Komu warto się podobać? | e-klerki\nKomu warto się podobać?\nw styl życia, od Klara, 11:11\nJest takie angielskie przysłowie "grass is always greener on the other side", które opisuje zabawny paradoks - niezależnie od tego gdzie jesteś, "gdzie indziej" zawsze wydaje się atrakcyjniejszym miejscem.\nCzy to dla studenta rachunkowości, który marzy o amerykanistyce. Czy podróżnika, który całe życie chciał uciec od ojczyzny, a teraz tęskni za nią z odległości tysięcy kilometrów. Czy introwertyka, który z zazdrością spogląda z kąta pokoju na ekstrawertyków, brylujących w jego centrum.\nOstatnio na fanpagu zastanawiałam się, czy poczucie "normy" zabija poczucie "szczęścia", co całkiem dobrze wkomponowuje się w to powiedzenie, także zapraszam do lektury!\nDziś jednak chciałabym skupić się na czymś bardziej prozaicznym niż antyutopia.\nNajpewniej każda z Was, chociaż raz w życiu, zastanawiała się jak by to było być ładniejszą - sprawiać, że ludzie chcą wyświadczać Ci przysługi i zwracają na Ciebie większą uwagę, móc umawiać się, z jakim tylko chłopakiem sobie zamarzysz, bo każdy z nich tylko czeka na odrobinę Twojej atencji. Tylko dlatego, że jesteś ładna.\nA druga pula z Was zastanawiała się, jak by to było być brzydszą - kiedy nikt z góry nie zakłada, że jesteś głupia, kiedy ludzie słuchają tego, co mówisz, zamiast być skupieni na tym jak wyglądasz, kiedy interesują się Tobą tylko fajni faceci, których naprawdę interesujesz, a nie zgraja ćwoków, która jedyne czego chce, to się dobrać do Twoich majtek.\nDziś opowiem Wam historię o tym, jak doświadczyłam obu tych stron... i jak wyleczyłam się (powiedzmy) z aktywnego przeżywania kompleksów.\n"Jak to obu stron?"\nTo ciekawa historia na inny czas, ale przez całe swoje życie żyłam pomiędzy twardym poczuciem, że "nie jestem ładna, więc muszę być mądra", nieustającą atencją ze strony facetów i bezbrzeżnym zdziwieniem koleżanek.\nJeżeli jest fraza na mój temat, którą usłyszałam więcej niż 1000 razy, to z pewnością "nie jesteś nawet aż tak ładna!", "nie masz nawet tak dużych piersi!", "nawet nie umiesz się malować!". Od koleżanek, oczywiście. Zazdrosnych - zapewne. Sfrustrowanych - z pewnością.\nPrzez całe moje życie, większość moich kompanek była ładniejsza ode mnie. Zaczynając od mojej Socjopatycznej Byłej Przyjaciółki, z którą bardzo długo wyglądałyśmy jak bliźniaczki - i to ona była tą ładniejszą, przez koleżanki z podwórka, po dziewczyny z klasy. Zawsze w moim najbliższym otoczeniu były przynajmniej 3 kobiety, które na pierwszy (i kolejny też) rzut oka wyglądały o wiele, wiele lepiej ode mnie.\nMiały ładniejsze włosy, ładniejsze twarze, ewidentnie bardziej im zależało na wyglądzie niż mi, ponieważ ja, jako nastolatka i jako dorosła raczej też, nigdy nie podjęłam żadnych konkretnych kroków w kierunku dbania o swój wygląd. Ale nawet gdybym podjęła, one wciąż byłyby ładniejsze.\nTak więc dorastałam wśród ładniejszych od siebie towarzyszek i zarówno ja, jak i one, zdawałyśmy sobie sprawę z różnic między nami - których nie omieszkały mi wytykać, gdy tylko czymś się im naraziłam.\nPotem przyszło jednak dorastanie, które przyniosło zabawny plot twist w mojej historii brzydkiego kaczątka.\nMoje koleżanki stały się jeszcze piękniejsze, ich włosy bardziej błyszczące, ich twarze gładsze niż kiedykolwiek wcześniej. A ja? Ja się dosłownie zmieniłam na gorsze.\nDorastanie było dla mnie ciągiem kremów przeciwtrądzikowych, bardzo (!) dziwnych ubrań, okropnych fryzur, za długich rąk, za chudych nóg, nieistniejącego biustu.\nTo co się jednak zmieniło, to stosunek chłopców do mnie. Ponieważ cały poprzedni etap spędziłam grając z nimi w piłkę, chodząc po drzewach i strzelając do siebie z jarzębinowych pukawek, ich obecność była dla mnie najnaturalniejszą rzeczą na świecie. Rozmawianie z nimi, dzielenie zainteresowań, traktowanie ich jak "swoich" było czymś, co większość moich pięknych koleżanek przerastało na wszystkich poziomach.\nKochały się w nich z daleka, z ukrycia, wzdychały i pisały SMSy w czasie, kiedy ja siedziałam z nimi na ławce i skubałam słonecznik.\nO dziwo, okazało się, że bycie brzydszą, ale bardziej zainteresowaną "ich" światem, było przepisem na sukces, który zaczął się, gdy miałam 13 lat i... napisałabym "trwa do teraz", ale będąc zaręczoną już chyba nie wypada tak mówić. Także... trwał tak długo, jak było to konieczne, by znaleźć miłość swojego życia.\nPamiętam jak byłam kiedyś na spacerze z moją najlepszą przyjaciółką. W naszym miasteczku były przepiękne Błonia - długa polna dróżka ciągnęła się wzdłuż rzeki przez kilkaset metrów, po obu jej stronach rosły drzewa, a co jakiś czas wyłaniały się spośród nich ławeczki. Owa dróżka była swoistym odcięciem terenów zielonych, na których znajdowało się polne boisko do piłki nożnej, stoły na ping ponga i ogólnie masa wolnej przestrzeni, od płynącej 50 metrów poniżej dróżki rzeki. (ćwiczę opisy, dajcie znać, czy dał radę) Te stoły do ping ponga pamiętają wiele moich uniesień i upadków, wtedy jednak siedziała na nich tylko zgraja gimnazjalistów i udowadniała sobie wzajemnie swoją męskość i dorosłość, czyli to, co gimnazjaliści robią przez większość swojego wolnego czasu. Moja wspomniana przyjaciółka jest wprawdzie niższa ode mnie, ale pod każdym innym względem jest bardziej atrakcyjna i chociaż dwa lata młodsza ode mnie, nawet jako 14latka wyglądała dojrzalej niż ja. Dodatkowo była ubrana jak człowiek, a ja jak ja.\nJak to kobiety, wiedziałyśmy, że zwrócą na nas uwagę. Jak to nastolatki, byłyśmy tej uwagi spragnione. Niemałe było nasze zdziwienie, gdy ów gimnazjaliści, zaczęli krzyczeć... do mnie. Nie zdążyłam jeszcze w pełni uwolnić wszystkich endorfinek związanych z tym małym zwycięstwem, gdy usłyszałam\n- Wiesz co "dlaczego". Dlaczego krzyczeli do Ciebie. Spójrz na to jak wyglądasz, masz na sobie starą, dziwną, wyciągniętą bluzkę po Twojej mamie, która sprawia, że Twój biust wygląda jakby nie istniał w ogóle. Chyba nawet się dzisiaj nie uczesałaś. Dlaczego?\n- Skąd mam wiedzieć dlaczego?\nZapewne pomyślicie, że to bardzo niegrzecznie z jej strony, że powiedziała do mnie coś takiego, ale ja naprawdę rozumiałam jej zdziwienie. I też zadawałam sobie pytanie "dlaczego?".\nDlaczego w przypadkowej sytuacji, z przypadkowymi ludźmi, będąc przy kimś kto wygląda lepiej ode mnie, dostaję więcej atencji?\nJuż nie chodziło o to, że jestem "dobrym ziomkiem" i rozumiem facetów, więc intuicyjnie lgną do mnie jako bardziej zrozumiałej opcji.\nWyglądało na to, że faceci po prostu... uważają, że jestem atrakcyjna.\nTo był szok. Nie żartuję, byłam w szoku. Pierwszy raz, odkąd zrozumiałam, że wygląd ma jakieś znaczenie, napotkałam się z sytuacją, kiedy działał na moją korzyść.\nStaram się przy kobietach nie mówić nic na temat swojego wyglądu, bo albo mnie nienawidzą, za to, że jestem szczupła bez wysiłku, albo ubierają to w słowa w stylu "kochana, tak wyładniałaś przez ostatnie lata!", z mocnym naciskiem na "byłaś brzydka, a teraz jesteś trochę mniej brzydka". Czego nie mam ochoty słuchać.\nNie wiem czy jest większa zbrodnia przeciwko "wspólnocie jajników" niż bycie brzydszą z większym powodzeniem. Mam wrażenie, że to budzi jakąś prymarną niechęć i wyrzut. Działa na dwóch poziomach: świadomym i logicznym - bo to przecież bez sensu oraz pierwotnym i naturalnym - bo to przecież bez sensu. To wbrew rozsądkowi i naturze. Nie po to ewolucja przez setki tysięcy lat łączyła najlepszych samców z najlepszymi samicami by wydali na świat najlepsze potomstwo, by teraz to potomstwo marnowało się z przeciętnymi jednostkami. I wszystkie moje atrakcyjne koleżanki czują to od nierozdwojonych końcówek włosów, po idealny french na paznokciach stóp.\nI absolutnie nie mam tu na myśli niczego w stylu "te beznadziejne, zazdrosne kobiety", bo gdybym to ja miała obcować z kimś, kto jest o wiele głupszy ode mnie, a jednak radzi sobie o wiele lepiej w, powiedzmy, środowisku naukowym, tylko dlatego, bo z jakiegoś irracjonalnego powodu, ludzie uważają tę osobę za mądrą, pewnie bym się przekręciła z frustracji i poczucia niesprawiedliwości.\nJestem też pewna, że każdy z nas ma/miał w swoim życiu kogoś, kto bił nas na głowę, w czymś, w czym obiektywnie byliśmy lepsi, ale nie miało to znaczenia, bo nikt się obiektywizmem nie przejmował. Także ja naprawdę rozumiem. Jednak! Rozumiem czy nie - kłuje tak samo.\nPrzy mężczyznach z kolei nie mogę poruszać nawet tego tematu, bo brzmi to jak nieszczere próby wyłudzenia komplementów.\nMoi rodzice wychodzili z tego dyplomatycznie mówiąc, że mam "oryginalną urodę", która w zasadzie "nie ma znaczenia" skoro "mam to coś". Mistyczne "coś", które sprawia, że nie powinnam w ogóle myśleć nad swoim wyglądem, bo skoro "to" mam, to znaczy, że jest dobrze... jakby nie było.\nJednak, niezależnie od zdania mężczyzn i posiadania "tego", wciąż patrząc w lustro nie byłam w stanie zobaczyć nic pocieszającego, wciąż myślałam "jesteś brzydka, musisz być mądra".\nZ czasem zaczynałam dostrzegać, że mam ładne nogi, że w ogóle mam ładną figurę, która z wiekiem robi się coraz lepsza. Że permanentne cienie pod oczami, to po prostu "taka moja uroda". Że zawsze lubiłam swoje piegi.\nA, że cała reszta mi się absolutnie nie podoba? Czy to naprawdę ma aż takie znaczenie?\nDoszłam do wniosku, że nie. Doszłam do wniosku, że mam to w nosie.\nZabrzmi to jak absolutny upadek feminizmu, ale czy naprawdę ma to jakiekolwiek znaczenie jak wyglądasz, jeżeli są mężczyźni, którym się podobasz? A tacy zawsze będą. To czy dasz im szansę by Ci to okazali, zależy w 100% od Twojego charakteru, nie wyglądu.\nZ biologicznego punktu widzenia, tylko do tego potrzebny jest nam dobry wygląd - znalezienia równie atrakcyjnego partnera i zrobienia sobie atrakcyjnych dzieci.\nJeżeli jednak unosimy się ponad nasze zwierzęce instynkty, bo "nie jesteśmy zwierzętami, tylko ludźmi", to po co w ogóle przejmować się cielesną powłoką?\nJak głosi słynny cytat z Animatrixa "your flesh is a relic; a mere vessel" ("Twoje ciało to relikt; zaledwie naczynie" w domyśle - dla świadomości).\nJak to się stało, że ludzie, jako gatunek doszli do takich granic powierzchowności i narcyzmu, że już nie tylko musimy podobać się Tej Jednej Wyjątkowej Osobie, musimy podobać się wszystkim, cały czas, łącznie z samymi sobą.\nDoprowadziliśmy się do stanu, w którym dosłownie potrafimy cierpieć, mieć zaburzenia psychiczne, depresję, tylko przez to jak wyglądamy.\nGdy mówię "wygląd nie ma znaczenia" naprawdę tak myślę. Nie tylko dlatego, że cenię wiedzę o wiele bardziej niż "powłokę", ale dlatego, że naprawdę nie ma.\nCzy czułabyś się źle ze sobą, bo nie potrafisz śpiewać, albo grać? Nie. Dlaczego? Bo to nie ma aż takiego znaczenia, nie trzeba w życiu być muzykiem, ani aktorem.\nNie trzeba być też modelką.\nAle "jak Cię widzą, tak Cię piszą". I co? Jest tak ograniczona ilość rzeczy w życiu, która naprawdę wymaga bycia atrakcyjnym, że szokuje mnie jak powszechnym jest to tematem.\nWiększość ludzi nie jest atrakcyjna. Te wszystkie instagramowe modelki zwracają na siebie tyle uwagi, tylko dlatego, że się wyróżniają. Wyróżniają się, bo 99% kobiet nie wygląda i nigdy nie będzie wyglądało jak one.\nZdajesz sobie sprawę ile głodu, zmęczenia, bólu musi przeżyć taka dziewczyna, żeby wyglądać dokładnie tak, cały czas? I jasne, dostanie za to dużo ładnych, darmowych rzeczy, ale przecież Ty nie musisz dostawać ich za darmo. Możesz być zupełnie zwykłą, przeciętną sobą i spokojnie je sobie kupić.\nTe wszystkie bolesne zabiegi, depilacje, godziny przed lusterem, alergie, tylko po to żeby obcy ludzie, którzy generalnie w ogóle Cię nie obchodzą, mogli spojrzeć na Ciebie na ulicy przez ułamek sekundy i pomyśleli "o, nieźle".\n"Nieprawda, chcę być piękna dla siebie, idealnie wydepilowane wargi sromowe, półtoragodzinny makijaż, stringi wpijające się w odbyt i 17cm szpilki - robię to tylko dla siebie". Serio?\nPytam poważnie - serio?\nMam wyjątkowo otwarty umysł na rzeczy, z którymi się nie zgadzam, ale naprawdę nie umiem sobie wyobrazić, jak wygląda taka potrzeba piękna dla samej siebie. Zupełnie odizolowana od tego, że tego oczekuje od Ciebie społeczeństwo i ludzie będą Cię pytać "jesteś chora?", gdy się nie pomalujesz.\nZdajecie sobie w ogóle sprawę z tego, że jedyny powód dla którego jest społeczna presja na malowanie się, czesanie, ubieranie "seksownie" (czy to w korpo obcisłą garsonkę, czy rurki, czy cokolwiek), jest fakt, że aż do 200 lat temu, kobiety generalnie służyły jedynie do ozdoby i robienia dzieci?\nOczekiwanie byście były zawsze piękne i seksualne wywodzi się z podziału na "mężczyzn" i "ozdoby".\nFaceci się nie malują, w większości nie depilują, nie noszą zazwyczaj obcisłych rzeczy - a jeżeli robią którekolwiek z powyższych to "prawdziwi mężczyźni" przywołują ich do porządku, bo "nie od tego jest facet, żeby był ładny".\nBycie ładnym wiele w życiu ułatwia, ale nie daje nawet 1/100 takich możliwości, jakie daje bycie zdolnym, mądrym, inteligentnym. Uroda przemija, umiejętności i charakter - bardzo rzadko.\nNie będę Was tu okłamywać, że ja nigdy się nie maluję, nie ubieram w niewygodne ubrania i nie paraduję po świecie jak Bijons, bo oczywiście, że tak robię. Ale wyłącznie wtedy kiedy mam na to ochotę i robię to z pełną świadomością tego, po co to robię - żeby poczuć się pożądana, połaskotać swoje ego, przypomnieć sobie jak to jest, gdy idziesz ulicą i widzisz w witrynach jak faceci się za Tobą oglądają. Nie jestem jednak od tego uzależniona, nie potrzebuję tej aprobaty żeby czuć się ze sobą dobrze.\nBynajmniej nie dlatego, że "jestem piękna taka jaka jestem i kocham swoje nieidealne ciało", wręcz przeciwnie. Bo wiem, że ciało jest tylko naczyniem. O które muszę dbać - nawadniać, karmić, zapewniać mu odpowiednią dawkę snu i wysiłku fizycznego (co idzie mi umiarkowanie), żeby dobrze działało. Żeby było zdrowe, żebym mogła korzystać z pełni jego możliwości.\nJestem ofiarą wielu grymasów na własnej twarzy, gdy patrzę na swoje ciało, a ich źródła są w odległej przeszłości i złośliwych komentarzach koleżanek. Jestem powodem łez w oczach dorosłych mężczyzn, gdy pierwszy raz widzieli mnie nago, bo "nigdy nie wiedzieli niczego doskonalszego".\nI żadne z tych wydarzeń mnie nie definiuje. Moje ciało mnie nie definiuje.\nZapewne wiele z Was uzna, że jestem ładna i to wymyślony problem, a nawet jak nie jestem, to zupełnie co innego niż Wy, bo mnie ktoś chciał, czy cokolwiek co się myśli, gdy zbliża się do swojej granicy komfortu.\nTo jednak nie ma znaczenia, mnie do tej puenty popchnęły takie a nie inne przeżycia, Ciebie może popchnie ten blog, a kogoś innego jego zupełnie unikalne doświadczenia.\nW tym przypadku nie chodzi o drogę a o cel - o ile jesteśmy w pełni sprawne, nasze ciała to tylko naczynia.\nI możemy spędzać czas na ozdabianiu ich, dbaniu o nie i sprawianiu by inne naczynia uważały nasze naczynia za pociągające. Ale to tylko naczynia. Niezależnie od tego jak piękne będą, naprawdę liczy się tylko zawartość. Bo w czasie kiedy naczynia się zużywają ich zawartość nabiera wartości. A im więcej czasu poświęcisz na zatrzymanie tego nieuniknionego procesu, tym mniej będziesz go miała na wykorzystanie własnego potencjału.\nPS Na deser, bardzo w temacie: https://youtu.be/wkri1NUq9ro\nfot. wyżej wspomiana przyjaciółka, na wyżej wspomnianym spacerze


Koszula męska OSOVSKI OSV1882 | OUTLET \_ KOSZULE MĘSKIE DO -70 % \_ SLIM OUTLET \_ KOSZULE MĘSKIE DO -70 % \_ W KRATĘ\nKoszula męska w wyraźną kratę utrzymaną w kolorystyce bieli, czerwieni, zieleni i czerni. Koszula uszyta została w sylwetce SLIM, posiada półwłoski podpinany kołnierzyk typu HAI z wyłogami 8 cm oraz ścięte mankiety zapinane na guziki.\nKod produktu: OSV1882\nPoznaj koszulę OSOVSKI OSV1882:\nNietuzinkowa męska koszula w mocną kratę. Wykonana z bawełny najwyższej jakości, dzięki której koszula jest przewiewna i przyjemna w dotyku, a także wygodna i trwała. Wyrazisty wzór i kolorystyka sprawia, że koszula może stanowić mocniejszy akcent prostych, jednolitych zestawów. Dopasowany fason korzystnie uwydatni atuty sylwetki, pozwalając jednocześnie na pełną swobodę ruchów.


II Niedziela Wielkanocna, Święto Bożego Miłosierdzia i patronalne święto Caritas. Modlimy się dziś w szczególnej jedności z Parafią Grekokatolicką Świętej Trójcy w Białymstoku. Pozdrawiamy wszystkich gości z Ukrainy obrządków wschodnich, którzy dziś obchodzą Wielkanoc. Христос воскрес! Мир вам! Przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski abp Stanisław Gądecki podziękował pracownikom i wolontariuszom Caritas Polska i Caritas w diecezjach. […]\nDodano: 24.04.2022 Czytaj wpis\n„Do stołu siadają przyjaciele, do wspólnego stołu siadają również ci, którzy w drugim człowieku dostrzegają bliźniego” powiedział Abp Józef Guzdek Metropolita Białostocki w czasie śniadania wielkanocnego z osobami samotnymi i potrzebującymi. Organizatorzy: Caritas Archidiecezji Białostockiej i Zespół Szkół Katolickich im. Matki Bożej Miłosierdzia w Białymstoku dziękują darczyńcom i wolontariuszom, zwłaszcza z Archidiecezjalnego Wyższego Seminarium Duchownego […]\nDodano: 20.04.2022 Czytaj wpis\n„Pokój Wam!” Te słowa, aktualne dziś bardziej niż kiedykolwiek, trafiają do uczniów napełnionych lękiem i niepewnością. Dla nich są umocnieniem, dla nas również. Jezus Chrystus zwyciężył śmierć i grzech. Okazuje nam swoje miłosierdzie. Dziękuję Wam, Drodzy Przyjaciele Caritas, za Wasze dzieła miłosierdzia, modlitwę i wszelkie wyrazy życzliwości. Życzę wszystkim doświadczenia owoców zwycięstwa Zmartwychwstałego nad grzechem […]\nDodano: 17.04.2022 Czytaj wpis\nSerdecznie zapraszamy wszystkie osoby samotne i potrzebujące z naszego miasta i regionu na Śniadanie Wielkanocne, które odbędzie się w Niedzielę Zmartwychwstania Pańskiego o godz. 8.00 w Zespole Szkół Katolickich im. Matki Bożej Miłosierdzia w Białymstoku (ul. Kościelna 3).\nDodano: 11.04.2022 Czytaj wpis


Fototapety jako idealny sposób na transformację wnętrza | travelclothingforwomen.org\nFototapety to świetny sposób na metamorfozę jakiegokolwiek wnętrza we wnętrze niebanalne. Fototapetę można przystosować do konkretnego wystroju.\nJeśli pragniemy skonstruować aranżację wnętrza, jaka jest ponadczasowym pięknem, należałoby postawić na fototapety czarno białe, które czytelnym wzorem, aczkolwiek stonowaną kolorystyką przyznają jakiemukolwiek wnętrzu wyjątkowego temperamentu.\nKlasyczne, monochromatyczne barwy będą wyznaczać elegancką i stale modną dekorację salonu, lub sypialni.\nFototapeta czarno biała to dekoracja ponadczasowa i bez problemu mogąca być w każdym pokoju bez względu na charakter i upodobania. W zaoferowanych wzorach można wyszukać ogromy przekrój obrazów. Od klasyki, minimalizmu, po prawdziwą awangardę. Atrakcyjne projekty geometryczne, także roślinne motywy ręcznie malowane. Takie fototapety charakteryzują się wielofunkcyjnym zastosowaniem.\nZ przyjemnością zalecamy te informacje (https://www.francke-art.pl/meble-metalowe/lozka-dzieciece/) do przejrzenia. Znajdziesz tutaj wiele przydatnych wskazówek, jakie warto wykorzystać w swoim życiu.\nKlasyczna kolorystyka i wielość różnorodnych motywów sprawiają, że dekoracje ścienne sprawdzą się bardzo dobrze zarówno w tradycyjnie zaaranżowanych pomieszczeniach, jak i modernistycznych loftach. Czarno białe fototapety często cechują się tajemniczym klimatem i taką dostojnością, jaka świetnie zagra jako fototapeta do salonu. Na pewno nie gorzej zaprezentuje się również w pomieszczeniu nastolatka, bibliotece, lub hotelu.\nNierozerwalny alians czerni i bieli widać coraz nagminniej w urządzaniu wnętrz.\nFototapeta w takiej tonacji Kolorystycznej cieszy się szacunkiem wielu architektów, gdyż nie od dziś wiadomo, że wnętrza w tych barwach wyglądają faktycznie nadzwyczaj efektownie.\nPrzeczytaj informacje i odkryj serwis, który z pewnością Cię zaciekawi. Nie zwlekaj dłużej! Zrób to natychmiast! Zapewne nie będziesz żałować.\nCzarno biała fototapeta to ciekawe aranżacyjne rozstrzygnięcie w jakiejkolwiek przestrzeni.\n← Meble sosnowe ciągle będą się świetnie komponować z aranżacją\nEkspres do kawy powinien być na wyposażeniu każdej kuchni →


Cała prawda o wieczorach panieńskich - WP Kobieta\nOstatni wieczór przed wstąpieniem panny w małżeński związek musi być wyjątkowy i szalony. To już nie tylko grupa kobiet chichoczących nad prezentami dla przyszłej żony. Teraz wieczór panieński to wydarzenie, które wspomina się przez wiele lat, starannie zaplanowany, pełen wrażeń i szaleństw. Tej nocy panna młoda i jej koleżanki porzucają wszelkie zahamowania, do rana krążą po nocnych klubach, świętując ostatnie chwile wolności. Planujesz zorganizowanie wieczoru panieńskiego? Ten artykuł jest dla Ciebie!\nWieczór panieński obowiązkowy nie jest i istnieje spora grupa przyszłych żon, które nie zamierzają go świętować. Są również kobiety, dla których pożegnanie z panieńskim stanem bezapelacyjnie wiąże się z szaloną zabawą, trwającą długie godziny. Jedno i drugie podejście ma swoich zwolenników, z całą pewnością jednak zorganizowanie wieczoru panieńskiego to okazja do przeżycia niezapomnianych chwil w gronie najbliższych przyjaciółek.\nW zależności od Waszych preferencji, świętujcie go na swój sposób – w domu, w klubie lub… setki kilometrów od domu. Pamiętajcie jednak, że ostatnie słowo należy do panny młodej – choć nie powinna ona być zaangażowana w przygotowania, nie należy naciskać na zabawę w formie, której ona nie akceptuje.\n„Za dwa miesiące wychodzę za mąż, nie wyobrażam sobie nie poszaleć z kumpelami” – pisze na forum Lena_2. „Nie wiem jeszcze, co takiego mi wymyślą, ale nastawiam się na ostrą imprezę. Striptizer? Czemu nie!”.\n„Organizowałyśmy przyjaciółce panieńską noc i było naprawdę super” – pisze Lila27. „Najpierw jeździłyśmy po mieście wypożyczonym samochodem, a potem krążyłyśmy po klubach w towarzystwie dmuchanego przystojniaka. Wzbudzał wielkie zainteresowanie i był rozchwytywany, a my bawiłyśmy się świetnie”.\nMoni_79 opisuje inny pomysł na spędzenie ostatnich chwil wolności. „Dziewczyny urządziły dla mnie wieczór piękności” – pisze. „Wiedzą, że ciągle jestem zabiegana i tego wieczoru zorganizowały mi przeróżne zabiegi. Był masaż, potem kosmetyczka, kupiły nawet gruby biały szlafrok i jednorazowe laczki. A potem przez pół nocy pękałyśmy ze śmiechu przy drinkach i pełnym stole.”\nCzy istnieje recepta na udany panieński wieczór? Najważniejszym elementem, od którego wszystko zależy, jest po prostu Wasza gotowość do szalonej zabawy. Uruchomcie więc wyobraźnię i stwórzcie scenariusz imprezy. A jest co planować – panna młoda nie może przecież tego dnia zawracać sobie głowy przygotowaniami. Impreza jest dla niej, wszystkie sprawy organizacyjne załatwiają więc towarzyszki zabawy. Do ustalenia macie: godzinę i sposób rozpoczęcia, czas trwania imprezy, miejsce, alkohol i jedzenie, przebieg spotkania oraz wszystkie pomoce, rekwizyty, etapy, zadania itp. W czym można wybierać? Impreza w domowym zaciszu\nCicho zapewne będzie, ale tylko do czasu Waszego przyjścia. Potem rozbrzmiewać będzie jedynie Wasz śmiech, zadbajcie jednak o to, aby powodów do radości było jak najwięcej. Gry, zabawy, zadania, pikantne opowieści, zapewne mocno skropione ulubionymi trunkami, rozbawią Was do łez. Tańczcie, śpiewajcie i podjadajcie kiedy tylko chcecie. Obowiązkowe są prezenty dla przyszłej żony, które pomogą jej odnaleźć się w nowej roli. W zależności od preferencji panny młodej rozważcie wynajęcie przystojnego gościa, który uwiedzie Was seksownym striptizem w rytm ulubionej muzyki. Jest to koszt ok. kilkuset złotych, dobra zabawa jednak gwarantowana. Może do drzwi zapuka uroczy policjant z zadaniem przywrócenia rozbrykanego towarzystwa do porządku?\nImpreza w klubowym klimacie\nW tym przypadku nie musicie martwić się o ewentualne szkody oraz konieczność sprzątania po całonocnym imprezowaniu. Inni klubowicze zwykle bardzo entuzjastycznie reagują na młodą pannę, z pewnością będzie więc wesoło. Zadbajcie o radosną oprawę – wymyślne stroje, śpiewająca wycieczka po mieście, zadania, które przyszła żona będzie wykonywać w klubowej scenerii – wszystko to zapewni Wam świetną zabawę. Tu również zawsze znajdzie się miejsce na seksowny taniec specjalnie dla panny młodej, wykonany np. przez przystojnego barmana. Alkoholu i przekąsek z pewnością Wam nie zabraknie, nikt nie zmusi Was również do siedzenia wciąż w jednym miejscu. Tego dnia drzwi najlepszych klubów otwierają się dla Was!\nImpreza z dala od pana młodego\nTa forma zabawy potrwa trochę dłużej niż tylko jeden wieczór, najprawdopodobniej cały weekend. Wyjazd do SPA, wycieczka do innego miasta lub po prostu wynajęcie domku nad jeziorem uczyni te chwile niezapomnianymi. Panna młoda i jej towarzyszki oddadzą się słodkim babskim szaleństwom – a co tam, w końcu jesteście tu w jednym celu – bawić się, ile tylko się da! Nie wspominając oczywiście o relaksie, odpoczynku i regeneracji – jakie dają proponowane zabiegi SPA.\nJak widać, Drogie Panie, możliwości jest wiele, wszystko zależy od Waszej wyobraźni i od… głębokości portfela. Nawet przy minimalnym wkładzie finansowym można świetnie się bawić, jeżeli jednak myślicie o atrakcjach wyjazdowych, wynajęciu samochodu oraz striptizera – należy przygotować się na wydatki. Zapoznajcie się również z ofertą firm organizujących wieczory panieńskie – jest ich coraz więcej, a propozycje atrakcji są czasem imponujące. W tym wypadku nie będziecie musiały się o nic martwić, firma zaplanuje każdą minutę Waszych szaleństw. Pozostaje Wam tylko uczestniczyć w imprezie i świetnie się bawić, no, może poza momentem uregulowania rachunku. Z pewnością będą to jednak niezapomniane chwile dla Was wszystkich.\nPolecamy również wycieczkę po sex shopach oraz sklepach z gadżetami – koszulki z napisem „Agata wychodzi za mąż” czy „drużyna Kaśki” lub stroje seksownych diablic uczynią Was bardziej zauważalnymi. Tort w kształcie penisa, prywatna lekcja tańca brzucha, masażysta z przenośnym stołem do masażu - propozycji jest bardzo dużo. Bez względu na to co wybierzecie, podstawą jest Wasz dobry humor, chęć zabawy i otwartość na szaleństwa – w końcu wieczór panieński zdarza się tylko raz, a przynajmniej powinien… teoretycznie. Udanej zabawy!\n* To zrujnuje wasz związek już na starcie!*


Tagi • momęt obrotowy - Sadistic.pl\nTag: momęt obrotowy\nTreść Konie mechaniczne. z działu "Inne czarności" została ukryta. Pokaż\nMaszAyahuaskę @ 2015-05-22, 13:41 [skopiuj link] IGNORUJ TEMATY Z DZIAŁU "INNE CZARNOŚCI"\nByłem ostatnio na hamowni po zmienieniu dolotu i naszła mnie taka rozkminka: Dlaczego koń mechaniczny? Akurat dziś natknąłem się na fajny artykuł i stwierdziłem że się podzielę, bo myślę że większość z Was, tak samo jak i Ja, nie wiedziała.\nNajbardziej działającym na wyobraźnię i najgłębiej zakorzenionym parametrem silników samochodowych jest ich moc, wyrażona w koniach mechanicznych. Wbrew tym statusom jest to jednocześnie jedna z mniej uniwersalnych jednostek i miara o tak naprawdę drugorzędnym znaczeniu. Skąd wziął się koń mechaniczny i dlaczego nadal trzyma się tak dobrze?\nNa drodze kolejnych obliczeń Watt otrzymał pracę, jaką wykonuje zdrowy koń w ciągu jednej minuty: wspomniane 180 funtów razy 180 stóp. Tak powstał rozpoznawany na całym świecie jeden koń mechaniczny, praca wykonana w określonej jednostce czasu właśnie: około 32,4 funtów na stopę w ciągu minuty, zaokrąglone później dla wygody do 33 tysięcy. To dzisiejsze okolice 0,74 kilowatów. Silnik, który nie mógł wykonać takiej pracy w takim czasie nie był godny miana jednego konia mechanicznego. Jednostka zyskała popularność w całym przemyśle i rozpowszechniła się w kolejnych dekadach, ale jej przyjęcie było tylko początkiem "kłopotów", które przyszły wraz z rozwojem silników parowych oraz pojawieniem się silników spalinowych, elektrycznych i zasilanych nimi pojazdów.\nBrak jednoznacznych norm sprawił, że wielu producentów samochodów zawyżało moce swoich silników, a niektórzy po prostu przestali je podawać, jak na przykład Rolls-Royce i Aston Martin. W kontynentalnej części Europy przyjęły się znane także w Polsce konie mechaniczne, tożsame z niemieckimi "Pferde Stärke" lub unormowanymi później, francuskimi "cheval rapeur". Korzystająca z innych jednostek Wielka Brytania i USA swoje "horsepower" wyrażają jednostką odpowiadającą w zaokrągleniu 1,01 KM (przykładowo Dodge Viper z 2014 roku o mocy 645 hp ma prawie 654 koni mechanicznych). Pod koniec XIX wieku na cześć Watta nazwano nową jednostkę mocy: wat, czyli pracę jednego dżula wykonywaną w czasie jednej sekundy.\nKoń mechaniczny został skazany na wyginięcie na początku lat siedemdziesiątych XX wieku, kiedy to za jednostkę mocy w Międzynarodowym Układzie Jednostek i Miar przyjęto wat (1 KM odpowiada w zaokrągleniu 735,5 watom). Dlatego też w dowodzie rejestracyjnym naszego samochodu czy w innych, oficjalnych dokumentach znajdziemy kilowaty, a nie konie mechaniczne. Mimo to siła przebicia jednostki sprzed wieków jest nie do pokonania: konie mechaniczne królują w materiałach reklamowych producentów samochodów, prasie motoryzacyjnej i rozmowach o czterech kółkach. Brzmią świetnie i są znacznie większe od kilowatów (bez nich taki 1001-konny Bugatti Veyron nie byłby sobą). Mało komu przychodzi jednocześnie do głowy gloryfikowanie momentu obrotowego, który jest równie ważny, a w wielu przypadkach znacznie ważniejszy, a dla którego moc jest "tylko" pochodną.\nI tak jeszcze coś od siebie: Autor słusznie zauważył że ilość koni nie przekłada się tak na prawdę na przyśpieszenie, najważniejszy jest moment obrotowy i jeszcze kilka innych rzeczy, ale nie będę na Sadolu Wam tym głowy zawracał Jak ktoś będzie chciał, to sam temat wydrąży. Jakby były jakieś pytania odnośnie poprawienia sprawności silników, pisać Tylko przedewszystkim o jaki silnik się rozchodzi.\nsomalia petarda worek shotgun lewitacja martwy toitoi żebra rurki niania wślizg ciągnie piłeczki body painting recenzja płody rafał przymierzalnia czeski fox zycie rangers bazuka


Rob Trujillo o nowym albumie Metalliki: „Ukaże się szybciej niż dwa poprzednie” - Death Magnetic\nJesteś tutaj:Strona główna»Newsy»Metallica»Metallica - Inne»Rob Trujillo o nowym albumie Metalliki: „Ukaże się szybciej niż dwa poprzednie”\nRob Trujillo o nowym albumie Metalliki: „Ukaże się szybciej niż dwa poprzednie”\nNapisane przez Daniel Karwicki dnia 15 marca 2019 Metallica, Metallica - Inne, Newsy\nCzęstotliwość wydawania płyt przez Metallikę w ostatnich latach może wystawić cierpliwość fanów na próbę. Na „Death Magnetic” trzeba było czekać pięć lat, a na „Hardwired…” osiem. Być może kolejna ukaże się szybciej, gdyż według słów basisty zespołu, Roberta Trujillo, prawdopodobnie tak się stanie.\nMuzyk w trakcie wywiadu dla podcastu „The Music”, który przeprowadził z nim Neil Griffiths, powiedział tak:\nMamy specjalne pomieszczenie, które nazywamy „The Tuning Room”, czyli miejsce, w którym możemy grać i rozgrzewać się przed koncertem. Tam zawsze mamy jakieś pomysły i pojawiają się nawet takie, które trwają kilka sekund, lecz wszystkie one są nagrywane. Oczywiście, kiedy wszyscy jesteśmy w domu też mamy pomysły.\n„Death Magnetic” był w dużej mierze zespołowym wysiłkiem. „Hardwired…” skupiał się głównie na pomysłach Jamesa, a także czerpał z tego, co zrobiliśmy na poprzedniej płycie.\nNatomiast zapytany o możliwą datę premiery nowego albumu Metalliki odpowiedział:\nUkaże się szybciej niż dwa poprzednie. Myślę, że tym razem będziemy mogli niebawem wskoczyć do studia i zacząć pracować.\nPoprzedniNick Mason (Pink Floyd) wystąpi w Polsce!\nNastępny Abbath – nowy album „Outstrider” w lipcu\nMetallica ponownie na meczu SF Giants vs Colorado Rockies\nBlackened Friday w Met Store\nMetallica: Czy powróci festiwal Orion Music + More?


Wytyczne dla Autorów | Język – Szkoła – Religia\n(obowiązują od numeru 1/2019)\nProsimy, aby artykuł został przygotowany według podanych niżej zasad i nie przekraczał 12 stron znormalizowanego komputeropisu (20 tys. znaków). Do tekstu należy dołączyć tytuł artykułu przetłumaczony na język angielski, streszczenie w języku polskim i jego tłumaczenie na język angielski oraz słowa kluczowe w języku polskim i języku angielskim.\nTeksty należy przysyłać w formatach DOC, DOCX lub ODT.\nCzcionka: Times New Roman; rozmiar: 12 pkt, w przypisach dolnych: 10 pkt; odstęp między wersami: 1,5 wiersza, odstęp w przypisach: 1 wiersz; marginesy standardowe: 2,5 cm z każdej strony; tekst wyjustowany.\nTytuł i podtytuły pogrubione.\nBrak tzw. twardych spacji (Shift+Ctrl+spacja) i miękkich enterów (Shift+Enter).\nPrzedział stron i przedział lat – za pomocą półpauzy (–), a nie dywizu (-), np. „(Zgółkowa 1986: 17–21)”; „w latach 1911–1915”.\nWyrazy i wyrażenia obcego pochodzenia (które się nie odmieniają i funkcjonują na zasadach cytatu z języka obcego) – kursywą, np. alter ego, z wyjątkiem wyrazów i wyrażeń powszechnie stosowanych (np. postscriptum, incognito).\nCytaty krótsze (do 3 linijek tekstowych):\npolskojęzyczne – antykwą, wyodrębniane w tekście głównym za pomocą cudzysłowu;\nobcojęzyczne (w tym łacińskie) – wyodrębniane w tekście głównym za pomocą kursywy.\nCytaty dłuższe (powyżej 3 linijek tekstowych) – antykwą, wyodrębniane w oddzielnym akapicie: 10 pkt, interlinia 1 wiersz, bez wcięcia akapitowego.\nProsimy o nieużywanie spacji ani tabulatorów do robienia wcięć akapitowych, do przenoszenia wiszących spójników, do justowania/wyrównywania tekstu itd. Spacja powinna pozostać wyłącznie znakiem odstępu!\nNależy stosować powszechnie znane skróty (np., m.in., tzw., r., w., ok.) zamiast ich rozwiniętych odpowiedników.\nLiczby od 1 do 9 należy zapisywać słownie, a liczby od 10 wzwyż – za pomocą cyfr. Jedynie w nawiasach i przypisach wszystkie liczby, także krótkie, należy zapisywać cyframi.\nWszystkie ryciny (ilustracje, fotografie, schematy) powinny być ponumerowane i podpisane (z podaniem informacji o źródle ilustracji). Fotografie w postaci cyfrowej, w formacie JPG (300 DPI); niezbędna stosowna informacja o zgodzie autora na wykorzystanie ilustracji (chyba że fotografia została wykonana przez autora artykułu lub pochodzi ze źródła nieobjętego prawami autorskimi).\nWszystkie tabele powinny być ponumerowane, opatrzone odpowiednim tytułem i informacją o źródle.\nPrzypisy rzeczowe (wyjaśniające i zawierające komentarze do tekstu) należy wprowadzać na dole strony (czcionka: Times New Roman, rozmiar: 10, interlinia: 1), a przypisy bibliograficzne – w nawiasach w tekście głównym.\nPublikacja jednego autora: nazwisko i rok wydania oraz (po dwukropku) numery stron, np. (Zgółkowa 1986: 32).\nJeśli w tekście są odwołania do różnych publikacji danego autora wydanych w tym samym roku, w przypisach wprowadza się dodatkowe oznaczenia literowe (bez spacji po roku wydania), np. (Bańko 2002a: 201), (Janion 2003b: 45); te same oznaczenia podaje się w bibliografii.\nPublikacja dwojga lub trojga autorów: wszystkie nazwiska połączone spójnikiem „i”, np. (Podracki i Gałązka 2010: 47), (Buttler, Kurkowska i Satkiewicz 1976: 18).\nPublikacja czworga i więcej autorów: nazwisko pierwszego z nich oraz skrót „i in.”, np. (Tatarkiewicz i in. 1996).\nPowołanie się na wypowiedź autora X zacytowaną w książce autora Y – według wzoru: (D. Ochmann, cyt. za: Ginter 2016: 169).\nParafraza myśli autora: należy zamieścić informację bibliograficzną w przypisie nawiasowym.\nOdniesienie do kilku prac w danym fragmencie: nazwiska i adresy bibliograficzne należy oddzielić średnikami, np. (Burzyńska 2007: 34–56; Markowski 2004: 78).\nOdwołanie do pracy pod redakcją: w przypisie podaje się nie nazwisko autora, ale tytuł zbioru, np. (Wokół genologii 2002); jeśli tytuł jest wielowyrazowy, można go skrócić i użyć wielokropka, np. (Językowy, literacki i kulturowy… 2018).\nOdwołanie do konkretnego tekstu zamieszczonego w wydawnictwie zbiorowym: w przypisie podaje się tylko nazwisko autora tekstu, rok wydania i strony – informacje o zbiorze, z którego pochodzi tekst, zamieszcza się w wyłącznie w bibliografii.\nPodane zasady odnoszą się także do publikacji internetowych.\nNa końcu tekstu powinna zostać umieszczona nienumerowana bibliografia pozycji odnoszących się do artykułu wg podanych niżej wzorów. Pozycje bibliograficzne należy uporządkować alfabetycznie wg nazwisk autorów (z wyjątkiem prac zbiorowych, w których pierwszym elementem opisu bibliograficznego jest tytuł). Prace jednego autora należy uszeregować według lat wydania – od najstarszych do najnowszych.\nTytuły publikacji należy zapisać:\nkursywą – tytuły książek i artykułów;\nw cudzysłowie – tytuły czasopism;\nantykwą (pismem prostym) bez cudzysłowu – tytuły ksiąg biblijnych i aktów prawnych.\nnazwisko autora, inicjał imienia, rok wydania w nawiasie, tytuł publikacji, inicjał imienia i nazwisko tłumacza – jeśli jest, nazwa wydawnictwa (skrócona), miejsce wydania:\nLewińska A. (2019), „Dla orientacji kolegów spisałem…”. O szkole w kronikach szkół wiejskich Pomorza z lat 1920–1989, Bernardinum, Pelplin.\nKsiążka – praca zbiorowa\ntytuł publikacji, rok wydania w nawiasie, inicjał imienia i nazwisko redaktora, inicjał imienia i nazwisko tłumacza – jeśli jest, nazwa wydawnictwa (skrócona), miejsce wydania:\nAntropologia słowa. Zagadnienia i wybór tekstów (2003), red. G. Godlewski, oprac. G. Godlewski, A. Mencwel, R. Sulima, Wyd. UW, Warszawa.\nArtykuł/rozdział w pracy zbiorowej\nnazwisko, inicjał imienia, rok wydania w nawiasie, tytuł artykułu/rozdziału, w: tytuł książki, inicjał imienia i nazwisko redaktora, nazwa wydawnictwa (skrócona), miejsce wydania:\nPruszczyński R. (2007), Kicz i kamp. Notatki z rozważań o terminologii, w: Lektury inności, red. M. Dąbrowski i R. Pruszczyński, Dom Wydawniczy Elipsa, Warszawa.\nnazwisko, inicjał imienia, rok wydania w nawiasie, tytuł artykułu/rozdziału, tytuł czasopisma w cudzysłowie, rok/tom, zeszyt/numer (stosujemy skróty zgodne z językiem danej pozycji bibliograficznej, np. t., vol., nr, no.):\nBreza E. (2012), Archaizmy leksykalne i semantyczne w polskich pieśniach religijnych, „Język – Szkoła – Religia” R. VII, nr 1.\nnazwisko, inicjał imienia, rok wydania w nawiasie, dokładny adres strony, data dostępu w nawiasie kwadratowym:\nKołodziejczyk P. (2002), Funkcjonalizm jako filozoficzna podstawa teorii Sztucznej Inteligencji, http://www.kognitywistyka.net/artykuly/pk-fjfptsi.pdf [dostęp: 12.04.2014].\nTeksty przygotowane do publikacji niezgodnie z ww. wskazówkami nie będą poddawane procedurze recenzji.


Wirtualny atlas roślin: Mak nagołodygowy / Papaver nudicaule\nMak nagołodygowy Papaver nudicaule\nPapaver nudicaule L. [ synonimy]\nPapaver alpinum xanthopetalum\nPapaver ledebourianum leucanthum\nPapaver nudicaule nudicaule\nPapaver nudicaule patulum\nPapaver nudicaule pygmaea\nPapaver nudicaule rubriflora\nPapaver nudicaule typicum\nPapaver nudicaule isopyroides\nPapaver nudicaule riparia\nPapaver nudicaule saxatile\nPapaver nudicaule subcorydalifolium\nLiście zielone, różyczkowe, 3-4 razy pierzastosieczne Kwiaty pachnące. Głąbik kwiatowy wysokości do 20 cm.\nUprawiany jest ze względu na swoje duże, ładne i pachnące kwiaty. Nadaje się na rabaty, do ogrodów skalnych i na kwiat cięty. Jest byliną, ale zazwyczaj uprawiany jest jako roślina jednoroczna. W uprawie istnieją kultywary o kwiatach barwy białej, różowej, żółtej, pomarańczowej lub różowej, z gładkimi lub pomarszczonymi płatkami. Uprawia się go z siewu nasion wprost do gruntu (jesienią lub wczesną wiosną). Preferuje stanowisko słoneczne, ziemię żyzną i przepuszczalną..\nŹródło informacji: Wikipedia : wolna encyklopedia [dostęp: 2021-03-28 04:08:46]. Dostępny w internecie: https://pl.wikipedia.org/w/index.php?oldid=62814940. Główni autorzy artykułu w Wikipedii: zobacz listę.\nWięcej informacji na Global Biodiversity Information Facility, GBIF 8144599


KLEñ ZE STAWU, gdzie z³owiæ klenia w stawie | ³owiska wêdkarskie - wedkuje.pl\nKLEñ ZE STAWU, gdzie z³owiæ klenia w stawie\nPolska obfituje we wszelkiego rodzaju mniejsze zbiorniki wodne. A wiêkszo¶æ z nich obfituje w rozmaite gatunki ryb, przez co jest niezwykle atrakcyjna pod wzglêdem wêdkarskim. Atrakcyjna tym bardziej, ¿e stawy, wyrobiska i starorzecza zwykle znajduj± siê w bezpo¶redniej blisko¶ci Twojego miejsca zamieszkania. Zgodnie z Twoim wyborem w wyszukiwarce ³owisk, przedstawiamy wszystkie miejsca odpowiadaj±ce zapytaniu: kleñ ze stawu, starorzecza lub wyrobiska. Prezentowana mapa wêdkarskich stawów i pomniejszych zbiorników wodnych, powsta³a dziêki informacjom i do¶wiadczeniom wêdkarskim U¿ytkowników portalu wedkuje.pl, którzy zechcieli podzieliæ siê swoimi wiadomo¶ciami, na temat znanych sobie ³owisk. Dowiesz siê z niej nie tylko gdzie z³owiæ klenia w stawie lub gliniance. Poza opisem danego ³owiska znajdziesz tu aktualn± prognozê pogody, wskazówki dotycz±ce dojazdu i bazy noclegowo-gastronomicznej w wybranym miejscu. Mo¿esz sprawdziæ wpisy z aplikacji oraz opinie i komentarze innych wêdkarzy, którzy ³owili tam przed Tob±, albo ³owi± w³a¶nie w tej chwili.\nWielkopolskie / Stawy, wyrobiska, starorzecza / Okrêg PZW Kalisz / Staw Chrapczew Las\nCicho, spokojnie praktycznie w ¶rodku lasu, 3 zbiorniki polaczone z sob± podobno jest to bardzo stare rozlewisko z czasów XVIII wieku. Najlepiej na po³owy wybraæ siê jak najwcze¶niej wtedy widaæ ja


Radaway Premium plus 85 x 85 (30420-01-01N) ceny opinie i recenzje w kategorii Kabiny prysznicowe - 4books.pl\nRadaway Premium plus 85 x 85 (30420-01-01N) Ocena produktu: 5 1 65\nkolekcja Premium Plus to seria kabin o klasycznej formie, posiadających praktyczne i estetyczne rozwiązania technologiczne. Drzwi przesuwne osadzone są na łożyskowanych, skrętnych rolkach, które zapewniają ich cichą i bezawaryjną pracę. Skrzydło drzwi można wypiąć, w celu wyczyszczenia kabiny. Profile przyścienne stworzone ze stopu aluminium odpornego na korozję, umożliwiają niwelację krzywizny ściany. Szczelność kabiny zapewniają wysokiej jakości uszczelki elastomerowe, a także listwa magnetyczna. Kabiny przystępne są z wypełnieniem ze szkła bezpiecznego o grubości 5 mm pokrytego w powłoką Easy Clean.\nNa szczęście postęp technologiczny w zakresie ochrony powierzchni szkła, dokonany w ostatnich latach, pozwala polikwidować zjawisko korozji. Użytkowana poprzez fi rmę Radaway technologia zabezpieczania szkła powłoką ochronną Easy Clean wydajną i długotrwałą ochronę przed korozją, a także utrzymanie wysokich walorów estetycznych naszych wyrobów. Powłoka Easy Clean to niewidoczna gołym okiem polimerowa warstwa ochronna, nakładana w procesie obróbki szkła. Ma ona parametry hydrofobowe, dzięki temu krople wody nie utrzymują się na powierzchni szkła, jedynie spływają, nie pozostawiając osadów. Pozbawiona bezpośredniego kontaktu z wodą zabezpieczona powierzchnia szkła nie koroduje, a osadzanie się na niej wszelkich skażeń i rozwój bakterii są wielokrotnie mniejsze w przypadku szkła bez powłoki.\nW procesie nanoszenia powłoka Easy Clean tworzy stałe połączenie z krzemem zawartym w szkle, stając się częścią powierzchni szkła. Powstała w ten sposób powłoka ma charakter trwały i tym właśnie różni się od przystępnych na rynku impregnatów do szkła, które zapewniają wyłącznie krótkotrwałą ochronę. Niestety pod wpływem wody, a także środków myjących sprawność działania powłoki (zwłaszcza właściwości hydrofobowych) stopniowo obniża się, dlatego raz na 6 miesięcy zalecamy użytkowanie środka Easy Clean Glass Protector, który odświeża warstwę ochronną.\ntypowo produkty marki Radaway wysyłane są spedycją. Jak wiemy kurierzy nie za każdym razem mają możliwość dostarczenia towaru w dogodnym terminie (z zasady są to godziny 10 - 16). Posiadając na uwadze Państwa wygodę oferujemy dowóz kabin naszym transportem. Unikniecie Państwo wymagania na kuriera, a także ewentualnych reklamacji uszkodzeń powstałych w czasie transportu spedycją. Godziny dostaw proszę uzgadniać mailowo albo telefonicznie.\nod 1 174,00 PLN\nod 1 567,00 PLN\nOmnires Manhattan 80 x 80 (ADC80X) dom-lazienka.pl\nod 1 187,00 PLN


wycieraczki, MERCEDES-BENZ SL - Motochemia\nwycieraczki do MERCEDES-BENZ SL\nNa tej podstronie znajdziesz listę roczników MERCEDES-BENZ SL dla których mamy w ofercie dedykowane wycieraczki.\nwycieraczki wg rocznika MERCEDES-BENZ SL:\nPo co szukać wycieraczki dedykowane dla MERCEDES-BENZ SL?\nMERCEDES-BENZ SL to świetne samochody, do których pasują określone wycieraczki. Jeżeli masz MERCEDES-BENZ SL z rocznika 2001 - 2012 (R230) lub 2012 - ...(R231) to musisz wiedzieć, że odpowiednio dobrane wycieraczki wspomagają bezpieczną eksploatację pojazdu. Pamiętać trzeba, że MERCEDES-BENZ SL z rocznika 1989 - 2001 (R129) i 2001 - 2012 (R230) mogą różnić się typami silników. Warto wówczas skorzystać z powyższej tabeli i wybrać rocznik (np. 1989 - 2001 (R129)) a następnie doprecyzować model swojego auta. Aktualnie w sklepie mamy 7 produktów typu wycieraczki, które pasują do MERCEDES-BENZ SL. Jeśli chwilowo nie mamy ich lub masz inne wątpliwości - zadzwoń do nas (512 802 277).\nPrzykładowe wycieraczki do MERCEDES-BENZ SL\nUwaga: produkty te są dopasowane tylko do MERCEDES-BENZ SL. Jeśli szukasz wycieraczki dla konkretnego rocznika, typu silnika - skorzystaj z tabeli powyżej.


Bajkownia - Fabryka Bajek Bajkownia.org - Fabryka Bajek dla dzieci - Furia\nOdwiedza nas 838 gości oraz 0 użytkowników.\nBajka dla dzieci - Furia\nTę bajkę napisałam z myślą o kilkuletnich (5 wzwyż) dzieciach, które... Zresztą dla wszystkich. Furia ludzka rzecz.\nPowyżej przedstawili się bohaterowie drugoplanowi, którzy pojawiają się we wszystkich moich bajkach "od brzega do brzega" (kartki). Ilustrację wykonałyśmy wspólnie z Anią Smak-Drewniak.\nZapraszam do czytania po cichu, pod nosem i na głos.\nTrach! Prask! Brzdęk!\nDźwięk rozbijanego okna, latających po Domku butów i tłuczonych po drodze misek wyrwał Wiedźminkę z głębokiego snu.\n- Rety, rety, co się dzieje?! Gdzie jesteśmy? Barni, gdzieś ty nas wyniósł? – mamrotała pod nosem próbując ogarnąć jednocześnie niesforną szopę marchewkowych włosów, pozrzucane słoiczki z żabimi oczami i jakieś nieznane buty, ewidentnie chłopięce. To one wpadły przez okno robiąc zamieszanie w Domku. Po butach wpadły jeszcze ogryzki jabłek, nadgryziony batonik, książka z matematyki... Cały czas coś przelatywało raz z lewej, raz z prawej. Przez rozbite szyby dolatywały podniesione chłopięce głosy.\n- Jesteś głupi!\n- A ty głupszy!\n- A ty beznadziejny! I masz idiotyczne okulary!\n- A twoje buty są badziewne!\n- A twój pies śmierdzi i nie umie aportować!\n- A twoja siostra ma krzywe zęby i nie umie mówić „r”!\n- A ciebie w klasie przezywają „słoniowa noga”, bo nie umiesz grać w piłkę i dlatego nikt cię nie wybiera do swojej drużyny!\n- A z ciebie wszyscy się śmieją!\nPo tym argumencie zapadła cisza. Wiedźminka zdążyła ogarnąć się co nieco i wyjrzała przez rozbite okno. Kurze nóżki Barniego zaniosły ich tym razem na szkolne boisko. On sam narzucił na swój daszek beret-niewidek i zasnął zmęczony drogą.\n- Szko-ła-pod-sta-wo-wa-nu-mer-czte-ry... – sylabizowała Wiedźminka odczytując starty napis na podniszczonym budynku. Domek stał dokładnie pośrodku boiska sportowego. W szkole trwały lekcje, więc dookoła było pusto. Tylko dwaj chłopcy stali po przeciwległych stronach boiska i patrzyli na siebie wściekłym wzrokiem. To oni narobili szkód w Domku Wiedźminki. Wykrzykując w swoim kierunku wyzwiska obrzucali się tym, co tylko wpadło im w ręce. Barni stanął dokładnie na trajektorii lotu butów i ogryzków, stąd cała afera.\nNie był to jednak koniec. Nagle bowiem z szafy dobiegł groźny warkot i cała szafa zaczęła podrygiwać poruszana czymś, co było w środku.\n- Wrrrrrrr! Brrrrr! Chrrrrrrrrr! – chrobotało i warczało groźnie to coś.\n- O nie, o nie, o nie, tylko nie to! – złapała się za głowę Wiedźminka i rzuciła się szczupakiem w stronę szafy. Niestety spóźniła się o ułamek sekundy. Drzwi od szafy otworzyły się gwałtownie i z szafy wyleciała jakaś szaro-buro-ognista zmechacona kulka ze spiczastymi uszami, wielkimi czerwonymi oczami, ogonem niczym skunks, pazurami jak u wściekłego koguta i długimi, ostrymi zębami. Wściekły pompon był ewidentnie głodny, bo błyskawicznie zmielił stertę gazet leżących na stoliku, próbował wgryźć się w dywan, a gdy odkrył, że dywan był sztuczny, zerwał zębami płat tapety ze ściany i owinięty nim wyskoczył przez okno z głośnym warkotem. Kilka sekund później siedział już na dachu szkoły wczepiony pazurami w komin, pożerał łapczywie tapetę i rozglądał się za kolejnym snackiem.\nHałas obudził Barniego, który otrząsnął się z resztek snu i przeciągnął leniwie, aż zaskrzypiały ściany i posypał się z nich tynk. Warkot zwrócił również uwagę chłopców, którzy rozglądali się po boisku zdezorientowani. Zapomnieli na chwilę o kłótni. Jeszcze bardziej zdziwione miny mieli widząc, jak nagle, ni z tego, ni z owego na środku boiska wyrosła postać małej Wiedźminki.\n- Trzymajcie! Łapcie! Albo nie – uważajcie! Nie zbliżajcie się! Uciekajcie! – wykrzykiwała Wiedźminka sprzeczne polecenia. Biegła jednocześnie co sił w nogach w stronę szkoły z kwiecistą siatką przypominającą bardzo torbę na zakupy. Na nogach miała za duże zielone kalosze, na głowie baseballówkę, na plecach robiony na drutach sweter w kolorze bardzo trudnym do określenia. Ledwo zniknęła za rogiem szkoły, chłopcy przypomnieli sobie o swojej kłótni i wrócili do wymiany wyzwisk.\n- Głupi jesteś jak lewy but!\n- Nic nie umiesz sam zrobić z matmy! Zawsze ci mama musi pomóc! Maminsynek, maminsynek!\n- No to co z tego? A ty na skrzypcach grasz jak baba!\n- Nienawidzę cię!\n- Nigdy więcej nie chcę się z tobą przyjaźnić!\nGdy tak sobie chłopcy dokuczali nawzajem, włochata kulka na kominie szkoły obgryzała tynk w najlepsze, świeciła czerwonymi oczami i chichotała złowrogo. Można było też stwierdzić, że z minuty na minutę rosła. Gdy padły ostatnie słowa, zawyła głośno, odgryzła narożnik dachu, zeskoczyła na ziemię i pobiegła w stronę miasta niszcząc po drodze ławki, zaparkowane rowery, wiatę przystanku autobusowego... Cokolwiek mijała, zjadała albo niszczyła robiąc się przy tym coraz większa i coraz groźniejsza.\nZza szkoły wyłoniła się znowu Wiedźminka. Niosła pustą siatkę. Minę miała nietęgą. Widząc, że chłopcy rozchodzą się w przeciwne strony boiska, krzyknęła:\n- Chłopaki! Chłopaki! Nie idźcie! Nie możecie!\nChłopcy zatrzymali się niepewnie, popatrzyli na siebie niechętnie, potem na Wiedźminkę, ale wrócili zaciekawieni kolorową postacią. Cała trójka zatrzymała się dokładnie na niewidzialnej wycieraczce Barniego, który wyszarpnął ją spod stóp chłopców i Wiedźminki. Ona była przyzwyczajona do tego małego dziwactwa swojego domku: wycieraczka nie służyła do wycierania o nią butów, tylko do czyszczenia kurzych pazurków Barniego i tylko wyłącznie Barniego. Chłopcy nie mogli o tym wiedzieć. Ba – nie widzieli nawet jeszcze Barniego chowającego się pod beretem-niewidkiem. Dlatego też wylądowali z impetem na zadkach. Wiedźminka zaś krzyczała na nich machając rękami.\n- No i patrzcie, co żeście narobili! Wypuściliście Furię! I teraz ona zrobi coś... coś... coś po prostu strasznego! Zje, zniszczy, zburzy, spali, pogryzie wszystko, co się da! Musimy coś zrobić! Musimy ją z powrotem złapać!\nChłopcy zareagowali ostro i zgodnie.\n- Myśmy coś zrobili? Coś wypuściliśmy? Nieprawda! Niczego nie dotykaliśmy!\n- No właśnie! A poza tym to kim ty jesteś? Co tu robisz? Skąd się wzięłaś? I co to jest to coś, co siedziało na kominie szkoły?\nWiedźminka zdała sobie sprawę z tego, że dla chłopców całe zajście wyglądało inaczej niż dla niej. Oni widzieli tylko to, że nagle na boisku pojawiła się wściekła kulka z zębami, a potem dziwnie ubrana Wiedźminka. Następnie ziemia wyślizgnęła się spod ich stóp i upadli na siedzenia. Dlatego też Wiedźminka powiedziała:\n- OK, wiem, że nic z tego nie rozumiecie. Wejdźcie na chwilę, to wam wytłumaczę.\n- Ale gdzie mamy wejść? – zapytał jeden z chłopców rozglądając się po boisku i nie widząc Barniego okrytego beretem-niewidkiem. Domek już dawno się obudził, tylko nie chciał przeszkadzać, więc stał sobie w berecie i obserwował złośliwie gołębie odbijające się od niego w locie. Słysząc zaproszenie Wiedźminki postanowił dłużej się nie ukrywać. Zdjął beret ukazując chłopcom zgrabne kolana kurzych nóżek.\n- Uaaaaa!!!!! Ratunku!!!!! – krzyknęli chłopcy znowu zgodnie. Nie spodziewali się takiego widoku.\n- Spokojnie, to mój domek Barni. Zapraszam Was do środka. – powiedziała Wiedźminka i gwizdnęła na czterech palcach dłoni. Na ten sygnał Barni przyklęknął i otworzył drzwi. Wiedźminka weszła do domku i pokiwała zapraszająco na chłopców.\n- Ty pierwszy – powiedział jeden chłopiec.\n- Nie, nie, ty idź pierwszy – odpowiedział drugi chowając się za drzewem.\nPrzepychanka na progu trwała jeszcze kilka minut. W końcu jednak chłopcy weszli do środka. Poczuli zapach świeżej drożdżówki i konfitur z płatków dzikiej róży. Zdali sobie sprawę z tego, że od rana nic nie jedli. Gdy więc przed ich nosami wylądowały talerzyki pełne ciasta, spałaszowali je w kilka sekund. Co prawda na wierzchu drożdżówki zamiast owoców było coś zielonego, ale smakowało doskonale, więc nie pytali. Popatrzyli na Wiedźminkę oblizując usta. Ta pstryknęła palcami i na talerzykach wyrosła kolejna porcja ciasta, ku zdumieniu i zadowoleniu chłopców.\n- Słuchajcie, nie mamy dużo czasu, więc będę się streszczać. Jestem Wiedźminka.\n- A ja Mateusz – powiedział jeden z chłopców.\n- Oskar – powiedział drugi i wyciągnął rękę do Wiedźminki.\nWiedźminka uścisnęła rękę Oskara i kontynuowała opowieść:\n- Siedzimy w moim domku, który ma na imię Barni. Ten kot, który wylizuje okruchy z waszych talerzy, to Kuskus. Mieszkamy razem, a dzięki temu, że Barni jest sennym podróżnikiem, zwiedzamy różne zakątki.\n- A co to za historia z tą kulką? – zapytał Oskar.\n- Jak byłam mała, dostałam ją od mojej matki chrzestnej. Była sławną białą wiedźmą. Powiedziała, że ta kulka wiele mnie nauczy w życiu. Oglądałam tę kulkę wiele razy. Podobała mi się i tyle. Na pudełku miała napisane imię Furia, ale nie wiedziałam dlaczego. Była mała, puchata, przytulna, miła, trochę jak chomik.\n- To, co widzieliśmy, nie przypominało w ogóle chomika. Coś ci się nie pomyliło, Wiedźminko? – zapytał Mateusz oblizując w międzyczasie lukier z ust.\n- To jeszcze nie koniec historii. Pewnego dnia zirytowałam się... no dobra, strasznie się zezłościłam. Moja mama zabrała mi łopatę i powiedziała, że nie będę latać dopóki nie posprzątam mojego pokoju. Nie chciało mi się sprzątać, bo miałam już straszny bałagan i miałam nadzieję, że mama zrobi to za mnie. Ze złości płakałam, tłukłam nogami w ściany i sufit i robiłam jeszcze większy bałagan.\nChłopcy popatrzyli na Wiedźminkę trochę ze zrozumieniem, trochę z litością.\n- Rozumiemy cię. My też mamy swoje pokoje i też czasem musimy posprzątać. Mus to mus. Ale jak jest już czysto i wszystko jest poukładane, to jest jakoś przyjemniej i łatwiej cokolwiek znaleźć. W sumie spoko, aż takie straszne to nie jest.\n- Teraz to wiem, ale wtedy byłam po prostu wściekła. Jak tak rozwalałam wszystko w pokoju, to nagle pudełko się poruszyło i wyskoczyła z niego ta kulka, Furia. Zaczęła się zachowywać jak prawdziwa furia. Pogryzła poduszkę aż pierze zaczęło fruwać po całym pokoju, wywaliła kałamarz pełen atramentu, wytarzała się w tym i robiła nogami stemple dookoła. Przestało mi się to podobać, więc próbowałam ją zatrzymać, ale ona nie chciała wrócić do pudełka. Skakała po pokoju i robiła jeszcze więcej szkód.\n- Twoja mama miała jeszcze więcej powodów, żeby cię uziemić! Jak w końcu złapałaś Furię z powrotem do pudełka?\n- Macie rację. Mama była zła jak nie wiem co. Ale to jest bardzo mądra wiedźma, więc jak tylko weszła do pokoju i zobaczyła, co się dzieje, wyciągnęła mnie, zamknęła drzwi i zapytała mnie, na co jestem zła. Nie chciałam jej powiedzieć, bo było mi strasznie wstyd za to, co zrobiłam. No wiecie, te ślady butów na suficie, porozwalane hocki-klocki, żabi skrzek na szybach...\nNa samo wspomnienie Wiedźminka zaczerwieniła się ze wstydu. Nagle wszyscy usłyszeli dźwięk syren dobiegający od strony miasta. Wiedźminka powiedziała:\n- Chłopaki, musimy się pospieszyć. Furia jest w mieście i na pewno zbroiła już coś poważnego. Słyszycie syreny?\n- No to kończ opowieść i idziemy łapać zwierzaka. Nam też się spieszy, bo rodzice na nas czekają! – powiedział Mateusz.\n- Najpierw więc nie chciałam się przyznać mamie do tego, że jestem zła. Próbowałam się uśmiechnąć i zwalić winę na kota. Ale wtedy Furia rozrabiała jeszcze gorzej. Mama powiedziała, że Furia będzie wszystko niszczyć tak długo, jak długo nie odkryję, dlaczego jestem tak naprawdę zła. Ale tak naprawdę, nie po łebkach!\n- No to na co jesteś zła tym razem? Powiedz i mamy kłopot z głowy. – powiedzieli chłopcy.\n- Ja? Tym razem to nie ja jestem zła. To wy wywołaliście Furię z pudełka swoją awanturą! Zobaczcie, na podłodze nadal leżą wasze buty, ogryzek, książka...\nMateusz i Oskar spojrzeli po sobie.\n- Przepraszamy. Nie widzieliśmy Ciebie, Barniego i Kuskusa.\n- Przeprosiny przyjęte. – powiedziała Wiedźminka, a Kuskus miauknął potwierdzająco – Ale teraz musimy dostać się tam, gdzie jest Furia. Wtedy wy musicie złapać ją za futro i powiedzieć sobie w oczy, dlaczego jesteście na siebie źli. Wtedy Furia wróci do pudełka. Musimy się pospieszyć, bo nic nie zostanie z waszego miasta!\nChłopcy zerwali się z miejsc.\n- Tylko tyle? No to super, za pięć minut Furia będzie w pudełku, a my w domach! Idziemy!\nWiedźminka nie wierzyła.\n- Serio? Jesteście gotowi? Jak się kłóciliście, miałam wrażenie, że właśnie w ogóle nie wiecie, o co się na siebie nawzajem gniewacie.\nAle Oskar i Mateusz już nie słuchali. Biegli w stronę miasta. Wiedźminka popatrzyła na swoje ciężkie kalosze, które wcale nie chciały się ruszać z miejsca i wzięła łopatę. Wsiadła na trzonek i z gracją poszybowała za chłopcami.\nGdy cała trójka dotarła na miejsce, zobaczyli, że Furia już nieźle narozrabiała. Zjadła wszystkie lody z automatu, przewróciła wózek z hotdogami, zbiła witrynę w sklepiku z czekoladkami, włożyła sobie na głowę wianek z wszystkich kwiatów pani bukieciarki, a potem wsiadła za kierownicę autobusu szkolnego. Zaczęła jeździć dookoła rynku i rozbijać stojące na nim stragany. Śmiała się przy tym warkocząco:\n- Wrrra...ha ha ha.... Wrrrrro...ho ho ho ho!\nMieszkańcy już dawno pouciekali do domów. Właściciele restauracji na rynku próbowali ratować stoliki i krzesła, ale Furia nie dała im szansy. Jeździła bez przerwy dookoła szukając jeszcze całych mebli.\nMateusz i Oskar byli w bojowych nastrojach. Nie oglądając się na Wiedźminkę wskoczyli do autobusu prowadzonego przez Furię. Wczepili się we włosy stwora i... Na początku zaniemówili. Co tu powiedzieć? Pierwszy zaczął Oskar:\n- Mateusz, jestem na ciebie zły, bo... bo ty w ogóle nic nie rozumiesz.\n- Ja nic nie rozumiem? JA NIC NIE RO-ZU-MIEM??? – wyskandował Mateusz podniesionym głosem. – To ty nic nie rozumiesz!\n- To nieprawda! To ja mam rację! A ty jesteś po prostu głupi!\n- JA?! To ty jesteś głupi! Głupi i beznadziejny!\nMateusz i Oskar kłóciliby się tak dalej, gdyby nie Furia. Nagle kulka nadepnęła mocniej na pedał gazu, zaśmiała się chrapliwie, kłapnęła zębami i wzięła ostrzej zakręt. Chłopcy pospadali z jej sierści jak ulęgałki. Przy następnym zakręcie wyturlali się z autobusu i wylądowali koło Wiedźminki.\n- No i co, wcale nie tak łatwo, prawda? – uśmiechnęła się Wiedźminka z lekkim przekąsem.\n- Jak to nie? Dobrze nam szło, ale Furia wyrzuciła nas z autobusu. Spróbujemy jeszcze raz. – odpowiedział Oskar. Chłopcy wstali, otrzepali się i już chcieli ruszyć znowu w kierunku autobusu, ale Wiedźminka ich zatrzymała.\n- Stójcie! Nie chcę, żeby coś wam się stało! Przecież wy w ogóle nie wiecie, co was poróżniło! Powiedzieliście sobie, że jesteście beznadziejni i to wszystko! Czy naprawdę o to się pokłóciliście?\n- No to jak to było? Opowiedzcie od początku, ale szybko. Patrzcie, Furia się rozpędza i powoli kończą się jej stoliki do rozwalania. Zaraz wymyśli coś nowego.\nMateusz wziął głęboki oddech i zaczął:\n- To było tak: graliśmy w piłkę. Byliśmy w jednej drużynie. Zobaczyłem, że Marek jest na dobrej pozycji do strzału i podałem do niego. Marek strzelił gola. Oskar się na mnie obraził, że nie podałem do niego. Po meczu zaczął na mnie krzyczeć i... no właśnie wtedy zobaczyliśmy Furię na kominie szkoły.\n- Myślałem, że jesteśmy przyjaciółmi! – krzyknął Oskar. – Czekałem aż podasz do mnie, bo ja też byłem na dobrej pozycji! Mogłem strzelić gola! Na pewno strzeliłbym gola! Ale ty wolałeś podać do Marka, jakby on był lepszy ode mnie. Wcześniej widziałem, jak szliście razem do sklepiku szkolnego i jak gadaliście z dziewczynami. Jak chcesz się z nim przyjaźnić, to powiedz, ja sobie pójdę. Mogę się też przesiąść w ławce, będziesz mógł siedzieć razem z tym... Markiem-skwarkiem.\nMateusz zaczerwienił się i odpowiedział: - Lubię Marka. Jest w porządku. Czasem robimy coś razem. Jest dobry z matmy. Ma fajne gry na komputerze. Dobrze gra w piłkę. Dziewczyny go lubią. Ale z tobą się przyjaźnię. Marek jest moim kolegą, ale ty jesteś moim przyjacielem. Nie chcę, żebyś się przesiadał.\nOskar uspokoił się trochę i zapytał: - To dlaczego podałeś do niego? Nie widziałeś, że czekam na piłkę od ciebie?\n- Widziałem. – powiedział Mateusz. – Ale oceniłem, że większe szanse na wbicie gola dla zespołu ma Marek. Ty stałeś na spalonym, poza tym między nami byli jeszcze obrońcy z drugiej drużyny.\nOskar nie wiedział, co powiedzieć. Zrobiło mu się wstyd, że zbyt szybko oskarżył przyjaciela o zdradę.\n- Aha – mruknął. – Czułem się jak głupek tam pod bramką. Skakałem i machałem od ciebie, a ty traktowałeś mnie jak powietrze. Ale teraz rozumiem. W sumie... No to w sumie OK.\n- Przepraszam, że potraktowałem cię tak na boisku. Nie było czasu, żeby wyjaśnić ci to podczas meczu. – powiedział Mateusz wyciągając rękę do Oskara.\n- Sorry, że na ciebie naskoczyłem. To dopiero było mega-głupie... – powiedział cicho Oskar przyjmując gest zgody.\n- Mnie też poniosło. Wcale tak o tobie nie myślę. Przepraszam. – Mateusz uśmiechnął się. – Już się bałem, że nie odkręcimy tej awantury i stracę przyjaciela. Z kim bym wtedy zakładał kapelę?\n- A z kim ja hodowałbym mrówki? – odpowiedział Oskar, uśmiechając się w odpowiedzi.\nChłopcy zapomnieli już o kłótni. Właściwie zapomnieliby, gdyby nie przeraźliwy hałas dartej zębami blachy. Cała trójka rozejrzała się dookoła. Furia opuściła rynek już jakiś czas temu. Teraz siedziała na wieży ratusza i próbowała zjeść świecącą blachę z dachu. Wiedźminka przyglądała się rozmowie chłopców stojąc z boku, ale teraz zdecydowanie wmieszała się w wymianę zdań:\n- OK chłopaki. Nie mamy czasu. Furia zaraz zdemoluje ratusz. Mamy tylko jedną szansę, żeby ją złapać i unieszkodliwić. Jak nam się nie uda, zwieje z miasta i... No i wtedy będzie problem!\n- A nie możemy jej wysłać wypracowania mailem? – zapytał Oskar. – Wszystko jej wyjaśnimy, ona przeczyta i sama wróci do pudełka.\n- Albo wyślemy jej smsa! Będzie krócej i szybciej! – wtrącił Mateusz.\nWiedźminka złapała się za głowę: - Co? Mailem? Smsem? Widzę, że lubicie iść na skróty! Ale nie ma takiej opcji, sorry! Przepis na Furię brzmi: złapać za kłaki i wypowiedzieć swoją złość. Wy-po-wie-dzieć! To znaczy osobiście i słowami, a nie napisać.\n- No dobra, dobra. Trudno. Skoro ta Furia taka przestarzała, to musimy się dostosować. – westchnął Mateusz.\n- Jak to przestarzała? – żachnęła się Wiedźminka. – Nie masz racji. W niektórych sprawach mail czy sms nigdy nie będzie lepszy niż rozmowa. Zwłaszcza w takich osobistych sytuacjach jak ta. Wysyłanie maili i smsów jest jak mecz tenisa. Ty wysyłasz wiadomość, ktoś odsyła wiadomość, ty znowu wysyłasz coś, ktoś ci znowu coś odsyła. Nie widzicie się nawzajem i nie wiecie, jak ta druga osoba zareagowała na wasze słowa. Przecież w mailu nie zawsze wszystko się pisze. Potem źle interpretujecie to, co ta druga osoba napisała i nieporozumienie gotowe. Komputer jest do kitu!\n- No nie bądź taka cięta na komputer. – uśmiechnęli się chłopcy do zaczerwienionej z oburzenia Wiedźminki. – Może z mailami i smsami masz rację, ale zawsze są emotikony.\n- Emo... co? – Wiedźminka była zdezorientowana.\n- Emotikony. Takie znaczki, symbole mówiące o tym, co czuje ten, kto pisze. No i zawsze możemy też pogadać przez jakiś komunikator. Nawet z kamerką!\n- Aaaaa... Z kamerką... No patrzcie... – Wiedźminka wydawała się zaintrygowana pomysłem rozmowy przez komputer. Podróżując z Barnim nigdy nie zaglądała do gazet, więc o wielu komputerowych nowościach po prostu nie wiedziała.\nŁoskot spadającego z dachu płata blachy znowu przypomniał całej trójce o niebezpieczny, zadaniu.\n- No dobra, czas rozprawić się z Furią. – powiedział Mateusz i zakasał rękawy.\n- Idziemy. Tylko najpierw ostatnie wskazówki. Jak już będziecie ją trzymali za grzywę, macie naprawdę mało czasu. Skupcie się na tym, co konkretnie was zezłościło, zabolało czy zraniło. Gotowi? – Wiedźminka udzielała ostatnich rad. – Jeśli tak, to chodźmy. Jak już będziemy pod ratuszem, wy poczekacie na dole, a ja ściągnę Furię. Dam wam znak, kiedy będziecie mogli ją złapać. Żeby było szybciej, polecimy na mojej łopacie.\n- Na czym? Na łopacie? – Oskar był zdziwiony. – A nie na miotle?\nWiedźminka zaśmiała się. – Na miotle? Próbowałeś kiedyś latać na miotle? Przecież ona jest totalnie niestabilna! Łopata ma lepszą aerodynamikę, a końcówka działa jak statecznik poziomy albo pionowy, zależy jak przekręcę trzonek łopaty. Widziałeś kiedyś samolot ze skrzydłami i ogonem w kształcie miotły?\nChłopcy byli zdumieni. Wiedźminka mówiła całkiem logicznie. Wszyscy dosiedli więc długiej łopaty i poszybowali w kierunku ratusza. Wiedźminka sprawnie kręciła łopatą, tak więc sprawnie lecieli raz w lewo, raz w prawo, raz trochę wyżej, innym razem ostro pikując w dół. Gdy dolecieli na miejsce, Wiedźminka z fantazją zakręciła łopatą. Zaimponowała chłopcom! Nie tracąc jednak czasu wysadziła Mateusza i Oskara pod ratuszem, a sama wzbiła się jeszcze raz w powietrze i poleciała oprawie pionowo do góry. Nie bardzo wiedziała, jak sprowadzić Furię na dół. Furia tymczasem ogołociła już pół wieży z blachy, znudziła się tym i zaczęła schodzić w dół rozbijając okna. Wiedźminka krążyła dookoła wieży, podchodziła do Furii raz z jednej, raz z drugiej strony. Furia warczała na nią, odganiała się łapami i kłapała zębami. Kilka raz o mało nie strąciła Wiedźminki z łopaty. Chciała jednak przeleźć kawałek w lewo. Wczepiła się więc pazurami w mur i zaczęła pełznąć mając unieruchomione groźne szpony. Ten moment wykorzystała Wiedźminka. Prask! Szybko wykręciła łopatę i wymierzyła Furii celny cios w dziób. Furia straciła na chwilę przytomność i spadła pod nogi chłopców jak klocek.\n- Dalej chłopaki! Do dzieła! – Krzyknęła Wiedźminka do Mateusza i Oskara. Zresztą nie musiała nawet tego robić, bo chłopcy od razu się zorientowali w sytuacji i szybko wczepili się w bure kłaki Furii. Popatrzyli na siebie i Oskar powiedział:\n- Byłem zły, bo myślałem, że ci już na mnie nie zależy. Wtedy na boisku czułem się zlekceważony i zabolało mnie to.\n- A ja zdenerwowałem się na ciebie za to, że tak szybko mnie oceniłeś. W dodatku oceniłeś mnie niesprawiedliwie. I nie chciałeś mnie wysłuchać, jak chciałem ci wszystko wyjaśnić. – powiedział Mateusz.\nFrrrrrrr!!!!! – rozległ się donośny furkot. Furia wyskoczyła z rąk chłopców i zaczęła wykonywać akrobacje w powietrzu zmniejszając się szybko. Przypominała tracący szybko powietrze balonik. Po kilku sekundach klapnęła puchatym ogonkiem na chodnik. Wiedźminka, Mateusz i Oskar spojrzeli na Furię i wybuchnęli śmiechem. Furia w niczym nie przypominała tej warczącej i szczerzącej kły poczwary sprzed pięciu minut. Siedziała przed nimi mała, puchata, szaro-bura kuleczka z wielkimi uszami, ogromnymi oczami i uśmiechniętą mordką. Łasiła się do kaloszy Wiedźminki popiskując cicho. Wiedźminka wzięła Furię na ręce i włożyła troskliwie do pudełka.\n- No chodź już, mała frygo! Narobiłaś szkód co niemiara. Mam przez ciebie mnóstwo roboty. Ale chyba też zrobiłaś coś dobrego: nauczyłaś Mateusza i Oskara oswajać złość. – mówiła Wiedźminka w stronę mini-Furii.\n- Co racja, to racja, Wiedźminko! – powiedział Oskar. – Będę się starał najpierw myśleć, a potem mówić.\nMateusz dodał: - W sumie nie taka straszna ta złość. Nie jest nawet taka zła. Jak powiedziałem ci, Oskar, co czuję i dowiedziałem się, co ty czułeś, to mi ulżyło. Lepiej cię poznałem.\n- Mi też się wydaje, że lepiej się znamy. No i skoro nasza przyjaźń przetrwała taką awanturę, to nic jej nie ruszy! – powiedział Oskar i poprawił swój plecak. Zbierał się już do domu. – Idziesz? – zapytał Mateusza.\n- Jasne, poczekaj. Poszukam tylko moich butów. Są w Domku.\nWiedźminka zakrzątnęła się szybko. Wskoczyła do Domku i po chwili pojawiła się z butami Mateusza w jednej ręcę, a w drugiej trzymała dwie torebki.\n- Macie na drogę. To drożdżówka ze szczawiem i sok z żuka. Pyszne.\n- Ooooo! Super! Dziękujemy! To na razie!\nWiedźminka zatrzymała ich jednak na jeszcze jedną chwilę: - Może kiedyś byśmy się jeszcze spotkali? Jakie macie adresy mailowe? Obiecuję też zainstalować sobie komunikator i kamerkę. Może już wkrótce zobaczymy się na ekranie komputera!\n- Będzie super. Tutaj masz nasze adresy. Jak czegoś nie będziesz wiedziała, pisz śmiało, pomożemy ci zainstalować komunikator. Zainstaluj też konto Furii. Może następnym razem, jak się wścieknie, będzie można jej wszystko wyjaśnić online? – Chłopcy zaśmiali się, pomachali Wiedźmince i ruszyli w kierunku swoich domów.\nGdy zniknęli za zakrętem, Wiedźminka podrapała się w rudą czuprynę. Czekało ją mnóstwo roboty. Musiała posprzątać po Furii: naprawić ratusz, wszystkie stoliki i krzesła na rynku, oddać pani bukieciarce kwiaty, pełen wózek parówek i bułek sprzedawcy hotdogów i napełnić maszynę do lodów. Musiała też dmuchnąć piasek zapomnienia na mieszkańców miasta, zanim w jutrzejszej prasie ukażą się artykuły i zdjęcia Furii. Było już prawie ciemno, gdy rzucała zaklęcie naprawiające na maszynę z lodami. Zawahała się na chwilkę, a potem uśmiechnęła się i powiedziała:\n- Wróć do stanu poprzedniego\nA nawet jeszcze lepszego\nDawaj lody śmietankowe\nTruskawkowe i jabłkowe\nNie zapomnij nowych smaków\nRyby, sera i szpinaku\nPo wyrecytowaniu zaklęcia zadarła swoje kalosze, wsiadła na łopatę i poszybowała zmęczona w kierunku Barniego. Barni zapadał już w sen. Rolety były już w połowie zaciągnięte, wycieraczka zrolowana i schowana do środka, a kurze pazurki Barniego już podrygiwały w oczekiwaniu podróży. Wiedźminka wleciała przez komin do domu i ledwo usadowiła się na kanapie, Barni drgnął przez sen i zaczął iść przed siebie.\n- Dokąd tym razem? – pomyślała Wiedźminka. Wiedziała jednak, że nie ma sensu pytać, bo Barni spał głęboko i sam nie wiedział, dokąd niosą go pazury kurki zielononóżki. Wiedźminka zrobiła sobie więc herbaty z żurawiną, nałożyła porcję spaghetti z sosem z żołędzi i opadła na wygodną kanapę. Zasypiając usłyszała jeszcze drapanie w parapet. To Kuskus spóźnił się do domu. Wiedźminka wstała i uchyliła okno. Kuskus wskoczył i od razu pomaszerował do swojej miski. Nie miał zamiaru tłumaczyć się ze swoich przygód na mieście.\nNastępnego ranka do budki lodziarza ustawiła się długa kolejka. Każdy chciał spróbował lodów śmietankowo-szpinakowych albo truskawkowo-serowych. Lodziarz nie mógł wyjść ze zdziwienia, dlaczego jego maszyna produkuje nowe, oryginalne smaki. Już chciał dzwonić do producenta maszyny z reklamacją, ale widząc sznurek klientów zrezygnował. To dopiero była sensacja w lokalnych dziennikach!


Tak działamy… – Zespół Szkół Specjalnych nr 101 im. Jana Brzechwy w Poznaniu\nPost category:Wydarzenia szkolne\nTak działaliśmy przez ostatnie pół roku w ramach innowacji „Rozwijanie zachowań prozdrowotnych i prospołecznych na rzecz ratowania zdrowia i życia drugiego człowieka”.\nJuż za nami kilka miesięcy trzyletniej innowacji, którą realizujemy z klasą 1/2b PP.\nWe wrześniu mieliśmy spotkanie z panią dietetyk, która przeprowadziła u nas analizę składu ciała, przedstawiła zasady prawidłowego odczytywania i interpretowania wyników badań. Ponadto wdrażaliśmy się do tematyki dotyczącej reguł zdrowego życia w ramach Olimpiady Promocji Zdrowia organizowanej przez PCK.\nW październiku skupiliśmy się na rozwijaniu umiejętności udzielania pierwszej pomocy przedmedycznej w nagłych wypadkach oraz wzięliśmy udział w Kampanii Walki z Głodem. W ramach obchodów Dni Honorowego Krwiodawstwa odwiedziliśmy Regionalne Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa w Poznaniu oraz dowiedzieliśmy się jak cennym darem dla każdego człowieka jest krew.\nGrudzień zaowocował spotkaniem w Wojewódzkim Oddziale PCK z osobą pracującą w hospicjum dla osób chorujących na AIDS.\nStyczeń to miesiąc, w którym nabywaliśmy umiejętności uczące prawidłowej postawy asertywności w nieuleganiu wszelkim nałogom.\nW lutym ratownik medyczny przypomniał nam o zasadach udzielania pierwszej pomocy podczas ataku epilepsji. Warsztaty te wzbogaciły nasze umiejętności praktyczne oraz wzmocniły wiarę we własne siły i możliwości do niesienia bezinteresownej pomocy.\nWszystkie działania, które podejmujemy wzmacniają poczucie naszej wartości na tyle, że coraz chętniej i odważniej reagujemy na sytuacje zagrażające życiu i zdrowiu drugiego człowieka. Kolejne wyzwania przed nami…\nPoprzedni wpisDyskoteka walentynkowa\nNastępny wpisSpotkanie z Prezydentem


Smakiem - blog kulinarny. Przepisy, zdjęcia potraw, porady: Czekoladowo-waniliowe mufinki z porzeczkami\nCzekoladowo-waniliowe mufinki z porzeczkami\nCzarne porzeczki łączą się niebanalnie z wytrawnym kakao; ten komplet kojarzy mi się z dobrym winem. Ciasto waniliowe z kakaowym i porzeczkami jest przepyszne; nie muszę chyba też wspominać o tym, że te mufinki są proste i błyskawiczne :) Błyskawiczne, bo nie trzeba nawet topić ani ogrzewać masła.\nZbliża się sezon na świeże porzeczki, można też użyć owoców mrożonych. Wtedy należy jednak pamiętać o tym, aby wyjąć je z lodówki na pół godziny przed pieczeniem.\n1 (więcej niż płaska) łyżeczka proszku do pieczenia\ndwie garście czarnych porzeczek\nodrobina cukru do posypania przed pieczeniem\nFormę do mufinek wyłożyć papilotkami, piekarnik ustawić na 200 stopni.\nDo jednej miski przesiać mąkę z proszkiem do pieczenia, wymieszać z cukrem i mąką ziemniaczaną.\nW drugiej misce wymieszać jajka z mlekiem, ekstraktem i olejem.\nPołączyć składniki suche z mokrymi. Troszkę więcej niż połowę ciasta nałożyć równomiernie do 12 papilotek.\nDo pozostałego ciasta przesiać kakao, dodać mleko, szybko wymieszać. Kakaowe ciasto również nałożyć do papilotek, na ciasto waniliowe.\nNa wierzchu ułożyć, delikatnie wciskając, po kilka owoców. Każdą mufinkę posypać szczyptą cukru.\nWstawić do piekarnika, piec ok. 20 minut, aż patyczek wbity w środkową mufinkę wyjdzie suchy i czysty. Studzić na kratce, oprószyć cukrem pudrem.\nZapraszam serdecznie również na inne mufinki na blogu, teraz warto je łączyć z ulubionymi owocami sezonowymi!\nEtykiety: babeczki, ciasto czekoladowe, ciasto waniliowe, czarne porzeczki, deser, kakao, muffiny, mufinki, porzeczki, szybki deser\nPokochaj gotowanie 7 czerwca 2012 18:13\nŚwietne połączenie, zapisuje na później:)\nUnknown 7 czerwca 2012 21:21\nZ porzeczkami nie jadłam, wyobrażam sobie, że są pyszne :)\nNatka Pietruszki 11 czerwca 2012 08:43\nWygladaja wysmienicie! I z pewnoscia takie tez sa :) Pozdrawiam\nNeddle 19 czerwca 2012 14:34\noch czekolada, wanilia i jeszcze porzeczki ;DD smakowitości :)\nAnonimowy 28 czerwca 2012 00:12\nWielokrotnie korzystałam z przepisów, które umieszcza Pani na swoim blogu i mam zamiar korzystać z nich nadal. Przyczyna jest prosta - przepisy są znakomite! Wszystko wychodzi tak, jak trzeba, nie ma zakalców i innych tego typu niespodzianek. Zaglądam na różne blogi kulinarne, ale jedynie do Pani przepisów mam pełne zaufanie.\nDlatego serdecznie dziękuję i skromnie proszę o kolejne kulinarne podpowiedzi.\nPs. Babeczki z porzeczkami są obłędne. Właśnie się nimi zajadam.\nAgnieszka_Smakiem 30 czerwca 2012 16:56\np. Kasiu :) Jestem wzruszona i nieprawdopodobnie wdzięczna za ten komentarz. Jest bardzo ważny :)\nOla 27 lipca 2012 12:47\nbardzo lubię połączenie tych smaków w muffinkach - łagodzi kwaskowaty smak porzeczek\nAnonimowy 26 sierpnia 2012 12:28\nBabeczki robię już drugi raz, za pierwszym razem były jagody, teraz są maliny. Wychodzą perfekcyjne. Dziękuję za przepis!\nAgnieszka_Smakiem 26 sierpnia 2012 13:27\nBardzo się cieszę, dziękuję, zapraszam :) !\nlifeislife.pl 7 września 2013 21:17\nRewelacyjne zdjęcia :) Babeczki wyglądają bardzo smakowicie. Osobiście bym jeszcze podmieniła porzeczki na borówki ;)


Marek FIEDLER: Rapa Nui. Ostatnie miejsce samotników?\nMarek FIEDLER: Rapa Nui.\nPodróżnik, biolog, badacz odległych kultur. W 1974 roku wraz z ojcem Arkadym Fiedlerem, bratem oraz żoną Krystyną stworzyli prywatne Muzeum-Pracownię Arkadego Fiedlera w ich rodzinnym domu i ogrodzie w Puszczykowie.\nRapa Nui: nikły punkcik geograficzny zagubiony w bezmiarze Pacyfiku, oddalony od Ameryki Południowej o 3700 kilometrów, a od najbliższej zamieszkanej wysepki Pitcairn o 2086 kilometrów. Trudno się dziwić, że spośród wszystkich wysp globu, na których żyją ludzie, Rapa Nui zyskała miano najbardziej samotnego miejsca na świecie – pisze Marek FIEDLER\n.Do ostatniego etapu naszej podróży na Wyspę Wielkanocną wystartowaliśmy z Limy. Lot trwał sześć monotonnych godzin. Pod nami bezkres oceanu. Wreszcie maszyna zaczęła wytracać wysokość. Wyjrzałem przez okno. Samolot zataczał koło i z boku zamajaczył cel naszej wyprawy. Niepozorny kawałek ziemi, na którego widok serce uderzyło mocniej w piersiach. Zawsze marzyłem o tym, by poznać Rapa Nui. Bo to zakątek o dramatycznej i fascynującej historii, a także miejsce kryjące wiele niezwykłych tajemnic.\nPo wylądowaniu dowiedzieliśmy się, że tutejszy maleńki terminal dysponuje jednym z najdłuższych pasów na świecie, ponieważ Amerykanie w 1985 roku urządzili tu awaryjne lądowisko dla wahadłowców. Wybierając się w daleką podróż, z reguły nie rezerwuję noclegu, wolę na miejscu rozejrzeć się za czymś dogodnym i niedrogim. Ale tym razem pewna Europejka mieszkająca na wyspie obiecała, że zarezerwuje nam kwaterę i odbierze nas z lotniska (towarzyszył mi mój syn Marek Oliwier). Jednakże na próżno rozglądaliśmy się za nią, również telefonicznie była nieuchwytna. (Później okazało się, że pomyliła daty). Na innych pasażerów Boeinga 767, którym przylecieliśmy, czekali tubylcy i rozwozili ich do hoteli.\nNiebawem przed skromnym budynkiem miejscowego lotniska Mataveri zrobiło się niemal pusto. Jeszcze tylko dwóch Rapanujczyków oczekiwało turystów. Zapytaliśmy ich o nocleg dla nas. – Nie macie rezerwacji? – Ich oczy wyrażały zdumienie. – Teraz wszystko zajęte. Wkrótce zaczyna się Tapati!\nTapati to wielki festiwal, którym żyje wyspa przez pierwsze dwa tygodnie lutego każdego roku. Festiwal zapoczątkowano w latach 70. XX wieku, żeby wspierać miejscową kulturę i krzewić szacunek dla tradycji Rapa Nui. Tapati to współzawodnictwo w tańcach i śpiewie, to zmagania w różnych tradycyjnych zawodach sportowych, to wreszcie ostra rywalizacja między dwiema wybranymi dziewczynami o tytuł królowej Tapati. Festiwal organizują tubylcy przede wszystkim dla siebie samych, ale w ostatnich latach stał się dużą atrakcją turystyczną. Widząc nasze zawiedzione miny, jeden z mężczyzn „zlitował się” nad nami: – Może znajdę dla was jeszcze jakieś wolne miejsce, ale to będzie kosztować po sto pięćdziesiąt dolarów za noc od osoby. I radzę się szybko decydować!\nNiech go kule biją! Wiedzieliśmy, że na Wyspie Wielkanocnej jest drogo, ale żeby aż tak? W takich chwilach należy zachować zimną krew. Po długiej podróży (nasza trwała z przesiadkami przeszło dwie doby: z rodzinnego Puszczykowa via Berlin, Madryt, Miami, Limę aż tu, po drugiej stronie kuli ziemskiej) człowiek jest zmęczony, chciałby jak najszybciej odpocząć w hotelu. Trzeba się jednak zmobilizować i ruszyć w poszukiwaniu czegoś tańszego. Już zarzucaliśmy plecaki na ramiona, gdy raptem nadjechała biała terenówka, z której wysiadła uśmiechnięta Rapanujka i przywołała nas gestem ręki.– Jestem Cecylia. Zapraszam do siebie – rzekła, wręczając nam wizytówkę, na której widniała informacja: „Chez Cecylia. Cabaña y Camping”. Cabaña to w języku hiszpańskim „szałas” albo „buda”. „Lepszy szałas niż hotel za 150 dolarów” – przemknęło mi przez głowę. Nie namyślając się, wsiedliśmy do auta. Dobrze trafiliśmy. Cabaña okazała się przyzwoitym domkiem, w którym czekał na nas obszerny pokój z łazienką i dostępem do kuchni. A wszystko to za bardzo przystępną cenę, jak na tutejsze warunki: 60 dolarów za dobę dla nas dwóch.\n.Znajdowaliśmy się w miasteczku Hanga Roa, położonym w pobliżu lotniska w południowo-zachodniej części wyspy. Hanga Roa skupia 95 procent populacji Rapa Nui. Jest to jedyne miejsce na wyspie z dostępem do elektryczności i bieżącej wody. W miasteczku były dwa banki, szpitalik, apteka, poczta, minimarkety i sklepy z pamiątkami oraz całkiem pokaźna liczba restauracji. W pobliżu naszej cabaña zauważyliśmy kilka knajpek; do jednej z nich, pod nazwą „Mana”, wstąpiliśmy na obiad. Byliśmy w siódmym niebie. Zdobyliśmy wygodną kwaterę w świetnym miejscu, nieopodal malowniczej Zatoki Cooka – to właśnie tu James Cook zarzucił kotwicę w 1774 roku. Pod samym niemal nosem mieliśmy też główną scenę, gdzie niebawem rozpoczną się występy na festiwalu Tapati. A kilka kroków dalej widniał kompleks Tahai z trzema platformami ahu, na których stało siedem wspaniałych posągów moai! Tymczasem w knajpce „Mana” kelnerka przyniosła nam skromny posiłek: jakieś dwie nieokreślone rybki z ryżem. Podczas płacenia rachunku czekała nas przykra niespodzianka: kelnerka zażądała aż 65 dolarów! Zdegustowani, przez kilka następnych dni obywaliśmy się bez obiadów.\nDrożyzna na Wyspie Wielkanocnej wynika stąd, że ogromną większość produktów trzeba sprowadzać samolotem z kontynentu. Nawet butelkowana woda pochodzi z Chile. Z wodą zawsze był tu problem, ponieważ wskutek porowatego wulkanicznego podłoża nie ma na wyspie rzek ani strumieni. Są tylko trzy jeziora w kraterach wygasłych wulkanów: Rano Kau, Rano Raraku i Rano Aroi. Krajowcy gromadzili wodę deszczową w kamiennych zbiornikach. Z cenami jednak okazało się nie tak źle, jak na pierwszy rzut oka wyglądało. Niebawem wyszukaliśmy knajpkę, w której za przyzwoity obiad płaciliśmy o połowę mniej niż w nastawionej na łupienie turystów „Manie”. Poza tym przekonaliśmy się, że jak ognia należy unikać płacenia dolarami. Dolar przez długi czas był tu panem, wszystkie ceny podawano przede wszystkim w tej walucie. Ostatnio jednak miejscowi wolą kasować w chilijskich peso. Oczywiście przyjmą od turysty „zielone”, ale zastosują niekorzystny przelicznik. Lepiej więc udać się od razu do banku – tam uczciwiej wymieniają.\nWyspę zamierzaliśmy przemierzyć wzdłuż i wszerz. Pochyliliśmy się nad mapą. Powierzchnia Rapa Nui wynosi około 170 kilometrów kwadratowych (dla porównania, Warszawa zajmuje 495 kilometrów kwadratowych) i tworzy nieregularny trójkąt o bokach długości 24, 18 i 16 kilometrów. Uformowały ją trzy wulkany: Poike, Rano Kau oraz Terevaka, który jest równocześnie najwyższym wzniesieniem wyspy, sięgającym 507 metrów n.p.m. Charakterystyczną cechą Rapa Nui jest mnogość jaskiń, wykorzystywanych dawniej przez tubylców w celach kultowych, a także podobno jako schrony w okresie niepokojów na wyspie. Do najciekawszych miejsc można dojechać drogami asfaltowymi bądź gruntowymi. Postanowiliśmy więc wynająć terenowy samochód. Z pomocą naszej gospodyni Cecylii dostaliśmy niedrogie suzuki o dumnej nazwie samurai. Ten samurai najlepsze lata miał już dawno za sobą. Przy prędkości 60 kilometrów na godzinę dygotał przeraźliwie, ciskając się w lewo i prawo jak pijany niecnota. Na szczęście tutejsze drogi są ciągle jeszcze niemal puste, więc nasze harce po nich uchodziły nam na sucho. Trzeba było tylko uważać na wałęsające się konie, zazwyczaj półdzikie, których żyje tu około sześciu tysięcy, przewyższając liczbą mieszkańców.\nSuzuki samurai, choć ułomne, jednak nas nie zawiodło. Wyspa Wielkanocna ze wszystkimi swoimi niezwykłościami stanęła przed nami otworem!\nRapa Nui: nikły punkcik geograficzny zagubiony w bezmiarze Pacyfiku, oddalony od Ameryki Południowej o 3700 kilometrów, a od najbliższej zamieszkanej wysepki Pitcairn o 2086 kilometrów. Trudno się dziwić, że spośród wszystkich wysp globu, na których żyją ludzie, Rapa Nui zyskała miano najbardziej samotnego miejsca na świecie. Tak mówili o niej pierwsi europejscy żeglarze, którzy docierali tu w XVIII wieku, tak też postrzegano ją w burzliwym i nieszczęsnym dla niej XIX stuleciu, niewiele w tym względzie zmieniło się również w wieku XX.\nPrzywołajmy rok 1914 i historię angielskiej uczonej Katherine Routledge. Dzielna niewiasta była jedną z pierwszych kobiet, które ukończyły uniwersytet w Oksfordzie. A gdy w British Museum ujrzała posąg moai z Rapa Nui, było to dla niej tak ogromne przeżycie, że postanowiła udać się na wyspę, na której powstały takie dzieła. Jej Ekspedycja Mana zorganizowana w latach 1914–1915 była pierwszą poważną badawczą wyprawą na Rapa Nui. Katherine Routledge interesowało wszystko to, co przetrwało w pamięci najstarszych tubylców. Wypytywała ich niestrudzenie o dawne wierzenia, zwyczaje i tradycje. Dzięki ogromnemu zaangażowaniu udało jej się częściowo ocalić historię tego niezwykłego ludu, tak tragicznie doświadczonego przez XIX-wiecznych łowców niewolników i inne dopusty losu. Jej książkę The Mystery of Easter Island (Tajemnica Wyspy Wielkanocnej) przeczytałem z ogromnym zainteresowaniem.\nJednak i tej kobiecie, chociaż oddawała się pracy z autentyczną pasją, przytrafiały się na wyspie chwile słabości, doskwierało życie w odosobnieniu, z dala od jej świata w dalekiej Europie. Skarżąc się na przytłaczającą izolację Rapa Nui, w swoich notatkach nazwała ten zakątek, podobnie jak inni przed nią, „najsamotniejszym miejscem na globie”. W odruchu buntu wobec nękającego ją poczucia dotkliwego osamotnienia wpadła na ekscentryczny (Anglicy w tym celują) pomysł. W swoich pismach zaproponowała, aby powołać komitet, który zwróciłby się z solennym adresem do Imperium Brytyjskiego o wypowiedzenie bezwzględnej wojny wszelkim przejawom samotności!\nUczonej z trudem przychodziło pogodzić się z faktem, że wyspa leży na tak koszmarnym odludziu. Jedynie raz w roku docierał tu okręt chilijskiej marynarki wojennej z zaopatrzeniem. Niekiedy przed zmierzchem Katherine Routledge siadała na brzegu i nostalgicznie patrzyła w bezmiar oceanu. Jej wzrok szybował daleko, sięgając widnokręgu. W kobiecie tliła się nadzieja, że być może kiedyś dostrzeże jakiś nadpływający statek. Mijały dni przepełnione bolesną tęsknotą, a ona daremnie wytężała wzrok: rozpościerał się przed nią bezgranicznie pusty ocean.\nJednakże któregoś ranka czekała ją ogromna niespodzianka! Kiedy wyszła z namiotu i zaczęła krzątaninę wokół śniadania, raptem stanęła się jak wryta. Zobaczyła coś tak niesamowitego i nieoczekiwanego, że doznała gwałtownego wstrząsu, aż jej się w głowie zakręciło. Na morzu, w pobliżu wyspy, stała cała flotylla potężnych, najeżonych groźnymi działami, wojennych okrętów! Skąd się tu wzięły te stalowe monstra?! Jawa to czy sen?! Zdumiona sięgnęła po lornetkę: były to niemieckie krążowniki i kontrtorpedowce! Jakie licho je przygnało na ten kraniec ziemi? Badaczka nie miała najmniejszego pojęcia, że w dalekiej Europie wybuchła wielka wojna. Angielka dopiero co roiła o walce Brytanii z samotnością, tymczasem jej ojczyzna rozpoczęła zupełnie na serio śmiertelne zapasy z całkiem realnym, potężnym wrogiem.\nOkręty dotarły na wody Rapa Nui, realizując plan niemieckiego dowództwa, które właśnie tu wyznaczyło wielkie rendez-vous całej swojej flocie Pacyfiku. Położona z dala od morskich szlaków wyspa nadawała się do tego najlepiej: Niemcy byli przekonani, że nie napatoczą się w tym rejonie na brytyjskie jednostki. Katherine Routledge nie musiała się obawiać nieproszonych gości. Wyspa Wielkanocna należała do neutralnego Chile i Niemcy uszanowali jej status prawny. Niebawem ich okręty odpłynęły tak nagle, jak nieoczekiwanie się zjawiły. Dodajmy, że w listopadzie 1914 roku niemiecka eskadra pokonała Brytyjczyków u wybrzeży Chile. Była to pierwsza porażka Royal Navy od czasu wojen napoleońskich. Brytyjczycy wzięli srogi odwet miesiąc później w pobliżu Falklandów: z niemieckiej eskadry ocalał tylko jeden krążownik.\n.Wróćmy na Wyspę Wielkanocną. W 1952 roku przybył tu doktor Dario Verdugo, przysłany przez Chile, by leczyć tubylców. Powierzono mu tę misję, bo urzędników rządowych w Santiago de Chile ruszyło sumienie: wreszcie dotarło do nich, że Rapanujczycy, będący od kilkudziesięciu lat ich poddanymi, żyją w skrajnej nędzy i cierpią na liczne przypadłości, takie jak gruźlica, choroby weneryczne, a nawet trąd. Zacny doktor miał wiele zapału i dobrych chęci, w trudnych warunkach na rapanujskiej placówce spędził dwa lata, starając się nieść pomoc wyspiarzom. W tych wysiłkach wspierała go dzielnie towarzysząca mu przez cały czas żona. Miał przy sobie także dwóch synów. Wydawać by się mogło, że otoczony najbliższymi, kto jak kto, ale on nie powinien się lękać samotności. A jednak… Na wyspie nie było prądu, wodociągów, telefonu, dróg i wielu innych cywilizacyjnych udogodnień. Lecz nie to mu doskwierało; przjeżdżając tu, wiedział przecież, w jakich warunkach przyjdzie mu żyć. Doktor lubił robić w wolnych chwilach piesze wycieczki. Któregoś dnia wspiął się na najwyższe wzniesienie Maunga Terevaka, będące stożkiem wygasłego wulkanu. Jest to miejsce szczególne, z którego dobrze widać całą wyspę jak długa i szeroka. Doktor rozejrzał się… i nagle poczuł się nieswojo – wszędzie dokoła maleńkiego lądu rozciągał się bezmiar pacyficznych wód. Raptem odniósł wrażenie, że jest odcięty od całego świata, zawieszony w środku zionącej przygnębieniem pustki, w sercu jakiejś zawrotnej kosmicznej otchłani, jakiejś druzgocącej samotności. To szarpało nerwy, wytrącało z równowagi. Odtąd poczciwiec zaczął skrzętnie liczyć dni, które dzieliły go od powrotu do rodzinnego domu w Chile.\nW roku 1955 przybył na Rapa Nui Thor Heyerdahl z zespołem naukowców. Słynny podróżnik szukał odpowiedzi na wiele nurtujących go pytań. Skąd przypłynęli twórcy olbrzymich posągów moai? Kim byli? Kiedy wykonali te rzeźby? W jakim celu? W jaki sposób? Jak je transportowali? Ciekawość świata Heyerdahla, jego żądza przygód i niezwykłe dokonania były inspiracją dla wielu. Charyzmatyczny globtroter wzbudzał entuzjazm, rozpalał wyobraźnię, swymi pomysłami porywał ludzi. Swój siedmiomiesięczny pobyt na Rapa Nui opisał w fascynującym reportażu Aku-Aku. Ta książka będzie dla nas jednym z przewodników po wyspie. A sam Heyerdahl jeszcze nie raz się pojawi w kolejnych rozdziałach naszej opowieści. Obecnie dodam tylko, że rozsławił Rapa Nui jak nikt przed nim. Równocześnie w swej książce – jakżeby inaczej! – zdecydowanie potwierdził powszechną opinię, że jest to „najbardziej samotne ze wszystkich miejsc zamieszkania człowieka”.\nA dzisiaj, czy coś się w tym względzie zmieniło? Otóż opinia ta tak mocno przylgnęła do wyspy, że nadal często pojawia się w podróżniczych reportażach wielu obieżyświatów. Odnoszę wrażenie, że ciągle jeszcze wypada pisać o Rapa Nui jako o zakątku, który otacza aura osamotnienia. A przecież wszystko się zmieniło, odkąd w latach 60. XX wieku zbudowano tu lotnisko i zaczęli pojawiać się turyści. Podczas naszego pobytu na wyspie z pewnym niepokojem obserwowaliśmy lądujące samoloty. Każdego dnia przybywał co najmniej jeden boeing, raz z Santiago de Chile, raz z Limy. Rozpoczął się festiwal Tapati, więc częstotliwość lotów zwiększono. Każdy samolot przywoził około ćwierć tysiąca pasażerów.\n– Tego się nie spodziewałem! Jeśli tak dalej pójdzie, to ludziska zadepczą Rapa Nui – martwił się mój syn, a ja mu wtórowałem.Co ciekawe jednak, w maleńkiej mieścinie Hanga Roa nie było widać szczególnego przypływu turystów. Gdzież, do diaska, się podziewali? Odpowiedź okazała się prosta: każdy boeing zabierał z wyspy (nawet podczas trwania festiwalu!) tyle samo pasażerów, ile przywoził. Większość ludzi przyjeżdża tu na bardzo krótko. Zaliczają dwie, trzy wycieczki do najciekawszych miejsc, sycą oczy widokiem pięknych tancerek, będących ozdobą Tapati – i odlatują.\n.Cecylia, sympatyczna gospodyni, szóstego dnia naszego pobytu w jej cabaña zaczęła zdradzać dziwny niepokój. Siódmego dnia nie mogła się powstrzymać przed zadaniem nam nieoczekiwanego pytania, kiedy wreszcie zamierzamy wyjechać! Zaskoczony przypomniałem jej, że przecież wynajęliśmy pokój na dłużej. Spojrzała na nas z niedowierzaniem. Dopiero kiedy pokazałem jej kwit za opłacenie noclegów z góry, jaki sama nam wystawiła, zaczęła się gęsto tłumaczyć: – Och, przepraszam, palnęłam głupstwo… Wielu moich gości wpada tylko na kilka dni, rzadko siedzą dłużej. Zupełnie zapomniałam, że wy macie inne plany. Dzisiaj Rapa Nui odwiedza coraz więcej turystów, są tu telefony, telewizja, kafejki internetowe… Zapomnijmy o oceanicznej samotni. Tutaj już jej nie znajdziemy!\nFragment książki “Mała wielka Wyspa Wielkanocna”, wyd.Edipresse Książki, 2017. POLECAMY: [LINK]\nMateriał chroniony prawem autorskim. Dalsze rozpowszechnianie wyłącznie za zgodą wydawcy. 2 kwietnia 2017\nksiązka syna Arkadego Fiedlera. Arkady Fiedler syn księgarnia Marek Fiedler książka Marek Fiedler syn Arkadego Fiedlera Rapa Nui


Niestety nie znamy dokładnej ceny SENCOR Grill SBG 400 Moc 2000 W, ale zapraszamy do zapoznania się z naszym rankingiem grilli 2018.\nA może wiesz coś więcej o tym produkcie? Pomóż innym w wyborze i dodaj pierwszą opinię o SENCOR Grill SBG 400 Moc 2000 W.\nSENCOR Grill SBG 400 Moc 2000 W to solidnie wykonany, odpowiednio zabezpieczony i łatwy w obsłudze grill, dzięki któremu przygotujemy nasze ulubione przekąski. Pozostałe istotne parametry, które warto poznać: - Stylowa konstrukcja ze stali nierdzewnej\n- Schowek na przewód zasilający. Dzięki omawianemu modelowi, grillowane potrawy będą miały niezwykły smak i aromat. Jeżeli zwracacie uwagę także na design kuchennych urządzeń, to poznajcie kolorystykę tego sprzętu: czarny|stalowy. SENCOR Grill SBG 400 Moc 2000 W nie zawodzi pod względem czasu grillowania wszelkich smakołyków. Fundamentalną sprawą jest tu zastosowana powłoka, a jest to konkretnie: Nieprzywierająca. Nie wszyscy mają dużą przestrzeń na kolejne kuchenne urządzenia, więc sprawdźcie dokładnie wymiary omawianego modelu: - Wymiary urządzenia: 480 x 391 x 165 mm


Pobieranie sterowników Fujitsu Cyfrowy aparat fotograficzny- Aktualizowanie oprogramowania Fujitsu\nPozbądź się problemów przy aktualizacji sterowników! Pobierz DriverDoc już teraz, aby łatwo zaktualizować sterowniki Fujitsu Cyfrowy aparat fotograficzny w zaledwie kilku kliknięciach...\nNie, dziękuję, pobierz sterownik Fujitsu Cyfrowy aparat fotograficzny\nStrona główna → Sterowniki → Fujitsu → Cyfrowy aparat fotograficzny\nFujitsu Cyfrowy aparat fotograficzny\nTen wbudowany sterownik Fujitsu Digital Camera powinien być dołączony do systemu operacyjnego Windows® lub jest dostępny za pośrednictwem aktualizacji systemu Windows®. Wbudowany sterownik obsługuje podstawowe funkcje sprzętu Fujitsu Digital Camera. Kliknij tutaj, aby dowiedzieć się, jak zainstalować wbudowane sterowniki.\nSugestia: Jeśli nie masz doświadczenia w aktualizowaniu sterowników urządzeń Fujitsu Cyfrowy aparat fotograficzny, zalecamy pobranie narzędzia do aktualizacji sterowników DriverDoc [DriverDoc - Produkt Solvusoft]. DriverDoc to narzędzie, które automatycznie pobiera i aktualizuje sterowniki Fujitsu, zapewniając, że instalujesz odpowiednią wersję sterownika dla swojego systemu operacyjnego.\nCo robią sterowniki urządzeń Fujitsu Cyfrowy aparat fotograficzny?\nZalety aktualizacji sterowników Fujitsu obejmują lepszą kompatybilność sprzętową, możliwość maksymalnego wykorzystania funkcji urządzeń i zwiększoną wydajność. Zagrożenia związane z instalacją nieprawidłowych sterowników typu Cyfrowy aparat fotograficzny obejmują awarie oprogramowania, spadek wydajności i ogólną niestabilność działania komputera.\nPrzeglądaj Fujitsu Cyfrowy aparat fotograficzny modele\nnajpopularniejsze sterownika do Fujitsu Cyfrowy aparat fotograficzny\nSterowniki do urządzeń Cyfrowy aparat fotograficzny Solid Year Co\nSterowniki do urządzeń Cyfrowy aparat fotograficzny ORite\nSterowniki do urządzeń Cyfrowy aparat fotograficzny Pine Group\nSterowniki do urządzeń Cyfrowy aparat fotograficzny Koutech\nSterowniki do urządzeń Cyfrowy aparat fotograficzny Kinstone\nSterowniki do urządzeń Cyfrowy aparat fotograficzny nStor Technologies\nSterowniki do urządzeń Cyfrowy aparat fotograficzny Dynex\nSterowniki do urządzeń Cyfrowy aparat fotograficzny Brightcom\nSterowniki do urządzeń Cyfrowy aparat fotograficzny Thrustmaster\nSterowniki do urządzeń Cyfrowy aparat fotograficzny MicroLab\nSterowniki do urządzeń Cyfrowy aparat fotograficzny SoundBlaster\nSterowniki do urządzeń Cyfrowy aparat fotograficzny ENPower\nSterowniki do urządzeń Cyfrowy aparat fotograficzny FIC\nSterowniki do urządzeń Cyfrowy aparat fotograficzny Sigma Designs\nSterowniki do urządzeń Cyfrowy aparat fotograficzny CNetUSA\nPobierz nowe sterowniki Fujitsu Cyfrowy aparat fotograficzny (Aktualizacja oprogramowania)\nZaktualizuj sterowniki Fujitsu Digital Camera jednym kliknięciem w DriverDoc:


Damskie Sandały Teva Hurricane XLT | Sklep górski e-Moko\nSandały Hurricane XLT to idealny partner na pełne przygód wycieczki podczas letnich, słonecznych dni. Zabierz je ze sobą w podróż i ciesz się chwilą. Trzypunktowa regulacja pozwala na idealne dopasowanie sandała do stopy i stanowi doskonałe wsparcie.\nSandały Hurricane XLT to idealny partner na pełne przygód wycieczki podczas letnich, słonecznych dni. Zabierz je ze sobą w podróż i ciesz się każdą chwilą. Trzypunktowa regulacja pozwala na idealne dopasowanie sandała do stopy i stanowi doskonałe wsparcie. Mocne i szerokie paski zapewniają stopie stabilność. Antybakteryjny dodatek Microban Zinc zastosowany w sandałach powstrzymuje rozwój grzybów i bakterii, a tym samym zapobiega przykremu zapachowi. Microban Zinc nie zmywa się i nie ściera. Wytrzymała i odporna mieszanka gumy Durabrasion poradzi sobie w trudnym terenie.\nCholewka/Paski: Mocne i szerokie nylonowe paski zapewniają stabilność i pełną kontrolę\nPodeszwa środkowa: wyprofilowana i wykonana z pianki EVA zapewnia lekkość, komfort i wsparcie\nPodeszwa zewnętrzna: Durabrasion® - elastyczna i gumowa podeszwa, zapewniająca przyczepność, trwałość i pełną kontrolę\nDamskie Sandały Teva Original Universal Patent Leather POWYSTAWOWY\n299,00 zł 50,00 zł\nDamskie Sandały Teva Indio Jewell\n339,00 zł 50,00 zł 5000 PKT\n199,00 zł 100,00 zł 10000 PKT\nDamskie Sandały Teva Hurricane XLT2 Regrind