Szkoła Liderów Miast - pomysł na rozwiązanie problemów społeczności lokalnych - wiadomosci.ngo.pl\nngo.pl wiadomości Szkoła Liderów Miast - pomysł na rozwiązanie problemów społeczności lokalnych\n(PAP) „Mieszkamy drzwi w drzwi, codziennie się mijamy, ale nie znamy się wzajemnie, a to negatywnie wpływa choćby na poczucie naszego bezpieczeństwa. Chcemy to zmieniać” - mówili w piątek w Legionowie uczestnicy programu Szkoła Liderów Miast, który działa w kilku miastach w Polsce. W ramach inicjatywy, 34 młodych lokalnych liderów diagnozuje największe problemy w swoich miejscowościach, a następnie, we współpracy z samorządem i biznesem, pracuje nad ich rozwiązaniami.\nW tym roku program działa w Ełku oraz Legionowie - właśnie tu, w piątek, miało miejsce spotkanie samorządowców, przedstawicieli programu i jego fundatorów.\n„Intuicyjnie albo historycznie potrzebujemy mądrego silnego przywództwa. Chcemy przewodzić, a nasze tradycyjne szkoły do tego nie przygotowują. W życiu politycznym czy lokalnym potrzebujemy zaangażowanych przywódców, bo często jeden skuteczny lider może zmieniać oblicze całych narodów” - powiedział prezydent Legionowa Roman Smogorzewski, otwierając spotkanie. „Są gminy, które mają świetne położenie, świetne uzbrojenie, a mimo to borykają się z wieloma problemami, bo zapominają o zasobie ludzkim, na który w dzisiejszej rzeczywistości trzeba postawić” - dodał.\n„Każdy z tych problemów był określony i rozpracowany. Dokładnie to samo dzieje się teraz w Legionowie i w Ełku. Obie grupy są na etapie diagnozy lokalnych problemów społecznych” - powiedziała PAP Iwona Ciećwierz z Fundacji Szkoły Liderów.\nDo czego doprowadziły działania „Szkoły Liderów” w Mielcu? „Zainaugurowano m.in. Tydzień Sąsiada - dni integracji sąsiedzkiej. Wydarzenia, które dzieją się na kolejnych osiedlach, nie muszą być spektakularne, ale ściągają najbliższą ekipę sąsiedzką i zachęcają do tego, by ludzie ze sobą rozmawiali, integrowali się i pomagali sobie wzajemnie. To wzmacnia poczucie bycia we wspólnocie” - powiedziała Iwona Ciećwierz.\nJak tłumaczyła, rozwiązanie problemu odpływu młodych ludzi z Mielca miało inny charakter. „Stworzono Kartę Młodego Mielczanina. To projekt, który wynagradza za aktywność młode osoby, za wolontariat, za zdobytą pierwszą pracę w mieście. Karta pozwala do odbioru za to wszystko benefitów, np. zniżek na basenie lub w kinie. Karta to również dowód dla przyszłego pracodawcy, że dana osoba jest związana z miastem” - tłumaczyła Ciećwierz.\nFundatorem programu jest Fundacja Veolia Polska. Jak powiedział członek zarządu Veolia Energia Warszawa, Dariusz Zawisza, firma przywiązuje wagę do współpracy wektorowej z samorządami i organizacjami pozarządowymi, wspierając inicjatywy, które mają na celu zrównoważony rozwój miast. „Wierzymy, że połączenie liderów z dziedziny biznesu, działaczy społecznych, samorządowych - ma wielką moc” - podkreślił.


28.12.07 Włamywacz zatrzymany po 100 metrach pościgu - Warszawa - NaszeMiasto.pl\n28.12.07 Włamywacz zatrzymany po 100 metrach pościgu\nW ręce wywiadowców z Ochoty wpadł 25 letni Piotr M. Mężczyzna został zatrzymany po 100 metrach pościgu. Funkcjonariusze namierzyli go, jak kradł z samochodu telefon komórkowy przez wybitą boczną szybę.\nW ręce wywiadowców z Ochoty wpadł 25 letni Piotr M. Mężczyzna został zatrzymany po 100 metrach pościgu. Funkcjonariusze namierzyli go, jak kradł z samochodu telefon komórkowy przez wybitą boczną szybę. Wiadomo już, że nie jest to pierwszy „wybryk” młodego złodzieja. Na początku grudnia był również zatrzymany za włamanie do auta. Wszystko działo się bardzo szybko. Tuż przed godziną 4:00 nad ranem wywiadowcy z Ochoty kontrolowali ulicę Racławicką. Tam zauważyli zaparkowane bordowe BMW. Nie byłoby w tym nic dziwnego gdyby nie fakt, że przez wybitą boczną szybę od strony pasażera wystawały nogi mężczyzny. Wywiadowcy od razu zorientowali się, że mają do czynienia z włamywaczem, który właśnie plądruje z łupów samochód. Natychmiast wkroczyli do akcji. Gdy złodziej zorientował się, że zostanie zaraz zatrzymany zaczął uciekać. Nie miał jednak żadnych szans. Wpadł w ręce policjantów już po 100 metrach pościgu. Podczas przeszukania wywiadowcy znaleźli skradziony z auta telefon komórkowy oraz narzędzia służące do włamań. Zabezpieczyli latarki i nakrętki. Zatrzymany 25 letni Piotr M. trafił do komendy przy ulicy Opaczewskiej. Młody włamywacz miał ponad 1 promil alkoholu we krwi. Jeszcze wczoraj podczas wstępnego rozpytania i analizy materiałów okazało się, że nie jest to pierwszy ”wybryk” Piotra M. Młody człowiek był już wcześniej zatrzymywany za włamania i kradzieże. Na początku grudnia włamał się do forda focusa zaparkowanego przy ulicy Skarżyńskiego. Piotr M. resztę nocy spędził w policyjnej celi. Dziś zajmie się nim sekcja kryminalna i dochodzeniowo – śledcza. Policjanci musza ustalić ile włamań ma na swoim koncie zatrzymany. O dalszym losie złodzieja zadecyduje sąd. quiz:\n31.05.07 Poszukiwany przestępca jechał pod prąd, nie miał prawa jazdy i...\nStarogard:Włamywacz do altanek z 15 zarzutami\nGdańsk: Zatrzymano złodzieja samochodów


Mąż, który nie wie, co czuje i czego chce - Kryzys małżeński :: Forum Pomocy SYCHAR :: Uzdrowienie Małżeństwa\nPost autor: Malina » 10 mar 2017, 13:16\nJestem w kryzysie od 15 miesięcy, tak samo długo czytam posty zamieszczone na Forum Sycharu. Jestem 10 lat po ślubie, 11 lat razem, dwójka dzieci (10 i 7 lat). Zawsze znajomi uważali nas za wzór małżeństwa, ja też tak myślałam. Pomimo upływu lat łączyła nas bliskość i czułość, dotyk- te uczucia nie wygasły, bywały kwiaty, miłe słowa, smsy pełne miłości z obu stron. Mój kryzys zaczął się (według mnie) od wyjazdu z moim mężem w pewną super podróż (bez dzieci, za to ze znajomymi). Na tym wyjeździe kilka razy się pokłóciliśmy, np. o to, że chciałam iść z mężem na romantyczny spacer, a on wolał imprezować ze znajomymi. Stroiłam wtedy fochy (jak on tak może mnie traktować). Generalnie sytuacje- bzdury- o które można się pokłócić, pogodzić i zaraz zapomnieć. Ale nie dla mojego męża, dla niego czara goryczy się przelała. Po powrocie odsunął się ode mnie, nie przytulał, nie rozmawiał, odmawiał, gdy chciałam się z nim kochać. Po miesiącu takiego stanu, przydusiłam go, o co chodzi. Powiedział, że nie radzi sobie ze stresem w pracy, a poza tym nie wie, czy mnie kocha. Doznałam totalnego szoku, rozumieją mnie ci, którzy to przeżyli. Ataki paniki, histerie, brak snu, jedzenia, leki uspokajające. W afekcie kazałam mu się kilka razy wynosić i wrócić, jak już będzie wiedział, czy kocha. Nie wyprowadził się (dziś twierdzi, że z powodu mojego doktoratu, który kończyłam- nie chciał mnie tak zostawić). Po dwóch miesiącach stwierdził, że jednak mnie kocha (zapytałam go, czy już wie, czy mnie kocha, odpowiedział, że tak). Ale w naszych relacjach nic się nie zmieniło. On mnie trzymał na dystans, ja przez brak czułości i bliskości robiłam awantury praktycznie co weekend. Tzn. jego zdaniem to awantury, moim- wołanie o zainteresowanie („dlaczego mnie tak traktujesz”, „czuję się niekochana”). On odpowiadał, że nie może się przełamać, by mnie inaczej traktować, przez moje awantury. Ja mu tłumaczyłam, że awantury wynikają z jego odrzucenia, proponowałam, byśmy zakończyli tę spiralę- ja nie awanturuję się, on daje mi bliskość i czułość. Nie potrafił. Po kilku kolejnych miesiącach, w wakacje, było lepiej, mąż zaczął się zbliżać do mnie, poczułam się nawet stabilnie w pewnym momencie. I wtedy wylałam na niego swój żal: „jak mogłeś mnie tak zranić? tak Ci ufałam! Nawet mnie nie przeprosiłeś za te słowa, nie żałujesz”. I to był strzał w kolano. Mąż stwierdził, że ze mną się nigdy nie dogada, wiecznie będę miała pretensje, itp. Znowu cały czas trzyma mnie na dystans, nie przytula, nie mówi miłych rzeczy. Ja tego nie wytrzymuję, za bardzo go kocham. W weekendy, kiedy widzę, jak tuli dzieci i jest dla nich czuły, a kiedyś był taki dla mnie, wybucham z żalu, czepiam się, bywam złośliwa. Proszę mnie źle nie zrozumieć, cieszę się, że tak traktuje dzieci, mam żal tylko o to, że mnie tak nie traktuje, bo bardzo mi tego brakuje. Podczas naszej ostatniej rozmowy stwierdził, że kocha mnie na "swój sposób" (jako matkę jego dzieci i z powodu przywiązania), ale złość, którą ma w sobie, przysłania mu pozytywne uczucia wobec mnie. Nie ufa mi, bo w złości potrafię powiedzieć okropne rzeczy. Jego zdaniem nic nas nie łączy, poza dziećmi i wspomnieniami. Jesteśmy różni i czego innego chcemy od życia. I nie ma sensu tego ciągnąć, bo co będzie za kilka lat, gdy dzieci odejdą z domu? Że nie chce mnie oszukiwać wtedy i szukać wrażeń poza naszym małżeństwem…Zapytany o to, czy chce ze mną ratować to małżeństwo, odpowiada, że nie wie. Nie wie czego chce. Jestem wrakiem, uzależnionym od jego miłości. Pracuję nad sobą od trzech miesięcy podczas psychoterapii.\nUdział osób trzecich raczej wykluczam, kilka razy sprawdzałam jego telefon i komputer- nic nie znalazłam, nie wyjeżdża tyle, co kiedyś, wraca do domu po pracy (18-19), zalicza drzemkę i siada znowu do pracy przed komputerem. Mąż zapytany, czy ma kochankę, zaprzecza (tak, wiem, to o niczym nie świadczy).\nOczywiście winę przyjęłam na siebie, sama zaczęłam współczuć mężowi, że tyle ze mną wytrzymał (mąż twierdzi, że nie znalazłabym drugiego frajera, który by ze mną wytrzymał).\nCzas kryzysu był dla mnie czasem powrotu do Boga, najpierw zaczęłam chodzić sama z dziećmi na Msze św., od wakacji chodzimy również z mężem. Syn za dwa miesiące idzie do Pierwszej Komunii.\nBardzo proszę o porady, co robić?\nPost autor: jacek-sychar » 10 mar 2017, 14:15\nWitaj Malina na naszym forum\nSytuacja niezbyt miła, ale chciałbym być na Twoim (i Twojego męża miejscu).\nJak jesteś tyle czasu na naszym forum, to napisz mi (nam) proszę, jakie książki przeczytałaś z polecanych tutaj na forum.\nJak rozumiem kończysz (a może już obroniłaś) doktorat. A może to jest problem? Mąż poczuł się mniej ważny?\nNa pewno warto pracować nad sobą, aby być mniej "czepialską".\nPrawdopodobnie Twój mąż ma kłopoty z przebaczaniem. Tutaj polecam Ci książkę: Jerzy Grzybowski "Małżeńskie temperamenty":\nPisząc na naszym forum pamiętaj, że internet nie jest anonimowy. Staraj się nie podawać szczegółów, które umożliwiłyby identyfikację Ciebie.\nI czekam na odpowiedź.\nPost autor: Utka2 » 10 mar 2017, 15:26\nMalina - nie chce być złym prorokiem, ale mi to wygląda (niestety) na fascynację inną kobietą. Może jakąś z wyjazdu ...\nW dziwne zbiegi okoliczności juz nie wierzę.\nDla Ciebie rada ode mnie - przepracuj to uzależnienie od okazywania miłości ze strony meża. Przyjmij do wiadomości że jej nie dostajesz i moze nie dostaniesz. I w takiej sytuacji postaraj sie odnaleźć. W tej chwili sama sie nakręcasz, żyjesz tym, co chciałabyś otrzymywać i frustrujesz się bo nie dostajesz.\nA może zrobić odwrotnie? Żyć tym co otrzymujesz, nie oczekując niczego więcej?\nPo pierwsze - uspokoisz się, bo nie będziesz stale trwać w oczekiwaniu, a po drugie mąż może sie ocknie, jak zamiast czepialskiej baby będzie miał w domu zrównoważoną,acz chłodną kobiete.\nI ewentualna fascynacja zblednie\nTylko uwaga - te działania nie mogą być podyktowane chęcią zemsty na zasadzie, "a ja Ci pokażę". Muszą wnikać z braku zgody na kolejne zranienia.\nJa takie sytuacje sobie troche wizualizuję (bo rozumiem Twoją sytuacje aż za dobrze, niestety): każde odtrącenie to kolejna rana, w którą zły sypie sól i wierci w niej. Mnie to frustruje, wkurza, boli i dobija.\nJak nie dopuszczam do sytuacji, w której mogłabym być odtrącona, to nie powstaje rana, nie ma na co sypać soli i nie ma w czym wiercić. Bo nie ma zranienia wynikającego z kolejnego odtrącenia. A ja jestem spokojniejsza.\nI paradoksalnie, przekłada się to na poprawę naszych relacji - takich zwykłych, codziennych spraw. są żarty, uśmiechy, wygłupy.\nA że bliskości fizycznej brak? No trudno.\nJak to kiedyś pewna mądrra Sycharka mi napisała - "może to Twój krzyż, który masz nieść z Jezusem".\nI tak sobie myśle, ze coś moze w tym jest. Że moze warto popatrzeć na Niego - jako Tego, który był cichy i pokornego serca. I naśladować Go.\nAlbo jak Maryja - która wszystko rozważała w swoim sercu. To są piękne wzory do naśladowania w każdej sytuacji.\nPolecam Ci też modlitwę "Jezu Ty sie tym zajmij".\nPoprę Jacka - wielu chciałoby być na Twoim miejscu - pełna rodzina, i na dodatek praktykująca, modląca się ... To nie znaczy, że bagatelizujemy Twój problem. Bo nie bagatelizujemy.\nAle może czasami trzeba troche "poluzowac warkoczyki"\nPost autor: Malina » 10 mar 2017, 16:57\nKsiążki, które przerobiłam to seria Jacka Pulikowskiego. Na początku kryzysu nawet namówiłam męża na wizytę u p. Pulikowskiego. Spędziliśmy u niego 2h, podczas których ja się praktycznie nie odezwałam- poza dwoma zdaniami (nie byłam w stanie powiedzieć nic więcej, emocje uruchamiały potok łez), mąż nie odezwał się wcale- to bardzo zamknięty w sobie człowiek. P. Pulikowski powiedział dużo mądrych rzeczy, mieliśmy- a przynajmniej ja- materiał do przemyśleń. Mąż był bardzo niezadowolony z wizyty, jako że to na nim skupił się wątek rozmowy (by zmienił swoje nastawienie do żony, że uczucia się zmieniają, a utrata rodziny to porażka na całe życie, tworząc kolejną rodzinę nigdy nie zazna szczęścia, itp.). Mąż nie znosi, gdy ktoś mu coś narzuca, namawia go. Wówczas działa odwrotnie. Do mnie przekaz p. Pulikowskiego trafił, dlatego skupiłam się na jego książkach. Ale te książki niewiele się przydają do naprawy związku, jeśli tylko jedna strona chce tej naprawy. Przeczytałam, zrozumiałam, próbowałam wytłumaczyć mężowi- bez skutku.\nZawsze byłam skupiona na dzieciach i domu (chciałam nawet zostać w domu i się nim zajmować- mąż się nie zgodził, bo nie wyobraża sobie życia z kobietą bez ambicji). Ograniczałam pracę do minimum, by nasze dzieci miały jednego rodzica- mąż to pracoholik. Fakt, rok przed obroną był cięższy, ale nie zaniedbałam męża ani dzieci. To nie to.\nMąż ma ogromne problemy z przebaczaniem. Kumulował w sobie żal z całych 11 lat naszego wspólnego życia. Wypominał mi mało ważne kłótnie sprzed kilku lat. Teraz się okazuje, że ja jestem zołzą, a te 11 lat to była dla niego udręka.Znajomi stawiali nas za wzór? widocznie dobrze UDAWAŁ szczęśliwego przez te wszystkie lata. Odrzucił mnie i doskonale wie, że robi źle, dlatego usprawiedliwia się sam przed sobą (i przede mną ) wygrzebując z pamięci urazy. Nawet się umówiliśmy, że ja się będę modlić o swój spokój, a on ma się modlić o to, by potrafił przebaczyć.\nFascynacja inną kobietą to pierwsze, co przyszło do głowy mnie, p.Pulikowskiemu i generalnie każdemu, kto o tym usłyszał. Nie można przestać kochać- to bardo trudne, ale przelać swoje uczucia na kogoś- to już dużo łatwiejsze zadanie. Żadnych dowodów fascynacji nie znalazłam, mąż się upiera, że nie ma nikogo (nawet pytałam go o przyjaciółkę "od serca", taką do rozmów o życiu- nie ma nikogo takiego). Wystarczy mi w to uwierzyć (choć do końca nie jestem pewna, że nie ma nikogo) i zostawić to jego sumieniu. Niech mi o tym nie mówi, zerwie kontakty i skupi się na rodzinie. Mówienie mi o tym nie ma sensu, tylko by jemu ulżyło, swój krzyż przełożyłby na mnie.\nPostępujesz bardzo mądrze. Postępujesz tak, jak radzi mi mój psychoterapeuta. Tylko mam problem z wcieleniem tego w życie. Bo to przecież mój mąż, mój jedyny i ukochany, serce moje, który kiedyś tak mnie kochał. To niemożliwe, że przestał. To niemożliwe, zaraz go zapytam, przecież taki cudowny człowiek nie skrzywdziłby mnie. Tylko zapytam i on na pewno powie, że kocha, że już wszystko dobrze. Ja zawsze "tylko pytam", a wynikają z tego dantejskie sceny, łącznie z krzykami i trzaskaniem drzwiami, hasłami typu: rozwód czy wyprowadzka (reakcje z obu stron, nie tylko moje, choć ja w nich dominuję )\nMam pełną, jeszcze, rodzinę. Chodzimy do kościoła razem. Cieszę się z tego. Tylko nie wiem, co będzie jutro. Mój mąż nie wie, czego chce, czy być ze mną, czy samemu. Oczywiście rozwód ma przynieść same korzyści, szczególnie dzieciom (spokojny dom, bez kłótni).\nNie ogarnęłam jeszcze poruszania się w swoim wątku i udzielaniu odpowiedzi, więc wybaczcie, jeśli coś zrobiłam nie tak (np. brak cytowań).\nPost autor: jacek-sychar » 10 mar 2017, 17:19\nDziękuję Malina za szybką odpowiedź.\nWybaczcie dziewczyny, ale ja tutaj innej osoby nie widzę. Ja raczej widzę niedostatki rodziny pierwotnej męża.\nPost autor: SAMOA » 10 mar 2017, 18:43\nMalina a jak właśnie wyglądała jego rodzina ? Zwłaszcza jak relacja z matką. Jak czytam ciebie to mam wrażenie ze piszesz o moim mężu.\nPost autor: Utka2 » 10 mar 2017, 19:04\nJacek - każdy patrzy przez pryzmat swoich doświadczeń.\nChociaż nie wykluczam że masz rację\nPost autor: anna » 10 mar 2017, 19:19\nMalina, ja mam podobną sytuację teraz, tyle że nie chodzimy już razem do kościoła prawie pół roku (uściślając: ja chodzę z Dziećmi ciągle i nieprzerwanie, jak zawsze, jak od dziecka, mąż - tylko podczas nielicznych wyjazdowych Mszy z bractwem, podczas których przyjmuje wraz z innymi Komunię, mniej-więcej raz na 3 miesiące). Słyszę ciągle, to samo od 19 lat: że żaden inny frajer by ze mną nie wytrzymał, a teraz dodatkowo: że rozwód będzie najlepszy dla Dzieci, które wreszcie będą żyć w domu bez kłótni. Nie daj się tak okłamywać! W te słowa wierzą tylko ci, których mąż na mnie nasyła z zewnątrz (dziś też miałam takie nieoczekiwane "odwiedziny"), lecz jego dom rodzinny był dużo gorszy, tylko się do tego teraz nie przyznaje. Zgadzam się z Jaciem-Sychar: doktorat może rzeczywiście być dodatkowym powodem niezgody. Ja tez w życiu niedawno osiągnęłam spektakularny sukces, całkiem zresztą niespodziewanie nawet dla mnie samej, i reakcja teściów oraz męża były zdumiewające: zazdrość, mieszanie mnie z błotem, wręcz: wrogość! Bądź dzielna i wierz w siebie i swoje zdolności oraz pomoc Boga. Pozdrawiam Cię serdecznie.\nPost autor: Malina » 11 mar 2017, 12:29\nMój mąż jest jedynakiem (z wyboru teściowej- strach przed bólem porodu). I jak to bywa w takich przypadkach, jego mama jest w niego wpatrzona jak w obrazek. Kiedy tam jesteśmy, to ciągle są achy i ochy nad moim mężem: jaki to on przystojny, jaki wysportowany, jaki pracowity, jaki ładnie ubrany, jaki mądry. Na półce "ołtarzyk" z jego zdjęciami.\nKilkanaście lat temu teściowa namówiła swojego męża do założenia własnej firmy - aby zarabiał pieniądze, bo ma fach w ręku. Teścia prowadzenie własnej firmy przerosło i popadł w alkoholizm. Wówczas mój mąż namawiał swoją mamę na rozwód. Zakończyło się leczeniem teścia i jego powrotem na łono rodziny. Dla męża jego tata nie jest autorytetem, za to mama- wydaje mnie się, że tak.\nAby opisać światopogląd mojego męża to powołam się na pewne zdarzenie. Byłam w pierwszej ciąży i namówiłam męża na uczestniczenie w szkole rodzenia. Tam pewna psycholog powiedziała, że mąż ma wspierać żonę (oczywista oczywistość ), jeśli np. wcześniej razem chodzili na piwo, a teraz żona nie może, to mąż w ramach wspierania jej też tego piwa nie pije. Porozmawiałam o tym z mężem, jako że wcześniej chodziliśmy razem na piwo. Powiedział, że jestem egoistką,bo skoro ja nie mogę pić, to czemu on nie może, że jestem "psem ogrodnika". I taki ma stosunek do życia, bez empatii. Mąż stawia na pierwszym miejscu pracę, sam mówi, że jego firma to jego trzecie dziecko, któremu poświęca najwięcej czasu. Poza tym zawsze mówił, że lepiej się rozjeść niż kłócić, bez żadnych sentymentów. Z okazji 10 rocznicy ślubu chciałam odnowić przysięgę małżeńską, mąż odmówił, bo skąd mamy wiedzieć, co nasz czeka. Zamiast się męczyć ze sobą to lepiej się rozjeść- to jego pogląd niezależny od naszego kryzysu. Dla mnie to wyraz braku miłości, dla niego to zwykły pragmatyzm.\nPost autor: jacek-sychar » 11 mar 2017, 13:38\nJego mam nie znalazła miłości u swojego męża i przelała ja na Twojego męża. Dla faceta koszmar, bo jest on bardziej związany z mamusią, niż z Tobą.\nAle najpierw przeczytaj:\n"Rozwinąć skrzydła" i "W drodze do siebie", stąd:\nPost autor: Unicorn2 » 11 mar 2017, 15:41\nJa się podpisuje pod tym co napisała Utka , teź mi to wygląda na fascynacje inną kobietą.Młody wysportowany facet traci ochote na sex , jest to bardzo dziwne chyba źe ja jestem innym gatunkiem.\nPost autor: Malina » 11 mar 2017, 19:34\nTak, mój mąż to Piotruś Pan. Jestem tego świadoma, ale niewiele mogę z tym zrobić\nDziękuję za polecenie książek- zaczynam czytać od poniedziałku\nCo do teściowej, to na szczęście, mimo pewnych "spięć" między nami, jest po stronie małżeństwa, nawet bez miłości, ale razem dla dobra dzieci. Tylko wiem, że mąż i tak zrobi, co będzie chciał. Teściowa mnie przypisuje zasługi prowadzące do kryzysu, ale mimo wszystko nie podpowiada rozwodu.\nJestem w tym wszystkim rozchwiana emocjonalnie- jednego dnia wydaje mi się, że dam radę, drugiego jestem zła, że nasze małżeństwo i życie tak wygląda, trzeciego ryczę z rozpaczy. I ten ciągły ścisk w żołądku\nPost autor: jacek-sychar » 11 mar 2017, 20:36\nUnicorn2 pisze: teź mi to wygląda na fascynacje inną kobietą.Młody wysportowany facet traci ochote na sex , jest to bardzo dziwne chyba źe ja jestem innym gatunkiem.\nJeżeli rzeczywiście stracił ochotę na seks po awanturach, to jeszcze nie znaczy to, że jest kowalska.\nWraca do domu o rozsądnej godzinie. Nie wyjeżdża. To kiedy mieliby się spotykać?\nKomórka czysta i raczej nie pilnowana, bo Malina kilka razy ją sprawdzała.\nDla mnie facet się zaciął.\nI chyba lepiej, żebym się nie mylił.\nPost autor: anna » 12 mar 2017, 10:33\nMalina, uważam, że masz naprawdę spore szanse na ratowanie tego związku, zatem powinnaś robić, co tylko w Twojej mocy, aby nie dopuścić do jego rozpadu. Zgadzam się z Jackiem-Sychar. Porównując Twoją sytuacją z moją, widzę jednak więcej różnic, niźli podobieństw: też mam Piotrusia Pana, lecz oboje jego rodzice namawiają go usilnie do rozwodu i są tego prowodyrami, bo oni sami też właśnie dzięki niemu (rozwód teścia) są razem bez ślubu kościelnego, więc uważają, że taki scenariusz jest najlepszy dla faceta, mąż znika mi na całe dni z domu, ciągle zmienia telefony na coraz nowocześniejsze (prezenty od "biednego rencisty-ojca"), abym nie mogła rozeznać, czy kogoś ma, zresztą wie, że ja mu po osobistych rzeczach nigdy bym nie grzebała, w dodatku sam przyznaje otwarcie, że ma, bo "ma prawo mieć" i rozmawia sobie z tym kimś sympatycznie, z uśmiechem i wesoło (!?) całkiem otwarcie przy Dzieciach, wyjeżdża z tym kimś rzekomo na wyjazdy służbowe na całe dni, albo też wyjeżdża podobno z teściami na ich kolejne działki rekreacyjne na kilka dni i nocy (każda działa kupiona w sumie to nie wiem, za co, bo teściowie ponoć biedni, a dostęp do naszego wspólnego małżeńskiego konta przez internet ma tylko mąż), też mam problemy żołądkowe z tych nerwów (czeka mnie poważna operacja), też nie wiem - jak i Ty - czy lepiej dążyć do rozstania, czy nie i jestem na przerażającym rozdrożu, całkiem skołowana, ale mimo wszystko Ty masz na razie przeciwko temu związkowi tylko postawę bliżej niesprecyzowanego męża - ja mam cały świat dookoła mnie: wszyscy, którzy bliżej poznali naszą sytuację (z powodu działań teścia: także obce instytucje), dziwią się, czemu chcę walczyć ciągle o to małżeństwo. U Ciebie nawet teściowa widzi sens, aby Twoje małżeństwo ratować, u mnie, w moim przypadku, widzę to tylko ja (i też nie zawsze...) oraz Dzieci. Ja od początku chodziłam do szkoły rodzenia z ... Mamą, bo mąż od razu powiedział, że tam ze mną chodzić nie zamierza, "ołtarzyk" fotek w domu teściów stoi tam od 19 lat naszego małżeństwa, tyle że są na nim oni wraz z mężem, mąż to też jedynak (imię jest zresztą przestawieniem liter imienia teścia - podobno teść na inne imię nie wyraził zgody), podobnie nie było mowy o naszym odnawianiu przysięgi małżeńskiej, a kiedy poznałam ich, ciągle słyszałam, że "podstawowe narzędzie pracy męża to jego ... żona i nigdy go nie zamieni na inną" (wtedy to miał być niby żart, teraz widzę, że niekoniecznie). Tak że walcz, Malina, bo warto i masz duże szanse na wygraną!\nPost autor: Pavel » 12 mar 2017, 12:13\nWarto poznać i przeanalizować zarówno dysfunkcje męża jak i jego rodzinę pierwotną, aby się dowiedzieć w jakich warunkach przyszło nam funkcjonować. Może to pomóc zarówno w zrozumieniu męża jak i większej ematii dla jego ułomności (a te ma przecież każdy z nas). Sama sobie takiego męża wybrałaś, warto o tym pamiętać.\nNie powinno to jednak przede wszystkim przysłonić Ci czegoś moim zdaniem znacznie ważniejszego - Ciebie samej, pracy nad samą sobą.\nNa męża i tak bezpośredniego wpływu nie masz, tylko samą siebie możesz zmieniać.\nO Twoim mężu sporo już zostało napisane. Z wieloma powyższymi wnioskami się zgadzam.\nJa chciałbym napisać o tym, co mi się rzuciło w oczy podczas czytania Twoich postów.\nOczywiście nie musi tak być, to subiektywne wnioski po kilku postach. Nie znam Cię i nie traktuj tego proszę jak oceny, możesz się natomiast przyjrzeć temu i to po swojemu przerobić.\n1) kłótnie, awantury, czepialstwo\nNie da się kłócić w pojedynkę. Wystarczy, że sama postanowisz (i będziesz konswkwentnie w tym trwać), że nie będziesz się tak zachowywać.\nOdniosłem wrażenie, że nieco te zarzuty męża bagatelizujesz, pamiętaj jednak, że w jego odczuciu tak jest. I jest to szalenie ważne, nawet jeśli w Twoich oczach wygląda to zupełnie inaczej.\nPropouje zagłębić się w książkę "Porozumienie bez przemocy. O języku serca" Rosenberga, mam bowiem przekonanie, że lwia część tego problemu leży w niewłaściwym sposobie komunikowania się.\nRozumiem, że trudno opanować się gdy ktoś Cię rani, ignoruje. To był jeden z głownych obszarów nad którymi musiałem mocno popracować. Ja, gaduła i nerwus, nauczyłem się w dużym stopniu milczeć i panować nad sobą.\n2)Twoje oczekiwania, sposób w jaki reagujesz na brak ich realizacji, oraz różnice w funkcjonowaniu mężczyzny i kobiety.\nTo, że czegoś oczekujemy, nie oznacza, że druga strona ma bezwolnie spełniać nasze oczekiwania. Ma prawo odmówić, my zaś powinniśmy to uszanować i zaakceptować.\nWarto nauczyć się, że nasze oczekiwania i prośby mogą się spotkać z odmową, warto również nauczyć się właściwie prosić.\nPolecam tekże, abyś przyjrzała się swoim oczekiwaniom - czy przypadkiem nie naruszają czyichś granic, czy są właściwe.\nMąż nie znosi, gdy ktoś mu coś narzuca, namawia go. Wówczas działa odwrotnie. Do mnie przekaz p. Pulikowskiego trafił, dlatego skupiłam się na jego książkach. Ale te książki niewiele się przydają do naprawy związku, jeśli tylko jedna strona chce tej naprawy. Przeczytałam, zrozumiałam, próbowałam wytłumaczyć mężowi- bez skutku.\nCzy na pewno zrozumiałaś?\nJa po tym co napisałaś odniosłem wrażenie, że popełniasz błędy, których konsekwencjami są reakcje właśnie takie jak Twego męża, a wynikające z braku wiedzy jak funkcjonuje mężczyzna. Pan Pulikowski sporo czasu poświęcił temu w książkach i konferencjach, proponuje więc powtórne zagłębienie się w jego twórczość (jestem jego wielkim fanem, porządnie mnie "naprostował").\nPomocne mogą być również inne książki:\n-"Mężczyźni są z Marsa a kobiety z Wenus" Greya\n-"Dzikie Serce. Tęsknoty męskiej duszy" - John Eldredge\nPoza tym, nie zgadzam się ze stwierdzeniem, że\nte książki niewiele się przydają do naprawy związku, jeśli tylko jedna strona chce tej naprawy\nJestem żywym przykładem, że warto porządnie zająć się sobą i swoimi dysfunkcjami, mimo całkowitej niechęci drugiej strony do jakiejkolwiek naprawy małżeństwa po prostu budować, krok po kroku. W moim przypadku, po jakimś czasie, żona również po swojemu ruszyła, a moja zmiana była tu bardzo istotnym czynnikiem.\nI nie ma moim zdaniem znaczenia, że może nawet obiektywnie, to dysfunkcje współmałżonka sa znacznie poważniejsze. Aby ratować małżeństwo, postanowiłem zrobić wszystko co w mojej mocy (w zdrowch granicach).\nNa początek warto zmierzyć się uczciwie z sobą, zobaczyć jak współmałżonek będzie funkcjonował w środowisku uzdrowionym z Twojej strony.\n3)Potrzeby męża i Wasze języki miłości.\nCzy znasz potrzeby swego męża? Czy odpowiadasz na nie?\nZnasz język miłości swój i męża?\nZ tego co piszesz, pomijając jego dysfunkcje, wnioskuję, że on czuje się niekochany. Możliwe, że Wasze języki miłości są różne, a jego zbiornik miłości jest pusty.\nJeśli nie miałaś kontaktu z książką "Pięć języków miłości" Chapmana, zachęcam do jak najszybszego przeczytania. Pozycja zdecydowanie obowiązkowa.\nOczywiście biorę pod uwagę również kowalską, nawet jeśli jest to tylko fascynacja lub wyimaginowana kowalska. Ale zdecydowanie chciałbym zwrócić Twoją uwagę na inne czynniki. Bo kowalscy również są "tylko" objawami, nie przyczynami.\nMam nadzieję, że moje bazgroły będą pomocne. To już drugi post dziś pisany do Ciebie, już porządnie okrony, poprzedni bowiem wcięło mi na etapie wysyłania. Pisałem tak długo, że mnie wylogowało i "twórczość" przepadła


Gołębie serce dla miejskich gołębi. Dla tych na balkonie też... [ROZMOWA] | Express Bydgoski\nDorota Witt 04.09.2016\nGołębi w miastach jest dużo i coraz więcej. Czy to powód do obaw?Sporo ich w centrach miast, ale nie trzeba przyglądać się starówce, by dostrzec, że gołębiom bardzo dobrze wśród ludzi. Nawet na nowych osiedlach mieszkaniowych na obrzeżach miast tych ptaków przybywa. Zawsze powtarzam, że im więcej zwierząt wokół nas, tym lepiej, ale w tym przypadku mam pewne zastrzeżenia. Ludzie niechętnie widzą na swoich parapetach, tarasach i balkonach gołębie, bo boją się, że te ptaki przenoszą choroby odzwierzęce i - przy bezpośrednim kontakcie - rzeczywiście może się to zdarzyć. Chorobami bakteryjnymi lub wirusowymi można się zarazić, np. gdy bezpośrednio po dotknięciu gołębia lub jego odchodów weźmiemy nieumyte palce do ust lub będziemy nimi coś jedli, albo gdy zjemy zabrudzone odchodami ptaków owoce. Wystarczy zwykła higiena, by uniknąć zagrożenia. Tak samo jak wystarczy ciepła woda ze środkiem czyszczącym do skutecznego pozbycia się gołębich odchodów z balkonu. Dobrze byłoby posadzkę zdezynfekować, ale to nie jest niezbędne. Najlepszą ochroną jest niedopuszczenie do tego, by gołębie zadomowiły się na naszych balkonach czy w jakimś zakamarku domu.\nWysokie kolce, montowane na zewnętrznych parapetach, armatki hukowe - o takich sposobach na odstraszanie gołębi mówimy?\nAbsolutnie nie. Nie namawiam, by strzelać do nich z wiatrówki ani do tego, żeby doprowadzać do ich zranienia, co na pewno stanie się przy użyciu ostrych kolców (dostępne są też takie z silikonowymi końcówkami, które gołębiom życie uprzykrzają, ale nie robią im krzywdy - to z pewnością bardziej humanitarna metoda!). Spróbujmy na początek konsekwentnie je płoszyć, głośno krzycząc czy klaszcząc w dłonie. Na moim balkonie zimą zadomowił się gołąb. Wtedy mi to zbytnio nie przeszkadzało, bo i na balkonie nie spędzałam zbyt wiele czasu. Ale kiedy zrobiło się ciepło, postanowiłam odzyskać swój balkon - gołąb przylatywał wieczorem, więc ja co wieczór płoszyłam go, głośno klaszcząc. Wojna podjazdowa trwała. W końcu się zrozumieliśmy i znalazł sobie inne miejsce do życia. Dobrą metodą są też pionowe linki montowane na balkonie - odstraszą ptaki (podobne stosowane są w ogrodach zoologicznych, by oddzielić ptaki w wolierach lub nawet jako bariera między zwierzętami a zwiedzającymi).\nA co, gdy para gołębi niepostrzeżenie uwije sobie na naszym balkonie gniazdko i złoży w nim jaja? Gołąb w październiku 2014 r. został usunięty z listy gatunków chronionych, co oznacza, że nawet w okresie lęgowym (między 1 marca a 16 października) można samodzielnie takie gniazdo usunąć...\nMożna. Tylko czy naprawdę trzeba wyrzucać gniazdo z jajami za okno? Pozwólmy takiej parze, by odsiedziała swoje. Nie potrwa to długo - mniej więcej półtora miesiąca. Potem jeszcze chwila, aż młode wyfruną z gniazda. Kilka lat temu mieszkańcy miasta przynosili do nas znalezione zwierzęta - zabłąkane młode sarny, zaskrońce, padalce i dużo ptaków, zwłaszcza w okresie wylotów z gniazd. Dziś takiej możliwości już nie ma, zabraniają tego przepisy. Tym bardziej nie płoszmy ptaków, które chcą spokojnie odchować młode. Pozbycie się gołębi, które zagnieździły się pod naszym oknem nie będzie jednak łatwe, bo te ptaki lubią długo żyć w jednym miejscu, ale to możliwe i to w sposób humanitarny. Potrzeba cierpliwości i konsekwencji.\nOne mają chyba i jedno i drugie, biorąc pod uwagę staże ich związków...\nNie bez powodu gołąb jest symbolem miłości - te ptaki są sobie wierne, długo żyją ze sobą, choć w pary nie łączą się na całe życie, jak choćby łabędzie. Między parą gołębi w naszym ogrodzie miłość kwitnie nieprzerwanie od lat. Ładnie to wygląda zwłaszcza w okresie godowym, kiedy samiec puszy piórka przed samicą, by go zechciała. Ludzie zdążyli już poznać te ptaki, odkąd je udomowiono - kilka tysięcy lat przed naszą erą. Historia udomowienia gołębia i jego hodowli liczy już zatem kilka tysięcy lat. Jesteśmy z tymi ptakami w bliskiej zażyłości, a hodowcy bardzo je sobie cenią. Dość wspomnieć, jakie emocje wzbudzają w nich przeloty tych ptaków, kiedy w zamkniętej klatce wiozą je w odległe miejsce i czekają, aż same wrócą do gołębnika. Zawsze udaje się to bezbłędnie. Natura wyposażyła większość ptaków w „wewnętrzny kompas”, dzięki któremu pokonują tysiące kilometrów. Gołębie nie są tu wyjątkiem. Można więc mówić o ich swego rodzaju inteligencji.\nDlaczego tak dobrze im w miastach, wśród ludzi?\nBo jesteśmy wielkimi śmieciarzami - gołębie szukają w naszych śmieciach jedzenia i znajdują go całe mnóstwo. Wciąż też popularne jest dokarmianie gołębi. Zimą w mieście jest o wiele cieplej niż na otwartej przestrzeni, dlatego szukają tu schronienia. A i kryjówek tu znacznie więcej - strychy, zakamarki w dachach, wieże wprost zapraszają gołębie, by się w nich zadomowiły.\nGołąb może być pewnym zagrożeniem dla człowieka, ale i nasza natura „śmieciarzy” może chyba zagrozić tym ptakom?\nŚmieci, które wyrzucamy, nawet nie muszą być toksyczne, by im zaszkodzić. Zwyczajnie odpadki się psują, pleśnieją, gniją, a zjedzenie takiego zepsutego pożywienia może wywołać u gołębi różne choroby. To drugie, zaraz po niebezpiecznych narzędziach do odstraszania ptaków, zagrożenie, które czyha na gołębie w mieście - dlatego dokarmiać (jeśli chcemy to robić i sąsiedzi nie mają nic przeciwko temu) też trzeba z głową.\n„Znów będą wycinać kasztanowce na placu Kościeleckich” - taki alarm w ubiegłym tygodniu dotarł do mnie via Internet. Tak się złożyło, że następnego dnia musiałem odbyć parę godzin zajęć nie gdzie indziej, jak na placu Kościeleckich. Ledwie je rozpocząłem, a tu za oknem wzzz - sły...


[quote name="Agnieszka Majewska Suwałki" post="625959" timestamp="1457097755"] Kłamie w żywe oczy. Gdyby rzeczywiście nie było żadnej kampanii, to po prostu by jej tutaj nie było, bo ją nasze rejony nie obchodzą. Sama słyszałam jak jakiś człowiek Kaczyńskiego mówił, że jest tutaj kur...o daleko. Ciekawe jak wiele razy po wyborach przyjedzie w nasze rejony !!! Nie ma takiej opcji, żebym na nią zagłosowała.[/quote]


Leki/Czy mogę to zabrać do samolotu? - Norwegia\nMechanik samochodowy Adecco Norge AS dla swojego klienta Nord Auto AS poszukuje mechaników samochodowych do warsztatów w Steinkjer, Verdal i Namsos. De Lilla søker malere / De Lilla is looking for painters De Lilla er en håndverksbedrift som utfører det meste innen innvendig oppussing i privatmarkedet, Oslo og Bærum. Etter Praca dla elektryków - Oslo GM BEMANNING AS Zatrudnimy elektryków do pracy przy projektach budowlanych w Oslo. Realizujemy\nLeki/Czy mogę to zabrać do samolotu?\nDzień dobry, latałam już wiele razy, ale nigdy nie przewoziłam zbyt dużo leków. Tym razem jednak mam zapas na dwa miesiące żelaza, magnezu i witaminy K. Mam też melatoninę. Czytałam już kilka wątków, ale ludzie pytają o poważniejsze leki, na receptę. A znajomi straszą, że nie można przewieźć nawet ziołowych tabletek jeśli nie są dostępne w Norwegii... czytałam też te wszystkie przepisy, ale chyba nadal nie dowierzam. Co mam zrobić, słusznie panikuje?\nTakie witaminy to bierz bez stresu tylko by były zamknięte. I to nie prawda że tylko leki dopuszczone w Norwegii można wwieść, wszystko co w polskiej aptece na receptę możesz mieć ze sobą na własny użytek na czas pobytu tylko musisz mieć kopię recepty. Raz spytali mnie o rachunek czy aby kopia recepty nie fikcyjna i kiedyś dawno podczas kontroli miły typek z toll powiadomił mnie bym załatwił zaświadczenie od lekarza i je przetłumaczył że musz to poprostu zażywać i tyle.\nMieszkanie do wynajęcia 5 sypialni\nWitam. Mam do wynajęcia świeżo odremontowane mieszkanie 95m2 na trzecim piętrze w Rykkinn (Bærum). 5 sypialni, salon z jadalnią, kuchnia, oddzielna łazienka i toaleta, pralnia i duży balkon z ładnym widokiem. Mieszkanie jest częściowo umeblowane. Jest możliwość pełnego umeblowania za dodatkową opłatą. Jedno miejsce parkingowe w garażu podziemnym oraz ogólnodostępny parking obok bloku. Obok centrum handlowe Rykkinn i sklep spożywczy Meny (2 min na piechotę). Przystanek autobusowy 2 min oraz t-bana nr3 Kolsås 15 min. Mieszkanie dostępne od 1-go Lipca. Cena wynajmu ...\nLokalizacja: Viken, Rykkinn\nKiedyś przewiozłam całą podręczną wypełnioną lekami - nikt jej nawet nie otworzył. Mam już w Norwegii całą kolekcję polskich leków, witamin itp najróżniejsze - przeziębieniowe, nospa, nawet leki na uspokojenie, przeciwbóle itd. Być może to kwestia szczęścia, ale raczej bym się jakoś strasznie nie denerwowała.\n...ludziska spokojnie z tymi kontrolami witamin..nie o to w tym wszystkim chodzi\n..po 1sze przechodzicie tylko kontrol na polskim lotnisku,wiec na zasadzie zaufania celnikow nikt nie kontroluje po drugiej stronie\n...po co dublowac srodki na kontrole\n...a polscy celnicy sa bardziej skrupulatni..i niemili...\n...podczas kontroli chodzi o bezpieczenstwo innych pasazerow,zamach,przemyt narkotykow,etc....\n...nawet nadwyzka alkoholu czy tez fajek jak ktos pali..nie lezy w glownym zainteresowaniu celnikow\n..upojenie alkoholowe juz tak bo to moze stanowic zagrozenie...\n...ale leki na wlasny uzytek to bzdura dla celnikow po obydwu stronach...


Kuchnie na wymiar – RB MEBLE\nWyposażenie kuchni to jedna z największych inwestycji podczas urządzania domu czy mieszkania. Dlatego wybierając meble kuchenne czy sprzęt AGD zwracamy szczególną uwagę na ich jakość, wiedząc że powinny służyć nam latami.Klienci firmy RB Meble wybierając nasze kuchnie na wymiar mają gwarancję, że meble kuchenne będą funkcjonalne, wykonane z dużą starannością i przede wszystkim dopasowane do indywidualnych preferencji i stylu życia użytkownika.\nPodczas pomiaru szczegółowo omawiamy każdy detal. Doradzamy jak dopasować wysokość blatu, ergonomicznie rozmieścić urządzenia i szuflady, wkomponować nietypowe elementy, dobrać uchwyty, wybrać stylistykę pasującą do reszty mieszkania, materiał czy kolorystykę.\nNasze kuchnie na wymiar wykonujemy ze wszystkich dostępnych na rynku materiałów, zarówno w nowoczesnych wykończeniach lakierowanych, jak też np. tradycyjnych drewnianych.\nWybieramy tylko najlepszych dostawców płyt meblowych, forniru czy drewna i renomowane marki akcesoriów.Podczas przyjmowania zamówień na kuchnie na wymiar, wszystkie ustalenia zawieramy w umowie z klientem.\nPomiar i wycenę RB Meble oferuje gratis.


Ogniwo - sklep Armadeo.pl\nSpółdzielnia Metalowców Ogniwo powstała w Bieczu zaraz po II wojnie światowej i jest uznanym producentem solidnych oraz oszczędnych pieców.\nProdukty Ogniwa cieszą się wśród klientów dużym powodzeniem, nie tylko ze względu na niską cenę, ale również z powodu wysokiej jakości i niezawodności. Kotły marki Ogniwo są wyposażone w najnowsze, ekologiczne rozwiązania technologiczne, co potwierdzają liczne certyfikaty, wydane m.in. przez Instytut Chemicznej Przeróbki Węgla w Zabrzu.\nNajbardziej popularne typy kotłów Ogniwo to:\n- OGNIWO EKO - stalowy kocioł centralnego ogrzewania, niskotemperaturowy (temperatura wody w układzie grzewczym nie może przekraczać 90 st. C.). Ogniwo Eko to kocioł automatyczny na eko-groszek, cechujący się wyjątkowo niską emisją szkodliwych substancji do atmosfery. Urządzenie posiada certyfikat na “znak bezpieczeństwa ekologicznego” w najwyższej klasie “A” wydany przez Instytut w Zabrzu.\n- OGNIWO KMW - kocioł uniwersalny, miałowo-węglowy, przeznaczony do spalania różnych rodzajów węgla kamiennego. Posiada automatyczne sterowanie ilością dostarczanego powietrza, które pozwala na kontrolowanie procesu spalania, co zwiększa efektywnośc pracy kotła.\n- OGNIWO S8WC - kocioł stalowy wodny, niskotemperaturowy. Posiada palenisko retortowe, które wraz z zespołem zasilająco-sterującym umożliwia automatyczną pracę kotła. Kocioł może byc również używany w warunkach pogorszonego ciągu kominowego, gdy eksploatacja kotła z konwekcyjnym odprowadzeniem spalin nie jest możliwa.\nW Armadeo.pl odnajdą Państwo produkt, który z pewnością spełni Państwa oczekiwania.


Igłą pisane… : Mruczek i Alex\nNa zakończenie wakacji byliśmy na rodzinnym festynie i moje oczy wypatrzyły kolorowe kociaki uszyte ze skarpetek. Już kiedyś widziałam zdjęcie podobnych maskotek w internecie. Ale teraz zobaczyłam je na żywo i od razu mój umysł zanotował: muszę takie zrobić moim chłopcom.\nPoszperałam trochę w necie aby zapoznać się z tematem, poczyniłam zakup niezbędnych rekwizytów, czyli skarpetek i tak powstał Mruczek i Alex. Stwierdziłam, że dwa koty to będzie za dużo, dlatego jest piesek i kotek. Kotem od razu zaopiekował się starszy syn, a młodszy przygarnął psiaka.\nDzisiaj zwierzaki zaliczyły pierwszy jesienny spacer ze swoimi opiekunami :)\nMaskotki zgłaszam do kolejnego linkowego party u Diany :)\nTo już 13 odsłona. Ależ ten czas szybko leci...\nKolejny raz biorę również udział w linkowym party zorganizowanym przez Mama Mi szyje.\nAutor: Joanna Grabek o 21:55:00\nEtykiety: dla dzieci, kotek, maskotka, maskotka ze skarpetek, piesek, szycie, zabawki\nGosia-Stare Pianino 3 października 2015 07:16\nmaskotki bardzo sympatyczne, pozdrawiam cieplutko:)\nSzyciowa 3 października 2015 20:28\nŚwietna para zwierzaków:) Widać, że chłopcy szczęśliwi:)\nEwelina K. 4 października 2015 20:18\nBardzo fajne zwierzaczki:)\nIzabela izaadina 5 października 2015 16:58\nbiedronka bezogonka 5 października 2015 20:17\nŚwietne zwierzaczki, fajnie wyszły i dobrze że dzieciom się podobają:)\npastelovenitki 5 października 2015 22:27\nDrugie życie skarpetek. Dobrze, że koty mają siedem żyć, więc może przeistoczą się w coś nowego. :-) Świetny pomysł!\nSzwaczka.PL 6 października 2015 19:37\nNie takie zwykłe skarpeciaki,tylko bardzo wyjątkowe! Świetne są.wypełniłaś wkładem poduszkowym?\nJoanna Grabek 6 października 2015 22:54\nTak, a dokładnie kulką silikonową. Odkąd ją poznałam, wszystko wypełniam właśnie nią :)\nDanka 7 października 2015 13:18\nMój chrześniak dostał podobną maskotkę od babci i śpi z nią ciągle :D\nmargaritka 8 października 2015 20:24\nŚwietne te skarpetkowe zwierzątka.\nAnita M 8 października 2015 22:45\nFantastyczne maskotki!!! Muszę zrobić takiego pieska:)) przeuroczo wyszło i widać chłopcy nie mogą się z nimi rozstać, super:)))\nMałgorzata Gołębska 10 października 2015 14:14\nŚliczne maskotki. Pozdrawiam w ten zimny dzień.\nPracownia Melami 10 października 2015 18:03\nŚwietne słodziaki, i zwierzaki i chłopaki. :) Ale mi się zrymowało. :)\nAszoso Mama? 13 października 2015 14:42\nCudowne przytulaki :) ja swojemu Maluchowi jakiś czas temu również zrobiłam Gargulca ze skarpety :)\nZuzinkowa Mama 14 października 2015 18:06\nFajne! Niby pies z kotem, a jednak potrafią żyć w zgodzie? :)\nJoanna Grabek 14 października 2015 18:49\nPies z kotem się zgadzają, gorzej czasem z moimi chłopakami :)\nGosia 24 października 2015 18:11\nBoskie!!! Chyba w końcu kupię jakieś skarpety i spróbuję sie z nimi zmierzyć:))\nMamaMi szyje 28 października 2015 13:10\nU nas byłby szał na kota :) Bardzo ciekawy pomysł!\nMarta Siedlarz 5 listopada 2015 18:56\nale świetny jest ten piesek :D\nAgata Baran 13 grudnia 2015 10:14\nJesienna ramka na zdjęcie


Cel Tirpitz - Patrick Bishop | Książka w Lubimyczytac.pl - Opinie, oceny, ceny\nhistoria II wojna światowa militaria wojskowość\nBitwa o Anglię Patrick Bishop\nKostrzyn 1945 ... Tony Le Tissier\n31. Dywizja Gr... Rudolf Pencz\nDruga Wojna Św... Peter Darman\nTirpitz spędzał sen z oczu Churchilla i angażował potężne siły floty brytyjskiej i amerykańskiej. Działo się tak pomimo tego, że większość czasu spędzał zakotwiczony w norweskich fiordach i nie podejmował żadnych akcji bojowych. W książce ten paradoks został ładnie wyjaśniony. Jest to dość przystępne opracowanie, adresowane do szerokiego grona czytelników a nie tylko do freaków zakręconych na punkcie okrętów i II wojny światowej.\nKsiążka może spodobać się każdemu kto lubi duże, stalowe rzeczy (okręty, doki, zapory) i zamienianie ich w złom za pomocą wielkich bomb albo wielkich ładunków wybuchowych. Jest tu o akcjach miniaturowych okrętów podwodnych i atakach lotniczych. Jest o komandosach, płetwonurkach, pilotach, norweskim ruchu oporu i innych niesamowicie odważnych ludziach, którzy podejmowali się na pół-samobójczych akcji zupełnie jakby chodziło o wyjście po bułki. Z drugiej strony jest o grozie znajdowania się na atakowanym okręcie albo co gorsza - uwięzieniu w jego wnętrzu w czasie gdy tonął. Jest o tym co czuje pilot na lotniskowcu startujący w trakcie sztormu albo pilot zwiadowczego samolotu, który nie możne znaleźć własnego lotniska po kilkunastu godzinach lotu. Bardzo dobra, wciągająca jak odkurzacz książka.\nTirpitz spędzał sen z oczu Churchilla i angażował potężne siły floty brytyjskiej i amerykańskiej. Działo się tak pomimo tego, że większość czasu spędzał zakotwiczony w norweskich fiordach i nie podejmował żadnych akcji bojowych. W książce ten paradoks został ładnie wyjaśniony. Jest to dość przystępne opracowanie, adresowane do szerokiego grona czytelników a nie tylko do...\nNiewątpliwą ozdobą są liczne zdjęcia i plany zamieszczone w książce\nTirpitz w trakcie II wojny światowej siał grozę i spustoszenie na światowych wodach. Był zagrożeniem zarówno dla innych jednostek pływających, jak i ludzi. Gdziekolwiek pojawił się Tirpitz, tam czekała na ludzi znajdujących się na innym okręcie pewna śmierć. Wydawałoby się, jeden okręt, nawet najlepszy i takie zagrożenie?! Tak, bowiem był to okręt wyjątkowy. To Tirpitz był...\nDodaj cytat z książki Cel Tirpitz


Jaskinia Petralona - Chalkidiki - przewodnik na wczasy - Grecja.com.pl\nGrecja, Jaskinia Petralona\nJaskinia Petralona - wakacje już od 590 zł\nNa wakacje: Jaskinia Petralona, Grecja\nPrzewodnik turystyczny: Grecja/ Chalkidiki/ Chalkidiki Północne/ Jaskinia Petralona\nDzisiaj, 29.05 22°C\nJedna z najsłynniejszych jaskiń Europy – Jaskinia Petralona, położona przy drodze wiodącej z Salonik na Półwysep Kasandra. Odkrył ją w 1959 roku mieszkaniec pobliskiej wsi, Folipposa Chantzaridis. Sławę przyniosło jej odnalezienie szczątków człowieka pierwotnego, pochodzące najprawdopodobniej sprzed 700 tysięcy lat.\nPrócz tego, odkryto w jaskini także skamieniałe szczątki zwierząt. Jaskinię warto zobaczyć również ze względu na unikalną szatę naciekową - stalaktyty i stalagmity o niezwykłych kształtach. W pobliżu znajduje się także muzeum, gdzie przechowywane są znaleziska z jaskini.\nzwane słomkami sody.\nJaskinia Petralona, Grecja - prognoza pogody\nSobota, 30 maja min.18°C max.20°C\nNiedziela, 31 maja min.18°C max.21°C\nJaskinia Petralona - klimat w Grecja


Oszukani przy internetowych zakupach - Polska\nDwaj klienci portali ogłoszeniowych stracili poważne kwoty na wykonanych transakcjach, Foto: Policja\nDodano: 21-12-2021, 10:54\nDwaj mieszkańcy województwa lubelskiego stracili spore pieniądze, dokonując transakcji zakupu i sprzedaży przez internet.\nJeden z oszukanych chciał sprzedać za pośrednictwem portalu ogłoszeniowego wyciągarkę. Drugi chciał kupić "w dobrej cenie" materiały budowlane. Żadna z transakcji nie doszła do skutku.\n29-letni mieszkaniec gminy Kurów, w powiecie puławskim, wpłacił ponad 14 tysięcy złotych zaliczki na poczet zakupu materiałów budowlanych. Pieniądze przelał na wskazane w ogłoszeniu konto firmy, która miała działać w regionie. Po zrobieniu przelewu zamówione materiały jednak nie dotarły do nabywcy, a przedstawiciel firmy z którym wszystko uzgadniał, przestał odbierać telefony.\nZaniepokojony klient dopiero wówczas zaczął szukać informacji o firmie. Okazało się, że taki podmiot gospodarczy nie istnieje. Teraz poszukiwaniem oszusta zajmują się policjanci z KMP w Puławach.\nPonad 10 tysięcy złotych stracił natomiast 32-latek z gminy Opole lubelskie, po tym jak, na portalu sprzedażowym wystawił wyciągarkę łańcuchową. Nabywca szybko się znalazł i zaraz podesłał sprzedającemu link, dzięki któremu ten miał sprawdzić, czy kupiec dokonał wpłaty. 32-latek kliknął w link i przy jego pomocy zalogował się na swoje konto bankowe, wpisując dane karty płatniczej.\nOperacja się nie powiodła, a kupiec nie odbierał telefonu. Wtedy 32-latek postanowił jeszcze raz sprawdzić stan swojego konta. Okazało się, że nie ma już żadnych pieniędzy, bo oszust zdążył całkowicie wyczyścić mu konto bankowe. Mężczyzna stracił ponad 10 tysięcy złotych.\nPolicjanci apelują, aby podczas transakcji pieniężnych i zakupów czy sprzedaży internetowych zachować szczególną ostrożność. "Oszuści tworzą strony internetowe do złudzenia podobne do dobrze nam znanych witryn banków lub sklepów. Korzystając z płatności internetowych, należy zwracać uwagę na każdy najdrobniejszy szczegół. Czasami jest to pojedyncza litera w adresach lub nazwach portali. Podobnie, jeśli nieznajoma osoba podsyła nam link, który przekierowuje nas na stronę, gdzie mamy podać swoje dane nie róbmy tego! Zachowujmy rozsądek i pamiętajmy o podstawowych zasadach bezpieczeństwa." - przestrzega Policja.


ks. Franciszek Longchamps de Bérier (WPiA UJ, znawca prawa rzymskiego): W starożytności stosowanie kary śmierci nie rodziło kontrowersji. Można wręcz mówić o naturalnym jej akceptowaniu. Prawda, że nie raz bardzo różniły się sposoby jej wykonywania. Natomiast przedmiotem naszych zainteresowań naukowych bywają aspekty religijne oraz filozoficzne, a także funkcje polityczne lub społeczne kary śmierci w antyku – przecież nie tylko rzymskim. Chrześcijanie pierwszych wieków byli ludźmi swej epoki. Zawsze jesteśmy ludźmi czasów, w których żyjemy. Toteż ocen należy dokonywać w ich pełnym kontekście, nie zaś anachronicznie.\nGodność wyznacza zasadnicze kierunki interpretacji przepisów praw, a przede wszystkim konstytucyjny system wartości\nŻycie jest ważne, bardzo ważne, lecz nie najważniejsze. Najwyższą wartością jest zbawienie\nZ ks. Franciszkiem Longchamps de Bérier rozmawiali Bartłomiej Kabat i Adrian Walczuk.


Warsztaty Filmowej Kreatywności Huawei i Orange Kino Letnie za nami - Warsztaty Filmowej Kreatywności Huawei i Orange Kino Letnie za nami -\nWarsztaty Filmowej Kreatywności Huawei i Orange Kino Letnie za nami\nAutor wpisu Mariola Mol kategoria wywiady i relacje Sierpień 24, 2015\nWarsztaty Filmowej Kreatywności Huawei i Orange Kino Letnie w Sopocie przyciągnęły tłumy. Zajęcia w Sopocie wspólnie poprowadzili aktor i reżyser Jerzy Bończak oraz fotograf Radosław Polak.\nTo były wyjątkowe warsztaty filmowe. Fotograf Radosław Polak wraz ze znanym aktorem i reżyserem teatralnym Jerzym Bończakiem wspólnie poprowadzili ćwiczenia z zakresu reżyserii i improwizacji aktorskiej oraz fotografi z efektem malowania swiatłem. Blisko 60 uczestników, stworzyło dokumentację happeningu Jerzego Bończaka przy wykorzystaniu trybu reżyserskiego smarfonów Huawei P8, a także podjęło próby improwizacji aktorskiej pod czujnym okiem aktora. Przedmiotem poetyckiej zabawy były teksty znanych i popularnych piosenek takich jak: “Ona tańczy dla mnie” zespołu Weekend, czy “Historia jednej znajomości” Czerwonych Gitar. Warsztaty okazały się świetną i rozwojową zabawą zarówno dla młodszych jak i starszych uczestników, których nie brakowało w specjalnie zaaranżowanym kąciku reżyserskim w kawiarni „Koło Molo“ obok słynnej sopockiej fontanny. Równolegle na scenie w muszli koncertowej, w specjalnym, zaciemnionym namiocie Huawei kilkaset osób mogło przetestować inną funkcję smartfonów Huawei P8 – malowanie światłem.\nZwieńczeniem Warsztatów było spotkanie z Jerzym Bończakiem, prowadzone przez pomysłodawcę festiwalu Orange Kino Letnie – Pawła Adamskiego. Rozmowa toczyła się wokół kariery aktora. Zaproszony gość, znany z wielu kultowych polskich produkcji filmowych, dziś bardzo aktywny reżyser i producent teatralny, z dużą dozą dystansu i humoru opowiadał zarówno o swojej drodze zawodowej jak i życiu prywatnym. Jerzy Bończak jest tradycjonalistą, ceni sobie klasyczną formę teatru. Z rezerwą, ale i z ciekawością podchodzi do odważnych eksperymentów młodego pokolenia, wpływu kultury masowej na kształtowanie świadomości dzisiejszego widza. Aktor z nieukrywanym wzruszeniem opowiadał także o Warmii, która jest jego drugim domem w sezonie letnim. To właśnie tam odnajduje źródła inspiracji dla swoich dalszych działań. Publiczność zadawała wiele pytań, dotyczących nie tylko najbardziej znanych ról aktora z: “Misia”, “Alternatywy 4”, czy “Kariery Nikodema Dyzmy”, ale także wielu innych, wydawałoby się mniej znanych produkcji, między innymi “Wśród nocnej ciszy”, co wyraźnie rozpromieniło aktora. Po spotkaniu międzypokoleniowa grupa fanów miała okazję zdobyć autograf i wykonać pamiątkowe zdjęcie.\nShare the post "Warsztaty Filmowej Kreatywności Huawei i Orange Kino Letnie za nami"\naktorzy, film, jerzy bończak, kino, molo, Sopot, warsztaty


Sodexo łączy siły z Xpenditure i iAlbatros, by zaoferować najlepsze rozwiązanie w zakresie podróży i wydatków służbowych - Magazyn Online Marketing\nSodexo łączy siły z Xpenditure i iAlbatros, by zaoferować najlepsze rozwiązanie w zakresie podróży i wydatków służbowych\nWarszawa, 16 marca 2017 r.\nNowa oferta Sodexo usprawni sposób zarządzania podróżami i wydatkami służbowymi przez firmy.\nSodexo, światowy lider w dostarczaniu usług polepszających jakość życia, wydajność oraz samopoczucie pracowników, ogłosił połączenie swoich sił z dwiema innowacyjnymi spółkami - Xpenditure i iAlbatros. Celem tej fuzji jest stworzenie kompleksowej i przyjaznej dla użytkowników oferty zarządzania podróżami i wydatkami służbowymi w firmach.\nŁącząc uzupełniające się atuty spółki iAlbatros, która specjalizuje się w obsłudze podróży\nz Xpenditure, elektronicznym systemem zarządzania wydatkami, Sodexo chce zbudować mocną pozycję na rozwijającym się rynku podróży służbowych. Łatwe w użyciu mobilne platformy ulepszą monitorowanie przez firmy kosztów podróży oraz poprawią wygodę osób podróżujących służbowo. Dzięki obecności Sodexo na światowych rynkach, ta kompleksowa oferta będzie stopniowo udostępniana zarówno dużym korporacjom, jak i małym i średnim przedsiębiorstwom.\nDenis Machuel, Dyrektor Generalny Benefits & Rewards Services, powiedział: „Dzisiaj bardziej niż kiedykolwiek nasi klienci szukają zintegrowanych rozwiązań, które pozwolą na zwiększenie wydajności pracowników i zapewnienie im wyższego poziomu satysfakcji. Xpenditure i iAlbatros właśnie to oferują – nieskomplikowane technologicznie, przyjazne dla użytkownika systemy dla osób podróżujących służbowo, podnoszące ich poziom satysfakcji z podróży. Rozpoczynamy współpracę z zespołami Xpenditure i iAlbatros, których wiedza i innowacyjny sposób myślenia pomogą wzmocnić naszą ofertę dla klienta. ”\nBoris Bogaert, Dyrektor Generalny Xpenditure, powiedział: „Bardzo się cieszymy ze współpracy\nz Sodexo. Dzięki niej mamy możliwość stania się globalnym graczem w tym segmencie rynku. Łączy nas wspólna wizja, że to pracownicy powinni zarządzać podróżami i wydatkami służbowymi.”\nMoncef Khanfir, Dyrektor Generalny iAlbatros, powiedział: „Współpraca z Sodexo pomoże nam osiągnąć cel, jakim jest podniesienie poziomu satysfakcji z obsługi podróży służbowych w wielu firmach na całym świecie. Jesteśmy przygotowani do potencjału tego ważnego rynku.”\nXpenditure automatyzuje i ułatwia proces zarządzania wydatkami biznesowymi przedsiębiorstw. Aplikacja mobilna tej spółki zmienia przestarzały proces raportowania w zakresie wydatków, poprzez umożliwienie pracownikom wpisywania czy fotografowania rachunków i zarządzania nimi w dowolnym miejscu w czasie rzeczywistym. Automatyzacja wykluczająca stosowanie papieru, zwiększa efektywność pracowników i eliminuje ukryte koszty związane z obecnymi systemami.\nTysiące firm w 60 krajach zdobyło zaufanie Xpenditure, która pozwala pracownikom i pracodawcom oszczędzać czas i pieniądze. Firma ma swoją główną siedzibę w Belgii, a oddziały w Amsterdamie, Londynie, Nowym Jorku i Sao Paulo.\niAlbatros opracowała swą własną innowacyjną platformę do rezerwacji, a także bazę danych rezerwacji hotelowych dla ponad 300 000 hoteli na całym świecie, zapewniając przejrzystość procesu planowania podróży. Wraz z nowym, w pełni mobilnym narzędziem do rezerwacji, spółka wdrożyła najlepsze praktyki z popularnych stron internetowych zajmujących się rezerwacjami turystycznymi\nz interfejsem stworzonym dla osób podróżujących służbowo. iAlbatros, z siedzibą w Polsce, działa na rynku światowym, mając swoje zespoły we Francji, Polsce, Włoszech i Hiszpanii.


» Zestaw kosmetyków konopnych na AZS i łuszczycę\nKod produktu: 668D-39237\nWyjątkowy zestaw kosmetyków konopnych stworzonych przez renomowaną Czeską firmę Cannaderm. Wysokie stężenie oleju konopnego w połączeniu z najskuteczniejszymi składnikami aktywnymi stanowią najcenniejsze źródło do codziennej pielęgnacji skóry borykającej się z uporczywymi chorobami takimi jak: atopowe zapalenie skóry, egzema, łuszczyca. Zestaw trzech specjalnie wyselekcjonowanych dermokosmetyków z serii Atopos zawiera mleczko do ciała, odżywkę do włosów, oraz krem. Skuteczność kosmetyków zawarta jest w oleju konopnym, który skutecznie reguluje procesy komórek skutecznie spowalniając nadmierne wytwarzanie przeciwciał IgE.\nWyjątkowo delikatne mleko do pielęgnacji każdego rodzaju skóry. Skutecznie radzi sobie zarówno przy skórze suchej, szorstkiej, z wypryskiem, a także dolegliwościami takimi jak atopowe zapalenie skóry AZS lub łuszczycą.\nDziałanie: skutecznie wygładza i zmiękcza suche miejsca na skórze. Łatwe do zastosowania, nietłuste, dobrze się wchłania.\nSkuteczna kuracja dedykowana do intensywnej pielęgnacji swędzącej, suchej skóry głowy z objawami atopii lub łuszczycy. Produkt stanowi suplement na bazie odżywki, nie należy stosować go alternatywnie do szamponu do mycia włosów, lecz jako dodatkową kurację leczniczą.\nDziałanie: szybkie i skuteczne złagodzenie nieprzyjemnego uczucia napięcia i świądu.\nDziałanie: szybkie, długotrwałe wygładzenie i nawilżenie skóry problematycznej i bardzo suchej


Nagroda „Samochód Dostawczy Roku 2012” dla Sprintera\nPuchar w postaci okolicznościowego kufla z wygrawerowanym tytułem „Samochód Dostawczy Roku 2012” do rąk szefa działu aut dostawczych, Grzegorza Sawickiego. Ta prestiżowa nagroda przyznana została Sprinterowi w czerwcu br. Sprinterowi przez najważniejsze polskie czasopisma branżowe – „Samochody Specjalne”, „Ciężarówki”, „Polski Traker” i „Vanekstra”. Przewodniczący jury, Wojciech Karwas, gratulował tytułu i życzył jeszcze większych sukcesów sprzedażowych.\nJury oceniało Sprintera i jego 6 rywali w 6 kategoriach, takich jak zużycie paliwa, funkcjonalność czy właściwości jezdne. Van z gwiazdą pokonał konkurencję w 5 z 6 ocenianych kategorii.\n„Bardzo cieszymy się, że nasz flagowy produkt jest tak dobrze oceniany nie tylko za granicą, ale i w kraju” – komentuje Grzegorz Sawicki – „Duże zainteresowanie ze strony Klientów, z jakim spotyka się ten model, wynika z jego szczególnych właściwości, które zostały po raz kolejny potwierdzone przez ekspertów”.\nSprinter jest już laureatem wielu nagród, zarówno krajowych, jak i międzynarodowych. Poza stowarzyszeniem DEKRA, która uznała go za najbardziej niezawodny samochód dostawczy, otrzymał tytuł „Najlepszy pojazd użytkowy” w kategorii do 3,5 tony prestiżowego wydawnictwa ETM, a także polską nagrode „Samochód Flotowy Roku 2012” magazynu „Flota”.


Legia Warszawa lepsza od Drutex-Bytovii | Drutex-Bytovia\nLegia Warszawa lepsza od Drutex-Bytovii\nDrutex-Bytovia w rewanżowym spotkaniu z Legią Warszawa chciała przede wszystkim zaprezentować się w taki sposób, aby do domu wracać z podniesionymi głowami. W pierwszej części gry „Czarne Wilki” często próbowały odebrać futbolówkę na połowie gospodarzy, z czym Legioniści mieli problemy.\nW 26. minucie spotkania bytowiacy wykonywali rzut rożny. Dośrodkowanie Sebastiana Kamińskiego doleciało wprost na głowę Janusza Surdykowskiego, który pokonał Radosława Cierzniaka. Legia próbowała atakiem pozycyjnym przedrzeć się pod bramkę Michała Szromnika, lecz na niezbyt dużo pozwalała linia defensywna Drutex-Bytovii. W 39. minucie ładną akcję gości strzałem z dystansu zakończył Kamil Wacławczyk. Było to jednak zbyt lekkie uderzenie, aby zaskoczyć Cierzniaka.\nPo pierwszej połowie Drutex-Bytovii do piłkarskiego cudu brakowało dwóch bramek. Szybko jednak po przerwie kontrolę nad meczem przejął mistrz Polski. W 47. minucie najpierw Hildeberto pokonał Szromnika, a 120 sekund później było już 2:1 za sprawą gola Sebastiana Szymańskiego. „Czarne Wilki” nie zdołały się już podnieść po tych dwóch ciosach i w 62. minucie straciły trzecią bramkę – jej autorem Hildeberto, a w 72. minucie czwartą za sprawą Szymańskiego. W końcówce spotkania dobrze w bramce spisał się Szromnik, który dwukrotnie obronił trudne uderzenia autorstwa Łukasza Monety.\nW drugiej połowie bytowiacy stworzyli sobie dwie sytuację – kiedy to Hebel płasko dośrodkował na 5 metr, ale tam źle w piłkę trafił Orlando i w 85. minucie, gdy Michał Jakóbowski minimalnie się pomylił strzelając z dystansu. W doliczonym czasie gry do rzutu rożnego ponownie podszedł Sebastian Kamiński, który bezpośrednio z kornera zaskoczył Cierzniaka!\nMecz zakończył się wynikiem 4:2 i tym samym drugi raz z rzędu przygodą Drutex-Bytovii z Pucharem Polski kończy się na ćwierćfinale. Był to również ostatni mecz „Czarnych Wilków” w 2017 roku.\n1 Miedź Legnica 49 27 13 10 4 36 21 15\n2 Chojniczanka 44 25 12 8 5 34 19 15\n3 Stal Mielec 43 26 12 7 7 38 30 8\n4 GKS Katowice 43 25 13 4 8 36 28 8\n5 Chrobry Głogów 43 26 12 7 7 35 29 6\n6 Zagłębie Sosnow. 40 26 11 7 8 33 27 6\n7 Wigry Suwałki 39 25 11 6 8 27 25 2\n8 Odra Opole 37 26 10 7 9 31 30 1\n9 GKS Tychy 37 26 10 7 9 30 34 -4\n10 Podbeskidzie Bielsko-Biała 36 27 8 12 7 27 28 -1\n11 Raków Częstochowa 35 25 10 5 10 39 34 5\n12 Puszcza Niepołomice 32 26 8 8 10 30 31 -1\n13 Pogoń Siedlce 32 27 8 8 11 35 39 -4\n14 Drutex-Bytovia 31 26 8 7 11 27 32 -5\n15 Olimpia Grudziądz 24 26 6 6 14 16 27 -11\n16 Stomil Olsztyn 23 25 7 3 15 26 39 -13\n17 Górnik Łęczna 21 26 4 9 13 18 35 -17\n18 Ruch Chorzów 20 26 7 5 14 28 38 -10


Mieszkanie w budynku mieszkalnym na sprzedaż Gordejki Małe,79 000 zł | WGN\nMieszkanie w budynku mieszkalnym na sprzedaż Gordejki Małe\nMieszkania sprzedaż, warmińsko-mazurskie, Gordejki Małe , Gordejki Małe\nGordejki Małe, gmina Olecko, ciepłe, przytulne i zadbane mieszkanie w budynku wielorodzinnym z oddzielnym wejściem.\nNa sprzedaż jednopokojowe mieszkanie o pow. 33,30 m2 w parterowym budynku składającym się z czterech lokali połączonych szeregowo, każdy z oddzielnym wejściem. Sprzedawane mieszkanie położone jest skrajnie, z ładnym, zadaszonym gankiem. Mieszkanie posiada ogródek z zejściem bezpośrednio z pokoju.\nW mieszkaniu zostają wszystkie meble. Kuchnia wyposażona w zabudowę, ściany wykończone glazurą i tynkiem mozaikowym. W łazience kabina prysznicowa, ściany i podłoga wykończone glazurą i terakotą. Ogrzewanie własnym piecem c.o. znajdującym się w piwnicy. W mieszkaniu oprócz kaloryferów wykonano dodatkowo ogrzewanie podłogowe.\nRazem z mieszkaniem sprzedawana jest działka o pow. 183 m2 położona na przeciwko mieszkania. Działka ogrodzona z wygodną bramą przesuwną, znajduje się na niej wyremontowany, dwustanowiskowy garaż, altanka i ogródek warzywny.\nCałość nieruchomości jest zadbana. Budynek przeszedł termomodernizację, wykonano nowy komin. Koszty ogrzewania są dzięki temu niskie. Mieszkanie bezczynszowe.\nGordejki Małe położone są w odległości 8 km od Olecka. Miejsce bardzo ciche i spokojne. Oferta idealna dla osób szukających mieszkania z niskimi kosztami utrzymania.\nCena 79.000 zł\nŚrednie ceny w tej lokalizacji: 2 372,37 zł/m²\nLicznik odsłon: 2257\ntel. 87 52 pokaż\nLokalizacja: Gordejki Małe Gordejki Małe\nCena /m² 2 372\nJestem zainteresowany/a ogłoszeniem: w budynku mieszkalnym, Gordejki Małe, 1 pokój, 33.3m². Proszę o kontakt.\nMieszkania na sprzedaż: Gordejki małe - aktualne oferty\nGordejki Małe Gordejki Małe


Back To Black (CD) - Amy Winehouse | Muzyka | Pop | merlin.pl\n9. Some unholly war\nNiegrzeczna dziewczynka o cudownym głosie\nO Amy Winehouse napisano i powiedziano już dużo. Niestety, wiele osób bardziej niż na jej muzyce koncentruje się na pełnym problemów życiu prywatnym wokalistki uzależnionej od alkoholu i narkotyków a także ocenia artystkę po kontrowersyjnym image'u. Jednak pod skorupą niegrzecznej buntowniczki z "gniazdem szerszeni" na głowie kryje się talent na miarę Janis Joplin czy PJ Harvey, choć muzyka to zgoła inna. Słuchając płyty Amy po raz pierwszy nie mogłam uwierzyć, iż śpiewa drobniutka, ciemnowłosa\nWreszcie coś nowego na naszym rynku muzycznym. Intrygująco "czarny" głos tej młodej, jakże utalentowanej dziewczyny nie pozostawi nikogo obojętnym. Rewelacyjna muzyka, no i te słowa... Gdy po raz pierwszy wysłuchałam tytułowego utworu "Back to Black" byłam urzeczona. Ileż prawdy jest w tym prostym opisie - niczym epitafium do utraconej miłości. Nie sposób się nie zachwycić - zgodzi się każdy, kto choć raz wracał do czerni... I uważam, że warto to podkreślić, bo choć głos i muzyka są niezaprzecza\nDelikatna perła i niski głos\nWreszcie zapachniało nowym stylem muzycznym. Drugi album Amy Winehouse to zupełnie coś nowego. Czarny soul i smooth jazz... ta mieszanka sprawiła, że miliony ludzi zakochało się w tej młodej brytyjce. Amy oczarowała również mnie swoim niskim głosem i piękną jak perła muzyką. Nic dodać nic ująć. Z niecierpliwością czekam na następny album wokalistki, mam nadzieję, że go nagra... Skąd te wątpliwości? Ostatnio gazety doniosły, że Amy ma kłopoty ze zdrwiem. Nagła utrata wagi i narkotyki, ale ja trzy\nZ niekłamaną przyjemnością...\n...wysłuchałem drugiego albumu, niejakiej Amy Winehouse, która w całkiem zgrabny i przemawiający sposób, potrafi podać zarówno neo-bluesowy swing, gardłowy soul oraz przyprawić całość odrobiną jazzującego popu. Już sam głos Winehouse, mocny, głęboki, zachwyca bez reszty nie tylko amatorów tego typu interpretacji, bo faktycznie wokalnego talentu Amy, można tylko szczerze pozazdrościć. Jednak słuchając repertuaru "Back To Black", osobiście odniosłem wrażenie pewnego niedosytu. Kilku kompozycjom wy\nWstając rano, nucę sobie pomieszane dźwięki Amy i jestem szczęśliwa, że w końcu znalazłam to "coś"! Nawet codzienne domowe obowiązki przestały być nudne, bo wieszając głupi t-shirt na balkonie, słyszę muzykę, która ładuje energią babskie serduszko. Sąsiad już się przyzwyczaił, nie trwało to długo i chyba sam sobie przypomniał stare kawałki w stylu Amy, bo gdy Amy przestaje grać, zza ściany słychać starą wersję I love you baby. I jest miło!\nAmy Winehouse to ogromny przełom w świecie muzyki. Styl, którym zaistniała w świecie jako genialna wokalistka stawiająca tylko na siebie i własną muzykę, spodobał się wielu milionom ludzi, którzy zaczęli pragnąć muzyki Amy. Artystka dość, a nawet bardzo, indywidualna, tworząca własną "scenę muzyki" stawia nas przed nowym, zupełnie innym obliczem muzyki, muzyki, która jest tworzona przez twórczość i zamiłowanie do niej oraz talent. Drugi solowy albym pani Winehouse to mocne uderzenie w stylu czar\nI Told You I Was Trouble (Polska cena) (DVD)


00126 002263 20850069 na godz. na dobę w sumie\nISBN: 978-83-8226-273-5 Data wydania: 2021-02-05\nWydawnictwo Avia Artis 2021 ISBN: 978-83-8226-273-5 Ta książka elektroniczna została przygotowana dzięki StreetLib Write (http://write.streetlib.com).\nspis treści Głodne kamienie Babu z Najandżur Koronujemy cię na króla Odwet Kabuliwala Radża i jego żona Rozwiązanie zagadki Moja piękna sąsiadka Uratowana Podziękowania\nGłodne kamienie Zetknęliśmy się z tym człowiekiem w pociągu, wracając z kuzynem do Kalkutty z wycieczki wakacyjnej. Sądząc po stroju i zachowaniu, mieliśmy go zrazu za Mahometanina z głębi kraju, kiedy jednak zaczął mówić, nie wiedzieliśmy zupełnie, co o nim myśleć. Mówił o najrozmaitszych rzeczach z taką pewnością, że można było przypuszczać, iż możni tego świata zawsze we wszystkich sprawach zasięgali jego rady. Jak dotychczas, byliśmy zupełnie szczęśliwi, nie mając najmniejszego pojęcia o tem, że w grze są jakieś nieznane, niesłychane siły, że Rosjanie już idą na nas, że Anglicy knują naszą zgubę, zaś niezgoda panująca wśród przywódców narodowych musi doprowadzić do jakiegoś przełomu. Ale nasz nowy przyjaciel oświadczył z wiele mówiącym uśmiechem: „Między niebem a ziemią, Horacjo, dzieje się znacznie więcej, niż twe dzienniki piszą.“ Ponieważ dotychczas nigdy jeszcze nie opuszczaliśmy domu, człowiek ten imponował nam nadzwyczajnie. Przy najmniejszej sposobności uciekał się do nauk przyrodniczych, przytaczał Wedy lub cytował wiersz któregoś z perskich poetów, a ponieważ my nie mogliśmy rościć sobie pretensji do znajomości nauk przyrodniczych, Wed lub perskiego, nasz podziw dlań wzrastał oczywiście z każdą chwilą, zaś krewniak mój, teozof, był głęboko przekonany, że nasz towarzysz podróży posiada cudowną magnetyczną czy okultystyczną siłę, ciało astralne czy jakieś inne tym podobne nadnaturalne inspiracje. Z pobożnym zachwytem słuchał najniedorzeczniejszych bredni, jakie wychodziły z ust naszego niezwykłego towarzysza podróży, a nawet robił sobie pokryjomu notatki. Zdaje mi się, że nadzwyczajny mąż zauważył to i wcale nie brał za złe. Stanąwszy na stacji, na której trzeba się było przesiadać, zebraliśmy się w poczekalni, aby zaczekać na swój pociąg. Była dziesiąta godzina w nocy, a ponieważ słyszeliśmy, iż pociąg z powodu zepsucia szyn będzie miał prawdopodobnie znaczne opóźnienie, rozesłałem na ławce swój koc i już chciałem się na nim położyć, aby się spokojnie przedrzomać, gdy naraz ów nadzwyczajny mąż zaczął powoli i z namysłem opowiadać następującą historję. Oczywiście o śnie tej nocy mowy już nie było. — Kiedy z powodu pewnej różnicy zdań w sprawach administracyjnych zrezygnowałem ze swego stanowiska w Dżunagarh i wstąpiłem do służby Nizama Hajderabadu, zostałem jako energiczny młody człowiek mianowany natychmiast poborcą podatkowym od bawełny w Baricz. Baricz jest miejscowością zachwycającą. Susta, wesoło gawędząc, skacze w dolinę przez kamienie i żwir i drobi potem, niby zręczna tancerka, pod drzewami lasu, leżącego u stóp samotnych gór. Liczące sto pięćdziesiąt stopni schody prowadzą z rzeki w górę, zaś nad schodami, na brzegu rzeki u stóp gór, stoi opuszczony pałac marmurowy. Dokoła niema nigdzie ani jednej chaty, bo wieś Baricz ze swym targiem bawełnianym leży w znacznej odległości od pałacu. Przed jakiemiś dwustu pięćdziesięciu laty cesarz Mahmud Szach II. zbudował sobie ten samotny pałac na letnie mieszkanie. Za jego czasów biły z fontan strumienie wody różanej a na chłodnych płytach marmurowych komnat, w których powietrze odświeżano zapomocą sztucznych wonnych deszczów z rozpylaczów, siedziały dzieweczki perskie z włosami rozpuszczonemi przed kąpielą i, pluskając delikatnemi, bosemi nóżkami w wodzie basenów, śpiewały do dźwięku gitary ghazele swych winnic. Fontanny nie szemrzą już, pieśni ucichły; różane stópki nie drepcą wdzięcznie po białym, jak śniegi, marmurze. Dziś pałac jest tylko odległą, samotną kwaterą takich jak ja poborców podatkowych, jęczących pod brzemieniem samotności i pozbawionych towarzystwa nadobnych kobiet. Karim Khan, mój stary woźny, kilkakrotnie przestrzegał mnie przed tą kwaterą. — „W dzień może pan tam siedzieć — mówił — ale na noc niech pan nie zostaje“! — Odprawiłem go ze śmiechem. Służba oświadczyła, że gotowa pracować w pałacu do zmierzchu, ale wieczorami będzie odchodzić. Nie miałem najzupełniej nic przeciwko temu. Dom był tak okrzyczany, iż nawet złodzieje z zapadnięciem ciemności nie śmieli się do niego zbliżyć. Zrazu samotność tego opuszczonego pałacu dławiła mnie, jak zmora. Siedziałem w biurze do późna i pracowałem tak długo, jak tylko mogłem, a potem wracałem późnym wieczorem do domu wyczerpany i znużony, kładłem się natychmiast i zasypiałem. Ale nim tydzień minął, zaczął pałac wywierać na mnie niesamowity wpływ. Trudno to opisać lub kazać komuś w to uwierzyć, ja jednak miałem wrażenie, jak gdyby cały dom był żywym organizmem, który mnie powoli zupełnie pożera. Być może, że to zaczęło się, jak tylko w dom ten wszedłem, ale ja przypominam sobie dokładnie dzień, w którym pierwszy raz zdałem sobie z tego sprawę. Było to z początkiem lata, a ponieważ targ nie był bardzo ożywiony, nie miałem wiele do roboty. Tuż przed zachodem słońca siedziałem w fotelu nad wodą przy schodach. Susta cofnęła się głęboko w łożysko, a na drugim brzegu szeroka smuga piasku świeciła wszystkiemi barwami zachodzącego słońca; z tego brzegu widziałem przez czystą, płytką wodę, jak na dnie rzeki połyskują kamyczki. Nie czuło się ani tchnienia jakiegoś wiatru, a nieruchome powietrze przepełnione było ciężkim aromatem korzennych krzewów, rosnących na niedalekich wzgórzach. Kiedy słońce skryło się za górami, długa, ciemna zasłona opadła na scenę dnia, a wyłaniające się przed nią wierzchołki gór skróciły czas mieszania się światła i cienia podczas zachodu słońca. Pomyślałem, żeby się może przejechać i już chciałem wstać, gdy naraz usłyszałem za sobą na stopniach kroki. Obejrzałem się — nie było nikogo. Przekonamy, że to było złudzenie, usiadłem, ale w tej chwili usłyszałem odgłos licznych kroków, jak gdyby wielki jakiś tłum zbiegał nadół po schodach. Całem mem ciałem wstrząsnął dziwny dreszcz zachwytu połączony z odrobiną trwogi, a mimo, że oczy moje nie dostrzegły ani jednej postaci, miałem przecie wrażenie, jak gdybym widział gromadę wesołych dziewcząt, zbiegających po schodach, aby się tego wieczoru letniego wykąpać w Suście. Najmniejszy odgłos nie zakłócał ciszy, w której pogrążona była dolina, rzeka i pałac, a przecie ja słyszałem wyraźnie, niby plusk setek kaskad, wesoły, swawolny śmiech dziewcząt, gdy one, śpiesząc ku rzece, goniły się i ścigały wzajemnie, nie zauważywszy mnie nawet. Jak one były niewidzialne dla mnie, tak oczywiście ja byłem niewidzilany dla nich. Rzeka była najzupełniej spokojna, a mimo to ja czułem, jak jej ciche, czyste wody zostały naraz zmącone przez niejedno dzwoniące bransoletami ramię, jak dziewczęta ze śmiechem opryskują się wodą wzajemnie i jak nóżki pięknych pływaczek wyrzucają snopy perlistych kropli. Czułem, jak serce me drgnęło — lecz nie wiem, czy to, co mnie tak podnieciło, to była trwoga, zachwyt czy ciekawość. Pragnąłem mocno ujrzeć je wyraźniej, ale oczom mym nie było nic widzialne. Byłem pewny, że zrozumiem wszystko, co mówią jeśli tylko uważniej będę słuchał; jednakże mimo wszelkich wysiłków nie słyszałem nic prócz ćwierkania świerszczy w lesie. Było to, jak gdyby dzieliła mnie od nich ciemna zasłona dwustu pięćdziesięciu lat i miałem aż nadto wielką chęć drżącemi palcami unieść jeden jej koniec i zajrzeć przezeń, choćby nawet to towarzystwo po drugiej stronie pogrążone było w ciemnościach. Nagły podmuch wiatru przerwał parną, duszną ciszę wieczoru, gładka powierzchnia Susty zmarszczyła się i splątała, niby kosa nimfy, zaś równocześnie z lasu, czarnego już w świetle wieczornem, doleciał szmer, jak gdyby ten las zbudził się nagle z jakiegoś ciężkiego snu. Otóż, czy to była rzeczywistość, czy sen — znikomy blask niewidzialnego Fata morgana, dalekiego, dwieście pięćdziesiąt lat liczącego sobie świata, zniknął z błyskawiczną szybkością. Jakoś nie powracały, wykręcając w biegu swe przemoczone suknie, tajemnicze postacie, które szybkiemi, bezcielesnemi krokami przebiegły koło mnie ze swym głośnym, bezdźwięcznym śmiechem i rzuciły się w wodę. Jak woń, którą lekki podmuch zwiewa, tak one zostały zdmuchnięte jednem jedynem tchnieniem wiosny. A wtedy ogarnęła mnie naraz szczera trwoga, że to może Muza chce wykorzystać mą samotność i opanować mnie — że ta zła wróżka przyszła prawdopodobnie, aby zniszczyć biedaka, który chciał się wybić jako poborca podatkowy. Postanowiłem tedy porządnie jeść wieczorem, bo te wszystkie różne nieuleczalne choroby pochodzą właściwie zwykle z pustego żołądka. To też zawołałem natychmiast kucharza i kazałem mu na drugi dzień, nie szczędząc tłuszczu ani korzeni, zrobić obfite Moghlai. Następnego poranka wydawało mi się to wszystko po prostu urojeniem. W jak najlepszym humorze wziąłem na głowę kapelusz letni, jak go noszą sahibowie, i pojechałem do kancelarji. Miałem tego dnia napisać raport kwartalny i byłem pewny, że wrócę do domu późno; tymczasem, zanim się jeszcze ściemniło, już zaczęło mnie dziwnie do domu ciągnąć — nie wiedziałem nawet, co to było, czułem tylko, że wszyscy na mnie czekają i że nie mogę dłużej przebywać poza domem. Wobec tego nie skończyłem swego raportu, wstałem, włożyłem kapelusz i, przeraziwszy ciemny, opuszczony gościniec chrzęstem swego wózka, dotarłem do obszernego pałacu, stojącego w milczeniu u ciemnego okraju wzgórz. Na pierwszem piętrze prowadziły schody do bardzo obszernej hali z szerokiem, bogato ozdobionem sklepieniem, spoczywającem na trzech rzędach potężnych kolumn i jęczącem dzień i noc pod brzemieniem swej bezgranicznej samotności. Dzień chylił się ku końcowi, a lamp jeszcze nie zapalono. Kiedy otworzyłem drzwi, powstało tam coś w rodzaju panicznego zamieszania, jak to bywa, gdy zgromadzony tłum w nagłym popłochu rozbiega się i ucieka przez drzwi, okna, korytarze, werandy i pokoje, aby, tylko jak najprędzej pierzchnąć. Nie widząc nikogo, stanąłem zmieszany, podczas gdy włosy moje zjeżyły się pod wpływem jakiegoś ekstatycznego zachwytu, a równocześnie odurzył mnie przedziwnie nikły, ze starości prawie zwietrzały aromat olejku różanego i innych perfum. Stojąc tak w kącie obszernej, pustej hali, wśród rzędów tych starych kolumn, usłyszałem szmer wody, padającej z wodotrysków na płyty marmurowe, dziwną jakąś melodję, wygrywaną na gitarze, brzęk klejnotów, szczęk nagolenic, dźwięk dzwonów, wybijających godziny, cichy, dźwięczny ton poruszanych wiatrem kryształowych wisiorków u świeczników, śpiew słowików w klatkach na korytarzach, klekotanie bocianów w ogrodzie, zaś wszystko spływało się dokoła mnie w jedną cudowną, nadziemską muzykę. A nagle padł na mnie taki jakiś dziwny urok, że to nieuchwytne, nieokreślone i nierzeczywiste zjawisko wydało mi się jedyną rzeczywistością na świecie, przy której wszystko inne było tylko snem. To, że ja, Sridżut Takiataki, najstarszy syn ś. p. Takiatakiego, urzęduję tu jako poborca podatkowy z czterystu pięćdziesięciu rupjami pracy miesięcznej, ten sam, który dzień w dzień w marynarce i letnim kapeluszu zajeżdża wózkiem zaprzęgniętym w kucyki przed swoje biuro, wydało mi się tak niesłychanie śmiesznem, że, stojąc w ciemnościach tej wielkiej, milczącej hali, wybuchnąłem głośnym śmiechem. W tej chwili wszedł mój służący z zapaloną lampą w ręce. Nie wiem, czy myślał, że postradałem zmysły, ale naraz stało mi się zupełnie jasnem, że istotnie jestem Sridżut Takiataki, syn ś. p. Takiatakiego. I gdy jedynie nasi poeci mogą powiedzieć, czy gdzie pod ziemią lub nad ziemią jest jakaś sfera, w której bezustannie szemrzą niewidzialne wodotryski i w której dłonie niewidzialnych wróżek wydzwaniają na gitarze wieczne akordy, jedno było w każdym razie pewne, mianowicie: że ja jestem poborcą podatkowym na rynku w Baricz z płacą czterystu pięćdziesięciu rupij miesięcznie. Siedząc przy świetle lampy z gazetą w ręce za swym stołem polowym, śmiałem się serdecznie ze swych przywidzeń. Przeczytawszy gazety i skończywszy swe Moghlai, zgasiłem lampę i położyłem się do łóżka w małej, alkowie. Promienista gwiazda spoglądała bez drgnienia przez otwarte okno z ponad obramowanych czarnym lasem gór Awalli, ze swej miljony i miljony mil liczącej wysokości na pana poborcę podatkowego, wyciągniętego na swem skromnem łóżku. Myśl ta wydała mi się dziwną i dziwaczną zarazem i nie wiem kiedy zasnąłem, ani jak długo spałem; a naraz zerwałem się ze snu, mimo że nic nie słyszałem, ani żadnego intruza nie widziałem — tylko jasna gwiazda nad wierzchołkiem góry zaszła a blade światło zachodzącego księżyca ukradkiem wdzierało się przez otwarte okno, jak gdyby wstydząc się własnego natręctwa. Nie widziałem nikogo, miałem jednakże wrażenie, że ktoś mnie zlekka trąca. Kiedy się zbudziłem, nie odezwała się do mnie ani słowem, a tylko swą zdobną w pierścienie ręką skinęła, abym szedł ostrożnie za nią. Wstałem pocichu i mimo, iż w licznych komnatach pałacu z jego drzemiącemi odgłosami i czujnem echem nikogo, oprócz mnie, nie było, bałem się za każdym krokiem, że ktoś może się zbudzić. Większa część komnat pałacu była zawsze zamknięta i ja nigdy do nich nie wchodziłem. Wstrzymując oddech, szedłem cichemi krokami za swą przewodniczką — dokąd, tego dziś powiedzieć nie mogę. Przez ile prowadzono mnie nieskończonych, ciemnych i ciasnych krużganków, ile długich korytarzy, ile cichych, uroczystych sal posłuchania, i ile małych, zacisznych alkierzyków! Mimo, że pięknej swej przewodniczki dojrzeć nie mogłem, to przecie postać jej nie była dla mego oka duchowego niewidzialną — była to dziewczyna arabska, której gładkie jak marmur, pełne ramiona przeświecały przez luźne rękawy; cienki welon padał jej z brzegu okrycia głowy na twarz, a za pasem tkwił zakrzywiony nóż. Miałem wrażenie, jak gdybym naraz został przeniesiony w którąś z „Tysiąca i Jednej Nocy“ i szedł na niebezpieczną schadzkę ciasnemi, ciemnemi uliczkami śpiącego Bagdadu. Wreszcie przewodniczka moja zatrzymała się nagle przed ciemno-niebieską zasłoną i zdawało mi się, że na coś u jej stóp pokazuje. Nic tam nie było, ale ze strachu krew mi naraz w żyłach zastygła — bo tam, u stóp tej opony przywidział mi się okropny murzyn, eunuch, przybrany w bogaty brokat, siedzący z wyciągniętemi przed siebie nogami i śpiący z dobytym mieczem na kolanach. Moja piękna przewodniczka przeskoczyła lekko przez jego nogi i uniosła w górę brzeżek zasłony. Mogłem rzucić przelotne spojrzenie w jedną część pokoju, którego podłoga zasłana była perskim kobiercem. Ktoś tam siedział na łożu — kto, tego nie widziałem, dostrzegłem tylko dwie czarujące, małe nóżki w wyszywanych złotem pantofelkach z zakrzywionemi noskami, wystające z szerokich, szafranowych szarawarów i spoczywające leniwo na aksamitnym, pomarańczowym kobiercu. Po jednej stronie stał stoliczek z błękitnego kryształu, na którym kilka jabłek, gruszki, pomarańcze, mnóstwo winogron oraz dwa małe kubki obok złotego dzbana najwidoczniej oczekiwały gościa. Korzenna upajająca woń palących się w pokoju jakichś nieznanych mi kadzideł pozbawiała mnie prawie zmysłów. Kiedy z biciem serca spróbowałem przejść przez wyciągnięte nogi eunucha, ten zbudził się naraz i zerwał, przyczem miecz z głośnym brzękiem spadł mu z kolan na marmurową posadzkę. Zerwałem się z głośnym krzykiem i ujrzałem, że siedzę, zlany potem, na swojem łóżku polowem. Był już świt. Blady sierp księżyca wyglądał w jego świetle jak wyczerpany chory po bezsennej nocy, a nasz zwarjowany, stary Meher-Ali, idąc pustym gościńcem, wołał, jak to codzień zwykł czynić: „Precz! Precz!“ Oto było nagłe zakończenie jednej z mych nocy arabskich; ale pozostało ich jeszcze tysiąc. Teraz nastał wielki przedział między memi dniami i nocami. W dzień szedłem wyczerpany i zmęczony do roboty, przeklinając noc, która mnie urzekała swemi pustemi przywidzeniami. Ale jak tylko nadszedł wieczór, dzienne me życie z całym swym przymusem i więzami pracy przedstawiało mi się jako nic nie znaczące i śmieszne przelewanie z pustego w próżne. Z zapadnięciem nocy ogarniało mnie coś w rodzaju osobliwego podniecenia. Zmieniałem się wówczas w nieznaną osobę z dawno minionej epoki i odgrywałem swą rolę z jakiejś nieopisanej historji — a do tego zupełnie nie nadawała się ma krótka marynarka angielska i ciasne spodnie. Wobec tego, oczekując niecierpliwie cudownego spotkania z ukochaną, zasiadałem w miękkim fotelu, ubrany w szarawary, haftowany żupan, długi, zwisający, jedwabny kaftan, czerwoną aksamitną czapeczkę i z chustką, woniejącą olejkiem różanym, zaś zamiast papierosa, pykałem dym z długich, wijących się, wodą różaną napełnionych nargilów. Nie jestem w stanie opisać wszystkich tych dziwnych rzeczy, które się działy koło mnie w miarę, jak zmrok zapadał. Zdawało mi się, jak gdyby w zaczarowanych salach tego ogromnego budynku nagły podmuch wiosenny pędził przede mną urywki jakiejś pięknej baśni tak, że mogę dobrze przyjrzeć się jej części, ale nigdy nie poznam całości. A mimo to przez całe, długie noce chodziłem z pokoju do pokoju, aby jej jak najwięcej pochwytać. W tym wirze nieuchwytnych przywidzeń, zapachu kwiata henny, dźwięku gitary i plusku fontan, rozprzestrzeniających fale aromatów i chłodu, przemknęło koło mnie naraz, nagłe, jak błyskawica, zjawisko przepięknej dziewicy, w szarawarach szafranowego koloru, z różanemi, delikatnemi nóżkami w wyszywanych złotem pantofelkach o zakrzywionych noskach, w obcisłym złociście haftowanym gorsecie i czerwonym czepku, z którego na jej śnieżno-białe czoło i policzki spływała złota kreza. Doprowadziła mnie do szaleństwa. W pogoni za nią wędrowałem z pokoju do pokoju, z korytarza do korytarza, po całym oszałamiającym labiryncie mej zaczarowanej krainy baśni. Czasem wieczorem, kiedy przed wielkiem lustrem między dwiema płonącemi świecami stroiłem się niby książę krwi królewskiej, spostrzegałem nagle koło swego odbicia odbicie owej perskiej piękności. Szybki zwrot głowy, przelotne, ogniste, pełne namiętności i bólu spojrzenie wielkich, ciemnych oczu, delikatne, czerwone wargi rozchylone, jak gdyby chciały przemówić, postać zachwycająco smukła, uwieńczona młodością jak kwitnący ljan, dziarsko wyprostowana w pełnym wdzięku, elastycznym chodzie, oszałamiający wybuch bólu, pożądania i zachwytu, uśmiech, błysk klejnotów i jedwabiów — i wszystko znikało. Nagły podmuch wiatru, brzemiennego wszystkiemi aromatami wzgórz i lasów, gasił me światło. Zrzucałem ubranie i kładłem się na łóżku z zamkniętemi oczami, drżąc na całem ciele z rozkoszy, zaś dokoła mnie w powiewie, tchnącym wszystkiemi aromatami wzgórz i lasów, trzepotały w milczących ciemnościach pieszczoty, pocałunki, lube dotknięcia delikatnych rąk; do uszu mych dolatywał cichy szept, słodkie tchnienie owiewało me czoło lub też rozkosznie pachnąca chusteczka wachlowała me policzki. A potem zwolna chwytał mnie w swe zwoje bezlitosne jakiś tajemniczy wąż i z ciężkiem westchnieniem zapadałem w stan bezprzytomności, który następnie przechodził w twardy sen. Pewnego wieczoru postanowiłem przejechać się konno; ktoś błagał mnie, abym pozostał w domu, ale tego dnia nie chciałem słuchać żadnych próśb. Mój angielski kapelusz wisiał wraz z marynarką na wieszadle i właśnie chciałem te rzeczy zdjąć, gdy naraz wicher, zmieszany z piaskiem Susty i zeschłemi liśćmi z gór Awalli, pochwycił je i zaczął niemi rzucać wkoło; a wówczas rozległ się wesoły śmiech i, uderzając we wszystkie struny wesołości, stawał się głośniejszy i głośniejszy, póki wreszcie nie zginął w krainie zachodzącego słońca. Musiałem się wyrzec przejażdżki, zaś na drugi dzień raz na zawsze wyrzekłem się wymiętej marynarki i kapelusza. Tego znów dnia słyszałem późną nocą rozdzierające serce stłumione łkanie, jak gdyby z pod mego łóżka, z pod podłogi, z pod kamiennych fundamentów olbrzymiego pałacu, z głębiny ciemnego, wilgotnego grobu głos jakiś wołał żałośnie i błagał mnie: „O, wybaw mnie! Rozbij te wrota okrutnego złudzenia, snu podobnego do śmierci i jałowych marzeń, usiądź za mną na siodle, przyciśnij mnie do swego serca, pędź wraz ze mną przez góry, lasy, rzeki, wwiedź mnie w ciepły blask twych słonecznych komnat!“ Lecz kimże ja jestem? I jakże cię mogę ocalić? Jakąż tonącą piękność, jaką wcieloną namiętność mam wyciągnąć na brzeg z tego dzikiego wiru marzeń! Ach, ty lube, eteryczne zjawisko! Gdzieżeś kwitła i kiedy? Nad jakiemże zimnem źródłem, w cieniu jakich gajów palmowych urodziłaś się — w łonie jakiej bezdomnie wędrującej pustynią tułaczki? I któryż Beduin wyrwał cię z ramion matki, ledwo rozchylający się pączek dzikiego pnącza, i zawiózł na targ niewolników — w któremże królestwie? I któryż gorliwy sługa Padyszacha, który cię tam ujrzał w wspaniałości kwiecia twej czystej niewinności, zapłacił złotem za ciebie, wsadził cię w złotą lektykę i zawiózł cię jako dar dla seraju swego pana? A tu znów historja tego miejsca! Muzyka sarengu brzęk nagolenic, nagły błysk sztyletów, paląca trucizna win z Sziras i to nawskroś przeszywające, rozżarzone spojrzenie! Jakaż niezmierna wielkość — jak bezgraniczna niewola! Niewolnice po twej prawicy i lewicy wywijały czamarami, a łuna biła od ich brylantami wysadzanych naramienników; Padyszach, król królów, rzucił się do twych białych jak śnieg stópek, tkwiących w trzewiczkach, wysadzanych drogiemi kamieniami, a przed drzwiami, niby poseł śmierci, stał straszny abisyński eunuch z gołym mieczem w rękach. A potem, o ty, kwiecie pustyni, kiedy cię porwało czerwone jak krew, olśniewające morze wielkości ze swemi spienionemi falami zazdrości, swemi skałami i otchłaniami intryg, na któreż wybrzeże okrutnej śmierci zostałaś wyrzucona, czy też do którego wysłano cię kraju, jeszcze świetniejszego i okrutniejszego, niż ten? W tej chwili zawołał znowu ów obłąkany Meher Ali: — Precz! Precz! To wszystko kłamstwo! To wszystko kłamstwo! — Otworzyłem oczy i spostrzegłem, że już jasny dzień. Służący wszedł i przyniósł mi korespondencję, zaś kucharz, złożywszy mi na powitanie głęboki pokłon, czekał na moje rozkazy. Powiedziałem sobie: — Nie, nie mogę tu dłużej pozostać! — Tego samego zaraz dnia spakowałem swoje manatki i przeniosłem się do urzędu. Ujrzawszy mnie, stary Karim Khan uśmiechnął się zlekka. To mnie podrażniło, ale, nic nie mówiąc, zabrałem się do roboty. Z nadejściem wieczoru zacząłem się robić roztargniony; zdawało mi się, jak gdybym miał z kimś umówioną schadzkę, wobec której przegląd rachunków za bawełnę wydał mi się pozbawionym wszelkiego znaczenia; ba, nawet godność Nizama nie przedstawiała dla mnie wielkiej wartości. Wszystko, co należało do teraźniejszości, wszystko, co się poruszało, chodziło i pracowało na chleb, wydało mi się bez znaczenia, niedorzecznem i godnem pogardy. Rzuciłem pióro, zamknąłem księgę główną, siadłem na swój wózek, zaprzężony w kuce i pojechałem. Zauważyłem, że równo o zmierzchu wózek stanął sam przed bramą marmurowego pałacu. Szybkiemi krokami wybiegłem po schodach na górę i wszedłem do hali. Panowało w niej przygnębiające milczenie. Pokoje patrzyły na mnie ponuro, jakby zagniewane. Serce me pełne było skruchy, ale nie było nikogo, przed kim mógłbym je otworzyć lub kogo mógłbym prosić o przebaczenie. Chodziłem po tych pokojach, jak nieprzytomny. Pragnąłem mieć gitarę, aby przy jej dźwięku zaśpiewać nieznajomej: „O ogniu, ćma, która napróżno chciała ujść, powróciła do ciebie! Wybacz jej ten jedyny raz, spal jej skrzydła i pochłoń ją w swym płomieniu.“ Nagle zgóry padły na me czoło dwie łzy. Tego dnia ciemne masy chmur leżały na szczytach gór Awalli. Posępne lasy i mętne fale Susty czekały w straszliwem napięciu i groźnem milczeniu. Naraz ziemia, woda i niebo zadrżały i dziki wicher z wyciem pognał dalekiemi, nie znającemi ścieżek lasami, szczerząc błyszczące zęby jak obłąkany, który w napadzie szału stargał swe łańcuchy. Puste sale pałacu zatrzasnęły swe drzwi i jęknęły żałośnie w śmiertelnym strachu. Cała moja służba znajdowała się w gmachu rządowym, więc nie było nikogo, ktoby pozapalał lampy. Noc była chmurna i bez księżyca. Pogrążony w głębokich ciemnościach czułem wyraźnie, że na kobiercu przed łóżkiem leży na twarzy kobieta i targa w rozpaczy swe długie, rozpuszczone włosy. Krew zalewała jej piękne czoło, a kobieta to śmiała się okrutnym, przykrym, bezdusznym śmiechem, to wybuchała gwałtownem, konwulsyjnem łkaniem, to znów darła na sobie gorset i biła się w obnażoną pierś; a wiatr wył przez otwarte okno i rzucał do pokoju strugi deszczu, tak, że kobieta nawskroś przemokła. Przez całą noc trwała burza, a wraz z nią bez przerwy to namiętne zawodzenie. Błądziłem w ciemnościach z pokoju do pokoju, pogrążony w beznadziejnym smutku. Kogóż miałem pocieszać, skoro nikogo nie było? I któż to wił się w tak strasznej męce? Co było przyczyną tej niepocieszonej troski? Tu rozległ się znów krzyk obłąkanego: — Precz, precz! To wszystko kłamstwo! To wszystko kłamstwo!! Spostrzegłem, że już się rozwidnia i że Meher Ali mimo straszliwej burzy obchodzi dokoła pałac ze zwykłym sobie okrzykiem. Naraz przyszło mi na myśl, że może on także mieszkał kiedyś w tym domu, i że, mimo iż zmysły postradał, przecie, zaklęty przez marmurowego demona, codzień musi doń przyjść i obchodzić go dokoła. Nie zważając na burzę i deszcz, pobiegłem ku niemu i zapytałem go: — Hallo, Meher Ali, co jest kłamstwem? Nie odpowiedział, lecz, odepchnąwszy mnie na bok, biegł dalej dokoła pałacu ze swym szalonym okrzykiem, jak zahipnotyzowany przez węża ptak lata wciąż w kółko nad jego paszczą, i robił przytem rozpaczliwy wysiłek, aby samego siebie ostrzec, powtarzając bez przerwy: — Precz! Precz! To wszystko kłamstwo! To wszystko kłamstwo!! Jak szalony pobiegłem w ulewnym deszczu do gmachu rządowego i zapytałem Karim Khana: — Powiedz mi, co to wszystko znaczy? Od starego dowiedziałem się rzeczy następującej: Kiedyś szalały w tym pałacu niezliczone, niezaspokojone namiętności, nienasycone pożądania i piekielne płomienie dzikiej żądzy, a zato teraz przekleństwo wszystkiej wycierpianej męki serca i wszystkich zawiedzionych nadziei uczyniło każdy kamień tak spragnionym i łaknącym, że każdego żywego człowieka, który się do nich przypadkiem zbliży, pożerają chciwie niby wygłodzony potwór. Ani jeden ze wszystkich, którzy tam przespali trzy noce, nie mógł już ujść tej okrutnej paszczy, wyjąwszy Mehera Alego, który jednak przypłacił to pomięszaniem zmysłów. Zapytałem: — A czy nie znalazłby się jaki sposób, zapomocą którego ja mógłbym się uratować? — Jeden jedyny tylko — odpowiedział stary — ale bardzo trudny. Ja panu powiem, na czem on polega, wprzód jednak musi pan wysłuchać całej historji perskiej panienki, która kiedyś mieszkała w tym przybytku rozkoszy. Nigdy nie odegrała się na tej ziemi dziwniejsza i bardziej serce rozdzierająca tragedja. W tej właśnie chwili pojawili się noszący pakunki tragarze, oświadczając, iż pociąg już idzie. A więc było już tak późno? Podczas gdy pociąg wjeżdża na stację, my czem prędzej zbieraliśmy swoje manatki. Jakiś dystyngowany Anglik, zbudziwszy się prawdopodobnie ze snu, wyjrzał z okna przedziału pierwszej klasy i usiłował odczytać nazwę stacji. Jak tylko ujrzał naszego towarzysza podróży, zawołał „Hallo!“ i zabrał go do swego przedziału. Ponieważ my jechaliśmy klasą drugą, nie mieliśmy już sposobności dowiedzieć się, kim był ten człowiek i jak się jego historja skończyła. Ja powiedziałem: — Ten człowiek miał nas za durniów i zakpił sobie z nas. Cała jego historja jest od początku do końca zmyślona. Spór, jaki powstał z powodu tego mego odezwania się, zakończył się zerwaniem na całe życie wszelkich stosunków z moim teozoficznie myślącym kuzynem.\nBabu z Najandżur TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.\nKoronujemy cię na króla TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.\nKabuliwala TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.\nRadża i jego żona TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.\nRozwiązanie zagadki TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.\nMoja piękna sąsiadka TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.\nUratowana TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.\nPodziękowania Wydawnictwo Avia Artis dziękuje serdecznie wszystkim ludziom zaangażowanym w powstanie tej książki. ***** Rabindranath Tagore GŁODNE KAMIENIE Tłumaczenie: Jerzy Bandrowski Projekt okładki: Avia Artis W projekcie okładki wykorzystano portret Rabindranatha Tagore'a Autor: anonim oraz portret Alfreda Nobla Autor: anonim Wszystkie prawa do tego wydania zastrzeżone. ©Wydawnictwo Avia Artis 2021\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Glodne_kamienie-ebookRO/p00656649i006" target="_blank" title="Głodne kamienie [Rabindranath Tagore] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Głodne kamienie [Rabindranath Tagore] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Galopująca inflacja nie stanowi już chyba dla kogokolwiek większego zaskoczenia. Pojawia się tu jeden problem - w co najlepiej zainwestować pieniądze? Jeżeli jesteś ciekaw, gdzie ulokować swoje oszczędności - poniższy poradnik jest dla Ciebie!\nNieruchomości premium - to się zawsze sprawdza!\nHistoria pokazuje, że wszelkie kryzysy finansowe pojawią na przestrzeni lat. Nic jednak nie wskazuje na to, aby po ich zakończeniu inwestycja w nieruchomości okazywała się być przedsięwzięciem chybionym. Wręcz przeciwnie! Ceny nieruchomości premium jak i tych standardowych nieustannie szybują w górę. Jeżeli zatem dysponujesz nadwyżką kapitału - najbardziej opłaca się w tych przypadkach kupić nieruchomość. Wraz z upływem lat ich wartość wzrasta, dlatego taka inwestycja okazuje się zawsze strzałem w dziesiątkę.\nInwestycje w metale szlachetne - czy warto?\nSpadek wartości pieniądza może jak najbardziej się pojawić - nic jednak nie wskazuje na to, aby na przestrzeni lat, a nawet minionych wieków doszło do sytuacji, kiedy posiadanie złota nie było opłacalne. Takie metale szlachetne są zawsze doskonałą opcją do zainwestowania. To o wiele lepsza metoda aniżeli bierne trzymanie swoich oszczędności na giełdzie. To jednak nie koniec propozycji. W jaki sposób warto jeszcze lokować swoje oszczędności? Nie obejdzie się tutaj bez odrobiny ryzyka. Jak to mówią - kto nie ryzykuje, ten nie pije szampana. Podobnie jest z inwestowaniem.\nPraktyka jednoznacznie pokazuje, że kto przed laty zainwestował w bitcoiny - obecnie może mieć jak najbardziej optymistyczne prognozy wynikające z takiego posunięcia. O ile na samym początku taka inwestycja mogła wydawać się totalnie nieopłacalna, tak obecnie okazuje się, że było to słusznym posunięcie. Wartość bitcoina rośnie, a perspektywy są dość obiecujące. Jeżeli zatem jesteś gotów na ryzyko - warto zainteresować się tematem kryptowalut.\nWybierz dla siebie najlepsze metody inwestowania\nPowyższe propozycje to top 3 dla wszystkich osób, które zaczynają interesować się inwestowaniem. Jeżeli jesteś w gronie szczęśliwców, które posiadają pokaźny kapitał do zainwestowania i wprawienia w ruch - przemyśl dobrze powyższe propozycje i wybierz najlepszy dla siebie wariant. Pamiętaj jednak, że każde takie działanie może być jednak obarczone pewnym ryzykiem. Dlatego tak ważne jest, aby dywersyfikować swoje działania. Dzięki temu zniwelujesz ryzyko strat, a w dalszej perspektywie będziesz w stanie ocenić, które podejmowane kroki są najbardziej opłacalne.