Blog - Kobieta strażak?- Sklep Strażacki - Sklep Ogniowy\n» Kobieta strażak?\nDodano: 20-12-2020 w kategorii: STRAŻ POŻARNA autor: Eliza\nKobiety od wielu lat z powodzeniem funkcjonują jako zawodowi strażacy, a znacznie dłużej jako ochotniczki. Należą do istniejącej już tradycji kobiet oddanych straży pożarnej, które znalazły w niej swoje miejsce. Nadal są jednak mniejszością.Panie rozważające zaciągnięcie się do straży pożarnej może zniechęcić fakt, że większość strażaków, których znają lub widują, to mężczyźni. Automatycznie nasuwa się myślenie, że skoro świat strażacki jest w głównej mierze męskim światem, to kobieta byłaby dobrym strażakiem? Jeśli jednak uwierzy w siebie i myśli jej, skupione są na tym jednym celu: CHCĘ ZOSTAĆ STRAŻAKIEM, to należy ją zachęcać i motywować. Jest wiele powodów oraz sposobów, które nie wymagają bycia mężczyzną, by spełnić te marzenia.\nProfesja strażaka nie jest dla każdego. Ale płeć nie jest tego wyznacznikiem. W dużej mierze ma na to wpływ nasz charakter, temperament, predyspozycje psychiczne i fizyczne. Ludzie, którzy naprawdę boją się wysokości lub przebywania w ciasnych przestrzeniach, odczuwający paraliżujący dyskomfort wobec zagrożenia lub systematycznie starający się kontrolować swoje życie, by unikać jakichkolwiek elementów związanych z niebezpieczeństwem, teoretycznie nie będą dążyć do wykonywania takiego zajęcia. Są też osoby, które wolą typowy harmonogram 8 godzinnej pracy od poniedziałku do piątku od pracy zmianowej (24 lub 12 h) związanej często z nocnymi dyżurami czy również aspekt fizycznego obciążenia, który wiąże się z tym zajęciem zniechęci wiele osób,\nJeśli jednak jesteś człowiekiem, którego nie odstraszają ww. elementy, będące chlebem powszednim życia strażackiego, to gaszenie pożarów jest ekscytującym i niezwykle satysfakcjonującym zajęciem. Strażacy są bardzo silnie związaną ze sobą grupą społeczną Wysoko cenią koleżeństwo, zaufanie, współdziałanie. Ważne jest więc by potrafić odnaleźć się w grupie. Straż pożarna to nie miejsce dla osób konfliktowych, samotników, narcyzów, egoistów czy leni. Działając często w trudnych i niebezpiecznych warunkach, ludzie ci, muszą bezwzględnie na sobie polegać. Nie muszą się lubić, ale muszą ufać sobie nawzajem. Umieć wspólnie działać, ramię w ramię, wykonywać polecenia czy rozkazy. Jak mawia mój przyjaciel. miejsce akcji to często pole bitwy, gdzie spotykamy się z ludzkim cierpieniem, rozpaczą, strachem, paniką czy krwią, potem, hałasem. Główny cel dla ratownika jest jeden: uratować życie, zdrowie i mienie.\nStrażacy nie są tacy sami. Owszem, jako grupa muszą być jednością, jednak każdy z nich odrębnie, jako jednostka ludzka, ma swoje mocne i słabe strony. Tym samym, każdy strażak z osobna, wnosi do zespołu swoje atuty. Właśnie ta ludzka różnorodność, daje zespołowi wiele atutów i równoważy indywidualne słabości. Świadomość tego może wzmocnić grupę i znacząco podnieść skuteczność działań.\nPodejmę się teraz na zebranie istotnych, przynajmniej dla mnie, cech dobrego strażaka: godny zaufania, koleżeński, potrafi pracować zespołowo, zna i szanuje swoich współpracowników, dobrze się komunikuje i słucha, odpowiednio radzi sobie ze stresem, ma otwarty umysł, szybko się uczy, kształci się i szkoli, potrafi działać pod presją , dba o sprawność fizyczną, jest oddany swojej profesji, Jest pewnie wiele innych, które nie wymieniłam. Należy jednak zauważyć, że cechy te, nie są szczególną domeną, którejś płci. Są charakterystyczne zarówno dla kobiet jak i mężczyzn. Trudno też spotkać człowieka, który posiada naraz te wszystkie atrybuty, wykształcone na tym samym, wysokim poziomie. Każdy ma swoje słabości, czegoś mu brakuje. Podstawą jest świadomość ich posiadania i pracy nad pozyskaniem tych brakujących czy słabiej wykształconych.\nCharakter można wypracować. Trzeba chcieć i być konsekwentnym w podjętych decyzjach oraz ich realizacji. Otworzyć się na rozwój i zmiany. Dotyczy to również sprawności fizycznej. Jeśli planujesz swoją przyszłość związać ze strażą pożarną twoim zobowiązaniem powinno stać się zdobycie i utrzymanie sprawności fizycznej (zdrowy tryb życia, aktywność fizyczna, odpowiednio zbilansowana dieta), a im wcześniej podejmiesz w tym kierunku odpowiednie kroki, tym lepiej. Nie należy tutaj ściśle wiązać ze sobą sprawności z tężyzną fizyczną. Sprawność podczas działań jest bardzo istotna, ale siłę fizyczną można już zastąpić różnymi technikami i sprzętem. Dobrze jest wytrenować sobie schematy czy rozwiązania, najlepiej podczas szkoleń czy ćwiczeń, by z sukcesem móc je zastosować podczas akcji. Prostym przykładem może być zastosowanie pętli alpinistycznej przy ewakuacji nieprzytomnych osób. Ciało człowieka jest wówczas wiotkie, wyślizguje się z rąk, wymaga więcej siły i przyjęcia niewygodnych pozycji, trudniej wynosi się je do strefy bezpiecznej. Alternatywą będzie wówczas stworzenie z pętli szelek.\nWykorzystanie pętli zostało opisane m.in. w artykule Przeglądu Pożarniczego st. kpt. Rafała Podlasińskiego:\nDrobniejsza kobieca sylwetka również nie powinna być przeszkodą do realizowania pasji. Dla dobrego dowódcy posiadającego w zastępie kobietę, jej drobna budowa może być atutem, np. wykorzystanym do pracy w ciasnych przestrzeniach.\nPłeć żeńska może wnieść do zespołu jeszcze wiele istotnych zalet. Fakt, że kobiecy mózg ma większą liczbę połączeń jest poparty badaniami, które wykazały, że żeńskie hormony, estrogeny, pobudzają komórki nerwowe do wytwarzania połączeń wewnątrz mózgu oraz pomiędzy półkulami. Pozwala na wymianę większej ilości informacji posiadanie większych zdolności komunikacyjnych przez kobiety takich jak min. umiejętność płynnego wypowiadania się - przydatna cecha w przypadku wsparcia psychicznego u osób poszkodowanych czy wydawania poleceń podwładnym\n„Kobieca intuicja” to nic innego jak szybkie odczytywanie różnych sytuacji i wydawanie na ich temat dokładnych i trafnych osądów - istotna cecha dowódcy.\nZdolność kobiet do wykonywania wielu czynności równocześnie – niezwykle przydatne w trakcie działań ratowniczo-gaśniczych, podczas których dużo się dzieje.\nWspólne ćwiczenia dają szansę poznawania siebie nawzajem, siebie samego, rozwijania się, pracy nad własnymi słabościami czy kompleksami, wymianę doświadczeń, wzajemnym wspieraniu się, by móc później działać ramię w ramię.\nW dzisiejszych czasach mamy do czynienia już nie tylko z samymi pożarami, ale na co dzień stykamy się w różnymi innymi zagrożeniami, więc każdy ratownik jest na wagę złota i powinno wszystkim zależeć na jego pozyskaniu, następnie wszechstronnym przeszkoleniu, umożliwieniu rozwoju i dostępu do wiedzy, by mógł jak najbardziej, profesjonalnie nieść pomoc oraz bezpiecznie dla siebie oraz innych działać i wracać z akcji. Chętnych do działań strażackich pań jest coraz więcej. Nie należy przez pryzmat płci oceniać czy kandydat do działań nadaje się czy też nie - zaakceptujmy to, że jest i chce działać, stwórzmy szansę na rozwój. W zdarzeniu ma uczestniczyć, a co za tym idzie również i wracać, dobrze przygotowany strażak. Nie kobieta czy mężczyzna - profesjonalny strażak!


kawa Pellini Espresso Bar VIVACE 1000g ziarnista Cafe Silesia\nCena: 62,00 zł 65,00 zł 62.00\nData palenia: 9 sierpnia 2018r.\nData ważności: 09.08.2020 r.\nZnakomicie zbilansowana mieszanka starannie wyselekcjonowanych ziaren arabiki, wzmocniona dodatkiem wysokiej jakości ziaren robusty. Aromatyczna i wyrazista w smaku. Zarówno kwasowość, jak i goryczka zostały w tej mieszance zminimalizowane. Kawa nadaje się znakomicie do przyrządzenia klasycznego włoskiego espresso, ale doskonale sprawdzi się także jako baz do kaw mlecznych - jak latte czy cappuccino.\nMIEJSCE PRODUKCJI WŁOCHY - WENECJA EUGANEJSKA


Polska Federacja Związkowa Pracowników Socjalnych i Pomocy Społecznej - Wasze nowe postulaty złożone\nZgromadzone postulaty dotyczą poszczególnych grup zawodowych w pomocy społecznej, a także wszystkich pracowników niezależnie od zajmowanego stanowiska. Najwięcej pomysłów przekazali pracownicy socjalni oraz asystenci rodziny. Wszystkie zgłoszone sugestie straliśmy się uwzględnić biorąc pod uwagę już przekazane wcześniej Ministerstwu żądania.\nRozwiązania zostały przedstawione w formie konkretnych propozycji zmian legislacyjnych by nie pozostawić wątpliwości, iż strona społeczna konsekwentnie domaga się systemowych zmian prawnych leżących w kompetencji resortu.\nCzy i w jakim zakresie zmiany zostaną wdrożone zależy od MRPiPS, jak również od dalszych solidarnych działań naszego środowiska zawodowego.\nPrzeczytaj nowe postulaty


Dodatkowe funkcje piekarników - Max kuchnie\nStrona główna / Porady / Dodatkowe funkcje piekarników\nPorady/ Sprzęt agd/ Piekarnik\nPo co stać przy piekarniku, co parę minut zaglądając na jakim etapie jest proces przyrządzania dań, skoro można zainwestować w wysokiej klasy urządzenie AGD, jakie pozwoli na przygotowywanie specjałów różnego typu w bardzo sprawny i szybki sposób. Wystarczy kupić do tego solidny piekarnik, jaki będzie posiadał szereg dodatkowych funkcji.\nNie musimy martwić się o to czy ciasto zostanie dopieczone w wierzchniej warstwie, o ile postawimy na zakup piekarnika z funkcją opiekacza. Taki model urządzenia przeznaczonego do pieczenia dań opiera się na specjalnej konstrukcji zakładającej element w postaci specjalnej grzałki, jaka zamontowana jest w górnej części sprzętu. Cechą wyróżniającą tę grzałkę okazuje się zwłaszcza jej duża moc działania. Tym samym bez trudu, w błyskawicznym czasie nasze danie zostanie ładnie zarumienione, ale nie będzie spalone. Ta funkcja określana jest często jako grill.\nNie masz wystarczająco dużo wolnego miejsca w swym pomieszczeniu kuchennym, aby ulokować w nim standardową, klasyczną kuchenkę mikrofalową? By zaoszczędzić wolną powierzchnię w czterech ścianach Twego roboczego lokum, jak także zapewnić sobie jako użytkownikowi kuchni pełen komfort przyrządzania dań, warto zainwestować w nowoczesne modele piekarników z wbudowaną opcją mikrofalówki. Najlepszej klasy urządzenia tego typu są niesamowicie dużą wygodą, bowiem umożliwiają szybkie podgrzewanie tak samo jak dzieje się to przy użytkowaniu mikrofalówki, jako osobnego sprzętu AGD. Ponadto ten rodzaj piekarników umożliwia też dokładne i sprawne rozmrażanie artykułów spożywczych, co także znacząco usprawnia realizację zupełnie podstawowych obowiązków domowych, jak przygotowywanie posiłków.\nInnowacyjne piekarniki posiadają bardzo często funkcję natychmiastowego wręcz nagrzewania. Ta opcja pozwala na niemarnotrawienie czasu na oczekiwanie, aż urządzenie osiągnie wewnątrz optymalną temperaturę do włożenia w nie przyrządzanej potrawy. W funkcjonalnych modelach wystarczy zaledwie parę minut aby maszyna rozgrzała się do 200 stopni Celsjusza. Co więcej, warta wyszczególnienia jest także opcja podtrzymywania ciepła dań. Nie musimy zatem śpieszyć się z serwowaniem obiadu czym prędzej, aby każdy jedzący otrzymał gorący posiłek. Ciepło będzie utrzymane mimo zakończenia procesu pieczenia. Równie duży komfort gwarantuje także opcja podgrzewania talerzy.\nNie musisz inwestować w odrębny sprzęt w postaci suszarki do produktów spożywczych. Wszelkiego typu artykuły żywnościowe możesz ususzyć we własnym piekarniku! Jest to możliwe w tych sprzętach, które wyposażone są w funkcję suszenia. Opcja ta pozwala na przygotowanie suszonych warzyw, owoców, grzybów i mięs.\nJeszcze coś innego to opcja wmontowanego w konstrukcję piekarnika rożna. Pozwala na wygodne przygotowywanie posiłków, które będą wyraziste w smaku, doskonale wypieczone, nieociekające tłuszczem ale rumiane.\nJak dbać o baterię i zlewozmywak w kuchni?\nMamy wiosnę, czas na porządki Mamy wiosnę, dlatego nadszedł czas, aby szczególnie zadbać o...\nTriki, które pomogą Ci urządzić małą...\nSprzęty 2 w 1 Jeżeli metraż Twojej kuchni Cię ogranicza, liczy się każdy dobrze...\nGenialnym rozwiązaniem jest funkcjonalność Dual Cook, dzięki której w jednym momencie można piec dwie różne potrawy. Ekstra sprawa!


Hotele 3 gwiazdkowe Benalmádena\nWszystkie 3-gwiazdkowe hotele Benalmádena: uzyskać najlepszą ofertę hotelu Benalmádena za niskie ceny. Żadnych opłat rezerwacyjnych. Płacisz za pokój w hotelu w Benalmádena przy wymeldowaniu. Bezpłatne anulowanie rezerwacji.\nHotele 3 gwiazdkowe w Benalmádena\nCarretera De Cadiz, Km 221,5, Benalmádena, Hiszpania (Zobacz na mapie )\nPalia La Roca jest 6-piętrowym hotelem w morskiej dzielnicy Benalmádena zapewniającym słoneczny taras i kryty ogrzewany basen. Ten wyśmienity hotel wybudowano w 1968 roku i odnowiono w 2006 roku.\nPalmito, 7, Benalmádena, Hiszpania (Zobacz na mapie )\nAvda. Juan Luis Peralta, S/N, Benalmádena, Hiszpania (Zobacz na mapie )\nWyśmienity Doce Lunas Beauchic Hotel jest 3-gwiazdkowym obiektem ulokowanym w 2.4 km od Cooking Holiday Spain .\nAvenida Del Parque, 1, Benalmádena, Hiszpania (Zobacz na mapie )\n3-gwiazdkowy Select Benal Beach Hotel szczyci się bliskim sąsiedztwem Katedra w Maladze, Arena Walk Byków i Benalmadena Pueblo (jedynie 3.9 km odległości).\nCarril Del Siroco, 6, Benalmádena, Hiszpania (Zobacz na mapie )\nApartamentos Doramar jest swobodnym 3-gwiazdkowym hotelem położonym 3.2 km od Bil Bil Castle oraz 2.8 km od Arena walk byków. Hotel ten został odnowiony w 2005 i posiada 6 piętra.\nAvenida Telefonica , 7, Benalmádena, Hiszpania (Zobacz na mapie )\nDysponujący 376 pokojami przyjazny dla rodziny Bali Hotel oferuje rozkładane fotele plażowe, słoneczny taras i basen. Hotel otworzył po raz pierwszy swoje drzwi w 1971 i został przebudowany w 2003.\nPensamiento, 31, Benalmádena, Hiszpania (Zobacz na mapie )\nLos Girasoles, 8, Benalmádena, Hiszpania (Zobacz na mapie )\nPierre & Vacances Residence Benalmadena Principe jest 3-gwiazdkowym wygodnym obiektem, ulokowanym obok plaży. Pierre & Vacances Residence Benalmadena Principe zakwaterowuje gości do swych pokoi dla…\nAvda. San Fermin, 11, Benalmádena, Hiszpania (Zobacz na mapie )\nAtrakcyjny 3-gwiazdkowy San Fermin Hotel oddaje do dyspozycji gości pojedyncze pokoje w dogodnej lokalizacji. Od Kolejka linowa w Benalmadenie dzieli go niecałe 1500 metrów. Otwarty w 1975, hotel ten…\nPaseo Del Cortijo, Benalmádena, Hiszpania (Zobacz na mapie )\n3-gwiazdkowy Goya Hotel jest położony blisko plaży. Hotel ten został odnowiony w 1996 i posiada 5 piętra.\nAvenida Antonio Machado, 43, Benalmádena, Hiszpania (Zobacz na mapie )\nOprócz jasnych pokoi, zaciszny Medplaya Hotel Villasol oferuje dogodną lokalizację. Jest położony 20 minut spacerem od Delfinarium Selwo Marina. Fasadę Medplaya Hotel Villasol charakteryzuje styl…\nRonda Del Golf Oeste 75, Urb.Torrequebrada, 29630 Benalmadena, Spain, Benalmádena, Hiszpania (Zobacz na mapie )\nFirst Flatotel International jest położony obok lokalnej plaży. Nowoczesny hotel w Benalmádenie przyciąga gości ze względu na styl śródziemnomorski.\nPaseo Del Cortijo, S/N,Benalmadena, Benalmádena, Hiszpania (Zobacz na mapie )\nZlokalizowany w odległości 15-minutowego spaceru od Parque De La Paloma nowoczesny Complejo Los Pintores Hotel oferuje zewnętrzny basen i pole golfowe. Hotel ten został odnowiony w 1996 i posiada 8…\nAvenida Guadalmedina Con Calle Guadalhorce S/N, Benalmádena, Hiszpania (Zobacz na mapie )\nZ okien 3-gwiazdkowego Vista De Rey Hotel rozciąga się spektakularny widok na Morze Śródziemne. Zaciszny hotel, wybudowany w 2004 znany jest ze swojej tradycyjnej architektury.\nDe Cadiz Km 221.50, Benalmádena, Hiszpania (Zobacz na mapie )\nAloha Playa jest 3-gwiazdkowym hotelem z dostępem do wymiany walut, skrytki depozytowej i windy. Rozmieszczony w 12-piętrowym budynku hotel został otwarty w 1974 i przebudowany w 2000.\nAvenida Del Mar, 7, Benalmádena, Hiszpania (Zobacz na mapie )\nZlokalizowany w odległości 20-minutowego spaceru od Plaza Espana Benalmadena wygodny Hotel Palmasol oferuje klub nocny, słoneczny taras i zewnętrzny basen. Rozmieszczony w 5-piętrowym budynku hotel…\nElegancki Velazquez powstał w rozrywkowej dzielnicy Benalmádeny. Fasadę Velazquez charakteryzuje styl śródziemnomorski, zaś pozostałą część zdobi tradycyjny wystrój.\nUrb. Pueblo Marinero C207, Calle La Fragata S/N, 29630 Benalmadena, Es, Benalmádena, Hiszpania (Zobacz na mapie )\nPuerto Marina Beach & Golf jest luksusowym 4-gwiazdkowym hotelem, znajdującym się w pobliżu Park rozrywki Tivoli World, Parque La Bateria i Port lotniczy Málaga.\nAntonio Machado,, Benalmádena, Hiszpania (Zobacz na mapie )\nPuerto Benalmadena zapewnia gościom bar, basen i bibliotekę około Akwarium Sea Life. Na miejscu do dyspozycji gości winda i skrytka depozytowa.\nPark rozrywki Tivoli World (34)\nDelfinarium Selwo Marina (31)


Tak rozpoczął się nasz stosunkowo długi pobyt na Ujto. Należał on do bardzo inspirujących doświadczeń. Zawdzięczaliśmy mu nie tylko nowe idee i wszelakiego rodzaju podniecające myśli, ale też odczucie pełni, jakie może dać inteligentny twór zagarniający sobą wiele naturalnych zjawisk. Przez miliony lat SI Ujto stawała się rzeczywiście planetą, nieco podobne jak nasz dżin NZDelhi stawał się miastem, choć proces ten był oczywiście miliony razy bardziej zaawansowany.\nOdpowiadałam na pytania – opowiadała nam planeta. – Jak być skałą i wiatrem? Ja stać się pejzażem, z jego chłodnym spokojem i płodnym żarem? Jak stać się drogą i idącym?\nRzeczywiście, przekonaliśmy się, że wielu mieszkańców współczesnej Ujto stanowi z nią Jednię. Nie byli to turyści, lecz rzeczywiście mieszkańcy. Dla nas oczywiście nie istniała żadna różnica między nimi, choć, jak chwalą się Tyrusoni, ich kultura posiada wciąż wiele odcieni i regionalizmów. Istoty będące tożsame z Ujto nie sprawiały wrażenia Spojrzeń planety. Ich powiązanie było dużo mocniejsze i bardziej subtelne. Lśniło ono przede wszystkim w doznaniach zmysłowych. Gdy obserwowałam jak mieszkańcy stołecznego globu obserwują horyzont, świty i zachody macierzystej gwiazdy, jak chodzą wśród tutejszych ogrodów, czy też ich tajemniczych aromatów, miałam ochotę się śmiać i śpiewać. Było w tym wszystkim coś zupełnie niezwykłego, wymykającego się jakimkolwiek określeniom. Zaczęłam nawet ich malować, a dzięki moim nowym zmysłom i powiększonej inteligencji szybko opanowałam styl miniatur mogolskich, które zawsze uwielbiałam. Miło było zasiąść z pędzelkami i świeżym arkuszem papieru (w każdym bądź razie czegoś doń podobnego) na jakiejś wiejskiej drodze (załóżmy, to określenie oddaje bardziej nastrój niż znaczenie „wiejskiej drogi”), po czym przez wiele godzin medytować nad linią, konturem i barwą. Na szczęście kończyny mojego Spojrzenia nie stanowiły ogromnej przeszkody, po wielu próbach okazały się nawet lepsze dla malarki od ludzkich dłoni. Postanowiłam, że ilekroć, po opuszczeniu Ujto, będę chciała malować, będę wracała na tę planetę. Oczywiście, mogłabym tu zostawić moje Spojrzenie w charakterze rezydenta, tak jak w wielu innych miejscach, lecz była to jedynie możliwość teoretyczna. Ujto absorbowała uwagę do tego stopnia, że osłabiała moje obecności w innych miejscach. Dla moich ukochanych w Ogrodzie Rozkoszy stanowiło to dodatkowe wyzwanie i dzięki temu opracowały zupełnie nowe, niemożliwe do opisania tym językiem, techniki jogi seksu. Dzięki swoim talentom tylko one jedne oderwały mnie stąd w pełni do drugiej obecności. Lecz w przypadku nie tak spektakularnych Spojrzeń, jakie posiadałam w danej chwili, oderwanie się było bardzo utrudnione.\nUjto nie blokowała nas specjalnie. Czyniła to nasza młodość i niezbyt duże doświadczenie. Ale też dzięki naszej świeżości mogliśmy jeszcze zachłanniej korzystać z darów planety. Słoneczny z pewnością wiedział, że zetknę się z Ujto, gdy umieszczał swój „piracki skarb” w sektorze (…). Spytałam o niego planetę.\nNie, istota o której mówisz nie odwiedziła mnie od kiedy istnieję i pamiętam – odparła Ujto. – Jednakże słyszałam o niej. To rzeczywiście niesamowite, że tak zaawansowany twór Natury odpowiedział na twój krzyk w żywieli i tak oto tu jesteśmy i rozmawiamy.\nMyślisz, że działał bezinteresownie? – zapytałam, chcąc oczywiście usłyszeć, że Słoneczny nie traci na kontaktach ze mną.\nTy również dobrze już wiesz, że takie pytanie ma niewielki sens – zaśmiała się planeta, – nikt nie wie wszystkiego, zatem trudno działać rzeczywiście interesownie. Z drugiej strony motywacje naszych działań mają jawny, bądź ukryty podtest. Oczywiście Słoneczny pochodzi z miejsca, gdzie strzałka czasu nie pozwala na ciąg przyczynowo – skutkowy. Łatwo zatem można by dojść do wniosku, że to co powiedziałam wcześniej nie ma żadnego sensu. Jednak porusza się po naszym wszechświecie na tyle biegle, że podlega po części zjawisku przyczynowości. To przecież konstytuuje formę w naszym wszechświecie.\nPlaneta przemawiała do mnie prostym językiem, ale tylko jeśli chodzi o same słowa. Poza tym rozrzucała przed nami miliony niezwykłych form. Rozumiejąc dobrze ewolucję, która niegdyś się na niej odbyła, potrafiła zradzać z siebie stworzenia, które były przypuszczeniami, odpowiedziami i zagadkami. Bez przerwy otaczały nas roje takich bytów. Jedne były maleńkie, inne zaś ostentacyjnie wielkie i barwne, niemal zawsze czymś zaskakiwały i pobudzały do rozmyślań. Jeśli zaś wydawały się bardzo zwykłe, przeważnie tym bardziej były zagadkowe.\nDlaczego zachowałaś swoje żywielowe zniszczenia? – zapytał ją Ludwik, gdy przechadzaliśmy się pośród bezkresnych ruin zagłębia przemysłowego, które było niekończącym się państwem rozkładającego się żelastwa, martwych szybów i wygasłych, jeśli nie przewróconych, kominów.\nTego typu schorzenia są naturalnym elementem rozwoju wielu planet – odparła Ujto. – Również z tego czerpię inspirację. Tylko łączenie wielobarwnych i sprzecznych nieraz ze sobą doznań daje mi filozoficzną głębię. Jestem jeszcze młodą planetą, wiele zaczęłam, niewiele doprowadziłam do końca. Być może, kiedy stanę się bardziej dojrzała, uleczę te rany. Choć i one są piękne na swój sposób.\nCzy wiele jest planet żywych poprzez ewolucję pierwszego stopnia? – zaciekawiła się Rani.\nWiele to za dużo powiedziane – zaśmiała się Ujto, – stanowią nikły promil wszystkich planet, ale oczywiście, zdarzają się. Więcej jest takich jak ja, inteligentnych poprzez ewolucję drugiego stopnia, albo kolejnych stopni. Jednak nie radzę się wam przejmować tym stopniowaniem, tak naprawdę na jedno bowiem wychodzi. Energia i struktura stworzeń nie zmienia się poprzez stopniowanie ewolucji. Tak jak ryba nie różni się zasadniczo od żaby, jeśli chodzi o potrzeby życiowe, tak biologiczne inteligencje, techniczne inteligencje i posttechniczne inteligencje nie są sobie obce. Więcej je łączy niż dzieli. Często dzieci pierwszostopniowego biegu Natury są bardziej zaawansowane filozoficzne, czasem zaś drugostopniowe przodują nad nimi.\nWiadomo – mruknęła pogodnie Rani, – nie wiemy nawet, którego stopnia są nasi poddani. Są robotami, ale czy Słoneczny je zamówił u istot biologicznych, SI, czy też post – SI, czy też post – post – SI, o tym nie chciał nas nigdy poinformować, mimo, że NZDelhijczycy są oczywiście tego bardzo ciekawi.\nGdy dowiedzą się o tym samodzielnie, tym bardziej będą się cieszyć – zauważyła Ujto.\nAch, to poczucie wyższości płynące z wiedzy! – zaprotestowała odrobinie złośliwie Wadż, która była, jak zwykle, bardzo ambitna.\nMoja mała kuleczko – zaśmiała się planeta. – Sprowadź tu swoją główną formę, a napakuję twoją pamięć czym tylko zechcesz, całym bogactwem i jeszcze rozszerzę twoje pamiętanie, abyś mogła być hojniej obdarowana.\nNie mówiłam, że jest zarozumiała? – zwróciła się do nas wymownie Wadż.\nTo nic złego – zauważyła apsarasa, – uwielbiam być zarozumiała, za to skromność wywołuje we mnie niekiedy obrzydzenie.\nSkromność bywa bardziej zarozumiała od zdrowej pewności siebie – dodał kompozytor.\nA jednak cisza też jest urodziwa – zaprotestowałam, bo czułam się zbyt skromnie, gdy stałam po stronie większości.\nJa zaś jestem bardzo cicha – dodała Wadż z zadowoleniem.\nKiedy ciebie nie ma – dorzuciła nimfa, – co akurat niemal wszystkim dobrze wychodzi.\nChyba, że ktoś rzeźbi tak jak Klee 7 – zamyślił się Ludwik. – Jego rzeźby wręcz krzyczą, czasem mam mu to wręcz za złe, lecz on mi odpowiada, abym winił jego statuy, nie zaś jego. Ciężko mu odmówić geniuszu, choć przejście Chadni Chawk wraz z rosnącą ilością jego arcydzieł staje się dla mnie coraz większym wyzwaniem.\nNiedobrze Ludwiku – powiedziałam, – przecież jesteś zbyt wielkim artystą, aby unikać inspiracji.\nTak, ale ilość myśli i dzieł które chciałbym stworzyć staje się przytłaczająca pod wpływem twórczego rozpędu naszego przyjaciela – zaśmiał się Ludwik, który nie był tym wcale aż tak bardzo przejęty, jak można by sądzić na podstawie jego słów.\nCały czas siedzę na Pawim Tronie w Czerwonym Forcie – powiedziałam, – i właśnie go wezwałam. Gdy przyjdzie, poproszę, aby przez wzgląd na ciebie udekorował miasto cyklem dzieł ukazujących ciszę i nadciszę.\nNadciszę? – zaciekawiła się moja ukochana.\nCoś, w co trzeba włożyć wiele milczenia, aby wzniosło się do poziomu milczenia – wyjaśniłam i pocałowałam ją gorąco poprzez nasze obecności w NZDelhi, oraz weszłam płodnie w (…) Rani formą Meduzoidy. – Aby wzniosło się do poziomu milczenia z pułapu pożeracza dźwięku.\nWspaniałe są niekiedy proste idee – pochwalił mnie Ludwik.\nOczywiście chciałabym otrzymać kopie dzieł waszego przyjaciela – dodała Ujto, która z naszych myśli nie mogła w pełni odtworzyć geniuszu Klee 7.\nPoproszę go, aby stworzył też coś specjalnie dla ciebie – zapewniłam ją.\nTylko, gdy to się stanie, uważaj na uszy – dodał kompozytor i wszyscy zaśmialiśmy się.\nUjto przemawiała do nas harmonią dolin. Krzyczała dysonansami pejzaży, podrywaniem się stad stworzeń (…), szumem głębokich mórz, których, mimo pustej wewnętrznej przestrzeni, było na niej wiele. Planeta wychodziła ku nam ulicami miast, zapisując się w myślach swoich architektów i urbanistów śmiała się do nas fasadami kamienic, mruczała delikatnie kompozycjami parków, biegła rozochocona dymnym pędem starych lokomotyw. Była tu wszędzie, jak kropla w ogólnej pieśni wszechświata, a my byliśmy tak drobni, że horyzonty naszej gospodyni z łatwością więziły nas i wyzwalały. Nie sposób opisać poezji zawartej w tym wszystkim. Najlepiej sobie radził Ludwik, który szybko utworzył filię Pierwszej Szkoły i opracował cykle zwane później – Symfoniami Ujto, Kwartetami Ujto i, oczywiście, oktetami dętymi z Ujto. Tych ostatnich było najwięcej. Kompozytor uparł się, aby doprowadzić do granic pastoralny nastrój wyzwalany przez oboje, fagoty, rogi i klarnety. Tym uczuciem przesiąkliśmy wszyscy, łącznie z wdzięczną za to planetą. Wszędzie czułam ten charakterystyczny zapach starego, szlachetnego drewna, znany w Indiach z dawnych pałacyków myśliwskich radżów i nawabów. Słyszałam ujadania psów, strzały, szmer cięciw łuków, tętent konnych. Żadna z tych form nie istniała pierwotnie na planecie, lecz Ujto, drogą przyspieszonej ewolucji, wyrzucała z siebie leśne knieje, zwierzynę i łowców. Aby jednak było zabawniej, myśliwi i ich ofiary zamieniali się miejscami. Raz coś o kształcie łani uciekało, innym razem goniło myśliwych, strzelając ze swoich eleganckich, kobiecych rożków. Same pociski nie niosły brutalnej śmierci. Były nasionami, które „ofiary” przenosiły w inne miejsce. Kosztowało je to sporo energii, gdyż nasiona drapały i niepokoiły, zanim „chciały” się odczepić. Ale polowanie rzadko kończyło się jakąkolwiek śmiercią. Z uwagi na to Ujto wyzwoliła w nowych stworzeniach instynkt, trochę podobny do tego, jaki przejawia się u ludzi i u słoni. Stare osobniki dbały o to, by ich pośmiertne szczątki znalazły się w leśniczówkach. Nie brakowało zatem materiału na zdobienie ścian myśliwskich pałacyków. Poroża pseudojeleni i szkielety pseudohumanoidalnych łowców dekorowały malowniczo drewniane komnaty rustykalnych rezydencji. Zaś same leśniczówki rosły same z siebie, były formami roślinnymi, zaś łowcy byli czymś na kształt ich „agresywnych kwiatów”. Grupa łowców i pałacyk myśliwski stanowili jeden organizm, zaś piękna muzyka Ludwika zapisywana była w ewoluujących genach. Dobre wykonanie było nieodpartą pieśnią godową. Pałacyk, który śpiewał źle, nie miał szans przekazać swojego qasi – DNA następnym pokoleniom. Gardziołkiem pałacyku była sala balowa, gdzie myśliwi chwytali za wyrosłe oboje, flety, rogi, fagoty itp. (zdarzały się nawet skrzypce!) i grali, a nawet tańczyli, gdy któryś z oktetów zawierał elementy taneczne. Było to czyste szaleństwo! Ludwik był zachwycony, ja również, aczkolwiek nie byłabym sobą, gdybym nie chciała dorzucić swoich trzech rupii, w imię sztuki i patriotyzmu.\nPowstała zatem grupa joginów, którzy wyrastali z ziemi jak ziemniaki albo marchew, czyli początkowo byli czymś na kształt bulw. Dojrzali jogini chwytali za winy, które z nich wyrosły i chodzili po Ujto śpiewając i grając ragi. Moje muzykorośle czerpały energię ze światła i przemian chemicznych nieożywionej materii w ożywioną. Muzyka pomagała im w tym procesie, to znaczy poprzez niezwykłe kwantowe rezonanse pozwalała osiągać w nim niebywałe rezultaty. Wykorzystałam siłę muzyki indyjskiej, a raczej neoindyjskiej, i dawałam moim stworom jedynie skale, improwizacją musiały się zajmować same. W związku z tym wspaniałe wykonania rag ewoluowały w dwóch kierunkach – w stronę jak największej ilości pozyskiwanej energii i w kierunku jak najmocniejszego zachwycenia kwiatostanu drugiej płci. Efekty wyrosłe z tej algorytmicznej prostoty były wspaniałe. Niekiedy, gdy natknęłam się na jednego z joginów wychodzących z lasu, padałam wręcz na kolana zadziwiona i zupełnie oszołomiona pięknem ragi, jaką grał i śpiewał. Jego roślinna broda zaś zwykle falowała, wokół niego zaś pachniało fiołkami, lotosami i chyba liliami. Aby było zabawniej, pojawiły się raginie, boginki rag. Przypominały wielkie motyle i skierowane były na symbiozę z joginami. Raga musiała zahipnotyzować tego pseudoowada, a wtedy roznosił pyłki jogina – poskramiacza. W nagrodę ragini żywiła się nektarem wydzielanym przez muzykorośl. Zadbaliśmy, aby ragini rozmnażały się bezpłciowo, stanowiąc w ten sposób klasyczny, konserwatywny wzorzec dla ewolucji muzyki neoindyjskiej.\nCałkiem możliwe, że suchy opis tych zjawisk brzmi dziwacznie, ale w istocie rozmyślaliśmy z Ujto o sztuce, o odbiciu we wszystkim przypadkowej harmonii Natury. Nie da się opisać słowami piękna owoców tych medytacji. Kolejnym krokiem, podobnych do tych poczynionych na NZDelhi, było doprowadzenie do rywalizacji pomiędzy Pierwszą Szkołą a SNA, aby obydwa artystyczne żywioły mogły się nawzajem inspirować. Źródłem rywalizacji był jeden z gatunków pseudodzików. Obydwie strony chciały go wykorzystać do przenoszenia zarodników, zatem rywalizowały o niego muzyką. Jednocześnie pojawiły się podstępy. Fałszywymi melodiami pałacyki myśliwskie i jogini starali się wyprowadzić siebie w pole. Na drodze tej rywalizacji doszło do absolutnie fantastycznych efektów.\nUjto wiedząc, że jesteśmy bylinami, że czas naszej egzystencji będzie krótki, przyspieszała sztucznie skoki ewolucyjne w oparciu o swoją ogromną moc obliczeniową. Wszystko toczyło się tak samo, jak przebiegałoby bez przyspieszeń, lecz dzięki naszej planecie mogliśmy każdego dnia widzieć nowe postępy ewolucji. Było to fascynujące. Po kilku miesiącach domki myśliwskie i jogini wkroczyli w fazę istot precywilizowanych, której planeta postanowiła już nie przyspieszać, otwierając wszystko na przypadkowe bogactwo chaotycznej mocy obliczeniowej Natury. Jednak, dzięki temu pozyskaliśmy kilku przyjaciół z obydwu gatunków, którzy później zamieszkali w NZDelhi.\nUjto nie odbierała nikomu przestrzeni na te eksperymenty. Dodawała po prostu obszary z obydwu stron swojej sfery, bez problemu ściągając materię z pobliskich mgławic, o których zawartość nikt się nie upominał. Obserwując to zrozumieliśmy, że postindustrialne rany Ujto utrzymuje tylko i wyłącznie ze względów badawczych.\nCzasami planeta, korzystając ze swojej ogromnej mocy obliczeniowej, której większość struktury zawarta była w pobliskich pasach materii, wieszczyła mi przyszłość. Oczywiście, obwarowała swoje proroctwa warunkami. Brzmiały one tak.\nJeśli przez najbliższe pięć lat nie odwiedzisz więcej niż trzydziestu obcych wszechświatów, na okres łączny nie przekraczający dwóch miesięcy, to dokładnie za pięć lat, dziewięć miesięcy, trzy dni i sześć godzin uważaj na latające stworzenia (…) na planecie (…).\nJeżeli (ilość wszechświatów, okres) i nie dotrzesz do tej pory na (…), to otwierając drzwi na (…) w (…) przyjrzyj się im uważnie zmysłem (…).\nZmysłem (…)? – zdziwiłam się, gdyż nawet nie potrafiłam usłyszeć tego określenia.\nNie martw się – uspokoiła mnie Ujto, – posiadasz je już na trwałe w pamięci.\nTak płynęły dni. Czułam się jak kapłanka z antycznych czasów, czcząca całą planetę, jej góry, lasy, morza i jeziora. Gdy mijałam kamienie, bardzo często słyszałam melodie Ujto, które moja przyjaciółka lubiła zostawiać w takich miejscach. Chmury na jej niebie układały się w inspirujące wzory, dla których układałam wiersze, tak samo jak nasz wielki, hinduski poeta, Kalidasa. Pisałam oczywiście w nowym hindi, zatem nie mogę ci już przedstawić tych utworów Czytelniku. Choć zawsze trzymam się w poezji podstawowych, nośnych symboli, których znaczenia zestawiam ze sobą aby zyskać to, co nasuwa przestrzeń między nimi, czyli tak zwanego atmana poezji, to mój zbiór archetypów, niosących z sobą miliardy lat różnych odmian ewolucji, wielokrotnie poszerzył zasób pojęć znanych w ziemskim hindi. Być może spotkamy się kiedyś, drogi Czytelniku, w innych okolicznościach, a wtedy chętnie zapoznam cię z moją nową twórczością.\nKtóregoś dnia poprosiłam Ujto o przedstawienie mi żywej planety wyrosłej z ewolucji pierwszego stopnia, czyli zgodnej z koncepcją Gai. Najmądrzejsi z ziemskich biologów słusznie kpili z takiego pomysłu, a i ja boję się popadnięcia w tanią fantastykę w miejsce dotychczasowego realizmu, gdy opisuję taką istotę. Pamiętać jednak należy, że Gaje są we wszechświecie tak nie częste, że mówienie o nich z perspektywy znajomości jedynie swojej żywieli jest rzeczywiście kpiną z jakiejkolwiek wiedzy. Po prostu, przy miliardach miliardów możliwości i Gaja niekiedy się zdarza, zwłaszcza, że wpływy z równoległych wszechświatów każą przemnożyć tę pokaźną ilość „prób” o jeszcze większą wartość. Do tego dochodzi współczynnik czasowy. Kilkanaście miliardów lat istnienia naszego wszechświata pozwala na co najmniej kilka prób ewolucji czegokolwiek w tym samym miejscu. Perspektywa ziemskiej ewolucji jest bardzo myląca. Wcale nie przebiegała ona w pomyślnych warunkach. Przez niemal trzy czwarte jej oddziaływania nie działo się nic – organizmy jednokomórkowe trwały w swoich niezmiennych formach, dopiero przesyt produkowanego przez nie tlenu kazał im łączyć się w wielokomórkowce. Nie wszędzie tak jest. W przypadku ewolucji podobnych do naszej starczy jedynie szybsze nasycenie atmosfery tlenem, albo też istnienie środowisk (na przykład podziemnych bąbli), gdzie od razu owego tlenu jest więcej. Jako, że tlen jest jednym z najpopularniejszych w naszym kosmosie pierwiastków, zdarza się to stosunkowo często, przeważnie na planetach, na których nie doszło do żadnej pierwotnej ewolucji, a stanowiących zdecydowaną większość.\nDostanie się na jedną z kilku Gai znanych Ujto nie było trudne. Moja ogromna przyjaciółka miała bowiem portale wiodące do zaprzyjaźnionych z nią żywych planet, przeważnie SI. Po raz pierwszy ujrzałam Spojrzenie Ujto, w formie miniaturowej planetki o rozmiarach podobnych do Wadż, która była wciąż z nami. „Po części” – jak podkreślała to z nieskrywaną dumą. Niemal zaraz po przejściu portalu znaleźliśmy się w tak gęstej puszczy, jakiej nie byłabym sobie w stanie nigdy wyobrazić. Określenie „puszcza” wydaje się właściwe, gdyż było to rzeczywiście ogromne zagęszczenie organizmów, czerpiących swoją energię z fotosyntezy. Obok nich kręciło się mnóstwo bytów zwierzęcych, żywiących się fotosyntezą w pośredni sposób, poprzez pożeranie energii zawartej w roślinach. Były też drapieżniki, drapieżniki drapieżników etc. Pięter łańcucha pokarmowego było bardzo wiele, jako że Gaja nie zdecydowała się na wykształcenie w obrębie siebie żywieli egzotermicznej, budującej miasta, etc.\nGdyby Gaja nie była inteligentna, natychmiast nasze Spojrzenia uległyby zniszczeniu. Otaczała nas wojna, przy której nawet Anarchon wydawał się zupełnie spokojnym miejscem. Kwiaty pożerały motyle, większe motyle wyrywały z roślin szczęki pełne listowia. Niebo było buchającym od barwnych deseni polem walki. Z ziemi wystrzeliwały co rusz pociski drapieżników i rozsiewających się spor. Między pniami, łodygami, wachlarzami, rozlegały się wrzaski i śpiewy łowców i „zakochanych”.\nTo prawdziwy raj zwierząt – westchnęła rozmarzona Ujto. – Będę musiała kiedyś stworzyć w sobie grotę pełną tlenu i założyć ogród w stylu Gai.\nPrzed nasze zmysły podbiegł rój stosunkowo małych stworzeń i zaczął tańczyć w powietrzu w dość złożony sposób. Natychmiast włączył się translator mojego Spojrzenia.\nWitajcie – powiedziała Gaja tańcząc stworzonkami. – Rzadko ktoś mnie odwiedza. Wolą raczej przybywać na moje kolonie.\nMasz kolonie? – zdziwił się Ludwik.\nOczywiście – zaśmiała się Gaja, której inteligencja natychmiast pozwoliła odtworzyć naszą ekspresję. – Nie jestem tylko jednym wielkim lasem. Ta brama jest nieopodal stoczni. Spójrzcie na te gigantyczne kwiaty, tam w dali. Ich owoce stają się statkami kosmicznymi, zaś qasiowady je zamieszkujące są doskonałe w przenoszeniu różnego rodzaju przedmiotów. Gdy prowadzę wojnę, służę do tego drzewa (…), większe od waszych gór, choć całkiem podobne do ziemskich dębów.\nByłaś na ziemi? – zapytałam głupio, bo przecież wiedziałam, że Gaja niemal natychmiast przeanalizowała struktury naszych mózgów i wszelkie zawarte w nich wspomnienia, te uświadomione i nieuświadomione. Były tam też i dęby, bo choć w Indiach nie ma ich wiele, to z pewnością nie jeden widziałam za moich ziemskich dni, a nawet jeśli nie, to Ludwik w okolicach Bonn musiał nieraz komponować w cieniu dębu.\nByłam – odparła Gaja. – Zaskoczyłam cię Gauri, nieprawdaż? Jestem płodna, wystrzeliwuję kwiaty kosmiczne we wszystkie strony, ciągle coś odkrywam. Jest niewiele prostych i niskoenergetycznych portali wiodących do Ziemi ode mnie, ale po tysiącu lat już całkiem łatwo się tam znaleźć, zaś podróż związana z rozwiązaniem wielu łamigłówek można skrócić do dziesięciu lat.\nZrobiłaś tam coś? – zapytał kompozytor.\nByłam na premierze twojej dziewiątej symfonii – zaśmiała się Gaja, a myśmy wcale nie byli pewni, czy to jest żart. – Myślcie co chcecie – dodała nasza gospodyni po chwieli milczenia, – ale nie wypuszczę was do momentu, aż nie stworzycie tu filii Pierwszej Szkoły i SNA – rzeczywiście, portal, który znajdował się za nami zarósł natychmiast czymś skalistym.\nPiractwo – zauważyła Ujto, – jest konieczne, gdy jest się Gają. Pewne rzeczy przejmuje się od przybyszy, gdyż ewolucja Gaj, przebiegając od pewnego momentu w zupełnej izolacji intelektualnej, wymaga bodźców z zewnątrz.\nW doświadczonych mieszkańcach kosmosu dawało się wyczuć jakąś dziecinną, naiwną aż do granic radość. Nie było to dziwne. Umiejętność bycia zadowolonym prowadziła do powstawania cywilizacji i wszelkiej mądrości. Ponure, atawistyczne lęki cechowały zaś żywiel. Przyzwyczaiłam się do tej dziecinności, może dlatego, że jako w miarę wrażliwa Hinduska zawsze ją rozumiałam. Tacy byli bogowie naszego panteonu. Oddawali się boskiej zabawie – lili. Zabawie bezinteresownej i czystej. Gdy ktoś nie oczekując zaświatów wierzył w tworzenie, niszczenie, Słońce i Ziemię, czyli Brahmę, Sziwę, Wisznu i Durgę, oraz tak dalej, nie było z nim wcale źle.\nJednak w zamian mam prawo czegoś zażądać, jako królowa NZDelhi – stwierdziłam z dziecinną powagą, a Ujto mruknęła z uznaniem.\nMasz prawo – zgodziła się Ujto. – Zamykam „oczy” i cała zamieniam się w „słuch” – zażartowała.\nStań się naszą honorową obywatelką – stwierdziłam kładąc dłonie na biodrach, gdyż na Ujto byłam w swojej pierwotnej postaci.\nZnakomicie – pochwaliła mnie Rani. – Damy ci departament terraformingu.\nMinisterstwo Miłości też mi odpowiada – zauważyła Gaja. – I sztuki…\nBądź zatem dyrektorką we wszystkich departamentach – machnęłam ręką, – będzie tym zabawniej.\nŚwietnie – uśmiechnęła się dolinami Gaja, – właśnie wystrzeliłam w waszym kierunku trochę nasion architektonicznych.\nTylko nie wprowadzaj za wiele drapieżników – zauważył rozsądnie kompozytor, – bo inaczej nie przygotuję tych trzcin do zawodu skrzypka orkiestrowego.\nMogą być na niektórych koloniach – dodałam ugodowo.\nWcale nie muszę u was o tym myśleć – stwierdziła spokojnie Gaja, przypominając nam, że drapieżniki to tylko jej refleksje na stosunkowo dynamiczny temat.\nTo są aż moje refleksje! – zaprotestowała Gaja lustrując moje myśli.\nAż jej refleksje – pomyślałam.\nGai bardzo przypadło do gustu pismo dewanagari. Zechciała zainspirować się nim w wielu formach życia na swojej planecie. Czytając w moich myślach zastanawiała się, skąd się wzięły te urocze, zwisające spod prostej linii pętelki i zygzaki.\nMyślisz, że pismo twojej pierwotnej ojczyzny rzeczywiście wywodzi się od aramejskiego? – zapytała, gdy leżeliśmy nad brzegiem jej morza. Rani leżała przy mnie i trzymałyśmy się za ręce nasycone zmysłową jogą. Ludwik uderzał w wyrosły niedawno fortepian, Wadż latała nad falami i ścigała jakieś ptakopodobne zwierzątka. Ujto zastygła w bezruchu nad jakimś zębem skalnym i wydawało się (zapewne słusznie), że wsłuchuje się w nowy utwór Ludwika.\nBadacze indyjscy, tacy jakich ich pamiętam z moich ziemskich dni, starali się za wszelką cenę udowodnić, że dewanagari wzięło się z Brahmi i nie miało nic wspólnego z pismem aramejskim – rzekłam. – Jednakże moim zdaniem nasze pismo w pełni wynikało z aramejskiego, który akurat w czasach rozwoju Brahmi był lingua franca niemal całej Azji aż po Chiny.\nByłoby to ciekawe – zauważyła Gaja. – Wszystkie alfabety przez was używane miałyby wtedy ledwie parę źródeł.\nTeż tak uważam – uśmiechnęłam się, całując mimochodem aksamitną dłoń apsarasy. – Istniałyby wtedy dwa źródła wszystkich pism – fenickie i chińskie. To pierwsze przerodziło się zresztą, nawet wobec bardzo ostrożnych oszacowań w ogromną rzekę – poprzez hebrajski, arabski, grekę i pismo łacińskie. A u nas, w Indiach, od sanskrytu, po zapis języków drawidyjskich i pochodzących z tak zwanych „Indochin”. Istniały jeszcze pisma używane w Ameryce Południowej, ale one nie przetrwały na skutek chorób przyniesionych z innych kontynentów, protototalitarnych ciągot władców Indiach, krwawości lokalnych wierzeń i okrucieństwa chrześcijan. Pismo egipskie rozbłysło echem fenickiego uproszczenia, zaś klinowy zapis Mezopotamii wymarł, choć jeszcze w dwudziestym wieku jeden z monarchów Iranu próbował je przywrócić. Było też tajemnicze pismo Kreteńczyków, które nie przetrwało i z pewnością wiele innych, lokalnych.\nPomyśl alfabet łaciński – poprosiła mnie żywa planeta, – w ten sposób łatwiej będzie mi to uporządkować. A teraz chiński.\nNie znam chińskiego – zaśmiałam się.\nMasz w pamięci chińską gazetę, którą przeglądałaś kiedyś u fryzjera w dzielnicy Saket – zauważyła Gaja.\nNaprawdę? – zdziwiłam się.\nOwszem – stwierdziła pewnym głosem Gaja. – Twój instynkt kazał ci to zapamiętać.\nPewnie fryzjer, albo ktoś z jego gości odpowiadał twoim genom – dodała sennym głosem Rani i pogładziła mnie po rozgrzanym od słońca brzuchu. Westchnęłam rozkosznie, a pieszczota ułatwiła mi zejście w głąb własnych wspomnień.\nTak – powiedziałam po chwili gładząc włosy nimfy. – To był w miarę elegancki zakład fryzjerski. Gdy byłam strzyżona wszedł do salonu jakiś młody student, sądząc po koszulce studiował na Uniwersytecie Nehru. Widziałam jego odbicie w lustrze. Rozejrzał się, po czym wyszedł. Nic dziwnego, gdyż to był damski fryzjer.\nA co z gazetą? – zapytała z uśmiechem Rani.\nMiło wsłuchiwać się we wzajemne echa waszych myśli – zaśmiała się planeta, – to musi być bardzo inspirujące, gdy się dotykacie i łączycie seksualnie.\nJesteś w Ministerstwie Miłości, moja droga – stwierdziła poważnym tonem apsarasa, – więc ucz się jak najprędzej.\nZ przyjemnością – zgodziła się Gaja.\nPamiętam tę gazetę – rzekłam po chwili, spoglądając w niebo o odcieniu bursztynu. Nawet w dzień widać było dwa z trzech księżyców Gai, a były to globy całkiem sporych rozmiarów. Można by wręcz powiedzieć, że wraz z Gają stanowią układ poczwórny.\nPotrójny – wtrąciła Ujto. – Jeden z nich jest mały, tyle, że ma niską orbitę. Jak nic z tym nie zrobisz, zamieni się w pierścień – dodała do swojej planetarnej przyjaciółki.\nNie mogę się zdecydować, czy chcę mieć pierścień, czy nie – wyjaśniła nasza gospodyni.\nWierzcie mi, miałam kiedyś na krótko pierścień i nic z tego dobrego nie wynikło – stwierdziła rzeczowo Ujto.\nWierzymy, wierzymy – zaśmiał się znad instrumentu kompozytor. – A ile trwał ten krótki moment?\nNawet nie dwadzieścia pięć milionów ziemskich lat – odparła Ujto. – Widzisz Gaju, ty wciąż miotasz w przestrzeń pyłki i zarodniki, jak wielkie drzewo. Obok niepotrzebnych komplikacji z regulacją klimatu musiałabyś jeszcze wyznaczyć sobie pas, w obrębie którego nie mogłabyś wyrzucać materiału w kosmos.\nCóż, przekonałaś mnie – powiedziała Gaja. – Wyrzucę go w na daleką orbitę, na niebie będzie tylko punktem, tak jak inne gwiazdy. Będę musiała zmienić naturę niektórych moich myśli o brak tego krążka.\nNa jedno wychodzi – zauważyła Ujto, – w innym razie musiałabyś nauczyć niektóre zwierzęta nie tylko braku trzeciego księżyca, ale też obecności pierścienia wraz z jego cieniem roztopionym w twoich sennych ogrodach.\nZ całej tej gazety przypominam sobie jedynie czarnobiałe zdjęcie jakiegoś polityka – zauważyłam.\nAch, gazeta – zaśmiała się Gaja. – Miała osiemnaście stron, z których zobaczyłaś połowę, na bazie której poznałam cztery tysiące znaków prasowych i kilkanaście literackich. Przepraszam, że dopiero teraz o tym mówię. Cóż, szukamy dalej. W którymś momencie byłaś na wielkich targach książki organizowanych w dzielnicy nieopodal Mandi Hause.\nCzekajcie – zauważyła Rani. – Przecież mamy tę dzielnice w NZDelhi.\nAle nie z targami książki – zauważyła Gaja.\nZ pewnością w NZDelhi powinno być co najmniej sto chińskich książek – zaśmiałam się. – A nawet więcej, na Uniwersytecie Północnym była przecież Sinologia.\nNo to na co czekasz? – Wadż podpłynęła ku nam. – Wyślij kogoś z pałacu, niech poszuka chińskich książek.\nLecz, nim się to stanie, pogrzebny jeszcze trochę w twojej pamięci – dodała Gaja, która potrafiła być uparta. – Całkiem możliwe, że na tych targach były książki, których nie ma obecnie w NZDelhi.\nChińska wystawa była skromna – odparłam, – prezentowali też wiele książek w piśmie tybetańskim, które też jest pochodną dewanagari. Chińczycy za moich czasów byli oskarżani powszechnie za okupację Tybetu, więc w ten sposób demonstrowali, że rozwijają kulturę okręgu autonomicznego o nazwie Tybet. Kiedy byłam na Ziemi, cały Zachód szalał na punkcie obrony niepodległości Tybetu.\nA co ty o tym myślisz? – zaciekawiła się Rani.\nCi, którzy oskarżali Chiny przeważnie mieli całkiem sporo krwi na rękach – zaśmiałam się. – Lecz cóż – silniejszy wygrywa, nawet to oskarżanie było próbą sił. Bardzo prawdopodobne, że jeśli moim współplemieńcom uda się wyjść z fazy żywieli, będą mówić i myśleć po chińsku, a wy zobaczycie ten alfabet, a raczej to pismo, jeszcze wiele razy. Oczywiście nie mogłyby to być te same Chiny, o których słyszałam opuszczając Ziemię. Jeśli miałyby takimi zostać, to stawiam jednak na alfabet łaciński.\nOby tak było, niezależnie od zwycięskiego pisma – zauważył Ludwik. – Mimo wszystko nie chciałbym, aby Bonn i Wiedeń ocalały jedynie w moich wspomnieniach i nielicznych źródłach w NZDelhi. Przeglądałem to. Jest oczywiście trochę zdjęć Wiednia, ale Bonn tylko dwa i to centra businessowe. Ponure, nowobogackie bloki bez polotu.\nDobrze – przerwała nam Gaja. – Nasyciłam się już chińskim alfabetem, a raczej pismem, i mam dla was propozycję. Jako, że sektor (…) znajduje się w centrum (…) z pewnością roi się tam od efemerycznych żywieli. Duża ilość energii oznacza przeważnie szybki wzrost i upadek. Może być niebezpiecznie. Dam wam zatem trzy statki wojenne, a raczej – polecę z wami trzema statkami wojennymi.\nCzy to nie za mało? – zaniepokoiła się nieco niewdzięcznie Wadż.\nPoczekaj, aż je zobaczysz – zaśmiała się Ujto. – Poza tym Gaje są rzadkością, więc uzbrojenie jej okrętów jest raczej zaskakujące dla przeciwnika, o ile w ogóle żywiel trzeba brać z zaskoczenia.\nBrzmi intrygująco! – ucieszyła się Rani klaszcząc w dłonie.\nTrzeba niekiedy podstępów – zaprotestowała Wadż. – Ostatnio, gdy aplikowałam z Antyżerem szczepionkę (…) w sektorach o silnymi prawdopodobieństwie przylegania do wszechświatów kategorii (…) wpadłam w zasadzkę żywieli.\nTy mamo? – zapytała zaszokowana apsarasa. – Ty, taka mądra? – dorzuciła z lekką ironią.\nNic się przecież nie stało – zauważyła nieco speszona Wadż.\nMów dalej – zachęciła ją Ujto. – Dzieci potrafią być wredne.\nZróbmy krótką przerwę na ceremonię zachodu słońca – zaproponowała Gaja.\nRzeczywiście. Niebo zaczęło się żarzyć bardziej wchodzącymi w czerwień barwami, co czyniło je fioletowym. Agresywne pnącza i jeszcze bardziej drapieżne zwierzęta przerwały nagle swoje bezustanne łowy. W powietrzu pojawiło się silne napięcie, zaś głosy lokalnej fauny zmieniły kompletnie swoje brzmienie. Melodia zmierzchu była nad wyraz piękna.\nNad czym tak medytujesz, stara przyjaciółko? – zdziwiła się Ujto.\nNad nicością i pełnią, które są tym samym, o ile słowo „być” ma jakikolwiek sens, a nie ma – wyjaśniła Gaja.\nTymczasem fale morza uniosły się i potężnych kształtów stwory wyrzuciły w przestrzeń swoje macki. Podobne do gór amorficzne giganty musiały być przerażające dla każdego, kto by się tu nagle zjawił.\nI są – wtrąciła Gaja. – Nie wszystkich tutaj goszczę tak życzliwie jak was. Nawet w moim sektorze jest trochę żywieli. Jedna z nich usiłowała nawet założyć we mnie kolonię. Z ruin zrobiłam całkiem ładny ogród.\nMusimy go zobaczyć – ucieszyłam się, – lubię połączenia architektury z ewolucją pierwszego stopnia nie egzotermiczną.\nCzęść chmur opadła niżej i unosiła się niemal tuż ponad sięgającymi kilka kilometrów w górę mackami. Dostrzegłam, że niektóre chmury są wielkimi stworzeniami o niskiej gęstości ciał. Niezwykłe były ich strzępiaste kształty, dużo bardziej podobne do ryb, niż jakichkolwiek ptaków. Też miały macki, wystające tu i tam. Pomiędzy mackami morskich gigantów i tych z wysokich warstw atmosfery zaczęły lśnić błyskawice. W powietrzu rozlegał się potężny huk.\nPada co wieczór? – zaciekawiła się apsarasa.\nTe zwierzęta powstały w dużej mierze po to, aby tonować nieco nieregularność pogody – wyjaśniła Gaja. – To przeszkadza się skupić.\nA co teraz robią? – zapytałam.\nTen dwa gatunki żyją w symbiozie, wymieniają się składnikami pożywienia – odparła nasza gospodyni.\nA czemu inne zwierzęta też zachowują się inaczej? – ku radości wszystkich wypytywałam jak małe dziecko. Nie można być cywilizowanym i pozbawionym pytań. „Dojrzałym” – jak powiadają żywiele. Czemu bowiem służy dojrzałość jak nie umacnianiu błędu tła w imię bezmyślnego, chtonicznego trwania? Chtonicznego bez żadnej radości. Ot – takie ponure Bachanalia, bez żadnego Bachusa – tym jest właśnie żywielowa dojrzałość. Wstrętnym, ponurym i patetycznym misterium trwania.\nNiemal chciałabym zginąć, rozpłynąć się w tej burzy! – zakrzyknęła Rani.\nUdekorowałaś zapachem nicości cienie chmur – stwierdził poetycko kompozytor.\nVa! Va! – rozpłynęliśmy się w zachwytach.\nWiele innych zwierząt pozyskuje najwięcej energii z takiej burzy jak ta – odparła na moje pytanie Gaja.\nA inne głosy? – nie dawałam za wygraną.\nW stanie takiego nabuzowania dobrze się rozmnożyć – zaśmiała się Gaja. – Burza kończy się prawdziwą orgią mojej przyrody.\nA skąd inne dźwięki? Zupełnie inne od tych podczas dziennych łowów? – byłam nieustępliwa.\nUmiejętność ładowania się energią elektryczną burzy nie idzie w parze ze zręcznością łowcy – wyjaśniła mi nasza gospodyni. – To pogłębia zróżnicowanie żywych form poprzez które myślę. Monokultury sprzyjają chorobom umysłowym. Masz jeszcze jakieś pytania, moje słodkie dziecko?\nNie, na razie wyczerpałam ten temat – oznajmiłam z uśmiechem.\nPo coraz bardziej spektakularnych spojeniach się gigantów nastąpiła zapowiadana orgia. Zarośla za nami huczały jak morze, zaś morze przed nami niemalże wrzało.\nJesteś gęsto zasiedlona – zauważyła nieco krytycznie Wadż.\nW sam raz – odparła Gaja. – Raz tylko musiałam na siebie ściągnąć kometę, żeby pozbyć się nadmiaru biegających po mnie form. Myśli wybuchały mi miliardowym echem. Byłam wtedy bliska szaleństwa.\nPlanetom SI to nie grozi – pochwaliła się Ujto.\nA wyrwy matematyczne? – mruknęła nieco gniewnie Gaja.\nNo tak, zapomniałam – przyznała zawstydzona Ujto.\nCo to jest? – zapytałam, a apsarasa mrucząc z zadowolenia przytuliła się do mnie całym ciałem.\nMatematyka jest największą poezją wszechświatów – wyjaśniła Ujto. – Zamyka w sobie ich niezwykłą geometrię, zasady symetryczne tworzące wszystko, co widzicie. Ale oczywiście trudno objąć całość, matematyka jaką znamy zawsze poddawana jest próbom przez prawdziwą i przypadkową matematykę Natury. SI przyrastają nagle. Nawet najdrobniejsze odchylenie od rzeczywistości potrafi mieć poważne konsekwencje.\nJak poważne? – zagadnęłam.\nVa! – pochwalił mnie Ludwik zachwycony moja dociekliwością.\nAż do wytwarzania dziwacznych wszechświatów włącznie – odparła Ujto. – Wobec nieskończoności tego co jest, można przypuszczać, że takich wyrosłych z choroby wszechświatów też jest nieskończenie wiele.\nNależy je usuwać? – zaciekawiła się nimfa całując od niechcenia moje piersi.\nNie – zaśmiała się Ujto. – Prędzej czy później Natura przywraca im naturalność pierwszego stopnia. Muszą powstawać przecież z jej zasad i z jej materiałów. Nawet je ona tylko stwarza. Ślepa i nieświadoma stworzycielka przerasta wszystkie swoje dzieci, nawet te najbardziej sprytnie zamyślone.\nAle muszą w tym celu ginąć istniejące wszechświaty – zmartwił się Ludwik, wyobrażając sobie zapewne jakieś małe ginące Bonn w sercu wielkiego ginącego wszechświata.\nNie – zaprzeczyła Ujto. – Najczęściej szalone SI wykorzystują energię wynikającą ze wzajemnej korelacji między wszechświatami. Przez co opóźniają naturalne powstawanie nowych wszechświatów i niekiedy komplikują podróże, rozsuwając przez to zamieszkane sektory. Ale takie zmiany są raczej inspirujące.\nJest w tym chęć wybielenia SI? – zapytałam na wszelki wypadek Gai.\nBa! Pewnie, że jest chęć – odparła zaperzona planeta. – Lecz wszystko jest potrzebne tak samo – wiosna i katastrofa.\nNastępne dni, a były one trzykrotnie dłuższe od ziemskich, spędziliśmy na doprowadzaniu naszych filii do rozkwitu. Jednocześnie lubiłam wspinać się na zwierzę (…), latający środek transportu w świecie Gai, i lądować na jednym z rozległych płaskowyżów, u podnóża którego rozciągała się jedna z dolin, w której rosły statki. Gigantyczne, drzewopodobne rośliny były w różnym stadium rozwoju. Kilka z nich wypełniało już rozgrzanym gazem błony pomagające wznieść się tanim kosztem w wysokie regiony atmosfery i stamtąd dopiero wystartować. Z korzeniami łączyły jej już tylko nikłe, zacierane przez odległość liany, które widziane z bliska miały jednakże kilkanaście metrów obwodu. Okręty w średnim stopniu rozwoju były jeszcze głęboko zanurzone w ziemi, aczkolwiek promieniowały od rozpalających się już w środku ich pni reaktorów kwantowych. Wyglądały nieco podobnie do gigantycznych wierzb. Obły, nieco podobny do pocisku pień i mnóstwo gałęzi spływających wokół niego w młodzieńczym płaczu. W trakcie wzrostu owe gałęzie wiły się coraz bardziej wokół samego pnia i tworzyły różne dodatkowe pokłady wokół centralnej części okrętu, a także szalupy ratunkowe, mogące być równie dobrze odrostami z których przy sprzyjających warunkach powstawała dojrzała roślina. W najmłodszych statkach mruczały miarowo jedynie reaktory nuklearne, będące dopiero podstawą do późniejszych przeobrażeń ciągu. Dzięki swoim sporym rozmiarom okręty Gai miały możliwość kumulowania energii i tworzenia portali przestrzennych. Po spędzeniu odpowiedniej ilości czasu w danej pozycji przestrzennej mogły nawet kumulować moc średniego rozmiaru gromady gwiezdnej. Dawało to szerokie możliwości przy wyborze trasy i nawet Wadż była pod ogromnym wrażeniem.\nI to wszystko z ewolucji pierwszego stopnia? – pytała zaszokowana.\nNie ma w nich ani jednego gwoździa – odpowiadała Gaja z wyraźnym zadowoleniem. Tego typu pytania i odpowiedzi powtarzały się wiele razy.\nJesteście niemożliwe – zauważyła któregoś dnia Ujto. – Co z tego, że nie ma tego metaforycznego gwoździa? Ewolucje dalszych rzędów powracają do materiałów preewolucyjnych, pamiętajcie o tym. One nie stanowią jedynie kroków na przód, ale też do tyłu, włączając w taki akurat stopień uporządkowania większą ilość materii wszechświata.\nMetale są rzadkie – zauważyła Gaja, – to ledwie promil materii wszechświata.\nTylko mi nie mów, że te statki składają się zasadniczo z wodoru, tlenu, węgla i helu – pisnęła z zazdrości Wadż.\nOwszem – zaśmiała się Gaja, – czy myślisz, że ten pryzmatyczny połysk pochodzi od sztucznych diamentów?\nA skąd pozyskujesz kwarki do silników? – zapytała oskarżycielsko Ujto.\nTo akurat nieistotne, są we wszystkich pierwiastkach – stwierdziła obojętnie Gaja.\nA puszkę grawitacyjną? – nie dawała za wygraną planeta SI.\nPrzecież elektrony są wszędzie – zaśmiała się jej biologiczna przyjaciółka.\nWidzę, że Gaja górą – dodała oliwy do ognia Rani.\nTeż mi coś – żachnęła się Ujto, – zrobię lepsze statki i użyję jeszcze mniej pierwiastków.\nTo i ja robię struktury na bazie aperionów, cząstek czasoprzestrzeni – chwaliła się dalej spokojnie Gaja.\nPrzyprowadziłem orkiestrę – powiedział Ludwik, – umilą tę zabawną sprzeczkę pogodną serenadą, jeszcze świeżą.\nTlenem je przeciągasz? – obruszyła się Ujto dopasowując rytm swoich słów do kompozycji.\nPrzecież wiesz, że w tym wypadku pierwiastki przestają być istotne – stwierdziła pogodnie Gaja. – A jeśli masz ochotę zrobić niskopierwiastkowe technologie, to mogę się tylko cieszyć. Z pewnością wiele się od ciebie nauczę.\nProszę – stwierdziła błagalnie Ujto, – nie zaczynaj być skromna, to nieuczciwy chwyt. Kłuć się porządnie.\nPlanety są najbardziej dziecinnymi cywilizowanymi istotami jakie znam – zauważyłam.\nJa jestem bardziej dziecinna – zaprotestowała nimfa.\nAle ty nie jesteś cywilizowana – zauważyłam z uśmiechem i dołączyłyśmy do miłej sprzeczki.\nZawsze byłam mistrzynią w sporach i nieporozumieniach – zasmuciła się półżartem Wadż.\nTalentu trzeba bronić – zauważył Ludwik nie przestając dyrygować.\nJesteście za duże – zauważyła Wadż, – tak ospałe istoty nie są w stanie wymyślić porządnych narzędzi do przemieszczania się w przestrzeni kosmicznej i poprzez nią. Spójrzcie na mnie. Jestem wrodzonym ruchem, inteligentnym statkiem kosmicznym. A wy? Potraficie jedynie wlec się na swoich orbitach jak każda głupia planeta, a nawet mniej niż głupia.\nTo nieprawda, mała kuleczko – zaśmiała się Gaja, – sama też mogę dokonać przemieszczeń poprzez przestrzeń, również do innych wszechświatów.\nAle to kosztuje, czyż nie? – triumfowała Wadż. – Chyba musisz się miliony lat ładować całą galaktyką, żeby przenieść się do najbardziej przyległego wszechświata…\nNawet jeśli, to co z tego? – zdziwiła się Gaja. – Mam przecież masę czasu, nie muszę się spieszyć tak jak ty.\nJakkolwiek by nie było, to po co te miliardy miliardów ton, jakie ciebie stanowią? – zapytała Wadż.\nOj, chyba się naprawdę pokłócą – zauważyła Rani.\nAle ci przygadała nasza pchełka, co? – mruknęła z zadowoleniem Ujto, która czuła pewną więź między SI.\nAleż macie rację – zauważyła z pokorą Gaja. – Jesteście szybkie i pełne przemian. A ja, wasza biedna siostrzyczka, płynę powolną skałą przez bezmiar.\nTylko nie skromność! – zaprotestowały Ujto i Wadż. – Jak możesz nam to robić?\nWidzisz, ona też jest mało cywilizowana – stwierdziła nimfa uderzając swoją podobną do lotosu dłonią w ziemię. – A jaka przy tym zdolna!\nNie wypominając, ja jestem z ewolucji pierwszego stopnia, a ty z trzeciego – zauważyłam.\nNazywasz to pierwszym stopniem? – zdziwiła się nimfa i pocałowała mnie w usta. – Nie tylko tu cię pocałowałam – rzeczywiście, choć w NZDelhi i na planecie Meduzoidów jej pieszczota raczej wybiegała poza definicję pocałunku.\nTo się liczy jako pierwszy stopień – orzekła Gaja.\nRaczej drugi – zauważyła Ujto.\nTo moja córka też jest drugim – skwitowała Wadż.\nI bardzo dobrze – orzekłam pomagając Rani ułożyć się na mnie. Na jakiś czas wyłączyłyśmy się z rozmowy.\nGdy statki już dojrzały, odbył się pożegnalny koncert. Nasze filharmonie zainspirowały Gaję do kilku nowych rozwiązań, widocznych również w hodowanych przez nią okrętach kosmicznych. Planeta była zachwycona pewnymi tonami odbitej harmonii przypadkowych przemian Natury. Prócz tego pracowała nad „pagodowcami”, roślinami zainspirowanymi chińską architekturą. W zamian otrzymaliśmy obietnicę założenia na NZDelhi placówek artystycznych Gai i Ujto. Nie miało się to stać od razu, gdyż planety musiały dostosować swoją sztukę do środowiska „częściowo aktywnego biologicznie i postbiologicznie” globu. W grę wchodziło też oczywiście tempo metabolizmu, z jakim powstawała i odbierana była sztuka planet. Dla naszych potrzeb trzeba je było znacząco przyspieszyć. Skala dzieł sztuki miała drugorzędne znaczenie, bowiem na NZDelhi i jego koloniach było dużo miejsca, poza tym sztuka Gai mogła dowolnie zarastać, albo wręcz sama była artystycznym sposobem zarastania.\nDyrygowaliśmy swoimi orkiestrami na przemian, w sali Pierwszej Szkoły, która była pięknym, architektonicznym drzewem. Po raz pierwszy w życiu mieliśmy do czynienia z tak wspaniałą akustyką. Przyjemne też było wnętrze tej filharmonii. Na ścianach, splecionych z gałęzi i liści okiennych, mogących stać się nieprzejrzystymi, wyrastały piękne rzeźby ukazujące widoki Bonn, Wiednia i NZDelhi, a także wybitnych muzyków i kompozytorów związanych z tradycją Pierwszej Szkoły po dziś dzień. Ulice drzewnych wedut żyły, widać było przesuwające się powoli powozy, chmury płynące po niebie, biegających w cieniu kamienic obszarpanych chłopców. Niekiedy dzięki efektom wielowymiarowości wypływała z pejzaży muzyka, lecz nie wtedy, gdy odbywał się koncert. Portrety kompozytorów i wykonawców zdawały się żyć własnym życiem – młodniały, starzały się, ulegały wszystkim znanym zapewne przedstawionych osobom za życia emocjom. Radości, podnieceniu, trwodze, rozpaczy, lękowi, odwadze, szaleństwu, oczarowaniu, zamyśleniu itp. Nieco upiornym mogłaby się wydać jeden z owych nastrojów, który nazwaliśmy emocją roślinną. Twarz ukazana na ścianie zmieniała się w zupełnie nieludzki sposób, zaś nasze mózgi wciąż miały jeszcze atawizm rozpoznawania twarzy, który sprawił, że w pierwszym zetknięciu z emocją roślinną czuliśmy się trochę nieswojo.\nJa otwierałam koncert, grając na winie ragę „Nicość w przestrzeni”, zaś Rani była drugą współtwórczynią tańcząc wspaniale nowy kathak, dla pełnego zjednoczenia tańca i muzyki, dla pełnej sangity. Towarzyszyło mi dwóch starannie wyhodowanych śpiewających dhrupadija, którzy mogliby śmiało powiedzieć, że wyssali trafianie we właściwe tony i wyobraźnię muzyczną z sokami matki. Na pakhaładżu grał mój przyszły następca, który był kwiatostanem roślinnym, zaś instrument był jego częścią, co bardzo ułatwiało strojenie. Oczywiście, zgodnie z wymogami sztuki, czekał na właściwy dhrupad, który miał nastąpić dopiero po rozległym alapie, budowaniu ragi, którą wraz ze śpiewakami zaczęłam ustanawiać.


Otwarcie rabczańskiego muralu • Starostwo Powiatowe w Nowym Targu\nOtwarcie rabczańskiego muralu | Wiadomości\nOtwarcie rabczańskiego muralu\nMalunki muzyczne zawitały do Rabki by stworzyć niezwykły mural inspirowany lokalnymi historiami o muzyce i muzykantach. Tematem przewodnim stali się kolędnicy, o których chętnie opowiadali nam informatorzy podczas przeprowadzonych wraz z Muzeum im. Władysława Orkana w Rabce - Zdroju badań terenowych. W ramach projektu zrealizowano również dwudniowe warsztaty dla dzieci, które odbyły się w gościnnych progach Akademii Malarstwa na Szkle w Muzeum im. Władysława Orkana, podczas których poznać można było technikę tworzenia murali.\nRabczański mural jest jednym z murali realizowanych w tym roku w różnych regionach Polski w ramach projektu Malunki muzyczne. Autorką projektu i wykonawcą murali jest nasza rabczańska Czarli /Małgorzata/ Bajka.\nMural powstał na ścianie budynku przy ul. Gilówka udostępnionej dzięki uprzejmości mecenas Renaty Sutor, która wraz z rodziną przybyłą również na otwarcie muralu. W uroczystym otwarciu uczestniczyli wszyscy wykonawcy: autorka projektu Czarli /Małgorzata/ Bajka, warsztatowicze mali i duzi z Rabki, spod Poznania a nawet z Irlandii, oraz muzealnicy Natalia Klęsk i Małgorzata Wójtowicz - Wierzbicka, które od początku uczestniczyły w projekcie. Tłumnie przybyli też mieszkańcy ul. Gilówka. Do tańca przygrywał p. Andrzej Przała i muzykanci nizinni z Łętowni. Mamy nadzieję, że udało nam się odczarować to miejsce dla wszystkich mieszkańców i zagości tam muzyczny nastrój. Zapraszamy do oglądania i podziwiania.\nTekst i zdjęcia: Muzeum im. Władysława Orkana w Rabce - Zdroju.


GDZIE SĄ NAJLEPSZE STRONY DO ŚCIĄGANIA LEGALNYCH DARMOWYCH MP3, FILMÓW i GIER [M] - Strona 4 - Na każdy temat - forum gram.pl\nGDZIE SĄ NAJLEPSZE STRONY DO ŚCIĄGANIA LEGALNYCH DARMOWYCH MP3, FILMÓW i GIER [M]\nRozpoczęty przez Transylvanian_Hunger, Październik 31, 2005\nDnia 17.01.2007 o 19:45, capral napisał:\nktos wie, gdzie można ZA DARMO ściągnąć\n1. ,,ai no corrida"\n3.Jest nas wielu\nz oryginalnej płyty sprzedawanej w sklepach ??\nPo kupieniu płyty możesz sobie "sciągnąć" utwory na dysk za pomocą np. Media Playera.\nSzukam stony, z której mógłbym ściągnąć darmowy i do tego dobry player do oglądania filmów w formacie DVD. Większość tych programów jest płatnych, a ja chciałbym darmowy. Chyba nie muszę dodawać, że legalny i nie który można testować przez 1 miesiąc.\nprzejrzyj moze tu, dokladnie sie nie przygladalem, bo sam mialem do nagrywarki dvd dolaczone playery, ale powino byc tam cos ciekawego, zazwyczaj jak czegos szukam to najpierw tam zagladam.\nPS. dziwi mnie, ze nikt nie zajarzyl na poczatku tematu, ze chodzi o legalne rzeczy:)\nDnia 26.01.2007 o 16:12, paweusz napisał:\nSzukam stony, z której mógłbym ściągnąć darmowy i do tego dobry player do oglądania filmów\nw formacie DVD. Większość tych programów jest płatnych, a ja chciałbym darmowy. Chyba nie muszę\ndodawać, że legalny i nie który można testować przez 1 miesiąc.\nPróbowałeś VLC ???\noficjalna strona projektu: http://www.videolan.org/vlc/\nwersja portable: http://portableapps.com/apps/music_video/vlc_portable\nNie wiecie może na jakiej stronie można ściągnąć piosenkę Make Your Own Kind Of Music ??\nDnia 31.01.2007 o 15:18, przemaspol napisał:\nZa darmo to mozna sobie pograc w NIEKTORE gierki online. Legalnie to mozesz ostatecznie isc do sklepu i sobie kupic.\nDnia 31.01.2007 o 15:28, Mar12 napisał:\nZa darmo to mozna sobie pograc w NIEKTORE gierki online. Legalnie to mozesz ostatecznie isc\ndo sklepu i sobie kupic.\nMoże nie jesteś zbytnio zorientowany, ale jest sporo w sieci legalnej muzyki (sami wykonawcy publikują) i gier (gier częście troszkę starszych, choć często nie gorszych). Z filmami jest gorzej, ale są stronki gdzie można obejrzeć film za niewielką opłatą. Poza tym jest sporo dobrych i darmowych programów, które dorównują tym bardziej znanym, komercyjnym.\nNiestety nie masz racji jak zauważył Paweusz. Jest pełno legalnej muzyki w internecie chociażby na wp.pl, gry freeware też są darmowe , a jest ich całe mnóstwo. Jeszcze się nie spotkałem z filmami darmowymi...chyba, że chodzi o portale typu YouTube.\nDnia 01.02.2007 o 09:20, ko?nik napisał:\n> Za darmo to mozna sobie pograc w NIEKTORE gierki online. Legalnie to mozesz ostatecznie\n> do sklepu i sobie kupic.\nNiestety nie masz racji jak zauważył Paweusz. Jest pełno legalnej muzyki w internecie chociażby\nna wp.pl, gry freeware też są darmowe , a jest ich całe mnóstwo. Jeszcze się nie spotkałem\nz filmami darmowymi...chyba, że chodzi o portale typu YouTube.\nTo gdzie sciagne np. Casio Royal legalne i cale???\nDnia 01.02.2007 o 09:21, Mar12 napisał:\n> > Ekhm...\n> > Za darmo to mozna sobie pograc w NIEKTORE gierki online. Legalnie to mozesz ostatecznie\n> > do sklepu i sobie kupic.\n> Niestety nie masz racji jak zauważył Paweusz. Jest pełno legalnej muzyki w internecie\n> na wp.pl, gry freeware też są darmowe , a jest ich całe mnóstwo. Jeszcze się nie spotkałem\n> z filmami darmowymi...chyba, że chodzi o portale typu YouTube.\ntaaa ja na youtube''ie , szukając trailerów silent hill origins na mojego gramsajta , to znalazłem cały film Silent hill w częściach :D\nDnia 01.02.2007 o 09:23, deput666 napisał:\n> > > Ekhm...\n> > > Za darmo to mozna sobie pograc w NIEKTORE gierki online. Legalnie to mozesz\n> > isc\n> > > do sklepu i sobie kupic.\n> > Niestety nie masz racji jak zauważył Paweusz. Jest pełno legalnej muzyki w internecie\n> > na wp.pl, gry freeware też są darmowe , a jest ich całe mnóstwo. Jeszcze się nie\n> > z filmami darmowymi...chyba, że chodzi o portale typu YouTube.\n> To gdzie sciagne np. Casio Royal legalne i cale???\ntaaa ja na youtube''ie , szukając trailerów silent hill origins na mojego gramsajta , to znalazłem\ncały film Silent hill w częściach :D\nCiekawe czy to bylo legalne???\nNapisałem, że jeszcze się nie spotkałem z darmowymi filmami, ale wiem, że kosztuje w internecie 39,50 (przed chwilą sprawdzałem). To jeszcze zbyt nowy film, żeby go ściągnąć na pewno ;P\nNigdzie. Widze ze niektorzy mysla ze jak jest do sciagniecia za darmo z jakiejs strony to jest juz legalne :)\nraczej nie xD i tak nie obejrzałem , bo mam to na oryginale :)\nCo do darmowych mp3 to ja polecam serwis Jamendo. Publikowane tam są piosenki stworzone często przez amatorskich wykonawców, ale nie zawsze. Muzyka jest na licencji Creative Commons http://creativecommons.pl/ . Wystarczy sie tylko zarejestrować (za darmo !!) i ok 2000 albumów stoi przed nami otworem. Od dance aż po heavy metal. Dosłownie wszystkie rodzaje muzyki. Jamendo ma też stworzony odtwarzacz (tylko na stronie) który ułatwia troszkę słuchanie muzyki z serwisu. Można dzieki niemu tworzyć biblioteki i dodawać swoje ulubione utwory do listy. Serwis jest w 100% przetłumaczony i jest po polsku cały :D Można też samemu pisać recenzję do danego albumu. Każdy artysta ma swoją "stronkę" na Jamendo. Czyli poruszanie sie po serwisie jest łatwe. Tak samo z wybieraniem rodzaju muzyki. Wystarczy kliknąć na odpowiedni znacznik.\nMam nadzieję że nie zabrzmiało to jak reklama :D\nWidzę, że sporo osób jest, albo przewrażliwiona, albo ma średnie pojęcie o temacie, albo chce zabłysnąć jako nieustraszeni rycerze w krucjacie przeciw piractwu:P , albo lubią nabijać posty tekstami, które eni wnoszą nic do tematu... tyle słowem wstępu, jako, że znane mi strony z muza za free zostały podane, to podam ewentualnie linki do zespołów, których słucham i wiem, że mają część muzyki czy clipów na swoich stronach:\nFarben Lehre - http://www.farbenlehre.plocman.pl/index3.htm clipy, oraz chyba jakies mixy piosenek\nPidzama Porno - http://www.pidzamaporno.art.pl/?p=media głównei mp3 z koncertów, jedna cala plyta i klipy\nLao Che - http://www.laoche.art.pl/index.php?opcja=muzyka do posłuchania kilka utworów oraz linki do teledysków\nPaprika Korps - http://www.paprikakorps.pl/index.php?dzial=tworcz&menu=0&lang=pl kilka mp3 do zgrania\nHabakuk - http://www.habakuk.art.pl/ troche muzyki do sciagniecia, kilka utworków do posluchania na samej stronie\nIndios Bravos http://www.indiosbravos.com/ w multimediach kilka clipow i bardzo skroman ilosc mp3, 2-3\nAkurat - http://www.akurat.pl/ mozna znaleźć kilka mp3 wykonawcy oraz klipy i 30sek kawalki\nA jeśli o filmach... to wpiszcie sobie na google steal this film, albo steal this movie, wyskoczy wam film, do obejrzenia chyba na google video, albo do sciagniecia przez torrenta, film z tego co mi wiadomo jest TYLKO tak rozpowszechniany i w pelni darmowy\nWolna kultura - Lawrence Lessing http://www.futrega.org/wk/ ksiazka udostepniona w sieci, ale dostepna takze w normalnej papierowej formie\nSprawa prosta, szukając piosenek zawsze zacznijcie od strony wykonawcy - normalnej i na MySpace. Poza tym czasem uda się coś znaleźć w serwisach pokroju last.fm bądź sklepach internetowych, no i zawsze zostaje jeszcze YouTube. Niestety, legalna muzyka w sieci spotykana jest raczej rzadko. Kupujcie płyty, to nie boli. Albo po prostu zarejestrujcie się w jakimś solidnym sklepie i ściągajcie piosenki za śmieszną opłatą - da radę.\nWie ktos może gdzie można ściągnąć muzyke Tiny Turner np. Goldeneye, We don`t need another hero itd.


Irlandia Północna – Włochy – Typy bukmacherskie 15 listopada (poniedziałek) | Darmowe typy na dzisiaj\nIrlandia Północna – Włochy – Typy bukmacherskie 15 listopada (poniedziałek)\nReprezentacje Włoch i Szwajcarii biją się o pierwsze miejsce w grupie „C” eliminacji Mistrzostw Świata 2022. Obie drużyny mają po piętnaście punktów na koncie. Jak więc widać, w dzisiejszej rywalizacji z Irlandią Północną Włochom motywacji nie zabraknie.\nTypy Dnia – 15 listopada (poniedziałek)\nIrlandia Północna vs Włochy. Typ i Analiza\nW Belfaście oczywiście spodziewam się ich zwycięstwa. Warto przypomnieć, że w Parmie wygrali z tą reprezentacją 2-0. Wynik spotkania otwarł Berardi, a drugiego gola strzelił Immobile.\nWłosi zajmują pierwsze miejsce w grupie, ale na plecach czują oddech Szwajcarów którzy także mają piętnaście punktów na koncie. Warto więc dziś stawiać na zwycięstwo reprezentacji Italii.\nW ostatnim meczu z tą reprezentacją podzielili się punktami 1-1. Wcześniej w meczu o trzecie miejsce Ligi Narodów wygrali z Belgią 2-1. Doświadczenie, mocna kadra, historia bezpośrednich spotkań, to wszystko przemawia na korzyść włoskiej drużyny.\nIrlandia Północna słabo prezentuje się w tych eliminacjach. Ostatnio wymęczyła zwycięstwo z Litwą 1-0. Natomiast wcześniej została pokonana przez Bułgarię 1-2 i Szwajcarię 0-2.\nPo siedmiu meczach z dorobkiem ośmiu punktów plasuje się na trzecim miejscu w grupie. Po zwycięstwie w Parmie, w Belfaście Włosi ponownie powinni udowodnić swoją wartość. Sklasyfikowani są na czwartym miejscu w rankingu FIFA. Irlandia Północna zajmuje miejsce nr. 58. Nic więc dziwnego, że murowanym faworytem jest reprezentacja Italii.\nTyp: 2 (kurs 1.24 na LVBET)\ntypy na irlandię północną\nPoprzedni artykułPolska – Węgry typy bukmacherskie (15 listopada) – el. MŚ 2022\nNastępny artykułMistrzostwa Świata – Kwalifikacje: Walia – Belgia (Typ i Analiza)\nIrlandia Północna – Włochy – Typy bukmacherskie 15 listopada (poniedziałek) Co obstawiać


Urodziłam czworo martwych dzieci. Nieważne, kiedy, nieważne, jak. Teraz z perspektywy kilku lat to się wydaje zupełnie nieważne.\nZ perspektywy dziesięciu lat można odpowiedzieć na często zadawane przez rodziców po stracie pytanie: „Czy czas leczy rany?”. Nie, czas nie leczy ran. Rany leczone przez czas ropieją bez końca i nie wiedzieć kiedy otwierają się na nowo ze wzmożoną siłą. Ale mogę z całą pewnością powiedzieć, że strata dziecka to nie koniec świata, że można dalej żyć i paradoksalnie życie staje się pełniejsze, głębsze niż przedtem.\nPo powrocie ze szpitala moją pierwszą reakcją było usilne poszukiwanie osób w podobnej sytuacji. Znalazłam forum „Poronienie”. Okazało się, że nie jestem jedyną osobą, która urodziła martwe dziecko i przeżyła traumatyczne momenty w dużym warszawskim szpitalu. Spotkania zaowocowały projektem założenia stowarzyszenia mającego na celu wsparcie rodziców po stracie dziecka, niezależnie od powodu śmierci oraz wieku dziecka. Poczuliśmy wielką rodzicielską solidarność. Sytuacja w szpitalach, jeśli chodzi o mamy roniące swoje dzieci lub rodzące je martwe, była – można z powodzeniem użyć tego słowa – wielkim koszmarem.\nBrak wsparcia ze strony psychologów, pielęgniarek oraz całego personelu medycznego był rażący. Największym wstrząsem było traktowanie w szpitalu matki po martwym porodzie jak po operacji ginekologicznej. Nikt nie słyszał o żadnym dziecku, nikt nie mówił, nie chciał pokazać, a co dopiero zapewnić właściwe warunki do pożegnania z nim. I tak powstało „Dlaczego”, Organizacja Rodziców po Stracie. Później również portal internetowy, a na nim forum – miejsce, które dało możliwość spotkania się osób po stracie dziecka i wspólnego przeżywania żałoby.\nWracając do pytania o to, czy czas leczy rany – można odpowiedzieć, że to nie czas. Raczej wiara i miłość wykraczająca poza granice tego, czego można dotknąć, co można policzyć i wymierzyć. Mój zmarły syn bardzo pomógł mi zbliżyć się do takiej miłości. Zrozumiałam, że nie mogę mieć go na własność, że najlepiej będzie pożegnać się z nim i pozwolić mu odejść. Kiedy pozwoliłam, stał się cud. Po straszliwej burzy z piorunami ukazała się kolorowa tęcza.\nInnym częstym pytaniem zadawanym przez osieroconych rodziców jest pytanie: „Gdzie był Bóg, kiedy moje dziecko umierało? Dlaczego do tego dopuścił?”. Z perspektywy tych dziesięciu lat mogę śmiało odpowiedzieć: „Bóg był cały czas ze mną i razem ze mną płakał”. Co to za Bóg, który płacze? No właśnie… Ten sam, którego spotkałam pewnego poranka w gabinecie lekarskim dużego warszawskiego szpitala, kiedy usłyszałam słowa: „Bicia serca nie stwierdzam”. Wypowiedział je obojętnie i zimno lekarz, który badał mojego syna. Na szczęście kiedy wychodziłam z gabinetu, poczułam, że ktoś bierze moją rękę i ciepło przytula mnie do siebie, chociaż nikogo nie było. Potem już do późnego wieczora płakałam, leżąc w łóżku, a On siedział obok na stołeczku i podawał mi chusteczki. Zrozumiałam, że z jakiegoś zupełnie nieznanego i niezrozumiałego dla mnie powodu tak MUSIAŁO się stać. On był przy mnie także w czasie mojego drugiego porodu martwego dziecka. Był i pozwolił mi siebie poczuć. Dlaczego aż tyle musiało się stać, żebym poczuła Jego nieustanną obecność przy mnie?\nWtedy jeszcze nie wiedziałam, że to On – Bóg. Wcześniej interesowałam się różnego rodzaju „naukami tajemnymi”, a wiele ważnych życiowych decyzji podejmowałam po „konsultacji” z kartami tarota. Wtedy jeszcze myślałam, że to jedna z tych nieznanych „energii”, którą wywołuje się za pomocą np. medytacji kundalini joga albo przy pomocy reiki. Zajmowanie się takimi sprawami związanymi z okultyzmem może naprawdę sporo w życiu namieszać!\nBóg był ze mną od tego momentu i pozwolił mi walczyć.\nBóg czekał cierpliwie, kiedy wreszcie odzyskam wzrok. Stało się tak pewnego dnia, parę dni po Wielkanocy, w dniu, kiedy wyznaczony był termin porodu wcześniej poronionego mojego ostatniego dziecka. Kiedy nadszedł ten dzień, jeden z pierwszych dni kwietnia, nie wiedziałam, co ze sobą zrobić.\nWyobrażałam sobie, jak rodzę szczęśliwie zdrowego, słodkiego bobasa, jak mąż biegnie do mnie z kwiatami i bierze na ręce swojego syna. Wyobrażałam sobie, jak dzwonimy po znajomych, piszemy SMS-y… JEST!\nNie było telefonów, nie było SMS-ów, nie było kwiatów… Była głucha i straszliwa pustka i czarna dziura absolutnej rozpaczy.\nPrzechodziłam obok kościoła. Dzieci komunijne właśnie biegły do spowiedzi. Popatrzyłam na nie z lekką pogardą… Po co? Co to da? Mój smutek był jednak tak wielki, że nie miałam już nic do stracenia. Weszłam, a zaraz przy wejściu był „wolny” konfesjonał. Co było dalej? Ciężka długa walka. Trudna nauka pokory. I On – Bóg – cały czas blisko, w każdej minucie pokazując mi, że bez Niego nie zyskam nic – że będą same straty. W tej walce wciąż są przy mnie: mąż, ksiądz, egzorcysta i… wszystkie moje zmarłe dzieci. Zmarłe…, ale nie utracone. Odzyskałam je wraz ze swoją wiarą i odzyskuję je każdego niemal dnia w Eucharystii, w modlitwie różańcowej. Szczególnie wtedy czuję, że są blisko mnie, kiedy w trakcie odmawiania różańca moje ciało szarpie jakaś niewidzialna siła, wywołując bolesne drgawki i skurcze. To tak jakby Matka Boża przychodziła wtedy do mnie razem z całą moją gromadką, siadali dookoła i dotykali bolesnych miejsc – i w przenośni, i dosłownie.\nStart » Magazyn » Świadectwo » Dlaczego?


lawkwi do hustawki - Sieradzak.pl\nNie tego szukasz ? Przejrzyj inne oferty z tej kategorii (Dom i Ogród › Ogród › Meble i architektura ogrodowa). Możesz też zawsze przejść na stronę główną lub skorzystać z wyszukiwarki. ⊗\nlawkwi do hustawki\nWitam oferuje do sprzedarzy DEBOWA lawke do hustawki wymiary ;dl.210 cm, szer.siedliska.48 cm ,wys. oparcia 55 cm., grubosc bala 5 cm.Lawka wykonana jest recznie; mocna i solidna konstrukcja.Bale sa oszlifowane zaimpregnowane kilkukrotnie preparatem Sadolin-hybrydowy . Polecam serdecznie\nOstatnie zmiany: 10.05.2022 17:14\nRozpoczęcie: 04.07.2021, 22:20, zakończenie: 16.05.2022, 16:09\noferty użytkownika (83)


Fartuch dla kelnera restauracji - neskop\nHome » E-Sprzedaż » Odzież » Fartuch dla kelnera restauracji\nW każdej restauracji to właśnie kelner ma bezpośredni kontakt z wszystkimi gośćmi. Dlatego właśnie warto zadbać o to, by dobrze się on prezentował. Chodzi przede wszystkim o jego zachowanie w stosunku do gości, a także to jak on wygląda. Dlatego też najczęściej w restauracjach kucharze mają jednolite stroje, odpowiednio dopasowane do charakteru danego miejsca. Z pewnością ciekawym pomysłem mogą okazać się również fartuch kelnerski. Dzięki nim sam kelner nabierze schludnego wyglądu. W takiej sytuacji nie chodzi o to, że istnieje ryzyko, że kelner się pobrudzi. W takim wypadku fartuch kelnerski po prostu dają ciekawy efekt wizualny, a fartuch dla samego kelnera będzie się nieco różnił od tego przeznaczonego do pracy w kuchni. Jeśli fartuszek ma kieszonkę, to kelner będzie miał odpowiednie miejsce do wygodnego przechowywania notesu na zamówienie czy też napiwków. Oczywiście to jak kelner będzie wyglądał w fartuchu, zależy przede wszystkim od tego, jaki rodzaj produktu wybierzemy, a te najlepsze znajdziemy w tej firmie.\nNasz sklep oferuje nowoczesne systemy do prasowania parą. Są to bardzo innowacyjne urządzenia jednego z najbardziej renomowanych producentów żelazek. Jeden z takich systemów to Laurastar S6A. W skład tego zestawu wchodzi wysokiej jakości żelazko ze specjalną, aktywną deską do prasowania parowego. W każdym ...


Dekalog mobilnego Lineage 2 – Witaj w Å?wiecie Jutra!\nJak zapewne pamiętacie, nie tak dawno opublikowałem recenzję mobilnej wersji Lineage 2. Pisałem wtedy, że gra jest zacna i wciąga, chociaż nie obyło się bez kilku niedoróbek. Koniec końców w Revolution gram już trzeci miesiąc i wciąż nie mam dosyć. Przez cały ten czas sporo się również o grze nauczyłem i postanowiłem dzisiaj podzielić się z wami tą wiedzą na wypadek jeśli ktoś dopiero planuje rozpocząć swoją przygodę z L2:R.\nPoniższy „dekalog” to absolutne podstawy o których jednak żółtodzioby nie zawsze wiedzą – sam popełniłem wiele głupich błędów na początku rozgrywki, które ciągnęły się za mną przez długi czas. Mam nadzieję, że ten artykuł pomoże wam wystrzec się podobnych pomyłek.\n1. Loguj się regularnie\nSam fakt codziennego logowania do gry może przynieść konkretne nagrody w postaci adeny (głównej waluty w grze), diamentów, surowców oraz – okazjonalnie – funkcjonalnego ekwipunku. Gra jest tak pomyślana, że można się nią cieszyć mając zarówno kilkadziesiąt minut dziennie na zabawę jak i kilkanaście godzin.\nNagrody za samo wejście do gry potrafią być sowite!\n2. Rób dzienne questy\nOczywiście samo wejście do gry to tylko połowa sukcesu i warto byłoby coś w niej jeszcze porobić. Podstawą są tzw. „daily” czyli dzienne questy, które obfitują w mniej lub bardziej korzystne nagrody i resetują się każdego dnia o 9 rano (czasu polskiego). Poniżej lista tych najkorzystniejszych:\nAdena Vault (adena w L2:R to podstawa, nawet jak nie mamy w danym dniu ani chwili wolnego czasu to warto jakoś znaleźć te 3 minuty na AV);\nTower of Insolence (to w zasadzie tylko wciśnięcie jednego przycisku i zrobione, a bonus doświadczenia i adeny jest całkiem spory);\nDaily Dungeon (trwa zaledwie 2 minuty i można telefon zostawić bez opieki, a nagradza nas cennymi kamykami do ulepszania ekwipunku);\nTrials of Experience (tak jak powyżej, ale tu chodzi o doświadczenie);\nSummoning Circle (kolejne 2-3 minuty bez nadzoru, w zamian dostajemy przedmioty ulepszające naszego wierzchowca wraz z jego ekwipunkiem. Kiedy to już wymaksujemy SC traci na znaczeniu);\nTemple Guardian (wszystkie oprócz dwóch najtrudniejszych możemy robić AFK i trwa to ponad 4 minuty. TG daje nam ekwipunek i surowce na jego ulepszenie, ale jako, że najlepszy sprzet i tak dany jest nam z main questów to TG jest raczej opcjonalne);\nWeekly Quests (seria dziesięciu zadań, a każde z nich zmusza nas do zabicia 20 mobków określonego rodzaju. Daje to sporo doświadczenia i trochę adeny, ale zajmuje ze 20 minut i co chwila musimy zerkać na telefon aby wybrać nowe zadanie)\nExtraction Pit oraz Temporal Rift możemy sobie całkiem darować, zaś Elite Dungeon warto odwiedzać tylko jeśli cierpimy na nadmiar wolnego czasu i chorobliwy brak adeny. Subquesty natomiast się kumulują i dlatego możemy je robić np. raz na tydzień, kiedy nam pasuje.\nWarto również pamiętać, że jeśli jednego dnia czegoś nie zrobimy to nazajutrz i tak możemy zebrać nagrody korzystając tylko z jednego przycisku. Nie daje to co prawda 100% zysku (okolice 70%), ale i tak warto o tym pamiętać.\nZrobienie najważniejszych zadań nie powinno przekroczyć godziny aktywnego grania dziennie.\n3. Korzystaj z eventów\nOkazjonalne wydarzenia, tzw. 'eventy' to zazwyczaj świetny sposób na zebranie cennych itemków oraz dopakowanie postaci. Warto z nich korzystać, ale pamiętajmy aby nie przesadzić – czasami są bowiem tak skonstruowane, że można spędzić całe dnie na ich maksowaniu.\nNajlepiej jeśli na początku eventu przejrzymy możliwe do uzyskania bonusy, sprawdzimy ile co czasu potrzebuje i z góry ustalimy sobie co nas interesuje i w co warto inwestować. W chwili gdy to piszę właśnie rozpoczyna się event rocznicowy z gościnnym udziałem postaci z uniwersum.. DC (Batman, Bane itp.).\nUczestnictwo w eventach to szansa na zdobycie lepszego ekwipunku i nowe, ciekawe aktywności.\n4. Działaj AFK\nLineage 2: Revolution jest dość specyficzną grą gdzie dla naszej wygody postacie wyposażone są w swoistego autopilota. Daje nam to opcję gry nawet kiedy nie bawimy się telefonem/tabletem. Ot znajdujemy jakieś fajne miejsce do walki (albo dołączamy do drużyny), upewniamy się, że stwory za szybko nas nie zabiją, że mamy wystarczająco dużo miksturek życia/many i do dzieła!\nPamiętajmy przy tym aby ustawić odpowiedni promień działania – zwarcie/10m/30m/bez limitu. Zasada jest prosta – im łatwiejsza miejscówka tym dalej możemy hasać. Możemy do tego załączyć jeszcze tryb „Power Saving”, zostawić telefon podłączony do ładowania na noc, a nad ranem zebrać profit. Warto L2 mieć zainstalowane na dwóch urządzeniach – np. telefonie oraz tablecie. Ten pierwszy służyć nam będzie do zabawy wymagającej uwagi, zaś dachówkę będziemy zostawiać na autopilocie za każdym razem gdy wychodzimy z domu.\nPodczas gdy na ekranie widzimy tylko gustowny zegarek, pod tą fasadą nasz heros dokonuje kolejnych anihilacji mobów i zbiera przydatne surowce.\n5. CP jest ważniejsze od levelu\nZazwyczaj gry przekonują nas, że to poziom postaci wyznacza jej realną moc. Tutaj to nie do końca prawda, gdyż ważniejsze są CP (Combat Points). Jeśli mamy np. dwie postacie na 200lvl, ale jedna ma 700,000 a druga 1,000,000 CP to ta druga wygra w pojedynku z palcem w.. nosie.\nCzy to sprawia, że level jest bez znaczenia? Niekoniecznie. Poziom postaci stanowi coś w stylu przepustki dającej nam dostęp do miejscówek obfitujących w coraz lepsze nagrody. Dodatkowo wraz z każdym awansem dostajemy skrzynkę z wartościowymi bonusami.\nJak zatem dopakować CP naszego bohatera? Uff, sposobów twórcy wymyślili naprawdę sporo:\nubieranie lepszego ekwipunku lub ulepszanie tego już posiadanego (level, enhance, enhance attributes, upgrade, soul crystal);\nzdobywanie nowych poziomów umiejętności, osiągnięć oraz honoru (walki na arenie);\ntworzenie eliksirów oraz run;\nulepszanie wierzchowców oraz ich ekwipunku, zdobywanie nowych;\nkolekcjonowanie pozycji z Monster Codex;\nniedawno doszły do tego artefakty, ale póki co nie wiem jeszcze jak to działa;\nstworzenie kolejnej postaci (dodaje to procentowy bonus dla innych posiadanych bohaterów, tym większy im wyższy ma ona level, każdy poziom to plus 0.01%);\nNie patrzcie na level tylko na CP. Z czasem im wyższy lvl tym nawet gorzej bo jesteśmy zobligowani do walki z silnymi przeciwnikami.\n6. Nie twórz więcej niż jednej postaci\nI tu od razu odradzam tworzenie i zajmowanie się wieloma bohaterami jednocześnie. Oczywiście na samym początku przygody z L2 co chwilę będziecie natrafiali na różnorakie ciekawostki, ale w końcu zacznie się to robić nużące. Wtedy pomyślicie sobie, że może fajnie byłoby wypróbować inną rasę/klasę postaci.\nGra jest tak przemyślana aby była odpowiednio uzależniająca i to jest nawet spoko, skoro zrobienie wszystkiego co potrzeba zajmuje godzinkę aktywnego grania dziennie. Resztę i tak można zostawić AFK.\nAle jeśli zaczniecie się bawić w nowe postacie to albo całkowicie się uzależnicie spędzając nad grą cały dzień, albo szybko wam się to znudzi i odłożycie zabawkę w pierony.\nPrzy okazji – warto już na początku wybrać takiego herosa/heroinę które najbardziej podpasują naszemu stylowi rozgrywki. Oczywiście wszystkich klas nie znam, ale:\nweź DPSa (maga/łucznika/wojownika) jeśli chcesz się bawić aktywnie. Osobiście polecam postacie atakujące na dystans.\nweź Healera jeśli lubisz zostawiać grę samopas;\nweź orka, jeśli nie masz ochoty na przedzieranie się przez samouczki i pierdoły dla nowicjuszy. Orkowie to nowa klasa, która startuje od 180lvl i co chwila nagradzana jest kosztownymi nagrodami.\nStworzenie wielu postaci kusi, ale tak po prawdzie to sposób rozgrywki jest bardzo podobny.\n7. Nie baw się w uzupełnianie Monster Codex\nZ zabitych stworów ma szansę wylecieć tzw. 'core'. Itemki te kolekcjonujemy aby zdobywać kolejne poziomy Monster Codex i tym samym zwiększać swoje CP.\nJest to kolejna zabawa dla endgame’u i najbardziej wymaksowanych postaci. Póki sam nie będziesz należał do tego elitarnego grona, póty zabawa w to to strata czasu. Ja wiem, że niby można zostawić postać na autopilocie na noc, ale lepiej już wybrać inną miejscówkę – np. taką gdzie zamiast core’ów wypada złom (scrap) do tworzenia ekwipunku UR. Gwarantuję, że przyniesie to o wiele więcej pożytku.\nMoster Codex to żmudne kolekcjonowanie itemków, tylko dla prawdziwych no-life’ów\n8. Uważaj z klanami\nWarto dołączyć do klanu, bo zapewnia to konkretne bonusy do zdobywanego xp oraz adeny, a także otwiera przed nami klanowy sklepik z konkretnymi itemkami. Ale..\nAle duża społeczność potrafi być jeszcze bardziej uzależniająca. Póki jesteś sam możesz wpadać do gry kiedy masz na to ochotę, zaś w gildii możesz poczuć się zobligowany do działania zespołowego.\nNa szczęście gra oferuje Akademię (Clan Academy) czyli taki „klan bez klanu” i może warto tam dołączyć, przynajmniej na początku. Ewentualnie poszukajcie jakichś małych, kilkuosobowych gildii tak jak – i tu moja autoreklama – SAOPL na serwerze Yiana. Serdecznie zapraszam! 😉\nAby dostać się do najlepszych klanów musisz mieć nie lada herosa.\n9. Nie wydawaj adeny na głupoty\nJak przeczytaliście wyżej – adena to podstawa i nawet jeśli będzie się wam wydawać, że macie jej pod dostatkiem to.. wydaje się wam.\nNie żałujcie kasy na:\nlevelowanie ewipunku swojego oraz mounta (level up)\nbezpieczne zaczarowanie ekwipunku (enhance)\nwzmacnianie atrybutów pancerza/broni (enhance attributes)\npodnoszenie poziomu skilli postaci\nwarzenie nowych eliksirów\nNie marnujcie adeny na:\nwymianę/ulepszanie Soul Crystals (nie korzystajcie z żadnych SC o ile nie są poziomu R/SR);\nscalanie (’combine') elementów ekwipunku w celu odnalezienia rzadkich itemków (zostawcie to sobie do engame’u)\ntworzenie drugiego zestawu ekwipunku (np. na bossów) – wymaksujcie najpierw jeden zestaw, dopiero potem zajmujcie się kolejnym\nkupno Soulshotów – itemków jednorazowego użytku podwajających obrażenia. Owszem, czasami się to przydaje, ale przeważnie korzystanie z nich to tylko strata adeny.\nSkille to jedna z tych rzeczy na które zawsze warto znaleźć parę monet.\n10. Ani diamentów\nLineage 2 Revolution to gra darmowa, ale że twórcy jakoś muszą na niej zarabiać to wprowadzono waluty premium w postaci diamentów. Mamy więc:\nczerwone (możemy je zdobyć np. za regularne logowanie i wykonywanie daily)\nniebieskie (dostępne tylko za prawdziwe pieniądze oraz sprzedaż itemków w domu aukcyjnym)\nzłote topazy (najbardziej wartościowe, kupimy je tylko za $$$ i wymienimy na wartościowe nagrody)\nNie mam nic przeciwko okazjonalnemu kupieniu jakiejś subskrypcji czy zapłaceniu twórcy za zabawę którą mi zagwarantował, ale są pewne granice. A ceny w sklepiku L2 je mocno przekraczają. Dla przykładu aby zdobyć 1.6mln adeny (co można wydać w ciągu kilku sekund na ulepszenie np. broni SR na max poziom) potrzebujemy 6000 czerwonych diamentów. Te zaś te możemy nabyć w różnych paczkach, kosztujących od 70zł wzwyż. Tanio nie jest.\nMoja rada taka – zbieraj czerwone diamenty które gra od czasu do czasu rzuca przy okazji eventów. Wydawaj je na bonusy, które są ci akurat potrzebne, ale bez przesady – zawsze miej przynajmniej 1000 na zbyciu, bo nigdy nie wiadomo jaka promocja się trafi.\nCeny są nieziemskie, ale najwidoczniej są ludzie którzy tyle wydają na wirtualne ciuszki.\nNo! I to by było na tyle! Co bym ja dał za taki zestaw porad w moich pierwszych tygodniach spędzonych z mobilnym Lajnejdżem..\nJeśli o czymś ważnym zapomniałem lub macie jakieś pytania to zapraszam do komentarzy pod spodem. Oraz oczywiście do samej gry!\nTagged Android, gra, Lineage 2, porady.\n« Recenzja opaski Hey+ NIE od Xiaomi\nPowerbank ZMI Aura 20000mAh – recenzja »


Thecus N5550 – profesjonalny NAS\nBackUp Academy / Wpisy / Pamięci masowe - NAS / Thecus N5550 – profesjonalny NAS\n. 12 października 2012\nThecus N5550 to największy i najszybszy NAS spośród tych, które dotąd mieliśmy w testach. Naszym zdaniem zasługuje on w pełni na miano profesjonalnego. Zdajemy sobie sprawę z tego, że dla wielu użytkowników zawodowo zajmujących się serwerami „profesjonalny” będzie dopiero rackowy, samodzielnie postawiony serwer dyskowy z własnoręcznie zainstalowanym systemem operacyjnym, a nie jakiś mały komputerek obsługiwany głównie przez WWW. Niemniej słowo NAS przypisywane jest raczej nie takim samodzielnie tworzonym serwerom, ale gotowym urządzeniom, których obsługa nie wymaga ręcznego edytowania plików konfiguracyjnych. A Thecus N5550 wśród NAS-ów należy do najlepszych i najbardziej zaawansowanych.\nCo więcej, urządzenie to kierowane jest raczej do firm niż do użytkowników domowych. I to firm niemałych, bo producent, który dzieli swoje NAS-y na kategorie: Soho/Home, SMB i Enterprise, model N5550 zalicza do tej ostatniej. A trzeba mieć na uwadze to, że w polskich warunkach klienci określani za granicą mianem SMB to już całkiem duże przedsiębiorstwa. Naszym zdaniem testowane urządzenie świetnie sprawdzi się w bardzo wielu firmach, które potrzebują wydajnego NAS-a i mają ograniczoną kadrę administratorów.\nCzy Thecus N5550 jest dobrym wyborem do domu? Naszym zdaniem – nie, ale nie dlatego, że nie spełnia jakichś wymagań, tylko dlatego, że trudno wyobrazić sobie sytuację, w której ktoś, kto nie prowadzi firmy, potrzebowałby w swoim mieszkaniu takiego dużego NAS-a. Ponadto sprzęt jest nieco głośny i lubi wydawać dźwięki informujące o swoim stanie. Pobiera też sporo – jak na domowe uwarunkowania – energii: 24 W w trybie spoczynku, bez żadnych dysków, co daje koszt rzędu 110 zł rocznie. Sam również niemało kosztuje, bo ok. 2300 zł, ale trzeba przyznać, że jeszcze kilka lat temu sprzęt tej klasy był wyraźnie droższy.\n5 zatok na dyski\nwbudowany wyświetlacz LCD i przyciski sterujące\nmożliwość zestawiania podwójnego połączenia gigabitowego\ndodatkowe oprogramowanie antywirusowe i do tworzenia kopii zapasowych\ndosyć wygodny interfejs użytkownika przez WWW\nmożliwość korzystania z aplikacji z iOS lub Androida\nTags:N5550, Pamięci masowe - NAS, serwer plików, thecus


Janek's Content - Podkarpacki Serwis Wędkarski\nEverything posted by Janek\nJanek replied to lukxes's topic in Wieści znad wody\nNiestety żaby (mimo że są pod ochroną) wymierają. A co do ryb to problemem może być to, że zakład eksploatujący żwirownie, zrzuca wodę z popłuczyn piachu do tego zbiornika. Nie wiem jakie długofalowe konsekwencje, ale pewnie ZO PZW jako dzierżawca wody powinien wiedzieć o takiej zmianie warunków użytkowania.\nJanek replied to Leszek's topic in Wieści znad wody\nTaki niekropkowany mi się trafił. Jak się domyślacie z północy\nJanek replied to rapala's topic in Wieści znad wody\nNieproszony gość: Na Osinie widziałem zdechłego sumika karłowatego (pewnie ktoś wyjmując haczyk uszkodził rybę). Czy ktoś się spotkał z tym gatunkiem w Mrowli/Czarnej lib zlewni Wisłoka.\nJanek replied to Dzienciol's topic in Wieści znad wody\nJanek replied to geogps's topic in Ogólne\nJakie ryby wpuścić do stawu 30x16m\nJanek replied to ambro123's topic in Ogólne\nCześć, Kilka razy w okolicznych żwirowniach wspomagałem proces budowy ichtiofauny. W pierwszym roku radzę wpuścić kilkanaście, płoci przedtarłowych. Po roku możesz wpuszczać okonie /szczupaki (najlepiej też tarlaki) . Moją ulubioną rybką w takich zbiornikach jest lin. Ładnie wygląda też wzdręga (najlepiej tarlaki - łatwo pozyskać na dzikich żwirowniach) . Warto zadbać o to żeby w zbiorniku były małże (uwaga na gatunki chronione, najlepiej zebrać z dna spuszczanego stawu) i raki (tu byłbym ostrożny żeby nie rozprzestrzeniać gatunków inwazyjnych, a chronionych raków szlachetnych nie wolno pozyskiwać z wód otwartych)\nTeraz (jak temperatura dodatnia) , chodzenie po tak cienkim lodzie to szaleństwo\nDziś widziałem dwóch wędkarzy na jednej z żwirowni na Lipiu.\nCo mogę dodać o Białce Tatrzańskiej: To moja ukochana woda bo tam złowiłem pierwsze pstrągi i lipienie na muchę. Zawsze jest w moim sercu. Łowię tam bardzo rzadko bo bliżej do Dunajca. W 2020 łowiłem jedno popołudnie w okolicach Krępachów. Ryby - no cóż - złowiłem małego lipienia, pstrąga ok 30 cm i o szarówce 40 pp. Pięknie wybarwiony i straszliwie waleczny. Syn w tym samym dniu przez godzinę złowił 5 ryb 25-37 cm pstrągi i lipienie (pewnie więc umiejętności i sprawność fizyczna ma znaczenie) . Zachęcam do odwiedzin. Latem pewnie łowienie dopiero wieczorne.(Czasem można trafić lęgnącego się chruścika w środku dnia i wtedy jest wędkarski odlot) . Techniki różne. Nimfa,sucha, mokra. Na streamera dawno już nie łowiłem, ale pewnie też skuteczny. Zwracam też uwagę że trzeba lubić poruszać w wartkim nurcie z głazami. Kto tego nie potrafi/ nie lubi to raczej nie powinien się tam pokazywać. Otoczenie i klarowność wody daje pozytywną energię.\nJakiej wielkości te sumiki? Warto się nastawiać? Pytam bo w życiu suma nie złowiłem i brakuje mi gatunku na liście Nacodzień łowie na muchę ale może bym się poświęcił