Lipcowy Konkurs | Lipcowy Konkurs – Oficjalny blog selkar.pl\nWeź udział w Konkursie i wygraj 2 książki: „Rekin i baran” Marty i Adama Biernatów oraz „Powtórka” Marcela Woźniaka!\nAby wziąć udział w Konkursie, napisz w komentarzu pod tym wpisem, w którym książkowym świecie chciałbyś zamieszkać i dlaczego właśnie w tym.\nWybierzemy autorów 8 najciekawszych odpowiedzi i podarujemy im powyższe zestawy książek.\nKonkurs trwa do niedzieli 9 lipca 2017 do godziny 23:59, wyniki ogłosimy we środę 12 lipca 2017 na naszym fanpage’u.\n5. Nagrodą w konkursie jest komplet dwóch książek „Rekin i baran” Marty i Adama Biernatów oraz „Powtórka” Marcela Woźniaka. Nie ma możliwości wymiany nagrody na inny produkt z oferty selkar.pl, ani wypłaty równowartości nagrody. Jedna osoba może wygrać jedną nagrodę.\n6. Komisja Konkursowa wybierze 8 najciekawszych odpowiedzi i przekaże ich autorom po 1 wyżej wymienionym komplecie.\n7. Czas trwania konkursu to 05.-12.07.2017. Wyniki konkursu zostaną ogłoszone 12.07.2017 na Fanpage’u selkar.pl na Facebooku.\n13. Uczestnik biorąc udział w Konkursie wyraża zgodę na przetwarzanie danych osobowych przez Księgarnię Internetową selkar.pl (DKS Sp. z o. o.) i Wydawnictwo Poznańskie w celu wysłania ewentualnej nagrody.\n5 lipca 2017 at 16:05\nJa bym chciała znaleźć się w powieści którą kocham całym sercem. Jest to „Ania z Zielonego Wzgórza”. Chciałabym żyć w domu Maryli i Mateusza i być wymarzoną przyjaciółka od serca Ani, jej bratnią duszą. Razem byśmy się uczyły i rywalizowały z Gilbertem o podium w klasie. Tylko co by było gdybyśmy obie się z w Nim zakochały ?? 🙂 Jako bratnie dusze na pewno byśmy się jakoś dogadały.\nChciałbym z Anią szykować się na bal i szyć kreacje z bufiastymi rękawami.\nChciałabym z nią chodzic po łąkach i lasach marząc o pięknym życiu i pięknej miłości.\nChciałabym ją pocieszać kiedy jest jej źle i dzielić z nią wszystkie radości.\nAnia Shirley to fascynująca osoba, mądra, ciepła, z wielkim serem na dłoni i chciałbym być jej przyjaciółką bo taka przyjaciółka to skarb.\n5 lipca 2017 at 19:35\nJa chciałabym zamieszkać w świecie wampirów. Bo kto powiedział, że świat poukładany, bajkowy jest fajny? Przecież właśnie tam, gdzie niebezpieczeństwo i przygoda człowiek czuje, że naprawdę żyje. Zapewne mogłabym poczuć prawdziwą adrenalinę rozlewającą się po organizmie, poznałabym całą gamę krwiopijców i przekonałabym się na własne oczy, czy są aż tak straszne jak wszyscy ich przedstawiają. Niebezpieczeństwo, strach, nutka grozy… to właśnie to, czego chciałabym zażyć. Poza tym uwielbiam wszystkie książki z tego gatunku. Nieraz zagłębiałam się w taki świat książkowy bez pamięci. Ułożyłabym wtedy własny spis doświadczeń, który mówiłby o tym fascynującym gatunku.\nMieszkać to może za dużo powiedziane, ale z pewnością z przyjemnością i ogromną ciekawością zwiedziłabym świat, który wykreowała J.K. Rowling w serii o Harrym Potterze. Zdaję sobie sprawę, że nie jest to zbyt oryginalna odpowiedź, ale wziąwszy pod uwagę jak nietuzinkowy jest Hogwart, Zakazany Las, ulica Pokątna, Ministerstwo Magii i inne magiczne miejsca nie jest chyba zadziwiające moje pragnienie zobaczenia tego świata na własne oczy. Spotkać duchy na korytarzach Hogwartu, zasiąść w Wielkiej Sali z zaczarowanym sklepieniem, posłuchać Dumbledore I profesor McGonnagal, wypić kremowe piwko z Hagridem, pogłaskać feniksa, donieść hipogryfa lub smoka, sporządzić jakiś eliksir pod czujnym okiem Snape’a… Rozmarzyłam się 😊.\nAle wracając na ziemię, to książki zapewniają mi mnóstwo niesamowitych podróży, których nie odbyłam w rzeczywistości. I tak na przykład marzę o Islandii, ale na razie nie było mi dane zobaczyć jej na własne oczy, więc lektora książkę o tej niezwykłej krainie jest dla mnie na razie erzacem prawdziwej wyprawy, więc z radością podróżuję książkowo 😃.\n6 lipca 2017 at 00:28\nWkradł się błąd i spieszę z poprawką: dosiąść hipogryfa, nie donieść 😉\n6 lipca 2017 at 09:54\nNa Fb lubię jako Maja Szkolniak 😊\n6 lipca 2017 at 09:20\nCzasami mam wrażenie, że żyję w świecie z powieści „Elantris” Brandona Sandersona… i że dotknęła mnie Shaod – przemiana, która sprawia, że człowiek staje się pogrążony we własnej bezsilności.\nMieszkańcy Arelonu stanęli naprzeciw czegoś, co nieodwracalne, i nie potrafili się z tym zmierzyć, dopóki Raoden nie nauczył ich, że kiedy nie ma sprzyjających do życia warunków, to trzeba je sobie samemu stworzyć.\nPodobnie jak oni, przeszłam w życiu etap, który zmienił mnie fizycznie i psychicznie, i na jakiś czas zepchnął w otchłań poczucia porażki i utraty kontroli nad życiem. Musiałam poskładać się na nowo, jak Elantrianie, i być może kiedyś, tak jak oni, odzyskam wszystko, choć w innej postaci 🙂\nJuż dziś mogłabym zamieszkać w ich świecie – w świecie, w którym wola życia pozwala pokonać własne słabości i ograniczenia. A może właśnie w takim mieszkamy? 🙂\n6 lipca 2017 at 10:55\nChciałabym zamieszkać w świecie Muminków. Wydaje mi się, że życie tam byłoby prostsze… a zarazem w tak różnorodnym towarzystwie nie mogłabym się nudzić. Prowadziłabym fascynujące, choć niezbyt wylewne dyskusje z Włóczykijem, słuchałabym opowieści Taty Muminka, tuliłabym się do Mamy Muminka, a sprzeczki z Małą Mi dostarczałyby mi odpowiedniej dawki rozrywki. Żyło tam tyle ciekawych stworzeń, na pewno wciąż dowiadywałabym się czegoś nowego i zaskakującego o nich i o ich świecie. No i przede wszystkim: nie boję się Buki, więc to byłoby bardzo spokojne i bezpieczne życie. Poza tym skandynawski klimat i ten ich uroczy domek!!!\n6 lipca 2017 at 12:15\nBardzo chciałabym zamieszkać w świece Christania Greya…\nmieszkałabym w luksusowym apartamencie,\ngarderobę miałabym wypełnioną kreacjami od najlepszy projektantów,\nzwiedzałabym każdy zakątek świata jaki mi się zamarzy,\nchodziłabym do ekskluzywnych restauracji,\nlatałabym helikopterem i szybowcem,\npływałaby cudownym jachtem,\nchodziłabym na spektakularne bale i przyjęcia,\nale przede wszystkim miałabym u swojego boku mężczyznę, który kochałby mnie bez reszty, chronił przed całym światem a z miłości do mnie byłby gotowy na wiele poświęceń. No i w łóżku na pewno nie wiałoby nudą. 😉\nStacja kolejowa. Tłumy pasażerów stoją w gigantycznej kolejce do jedynej otwartej kasy. W końcu dopadam do okienka w którym siedzi naburmuszona kasjerka o wyglądzie ropuchy:\n– Dzień dobry, poproszę bilet w jedną stronę do mojego wymarzonego świata książkowego!\n– A który to będzie? Po wyglądzie zgaduje, że kawaler rusza prosto do Hogwartu?\n– Wypraszam sobie! Postanowiłem przenieść się na stałe do magicznej krainy, która unosi się w kosmicznych przestworzach na grzbietach czterech słoni płynących na skorupie gwiezdnego żółwia Wielkiego A’Tuin’a. Chcę zamieszkać w samym sercu tego niezwykłego świata, czyli Anhk-Morpork, gdzie płynąca przez miasto rzeka jest tak zanieczyszczana, że można ją kroić nożem, a w Miejskiej Straży służy wilkołak ….\n– To trzeba było od razu mówić, że do Świata Dysku Terry’ego Pratchetta, a nie młodzian ględzi i blokuje kolejkę. A tam to przypadkiem nie mordują i pożerają przyjezdnych?\n– Gilda Skrytobójców mi nie straszna! Chcę podjąć naukę na Niewidocznym Uniwersytecie i zostać prawdziwym magiem. To moje marzenie od czasów, kiedy byłem małym chłopcem. Z różdżką i w kapeluszu ze złotymi gwiazdami będzie mi bardzo do twarzy. Nie sądzi Pani? Nie mogę się doczekać, aż poznam nowych znajomych – wampiry, krasnoludy, gnomy, wiedźmy… A może i sobie w końcu smoka kupię i wytrenuje, żeby się z nim lansować po okolicy.\nOch tak, w Świecie Dysku spełnią się wszystkie moje marzenia!\n– O ile wcześniej pożerający wszystko Bagaż nie stanie paniczowi na drodze. Mieliśmy tu takiego jednego. Odesłali go w kieszonkowym woreczku. Tylko tyle z niego zostało… To co? Pierwsza klasa?\n– No nie. Raczej trzecią poproszę. W końcu do zostania sławnym i bogatym magiem droga przede mną długa i wyboista…\nTo ja pójdę nieco innym tropem. Może dlatego, że mamy połowę roku i jak zwykle w tym czasie brakuje mi tego, czego kupić za pieniądze czy znaleźć w kurortach na wakacjach po prostu nie można. Być może właśnie na tym polega urok świąt Bożego Narodzenia, że są raz w roku. Być może tak właśnie być powinno. Trudno mi się jednak z tym pogodzić. Ja kocham ten czas rodzinnego oczekiwania, okres miłości i sympatii do świata. Pozwala mi on złapać równowagę, nabrać siły na pozostałą część roku. Gdybym więc mógł przenieść się do dowolnego książkowego świata, wybrałbym realia bajkowe – „Święta dzieci z dachów”. Jako dziecko zawsze marzyłem aby pomóc Mikołajowi, udać się w podróż saniami i przywitać się z reniferami. Ta lektura oferuje mi dokładnie taki świat, bez nadmiernego słodzenia, ale też z happy endem. Zaśnieżony Sztokholm, ciepłe mieszkania, gorąca herbata. O czym można więcej marzyć teraz, gdy jako 30-letni facet padam ze zmęczenia po pracy, wiedząc jednocześnie, że zaraz muszę do tej pracy wrócić w nadgodzinach. Święto, śnieg, spokój, tego właśnie mi potrzeba!\nWybieram spokojną miejscowość St.Mary Mead, gdzie wszyscy się znają, gdzie wydarzeniem jest zamiana zamówienia przez chłopca ze sklepu rybnego….Tam mieszka pani Marple, staruszka o umyśle jak brzytwa. Pani Marple wie, dlaczego doszło do tej zamiany. Wie też wiele innych rzeczy, i potrafi rozwiązać każdą zagadkę. Choć życie na wsi toczy się leniwie, to absolutnie nie jest tam spokojnie! Romanse, kradzieże, intrygi… natura ludzka jest ułomna! I od stuleci taka sama! Świat stworzony przez Agathę Christe fascynuje mnie od dziecka… Nie ma miesiąca, żebym po raz kolejny, nie spędziła tam uroczych chwil, zaprawionych widmem… morderstwa.\nZastanawiam się, czy jest jakikolwiek świat, w którym chciałabym zostać na stałe… Przecież najcudowniejsze w czytaniu jest to, że można zmieniać co chwilę miejsca literackich pobytów! 🙂\nJeśli jednak mam wybrać, to chyba nie ma lepszego uniwersum niż ŚWIAT DYSKU! Kompletny, cudowny, pełen magii, którą kocham – ale nie tej ugrzecznionej, z bajeczek, tylko nieokiełznanej, zaskakującej, mocno rozhukanej magii, no i opatrzony zgryźliwymi, ironicznymi i dowcipnymi komentarzami autora. 😀 Tutaj nawet śmierć, ekhmm, przepraszam, ŚMIERĆ jawi się jako ciekawa osobowość. No a wiedźmy… och, być wiedźmą w takim towarzystwie to byłaby prawdziwa przygoda! <3\n8 lipca 2017 at 11:27\nŚwiat książkowy? Toż to gratka,\nale świetna też zagadka.\nWciąż tam jestem, wciąż je widzę\n(wcale się tego nie wstydzę).\nZastanowię się kolego.\nNajpewniej byłby to taki,\ngdzie fantazja i chojracy\nwiodą prym na każdym kroku,\ntam bym nigdy nie stał z boku.\nTaki Frodo, powiem skromnie,\nbardzo jest podobny do mnie.\nChętnie poznał bym Śródziemie,\nw nim całe hobbitów plemię,\nkrasnoludy, nawet wargów,\nsmoka, co to strzeże skarbów,\nentów, trolle i Saurona,\nwszystko co Gandalf dokonał.\nZ elfami tam bym zamieszkał,\npiękna do nich wiedzie ścieżka.\nNo i elfki znakomicie\numilałyby mi życie,\ngdy im dam po olifancie\nżadna mnie nie puści kantem.\nTak więc tam chciałbym się znaleźć\ni podziwiać i zaszaleć!\n8 lipca 2017 at 11:40\nHmmm…. jako że czytam zazwyczaj kryminały i thrillery psychologiczne to raczej nie chciałabym znaleźć się w żadnym z owych światów.\nPoprosiłam o pomoc 7letniego syna. Powiedział, że chciałby mieszkać w Stumilowym Lesie. I aż mu się ukłonilam, bo chętnie zamieszkałabym tam z nim 🙂\nMiejsce gdzie najważniejsza jest przyjaźń i pomaganie sobie, jak jest problem to najwyżej typu czy znajdzie się wystarczająco miodku na kolację.\nKsiążka niby dla dzieci, ale słowa zawartej w niej pięknie pasują do dorosłego świata…\n❤– A jeśli pewnego dnia będę musiał odejść? – spytał Krzyś, ściskając Misiową łapkę. – Co wtedy?\n– Nic wielkiego – zapewnił go Puchatek. – Posiedzę tu sobie i na ciebie poczekam. Kiedy się kogoś kocha, to ten drugi ktoś nigdy nie znika.❤\n❤– Jaki dziś dzień? – zapytał Puchatek.\n– To mój ulubiony dzień.❤\n❤– Kubusiu, jak się pisze MIŁOŚĆ?\n– Prosiaczku, MIŁOŚĆ się nie pisze, MIŁOŚĆ się czuje.❤\n❤Przyjacielu, jeśli będzie ci dane żyć sto lat, to ja chciałby żyć sto lat minus jeden dzień, abym nie musiał żyć ani jednego dnia bez ciebie.❤\n– Nic, tylko chciałem się upewnić, że jesteś❤\n❤Sztuka dawania podarunku polega na tym, aby ofiarować coś, czego nie można kupić w żadnym sklepie.❤\n8 lipca 2017 at 20:03\nChciałbym zamieszkać w świecie Krzysztofa Kolumba odkrywcy z wyspy Chios jako, że żeglowanie i przygody mam we krwi to zapewne przenosząc się w do czasów średniowiecza byłbym może nie Krzysztofem Kolumbem (a może jednak) a jednym z jego zaufanych kapitanów choćby na karaweli „Pinta”. Mój sławny imiennik, wspaniały i dzielny żeglarz,podróżnik i nawigator mógłby sobie dowodzić na „Santa Maria”. A gdybym się w niego wcielił to ja bym odkrył trzy Ameryki – Północną, Środkową i Południową. Będąc nim to właśnie ja bym był organizatorem czterech historycznych,sławnych i odkrywczych wypraw. Myślę, że jedząc kukurydzę,ziemniaki,paląc tytoń czy pijąc kakao osłodzone cukrem z trzciny cukrowej konsumenci pamiętali by o mojej osobie. Jako że kocham czytać dobre książki to będąc Kolumbem też bym z chęcią studiował pisma antyczne i czytywał klasycznych pisarzy. Widać, że mam z nim kilka wspólnych cech z czego płynie jedyny słuszny wniosek – wszystkie Krzyśki to fajne chłopaki. 🙂\n9 lipca 2017 at 09:16\nZ tematem zadanym biorę się za bary.\nChoć nie ukrywam, że wydaje mi się on trudniejszy aniżeli czekające mnie jesienią do zaorania w polu ary.\nŚwiatów książkowych w swoim życiu widziałem tyle, że w tej chwili nie jestem w stanie nawet zliczyć ile.\nMusiałem sięgnąć pamięcią wstecz i nad jednym się zatrzymałem.\nLas Stumilowy – to w nim z ogromną przyjemnością czas spędzałem za sprawą „Przygód Kubusia Puchatka” i wielką frajdę ze swojego w nim pobytu z każdym otwarciem książki miałem.\nI wcale nie wstydzę się tego, że dorosłym już będąc z łezką w oku przygody Krzysia i misia wspominam.\nTym którzy śmiać się będą ze mnie – wszyscy kiedyś byliśmy dziećmi i bajeczek słuchaliśmy – przypominam. 🙂\nWybór dokonany, czas wskazać powody.\nMyślę że skupię się tylko na konkretach, nie będę wszak lał wody. 🙂\nMiś o małym rozumku, serce moje od pierwszego odcinka zdobył.\nChoć nie raz i nie dwa, przez swoje zamiłowanie do miodku mnóstwa kłopotów przyjaciołom swoim przysporzył.\nCzy jednak można nie chcieć spędzić czasu w miejscu nierozerwalnie związanym z postacią Kubusia Puchatka.\nKtóry pukając się w głowę zastanawiał się w jaki sposób pomóc Kłapouchemu, by w końcu na skraju lasu stanęła jego drewniana chatka.\nCytaty takie jak ten „- A jeśli pewnego dnia będę musiał odejść? – spytał Krzyś, ściskając Misiową łapkę. – Co wtedy?\n– Nic wielkiego. – zapewnił go Puchatek. – Posiedzę tu sobie i na Ciebie poczekam. Kiedy się kogoś kocha, to ten drugi ktoś nigdy nie znika.” po prostu mnie rozbroiły.\nPo pierwszych już stronach książki wiedziałem, że na Kubusia i jego przyjaciół zwyczajnie nie ma siły.\nNie ma chyba drugiej tak pięknej w przekazie opowieści.\nTak nacechowanej przyjaźnią, że niejednemu się to zwyczajnie w głowie nie pomieści.\nKubuś nie znał słowa „niemożliwe”.\nZawsze mógł liczyć na grono oddanych przyjaciół, w tym Prosiaczka którego podejście do życia było nader frasobliwe.\nA przeurocze konwersacje pomiędzy jednym i drugim wprost rozbrajają – „Że gdy mówimy My tzn. Ja i Ty – już zawsze, na zawsze ” – bo pokazują, że choć czasy i ludzie się zmieniają, to prawdziwe przyjaźnie wszystko przetrwają. 🙂\n„Przygody Kubusia Puchatka”, to nie tylko Kubuś i Prosiaczek.\nTo też Pan Sowa – mądra głowa, Gofer, Maleństwo, Królik i Tygrysek który skacze.\nPrzez cały okres dzieciństwa fascynował mnie Las Stumilowy.\nI pomysły które jego mieszkańcom, z każdą kolejną przeczytaną kartką przychodziły do głowy.\nPodobnych cytatów z książki mógłbym jeszcze mnożyć.\nJednak więcej tego nie zrobię – zalecę jedynie odpowiednią książkę otworzyć. 🙂\nUsiądźcie z dzieckiem wygodnie, przełóżcie kolejne kartki.\nA zobaczycie, że bajka ta to zarazem tragedia, romans, obyczajówka, jak i kryminał wartki. 🙂\nI obiecuję, że czas w Lesie Stumilowym miło spędzicie.\nA w dodatku od pytań swoich podopiecznych, już się nie opędzicie.\nNie da się przeczytać o przygodach Kubusia raz i przejść do porządku dziennego.\nTa bajka towarzyszyć Wam będzie już zawsze, pewien jestem tego. 🙂\nMiejsce akcji książki przyciąga nie tyle klimatem, co ponadczasowymi charakterami tych, którzy w nim mieszkają.\nSpędzić z nimi czas choć przez moment – żadne inne tyle w sobie ciepła nie mają. 😉\nPowrócić na moment do czasu młodości.\nZaznać raz jeszcze tamtego klimatu, podskoczyć do góry z radości.\nŚwiat Lasu zbadać, Hefalumpy wypatrzeć z daleka.\nMóc odkryć to wszystko raz jeszcze – nie muszę długo czekać – wszak książka na półce czeka.\n9 lipca 2017 at 12:49\nChciałabym zamieszkać w książkowym świecie magii i fantastyki,może dlatego żeby oderwać się od codziennych problemów i uciec do miejsca w którym wszystko jest możliwe.Spełniać marzenia swoje i innych ludzi,robić rzeczy ,które do tej pory wydawały się niemożliwe.W tych światach wszystko wydaje się prostsze i bardziej kolorowe ,dlaczego miałabym nie skorzystać z takiej okazji by móc trochę pofantazjować i oczywiście użyć magii.Stworzyć piękne kolorowe Tematyczne Biblioteki i czytelnie które mogą zaskakiwać czytelników …💜💚❤\n9 lipca 2017 at 21:02\nJeśli miałbym wskazać świat, w którym chciałbym się znaleźć – miejsce cudowne,wymarzone, tylko jedno.\nTo wskażę krainę, przy której wszystkie inne bledną.\nJa chciałbym czas spędzić w świecie wykreowanym przez Clive’a Staplesa Levisa; świat który poznałem za sprawą powieści „Opowieści z Narnii. Lew, czarownica i stara szafa” – dlatego właśnie ten książkowy świat tyleż piękny, co niesamowity w tym miejscu wskazuję.\nChoć książkę tę ponad pół wieku temu wydano i świat sobą oczarowała.\nPolecam poznać ją każdemu, bo żadna inna tyle z siebie czytelnikowi nie oddała.\nWpierw polecam przeczytać książkę uważnie, by po wkroczeniu do Narnii najdrobniejszych szczegółów nie przeoczyć.\nPoznać władcę Narnii, który nie jest typowym kanapowym mruczkiem.\nZakochałem się w tym kocisku, gdy u babci na kolanach siedząc, wsłuchiwałem się w słowa powieści – z otwartą buźką będąc jeszcze w pieluchach wnuczkiem. 🙂\nUjrzeć jak służy wszystkim radą i pomocą.\nChoćby w chwili, w której budzi do życia stare drzewa, pokazuje jak wielką włada mocą.\nZlęknąć się na głos władcy krainy, wszem i wobec słyszalny.\nZ duszą oddaną sprawie, a sercem czystym, u jego boku prędzej czy później wykonać pochód tryumfalny.\nMuszę jedynie pamiętać, by nie każdemu w pełni ufać.\nBo jeśli będę nie ostrożny, z zimna zmuszony będę w dłonie swoje dmuchać.\nGwarancję Ci daję czytelniku, że na świecie z pierwszego tomu nie poprzestaniesz.\nI już za momentów kilka po lekturze pierwszej części, za sprawą kolejnych do Narnii na powrót przeniesiony zostaniesz.\nI ani się obejrzysz jak krok po kroku, zwiedzisz świat opisany w części pierwszej, do ostatniej strony książki w wyobraźni swojej dojdziesz.\nZastanowisz się, zadumasz, jeśli zechcesz wszystko co w niej spisane pojmiesz.\nŚwiat realny wyda Ci się szary i bury.\nNa szczęście chwycić można za kolejne tomy cyklu, by już za moment z największymi rycerzami różnej postury, fizjonomii i gatunku ze złem w najczystszej postaci stanąć w nierówne konkury.\n9 lipca 2017 at 21:12\nHmm… Może nie trzeba szukać daleko skoro na wyciągnięcie ręki mamy Toruń – piękne, malownicze miasto, w którym z pewnością byłoby co zwiedzać. A do tego w towarzystwie ciekawego i z pewnością przystojnego detektywa Leona Brodzkiego. Zostać jego osobistą asystentką i pomóc w rozwiązaniu kryminalnej zagadki…. a kto wie może zdarzy się „powtórka” i ta współpraca się rozwinie, tak by na dłużej zostać w Toruniu…\n9 lipca 2017 at 21:47\nNie chciałabym zamieszkać w żadnym z książkowych światów, bo to oznaczałoby, że nie mogę już żyć w moim – a ja kocham mój świat, mój wysłużony fotel do czytania i moje książkowe zapasy! 🙂 I Selkar też, oczywiście! 🙂\nI jak tu napisać by nie wyszło infantylnie? … raczej się nie da, bo 40-stka już blisko, ale trudno. Świat w którym chciałabym zamieszkać to „Akademia Pana Kleksa” :-). Byłaby to podróż do przeszłości, do dzieciństwa naznaczonego twórczością Brzechwy. Lubiłam szkołę od pierwszej klasy i nigdy nie rozumiałam tej niechęci ogarniającej grono znajomych z pierwszym września. Książkowa Akademia była/jest spełnieniem moich marzeń. Baśniowy świat, cudowna tolerancyjna szkoła, wspaniały nauczyciel który zna, poważa i rozumie swoich uczniów, radości i zmartwienia, przedni humor i …. piegi, które tu nie były kompleksem (mego dzieciństwa) a wręcz urosły do rangi nagrody. I choć była to szkoła tylko dla chłopców nie przeszkadza(ło) mi to w utożsamianiu się z bohaterami, bo świat dziecięcy raczej większego płciowego podziału nie wyróżnia. Pan Kleks – mój idol z dzieciństwa i jego szkolne dzieło – moje marzenie <3.\n9 lipca 2017 at 23:34\nOdkąd po raz pierwszy obejrzałam serial „Miasteczko Twin Peaks”, nie mogłam oprzeć się pokusie, żeby nie zamieszkać w tym malowniczym, acz mrocznym miejscu. Twin Peaks to miejsce pełne skrywanych tajemnic, które pod zasłoną mroku zmienia się w żądną krwi bestię zdolną wciągnąć w swoje sidła każdego, beztroską nastolatkę, a nawet stróża prawa. Zaintrygowana tamtejszymi mieszkańcami, udałabym się na spotkanie z agentem Cooperem, by przy wiśniowym cieście i małej czarnej omówić postępy śledztwa dotyczącego brutalnie zamordowanej Laury Palmer przez Boba dzikusa, zjawy ze snów agenta. Chętnie zaprzyjaźniłabym się z Pieńkową Damą, bo co tu dużo mówić, jestem bardzo ciekawa jej tajemnicy komunikowania się ze zwyczajnym kawałkiem drewna, ale jakże pomocnym informatorem. Wspólnie znalazłybyśmy Czarną Chatę i może nawet bym zatańczyła z karłem w czerwonym pokoju… Jestem pewna, że nie zabrakłoby mi atrakcji w miasteczku, w którym sowy nie są tym, czym się wydają. 🙂\nMoja odpowiedź nie będzie taka do końca oczywista, bo ten książkowy świat, w którym chciałabym zamieszkać, to świat rzeczywisty, aczkolwiek już przeszły – a mianowicie Polska z czasów PRL-u. A konkretnie biuro projektowe z tamtych lat, które Joanna Chmielewska opisała w taki sposób, że pokochałam jego atmosferę i czuję się tak, jakbym doskonale to miejsce znała 🙂 Niepowtarzalni współpracownicy – a zarazem przyjaciele, absurdalne pomysły, ale przede wszystkim życzliwość i mnóstwo humoru, nawet zgryźliwego, towarzyszące codziennej pracy. Do świata tego przenosiłam się już wiele razy dzięki Chmielewskiej, która o nim pisała m.in. w książkach „Lesio”, „Wszyscy jesteśmy podejrzani”, „Dzikie białko” czy we własnej Autobiografii. Chciałabym go zobaczyć na własne oczy, pobyć tam i popracować. W żadnym ze swoich miejsc pracy nie zaznałam satysfakcji ani szczęścia i to niestety głównie dzięki ludziom, z którymi pracowałam i niemiłej atmosferze. Może stąd wzięło się takie pragnienie. Poza tym w czasach PRL-u byłam dzieckiem, nie rozumiałam wielu rzeczy, o których wiem teraz, były to więc dla mnie lata przede wszystkim beztroski i wbrew wszystkiemu wspominam je dobrze i czasami myślę, jak dobrze byłoby się tam z powrotem przenieść. Dla mnie to taki właśnie już raz przeżyty, ale zaklęty w książkach czas i świat, do którego poza kartami książek nie mam już wstępu…


Inauguracja LÍHEŇ 2019 w Czechach i w Polsce! - Próbownia Online\n2 minut(y) czytania (374 słów)\nNie tylko w czeskich klubach, ale po raz pierwszy i po sąsiedzku w Polsce zainaugurowana została 18. edycja jednego z najstarszych i najbardziej znanych międzynarodowych konkursów młodych zespołów LÍHEŇ 2019! Grono pierwszych awansujących też jest międzynarodowe.\n„Po raz pierwszy konkurs został zorganizowany również w Polsce – w klubie Boss Garage Pub w Krakowie, który zarekomendowali nam długoletni współorganizatorzy z polskiego portalu muzycznego Próbownia.Online. Musimy przyznać, że po pierwszym koncercie w tym klubie jesteśmy bardzo wdzięczni za nawiązanie tej współpracy. Wspaniała atmosfera, świetna organizacja i dobra zabawa towarzyszyły nam podczas całego koncertu i myślę, że wyśmienicie bawili się nie tylko muzycy, ale i publika. Wierzymy, że popularność naszego konkursu w Krakowie i w Polsce się rozrośnie i klub będzie w każdy czwartek pękał w szwach" – podzielił się swoimi odczuciami z rozpoczynającej się współpracy i rozszerzenia konkursu poza granice Czech, jego dyrektor – Marek Slonina. Marek Slonina był moderatorem pierwszego wieczoru w Krakowie i bardzo solidnie przygotował się do poprowadzenia koncertu w języku polskim. Wyniki zostały ogłoszone po polsku, niemniej ze względu na obecność czeskiego zespołu prowadzący miksował oba języki, aby każdy wiedział jak się wszystko zakończyło. „Werdykt 8-osobowego czesko-polskiego jury był bardzo wyrównany, a o awansie do kolejnego etapu zadecydował jeden głos oddany na rzecz grupy EIER z Sosnowca. Trzeba jednak przyznać, że jedyny czeski reprezentant – ostrawski zespół Coincidence – nie przyniósł wstydu, a jurorzy wróżą mu świetlaną przyszłość" – dodał Slonina.\nZwycięski zespół w Boss Garage Pub w Krakowie - Eier, Sosnowiec/PL\nW pozostałych klubach z przejścia do następnego etapu cieszyły się zespoły Víčko z Brna i Hard Balls z Nového Jičína. W Stolárnie w Hawierzowie ze względów zdrowotnych zagrały tylko dwie grupy, natomiast w Hard Cafe w Karwinie jury zostało pozytywnie zaskoczone. „Takiego otwarcia jeszcze tutaj nie mieliśmy! Już przy pierwszych dźwiękach zespołu Hard Balls opadły nam szczęki i byliśmy prawie pewni kto zostanie zwycięzcą tego wieczoru. Wszyscy zagrali świetnie, ale zwycięzca był oczywisty" – opisał przewodniczący karwińskiego jury, Pitris.\nW ten sposób otwarta została kolejna edycja konkursu i od teraz jego fani mogą co tydzień wybrać się na jeden z koncertów i wesprzeć ciekawe projekty muzyczne. Przypominamy, że wstęp jest zawsze darmowy. Więcej informacji o konkursie i program poszczególnych koncertów można znaleźć na www.lihen.cz oraz na profilu FB.\nśroda, 11 marzec 2020 Tym razem w Liheniu punktowali zastępcy!\nwtorek, 03 marzec 2020 Najazd słowackich zespołów na Líheň 2020!\nśroda, 26 luty 2020 W tym tygodniu dominowała różnorodność!\nKonkurs Przegląd Líheň Zespoły Czechy 2019 Czeski\nMoim rozmówcą jest Łukasz „Exhumenicon" Wolak, wokalista zespołu Psycho Visi...


Otwórz plik D2V - Rozszerzenie pliku .D2V\nItaliano - .D2V\nJeżeli znalazłeś się tutaj, to zapewne szukasz odpowiedzi na pytanie postawione powyżej. Najczęstszym problemem, który utrudnia nam pracę z plikiem D2V jest brak zainstalowanej aplkacji. Najprostszym rozwiązaniem będzie pobranie i zainstalowanie jednej z aplikacji do obsługi plików D2V. (dla odpowiedniego systemu operacyjnego). W 90% przypadków ta czynność powinna rozwiązać Twój problem z plikiem D2V.\nProgramy współpracujące z formatem DVD2AVI File\nJeżeli pomimo instalacji jednej z aplikacji, Twój problem z plikiem D2V nie ustąpił, prawdopodobnie Twój plik nie jest skojarzony z odpowiednią aplikacją (tutaj więcej informacji). Możesz skorzystać z porady, do której link podany został w poprzednim zdaniu, lub wykonać następujące czynności:\nKliknij prawym przyciskiem myszy na pliku D2V, z którym masz problem\nJeżeli żadna z opisanych wcześniej czynności nie przyniosła skutku w kwestii rozwiązania problemu z plikiem D2V, może być jeszcze inna przyczyna. Twój plik D2V może być po prostu uszkodzony - w takim wypadku musisz spróbować znaleźć inną wersję pliku D2V, poprosić znajomych o przesłanie go ponownie, bądź raz jeszcze pobrać plik D2V z tego samego źródła co poprzednio. Być może wcześniej wystąpiły jakieś problemy przy pobieraniu czy kopiowaniu pliku D2V, które spowodowały tą sytuację.


Katowice - Zespół cmentarny (XIX-XX w.). Atrakcje turystyczne Katowic. Ciekawe miejsca Katowic\nStrona główna ciekawe miejsca zabytki: cmentarze różnych wyznań Zespół cmentarny (XIX-XX w.)\nZespół cmentarny (XIX-XX w.)\nNa całość kompleksu cmentarnego składają się w istotnie trzy nekropolie, a mianowicie cmentarz parafialny, cmentarz bonifraterski oraz cmentarz przy kościele św. Szczepana. Jest to zarazem najstarsza katowicka nekropolia.\nPierwsze wzmianki o pochówku zmarłych dzisiaj już w katowickiej dzielnicy Bogucice datowane są na rok 1598. W tamtym okresie zmarłych grzebano wokół nieistniejącego obecnie drewnianego kościółka. Na cmentarzu parafialnym po dziś dzień zachowały się XIX wieczne nagrobki, ponadto należy wyróżnić kilka mogił poległych powstańców śląskich.\nNajbardziej charakterystyczną budowlą zlokalizowaną na tym cmentarzu jest pochodząca z 1910 roku kaplica. Warto również przyjrzeć się krzyżowi ustawionemu na neogotyckim cokole pośrodku głównej alei cmentarnej. Cmentarz parafialny funkcjonuje od roku 1894 po likwidacji cmentarza przykościelnego, spowodowanej budową nowej świątyni.\nTuż obok cmentarza parafialnego jest zlokalizowany cmentarz bonifraterski z roku 1874. Zasadniczo na jego terenie mieli być chowani jedynie zakonnicy, jednakże wiek XX przyniósł zmiany, w wyniku których na cmentarzu chowane są już osoby świeckie z terenu Bogucic i innych części Katowic. Jako swego rodzaju ciekawostkę dotyczącą tej części nekropolii należy uznać fakt, że jeszcze w latach 50-tych ubiegłego stulecia na tym terenie istniało niewielkie pole uprawne należące do zakonników.\nZ ciekawszych grobów wyróżnia się zbiorowa mogiła sześciu nieznanych z imienia i nazwiska żołnierzy Wojska Polskiego, poległych w kampanii wrześniowej. Całość omawianego kompleksu cmentarnego zamyka fragment pozostałości cmentarza przykościelnego, znajdującego się niegdyś przy dawnym drewnianym kościółku, obecnie zaś w narożniku placu kościelnego. Znajduje się na nim kilka mogił z połowy XIX wieku. Niestety napisów umieszczonych na płytach nie da się już odczytać. Teren wokół tych grobów jest zadbany i odpowiednio wkomponowany w architekturę placu kościelnego św. Szczepana.\nOpis uzupełnił: megaclaudio 21-11-2011\nKatowice - Zespół konwentu bonifratrów i szpit...Odległość: 0,24km\nKatowice - Neogotycki kościół św. Szczepana (1...Odległość: 0,28km\nKatowice - Figura św BarbaryOdległość: 0,71km\nKatowice - Wieża ciśnień KWK KatowiceOdległość: 0,87km\nKatowice - Aleja brzozowa od stacji PKP do kop...Odległość: 0,92km


Rewitalizacja wnętrz przestrzeni publicznej biurowca North Gate w Warszawie - Aranżacje hoteli, restauracji, biur - Sztuka Wnętrza\nStrona Główna\t. Inspiracje\t. Wnętrza publiczne\t. Rewitalizacja wnętrz przestrzeni publicznej biurowca North Gate w Warszawie\nPrace rewitalizacyjne w biurowcu North Gate wykonane zostały w oparciu o zwycięską pracę konkursową warszawskiej pracowni Artchitecture. W zaaranżowanych na nowo przestrzeniach wspólnych nie brakuje miejsc relaksu oraz nieformalnych spotkań.\nBudynek biurowy North Gate mieści się w Śródmieściu Warszawy, przy ulicy Bonifraterskiej 17. Na 25 kondygnacjach przeszklonego obiektu mieszczą się biura, a także lokale handlowo-usługowe. Koniec budowy miał miejsce w połowie 2008 roku – w ubiegłych latach podjęto decyzję o konieczności przeprowadzenia prac rewitalizacyjnych we wnętrzach obiektu. Inwestycja zrealizowana została w 2020 roku według projektu pracowni Artchitecture. Rewitalizacja głównych obszarów przestrzeni publicznych objęła powierzchnię blisko 3400 mkw.\nW ramach inwestycji dokonano adaptacji przestrzeni wspólnych dostosowując je do nowych wymagań stawianych przestrzeniom komercyjnym. Przestrzeń biurowa została podporządkowana pracy w trybie hybrydowym. Wraz ze zmianą strategii użytkowania i dostępności przestrzeni, wprowadzone zostały nowe funkcje. W biurowcu pojawiły się miejsce relaksu, nieformalnych spotkań, a także sale wypoczynkowo-klubowe wraz z zapleczem barowym.\nNa parterze budynku dokonano pełnej rearanżacji strefy wejściowej – recepcja (zobacz aranżacje recepcji) znajdująca się w głównym holu, a także przestrzenie uzupełniające (restauracja, lokale usługowe i toalety) zyskały zupełnie nowe oblicze. Zadbano o poprawę funkcjonalności obiektu poprzez zmianę przepływu użytkowników i gościu budynku, a także wprowadzono miejsce dla kameralnych spotkań. Nowa forma i lokalizacja recepcji generuje otwarty i czytelny układ komunikacyjny oraz podkreśla reprezentacyjny charakter przestrzeni.\nZielone patio w budynku\nNastępnym obszarem, w którym podjęto prace adaptacyjne, była nieużytkowana część 3. piętra wraz z wewnętrznym patio w wielokondygnacyjnym atrium. Architekci wykorzystali strategię biophilic design – na wewnętrznym tarasie stworzono unikalną oazę zieleni nadając przestrzeni atrakcyjny, bliski natury charakter. W części centralnej zaprojektowano nową, wygodną salę klubową z samoobsługowym barem.\nPortale wejściowe do drzwi windowych podkreślono liniowym oświetleniem. Na każdej kondygnacji pojawia się nieco inny układ komunikacji wspólnej. Mimo tego przestrzeń jest spójna, dzięki utrzymaniu tej samej stylistyki – zachowanie podstawowej bazy materiałowej, jednorodnych detali i dekoracji, a także dobór rysunku podziałów elementów wykończeń sufitów i posadzek oraz ścian.\nJasna paleta barw w przestrzeni biurowej\nArchitekci postawili na paletę materiałów w jasnej gamie szarości i bieli. Dodatek stanowią akcentujące elementy w kolorze naturalnej miedzi i drewnie, które wypełniają wnętrza modernistycznym duchem. Pojawiły się także nowe materiały wykończeniowe, takie jak szklane matowe okładziny oraz indywidualnie zaprojektowane drewniane moduły akustyczne, asymetrycznie rozmieszczone na przeciwległych ścianach. Taki zabieg wpływa na wizualny odbiór aranżacji pomieszczeń.\nZobacz galerię zdjęć wnętrz przestrzeni publicznej biurowca North Gate w Warszawie\nRewitalizacja wnętrz przestrzeni publicznej biurowca North Gate w Warszawie – metryczka projektu\ntyp projektu: wnętrza biurowca\nlokalizacja: ul. Bonifraterska 17, Warszawa\nprojektowana powierzchnia: 3400 mkw


Tajemnica wyspy Flatey - Viktor Arnar Ingólfsson | Książka w Lubimyczytac.pl - Opinie, oceny, ceny\nIslandia kryminał literatura islandzka manipulacja śledztwo tajemnica wyspa zagadka kryminalna\n51 opinii 120 ocen 0 dyskusji\nFlatey, jedna z niezliczonych wysepek otaczających Islandię, zamieszkana jest przez około 50 osób. Chciałoby się powiedzieć, że to najmniej interesujące miejsce, w którym można by osadzić akcję książki z tajemnicą w tle. Nic bardziej mylnego! Mimowolnie przychodzi mi na myśl „Kult”; mała społeczność mająca bogatą historię i czerpiąca z niej inspiracje, a nawet się na niej wzorująca. Na szczęście nie w tak makabryczny sposób, ale krew wikingów robi swoje. Mimo to tamtejsi mieszkańcy są przyjaźnie nastawieni do obcych i nie wzbraniają się przed wyprawą na główną wyspę, chociaż znajdzie się delikwent (albo dwóch), którzy nie opuścili rodzimego Flatey przez parę dekad.\nPisząc, że lektura szła mi z oporami, to bardzo delikatne stwierdzenie. Początkowo czytałam „Tajemnicę…” bez entuzjazmu i raczej z obowiązku niż dla rozrywki. Kompletnie nie mogłam zrozumieć sensu rozwlekłych wypowiedzi, które z jednej strony czynią tę książkę bardziej realistyczną, a z drugiej – są przeraźliwie nudne. Bo czytelnika raczej nie zainteresuje to, że miejscowy nauczyciel i kościelny organista pomaga wójtowi w pracach gospodarskich i pływa z nim łodzią z wysepki na wysepkę, dzięki czemu ma zapewniony stały wikt. Nuda! Wielu autorów ma problem z tym, jak nadać książce autentyczność, nie bombardując czytelnika mało istotnymi informacjami, a tym samym go nie zanudzając. A rozmowy o pogodzie jak nic nadają książkom autentyczność – w końcu większość ludzi mówi, co im ślina na język przyniesie, nie bacząc, czy jest to dla innych interesujące, czy nie, a z drugiej strony kompletnie niepotrzebne z tegoż samego powodu. Tak więc z nie najlepszym nastawieniem po paru dniach przebrnęłam przez 60 stron, aż tu nagle buch – wciągnęłam się na całego i nie mogłam przestać czytać aż do samego końca. W pewnym momencie uświadomiłam sobie, że nawet te nudne wywody są de facto fascynujące, i żałowałam, że książka skończyła się tak szybko, co ostatnimi czasy bardzo rzadko mi się zdarza, i świadomość tego wprowadziła mnie w chwilowe osłupienie.\nNazwy własne stanowią zwykle problem przy czytaniu książek napisanych w językach wywodzących się ze staronordyckiego. Nie dość, że można sobie na nich język połamać, to jeszcze niełatwo je zapamiętać. Bo jeśli nie ma się zielonego pojęcia o języku, to trudno jest się odnaleźć, mimo że „Tajemnicy wyspy Flatey” nie można nazwać obszerną. Polskie wydanie liczy zaledwie 242 strony (plus mały dodatek zawierający fragmenty jednej z sag), ale mimo to książka skrywa niejedną tajemnicę. Nie są to sekrety rodem z książek Dana Browna, co mogłaby zasugerować wzmianka o średniowiecznym manuskrypcie, ale nie da się ukryć, że jest to kluczowy element, wokół którego wszystko się na Flatey kręci.\nPoczątkowo po cichu naśmiewałam się z „jednego z najbardziej poczytnych autorów powieści kryminalnych w Islandii” – w końcu Islandia to jeden z najmniej zaludnionych krajów świata, więc to raczej żaden wyczyn, ale na korzyść Viktora Arnara Ingólfssona przemawia fakt, że tak jak Yrsa Sigurdardóttir i Arnaldur Indriðason zaistniał nie tylko w skandynawskim gronie. Trzy z jego powieści doczekały się przekładu na język niemiecki, a na podstawie jednej nakręcono serial telewizyjny. Całkiem nieźle jak na inżyniera budownictwa lądowego i wodnego, który w swoim pięćdziesięciopięcioletnim życiu napisał sześć książek.\nPrzyjemna podróż przez codzienne życie Islandczyków sprzed kilkudziesięciu lat. Spokojna, wartka fabuła i ciekawe wtrącenia z sag Wikingów.\nKryminał, którego akcja toczy się na małej islandzkiej wyspie, to coś, co jeszcze nie gościło na mojej półce. Choć rzadko mam do czynienia z literaturą skandynawską, po tej powieści Islandia jawi mi się jako kraj, który ma wielki szacunek do swojej historii i wielką miłość do literatury. Akcja osnuta jest co prawda wokół dwóch tajemniczych zgonów, ale łączy je motyw starej księgi opisującej dzieje przodków dzisiejszych mieszkańców wyspy. Z księgą tą związana jest od ponad stu lat wyjątkowa zagadka. Czy jej rozwiązanie warte jest ludzkiego życia?\nPrzedstawiciel prefekta, Kjartan - człowiek jeszcze młody, ale odcinający się od swojej tajemniczej przeszłości, przybywa na wyspę Flatey, by wyjaśnić zagadkę znalezionego tam przez jednego z mieszkańców ciała. Nie idzie mu to może najlepiej, jednak nawiązuje ciekawe znajomości z miejscowymi. Pochłania go zwłaszcza zgłębianie tajników księgi, którą z nabożną czcią mieszkańcy przechowują w jednym z domów, traktowanym jako biblioteka. Kiedy pojawia się drugi trup, miejscowa lekarka Johanna i Kjartan, stają się podejrzanymi o morderstwo. Czy zdołają udowodnić swoją niewinność, a jednocześnie odkryć zagadkę tajemniczego czterowiersza, do której kluczem jest tekst manuskryptu?\nKsiążkę czyta się naprawdę dobrze, pomimo tego, że układ rozdziałów zupełnie mi nie podchodził. Na końcu każdego z nich jest bowiem jedno z 40 pytań, prowadzących do rozwiązania zagadki czterowiersza, ale w pewnym momencie orientujemy się, że jest to też za każdym razem zapis czyjejś rozmowy. Dopiero w połowie książki wyjaśnia się jednak kto z kim i kiedy rozmawia, co wpływa na to, że na początku zupełnie nie wiadomo, do czego ten zabieg autora odnieść. W książce mamy do czynienia z surową scenerią, nieco dziwacznymi ludźmi, nieogarniętymi śledczymi i czasami ogólnym pomieszaniem z poplątaniem. Mimo to, w pewnym momencie akcja może nas pochłonąć, a codzienne czynności mieszkańców stają się już dobrze znane i swojskie, i odrobinę mniej absurdalne - oni po prostu tacy są. Pojawia się również ledwie zarysowany wątek miłosny i trochę psychologii.\nKsiążka mogłaby być odrobinę dłuższa i mniej pobieżna w opisach bieżących wydarzeń, natomiast mogłaby troszkę mniej wnikać w wątki ze starych ksiąg, które w pewnych momentach bez żalu pomijałam.\nKryminał, którego akcja toczy się na małej islandzkiej wyspie, to coś, co jeszcze nie gościło na mojej półce. Choć rzadko mam do czynienia z literaturą skandynawską, po tej powieści Islandia jawi mi się jako kraj, który ma wielki szacunek do swojej historii i wielką miłość do literatury. Akcja osnuta jest co prawda wokół dwóch tajemniczych zgonów, ale łączy je motyw starej...\nLata sześćdziesiąte, prawie na końcu świata, na małej irlandzkiej wysepce znajdują ciało.\nPolowania na foki, sprawianie skór, gołe nieprzyjazne skały o które rozbijają się fale lodowatej wody, dzikie ptactwo... A wśród tego toczy się spokojnie dość spartańskie życie w małej nadmorskiej osadzie. Ciekawe opisy obyczajów tamtejszej ludności oraz opowieści o Wikingach bardzo mi przypadły do gustu. Wisienką na torcie jest przewijający sie motyw tajemniczego średniowiecznego manuskryptu Flateyjarbok i zagadka z nim związana.\nSpodobał mi się realistyczny klimat i prosta ale nie prostacka narracja pasująca do fabuły.\nAkcja tego kryminału toczy się dość powoli, leniwie, dokładnie tak jak życie na Flatey.\nKsiążka mogłaby wcale nie mieć kryminalnego wątku i bez tego czytałoby mi się przyjemnie.\nPolowania na foki, sprawianie skór, gołe nieprzyjazne skały o które rozbijają się fale lodowatej wody, dzikie ptactwo... A wśród tego toczy się spokojnie dość spartańskie życie w małej nadmorskiej osadzie. Ciekawe opisy obyczajów tamtejszej ludności oraz opowieści o Wikingach bardzo...\nKiedy myślimy o Islandii, zwykle kojarzy nam się z chłodem, wiejącym wiatrem i połowami. Mało kto wie, że nazywana ziemią ognia i lodu wyspa, to prawdziwy raj dla miłośników natury. Można tu znaleźć krystalicznie czyste powietrze, piękne wodospady, lodowce, rzeki, jeziora, zatoki, fiordy, wulkany oraz gejzery. Porośnięte mchem, trawą i porostami połacie...\nJednym słowem nudna. :[\nBędąc absolutnie szczera, gdy książka do mnie dotarła, nie przeraziłam się jej objętością, bo nie była gruba, ale lekko odrzucił mnie jej mikroskopijnych rozmiarów(jak na moje standardy) druk czcionki. Po chwili jednak stwierdziłam, że się nie poddam i rozprawię się z tą powieścią, ponieważ ciekawość treści wzięła nade mną górę.\nStyl pisania Victoria A. Ingólfssona nie należy do męczących, ale niewątpliwie trzeba kochać kryminały i klimaty islandzkie, aby móc tę pozycję przeczytać. A przynajmniej jedno z dwojga. Autor w bardzo ciekawy i zaskakujący sposób przenosi nas w lata 60'te ubiegłego wieku do małej wioski, gdzie nie ma za bardzo łączności ze światem - jedynym łącznikiem jest radio nadające od czasu do czasu oraz statki pocztowe. Mieszkańcy żyją w głównej mierze bardzo skromnie, ale też nie są jakoś specjalnie wymagający. Z początku denerwował mnie język jakim się osadnicy posługiwali, jednak z czasem zrozumiałam ten specyficzny zabieg zastosowany przez autora. Dzięki niemu można bardziej wczuć się w specyficzny klimat książki.\nPrzyznaję, że przez pierwsze pięćdziesiąt stron powieść ta mi się niemiłosiernie dłużyła, a postaci strasznie myliły(szczególnie ich imiona). Po przebrnięciu tej magicznej liczby, nagle jak ręką odjął - połykałam stronę za stroną, nie mogą się doczekać rozwiązania zagadki po pierwsze śmierci naukowca, po drugie tajemniczego manuskryptu.\nBardzo fajnym zabiegiem były w tej książce dodatki w postaci map czy szkiców notatek sporządzonych przez Kjartana czy Gastona. Dodatkowo na plus zasługuje długość poszczególnych rozdziałów - lubię krótkie rozdziały, które nie wleką się przez kilkanaście stron oraz prowadzenie dwóch akcji: jednej głównego wątku śmierci oraz drugiej, zaznaczonej kursywą, rozwikłania zagadki manuskryptu.\nStyl pisania Victoria A. Ingólfssona nie...\nFlatey, jedna z niezliczonych wysepek otaczających Islandię, zamieszkana jest przez około 50 osób. Chciałoby się powiedzieć, że to najmniej interesujące miejsce, w którym można by osadzić akcję książki z tajemnicą w tle. Jednak nic bardziej mylnego! Mimowolnie przychodzi mi na myśl „Kult”; mała społeczność mająca bogatą historię i czerpiąca z niej inspiracje, a nawet się na niej wzorująca. Na szczęście nie w tak makabryczny sposób, ale krew Wikingów robi swoje. Mimo to tamtejsi mieszkańcy są przyjaźnie nastawieni do obcych i nie wzbraniają się przed wyprawą na główną wyspę, chociaż znajdzie się delikwent (albo dwóch), którzy nie opuścili rodzimego Flatey przez parę dekad.\nPisząc, że lektura szła mi z oporami, to bardzo delikatne stwierdzenie. Początkowo czytałam „Tajemnicę…” bez entuzjazmu i raczej z obowiązku niż dla rozrywki. Kompletnie nie mogłam zrozumieć sensu rozwlekłych wypowiedzi, które z jednej strony czynią tę książkę bardziej realistyczną, a z drugiej – są przeraźliwie nudne. Bo czytelnika raczej nie zainteresuje fakt, że miejscowy nauczyciel i kościelny organista pomaga wójtowi w pracach gospodarskich i pływa z nim łodzią z wysepki na wysepkę, dzięki czemu ma zapewniony stały wikt. Nuda! Wielu autorów ma problem jak nadać książce autentyczności, równocześnie nie bombardując czytelnika mało istotnymi informacjami, a tym samym go nie zanudzając. A tzw. rozmowy o pogodzie jak nic nadają książkom autentyczności – w końcu większość ludzi plecie co im ślina na język przyniesie, nie bacząc czy jest to dla innych interesujące czy nie, a z drugiej strony kompletnie niepotrzebne z tegoż samego powodu. Tak więc z dość negatywnym nastawieniem po paru dniach cudem przebrnęłam przez 60 stron, aż tu nagle buch - wciągnęłam się na całego i nie mogłam przestać czytać aż do samiutkiego końca. W pewnym momencie uświadomiłam sobie, że nawet te nudne wywody są de facto fascynujące i żałowałam, że książka skończyła się tak szybko, co ostatnimi czasy bardzo rzadko mi się zdarza i świadomość tego wprowadziła mnie w chwilowe osłupienie.\nNazwy własne stanowią standardowy problem przy czytaniu książek napisanych w językach wywodzących się ze staronordyckiego. Nie dość że można sobie na nich język połamać, to jeszcze trudno je zapamiętać. Bo jeśli nie ma się zielonego pojęcia o języku, to bardzo ciężko jest się odnaleźć, mimo że „Tajemnicy wyspy Flatey” nie można nazwać obszerną. Polskie wydanie liczy zaledwie 242 strony (plus mały dodatek zawierający fragmenty jednej z sag), ale mimo to książka skrywa niejedną tajemnicę. Nie są to sekrety rodem z książek Dana Browna, co mogłaby zasugerować wzmianka o średniowiecznym manuskrypcie, ale nie da się ukryć, że jest to kluczowy element, wokół którego wszystko się na Flatey kręci.\nPoczątkowo po cichu naśmiewałam się z „jednego z najbardziej poczytnych autorów powieści kryminalnych w Islandii” – w końcu Islandia to jeden z najrzadziej zaludnionych krajów świata więc to raczej żaden wyczyn, ale na korzyść Viktora Arnara Ingólfssona przemawia fakt, że tak jak Yrsa Sigurdardóttir i Arnaldur Indriðason zaistniał nie tylko w skandynawskim gronie. Trzy z jego powieści doczekały się przekładu na język niemiecki, a na podstawie jednej nakręcono serial telewizyjny. Całkiem nieźle jak na inżyniera budownictwa lądowego i wodnego, który w swoim pięćdziesięciopięcioletnim życiu napisał sześć książek.\nFlatey, jedna z niezliczonych wysepek otaczających Islandię, zamieszkana jest przez około 50 osób. Chciałoby się powiedzieć, że to najmniej interesujące miejsce, w którym można by osadzić akcję książki z tajemnicą w tle. Jednak nic bardziej mylnego! Mimowolnie przychodzi mi na myśl „Kult”; mała społeczność mająca bogatą historię i czerpiąca z niej inspiracje, a nawet się na...\nNiewielka islandzka wioska położona na małej, bo w najszerszym miejscu liczącej około dwóch kilometrów wiosce. Miejsce, do którego dostać się można raz dziennie – na pokładzie statku dostarczającego pocztę. W taki sam sposób można stąd wyjechać. Część mieszkańców oczywiście dysponuje też swoimi łodziami – używanymi najczęściej w celu łowienia ryb lub fok, które stanowią tutaj nie tylko główne źródło utrzymania, ale także podstawowy produkt spożywczy. Oprócz tego mieszkańcy wyspy Flatney zajmują się także hodowlą krów czy owiec oraz pędzą spokojne, choć nierzadko trudne i wymagające życie. Mieszkańców na wyspie jest zresztą niewielu. Większość z nich to osoby starsze. Młodzi wyjeżdżają do większych miast, przede wszystkim do islandzkiej stolicy, w celu podjęcia nauki, zdobycia wykształcenia i szukania nowych perspektyw. Niewielu decyduje się tu zostać lub przyjechać tu, by osiąść na stałe, tak jak miejscowa lekarka Johanna. Mimo to jednak wyspa przyciąga pewną charakterystyczną grupę. Są to osoby zainteresowane obejrzeniem przechowywanego w miejscowym muzeum egzemplarza zbioru sag wikińskich. Zbioru, z którym związana jest pewna tajemnicza zagadka. Wielu naukowców próbuje ją rozwiązać mimo, iż panuje powszechne przekonanie, że zagadka ta lub raczej klucz do niej, może przynosić nieszczęście. Ta swego rodzaju klątwa zdaje się spełniać, gdy na jednym z okolicznych szkierów zostaje znalezione ciało, które, jak się później okazuje, należy do pewnego słynnego naukowca badającego właśnie zagadkę słynnej „Flatneyjarbok”. Do zbadania sprawy zostaje wysłany przedstawiciel prefekta – Kjartan. Nie spodziewa się, iż cała ta historia jest bardziej skomplikowana. Tym bardziej, że wkrótce odnalezione zostają kolejne zwłoki…\nTak w skrócie można opisać fabułę tej książki. I opis ten wydaje się niezwykle ciekawy. Sugeruje bowiem, że mamy do czynienia z ciekawym, wciągającym kryminałem, który z pewnością będzie trzymał w napięciu. Z takim właśnie nastawieniem sięgnęłam po tę historię i powiem szczerze, że troszkę się rozczarowałam. Oto bowiem zamiast naprawdę mocnego kryminału, a po literaturze islandzkiej właśnie takiego się spodziewałam, dostała historię stosunkowo krótką, a mimo to bardzo się dłużącą. Naprawdę z początku musiałam wręcz zmuszać się do czytania kolejnych rozdziałów. Było… po prostu nudno. Co więcej, autor pod koniec każdego rozdziału umieścił fragment rozmowy dotyczący słynnej, tajemniczej „Flatneyjarbok” i poszczególnych zagadek, które z tą księgą są związane. Owszem, same historie tu opisane, zaczerpnięte z dawnych wikińskich sag, mogą być bardzo ciekawe. Jednak przerywanie i tak już niespiesznie prowadzonej akcji powieści sprawiło, że traciłam watek, gubiłam się w fabule. Dopiero pod koniec lektura zaczęła być nieco bardziej ciekawa, akcja nieco przyspieszyła, prowadzone śledztwo nabrało tempa. Tyle, że wszystko to doprowadziło do zakończenia, które także rozczarowuje. Być może zakończenie to jest pewnym zaskoczeniem, ale nie takim, które wbija czytelnika w przysłowiowy fotel. Raczej takim, które sprawia, że zostaje się z poczuciem, iż lektura tej książki była właściwie stratą czasu. A szkoda, bo sama historia ma naprawdę, moim zdaniem, ogromny potencjał.\nNiewielka islandzka wioska położona na małej, bo w najszerszym miejscu liczącej około dwóch kilometrów wiosce. Miejsce, do którego dostać się można raz dziennie – na pokładzie statku dostarczającego pocztę. W taki sam sposób można stąd wyjechać. Część mieszkańców oczywiście dysponuje też swoimi łodziami – używanymi najczęściej w celu łowienia ryb lub fok, które stanowią...\nFajna ksiażka chociaż kryminały to nie jest mój ulubiony gatunek literacki. Podoba mi się miejsce akcji powieści. Chciałabym sama tam pojechać.\nAleż mnie wymęczyła ta książka. Taka niepozorna, a nie mogłam przez nią przebrnąć. Czytało mi się bardzo źle.\nMoże przez specyficzny klimat powieści, tajemniczość, a może po prostu nie przypadła mi do gustu?\n- Wydaje mi się, że wieczorem coś się wydarzy - powiedział Grimur (...) - Dlaczego pan tak sądzi? - zapytał Kjartan. - Całą drogę od lęgowis...


Tapas przepisy - poznaj oryginalne pomysły na hiszpańskie przekąski - KobietaMag.pl\nTe maleńkie różnorodne przekąski zagościły na dobre w naszych kuchniach. Są doskonałym rozwiązaniem kiedy pojawią się niespodziewani goście, na popołudnie z koleżankami albo romantyczną kolację przy winie. Tapas, bo o nich mowa, to tradycyjne hiszpańskie przystawki podawane w barach i restauracjach jako dodatek do napoju. Mogą to być maleńkie kanapeczki, smażone kawałki ryb, duszone warzywa, oliwki czy bakalie. Tak naprawdę może to być każda potrawa, ważne by porcja była zachowawcza.\nSamo wyjście na tapas czyli el tapeo nie jest typową kolacją ze znajomymi, gdzie zamawiamy stolik, siadamy wygodnie w lokalu i cieszymy się zmierzającymi ku nas daniami. Hiszpańskie tapeo nie ma z tym nic wspólnego. Dlaczego?\nPo pierwsze większość barów tapas to podłużny korytarz gdzie siada się przy barze wypełnionym mnóstwem różnego rodzaju przekąsek. Zamawia się tak naprawdę wszystkiego po trochu, nie po to aby się najeść, raczej po to, żeby wszystkiego spróbować i szybko zmienić miejsce. Otóż na tapas nie chodzimy do jednego lokalu, wypijamy małe piwko, zagryzamy przystawką, zamieniamy kilka słów z barmanem i idziemy do kolejnego baru. Nikogo nie dziwi, że życie barów tapas tak naprawdę toczy się na ulicy. Przy 30 stopniach nikt nie ma ochoty zostawać w zamkniętych pomieszczeniach, picie zimnych napojów w towarzystwie przyjaciół na zewnątrz lokalu to prawdziwa przyjemność. To także upały sprawiają, że w lecie właśnie tapas należą do tych preferowanych posiłków ze względu na swoje niewielkie rozmiary.\nTapas wraz z upływem czasu z popularnych zakąsek przeistoczyło się w prawdziwą kulturę, skondensowanym na talerzyku hiszpańskim stylem życia. Jedz, świętuj, żyj, ciesz się każdą chwilą z tymi, których kochasz, ale też bądź otwarty na innych ludzi, dziel się, poznawaj. Świętowanie dnia tapas to tak naprawdę celebrowanie życia, przyjaźni i dobrego jedzenia.\nJak celebrować w domu? Przede wszystkim zaprosić tych, z którymi chętnie spędzicie najbliższych kilka godzin, zaopatrzyć się w czerwone wino i przygotować kilka prostych hiszpańskich przekąsek.\nUlubiony hiszpański napój na upalne dni. To połączenie czerwonego wina z wodą sodową lub napojem gazowanym o smaku cytrynowym w stosunku 1:1, podawane zawsze z lodem. Doskonale orzeźwia!\nTapas przepisy: Salmorejo\nSkładniki: 100 ml oliwy z oliwek, łyżka octu winnego, 1 ząbek czosnku, 1 kg dojrzałych pomidorów, kawałek białego pieczywa bez skórki, sól.\nPrzygotowanie: Umyć pomidory i pokróić je w ćwiartki. Wrzucić je do kielicha blendera i zmiksować. W międzyczasie dodawać kolejno oliwę z oliwek, chleb, pół ząbka czosnku i ocet. Spróbować, jeśli smak będzie niedostatecznie wyraźny dodać nieco więcej octu, soli lub czosnku. Odstawić do lodówki do schłodzenia. Salmorejo podawać z posiekanym jajkiem na twardo i tuńczykiem lub szynką serrano. Spryskać oliwą z oliwek.\nTapas przepisy: Smażone bakłażany z miodem\nSkładniki: 1 bakłażan, mąka pszenna, oliwa z oliwek, piwo, sól, ciemny miód do polania\nPrzygotowanie: Bakłażana pokroić w słupki o szerokości 1 cm. Posypać solą i odstawić na około 30 minut aby warzywo „wypociło” swój gorzkawy posmak. Przepłukać bakłażana, zalać go piwem i odstawić na kolejne 30 minut, w tej sposób podczas smażenia nie wchłonie za dużo oliwy. Następnie należy dokładnie odsączyć bakłażana i obtoczyć go w mące. Wrzucać na gorącą oliwę i smażyć do zezłcenia. Usmażone odsączyć z nadmiaru oleju na papierze. Serwować gorące, polane niewielką ilością miodu.\nTapas przepisy: Ensaladilla rusa\nSkładniki: 500g ziemniaków, 2 marchewki, puszka groszku, 2 ogórki konserwowe, zielone oliwki, 2 jajka na twardo, puszka tuńczyka, 200g gotowanych krewetek, majonez, sól\nPrzygotowanie: Ziemniaki i marchewkę gotujemy i studzimy. Wszystkie składniki kroimy w niewielką kostkę. Składniki mieszamy z majonezem i przyprawiamy solą.\nTapas przepisy: Chorizo al vino tinto\nSkładniki: 1 łyżka oliwy z oliwek, 4 ostre kiełbaski typu chorizo, 1 szkl. czerwonego wina, 1/2 łyżeczki cukru, listek laurowy, 2 łyżki posiekanej pietruszki\nPrzygotowanie: Na patelni rozgrzewamy oliwę i podsmażamy na niej pokrojone w plasterki kiełbaski około 5 minut. Dodajemy wino, cukier i liść laurowy. Kiedy wino zacznie się gotować, redukujemy temperaturę i gotujemy do momentu aż wino wyparuje do połowy, około 10 minut. Podajemy ciepłe, posypane pietruszką, najlepiej ze świeżą bagietką, którą można maczać w sosie.\n(263 głosów, średnia: 4,62 z 5)\nMakaronowe tapas – poradnik imprezy karnawałowej!\nmartucha180 11 czerwca 2016 22:57\nO bakłażanach w miodzie nie słyszałam!\nluna341 12 czerwca 2016 08:27\nCiekawe i smaczne dania na letnie upaly i nie tylko\nmacierzanka 12 czerwca 2016 11:52\nFajny zwyczaj jest podawanie tapas w barach i restauracjach jako dodatek do napoju.Rzeczywiście oryginalne są te przepisy,szczególnie zainteresowały mnie te bakłażany z miodem.\nWusia 13 czerwca 2016 15:07\nKocham tapas-wszystkie:mięsne, rybne, warzywne, a wędrówki po barach w Hiszpanii to czysta przyjemność i kulinarna i z poznawania fajnych ludzi. I to wszędzie i w dużych i małych miastach i miasteczkach.\nAneta 13 czerwca 2016 16:41\nMalusie tapasy super sprawa! 🙂 Chętnie spróbowałabym każdego z przedstawionych w artykule.\nJaworka 14 czerwca 2016 09:15\nW Hiszpanii nie byłam i nie próbowałam tapas ale z przepisów widzę że bardzo smaczne i ładnie wygląda bakłażan w miodzie warto wypróbować a ciekawe czy cukinia młodziutka by sie w tym przepisie sprawdzila\nmonicitia 27 czerwca 2016 23:35\nOleeeee!!! Dla mnie bomba!\nAnnStyl 28 grudnia 2016 18:22\nChętnie się przyłącze na to Tapas :).\nEuros 21 listopada 2017 22:25\nSmakowite rzeczy. Szczególnie zainteresował mnie napój na upalne dni 😉\nStrona główna → Kuchnia → Tapas przepisy – poznaj oryginalne pomysły na hiszpańskie przekąski\npodróże kulinarne | Przekąski


Wakacyjny wypoczynek – nabierzmy sił, naładujmy akumulatory przed pracą i szkołą | impresja-events\nWakacyjny wypoczynek – nabierzmy sił, naładujmy akumulatory przed pracą i szkołą\n17 czerwca 2014 Bez kategoriiadmin\nLato to czas regeneracji zarówno osób pracujących, jak uczniów i studentów. Mimo że wiele z nich spędza wolny czas na pracy, zazwyczaj udaje się wyrwać chociaż na weekend w góry, by tam spędzić czas ze znajomymi. Plusem jest to, że takie wyprawy są tanie, bo obejmują tylko noclegi, które można upolować w promocyjnej cenie, a cała wycieczka na pewno będzie udana w gronie znanych nam osób.\nGóry dla wędrowców\nChodzenie po górach to dobra forma spędzania wolnego czasu, zwłaszcza latem, kiedy pogoda jest sprzyjająca. Satysfakcja ze zdobycia szczytu jest ogromna, a podczas takiej wędrówki mozna swobodnie rozmawiać, obserwować naturę i cieszyć się świeżym górskim powietrzem. To także wielki plus takich wakacji – nie musimy wdychać powietrza miasta, zanieczyszczonego i brudnego, a zdrowe wonie lasu. Na pewno pomoże to naszemu zdrowiu. Dobrą więc propozycją na taki wyjazd są Góry Stołowe – szczególnie malowniczy obszar naszego kraju, gdzie mnogość tras i szlaków zaspokoi każdego fana górskich wycieczek. Ceny są naprawdę konkurencyjne, a widoki zapierają dech w piersi. Również miejscowość jest warta zobaczenia – wiele zabytków i ciekawych miejsc, takich jak Muzeum Zabawek czy Kaplica Czaszek. W grupie zresztą na pewno świetnie zorganizujemy sobie czas.\nOkolica Gór Stołowych to piękne miejsce, pełne dzikiej i interesującej przyrody. Szczególny kształt tego masywu przyciąga turystów od wielu lat. Nie dość, że góry mają mnóstwo szlaków wędrownych, to także trasy rowerowe są obecne dla fanów jazdy na rowerze. Jako że część Gor należy do Czech, wędrówkę można połączyć ze zwiedzaniem zagranicy. W okolicy jest mnóstwo ciekawych i unikatowych skał, podobnie jak interesująca fauna i flora. Można obserwować ją szczególnie w rejonie Parku Narodowego i Rezerwatu. Można także uprawiać wspinaczkę – nie brakuje skał do tego celu. Jedno jest pewne, na wakacjach, nawet krótkich, możemy zobaczyć w rejonie Gór Stołowych wiele. Nie będą to zmarnowane pieniądze, bo na podróże nigdy nie należy żałować, ale jeśli jest możliwość taniej podróży to warto skorzystać.\nKoniecznie wyposażmy się w niezbędne przedmioty takie jak sprzęt do chodzenia po górach. Na pewno przydadzą się także przewodniki wraz z oznaczeniem tras, abyśmy wiedzieli dokąd się udać, oraz z pobliskim atrakcjami. Sprawdźmy także noclegi – posiada ciekawą ofertę – nie możemy zapomnieć o zamówieniu terminu i rezerwacji miejsc – im wcześniej, tym większy rabat możemy dostać. Przy zakupie sprzętu nie zapomnijmy o zapasowych rzeczach na zmianę, dzięki czemu w razie utraty lub zgubienia na przykład latarki nie zostaniemy na lodzie. Taka górska podróż to sprawa, którą musimy przygotować często kilka miesięcy wcześniej. Obmyślenie i wyznaczenie tras jest konieczne, bo w trudnych warunkach pogodowych możemy się zgubić, co może skończyć się źle. Zadbajmy więc o bezpieczeństwo. Poleca się Najtańsze noclegi w pensjonacie turystycznym w miejscowości Kudowa Zdrój.\n← „Brda to bardzo długa rzeka.”\t„Przekonaj się, jak cudowne są wczasy w gospodarstwie agroturystycznym” →


» Prosta welurowa bluza z haftem\nDługość rękawa 48,5 49,5 50,5 51,5 52,5\nDługość całkowita 61,5 62,5 63,5 64,5 65,5\nProsta welurowa bluza z haftem to klasyczny model ozdobiony logo wilka. Miękki materiał delikatnie otula ciało i zapewnia przyjemne ciepło. Ten model posiada raglanowe rękawy i jest zakładany przez głowę. Bluza stworzy komfortowy komplet z welurowymi spodniami w tym samym kolorze. Fason idealny zarówno do domowych zestawów, jak i na weekendowy spacer czy szybkie zakupy.\nprosty fason z długimi rękawami\nKod produktu: LA011-lalupa-16


Edukacja – Muzeum Regionalne w Pułtusku\nDzieje Pułtuska w XVII-XX wieku\nNapoleon w Pułtusku\nInspiracje muzealne to cykl wydarzeń kulturalnych zapoczątkowany w 2017 r., w ramach którego Muzeum Regionalne w Pułtusku organizuje spotkania, wykłady, pogadanki z naukowcami, ludźmi z pasją, osobami o interesującej przeszłości. Zaproszenie kierujemy przede wszystkim do młodzieży, ale także do wszystkich, którzy zechcą wziąć udział w spotkaniu. Podczas jednych z pierwszych Inspiracji… mieliśmy zaszczyt poznać i porozmawiać ze Sprawiedliwą Wśród Narodów Świata, sanitariuszką podczas powstania warszawskiego – panią Jadwigą Przybylską-Wolf, a także wysłuchać fascynującego wykładu prof. dra hab. Władysława Duczko na temat historii wikińskich podbojów.\nInformacje o najbliższych spotkaniach z cyklu Inspiracje muzealne będą pojawiać się na bieżąco w aktualnościach.\nDzieci i młodzież zapraszamy do udziału w zajęciach edukacyjnych organizowanych przez Muzeum Regionalne w Pułtusku. Staramy się, by nasze lekcje w atrakcyjny sposób zachęcały do zgłębiania historii miasta. Podczas zajęć uczestnicy, przy pomocy osoby prowadzącej, wypełniają kartę pracy, a także wykonują zadanie plastyczne, bądź techniczne.\nOferujemy przeprowadzenie lekcji muzealnych w następujących blokach tematycznych:\n1. „Dawne widoki miasta”\n2. „Życie codzienne mieszkańców Pułtuska”\n3. „Lochy – historia rozwoju szkoły jezuickiej w Pułtusku w świetle zapisów kronikarzy i znalezisk archeologicznych”\n4. „Meteoryt Pułtusk”\n5. „Średniowieczne proto-miasto w Pułtusku. Multimedialna ekspozycja z dziejów kasztelanii majątkowej biskupstwa płockiego”\nW celu rezerwacji terminu zajęć prosimy o kontakt telefoniczny lub mailowy.\nDzieci w wieku 5–10 lat zapraszamy do udziału w warsztatach organizowanych przez Muzeum Regionalne w Pułtusku. Podczas warsztatów uczestnicy poznają historię Pułtuska od najdawniejszych czasów w sposób dostosowany do możliwości odbioru przez najmłodszych. Mają okazję założyć stroje z epoki lub ich elementy. Poprzez zabawę, jak np. układanie puzzli, wykonywanie różnego rodzaju prac plastycznych, czy technicznych, poznają ciekawostki związane z zabytkami znajdującymi się w muzeum. Z kolei podczas warsztatów bożonarodzeniowych i wielkanocnych dzieci wykonują różnego rodzaju ozdoby związane ze świętami.\nOferujemy przeprowadzenie warsztatów w następujących blokach tematycznych:\n1. „W średniowiecznym grodzie”\n2. „Spotkanie z archeologią”\n3. „Kosmos bliżej nas”\n4. warsztaty bożonarodzeniowe\n5. warsztaty wielkanocne\ntel.: 23 692 51 32\nwtorek - niedziela: 10:00 - 16:30\nczwartek: wstęp wolny\nCopyright © 2017 Muzeum Regionalne w Pułtusku


Kwiaty Kolorowanki Do Druku\nKolorowanka natomiast może być dobrym wstępem do wykonania takiej własnoręcznej pracy. Rysowanki online łatwe i trudne dla dzieci. Jedną z form podziwiania piękna przyrody mogą być kolorowanki do druku z kwiatami.\ndarmowe kolorowanki kraina lodudora kolorowanki do wydrukudawid kwiatkowski kolorowankidobranocny ogród kolorowanki do wydrukudarmowe kolorowanki do wydruku kucyki ponydarmowe kolorowanki do kolorowaniaczołgi kolorowanki do wydrukudodawanie i odejmowanie kolorowanki\nKwiaty Kolorowanka Darmowe Kolorowanki I Malowanki Dla Dzieci\nDarmowe kolorowanki do druku kwiaty w wazonie bukiety wiosenne.\nKwiaty kolorowanki do druku. Kolorowanki kwiaty belladonna kwiat gdy razem z dziećmi spędzamy wolny czas i brakuje pomysłów na dobrą zabawę to może warto wydrukować trochę kolorowanek i przekazać je dzieciom a następnie zrobić w domu swego rodzaju wystawę dzieł. Są delikatne podobnie jak życie ludzkie. Kolorowanki kwiaty kwiatek 80 kwiaty często występują w laurkach i znakomicie się do tego celu nadają. Przenieś swoją wyobraźnię na nowy realistyczny poziom.\nKolorowanki kwiaty bukiet kwiatów kwiaty to piękne rośliny dla wielu pozwalające zanużyć się w świecie piękna przyrody. Dla chłopców i dziewczynek dzieci i dorosłych nastolatków i małych brzdąców przedszkolaków i dzieci w wieku szkolnym. Kolorowanki kwiaty kaktus decydując się na wybór tej kolorowanki dla naszego dziecka postąpimy bardzo słusznie chociażby dlatego że malowanki takie znacznie rozwijają wiedzę dziecka o otaczającym je świecie. Kwiaty dla dzieci i dorosłych do druku za darmo oraz do pobrania w pliku pdf jpg format a4.\nKolorowanki szablony dla dziewczynek i chłopców. Kolorowanki dla dzieci do druku. Kolorowanki kwiaty do druku prezentujemy tu listę kolorowanek do druku o tematyce kwiaty. Kwiaty dla dorosłych i dla dzieci.\nDarmowe kolorowanki do druku kwiaty. Kwiaty obrazki do kolorowania. Bezpłatne materiały do wydrukowania online. Pliki gotowe do wydruku zupełnie za darmo.\nTagged darmowe kolorowanki kolorowanki kolorowanki dla dzieci kolorowanki do wydruku kwiaty malowanki. Zapraszamy do wydruku i przekazywania dzieciom tych malowanek. Najpiękniejsze kolorowanki z kwiatami. Super coloring darmowe kolorowanki malowanki dla dzieci malowanki do druku kolorowanki dla dzieci online.\nKolorowanki Kwiaty Wazon Dzikich Kwiatow Kolorowanka Do Wydruku\nKwiaty Kolorowanki Do Druku Dla Dzieci 25 Fd\nKolorowanki Kwiaty Pobierz Kwiaty Do Wydruku Mjakmama Pl\nKolejny Kwiat Kolorowanka Do Druku Kolorowanka Do Wydruku Darmowe\nKolorowanki Kwiatki Malowanki\nMonster Kolorowanki Do Druku\nMonster High Kolorowanki Do Wydruku Za Darmo\nMonster High Kolorowanki Do Wydrukowania Chomikuj\nMuminki Kolorowanki Do Druku\nMoje Kolorowanki Blogspot Com\nMój Mały Kucyk Kolorowanki


Ponad 100 osób nie zostało jeszcze znalezionych w Kentucky po śmiertelnym huraganie\nFlagi zostały opuszczone do połowy masztu w Kentucky o wschodzie słońca we wtorek na cześć dziesiątek zabitych przez huragan w kilku stanach w weekend. Przejmowanie domów i niwelowanie całych miast.\nPonad 100 osób w stanie nie zostało jeszcze uwzględnionych, a 74 potwierdzono śmierć, powiedział gubernator Andy Bessier podczas popołudniowego remontu przed sprawdzeniem szkód spowodowanych przez burzę w hrabstwie Muhlenberg, gdzie sam gubernator stracił krewnych.\n12 z zabitych to dzieci.\n„Granica wieku stała się jeszcze trudniejsza” – powiedział Bessier o zmarłych. „Niektórzy ludzie nie mają szansy na cieszenie się tym życiem”.\nten 2 miesiące dla najmłodszej ofiary, Kiedy senior miał 98 lat, powiedział Bessier.\nPowiedział, że ośmiu zmarłych w hrabstwie nie zostało zidentyfikowanych i nadal mam nadzieję, że znajdziemy więcej ciał – jest tak wiele zniszczeń.\nCzęść rosnącego funduszu państwowego zostanie przeznaczona na pogrzeby. Darowizny na pozyskiwanie funduszy osiągnęły prawie 10 milionów dolarów.\nCo najmniej ośmiu zmarłych w Kentucky zginęło, gdy zawalił się dach fabryki świec w Mayfield.\nLiczba ofiar śmiertelnych w fabryce, powodująca katastrofę, była „cudem”, powiedział Bessier.\n„Jeśli widziałeś to na własne oczy, trudno opisać zakres całkowitego zniszczenia w jednym miejscu” – powiedział Bessier.\nPięciu pracowników fabryki świec NBC News poinformował w poniedziałek, że przełożeni ostrzegli pracowników, że zostaną zwolnieni, jeśli zbyt wcześnie opuszczą swoje zmiany. Szukać schronienia przed nadchodzącą burzą. Urzędnicy firmy zaprzeczyli zarzutom.\nFabryka świec to jedna z wielu budowli zagubionych w Mayfield – prawie całe miasto jest płaskie.\nAkcja poszukiwawczo-ratownicza była kontynuowana we wtorek, gdy ogromne ilości gruzu, w tym martwe bydło, zostały usunięte.\n„Powiem ci, że bardzo fajnie jest nie tylko wyjąć te rzeczy, ale także je załadować i zabrać z miasta” – powiedział Bessier, dodając, że proces jest „terapeutyczny”.\nREAD Rosyjska gospodarka otrzymuje „poważne ciosy”, mówi Kreml\nOtwarto parki rządowe, aby pomieścić tych, którzy stracili swoje domy.\nMichael Dossett, dyrektor ds. zarządzania kryzysowego w Kentucky, powiedział, że tysiące domów zostało zniszczonych, a więcej domów zostało uszkodzonych nie do naprawienia.\n„Zdjęcia i filmy nie oddają sprawiedliwości. Bycie na ziemi zapiera dech w piersiach ”- powiedział Dossett, dodając, że był gotowy do przejścia na emeryturę, ale obiecał odłożyć to, gdy stan się poprawi.\nA Żona gubernatora założyła firmę zajmującą się prowadzeniem zabawek, Britainy Beshear, Rodziny, które straciły wszystko, szykują się do świętowania Bożego Narodzenia.\nJeśli istnieją jakiekolwiek oznaki hojności sąsiada, „po tym, jak dzieci zobaczą, co się wydarzy w tym roku, przyszły rok będzie trudny dla tych rodziców” – powiedział Bessier.\nPrezydent Joe Biden Zatwierdził deklarację dotyczącą poważnej katastrofy w Kentucky W niedzielę rząd federalny udzielił pomocy w co najmniej ośmiu okręgach po burzy, która zniszczyła domy i pozbawiła elektryczności tysiące klientów. Bessier powiedział, że ogłoszenie było najszybsze w historii.\nBiden planuje przenieść się do stanu Na środową konferencję burzową oraz do obliczenia szkód w Mayfield i Dawson Springs, z których połowa została wyrównana.\nChociaż Kentucky było najbardziej dotkniętym stanem, katastrofa wykroczyła poza jego granice. Wielu zginęło w Illinois, Tennessee, Missouri i Arkansas.\nMeteorolodzy powiedzieli Zmiany klimatyczne często nasilały erupcje huraganów Zastępując lub mnożąc materiały generujące wybuchy, takie jak grudniowe temperatury powyżej średniej.\nCo najmniej sześć osób zmarło po tym, jak zawaliła się część magazynu Amazona w Edwardsville w stanie Illinois.\nW oświadczeniu wydanym we wtorek Amazon powiedział, że przekazał 1 milion dolarów na rzecz Fundacji Społeczności Edwardsville i przekazuje społeczności przedmioty pomocowe.\n„Jesteśmy głęboko zasmuceni wiadomością, że członkowie naszej amazońskiej rodziny zginęli w wyniku burzy w Edwardsville” – powiedział Amazon w oświadczeniu. „Nasze myśli i modlitwy są z ofiarami, ich bliskimi i wszystkimi dotkniętymi huraganem”.\nREAD Kamala broni Harrisa Pittona, zapytana przez Boga Karola Wielkiego, czy on czy Manzi jest prezydentem\nFirma poinformowała, że Administracja Bezpieczeństwa i Higieny Pracy prowadzi dochodzenie w sprawie katastrofy. Rzecznik Amazona powiedział, że poniedziałkowe śledztwo jest mile widziane i że konstrukcja została zbudowana zgodnie z kodeksem.\nWe wtorek Amazon podziękował swojemu zespołowi w Illinois Last Mile Delivery Station, mówiąc, że starali się sprowadzić jak najwięcej pracowników do wyznaczonej lokalizacji schronu.\nBiden również ogłosił stan wyjątkowy Tennessee I zawiadomienie o katastrofie Illinois.\nPracownicy fabryki zagrozili otwarciem ognia, jeśli wyjdą przed huraganem, mówią pracownicy\nMark Meadows: Izba głosuje za wniesieniem oskarżenia o zniesławienie wobec byłego prezesa Trumpa | Atak na kapitał amerykański\nZapasy Snap spadły o 30%, gdy firma obniżyła przychody\nPoleganie na energii odnawialnej może tego lata doprowadzić do przerw w dostawie prądu w Michigan\nBruce Springsteen i E Street ogłaszają trasę koncertową w 2023 r.


Autobusy elektryczne w Zielonej Górze będą za dwa lata | Gazeta Lubuska\nAutobusy elektryczne w Zielonej Górze będą za dwa lata\nCzesław Wachnik 09.04.2016\nJacek Newelski jest jednym z kierowców MZK, który testował autobusy elektryczne różnych firm. Mariusz Kapała\n- Podczas testów jeździłem po mieście elektrycznym autobusem. Super! - mówi Grzegorz Kawalec. - Kiedy one pojawią się w naszym mieście i czy na pewno? Ciekawe, czy już wybrano firmę, która wyprodukuje dla nas te pojazdy?\nTakich pytań dostajemy więcej. Dotyczą nie tylko autobusów na prąd, ale całego wielkiego projektu za 260 mln zł, w skład którego wchodzi wymiana taboru.\nW 2018 roku na ulice Zielonej Góry wyjedzie 80 nowych autobusów, z których zdecydowana większość będzie miała napęd elektryczny.\nTo ile będzie z tym napędem, a ile z silnikiem diesla, określi studium wykonalności. Dlaczego nie wszystkie pojazdy będą zasilane prądem? Problem polega na tym, że na razie producenci nie mają w swoich ofertach sprawdzonego autobusu przegubowego, który jest napędzany silnikiem elektrycznym. A na niektórych liniach, szczególnie w godzinach szczytu, tylko przegubowiec się sprawdzi. Autobus o długości 12 metrów nie zabierze wszystkich pasażerów.\nBarbara Langner, dyrektor MZK, mówi, że zakres prac i przygotowań jest znacznie większy niż tylko wprowadzenie nowych autobusów. Otóż w przetargu na projekt studium wykonalności oraz we wniosku o dofinansowanie obok zakupu autobusów znajduje się też budowa systemu szybkiego ładowania na pętlach, budowa centrum przesiadkowego w okolicach dworca PKP. Jest także przebudowa zajezdni, w tym dostosowanie jej do obsługi pojazdów elektrycznych. Dodajmy do tego przebudowę wiaduktu na ul. Batorego i zadaszenie peronów na dworcu PKP. W projekcie uwzględnia się także rozbudowę systemu informacji pasażerskiej w tzw. czasie rzeczywistym. Oznacza to, że pojazd będzie monitorowany, a jego wyniki przekazywane na tablicę informacyjną. MZK chce też przebudować przystanki i pętle autobusowe. Oczywiście te, które tego wymagają.\nBarbara Langner podkreśla, że bardzo ważne jest opracowanie specyfikacji autobusów, które trafią do Zielonej Góry. Dokument ten określi warunki przetargu na ich zakup, warunki techniczne i wymagane wyposażenie. Wykonano też projekt funkcjonalno - użytkowy centrum przesiadkowego oraz na przebudowę zajezdni. I jeszcze w tym roku, najpewniej w trzecim kwartale, zostanie ogłoszony przetarg na wyłonienie firmy, która wybuduje centrum.\n- Jesteśmy już daleko, dlatego wydaje się, że rok 2018 jest jak najbardziej realny, by jako pierwsze miasto w Polsce, właśnie Zielona Góra miała komunikację opartą na autobusach elektrycznych - zapowiada dyrektor Langner.\nswenn 23.06.2016 02:02:20\nA nasze solarisy co? Po co nam obce?\nOLKAA 23.06.2016 02:02:20\nnie chcemy solarisów, chcemy dogodnego dojzadu z łężycy bo jeździ od nas tylko 1 autobus i wiaty bo wiatr wieje i deszcz leje się nam na głowy, chcemy zyc normalnie jak zielonogórzenie, z olimpu jest 7 autobusów, u nas 1 i się doprosić nie mozna o 6 minut jazdu do nas................


Projekt domu Krzemyk - prosty i przytulny dom z dachem o nachyleniu 45 stopni ceramika – specyfikacja techniczna i materiały - Archeton.pl\nCENA PROJEKTU 2470 złCENA Z RABATEM 2270 zł\nPowierzchnia całkowita:225,3 m2\nWejście z podcienia przez wiatrołap do holu, z którego możemy się dostać do kuchni z jadalnią połączoną z pokojem dziennym mieszczącym kominek, niewielkiego gabinetu, łazienki i pomieszczenia technicznego. Szafa na ubrania znajduje miejsce pod schodami. Na poddaszu mieszczą się 3 sypialnie, łazienka i garderoba.\nPokrycie dachu: dachówka cementowa lub ceramiczna\nProsty, przytulny dom o zwartej bryle urozmaiconej podcieniem od strony wejścia. Dwuspadowy dach o kącie nachylenia połaci 45° wzbogacony jest dwoma lukarnami - jedną doświetlającą klatką schodową, drugą nad wejściem.\nPrymus Mini 128,2 m2 Sonia 117,6 m2 Orion 133,4 m2 więcej projektów


Pomarańczowe buciki dla niemowląt - Kolekcja zima 2019 - Sklep Super Express\nZakupy / Dziecko / Buty dla dzieci / Buciki dla niemowląt / Pomarańczowe buciki dla niemowląt\nZapewnij swojemu maluchowi wszystko, co najlepsze. Znajdź Buciki dla niemowląt spośród szerokiego wyboru produktów od największych sław światowej mody. Tylko u nas w najniższych cenach w sieci. Zdecyduj się na jeden z modeli od Rock & Joy, Pepino, Primigiza nie więcej niż 219.95 zł! To świetna okazja na to, aby podarować bobasowi coś wyjątkowego, zapewniając mu ciepło i wygodę.\nNiemowlęta także potrzebują butów, dlatego przygotowaliśmy ofertę, która zawiera mnóstwo ciekawych odsłon. Sprawdź okazję na Kolekcja zima 2019 i wybierz , które odpowiedzą Twoim wymaganiom. Już teraz możesz skorzystać z promocji na 10 ofert!\nPomarańczowe buciki dla niemowląt - Kolekcja zima 2019


Fotel FAVARO ciemny brąz | ArchonHome meble, kominki ...\nMateriał wykonania ekoskóra / drewno lite kauczukowe\nFotel FAVARO to stylowy, niezwykle wygodny mebel. Doskonale wyprofilowane oparcie i siedzisko z poduszką zapewniają komfort podczas siedzenia. Klasyczna forma mebla sprawia, że pasuje on zarówno do salonu, jaki i gabinetu. Siedzisko obite jest ekoskórą w kolorze ciemny brąz. Podstawa wykonana z litego drewna kauczukowego. Podłokietniki na wysokości 51,5 cm.


Pałuki - Z usterkami hamulców po dzieci\n14 listopada Przedszkole Miejskie nr 2 w Żninie zwróciło się do Komendy Powiatowej Policji w Żninie z prośbą o zadysponowanie patrolu ruchu drogowego, by skontrolować sprawność autobusu, który miał być podstawiony po przedszkolaków 27 listopada. W planach była wycieczka poza Żnin.\nMł. asp. Wioleta Burzych, oficer prasowy w KPP w Żninie wyjaśnia, że najlepiej jest, gdy organizator wyjazdu zbiorowego z taką prośbą zgłasza się z odpowiednim wyprzedzeniem. Wtedy szef ogniwa ruchu drogowego może łatwiej zadysponować patrol, który pojedzie na miejsce, by przeprowadzić kontrolę, gdy przewoźnik podstawi autokar po wycieczkowiczów. Choć oczywiście także zgłoszenia w ostatniej chwili z prośbą o przeprowadzenie kontroli są realizowane. Tyle, że czasami trzeba dłużej czekać na policjantów, którzy przyjadą taką kontrolę przeprowadzić. Dodajmy, że wniosek organizatora wyjazdu o skontrolowanie stanu technicznego pojazdu nie jest wymagany przepisami, nie mniej jednak jest to bardzo często spotykana praktyka. Ten, kto przygotowuje wyjazd zbiorowy, zwłaszcza dzieci, woli dmuchać na zimne.\nZgodnie z prośbą dyrekcji przedszkola z 14 listopada, wczoraj (w środę, 27 listopada) o 820 policjanci skontrolowali podstawiony po dzieci autobus. Stwierdzili usterkę przewodu hamulcowego w tym autokarze zagrażającą bezpieczeństwu na drodze. Dlatego zabrali dowód rejestracyjny tego pojazdu. Autokar został odholowany, natomiast ten sam przewoźnik, którego nazwy nie mogę zdradzić podstawił w zastępstwie drugi pojazd, którego stan techniczny policjanci też skontrolowali. Stwierdzili oni ubytek powietrza w układzie hamulcowym. To też zagrażało bezpieczeństwu w ruchu drogowym, więc i w tym przypadku policjanci zabrali dowód rejestracyjny pojazdu. Trzeci autokar nie był już podstawiany, wycieczka nie doszła do skutku - poinformowała Wioleta Burzych. Kar w postaci mandatów policjanci nie nałożyli.\nZ dyrektor PM 2 w Żninie Grażyną Biskupską nie udało nam się skontaktować.\nKarol Gapiński, 29 XI 2019


Białe kurtki jeansowe na wiosnę | Temat Moda\nBiałe kurtki jeansowe na wiosnę\nTemat Moda > Moda > Białe kurtki jeansowe na wiosnę\nJaką kurtkę warto mieć w szafie na sezon wiosna lato? Na pewno must havem jest kurtka jeansowa! Jest to niezastąpiony klasyk w nadchodzącym sezonie. Uwielbiamy kurtki jeansowe w każdej postaci – klasyczne, oversize, sprane oraz w tym roku wyjątkowo białe!\nBiały jeans jest teraz na fali. Już pisaliśmy o białych spodniach jeasnowych, teraz czas na kurtki.\nNa pokazach wiosna/lato 2019 białe kurtki jeansowe mogliśmy zobaczyć u Isabel Marant i Alberty Ferretti. Nic dziwnego, że gwiazdy street stylu już noszą ten trend. Jak wiemy, francuska projektantka Isabel Marant od lat ma dobre wyczucie i jej projekty szybko trafiają na ulice.\nJak nosić białe kurtki jeansowe?\nBiała kurtka jeansowa prawdopodobnie jest bardziej uniwersalna niż klasyczna jeansowa. Pasuje naprawdę do wszystkiego. Nie wahaj się przy jej zakupie. Przy tworzeniu stylizacji, nie ma żadnych reguł – każdy nosi ją jak lubi. Najważniejsze to czuć się dobrze w tym, co ma się na sobie.\nWyjątkowo modne połączenie to biała kurtka jeansowa z beżową garderobą. Połączenie bieli i beżu to jeden z największych trendów tej wiosny.\nIt-girls uwielbiają też total look w bieli, czyli białe jeansy i biała kurtka.\nKlasyczne rozwiązanie, czyli outfit czarno biały oczywiście też zawsze się sprawdza. Jeśli chcesz dodać tej stylizacji modowy szlif, do kurtki jeansowej wybierz czarne krótkie legginsy (bike shorts), które są hitem tego roku.\nbiała kurtka jeansowa, biały jeans, jeans, kurtka jeansowa, moda, trendy\nPierwsze słoneczne dni wiosny to przede wszystkim pierwsze dni okularów przeciwsłonecznych. Jaki...\nJak nosić kolor kamelowy? Trzy opcje!\nMarynarka z paskiem – stylizacja na wiosnę


dokumentalne - najtańsze sklepy internetowe\nWyniki 1 - 20 z 42 znalezionych dla zapytania dokumentalne w 11 sklepach\nDie Wehrmacht 5 DVD Nośnik: DVD Data wydania: 2008-09-19 Region: 2 Język: polski Dźwięk: DD 5.1 Obraz: 16:9 Dystrybutor: Vision Film EAN: 5908312532019 ... Pełen opis produktu 'Die Wehrmacht 5 DVD film dokumentalny' »\nDie Wehrmacht 5 DVDNośnik: DVD Data wydania: 2008-09-19Region: 2Język: polskiDźwięk: DD 5.1 Obraz: 16:9Dystrybutor: Vision FilmEAN: 5908312532019...\nWięcej o Die Wehrmacht 5 DVD film dokumentalny\nGdzie szukać obrazu Polski po 1989 roku? Oczywiście w filmach dokumentalnych. Nigdy nie były one ?obiektywnym? zapisem zjawisk i problemów ? chcąc nie chcąc stawały się stroną w polskich spor... Pełen opis produktu 'Polskie kino dokumentalne 1989-2009' »\nGdzie szukać obrazu Polski po 1989 roku? Oczywiście w filmach dokumentalnych. Nigdy nie były one ?obiektywnym? zapisem zjawisk i problemów ? chcąc nie chcąc stawały się stroną w polskich sporach. Dokumenty zabierały głos w najważniejszych debatach ostatnich dwudziestu lat ? opowiadały o emigracji zarobkowej, cynizmie postpolityki, podziemiu aborcyjnym w Polsce czy metodach działania wielkich korporacji. Wzbudzały kontrowersje i wywoływały skandale. O żadnym filmie fabularnym nie dyskutowano tak zaciekle jak o Arizonie Ewy Borzęckiej, Takiego pięknego syna urodziłam Marcina Koszałki czy Nocnej zmianie Jacka Kurskiego i Michała Balcerzaka. I to dokument ? Witajcie w życiu! Henryka Dederki ? został ?pierwszym półkownikiem wolnej Polski?.W Polskim kinie dokumentalnym 1989-2009 nie pytamy o wartości estetyczne i ?etykę dokumentalisty?. Piszemy historię polityczną III RP.\nWięcej o Polskie kino dokumentalne 1989-2009\ndynamiczniej przebiega ewolucja filmu dokumentalnego. Przez 2/3 historii kina dominował film krótki, dziesięciominutowy, wyświetlany w kinie jako dodatek obok kroniki filmowej. Dokument pełnometrażowy... Pełen opis produktu 'Film dokumentalny. Kreatywne opowiadanie. - Curran Bernard Sheila' »\nOpis - Wydanie 2011r.Oprawa broszurowa.Strony 514.Format 16,5x23,5cm.Ponad sto lat historii kina to rozwój techniki filmowej oraz sztuki opowiadania. Fabuła wypracowała kilka wzorców scenariuszowych rozpowszechnionych za pośrednictwem klasycznych książek (przetłumaczonych także na język polski). To dobrze i źle. Fabuła zunifikowała się, w jakimś sensie zglobalizowała, doszła do ściany. Znacznie dynamiczniej przebiega ewolucja filmu dokumentalnego. Przez 2/3 historii kina dominował film krótki, dziesięciominutowy, wyświetlany w kinie jako dodatek obok kroniki filmowej. Dokument pełnometrażowy był ewenementem. Dzisiaj proporcje odwróciły się. Krótkie dokumenty to wprawki warsztatowe, to domena festiwali filmowych. Pełnometrażowe dokumenty zdobyły sale kinowe, telewizja kocha cykle i seriale dokumentalne. Sheila Bernard widząc te zjawisko, jako pierwsza chyba, napisała książkę, trochę podręcznik, o tym jak takie długie dokumenty należy robić. O tym, że to jest OPOWIADANIE, do którego na niektórych etapach tworzenia należy podchodzić jak do fabuły..A dojście do ściany w dokumencie nie grozi... Nazwa - Film dokumentalny. Kreatywne opowiadanie. Oryginalny tytuł - Documentary Storytelling Creative Nonfiction on Screen Autor - Curran Bernard Sheila Oprawa - Miękka Wydawca - Wojciech Marzec Kod ISBN - 9788393121144 Kod EAN - 9788393121144 Rok wydania - 2011 Język - polski Tłumacz - Bukojemski Michał Format - 16.0x23.5cm Ilość stron - 514 Podatek VAT - 5% Premiera - 2011-10-21\nWięcej o Film dokumentalny. Kreatywne opowiadanie. - Curran Bernard Sheila\nOpis - Pozycja wydawnicza, która ukazała się w serii: FILMO!ZNAWCY. Polski film dokumentalny w XXI wieku to 16 artykułów omawiających polskie kino dokumentalne ostatnich lat. Tom... Pełen opis produktu 'Polski film dokumentalny w XXI wieku' »\nOpis - Pozycja wydawnicza, która ukazała się w serii: FILMO!ZNAWCY.Polski film dokumentalny w XXI wieku to 16 artykułów omawiających polskie kino dokumentalne ostatnich lat. Tom składa się na panoramiczną próbę spojrzenia na przeobrażony w początkach obecnego stulecia krajobraz rodzimego kina niefikcjonalnego, które bujnie rozwija się w nowych realiach społecznych, politycznych, instytucjonalnych, obyczajowych, mentalnych i medialnych. Ta wielogłosowa i różnorodna tematycznie prezentacja polskiego filmu dokumentalnego na progu XXI wieku przynosi interesujące i wielostronne świadectwo jego bujnego rozwoju, godnego bogatych tradycji minionej epoki. Nazwa - Polski film dokumentalny w XXI wieku Oprawa - Miękka Wydawca - PWSFT Kod ISBN - 9788365501073 Kod EAN - 9788365501073 Rok wydania - 2016 Język - polski Format - 17.0x24.0cm Ilość stron - 288 Podatek VAT - 5%\nWięcej o Polski film dokumentalny w XXI wieku\nOpis - Sztuka w kinie dokumentalnym to zbiór tekstów poświęconych kilkunastu szczególnie interesującym, ważnym, kontrowersyjnym i często dyskutowanym, a przede wszystkim bardzo aktualnym... Pełen opis produktu 'Sztuka w kinie dokumentalnym' »\nOpis - Sztuka w kinie dokumentalnym to zbiór tekstów poświęconych kilkunastu szczególnie interesującym, ważnym, kontrowersyjnym i często dyskutowanym, a przede wszystkim bardzo aktualnym filmom dokumentalnym z początku XXI wieku. Autorki i autorzy - teoretycy i historycy kultury, antropolodzy, filmoznawcy - nie poprzestają jednak na analizie wybranych filmów, m. in. Sceny zbrodni i Sceny ciszy Oppenheimera, Soli ziemi Wendersa i Salgado, Czy Noam Chomsky jest wysoki, czy szczęśliwy? Gondry`ego czy jaskini zapomnianych snów Herzoga - choć ten aspekt w wielu tekstach jest silnie obecny. Tym jednak, co łączy bardzo różne przyjęte przez nich perspektywy badawcze i krytyczne, jest konsekwentnie rozwijany namysł nad złożonymi relacjami, jakie zawiązują się między kinem dokumentalnym, a sztuką - czy szerzej i trafniej - sztukami. Z jednej strony w książce tej powraca pytanie o status filmu dokumentalnego jako sztuki, o jego eksperymentalny potencjał, o estetyczne fundamenty i technologiczne granice współczesnego dokumentu. Z drugiej - sztuki tradycyjne (literatura, malarstwo, architektura, muzyka) okazują się istotnym tematem, ale też wyzwaniem dla omawianych tu twórców kina dokumentalnego. Ostatecznie jednak najważniejszym chyba wątkiem przewijającym się przez wszystkie zebrane w tym tomie teksty jest rola obrazu we współczesnej kulturze wizualnej. W tej perspektywie pytaniu o funkcję i formę obrazu filmowego w kinie dokumentalnym nieuchronnie towarzyszyć musi szersza refleksja dotycząca sposobów wytwarzania, percypowania i interpretowania obrazów analogowych i cyfrowych współtworzących współczesną ikonosferę. Zapewne film dokumentalny w wyjątkowy sposób zainteresowany jest samą rzeczywistością, ale tylko o tyle, o ile rzeczywistość ta jest zapośredniczona, a zarazem dana nam przez obrazy. Nazwa - Sztuka w kinie dokumentalnym Oprawa - Miękka Wydawca - Mammal Kod ISBN - 9788362128167 Kod EAN - 9788362128167 Rok wydania - 2016 Język - polski Format - 15.5x21.0cm Ilość stron - 254 Podatek VAT - 5%\nWięcej o Sztuka w kinie dokumentalnym\nfilmu dokumentalnego.dr hab. Tadeusz Szczepański, prof. UWrAutorskie opracowanie Małgorzaty Hendrykowskiej przedstawia wielkie bogactwo polskiego filmu niefikcjonalnego pierwszej połowy XX w... Pełen opis produktu 'Historia polskiego filmu dokumentalnego (1896-1944)' »\nDwutomowa publikacja jest przedsięwzięciem ogromnym, ambitnym i niezwykle potrzebnym. Dość powiedzieć, że nie ma dotychczas w naszej literaturze przedmiotu syntezy historycznej dziejów polskiego filmu dokumentalnego.dr hab. Tadeusz Szczepański, prof. UWrAutorskie opracowanie Małgorzaty Hendrykowskiej przedstawia wielkie bogactwo polskiego filmu niefikcjonalnego pierwszej połowy XX wieku w kontekście społecznym i politycznym. Autorka krok po kroku demonstruje, jak postrzegać film dokumentalny w świetle sztuk plastycznych, fotografii prasowej i kultury popularnej. Bazując na materiałach archiwalnych (zachowało się ok. 15?20% przedwojennej produkcji), informacjach prasowych i innych publikacjach, dokonuje rekonstrukcji nieistniejącego już dziś materiału. Jako pierwsza przedstawia w formie katalogu niemal wszystkie tytuły filmów niefikcjonalnych, które ukazały się w latach 1895?1944.\nWięcej o Historia polskiego filmu dokumentalnego (1896-1944)\nfilmu dokumentalnego.dr hab. Tadeusz Szczepański, prof. UWrTom zbiorowy pod red. Małgorzaty Hendrykowskiej obejmuje lata 1945?2014. Autorami opracowań są: Marek Hendrykowski, Andrzej Szpulak,... Pełen opis produktu 'Historia polskiego filmu dokumentalnego (1945-2014)' »\nDwutomowa publikacja jest przedsięwzięciem ogromnym, ambitnym i niezwykle potrzebnym. Dość powiedzieć, że nie ma dotychczas w naszej literaturze przedmiotu syntezy historycznej dziejów polskiego filmu dokumentalnego.dr hab. Tadeusz Szczepański, prof. UWrTom zbiorowy pod red. Małgorzaty Hendrykowskiej obejmuje lata 1945?2014. Autorami opracowań są: Marek Hendrykowski, Andrzej Szpulak, Wojciech Otto, Mikołaj Jazdon oraz Piotr Pławuszewski, Jadwiga Hučková, Mirosław Przylipiak, Katarzyna Mąka-Malatyńska, Krzysztof Kozłowski, Justyna Czaja i Anna Śliwińska. Historia powojennego polskiego filmu dokumentalnego przedstawiona jest z podziałem na dekady, których granice często pokrywały się z istotnymi przemianami politycznymi i społecznymi. Autorzy bardzo przekonująco pokazują też ewolucję języka dokumentu. W jaki sposób wpłynęła na ten przekaz telewizja, jakie były konsekwencje łączenia dokumentu z inscenizacją, fabułą, wreszcie ? jak na dokument wpłynęła ?rewolucja cyfrowa?.\nWięcej o Historia polskiego filmu dokumentalnego (1945-2014)\nSztuka w kinie dokumentalnym to zbiór tekstów poświęconych kilkunastu szczególnie interesującym, ważnym, kontrowersyjnym i często dyskutowanym, a przede wszystkim bardzo aktualnym filmom Pełen opis produktu 'Sztuka w kinie dokumentalnym' »\n(przetłumaczonych także na język polski). To dobrze i źle. Fabuła zunifikowała się, w jakimś sensie zglobalizowała, doszła do ściany. Znacznie dynamiczniej przebiega ewolucja filmu dokumentalnego.... Pełen opis produktu 'Film dokumentalny Kreatywne opowiadanie' »\nWięcej o Film dokumentalny Kreatywne opowiadanie\nRokiem Franka W. albo też z uprawianą przez autora dokumentalną metodą ?cierpliwego oka", nazwaną tak od tytułu jego książki. Karabasz nieustannie wymyka się jednak tym określeniom: realizuje... Pełen opis produktu 'Kino dokumentalne Kazimierza Karabasza' »\nKazimierz Karabasz jest klasykiem polskiego kina. Jego filmy, wydawane na DVD, pokazywane na klubowych przeglądach i festiwalowych retrospektywach, a czasem także w telewizji, zaświadczają o randze polskiej szkoły dokumentu, która przeżywała swój rozkwit w latach sześćdziesiątych i siedemdziesiątych ubiegłego stulecia. Nazwisko reżysera najczęściej kojarzy się z dwoma wielkimi filmami - Muzykantami i Rokiem Franka W. albo też z uprawianą przez autora dokumentalną metodą ?cierpliwego oka", nazwaną tak od tytułu jego książki. Karabasz nieustannie wymyka się jednak tym określeniom: realizuje nowe filmy, publikuje książki, zaskakuje świeżością spojrzenia i nowatorstwem formy, czego znakomitym przykładem mogą być autobiograficzne Spotkania z 2004 roku. W kontekście współczesnych dokumentów, których emblematami stały się tragedia i ciekawostka, skupione na codzienności człowieka z tłumu kino Karabasza jawi się jeszcze bardziej niż przed laty jako twórczość osobna. Jego filmy są przede wszystkim filmami dotykającymi spraw trwałych, opisującymi stały rytm ludzkiej egzystencji. W tym, co kruche, ulotne i przemijające, w kostiumach i rekwizytach codzienności, odnajduje on to, co wymyka się czasowi i powraca w ludzkim życiu na wiele różnych sposobów. Szara codzienność, która tak bardzo pociąga tego artystę, nie przestaje być - mimo niewątpliwej poprawy jakości życia - szara nawet z upływem lat. Zmieniają się co najwyżej odcienie tej szarości, l na tym właśnie reżyser koncentruje swoją uwagę najbardziej, konsekwentnie powracając w swych filmach do tych samych tematów, postaw i niuansów, które są najbardziej trwałym i najczęściej powtarzającym się składnikiem ludzkiej egzystencji.\nWięcej o Kino dokumentalne Kazimierza Karabasza\nwczesnego kina niefikcjonalnego, czy aplikacje rozważań nad aktualnościami do późniejszej praktyki dokumentalnej. Twórczość Errola Morrisa, Lutza Dammbecka czy Naomi Kawase nareszcie doczekały... Pełen opis produktu 'Metody dokumentalne w filmie' »\nPublikacja jest zbiorem 15 artykułów polskich i zagranicznych autorów, wszystkie dotyczą filmu niefikcjonalnego.Większość z podejmowanych przez autorów i autorki tomu zagadnień nie była dotąd obecna w polskim piśmiennictwie filmoznawczym. Niezwykle ważna koncepcja Nicholsa, podobnie jak rozważania Ruby'ego znane są z omówień. Praktycznie nieobecne w polskiej literaturze przedmiotu były dyskusje i badania wczesnego kina niefikcjonalnego, czy aplikacje rozważań nad aktualnościami do późniejszej praktyki dokumentalnej. Twórczość Errola Morrisa, Lutza Dammbecka czy Naomi Kawase nareszcie doczekały się opisu.\nWięcej o Metody dokumentalne w filmie\nPolski film dokumentalny w XXI wieku to 16 artykułów omawiających polskie kino dokumentalne ostatnich lat. Tom składa się na panoramiczną próbę spojrzenia na przeobrażony w początkach... Pełen opis produktu 'Polski film dokumentalny w XXI wieku' »\nPozycja wydawnicza, która ukazała się w serii: FILMO!ZNAWCY.Polski film dokumentalny w XXI wieku to 16 artykułów omawiających polskie kino dokumentalne ostatnich lat. Tom składa się na... Pełen opis produktu 'Polski film dokumentalny w XXI wieku' »\nPozycja wydawnicza, która ukazała się w serii: FILMO!ZNAWCY.Polski film dokumentalny w XXI wieku to 16 artykułów omawiających polskie kino dokumentalne ostatnich lat. Tom składa się na panoramiczną próbę spojrzenia na przeobrażony w początkach obecnego stulecia krajobraz rodzimego kina niefikcjonalnego, które bujnie rozwija się w nowych realiach społecznych, politycznych, instytucjonalnych, obyczajowych, mentalnych i medialnych. Ta wielogłosowa i różnorodna tematycznie prezentacja polskiego filmu dokumentalnego na progu XXI wieku przynosi interesujące i wielostronne świadectwo jego bujnego rozwoju, godnego bogatych tradycji minionej epoki.\nGdzie szukać obrazu Polski po 1989 roku? Oczywiście w filmach dokumentalnych. Nigdy nie były one „obiektywnym” zapisem zjawisk i problemów – chcąc nie chcąc stawały się stroną w polskich spor... Pełen opis produktu 'Polskie kino dokumentalne 1989-2009' »\nGdzie szukać obrazu Polski po 1989 roku? Oczywiście w filmach dokumentalnych. Nigdy nie były one „obiektywnym” zapisem zjawisk i problemów – chcąc nie chcąc stawały się stroną w polskich sporach. Dokumenty zabierały głos w najważniejszych debatach ostatnich dwudziestu lat – opowiadały o emigracji zarobkowej, cynizmie postpolityki, podziemiu aborcyjnym w Polsce czy metodach działania wielkich korporacji. Wzbudzały kontrowersje i wywoływały skandale. O żadnym filmie fabularnym nie dyskutowano tak zaciekle jak o Arizonie Ewy Borzęckiej, Takiego pięknego syna urodziłam Marcina Koszałki czy Nocnej zmianie Jacka Kurskiego i Michała Balcerzaka. I to dokument – Witajcie w życiu! Henryka Dederki – został „pierwszym półkownikiem wolnej Polski”.W Polskim kinie dokumentalnym 1989-2009 nie pytamy o wartości estetyczne i „etykę dokumentalisty”. Piszemy historię polityczną III RP....\nWięcej o Concert Under The Sea (film dokumentalny + koncert)


Miętowa koszula z suwakiem i ażurową aplikacją na plecach - Koszule sklep eButik.pl\nMiętowa koszula z suwakiem i ażurową aplikacją na plecach\nMiętowa koszula z suwakiem i ażurową aplikacją na plecach. Koszula damska bez rękawów z suwakiem, stójką i ażurową aplikacją na plecach. Całość utrzymana jest w eleganckim stylu z efektem glamour. Tył gładki, wykończony na półokrągło, z długą ażurową aplikacją wzdłuż całych pleców. Koszula zapinana z przodu na zamek błyskawiczny w kolorze srebrnym, sięgający do pasa. Bluzka wykonana w 100% z przyjemnego w dotyku poliestru, dającego efekt chłodzenia w gorące dni. Materiał typu mgiełka, lekko prześwitujący. Luźniejszy krój oraz odpowiednio wycięte pachy sprawiają, że bluzka jest niezwykle wygodna w noszeniu i przewiewna. Jej prostota i ponadczasowy fason spowodują, że poczujesz się w niej jednocześnie swobodnie i kobieco bez względu na okazję. Niezwykle modny must have w Twojej szafie, z którym stworzysz wiele wspaniałych stylizacji. Zestawiaj ją np. z naszymi jeansami i szortami.