1981 r. ? z wykształcenia jubiler-złotnik, projektując i wykonując biżuterię zaspokajałem pragnienie tworzenia. Uprawiałem kulturystykę i boks, pracowałem na statku ? zawsze towarzyszyło mi zamiłowanie do słowa, szczególnie poezji i prozy, a pierwszą książkę napisałem na bramce w klubie nocnym. Oprócz literatury uwielbiam muzykę i sport. Dziś żonaty, doradca biznesowy, nie brakuje mi wytrwałości, a pisanie zaspokaja teraz pragnienie tworzenia.\nUważam, że to frajerskie, tak się odkrywać. Ale nie mogę się powstrzymać. Wciąż o tym myślę, męczy mnie i już nie dam rady dłużej trzymać tego w sobie. Tak jak nie można powstrzymać potu w czasie wysiłku. Muszę w końcu o tym komuś powiedzieć, zrobić coś. Nigdy wcześniej nie mówiłem o uczuciach. Takie rzeczy się ukrywa, wydają się słabe, nie przystoją takim typom jak ja. My jesteśmy twardzi, idziemy ponaparzać w worek, kiedy nam źle, albo nachlać się gorzały. Bronimy się gniewem i lejemy w mordę. Na pewno nie żalimy się, ani nie snujemy jakieś smutne gówno. A ja już nie mogę chlać, w końcu zamienię się w jakiegoś nura, czy coś. Zresztą, trenowanie i chlanie nie idą w parze.\nNo więc chodzi o to, że jestem sam.\nMyśleliście, że to będzie coś innego? Złamane serce, żałoba czy jakiś wstydliwy odpał, który trzeba leczyć w wariatkowie? Męczy mnie samotność i tyle. Ale męczy tak, że nie wiem już, co z sobą zrobić. Prawdziwej rodziny nie mam. Rodzice nie żyją, rodzeństwa brak, a dalsza rodzina to jak nie rodzina. Myślą o mnie nie wiadomo co, więc mam ich gdzieś, nie zasługują, żeby próbować zmieniać im myślenie.\nKobiety też nie mam. Nie na stałe. Te lafiryndy, z którymi mam do czynienia, nie nadają się do założenia rodziny. Raczej do skomplikowania sobie życia.\nMam kumpli, z którymi trenuję, pierzemy się po mordach na sparingach, macamy na macie, pijemy, oglądamy walki i mecze, ale to nie to samo. Ci durnie w ogóle nie przypominają rodziny. Wiem, że niektórzy tak mówią, że kumple to rodzina, nigdy nie opuszczą, zawsze pomogą i takie tam. Po części tak jest. Wiem, że mogę na nich liczyć, a oni na mnie. Ale kumple w dupie mają smutek, żal i inne uczucia. Każdy trzyma to dla siebie, przeżywa w samotności, po cichu, nie pokaże drugiemu. No bo jak? Jak baba? Jakaś ciota? No co wy, nie ma szans.\nMam to już w dupie. I niech się śmieją. I tak nikt nie zaśmieje mi się w twarz, bo wie, że zęby są drogie i z lekkością baletnicy mogę narazić na koszty.\nA może któryś też będzie miał już dość duszenia czegoś w sobie i zapłacze?\nSamotność dziwnie ze mnie wyłazi. Oprócz typowych objawów: smutnej mordy, tęsknego wzroku, milczenia i ciągot do pościelowej muzy. Wciąż widzę siebie na bezludnej plaży. Nie wiem, co to znaczy. Przez to czuję się jeszcze bardziej samotny. Ale wiem, że jestem tam właśnie z powodu samotności. Może obrazuje moje gówniane położenie, że jestem na nią skazany? Pewnie przez wygląd. Mordę mam niewyjściową. Kinol przestawiony kilka razy, kalafiory na uszach od zapasów, szyja już tak umięśniona, że wydaje się, jakbym jej nie miał. Wyglądam jak jakiś gargulec. Tylko pustogłowe, plastikowe lale do mnie lgną. Jarają się mięchem, moim stylem życia, sianem i same sobą. Widać dobrze pasuję wizualnie do plastiku.\nTydzień temu pogoniłem ostatnią, ale pojawiają się nowe. Jak ćmy wokół żarówki po zmroku. Jakby wyłaziły z jakiejś fabryki tworzywa sztucznego. Wiem, że to przez miejsca, w których bywam. I jeśli nie zmienię sposobu bycia i postrzegania mnie przez innych, to skazany będę na plastik albo jakąś niewidomą laskę. Tylko że jeszcze musiałaby polubić moje wnętrze, a raczej nie należę do wrażliwych.\nNo więc lezę brzegiem wąskiej plaży. Jest naprawdę piękna. Słońce świeci, ale nie tak, żeby pot leciał po dupie. Przyjemnie, ani za mocno, ani za słabo. Ściana zieleni pochyla się nad plażą. Słychać ptaki i fale, jest cudownie cicho. Tylko się położyć i zasnąć w błogiej ciszy.\nNajlepsze jest to, że nikogo nie ma, a mam nadzieję spotkać miłość mojego życia. Jedyną, najwspanialszą, najpiękniejszą kobietę, o której marzę, że noszę na rękach, opiekuję się i gapię jak w obrazek. Czysty, nastoletni ośli zachwyt. Wciąż wypatruję, jakby miała pojawić się za najbliższym cyplem albo wyskoczyć z krzaków.\nDebil, no nie?\nJak miałbym spotkać kogokolwiek na plaży, która wydaje się tak dzika, że chyba na palcach obu rąk można by policzyć, ile razy ktoś na niej był? A co dopiero natknąć się na samotną, piękną kobietę. I jeszcze miałoby jej serce zakołatać w piersi na mój widok i oboje byśmy czuli, że właśnie się odnaleźliśmy.\nWgrało mi się w baniak jakieś nastoletnie marzenie i tyle. Najwidoczniej jakiś niedopieszczony jestem.\nNie mogę przestać myśleć o tej plaży. Wciąż na niej ląduję. I to nie tylko we śnie, ale kiedy jadę samochodem albo w przerwach na treningu. Stoję, dyszę sobie i łapię zawiechę. Wytrzeszczonymi gałami patrzę w przestrzeń i czuję zapach morskiej wody, a chłopaki się śmieją. Teraz na przykład siedzę przy biurku na bosaka, myślę o plaży i czuję piasek pod nogami. Widzę siebie, jak stoję na brzegu i patrzę na zachód słońca, jakiego nigdy wcześniej nie widziałem, idealnie podkreślony horyzontem. Czuję przy tym taką mega nostalgię, jakbym dobrze wiedział, za czym tęsknię, a mój czas właśnie mijał, jakbym miał ostatnią szansę, żeby znaleźć się na plaży. Mam już w sumie swoje lata.\nOd kilku dni jej szukam. Nie mam nic do stracenia. A może mam? Sam nie wiem, przecież wygląda na to, że mnie oprogramowanie we łbie zawodzi.\nNo więc nie jest to żaden tropik, drzewa to głównie brzozy, no i jakoś czuję, że to u nas, ale zbadałem już całą morską linię brzegową kraju i nie znalazłem takiej plaży. Wniosek jest jeden, ona nie istnieje, a ja jestem idiotą.\nGapię się w ekran, drapię po łysym łbie i móżdżę. Co mogę jeszcze zrobić?\nKawy sobie zaparzyć.\nJestem! Prawie narozlewałem po drodze z kuchni. Zalewałem kawę i wpadłem na pomysł, gdzie jeszcze mogę szukać plaży spełniającej kryteria z głowy. Tego rzecz jasna nie zdradzę, bo jeśli istnieje, szybko przestałaby być dzika i odludna, a tego bym nie chciał.\nSiorbię wrzątek i szukam. Aż znajduję! Przynajmniej na zdjęciach satelitarnych w Google wygląda jak w głowie. Ponad sto dwadzieścia kilometrów stąd. Całkiem niedaleko.\nPatrzę na zegarek, dziesiąta. Nie ma na co czekać. Za maks dwie godziny tam jestem. Dopijam kawę, zaliczam kibel, bo zawsze mnie goni po kawie, szamię coś na szybko, zakładam krótkie spodenki, japonki i dzida.\nMam wrażenie, że przyciąga mnie jakiś wielki magnes. Im bliżej tego miejsca, tym bardziej jestem podjarany i czuję spokój, jakbym wracał do domu, gdzie się urodziłem. Dziwne to. W końcu wjeżdżam do małego miasteczka. Wygląda jak wymarłe. W życiu czegoś takiego nie widziałem. Podobne do tego, gdzie wjeżdża Pawlak w „Samych Swoich”, żeby poszukać doktora do rodzącej Mani. Dopiero skończyła się wojna i nie widać żywej duszy. Ale tutaj na pewno ktoś mieszka. W oknach widać kwiaty, za jednym suszy się pranie. No i przy kilku tkwią talerze satelitarne. Ale i tak mam wrażenie, że to inny świat. Przepaść między tym a moim. A przecież nie jest tak daleko.\nDojeżdżam do końca miejscowości, przede mną woda. Skręcam w prawo i po jakichś dwóch kilometrach wjeżdżam w las tak gęsty, że zrobiło się ciemno. Cały czas patrzę na mapę w telefonie. Jeszcze kilka kilometrów i powinienem być na miejscu.\nZatrzymuję się na leśnej polanie, wysiadam i oddycham głęboko. Powietrze jest czyste i smakuje świetnie, aż kręci się w głowie. Jest niesamowicie cicho. Słychać wiatr, ptaki i wodę. Nic więcej. Żadnego samochodu, samolotu, pociągu, żadnego ludzkiego głosu, nawet szczekania psa. Zero cywilizacji.\nPlaża jest na dole, zaraz za pasem lasu oddzielonym od reszty drogą, którą przyjechałem. Schodzę ścieżką, wydeptaną raczej przez zwierzęta niż ludzi. Jest jak zielony tunel, wydaje się prowadzić do innego świata. Na końcu otwiera się na słoneczną krainę, gdzie woda skrzy się milionem refleksów.\nStaję na piasku i zamieram, przeszywa mnie dreszcz. To tutaj. To dokładnie miejsce z moich wyobrażeń, nawet piękniejsze. Widzę w oddali łabędzie, a nad głową przelatuje jakiś drapieżny ptak. Za mały na jastrzębia, ale i tak wygląda kozacko. Znika za drzewami. Niektóre brzozy prawie leżą na piasku, podmyte przez wodę. Najwidoczniej wąska plaża przestaje istnieć w czasie sztormu, a woda atakuje zieleń.\nNapełniam płuca po brzegi i ogarnia mnie spokój tak wielki, że aż nierzeczywisty. Jakby ciepły wiatr zdmuchnął z czaszki wszystkie troski i zostawił tylko tęsknotę do prawdziwej miłości.\nCzas jej poszukać.\nŚmieję się z siebie i zdejmuję klapki, ruszam. Pochylone drzewa dają przyjemny cień, a podmyte korzenie wyglądają świetnie, jak z jakiegoś fantastycznego świata. Morda się cieszy. Dobrze, że przyjechałem, warto było, dla samej radości, widoków i łyka świeżego powietrza.\nPrzechodzę przez niewielki cypel i widzę małą zatoczkę, zacienioną potężną markizą z liści, pełną okrągłych kamieni i powalonych drzew. Jest i strumień.\nNa chwilę znowu robi mi się słabo, jakby piękno chciało mnie powalić. Tak tu odmiennie od miejskiej rzeczywistości. Tak inaczej od środowiska, w którym się poruszam. Siadam na grubej kłodzie i daję się kołysać kojącym szmerom. W końcu kładę się na wznak i zasypiam.\nSpałem jak niemowlę ponad dwie godziny. I spałbym dłużej, gdybym się nie spieprzył z kłody, zachciało mi się przewrócić na bok. Śmieję się z siebie i sadzam dupsko z powrotem. Przeciągam, a w brzuchu tarabani perkusja, jestem już konkretnie głodny. Nic z sobą nie wziąłem, mogłem o tym pomyśleć. Nie chcę jeszcze jechać. Dziś sobota, nie mam treningu, mogę zostać do wieczora, na zachód słońca, na finał. Może w miasteczku jest jakiś sklep. Kupię żarcie, wrócę i rozpalę ognisko. To będzie coś. Cieszę się na ten pomysł jak dzieciak, który ma dostać tablet.\nWstaję i zauważam kwiat na kłodzie, fioletowy, leży sobie. Rozglądam się. Ktoś musiał położyć, sam nie przyfrunął, nie spadł przecież z drzewa. Może jakiś ptak?\nA może jesteś stuknięty, co?\nMacam się po kieszeniach, czy przypadkiem ktoś mnie nie okradł. Idę do samochodu i jadę po żarcie. Na bosaka, klapki mam już gdzieś.\nMiasteczko nie jest wymarłe. Widziałem kilka osób i znalazłem sklep. Śmierdzi jak w kurniku, ale co trzeba, kupuję. Zauważam małą siekierę, świetnie się przyda. Dobrze, że mam gotówkę, kartą bym nie zapłacił.\nWracam z siekierą i siatką żarcia na plażę, na moją kłodę. Kwiatek leży jak leżał. Już głowa układa do niego historię. Śmiać mi się chce z siebie. Zjadam banana, twaróg i bułkę. Do picia mam wodę. Mięso upiekę później, jak rozpalę ogień. Kupiłem pierś z kurczaka, kiełbachę, musztardę i butelkę wina. Kubki plastikowe, łyżkę i nóż wożę w samochodzie, otwieracza do wina nie potrzebuję, potrafię odkorkować sposobem.\nAleż petarda się czuję. Wszystko odeszło, cały codzienny syf. Nalewam wina do kubka i rozsiadam się wygodnie na piasku, opieram plecami o kłodę. Wypiję tylko trochę, do wieczora alkohol wyparuje. Odpalam książkę w telefonie i czytam. Jest świetnie, lepiej być nie może. Nie brakuje niczego. Na miłość poczekam, pewnie pojawi się lada chwila. Kto, jak nie ona położyła kwiatek?\nCzas płynie błogo. Następnym razem wezmę namiot i zostanę na dłużej. Wyobrażam sobie, jak musi wyglądać niebo nocą, kiedy w pobliżu nie ma żadnego miasta, odbierającego swoim światłem chwałę gwiazdom. Ta umierająca mieścinka świeci pewnie w nocy jak stara latarka na zdychających bateriach.\nCzytam i cały czas mam wrażenie, że jestem obserwowany. Może przez ptaki albo większe zwierzęta, ale przecież wzrok zwierząt nie wywołuje takiego wrażenia. Musi być świadomy, ludzki. Czasami słyszę szelest w krzaczorach za mną, ale to może być cokolwiek. Wkręcam sobie, jak miłość. Kwiatka naprawdę mógł zostawić jakiś ptaszek.\nCzas przestać zachowywać się jak nastolatka.\nCiekawe, czy tak samo będę myślał, jak stąd pojadę. Pewnie znowu włączy się męcząca tęsknota.\nWypiłem pół butelki i koniec tego dobrego. Wyłączam też telefon. Czytanie na ekranie męczy oczy. Do zachodu słońca zostały dwie godziny, czas ruszyć dupsko i nazbierać drewna. Pełno tu powalonych drzew. Woda podmywa korzenie tak długo, aż nie mają się czego trzymać i padają jak zmęczeni żołnierze na twarz. Pochylone brzozy będą następne. Możliwe, że niektóre zabierze z sobą woda, a inne zostaną zepchnięte i splotą się jak te suche, poskręcane w pośmiertnych uściskach. Kilka brutalnie rozdzielę, idealnie nadają się na opał.\nBędę wracał brudny, ale mam to gdzieś. Latam po plaży raz w jedną, raz w drugą stronę i wyszarpuję powalone drzewka. Czuję się wspaniale, jak dzikus na swoim nietypowym gospodarstwie. Na samą myśl, że miałbym założyć buty, puchną mi nogi. Sam się sobie dziwię, jak mogę wytrzymywać w butach całymi dniami.\nKiedy ściągam całe drewno pod kłodę, jestem porządnie zziajany. Nazbierałem chyba na całą noc. Biegnę jeszcze do samochodu po zapalniczkę i ręcznik papierowy na rozpałkę.\nOgień się pali, dym pachnie wspaniale i przepędza owady. Rąbię dziarsko drzewka na krótkie kawałki, aż robi mi się bąbel na dłoni. Jest świetnie. Dawno nie czułem się tak dobrze. Jestem w pięknym miejscu, które koi ducha, nie ma zmartwień i problemów, trzeba tylko zadbać o podstawy, ogień i żarcie. Cudownie prosty kawałek życia. Niechby trwał jak najdłużej.\nSpociłem się jak świnia. Czemu by się nie wykąpać? Wbiegam na golasa do chłodnej wody. Ależ orzeźwia. Wypływam kawałek od brzegu i kładę się na plecach. Pachnie świeżością i gdyby można było, z chęcią dałbym się ululać falom do snu.\nPlaża wygląda z wody rewelacyjnie. Myślę już o niej jak o swoim domu, jakbym był z nią związany krwią, urodził się tutaj. I jestem pewien, że to nie chwilowe uczucie. Sam nie wiem dlaczego. Niektórzy nie lubią być przywiązani do jednego miejsca, a ja wręcz przeciwnie.\nRobię kilka długości wzdłuż brzegu i wychodzę błogo zmęczony. Świetnie, że mogę sobie wyschnąć na stojąco z dyndającą fujarą i nikt mnie nie widzi.\nAle coś się zerwało w krzaczorach i ucieka. Słychać szelest. To coś większego, jak dzik czy sarna, sam nie wiem, nic nie widzę. Podchodzę do siekiery, w razie czego będę walczył. Już widzę siebie, jak na golasa walę w łeb siekierą wielką maciorę albo walczę w parterze. Ale sobie poszła. Może zrobię dzidę i przepaskę z trawy?\nUbieram się, dorzucam do ognia i siadam. Zabieram się za ostrzenie kija i widzę w oddali idącą w moją stronę kobietę.\nGdybym żuł gumę, wypadłaby mi teraz z otwartego ryja.\nŚmieję się z siebie. Jaka znowu ona, durniu ty. Przecież to nie prywatna plaża, a do miasteczka nie jest tak znowu daleko. Tych parę kilometrów można przejść spacerkiem. Mogła też przyjechać samochodem, jak ja. Gdyby przyszła chwilę temu zobaczyłaby moje blade dupsko wystawione do słońca.\nPoza tym im bardziej się zbliża, tym pewniejszy jestem, że to nie ona. Ubrana w zwiewną, letnią sukienkę w kwiaty. Figura taka sobie, dupa przyduża, a buzia raczej nieładna, kiedy jest blisko, widzę już dobrze, że wręcz brzydka. Wielki nos, usta jakieś przekrzywione w lewo, oczy rozjechane, a poliki pucułowate. I zero makijażu. Tylko włosy ma ładne, długie, prawie czarne.\nNic z tego nie będzie, myślę i znowu się śmieję, jakim jestem kretynem, że w ogóle to rozważam.\nCiekawe, dlaczego do mnie lezie? Chyba, że przejdzie obok.\n– Miło zobaczyć uśmiech na takim odludziu.\n– Pięknie tu. Cały dzień gęba mi się cieszy.\n– Wiem, obserwowałam pana.\nO kurde. Właśnie przestałem się uśmiechać. Widziała mnie na golasa? To ona była tym dzikiem?\n– Jak to? – pytam.\nNie odpowiada, wypala z czymś innym.\n– Czy mogę się przysiąść? Wieczór robi się chłodny. Ale jeśli woli pan samotność, proszę się nie krępować i powiedzieć. W końcu pewnie nie bez powodu jest pan tu sam.\n– Proszę – pokazuję na miejsce obok ogniska.\nKobieta siada. Zaciekawiła mnie. Skąd ona się urwała? Może to wariatka? Na pewno jest jakaś dziwna. Nie boi się mojej mordy? I nie mówi, dlaczego mnie obserwowała. Zaraz zapytam. Mam nadzieję, że wcześniej sama powie. Jak się okaże, że to wariatka i zacznie mnie wkurzać, to ją wystraszę i ucieknie. Przytrzymuje sukienkę, żeby fruwając na wietrze nie odsłaniała zbyt wiele. Włosy targa wiatr. Gdyby nie ta twarz, byłaby całkiem niezła. Wciąż nic nie mówi. I dobrze, klimat nie bardzo sprzyja rozmowie. Najwyżej dobrym manierom.\n– Ma pani na coś ochotę? Wina, coś do jedzenia?\nCzyli najpierw wino, a potem żarcie.\n– Zabrałem z samochodu tylko jeden kubek. Skoczę po drugi.\n– Nie szkodzi, proszę zostać, wygląda pan bardzo zdrowo. – Puszcza do mnie oczko.\nNo i jestem już pewien, że widziała mnie na golasa. Nalewam wina i podaję kubek.\n– Jak mnie pani obserwowała?\n– Oczami swoimi, proszę pana.\n– Ładnie to tak siedzieć w krzakach i podglądać? – pytam.\n– Kiedy wyszedł pan z wody, nie patrzyłam, odwróciłam się i odeszłam, żeby mnie nie korciło. – Znowu puszcza oczko.\nJuż ci uwierzę. Chociaż w sumie zaszeleściło w krzakach.\n– Ten kwiatek to od pani?\n– To Ślaz. Byłam ciekawa, co pan z nim zrobi.\n– A co miałem zrobić?\n– O mężczyźnie wiele mówi to, jak obchodzi się z kwiatami, kiedy wpadną mu w ręce.\nNie wiem, jak to skomentować. Rozumiem, że gdybym zgniótł, wrzucił do ognia, to oblałbym jakiś test? Tylko po co ten test? Już wiem, żeby wbić się na darmową wyżerkę.\n– Nie znam się na kwiatach – mówię.\nWstaję, kobieta od razu odwraca głowę i mnie obserwuje. Jest czujna. Odchodzę kawałek dalej, żeby znaleźć drugi kij dla niej. Znajduję, wracam i siadam, żeby naostrzyć, a ona wraca do obserwowania horyzontu. Mimo że nieurodziwa, wygląda w tej scenerii ładnie. Pewnie nawet ja wyglądam lepiej.\nSam też patrzę w przestrzeń. Niesamowicie przyciąga wzrok. Nabiera kolorów, słońce szykuje się powoli do zachodu. A ognisko jeszcze podkręca klimat.\n– Jak pani na imię?\n– Nie powiem panu. Pan też niech jeszcze nie mówi.\n– To wiele zmieni. Staniemy się dla siebie bardziej konkretni, rzeczywiści. Już teraz buduje pan sobie w głowie jakiś obraz mnie, niestety. Imię tylko by w tym pomogło. A teraz możemy nazywać się jakkolwiek. Taka sytuacja nigdy więcej się nie powtórzy.\n– W sumie racja. A pani nie budowała sobie obrazu mnie, kiedy podglądała?\n– Nam, kobietom, wolno. To zgodne z naszą naturą.\n– No przecież – uśmiecham się.\nCwaniara. Fajnie gada. Żadna kobieta, którą znam, nie mówi w taki sposób. Tamte tylko pieprzą, prostaczki, o kompletnych bzdetach, żadna nie czyta książek. Już widzę, jak zabieram tutaj Żanetkę, tę anorektyczkę, którą pogoniłem ostatnio. Już słyszę, jak gwiazduje, że pełno robali, wiatr rozwala fryzurę, i że nie usiądzie na piasku, i w ogóle jak śmiem coś takiego proponować księżniczce, przecież połamie sobie pazury, zniszczy cerę czy jakieś inne badziewie.\nA ta na pewno czyta, mogę się założyć. I niewiele gada. Gdyby nie zakrywała się sukienką, zerknąłbym, czy to na pewno baba. Ma cycki, więc raczej na pewno.\nI nie wydaje się już taka brzydka.\n– Życzy pani sobie pierś z kurczaka czy kiełbasę?\n– A może najpierw pierś, a potem kiełbasę? Ja tak zrobię, polecam.\n– Więc poproszę tak samo, ale w mniejszych porcjach oczywiście.\nMyję mięso, nadziewam porcje i posypuję lekko przyprawą. Wbijam kije w piach i pochylam nad żar. Zerkam, czy pani ma jeszcze wino w kubku i siadam na swoim miejscu.\n– Teraz musimy tylko czekać – mówię.\n– Na spektakl. Kolacja przy zachodzie słońca. O tym nie śniłam.\n– Na ten finał dnia właśnie czekam. Spektakl, ładnie powiedziane.\n– Trudno o większe piękno.\nUśmiecham się, ciężko się nie zgodzić.\n– W blasku tego spektaklu wszystko wydaje się piękniejsze – mówię.\n– O tak, pan też to widzi? – Odwraca głowę i patrzy na mnie.\n– Jak można nie widzieć.\n– A jednak wielu ludzi tego nie zauważa, nie chce wręcz. Słońce już zaczyna zmieniać kolor wszystkiego, pan też się zmienia.\nNie wiem, o czym gadamy, ale niesamowicie podoba mi się ta rozmowa. Kiedy patrzę jak mówi, wydaje się coraz ładniejsza. Jakby słowa płynące z jej ust były kosmetykami, a ona robi sobie nimi makijaż. Najpierw piękne stają się usta. Fajny ma głos, delikatny i bardzo kobiecy.\nI to nie przez wino zaczyna mi się podobać. Mam mocną głowę i wcale nie czuję, że wypiłem.\nSłońce szykuje się do zachodu, niebo zaczyna płonąć. Plaża i my robimy się pomarańczowi.\n– Jeszcze wina? – pytam.\nDolewam. Jestem ciekaw, kim ona jest, skąd pochodzi, czy mieszka w okolicy? I o czym myśli.\n– Pan już nie pije. Nie planuje pan zostać na noc?\n– Planowałem się zbierać po zachodzie.\n– Noc tutaj musi być piękna. – Patrzy w niebo.\n– Na pewno. Pani chciałaby zostać?\n– Sama bym się bała.\nMam ochotę zapytać, czy nie bałaby się zostać z nieznajomym. Przecież mogę być jakimś psychopatą.\n– Z panem bym się nie bała – wypala.\n– Przecież mnie pani nie zna.\n– Trochę już znam. Mam nosa. Pan ma dobre serce. I dobrze panu z oczu patrzy.\nJej oczy stają się niesamowite. Od patrzenia na horyzont, na niebo? Absorbują piękno otoczenia, czy były takie cały czas, ale tego nie dostrzegałem?\n– I miałam chwilę, żeby się panu przyjrzeć. Ktoś, kto tak reaguje na piękno, nie może być zły.\nNajwidoczniej z zachwytu robiłem jakieś durne miny. Albo przez sen.\n– Pani nie jest stąd?\n– Jestem tu pierwszy raz.\nPrzynajmniej fizycznie. W wyobraźni i w snach byłem setki razy.\nKobieta nie odrywa wzroku od słońca, które zaraz dotknie horyzontu, ale już od dłuższej chwili dotyka jej buzi. Sprawia, że nos, owal twarzy, ramiona, cała postać wydają się tym, za czym tak tęskniłem. Jakbym był mały i patrzył na mamę, która była całym światem, bezpieczeństwem, domem.\nPewnie zwyczajnie posrało mi się we łbie z tej tęsknoty.\n– Jak to się stało, że pani tu jest?\n– Przyjechałam samochodem – śmieje się ze mnie.\nDobra jest. Uśmiecham się i czekam. Dobrze wie, o co pytałem. Słońce prawie całe spadło za horyzont. Za chwilę pojawią się pierwsze gwiazdy, a zmysłowy taniec płomieni nabierze znaczenia i one przyciągną nasz wzrok.\nDorzucam drewna do ognia, a kobieta przysuwa się bliżej i zaczyna mówić.\n– Od jakiegoś czasu myślę tylko o tej plaży. Wyobrażałam sobie, że idę brzegiem, a wiatr rozwiewa moje włosy. Nie ma pracy, codzienności, jest tylko to miejsce. Wiem, jak to zabrzmi, ale marzyłam o nim. I jest cudnie.\nWciąż patrzy przed siebie. Gasnące niebo jeszcze płonie. A ja patrzę na nią i nie mogę uwierzyć w to, co słyszę.\n– W końcu nie mogłam już wytrzymać, dusiłam się i musiałam odszukać to miejsce, przyjechać i nabrać powietrza. Czy to nie głupie?\nZnowu, gdybym miał w gębie gumę do żucia, właśnie by wypadła.\n– A więc to pani…\nKobieta odwraca głowę i patrzy na mnie, jakby dobrze wiedziała, o co chodzi, jakby czekała, aż to powiem.\nNa niebie pojawiają się pierwsze gwiazdy, potem kolejne, aż niebo jest nimi usiane jak ulica piachem po przejeździe piaskarki. Dzisiaj już się stąd nie ruszymy.\nMięso jest gotowe. Wyciągam bułki i musztardę.\n– Nasz pierwszy wspólny posiłek – mówię.\n– Zawsze będzie mnie pan tutaj tak karmił?\n– Już zawsze będę panią karmił, nie tylko tutaj.\nJej uśmiech jest tak samo piękny w blasku zachodzącego słońca, jak i ognia. I wiem, że z czasem będzie się stawał jeszcze piękniejszy.


WSZYSTKO MOGĘ W CHRYSTUSIE | Katolicki Serwis Apologetyczny\nW bieżącym numerze Słowa wśród nas pragniemy omówić jeden z najbardziej krzepiących – a jednocześnie intrygujących – fragmentów Nowego Testamentu: „Wszystko mogę w Tym, który mnie umacnia” (Flp 4,13), odnosząc go do życia zarówno tych, co uważają, że potrafią wiele, jak i tych, co sądzą wręcz przeciwnie. Werset ten zachęca tych, którzy mają dobre mniemanie o sobie, do zastanowienia się nad źródłem tego przekonania. Tych zaś, którzy uważają się za nieudaczników – do nabrania wiary w siebie i pójścia naprzód mocą Chrystusa.\nŚw. Paweł był człowiekiem czynu. Głosił słowo Boże, zakładał Kościoły w Azji Mniejszej i Europie, pisał długie, głębokie listy, polemizował z przeciwnikami wiary. Jego zapału nie zdołały ugasić ani groźby, ani noce spędzone w więzieniu, ani kamienowanie, ani bicie. Trudno byłoby znaleźć bardziej pewnego siebie człowieka. Jednak czyniąc to wszystko, Paweł dzielił się również przekonaniem, że cała jego pewność i wszystkie jego dokonania są warte tyle, co „śmieci” (por. Flp 3,8). Posunął się nawet do wyznania: „Jestem bowiem świadom, że we mnie, to jest w moim ciele, nie mieszka dobro” (Rz 7,18).\nCzy nie ma tu jakiejś sprzeczności? Czyż Paweł pisząc swoje tak cenne dla nas listy nie wykorzystywał swojej wiedzy? Czy wykształcenie rabina nie było mu pomocne w tworzeniu teologii? Czy potrafiłby tak śmiało głosić Ewangelię, gdyby nie jego pewność siebie?\nOtóż nie ma tu żadnej sprzeczności. Paweł uważał się za szafarza Bożej łaski i Bożych darów (1 Kor 4,1). Rozumiał, że równie dobrze mógłby przyjść na świat nie w Tarsie, ale zupełnie gdzie indziej. Mógłby urodzić się w rodzinie bez koneksji w Jerozolimie i nie mieć żadnych możliwości zdobycia wyższego niż przecietne wykształcenia. Wiedział, że wszystko, co posiada – bystry umysł, zdrowie, zaradność – pochodzi od Boga. Dlatego właśnie mógł tak wiele dokonać, a jednocześnie nie przypisywac sobie za to zasługi, nie chodzić w glorii wielkiego bohatera.\nJeśli za dobrze wykonaną pracę oczekujesz dla siebie nagrody w postaci uznania czy premii, zastanów się, czy działałeś mocą Chrystusa, czy tylko swoją własną. Nie znaczy to, że Jezus ma coś przeciwko uznaniu czy zyskom materialnym. Kiedy jednak stają się one podstawową motywacją naszego działania, pojawia się poważne pytanie: Komu oddajemy chwałę naszą pracą? Uznanie i zysk materialny są godziwym celem, o ile nie przesłaniają nam Boga. Ponieważ są one przemijające, mogą być jedynie dalszym celem naszego działania.\nJeśli skupimy się na tej części wersetu z Listu do Filipian (4,13), która mówi, że możemy wszystko, zapominając jednak o tym, że potrzebujemy do tego mocy Chrystusa, skończy się to tak, że całą zasługę z naszych osiągnięć przypiszemy samym sobie. To z kolei będzie tylko podsycać w nas miłość własną, która oddziela nas od innych ludzi i zamyka na tę miłość, którą pragnie wlać w nasze serca Bóg.\n„Nie potrafię nic”\nPrzeszkody są częścią życia. Nie ma dnia, żeby nie pojawiały się na naszej drodze. Niektórzy z nas przywykli do tego. Radzenie sobie z trudnymi sytuacjami to ich specjalność. Jednak na ogół reagujemy zupełnie inaczej. W obliczu trudnej sytuacji natychmiast tracimy rezon. Czujemy się pokonani jeszcze przed przystąpieniem do walki. Coś w środku mówi nam: „Nie potrafię. Po prostu nie potrafię. Chciałbym, ale nie potrafię”.\nW pewnej opowiastce dla dzieci mała błękitna lokomotywa z transportem zabawek pokonuje groźną przeszkodę w postaci wielkiej, na pozór nieprzejezdnej góry, powtarzając sobie: „Potrafię. Na pewno potrafię”. Byłoby bardzo miło, gdyby wszystkie przeszkody na naszej drodze dały się pokonać w podobny sposób. Wiemy jednak, że tak nie jest. Doświadczenie mówi nam, że nie zawsze potrafimy sobie poradzić i ponieśliśmy już niejedną porażkę. Czasem stwierdzamy, że zadanie, przed którym stoimy, po prostu przerasta nasze możliwości. Są też i tacy, którzy z obawy przed niepowodzeniem starają się unikać wszelkiego ryzyka. Wolą nie podejmować żadnych nowych wyzwań.\nPismo święte opowiada nam historię człowieka, który powierzył jednemu ze sług sumę pieniędzy odpowiadającą mniej więcej trzymiesięcznemu wynagrodzeniu. Zamiast zainwestować otrzymane pieniądze, sługa przestraszył się ryzyka i ukrył całą sumę w bezpiecznym miejscu. Jego pan na wieść o tym, co się stało, wpadł w gniew. Odebrał słudze pieniądze i dał temu, który w tym samym czasie zdołał podwoić otrzymany depozyt (por. Łk 19,11-26).\nChociaż przypowieść ta nie jest, ściśle rzecz biorąc, komentarzem do zdania o czynieniu wszystkiego przez Chrystusa, który nas umacnia, to jednak może nam bardzo pomóc w zrozumieniu tego wersetu. Jeśli uznasz, że nic nie potrafisz, w związku z czym nie musisz nic robić, prędzej czy później stracisz nawet te zdolności, które masz. Jeśli natomiast przezwyciężając to nastawienie, spróbujesz jednak uczynić coś dla Boga, to nawet gdybyś poniósł porażkę, On będzie bardziej zadowolony, niż gdybyś w ogóle nie spróbował.\nKiedy więc masz do zrobienia coś, co wydaje ci się niemożliwe, mów sobie: „Mocą Chrystusa potrafię”. Taka odpowiedź jest wyznaniem wiary w obietnice zawarte w Ewangelii. Jest wyrazem ufności, że wyznaczając nam jakieś zadanie, Jezus jednocześnie daje nam moc do jego wykonania.\nPodstawa naszej pewności\nZachęcamy wszystkich, aby w ciągu następnych kilku dni znaleźli trochę czasu na modlitewne przemyślenie swoich motywacji. Jeśli masz skłonność do zbytniej pewności siebie, zadaj sobie pytania: „Czy to ja sam, czy też Bóg jest w centrum mojego życia?”. Proś Jezusa o dar pokory, abyś mógł, jak czynił to św. Paweł, niestrudzenie pracować i dokonywać wielkich rzeczy dla Pana, pamiętając jednak, że wszystkie twoje predyspozycje, zdolności i talenty są darami od Boga, mającymi służyć pomnażaniu Jego chwały. Dlatego rozpoczynaj każdy dzień od modlitwy, wyznając Jezusowi, że pragniesz wszystko czynić dla Niego, który tak hojnie cię obdarzył.\nJeśli natomiast masz skłonności do lęku i zwątpienia, zapytaj siebie: „Jak często rezygnuję z odpowiedzi na Boże wezwanie, ponieważ wydaje mi się ono zbyt trudne?”, „Jak często powtarzam: «Do niczego się nie nadaję», rozgrzeszając się w ten sposób z braku wysiłku przezwyciężenia swojego lęku, urazy, chorego poczucia winy”? Nie ma sensu tracić czasu na użalanie się nad sobą. Rozpoczynaj każdy dzień od modlitwy i mów Jezusowi: „Nie jestem beznadziejny ani bezradny, gdyż wszystko mogę w Tym, który mnie umacnia”.\nWszystko – w Chrystusie\nWielu chrześcijan różnych epok i narodów doświadczyło tego, co znaczy czynić wszystko „w Chrystusie”. Uczyli się zadowalać tym, co mieli, i zachowywać pokój w każdej sytuacji. Nabywali umiejętności radzenia sobie z wszelkimi zawirowaniami życia. Przekonywali się, że sztuka pokonywania przeciwności polega nie tyle na tym, co potrafią oni sami, ile na tym, co może Jezus.\nW kolejnych dwóch artykułach przyjrzyjmy się historiom kilku osób, które doświadczyły mocy omawianego przez nas wersetu z Listu do Filipian. Pierwsza z nich opowiada o człowieku, którego opuściła żona, pozostawiając go z trójką dzieci. Druga dotyczy przedsiębiorcy, który nabawił się wrzodów żołądka z powodu stresu związanego z pracą. W obu przypadkach ludzie ci doświadczali ogromnych przeciwności i uczyli się je przezwyciężać, czerpiąc siły od Chrystusa.\nJezus ma wspaniały plan dla twojego życia. On wie, że przyjdzie ci znosić także ból, niesprawiedliwość i odrzucenie. Wie, że w tym świecie każdy z nas zetknie się z pokusami i grzechem. Kiedy będzie ci trudno, przypomnij sobie, że także sam Jezus cierpiał – i dlatego doskonale potrafi nas zrozumieć. On zawsze jest przy nas i cierpi wraz z nami, ofiarowując nam moc i pociechę.\nOto wielka obietnica życia chrześcijańskiego. Każdy, kto wraz ze św. Pawłem wyzna: „Wszystko mogę w Tym, który mnie umacnia”, pożegluje w pokoju i bezpieczeństwie przez najbardziej burzliwe wody, ponieważ będzie przy nim Jezus, pomagając mu czynić to, czego nigdy nie dokonałby o własnych siłach.


Wolno stojące przytulne studio z łazienką - Airbnb\nCały obiekt – apartament gościnny (gospodarzem jest Ed And Nicci)\nEd And Nicci to Superhost\nJasne, czyste i przytulne, przesuwne drzwi otwierają się na prywatny taras. Nasze studio nie jest przygotowane do samodzielnego wyżywienia, ale można zrobić proste śniadanie i jesteśmy bardzo blisko wielkich kawiarni/barów/sklepów spożywczych. Usytuowane z powrotem od ulicy studio jest ciche i bezpieczne. Darmowy parking na ulicy. Przystanek autobusowy 5 minut spacerem. Nasze przytulne studio jest dobre dla par, samotnych poszukiwaczy przygód i osób podróżujących służbowo, które chcą relaksującego, prywatnego miejsca jako bazy podczas zwiedzania Grey Lynn, Ponsonby i miasta. Blisko City & Eden Park.\nNasze małe studio jest czyste i przytulne z własną łazienką i osobnym wejściem. Przesuwane drzwi otwierają się na słoneczny taras, z krzesłami i stołem - idealne do zabawy.\nDostęp do studia jest wprost z podjazdu.\nStudio może pomieścić maksymalnie dwie osoby.\nIstnieje bardzo wygodne łóżko typu queen z wysokiej jakości materacem, wierzchnią warstwą z pianki pamięciowej, bawełnianą pościelą, kołdrą i poduszkami. W pomieszczeniu znajduje się wentylator sufitowy (na lato) oraz niewielki nagrzewnica olejowa (na zimę).\nŁazienka jest nowa i nowoczesna z prysznicem. Do dyspozycji gości są czyste ręczniki bawełniane.\nNie ma aneksu kuchennego/lodówki. Istnieje czajnik i toster, więc można przygotować lekkie śniadania. Jesteśmy bardzo blisko wielkich kawiarni/barów/sklepów spożywczych. Do dyspozycji Gości jest herbata i kawa.\nJesteśmy 5 minut spacerem od przystanku autobusowego i jest bezpłatny parking na naszej ulicy.\nDostępne również: bezpłatne WiFi, suszarka do włosów. W razie potrzeby żelazko i deska do prasowania dostępne na żądanie.\nNasze przytulne studio jest idealne dla par, samotnych poszukiwaczy przygód i osób podróżujących służbowo, które chcą spokojnego, relaksującego, prywatnego miejsca podczas wizyty w Auckland.\n4,98 z 5 gwiazdek z 162 recenzji\n4,98 · 162 recenzje\nTen obszar Grey Lynn jest bardzo wyjątkowy, ponieważ jest bliski wszystkiego najlepszego - kawiarni, barów, sklepów, parków, połączeń komunikacyjnych, supermarketów, miasta i plaż. Miejscowi (i inni!) preferują Ponsonby Road, Karangahape Road, West Lynn village i sklepy Richmond Road - wszystko w zasięgu ręki. To 25 minut spacerem od centrum miasta, gdzie wiele można zobaczyć i zrobić w Dzielnicy Wynyard, Wiadukt i Britomart. Galeria Sztuki Auckland jest również warta odwiedzenia i jest mnóstwo kin. Z przyjemnością przedstawiamy rekomendacje.\nGospodarzem jest Ed And Nicci\nCieszę się, że mogę cię poznać, jeśli chcesz się przywitać. Masz własny dostęp do studia, więc możesz przychodzić i wychodzić, jak chcesz.


Łóżko hotelowe Vivardi AltoStratus\nPodstawa hotelowa bonelowa (boxspring) Vivardi AltoStratus\nVivardi AltoStratus to solidna podstawa do łóżka hotelowego przeznaczona do spania bezpośredniego lub do stosowania z dodatkowymi materacami. Zapraszamy do kontaktu w celu przygotowania indywidualnej oferty tel.: 795 098 300\n90x200 cm100x200 cm180x200cm ( 2x 90x200cm)200x200cm ( 2x 100x200cm)\nw ciągu 21 dni 10 godz. 58 min Sprawdź czasy i koszty wysyłki\n934,00 zł - 1 998,00 zł\nPrzed realizacją zamówienia z tym towarem, może być konieczne opłacenie zaliczki w kwocie 467,00 zł. Dokładne informacje zostaną podane w podsumowaniu zamówienia, przed jego złożeniem.\nPodstawa hotelowa z nóżkami Vivardi AltoStratus\n- standardowa materacowa (dzianina Flower lub Flower Plus),\nPodstawa hotelowa Stratus Vivardi nadaje się do bezpośredniego spania lub do stosowania jako podstawę pod materace. Ramę oraz stelaż podstawy wykonano w całości z litego drewna świerkowego. Solidne przekroje oraz konstrukcja gwarantują doskonałą wytrzymałość i żywotność. Rdzeń podstawy stanowią solidne sprężyny bonnellowe. W podstawie zastosowano przekładki tapicerskie o dużej gramaturze, a tzw. belki boczne podstawy oraz obłożenie sprężyn wyprodukowano z pianki o znacznie wyższej gęstości niż w standardowych modelach.\nZe względu na różnorodność preferencji gości hotelowych podstawa AltoStratus jest bardzo uniwersalna pod względem twardości. Obecność sprężyn nadaje znacznej sprężystości materacom znajdującym się na podstawie. Doskonale pasuje w zestawie z materacami nawierzchniowymi lub sprężynowymi (szczególnie kieszeniowymi).\n- pojedyncze; 90x200 cm, 100x200 cm,\n- podwójne jako dwa połączone ze sobą pojedyncze łóżka; 2x90x200 cm, 2x100x200 cm (zestawy są fabrycznie przystosowane do łączenia).\nPodstawa hotelowa Vivardi Cumulus (wysokość 17 cm)\n629,00 zł - 1 404,00 zł\n819,00 zł - 1 778,00 zł\nPodstawa hotelowa kieszeniowa (boxspring) Vivardi AltoNimbus (wysokość 30 cm)\n930,00 zł - 2 138,00 zł


Studnia za makulaturę - :\nKolejne studnie w Czadzie powstaną dzięki parafii Miłosierdzia Bożego w Dębicy. Będzie to możliwe dzięki akcji “Makulatura na misje”.\nTo kolejna odsłona przedsięwzięcia w dębickiej parafii.\n– Dzięki nam powstało już kilka studni każda z nich ma swoją nazwę – wyjaśnia Wiesław Kęder, prezes Katolickiego Stowarzyszenia Rodzin.\n– Każda ze studni otrzymuje tablice pamiątkową. Zdjęcia są przysyłane do nas i jest potwierdzeni, że faktycznie taka studnia jest. Noszą one nazwy m.in. św. Alberta, rodziny Ulmów. To są głębokie studnie 45 czy 60 metrów. Wszystko po to, aby dostać się do wody pitnej. Z reguły taka studnia zaspokaja potrzeby jednej wioski.\nAkcję Makulatura dla Afryki, w parafii Miłosierdzia Bożego w Dębicy koordynuje Stowarzyszenie Rodzin Katolickich.


16/08/2013 by megpee\n15 sierpnia 2013 r. w wieku 83 lat zmarł Sławomir Mrożek, polski dramatopisarz, prozaik i rysownik.\nBył jednym z najwybitniejszych polskich pisarzy, autorem satyrycznych opowiadań i utworów dramatycznych. Od 2008 r. mieszkał we francuskiej Nicei.\nPolecamy utwory Sławomira Mrożka!\nPosted in Literatura piękna.\tOtagowane Sławomir Mrożek\nWakacyjne podróże z WBP: NEAPOL\nPrzybądź do miasta Wergiliusza, które nigdy nie zasypia,\nSpaceruj po wąskich uliczkach, zajadając najlepszą pizze na świecie.\nDowiedz się dlaczego mieszkańcy kochają dwóch świętych: św. Januarego i Diego Maradonę.\nZatańcz Tarantelle i płyń na bajeczną wyspę Capri.\nWypij ulubiony drink Sophii Loren.\nOdkryj starożytne Pompeje i Herkulanum.\nWróć do Sorrento i zaśpiewaj: O Sole Mio!\nWBP w Opolu zaprasza Cię do Neapolu!\n„Vedi Napoli a poi……Vivi!\n„Zobacz Neapol a potem……Żyj!”\nPosted in Podróże.\tOtagowane Neapol, przewodniki, turystyka\nWakacje z kryminałem: Åke Edwardson\n14/08/2013 by megpee\nPolecamy powieści kryminalne Åke Edwardsona, szwedzkiego autora, wykładowcy na Uniwersytecie w Göteborgu,\nmieście w którym toczy się akcja utworów z udziałem Erika Wintera.\nEdwardson pracował m.in. jako dziennikarz i rzecznik prasowy dla ONZ. Za swe powieści kryminalne został dwukrotnie wyróżniony nagrodą za najlepszą szwedzką powieść kryminalną oraz najlepszy debiut. Nagrody te zostały przyznane przez Szwedzką Akademię Twórców Literatury Kryminalnej.\nPosted in Kryminały.\tOtagowane literatura z dreszczykiem\nPolecamy książki na lato!\n12/08/2013 by megpee\nLekka, odprężająca literatura, w sam raz na wakacyjny odpoczynek.\n09/08/2013 by megpee\n9 sierpnia obchodzimy Dzień Miłośników Książki!\nŻyczymy wielu, ciekawych, inspirujących lektur!


Pełnoporcjowa karma dla dorosłych psów. Dzik z jabłkiem.\nPełnoporcjowa karma dla dorosłych psów. Kurczak z granatem.\nPełnoporcjowa karma dla dorosłych psów. Jagnięcina i borówka.\nPełnoporcjowa karma dla szczeniąt i ciężarnych lub karmiących suk. Formuła dorsz i dynia.\nPełnoporcjowa karma dla dorosłych psów. Kaczka i dynia.\nPełnoporcjowa karma dla szczeniąt w okresie odsadzania w wieku do 2 miesięcy\nPełnoporcjowa karma dla szczeniąt, ciężarnych i karmiących suk.


Komornik sądowy Warszawa - warszawa.wola.komornik.pl - Katalog Stron Dziennika Internautów\nOferta kancelarii komornika sądowego (Andrzej Lus) z Warszawy (działalność przy Sądzie Rejonowym Warszawa – Wola). Strona wskazuje na aktualne wzory wniosków egzekucyjnych, na publikacje branżowe, na komunikaty dotyczące licytacji komorniczych. Serwis komornika sądowego odpowiada również na popularne pytania interesantów. Ze wszystkich funkcji portalu korzystacie Państwo bezpłatnie. Serdecznie zachęcamy do odwiedzenia strony komorników sądowych w celu zapoznania się z aktualnymi informacji jakie zostały przygotowane specjalnie dla Państwa.\nKomornik sądowy Warszawa - warszawa.wola.komornik.pl


Na Skrzydłach Marzeń 5 – Scena 06 | alola.pl\nNa Skrzydłach Marzeń 5 – Scena 06\n– Co tak cuchnie…? – zapytałam, wstając z ziemi.\nPrzede mną stał ogromny, śmierdzący worek na śmieci. Tak mi się przynajmniej wydawało, do czasu gdy dojrzałam, że ten worek ma ręce. Stwór zmierzył mnie wzrokiem i powiedział coś w swoim dziwnym języku. Po chwili ogarnęłam, że to Garbodor, ewolucja Trubbisha. I wtedy do mnie dotarło. Prawdopodobnie przyszedł się odegrać za to, że przestraszyłam wcześniej jego młodszego brata. Chwyciłam za torbę i zaczęłam szukać Poke Balli. Jak zwykle, w chwili gdy ich najbardziej potrzebowałam, nie mogłam ich znaleźć. Powinnam w końcu zrobić tu porządek. Teraz nie miałam jednak na to czasu, bo Pokemon już zamachnął się pięścią i gotów był mnie zaatakować. Garbodor jednak pomachał mi przed oczyma kapeluszem. To nie było to samo nakrycie głowy, które zostało wcześniej zniszczone, choć dostrzegałam łudzące podobieństwo.\n– To dla mnie? – spytałam nieśmiało, sięgając po kapelusz. – Dz-dziękuję… i przepraszam, że wystraszyłam twojego kolegę. Poniosło mnie, nie chciałam.\nPokemon kiwnął głową na znak, że rozumie, odwrócił się i rozsiewając za sobą ohydny fetor, zaczął się oddalać. Przymierzyłam swój prezent, który w jakiś dziwny sposób, idealnie na mnie pasował. Po solidnym praniu, być może będę w nim nawet chodzić. Spojrzałam jeszcze raz na oddalającego się Garbodora i dopiero teraz spostrzegłam coś dziwnego. Pokemon pod pachą trzymał coś białego, uparcie niosąc to w sobie znanym kierunku. Zauważyłam, że pakunek musi być dość ciężki, bo mój nowy, śmieciowy przyjaciel miał poważne problemy z poruszaniem się.\n– Hej! Zaczekaj!\nGarbodor przystanął i spojrzał na mnie. Dobiegłam do niego, przyglądając się jego “paczce”. Był to Pokemon. Miał białe futerko, które jednak upstrzone było czerwonymi plamami oraz brudem. Pyszczek, pazurki oraz ogon były koloru czarno-granatowego. Głowę Pokemona przyozdabiał dziwny kształt. Na pierwszy rzut oka skojarzył mi się on z sierpem tylko, że jakby złamanym. Wyjęłam Pokedex.\n– Absol. Katastroficzny Pokemon. Kiedy wyczuje zbliżająca się katastrofę za pomocą sierpowatego rogu, opuszcza swój dom, by ostrzec ludzi przed zbliżającym się niebezpieczeństwem.\nPorównałam wygląd Absola przed oczami, z tym w PokeDeksie. Było tak jak się domyślałam. Ten niesiony przez Garbodora miał złamany róg. Ogólnie nie wyglądał za dobrze. Sam fakt, że był nieprzytomny bardzo mnie martwił. Miałam wrażenie, że Pokemon mógł niedawno stoczyć walkę na śmierć i życie z kimś, bądź czymś bardzo niebezpiecznym. Po efektach stwierdziłam, że tą batalię raczej przegrał. Chwila! Katastrofa? Niebezpieczeństwo? Ostrzeżenie? Spojrzałam za siebie, spodziewając się jakiegoś morza ognia, wielkiej fali czy innej klęski żywiołowej. Na szczęście nic takiego nie miało miejsca. Przynajmniej póki co. Jednak jeśli PokeDex nie kłamię i Absol rzeczywiście chce ostrzec ludzi przed czymś strasznym, za wszelką cenę muszę dowiedzieć się o co chodzi. Najpierw jednak trzeba zadbać o tego Pokemona.\n– Garbodor, połóż go tutaj! Nie bój się, chcę mu pomóc! – Pokemon niechętnie, ale przystał na moją prośbę. – Sylveon, wybieram cię!\nPrzyłożyłam policzek do pyszczka Pokemona i obserwując jego klatkę piersiową, próbowałam ocenić czy oddycha. Nakazałam Sylveon również opleść go wstążkami. W ten sposób powinna móc wyczuć jego emocję, tym samym sprawdzając czy jeszcze żyje. Początkowo wpatrywała się ze smutkiem w twarz Absola, nie dając żadnego znaku. W końcu jednak uśmiechnęła się do mnie, a ja poczułam zimny oddech na swojej twarzy.\n– On żyje! – przytuliłam się do śmierdzącego Garbodora. – On żyje! Będzie dobrze, musimy mu tylko udzielić jak najszybszej pomocy! Gdzieś tu powinnam mieć jakieś lekarstwa…\nPonownie zaczęłam grzebać w torbie, w której oczywiście nigdy nic nie mogłam znaleźć. Jak prawdziwa, dorosła kobieta. Wywaliłam więc wszystko na ziemie, prosząc Sylveon i Garbodora o pomoc w szukaniu Revive’ów i Super Potionów. Ten drugi, widząc wszystko co wypadło z mojej torebki, wykrzywił się strasznie, najwyraźniej uważając, że takiego śmietnika to nawet on nie widział. Mimo pomocy Pokemonów, nie udało mi się znaleźć medykamentów. Musiałam zostawić je w domu! Akurat teraz, kiedy były mi potrzebne! Rozejrzałam się dookoła w nadziei, że znajdę kogoś, kto mógłby nam pomóc. Szybko przeanalizowałam, czy któryś z moich towarzyszy będzie mógł jakoś wyleczyć Absola. Jedynym rozwiązaniem, na które wpadłam był Swablu.\n– Swablu, wybieram cię! – przywołałam nieogarniętego, jak zwykle, ptaka. – Swablu, tutaj! Tu jestem! Gdzie lecisz?!\nWyciągnęłam dłonie przed siebie i nakazałam mu użycie na nich ruchu Cotton Guard. Momentalnie pokryły się one miękkim puchem, którego użyłam do obwiązania tułowia Absola. Nie był to może wybitny bandaż, ale przynajmniej zatamował w jakiś sposób krwawienie. Zrobiłam mu również posłanie z ataku Swablu, po czym wspólnie z Garbodorem ułożyliśmy go na nim. Na pewno w pozycji leżącej będzie bardziej bezpieczny, niż jakby miał być niesiony przez śmierdzącego kuriera nie wiadomo dokąd. Zamierzałam zostawić swoje Pokemony na straży, wziąć ze sobą tylko Pangoro i ruszyć na poszukiwanie pomocy. Pierwszą moją myślą była poznana niedawno Siostra Joy, jednak od Mrocznego Zaułka oddaliłam się już spory kawałek, a poza tym zaczęło świtać i pielęgniarka mogła już opuścić to miejsce.\n– Absol, wrócę po ciebie. – ukucnęłam przy Pokemonie. – Sprowadzę pomoc, wytrzymaj jeszcze trochę…\nAbsol nagle otworzył niemrawo oczy i zmierzył mnie wzrokiem. Wyglądał na przerażonego. Nie miałam pojęcia czy to przeze mnie i Garbodora, czy może ta zapowiadana katastrofa tak go przestraszyła. Pokemon spróbował poruszyć głową i pisnął przeraźliwie, ponownie zamykając oczy. Dotknęłam jego pyszczka. Był rozpalony. Gdy zbliżyłam dłoń do złamanego rogu, Absol jeszcze raz pisnął. I to tak, że krew w żyłach zamarzała, a włosy na głowie stawały dęba. Zaczynałam się bać, że nie zdążę sprowadzić pomocy. Nie chciałam tego robić, ale innej opcji nie widziałam. Wyciągnęłam pustego Poke Balla…\n– To jedyne wyjście… – powiedziałam ze smutkiem do nieprzytomnego Absola. – W ten sposób istnieje szansa, że uda mi się dostarczyć cię bezpiecznie do Centrum Pokemon, zanim… Tfu! Co ja mówię?! Na pewno nam się uda! Obiecuję, że cię potem wypuszczę. Masz moje słowo…\nAbsol wszedł do Poke Balla, razem ze swoimi bandażami, co było dość zastanawiające. Nie miałam jednak czasu na rozmyślania. Gdy tylko usłyszałam charakterystyczny dźwięk, obwieszczający “złapanie” Pokemona, dźwignęłam się z ziemi, odwołałam wszystkie swoje Pokemony i pędem ruszyłam w kierunku miasta. Jak najszybciej chciałam dotrzeć do Centrum Pokemon. Pomachałam Garbodorowi, dziękując mu z oddali za nowy kapelusz oraz pomoc Absolowi. Odruchowo, nie wiem sama dlaczego, podałam mu również adres pensjonatu, chociaż nie sądziłam, by znał się na topografii miasta. Miałam jednak wrażenie, że Pokemonowi należą się zdecydowanie większe i bardziej hojne podziękowania.\nGnałam na złamanie karku. Opuszczona dzielnica, znajdowała się niemal na drugim końcu miasta, do Centrum było więc dobre parę kilometrów. Nie zniechęcało mnie to jednak. Wiedziałam, że muszę pomóc Absolowi. Muszę go uratować. On przecież chciał ostrzec nas, ludzi, przed nadchodzącą katastrofą i to dlatego ucierpiał. Jesteśmy mu coś winni. Miasto dopiero budziło się do życia, toteż ruch uliczny nie był jeszcze tak wzmożony jak w godzinach szczytu. Przystanęłam nawet na przystanku tramwajowym, by sprawdzić czy jest sposób na szybsze dostanie się do celu. Niestety najbliższy odjeżdżał dopiero za niecałą godzinę, a ja nie mogłam czekać. Po przebiegnięciu jakiegoś kilometra czy dwóch, zaczęło ogarniać mnie zmęczenie. Moje kroki stały się krótsze i wolniejsze. Przystawałam co kilka sekund na złapanie oddechu. Pomyślałam, że przydałaby się jakaś podwózka. Wtem koło mnie pojawił się dziwny, biało-czerwony Pokemon. Robiąc kolejną, kilkusekundową przerwę, zeskanowałam go PokeDeksem.\n– Latias. Legendarny Pokemon Hoenn. Potrafi latać z niewyobrażalną prędkością. Jest w stanie zrozumieć ludzką mowę. Jego ciało pokryte jest specjalnym puchem, który odbija światło, pozwalając mu na stanie się niewidzialnym.\n– N-Niewyobrażalną prędkością? – wysapałam. – P-Proszę, pomóż mi… Mam tu rannego Absola i muszę go dostarczyć do…\n– Wszystko wiem. – usłyszałam głos w swojej głowie. – Po to tu jestem.\nNiezgrabnie wskoczyłam na Latias. Czułam się trochę niezręcznie. Siedziałam właśnie na Legendarnym Pokemonie, robiąc sobie z niego taksówkę. Cóż, na pewno było to hańbiące dla Latias, ale nie było czasu na wstyd. Teraz liczył się tylko Absol. Legendarny Pokemon Hoenn wzbił się w powietrze, obrócił w kierunku Centrum Pokemon i zadzierając głowę, spojrzał na mnie.\n– Gotowa? – ponownie użył telepatii.\nRozejrzałam się na boki. Do czerwonego Pokemona dołączył jego niebieski odpowiednik. Stworki komunikowały się w jakimś dziwnym języku, a ja miałam chwilę na kolejny skan PokeDeksem, chociaż domyślałam się już co to za Pokemon.\n– Latios. Legendarny Pokemon Hoenn. Jest wysoce inteligenty. Kontrolując opór powietrza, jest w stanie latać szybciej niż nowoczesne odrzutowce. Posiada zdolność współdzielenia wzroku, przez co może przekazać innym to co widzi, bądź widział.\nDwa Legendarne Pokemony w tym samym czasie. I oba pojawiły się by pomóc mi i Absolowi, a z tego co opowiadała May, dość niechętnie pokazują się publicznie. Ukazują się tylko przed ludźmi ze współczującym sercem. Być może ich obecność spowodowana była moją chęcią uratowania Absola, ale to nie pierwszy Pokemon, którego chciałam przed czymś ocalić. Wcześniej jakoś się nie pokazywały. Dlaczego pojawiły się właśnie teraz? N-Niemożliwe… Czy to ma związek z tą katastrofą? Jest aż tak źle, że konieczna jest interwencja Legendarnych Pokemonów?\n– Gotowa! – odparłam.\nNie zdążyłam krzyknąć, a już byłam pod drzwiami Centrum. Cały lot trwał może dwie, trzy sekundy. Latias, gdy tylko zestawiła mnie na ziemię, natychmiast stał się niewidzialny i gdzieś przepadł. Zadarłam głowę do góry by wypatrzeć Latiosa, ale jego również nie widziałam. Czułam się… Właściwie nie wiedziałam jak mam się czuć. Spotkałam dwa Legendarne Pokemony i choć nasze spotkanie trwało krótką chwilę, większość ludzi nie będzie mogła nigdy pochwalić się takim doświadczeniem. Ja jednak, zamiast się cieszyć, byłam coraz bardziej zaniepokojona. Miałam przeczucie, że wkrótce w Hoenn, bądź na całym świecie, rozegrają się wielkie wydarzenia. Nie wiedziałam tylko jakie. Kluczem do zrozumienia tej zagadki był Absol, którego los spoczywał w moich rękach. Nie mogłam tego zepsuć…\nOd mojej przygody w Mrocznym Zaułku Mauville minął tydzień. Powoli przyzwyczajałam się do Pangoro, nasze układy też troszkę się zmieniły. Choć w dalszym ciągu najlepiej czułam się w swoich słodkich kombinacjach, potrafiłam niemal bez problemu zastosować inny motyw, trochę bardziej mroczny. Dzięki sugestii i pomocy May, udało mi się wypracować nowy “słodko-kwaśny” styl. To ona wymyśliła ta głupią nazwę, nie ja. Mi osobiście za bardzo kojarzyło się to z jedzeniem. Przez cały ten czas nie organizowałam żadnych zajęć. Nasi podopieczni spędzili cały tydzień z May, choć część z nich podobno zaczynała się o mnie dopytywać. Musiałam im w końcu zaprezentować efekty mojego tajemniczego treningu. Zaplanowałam więc specjalny mini-pokaz na dzień jutrzejszy.\nCo z Absolem? Siostra Joy okazała się nieocenioną pomocą. Mimo iż wtedy całą noc pracowała w Zaułku, gdy przybyłam do niej z rannym Pokemonem, od razu wzięła się za leczenie. Operacja trwała kilkanaście godzin, ale ostatecznie Absol wyzdrowiał. Aktualnie mieszkał razem z nami, przynajmniej do odzyskania pełnej sprawności. Zauważyłam, że dość chętnie przyglądał się naszym próbom. Nie wiedziałam tylko czy to z nudów, czy rzeczywiście miał ochotę na jakiś mały występ. Nie chciałam go jednak forsować, dlatego nawet nie proponowałam mu wspólnego treningu. Postanowiłam jednak, że jutro zaproszę go do pokazu. Będzie to taki ładny akcent na nasze pożegnanie. Obiecałam w końcu, że go wypuszczę, prawda?\nJedyna katastrofa, jaka przez te dni nam się przydarzyła, to wyjedzenie wszystkich zapasów żywnościowych pensjonatu przez Munchlaksa May. Żadnego pożaru, żadnej powodzi, żadnego trzęsienia ziemi czy ataku z obcej planety. Wszystko wydawało się być w porządku. Absol, po stracie swojego rogu, nie był w stanie wyczuwać już katastrof, dlatego nie dowiedziałyśmy się niczego konkretnego. Joy stwierdziła, że róg po jakimś czasie sam odrośnie, jednak regeneracja będzie czasochłonna. Pokemon zdawał się nie pamiętać również przed czym chciał nas ostrzec, jednak ja zauważyłam, że zachowuje się dziwnie w ciemnych pomieszczeniach, bądź w nocy. Wtedy zawsze niemal błagał mnie, bym wróciła go do Poke Balla. A był przecież typem mrocznym, więc mrok powinien mu służyć…\n– I co z nim zrobisz? – May wyrwała mnie z zamyślenia. – Już chyba całkiem wydobrzał. No, poza tym rogiem…\n– Już mówiłam. Wypuszczę go jutro, tak jak mu obiecałam.\n– Jesteś tego pewna? Przemyślałaś to dobrze? Absol to fajny Pokemon, a poza tym, wydaję mi się, że cię lubi.\n– Tak. Nawet jeśli nie będzie moim Pokemonem, wciąż będziemy przyjaciółmi, prawda?\n– A, słuchaj… – May spuściła wzrok. – Bardzo by ci przeszkadzało, jak ja bym go sobie złapała?\n– Coo?! – zdziwiłam się. – Możesz to powtórzyć? Chcesz złapać Absola zaraz po tym, jak go uwolnię?\n– Zawsze chciałam mieć Absola. Widziałam ich tyle podczas Pokazów i szczerze się przyznam, że zazdrościłam ich Trenerom… – dziewczyna posmutniała, po czym wyciągnęła coś z kieszeni. – Mam nawet to…\n– Czy to jest…? – wytrzeszczyłam oczy. – Skąd to masz?\n– Tak, to jest. Absolite. Wygrałam kiedyś w kasynie, tu niedaleko nas.\n– Nie wiedziałam, że jesteś hazardzistką…\n– Nie jestem. – May zarumieniła się. – Po prostu bardzo mi na tym zależało.\nKolejna trudna decyzja. Obiecałam wprawdzie, że wypuszczę Absola i tak powinnam zrobić, aby być w zgodzie ze swoim sumieniem. Gdy stanie się on dzikim Pokemonem, nie powinno mnie obchodzić czy ktoś go złapie, czy nie. Nawet jeśli miałaby to być moja najlepsza przyjaciółka. Z drugiej strony May miała rację. Absol rzeczywiście mnie polubił, a ponadto wykazywał pewną chęć uczestnictwa w Pokazach. Tylko jeśli zdecyduje się na zostanie ze mną i będziemy razem występować, wtedy May może krzywo na mnie patrzeć, a nawet zazdrościć mi, jak sama się do tego przyznała. Z drugiej strony, jeśli zapowiadana katastrofa naprawdę kiedyś nadejdzie, dobrze byłoby mieć Absola u swojego boku. Choć ma złamany róg, wkrótce się zregeneruje. Wtedy mógłby nas ostrzec w porę, a my moglibyśmy uprzedzić innych. Być może uratowalibyśmy tym zdrowie czy życie ludzi i Pokemonów. Co robić, co robić…?\n[socialpoll id=”2504581″ path=”/polls/2504581″ width=”500″]\nDlaczego to teraz tak wygląda? Dowiesz się tutaj!\nWybór: Głosowanie większościowe (co to jest? kliknij tutaj)\nJak zapewne można było się domyślić, następna scena będzie ostatnią w tej części. Wasz dzisiejszy wybór będzie miał większy wpływ na ewentualne kolejne części, niżeli na środową scenę. Poprzednim razem sami mieliście nadać tor biegowi wydarzeń, a powyższy tekst powstał na podstawie pomysłów komentujących o nickach Redeemed oraz Buszmenek. Im, oraz wszystkim innym, serdecznie dziękuję za sugestię! ^^\nGłosowanie trwa do najbliższego niedzieli, do godz. 23:59. Następna scena pojawi się w środę.\nPrzypominamy PBF-ie “Na Skrzydłach Marzeń”! Więcej info tutaj!\nBy admin|2018-05-27T20:18:32+01:00Maj 24th, 2018|Na Skrzydłach Marzeń|23 komentarze\nTheSylveon 1 czerwca 2018 at 09:08\nTheSylveon 1 czerwca 2018 at 10:11\nNie zauważyłam już jest 😉\nLycanrocka 27 maja 2018 at 23:31\nCiekawe czytając to przypomniała mi się manga ORuby i ASaphire. Tam było o katastrofie i właśnie był tam absol. Więc stawiam na to żeby absol został z Sereną. To Ne jest to że ją faforyzuję bo dla mnie jest taka jakby to powiedzieć… Poprostu nie podoba mi się ona. Lecz Absol polubił ją nie można go od niej oddzielić. U May prawdopodobnie by był nie szczęśliwy. Chociaż nie podoba mi się to że Serena może wykożystać go do pokazów.\nKarol 27 maja 2018 at 10:19\n,,Niezgrabnie wskoczyłam na Latiasa”. Tego się nie odmienia 😀 Powinni być ,,Niezgrabnie wskoczyłam na Latias”. Ale ogólnie bardzo fajne opowiadanie czekam na więcej.\nKarol 27 maja 2018 at 10:21\nNo i ,,Cóż, na pewno było to hańbiące dla Latiasa”. Podobny błąd\nadmin 27 maja 2018 at 20:17\nRzeczywiście, przecież Latias jest dziewczyną ^^\nInes 27 maja 2018 at 08:15\nAlbo Taki pomysł mi w nocy zaświtał:\nSerena: May, co się z tobą dzieje?\nMay: Nic, rozmyśliłam się Sereno, nie można?\nSerena: Ty??? Nie rozumie. jeszcze kilka dni temu dałabyś się pociąć za tego Absola, a dziś? Wystarczyło, byś zobaczyła tego chłopaka. Wystarczył on. Skoro wg niego ten Absol jest bezużyteczny to i ty za nim papugujesz?\nMay: Ja… odczep się. Mówiłaś, że go wypuszczasz, to co chcesz. A może go złapie? Skąd wiesz?\nSerena: Posłuchaj! Nie pozwolę, by mój pokemon trafił to kogoś takiego jak ty! Nie zasługujesz na niego.\nMay: Jak możesz mi coś takiego mówić, przecież jesteśmy przyjaciółkami.\nSerena: Wracaj do tego swojego Drew. I wiesz co ci jeszcze powiem? Współczuje twoim pokemonom. Mając takiego trenera… brak mi słów.\nBuszmenek 25 maja 2018 at 22:09\nDzięki za wybranie mojej sugesti\nAdam 25 maja 2018 at 16:10\nTak w ogóle to czekam aż Serena sptka Wallace’a!\nPiotrex125 25 maja 2018 at 07:18\nCo?! JAK MOŻNA NIE POZWOLIĆ MAY ZŁAPAĆ ABSOLA! Zawsze zbyt faworyzujecie Serene. Jej dopiero co ewoluuował Pancham, weźcie ludzie.\nPS: Życzę ci Sereno, byś się tym Absolem udusiła.\nAliVix 25 maja 2018 at 07:22\nI tak zapewne Serena będzie miała więcej głosów, więc trzeba się z tym pogodzić ^^\nNie reagujmy źle. Tak przecież zaczyna się wojna 😉\nTheSylveon 25 maja 2018 at 14:16\nRaczej wygra Serena i trzeba się z tym pogodzić niestety. Ale i tak głosuje na May\nDiamondTigera 29 maja 2018 at 18:01\nTak przecież zaczyna się wojna i oto chodzi :F\nPiotrex125 26 maja 2018 at 14:01\nWiecie że wtedy Serenawyjdzie na samolubną?\nTheSylveon 26 maja 2018 at 22:44\nMoże i tak ale wszyscy kochają Serene i nikt nie zauważy\nPiotrex125 28 maja 2018 at 09:50\nNie wszyscy. Znam kilka osób (ekhem) które nie przepadają za Sereną. I to jest łagodnie powiedziane\nTheSylveon 28 maja 2018 at 15:05\nA no tak ale i tak jest dużo osób które ją lubią\nKarol 27 maja 2018 at 10:32\nJestem za ,żeby May złapała Absola. Niech ma, poza tym ma tem Absolite więc na pewno by było ciekawie. Serena nie może w końcu mieć wszystkiego.\nTheSylveon 24 maja 2018 at 21:27\nBardzo fajne! A co tam niech May sobie go złapie szkoda by było zmarnować Absolite(no chyba że Absol zostanie z Sereną to może jej dać)\nInes 24 maja 2018 at 21:19\nNie wiem na co zagłosować. Szczerze. Więc wolę to opisać:\nMożna by w ostatniej części połączyć wszystkie jakby 3 odpowiedzi. Tzn, Serena wg swojej obietnicy mogłaby go wypuścić, ale najpierw jakby mu powiedziała o sobie i o May. I jako wolny pokemon niech da mu wybór. Czy chce być dziki, czy dołączyć do niej czy zawalczyć z May.\nA może jajko i dwa Absole???\nInes 24 maja 2018 at 21:20\nI wtedy wybór Absola może być taki, jaki wynik głosowania?\nTheSylveon 24 maja 2018 at 21:28\nMiausticzka 25 maja 2018 at 19:49\nTo by było najlepsze rozwiązanie


BasicLab Krem nawilżający do twarzy. Lekka konsystencja 75ml | Vesa Beauty\nBasicLab Krem nawilżający do twarzy. Lekka konsystencja 75ml\nKrem nawilżający do twarzy o lekkiej konsystencji 75ml, polskiej marki BasicLab - NAWILŻENIE I UKOJENIE!\nNawilżający krem do twarzy, który ma lekką konsystencję i przeznaczony jest do codziennej pielęgnacji skóry wrażliwej, normalnej i mieszanej. Pozostawia skórę gładką i miękką w dotyku, a jego lekka konsystencja jej nie obciąża. Krem pozostawia matowe wykończenie i doskonale sprawdza się pod makijaż. Krem sprawia że skóra jest nawilżona i miękka, odżywiona i ukojona oraz zabezpieczona przed utratą wody. Krem jest bez dodatków zapachowych, nadaje się również dla wszystkich członków rodziny.\n- Ekstrakt z aloesu i wody różanej dogłębnie nawilża, przynosząc ulgę skórze wrażliwej, i zapobiega ponownemu odwodnieniu. Skóra staje się jędrna i bardziej odporna na uszkodzenia.\n- Pantenol oraz trehaloza, która znana jest ze swoich właściwości higroskopijnych, skutecznie przyczyniają się do poprawy kondycji cery, zwiększając poziom nawilżenia i redukując efekt ściągnięcia. Zmiękczają i wygładzają przesuszoną skórę.\n- Alantoina, wraz z naturalną witaminą E, koi skórę i redukuje mikropodrażnienia, przynosząc jej komfort.\nKomu polecamy Krem nawilżający do twarzy o lekkiej konsystencji?\n- Osobom ze skórą normalną i mieszaną.


Związkowcy Enei nie wykluczają strajku - Energetyka\nZwiązkowcy Enei nie wykluczają strajku\nJeśli mediacje nie przyniosą oczekiwanych przez nas efektów w Enei Operator dojdzie do strajku - zapowiada Janusz Śniadecki, przewodniczący Zrzeszenia Związków Zawodowych Energetyki (ZZZE).\nW Enei Operator został wszczęty spór zbiorowy. Jakie są postulaty pracowników?\n- Zgodnie z ustaleniami Komisji Trójstronnej i rozporządzeniem Rady Ministrów z listopada 2008 r., maksymalny roczny wskaźnik przyrostu przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia wynosi w 2009 roku 8 proc. Gdy rząd dowiedział się, że jest kryzys gospodarczy, tego wskaźnika nie renegocjowano i go pozostawiono. W zakładowej umowie zbiorowej mamy zapisane, że będziemy posługiwali się wskaźnikiem Komisji Trójstronnej, dlatego uznaliśmy, że jak najbardziej celowy jest postulat podwyższenia płac w wys. 8 proc.\nSiwiorow, 23.05.2009 10:52\nJest to informacja medialna i krytyka jest zbędna. Strony ustaliły z listy kto będzie mediatorem oraz uzgodniły podział kosztów (...)\nmiki, 21.05.2009 07:55\njeżeli energetycy zgodzą się na JAWNE konkursy na poszczegolne stanowiska, z założeniem, że jest oficjalna punktacja (...)\natom, 21.05.2009 01:04\nNie tylko w Enei\njest spór zbiorowy na tle płacowym bo zarządy spółek nie realizują ustawowego wskażnika. W kilku spólkach PGE jest to samo i (...)\nmediator, 20.05.2009 21:51\nuczcie sie nieuki\nmediator ma być z listy MPPiPS, a nie wyznaczony przez ministra. Strony mogą wybrać mediatora z listy, zawrzeć z nim umowę i (...)


Projekt domu Dom w halezjach 6 (R2S) - ARCHON+\ngotowy projekt Dom w halezjach 6 (R2S) widok 1\n8 pokoi, 2 kuchnie, 3 łazienki, pralnia\nPowierzchnia domu 178,96 m²\nMin. wymiary działki 11,41 x 16,0 m\n2. Korytarz 8,21 (9,40)\n3. Łazienka 4,17\n5. Salon + Jadalnia 19,09\n6. Pokój 8,76\n7. Pokój 13,22\n1. Wiatrołap 7,35 (8,63)\n2. Korytarz 10,11\n3. Łazienka 4,43\n4. Kuchnia 9,14\n5. Salon + Jadalnia 19,67\n2. Pom. rekreacyjne 11,04 (13,58)\n3. Korytarz 3,23 (3,23)\n4. Pralnia 3,12 (4,69)\n5. Łazienka 6,49 (7,87)\n6. Pokój 12,11 (14,48)\nDane projektu Domu w halezjach 6 (R2S)\n11,41 x 16,0 m\nProjekt domu dwurodzinnego do zabudowy szeregowej o nowoczesnej, prostej bryle z bezokapowym dachem dwuspadowym, będący kolejną, znakomitą propozycją z kolekcji: projekty domów dla deweloperów. Atrakcyjnym elementem budynku jest taras z pergolą, zaprojektowany na ostatniej kondygnacji. Kompozycja wykończenia łączy jasny i szary tynk z drewnianą okładziną i wraz z całoszklanymi balustradami podkreślą charakter domu. Segment mieści dwa w pełni niezależne lokale mieszkalne, zaprojektowane na osobnych kondygnacjach. Mniejsze mieszkanie znajduje się na parterze, zaprojektowano w nim otwartą na taras strefę dzienną z salonem, jadalnią i kuchnią, a w ramach części prywatnej użytkownicy dysponują dwoma sypialniami, każda z bezpośrednim wyjściem do ogrodu. Układ funkcjonalny uzupełnia łazienka. Większe mieszkanie to lokal dwukondygnacyjny, który wypełnia przestrzeń piętra i poddasza. Program piętra jest analogiczny jak w mieszkaniu na paterze, natomiast na poddaszu zaprojektowano trzecią sypialnię oraz duże pomieszczenie rekreacyjne z szerokim, przesuwnym otwarciem na klimatyczny taras. Ponadto na poddaszu mieści się także druga łazienka z miejscem na nowoczesny prysznic oraz wannę, oraz pojemna pralnia. „Dom w halezjach 6 (R2S)” należy do kolekcji: Projekty domów szeregowych, projekty domów nowoczesnych, projekty domów piętrowych, projekty domów dwurodzinnych, projekty domów dla deweloperów.


Psychoanaliza. Czym jest i komu może pomóc? - Czwórka - polskieradio.pl\nOstatnia aktualizacja: 07.09.2017 10:30\n- Psychoanaliza ma na celu odkrycie u pacjenta nieuświadomionego pragnienia. Jest to coś, co nam w duszy gra, ale staramy się tej myśli nie dopuszczać do siebie - tłumaczy psychoanalityk Marcin Piotrowski.\nWszystko, co powinniśmy wiedzieć o psychoanalizie (Strefa Prywatna/Czwórka)\nZdjęcie ilustracyjneFoto: Shutterstock.com/Cranach\nMarcin Piotrowski Psychoanaliza nie koncentruje się na leczeniu symptomów. Oczywiście w trakcie trwania tego procesu występuje efekt terapeutyczny, ale to jest pewnego rodzaju naddatek\nIstnieje kilka szkół psychoanalizy - m.in. wiedeńska odwołująca się do teorii Zygmunta Freuda oraz angielska, która opiera się na terapii psychodynamicznej. - Jest też psychoanaliza francuska, zwana też lacanowską od nazwiska psychiatry Jacquesa Lacana - wyjaśnia gość Czwórki.\nJacques Lacan w rewolucyjny sposób zinterpretował myśl Freuda, zwłaszcza jego teorię nieświadomości. Według jego tezy, nieświadomość to jeszcze jeden, konkretny dyskurs o charakterze ponadjednostkowym. - W teorii Lacana każdy podmiot ludzki wypowiada się na dwóch poziomach. Jeden z nich umożliwia komunikację, drugi dotyczy tego, co nieświadome, czyli naszej prawdy podmiotowej - mówi Piotrowski i dodaje, że psychoanalityk lacanowski zajmuje się tym, co jest związane z nieświadomym językiem.\nMarcin Piotrowski Psychoanalityk stanowi ekran, na który podmiot ludzki rzuca prawdę o sobie\nCzym psychoanaliza różni się od terapii psychologicznej? Jak wygląda ten proces? Komu może pomóc? I co wspólnego z psychoanalizą mają filmy Alfreda Hitchcocka. O tym m.in. mówimy w audycji.\nGość: Marcin Piotrowski (psychoanalityk lacanowski)\nZobacz więcej na temat: Czwórka psychologia zaburzenia lękowe psychoterapia NAUKA Beata Kwiatkowska STYL ŻYCIA\nPrzemoc wobec kobiet. "Nie zatrzymywana - postępuje"\nOstatnia aktualizacja: 04.08.2017 11:43\nW Polsce co 40 sekund ma miejsce akt przemocy wobec kobiet. Blisko połowa ofiar pozostaje w związkach formalnych. - Ważne, by kobiety zrozumiały, że same sobie nie będą w stanie poradzić i by głośno mówiły o tym, co dzieje się w ich domach - tłumaczyła psycholog Iwona Byśkiniewicz.\nGoście Jakuba Jamrozka w studiu CzwórkiFoto: Czwórka\n57'59 Przemoc w rodzinie - jak ją rozpoznać i jak jej przeciwdziałać? (Strefa Prywatna/Czwórka)\nSocjofobia. Kiedy nieśmiałość zamienia się w chorobę\n- Obok oficjalnych statystyk jest jeszcze przemoc nieujawniana, która ma miejsce nierzadko nawet przez kilkanaście, kilkadziesiąt lat, a na jaw wychodzi dopiero, gdy wydarzy się coś szczególnego, np. próba samobójcza ofiary - tłumaczyła psycholog Iwona Byśkiniewicz. - Przemoc niezatrzymywana ma to do siebie, że postępuje: eskaluje i zajmuje coraz więcej życiowych pól. Dlatego ważne jest, by uczulić potencjalnych jej świadków, by reagowali.\n25 listopada przypada Międzynarodowy Dzień Walki z Przemocą Wobec Kobiet. Wówczas także wystartuje akcja "Kocham - nie biję", do której przygotowania już się rozpoczęły. - Wśród 12 ambasadorek kampanii znajdzie się mistrzyni Europy w driffcie Karolina Pilarczyk, kobieta niezależna, która potrafi bronić praw innych kobiet - mówił Konrad Wojterkowski. Na czym polegać ma akcja i jak będzie przebiegać? Jakie są źródła i rodzaje przemocy domowej? Co może zrobić każdy z nas, gdy staje się świadkiem takich sytuacji - do kogo zwrócić się po pomoc? Zapraszamy do wysłuchania nagrania rozmowy ze studia Czwórki. W programie rozmawialiśmy także z panią Marzeną, która podzieliła się z słuchaczami Czwórki swoją historią.\nGość: Szymon Hołubowski (malarz), Arcadius Mauritz (portrecista, fotograf mody, filmowiec), Konrad Wojterkowski (organizator kampanii "Kocham Nie Biję"), Iwona Byśkiniewicz (psycholog, psychotraumatolog, psychoterapeutka)\nZobacz więcej na temat: Czwórka psychologia Jakub Jamrozek przemoc psychoterapia


Rozliczanie VAT sprzedaży ulepszonego budynku - interpretacja podatkowa - Finanse - rp.pl\nRozliczanie VAT sprzedaży ulepszonego budynku - interpretacja podatkowa\nGminie nie przysługiwało prawo do odliczenia VAT, ponieważ nie działała ona jako podatnik VAT w momencie ponoszenia wydatków na ulepszenie.\nDyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (dyrektor KIS) w interpretacji z 29 stycznia 2019 r. (sygn. 0112-KDIL1-2.4012.737. 2018.2.JO) rozstrzygnął kwestię zasad opodatkowania VAT przy sprzedaży ulepszonego budynku oraz prawa do odliczenia VAT od wydatków poniesionych na ulepszenie. Gmina będąca wnioskodawcą w 2011 r. utworzyła ośrodek edukacyjny, działający w formie jednostki budżetowej, wykonujący jej zadania własne z zakresu oświaty.\nCzytaj też: Zwolnienie z VAT dostawy działki, na której znajdują się instalacje przesyłowe oraz inne budowle\nWnioskodawca udostępnił nieodpłatnie ośrodkowi budynek nabyty w drodze komunalizacji, który był wykorzystywany wcześniej na potrzeby szkoły podstawowej, a także organizacji pozarządowych zajmujących się rozwojem świadomości ekologicznej. Budynek od momentu nabycia go przez gminę był wykorzystywany wyłącznie do realizacji jej zadań własnych. W 2011 r. wnioskodawca zrealizował projekt modernizacji obiektu dofinansowany ze środków unijnych. Gmina poniosła wydatki na rozbudowę, remont oraz doposażenie budynku w wysokości przekraczającej kwotę 2 mln zł. W ramach inwestycji utworzone zostały również miejsca noclegowe, z których mogły każdorazowo za odpłatnością korzystać osoby uczestniczące w prowadzonych przez ośrodek zajęciach. Wydatki na ulepszenie budynku przekroczyły 30% wartości początkowej budynku sprzed ulepszenia, tj. 171 tys. zł.\nOśrodek w okresie od dnia utworzenia do dnia podjęcia przez gminę scentralizowanych rozliczeń VAT korzystał ze zwolnienia podmiotowego z opodatkowania, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy o VAT, w konsekwencji czego nie odprowadzał on na rzecz urzędu skarbowego VAT należnego z tytułu świadczonych usług noclegowych. Sytuacja uległa zmianie począwszy od dnia 1 stycznia 2017 r., gdy gmina w składanych przez siebie scentralizowanych deklaracjach VAT, zaczęła wykazywać podatek należny z tytułu świadczenia przy pomocy budynku ośrodka usług noclegowych. W październiku 2017 r. gmina podjęła decyzję o likwidacji ośrodka oraz zbyciu wykorzystywanego przez niego budynku.\nWe wniosku gmina zadała pytania, czy fakt wykorzystania przez gminę budynku po zakończeniu inwestycji na cele publicznoprawne oraz zmiana od dnia 1 stycznia 2017 r. sposobu jego wykorzystania, w zakresie świadczenia usług noclegowych podlegających opodatkowaniu VAT, spowodowała powstanie po stronie gminy prawa do częściowego odliczenia VAT od poniesionych wydatków, jak również czy transakcja zbycia budynku będzie korzystać ze zwolnienia od VAT.\nWnioskodawca stanął na stanowisku, że na podstawie art. 86 i art. 91 ustawy o VAT nie przysługuje mu prawo do odliczenia VAT od wydatków poniesionych na ulepszenie budynku, gdyż gmina nie występowała w momencie ponoszenia wydatków inwestycyjnych w charakterze podatnika VAT. Ponadto, dokonując zakupu towarów i usług w ww. zakresie nie miała ona zamiaru ich wykorzystania do wykonywania czynności opodatkowanych. Wnioskodawca stwierdził ponadto, że planowana transakcja zbycia budynku będzie korzystała ze zwolnienia wynikającego z art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT, gdyż od momentu zakończenia inwestycji upłynął okres dłuższy niż dwa lata.\nDyrektor KIS w świetle obowiązującego stanu prawnego uznał, że stanowisko gminy przedstawione we wniosku jest prawidłowe. Nie przysługiwało gminie prawo do odliczenia VAT, bowiem nie działała ona jako podatnik VAT w momencie ponoszenia wydatków na ulepszenie. Z kolei ponieważ od pierwszego zasiedlenia minęły 2 lata, sprzedaż nieruchomości podlega zwolnieniu z VAT.\nW mojej ocenie stanowisko organu podatkowego przedstawione w omawianej interpretacji jest kontrowersyjne, chociaż jest zgodne ze stanowiskiem gminy. Dyrektor KIS potwierdził brak prawa do odliczenia VAT od wydatków poniesionych przez gminę w 2011 r. na modernizację budynku, mimo że po centralizacji rozliczeń VAT gmina zaczęła wykazywać sprzedaż opodatkowaną z tytułu usług noclegowych świadczonych przez jednostkę budżetową zarządzającą budynkiem. Oznacza to tym samym, że jeszcze w okresie 10-letniej korekty zmianie uległo przeznaczenie budynku, a tym samym od 2017 r. gminie przysługiwało prawo do częściowego odliczenia VAT. Argumentacja gminy i dyrektora KIS, iż takie prawo nie przysługuje z uwag na fakt, że gmina nie działała jako podatnik w momencie zakupu, powinna zostać obalona w świetle wyroku unijnego Trybunału z 25 lipca 2018 r. w sprawie C-140/17 (Gmina Ryjewo). Częściowe prawo do odliczenia VAT nie wpływa jednak na możliwość zastosowania zwolnienia przy zbyciu budynku po upływie 2 lat od pierwszego zasiedlenia (tj. modernizacji budynku).\nCzy instalacje w budynkach są opodatkowane\nOrgany nadzoru powinny zbadać przeznaczenie budynku