wsparcie rządu w Kijowie i silna międzynarodowa współpraca na pewno nie krzywdzą Putina, ale przynajmniej dają sygnał, że tym razem Zachód niekoniecznie „poburzy się i przestanie”.\nWygląda na to, że zachodni przywódcy w końcu zaczynają powoli rozumieć to, co próbował w 2008 r. przekazać im Lech Kaczyński i co wyartykułował na wiecu w Tibiisi. Przywódcom starej Europy idzie to mozolnie i wciąż kierują się oni przede wszystkim ekonomicznymi względami, jednak jest to sygnał w dobrą stronę. Sam Donald Tusk zwrócił uwagę, że być może mamy większą wrażliwość na to, co się dzieje na Ukrainie niż nasi zachodni sąsiedzi. Co ciekawe, wygląda na to, że o wiele większą wrażliwość – i zupełnie inną postawę niż do tej pory wobec polityki Kremla – reprezentuje nasz rząd. Ale ta zmiana może tylko cieszyć. Może doczekamy jeszcze dnia, kiedy ktoś głośno zaakcentuje, że koncepcja Lecha Kaczyńskiego wobec wschodniej polityki była słusznym kierunkiem zarówno dla nas jak i dla całej Europy.\nRyszard Kukliński powiedział w rozmowie, z Marią Nurowską, z której powstała książka: „Obserwuję Putina, on już ma ciągoty mocarstwowe. Jeszcze jest słaby, ale przy pomocy Zachodu stanie na nogi i wtedy im pokaże. Taki ten Zachód jest, wyhodował Hitlera, Stalina, a teraz hoduje Putina. Dla Polski to bardzo niedobre.” Trudno nie stwierdzić, że miał rację...


Anna Mucha "przyłapała" dzieci na niecodziennej czynności. Aktorka nie mogła powstrzymać się śmiechu\nAnna Mucha "przyłapała" dzieci na niecodziennej czynności. Aktorka nie mogła powstrzymać śmiechu\nBerenika Olesińska 09.10.2020 06:00\nAnna Mucha podczas wieczornej kąpieli odkryła, co po kryjomu robią jej dzieci. Aktorka opowiedziała internautom zabawną historię.\nAnna Mucha spełnia się jako mama 9-letniej Stefanii i 6-letniego Teodora. Aktorka nie pokazuje wizerunku dzieci w mediach społecznościowych, jednak podczas kwarantanny zamieściła w sieci kilka filmików, na których widać, jak bawi się z pociechami. Okazuje się, że córka i syn gwiazdy mają dużą wyobraźnię. Popularna mama podczas wieczornej kąpieli odkryła, czym po kryjomu zajmują się jej mali potomkowie. Kreatywnie i zabawnie!\nAnna Mucha rozbawiona pomysłowością dzieci\nRelacja Anny Muchy na Instagramie zaczęła się dość poważnie. Popularna aktorka brała wieczorną kąpiel, kiedy zauważyła, że w tajemniczych okolicznościach ubyła jej spora ilość ulubionego kosmetyku do pielęgnacji ciała. Od razu zasugerowała, że sprawcami tej niemiłej niespodzianki są z pewnością dzieci.\nTen moment, kiedy odkrywasz, że twoje dzieci podczas twojej nieobecności albo gdy nie widzisz tego, używają twojego scruba do ciała i robią z niego eliksiry i zostało tyle. Co, obudzić ich? Będzie bite? - zaczęła z nutką ironii.\nPo kilku minutach aktorka udostępniła kolejne nagranie, na którym śmieje się do rozpuku. Wyjawiła prawdziwy i dość nietypowy powód, dla którego Stefania i Teodor podkradali kosmetyk. Scrub używany przez Anię był po prostu... smaczny.\nMucha zapewniła, że wybryk dzieci jest całkowicie bezpieczny, ponieważ kupowany przez gwiazdę kosmetyk stworzony został wyłącznie na bazie naturalnych składników. Cóż, Stefanii i Teodorowi życzymy smacznego, a Ani radzimy, by zgromadziła zapas peelingu.\nAnna Mucha ma dość izolacji w domu. Wrzuciła nagranie z synem i krzyczy: Ja chcę do pracy! Wideo komentuje Kurdej-Szatan


Zbiorniki na wodę dla rolnictwa. Jakie są rodzaje zbiorników na wodę deszczową i pitną? - muratorplus.pl\nZbiorniki na wodę dla rolnictwa. Jakie są rodzaje zbiorników na wodę deszczową i pitną?\n2021-05-06 14:14 mgr inż. Dorota Czernek\nAutor: fot. Shutterstock Zbiorniki na wodę muszą mieć odpowiednie atesty higieniczne\nZbiorniki na wodę żelbetowe, stalowe lub z tworzyw sztucznych wykorzystywane są w wielu branżach, także w rolnictwie, gdzie mogą służyć do magazynowania wody na wypadek niedoborów wody, która jest potrzebna zarówno hodowanym zwierzętom, jak i uprawianym roślinom. Dotyczy to zarówno magazynowania zapasów wody pitnej oraz zbierania wody deszczowej.\nZbiorniki na wodę żelbetowe monolityczne\nZbiorniki na wodę żelbetowe prefabrykowane\nZbiorniki na wodę z tworzyw sztucznych\nZbiorniki na wodę mogą służyć do magazynowania m.in.:\n• wody pitnej, stanowiącej zapas np. w instalacjach wodociągowych wody pitnej, w stacjach uzdatniania wody pitnej (SUW), a także podczas awarii publicznych sieci wodociągowych oraz w miejscach, gdzie występują sezonowe ograniczenia w dostępie/użytkowaniu wody,\n• wody deszczowej, będącej dodatkowym, darmowym źródłem wody do nawadniania, nawożenia i ochrony upraw np. w szklarniach, szkółkach i sadach.\nW przypadku zbiorników na wodę pitną trzeba pamiętać, że (zgodnie z rozporządzeniem Ministra Zdrowia w sprawie jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi z dnia 7 grudnia 2017 r., poz. 2294) każdy zbiornik przeznaczony do magazynowania wody pitnej musi być dopuszczony do eksploatacji przez właściwe organy oraz spełniać wymagania odpowiednich norm i mieć atesty Państwowego Zakładu Higieny, a także aktualny certyfikat Narodowego Instytutu Zdrowia Publicznego wydany dla całej konstrukcji zbiornika i znajdujących się w nim urządzeń.\nAby zapobiec suszy, która może zniweczyć efekty pracy poświęconej na uprawy i zagrażać dobrostanowi zwierząt gospodarskich, coraz więcej rolników zaczyna zbierać deszczówkę nie tylko w zbiornikach retencyjnych – sztucznych lub naturalnych, lecz także w wodoszczelnych zbiornikach stalowych, betonowych bądź z tworzyw sztucznych. Pomaga to ograniczyć zużycie wody pitnej wodociągowej na cele rolnicze i tym samym obniżyć koszty jej poboru. Pojemność zbiorników na wodę powinna wynosić od kilku do kilkunastu tysięcy litrów, a ich wyposażenie obejmować pompy do dystrybucji wody i odpowiednie systemy, które umożliwią stosowanie np. nawadniania kropelkowego.\nTo cylindryczne (jedno- lub dwukomorowe) zbiorniki na wodę wykonywane w całości na budowie, z betonu o wysokiej wytrzymałości i wodoszczelności, zbrojonego siatkami zgrzewanymi. W zasadzie nie ma tu ograniczeń w zakresie maksymalnej pojemności, średnicy i wysokości zbiornika. Wszystko zależy od potrzeb oraz możliwości technicznych i finansowych inwestora. Po wykonaniu wykopu i wyrównaniu terenu buduje się monolityczne dno (płytę) żelbetowe z wyprowadzonym zbrojeniem płaszcza zbiornika na wodę. Następnie wznosi się ściany z wykorzystaniem specjalnych stalowych systemów szalunkowych, które umożliwiają montaż zarówno od zewnątrz, jak i od wewnątrz z pominięciem kotew ściennych i elementów dystansowych przechodzących przez ściany, co zapewnia maksymalną szczelność zbiornika na wodę żelbetowego monolitycznego. Powierzchnia betonowa musi spełniać wysokie wymagania higieniczne, dlatego szalunki pokrywa się specjalną okładziną, dzięki której będzie ona idealnie gładka, albo wykonuje się w zbiorniku wewnętrzną powłokę zabezpieczającą.\nZbiorniki na wodę żelbetowe monolityczne mogą być przykryte lekką plandeką np. z laminatów poliestrowo-szklanych (odpornych na czynniki atmosferyczne i ew. agresywne środowisko), konstrukcją z profili stalowych z przytwierdzonymi do nich panelami typu sandwicz (z rdzeniem styropianowym) albo monolitycznym stropem żelbetowym.\nZbiorniki żelbetowe prefabrykowane montowane są z gotowych elementów wytwarzanych z betonu (przynajmniej C35/45 lub o wysokiej klasie szczelności C45/55) dojrzewającego w kontrolowanych warunkach wilgotności i temperatury. Producenci proponują różne rozwiązania tego typu zbiorników na wodę. Mogą to być tylko gotowe elementy ścienne, które mocuje się do wykonanej w wykopie żelbetowej monolitycznej płyty stanowiącej dno zbiornika żelbetowego (można ją przygotować we własnym zakresie, niezależnie od zamówionych prefabrykatów). Na przykład z elementów o łukowym kształcie buduje się zbiorniki zwane łupinowymi, natomiast z wąskich pionowych, równych wysokości zbiornika, wznosi się tzw. zbiorniki sprężone, w których po uszczelnieniu połączeń pionowych całość sprężana jest od zewnątrz rzędami kabli. W takich zbiornikach prefabrykaty ścienne dodatkowo zespala się z płytą fundamentową przy użyciu uszczelki i dwóch wieńców żelbetowych (zewnętrznego i wewnętrznego). Dostępne są także zbiorniki żelbetowe prefabrykowane wykonywane na podstawie indywidualnych projektów, z gotowych elementów strunobetonowych, sprężonych w pionie i po obwodzie, co zwiększa ich odporność na obciążenia związane np. z różnicą temperatur. Złącza pionowe, tzw. suche, wyposażone w profil EPDM, który uszczelnia i przenosi siły, co umożliwia pełne naprężenie cięgien podczas jednej czynności. Poziome cięgna jednosplotowe, obwodowe, umieszczone są w specjalnych betonowych kanałach kablowych i w rurkach z tworzywa sztucznego, co chroni je przed uszkodzeniem.\nInnym rodzajem są zbiorniki żelbetowe w całości prefabrykowane, tzw. modułowe – pionowe lub poziome. W pierwszym przypadku buduje się je z gotowych okrągłych elementów o odpowiedniej średnicy, ustawianych jedne na drugich. Zbiorniki żelbetowe prefabrykowane poziome natomiast wykonuje się z modułów, tzw. u-profili, łączonych w poziomie, i zamyka prostymi lub półokrągłymi elementami. Prefabrykaty łączy się przy użyciu systemu marek skręcanych z jednoczesnym ułożeniem elastycznej uszczelki butylowej lub elastomerowej na stykach elementów.\nZbiorniki żelbetowe prefabrykowane mogą być podziemne, częściowo zagłębione lub naziemne. Podobnie jak monolityczne zwykle przykrywa się je systemowymi elementami żelbetowymi lub lekką plandeką z laminatów. Dodatkowo, zależnie od typu konstrukcji, wykorzystuje się tzw. elementy podpierające pokrywę zbiornika na wodę – ściany, słupy bądź studnie. Producenci według projektu przystosowują zbiorniki do różnych systemów napełniania i opróżniania (pozwala to dopasować wariant do potrzeb danego gospodarstwa), z przejściami szczelnymi o różnych średnicach i typach. Jeśli zbiornik zagłębiony wystaje mniej niż 1,8 m nad teren, należy wykonać ogrodzenie, np. mocowane bezpośrednio na obwodzie zbiornika. Główne zalety prefabrykacji to brak konieczności składowania elementów oraz możliwość szybkiego prowadzenia prac montażowych (tzw. montaż z kół) w różnych warunkach atmosferycznych, niezależnie od pory roku.\nZbiorniki żelbetowe prefabrykowane mogą mieć wysokość od 3 do 8 m oraz średnicę od ok. 4 do 16 m (monolityczne nawet do 20 m), a w przypadku modułowych poziomych szerokość 3–8 m. Oczywiście zakres dostępnych wymiarów zależy od technologii i oferty danego producenta. Prefabrykacja oraz nowoczesne deskowania pozwalają na budowę zbiorników żelbetowych o różnych pojemnościach (od ok. 122 do ok. 5,5 tys. m3 i więcej), co ułatwia dopasowanie parametrów do potrzeb inwestora. Większość producentów oferuje możliwość wykonania zbiorników żelbetowych prefabrykowanych na zamówienie.\nAutor: fot. Shutterstock Zbiornik stalowy na wodę. Zbiornik stalowy może pozostać otwarty, ale warto zamontować pokrywę, by zabezpieczyć wodę przed pojawieniem się glonów, przed wiatrem, wzrostem lub obniżeniem temperatury wody, parowaniem, skażeniem czy po prostu brzydkim zapachem\nZbiorniki stalowe do magazynowania wody posadawia się na żelbetowej płycie fundamentowej (w postaci koła lub wieloboku o średnicy ok. 0,9 m większej niż średnica wewnętrzna zbiornika). Stanowi ona jego dno, dlatego musi być wykonana według indywidualnego projektu uwzględniającego wymiary i ciężar zbiornika wraz z wyposażeniem i wodą oraz warunki gruntowo-wodne. Innym rozwiązaniem może być dno z elementów stalowych dobrane do wymiarów zbiornika. Płaszcz zbiornika stanowią panele z płaskiej lub falistej blachy stalowej, najczęściej o wymiarach 1,25 x 2,5 m, które są montowane na miejscu na płycie dennej i skręcane. Do montażu zbiornika stalowego używa się śrub, specjalnych nakrętek i podkładek cynkowanych grubowarstwowo lub pokrytych powłoką systemową, co zapewnia im trwałość oraz odporność na uszkodzenia mechaniczne i erozję. Na rynku są także także dostępne zbiorniki stalowe budowane z paneli łączonych poprzez spawanie.\nDo wytworzenia elementów stalowych producenci wykorzystują różne blachy, m.in. ze stali cynkowanej ogniowo i malowanej proszkowo, galwanizowanej, nierdzewnej czy kwasoodpornej. Niektórzy stosują specjalną powłokę ochronną, która od zewnątrz zabezpiecza stalowy zbiornik na wodę przed działaniem czynników atmosferycznych, a od wewnątrz chroni przed glonami. Dostępne są również zbiorniki z tzw. stali szkliwionej (stal emaliowana), pokrytej specjalną emalią (składającą się z boru, krzemianu, kwarcu, boraksu i zawierającą dodatek dwutlenku tytanu), która po wypaleniu w temperaturze 850°C tworzy doskonale związaną ze stalą „szkliwioną” powłokę o wysokiej twardości i odporności na korozję, uderzenia czy ścieranie. Dzięki temu jednorodna powierzchnia wnętrza zbiornika jest łatwa do utrzymania w czystości i nie wymaga specjalistycznej konserwacji.\nZbiornik stalowy może pozostać otwarty, ale warto zamontować pokrywę, by zabezpieczyć wodę przed pojawieniem się glonów, przed wiatrem, wzrostem lub obniżeniem temperatury wody, parowaniem, skażeniem czy po prostu brzydkim zapachem. Pokrywy mogą być montowane na stałe i wykonane np. z laminatu poliestrowo-szklanego o budowie warstwowej (z żywicy poliestrowej i włókna szklanego), ocieplonego pianą PU o gr. 50 mm. Taki dach od zewnątrz charakteryzuje się długotrwałą odpornością na działanie promieni UV i warunków atmosferycznych, a od wnętrza – na działanie związków i ich skroplin wydzielających się pod przykryciem. Są również zbiorniki z dachem w postaci ściętego stożka, o stalowej konstrukcji nośnej, złożonej ze skręcanych ze sobą trapezowych kaset tworzących pobocznicę oraz ze stalowego zwornika. Tego typu dachy mają warstwę izolacji ze styropianu lub PIR i są przykryte blachą płaską w dostępnych na rynku kolorach RAL. Ukształtowanie konstrukcji dachu zbiornika stalowego zapewnia swobodny odpływ opadów deszczu i śniegu z powierzchni dachu na każdą ze stron zbiornika. Niektórzy producenci oferują również pokrywy pływające (np. z PVC), utrzymujące się na powierzchni wody dzięki specjalnej konstrukcji wypełnionej powietrzem.\nNiezależnie od kształtu i rodzaju każdy dach stalowego zbiornika na wodę pitną powinien być wyposażony w:\n• kominki/otwory wentylacyjne nawiewne (czerpnie powietrza),\n• króćce rurowe w powłoce przykrycia,\n• filtr zabezpieczający przed przedostawaniem się owadów, gryzoni, ptaków, kurzu, wykonany z siatki ze stali nierdzewnej i umieszczony w kominku wentylacyjnym,\n• rurociągi: zasilający (tłoczny), ssawny, przelewowy i spustowy, wykonane ze stali kwasoodpornej lub polietylenu o średnicy dostosowanej do wymagań inwestora.\nModułowa konstrukcja ze skręcanych paneli stalowych znacznie przyspiesza montaż zbiornika, a nawet umożliwia jego modyfikację i zwiększenie pojemności. Zbiorniki stalowe mają średnice od 3 do ok. 31 m oraz wysokość od 1,25 do ok. 13,2 m, a ich pojemność może wynosić od 1 do nawet 20 tys. m3. Szeroki wybór pozwala na optymalne dopasowanie zbiornika do wymogów projektowych, miejsca budowy, przeznaczenia oraz warunków użytkowania. Ciekawym rozwiązaniem jest montaż zbiornika „od dachu w dół” z użyciem specjalnie opracowanego systemu podnośników. Najpierw wykonuje się najwyższy segment zbiornika z przykryciem, a następnie podnosi całość do góry i od dołu mocuje kolejny. Dzięki temu budowa zbiornika stalowego nie wymaga użycia ciężkiego sprzętu oraz odpowiedniej przestrzeni do manewrowania nim.\nStalowe zbiorniki na wodę pitną są uszczelniane na dwa sposoby:\n• od wewnątrz, przy użyciu prefabrykowanej, dopasowanej do gabarytów zbiornika syntetycznej membrany z wulkanizowanego EPDM, która uniemożliwia kontakt wody ze stalowymi panelami zbiornika, jest giętka i elastyczna (rozciągliwość 300%). Membranę od fundamentu zbiornika oddziela geowłóknina polipropylenowa o gramaturze 300 g/m2, chroniąca membranę przed uszkodzeniami mechanicznymi podczas montażu i eksploatacji,\n• na zakładkowych pionowych i poziomych połączeniach blach płaszczy zbiorników stalowych z wykorzystaniem specjalnych mas; to uszczelnianie dwustopniowe: cienką warstwę masy uszczelniającej wprowadza się w połączenia między blachy i połączenia śrubowe na etapie ich skręcania, a ponadto wykonywane jest uszczelnienie powierzchniowe połączeń od strony wnętrza zbiorników w postaci ciągłych pasów pionowych i poziomych. Można również wykorzystać specjalnie do tego celu zaprojektowane panele, malowane od wewnętrznej strony farbą epoksydową, z uszczelnieniem masą polimerową dopuszczoną do kontaktu z wodą pitną.\nW zależności od wybranego uszczelnienia w fabryce wykonuje się izolację wewnętrzną z paneli XPS na całej powierzchni ścian zbiornika oraz warstwę zewnętrzną z wysokogatunkowej wełny mineralnej, dodatkowo zabezpieczonej elewacją z blachy trapezowej w dowolnym kolorze z palety RAL.\nAutor: fot. Shutterstock Zbiornik z tworzywa sztucznego podziemny na wodę pitną. Typowy zbiornik to produkt jednobryłowy, ale może być łączony w baterie o dowolnej pojemności\nZbiorniki z tworzyw sztucznych (z polietylenu i polipropylenu) są dostępne jako gotowe zbiorniki na wodę, które można łączyć w zestawy. Mogą być monolityczne, odlewane w całości, a także montowane na miejscu z prefabrykowanych elementów. Charakteryzują się wysoką trwałością, nie pękają, nie blakną i nie korodują, są odporne na substancje chemiczne. Mogą być bezpiecznie użytkowane zarówno wewnątrz, jak i na zewnątrz budynków. Polietylenowe zbiorniki na wodę są dostępne w szerokim zakresie pojemności (do ok. 20 tys. l), o średnicach wewnętrznych od 1000 do 3000 mm. Typowy zbiornik to produkt jednobryłowy, ale może być łączony w baterie o dowolnej pojemności. Natomiast zbiorniki na wodę wielkopojemnościowe (nawet do kilkunastu tysięcy m3) dostarczane są w elementach przygotowanych do połączenia na budowie metodą spawania ekstruzyjnego. W ten sposób powstają jednorodne, szczelne, monolityczne konstrukcje bez połączeń mechanicznych. Konstrukcja zbiorników może być cylindryczna dla mniejszych pojemności oraz prostopadłościenna, w zależności od gabarytu wzmocniona dodatkowo profilami stalowymi oraz pionowymi żebrami. Na rynku dostępne są także zbiorniki z tworzyw sztucznych wytwarzane metodą formowania rotacyjnego, polegającą na ich odlewaniu (odśrodkowym) w całości, bezspoinowo, co zapewnia wytrzymałość i szczelność oraz umożliwia dostosowanie potrzebnych otworów.\nTaki zbiornik na wodę musi mieć stabilny kształt oraz być wyposażony w króciec, właz zalewowy i zawór spustowy. Woda wlewana do zbiornika powinna zostać wstępnie przefiltrowana, np. przy użyciu filtra siatkowego, aby oddzielić liście, gałęzie lub inne zanieczyszczenia, bądź w inny sposób umożliwiający dokładne czyszczenie wody w zależności od potrzeb użytkownika. Spust wody ze zbiornika następuje w sposób grawitacyjny, a do nawadniania upraw ogrodniczych można zastosować hydrofor lub użyć pompy w celu zassania wody do opryskiwacza.\nZbiorniki na wodę wykonane z płyt polipropylenowych PP i polietylenowych PE, o grubości od 5 do 20 mm, łączonych poprzez spawanie, mogą być stosowane do magazynowania wody pitnej. Ich pojemności zawierają się w przedziale od 1 do nawet 100 m3. Ponadto wyposażone są w króćce będące zintegrowanymi częściami dostosowanymi do instalacji. Zbiorniki samonośne mogą być jedno- lub wielokomorowe, łączone między sobą kaskadowo lub np. w kształcie liter C bądź L, dopasowanych do docelowego miejsca posadowienia. Wykonywane są w całości w zakładzie produkcyjnym i dostarczone do klienta jako prefabrykat lub montowane na miejscu u zamawiającego. Dzięki modułowej budowie można je ustawić nawet w trudno dostępnych miejscach. Płyty PP zabezpiecza się przed zarysowaniem specjalną folią lub pokrywa wierzchnią warstwą antypoślizgową. Dodatkowo istnieje możliwość produkcji zbiorników z płyt w dowolnym kolorze i z dodatkiem stabilizatora anty-UV. Tego typu zbiorniki na wodę powinny być wyposażone m.in. w umieszczone na górze zamykane włazy rewizyjne i odpowiednie króćce gwintowane zewnętrznie, a także odpowietrzenie z filtrem zabezpieczającym zbiornik przed zanieczyszczeniami i zawór kulowy (dostarczany osobno, do samodzielnego montażu na króćcu poboru dolnego).\nDo magazynowania wody pitnej, deszczowej lub technologicznej można również wykorzystać jednopłaszczowe zbiorniki podziemne o solidnej użebrowanej konstrukcji z tworzywa sztucznego wzmacnianego włóknami szklanymi, która umożliwia zakopanie ich w gruncie. Zbiorniki podziemne posadawia się w gruncie na fundamencie, utwardzonej podsypce piaskowo-cementowej lub nasypie, w zależności od warunków gruntowych i wodnych, najczęściej na głębokości 1000 mm (ew. innej po uzgodnieniu z producentem). Niektóre można posadowić w wodzie gruntowej.\nZbiorniki z tworzyw sztucznych podziemne są wytwarzane według projektu opracowanego przez producenta lub dostarczonego przez inwestora. Zazwyczaj mają formę walca o osi poziomej (o średnicy wewnętrznej od 800 do 3200 mm, co 400 mm) zamkniętego wypukłymi dnami. Ich długości są w zasadzie dowolne, ograniczają je tylko możliwości transportowe. Pojemność zbiorników z tworzyw sztucznych może sięgać nawet 122 tys. l. Po wykonaniu nad nimi odpowiedniej nadbudowy wytrzymują obciążenie ruchem samochodowym i ciężarowym.\nSzczególnym rodzajem zbiorników z tworzyw sztucznych są tzw. elastyczne zbiorniki na wodę. Mają one formę ogromnych worków ze specjalnej tkaniny powleczonej PVC, o gramaturze 900–1500 g/m2, dobranej do przechowywanej cieczy. Służą do magazynowania płynów używanych w rolnictwie, np. deszczówki, a w razie potrzeby – także i wody pitnej. Są trwałe i wytrzymałe, a swój kształt dopasowują do ilości znajdującego się w nich płynu. Elastyczne zbiorniki na wodę mogą mieć pojemność od 3000 do nawet 2 000 000 l. Renomowani producenci udzielają na nie nawet dziesięcioletniej gwarancji, jednak żywotność elastycznego zbiornika na wodę szacuje się nawet na kilkadziesiąt lat. Tworzywo jest nieprzezroczyste i odporne na działanie promieni słonecznych, co chroni przechowywaną wodę m.in. przed rozwojem glonów. Zbiornik rozkłada się na płaskiej, wypoziomowanej i oczyszczonej z ostrych elementów powierzchni, wyłożonej folią, matą ochronną lub wysypanej piaskiem czy żwirem. Może więc być zamontowany w danym miejscu na stałe bądź tymczasowo – po opróżnieniu można go złożyć i przewieźć w inne miejsce. Elastyczne zbiorniki  na wodę są wyposażone w przyłącza, dzięki którym łatwo się je napełnia i opróżnia, a także w specjalne zabezpieczenia chroniące przed dostaniem się do środka zanieczyszczeń.


Archiwum Historii Mówionej - Wanda Placzkowska-Górska\nWanda Placzkowska-Górska „Teresa”\nProszę opowiedzieć, jak pani znalazła się w konspiracji?\nChodziłam do szkoły nazywanej szkołą kupiecką, to był róg Wspólnej 41 w Warszawie. Kiedy byłam w trzeciej klasie chyba, była u nas… To były prawie komplety pod nazwą, że to szkoła kupiecka. Dyrektorem był Plenkiewicz, później w Krakowie też założył szkołę czy tam miał. Kilku dziewczętom [koleżanka] zaproponowała, zebrała nas, że możemy być w małym sabotażu, chyba to tak się wówczas nazywało. Było nas takie dwie grupki po pięć. Zaczęłyśmy chodzić na zebrania na Żelaznej, na 3 Maja na dole. To trwało wszystko tylko rok. Ale za zadania to miałyśmy tak: z bańką, z pędzlem, nalepiałyśmy jakieś odezwy nie odezwy, krótkie takie, pamiętam. Jeden taki był incydent, że byłam z taką Gienią, nie pamiętam imienia, mimo że to była koleżanka ze szkoły, ale już tego nie pamiętam. Przy Długiej za rękaw złapała ją żandarmeria polowa. [Żandarm] wyszedł zza kościoła, nie zauważyła, a ona naklejała, [a ja] z tą bańką stałam od strony Miodowej. Dla nas to było później śmieszne, ale mogłoby się zakończyć groźnie. On ją tak jakoś złapał, ale ona krzyknęła, to ja w Miodową, ona w Długą, trochę było ruin po 1939 roku, udało nam się.\nZetknęła się pani z konspiracją w szkole?\nCzy to było harcerstwo?\nTak. [W czasie okupacji] to był mały sabotaż. Ponieważ przed wojną byłam w harcerstwie jeszcze w szkole powszechnej, podałam tylko swoje, znaczy dane to nie potrzeba, zostałam przyjęta. Tak jak powtarzam, było chyba nas dwie grupy po pięć dziewczyn w tej klasie, w innych nie wiem.\nGdzie pani przed Powstaniem mieszkała?\nNa Mokotowie, ulica Wygoda.\nJak pani odebrała godzinę „W”, wybuch Powstania?\nW domu niestety, bo mama mnie nie puściła, ale od 5 sierpnia przeszłam na Mokotów, jakoś się przedarłam, ale dopiero piątego, bo musiałam, jak to się mówi, mamę uspokoić, a w ogóle to po prostu uciekłam. A w ogóle miałyśmy już od 27 lipca dyżur na Kruczej róg Hożej. Były takie stare kamienice, wiem, że zawsze wejścia były od kuchni – też miałyśmy jakby taki punkt. Chodziło o sanitariat po prostu, żebyśmy wzięły ze sobą, to miał być od 27 lipca dyżur. Ale w ogóle 27 lipca nie mogłam, dopiero 1 sierpnia, jak już wybuchło Powstanie, chciałam się tam dostać, ale to już było trudne dla mnie, bo raz, że się z domu nie mogłam wyrwać, a po drugie przejście byłoby ciężkie, bo już w części od placu Unii to już Niemcy byli rozjuszeni, już nie było sensu, a gdzieś dołem to było za daleko. W każdym razie wybrałam sobie – na Krasickiego 51 była komenda Wojskowej Służby Kobiet, później nas tam zasypało, tam się zgłosiłam. Przyjęli, powiedziałam swoje wcześniejsze [szkolenie, przydział?], komendantką była chyba „Grażyna” (wszystko się zaciera [w pamięci]). […] albo może była zastępczynią Wojskowej Służby Kobiet. Właśnie zgłosiłam się, zostałam przyjęta. Drużynową była „Iśka”, ona mieszkała, jeszcze później, jak w siedemdziesiątych latach starałam się do kombatantów, do związku tych utrwalaczy, ona była jedną z prowadzących, ona w ogóle mi podpisywała moją służbę, bo była moją drużynową. Później jeszcze raz u niej byłam, tak że może jeszcze żyje. Była „Iśka”, tylko zapomniałam jej nazwisko. Później się zetknęłam z tym nazwiskiem.\nCzy pani od razu dostała przydział?\nOd razu to tak nie było, bo służba była taka, że tak powiem, na wyrywki. Więc tak, B-1, B-3, najbardziej bataliony „Bałtyk” znałam, bo chodziłam, ale służba była różna. W sprawie rannych, bo to codziennie był apel, że każda z nas pójdzie, a sanitariat to był szpital elżbietanek, bo był, dopóki nie zbombardowali go tak dwukrotnie, że już tylko w piwnicach można było być. To był szpital elżbietanek, tylko oni się kolejno przenosili z tego batalionu, chłopaki.\nO którym batalionie pani mówi?\nJeszcze „Oaza” przy Niepodległości. „Alkazar” nazywali ten budynek, to też na Odyńca, tak później to wkraczało w Niepodległości, to również do tych żołnierzy się chodziło. Ale nie tylko, bo trzeba było ich obszyć albo guzik przyszyć, również to. Był dany rozkaz, żeby pójść odpowiednio do potrzeby.\nPamięta pani, który to był batalion?\nPrzy Niepodległości? „Oaza”. Bo tak, batalion to był „Bałtyk”, [kompanie] B-1, B-2, B-3 – to tam często myśmy były kierowane. Batalion „Bałtyk”, najwięcej. Teresę Nowak stamtąd pamiętam, „Grenadiera”, a tutaj chyba „Olza”, a może „Oaza”, „Olza”, tam dziewczyna zginęła później już przy kapitulacji, Ewa Matuszewska „Mewa”, ją też znałyśmy, ona była sanitariuszką, ona najbardziej z tymi chłopcami [była] zżyta. Nie pamiętam, czy to było to, bo później jeszcze „Karpaty”, ale z nimi to mniej, też były bataliony, Batalion „Karpaty”, to tam chyba nigdy nie byłam. Przeważnie B-1, B-2, B-3 albo właśnie przy Niepodległości, bo to takie dosyć… przynajmniej przy Niepodległości to ta placówka tak jakby prawie do końca się utrzymywała. Dopiero później [padła], jak było już to natarcie, bo po 25 września to się cofnęło i wszystko rozpadło, a tak to była placówka dość długo, stąd dobrze pamiętam, Odyńca 54, każdym razie gdzieś tam. To była ta służba nasza. Tak to dysponowanie nami trwało prawie do końca sierpnia. Taka służba twarda już była wtedy w szpitalu u elżbietanek albo u dołu u sióstr zakonnic, albo na salach. Twierdzili, że wtedy jak wywiesili na dach flagę, że to jest Czerwony Krzyż, to zaczął się ostrzał od Niepodległości, bo Niemcy byli za Niepodległości, dalej na Mokotowie. Jak się zaczął ostrzał, to tych rannych trzeba było z góry ściągać po prostu na dół, bo już były wybuchy. Dla nas to było bardzo szokujące, bo bezradność, jak poradzić sobie z nimi, bo to jedni byli na łóżkach, drudzy leżeli [inaczej], ale jakoś tam [się udało]. Pamiętam, jednego ściągałam po prostu tak po schodach na takim [blacie], drzwi nie drzwi, co to było, to się wszystko tak robiło szybko i ze strachem samemu, bo przecież cały czas rozrywały się pociski. To był jakiś taki może 24, 25 sierpnia, bo jakieś taki skomasowany artyleryjski atak na Mokotów się zaczął. Nasza kwatera była na Krasickiego 51, to była jakaś duża willa, a później myśmy na dole miały pokój, salę czy coś. Wtedy nas zasypało, bo „krowa” uderzyła (albo „szafa”, różnie nazywają) właśnie w tą willę. Jak uderzyła w tą willę, to gruz się wysypał na nas, nas przysypało. Chłopaki gdzieś byli blisko, pamiętam od Odyńca chyba, od razu nas prawie odsypali. Wtedy komendantka miała problem, co z nami zrobić. Sporo tych dziewczyn było akurat, jakąś zbiórkę miały czy coś, tego dnia albo drugiego dnia po tych elżbietankach, po tym szpitalu. Rozdysponowała nas. Kilka z nas, miedzy innymi na ochotnika na patrol sanitarny na Sadybę. A to już było przy końcu sierpnia, może to 27 sierpnia był, że taki ten szpital został zbombardowany, ona nie miała co z nami zrobić. Miałyśmy kwaterę na Czeczota, niedaleko stamtąd, też zostało to zniszczone czy jakiś szrapnel uderzył, tak że zaczął się już taki jakby atak na Mokotów. Wtedy właśnie zgłosiłam się, jeszcze kilka innych dziewczyn, poszłyśmy na Sadybę na patrol sanitarny do fortu. Ciężko nam było przejść, cały czas ostrzał był z klasztoru, jakoś się przeczołgałyśmy, zaczęłyśmy po południu, zgłosiłyśmy się w nocy.\nNa Sadybie na forcie. Myśmy na fort miały [przydział], bo był taki punkt sanitarny. Później, jak myśmy przyszły, najpierw główną sanitariuszką, komendantką dla nas była starsza pani, może miała trzydzieści parę lat, siostra „Ola”. Ona nas od razu skierowała, żebyśmy się pomyły, bo już zaczęło na Mokotowie być w ogóle kiepsko z wodą, podstrzygła nas trochę, tak żeby była ta higiena; zaczęłyśmy służbę na forcie. Było na takich stołach jakby, jak to nieraz półki magazynowe są, było tego sporo, ich się opatrywało. Ale doznaliśmy ogromnej ulgi, jak się zjawiłyśmy już po nocy, na drugi dzień, bo tam było zupełnie cicho. Chłopcy od Wilanowa leżeli na forcie też w tych maskownicach, ale nie było porównania po tym, co myśmy w ostatnich dniach miały na Mokotowie, nawet byłyśmy na swój sposób zadowolone.\nTak było, ale to było tylko parę dni. Później się zaczął [atak], ponieważ Niemcy uważali, że Mokotów trochę zmniejszyli, dobrali się do Sadyby. A jeszcze w międzyczasie były również bombardowane Sielce (co myśmy wiedziały) w nocy, to chyba dwa razy chodziłyśmy na ulicę Chełmską. Był prijut, taki duży budynek, klasztor nie klasztor, z czerwonej cegły, jak taka dawna zabudowa carska. Tam był szpital, był po 1939 roku, podobno też był szpital wojskowy dla tych z wojny, a tu później pewnie i wojskowy, tych dawnych [żołnierzy], jeżeli jeszcze leżeli tyle lat. [Potem] był powstańczy. Też właśnie przy końcu, jak myśmy były, w drugim czy trzecim dniu był nalot właśnie na Chełmską, między innymi na prijut, tak się to nazywało. Nas kierowano do ewakuacji tych rannych. Zdejmowało się [ludzi], trupy się paliły, wrażenie okropne, bo to wszystko jakby się ruszało, a to w nocy tylko mogłyśmy [robić], przecież nie było ani światła, ani nic, ale oświetlenie było od pożaru. Byłam chyba dwa razy, później na wózkach takich [się ich wiozło], koła szmatami obwinięte, żeby nie było [hałasu], to na Sadybę albo na fort, albo do tego dużego gmachu, taki był po lewej stronie ulicy Powsińskiej chyba tak, naprzeciwko fortu. To chyba dwa razy było, ale ewakuacja była możliwa tylko w nocy, bo inaczej to Niemcy strzelali przecież, [wypuszczali] race. Najgorszy dzień to był 1–2 września, ostatni sierpnia, bo już zaczęli bombardować Sadybę i fort. Pierwszego września chyba, jak był nalot na fort, inaczej się czuło to niż na przykład normalne takie bombardowanie w budynkach, bo to jedna płyta była widocznie. To ta strona, gdzie myśmy akurat były od ulicy, przed nią nie trafił, tylko przed naszą bramą padła [bomba], to woda się pokazała, widocznie fosa była niedaleko.\nWybuchła, bo przecież aż woda się pokazała. Natomiast na drugim krańcu, właśnie jak był komendant „Jaszczur”, tam paru oficerów zostało, bomba spadła, zasypani tak, że myśmy ich nie mogli w ogóle [wykopać]. Nie było mowy o tym, żeby ich wyratować, przynajmniej na razie. To był taki jeden dzień, że dwa razy tak przyjeżdżali. A poza tym później to cały czas krążyli, z broni pokładowej nas płoszyli. Trzeba było przejść na drugą stronę ulicy. […] To wszystko, podłoga, cały ten [fort] dosłownie falował. Jak oni gdzieś zrzucali bomby, obok na szczęście, ale właśnie jedna trafiła tego Szczudełka, a koło nas właśnie spadła obok w dół, później, jak bramę się otworzyło, to trudno było. Później siostra „Ola” wobec tego, że zasypane, już zrezygnowała z naszej pracy, odesłała nas na Mokotów, bo się spodziewała, że Niemcy za moment wejdą, po prostu nie chciała powiększać. Tu już front, jak myśmy na Mokotów szły całą noc, ale to całą noc przymusu. Wille się paliły, wszystkie się paliły nad fosą po stronie drugiej, to naokoło musiałyśmy jakoś tak okrążyć, żeby wreszcie przejść na tę stronę, a tamci znowu cały czas ofiary rzucali, oświetlali to całe pole. Aleśmy dobrnęły nad ranem chyba do Królikarni. W Królikarni już byli nasi chłopcy, już było wszystko w porządku. Wtedy była już kwatera, dowiedziałyśmy się, że kwatera jest przeniesiona na Puławską 132 czy 130 w piwnicy z takimi podstemplowaniami, tam była, chyba [u?] tej siostry, krótko była, ale już nie pamiętam, jak to było dokładnie. Tak było. Później znów szpital na Misyjnej, siostry zakonne też miały, to tam byłyśmy przydzielone. A ostatnie trzy dni przed kapitulacją, kapitulacja była 27 września, przydzielili do narożnego domu róg Bałuckiego i Odolańskiej, po jakimś sklepie była urządzona kuchnia wojskowa. W ogóle głodne byłyśmy wiecznie, na Sadybie coś sobie trochę podjadłyśmy, a tak to smutne było to. Nas przydzielili do kuchni, do obierania kartofli, ale jeść dostawałyśmy przynajmniej. Było kilku niemieckich żołnierzy, też obierali kartofle.\nCzy pani będąc sanitariuszką w punktach opatrunkowych, spotykała się z Niemcami? Bo na pewno z Niemcami na froncie w czasie walki to nie.\nNie, tylko później miałam [kontakt], ale dojdę do tego. A tu to byli jeńcy, na Racławickiej na przykład.\nTo chyba u elżbietanek byli. Normalni ludzie, tak samo byli opatrywani jak i tego, inni byli używani do prac, pamiętam, że do rozbrajania niewypałów na Racławickiej. Zawsze się omijało, żeby, broń Boże, nie wybuchło, oni mogą, ale tylko nie my, ich się omijało, to było na Racławickiej, bliżej Puławskiej, taki był punkt na ulicy, tam trzeba było lepiej omijać, bo oni się zajmują rozbrajaniem pocisków. Właśnie w kuchni na Odolańskiej też było kilku żołnierzy, którzy tak samo w kuchni obierali [ziemniaki], bo to była kuchnia wojskowa.\nŻołnierze polscy czy niemieccy?\nCi do obierania to niemieccy.\nOczywiście. To były trzy ostatnie dni, z tym, że chyba 26 września zaczęło się tam…\nJuż jestem we wrześniu. Na Sadybie 1, 2 września było to bombardowanie. Myśmy chyba 2 września – bo nacierali Niemcy od strony Wilanowa, Siekierek, wiem, że od tej strony – to myśmy się już znalazły z powrotem u siebie na Mokotowie. Ponieważ ta nasza kwatera na Krasickiego już wtedy została zasypana, już jej nie tego, to dowiedziałyśmy się, że komenda nasza jest przeniesiona na Puławską 130 czy 132, nie pamiętam, w budynkach takich mieszkalnych na dole, w tych piwnicach. Tam właśnie były przydziały dawane a to tu, a to tu, już tak to wszystko się zdezorganizowało, już tak nie było, nie było tych apeli, bo po prostu już nie było możliwości, tak byliśmy ściskani, chłopcy jeszcze na Woronicza bronili, na Królikarni byli, ale coraz bardziej się zakres tego naszego obozu – jak to się nazywało – Mokotów, zmniejszał, coraz bardziej ulice już. Ale przez prawie miesiąc to jeszcze było jako tako, ale już później zaczęli dociskać, tak bombardować, że obszar coraz [bardziej] się zmniejszał. Właśnie na Odolańskiej była kuchnia, a kwaterę miałyśmy na Szustra, na trzecim piętrze chyba.\nJeszcze w sierpniu uczestniczyłam w tych [akcjach] – w parku Dreszera były nocne dyżury z tymi latarkami w formie krzyża, dziewczyny były ustawione i czekałyśmy na zrzuty, latarki były, już nie pamiętam, jak to było, w każdym razie byłam chyba dwa razy na tym [dyżurze] w nocy, taka była służba. Duży taki zrzut, to właśnie obserwowałyśmy we wrześniu. Myśmy myślały, że to wojsko Sosabowskiego, a to tymczasem były tylko zasobniki podobne do ludzkich kształtów, to wtedy właśnie na Odyńca, w Batalionie „Oaza” chyba, tam prałyśmy, w willi okno było wychodzące na zachód, obserwowałyśmy, jak zrzucali, szczególnie tu, na zachodnie, to widziałyśmy ten zrzut. To nie wszystko trafiło przecież, jak wiadomo, może coś trafiło w inne ręce nasze, ale to już ciężko było. Na Misyjnej też były dyżury przy rannych.\nMiała pani jakieś przeżycie, które, że tak powiem, wstrząsnęło panią, które się upamiętniło?\nPrzeżycie, które mną wstrząsnęło, to było prawie na porządku dziennym, przecież myśmy były świadkami wszystkiego, co się dzieje. Naloty, ranni, odkopywanie na Odyńca pamiętam, też jeszcze nasza kwatera istniała na Krasickiego, stamtąd na Odyńca, zasypało – miotacz min, jak to się nazywało „szafa”, „krowa” – jak poszło, to się odsypywało zasypanych. Niektórzy może jeszcze nadawali się do życia, a inni to już nie, trupy były, to myśmy między innymi taką służbę wykonywały. Co mogło nami wstrząsnąć… Nie wiem. Nami wstrząsnęła ta dziura w bombie, przed naszym nosem, że tak powiem, na forcie, wstrząsnęło nas, że Szczuberek został zasypany ( „Jaszczur” miał chyba pseudonim). Oficerowie, cała grupa była, tam rusznikarnia była; wiedzieli, w co mają celować. A tu na szczęście punkt sanitarny jakoś tak prawie nieruszony, może jakieś cegły wyszły, tego nie pamiętam.\nTeraz chciałam powiedzieć to, o czym w ogóle myślę, bo nawet nie przypuszczałam, że to będzie jeszcze przebieg służby, bo to wszystko jest opisane w dokumentach, jak myśmy do tych odznaczeń [były wyznaczane], to trzeba było wymienić, jak to wyglądało na przykład w mojej pracy. Z 26 na 27 września, jak już Niemcy zmniejszyli nam obszar, zaczęło być taka mowa o zawieszeniu broni, to może było 26 września. Niemniej wszyscy starali się przedostać kanałami na Śródmieście, już zaczęła się taka panika, nieprzyjemne to było wszystko. Tego zawieszenia broni nie było, rozkaz był, że [idziemy] do kanału. Myśmy komendantkę gdzieś już w ogóle zgubiły, to wszystko się zaczęło, poczuwałyśmy się po prostu, że tą służbę trzeba do końca pełnić. Do kanału, myśmy nie miały żadnego przydziału, ale w tym kanale, chciałyśmy [przejść] od Wiktorskiej do Śródmieścia, to tłumy były, odganiali ludzi, ta żandarmeria wredna taka, tych ludzi odganiało, dużo się cywilów pchało do tych kanałów, już taka panika była. Dlatego myśmy w nocy, też było z 26 na 27 września dostały się do kanału, do włazu… Kolejka to w ogóle mogła być między domami tylko w piwnicach, bo Niemcy strzelali cały czas, ale blisko już byli, od Niepodległości nas otaczali. Myśmy weszły do tego kanału z taką przypadkową koleżanką, też była z WSK, ale mało ja znałam, akurat tak byłyśmy razem, myśmy weszły z jakimś innym oddziałem. Ale jak myśmy weszły, tośmy długo stali na początku, nic się nie działo. Zegarka nie miałam, jak długo to trwało, to nie wiem. Wiem, że jak myśmy wyszły z tego kanału na miejscu, to już było prawie rano. Później jakiś popłoch, coś się [zaczęło dziać], później w domyśle to się wiedziało, że wyciągali naszych na Dworkowej, bo tam stała żandarmeria niemiecka, pilnowali tego, trzeba było bardzo uważać. Jakiś popłoch, panika, wszystko z powrotem do wyłazu, tak że do tego kanału może myśmy doszli do Puławskiej pod spodem albo i nie. W każdym razie wlokło się to wszystko, taki popłoch jakiś. Myśmy zaczęli wychodzić tym wyłazem, którym się weszło.\nWróciliście z powrotem?\nZ powrotem. W każdym razie na Szustra był właz przy Bałuckiego. Tym włazem wreszcie się dostaliśmy do przejścia, z jakimiś kompaniami, nawet nie wiedzieliśmy, kto to, co. Weszłyśmy, a Dworkowa jest dalej, też normalny właz był, tam stała niemiecka żandarmeria. Jak przechodziło się kanałami, to trzeba było dobrze uważać, bo oni [rzucali] granaty, karbid, tak utrudniali, ale sami nie wchodzili, nie, tą bronią, którą mieli, załatwiali ludzi. Tam prawdopodobnie to było, powtarzam, zegarka myśmy nie miały, nie pamiętam, jaka to była godzina, wiem, że to było ciemno, jak myśmy weszły do kanału, to pewnie w nocy, później dłuższy czas to trochę się poruszaliśmy, a później z powrotem napór, taka panika jak cholera, przepraszam za wyrażenie, trzeba było wyjść. Właz już był otwarty, bo inni przed nami jeszcze wyszli, ale i Niemcy, a już to był 27 września rano, bo kapitulacja była na Mokotowie 27 września.\nKazali nam pójść, znaczy [iść] całą grupą. Był taki wykopany rów przeciwczołgowy między Szustra a Różaną, tak wzdłuż, były budynki, bo to taki placyk był od Puławskiej, gdyby się czołgi [chciały przedostać], bo było tak nieraz, to miały utrudniony przejazd, bo to spory był taki ten [rów]. Nas nad tym rowem ustawili. Nie powiem, bo będę fantazjować, ale ile tych ludzi stało, to nie wiem; co za ludzie, też nie wiem, bo byłam tak zdenerwowana, wiem, że płakałam. Nogi zmęczone, z tego kanału, dobrze, że nie było takich wielkich nieczystości, ale wszystko jedno – te stanie, tutaj ta kapitulacja. Dobrze, bo nie będą strzelać, ale mogą rozstrzelać. Również się to brało pod uwagę, bo się słyszało, co oni już wyprawiają. Znaczy myśmy z tej strony stali nad rowem, naprzeciwko nas pod kamienicami z drugiej strony stali Niemcy z bronią. Stoimy, później się wie dlaczego, bo przecież kapitulacja miała być, podpisane, pojechali, a tu już rozprawili się z tą Dworkową, tak domniemywaliśmy. Później nikt już z kanału nie wychodził, jak przychodzili ci ludzie, którzy tam byli.\nPrzy tym rowie, co wyszłyście z kanału, to już byłyście w niewoli niemieckiej?\nNiemcy byli, z tym że myśmy nie wiedzieli o kapitulacji, myśmy poprzedniego dnia słyszeli, że będzie zawieszenie broni. Podwójnie to było dla nas wszystko denerwujące. W pewnym momencie słyszę za sobą głos: „Zdejmij tą opaskę, przecież jesteśmy cywilami” – taki chłopak mówi z tyłu. Patrzę, rzeczywiście ją mam, zdjęłam, do kieszeni wsadziłam, miałam taki żakiet gruby. Stoimy. W pewnym momencie, jak długo to trwało, pięć, dziesięć, piętnaście, trudno mi powiedzieć, stuka mnie ktoś w bok, mówi: „Słuchaj, Niemcy cię wołają”. Jakiś Niemiec: Komm, komm, komm. Już wiem, że macha ręką, że ja, że kleine meine, słyszę. Przeszłam, zadał mi trzy pytania, niemiecki znałam trochę ze szkoły. Aha, a w międzyczasie jeszcze, jak myśmy stali, to walki się nie skończyły na Mokotowie, bo jeszcze jak Belgijska, Puławska, Dolna słychać było strzały, jeszcze walki normalnie, chłopcy się jeszcze opierali. Niemiec pokazuje mi kierunek właśnie jak Belgijska, pyta mnie się: „Czy jest wiele tam bandytów?”. – Wie viele Banditen dort? Skąd mogłam wiedzieć, jak z kanału wyszłam, a zresztą żebym wiedziała, co to za informacja z mojej strony, mówię: Ich weiss nicht. „A ile mam lat?”, mówię: Ich bin sechzehn Jahre alt – po szkolnemu. Zadał mi jeszcze jedno pytanie: Du bist auch Banditen. Tak się zawahałam, ale jakby błysk po mnie przeleciał, przecież on widział na pewno, jak tą opaskę chowałam, zdejmowałam. Wzięłam to z kieszeni, pokazałam w ręku – Raus! z powrotem, że mam wrócić. Wchodząc powrotem do tego jakby rowu, jakiś Niemiec, nie ten na pewno, jakiś drugi, może obok stał, bo oni tak sznurkiem stali, jakby tak dobiega, wciska mi bochenek chleba, podłużny taki, wojskowy, jak to były, jakąś konserwę, mówi do mnie szeptem tak: „Brawo, brawo Polska”. To tylko tyle, poszedł na tą stronę.\n„Brawo, brawo Polska”. Czyli to był Ślązak, może poznaniak czy jak, ale dlaczego to było − brawo, Polska to Polska. Weszłam, koleżanka od razu mówi: „Daj kawałek chleba”, bo przecież głodne byłyśmy, mówię: „Czekaj”. Nie mogłam pozbierać się tak trochę po tej rozmowie. Jak odeszłam od tego żołnierza, to miałam takie uczucie, jak zawsze się miało takie uczucie w takich niebezpiecznych sprawach, że − Boże, żeby tylko strzelił w głowę, a nie gdzie indziej, żeby się człowiek nie męczył, po prostu, rów jest, wszystko pasuje. Ale ten drugi mi się zjawił z bochenkiem tego chleba, z tą puszką, jeszcze szeptem tak powiedział, wtedy jeszcze słyszałam dobrze to: „Brawo Polska”. Wzięłam chleb, weszłam z tym, później już nawet nie wiem, czy oni stali, bo się nie patrzyło w tamtą stronę, żeby broń Boże nieszczęścia na siebie nie ściągnąć. Chyba to była dziesiąta, już nie pamiętam, kazali nam się rozejść, odejść od tego rowu. Uznałam, że chyba nie zabiją. Właśnie tą ulicą Szustra albo tą drugą kazali nam iść do Niepodległości i w lewo na Służewiec. Później się zorientowaliśmy, że na transport. Poszłyśmy, wzdłuż ulicy stali esesmani, [albo] to chyba był Wermacht. Jeszcze sporo dziewczyn się jakoś tak zebrało, tak razem szłyśmy, ale jako cywile, już nie było żadnej opaski, tylko ja się tak zagapiłam. Wymyślali nam w brzydki sposób po rosyjsku, można było przetrawić. Doszliśmy do Niepodległości, później do [dworca]. Dużo było ludności z Mokotowa, jakiś teren był, kazali tak siedzieć chyba. Chyba na drugi dzień albo nad ranem następny dzień przyjechały towarowe wagony, powpychali nas.\nByła pani w Pruszkowie?\nNie. Transport pojechał, dojechał, konwojentami tego transportu to byli Azerowie, na tych swoich platformach stali. Ale trochę szczęścia mieliśmy, bo jak jechaliśmy, jeden zostawił trochę uchylone drzwi, bo to były zasuwane na tych towarowych, to ciężkie jak cholera. Myśmy z tą samą koleżanką Adą wyskoczyły. Wyskoczyłyśmy po prostu w biegu, taki duży nasyp był, to było gdzieś przed Głownem, bo jak później dotarliśmy do jakiegoś osiedla, to nam mówili, że miałyśmy szczęście, bo transport będzie jechał przez Rzeszę, ale myśmy nie mieli orientacji, przecież nic się nie wiedziało. W tym wagonie bydlęcym takie były okienka nie okienka, ale co to było widać, myśmy uciekły. Na tyle. Właśnie cały nacisk chciałam położyć na tego z tą konserwą, że jednak nie wszyscy Niemcy, tamten też mógł strzelić, a nie strzelił.\nChcę nawiązać do wędrówki kanałami, bo zrozumiałem, że weszłyście do kanału.\nWyszłyśmy tym samym.\nTym samym kanałem wyszłyście?\nBo był popłoch, tak.\nPoszłyście do przodu i z powrotem.\nTak, bo długo się stało w kanale, zresztą to było koszmarne, byłam szczęśliwa, że wyszło się z tego kanału.\nSądzę, że tylko do Puławskiej, na pewno, był taki odcinek od Bałuckiego do Puławskiej, bo tam zaczynał się burzowiec.\nPróbowałyście wyjść na świat z kanału?\nCo zrobić? Odwrót, to przed nami przecież tak samo była kupa ludzi. Wchodziły wszystkie oddziały. Nam się udało we dwie za jakimś oddziałem, myśmy nawet nie wiedziały gdzie, co. Ale każdy chciał [przejść] kanałami, by się wydostać.\nTylko we dwie wróciłyście?\nWe dwie zupełnie, z kuchni, właśnie tam nocowałyśmy. Każdy chciał do Śródmieścia [uciec] przed Niemcami, bo mówili o tym, że będzie zawieszenie broni, ale jakoś tak to pamiętam – że miało być zawieszenie broni. Być może, że ta [sytuacja] rano, kiedy nas z tego kanału wyciągali, ustawili na tym, że to może było w ramach zawieszenia broni, a później była pewnie podpisana kapitulacja. Wtedy już w ogóle zaczęli nas pakować w wagony.\nCo działo się później, kiedy udało się wam uciec z transportu?\nWiem, że na piechotę szłyśmy do Skierniewic, jakbyśmy się wracały do jakichś pociągów, jak najdalej Rzeszy, żeby, broń Boże, nie pomylić. Później pojechałyśmy do Krakowa, bo powiedziano nam, że tam jest główne przytulisko dla uciekinierów, znaczy pojechałyśmy do Radomia chyba, później z Radomia do Krakowa. Moja współtowarzyszka odnalazła [informację], że dwie siostry ocalały i są gdzieś pod Warszawą, tośmy się pożegnały. Z Krakowa pojechałam do Miechowa, bo tam byli znajomi, do Gołczyn, wieś Gołcza pojechałam, może coś wiedzą o mamie. Nic nie wiedzieli, ale mnie przytrzymali, bo: „Gdzie będziesz jeździć, jak nic nie wiesz, w Krakowie nikogo nie ma”. Przytrzymali mnie do wejścia Sowietów, 13 stycznia weszli. Front przyszedł 13 stycznia.\nPrzez Częstochowę. To było pewnie w marcu albo w lutym.\nTak. Jeszcze pojechałam do Krakowa później z Gołczy, jak już przeszedł front sowiecki, bo myślałam, że tam znajdę mamę, przynajmniej tą kartotekę − gdzie jest. Wtedy znalazłam, że była przy jakiejś szkole, nawet w kuchni się załapała, coś robiła, tak że bardzo żałowali, że jeszcze chcieli ją zostawić. Wtedy właśnie już razem wybierałyśmy się do Warszawy. Wiedziałyśmy już, mama mówiła, że na Wygoda dom jest spalony, już tam nie ma po co [wracać] – zdjęcia, wszystko popalili. Przetrzymywali nas w Krakowie, to zakład, szkoła była z tą kuchnią, mama miała pokoik, mieszkała, zatrzymywali, że może zostać, że córka do szkoły, ale nie, [my chciałyśmy] do Warszawy. To chyba był albo luty, albo marzec. Wiem, że dawali nam jakieś pieniądze, ale w Warszawie było nie RGO, tylko jakieś takie… Nawet chyba mam taki formularz, że imię, nazwisko, adres to nie, że jest repatriantem do Warszawy. To pewnie związane było z jakąś kwotą, może jakieś pieniądze dawali albo kartki, już nie wiem, nie pamiętam tego, w każdym razie żeśmy tutaj się [wpisywały]. Mama miała znajomą lekarkę na Belgijskiej pod trzecim, ostatnie piętro, był pokój zrujnowany, bo to takie garsoniery jakby były; zrujnowany, bez podłogi, ktoś w zimie palił [podłogą], bez parkietu, zerwany parkiet. Myśmy się zainstalowali. Później praca, szkoła, tak poszło.\nCzy po Powstaniu, już będąc w Warszawie – szkoła, nauka, praca – nie miała pani żadnych, nazwijmy to tak delikatnie, kłopotów?\nKłopoty były, oczywiście. Po pierwsze się nie ujawniłam, to raz, po drugie, środowisko w około było takich samych nieszczęśników jak ja, w szkole to samo było, bo poszłam do szkoły dla dorosłych i od września zaczęłam pracować, [poszłam] do pracy. Na Polnej w tym budynku rano była szkoła dzienna, poszłam do trzeciej klasy dokończyć, bo wtedy nie skończyłam. Maturę zrobiłam w 1948 roku. Na studia na razie nie [poszłam], bo pracowałam, później do [szkoły] handlowej na Rakowieckiej, ekonomię skończyłam wbrew swojej woli, ale coś musiałam skończyć. Wtedy 1948, 1949 to było względnie jeszcze spokojnie, bo oni jeszcze tak działali terenowo nasi „przyjaciele”; teren, po terenie likwidowali partyzantkę. Później to już bardzo niemile było, szczególnie 1950, 1951, 1952 – Jezus Maria. Na cmentarze. Później zajęciem naszym, groby naszych były w parku Dreszera, w części parku Dreszera – pracowałam przy ekshumacjach, znaczy przychodziłam też, mimo że już zaczęłam pracować, ale pomagałam. Później Powązki, ale pierwsze [dni], to takimi ciężarowymi samochodami jeździliśmy, bo tak się grupa zebrała, później to już mieliśmy tak, że każdy oddzielnie, broń Boże, żeby nas nie zgarnęli, ale już wyczuwało się to ich zainteresowanie jakieś, zawsze ktoś się wkręcał nieznany nam, ciężko było, ale przeżyło się. Do partii się nie zapisałam.\nAle nie deptali po pietach?\nAż tak nie. Cóż ja, taki pionek, ewentualnie mogłabym wiedzieć z konspiracji, tak że nie powiem, żeby maltretowali.\nKażdy człowiek był dobry.\nDo tego, żeby wyciągnąć z niego, to każdy człowiek był dobry.\nMnie to jakoś ominęło, na tyle sobie tylko pozwalam, że na cmentarz się jeździło bez względu na to. Później, jak wyszłam za mąż, to razem z mężem [jeździliśmy], mąż był spoza Warszawy, z partyzantki, z 27. Wołyńskiej chyba, on miał swoje grono, ja miałam swoje grono.\nMiała pani jakiś kontakt z koleżanką, z którą pani była razem w Powstaniu?\nAda, ona z Terespola była. Nie, w czasie Powstania to było zupełnie przypadkowa kumpelka, bo inne były, to myśmy miały kontakty później z kompanii mojej, nawet z drużyny, z Sadyby Zdzisia była, Irma, ale poumierały już niestety. Miałyśmy takie kontakty. Jak szłyśmy na cmentarz, to żeśmy się umawiały, że pójdziemy. Ale tak to Teresę Nowak dobrze pamiętam, ona była w B-3 czy B-1, bardzo mi się jakoś podobała, bo ona już taka była, że tak powiem, zorientowana w służbie, w broni, starsza od nas trochę.\nZ nią pani się przyjaźniła?\nNie, ale miałam kontakty. Dwa lata temu się spotkałyśmy, mizerna [jest], bo choroba. Mam środowisko „basztowskie” na Tureckiej. To jest nawet jeden przystanek ode mnie, bo mieszkam na Parkowej. Nieraz tam [byłam], częściej przedtem, później, po śmierci męża to już tak mi się nie bardzo chciało, ale oni na ogół pamiętają, jak były co cztery lata zjazdy, to zawsze powiadamiali. Śmieję się, bo zawsze mi przekręcają na tą Płaczkowską, a już powiedziałam: „Was pogryzę, jak będziecie mnie tą Płaczkowską denerwować!”. Do czego to podobne, tyle lat nie potrafią…\nWarszawa, 25 stycznia 2011 roku\nWanda Placzkowska-Górska Pseudonim: „Teresa” Stopień: sanitariuszka, łączniczka Formacja: Pułk „Baszta”, Wojskowa Służba Kobiet Dzielnica: Mokotów, Sadyba


Obwodnica Elbląga – Wikipedia, wolna encyklopedia\ngminy gmina Elbląg,\nWidok w kierunku Gdańska\n7 Gdańsk, Nowy Dwór Gdański\n(proj) Elbląg-Zachód (Kazimierzowo)\n(proj) przejazd pod drogą lokalną\n(proj) przejazd pod ul.Żuławską\nestakada (362 m)\nElbląg-Południe 22 500\n22 Malbork, Chojnice\n500 Elbląg, Frombork, Tolkmicko\nmost nad rzeką Elbląg i Kumiela (222 m)\nprzejazd pod ul. Skrzydlatą\nMOP Nowa Holandia\nwiadukt nad linią kolejową (80 m)\nElbląg-Wschód S22E28 500\n22E28 Braniewo, Królewiec\nObwodnica Elbląga – droga ekspresowa omijająca Elbląg od południa. Stanowi fragment planowanej drogi ekspresowej S7 w ciągu tras europejskich E28 i E77 od miejscowości Kazimierzowo do Nowiny. Obwodnicą biegnie także DK22.\nW przeszłości odcinek między węzłem Elbląg-Wschód a węzłem Elbląg-Południe (d. Elbląg-Zachód) był częścią niemieckiej autostrady (Reichsautobahn), wybudowanej w 1937 (tzw. berlinki).\nW 2004 roku rozpoczęto prace modernizacyjne mające podnieść drogę do klasy "S". W ramach I etapu wybudowano bezkolizyjny węzeł Elbląg-Wschód na skrzyżowaniu dróg krajowych nr 7 i 22. W 2006 roku w ramach projektu "Przebudowa drogi krajowej nr 7 na odcinku Jazowa-Elbląg" realizowanego przez Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad przy wsparciu ze środków Sektorowego Programu Operacyjnego Transport (SPO-T) rozpoczęto przebudowę pozostałej części trasy.\nW ramach przebudowy na całej długości obwodnicy została dobudowana druga jezdnia, a na odcinku 3,7 km między węzłem Elbląg-Południe i Elbląg-Wschód droga uzyskała status "S". Wykonawca zakończył prace budowlane 31 lipca 2007, zakończenie przebudowy zostało ogłoszone 14 listopada 2007\nW następnym etapie pozostała część obwodnicy zostanie podniesiona do klasy "S" przez budowę bezkolizyjnego węzła "Elbląg-Zachód", likwidację kolizyjnego skrzyżowania na wysokości ul.Żuławskiej. Inwestycja planowana jest na lata 2014–2020 w ramach Programu Operacyjnego Infrastruktura i Środowisko.\nWładze Elbląga dążą do budowy na obwodnicy dodatkowego węzła w rejonie ulicy Skrzydlatej, co związane jest z planowanymi inwestycjami w najbliższym otoczeniu drogi (budowa centrum handlowego oraz rozbudowa lotniska Elbląg). Dobudowa tego węzła będzie możliwa po uzyskaniu zezwolenie na odstępstwo od warunków technicznych Rozporządzenia Transportu i Gospodarki Morskiej.\n↑ Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy miasta Elbląg - Studium podstawowego układu komunikacyjnego\nSektorowy Program Operacyjny TRANSPORT\nStrona o Berlince\nTransport w Elblągu\nTę stronę ostatnio edytowano 18 sty 2018, 09:00.


Lech Kowalski: Jaruzelski bał się, że zostanie rozliczony za to, co robił z kadrą pochodzenia żydowskiego\nGościem Aleksandra Wierzejskiego w poranku Telewizji Republika w Narodowy Dzień Pamięci Żołnierzy Wyklętych był historyk Lech Kowalski. Głównym tematem rozmowy była degradacja stopni wojskowych Jaruzelskiego i Kiszczaka. – Jaruzelski nie bał się za stan wojenny, wiedział, że krzywda za to mu się nie stanie. Bał się, że zostanie rozliczony za to co robił w 67. roku z kadrą pochodzenia żydowskiego – stwierdził Kowalski.>\nDr płk Lech Kowalski, historyk wojskowości, w wywiadzie dla „Gazety Polskiej” mówił m.in. o stosunku Wojciecha Jaruzelskiego do osób narodowości żydowskiej. – W 1968 r. komisja, na której czele stał Wojciech Jaruzelski, tworzyła listy osób narodowości żydowskiej, które następnie były zwalniane z wojska – powiedział.>


Minister Rolnictwa - artykuły | Polska Times\nRyszard Kamiński z koronawirusem. Ministerstwo rolnictwa na kwarantannie, pracuje zdalnie 11\nPLUS Minister Jan Krzysztof Ardanowski: - Praca rolników musi być opłacalna\nRozmowa z Janem Krzysztofem Ardanowski, ministrem rolnictwa i rozwoju wsi.\nKrzysztof Jurgiel podał się do dymisji. Zrezygnował z funkcji ministra rolnictwa 45\nŁapy. Krzysztof Jurgiel podarował gminie ministerialną skodę (zdjęcia) 56\nKrzysztof Jurgiel podarował gminie ministerialną skodę.\nKolejny podlaski polityk ma znaleźć miejsce w rządzie PiS\nRolnictwo i kultura mają pójść pod pieczę polityków związanych z naszym regionem. Mamy mieć też przedstawiciela w MSWiA.\nSawicki stawia na gospodarstwa rodzinne\nMinister rolnictwa chce, aby wsparcie gospodarstw rodzinnych stało jednym z głównych elementów polityki rolnej. Na konferencji „Ekonomiczne i prawne mechanizmy wspierania i ochrony rolnictwa rodzinnego w Polsce i innych państwach Unii Europejskiej”, zorganizowanej na SGGW wspólnie z ekspertami dyskutował, jak najbardziej efektywnie wykorzystać fundusze UE na lata 2014-2020, aby zachęcić małe i średnie gospodarstwa rodzinne do inwestycji i rozwoju.\nSawicki: W wyborach będziemy wyżej od SLD. Uzyskamy ponad 10 proc.\n- Podkreślam, że wynik wyborczy będziemy mieli nie gorszy niż Sojuszu Lewicy Demokratycznej. Będziemy trzecią partią polityczną - zapewniał Marek Sawicki, minister rolnictwa, w rozmowie z Konradem Piaseckim z RMF FM - Niech pan sobie przypomni ostatnie wybory samorządowe. Też tak mówiliście, notowaliście nas na poziomie progu wyborczego, a przekroczyliśmy 16,2 proc. W tych wyborach parlamentarnych spokojnie uzyskamy powyżej 10 proc.\nsld a psl


AyurVedik, Kailas – Ajurwedyjski krem z himalajskich ziół na problemy skórne - Karodos\nAyurVedik, Kailas – Ajurwedyjski krem z himalajskich ziół na problemy skórne\nNie łatwo jest znaleźć skuteczny preparat na problemy skórne, szczególnie na trądzik. Typowego trądziku co prawda nie posiadam, lecz pojedyncze krostki owszem, nie mówiąc o zaskórnikach. Wiele czasu zajęło mi znalezienie kilku właściwych specyfików. Metodą prób i błędów doszłam do paru, które stosuję z powodzeniem. Należą do nich m in. maść ichtiolowa (na podskórne pryszcze, bo świetnie wyciąga ropę), tormentiol, sudocrem oraz maść propolisowa. Szerzej omówiłam ten temat w poście popularne maści na trądzik. Myślę jednak, że do tego zacnego grona dołączy kolejny produkt, o którym chciałam powiedzieć dziś parę słów. Mowa o ajurwedyjskim kremie z himalajskich ziół Kailas na problemy skórne.\nProdukt polecany jest do skóry:\nSkład:Cocos Nucifera Oil, Shorea Robusta Resin, Snatalum Album Oil, Camphor, Azadirachta Indica Leaves Extract, Tribulus Terrestris Fruit Extract, Cynodon Dactylon Extract, Cissampelos, Pareira Bark Extract, Calcium Hydroxide, Aqua.\nPojemność/Cena: 8g/18 zł, 20g/28 zł (cena ze strony producenta zawiera już koszt wysyłki)\nGdzie kupić? apteki internetowe oraz na stronie producenta.\nOpakowanie: nieduża, miękka, plastikowa, biało-niebieska tubka z zakrętką. Do kosmetyku dołączony jest kartonik z ulotką. Opakowanie jest praktyczne i poręczne. Zmieści się w każdej torebce. Krem należy zużyć w ciągu 6 miesięcy od otwarcia.\nZapach: bardzo specyficzny, niezbyt przyjemny – apteczno-ziołowy. To chyba jedyny minus tego kosmetyku, choć można się do niego przyzwyczaić. Tak widocznie pachną zioła himalajskie, szczególnie neem (Azadirachta Indica Leaves Extract). Krem przynajmniej nie jest sztucznie perfumowany, za co duży plus.\nKonsystencja:gęsta; podczas aplikacji wytrąca się woda wapienna, jest to normalne.\nDziałanie: Krem Kailas ma szerokie spektrum działania. Słusznie producent określił go mianem kremu na problemy skórne. To taki a’la Sudocrem ale ulepszony. Tamten niestety oparty jest na parafinie, Kailas zaś na oleju kokosowym. Wiem, niektórzy mogą obawiać się zapychającego działania oleju kokosowego (ma bowiem wysoki stopień komedogenności, bo aż 4 w skali 5!). Nie zauważyłam jednak, aby pogarszał stan skóry, wręcz przeciwnie. Nie zapominajmy, że olej kokosowy wykazuje również działanie bakteriobójcze, przeciwalergiczne i zmiękczające. W składzie specyfiku jest także sporo ziół himalajskich o działaniu przeciwzapalnym, przeciwbakteryjnym a nawet przeciwgrzybiczym. Krem skutecznie łagodzi stany zapalne skóry, przyspiesza gojenie wyprysków. Krem także łagodzi świąd towarzyszący wysypce alergicznej, jakiej nabawiłam się od kremu do opalania. Mam też wrażenie, że lekko rozjaśnia przebarwienia potrądzikowe. Świetnie się także sprawdza po depilacji, w przypadku otarć skóry czy ukąszeń owadów.\nMam jeszcze jedno skojarzenie dotyczącego tego kremu, mianowicie uniwersalny krem kojąco-osłaniający Himalaya Herbals. Też mamy tutaj zioła indyjskie ale też i aloes oraz tlenek cynku, ale także niestety parafinę. Zapach za to wygrywa. Jednak jest to typowy krem, Kailas zaś w moim odczuciu pełni bardziej funkcję maści. Działa mocniej. Ma też cięższą konsystencję. Radziłabym stosować go bardziej punktowo na „chore miejsca”, niż na całą twarz (jeśli już, to nie za często np. na noc). Robiłam tak omyłkowo dwa razy dziennie przez prawie dwa tygodnie i kosmetyk ten mocno przesuszył mi twarz, aż piekła mnie skóra. Była mocno ściągnięta. Obecnie używam go głównie punktowo. Na całą twarz aplikuję zaś doraźnie, w razie potrzeby 3-4 razy w tygodniu, zwykle na noc. Krem nieco opornie się rozsmarowuje (szczególnie gdy stosujemy go na całą twarz) za sprawą rozwarstwiania się wody wapiennej. Jest to naturalny proces. Pozostawia na twarzy lekki film. Od biedy nadaje się nawet pod makijaż.\n+ naturalny skład (sporo cennych ekstraktów; brak parafiny, parabenów i pochodnych formaldehydu)\n+ łagodzi podrażnienia, stany zapalne (krostki, grudki), przyspiesza ich gojenie\n+ działa kojąco (uspokaja skórę)\n+ łagodzi świąd towarzyszący wysypce, wypryskom\n+ lekko rozjaśnia przebarwienia\n+ kosmetyk uniwersalny\n– specyficzny apteczno-ziołowy zapach\n– stosowany na dużą powierzchnię skóry zbyt często (np. na całą twarz) może wysuszać\nPodsumowując: Jestem pod wrażeniem tego kremu. To wysokiej jakości produkt. Sprawdzi się na wszelkie problemy skórne. Sądzę, że warto go mieć pod ręką w łazience. Ma specyficzny zapach, choć w imię leczniczego działania jestem w stanie mu to wybaczyć.\nSłyszeliście o tym kremie?\nPasty do zębów bez fluoru, czyli Ziołowa Vicco Vajradanti i Propolisowa Wybielająca Babuszki Agafii\nZłota Gama Maskar Volume Million Lashes od L’Oreal + nowość Féline!\nDUżo plusów dlatego warto;)\nPrawdopodobnie niedługo będę miała okazję go wypróbować 🙂 Przynajmniej już wiem, żeby stosować go punktowo, a nie na cały obszar twarzy 🙂 Super, że sprawdził się u Ciebie tak dobrze 🙂\nZgłaszam się z wielką chęcią 🙂 Chętnie wypróbuję ten krem.\nObserwuję na fb jako Beata Grecka, a na google + jako Beti G.\nOd dłuższego czasu również używam Sudocremu, mam też taką maść Retimax, kosztuje 5zł, a czasem i mniej, też bardzo dobra.\nA mnie ten zapach bardzo pasuje. Fakt, kojarzy sie trochę aptecznie, ale nie wiem sama czemu zapach ten nie jest dla mnie nieprzyjemny 🙂 U mnie świetnie spisuje sie na kocie zadrapania i ukąszenia komarów 🙂\nPolecam Basiu 🙂\nChętnie wystartuje 🙂\nObserwuje jako Monika C.\nOooo pierwszy raz go widzę, ale zaciekawiłaś mnie nim, przyjrzę mu się bliżej 🙂\nHm, ciekawy produkt… 🙂\nObserwuję na google+ jako Babka Zielna, profil Kailas na fb – jako Babka Zielna ;D\nLucia Paresya says:\nJa także zgłaszam się do konkursu – Lucia Paresya (Fb i G+)\nWydaje mi się, że ten krem mógłby mi pomóc, ponieważ od lat zmagam się z problemami skórnymi i typowe maści czy kremy na trądzik na mnie nie działają. Z kolei wszystkie naturalne sposoby, czy krem Himalaya działają wyśmienicie.\nDlatego zgłaszam się. Obserwuję przez google + jako Monetka M. Facebook polubiony z konta Daria Ziętara.\nPrzy tego typu produktach warto wspomnieć też o maści z witaminą A, która genialnie wpływa na problemy skórne 😉\nUwielbiam ten krem 😉\nTak, maść z witaminą A też jest super, zapomniałam o niej wspomnieć 🙂\nNie znam tej maści, poczytam o niej. Dziękuję za polecenie;)\nZapach – rzecz gustu 🙂 Ja go osobiście nie lubię ale przestałam zwracać na to uwagę:) Liczy się działanie kremu.\nMonika Graczyk says:\nTo moze byc kolejny wybawiciel! Z checia zglosze sie do konkursu. Fb oraz google+ jako Monika Graczyk 🙂\nJa praktycznie przestalam uzywac kremow na twarz, a stosuje jedynie oleje – arganowy oraz z czarnuszki zamkennie, firmy Nacomi-widac efekty :))\nAilis Em. says:\nna Fb: Karolina Orita Bu\nGoogle + Ailis Em.\nChętnie wezmę udział 🙂 Nie znam tego kremu,ale słyszała,że wart jest wypróbowania…Mój profil na fb to Renata Klimek 🙂\nna pewno krem jest fajny!\nWiele dobrego słyszałam o tym kremie 🙂\nkwiatowa isaura says:\nZgłaszam się do konkursu – lubię jako Ola Szum.\najurweda sie kiedys bardzo interesowalam 🙂\nBardzo chętnie wypróbowałabym ten krem, może wreszcie uporządkowałby moją twarz, spełniając moje marzenie o pięknej cerze 😉 Zgłaszam się więc do konkursu – mój profil na fb to Ruda Grażyna. Powodzenia wszystkim 🙂\nTruskawkowy Świat says:


Katolickie Stowarzyszenie Dziennikarzy - Krzysztof Nagrodzki – Z listów do przyjaciół. I znajomych. Zziębnięte korniki\nNo popatrz! Jak się toto zawzięło! Próbuje - w różnych mutacjach - wcinać ile wlezie co polskie. Aż mlask szedł po kraju. Szedł, bo teraz jakby – mimo wszystko - przycichło…\nNie, żeby ani mru-mru, coś tam się robi, ale jakoś niemrawo… Zapewne z powodu ….aury. Ziąb idzie, drążenie w drzewie, na drzewie czy sejmie coraz trudniejsze, ludzie jacyś obojętniejsi – pewnie przekupieni bądź zastraszeni przez pisowskich siepaczy. Smętne te grudniowe dni i noce…\nSzczególnie 13 grudnia roku pamiętnego 1981…\nZatem trzeba realizować się wewnątrz ciepłego budynku. Podczas parlamentarnych sesji.\nTyle, że ta nowa lewizna to jakieś przedszkolaki! Seniorzy mieli lepsze dokształty. No i kontekst sprzyjał - prezydent, premier, marszałek, jedność sejmowa, zjednoczona partia, siła milicyjna i armijna - Pe-er-el! Łza się w oku kręci.\nA teraz improwizacja. I trudne dyrektywy dotyczące haseł: A to „Unia, Unia uber alles“ z powoływaniem się – a jakże - na „cywilizację łacińską” (z jednoczesnymi pogróżkami o rozliczeniach!) , a to o „zoologicznej” antyrosyjskości. I moc decybeli jako argument.\nPrzecie widać, że towarzystwo nie jest ani w teorii, ani w praktyce stosownie doszkolone i dostosowane do mądrości etapu. Jak można rzucać aktyw do walki choćby bez szczątków wiedzy o cywilizacjach…Centrala taka nierozgarnięta?...\nZmieniamy tembr. Pytasz – jako praktyk:\n„Objaśnij szaraczkowi z prowincji po co była ta zmiana na górze???”\nPisałem już, że nie jestem biegłym „politycznie”, ale wydaje mi się, że to jest instalacja w procesie :-)\nNalegasz: „Objaśnij mi skąd u naszych władz taka miłość do żydów? Prezydent uroczyście obchodzi święto Chanuka, co przecież nigdy nie było Polską tradycją?”\nPrzecie to nic nowego. Spójrz np. kto stoi na zdjęciu z 2014 r. https://wpolityce.pl/spoleczenstwo/226306-w-sejmie-swietowano-chanuke – czy to nie jeden z prawdziwie lewicowych liderów !?\nA swoją drogą to ładne święto. Ładniejsze w formie i treści od odprawianego przez lata upamiętniania rzezi oktiabrskoj rewolucji 1917...\n„Święto /Chanuka/ ma /…/ upamiętniać zwycięstwo militarne nad Grekami, które również jest rozpatrywane w kategorii cudu. - Wygrana z siłami greckimi była zaskakująca. Nie tylko przywrócono wolność religijną, ale także otworzono drzwi do żydowskiej niepodległości po prawie czterech wiekach obcego panowania w Ziemi Izraela” (zob. np. Aleksandra Podgórska 2014-12-15, źródło: Naszemiasto.pl; https://pl.wikipedia.org/wiki/Chanuka )\nPrzy okazji - to nie Żydzi zdepopulowali Polskę o kilkanaście milionów w wojnach, okupacjach, łagrach i obozach zagłady, chociaż niektórzy z nich starali się ( i starają) zrobić z nas człowieka sowieckiego czy nawet współuczestnika holokaustu. Różne „korniki” drążyły i drążą naszą Ojczyznę.\nMyślę, że niezależnie od innych możliwych odpowiedzi na Twoje pytanie, solidarność ludów nietracących pamięci i umiejących wyzwalać się z pęt niewoli jest dobra, nieprawdaż? Oby tylko nie przesadzać. W żadną stronę…\n"Ostateczna bitwa pomiędzy Bogiem i Szatanem zostanie stoczona o małżeństwo i rodzinę" (Z listu s. Łucji do kard. Carlo Caffarry; zob. też: https://wpolityce.pl/kosciol/372071-abp-marek-jedraszewski-w-czasie-dialogow-u-sw-anny-nie-bedzie-zdrowego-spoleczenstwa-bez-zdrowych-malzenstw-i-rodzin)\nPowiadasz, że to wciąż słowa, słowa…\nAle cóż mogę Ci jeszcze dodać?...\n- Syna spłodziłem, drzewa zasadziłem, domu fizycznie nie zbudowałem, ale staram się tworzyć go w codzienności – współkonstruować czy umacniać, na miarę możliwości, nasz ludzki gmach.\nCzy wystarczy ?...\nZobaczymy jakie będą oceny TAM…


Energia elektryczna z wody | KopalniaWiedzy.pl\n3 października 2013, 12:45 | Ciekawostki\nBadacze z MIT-u odkryli, że woda opuszczająca hydrofobowe powierzchnie niesie ładunek elektryczny. To nieoczekiwane spostrzeżenie może prowadzić do skonstruowania bardziej efektywnych elektrowni czy nowych metod pozyskiwania energii z atmosfery.\nGdy woda znajdzie się na hydrofobowej powierzchni, ześlizguje się z niej. Jednak, jak zauważyli Nenand Milijkovic i Evelyn Wang, gdy na metalową powierzchnię nałoży się superhydrofobową substancję, to dwie krople wody, które weszły ze sobą w kontakt i połączyły się na takiej powierzchni, zostają wystrzelone w powietrze. Podczas łączenia się kropli, powierzchnia ich styku z podłożem jest mniejsza niż powierzchnia styku osobnych kropli, zmniejsza się też energia potrzebna do utrzymania napięcia powierzchniowego. Nadmiarowa energia jest wówczas zamieniana w energię kinetyczną i kropla podskakuje. Gdy naukowcy przyjrzeli się temu zjawisku w zbliżeniu, zaobserwowali zdumiewającą rzecz. Badania przeprowadzone za pomocą szybkiej kamery ujawniły, że w połowie skoku krople odpychaja się od siebie. Milijkovic i Wang postanowili zbadać to zjawisko. W tym celu posłużyli się dodatnio naładowaną elektrodą. Krople były przez nią odpychane, co prowadziło do wniosku, że same mają dodatni ładunek elektryczny. Uczeni stwierdzili, że substancja hydrofobowa, gdy wchodzi w kontakt z kroplami, prowadzi do pojawienia się ładunków dodatnich i ujemnych. Gdy krople łączą się i wyskakują z powierzchni, dzieje się to tak szybko, że ładunki zostaja rozdzielone. Nieco ładunku pozostaje na kropli, a większość na powierzchni.\nNiewykluczone, że można by to zjawisko wykorzystać umieszczając dwie metalowe płyty blisko siebie. Jedna z nich mogła by wysyłać krople wody, a druga je odbierać, generując w ten sposób ładunki elektryczne.\nwoda powierzchnia hydrofobowa\nradar, 3 października 2013, 14:07\nJeszcze trochę i dogonią Teslę.\nmadan, 4 października 2013, 12:53\nSądzę, że Tesla nie bawił się w takie duperele. Energię elektryczną uzyskać można (rzeczywiście z wody) także innym sposobem. Woda zawiera jony dodatnie i ujemne. Można ich ilość zwiększyć rozpuszczając np. sól. Przepuszczamy wodę przez rurkę zaopatrzoną w dwie elektrody. Samą rurkę umieszczamy między biegunami elektromagnesu i tak, by ziemskie pole magnetyczne odchylało w przeciwne strony, jony zawarte w wodzie. Jony docierają do elektrod. Różnica potencjałów , na początku znikoma, zasila elektromagnes, który wytwarza coraz silniejsze pole magnetyczne (dodatnie sprzężenie zwrotne). Mamy więc przepływ prądu, po krótkim czasie nawet dość silnego. Dochodzi do nasycenia w związku ze wzrostem oporu (i temperatury), a także w związku z cechami samego roztworu (liczba jonów, ruchliwość jonów...). Dlaczego nie robią tego? Nie wiem. Czy to perpetum mobile? Nie sadzę. Energią otrzymujemy kosztem energii ziemskiego pola magnetycznego.\nTrzyGrosze, 4 października 2013, 15:28\nFizyka nie jest moją drugą matką, ale właśnie w tym zdaniu chyba jest sęk, dlaczego " nie robią tego".\ntak, by ziemskie pole magnetyczne odchylało w przeciwne strony, jony zawarte w wodzie.\nAstroboy, 6 października 2013, 21:43\nNie noszę czapek nazbyt horyzont przysłaniających, toteż nie dyskutuję z pomysłami wewnętrznie sprzecznymi. Siła Lorentza ma być w końcu skojarzona z polem ziemskim, czy z polem elektromagnesu? Przepływ roztworu sam się napędza, a sól sama się dosypuje do cieczy?


Bóg to stary gringo, który nas lubi : Booklips.pl\nBóg to stary gringo, który nas lubi\nOlivier, Jérôme i Anne-Claire Jouvray „Lincoln”\nUwielbiacie niepoprawnych złośliwców, gburowatych tetryków i wszelkiej maści innych ponuraków? Wydawnictwo Mroja Press przygotowało komiks specjalnie dla was. Poznajcie ?Lincolna? ? skrzyżowanie Walta Kowalskiego, Smerfa Marudy z Lucky Luke?m w jednym.\nŻywot Lincolna nie należał do najprzyjemniejszych. Wychowywany przez prostytutki w podrzędnym saloonie, w równie podrzędnej mieścinie na zapyziałych krańcach Dzikiego Zachodu od początku manifestował swoje niezadowolenie z otaczającego świata. A że wyszczekany był bardziej niż trzeba, w końcu sprowadziło to na niego niechęć wszystkich okolicznych mieszkańców. Najczęściej owa niechęć przejawiała się przez zamykanie go w piwnicy albo spuszczanie porządnego kopa na dupsko. Jak tylko osiągnął wiek dojrzałości, mieszkańcy stwierdzili, że tyłek chłopaka jest wystarczająco twardy, aby wykopać go wreszcie raz a porządnie z miasteczka. I kiedy los postawił Lincolna przed złowieszczym znakiem zapytania, na jego drodze pojawił się Bóg. Ale nie metaforyczny ani objawiony ? Bóg ma postać dobrotliwego gringo, który chce przekonać Lincolna, że świat nie przedstawia się tylko w czarnych barwach, że warto cieszyć się życiem. W tym celu czyni go swoim posłannikiem, stróżem sprawiedliwości i wyruszają razem w prerię nieść pomoc zgnębionym.\nNie jest to hollywoodzka przypowiastka, roztkliwiająca się nad cudem istnienia, chociaż dociekliwi znajdą tutaj garstkę życiowych mądrości. Nie jest to również western, chociaż dzieje się w typowo kowbojskiej scenerii. Nie można też nazwać ?Lincolna? klasycznym komiksem humorystycznym, bo zdarzają się momenty zupełnie do tej estetyki nie pasujące. Francuska rodzinka Jouvray, autorzy komiksu, za nic mają gatunkowe klisze. Z lekkością opowiadają własną historię, która wymyka się utartym schematom.\nPodczas lektury może i nie będziemy chichotać bez ustanku, jak to miało miejsce przy najlepszych albumach spółki Goscinny ? Morris, ale szeroki i szczery uśmiech na pewno nie zniknie z naszych twarzy. Bo w tym komiksie wszystko odmalowane jest z wdziękiem, wzbudzając tym samym niekłamaną sympatię. Poczciwina Bóg czyli bezzębny staruszek balansujący pomiędzy przynależnym jego metryce rozkojarzeniem a cechującą Najwyższego świadomością i rozsądkiem; sympatyczny diabeł, ociupinę rogaty, ale w sumie bardziej swój chłop niż siła nieczysta; wreszcie sam Lincoln, wiecznie nachmurzony (odlew z jego wygiętej gęby powinien stanowić wzorzec niezadowolenia w Sevres), ale wzbudzający pozytywne uczucia czarną jak smoła ironią. Nawet ?kurwy?, które czasem padają z jego ust wydają się mniej ?kurewskie? niż w innych komiksach.\nJérôme Jouvray, odpowiedzialny z całej trójki za rysunki, z jednej strony tworzy w sposób ?przyjazny? masowemu odbiorcy, z drugiej jednak odbiega od klasycznie pojmowanego rysunku frankońskiego. Jego kreska wydaje się mniej ugładzona, a nerwowe cieniowanie może wręcz przywoływać rysunki Christophe’a Blaine?a – chociaż Jouvray nie osiąga tego poziomu przerysowania postaci, co twórca ?Pirata Izaaka?.\nGodna podziwu jest subtelność, z jaką autorzy posługują się tematyką, mogącą w innych okolicznościach wzbudzać kontrowersje (religia, wyzysk człowieka, śmierć). Tutaj nikt nie sili się na skandal, dowcip albo wzruszenie ? nienachalność wylewa się praktycznie z każdego kadru.\nStustronicowy albumik przywołuje tym sposobem zupełnie niekomiksowe skojarzenia z ?Rockmannem? Wojciecha Manna. Jest podobnie przesympatycznie opowiedziany i pozostawia nas z równie podobnym niedosytem.\nCi przeklęci Francuzi mają Lincolna dużo więcej ? ukazało się już kilka następnych albumów. Jak Bóg da to podzielą się z nami tymi skarbami. A że Bóg to stary gringo, który przecież lubi ludzi, pozostaje mieć nadzieje, że wydawca też nas darzy sympatią i nie będziemy musieli zbyt długo czekać na ciąg dalszy.\nTematy: Anne-Claire Jouvray, featured, full-image, Jérôme Jouvray, komiks, Lincoln, Mroja Press, Olivier Jouvray\n« Amazon rywalizuje z wydawcami\nListopadowe nowości ze Świata Książki »


Tanie hotele w Grand Barbe - Oferty hoteli w Grand Barbe - eSky.pl\nSilhouette - Zobacz najlepsze oferty hoteli\nHotele w Grand Barbe to zróżnicowana baza noclegowa, w której każdy z podróżujących znajdzie nocleg odpowiadający swoim potrzebom. Wolisz hotel o wysokim standardzie z ofertą all inclusive, a może wybierasz hotele gwarantujące kameralną atmosferę i tani nocleg? w Grand Barbe zarezerwujesz nocleg na każdą kieszeń! Wybierz dogodną dla siebie lokalizację i standard hotelu, a także sprawdź metody płatności za nocleg i możliwość bezpłatnego anulowania rezerwacji. Hotele w Grand Barbe to obiekty zlokalizowane zarówno blisko najpopularniejszych atrakcji, jak i z dala od tłumu. Idealne na dłuższy pobyt, jak i pełniące funkcję jedynie bazy wypadowej do innych miejsc. Wybierz hotel dla siebie i rozpocznij przygotowania do podróży lub wyjazdu służbowego już dzisiaj!\nSilhouette – najlepsze hotele\nKompleksowe usługi i atrakcyjna lokalizacja to jedne z kluczowych warunków, które musi spełniać hotel all inclusive. Najlepsze hotele w Grand Barbe to gwarancja obsługi na najwyższym poziomie oraz szereg udogodnień dla gości hotelowych. Obiekty noclegowe o wysokim standardzie oferują doskonałą lokalizację, blisko kluczowych atrakcji w Grand Barbe. Goście mogą skorzystać z bezpłatnego parkingu, a także wybrać pokój lub apartament idealnie dopasowany do swoich potrzeb. Hotel o wysokim standardzie to również m.in. zróżnicowane menu, strefa SPA lub fitness oraz atrakcje dla dzieci. Najlepsze obiekty noclegowe w Grand Barbe to znakomite rozwiązanie dla par, rodzin, a także osób, które podróżują służbowo czy planują organizację szkolenia dla swoich pracowników.\nJak znaleźć hotel w Grand Barbe?\nNajszybszym sposobem na znalezienie hotelu w Grand Barbe jest skorzystanie z wyszukiwarki noclegów eSky. Rozbudowana baza noclegowa to pewność, że znajdziesz to, czego szukasz. W odpowiednie pola wyszukiwarki wpisz miejsce podróży, wybierz datę zameldowania i wymeldowania, a także liczbę gości i pokoi. Gotowe! Wyniki wyszukiwania wskażą dostępne w danym terminie obiekty. Bez problemu sprawdzisz odległość hotelu od centrum, sposób płatności za nocleg czy liczbę gwiazdek, które otrzymał obiekt.\nJakie udogodnienia znajdę w hotelach w Grand Barbe?\nHotele w Grand Barbe to obiekty o różnym standardzie i dopasowanych do niego udogodnieniach dla gości. Najpopularniejsze z nich to m.in. bezpłatny dostęp do Wi-Fi, strefa SPA, barek/sejf w pokoju, centrum konferencyjne, strefa gastronomiczna, kącik zabaw dla dzieci, bezpłatny parking, a także broszury informacyjne na temat atrakcji w okolicy. Niektóre z obiektów zapewniają również transport z/na lotnisko lub zachęcają do skorzystania z wycieczek śladem największych zabytków w Grand Barbe\nGdzie rezerwować hotele w Grand Barbe?\nRezerwacja noclegu na stronie eSky.pl to rozwiązanie, które pozwoli Ci zaoszczędzić czas i pieniądze. Skorzystaj z wyszukiwarki hoteli w Grand Barbe i dobierz obiekt do swoich potrzeb. Wiele osób decyduje się także skorzystać z pakietu „Lot+Hotel”, który umożliwia rezerwację noclegu nawet o 30% taniej. Wyszukiwarka i rezerwacja tanich hoteli w eSky.pl jest dostępna na stronie głównej, w zakładce „Noclegi”. Nie wiesz, czy planowana podróż dojdzie do skutku? Sprawdź, czy dany obiekt udostępnia możliwość bezpłatnego anulowania rezerwacji.\nIle kosztuje hotel w Grand Barbe?\nCena za nocleg w Grand Barbe jest zróżnicowana i zależy od standardu oraz lokalizacji hotelu. Noc w obiekcie o średnim standardzie to koszt od kilkudziesięciu do kilkuset złotych. Hotele pięciogwiazdkowe goszczą gości za kwotę od kilkuset do nawet ponad tysiąca złotych za noc. Jeśli szukasz tanich noclegów, sprawdź naszą ofertę pakietów „Lot+Hotel”, która umożliwia rezerwację hotelu i lotu nawet o 30% taniej.\nHotele w Serrahn


Archiwa: BabyTrendsetter - Strona 29 z 30 - Bogna Gozdowska\nYou are here: Home » BabyTrendsetter ( » Page 29)\nbognag 30 czerwca 2009 Forma Foremki2015-02-14T22:30:10+00:00 BabyTrendsetter No Comment\nMuffinki podbiły wiele serc, designerzy również ulegli urokowi ciasteczka. Dzięki temu powstała wielofunkcyjna foremka. Z przymrużeniem oka :)\nbognag 30 czerwca 2009 Boon2015-02-14T22:30:38+00:00 BabyTrendsetter No Comment\nW podrózy karmienie bywa poważnym wyzwaniem. Przekąski w samochodzie już po 5 minutach są wszędzie. Snack Ball chroni przed rozsypaniem i okruszkami. Całość ławto utrzymać w czystości. Wygodna, łatwo zdejmowalna…\nbognag 25 czerwca 2009 Samsonite Pop-Up Bubble2016-01-08T13:31:40+00:00 BabyTrendsetter No Comment\nGdzie ułożyć dziecko do snu podczas turystycznych wojaży? Pop-Up Bubble to genialne łóżeczko turystyczne. Firma Samsonite stanęła na wysokości zadania i stworzyła samoczynnie rozkładane łóżeczko, które waży poniżej 3 kilo.…\nMawok uspokajające kołysanie\nbognag 24 czerwca 2009 Mawok uspokajające kołysanie2015-02-14T22:31:47+00:00 BabyTrendsetter No Comment\nTym razem kołyszemy w górę i w dół. Mawok to miękka, materiałowa kołyska do zawieszenia i w domu i w ogrodzie. Ten szwedzki hamak można spakować w torbę o wymiarach…\nbognag 23 czerwca 2009 Pipila2015-02-14T22:32:14+00:00 BabyTrendsetter No Comment\nSmoczki zawsze spadają na ziemię. Są metody, żeby je powstrzymać, czasem i tak lądują na chodniku w parku. Teraz jest metoda na uzdatnianie brudnych smoczków- Pipila. Mały sprzęcik mieszczący się…\nPaper Blocks – nowe klocki\nbognag 23 czerwca 2009 Paper Blocks – nowe klocki2015-02-14T22:33:24+00:00 BabyTrendsetter No Comment\nNowa wersja klasycznych klocków. Teraz, aby coś zbudować, musisz wpierw zbudować klocki. Do dyspozycji mamy odpowiednio przygotowane 23 kawałki papieru. Zalety: Nie potrzeba nożyczek, kleju czy też taśmy. Można twórczo…\nIliamo od Kraima Rashida\nbognag 20 czerwca 2009 Iliamo od Kraima Rashida2015-02-14T22:34:24+00:00 BabyTrendsetter No Comment\nKraim Rashid zaprojektował butelkę Iliamo, która sama podgrzewa mleko do temperatury 37 stopni w 4 minuty. Została zaprojektowana dla duńskiej firmy Iliamo, od której wzięła nazwę. Butla nie działa na…\nbognag 17 czerwca 2009 Kido’z koniecznie-bezpiecznie2015-02-14T22:34:59+00:00 BabyTrendsetter 1 Comment\nKido'z przeglądarka dla najmłodszych. Odgradza od świata tego, co dla dzieci niedozwolone. Blokuje to, czego nie powinny oglądać oczy dziecka. Ma bardzo przyjemny wygląd, wygodne duże ikony, a poruszanie się…\nbognag 15 czerwca 2009 Taga2015-02-14T22:35:26+00:00 BabyTrendsetter No Comment\nŚwieży pomysł na lato. Sezon rowerowy rozpoczęty. Mamy wskakują na rower, a dzieci w wygodne riksze. Wózek, rower z gondolą lub spacerówką -wszystko w jednym. Nowatorska konstrukcja Tagi pozwala idealnie…\nWielkie Mikroby i całe ZOO cząsteczek\nbognag 14 czerwca 2009 Wielkie Mikroby i całe ZOO cząsteczek2015-08-18T14:43:31+00:00 BabyTrendsetter No Comment\nCO wybieracie? Kosmos w pudełku Teraz dzieci mają czarną materię pod głową, a przytulają się do protona lub neutrona. Oto nowoczesne wydanie pluszaków. Ale i u nas dostępne…


AgaSutasz: stycznia 2014\nczarno- złote w komplecie :)\nMy precioooous :D\nPs. Wiecie, co leży tuż przede mną na biurku? Lustrzanka :> Kurczę, teraz to dopiero będę musiała robić majstersztyki, bo z takim aparatem wszyyystko widać ;> I bardzo git!!! :D\nA tymczasem zmykam na kolejna lekcję z YouTube na temat beadingowania :)\nAaa! Jeszcze jedno. Chcecie znać sekret? To słuchajta: Jutro mamy PIĄTEK :D:D:D\nAutor: agasutasz o 21:51 Brak komentarzy:\nBeadingowania ciąg dalszy :)\nZnalazłam dziś świetny tutorial na youtube Sara Spoltore's tutorial i postanowiłam go wypróbować.\nTrochę go potem zmieniłam- nie dodałam bugli 3mm bo bez nich kolczyki bardziej mi się podobały.\nNa początku dobrałam nie taki rozmiar perły. Miał być 12mm i "na oko" taki właśnie był, ale po jakimś czasie okazało się, że to jednak 14mm i trzeba było wszystko pruć...no nic - nauczka na przyszłość, że w hafcie koralikowym (gdzie jeden koralik może mieć ok 1,5mm) nie ma co dobierać koralików "na oko" ;)\nZ tego wszystkiego wyszło tyle dobrego, że znam już ten wzór na pamięć :)\nMyślę o jakiejś wersji walentynkowej - całe w czerwieni :)\nAlbo różowo-czerwono-złote z kryształkiem Swarovskiego :> hmm...\nAutor: agasutasz o 23:33 Brak komentarzy:\nMiałam w planie zrobić drugiego kolczyka czarno-złotego, ale posiałam gdzieś igłę do sutaszu ;o (Swoją drogą muszę opracować jakiś system dyscyplinarny dla tych igieł. Bezczelnie i bezkarnie gubią się i upadają na ziemię...ale dość tego! Kupię sobie magnez i zrobię z nimi porządek;p )\nW związku z tym, że nie mogłam znaleźć odpowiedniej igły, skupiłam się na beadingowaniu. Uszyłam nowe maluchy w kolorach fioletowo-oliwkowo-granatowym :) Podczas, gdy eleganckie, sutaszowe kolczyki nadają się raczej na jakieś specjalne okazje, takie maleńkie kolczyki są świetne na każdy dzień :)\nTe po prawej zrobiłam już wczoraj, ale chciałam dodać fotkę w dziennym świetle.\nTurkusiki :) Chyba je dziś założę do pracy\nKolczyki są maleńkie, bo mają ok 3cm bez bigla.\nAutor: agasutasz o 12:02 Brak komentarzy:\nMoje maleńkie beadingowe kolczyki :)\nOto moje pierwsze kolczyki wykonane haftem koralikowym.\nChyba nieźle jak na pierwsze podejście co? ;)\nAutor: agasutasz o 23:40 Brak komentarzy:\nDo zrobienia tych kolczyków użyłam głównie drobnych koralików TOHO i kryształków Swarovskiego.\nW rezultacie kolczyk przepięknie się mieni. Jutro popracuję nad drugim do kompletu.\nPs. Tak sobie myślę, ze chyba zrobię więcej rzeczy w tym stylu. Lubię klasykę. I już mam przed oczami fajne zdjęcia w czarno-białej kolorystyce ;D Aparat pójdzie w ruch :D\n...a tymczasem zabieram się za kolczyki w technice beading. Efekty już niebawem :)\nPs. Coraz bardziej przekonuję się o tym, że jestem perfekcjonistką - doszukuję się niedociagnięć w swoich pracach i poprawiam je na bieżąco. Oczywiście przez to czasem siedzę nad jednym kolczykiem po parę godzin...ale jak tu nie być perfekcjonistą robiąc biżuterię ;)\nAutor: agasutasz o 21:37 Brak komentarzy:\nWłaśnie skończyłam kolczyki pistacjowo-liliowe wykończone koronkowymi (beadingowymi) ściegami. Wszystko mieni się tak pięknie, że przypomina szkiełka w kalejdoskopie :) Oczywiście zdjęcie tego nie oddaje... Musicie mi zatem uwierzyć na słowo ;)\nPoniżej przedstawiam Wam swoją pracę "step-by-step".\nZrobienie pierwszego kolczyka trwa zazwyczaj dłużej, bo mimo wcześniejszych planów, w trakcie pracy zawsze jeszcze coś dodaję, zmieniam itp. Drugi kolczyk szyję znacznie szybciej, bo mam już pewny wzór. Jedyne co muszę teraz zrobić to sprawić, by ten drugi kolczyk był identyczny (albo prawie identyczny) jak ten 1-wszy. Uwierzcie mi, że to nie lada wyzwanie ;p\nTe trójkątnę miseczki to z nowego zamówienia. Są rewelacyjne! Nie wiem jak ja mogłam funkcjonować bez nich ;p\nTo już prawie koniec. Jeszcze "tylko" wykończenie paciorkowe po bokach, obszycie z tyłu (zwykle robię to kawałeczkiem filcu lub cekinami) i dołączenie bigla.\nTak wygląda kolczyk z tyłu (ten po lewej). Staram się, by kolczyki był jak najlżesze i jak najbardziej efektowne. Dzięki temu, że używam jak najmniej filcu, zachowuję wspaniałe prześwity :) Już niedługo\n(z nowym aparatem) może uda mi się to uchwycić.\nA oto koniec mojej pracy :)\nI zdjęcie w dziennym świetle :)\nAutor: agasutasz o 23:59 Brak komentarzy:\nEtykiety: agasutasz, earrings, kolczyki, praca, projekt, soutache, sutasz\nJak już wspominałam zainteresowałam się ostatnio techniką beading (i na pewno niebawem pokuszę się o zrobienie kolczyków od początku do końca wykonanej właśnie w ten sposób). Póki co prezentuję Wam kolczyk, który jest miksem sutaszu i beadingu (przynajmniej moim zdaniem, bo z tym beadingowaniem wyszło tak zupełnie spontanicznie...).\nJak skończę robić drugiego, zrobię wyraźniejsze zdjęcie.\nPs. Tak, to na co nawinięty jest sznurek to rolka od papieru toaletowego ;) Potrzeba matką wynalazku - sznurek w woreczkach się plątał, a nawinięty na kartonik - gniótł. Także póki co mam całą szufladę wypełnioną takimi właśnie wynalazkami ;)\nAutor: agasutasz o 00:02 Brak komentarzy:\nDzisiaj przyszła do mnie przesyłka z koralikami, kryształkami Swarovskiego i co najważniejsze z ampułkami do przechowywania koralików. Niemal cały wieczór spędziłam na pakowaniu koraliczków do próbówek ;) Najlepsze jest to ( i mam tak niemal za każdym razem) że ledwo co skończyłam rozpakowywać paczkę, już wiem co zamówię w kolejnej. A stos pudełek rośnie...\nDlatego też zaczęłam rozglądać się za jakimś ciekawym meblem, w którym pomieściłabym te wszystkie pudełka i pudełeczka. Na początku brałam pod uwagę wielką skrzynię z szufladami. Ale potem pomyślałam, że jednak wolę mieć wszystko w zasięgu ręki. Poza tym skrzynia mogłaby okazać się jednak za mała ;)\nPoszperałam trochę w internecie i znalazłam to:\nMyślę, że to idealne rozwiązanie - szafa, która po zamknięciu nie kłóci się z wystrojem pokoju, a po otwarciu zamienia się w cudowną pracownię ;) No i wszystko w zasięgu ręki - tak jak chcę :) Wiem, że już ktoś wykorzystał ten pomysł i zamienił swoje stare biurko i stertę pudełek na takie cacko ( i tu kłania się IKEA). Nie pasuje mi tylko do końca to krzesełko. Po paru godzinach pracy w jednej pozycji mój kręgosłup protestuje nawet na dość wygodnym krześle, a co dopiero na takim krzesełku ;) Bardzo podobają mi się za to białe szufladki (miejsce na koraliki) i listwy po bokach (miejsce na szpulki z sutaszem). Tablicę zamieniłabym na tablice korkową.\nNajchętniej wykorzystałabym cały pokój na taką pracownię ;) Pewnie wyglądałoby to wtedy podobnie jak tu (Sklep Bukowiec) :\nBooosko!! Martwię się tylko o jedno - nie wiem czy mając taką pracownię nie zapomniałabym, że poza koralikami istnieje jeszcze jakiś inny świat ;)\nAutor: agasutasz o 23:39 Brak komentarzy:\nKolejny raz sięgam po turkusy - jakoś nie potrafię się im oprzeć ;p\nJak widzicie kolczyki są dość duże, ale nadal cudownie lekkie :) Trochę nad nimi siedziałam, ale myślę że było warto. Po raz kolejny przekonuję się o tym, że w tym fachu liczy się przede wszystkim cierpliwość ;)\nPs. Zdjęcia nadal wykonuję aparatem Olympus n740. Napatrzcie się póki możecie, bo to jedne z ostatnich fotek robione tym aparatem ;)\nPs2. Zrobiłam małe przemeblowanko w związku z powiększającym się wciąż asortymentem - większość szuflad na ciuchy zamieniłam na szuflady na sznurki sutasz i koraliki. Zamówiłam mnóstwo nowych gadżetów - m.in. próbówki do przechowywania tych najdrobniejszych koralików, nici, trochę sznurków, kryształki Swarovski'ego itp.\nPs3. Zakochałam się ostatnio w technice beadingu. Sama jeszcze nie próbowałam, ale chcąc nie chcąc siedzi mi to w głowie i wczoraj, kiedy zabierałam się za nowe kolczyki wcale nie planowałam robić nic tą techniką ...a tak właśnie wyszło ;p Efekty całej pracy niebawem ;)\nAutor: agasutasz o 11:32 Brak komentarzy:\nKolczyki na wesele hinduskie\nSiostra niedługo wybiera się do Indii na wesele. Poprosiła mnie, bym zrobiła dla niej kolczyki do sukienki fioletowo-złotej.\nJak wiadomo w Indiach nie brakuje świecidełek, dlatego było to spore wyzwanie. Mam nadzieję, że udało mi się w tych kolczykach oddać klimat hinduskiego przepychu ;)\nAutor: agasutasz o 19:56 Brak komentarzy:\nNie śpimy tworzymy ;)\nTym razem coś w moich ulubionych kolorach...\nbo ostatnio brakuje mi błękitu na niebie ;)\nAutor: agasutasz o 15:54 Brak komentarzy:


Kolory inspirowane przeżyciami\nFilmowa opowieść o niezwykłych wnętrzach z historią ich właścicieli w tle może stać się natchnieniem do zmiany kolorów w naszych domach. Wiele barwnych inspiracji każdy z nas jest w stanie odnaleźć we własnym życiu.\nMogą to być wspomnienia z podróży związane z odwiedzanymi miejscami czy też z ważnymi przełomowymi momentami, ale również sytuacje zaczerpnięte ze zwyczajnej codzienności. Ważne jest, aby otworzyć się na towarzyszące im kolory oraz emocje, które się z nimi łączą.\n- Kolory, którymi się otaczamy, mają na nas duży wpływ. Dlatego zachęcamy do tworzenia niebanalnych aranżacji wnętrz związanych z własnymi przeżyciami.\nCzasem nawet pomalowanie jednej ściany, mebla czy jakiegoś elementu dekoracyjnego może dobrze wpływać na nasze codzienne samopoczucie i zmienić klimat całego pomieszczenia, przywołując miłe wspomnienia. Kluczem w każdym przypadku jest zastosowanie koloru, który dotyczy naszej osobistej historii – komentuje Marta Chowańczak, marketing manager marki Tikkurila.\nPomocą w dobraniu odpowiednich barw do tworzenia wnętrz inspirowanych przeżyciami może być paleta kolorystyczna Tikkurila Feel the Color, na którą składa się 216 starannie wyselekcjonowanych odcieni.\nW zależności od powierzchni, które chcemy pomalować do wyboru mamy farby do ścian z linii Tikkurila Optiva, w tym Tikkurila Optiva Ceramic Super Matt 3, zapewniająca głęboko matowe wykończenie, które idealnie sprawdzi się np. w salonie czy też Tikkurila Optiva Semi Matt 20 w półpołysku, która będzie trafnym wyborem do przedpokoju lub łazienki.\nDecydując się na zmianę odcienia detali z drewna lub metalu warto sięgnąć po szybkoschnącą emalię o delikatnym zapachu z linii Tikkurila Everal Aqua.