NASZE ZBIORY KOSMETYCZNE. Część II. - Strona 28 - Wizaz.pl\n2006-12-03, 20:03 #811\nNie w każdym, zwykle w tych największych.\nWydawało mi się, ze powinny być we Wrocławiu, bo H&M na Świdnickiej jest duży. Potem weszłam do H&M w Realu w Czeladzi, a tam było tyle rzeczy, których nigdy nie widziałam u nas! Jak mi się uda, to tam pojadę, bo bardzo kusicie tym rozświetlaczem\nwe wrocławiu paletki (długie) można znaleźć w h&m na bielanach. niestety, w tym na rynku coraz mniej miejsca przeznaczają na kosmetyki.\nCienie są nieco połyskliwe, ale raczej nie takie bardzo perłowe.\nDziękuję nigdy tam jeszcze nie weszłam.\n2006-12-03, 20:14 #812\nmargaretka - na Śląsku bywasz służbowo, sercowo czy stąd pochodzisz poprostu?\nsorry za ot , ale świetnie się w tutejszych sklepach orientujesz\n2006-12-03, 20:17 #813\n02 - delikate beige, ale 01 pastel to też cudo\nMiałam dziś beżową pryzmę na buzi cały dzień (tylko na kremie) dopudrowywaną co czas jakiś (uczelnia) i sprawdziły się cudnie, cały dzień buzia świeża i matowa (a krem nie matujący).\nW dodatku pięknie wyrównują koloryt i delikatnie kryją.\nMadziu - ja sobie dokupiłam dziś kameleona turkusa mono sephora\nKate, mam wielką ochotę na pryzmy nr 2, ale zastanawiam się, czy nie będą za ciemne, uzywam Lucidity 01 i jest idealny.\nMieszkalam przez większość życia w Dąbrowie Górniczej, studiowałam w Katowicach, dopiero od 4 lat mieszkam we Wrocławiu. Teraz tam bywam od czasu do czasu\n2006-12-03, 20:23 #814\nJa też używam 01 LU - pryzma 02 nie będzie za ciemna na bank\n2006-12-03, 20:34 #815\nPowiedziałabym, że cienie z paletek sa prawie matowe.\n2006-12-03, 21:22 #816\niceflower, masz rację. trudno to dokładnie i jasno określić.\ncienie mają relatywnie niską cenę (24,90 za 10 kolorków), więc warto zaryzykować i spróbować. Ja wzięłam paletkę z takimi postrzelonymi disco kolorami: róż, złoty/jesienny, zielenie, turkusy, fiolety.\nPewnie się nimi zachwycam, bo nie miałam w swojej wstydliwie skromnej kolekcji takich odcieni i to dla mnie nowość\n2006-12-04, 12:34 #817\nAle Wy tego macie mam pytanie odnośnie cieni Cantare...bo dziś sobie zakupiłam i ciekawa jestem jakie macie opinie na ich temat\n2006-12-04, 12:56 #818\nTo wkleje swoją aktualiację\nDSCF2409.JPG (97,7 KB, 124 załadowań)\nDSCF2410.JPG (70,1 KB, 143 załadowań)\nDSCF2411.JPG (97,5 KB, 90 załadowań)\nDSCF2412.JPG (88,0 KB, 89 załadowań)\nDSCF2413.JPG (84,0 KB, 96 załadowań)\nDSCF2414.JPG (60,6 KB, 266 załadowań)\n2006-12-04, 12:59 #819\ni taki drobiażdżek, ale bardo przezemnie lubiany\nDSCF2417.JPG (101,6 KB, 196 załadowań)\n2006-12-04, 13:15 #820\nPiękne - ale ja proszę o dokładne objaśnienia bom laik .\n1. Do czego służy ten wachlarzowy pędzel?\n2. Co to to turkusowe i połyskujące?\n3. Co to ten lubiany drobiazg?\n2006-12-04, 13:46 #821\nGothika swietne pedzle\nA mozesz wyjasnic co to ??? http://www.wizaz.pl/forum/attachment...2&d=1165237127\n2006-12-04, 14:13 #822\nanciu przez Ciebie kupiłam kolejny rozświetlacz Ty kusicielko na spotkaniu łódzkich Wizażanek weszłyśmy do H&M między innymi i kupiłam ten dwukolorowy\nDobrze, że był jeszcze ten ostatni\nooooo kurka to dzisiaj było??? Zapomniałam\nbuuuuuuuuuuu !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! !!!!!!!!!!!\nByło, było, pisałam ci PW kiedyś o nim\nTak, w tej turkusowej sa na pewno. Chciałam ja Adze pokazać, ale akurat tej już nie było.\n2006-12-04, 14:48 #823\nkate i eweska - prawda że świetne? (oszalałam na ich punkcie )\nTen wachlarz służy do zmiatania z twarzy nadmiaru pudru, wyrównywaniu kolorytu, choć ja go żadko będę uzywać\nto turkusowe to zielony cień sypki w kulce z Avonu, juz miałam jeden ten cień tylko inny kolor i zamowiłam jeszcze ten bo są świetne te cienie, takie błyszczące\na ten puderek to puder Be Beauty z Biedronki , bardo fajny\n2006-12-04, 16:18 #824\nNo właśnie, bo już myslałam, że nie wiem, co mam w szafce\n2006-12-04, 17:08 #825\nDziś pomalowałam się nim do pracy siedzę przed komputerem i podziwiam swoje szlachetne jasne lico połyskujące majestatycznie na szczytach kości\n2006-12-04, 17:21 #826\nNastępna kusicielka Obu, Tobie i anci, należy się lanie\nJak to dobrze że w Krakowie już wykupili te rozświetlacze\n2006-12-04, 17:28 #827\njest lepszy od tych Sephorowskich\n2006-12-04, 19:56 #828\nzgadzam się - i lepszy i tańszy\n2006-12-04, 20:04 #829\nno, ale czemu?!\n2006-12-04, 20:13 #830\nTego sephorowskiego na razie się jeszcze nie dorobiłam Postawiłam na rodzimy przemysł i kupiłam Iluminator Bell nr 1, na moje oko bardzo zbliżony do tego z Sephory\n2006-12-04, 20:37 #831\nWydaje mi się, że cała zabawa polega na sposobie rozświetlania. H&M daje perłę, Sephora - drobinki, mam rację?\n2006-12-04, 20:56 #832\nJa mam dwa sephorowe rozświetlacze (jeden w załączniku) i muszę przyznać, że jestem zadowolona To są takie paletki po trzy rozświetlacze. Pojedynczo daję je jako cień do powiek, a zmieszane razem pędzelkiem nakładam na pyszczek Ale nie na cała twarz, tylko na kości i policzki.\nP95216_hero.jpg (11,2 KB, 121 załadowań)\n2006-12-04, 21:03 #833\nbo daje wyraźniejszy, "gładszy" efekt, nie świecących drobinek tylko całej połyskującej skóry.\n2006-12-04, 21:12 #834\nSama nie wiem czy chciałam to wiedzieć Udam, że tego nie czytałam Wcale takiego pudru nie szukam, wcale\n2006-12-04, 21:15 #835\nale to nie jest puder tylko rozświetlacz!!!!! Bo ja mówiłam o tym rozświetlaczy podwójnym H&M\n2006-12-04, 21:40 #836\nJa wiem, ja wiem, ja wszystko wiem I wiem co mówię, bo takiego pudru rozświetlającego/rozświetlacza szukam\n2006-12-04, 22:35 #837\nja kupilam ostatni w Krakowskiej w sobote\n2006-12-04, 22:48 #838\nTy niedobra I jak? Zadowolona\n2006-12-04, 23:07 #839\njeszcze nie wiem, Mikolaj musi mi go najpierw podarować\n2006-12-04, 23:12 #840\nA grzeczna chociaż byłaś Bo jakby Mikołaj miał wątpliwości, to ja zapewniam, że byłam baardzo grzeczna <aniołek>


Pontec-43187 Pondo PondoStar LED 6 5W\nStrona główna > Oczko wodne sklep OASE>Oswietlenie do oczka>Pontec-43187 Pondo PondoStar LED 6\nPontec-43187 Pondo PondoStar LED 6\nZestaw 6 niewielkich reflektorów PondoStar LED 6 Pontec. Energooszczędne światło białe neutralne LED 0,5 W na lampę cały zestaw pobiera 5W. Do stosowania pod wodą IP 68 i do zastosowań powierzchniowych.\nOświetlenie do oczka wodnego Pontec-43187 lampki PondoStar LED 6\nZestaw 6 niewielkich reflektorów Pontec. Energooszczędne światło białe neutralne LED 0,5 W na lampę cały zestaw pobiera 5W. Do stosowania pod wodą IP 68 i do zastosowań powierzchniowych. PondoStar LED 6 znakomicie nadaje się do punktowego oświetlenia niewielkich nasadzeń i strumieni i oczek wodnych. Doskonale sprawdza się przy podświetlaniu niewielkich aranżacji ogrodowych w niewielkich pojemnikach wodnych.\ndługość kabla zasilającego od transformatora do lamki 3m, każda lampa połączona jest 1,2m kablem\n6 szt reflektorów połączonych szeregowo przewodami dł 1,2m\nwymiary lampki ( jednej) :60x60x90 mm\npobór mocy: 6x 0,5W\ndługość kabla transformatora: 1,5m\ndługość kabli łączących lampki : 6x1,2m + 3m


Jacht motorowy Nautiner 402 - Wilkasy\nJacht motorowy Nautiner 402czartery jachtów / mariny\nCena od: 880 PLN / 1 dzień Obiekt Jacht motorowy Nautiner 40.2 znajduje się w miejscowości Wilkasy, 46 km od Ełku. Oferuje on zakwaterowanie z widokami na jezioro. Ta łódź oferuje 2 sypialnie, telewizor z płaskim ekranem, jadalnię, aneks kuchenny z lodówką oraz salon.\nW naszej ofercie m.in.: parking, zaplecze do sportów wodnych (na miejscu), płatne WiFi, dostęp do Internetu, windsurfing, kajakarstwo, lokalizacja przy samej plaży, WiFi dostępne w całym obiekcie, WiFi, parking na miejscu, jazda na rowerze, transfer lotniskowy (dodatkowa opłata), prywatny parking, ogrzewanie, taras, sklep na miejscu, taras słoneczny, całkowity zakaz palenia, wędkowanie, transfer lotniskowy, piesze wycieczki, pokoje dla niepalących, wypożyczalnia rowerów (dodatkowa opłata).\nDomek holenderski 6 osobowy (1 łóżko podwójne, 1 łóżko podwójne, 1 rozkładana sofa - 36 mkw).\nOferta naszego partnera Booking.com BG.1644152


KARCZMA / HOTEL NA WOLI ! Wizytówka\nOceny (6)4,67Opinie (7)dodaj nową opinię [+]Opis działalnościKARCZMA / HOTEL NA WOLI !Karczma Na Woli położona jest na malowniczej polanie pośrodku sosnowego boru, w sąsiedztwie Roztoczańskiego Parku Narodowego.Wnętrza kompleksu restauracyjno – hotelowego urządzone zostały w unikatowym, rustykalnym stylu. Niesamowita atmosfera Karczmy i piękno okolicy sprzyjają organizacji wyjątkowych imprez i uroczystości oraz relaksowi na łonie natury.Gwarantujemy, iż wspaniałe chwile spędzone u nas na długo pozostaną w Państwa pamięci.Oferujemy organizację wszelkiego rodzaju imprez: wesel, komunii, spotkań towarzyskich i przyjęć okolicznościowych. Oddajemy do Państwa dyspozycji:2 klimatyzowane sale: na 400 osób lub 150 osób,urozmaiconą kartę dań,profesjonalną, wyszkoloną obsługę.Bankietowe menu komponujemy na życzenie Klienta służąc pomocą i fachowym doradztwem.Proponujemy specjalne atrakcje: przygotowanie tradycyjnego, wiejskiego stołu, organizację grilla lub ogniska. Ponadto na życzenie Gości jesteśmy w stanie zapewnić zabawę z zespołem muzycznym bądź kapelą ludową.Karczma Na Woli dysponuje 16 pokojami noclegowymi. Każdy pokój urządzony jest w oryginalny, stylowy sposób i wyposażony w łazienkę z prysznicem.Z wielką przyjemnością polecamy Państwu naszą restaurację z wyszukanym i urozmaiconym menu. Klimatyczne wnętrza Karczmy sprzyjają zarówno rodzinnym obiadom, jak i romantycznym kolacjom we dwoje.Proponujemy szeroki wachlarz dań: od lekkich przekąsek "fitness" po wykwintne potrawy z kuchni regionalnej i staropolskiej. Nasze menu obejmuje m.in. zdrowe posiłki dla dzieci i wyrafinowane dania dla najbardziej wymagających smakoszy.Wysoką jakość świadczonych usług gastronomicznych gwarantują wykwalifikowani kucharze i profesjonalna obsługa kelnersko - barmańska.25 sty 2013Gość We-Dwoje.plOcena / rewelacyjneZgadzam się z poprzednią osobą :) Organizowaliśmy tam wesele i to był chyba mój najlepszy wybór jeśli chodzi o organizację ślubu. Bardzo dobre jedzenie! Mega plus za to. Do tego w przystępnej cenie. Prześliczna sala - cudowny kamień, dużo przestrzeni i do tańczenia i do jedzenie....\nDane kontaktoweKARCZMA /...Adres Biłgoraj Wola Duża 26\nTelefon 691905100E-mail Kliknij aby zobaczyć adres emailinfo@karczmanawoli.plWWW www.karczmanawoli.pl


3 najbardziej niebezpieczne rzeczy, których uczymy dzieci w AAK | Blog AAK\nAnia AAKtualnosci i zajęcia w AAK 28 lipca 2020 | 0\nNajbardziej na świecie uwielbiamy uczyć dzieci rzeczy niebezpiecznych. Pozwalamy im wspinać się, skakać, sprawdzać wytrzymałość otoczenia. Przy tym wszystkim maksymalnie dbamy o ich bezpieczeństwo. Pokazujemy konsekwencję działania, przewidywania tego, co może się wydarzyć.\nNa sztukach walki na pierwszych treningach mówimy, że będą się tutaj uczyć kopać i uderzać, a są to zachowania z reguły zakazane. Opowiadamy jak trenujemy, gdzie możemy te kopnięcia i uderzenia ćwiczyć, a gdzie są one bezwględnie zakazane. Otwarcie stawiamy granice i wskazujemy najmłodszym wojownikom bezpieczną ścieżkę rozwoju. Bardzo serio podchodzimy do dzieci.\nKolejną rzecz, której z zapałem uczymy to obsługa narzędzi. Młotki, wkrętarki, kombinerki, gwoździe i wkręty, to codzienność na naszych warsztatach.\nBezpieczna codzienność. Młodym konstruktorom pokazujemy jak świadomie korzystać z narzędzi i co można stworzyć mając do dyspozycji drewno oraz inne materiały, wyobraźnię i czas. Zabawa to w końcu poważna sprawa:)\nJest jeszcze coś, co przekazujemy dzieciom. Umiejętność komunikacji, wyrażania emocji, współpracy, otwartego mówienia o tym, co się z nami dzieje. Lubimy określenie „sprężystości psychicznej”, która sprawia, że człowiek szybko odzyskuje równowagę emocjonalną. Dlaczego to może być niebezpieczne? Może stanowić wyzwanie dla dorosłych:) Aby też wniknęli w siebie i nawiązali nowy wymiar relacji z dzieckiem.\nKawał dobrej roboty robimy w AAK:)\nDziękujemy, że już tyle lat ufacie naszej pasji i bezgranicznej fascynacji światem dzieci i dorosłych.\nNiech moc Przyłapywania ludzi na czymś dobrym będzie z Wami!\nPoprzedni: Poprzedni wpis: Jak wybrać balet dla dziecka?\nNastępny: Następny wpis: Animacja logo AAK® – super przygoda!


Nalewka z aronii jak ją zrobić - Piwniczka Chomika\nDlaczego nalewka z aronii powinna być w twoim domu? Przede wszystkim dlatego, że ten owoc ma niesamowite właściwości. Jest bardzo bogaty w witaminę C i E oraz w witaminy z grupy B i kwas foliowy. Zawiera także dużą ilość witaminy P, która odpowiada za ochronę organizmu przed wirusami, grzybami i bakteriami. Dzięki tym wszystkim składnikom aronia wzmacnia odporność organizmu. Właśnie dlatego warto mieć w domowej spiżarni sok, a jeszcze lepiej nalewkę z tego owocu.\nNalewka z aronii – jak ją przygotować?\nDo przygotowania nalewki będziemy potrzebować: trzech kilogramów owoców aronii, cukier, cytrynę, laske wanilii, spirytus i wódkę.\n2l spirytusu 95% + 700 ml wody\n1l wódki 40 %\nDo nalewki używamy aronii zebranych po pierwszych przymrozkach albo przemrożonych w zamrażarce. W ten sposób unikniemy cierpkiego i goryczkowatego smaku, który mogą mieć te owoce po przetworzeniu. Zanim je włożymy do zamrażarki, trzeba je umyć i obrać z gałązek.\nCzyste i przemrożone aronie wsypujemy do słoja wielofunkcyjnego. Do środka dodajemy jeszcze laskę wanilii, skórkę z cytryny, ale tylko jej żółtą część. Wlewamy też sok wyciśnięty z cytryny.\nTeraz przygotowujemy spirytus nalewkowy, czyli taki, który będzie miał około 70 procent mocy. Do 700 mililitrów przegotowanej i ostudzonej wody dolewamy dwa litry 95-procentowego spirytusu. Takim roztworem zalewamy aronie. Słój szczelnie zamykamy i odstawiamy na trzy tygodnie.\nPo tym czasie nalew zlewamy do innego słoja i szczelnie zamykamy. Natomiast odcedzone owoce aronii ponownie zalewamy wódką 40% i odstawiamy na 2 tygodnie. Trzeba pamiętać, aby słój od czasu do czasu mieszać.\nPo dwóch tygodniach odcedzamy płyn od owoców i łączymy z wcześniejszym nalewem. Połączony alkohol filtrujemy lub ściągamy rurką znad osadu i przelewamy do butelek. Odstawiamy na przynajmniej 6 miesięcy.


Moby - "Marnujemy czas na udawanie" (rozmowa z Mobym) - Muzyka - WP.PL\nMoby to zdecydowanie jedna z najważniejszych i najbardziej charakterystycznych postaci dzisiejszej muzyki...\nMoby na Heineken Open'er 2009\nHeineken Open'er 2009 Flash #4\n2013-09-25 A A A\nNiekontrolowane szaleństwo wokół jego osoby wybuchło w 1999 roku, kiedy na sklepowe półki trafił album "Play". Dziś Moby ma za sobą etap pijackich ekscesów i wewnętrznego rozpadu. Świat muzyka wydaje się starannie przemyślany i uporządkowany. Jak odbija się to na jego twórczości?\nZ Mobym rozmawialiśmy przed premierą jego 11. krążka - "Innocents". Wydawnictwo promuje singiel "A Case For Shame", do którego nakręcił teledysk według własnego pomysłu. Po prostu chwycił za aparat i wskoczył do... basenu.\nW jakim stopniu "Innocents" jest dla Moby'ego płytą osobistą? Czym jest dla niego wstyd? Dlaczego starzenie się jest tak cudowne i co jest ciekawsze: forma czy funkcja?\nCzy po nakręceniu teledysku "A Case For Shame" zabierałeś jeszcze swój aparat do basenu?\nMoby: Oczywiście! Jakieś dwa lata temu kupiłem dwie obudowy do moich aparatów, żeby móc kręcić filmy pod wodą. Robiłem mnóstwo zdjęć, kręciłem krótkie filmiki. Kiedy doszło do realizowania teledysku do "A Case For Shame", zdecydowałem, że postaram się jak najwięcej zarejestrować pod wodą. Teraz za każdym razem, kiedy idę do basenu, biorę ze sobą aparat. Kręcę te różne dziwaczne filmiki, robię zdjęcia. Może kiedyś je do czegoś wykorzystam.\nCzęsto zdarza ci się, że dopiero kiedy masz już gotowy utwór czy teledysk, pojawia się jego interpretacja, która okazuje sie zupełnie różna od tego, co pierwotnie zakładałeś?\nMoby: To bardzo ciekawe spostrzeżenie. Kiedy pracuję nad albumem, mam bardzo subiektywne zrozumienie, co chcę przekazać swoją muzyką. Potem wydaję materiał i docierają do mnie reakcje innych. Pomagają mi nie tylko spojrzeć inaczej na moją twórczość, ale również na samego siebie. Moja muzyka jest w dużej części bardzo osobista. Ten proces wypuszczania jej w świat i obserwowania reakcji innych jest dla mnie niczym terapia.\nW jakim stopniu twój najnowszy album „Innocents” jest osobisty?\nMoby: Nawet jeśli pojawiają się na nim goście, to wciąż ja jestem tutaj kluczową osobą. Mam mocno akademickie zaplecze. Kiedy byłem bardzo młody, zacząłem studiować muzykę klasyczną. Potem na uniwersytecie moim głównym kierunkiem była filozofia. Dorastałem w bardzo akademickim środowisku. To jeden z powodów, dla których zaczęło ciągnąć mnie do muzyki. W muzyce nie ma nic akademickiego. To coś bardziej osobistego i emocjonalnego. Kiedy tworzę, nie jest to wysiłek intelektualny. Skupiam się na tym, jak reaguję na muzykę pod kątem emocji. W rezultacie, kiedy wydaję płytę, mam swoje własne poetyckie subiektywne pojęcie, z czym mam do czynienia.\nSingiel promujący album nosi tytuł „A Case For Shame”. Myślisz, że wstyd to wartościowe uczucie, czy bardziej jest to hamulec, który od środka wyrządza nam dużo więcej krzywdy niż sądzimy?\nMoby: Jest dla mnie niesamowicie dziwne, że ja, ty i każda osoba na tej planecie, marnujemy tyle czasu i energii na udawaniu, że jesteśmy kimś zupełnie innym. Boimy się, że jesteśmy słabi, wrażliwi… Z reguły to, co ukrywamy, jest w nas najbardziej szczere i intrygujące. To taka potworna strata czasu. Jesteśmy na tej planecie bardzo krótko. Szkoda marnować czas na bycie nieszczerym i udawanie kogoś, kim tak naprawdę nie jesteśmy. To chyba jedno z najsmutniejszych ludzkich zachowań. Kiedy tylko ktoś jest szczery i otwarty robi innym olbrzymią przysługę, bo oni również zaczynają czuć się komfortowo i przestają udawać.\nWiem, że przez pewien czas byłeś gorliwym katolikiem. Jak obecnie wygląda twoje podejście do kwestii wiary i duchowości?\nMoby: Uwielbiam nauki Chrystusa, ale tak samo podzielam światopogląd suficki czy niektóre założenia ateizmu. Uwielbiam mechanikę kwantową i dualizm. Cokolwiek, co pomoże mi lepiej zrozumieć wszechświat, w którym żyjemy, ale też reakcję ludzi na życie w tym wszechświecie. Architekt Frank Lloyd Wright włożył wiele trudu, by dokonać rozróżnienia między formą a funkcją. Weźmy na przykład punk-rock. Jego funkcja to głośna muzyka grana energetycznie przez ludzi z gitarami. Forma to skórzane kurtki, postawione włosy, adekwatne teksty. O wiele bardziej interesuje mnie funkcja punk rocka niż jego forma. Tak samo podchodzę do religii. Bardzo łatwo dać się złapać w jej formę. Jeśli jesteś chrześcijaninem oznacza to kościoły i starych, siwych kolesi w sutannach. Kiedy jesteś buddystą - ludzi z ogolonymi głowami w brązowych szatach. Dla muzułmanina będzie to meczet i hidżab. Funkcja wynikająca z duchowości i religii, którą rozumiem jako współczucie, jest dla mnie o wiele ciekawsze. Nie widzę też powodów, dla których religia czy duchowość miałyby być zjawiskiem plemiennym, osądzającym czy brutalnym. Nie mogę sobie wyobrazić, żeby jakikolwiek bóg był szczęśliwy z pomysłu ranienia jednego człowieka przez drugiego. Nie potrafię zrozumieć sytuacji, kiedy ktoś miałby krzywdzić kogoś innego w imię swojego boga.\nJesteś na takim etapie, kiedy możesz powiedzieć, że czujesz się dobrze z samym sobą? Czujesz się spełniony?\nMoby: Wydaje mi się, że to Sokrates powiedział, że mądrość zaczyna się od rozpoznania własnych słabości. Jest to dla mnie idealna definicja ludzkiego stanu. Jako człowiek znam tylko swoje subiektywne reakcje. Cokolwiek wiem, pochodzi z ograniczenia mojego poznania. Nigdy nie powiem, że to, w co wierzę jest słuszne. Natomiast to, w co wierzę, ma dla mnie sens. Ale to moje osobiste przekonania, które też zmieniają się z czasem. Żyję zaledwie kilka dekad na planecie, która ma pięć miliardów lat, która istnieje we wszechświecie, który ma 15 miliardów lat. Ewidentnie nie mogę mieć olbrzymiej, obiektywnej wiedzy na temat świata. Jako ludzie po prostu nie jesteśmy w stanie go w pełni zrozumieć. Dlatego denerwuje mnie, kiedy ktokolwiek, ksiądz, naukowiec, twierdzi, że rozumie wszechświat. Nie wydaje mi się, żebyśmy jako ludzie byli do tego zdolni.\nJutro (rozmawialiśmy 10 września – przyp. wan) kończysz 48 lat. Masz jakiś rytuał, którego dopełniasz w dniu swoich urodzin?\nMoby: Zanim skończyłem z alkoholem, po prostu szedłem się upić. A skoro teraz już nie piję… Chyba nie. Mam w sobie to dziwne uwielbienie dla faktu, że się starzeję. Możliwe, że to się zmieni, kiedy zacznę być już naprawdę stary. Lubię się starzeć, ponieważ jest to ta jedna z nielicznych rzeczy wspólna dla nas wszystkich. Nie chodzi tylko o ludzi, ale również o każdą istotę na tej planecie. Wszyscy rodzimy się, starzejemy i umieramy. Na tym polega życie. Nie chcę brzmieć zbyt new-age’owo. Jakbym co najmniej mieszkał w Południowej Kalifornii, chociaż rzeczywiście tu teraz mieszkam. Lubię to poczucie jedności, które dzielimy z wszystkimi ludźmi i żyjącymi istotami wiedząc, że przechodzimy przez ten sam proces starzenia się i umierania.\nŻycie przepełnione jest wyzwaniami, tymi dużymi i małymi. Na koniec można na to spojrzeć z dwóch perspektyw. Albo wpaść w depresję, że umieramy, albo zaakceptować ten fakt. Albo ogarnąć oba te stany. W pełni akceptuję to, że się starzeję i że pewnego dnia umrę. Oczywiście, że czuję strach, ale jednocześnie towarzyszy mi subtelne uczucie akceptacji.\nCzas na kreatywne opalanie\n~Moby's fan [2013-09-29 20:11]\nMoby is great at human's simly way = Moby is GREAT !! Master Moby, you would guide us, please!\n~znudzony [2013-09-27 09:30]\nMoby ma kilka doskonale znanych szlagierów, które słyszał prawie każdy kto ogląda czasem filmy, a o których autorze większość nie ma bladego pojęcia. Kawałki świetnie zapadają w pamięć, ale nie mogę odnieść wrażenia, że przez całą swoją karierę był wtórny aż do bólu. No i nie oszukujmy się - jest komercyjny co jego fanboyom w większości nie chce przejść przez gardło.\n~wodor [2013-09-27 08:47]\nMoby spoko. Dorastałem z jego utworami.\n~Fan [2013-09-27 08:13]\nJakby to była gwiazda to by nie robiła kupy\n~ll [2013-09-27 08:30]\n@Fan ^ gwiazda robi kupe musi niestety usiasc na muszli klozetowej i się wyproznic ,nie pomoze jej nawet gwiazdorstwo,jak potrzeba zajdzie\n~90's [2013-09-26 11:49]\n~90's [2013-09-26 14:04]\n@90's ^ feeling so real!!!!!!!\n~90's viva [2013-09-27 07:57]\n@90's ^ every time you touch me\n~As [2013-09-26 14:41]\nJeden z nielicznych artystów przez duze A, wspanialy czlowiek i taka tez muzyka.\nAnna N. [2013-09-26 12:14]\nprawdziwy człowiek z ciekawym przemyśleniami\n~gugu [2013-09-26 12:10]\ndość płytkie wynurzenia, płynie z prądem jak reszta szamba.\n~szopenhałer [2013-09-26 11:45]\nWszystko to, co w tym wywiadzie powiedział, jest w miarę logiczne, ale koleś robi słabą muzykę i filozofowanie niewiele tu zmieni\n~Deus Ex Machina [2013-09-26 11:38]\nBardzo dobry wywiad z ciekawym muzykiem, który ma coś ciekawego do powiedzenia. Okładka najnowszej płyty też świetna, mam nadzieję, że jej zawartość również :)\n~ups [2013-09-26 11:19]\nciekawy człowiek na swój sposób.\n~margaret [2013-09-26 10:58]\n~M. [2013-09-26 10:46]\nMoby jest świetny... ...Oh la la la la :D\n~mago [2013-09-26 10:42]\n~Dżejms [2013-09-26 10:39]\nNiewątpliwie mamy do czynienia z mądrym człowiekiem. Pozostaje jednak pytanie- kogo on udaje, skoro tak bardzo mu to przeszkadza?\n~klj [2013-09-26 09:57]\nDrze mordę w rzadki sposób\n~jill [2013-09-26 10:27]\n@klj ^ podoba mi się to ;-)\n~koko [2013-09-26 10:14]


Latarnia Night w Willi FSC - Nowe idzie od morza\nLatarnia Night w Willi FSC\nArchiwum 26 października 2013 6 marca 2016\nSię bój i słuchaj.\nLatarnia to label, który jest pomysłem Wojtka Krasowskiego, współtwórcy oficyny Few Quiet People, oraz Przemysława Jankowiaka, który tworzy muzykę pod szyldem Etamski. Piątkowa impreza wSopocie była niejako inauguracją jego działalności w Trójmieście, gdzie wkrótce będzie realizować swoje plany. Z tej okazji w klimatycznej Willi FSC odbyły się trzy koncerty artystów, związanych z Latarnią poprzez wydawnictwa lub konotacje towarzyskie.\nJako pierwszy zaprezentował się Stefan Wesołowski, tym razem w dosyć nietypowej roli. Bez instrumentów klasycznych, a jedynie z klawiszami oraz laptopem zaserwował chłodną i dosyć subtelną dawkę muzyki elektronicznej, w której delikatne bity w tle, połączył z przestrzennymi, trochę ambientowymi warstwami klawiszy, czasem mający delikatny posmak organów. Ta odsłona jego twórczości brzmiała całkiem ciekawie, ale po 3-4 utworach o identycznej strukturze trochę nużyła i raziła banalną dosyć formułą, która zbyt często wykorzystywała podkłady sampli i dogrywane do nich pojedyncze dźwięki klawiszy. Jeszcze bardziej niż po ubiegłotygodniowym koncercie w Krakowie na festiwalu Unsound, utwierdziłem się w przekonaniu, że kompozycjom Wesołowskiego (zwłaszcza tych elektronicznych, chociaż obie mają mroczny i ponury posmak) dobrze zrobiłyby pewne przełamania, manipulacje formą czy zniekształcenia, które te dość jednolite i proste konstrukcyjnie utwory, mogłyby ciekawie zróżnicować.\nEtamski oparł swój set na materiale z „Lovely Interstellar Trip” i epce „Kosmos”, co ciekawe było z pewnością dla osób, które tego materiału nie znały. Mając jednak w pamięci jego rewelacyjny koncert na tegorocznym LDZ Festival (z którym część tego materiału się pokrywała), byłem trochę rozczarowany. Po pierwsze, mniej starannie i przemyślanie budowana była narracja oraz dramaturgia koncertu, a po drugie ze względu na to, że słychać było lekkie zdezaktualizowanie materiału. Etamski jest muzykiem, który nieustannie się rozwija i z pewnością nie narzeka na liczbę pomysłów, szkoda więc że skupił się raczej na swoich archiwaliach, aniżeli świeżych pomysłach, które pokazałyby w jakim miejscu ten twórca jest obecnie.\nNiezbyt dobre wrażenie dwóch pierwszych występów, zatarł set Piernikowskiego, który zagrał koncert mocny, wyrazisty, fantastycznie budując narrację występu, utrzymaną w mocno rozbujanej formule, z której słynie chociażby z występów z NP. Piernik ma niewątpliwą smykałkę do tworzenia struktury utworów na bazie krótkich, zapętlonych sampli, które dzięki rytmice tworzą swoisty trans, a podbijane bitami nadają jego muzyce specyficznej żywiołowości. W Willi FSC pojawiło się sporo nowego materiału, w którym muzyk pokazał, że jeszcze bardziej rozpycha się na polu muzyki elektronicznej i w jego eksperymentalnej, zabrudzonej, a często zniekształconej odsłonie radzi sobie doskonale. Udzielał się też wokalnie, choć na całe szczęście swoimi frapującymi lirykami nie zdominował koncertu. To kolejna zaleta jego występu: Piernik dokładnie wie, kiedy co i jak powiedzieć, żeby zabrzmiało dosadnie i trafnie. A tak właśnie było. Z niecierpliwością będę wyglądać jego kolejnego albumu.\nLatarnia Night: Stefan Wesołowski/Etamski/Piernikowski, Willa FSC, Sopot, 25.10.13.


Adoremus - Miłosierne uszy\nJesteś tutaj: POMOCE » Adoracja dzieci » Droga krzyżowa: Miłosierne uszy\nPobierz Drogę krzyżową w formacie: (pdf) (doc)\nW czasie tej Drogi krzyżowej Pan Jezus uczy nas, co oznaczają miłosierne uszy i z jakim słuchaniem są one związane. Poprzez swoją postawę w całym życiu, ale i w drodze na Golgotę, pokazuje nam, jak można kochać całym sobą, nawet uszami…\nWe wstępnej „scence” biorą udział ministranci wraz ze starszym lektorem lub kilku młodszych chłopców i jeden starszy. Ministranci siedzą z przodu, jeśli to możliwe - w półokręgu, przodem do ołtarza i lektora. Lektor stoi przed nimi, bokiem do ołtarza.\nLektor (do ministrantów): Posłuchajcie uważnie. Z czym wam się kojarzy ten odgłos? (głośno puka w drewno)\nMinistrant I: Dla mnie to jest pukanie do drzwi.\nMinistrant II: Dzięcioł, który stuka w drzewo!\nMinistrant III: Ten dźwięk przypomina odgłosy zza ściany, gdy sąsiad coś naprawia…\nMinistrant IV: A mi się kojarzy z chwilą, gdy wstaję od konfesjonału i słyszę: puk, puk, puk!\nMinistrant V: A ja… nie wiem dlaczego – może temu, że zaraz będziemy uczestniczyć w drodze krzyżowej – pomyślałem o czymś bardzo smutnym – o przybijaniu Jezusa do krzyża…\nLektor: Każdy z was odpowiedział dobrze, choć całkiem inaczej. Wasze spostrzeżenia są bardzo trafne, bo związane ze słyszeniem odgłosu pukania. Po naszym dzisiejszym spotkaniu takie pukanie będzie wam się kojarzyło z czymś jeszcze.\nMinistrant I: Powiedz nam… z czym? Bo nie będziemy mogli się skupić!\nLektor: Idąc na Golgotę z Jezusem, spróbujemy dostrzec w całym Jego życiu Miłosierne Uszy. I to, że Jezus puka do naszego serca, by otworzyć je na słuchanie innych.\nMinistrant II: Ale co to znaczy? Rozumiem, że można mieć miłosierne spojrzenie, można być miłosiernym, ale uszy – to aż dziwnie brzmi!\nLektor: Zastanawiałem się kiedyś, co to znaczy mieć miłosierne uszy. Patrzyłem na postać Jezus Miłosiernego. Gdy przyglądałem się obrazowi - widziałem oczy, usta, ręce, twarz, włosy… Jego uszy były jakby ukryte, a jednak czułem, że są. Uświadomiłem sobie wtedy, że chodzi o to, bym słuchając człowieka obok mnie, zapomniał o sobie – by nie było mnie widać, choć jestem i słucham. Zapomniał o sobie – czyli nie chciał być najważniejszy, pierwszy w rozmowie, bym się nie przechwalał ani nie osądzał, bym po prostu słuchał. Dyskretnie, delikatnie, cierpliwie, po cichu. Zrozumiałem, że miłosierne uszy to uszy, których nie widać – to uszy mojego serca.\nWchodzą ministranci z krzyżem i świecami. Rozpoczyna się nabożeństwo. Dzieci czytają tylko rozważania. Kolejne stacje zapowiada oraz aklamację prowadzi kapłan.\nKsiądz: Panie Jezu, przychodzimy dziś do Ciebie, aby prosić Cię o dar miłosiernych uszu i dziękować za te osoby, które potrafią z Twoją pomocą słuchać choć trochę podobnie do tego, jak Ty nas słuchasz… Pragniemy przepraszać, że naszym uszom tak często daleko jest do miłosierdzia… Chcemy iść razem z Tobą tą drogą krzyżową i rozważać w niej Twoje życie, by obraz miłosiernych uszu pozostawał w naszej pamięci przez cały czas.\nJezu, by Cię spotkać przychodzę z tłumami,\nTy nas słuchasz, darzysz wszelkimi łaskami\nI klękam po cichu, grzech me serce kruszy.\nWiem, że słyszysz, szepcę:\nDziecko I: Panie Jezu, słyszysz wyrok. Niesprawiedliwy, okrutny wyrok. Nie buntujesz się, choć jesteś niewinny. Nie krzyczysz, nie protestujesz, nie walczysz o swoje. Wysłuchujesz słowa oskarżenia i milczysz. Twoje uszy już wybaczyły, bo Ty jesteś Miłością - nawet dla tych, którzy Cię krzywdzą. Patrzę na Twój obraz, Jezu. Wiem, że mnie słuchasz. Wiem też, że Ty jesteś w każdym człowieku, którego spotykam. I wiem, że tyle razy nie chciałem słuchać Ciebie w moim bliźnim…\nDziecko II: Panie Jezu, przepraszam Cię, że nie umiem wybaczać, gdy słyszę czyjeś oskarżenia.\nWszyscy powtarzają modlitwę.\nŚpiew: Jezu, by Cię spotkać, przychodzę z tłumami…\nDziecko I: Panie Jezu, posłusznie bierzesz krzyż i nie gniewasz się na tych, którzy się śmieją i szydzą z Ciebie. Mówią o Tobie nieprawdziwe rzeczy i nie interesuje ich to, kim jesteś. A ja tak często się złoszczę, gdy się dowiaduję, że ktoś o mnie coś powiedział… Tak trudno mi o tym zapomnieć…\nDziecko II: Panie Jezu, przepraszam, że nie umiem wybaczać, gdy ktoś plotkuje na mój temat.\nDziecko I: Panie Jezu, ciężar krzyża przygniótł Cię i upadłeś. I znów ludzie drwią z Ciebie, a Ty słuchasz ich w milczeniu i nie oceniasz. Ja upadam często pod ciężarem słów moich kolegów, którzy niesłusznie zrzucają na mnie winę. Mam ochotę wtedy sam się z nimi rozprawić, osądzić ich i ukarać. Ale Ty nie tego mnie uczysz… Ty chcesz, by moje uszy były miłosierne, jak Twoje.\nDziecko II: Panie Jezu, przepraszam, że tak często oceniam i osądzam.\nDziecko I: Panie Jezu, tu stoi Twoja Mama. Nie wiem, czy coś mówi, chyba nie musi nic mówić… Słuchałeś jej całe życie i na pewno wiesz, co chciałaby Ci teraz powiedzieć. Ona też całe życie Ciebie słuchała i dlatego nawet bez słów możecie się zrozumieć… Od Maryi także mogę się uczyć miłosiernych uszu. Wszystko, co słyszysz złego od innych dotyka też przecież Twojej Mamy, która cierpliwie i z miłością to znosi, choć na pewno jest jej przykro…\nDziecko II: Panie Jezu, przepraszam, że tak często nie chcę wysłuchać do końca moich rodziców.\nDziecko I: Panie Jezu, gdy Szymon pomagał Ci nieść krzyż, czynił to zapewne bez zbędnych słów… Ja czasem słyszę przy otwartym oknie, jak na ulicy robotnicy krzyczą na siebie, gdy razem pracują. Nie mogę się wtedy skupić w odrabianiu lekcji. Mam ochotę wrzasnąć przez okno, by się uciszyli i wyłączyli te swoje maszyny…\nDziecko II: Panie Jezu, przepraszam, że tak łatwo złoszczę się na tych, którzy mi przeszkadzają.\nDziecko I: Panie Jezu, Weronika otarła Twoją twarz. Widziałem kiedyś, jak cierpliwa pielęgniarka wycierała twarz pacjenta, który protestował i wyzywał ją. A ona z szacunkiem obmywała jego rany i milczała, gdy ten głośno ją obrażał. Wiedziała, że chory cierpi i była dla niego wyrozumiała – jej uszy były miłosierne. Ja bym tak chyba nie umiał… Gdy mój dziadek kolejny raz opowiada tę samą historię nie mogę wytrzymać i z nudów wychodzę z pokoju… A Ty inaczej mnie uczysz…\nDziecko II: Panie Jezu, przepraszam za mój brak cierpliwości wobec osób starszych i chorych .\nDziecko I: Panie Jezu, upadasz znowu. Wokół jest tylu ludzi, którzy robią dużo hałasu i szumu. Może czekają na sensację? Dzisiaj w mediach często mówi się o upadkach różnych osób, ludzie lubią opowiadać o niepowodzeniach innych. Gdy tylko o czymś się dowiedzą – rozpowiadają o tym innym. A przecież nasze miłosierne uszy mają być dyskretne.\nDziecko II: Panie Jezu, przepraszam, że wyjawiłem powierzoną mi tajemnicę.\nDziecko I: Panie Jezu, słyszysz szlochające kobiety i upominasz je, by nie płakały nad Tobą. Kiedy ja spotykam kogoś, kto płacze – nie wiem często, jak się zachować i co powiedzieć. Gdy moja siostra beczy, że się przewróciła albo że kolega jej zabrał łopatkę – to jeszcze nie takie trudne. Gorzej, gdy ktoś płacze i nie chce powiedzieć, co mu jest. A przecież pocieszając – nie trzeba o nic pytać, czasem nie trzeba nawet nic mówić – wystarczy być i wysłuchać.\nDziecko II: Panie Jezu, przepraszam, że tak często brakuje mi wyrozumiałości.\nDziecko I: Panie Jezu, upadasz kolejny raz. Znowu sensacja: czy wstaniesz, czy ktoś pomoże – zaczyna się ruch i szum. Ludzie mówią różne rzeczy, może nawet krzyczą. Czasem w szkole czy na boisku też jest duże zamieszanie – hałas, piski, wulgaryzmy. Mieć miłosierne uszy oznacza też to, by nie dawać przyzwolenia – umieć sprzeciwić się złu, które wypływa z ust kogoś innego.\nDziecko II: Panie Jezu, przepraszam, że brak mi odwagi, by upomnieć przeklinających czy hałasujących kolegów.\nDziecko I: Panie Jezu, odarto Cię z szat, chciano Cię pozbawić szacunku i do końca wykpić. Nie mają czci do Twojego ciała. A Ty nadal słuchasz i wybaczasz, jak wcześniej – milcząc. Nie ma miłosiernych uszu ten, kto słucha lub opowiada nieskromne lub wulgarne żarty, kto pozwala się na kpinę z czystości w słowach.\nDziecko II: Panie Jezu, przepraszam za to, że słuchałem lub opowiadałem niestosowne żarty.\nDziecko I: Panie Jezu, przybito Cię do krzyża, a Ty dalej słuchasz… Twoje miłosierne uszy są otwarte dla łotra, który z wiarą do Ciebie się zwrócił. Pomóż mi wierzyć, że za każdym razem, gdy klękam przy konfesjonale – Ty słuchasz mnie z miłością i przebaczasz wszystko.\nDziecko II: Panie Jezu, przepraszam, że tak często unikam spowiedzi.\nDziecko I: Panie Jezu, oddałeś za mnie życie, oddałeś życie za mój brak miłosiernych uszu. Mój grzech nie–słuchania lub byle jakiego słuchania innych, a przez to – także Ciebie - to śmierć. Często wychodząc z kościoła po Mszy św. nie wiem, o czym była Ewangelia i Czytania. Nie słucham Twoich słów. A przecież w Twoim życiu najlepiej zapisana jest postawa miłosiernych uszu, która jest dla mnie wzorem…\nDziecko II: Panie Jezu, przepraszam, że tak rzadko sięgam po Pismo Święte.\nDziecko I: Panie Jezu, już nie czujesz bólu – choć Twoja Mama i ci, którzy z nią zostali z pewnością go odczuwają, gdy w pamięci przywołują wszystkie Twoje słowa. Twoje ciało jest już bezpieczne – bo w rękach Mamy. Mieć miłosierne uszy to dla mnie także słuchać swojego ciała – dawać mu czas na sen o odpowiedniej porze i nie dawać czasu na lenistwo, jeść zdrowo, umieć też mądrze pościć. To potrafić odpoczywać w niedzielę z rodziną, nie przed telewizorem czy komputerem.\nDziecko II: Panie Jezu, przepraszam, że nie słucham mojego ciała i często nie daję mu odpowiedniego odpoczynku.\nDziecko I: Panie Jezu, jesteś w grobie, ale tylko na krótko. Twoje Zmartwychwstanie już niedługo napełni nas radością. Posiadanie miłosiernych uszu to także szczęście dla nas. Miłosierne uszy nie są jednak czymś, co się zdobywa i ma się to na zawsze. Każdego dnia trzeba się o nie troszczyć, by ich nie stracić.\nDziecko II: Panie Jezu, przepraszam za wszystkie zmarnowane okazje, by wykorzystać dar miłosiernych uszu.\nKsiądz: Panie Jezu, w czasie tej Drogi krzyżowej uczyliśmy się od Ciebie dyskretnego, cierpliwego i cichego wsłuchiwania się w słowa tych, których stawiasz na naszej drodze. Pokazałeś nam, czym są miłosierne uszy. Jeszcze bardziej uczysz nas Twojego miłosiernego słuchania gdy klękamy przed Tobą ukrytym w Najświętszym Sakramencie. Pozostałeś z nami w okruchu białego Chleba, by prowadzić nas i pomagać nam słuchać tak, jak Ty nas wysłuchujesz. Amen.\nKsiądz: Panie Jezu, Ty cały jesteś Miłością. Zawsze możemy przyjść do Ciebie wiedząc, że zostaniemy wysłuchani. Twoje Uszy są miłosierne. Nie musimy się obawiać odrzucenia czy wyśmiania. Pomóż nam teraz trwać przy Tobie w ciszy i powierzyć Ci nasze uszy. Otwieraj je na Twój głos.\nKsiądz: Panie Jezu, dziękujemy Ci za to, że Twoje Miłosierne Uszy są dla nas zawsze otwarte. Prowadź nas i czyń nasze uszy na wzór Twoich. Jezu ufamy Tobie. Amen.\n„Mów, Panie, bo sługa Twój słucha” (1 Sm 3,7-10).\nZbliżył się także jeden z uczonych w Piśmie [i] zapytał Go: Które jest pierwsze ze wszystkich przykazań? Jezus odpowiedział: Pierwsze jest: Słuchaj Izraelu, Pan Bóg nasz, Pan jest jedyny. Będziesz miłował Pana, Boga swego, całym swoim sercem, całą swoją duszą, całym swoim umysłem i całą swoją mocą (Mk 12, 28–30).\nUważajcie więc, jak słuchacie. Bo kto ma, temu będzie dane; a kto nie ma, temu zabiorą i to, co mu się wydaje, że ma». (Łk 8, 18)\nLecz On im odpowiedział: «Moją matką i moimi braćmi są ci, którzy słuchają słowa Bożego i wypełniają je». (Łk 8,21)\nJezus przywołał znowu tłum do siebie i rzekł do niego: "Słuchajcie Mnie wszyscy i zrozumcie. Nic nie wchodzi z zewnątrz w człowieka, co mogłoby uczynić go nieczystym; lecz co wychodzi z człowieka, to czyni człowieka nieczystym. Kto ma uszy do słuchania, niechaj słucha". (Mk 7, 14-16)\nPan dodał: "Słuchajcie, co mówi ten niesprawiedliwy sędzia. 7 A czy Bóg nie weźmie w obronę swoich wybranych, którzy dniem i nocą wołają do Niego? Łk 18, 6-7)\nOn zaś rzekł: Błogosławieni są raczej ci, którzy słuchają Słowa Bożego i strzegą go.(Łk 11,28)\nI mówili nawzajem do siebie: "Czy serce w nas nie pałało, kiedy w drodze rozmawiał z nami i Pisma nam wyjaśniał?" (Łk 24, 32)\nKto z Boga jest, słów Bożych słucha. (J 8, 47).\nWprowadzajcie zaś słowo w czyn, a nie bądźcie tylko słuchaczami oszukującymi samych siebie. (Jk 1, 22)\nAktualizacja: 28.02.12 r. godz. 15:51\nStatystyki: 49 - aktywnych użytkowników, 573 - odwiedzających dzisiaj, 9054387 - łączna liczba odsłon witryny


Z pośród naszych przekładów biblijnych doby reformacji dwa tylko przeżyły prąd, który je wydał, i do dziś są fundamentem wszystkich edycyj Pisma Św. swych kościołów - to katolicka biblja ks. Wujka i protestancka, od miejsca druku zwana gdańską. Wydana u Andrzeja Hünefelda w r. 1632 in 8º, biblja ta stanowi ostatnie już ogniwo w szeregu tłumaczeń Pisma Św., które towarzyszą przebiegowi naszej reformacji i w charakterystyczny sposób ilustrują poszczególne etapy jej rozwoju.\nNiewiele zajmowano się dotychczas biblją gdańską: w XVIII w. Ringeltaube poświęcił jej trochę miejsca w swym szkicu o bibljach polskich, po nim zaś jedynie Łukaszewicz dodał tu nieco materjału. Dopiero w zeszłym roku z powodu trzechsetnej rocznicy pierwszego wydania ukazał się jubileuszowy szkic ks. prof. Szerudy, w którym autor dorzuca do dziejów jej nieco szczegółów, zaczerpniętych z nieznanego listu drukarza gdańskiego Hünefelda do zborów litewskich z 15 czerwca 1634 r. Prace powyższe nie wyczerpały jednak całkowicie zagadnienia, dotychczas bowiem nie wyzyskano dostatecznie aktów synodów z pierwszej połowy XVII wieku, w których sprawa wydania biblji tak żywe znalazła odbicie. Opierając się głównie na synodaljach małopolskich z tych lat, pragnę dorzucić obecnie trochę materjału do dziejów tej «sztandarowej księgi polskiego różnowierstwa».\nPotrzeba nowego wydania Pisma Św. zarysowała się w końcu XVI w., gdy biblja brzeska «dla niedostatku egzemplarzów bądź ludzi, bądź czasów zazdrością wygubionych», nie mogła już wiernym wystarczyć. Starania jednak w tym kierunku ożywił dopiero fakt przetłumaczenia ksiąg Nowego i Starego Testamentu przez Marcina Janickiego, ministra z Secemina, i od r. 1596 senjora dystryktu chęcińskiego, uczestnika zjazdu wileńskiego z 1599 r. Zainteresowano się więc ogólnie tym przekładem i już w 1600 r. Ostroróg zachęcał, by jak najprędzej wydać go, obiecując «na druk się przyłożyć», za co mu dziękował synod secemiński (5 V 1600 r.). Na synodzie zaś ożarowskim (29 IX t. r.) zapada postanowienie najrychlejszego wydania owego przekładu. Pozostawała jednak jeszcze rewizja tekstu i kwestja środków na druk. Synody stale akcentują konieczność jaknajszybszego powzięcia decyzji w tej mierze, a secemiński dystryktowy (maj 1601 r.) wyznaczą nawet korektorów tekstu w osobach Franciszka Stankara, Andrzeja z Łukowa (chyba Strażnicki?) i Józefa ze Szczekocin. Nie można jednak było tak ważnej sprawy rozstrzygnąć w ramach dystryktu czy prowincji nawet, synod więc prowincjonalny ożarowski (1602 r. 27 IX) kwestję całą odkłada do konwokacji generalnej senjorów. Ta zaś zebrana w Bełżycach 18 X 1603 r. postanawia przy doniosłem dziele wydania Pisma Św. skupić przedstawicieli wszystkich trzech wyznań ewangelickich Korony oraz Litwy. Wyznaczono więc odrazu od zboru helweckiego Daniela Mikołajewskiego, Fr. Stankara, Baltazara Krośniewicza i Andrzeja Strażnickiego, od braci czeskich zaproponowano Jana Turnowskiego i Marcina Gracjana. Prócz tego postanowiono porozumieć się z luteranami i Litwą o wyznaczenie swoich przedstawicieli. Wszyscy zaś w tem dziele zatrudnieni zjechać się mieli 1 maja 1604 r. w Baranowie, gdzie im Andrzej Leszczyński, wojewoda brzesko-kujawski «miejsca i chleba postąpić obiecał», i tam się ostatecznie nad wydaniem biblji naradzić. Nowy Testament - jako bardziej potrzebny - miał się ukazać najpierw, wyznaczono więc odrazu pewne osoby do sporządzenia do niego objaśnień, Janicki bowiem napisał je tylko do ewangelji Mateusza, Marka i Łukasza. Czy istotnie porozumiano się z Litwą i luteranami i jakie oni zajęli w tej kwestji stanowisko, nie wiemy, w każdym razie ani jednych, ani drugich w Baranowie nie spotykamy. 3 maja 1604 r. odbyła się tam konwokacja generalna, która zasadniczo zatwierdziła postanowienia bełżyckiej. Z licznego jednak grona teologów, mających dokonać dzieła rewizji, wybrano tylko dwóch: Mikołajewskiego i Turnowskiego, i dając im w tej kwestji «plenariam potestatem», polecono, aby w tłumaczenie Janickiego «pilnie wejrzawszy i one konferując z biblją brzeską, czeską, Pagninową, Wulgatą i annotacje wziąwszy od braciej na to wysadzonych, sporządziwszy w Imię Pańskie wydali. W czym nikt nie ma im przeszkadzać, ani ich turbować».\nFinansowa strona wydawnictwa załatwiona została w ten sposób, że dystrykty z kolekt miały pożyczać po 100 zł., które to kwoty miały im zostać zwrócone ze sprzedaży egzemplarzy biblji. Postanowiono też do akcji wciągnąć patronów świeckich - o czem zresztą jeszcze w Bełżycach była mowa - polecając superintendentom, aby ich o to prosili na przyszłym sejmie, na każdym zjeździe i prywatnie. Dalsze synody zajmują się już tylko zbieraniem kolekt na druk. Zgodnie ze wskazówką konwokacji bełżyckiej przystąpiono najpierw do pracy nad Nowym Testamentem, który ukazał się w r. 1606 w Gdańsku u Guilmotana in 8º.\nZ przytoczonego materjału wynika, że edycja ta jest dziełem Janickiego, jako tłumacza, oraz Mikołajewskiego i Turnowskiego, jako korektorów, że trudy wydania Mikołajewski dzielił z Turnowskim, świadczy też i list stryja tego ostatniego S.T. Turnowskiego do Mikołajewskiego (1605 r. 10 V), w którym wyraźnie pisze o współpracy swego synowca «in expoliendo et apparando novo opere biblico» i nawet swą pomoc w dziele tem ofiarowuje.\nTrudno określić, jakim zmianom uległ tekst Janickiego w rękach korektorów, czytamy bowiem w przedmowie, iż wydawcy «z wielką pracą i pilnością dawną Nowego Testamentu edycyą brzeską z greckim tekstem znieśli i wedle niego to, czego było potrzeba, uważnie nie bez wielkich przyczyn poprawili». Pomimo to jednak tekstu omawianej edycji nie możemy uznać za drugie poprawione wydanie brzeskiej. Zbyt wyraźne są różnice (np. por. Corint. 1 19,20, Apocal. II 27-29 i in.). Nowy Testament w wersji 1606 r. jest wogóle innym, bardziej dosłownym przekładem, niż brzeski. I w opinji zresztą współczesnych edycja ta uchodziła za różną od brzeskiej, skoro w kilka lat później wysunięte zostanie żądanie wydania Nowego Testamentu w poprawionej wersji brzeskiej. Czy więc wobec tego tekst Nowego Testamentu z 1606 r. oparty został na przekładzie Janickiego? Ks. Szeruda zaznacza, że z wspomnianego listu Hünefelda wynika, iż za tłumacza należy uważać Mikołajewskiego. Wprawdzie list ów nie dostarcza żadnych argumentów w tej kwestji (Mikołajewski występuje tam tylko jako wydawca Nowego Testamentu z 1606 r.), niemniej jednak przypuszczenie to nasunąć może bliskie pokrewieństwo tekstu, omawianej edycji z biblją gdańską, która była dziełem Mikołajewskiego. Nie znając jednak przekładu Janickiego, trudno snuć tu wnioski na podstawie samego tylko porównywania obu tekstów, możemy bowiem równie dobrze przypuścić, że przy pracy nad biblją gdańską Mikołajewski korzystał z tamtego tłumaczenia.\nPo ukazaniu się Nowego Testamentu nastąpić miało wydanie całej biblji, Mikołajewski nawet odrazu pertraktował w tej kwestji z drukarzami. Z przyczyn jednak niewyjaśnionych rzecz cała poczęła się mocno przewlekać. Zwłoka ta po pewnym czasie zaczęła niecierpliwić, niepokoiły się nią zwłaszcza dystrykty, które złożyły pieniądze na całą biblję. Zajęła się więc tą sprawą konwokacja generalna w Bełżycach 19-24 września 1613 r., w konkluzjach której czytamy: «Przekład Bibliej iż nie wyszedł przez ten czas w druk, przeto ta praca zlecona jest jednemu bratu, żeby wersyej brzeskiej poprawił na tych miejscach, kędy a veritate Hebraica et Graeca w przekładzie i annotacyach discedit». Że bratem tym był obecny na owej konwokacji Mikołajewski, nie mamy powodu wątpić, tembardziej, że późniejsze synody do niego odsyłają zebrane na ten cel pieniądze i kierują dezyderaty w sprawie biblji.\nDowodem tego, jak bardzo potrzeba było nowego wydania biblji, jest ciągłe przypominanie Mikołajewskiemu, «by w pracy postępował», a synod prowincjonalny okszeński 1615 r. 28 września proponuje, aby narazie choć Nowy Testament w poprawionej wersji brzeskiej mógł się ukazać. Synody akcentują wielokrotnie konieczność jaknajściślejszego trzymania się tekstu brzeskiego, a także wysuwają potrzebę zamieszczenia przypisów, «któreby jezuickim i arjańskim glosam wstręt czyniły», polecając nawet wyzyskać w tym celu świeżo wydany w Rakowie w 1621 r. arjański Nowy Testament i «jego skazy obserwować», aby się z niemi odpowiednio rozprawić.\nMimo alarmujące głosy synodów praca Mikołajewskiego posuwała się dość wolno i ukończona została w 1623 r. W tym bowiem roku oznajmia on na synodzie w Lublinie, że biblję skończył i prosi, aby pomyślano o zdobyciu środków na druk. Kwestję tę jednak, jako przerastającą kompetencje synodu dystryktowego, odłożono do prowincjonalnego. Prowincjonalny synod okszeński zebrany w 1625 r. 26 września, na którym stan pracy nad biblją zreferował przysłany z Wielkopolski Bythner, uchwala podziękować Mikołajewskiemu za świętobliwą pracę, sprawy wszakże nie rozstrzyga, odkładając ją do zjazdu superintendentów, na którym już definitywnie omówionoby kwestję rewizji i wydania biblji. Zjazd ten miał się odbyć «na miejscu pewnem, sposobnem i blisko Litwy», wyznaczony więc został do Orla na 10 maja 1626 r. Mikołajewski jednak tam nie przybył, co obecnych mocno rozgoryczyło. Postanowiono wobec tego, by z rękopisem biblji stawił się na synod prowincjonalny w Bełżycach 23 IX 1626 r., dokąd mieli przybyć i delegaci Litwy, z którymi wspólnie zostałaby biblja zrewidowana i «jeśli zdać się będzie» - zaaprobowana. Bardzo znamienny jest ostatni punkt owej konsygnacji: podkreślając raz jeszcze konieczność jaknajściślejszego trzymania się biblji brzeskiej, dodaje on, że gdyby i na synodzie bełżyckim nie otrzymano pracy Mikołajewskiego, «aby na tymże synodzie dana była facultas braci o wydaniu tejże samej Biblji Brzeskiej, jakochmy ją dotąd mieli i maximo cum fructu tak publice w Zborach Bożych, jako też i privatim w domiech krześcijańskich używali». Protokółu synodu bełżyckiego niestety nie mamy.\nNie pchnął on jednak widocznie sprawy naprzód, skoro w konkluzjach synodu prowincjonalnego ożarowskiego czytamy: «Ponieważ X. Superintendentowi non successerunt synody prowincjalne i konwokacje, jużto po kilkakroć na różnych miejscach zwoływane na obradę, aby ta biblja ś. w druk jako najprędzej wyszła, tedy synod teraźniejszy prowincjalny pozwala i prosi Ich Mści i braciej W. X. L., także Ich Mści i braciej wielkopolskich, aby czas i miejsce sposobne namówili i postanowili, ażeby też X. Superintendenta małopolskiego wczas obwieścili, iżby się też z bracią na tę sprawę deputowaną stawili». \nOstateczna wszakże decyzja Litwinów w sprawie biblji zatwierdzona została (nie bez tarć i kontrowersyj) na synodzie wileńskim 29 czerwca 1629 r., gdzie postanowiono dzieło Mikołajewskiego «in toto akceptować», naznaczając, że czynią to w przekonaniu, że w pracy swej trzymał się on ściśle biblji brzeskiej i «excepta summa necessitate na meryta tych zacnych ludzi, którzy w tym jarzmie pracowali u nas w Litwie, nie będzie następował». Obawa by nowa biblją nie podważyła zasług twórców biblji brzeskiej sprawiła, że ówczesny przewódca różnowierstwa Krzysztof Radziwiłł, wojewoda wileński i hetman polny litewski, dbały o niewygasłe znaczenie dzieła swego przodka, niechętnem okiem widział wszelkie poprawiania i odchylenia od tekstu brzeskiego i narazie nawet zamierzonej edycji był przeciwny, bojąc się, że mogłaby ona obniżyć znaczenie biblji brzeskiej.\nWobec takiego więc nastawienia powodzenie nowej biblji uzależnione było od jaknajściślejszego jej związku z tekstem brzeskiej. Toteż synod prowincjonalny okszeński 28 września t. r. zaznacza, że w nowej biblji ma być także przedrukowana przedmowa, przypisy marginalne i «capitum argumenta» brzeskiej i wysyła w tej sprawie do Wielkopolski Jana Grzybowskiego, senjora lubelskiego i Andrzeja Dobrzańskiego - nowogrodzkiego.\nWreszcie w czerwcu 1630 r. przystąpiono do druku, którego Mikołajewski gorliwie pilnował, synody zaś zajmują się zbieraniem kolekt (m. i. Marjanna z Leszczyńskich ks. Zasławska ofiarowuje na ten cel 200 zł., które ma wypłacić dystryktowi lubelskiemu). Mimo to jednak koszta nakładu nie były pokryte i Hünefeld musiał drukować na kredyt.\nTymczasem w miarę posuwania się druku ujawniają się w korekcie liczne odchylenia od tekstu brzeskiego. Wywołuje to więc zrozumiałe niezadowolenie. Synod prowincjonalny w Glinianach 25 września 1631 r. uchwala wprawdzie podziękować Wielkopolanom za ich pracę nad biblją, równocześnie jednak poleca wyrazić «żałość» zborów małopolskich, którą podzielają i litewskie, że od wersji brzeskiej odstąpili bez koniecznej potrzeby i prosi, by «in residua revisione ostrożniejsi byli».\nGdy druk biblji zbliżał się ku końcowi, pomyślano o dedykacjach, któreby mające się wkrótce już ukazać dzieło poleciły czyjejś możnej opiece. Nawiązując do tradycji, opieki tej poszukano w domu radziwiłłowskim, postanawiając nową biblję dedykować Krzysztofowi Radziwiłłowi. Zgodził się on na to, oświadczając, że skoro biblja ta «ludzi w Bodze odpoczywających in discrimen dobrej estymacyej nie przywiedzie, owszem merita ich iucunda recordatione wznowi», nie będzie jej więcej przeciwny i poleci ją zborom litewskim.\nPrzypadająca właśnie w czasie kończenia druku biblji elekcja Władysława IV, dostarczyła okazji do zamieszczenia jeszcze jednej dedykacji. Postanowiono zwrócić się do wojewody wileńskiego i prosić go, by, analogicznie do brzeskiej, mająca się ukazać biblja dedykowana była przez Radziwiłła królowi. Sprawę tę załatwiono podczas sejmu elekcyjnego i dedykacja Radziwiłła spiesznie odesłana Wielkopolanom, została umieszczona na wstępie zaraz po karcie tytułowej (datowana z Orla 4 XII). Dedykacja ta jest o tyle ciekawa, że daje wyraz nadziejom, które różnowiercy łączyli z obiorem tolerancyjnego Władysława IV, ich kandydata. Prosząc, by król łaskawie księgę tę przyjął, podkreśla wojewoda wileński gorącą miłość, którą - podobnie, jak ich przodkowie ku Zygmuntowi Augustowi, czują ewangelicy ku świeżo obranemu królowi, «nietylko krwie i korony, ale też cnót Augustowych, a osobliwie wielkiej ku tym narodom i swobodom ich miłości sukcesorowi». Niech więc król ufa swym ewangelickim poddanym i tak, jak Zygmunt August będzie im «przystępny», tembardziej, że przez przysięgę, jak przez ślubny pierścień jest z nimi związany. Ostrzega przed podszeptami tych, którzy «praetextu zeli Rzeczpospolitą naszą na skaliste i opoczyste miejsce» pędzą, oświadczając, że «choćby nad osobami, księgami, zborami różnowierców górę kto miał, nad myślami jednak i nad sumnieniami ludzkiemi okrom samej Bożej zwierzchności nikt panować nie może». Za owym listem do króla następowała dedykacja do Radziwiłła podpisana: «Superattendentowie i Pasterze Zborów Ewangelickich w Wielkiej Polszcze», datowana z Torunia 18 listopada.\nDruk biblji ukończony został w ostatnich dniach 1632 r., ukazała się zaś ona - jak świadczy Węgierski i ekskomunikujący ją list biskupa Wężyka - już w 1633 r. Oczekiwane tak długo i z takiem upragnieniem dzieło nie zdobyło sobie jednak powszechnego uznania. Pomijając już nawet ów fatalny błąd korekty (Jezus kuszony «do djabła» zamiast «od djabła» Mat. 4, 1), który taką burzę wywołał, wysuwano przeciw niej i inne zarzuty. Przedewszystkiem zbyt odbiegała od biblji brzeskiej. Wprawdzie ustępliwsi Małopolanie, zapewnieni przez swego superintendenta, «że się cum fontibus zgadza», przyjąć ją postanowili, Litwini jednak darować jej tego nie mogli. Drażnił też ów niefortunny podpis wielkopolskich tylko ministrów, bo choć pracę ich włożoną w dzieło to oceniano należycie (nieraz im za to synody dziękowały), było ono jednak księgą wszystkich różnowierców.\nWymownym wyrazem niezadowolenia było żądanie nowego wydania biblji, które wysunęły synody małopolskie już w kwietniu r. 1633, najpierw w Górach (15 IV), potem prowincjonalny w Okszy (28 IV). Ten ostatni wprawdzie, dziękując raz jeszcze Wielkopolanom, oświadczył, że biblję przyjmuje (zastrzegając sobie przytem, «żeby im było wolno Bracią przestrzec, jeśliby w czym korrecty in posterum bonum było potrzeba»), prosi jednak równocześnie, «żeby in folio typis maioribus ta ś. praca nie imieniem starszych wielkopolskich in speciali, (ale) wszystkich zborów Bożych in toto Regno Poloniae et Magno Ducatu Lituaniae przedrukowana jako narychli być może była, idque cum succinctis annotationibus glossematum veritatis hostium aż i cum praefacione przodków sławnych X. J. Radziwiłła do Ś. pamięci K. J. M. Augusta, umitygowawszy słówka niektóre, z którychby jaka obraza Kościoła Rzymskiego uróść mogła». Brak uznania, z którym spotkała się biblja gdańska, odczuł przedewszystkiem Hünefeld, drukując ją bowiem na kredyt, liczył na sumy, mające wpłynąć za sprzedane egzemplarze. Szczególnie zaniepokoiło go opozycyjne stanowisko zborów litewskich, które biblji przyjąć nie chciały, do nich bowiem skierował on obszerny list 29 czerwca 1634 r. w tej sprawie. Opisując dzieje druku owej biblji, zaznacza, że podjął się go na usilne i wielokrotne nalegania Mikołajewskiego, poparte upoważnieniami licznych synodów. Przypominał, że zarówno Litwini, jak i Radziwiłł dzieło to aprobowali, nie mogą więc go teraz bojkotować. Nie może zresztą drukarz ponosić odpowiedzialności ani za odchylenia od biblji brzeskiej, ani za podpis ów «nie wiem quo consilio koncypowany» i tracić wskutek tego kilku tysięcy złotych. Apeluje więc do poczucia sprawiedliwości litewskich różnowierców i prosi o wstawiennictwo w tej kwestji do Radziwiłła.\nNie wiemy jak załatwiona została sprawa długu u Hünefelda, fakt jednak, że już w 1636 r. z drukarni jego wychodzi kancjonał, a później inne edycje naszych różnowierców, przemawia za tem, że musiało nastąpić porozumienie.\nWysunięte przez synod okszeński żądanie wydrukowania nowej biblji znalazło potwierdzenie w konkluzjach wielkiego zjazdu superintendentów i senjorów duchownych i świeckich, który odbył się w dniach 22 IX-5 X 1634 r. we Włodawie. Jako punkt pierwszy występuje tu sprawa biblji, przyczem uznano za rzecz bardzo potrzebną wydrukowanie jej folio i większym drukiem - jak to proponował synod okszeński. Postanowiono jednak przytem zatrzymać wersję gdańską, poprawiając ją tylko tam, «gdzieby się tekst zdał niezwyczajnemi słowy zatrudniony». Podano szereg wskazówek co do pracy, którą rozdzielono pomiędzy przedstawicieli wszystkich prowincyj. Miała być też w wydaniu tem nowa przedmowa do czytelnika, podpisana już: «Superattendenci i Pasterze Zborów Ewangelickich tak w Koronie, jako W. Księstwie Litewskim». Zastrzeżono także, że układ typograficzny nowej księgi ma być taki, jak w brzeskiej. Jeszcze przez szereg lat, gdzieś mniej więcej do r. 1644, sprawa biblji przewija się przez uchwały synodowe. Na nową biblję nie mogli się jednak już zdobyć słabnący różnowiercy.\nBiblja gdańska, jakkolwiek spotkała się narazie z dużemi zastrzeżeniami, a nawet opozycją, zyskała jednak z czasem serca wiernych. Odchylenia od tekstu brzeskiej wynagradzała ogromną wiernością przekładu. Wartość jej w tym względzie szybko oceniono i już wspomniany synod włodawski poleca w nowej edycji zatrzymać wersję gdańską. Dziwi natomiast niezadowolenie z jej formatu i druku. Niejednokrotnie przecie wysuwano potrzebę przedrukowania biblji «na małe modum», jako łatwiejsze w użyciu, niż wielkie folio brzeskiej. Że jednak z czasem przyzwyczajono się do formatu i druku biblji gdańskiej i zmian wszelkich w tym względzie zaniechano, świadczy drugie jej wydanie - amsterdamskie z 1660, które nietylko nie wprowadza żadnych zmian w tekście, ale także i pod względem typograficznym jest wiernem i starannem odtworzeniem pierwszego wydania.\nJeśli chodzi o twórców biblji gdańskiej, to, rzecz prosta, na plan pierwszy wysuwa się Mikołajewski. Dominująca rola jego w tem dziele jest bezsporna i wyraźna. Cały tekst biblji przygotowuje zapewne on sam, do r. bowiem 1625 nie spotykamy żadnej wzmianki o jego pomocnikach w tej pracy (chyba może Bythner, przedstawiający na synodzie w Okszy w 1625 r. stan prac nad biblją, nasunąć tu mógłby jakie przypuszczenia). Dopiero później, gdy chodziło już o zrewidowanie przygotowanego przezeń tekstu, uczestniczą w dziele tem także inni, których jednak synodalja określają całkiem ogólnie: «Wielkopolanie». Węgierski, jako pomocników Mikołajewskiego wymienia Paliura i Tomasza Węgierskiego. Udział pierwszego - wówczas senjora braci czeskich - jest bardzo prawdopodobny. Mocno natomiast wątpliwe jest uczestnictwo Węgierskiego. Niema o tem żadnej wzmianki w synodaljach małopolskich, trudno zaś przypuścić, by poświęcając tyle miejsca w sprawie biblji, przemilczały one udział w pracy nad nią małopolskiego superintendenta. Może więc jedynie przyczynił się on do wydania biblji przez gorliwe zbieranie kolekt na ten cel. Do twórców biblji gdańskiej zalicza się też zazwyczaj i Turnowskiego. Niema jednak żadnych dowodów, że istotnie brał on udział w tej pracy, cytowany bowiem stale jako argument w tej kwestji wspomniany wyżej list S.T. Turnowskiego pochodzi przecie z 1605 r. i dotyczy jeszcze prac nad Nowym Testamentem. Uczestnictwo więc jego może być jedynie przypuszczeniem, oparłem tylko na tem, że uczony teolog i współpracownik Mikołajewskiego z poprzednich lat mógł i później pomagać mu w tem dziele.\nWkońcu poruszyć wypada kwestję stosunku biblji gdańskiej do przekładu brzeskiego, czy istotnie jest on - jak twierdzi ks. Szeruda - poprawionem wydaniem wersji brzeskiej. Zdanie to nie wydaje się trafne, zbyt bowiem duże są różnice, które wykazuje niemal każdy werset. Mikołajewski, wierny zasadzie jaknajdokładniejszego tłumaczenia każdego wyrazu oryginału, nie liczył się najwidoczniej wcale z postanowieniami synodu, które mu wielokrotnie nakazywały, by możliwie najmniej wersję brzeską zmieniał, i dążąc do najściślejszej, niewolniczej wprost wierności przekładu, tekstem brzeskim posługiwał się jedynie pomocniczo, nie starając się go nawet zachować. Toteż dzieło jego jest zupełnie nowem tłumaczeniem, opartem zresztą na całkiem innych zasadach translatorskich, niż biblja brzeska, której twórcy, starając się także o najwierniejsze oddanie treści każdego wersetu, zachowali jednak przytem oryginalność i swobodę przekładu, dbając bardzo o poprawność i piękno języka. Biblja zaś gdańska, w którą - jak to wykazał ks. prof. Szeruda - włożono ogrom pracy, nie odznacza się wcale oryginalnością, a tłumacząc dosłownie tekst hebrajski, czy grecki, czyni to nieraz ze szkodą dla języka. Różni się biblja gdańska od brzeskiej nietylko pod względem formalnym i rzeczowym, inny też jest w niej układ apokryficznych ksiąg Starego Testamentu. Podane przez ks. Szerudę zestawienie wyjątków biblji gdańskiej z brzeską, Nowym Testamentem z 1606 r. oraz czeskim tekstem kralickiej, znakomicie ilustruje stosunek jej do nich, przyczem najwięcej punktów stycznych wykazuje ona z kralicką, równie wiernie i dokładnie trzymającą się oryginału.\nKraków, w czerwcu 1933 r.\n1 Geneza i charakter biblji gdańskiej. Odb. z Głosu Ewang., Warszawa 1932.\n2 Sa to dwie księgi dystryktu krakowskiego (do r. 1633) i sandomierskiego, znajdujące się w Bibl. Ewang. Synodu w Wilnie.\n3 Przytacza Łukaszewicz, O kość. B. Cz., str. 375.\n4 List ów znaleziony w Bibl. Synod, w Wilnie, przedrukowano w Zwiastunie Ewang. 1881 r., nr. 1. str. 8 i nast. Możność wyzyskania go zawdzięczam uprzejmości p. dyr. A. Rondthalera, za co Mu raz jeszcze dziękuję.\n5 List Hünefelda.\n6 Akta synod, lubels., rps. Bibl. Ord. Zam. 1182.\n7 Łukaszewicz, Dzieje Kośc. wyzn. helw. w Małej Polsce, str. 272. Jest tam wzmianka, że zjazd w Orlu wyznaczony został jeszcze podczas sejmu warszawskiego w 1625 r. (styczeń - luty).\n8 Synody lub. j.w. Superintendentem małopolskim był Jan Grzybowski.\n9 Por. rps z Suchej 38, k. 18.\n10 List Hünefelda.\n11 List Hünefelda.\n12 List Hünefelda.\n14 Slav. Ref., str. 97.\n16 Nawiasem mówiąc, cytaty, mające wykazać naleciałości hebrajskie czy greckie, nie zawsze są przekonywające; nie znając np. całego zdania, trudno zrozumieć, dlaczego o naleciałościach tych świadczy użycie «kto mi da aby - zamiast oby», niezbyt też łatwo dopatrzeć się wpływów greki czy hebrajszczyzny w zdaniu: «i powiem wam, żem was nie znał».\n17 W zakończeniu jeszcze drobne sprostowanie: Wspomniane z racji synodu Gliniany nie są bynajmniej identyczne z owemi ruskiemi Glinianami i leżą w sandomierskiem koło Ożarowa. W sandomierskiem też, a nie w lubelskiem leży Raków.\nArtykuł dodano: 1 kwietnia 2015 r.\n~Wacław Gołuński6 lat temu\nBiblia Gdańska - najpiękniejsza biblijna polszczyzna, pełna uroku, poezji i tajemnicy.... Nowe wydania BT są gorsze niż tłumaczenia Szekspira przez Barańczaka - sztywny , wręcz gazetowy język, brak finezji, brak słuchu tłumaczy, brak oczytania poetyckiego, dość zacytować "ptaki napowietrzne" w sytuacji, w której nawet Kubiak tłumacząc Ewangelię Łukasza pozostawlł "ptaki niebieskie" jako "wrośnięte" w polszczyznę i przeurocze w pięknie i prostocie. Wstydźcie się zespoły pożal się Boże "biblistów", przyczyniacie się do powrotu rodzin laickich nie mogących czytać w zaciszu domowym Świętej Księgi. [Odpowiedz]\n[~BP] Prawdopodobnie chodzi Panu o "ptaki powietrzne". W żadnym z tłumaczeń nie znalazłem frazy "ptaki napowietrzne".


Barbara Kądziela - Kancelaria - Triloka - Kancelaria Rzeczników Patentowych\nIndolog. Absolwentka studiów licencjackich na Uniwersytecie Wrocławskim. Uzyskała certyfikat z języka hindi w Kendiya Hindi Sansthan w Agrze, Indie (2013-2014). Aktualnie studentka studiów magisterskich filologii indyjskiej na Uniwersytecie Jagiellońskim. Pogłębia znajomość wiedzy na temat relacji polsko-indyjskich w zakresie biznesowym. Uczestniczyła w kursie organizowanym przez firmę Capgemini przy współpracy z Uniwersytetem Jagiellońskim „Różnorodność kulturowa we współpracy z Indiami” (2016). Interesuje się popkulturą, literaturą współczesną i językami indyjskimi.


czecho.pl: Sukcesy tenisisty z Zabrzega - Czechowice-Dziedzice\nSukcesy tenisisty z Zabrzega\nBardzo dobrze nowy sezon halowy, jak i nowy rok, rozpoczął pochodzący z Zabrzega, najlepszy w chwili obecnej w naszym regionie w kategorii młodzików Mikołaj Wrzoł.\nMikołaj Wrzoł (po prawej stronie) wygrał dwa turnieje ogólnopolskie · fot. tenisbielsko.pl\nNa przełomie roku Mikołaj zwyciężył w silnie obsadzonym Halowym Ogólnopolskim Turnieju Klasyfikacyjnym młodzików "Sinet Winter Cup", który rozegrany został w Legnicy.\nMikołaj w drodze do zwycięstwa pokonał pięciu przeciwników, z których trzech należy do czołówki kraju i jest wyżej sklasyfikowanych od zawodnika BKT Advantage. Pierwszym z nich był Wiktor Kubicz ze Złotoryi (12 PZT), którego pokonał w ćwierćfinale 6/1, 6/3. W półfinale po ciężkim meczu zwyciężył swojego kolegę i partnera deblowego Kubę Grzegorczyka (5 PZT) z UKS Beskidy Ustroń 6/7, 6/3, 6/3.\nW finałowy pojedynku pokonał Juliusza Bienkiewicza (13) z Wrocławia 6/3, 7/6. Do zwycięstwa w grze pojedynczej Mikołaj dorzucił jeszcze drugie miejsce w grze podwójnej. W parze z Jakubem Grzegorczykiem w finale przegrali z para Lesman/Śliwiński.\nW miniony weekend Mikołaj wybrał się z kolei na Ogólnopolski Turniej Klasyfikacyjny Młodzików do Szczawna Zdroju, gdzie zwyciężył w turnieju gry pojedynczej.\nMikołaj choć był rozstawiony dopiero z numerem 6 należał do faworytów bowiem prezentuje ostatnio wysoką formę. Do ćwierćfinału zawodów dotarł bez problemów. W tej fazie zawodów spotkał się z Jakubem Kozłem z MKT Łódź (macierzysty klub Jerzego Janowicza) rozstawionym z numerem 4. Mikołaj udowodnił, że na korcie ważne są umiejętności, a nie numer rozstawienia, łatwo zwyciężył 6/1 6/4. W półfinale pokonał rozstawionego z numerem 7 Daniela Hossę 6/0 4/6 6/3.\nW finale nie dał szans rozstawionemu z numerem 2 Wiktorowi Kubiczowi z klubu ZTT Złotoryja. Mecz przebiegał od początku do końca pod dyktando Mikołaja i zakończył się jego zwycięstwem 6/4 6/2.\nTo już drugie turniejowe zwycięstwo Mikołaja w ostatnim miesiącu. Miejmy nadzieję, ze będzie ono dobrym prognostykiem przed rozpoczynającymi się wkrótce Halowymi Mistrzostwa Polski w Krakowie. Trzymamy kciuki i życzymy kolejnych zwycięstw.\nWięcej o sukcesach Mikołaja, jak i innych pochodzących z naszego regionu tenisistach można znaleźć na stronie www.tenisbielsko.pl, która jest stroną klubu BKT Advantage Bielsko-Biała.


MAPA - nowy polski wzór maskujący - Page 4 - Umundurowanie - WMASG.com - Łączy nas Airsoft!\nMAPA - nowy polski wzór maskujący\nOctober 18, 2012 in Umundurowanie\nNie trzeba szukać aż u posłów, wystarczy zobaczyć w jaki sposób WS ogłasza przetargi na okulary balistyczne i inny sprzęt, żeby wszystko odbyło się zgodnie z prawem, a chłopaki dostały to, na czym zależy, a nie jakiś paździerz.;)\nProblem zaczyna się wtedy, kiedy ktoś chce sobie kręcić lody na przetargach kosztem żołnierzy i sprzętu jaki wykorzystują. Tu nakładają się betonowe patologie, czyjaś urażona duma, debilne procedury i - po prostu nie ma bata, żeby było inaczej - niejasna gra szkodników poupychanych w instytucjach przez zagraniczne organizacje o trzyliterowych skrótach.\nHellMaker666 34 posts\nYahalom 18 posts\nRegdorn 6 posts\n_Czarny_ 4 posts\nPrzy MAPA pozostał tylko autor i właściciel praw a więc dr Dojlitko. Reszcie ekipy podziękowano ze strony MAskpolu (mimo wcześniejszych wstępnych rozmów). To co widzicie na profilu to są posty projektanta Dromadera.\nCo do świecenia MAPA w IR. Niech ta osoba nie pitoli głupot, bo brała udział w "testach", gdzie był wyłącznie prototyp nadrukowany na poliestrze techniką termodruku sublimacyjnego. Tak, to jest białe w noktowizji. Natomiast wersje odszyte w wz.2010 spełniają normy IR, bo zostały wydrukowane w Andropolu. I są filmiki z obserwacji tychże poprzez pvs14 ;)\nPS. Nic nie wejdzie :V\nEdited May 18, 2018 by HellMaker666\nNo, ale moment - to jakie będą dalsze losy MAPA?\nFajnie by było jak by wypuścili to na rynek cywilny.\nWróciłem po pewnej przerwie - MON ma na głowie inne problemy i zmiana kamuflażu, głównie z powodu irracjonalnej metodyki testów, zostanie odwołana bądź w najlepszym wypadku odłożona w czasie. Z punktu widzenia kadry zarządzającej, wypuszczenie MAPA na rynek cywilny byłoby największą głupotą dla nich, gdyż całkowicie zamknęliby sobie możliwość wejścia do MON. A nie ukrywajmy, rynek cywilny to jest pierdoła przy skali zamówień jakie może realizować MON.\n@HellMaker666 Czyli temat nie został zaorany?\nW tym tempie i przy nadziei autora na współpracę z MON, można uznać, że został zaorany.\nJak uczy historia, lepiej uderzyć do "obcych" sił zbrojnych i tam zarobić kasę... W Polsce zwłaszcza przy obecnych decydentach tylko fundacje i firmy zrzeszoną dookoła pewnego radia mogą liczyć na szybkie i "rzetelne" programy wdrożeniowe pozwalające wydoić budżet państwowy.\nDla nakreślenia - od momentu sprzedaży licencji nie jestem zaangażowany w MAPA co nie znaczy, że nie mam uszu tu i ówdzie. OGólnie mówiąc - tak, temat został zaorany.\nBardzo podobnie temat wygląda jak sprawa "składanych" płetw dla wodnych szpesjalsów swojego czasu ;) Zanim ktoś się zaczął poważnie zastanawiać tu u nas w kraju czy nie dać zarobić rodzimemu wynalazcy - producentowi pół świata już ich używała ;)\nWell, trochę szperania za udostępnionym pewnym osobom fragmentem i udało mi się go znaleźć ;)\nWell, jedyny egzemplarz munduru spoza Maskpolu ;)\n3 godziny temu, HellMaker666 napisał:\nOpłatę w nerkach przyjmujesz ? :D\nTo jest masakra jakaś. Co się człowiek owkurwia przy tym betonie z MON. Na to wychodzi, że cały projekt zmiany kamuflażu w WP olano, bo sami nie wiedzą, jak się za to zabrać ?\nW dniu 18.05.2018 o 14:03, HellMaker666 napisał:\nCzyli Maskpol już nie jest z MAPĄ związany w żaden sposób?\nMaskpol ciągle jest z MAPA związany, bo jest właścicielem licencji na wyłączność.\nW dniu 21.09.2018 o 16:42, HellMaker666 napisał:\nZ kiedy to? Z początków czy grzecznościowy prototyp?\nZ sierpnia. W kroju MBS3 ;)\nRozumiem, #czekacwukryciu ;)\nCzekać nie czekać, ale to prywatnie posiadany komplet i więcej nie będzie ;)\n... niestety :/\nA tak wygląda na człowieku.\n@HellMaker666 Obstawiam, że nie ustawiłeś stosownych uprawnień do oglądania przez osoby obce ;)\nWczoraj w każdym razie działało ;)


"Skradzione dzieciństwo" hitem wydawniczym - Życie Zakonne\nHome WiadomościArchiwum “Skradzione dzieciństwo” hitem wydawniczym\n„Skradzione dzieciństwo. Polskie dzieci na tułaczym szlaku 1939-1950” o. Łucjana Królikowskiego okazały się hitem wydawniczym tegorocznych XIV Targów Wydawców Katolickich, które odbyły się na przełomie marca i kwietnia w Warszawie. Promocji książki towarzyszyło spotkanie z autorem, które również przyciągnęło najwięcej czytelników. Zakonnik ponad dwie godziny podpisywał swoją publikację.\n„Sprzedać 300 egzemplarzy książek na targach, to naprawdę imponujący wynik” – zgodnie przyznawali wydawcy i hurtownicy. I gratulowali dyrektorowi Wydawnictwa „Bratni Zew” o. Stefanowi Tuszyńskiemu.\n„Dlaczego takie zainteresowanie książką?” – pytaliśmy franciszkanina z Krakowa. „Statystyki mówią, że w Polsce najlepiej się sprzedają książki historyczne. A ponadto, o tym okresie historii w czasach komunistycznych nie było można mówić czy pisać. Dopiero teraz nadrabia się ten stracony czas” – przekonuje o. Stefan.\n„Stąd, kiedy podejmowaliśmy decyzję o druku tej pozycji, ufaliśmy, że książka znajdzie swojego czytelnika” – dodaje.\nSwojego odbiorcę znalazło również spotkanie z o. Łucjanem Królikowskim, który na targi do Warszawy przybył ze Stanów Zjednoczonych. Wśród uczestników, którzy szczelnie wypełnili salę, byli m.in. „Afrykańczycy” – Polacy z obozów w Tanzanii, wśród których pracował zakonnik.\nNa zaproszenie także chętnie odpowiedzieli historycy z Instytutu Pamięci Narodowej: dr hab. Jan Żaryn i dr Janusz Wróbel, którzy wzięli udział w dyskusji prowadzonej przez red. Jana Pospieszalskiego z telewizyjnej „dwójki”.\nFranciszkanin o. Łucjan Królikowski opisuje w swojej książce ciężką dolę tysięcy polskich dzieci deportowanych do Związku Radzieckiego, a następnie przez Persję do południowej i środkowej Afryki, do Libanu, a także do Meksyku, do Nowej Zelandii i Kanady. O. Łucjan skupia się głównie na losach tych dzieci, którymi sam się opiekował w Afryce (w Tengeru), i które przeszły przez sierocińce, szkoły junackie i harcerstwo.\nAutor dzieła mówi, że książka powstała, „by udokumentować polską historię na prośbę polskich sierot, których rodzice zginęli w radzieckiej niewoli”.\nFranciszkanin wyraża nadzieję, „że zwróci ona uwagę na analogiczny los dzieci innych ras i narodowości, które – zarówno w wolnych społeczeństwach, jak i w świecie komunistycznym, są nękane przez nieposkromioną żądzę władzy, bogactwa, sukcesu oraz źle pojmowanej niezależności”.\nDla internautów serwisu informacyjnego „Franciszkanie.pl” gość z Ameryki skierował specjalne przesłanie. Oto jego treść: „Każdy człowiek dla mnie to arcydzieło Boże. Człowiek jest wspaniałym dziełem. I jeśli życie mu się nie udało, to dlatego, że bardziej opierał się na swojej, a nie na Bożej woli”.\nO. Łucjan Królikowski urodził się w 1919 roku w Nowym Kramsku koło Zielonej Góry. W 1938 roku wstąpił do zakonu franciszkanów. Studia filozoficzne rozpoczął we Lwowie. Latem 1940 roku został aresztowany przez NKWD i wywieziony na Syberię do pracy przy wyrębie tajgi.\nPo tzw. “amnestii” dla zesłanych Polaków ukończył Szkołę Podchorążych Artylerii w Kirgistanie i z Wojskiem Polskim dotarł do Persji i Iraku. Następnie w Libanie odbył studia teologiczne i w Bejrucie w 1946 roku otrzymał święcenia kapłańskie.\nW Armii gen. Andersa, pełnił obowiązki kapelana w Egipcie. Po demobilizacji Armii pracował wśród byłych zesłańców syberyjskich w polskim obozie w Tengeru w Tanzanii.\nW 1949 roku, kiedy Brytyjczycy likwidowali obozy w Tanzanii, zabrał 150 dzieci i przez Włochy, Niemcy udał się do Kanady. Tam zajmował się ich wychowaniem, aż do osiągnięcia przez nich pełnoletniości.\nPracował wśród Polonii w Kanadzie do 1966 roku. W latach 1966-1998 pełnił obowiązki głównego sekretarza w polonijnym programie radiowym “Godzina Różańcowa Ojca Justyna” w Athol Springs w USA. Do dzisiejszego dnia pracuje jako duszpasterz w klasztorze w Chicopee w USA.\nFranciszkanin o. Łucjan Królikowski otrzymał Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski. Odznaczenie wręczył prezydent Rzeczypospolitej Polskiej Lech Kaczyński w Warszawie, w dniu Narodowego Święta Niepodległości 11 listopada 2007 r.


Manchesterinfo - Łamacze szyfrów\nSzanowni Państwo / Dear Sir or Madam,\nmamy przyjemność poinformować, iż właśnie rusza kolejna edycja Międzynarodowej Gry Kryptologicznej poświęconej polskim matematykom, k tórzy 85 lat temu złamali szyfr niemieckiej maszyny szyfrującej Enigma, czym walnie przyczynili się do sukcesu aliantów w czasie II wojny światowej.\nGra ukaże się równolegle w języku polskim (Łamacze szyfrów) i angielskim (Codebreakers)!\nSzczególnie ważne jest to, że adeptem kryptologii może stać się każdy (jeśli tylko umie pisać), bowiem zabawa toczy się na trzech poziomach trudności - podstawowym (w którym nie trzeba mieć żadnej wiedzy o łamaniu szyfrów), zaawansowanym oraz na poziomie Enigma, w którym uczestnicy zmierzą się (z sukcesem) ze słynną maszyną szyfrującą.\nREJESTRACJA ZESPOŁÓW już teraz na www.lamaczeszyfrow.pl lub www.codebreakers.eu (wersja anglojęzyczna)!\nPOZIOM ZAAWANSOWANY (advanced) od 16.10 (decydująca rozgrywka 3.11).\nSzczegóły na www.lamaczeszyfrow.pl , www.codebreakers.eu oraz w załącznikach.\nUprzejmie prosimy o przekazanie załączonych informacji za pośrednictwem Państwa kanałów informacyjnych.\nSzymon Dąbrowski zespół ŁAMACZE SZYFRÓW


Jaki piec wybrać do ogrzewania domu ekogroszkiem? | Ponad Horyzont\nLifestyle Jaki piec wybrać do ogrzewania domu ekogroszkiem?\nJaki piec wybrać do ogrzewania domu ekogroszkiem?\nWęgiel to w dalszym ciągu najpopularniejszy materiał opałowy, ale powoli jest on wypierany przez bardziej ekologiczne rozwiązania. Należy do nich chociażby ekogroszek, który co ciekawe produkowany jest z węgla, ale posiada znacznie lepsze właściwości. Dlatego też jego spalanie jest naprawdę korzystne, ponieważ pozwala efektywnie ogrzać dom przy małym zużyciu, a poza tym nie zanieczyszcza środowiska. Aby jednak móc korzystać z tego opału koniecznie trzeba wyposażyć się w odpowiednio przystosowany piec. Dostępnych jest kilka rodzajów, na które można się zdecydować. Który z nich wybrać?\nPiec do ekogroszku – na jaki postawić?\nZdecydowanie najbardziej charakterystycznym rodzajem są kotły górnego spalania, które zostały wprowadzone na rynek jako pierwsze. Do takich pieców bez problemu można dobrać właściwy ekogroszek o dużej kaloryczności i innych pozytywnych cechach. Ich zaletą jest z pewnością łatwa obsługa, a poza nią przystępna cena. Innym rozwiązaniem są piece miałowe posiadający dmuchawy i nieco bardziej zaawansowane sterowniki. Realizują on długi cykl spalania, dzięki czemu nie trzeba regularnie dosypywać opału. Jeszcze inna opcja to piece zasypowe, które są zdecydowanie najpopularniejsze. Zwykle pozbawione są one elektroniki, co eliminuje prawdopodobieństwo wystąpienia usterek. Są łatwe w eksploatacji, a w razie potrzeby można dodać do nich elementy automatycznego sterowania, które podniosą komfort eksploatacji. Ostateczny wybór jednego z rodzajów będzie zależny od wielu czynników. W wytypowaniu najlepszego pieca mogą pomóc specjaliści z firm, oferujący profesjonalne doradztwo i wysokie standardy, podpowiadając zarazem czym palić w piecu i jak należy z niego użytkować na co dzień.\nW leczeniu jakich dolegliwości może pomóc leki na bazie konopi?\nKonopie są bardzo popularnymi roślinami leczniczymi. Powszechnie używane w medycynie, mają bardzo szerokie zastosowanie. Jednym z głównych składników konopi jest […]\nCo to jest ogród zimowy?\nW ostatnich latach coraz więcej osób decyduje się na postawienie obok domu ogrodu zimowego. Jest to nic innego jak całoroczna […]\nJaki sprzęt przyda się do cięcia glazury?\nUkładanie płytek na ścianach czy na podłodze wymaga określonych umiejętności, ale również specjalnych narzędzi. Najtrudniejsze w tym procesie jest cięcie […]


Korepetycje z nauczania początkowego w Warszawie z dojazdem do ucznia - 25 zł za 60 minut\nStrona głównaDagmaraOgłoszenie korepetytora - nauczanie początkowe\nNauczanie początkowe25 - 50 zł / 60 min\nJestem studentką chemii I stopnia na Uniwersytecie Warszawskim. Oferuję pomoc w zakresie nauczania początkowego dla dzieci wszystkich klas szkoły podstawowej. Sama jestem siostrą dwójki młodszych braci, których niezmiennie przygotowuję do wszelakich kartkówek czy sprawdzianów oraz na bieżąco tłumaczę pojawiające się trudne zagadnienia. Sprawia mi to ogromną frajdę i satysfakcję, stąd również pomysł pomocy innym dzieciom. Doskonale wiem, jak uczyć, żeby nauczyć, a przy okazji również zainteresować :-) Serdecznie zachęcam do kontaktu


eduteka Powstanie Wielkopolskie\nAutor /rusereSuini Dodano /21.03.2005\nWielkopolanie w czasach zaborów nie pogodzili się z utratą niepodległości. Świadczy o tym, trwające około jednego miesiąca powstanie w 1806 r. –jedyne zwycięskie w XIX wieku, ponadto powstanie w roku 1848, a także masowe poparcie, mimo kordonu granicznego – udzielane powstaniom Listopadowemu i Styczniowemu. Tak więc walka narodowowyzwoleńcza nie ograniczała się tylko do wielkich powstań, jakimi były powstania: Kościuszkowskie (trwało niespełna 8 miesięcy od 24 marca do 16 listopada 1794 r), Listopadowe (trwało ponad 10 miesięcy od 29 listopada 1830 r. do 5 października 1831 r.), i Styczniowe (trwało 15 miesięcy, a rozpoczęło się 22 stycznia 1863 r.), były też mniejsze powstania lokalne.\nGdy nie można było prowadzić walki zbrojnej, konkurowano z niemczyzną na płaszczyźnie gospodarczej, ekonomicznej i kulturalnej, wykorzystując wszelkie możliwości, które stwarzał legalistyczny system państwa pruskiego. Przy tej okazji należy wspomnieć różne kółka rolnicze, towarzystwa przemysłowe i kupieckie, banki ludowe, koła śpiewacze, czytelnie ludowe, bractwa strzeleckie, drużyny skautowe i gniazda „Sokoła”. W ten sposób podtrzymywano ducha narodowego i nie dopuszczano do wyparcia polskości. Nawet dzieci szkolne strajkowały w obronie mowy polskiej (strajk dzieci we Wrześni w 1901 r.)\nNadzieje na odzyskanie niepodległości odżyły w czasie I Wojny Światowej, gdy zaborcy starli się ze sobą. Im bliższy wydawał się koniec działań wojennych, tym bardziej przygotowywano się do walki o zrzucenie przeszło 100-letniego jarzma pruskiego.\n2.\tPrzyczyny wybuchu powstania\nPowstanie Wielkopolskie, czyli wystąpienie zbrojne ludności, przeciwko władzom niemieckim rozpoczęło się 27 grudnia 1918 r. w Poznaniu, było odpowiedzią na demonstracje niemieckie przeciwko przyjazdowi Ignacego Jana Paderewskiego.\nCelem powstania było uwolnienie Wielkopolski i Pomorza spod władzy niemieckiej. Wzięły w nim udział oddziały Straży Ludowej, Polskiej Organizacji Wojskowej zaboru pruskiego, Służby Straży i Bezpieczeństwa oraz ochotnicy. Do 15 stycznia 1919 r. wojska powstańcze wyzwoliły prawie całą Wielkopolskę (z wyjątkiem północno-zachodnich i południowych obrzeży prowincji poznańskiej), tocząc ciężkie walki, m.in. pod Rawiczem i Lesznem.\nCała historia Powstania Wielkopolskiego, zaczęła się 8 stycznia 1918 r. Właśnie wtedy prezydent USA, W. Wilson, chciał pomóc Polsce odzyskać niepodległość. Na szczęście 3 czerwca premierzy rządów Francji, Anglii i Włoch na konferencji w Wersalu przyjęli uchwałę stwierdzającą konieczność odbudowy niepodległego państwa polskiego.\nJuż 11 listopada 1918 r. zakończyła się I wojna światowa i po 123 latach niewoli, Polska odzyskała upragnioną niepodległość.\nNa ziemi wolsztyńskiej i rakoniewickiej trwały przygotowania do przejęcia władzy przez Polaków od znienawidzonego zaborcy pruskiego. 20 listopada odbył się zjazd delegatów rad robotniczych i żołnierskich z całej prowincji. Dwa dni później w Wolsztynie powstała Powiatowa Rada Ludowa do kontroli poszczególnych urzędników niemieckich na stanowiskach kierowniczych. 24 listopada 1918 r. na wiecu kilku tysięcy Polaków z całego powiatu babimojskiego, w tym z Rakoniewic przyjęto rezolucję: „My Polacy, zamieszkali na Kresach Księstwa, na prastarej ziemi nadobrzańskiej, oświadczamy uroczyście, że mimo większej niewoli, mimo podłych zapędów germanizacyjnych zaboru pruskiego, czujemy się Polakami do szpiku kości, czujemy się dziećmi 25 milionowego narodu. Żądamy stanowczo by nas przyłączono do Wolnej Zjednoczonej Polski!”\n2 grudnia w Wolsztynie odbył się zjazd niemieckich rad ludowych. Niemcy agitowali i zbierali podpisy pod petycjami, głównie we wsiach „olęderskich” zamieszkałych przez Niemców, za pozostawieniem w granicach Prus. 12 dni później, przez Rakoniewice (w kierunku Wolsztyna) przeszli wracający z frontu Polacy z przypiętymi do klapy biało-czerwonymi kokardami. W niektórych oknach wywieszono flagi narodowe.\n3.\tPrzebieg powstania\nW nocy z 26 na 27 grudnia o godz. 300 zjawił się w Rakoniewicach pierwszy patrol polski, składający się z pięciu ludzi. Byli tam m.in. marynarz Janus z Grodziska, aptekarz Karwowski i Marian Szermer. Poinformowali oni Stefana Jasińskiego o całokształcie mającego wybuchnąć Powstania Wielkopolskiego.\nJuż na następny dzień rozpoczęło się ono w Poznaniu. 25-30 grudnia; powstańcy wielkopolscy wzmocnili pozycje wokół Ruchocic, zabezpieczając ewentualny atak Niemców na Grodzisk Wielkopolski. Po tym wydarzeniu, do Wolsztyna przybył silnie uzbrojony oddział Grenzschutzu pod dowództwem von Frankenberga. Obsadził główne urzędy, dworzec i pocztę. Patrolował miasto, przeprowadzał rewizje w poszukiwaniu broni. Powstańcy wielkopolscy szybko i w zasadzie bez walk, rozbrajając Niemców, oswobodzili powiaty z przewagą ludności polskiej. W powiecie babimojskim Niemców było około 50% i nie udało się w ten sposób przejąć władzy. Na pomoc przyszły oddziały powstańcze z już oswobodzonych powiatów. 3 stycznia Rakoniewice oswobodzono z jarzma pruskiego. Do miasta wkroczył dwustuosobowy oddział z Grodziska podporucznika Stanisława Siudy. Rozmiar powstańczej walki tak przerażał Niemców, że Rakoniewice oddali w ręce powstańców po kilku strzałach. Niemcy wycofali się do Rostarzewa i tam, w nocy, silnie osadzili Rostarzewo i następnego dnia z rana wysłali dobrze uzbrojony batalion do odbicia Rakoniewic. Dowódca polskich oddziałów podporucznik Stanisław Siuda był bardzo przezorny i dobrze ubezpieczył Rakoniewice. Przygotował również kontratak na wypadek natarcia Niemców. Umożliwił mu to stały napływ powstańców, których liczba wzrosła już do około 400 ludzi. Byli oni jednak uzbrojeni w 30 %. Uderzenie Niemców z kierunku Rostarzewa i Stodolska powstańcy odparli bądź na zajmowanych stanowiskach, bądź też wykonując kontrataki. Walka obronna Rakoniewic trwała 16 godzin i zmusiła Niemców do odwrotu. Miasto udało się obronić dzięki odwadze powstańców, m.in. plutonowego A. Janusa, który dwukrotnie poderwał swoich żołnierzy do walki wręcz, na bagnety. Oddziały powstańcze, w tym ochotniczy oddział Rakoniewic, po odparciu ataku Niemców, ruszyły na Wolsztyn.\nPo nieudanym szturmie Rakoniewic dowództwo niemieckie obsadziło siłami około 150 żołnierzy Rostarzewo, a pozostałe wojsko wycofało się do Wolsztyna. Tutejszy garnizon składał się z dobrze wyposażonych oddziałów Grenzschutzu, dysponujących bronią maszynową, baterią armat i oddziałem kawalerii. Ponadto wszyscy koloniści niemieccy mieszkający w tym rejonie zostali uzbrojeni, znacznie zwiększając siły nieprzyjacielskie. Oddziały polskie, przed atakiem na Wolsztyn, liczyły blisko 800 powstańców uzbrojonych w 80 %. Podzielono je na trzy grupy. Jedna złożona z oddziałów Wielichowa, Kościana, Wilkowa Polskiego, Stęszewa, Wielkich Łęk, i Kamieńca pod dowództwem podporucznika Kazimierz Zenktelera, który dowodził też całością akcji, miała maszerować do Gościeszyna, omijając Rostarzewo i uderzyć niespodziewanie od południa na Wolsztyn. Drugą grupę stanowił oddział z Obry i okolicy pod dowództwem Nikodema Wojtkowiaka. Jego zadaniem było nacierać od zachodu, między jeziorami zbąszyńskimi i wolsztyńskimi i odciąć drogę nieprzyjacielowi. Trzecia grupa, obejmująca oddziały z Rakoniewic i Grodziska pod dowództwem podporucznika Stanisława Siudy, miała zdobyć Rostarzewo i nacierać na Wolsztyn od strony wschodniej i północnej.\nW kolejnych dniach przegrupowano oddziały i podprowadzono na podstawy wyjściowe do natarcia, które nastąpiło o godz. 630 rano w niedzielę. Walki przebiegały zgodnie z założonym planem. Niemcy, nie mając wiadomości od swych oddziałów z Rostarzewa o zbliżaniu się powstańców, zostali zaskoczeni uderzeniem powstańców z Rakoniewic, Wielichowa, Gościeszyna, Adamowa pod dowództwem Kazimierza Zenktelera i Wojtkowiaka (warto tu dodać, że Gościeszyn został wyzwolony przez oddział powstańców gościeszyńskich, który zorganizował hrabia Kurnatowski, właściciel Gościeszyna). Oddział nacierający od zachodu wprawdzie odparty, nie zmieniło to jednak ogólnej sytuacji. Powstańcy szturmujący Wolsztyn od południa wypierali Niemców z miasta zadając im poważne straty. Zacięte walki toczyły się przede wszystkim na cmentarzu ewangelickim, na poczcie i na dworcu. Do godz. 900 powstańcy zdobyli połowę miasta. W walkach zginął powstaniec Antoni Przybylski i trzech żołnierzy niemieckich. Wobec przewagi i osiągnięć powstańców Niemcy zamieszkujący w Wolsztynie wystąpili o zawieszenie broni. Rozpoczęły się pertraktacje, w których uczestniczyli przedstawiciele Polskiej Rady Ludowej, Niemieckiej Rady Ludowej i dowódcy obu wojsk: oddziałów powstańczych – Kazimierz Zentkeler i Granschutzu – von Frankenberg. W wyniku porozumienia oddziały obu stron miały opuścić miasto. Nagle Niemcy z nieznanych przyczyn zaczęli strzelać do powstańców w zachodniej części miasta. Wzburzeni powstańcy, wsparci dodatkowymi oddziałami przybyłymi z Obry, Kiełkowa, Żodynia, Siedlca i Chorzemina, wyparli zaskoczonych Niemców z miasta i rozbroili ich zdobywając znaczną ilość broni. W ten sposób szeregowi powstańcy przekreślili niekorzystne dla strony polskiej porozumienie i przyczynili się do ostatecznego opanowania Wolsztyna. Niemcy ponieśli w walkach o Wolsztyn poważne straty, tracąc na rzecz powstańców 4 armaty, 5 ciężkich i kilka lekkich karabinów maszynowych, 600 karabinów z dużą ilością amunicji oraz całkowite wyposażenie szpitala wojskowego.\nPodczas bitwy o Wolsztyn grupa powstańców pod dowództwem por. Stanisława Siudy toczyła bitwę z Niemcami o Rostarzewo. Grupę tą podzielono na dwa oddziały, z których jeden nacierał wzdłuż szosy Rakoniewice – Rostarzewo i napotkał tam zacięty opór; drugi, przechodząc Stodolsko, uderzył na Rostarzewo od północy. Szturm ten oraz odgłosy walki w Wolsztynie zadecydowały o wycofaniu się Niemców. Po opanowaniu Rostarzewa grupa ppor. Siudy posuwała się w kierunku Wolsztyna, jednak w walkach o miasto nie brała udziału, gdyż Wolsztyn został już oswobodzony. Wobec internowania Polaków w Zbąszyniu, podporucznik Stanisław Siuda polecił internowanie około 20 wyższych osobistości wśród Niemców w Wolsztynie, m.in. starostę von Lucke’go, pastora, który rzekomo strzelał ze swego okna do powstańców i hrabinę Schlieffen z Wioski.\n5 stycznia 1919 r. Proboszcz parafii Gnin, ks. Różycki utworzył oddział powstańczy z mieszkańców swojej parafii. W nocy zaatakował uzbrojonych kolonistów niemieckich stacjonujących w szkole w Jabłonnie. Zaskoczeni Niemcy poddali się bez oporu oddając powstańcom broń i amunicję.\n12 lutego nastąpiła zmasowana kontrofensywa wojsk niemieckich, które zajęły Babimost i Kargowę; w krwawych walkach zostali zatrzymani pod Kopanicą, Wielkim Grójcem i Nową Wsią Zbąską. Front ustalił się na linii jezior obrzańskich i rzeki Obry.\nNa cmentarzu parafialnym w Rakoniewicach odbył się pogrzeb, poległych 3 lutego pod Nowym Kramskiem, powstańców; Stefana Wujca i Ignacego Todka. Na pomniku wyryto napis:\n„Życie swe młode dali Ojczyźnie w ofierze za Wolność!”\n4.\tMiędzy rozejmem a zjednoczeniem\n28 czerwca podpisano Traktat Wersalski. Powiat babimojski został podzielony. 741 km2 przyznano Polsce, 286 km2 pozostało w Rzeszy Niemieckiej. Część Polska powiatu z miastami Wolsztynem, Rakoniewicami, Rostarzewem i Kopanicą utworzyła powiat wolsztyński. Rakoniewice i Rostarzewo tworzyły tzw. Komisariat Obwodowy. W 1928 r. Komisariaty nazwano wójtostwami obwodowymi. Pierwszym burmistrzem Rakoniewic po odzyskaniu niepodległości Polski został Stefan Jasiński – zasłużony aptekarz rakoniewicki, patriota, krzewiciel polskości, organizator i uczestnik powstania.\nPierwszym kierownikiem szkoły i jej organizatorem był nauczyciel Karol Otto, urodzony w 1884 r. (krótki okres pracy przerwała w dniu 8 kwietnia 1919 r. nagła śmierć; pochowany na cmentarzu parafialnym w Rakoniewicach). Wkrótce po nim kierowanie szkołą powierzono Bronisławowi Konopińskiemu.\nFunkcjonuje polska siedmioklasowa Szkoła Powszechna. Kolejnym kierownikiem zostaje Antoni Szymanowski (od 1920 r. do 1928 r.) po nim kierownictwo szkoły obejmuje Władysław Kotrzewski, który przybył do Rakoniewic z pobliskich Śniat. W pamięci starszych Rakoniewiczan zachował się jako świetny organizator życia szkolnego, sumienny i wymagający od siebie nauczyciel i pedagog, przy tym zamiłowany malarz, szczególnie krajobrazów i martwej natury. Przy szkole uruchomiono dzienną placówkę przysposabiającą młodzież do rzemiosła (Publiczna Dokształcająca Szkoła Zawodowa), której kierownikiem był również Władysław Kotrzewski. Jej ukończenie było warunkiem przystąpienia do egzaminu czeladniczego. Nauczyciele polscy prowadzili wiele różnych kursów oświatowych i uczestniczyli w życiu społecznym i politycznym miasta. W polskiej szkole okresu międzywojennego uczyli m.in. Antoni Szymanowski, Bronisław Konopiński, Władysław Kotrzewski, Bruno Anders, Władysław Gawłowicz, Aniel Kolembianka, Wanda Krasucka-Pawłowska, Halina Kopianka, Oskar Lange, Jan Lipiński, Edmund Pawłowski, Felicja Pieczyńska, Seweryna Roj i jej mąż Stanisław, Maria Ściągalska, Ewa Sudoł-Kumoch, Maria Trumpusówna, Andrzej Sawojka, Fryce Assmon.\n2 grudnia 1919 r. na rynku w Rakoniewicach odbyła się zbiórka i przegląd oddziałów powstańców wielkopolskich. Wielu z nich weźmie udział w obronie Ojczyzny przed nawałą bolszewicką w wojnie polsko-rosyjskiej 1920-1921 pod dowództwem Marszałka Józefa Piłsudskiego.\nCzytając historię Powstania Wielkopolskiego, bardzo mnie ona zaciekawiła i zacząłem szukać coraz więcej informacji, by poznać ją dokładniej. Znalazłem dużo wiadomości o osobach, które walczyły w Powstaniu. Dowiedziałem się, że było ich ponad 70 tysięcy, zginęło ok. 2 tysięcy. Jestem dumny z ich waleczności i patriotyzmu. Cieszę się, że jestem Polakiem, mam zamiar dalej poznawać naszą przeszłość i opowiadać o odwadze naszych przodków.\n•\tAntoni Czubiński, Powstanie Wielkopolskie 1918-1919. Geneza-charakter znaczenie, Poznań 1978\n•\tAntoni Czubiński, Z. Grot, B. Miśkiewicz, Powstanie Wielkopolskie 1918-1919. Zarys dziejów, Warszawa 1978\n•\tZ. Grot, Powstanie Wielkopolskie 1918-1919, Poznań 1968\n•\tS. Kubiak, Niemcy a Wielkopolska 1918-1919, Poznań 196


O symbolach - Nowa Akropolis\nAnch jest krzyżem. Symbol ten jest wyjątkowo złożony i posiada wielorakie znaczenia. Krzyż ten znajdujemy we wszystkich religiach i kulturach, gdzie symbolizuje człowieka będącego skrzyżowaniem Nieba i Ziemi. Anch jest krzyżem z rączką pochodzącym od starożytnych Egipcjan. Jest kluczem życia i śmierci.\nSkrzydła są symbolem lekkości, duchowości, możliwości latania i wznoszenia się pod niebiosa. Wyrażają one dążenie duszy do osiągania kondycji wyższej niż ludzka; innymi słowy wskazują na aspiracje duszy, by przekraczać to, co ludzkie. Skrzydła są związane z poznawaniem, wyobraźnią, myślą, wolnością oraz zwycięstwem.


Samochód do 18k : 2 : Jakie auto kupić?\nSamochód do 18k\nRe: Samochód do 18k\n11 Wrz 2015, 21:12\nDobra, wybrałem Mazdę 3 2.0, dzięki wszystkim za pomoc matiuszek\nPosty: 24Rejestracja: 10 Wrz 2015, 00:45\nSamochód dla studenta do około 10 tyśRenault Clio II czy moze cos innego?\nTagi: samochód, auto, Audi, spalanie, części, Lexus, Mazda, Audi A3, lpg, szyby, napęd, turbo, Mazda 3, opony, Quattro, 4x4, kupię, Honda, benzyna, minusy\nSamochód do 18k - Jakie auto kupić?\nWitam samochód do 18k - Jakie auto kupić?\nSamochód dla kobiety 15-18K - Jakie auto kupić?\nPierwszy samochód za max ~15-18k. - Jakie auto kupić?\nAuto do 18k - Jakie auto kupić?


Sana walczy o poród w szpitalu. Ma do kogo wracać | Wiadomości ze świata - Gazeta.pl\nMichalina Chachuła / PCPM 15.12.2021 07:50\nWejdź na pcpm.org.pl/zaopiekowani i dołącz do akcji Gazety.pl i Fundacji PCPM, która działa na rzecz libańskich rodzin już ponad 10 lat. Twoje wsparcie trafi do wybranej rodziny i pomoże jej przetrwać najtrudniejszy czas w ciągu roku.\n– Jestem w szóstym miesiącu ciąży i od sześciu miesięcy nie płacimy czynszu. Właściciel co miesiąc grozi, że nas wyrzuci. Mój mąż stracił pracę w fabryce. Teraz tylko czasami udaje mu się znaleźć coś dorywczego. Wtedy jego dniówka to 20 tys. funtów. Przy obecnym kursie to mniej niż jeden dolar. Wszystko, co zarobi mąż, przeznaczamy na pieluchy i inne rzeczy dla dzieci. Takie dorywcze zajęcia trafiają mu się najwyżej kilka razy w miesiącu – mówi Sana.\nMa 21 lat. Z mężem i dwójką dzieci żyje w górskim miasteczku w prowincji Akkar. Ich dom to trzy pomieszczenia w surowym budynku. Wszechobecny beton na ścianach, suficie i podłodze Sana stara się jakoś ocieplić, kładąc na ziemi dywan albo wieszając na ścianie chustę przykrywającą surowe pustaki. W salonie stoi piecyk, przy którym na materacu najczęściej ogrzewają się dzieci. Nawet jeśli na zewnątrz jest słonecznie, grube ściany nie wpuszczają do środka ciepła.\nPrzeczytaj też: Liban tonie w długach i ciemności. Kryzys wpędził miliony w skrajne ubóstwo\nNa co dzień młoda rodzina musi funkcjonować bez prądu i bieżącej wody. Z tego powodu nie zawsze mogą korzystać z kuchenki i lodówki, które dostali od mieszkańców miasteczka. W kuchni pod jedną ze ścian stoją skromne zapasy jedzenia. Stoją w takim miejscu, żeby nie zalała ich woda. Budynek nie jest wykończony, przez co podczas każdego deszczu do środka wlewa się woda.\nAdil jeździ po domu na plastikowym rowerku. W środku nie ma innych zabawek.\nSana ze swoimi dziećmi fot. Michalina Chachuła / PCPM\n– Niedawno Adil zachorował. Wzięliśmy go do szpitala, ale tylko za przyjęcie na oddział zażądano od nas 10 mln funtów. Przy obecnych stawkach i kursie mój mąż musiałby pracować latami, żebyśmy mieli taką sumę. To, co zarobi, wydajemy praktycznie od razu.\nPod pięknym uśmiechem Sany kryje się wiele niepokoju i strachu. Także o siebie. Kobieta boi się kolejny raz rodzić w domu. Podczas ostatniego porodu, kiedy na świat przyszła Emal, pojawiły się duże komplikacje, życie jej i dziecka było zagrożone. Sana próbowała się przygotować do kolejnego porodu najlepiej, jak umiała, chciała znaleźć położną lub pielęgniarkę w najbliższej okolicy. Ale każdy, kto posiada konkretny zawód, wyjechał. Nikogo nie znalazła.\nSana ma dla kogo żyć. Postanowiła, że gdy nadejdzie czas, po prostu pojedzie do szpitala. Działająca w jej miasteczku grupa wsparcia próbuje zebrać pieniądze, by zapłacić szpitalowi za przyjęcie.\nZlew w domu Sany udało się zamontować dzięki pomocy sąsiadów Fot. Patryk Strzałkowski / Gazeta.pl\nW Libanie nic nie jest proste. Nawet jeśli uda się zebrać środki na poród w szpitalu, Sana musi jakoś do szpitala dojechać. Tutaj też mogą pojawić się komplikacje. W całym kraju brakuje paliwa. Jeśli mężowi Sany uda się wyrobić wystarczającą liczbę dniówek, ceny paliwa mogą nagle drastycznie wzrosnąć.\nLibański system zdrowia jest przeciążony i niedofinansowany, przez co dla osób w potrzebie, takich jak Sana, pomoc jest niedostępna. W kraju dominują prywatne placówki. Cena usług wielokrotnie przekracza możliwości rodzin pogrążonych w kryzysie.\nŻeby rodzina Sany otrzymała Twoje wsparcie, właśnie teraz wejdź na pcpm.org.pl/zaopiekowani i dołącz do akcji Gazety.pl i Fundacji PCPM. Fundacja PCPM działa na rzecz libańskich rodzin już ponad 10 lat. Twoje wsparcie trafi do wybranej rodziny i pomoże jej przetrwać najtrudniejszy czas w ciągu roku. Być może, tak jak w przypadku Sany, będzie to nieoceniona pomoc w tym konkretnym, trudnym momencie.