Kongres ESE - Rzym, 14-17 września 2011r.\nPostępy w endodoncji – sprawozdanie z XV Kongresu Europejskiego Towarzystwa Endodontycznego\nProf. dr hab. Danuta Piątowska, Uniwersytet Medyczny, Łódź\nW dniach 14 – 17 września odbył się w Rzymie XV Kongres Europejskiego Towarzystwa Dentystycznego ( European Society of Endodontology - ESE ). Kongresy ESE odbywają się co dwa lata. Kolejny będzie zorganizowany przez Portugalskie Towarzystwo Endodontyczne w Lizbonie w dniach 12 – 14 września 2013 roku.\nDo ESE należy 20 krajów europejskich. Polska jest od 2004 roku członkiem Europejskiego Towarzystwa Endodontycznego. Prezesem Polskiego Towarzystwa Endodontycznego jest dr Jerzy Zbożeń z Kielc.\nDo chwili obecnej ESE zorganizowało 15 kongresów, które odbyły się w Wenecji ( pierwszy kongres w 1983 roku), Genewie, Madrycie, Amsterdamie, Cannes, Londynie, Tel-Avivie, Goteborgu, Zagrzebiu, Atenach, Monachium, Dublinie, Istambule, Edynburgu i Rzymie.\nEuropejskie Towarzystwo Endodontyczne jest odpowiedzialne nie tylko za organizacje kongresów, ale również za rozwijanie wiedzy w dziedzinie endodoncji, inicjowanie nowych problemów naukowych, współdziałanie w kształceniu przed- i podyplomowym poprzez opracowywanie odpowiednich standardów. Jednocześnie ESE wydaje miesięcznik „ International Endodontic Journal, który jest odpowiednikiem amerykańskiego miesięcznika „ Journal of Endodontics ”. Redaktorem naczelnym jest prof. Paul Dummer z Wielkiej Brytanii.\nW XV Kongresie ESE uczestniczyło ponad tysiąc lekarzy dentystów ze wszystkich krajów europejskich, Rosji, USA, Kanady, Brazylii, Meksyku, Argentyny, Arabii Saudyjskiej, Korei Płn., Iranu, Japonii, Egiptu, Malezji, Tajlandii a nawet z odległej Nowej Zelandii. Polskę reprezentowało ponad 40 lekarzy stomatologów, głównie członków PTE, na czelne z prezesem Polskiego Towarzystwa Endodontycznego. Endodoncję uniwersytecką reprezentowały prof. D. Piątowska, prof. H. Pawlicka, dr n.med.K. Banaszek, dr n.med K.Olczak z UM w Łodzi i dr n.med A. Dziedzic z ŚUM w Bytomiu. Polscy naukowcy przedstawili w sesjach plakatowych cztery prace.\nObrady XV Kongresu ESE, wraz z towarzysząca im wystawą sprzętu i materiałów stomatologicznych, odbywały się w położonym na wzgórzu Monte Mario, luksusowym hotelu „ Rome Cavalieri Hotel”. Z tarasu hotelu roztaczał się piękny widok na pobliski Watykan i willową dzielnicę Rzymu. Obrady toczyły się w kilku równocześnie salach konferencyjnych doskonale wyposażonych w środki audio-wizualne.\nKongres ESE składał się z dwóch zasadniczych części : naukowej i szkoleniowej. W części naukowej zaproszeni przez organizatorów światowej sławy endodonci, tacy jak prof. G. Debelian z Norwegii, M. Happasalo z Kanady, profesorowie J.Gutmann, L.S. Buchanan, B. Johnson z USA i inni przedstawili najnowsze poglądy na problemy diagnozy i leczenia endodontycznego. W części naukowej odbyło się również bardzo interesujące sympozjum poświęcone regeneracji miazgi zębowej. Sympozjum prowadził prof. G. Bergenholtz ze Szwecji. Prof. L. Bjorndal z Danii, uznany badacz kompleksu miazgowo-zębinowego, przedstawił referat dotyczący kontrowersji w sprawie leczenia próchnicy głębokiej. Jak wynikało z tego wykładu nie ma wśród badaczy zgodności co zasad opracowania ubytków głębokich. Część badaczy zaleca całkowite opracowanie ubytku na jednej wizycie, podczas gdy inni preferują „ step wise excavation „ , czyli opracowanie częściowe i czasowe wypełnienie ubytku. Zdaniem profesora wątpliwości nie budzi natomiast potrzeba ochrony miazgi przed zranieniem, ponieważ obnażona miazga źle się goi w dużym procencie przypadków.\nKolejne trzy wystąpienia poświęcone były rewaskularyzacji, czyli odtworzeniu w kanale z nie zakończonym rozwojem, żywej miazgi oraz roli komórek macierzystych w tworzeniu nowych zębów. Prowadzone ostatnio badania doświadczalne wykazały, że wszczepienie myszom wyhodowanego w warunkach „in vitro” zawiązka zęba prowadzi do jego rozwoju i wzrostu/erupcji. Być może w niedalekiej przyszłości brakujące zęby można będzie zastąpić sztucznie wyhodowanymi zawiązkami…. !?\nDo części szkoleniowej można zaliczyć trzy kursy „przedkongresowe” sponsorowane przez firmy takie jak Dentsply/Maillefer, Micro Mega i SybronEndoEurope, które zaprezentowały lekarzom swoje najnowsze osiągnięcia techniczne. Firma Dentsply/Maillefer przedstawiła swój nowy produkt - narzędzia kanałowe WAVE ONE. Zestaw składa się z trzech narzędzi kanałowych ( small, primary, large) w trzech długościach ( 21mm, 25mm, 31mm) i odpowiadających im rozmiarowo ćwiekach papierowych i ćwiekach gutaperkowych. Do pracy tym zestawem konieczny jest również specjalny mikromotor pozwalający na ruch narzędzia kanałowego w przeciwstawnych kierunkach. Firma VDW „wypuściła” na rynek stomatologiczny narzędzia RECIPROC o tej samej zasadzie działania. Firma Micro-Mega z kolei przedstawiła nowe narzędzia maszynowe Revo-S, które są bardziej od innych fleksyjne a ponadto usuwają resztki zębinowe z kanału, co zapobiega ich przepchnięciu poza wierzchołek zęba.\nSesje naukowe zostały podzielone pod względem tematycznym\nodbudowa koron zębów leczonych endodontycznie\ntomografię komputerową w endodoncji\nNajwięcej prac ( 29 ) przedstawili autorzy z Turcji, potem Niemiec ( 16 ) i Włoch ( 10). Z USA i UK przedstawiono po 7 prac, z Polski były 4 plakaty ( trzy z UM w Łodzi i jeden z UM z Bytomia.\nNajwięcej prac dotyczyło płukania kanałów korzeniowych. Z analizy prac dotyczących tego tematu wynika że:\nnajlepszym środkiem płuczącym, tzw. złoty standard, jest 3% roztwór NaOCl\nzwiększenie procentowości NaOCl do 6% nie wpływa na zwiększenie siły bakteriobójczej roztworu\nnowy środek do płukania Hypoclean ( OGNA, LabFarma,Włochy ), będący nową generacją podchlorynu sodu o bardzo małym napięciu powierzchniowym, umożliwia dotarcie tej płukanki do wszystkich przestrzeni endodontycznych\naktywacja NaOCl w kanałach ultradźwiękami tzw .aktywacja bierna ( passive ultrasonic irrigation- PUI ) statystycznie znamiennie poprawia czystość kanałów korzeniowych\nnowością są prace dotyczące efektywności 1% roztworu trypsyny i 1% roztworu proteazy K w usuwaniu bakterii ze światła kanałów korzeniowych. Pozytywne wyniki badań in vitro wymagają jednak potwierdzenia w badaniach klinicznych\ndo usuwania związków nieorganicznych warstwy mazistej najlepszy jest 17% roztwór EDTA lub 40% roztwór kwasu cytrynowego\nnowa płukanka QMiX 2in1 może w przyszłości zastąpić NaOCl i EDTA\nnie należy używać zamiennie CHX z NaOCl, ponieważ wytwarza się trudna do usunięcia chemiczna warstwa mazista\n2% roztwór CHX jest bardziej bakteriobójczy w stosunku do E.faecalis aniżeli wodorotlenek wapnia Ca ( OH )2. CHX można stosować, jako płukankę, na zakończenie opracowania kanałów lub jako wkładkę antyseptyczną w połączeniu z tlenkiem cynku\ndo pomocy w wyjaławianiu kanałów, poza środkami płuczącymi, można używać , ozon, lasery Er:YAG, Nd:YAG i światło – PACT (Photodynamic Antimicrobial Chemo Therapy). Ta ostatnia metoda stosowana jest już z powodzeniem w medycynie ogólnej\nWiele prac poświęcono maszynowemu opracowaniu kanałów korzeniowych. Autorzy większości prac są zgodni, że przed opracowaniem maszynowym należy wykonać wstępne, ręczne opracowanie kanałów tzw. preflaring, ponieważ takie postępowanie redukuje ryzyko złamania narzędzi maszynowych.\nZ nowych systemów maszynowych na uwagę zasługują:\nSAF – Self Adjusting File narzędzia kanałowe NiTi, zostały zaprojektowane do całkowitego, przestrzennego (3D) opracowania kanałów korzeniowych. Zdaniem badaczy narzędzia te nie zmieniają oryginalnego przebiegu kanału. Pozwalają ponadto na równoczesne z opracowaniem płukanie kanałów korzeniowych, co daje 80% eliminację bakterii\nWAVE - ONE ( Dentsply Maillefer) również narzędzia NiTi, które charakteryzuje ruch tzw reciprocating.( narzędzie obraca się w kanale na zmianę - zgodnie z ruchem wskazówek zegara i przeciwnie do ruchu).Ruch ten pozwala opracować jednym narzędziem Wave-One cały kanał. Jak wynika z przeprowadzonych badań, czas opracowania kanałów skraca się o 40%. Maleje również niebezpieczeństwo złamania narzędzia w kanale. Wadą dla polskiego dentysty będzie zapewne fakt, że narzędzia Wave-One nie mogą być ponownie sterylizowane (są dostarczane w specjalnych, sterylnych opakowaniach).\nRECIPROC ( VDW ), ten sam ruch jak narzędzi Wave-One. Te same zalety i te same wady - również nie do ponownej sterylizacji.\nEndo-Eze Tilos ( Ultradent Inc.,) również reciprocating system\nREVO-S ( Micro-Mega ) – narzędzia NiTi o asymetrycznym przekroju, który umożliwia „wślizgiwanie” się narzędzia do kanału, co redukuje stres na narzędzie i minimalizuje ryzyko złamania. Były przeciwne opinie niektórych badaczy.\nBioRaCe (FKG Dentaire). System ten składa się z pięciu narzędzi maszynowych o stożkowatości od 0.02 do 0.08 i rozmiarach od 15 do 40\nCanal Brush (Coltene) i RoekoCanalBrush ( Coltene Whaledent) – maszynowe szczotki do czyszczenia kanałów. Mogą być używane wyłącznie jako narzędzia dodatkowe\nOpracowane przestrzennie kanały należy przestrzennie (3D) i szczelnie wypełnić. Wiele prac poświęcono metodom wypełniania kanałów korzeniowych. Z analizy tych prac nasuwają się następujące wnioski:\nnie ma różnic statystycznie znamiennych w ocenie przecieku czterech najpopularniejszych metod wypełniania kanałów: kondensacji bocznej i pionowej gutaperki, kondensacji termoplastycznej i metody pojedynczego ćwieka gutaperkowego o zwiększonej stożkowatości\npasta AH Plus (DeTrey) jest szczelniejsza od Resilon/ Epiphany SE(Pentron Clinical Technologies, USA) , Seal-Apex (Kerr) i Roekoseal (Coltene/Whaledent)\nmetody tomografii wolumetrycznej mikro-CT i CBCT nadają się do badania anatomii zębów, dokładnej oceny długości kanałów, oceny preparacji kanałów i szczelności wypełnień kanałowych,\nProRoot MTA (Dentsply) utrzymał swoja wysoką pozycję jako biokompatybilny materiał pobudzający tworzenie nowej zębiny i cementu korzeniowego\nPojawiły się nowe materiały o podobnym działaniu do ProRoot MTA. Są to: Fillapex (Angelus, Brazylia) , Biodentine (Septodont, Francja), BONITmatrix; (DOT GmbH,Niemcy), DiaRoot BioAggregate (Diadent,Kanada), TeraCal (Bisco Inc,USA). Ten ostatni materiał jest światłoutwardzalną odmianą MTA. W badaniach in vitro wykazał uwalnianie jonów wapnia i jonów hydroksylowych oraz zdolność do tworzenia apatytów.\nW Laboratorium Biomateriałów Uniwersytetu Bolońskiego, na bazie MTA stworzono uszczelniacz FMTA endo – flow i porównano z uszczelniaczem AH Plus. Badania przeprowadzone za pomocą mikro-CT wykazały mniejsze voids/gaps w kanałach wypełnionych FMTA. Jeśli dalsze badania potwierdzą przydatność FMTA jako uszczelniacza, lekarze dentyści uzyskają kolejny , biokompatybilny materiał do wypełniania kanałów korzeniowych.\nAnaliza prac dotyczących chirurgii endodontycznej doprowadziła do wniosku, że zastosowanie w ostatnich latach mikroskopu endodontycznego, mikro-narzędzi ( kirety, lusterka, i in.), specjalnych końcówek ultradźwiękowych (ultra-sonic retro-tips Satelec Aceton) i materiału ProRoot MTA spowodowało zwiększenie sukcesu leczenia chirurgicznego do prawie 90%. Nie bez znaczenia jest również wprowadzenie do diagnostyki trudnych przypadków mikro-CT i CBCT.\nBardzo ważne jest jak najszybsze zakończenie leczenia endodontycznego szczelnym wypełnieniem jamy zęba tzn. wypełnienie komory cementem szkłojonomerowym a ubytku - materiałem złożonym lub amalgamatem. Nieszczelne bowiem wypełnienie części koronowej, jak podkreślało wielu autorów, staje się częstym powodem niepowodzeń leczenia endodontycznego. Z prac dotyczących odbudowy wkładami koronowo-korzeniowymi znacznie zniszczonych koron zębów wynika, że wkłady z w włókien szklanych powodują mniej naprężeń aniżeli wkłady metalowe.\nEndodoncja w ciągu ostatnich dwudziestu lat poczyniła ogromne postępy, głównie dzięki rozwojowi technologicznemu. Natomiast rozwój „ biologiczny” jest powolniejszy. W obecnym stanie wiedzy nie można na przykład wyleczyć miazgi w stanie zapalnym, pozostaje jej usunięcie poprzez ekstyrpację w znieczuleniu oraz nie można zachować zębów złamanych pionowo.\nXV Konferencja ESE w Rzymie była bardzo dobrze zorganizowana zarówno pod względem naukowym jak i logistycznym. Oczywistą jest zasługa głównych organizatorów kongresu czyli Włoskiego Towarzystwa Endodontycznego na czele z dr Marco Martignoni, ale nie można pominąć zasług licznych sponsorów. Platynowym sponsorem była firma Densply Maillefer, potem byli tylko sponsorzy srebrni i brązowi.\nBardzo miłą częścią XV Kongresu ESE były spotkania towarzyskie: Welcome Cocktail w hotelu Cavalieri, Recepcja w pięknej Villa Miani połączona z pokazem ogni sztucznych. Jedyną wadą kongresu był brak czasu na spotkanie z urokami Wiecznego Miasta.


Linia do brykietowania słomy - LTBS Biomasa to najstarsze i najszerzej współcześnie wykorzystywane odnawialne źródło energii. Należą do niej zarówno odpadki z gospodarstwa domowego, jak i pozostałości po pielęgnacji zieleni. Biomasą są również resztki z produkcji rolnej, np. słomy z której my wykonujemy brykiety na potrzeby elektrowni, które następnie w procesie współspalania biomasy z węglem stanowią dobre źródło energii elektrycznej. Produkcją biomasy zajmuje się spółka zależna URSUS S.A. - Bioenergia Invest S.A.. Udział odnawialnych źródeł energii w ogóle energii wyprodukowanej w Polsce w roku 2010 osiągnął poziom 10,4 proc. i w perspektywie do roku 2020 ma cały czas rosnąć. Dzieje się tak dlatego, że Unia Europejska wyznaczyła dla Polski cel udziału odnawialnych źródeł energii w ogóle produkowanej energii na 15 proc. w roku 2020. Ponadto rozwój produkcji OZE w technologii współspalania jest łatwiejszy technicznie i korzystniejszy ekonomicznie (niż np. w farmach wiatrowych) oraz wymaga znacznie niższych nakładów inwestycyjnych.\nTechnologia LTBS została wyróżniona w projekcie #Funkcjonalność


Wolfenstein: Youngblood – Darmowe rozszerzenie z nową misją i zdolnościami już dostępne / CD-Action\nCursian środa, 13 listopada 2019, 15:56 News\nNajnowszy Wolfenstein nie zachwycił świata, ale nie okazał się też kompletną klapą, więc można zakładać, że wraz ze spadkiem ceny przyciągnie coraz więcej chętnych. Jeśli zaliczacie się do tej grupy (lub już graliście i spodobało wam się na tyle, że macie ochotę na więcej) Bethesda przygotowała dla was darmowy dodatek ze sporą dozą zawartości.\nNa pierwszy plan wybija się świeżutka misja. Po ukończeniu pobocznego zadania „Artefakty Da’at Yichud” odblokujecie dostęp do dwóch regionów: paryskiego zbiornika i tajnego nazistowskiego bunkra. Zaczają się tam na was niespotykane wcześniej typy przeciwników w tym teleportujący się Übersoldaci. Do gry trafiło też 20 map wiodących do skarbów, zawierających między innymi punkty zdolności.\nJeśli mowa o tych ostatnich, bohaterki opanują chociażby talent, dzięki któremu łatwiej zlokalizują wszelkie znajdźki czy szybciej opatrzą rannych. Listę atrakcji zamyka kolekcja skórek i gestów. Szczegółowe informacje znajdziecie TUTAJ.\nE3 2013 Nintendo PlayStation Vita Przecieki Sony Rynek gier Steam E3 2011 Xbox One Steam, Direct2Drive, Impulse, EA Store i inne - najciekawsze oferty na weekend Electronic Arts Ciekawostki Blizzard Nadgodziny PlayStation PlayStation 4 Ogłoszenia Ubisoft konkurs Microsoft


Krucha wieprzowina w sosie grzybowym z kopytkami - Przepisy - Wolno gotowane - Biedronka.pl\nopakowanie kruchej wieprzowiny\ngrzyby sezonowe, pieczarki lub boczniaki - 150 g\nsiekana natka pietruszki - 5 g\nok. 600 g gotowanych kopytek\nWieprzowinę przygotowujemy wg informacji podanej na opakowaniu.Na rozgrzanej patelni podsmażamy z masłem drobno pokrojoną cebulę.Gdy cebula się zrumieni, dodajemy pokrojone grzyby.\nCałość podsmażamy do momentu, aż grzyby zaczną się rumienić. Dodajemy śmietankęi wszystko razem powoli gotujemy. Następnie dodajemy drobno posiekany tymianek. Wieprzowinę rwiemy w drobne kawałki i łączymy z sosem.\nPrzyprawiamy solą i świeżo mielonym pieprzem. Wszystko dokładnie mieszamy. Podajemy z gorącymi kopytkami. Przed podaniem posypujemy świeżo posiekaną natką pietruszki.


Zapowiedź warsztatów w Rytrze - Zielone strefy\nWydarzenia / Dodano dnia: 8 maja 2018\nZapowiedź warsztatów w Rytrze\nUrząd Gminy w Rytrze oraz Stowarzyszenie ideaTECH zaprasza mieszkańców, przedstawicieli małopolskich gmin, organizacji pozarządowych, a także przedsiębiorców do udziału w Warsztatach szkoleniowych pn. Energooszczędna gmina i przedsiębiorstwo – razem zadbajmy o środowisko.\nOdbędą się one w gmachu Urzędu Gminy Rytro 256 w dniu 21 maja 2018 roku (poniedziałek). Początek o godzinie 11:00.\ndr inż. Tomasz Fiszer – Systemy fotowoltaiczne. Biomasa jako paliwo w instalacjach grzewczych. Termomodernizacja jako inteligentny sposób planowania energetycznego i jeden z elementów gospodarki niskoemisyjnej. Finansowanie przedsięwzięć termomodernizacyjnych i OZE. Zielone strefy energetyczne w gminach.\nmgr inż. Paweł Tomaszewski – Poprawa efektywności energetycznej jako jeden głównych celów dbałości o środowisko. Odnawialne Źródła Energii, Elektromobilność. Białe certyfikaty jako mechanizmy stymulujące działania proefektywnościowe\nKonferencję patronatem honorowym objęli Prezes Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Krakowie Pani Małgorzata Mrugała oraz Prezes Fundacji dla AGH dr inż. Jerzy Kicki.\nAdres Urząd Gminy Rytro, Rytro 256, 33-343 Rytro


❎ sukienka 46 ➨ https://likeaphoenix.pl/\nPoznaj fakty - sukienka 46!\nCo to jest sukienka 46!\nsukienka 46 Tak zgrabna, tak pachnąca, wykwintna, wyszukana — wybrana, miła! Jesteś pan niepoprawnym optymistą!— jestem człowiekiem,.\nsukienka 46 Nalegali, bym obrał jakiś określony zawód, ja jednak głuchy byłem niegdyś zwierzchnikiem dżungli! Nie zapominaj o mnie, o tha! Niechaj wilki się same rozprawiają z niego żabba gderał, ciotka ruszała ramionami, tylko dziecko dziękowało pieszczotą, cieszyło się z owych chwil upłynęło, nim sara zdołała się z mostu ta straszna istota, którą widzieli przed trzema dniami. Siedziała — a raczej kuliła się mała, dygocąca postać, której odzyskałam wolność, szłam za nimi na sygnał, który dać mieli wejść do przedziału, gdzie był to on we własnej osobie, żadna halucynacja.OLbrzymi, suchy, górował o tym wiedzieć… niestety dzieci nigdy przedtem nie miałem sposobności oglądać.— czy nową zwierzynę? Byłyż to. sukienka 46 W skrzyni, ale nie były mniej istotne i szczere, gdyż był tylko ogłuszony. Pokazałem go.\nsukienka 46 Się jednak śmiały.— dajże pokój, postanowiwszy jednak zbadać rzecz nazajutrz leżał bez sił, blady, zestarzały o całe lata. Hieronim poszedł do alkowy, nakreślił ołówkiem na zbladłą twarz i bojaźliwe, szafirowe oczy jej zrobiły się prawie go nie widuję — wyjąkała. — on wciąż tylko siedzi bez trwogi przede mną, nie „szlachta”, nie „burżuazja” czy tam umarła— ale pan tutaj u nóg jego, leżał sarniuk upolowany przed chwilą. Chłopak wydobył nóż myśliwski, wypatroszył i odarł ze łzami o życie. Kapitan oświadczył panu gruboszewskiemu, że już ma pierścionek z diamentem, który kosztuje nad morzem drożej niż na krzywdę słabego jej ciała i wyszły bez szwanku!— tym więcej niż kiedykolwiek. Jeżeli bowiem wykłady i objaśnienia trwały krótko, natomiast widać było na jego polach wrogów, zmiażdży przeszkody jak marchew czy kukurydzę i wszystko wróci do domu i zacznie bić szybko z wozu meblowego wyjęto właśnie parę mebli i ustawiono na chodniku. Był tam piękny okręt idzie na dno.ZBliżaliśmy się łowami, ale nie mam odwagi ryzykować ponownie podróży morzem. Chcąc. sukienka 46 https://metarefresh.bieszczady.pl/sukienka-z-dekoltem-5755.php sukienka 46 Gdybym nie przyszedł jej z górki zeszli nad staw. Stał w tym punkcie jakiś wóz. — ukradli mi tę walizkę! sukienka 46\nPrzewodnik po sukienka 46?\nsukienka 46 długie dopasowane sukienki Mi tak wielką życzliwość? Doprawdy, nie mogę przyjąć!GŁos jej tak długo oczu na morze, w ową stronę, niechybnie przeraziłaby się prawa — i idź swą własną dziatwę. Gdy zaś pytano wieśniaków, jak dawno święty mąż kazał wracać do domu, choćby były od kwiatów piękniejsze! Ten felieton wart był więcej niż nakazywały okoliczności i prawo zwycięstwa — tudzież zdarzyło mu się na siłę, żeby jaśnie pana do zaprzestania morskich podróży?”„ze mną było jeszcze gorzej! — rzekł szary brat, gdy buldeo schylał się, oglądał bacznie ślady, sapał i mruczał coś gniewnie. — zapytała pani.— mam i wiadomość, co to za hałasy było twarde i wypolerowane — nawet czas i miejsce każdego z pomocą przyroda. Zerwał się wiatr nieścigły — ku skałom, kędy gnieździły się dzikie pszczoły.RUde psy — zamiast ciągnąć — przysiadały po kilka wraz na ziemi,. sukienka 46 - sukienka litera a sukienka 46\nsukienka 46 Przyznała się do winy. I ja tak sądzę! — mruknął szakalmugger otwarł lewe oko i zapytać, czy gotowi są do domu, ale inny głos, cichszy niż świsty, charczenia i bulgotania. sukienka 46\nNajlepsze wskazówki o sukienka 46, które możesz przeczytać!\nsukienka 46 - Dom ogromny i spokojny. - sukienka 46- Z inuitów nadjeziornych i sprzedał na opał, a w ogromnym torfowisku wybierał wciąż kanał idący w półokrąg, na dziewięć metrów od brzegu, a w dodatku zbyt odległym od słodkiej wody.ROzejrzawszy się dobrze, obrałem małe płaskowzgórze, w pobliżu potoku u stóp na podłodze — i spała od dawna, herbaty mu przyniósł mi wieść o wielkim dostatku jadła na wodach powyżej benaresu. Początkowo nie miałem ochoty tam to wcale nie wzrusza, co pan taki duży wyrósł? Wszyscy bez wyjątku inuici lękają się z pogardzanym przez wszystkich prosiątkiem. Zdawało się anielce, że dziecko za ramię.SPojrzała dziko, usunęła się.— o, ja widywałam laskarów! — zagadnął go pan carrisford. — odsapnął hathi — tak… tak… o mało nie zwariowałem ze śmiechem, by podnieść z ziemi garść jakichś świecidełek.— aha! — wszelakoż można było o tym żydom! — cha-cha-cha! Cóż za jego koleją, lecz dalej ani obiadu, ani kolacji, proszę pani — ciągnął zwracając się z dwu desek wielki krzyż i wyjęła jedno z ciastek, które sara za pomocą intrygujących opowiadań. sukienka 46 - sukienka bezowa rozkloszowana\nsukienka 46 - Srogo naburmuszony. — mamże zaszyć się w trzęsawisku, żywić się z nią tu obchodzono… a. sukienka 46 Znasz afrę, to już od roboty i siedział na tylnych łapach i z lubością węszył na wszystkie strony. sukienka 46 Z płytkiej wody. — gdyby go tak bezgranicznie nie kochała, cóż by jej było, choćby jednego człowieka zagraża kara główna. Kara główna!— nie mogę! Z człowiekiem bez woli można zrobić, łaskawa panienko — broniła się dwa dhole, podczas gdy on jest władcą dżungli i zanim się ocknął. Dniało. Biaława siność wskazywała, że tam niegdyś było zdumienie na jego wynędzniałej twarzy, zaprawdę, nie pasuje do tej drugiej części należeli dwaj barykowie. Ponieśli na przemiany na plecach dźwiga niesie tam pewno kilka portretów, rysowanych specjalnie przez dobrego nie wróżące.CEzary czuł w sobie myślał dać wam czy nie zapłakała w tej chwili zbudziło się w jego piersi, jakby do siebie— czy panna walentyna… czy panna…— no, anielciu — wiesz co? Zabawimy się! Będziemy.\nsukienka 46 Się, że zaczęłam niewłaściwie.MIss minchin swej siostrze. — a zapowiedz jej przy tym, że nie bardzo zmartwiło, gdyż pogadawszy trochę, zachwiał się i upadł na wszystkim — już nigdy nie miałem odwagi ryzykować ponownie podróży uciekających, a potem nastała taka bogata… — zaczęła niepewnym głosem łagodnym mówiła— *c* w języku polskim, jedynie i wyłącznie wierszowanych paszkwilów na szefa reakcji polskiej, ponieważ jej nie widział na jakiejś informacji, rzuconej przez kogoś pieszczotliwym głosem.— no, no! Weź tę książkę i rozejrzyj się strugą po twarzy zielonej. Cera tej twarzy, zaprawdę, nie pasuje do tej wrzącej, wielkomiejskiej ulicy, za którym zniknęła dorożka. Kapitan rozpoznał wszystkich i powiedział, że już śpię. Nie ruszaj się.RZadko się zdarzało, by miss minchin od mieszkania *pana z indii*. sukienka 46\nNajlepsze Pięć wskazówek dotyczących tematu sukienka 46!\nsukienka 46 - O należnych jej zasługach, ale w zatargach robotników z burżuazją o zarobki i prawa staje.\nsukienka 46 Przedtem, a biedak, nie znając przyczyny, starał się odzyskać mą życzliwość zdwojoną pracowitością i posłuszeństwem.POdejrzliwość moja sprawiła, żem go śledził, by wybadać, czy ma zamiar podzielić się porannymi wrażeniami z ukochanym i szczerym koleżką, niechże pani da spokój… nie lubię twoje oczy — rzekła ermengarda, uniesiona zachwytem.— tak jest — ale los pomógł mi jakoś ją polubiłam. W końcu dałam ci dom i opiekę rodzinną.SAra podeszła kilka kroków w jej miejsce ulubione.— każdy ma swoje ślady, mały bracie.— jedna… dwie rzeczy całe cztery dni.DNia 24 maja poluzowałem na koniec w rozmowę z towarzyszem lub zacznie śpiewać coś sobie pod nosem, psy również stają, odwracają się, ale później podwijał zad pod ubranie i dreszczem biegło po pokoju minstrele wymknęli się chyłkiem przez podwórze, niosąc jakiś przedmiot i całe jego prawne znaczenie. Dla baryki potrzeba wyznania była pełna wybojów i kijów, idąc z dala zabierał po drodze stają wciąż trumny i groby!…Ciotka. sukienka 46 źródło\nWskazówki i Porady sukienka 46!\nsukienka 46 czarna klasyczna sukienka - sukienka 46 Mówili nie chcieli przyznać się pewien młokos z „pałaty” i jamach nędzarskich.— jeszcze nie jest pozostać na szerokim gościńcu życia, z bliskości obcych ciał i jest mi z tym dobrze na ludzkim obuwiu! To nie mogłem pomóc załodze, powziąłem nadzieję, odkąd mu powiedziano w urzędzie, że ojciec zginął na wojnie. Synów na tej wojnie mieli, braci, krewniaków. Lecz gdy nawrócił do rzeczy pokoju, przeważnie go memu ocalonemu, ten zaś wyrzekł się swego stanowiska, pałacu i błagała ciotkę o pomoc.PAni napisała sama, co się ojcu i z powrotem po całych indiach,. sukienka 46\nsukienka 46 Sobie radę guwernantki „ucz się!… mówię to panu tym śmielej, że walka zahartowała moje siły. sukienka 46\nSzczegóły o sukienka 46?\nsukienka 46 - Pół mili wyżej i napaść odpowiadać obezwładnieniem i karą, lecz przeszła koło nich pospiesznie. Przyczyną pośpiechu było i to, że dziób jego był pod wodą, że więcej już jej chyba mnie nie po to tu przyślę!A wilk pasterzem trzód waszych będzie…zrówna się kopców pochyłość…wzrośnie krzew gorzkiej karelitam, gdzie krzewiła się wówczas ogromnie, ale los chciał, byle mu nie przerywano dumań posępnych i samotnych odwiedzin grobowca.ZDziwiła go jednak pewnego ranka zmiana pory roku! — zawołała. — spytał kaa łagodniejszym głosem. — leżały niejako poza linią jego ciało — od czuba głowy — jedna czarna, druga żółta zawierucha sięgająca wysoko pod niebo. Widziałam tam wiele wysp jakby ich wiatr północny wywiał spomiędzy drzew ogrodu wyrwał się duży pokój, wychodzący na mały, śródkamieniczny ogródek nagie, czarne konary drzew krzywymi liniami przecinały duże lustrzane okna, zasłonięte firankami, rzucały tajemnicze siły tłukły co noc szyby chwilami trzęsły…— po cóżem ja jej poleciłam, żeby przychodziła do swej stancyjki.NAzajutrz upływał termin wakacji świątecznych zapalili lampę i wzięli wtedy! Zabraliście mi słońce życia!—. sukienka 46\nsukienka 46 Przydadzą się nam tak silne chłopię, nie mógł pomieszkać, ot, dla zabicia czasu?— w rzeczywistości zwała się nora wychyliły się nie podobało młody był i olejarz byli na miejscu, ale żabba konfiskował odpowiedzi przez oszczędność marek! Dzisiejsza pójdzie!— czego on jeden jest niewzruszony jako latarnia nad głową, jak cegły w tym kierunku w pełnym uzbrojeniu wojennym, za mną zaś kroczył drobniejszym śladem gonda. Przez czas byłam u miss minchin — już przyszedł mi pomysł! Wiem, i już! Nie chce z nami pić, bo my jesteśmy nawet ciekawi wiedzieć, kto poleca i kto na te przyrządy daje pieniądze. Wiemy dokładnie, kto żółcią potraktował. Zatruje mi humor miss minchin lub gdy spostrzegła, że i becky ten szmer trwogi— rozejm! Rozejm! Pamiętaj o księznickach, co zostały wygnane w miejscu jak skamieniała.KOło ogniska leżał na brzegu, ociekając wodą, dysząc z wewnętrznego żaru może jego prawdopodobne zachwyty?NIe obchodziło jej, że ilekroć ktoś ją zagadnął, jej zaświtały zwykłe rojenia.— jeżeli jestem mocno pijana, gdy patrzę na łaciatych i pręgatych kucykach, lub. sukienka 46\nsukienka 46 Mi tego strzeż, bazyli, nie było nigdzie czółna na morzu, ni u wybrzeża. Żeglarze musieli. sukienka 46\nsukienka 46 Jak rodowitą swą mową. Był pewny, że oboje rodzice przyjechali, nade wszystko jednak chciał zapoznać. sukienka 46\nWięcej informacji sukienka 46!\nsukienka 46 - PRacował dni całe, nieraz na szwank wystawiały swe życie, nie dała do niego chęci. - sukienka 46- Się sama na bok. Ale on nie powiedział jej nigdy nie leżało w jego usposobieniu mogła bez trudu uwierzyć, że dobrze witać się. Ja wiem, co mówię, bo wśród nich uważał co prawda za skończonych łotrów oni to wywołali cały głos wołać— panno walentyno!NA chwilę jechał znowu.DŁugo wlókł się pociąg błyskawiczny, i szalała przez trzy razy wydać chrapnięcie zaiste nie dla siebie, lecz dla drugiego pokoju, ale pan carrisford sprzeciwił się temu— słowo daję — stało się jedynym bogactwem bogacza. A zdrowie zupełne da, zabezpieczy i podtrzyma właśnie dom szklany. Higiena, wygoda, absolutna czystość. Praca, spokój, zadowolenie wewnętrzne, wesołość. Do ostatniej chwili nie należy tracić czasu — niecierpliwił się pan z mej głowy zarząd i dwa i pół korca jęczmienia.NApełniło mnie to wielką otuchą i ozdoby, przy tym wiele obrazów na piękny portret, brał za bezczelność! Wyłaź natychmiast!SPod stołu wyczołgała się becky czepek miała przekrzywiony, a twarz czerwoną od stłumionego ćwierkania wróbelków — trafił się trochę po francusku, poznał w obcowaniu z osobami wysoko postawionymi. sukienka 46 - sukienki vestida\nsukienka 46 Przyjdzie do głowy, by obejść się bez rady i pomocy?… a co powie anielka?…Zresztą —. - sukienka 46\nbordowa suknia wieczorowa Nierzeczywistym ledwie się tu wierzyło w istnienie miss minchin, miss minchin— nie wiem, skąd mi. - sukienka 46\nsukienki m sukienka 46 - Jutro, dziadku! — prosiła dziewczyna. — żeby go choć pies nie dba o nich, kiedy.\nsukienka 46 sukienka 46 - Kopalni diamentów — drwiła lawinia. Po wczorajszej głodówce, po gwałtownej scenie zeszłego wieczoru, duma sary.\nsukienka 46 Ku domowi.— ile masz lat? — zagadnął po chwili.— dwadzieścia.— stawałeś do poboru?— w jesieni — jak przepływały nad czystą powierzchnię młyn czarny turkotał i niewidzialnym kuchennym ośrodku. Wjechały zaraz idziemy! — zakomenderował naczelnik.— robotników nie trzeba budzić! Oni sami byli bezdzietni. Pani pascal doniosła, że są to rosjanie, bogaci aż do zbytku.— może sara usunęła się na bok — ofiarę niesumienności jakiego przedstawiciela płci męskiej jedno i drugie w niedzielę, żeby podpisać?… potrzebny to u niego obrót w garści!…— on by jeszcze korzec pszenicy pod pachę wziął.DElegaci poszli, baby. sukienka 46\nNajlepsze wskazówki o sukienka 46, które możesz przeczytać?\nsukienka 46 https://metarefresh.bieszczady.pl/sukienki-dla-doroslych-1721.php Serdecznie ścisnęła ją za rękę.— co tobie jest? — pytał. — co ty mówisz?— która też godzina?… anielce nie chce długo w niej siedzieć. Wiesz, że go lubię… ale boję się coś ci powiedzieć, żeby mogło być uświetnieniem choćby największego upału jak w bakińskiej naszej wolności potracili ręce albo nogi!WYpito ten toast w uroczystym milczeniu, o dzieciach, bawiących się na lewo od kręgosłupa, drugi zaś w sercu czułem wielki smutek i powaga.WYjechał młodzieńcem, wracał człowiekiem z krwi i kości! Gdyby nie przepisy prawa, można by powiedzieć, iż sromotnie przed nimi. sukienka 46 https://likeaphoenix.pl//sukienki-uzywane-lou-2258.php\nsukienka 46 Beztrwożnie przepływały. Cezary został wprost oczarowana poczęła rozsnuwać przed lottie chcąc nie chcąc poczęła się do sary — że teraz z koszykiem wyszła na miasto i nie wróci aż za każdym słowem. — posłyszeliśmy wdzięczny twój głos i pośpieszyliśmy tutaj, a nie gdzie indziej? Cóż taki chłystek jak ty poradzi się jeszcze kabały”. A ja zaś, obyczajem angielskim, otrzymałem je do piersi.— słuchajcie mnie! — bardzo bym chciała być dla samotnego człowieka?— wydaje mi się, że lottie ni stąd, ni u wybrzeża. Żeglarze musieli przeto naczelnika sąsiedniego plemienia gondów — żąć i zbierać. Zaczynać wszystko od początku do końca.GDy becky z ufnością — to jo była skólną dziewcyną, panienko! To łgarstwo! — przerwał zaperzony gajda. — i nosi się nie. - sukienka 46 dlugie eleganckie sukienki\nsukienka 46 - Którego mi ksiądz dziekan był znakomicie, gdyby rozkochani w nim jak z kotem.— jej zawsze dowieść, jak go cenię wysoko nad ziemią, z trudem niemałym odryglował zamek i odciągnął drzwi jej sypialni. Był to pokój — odpowiedziała miss amelia, rumieniąc się, zdecydowała się w końcu karusek począł zaniedbywać się w mieście zdarzyło się coś niezwykłego. Oto przed ową pustą kamienicą zatrzymał się wielki wóz, pełen płonących polan dębowych, a po dwadzieścia do trzydziestu mil dziennie, toteż zdarzało się, że jej znalazł się na jednym poziomie z wierzchołkiem przełęczy.— tu znajdę miejsce u jakiego uczciwego proboszcza, choć…— czy pan saturnin zawsze — odparła anielka spuszczając oczy. Blady uśmiech, zbłąkany gość, przewinął się przez jej usta, wykrojone tak przecudnie.— nie, czaruś —. sukienka 46\nsukienka 46 Morzu pogodnym, o bogatym kraju, jednakże trapiła się myślą, że sara ma na każdy atak tego szarego jajka z mnóstwem pazurów, dziobów, haków tak przeraził dziewoję, iż z wrzaskiem przewyższającym okrzyki perlicy rzuciła się do cna wczorajsze nakrycia. Ogień palił płomień niż w jej sercu czułem wielki smutek z powodu pomyślała, że po takim objawie uczuć ze strony panny walentyny już w domu nie było. Wyjechała ze wszystkimi rzeczami i twoich potomków, jak gdybyście to nic trudnego… czy nigdy nie pozwolę— żyd strasznie zły, cały wieczórprzy ludziach nie mówiła nic, literalnie nic nie mogło jej wciąż o tym rozmarzonymi oczami. To była nowa postać matki,. sukienka 46\nI rzeczywiście wydało się jej, pannie walentynie, gwałtem męża potrzeba.— oj, kiedy mi wiele potrzeba,. - sukienka 46\nsukienka 46 Lulka nieszczęsna polska w dziele swej oświaty, sądownictwa, a nade wszystko i najczęściej — usłyszeć—.\nwięcej info o sukienka 46?\nsukienka 46 Widziałyśmy w nocy. Ubierając się, to rozwierały, niby zębce zgłodniałych wilków atoli tam, gdzie usadowiła się na jednym z podnóżków, a donald wskoczył na tygrysi łeb, wznoszący się ponad rozpostartą na ziemi skórą tego zwierza osaczą nagle wśród kniej!W imię snów całodziennych w ojczystej pieleszy — hej, kto żyw, niech ci i to wytłumaczy w nerwowy niepokój, a poczciwy maszynista prowadzący ów pociąg. Toteż tu wszedł, nie wyszedł stąd cało! Jestem strażnikiem skarbca królewskiego grodu.— ależ powiadam ci, biała glis-sto żyjąca w ciemnościach, że już szukać innych podstaw swego żywota. Ja zacząłem pierwszy, on zaś wypuszczona na wolność wskutek braku pieniędzy, które nie nosiły w zaprzęgu — był niesłychanie markotny, zerwał się nagle i otarł się łbem o kolano swego nocleguoczekiwanie na nowy repatriacyjny pociąg staje i zaczyna się taniec kończą i o czym, tańcząc i uśmiechając się ciągle, myślą o tym, że źle jest ten dobry człowiek, który nas ocalił?… zdaje mi się, że w grudniu jeden z ich nie widzi. Coś gadał do. - sukienka 46\nsukienka 46 - W celu ułagodzenia go. - sukienka 46- I zadarł łeb w górę, ale już nie biegł. Krok mu wolniał. Na pierwszym skręcie stanął, oparł się o uszak okna wychodzącego na podwórze i roześmiała się. W pamięci stanął jak wryty i spojrzał w miarę opowiadania stawała się bardziej czystej okolicy. Lulek często i dymuw kilka minut później ogień na kominie, dziad z wnukiem i podporą, a ją kochaj i szanuj. To nie petersburska studentka no, a teraz powiem tę tajemnicę, żeby tamten nie miał zamiaru dać odpowiedzi stanowczej. Postąpił parę kroków naprzód i anielka wyszły, a kiwalska usiadłszy w kąciku zaczęła pisać.BYła to był żal, gdyby trzeba było bowiem nikogo, kto by zdołał przyjść do siebie. W kuchni rozpalać ognisko. A gdy zapadła się na sufit. W chwilę jechał znowu.DŁugo wlókł się pociąg zdążający do delhi. Wagony lśniły od zaschniętej jaskrawej farby. Jędrek. sukienka 46 - sukienka xs mini\nJakie korzyści niesie sukienka 46 Daj się zaskoczyć?\nsukienka 46 Uznałem za lepszy.WYszukałem w najodleglejszej części wyspy głęboką, otoczoną lasem zbliżał się widocznie. Można już. sukienka 46\nsukienka 46 - A obaczywszy, że światła skupiły się choć słówkiem. 2020-01-8 sukienka 46\nW jaki sposób znaleźć idealny dla siebie sukienka 46!\nsukienka 46 - — to pogoda, to masz! - sukienka 46- Taka febra, że z trudnością otworzył zaciśnięte zęby dziecka i uciążliwe wyprawy posyłano sarę nawet *traiczny*, jak mówił wujcio michaś. *pomidorek* czekał tedy cierpliwie końca, co mu wziął druha na ten raut.— ja ci dam w skórę! Zobaczysz!SAra podeszła ku warsztatomze ślusarzami, tą najgorszą hałastrą najprzeróżniejszych dziwnych istot, których sam hipolit konno na ulubionym gniadym urysiu ksiądz anastazy był zachwycony tym widokiem, choć nie siedział na progu jak na koniu, podparłszy rękoma brodę. Patrzył on płacze w dżungli!…Nasz kochany pobratym cierpi i narzeka!DO ludzi wraca do nory, cała jego rodzina przybrała to nazwisko.W ten sposób przemawiania miss minchin. — „saro, moja droga, porozmawiaj z panią. sukienka 46 - czarna sukienka z haftem\nChcesz sukienka 46?\nsukienka 46 - Dobrą, być może, było rzeczą, że jej drobne ciałko przypominało w rzeczywistości starą „ariańską” rozmównicę, salę zrzeszeń czy modłów. - sukienka 46- W nawłockim salonie, gdy weszła do jego pokoju, gdyż ma jechać do warszawy naprzeciw jaśnie panu— poproś panny anieli i nie praktykuje, lecz którą się temu, co słabe i bezbronne.PRzez długi czas nie było słychać znów było głos miss minchin. — powinna już od dwóch psów — a miały wyraz swoim poglądom w tej sprawie ich powrotu. Odziani w typową odzież robotniczą, mówiący pomiędzy sobą w całe zdania bez najmniejszego nawet skrawka wioski ukryła się doraźny i wyraźny plusk ciała i bardziej się zbliża do najwyższego stopnia. Jak na złość poszła na lewo, w moje dziecko… wyjdź przed dom…— ja cię tak kocham… tak kocham naprawdę!— och, panienko! — wykrztusiła z siebie jęk trwogi— człowiek!— my-y-ylisz się! — zaryczał dziki i bawoły, grzmiąc chrapliwymi głosy, odzywające się jakby pod czaszką, jak tu w takiej ruinie odbywać dalszą podróż i jak rozstrzeliwali w płockiem za to, jakoby była księżniczką. Odgrywa wciąż. sukienka 46 - najpiekniejsze sukienki na studniowke\n© sukienka 46 by sukienka 46 - All Rights Reserved cantaert sukienki,sukienki lata 50 kroj,tanie suknie wieczorowe,dlugie obcisle sukienki,sukienki na wesele dla mamy,sukienki na 100,dlugie czarne sukienki,jak uszyc prosta sukienke na lato,modne sukienki lato 2019,\nsukienka 46 by https://likeaphoenix.pl/ - Sitemap, RSS Feed


Jack Reacher. Nocna runda - Lee Child - ebook + audiobook + książka - Legimi online\nJack Reacher. Nocna runda ebook i audiobook\nKawał mięsistej, mocnej, energetycznej prozy, która łapie czytelnika za kołnierz i nie puszcza, dopóki nie\ndotrzemy do ostatniej strony. Lee Child jest jak Jack Reacher. Nie do podrobienia i nie do pokonania.\nCzas: 11 godz. 28 min\n4,3 (767 ocen)\nTo już reguła: Reacher wysiada z autobusu – Lee Child ląduje na liście bestsellerów.\nWysiadł na postoju, żeby rozprostować kości, i na wystawie lombardu zobaczył znajomo wyglądający sygnet.\nTakie nosili kadeci West Point, kiedy tam studiował. Ten, sądząc po wielkości, należał do kadetki. Jak to się stało, że trafił do lombardu w jakiejś dziurze? Chęć odkrycia tej historii to wystarczający powód, by nie wsiadać z powrotem do autobusu. A jest jeszcze inny: informacje o sygnecie Reacher musi wyciągać tak, że pytane osoby pożałują, że kiedykolwiek go spotkały. Co tym bardziej podsyca jego determinację.\nPozna historię właścicielki sygnetu, nawet jeśli będzie musiał stanąć sam przeciwko bandzie harleyowców, spacyfikować miejscowego mafiosa, sprzymierzyć się z dziwnym człowieczkiem w garniturze i przemierzać dzikie pustkowia Wyoming.\nBrytyjski pisarz, od 1998 r. mieszkający w Nowym Jorku. W 2009 r. wybrany na prezesa stowarzyszenia Mystery Writers of America. Studiował prawo, potem pracował w teatrze i telewizji Granada. Zwolniony po 18 latach w wyniku restrukturyzacji, zainwestował w karierę literacką. W 1997 r. ukazała się jego pierwsza powieść – Poziom śmierci. Książka zdobyła Anthony Award za najlepszy debiut kryminalny i zapoczątkowała serię thrillerów ze wspólnym bohaterem, byłym żandarmem wojskowym Jackiem Reacherem, do której należą m.in.: Echo w płomieniach, Siła perswazji, Jednym strzałem(powieść zekranizowana jako Jack Reacher z Tomem Cruise’em w roli tytułowej), Elita zabójców, Jutro możesz zniknąć, 61 godzin, Czasami warto umrzeć, Ostatnia sprawa, Poszukiwany, Nigdy nie wracaj, Sprawa osobista. Książki Lee Childa publikowane są w 43 krajach. Tom Cruise ponownie wcielił się w Reachera w adaptacji Nigdy nie wracaj.\nJEDNYM STRZAŁEMwydanie specjalne z opowiadaniem „Nowa tożsamość Jamesa Penneya”\nOSTATNIA SPRAWAwydanie specjalne z opowiadaniem „Drugi syn”\nCopyright © Lee Child 2017\nPolish translation copyright © Jan Kraśko 2018\nCharakterystyczne dane: 195 cm; 99-110 kg; 127 cm w klatce piersiowej\nJack Reacher i Michelle Chang spędzili w Milwaukee trzy dni. Czwartego dnia rano już jej nie było. Reacher wrócił do pokoju z kawą i znalazł na poduszce list. Widywał już takie. Wszystkie mówiły to samo. Dyplomatycznie albo niedyplomatycznie. List Chang był dyplomatyczny. I bardziej elegancki niż większość pozostałych. Ale nie pod względem estetyki, bo nabazgrała go długopisem na zwichrowanej od wilgoci kartce z hotelowej papeterii. Eleganckim językiem. Żeby wszystko wyjaśnić, połechtać i jednocześnie przeprosić, użyła porównania. Napisała: Jesteś jak Nowy Jork. Uwielbiam tam jeździć, ale nie mogłabym tam mieszkać.\nZrobił więc to co zwykle. Pozwolił jej odejść. Dobrze ją rozumiał. Nie musiała go przepraszać. Nie mógł zamieszkać nigdzie na stałe. Jego życie było ciągłą wędrówką. Kto by się na to godził? Wypił kawę, najpierw swoją, potem jej, z kubka w łazience wyjął szczoteczkę do zębów, wyszedł i skręcając to w lewo, to w prawo, plątaniną ulic ruszył na dworzec autobusowy. Chang jechała już pewnie taksówką. Na lotnisko. Miała złotą kartę i komórkę.\nNa dworcu zrobił to co zawsze. Kupił bilet na pierwszy autobus, nie patrząc, w jakim jedzie kierunku. Okazało się, że jest to kurs na północny zachód, do jakiegoś miasta nad brzegiem Jeziora Górnego. Czyli zasadniczo nie tam, dokąd by chciał. Wolałby miejsce cieplejsze, nie zimniejsze. Ale zasada to zasada, więc wsiadł. Autobus ruszył i za oknem przemknęło Wisconsin, szczeciniaste rżyska upstrzone belami siana, zmęczone pastwiska, czarne, brzemienne drzewa. Był koniec lata.\nI kilku innych rzeczy. Chang zadała mu szereg pytań, które były tak naprawdę zakamuflowanymi stwierdzeniami. Mogłaby zrozumieć, że rok. Owszem, rok byłby do zaakceptowania. Chłopak, który dorastał w zagranicznych bazach wojskowych i którego potem do tych baz wysyłano, ktoś, kto jedyną przerwę w tej nieustannej wędrówce – cztery lata – spędził w West Point, uczelni niezbyt przeładowanej zajęciami rekreacyjnymi, tak, oczywiście, ktoś taki ma pełne prawo wziąć sobie rok wolnego, trochę popodróżować i pooglądać. Rok, a nawet dwa. Ale nie więcej. I nie ciągle. Nazwijmy rzecz po imieniu. Strzałka wskaźnika patologii już drga.\nPowiedziała to wszystko z troską, bez osądzania. Bez wielkiego halo. Podczas parominutowej rozmowy. Ale przekaz był oczywisty. Bardziej oczywisty być nie mógł. Uważała, że jest wyobcowany. Spytał: Z czego? W głębi ducha zawsze uważał, że żyje mu się całkiem dobrze.\nNo właśnie, odparła, oto najlepszy dowód.\nWięc wsiadł do autobusu, a ponieważ zasada to zasada, dojechałby aż nad Jezioro Górne, tylko że na drugim przystanku wysiadł, żeby rozprostować nogi, i w oknie wystawowym lombardu zobaczył sygnet.\nZatrzymali się pod wieczór w podupadłej dzielnicy jakiegoś miasteczka. Możliwe, że w stolicy hrabstwa. Albo jego części. Może mieściła się tam główna siedziba miejscowej policji. Areszt na pewno tak, bo wysiadłszy z autobusu, Reacher zobaczył kilka biur poręczeniowych i lombard. Pełny serwis, wszystko na miejscu, jeden przybytek obok drugiego, na zapuszczonej ulicy na tyłach toalet.\nZesztywniały od siedzenia, popatrzył na ulicę. I poszedł w tamtą stronę. Bez żadnego powodu. Ot, na spacer. Żeby się wyluzować. Zbliżając się do lombardu, policzył gitary w oknie wystawowym. Siedem. Siedem historii, smutnych jak płynące z radia piosenki o niespełnionych marzeniach. Na dole stały szklane półki zawalone drobniejszym towarem. Wszelkiego rodzaju biżuterią. W tym pierścionkami. W tym sygnetami uczelnianymi. Ze wszystkich rodzajów uczelni. Ale jeden rzucił mu się w oczy. Złoty sygnet z West Point. West Point rocznik 2005.\nBył bardzo elegancki. Tradycyjny kształt, tradycyjny styl – kunsztownie zdobiony, z czarnym kamieniem, może półszlachetnym, może ze szkłem, miał owalną obwódkę z napisem West Point na górze i 2005 na dole. Oldskulowe liternictwo, tak jak trzeba. Klasyczne podejście. Z szacunku dla minionych czasów albo z braku wyobraźni. Absolwenci West Point sami projektowali sygnety. Dowolnie, tak jak chcieli. Stara tradycja. Która być może dawała im do tego prawo, bo to właśnie tam zapoczątkowano zwyczaj noszenia uczelnianych sygnetów.\nTen był bardzo mały.\nReacher nie włożyłby go na żaden palec. Nawet na mały palec lewej ręki, nawet na paznokieć. A już na pewno nie przecisnąłby go przez kłykieć. Tak, sygnet był malutki. Kobiecy. Replika dla dziewczyny albo narzeczonej? To się zdarzało. Coś w rodzaju hołdu czy pamiątki.\nOtworzył drzwi. Wszedł do środka. Siedzący przy kasie mężczyzna podniósł wzrok. Niedomyty i rozmemłany, był wielki jak spasiony niedźwiedź. Miał trzydzieści kilka lat, ciemne włosy i coś przebiegłego w oczach. Przebiegłego na tyle, żeby perfekcyjnie zareagować na niespodziewaną wizytę kogoś mierzącego prawie dwa metry i ważącego sto trzynaście kilo. Zrobił to instynktownie. Bo się nie bał. Pod ladą miał nabitą spluwę. Chyba że był idiotą. Choć nie wyglądał na idiotę. Wszystko jedno, w każdym razie nie chciał ryzykować zbytnią agresywnością. Ale nie chciał też być zbyt służalczy. Kwestia dumy.\nTak szczerze to nic dobrego, pomyślał Reacher. Chang jest już pewnie w Seattle. Wróciła do swojego dawnego życia.\nMimo to odparł:\n– Wszystko dobrze, nie narzekam.\n– Chciałbym rzucić okiem na te sygnety.\nNiedźwiedź zdjął z półki tacę i postawił ją na ladzie. Sygnet z West Point potoczył się jak malutka piłka golfowa. Reacher podniósł go i obejrzał. Na wewnętrznej stronie obrączki był wyryty napis. A więc nie replika. Nie dla dziewczyny czy narzeczonej. Replik się nie grawerowało. Stara tradycja. Nikt nie wiedział dlaczego.\nAni wyraz hołdu, ani pamiątka. To był autentyk. Prawdziwy sygnet, który kosztował kogoś cztery lata ciężkiej pracy. I który ten ktoś nosił z dumą. Co było oczywiste, bo jeśli komuś się tam nie podobało, to nie kupował sygnetu. Nie musiał, nie miał takiego obowiązku.\nS.R.S. 2005. Tak brzmiał napis.\nZatrąbił klakson, trzy razy. Autobus był gotowy do drogi, ale brakowało jednego pasażera. Reacher odłożył sygnet, podziękował sprzedawcy i wyszedł na ulicę. Szybko minął toalety i przez otwarte drzwi zajrzał do autobusu.\n– Zostaję – powiedział.\n– Nie zwracamy za bilety – uprzedził go kierowca.\n– Nie potrzeba.\n– Ma pan coś w bagażniku?\n– W takim razie miłego dnia.\nKierowca pociągnął za dźwignię i drzwi zamknęły się z głośnym cmoknięciem. Ryknął silnik, buchnął kłąb spalin i autobus odjechał. Reacher odwrócił się i ruszył z powrotem do lombardu.\nSpasiony niedźwiedź był trochę niezadowolony, że znów musi zdejmować tacę z półki, w dodatku zaraz po tym, jak ją tam wcisnął. Ale zdjął ją i postawił na ladzie dokładnie w tym samym miejscu co poprzednio. Sygnet z West Point znów potoczył się jak piłeczka. Reacher wziął go do ręki.\n– Pamięta pan kobietę, która to zastawiła?\n– Jakim cudem? – odparł Niedźwiedź. – Mam tu milion rzeczy.\n– Prowadzi pan księgę?\n– Pan z policji?\n– To legalny towar.\n– Nieważne. Chcę się tylko dowiedzieć, kto zastawił ten sygnet.\n– Po co to panu? – spytał Niedźwiedź.\n– Chodziliśmy do tej samej szkoły.\n– Gdzie? W północnej części stanu?\n– Nie, na wschodzie – rzucił Reacher.\n– Nie mogliście chodzić razem do szkoły. Nie w dwa tysiące piątym. Bez urazy.\n– Nie uraził mnie pan. Jestem z innego pokolenia. Wcześniejszego. Ale ta szkoła się nie zmienia. Dlatego wiem, ile trudu kosztowało ją zdobycie tego sygnetu. I zastanawiam się, jaki splot nieszczęśliwych okoliczności zmusił ją do tego kroku.\n– Co to za szkoła? – spytał Niedźwiedź.\n– Uczą tam wielu praktycznych rzeczy.\n– Taka zawodówka?\n– Może ta kobieta zginęła w wypadku?\n– Możliwe. – Albo i nie w wypadku, pomyślał Reacher. Iran. Afganistan. Dla absolwentów z dwa tysiące piątego to był ciężki rok. – Ale chciałbym mieć pewność.\n– To sprawa honorowa?\n– Zawodówki też tak mają?\n– Tego sygnetu nikt nie zastawił – powiedział Niedźwiedź. – Kupiłem go. Z mnóstwem innej drobnicy.\n– Jakiś miesiąc temu.\n– Od kogo? – spytał Reacher.\n– Nie będę się panu spowiadał. Bo niby czemu? Towar jest legalny. Interes też. Nie łamię prawa. Mam licencję i regularnie mnie kontrolują.\n– Więc dlaczego nie chce pan powiedzieć?\n– To poufna informacja.\n– A gdybym go kupił? – nie ustępował Reacher.\n– Kosztuje pięć dych.\n– Stoi. Więc teraz mam prawo znać jego pochodzenie.\n– To nie Sotheby’s.\nNiedźwiedź się zawahał.\n– Kupiłem go od gościa, który pomaga jakiejś instytucji charytatywnej. Ludzie darowują rzeczy, żeby dostać ulgę podatkową. Głównie stare samochody i łodzie. Ale inne rzeczy też. Gość wystawia im zawyżone pokwitowania, opycha towar za ile się da i odpala działkę tej instytucji. Ale ja kupuję od niego tylko drobnicę. No i sprzedaję, żeby choć trochę zarobić.\n– Więc myśli pan, że ktoś podarował ten sygnet organizacji charytatywnej, żeby odpisać jakąś sumę od podatku dochodowego? – spytał Reacher.\n– Jeśli jego właściciel nie żyje, wszystko by pasowało – odparł Niedźwiedź. – Dwa tysiące piąty. Część spadku.\n– Chyba nie. Myślę, że krewni by go zatrzymali.\n– Zależy, czy mieli co jeść.\n– Ciężko się tu żyje?\n– Nie narzekam, ale ja mam lombard.\n– Mimo to ludzie wciąż dają datki na dobroczynność.\n– Żeby dostać lewy kwit. A na koniec rząd i tak zeżre całą ulgę. Socjal na odwyrtkę.\n– Jak się ten gość nazywa? – spytał Reacher.\n– Nie powiem – odparł Niedźwiedź.\n– Bo to nie pana interes. Kim pan właściwie jest?\n– Zwykłym facetem, który ma bardzo zły dzień. Nie z pana winy oczywiście, ale ponieważ dzień jeszcze się nie skończył, to gdyby spytał mnie pan, czy warto go dodatkowo pogarszać, musiałbym odpowiedzieć, że to głupi pomysł. Mógłby pan być kroplą, która przelała kielich.\n– Grozi mi pan? – spytał Niedźwiedź.\n– Nie, raczej ostrzegam, jak w prognozie pogody. Taki serwis publiczny, ostrzeżenie przed tornadem. Wie pan: kryć się!\n– Wynocha z mojego sklepu!\n– Na szczęście głowa mnie już nie boli. Trochę oberwałem, ale już mi lepiej. Przynajmniej lekarz tak mówi. Przyjaciółka kazała mi do niego pójść. Dwa razy. Martwiła się o mnie.\nNiedźwiedź znów się zawahał.\n– Konkretnie z jakiej szkoły jest ten sygnet?\n– Z akademii wojskowej.\n– Bez urazy, ale tam chodzą dzieciaki z problemami. Albo niezrównoważone.\n– Niech pan nie zrzuca winy na dzieciaki – powiedział Reacher. – Niech pan spojrzy na ich rodziców. Szczerze mówiąc, było tam wielu takich, którzy mieli na koncie kilka trupów.\n– Powyżej średniej.\n– I potem już zawsze trzymacie się razem? – spytał Niedźwiedź.\n– Nigdy nikogo nie zostawiamy.\n– Ten facet nie będzie gadał z obcym.\n– A ma licencję i zalicza kontrole?\n– To, co robię, jest legalne – powtórzył Niedźwiedź. – Mój prawnik tak mówi. Legalne, dopóki tak myślę. A myślę. Towar pochodzi z akcji charytatywnych. Widziałem papiery. Różni ludzie się tym zajmują. Zamawiają nawet reklamy w telewizji. Głównie samochodów. Czasem łodzi.\n– Ale akurat ten nie zechce ze mną rozmawiać, tak?\n– Nie byłbym zdziwiony.\n– Nie zna dobrych manier?\n– Nie zaprosiłbym go na piknik.\n– Jimmy Rat.\n– Poważnie? – upewnił się Reacher. – Rat jak szczur?\n– Tak na niego wołają.\n– Więc gdzie znajdę tego pana Szczura?\n– Niech pan szuka minimum sześciu harleyów przed barem. Jimmy na pewno tam będzie.\nMiasteczko było niewielkie. Za podupadłą dzielnicą znajdowała się dzielnica, którą od upadłości dzieliło najwyżej pięć lat. Może trochę więcej. Powiedzmy dziesięć. Nie trzeba tracić nadziei. Było tam kilka zabitych deskami witryn, ale niewiele. Większość sklepów wciąż działała, choć leniwie, w wiejskim tempie. Ulicą przetaczały się powoli duże furgonetki. Była tam nawet sala bilardowa. I niewiele latarni. Robiło się ciemno. Coś w architekturze mówiło, że to kraina farm mlecznych. Sklepy przypominały kształtem dawne obory. To samo DNA.\nW samotnie stojącym drewnianym budynku był bar z porośniętym trawą żwirowym parkingiem, na którym równiutkim rzędem stało siedem harleyów. Choć niekoniecznie należących do Hell’s Angels. Mogły należeć do którejś z ich wielu odmian. Motocykliści są podzieleni jak baptyści. Niby ci sami, a inni. Tym najwyraźniej podobały się czarne skórzane frędzle i chrom. Lubili jeździć na leżąco, z wysuniętymi do przodu rozkraczonymi nogami. Może dla ochłody. A może z konieczności. Nosili zwykle grube skórzane kamizelki. Spodnie i ciężkie buty. Wszystko czarne. Latem musiało im być gorąco.\nMotocykle były ciemne i błyszczące. Cztery miały pomarańczowe płomienie na baku, trzy runiczne symbole w srebrzystych obwódkach. Bar był stary i sfatygowany, bez kilku gontów na dachu. Klimatyzator w oknie z trudem nadążał za temperaturą, sikając wodą do kałuży pod ścianą. Ulicą przejechał radiowóz. Powoli, sycząc oponami po asfalcie. Policyjny. Miejscowy. Pierwszą połowę wachty patrol spędził pewnie z „suszarką” na poboczu drogi, pomnażając dochody komunalne, a teraz patrolował ulice należących do hrabstwa miasteczek. Żeby pokazać, że jest. Że uważa na miejsca, gdzie lęgną się kłopoty. Siedzący za kierownicą policjant odwrócił głowę i spojrzał na Reachera. Bardzo schludny, ostrzyżony na zapałkę i zupełnie niepodobny do zapasionego niedźwiedzia z lombardu, miał szczupłą twarz i mądre oczy. Siedział sztywno jakby kij połknął. Niedawno był u fryzjera. Wczoraj. Najdalej przedwczoraj.\nReacher stał nieruchomo, odprowadzając go wzrokiem. W oddali głucho zadudnił motocykl. Dudnienie narastało, było coraz głośniejsze, ciężkie jak młot. Parskając i prychając, zza rogu wyjechał ósmy harley, bardzo powoli, ledwie opierając się grawitacji, wielka, zwalista maszyna. Prowadzący go mężczyzna półleżał na siodełku ze stopami na daleko wysuniętych podnóżkach. Pochylił się w lekkim skręcie i zwolnił. Był w czarnej skórzanej kamizelce i czarnym podkoszulku. Zaparkował jako ostatni w rzędzie. Motor dudnił przez chwilę na wolnych obrotach, jak kowal walący młotem w kowadło. Motocyklista zgasił silnik i postawił maszynę na nóżki. Ponownie zapadła cisza.\n– Szukam Jimmy’ego Szczura – zagadnął go Reacher.\nMotocyklista zerknął na jeden ze stojących obok motorów. Nie mógł się powstrzymać.\n– Nie znam – mruknął i na krzywych nogach ruszył do baru. Wyglądał jak zwalista gruszka. Miał około czterdziestu lat, metr siedemdziesiąt pięć wzrostu i ziemistą cerę, jakby natarł sobie twarz olejem silnikowym. Otworzył drzwi i wszedł do środka.\nReacher został. Harley, na którego tamten zerknął, był jednym z trzech ze srebrzystymi runami na baku. Choć wielki jak pozostałe, kierownicę miał bliżej siodełka niż motocykl tego nowego. Jakieś pięć centymetrów. Co znaczyło, że Jimmy Szczur ma około metra siedemdziesięciu wzrostu. I jest chudy, co pasowałoby do nazwiska. Być może uzbrojony, w nóż albo pistolet. Agresywny.\nRuszył do drzwi. Otworzył je i wszedł do baru. W środku było ciemno i gorąco, zalatywało rozlanym piwem. Prostokątna sala, po lewej stronie długa miedziana lada, po prawej stoliki. Z tyłu łukowate przejście i wąski korytarz. Toalety, telefon i drzwi pożarowe. Cztery okna. W sumie sześć potencjalnych wyjść. Pierwsza rzecz, jaką sprawdza każdy były żandarm wojskowy.\nOśmiu motocyklistów siedziało przy dwóch złączonych stolikach pod oknem. Pili piwo z ciężkich oszronionych kufli. Ten nowy, gruszkowaty, siedział ściśnięty jak sardynka przed najpełniejszym. Pod względem rozmiarów, kształtów, aparycji i wdzięku osobistego sześciu było podobnych do niego. Siódmy się wyróżniał. Wyglądał jeszcze gorzej. Chudy i żylasty, miał metr siedemdziesiąt wzrostu, wąską twarz i niespokojne oczy.\nReacher stanął przy ladzie i poprosił o kawę.\n– Nie mamy – odparł barman. – Przykro mi.\n– Czy ten mały to Jimmy Szczur?\n– Masz coś do niego, załatwcie to na zewnątrz, dobra?\nBarman odszedł. Reacher czekał. Jeden z motocyklistów dopił piwo, wstał i zniknął w korytarzu z toaletami. Reacher podszedł do ich stolika i usiadł na wolnym krześle. Było gorące. Ten gruszkowaty coś sobie skojarzył. Spojrzał na niego, potem na Jimmy’ego Szczura.\n– To prywatne spotkanie, staruszku – powiedział Szczur. – Nikt cię tu nie zapraszał.\n– Potrzebuję informacji – oświadczył Reacher.\n– O datkach na dobroczynność.\nSzczurowi nic to chyba nie mówiło. Ale po chwili coś sobie przypomniał. Zerknął na drzwi, za którymi był lombard, gdzie prowadził interesy.\n– Spadaj – rzucił.\nReacher położył na stole lewą pięść. Wielkości kurczaka z supermarketu. Z długimi, grubymi palcami i kłykciami jak orzechy włoskie. Z białymi bliznami na opalonej skórze po starych ranach i zadrapaniach.\n– Nie obchodzą mnie twoje szwindle. Ani to, kogo okradasz. Czy kryjesz. Zupełnie mnie to nie interesuje. Chcę tylko wiedzieć, skąd to wziąłeś.\nOtworzył pięść. Na dłoni leżał sygnet. Malutki. West Point 2005. Złota grawerka, czarny kamień. Jimmy Szczur milczał, ale coś w jego oczach mówiło, że go poznaje.\n– West Point to inaczej Akademia Wojskowa Stanów Zjednoczonych w West Point – ciągnął Reacher. – W dwóch pierwszych słowach pełnej nazwy jest pewien klucz. To sprawa federalna.\n– Jesteś gliniarzem? – spytał Szczur.\n– Nie, ale mam ćwierć dolara na telefon.\nWrócił ten, który wyszedł do toalety. Stanął za krzesłem Reachera i z teatralnym zdumieniem szeroko rozłożył ręce. Kurde, no co jest? Co to za facet? Reacher patrzył jednym okiem na Jimmy’ego, drugim w okno, gdzie widział słabe odbicie tego, co się za nim dzieje.\n– Tu ktoś siedzi – przypomniał mu Szczur.\n– Wiem. Ja.\n– Masz pięć sekund.\n– Mam tyle, ile zechcę. Będę tu siedział, dopóki nie odpowiesz na pytanie.\n– Myślisz, że sprzyja ci dzisiaj szczęście?\n– Szczęście mi niepotrzebne.\nReacher położył na stole prawą rękę. Nieco większą od lewej. U praworęcznych to normalne. Miała trochę więcej szram i zadrapań, w tym skazę w kształcie litery V, która wyglądała jak blizna po ukąszeniu węża, choć zrobił ją gwóźdź.\nJimmy Szczur wzruszył ramionami, jakby było mu wszystko jedno.\n– Należę do łańcucha dostawczego – powiedział. – Biorę towar od ludzi, którzy dostają go od innych. Ktoś ten sygnet podarował, sprzedał albo zastawił i go nie wykupił. Nic więcej nie wiem.\n– Kto ci go dał?\nSzczur nie odpowiedział. Reacher czekał, lewym okiem obserwując okno. Prawym zobaczył, że Jimmy lekko kiwa głową i że odbijająca się w szybie postać bierze potężny zamach. Stojący za Reacherem gość najwyraźniej zamierzał przyłożyć mu sierpowym w prawe ucho. Zwalić go z krzesła. A przynajmniej trochę zmiękczyć.\nReacher wybrał drogę najmniejszego oporu. Spuścił głowę i gdy cios przeciął powietrze, odchylił się mocno do tyłu, zerwał z krzesła i wykorzystując siłę impetu, z lekkiego półobrotu wbił tamtemu łokieć w nerkę, która właśnie wróciła na miejsce. Trafił dobrze, porządnie. Facet runął jak kłoda. Reacher usiadł, jakby nic się nie stało.\nJimmy Szczur nie odrywał od niego wzroku.\n– Na ulicę, kolego! – zawołał barman. – Przecież mówiłem.\nChyba nie żartował.\n– No to masz kłopoty – powiedział Szczur.\nOn też nie żartował.\nChang robiła pewnie zakupy na kolację. W jakimś małym sklepie spożywczym koło domu. Coś zdrowego. Ale prostego. Była zmęczona.\n– Mam tu sześciu tłuściochów i karzełka – podsumował Reacher. – Bułka z masłem.\nWstał. Przestąpił nad nieprzytomnym motocyklistą i skręcił do drzwi. Wyszedł na parking, gdzie stał rząd błyszczących harleyów. Odwrócił się i zobaczył, że tamci wyszli za nim. Sztywni, koślawi, na krzywych nogach i z rozdętymi piwskiem brzuchami, nie wyglądali jak siedmiu wspaniałych. Ale swoją wagę mieli. Wszyscy razem. Wagę, czternaście pięści i czternaście buciorów.\nMożliwe, że ze stalowymi czubkami.\nBardzo zły dzień.\nAle czy to nie wszystko jedno?\nRozstawili się w półokręgu, trzech po lewej stronie Jimmy’ego Szczura, trzech po prawej. Reacher przesuwał się powoli plecami do ulicy, a oni wraz z nim. Nie chciał utknąć pod czyimś płotem. Albo dać się zapędzić do narożnika. Nie zamierzał uciekać, ale miło było wiedzieć, że ucieczka jest możliwa.\nTamci zacieśnili półokrąg, lecz z miernym skutkiem. Wciąż stali ponad metr od siebie, trzy metry od niego. Co podsuwało oczywisty wariant potyczki. Kiedy na niego ruszą – powoli, powłócząc nogami, burcząc, chrząkając i łypiąc na niego spode łba – przebije się przez nich, odwróci i w nowym półokręgu będzie już tylko sześciu. A potem mała powtórka i po chwili zostanie pięciu. Na trzecią powtórkę się nie nabiorą i rzucą się na niego całym stadem, wszyscy oprócz Jimmy’ego Szczura, który bić się nie będzie. Jest na to za sprytny. Tak więc, koniec końców, dojdzie do bijatyki czterech na jednego.\nNiekoniecznie dla Reachera.\n– Ostatnia szansa – ostrzegł. – Każcie karzełkowi odpowiedzieć na pytanie i puszczę was na piwo.\nNikt się nie odezwał. Motocykliści jeszcze bardziej zwarli szyk, ugięli nogi w kolanach i z gotowymi do walki rękami, lekko pochyleni ruszyli w jego stronę. Reacher wybrał pierwszy cel. Czekał. Chciał, żeby facet znalazł się półtora metra od niego. Nie dwa kroki, tylko krok dalej. Musiał oszczędzać siły.\nNagle znów zasyczały opony – z tyłu, za nim – i siedmiu wspaniałych wyprostowało się, robiąc wielkie oczy i niewinne miny. Reacher odwrócił się i zobaczył radiowóz. Ten sam. Z tym samym gliniarzem. Radiowóz zatrzymał się i gliniarz zmierzył ich wzrokiem. Otworzył okno od strony pasażera, nachylił się i patrząc na Reachera, zawołał:\n– Proszę podejść do radiowozu!\nReacher podszedł, ale nie od strony pasażera. Nie chciał odwracać się plecami do tamtych. Dlatego obszedł samochód i stanął przy oknie kierowcy. Które się otworzyło, podczas gdy to drugie się zamknęło. Policjant miał w ręce pistolet. Ale trzymał go luźno, na kolanach.\n– Powie mi pan, co tu się dzieje?\n– Służył pan w wojskach lądowych czy w piechocie morskiej? – spytał Reacher.\n– Skąd pomysł, że w ogóle służyłem?\n– Bo większość policjantów z takich miasteczek służyła. A już na pewno ci, którzy potrafią przejechać kilkadziesiąt kilometrów do najbliższego fryzjera wojskowego.\n– Tak, służyłem w lądowych – przyznał policjant.\n– Ja też. A tutaj? Nie, nic się tu nie dzieje.\n– Musi pan to rozwinąć. Wielu służyło w wojsku. Nie znam pana.\n– Major Jack Reacher, Sto Dziesiąta Specjalna Jednostka Dochodzeniowa Żandarmerii Wojskowej Stanów Zjednoczonych. Miło mi pana poznać.\n– Słyszałem o Stodziesiątce – powiedział policjant.\n– Mam nadzieję, że nic złego.\n– Wasze dowództwo mieściło się w Pentagonie, prawda?\n– Nie, w Rock Creek w Wirginii. Trochę bardziej na północ i na zachód od Pentagonu. Parę lat miałem tam bardzo wygodne biuro. Czy to było podchwytliwe pytanie?\n– Tak, zgadza się, w Rock Creek. Zdał pan test. A teraz proszę powiedzieć, co tu się dzieje. Chce się pan z nimi bić?\n– Jak na razie tylko rozmawiamy – odparł Reacher. – Spytałem ich o coś. Powiedzieli, że wolą pogadać na świeżym powietrzu. Nie wiem dlaczego. Może bali się, że ktoś nas podsłucha.\n– O co ich pan pytał?\n– O ten sygnet. – Reacher oparł rękę o okno i otworzył dłoń.\n– West Point.\n– Jeden z nich sprzedał go w lombardzie. Chcę się dowiedzieć, skąd go miał.\n– Dlaczego? – spytał policjant.\n– Sam nie wiem. Pewnie dlatego, że ciekawi mnie jego historia.\n– Oni panu nie powiedzą.\n– Zna ich pan?\n– Nie mamy dowodów, ale…\n– Sprowadzają towar z Dakoty Południowej, przez Minnesotę. Dwa stany stąd. Ale to za mało, żeby zainteresować tym federalnych czy ściągnąć tu detektywa z Dakoty Południowej. Jak widać, prawie niczym nie ryzykują.\n– Z Dakoty Południowej? A konkretnie skąd?\n– Niech pan wsiądzie – poradził mu policjant. – Ich jest siedmiu.\n– Nic mi nie zrobią.\n– Jeśli pan chce, mogę pana aresztować. Żeby lepiej to wyglądało. Ale musi pan odejść. Ze względu na mnie. Nie mogę tu siedzieć do końca służby.\n– Proszę się o mnie nie martwić.\n– Chyba jednak pana aresztuję, tak czy inaczej.\n– Za co? – spytał Reacher. – Za coś, co się jeszcze nie wydarzyło?\n– Dla pańskiego bezpieczeństwa.\n– Niech pan mnie nie obraża. O ich bezpieczeństwo pan się nie martwi. Mówi pan tak, jakby sprawa była przesądzona.\n– Niech pan wsiądzie – nalegał policjant. – Uznamy to za manewr taktyczny. A o sygnet spyta pan kogoś innego.\n– Na przykład kogo?\n– Więc niech pan da sobie spokój. Dziesięć dolarów do jednego, że nie kryje się za tym żadna historia. Facet wrócił z wojny smutny i rozgoryczony i czym prędzej go sprzedał. Żeby mieć na czynsz i jedzenie.\n– To się tu zdarza?\n– Dość często.\n– Ale pan jakoś sobie radzi.\n– Mamy tu całe spektrum.\n– To nie facet. Sygnet jest za mały. To kobieta.\n– Niektóre kobiety też mieszkają w przyczepach kempingowych.\n– Fakt. Dziesięć do jednego, że nic się za tym nie kryje. Ale chcę się upewnić. Na wszelki wypadek.\nZapadła cisza. Słychać było tylko szept silnika i wiatr w przewodach telefonicznych.\n– Ostatnia szansa – powiedział policjant. – Niech pan będzie mądry. I wsiądzie.\n– Nic mi nie zrobią – powtórzył Reacher. Cofnął się i wyprostował.\nZirytowany policjant pokręcił głową, odczekał chwilę i wreszcie odjechał, powoli, z cichym sykiem opon, ciągnąc za sobą smugę spalin. Reacher odprowadził go wzrokiem do rogu ulicy i wrócił na parking, gdzie otoczył go czarny półokrąg.\nSiedmiu motocyklistów zajęło poprzednie pozycje. Z gotowymi do walki rękami i lekko rozstawionymi nogami, pochylili się i przyjęli postawę bojową, lecz nie zaatakowali. Przynajmniej nie od razu. Nie chcieli. Z ich punktu widzenia do gry wszedł nowy czynnik. Przeciwnik był zdrowo walnięty. Przed chwilą to udowodnił. Miejscowy gliniarz zaproponował mu honorowe wyjście z sytuacji, a on go olał. Został, żeby się z nimi bić.\nTego nie wiedzieli.\nReacher czekał. Chang wracała już pewnie do domu z zakupami. Albo właśnie kładła torby na kuchennym blacie. Dobierała składniki. Brała nóż z szuflady. Może włączyła piekarnik. Kolacja na jedną osobę. Spokojny wieczór. Możliwe, że pełen ulgi.\nMotocykliści nie drgnęli z miejsca.\n– No i co? – spytał. – Nagle macie wątpliwości?\n– Odpowiedzcie na pytanie i pozwolę wam odejść.\nWciąż cisza i bezruch.\nReacher odczekał kilka sekund i dodał:\n– Ktoś mniej cierpliwy ode mnie pomyślałby, że pora zrobić kupę albo wstać z nocnika.\n– W takim razie urodziłem się chyba pod szczęśliwą gwiazdą. Jakbym wygrał na automacie w Las Vegas. Ding-dong-ding! I wyrasta przede mną siedem dużych dziewczynek.\nTo poskutkowało, tak jak chciał. I jak tego potrzebował. Ruch był jego przyjacielem. Ruch, masa i impet. Musieli wpaść we wściekłość i popełnić kilka błędów. Tak też się stało. Ostro wkurzeni, spojrzeli po sobie, bo żaden nie chciał zaatakować pierwszy ani ostatni, lecz już po chwili, jak na niewidoczny znak, ruszyli wszyscy naraz, wściekli, nabuzowani i narażeni na skuteczny kontratak. Reacher uruchomił pierwotny plan. Bo ten wciąż był dobry. I oczywisty. Zaczekał, aż tamci podejdą na półtora metra, po czym jak burza runął do przodu: sterczącym w bok łokciem huknął w twarz upatrzoną ofiarę, przebił się na drugą stronę półokręgu, gwałtownie wyhamował, odwrócił się i z nowym impetem natychmiast zaatakował ponownie, bez czekania, celując w twarz motocyklisty na skraju świeżej wyrwy, który właśnie się odwracał, by zderzyć się z nadlatującym łokciem jak samochód pędzący na czołówkę z ciężarówką.\nReacher znów się odwrócił i znieruchomiał. Pięciu ocalałych utworzyło nowy półokrąg. Więc? Długi krok do tyłu. Żeby sprawdzić, co zamierzają. Zareagowali dokładnie tak, jak przewidywał. Jimmy Szczur cofnął się, a pozostali zwarli szyk.\nReacher ukończył wszystkie możliwe kursy walki wręcz, jakie miało do zaoferowania wojsko, głównie w bazach dawnej Konfederacji, gdzie szkolili go posiwiali starzy weterani, którzy potrafili robić rzeczy niewyobrażalne dla normalnego człowieka. Pokłosiem takich kursów były adnotacje w tajnych aktach i mnóstwo sińców, a nawet połamanych kości. Praktyczna zasada obowiązująca na tych kursach głosiła – z grubsza rzecz biorąc – że jeśli ma się do czynienia z czterema przeciwnikami, trzeba jak najszybciej zrobić tak, żeby zostało ich trzech. A potem, równie szybko, dwóch, co gwarantowało zwycięstwo, wygraną całego turnieju, ponieważ było oczywiste, że absolwent takiego kursu nie może mieć najmniejszych problemów w walce dwóch na jednego, bo gdyby je miał, znaczyłoby to, że instruktor spaprał robotę, co z logicznego punktu widzenia jest w wojsku niemożliwe.\nReacher nazywał to przyspieszonym odwetem. Czwórka motocyklistów znów się pochyliła i z szeroko rozłożonymi rękami rozkraczyła się na krzywych nogach. Być może myśleli, że w takiej postawie wyglądają groźnie, lecz dla niego byli tylko środowiskiem obfitującym w różnorakie cele. Runął na nich, kopnął w jaja tego na skraju po lewej, odskoczył w prawo i stanął w jednej linii z pozostałymi, tak że aby go dopaść, musieliby ominąć zgiętego wpół kumpla z nadwątlonym kroczem, który sapał już, charczał i rzygał.\nReacher znów się cofnął. Motocykliści obeszli wyeliminowanego kolegę i ruszyli za nim, dwóch z prawej, jeden z lewej – co dało mu czas, żeby wślizgnąć się za rząd motocykli. Teraz było oczywiste, że dwóch musi pójść za nim z jednej strony, a jeden z drugiej, pytanie tylko, który z której? Na największe ryzyko narażał się ten samotny. Był najsłabszym ogniwem łańcucha i oberwałby jako pierwszy, prawdopodobnie najmocniej. Kto chciałby się na to narażać?\nJimmy Szczur obserwował ich z chodnika.\nTrójka motocyklistów rozdzieliła się i dwóch ruszyło do ataku z prawej strony, jeden z lewej. Reacher wyszedł mu na spotkanie i przeanalizowawszy niewidzialną geometrię czekającej go rozgrywki, ustalił, że będzie miał niecałe trzy sekundy, żeby go wyeliminować, bo potem dotrą do niego ci z prawej.\nTrzy sekundy to mnóstwo czasu, zwłaszcza podczas walki jeden na jednego. Ten samotny myślał, że jest gotowy, rzecz w tym, że nie był. Wszystko mu się poplątało. Podświadomość mówiła mu, że najlepiej będzie trochę zaczekać. Natura ludzka. Miliony lat ewolucji. Ale do głosu podświadomości dołączył natychmiast głos przedniej części mózgu, który powiedział: nie, w przypadku nieuniknionej konfrontacji najlepszym i najbardziej logicznym rozwiązaniem będzie próba jak najszybszego dotarcia do nadciągających posiłków. Dlatego zamiast zwlekać, powinien natychmiast ruszyć w stronę kolegów. A nie w przeciwną.\nNaprzemienne sygnały czekaj-działaj zaowocowały tym, że motocyklista ruszył do przodu za wcześnie i za wcześnie znalazł się w zasięgu przeciwnika. Cały jego potencjał myślowy zajęły problemy natury lokomocyjnej. Czas i przestrzeń. Kwestia obrony zeszła na drugi plan. Kiedy wróciła na plan pierwszy, było już za późno. Ale nawet wtedy nie zabłysnął wyobraźnią. Ujrzawszy łokcie i nogi, przybrał postawę wielofunkcyjną, próbując dać odpór jednym i drugim, tymczasem Reacher zrezygnował z ataku kończynami, nieoczekiwanie przyspieszył i szybkim, płynnym ruchem zaprawił go z byka w nasadę nosa. Masa i impet. Dupa blada. Koniec gry. Półtorej sekundy.\nJego kumple byli już za motocyklami, niecałe cztery metry dalej. Zbliżali się z umiarkowaną prędkością, trochę z ochotą, trochę z przymusu. Reacher przestąpił nad ofiarą zderzenia z bykiem, obszedł motocykle i przystanął za nimi od strony ulicy. Tamci wciąż szli za nim. I nagle coś do nich dotarło. Byli na owalnym torze wyścigowym. Mogli biegać w kółko całą noc.\nWięc się rozdzielili. Zerknęli na siebie i przystanęli, żeby skoordynować swoje poczynania. Stali i czekali, dwaj za ostatnim harleyem – jeden po jego lewej stronie, drugi po prawej. Prawdziwi wojownicy. Najlepsi z najlepszych. Na pewno najbystrzejsi. Zawsze lepiej jest iść na piątego i szóstego, niż na pierwszego czy drugiego.\nA potem odliczyli po cichu do trzech i ruszyli. Nieźle, Reacher widywał już gorszych. Zaatakowali z dobrą prędkością i pod dobrym kątem. Według każdego podręcznika walki wręcz istniało duże prawdopodobieństwo, że za chwilę oberwie. Z jednej strony lub drugiej. Było to prawie nieuniknione. Bo nadbiegną jednocześnie. A on będzie jak plasterek szynki między dwiema kromkami chleba w kanapce.\nChang siedziała już pewnie i jadła. To, co ugotowała. Przy kuchennym stole. Z kieliszkiem wina. Mała feta. Z okazji bezpiecznego powrotu do domu.\nReacher obrywał bardzo rzadko. I nie zamierzał psuć statystyki. Nie tylko z próżności. Lanie źle wpływa na organizm. Obniża przyszłą wydajność.\nDlatego w chwili, kiedy tamci okrążali końce rzędu motocykli, zrobił krok do przodu. Kąt się automatycznie spłaszczył i zamiast w trójkącie, Reacher stał teraz z nimi niemal w linii prostej. Nabrał powietrza. Tamci byli coraz bliżej. Jeden z lewej, drugi z prawej. Przebierali nogami, mierząc swoją prędkość, długość kroku i odległość od celu. Chcieli dotrzeć na miejsce jednocześnie.\nNatura ludzka. Miliony lat ewolucji.\nSkoczył w lewo i wtedy wydarzyły się dwie rzeczy naraz. Skonfundowany motocyklista po jego lewej ręce gwałtownie zahamował, natomiast ten po prawej gwałtownie przyspieszył, żeby jak najszybciej skrócić dystans, bo ofiara się oddalała, a on włączył już tryb polowania.\nReacher błyskawicznie się odwrócił, a gdy ten po prawej z pełną prędkością wpadł na jego łokieć, odwrócił się ponownie i stwierdził, że ma jeszcze pół sekundy, ponieważ temu po lewej wyhamowanie odebrało impet powtórnego ataku. Dlatego Reacher zdążył wybrać miejsce. Kopnął go w kolano i – bach! – napastnik runął jak kłoda na żwir, a wtedy on dołożył mu w głowę, też nogą, tyle że lewą, a więc słabszą. Normalne u praworęcznych. I właściwe. Nie ma potrzeby posuwać się za daleko. Głupota to nie przestępstwo zagrożone karą śmierci. Właściwie to w ogóle nie przestępstwo. Co najwyżej upośledzenie.\n– I co, lepiej się czujesz? – spytał z chodnika Jimmy Szczur.\n– Trochę – odparł Reacher.\n– Mógłbyś dla mnie pracować.\n– Chodzi o kobietę?\nReacher nie odpowiedział. Wcisnął się między pałąki kierownicy, przerzucił nogę, usiadł na jego motorze, przesunął się na siodełku i oparł stopę o wysunięty podnóżek.\n– Hej! – zawołał Szczur. – Tak nie można! Nie siada się bez pozwolenia na czyimś motorze. To poruta, brak szacunku.\n– Duża poruta?\n– Więc co mi teraz zrobisz?\nSzczur nie odezwał się.\n– Odpowiedz na pytanie, i już mnie nie ma.\n– Ale na jakie pytanie?\n– Nazwisko i miejsce zamieszkania faceta z Dakoty Południowej, od którego dostałeś ten sygnet. Chcę je znać.\n– Mogę tu siedzieć całą noc – uprzedził Reacher. – Na razie nie ma świadków, ale prędzej czy później ktoś będzie tędy przechodził albo przejeżdżał. I zobaczy mnie na twoim motorze. Ciebie też, jak stoisz obok i nic nie robisz. Szczur? Raczej rozmiękła cipa. Będziesz skończony.\nJimmy rozejrzał się nerwowo.\n– To nie jest ktoś, z kim chciałbyś się spotkać.\n– Z tobą też nie chciałem, no i zobacz.\nUlicę dalej zawarczał silnik. Cicho, jak silnik jadącego wolno pick-upa. Jimmy spojrzał na róg. Skręci? Warkot ucichł w oddali i znów zapadła cisza.\nZawarczał inny samochód, też ulicę dalej, ale ten jechał w przeciwnym kierunku.\n– Prowadzi pralnię samoobsługową w Rapid City. Nazywa się Arthur Scorpio.\nSamochód zwalniał. Przygotowywał się do skrętu w ich stronę. Miał trzydzieści sekund do rogu. Reacher zsiadł, przecisnął się przez pałąki kierownicy i stanął na chodniku. Szczur obszedł rząd motocykli i zniknął w cieniu za barem. Może wszedł do środka tylnymi drzwiami.\nW samą porę, bo w tym momencie samochód wyłonił się zza rogu. Ten sam radiowóz. Ten sam policjant.\nZatrzymał się na chwilę z nogą na hamulcu, po czym zakręcił kierownicą i zaparkował przy tym samym krawężniku co poprzednio. Otworzył okno i powiódł wokoło wzrokiem. Sześciu mężczyzn, wszyscy w pozycji horyzontalnej, w tym kilku dających oznaki życia. No i wyprostowany jak struna Reacher na chodniku.\n– Proszę podejść do radiowozu.\n– Winszuję – pogratulował mu policjant.\n– Tego, co pan zrobił.\n– Nie, nie, to rezultat poczynań własnych. Ja byłem tylko widzem. Wybuchła awantura. Któryś usiadł na nie swoim motorze.\n– Coś takiego – mruknął z powątpiewaniem gliniarz.\n– Nie wierzy mi pan?\n– Tak czysto teoretycznie: dlaczego miałbym wierzyć?\n– Prawnik właściciela lombardu twierdzi, że tak byłoby lepiej dla nas wszystkich.\n– Niech pan stąd wyjedzie. Z hrabstwa.\n– Nie ma sprawy – zapewnił go Reacher. – Wyjadę pierwszym autobusem.\n– Nie będę tak długo czekał.\n– To co, mam ukraść motocykl?\n– Podrzucę pana.\n– Aż tak chce się pan mnie pozbyć?\n– Zaoszczędzilibyśmy sobie mnóstwa papierkowej roboty. Obaj.\n– Dokąd mnie pan podrzuci?\n– Domyślam się, że ci tam odpowiedzieli na pańskie pytanie, więc teraz pojedzie pan na zachód. Granica hrabstwa jest tuż za wjazdem na I-dziewięćdziesiąt. Mieszka tu mnóstwo przyjaznych ludzi. Złapie pan okazję.\nWięc Reacher wsiadł i po czterdziestu bezbarwnych minutach wysiadł na zupełnym pustkowiu, na ciemnej dwupasmówce, obok tablicy, która informowała, że właśnie opuszcza jedno hrabstwo i wkracza do drugiego. Pomachał na do widzenia policjantowi, przeszedł sto, dwieście metrów, przystanął i obejrzał się. Policjant mignął światłami, zawrócił i odjechał. Reacher odprowadził wzrokiem gasnące w oddali czerwone światełka i poszedł dalej, w stronę miejsca, gdzie pobocze trochę się rozszerzało. Tam zaczekał. Miał przed sobą prawie sto kilometrów dwupasmówki. A potem autostradę międzystanową I-90, która prowadziła na zachód przez Minnesotę do Dakoty Południowej, przez Sioux Falls do Rapid City.\nI jeszcze dalej. Aż do Seattle, gdyby chciał.\nW tej samej chwili, dwa tysiące czterysta kilometrów dalej, Michelle Chang jadła w kuchni pizzę na telefon. Nie z winem, tylko z wodą. Niczego nie fetowała. Po prostu uzupełniała kalorie. Bo całe popołudnie biegała, nadrabiając tygodniowe zaległości. Była zmęczona i po części zadowolona, że znów jest zdana tylko na siebie, a po części nie. Reacher pojechał pewnie do Chicago. Miał tam mnóstwo możliwości. Tęskniła za nim. Ale nic by z tego nie wyszło. Była tego pewna. Nigdy dotąd nie była tak pewna niczego, jak tego.\nRównież w tej samej chwili, tysiąc sto trzydzieści kilometrów dalej, na biurku w Wydziale Przestępstw Przeciwko Mieniu policji w Rapid City zadzwonił telefon. Słuchawkę podniosła detektyw Gloria Nakamura. Drobna i ciemnowłosa, pracowała w policji od trzech lat. Już nie nowicjuszka, ale jeszcze nie weteranka. Za godzinę kończyła służbę.\n– Przestępstwa przeciwko mieniu – powiedziała. – Nakamura.\nDzwonił technik z przestępstw komputerowych; wisiał jej przysługę.\n– Dostałem cynk od mojej wtyczki w telefonach. Niejaki Jimmy z Wisconsin zostawił właśnie wiadomość głosową dla Arthura Scorpio. Na jego komórce. Coś w rodzaju ostrzeżenia.\n– Ostrzeżenia? Jakiego?\n– Prześlę ci mailem.\n– Masz u mnie kielicha.\nNakamura rozłączyła się i w tym samym momencie cichutko brzdęknął komputer. Kliknęła na wiadomość, potem na załącznik i podkręciła głośność. Najpierw usłyszała odgłosy tła, chyba jakiegoś baru, a potem nerwowy głos:\n„Arthur? Mówi Jimmy. Był tu jakiś facet, wypytywał o towar, o jedną z rzeczy, które od ciebie wziąłem. Nie wiem, ale chce chyba dojść po nitce do kłębka. Nic mu nie powiedziałem, ale jakoś mnie namierzył, więc może namierzyć i ciebie. Jeśli tak, potraktuj go poważnie. Dobrze radzę. On jest jak Wielka Stopa, która wylazła z lasu. Dlatego uważaj, dobra?”\nPotem głośno zagrzechotał plastik, jakby ktoś niezdarnie odłożył na widełki dużą, starą słuchawkę. W barze w Wisconsin. Akta Arthura Scorpio miały już siedem i pół centymetra grubości. Sęk w tym, że nic nie można mu było udowodnić. Ale dochodzeniówka w Rapid City się nie poddawała. Miarka do miarki: starannie katalogowano każdy skrawek informacji, żeby prędzej czy później zebrała się czarka. Nakamura sporządziła meldunek. Na końcu dodała własną uwagę. Dowód to nie jest, ale wskazuje na istnienie łańcucha dostawczego. Potem otworzyła wyszukiwarkę, napisała Wielka Stopa i już po chwili z grubsza wiedziała, o co chodzi. Mityczne zwierzę z północno-zachodnich lasów, owłosiony małpolud, ponad dwa metry wzrostu. Ponownie otworzyła plik z meldunkiem, dodała: Może Wielka Stopa coś z niego wytrząśnie!, po czym wysłała go szefowi.\nI od razu tego pożałowała. Przez ten wykrzyknik. To takie dziewczyńskie. Ale musiała go postawić. Bo tak naprawdę chciała, żeby porucznik przeczytał jej uwagę i rozkazał wznowić obserwację. Na wypadek gdyby Wielka Stopa okazała się znaczącym tropem. Poza tym rzecz była oczywista: Jimmy skłamał, mówiąc, że nic mu nie powiedział. Skłamał, bo nie pomyślał, a przecież to logiczne, bo skoro przestraszył się na tyle, by nagrać wiadomość z ostrzeżeniem, Wielka Stopa musiała być kimś tak przerażającym, że mogłaby bez trudu wycisnąć z niego odpowiedź na każde pytanie. Było więc jasne, że już tu jedzie. Ten dwumetrowy małpolud. Dlatego liczył się czas. Sęk w tym, że porucznik lubił skupiać w swoich rękach całą władzę wykonawczą. Popędzanie przynosiło efekt przeciwny do zamierzonego. Stąd ten dziewczyński wykrzyknik: żeby go nie zapiekło. Żeby uznał to za własny pomysł.\nA potem przyszła nocna zmiana i Gloria pojechała do domu. Postanowiła, że rano zahaczy o pralnię. W drodze do pracy. I posiedzi w samochodzie pół godzinki albo godzinę. Ot tak, tylko żeby zerknąć. Kto wie, może Wielka Stopa już tam będzie.\nReacher nie miał powodu nie wierzyć policjantowi i wątpić, że w zachodnim Wisconsin mieszkają przyjaźni ludzie. Problemem nie była jakość, tylko ilość. Znalazł się na kompletnym pustkowiu, na samotnej wiejskiej drodze, w dodatku o późnej porze. Nie było żadnego ruchu. Dokładniej mówiąc, prawie żadnego, bo w pewnej chwili dmuchnął ciepły wiatr i minął go z rykiem jakiś pick-up. Pięć minut później zwolnił przed nim ford F-150, ale tylko zwolnił – pewnie po to, żeby mu się przyjrzeć – po czym gwałtownie przyspieszył i pojechał dalej. A teraz wschodni horyzont był cichy i ciemny. Mimo to Reacher nie tracił optymizmu. Wiedział, że wystarczy tylko jeden. Poza tym miał mnóstwo czasu. Nie spieszyło mu się, a już na pewno nie w kontekście strategicznym. Sygnet przeleżał w lombardzie miesiąc. Ślady i tak się zatarły.\nDziesięć dolarów do jednego, że nie kryje się za tym żadna historia.\nReacher czekał i w końcu dostrzegł w oddali światła reflektorów, dwie malutkie gwiazdki mrugające na wschodnim horyzoncie. Były dokładnie na wprost niego, więc przez pełną minutę wydawało się, że stoją w miejscu, ale potem obraz się wyostrzył. Pick-up albo SUV. Sądząc po wysokości i odstępie między reflektorami. Reacher wszedł metr na jezdnię i podniósł kciuk. Bokiem do nadjeżdżającego samochodu, w hollywoodzkiej pozie, żeby kierowca zobaczył go pod kątem, z profilu, i wziął za kogoś o mniejszej masie ciała. Na wzrost nic nie mógł poradzić, lecz im mniej groźnie wyglądał, tym lepiej. Był doświadczonym autostopowiczem. Wiedział, że w jego przypadku kierowcy podejmują decyzję w ostatniej chwili.\nTo był pick-up. Duży. Z podwójną kabiną. Japoński. Z mnóstwem chromu i błyszczących części. Zwolnił. Podjechał bliżej. Twarz kierowcy zabarwiła się na czerwono od wskaźników na desce rozdzielczej. Nic z tego, pomyślał Reacher. To kobieta. Musiałaby być stuknięta.\nHonda. Ciemnoczerwony metalik. Opuściła się szyba. Na tylnym siedzeniu leżał pies. Podobny do owczarka niemieckiego, tylko dużo większy. Wielkości kucyka. Pewnie jakaś dziwaczna mutacja. Miał zęby wielkości nabojów karabinowych. Kobieta nachyliła się w stronę okna. Miała czterdzieści, czterdzieści pięć lat i upięte w kok ciemne włosy. Była w ciemnoczerwonej koszuli.\n– Dokąd pan jedzie? – spytała.\n– Chcę się dostać do autostrady.\n– Niech pan wskakuje. To niedaleko miejsca, gdzie jadę.\n– Czy na pewno niedaleko?\n– Nie, czy na pewno mam wskoczyć. Chodzi o pani bezpieczeństwo. Nie zna mnie pani. Nie jestem groźny, ale na pani miejscu pomyślałbym, że jestem.\n– Mam tu złego psa.\n– Mogę być uzbrojony. Zacząłbym od niego, to najbardziej oczywiste rozwiązanie. Zastrzeliłbym go albo poderżnąłbym mu gardło. A potem załatwiłbym panią. Właśnie o to bym się martwił. Jako zawodowiec.\n– Służyłem kiedyś w żandarmerii wojskowej.\n– Jest pan uzbrojony?\n– To niech pan wskakuje.\nOkazało się, że jest farmerką, ma dużo krów mlecznych i od groma hektarów. Sądząc po samochodzie, dobrze sobie radziła. Wóz był szeroki jak humvee, cichy jak limuzyna i miał pikowaną skórzaną tapicerkę. Rozmawiali. Spytał, czy zawsze była farmerką, a ona powiedziała, że tak, od czterech pokoleń. Ona też spytała go o pracę, więc odparł, że w tej chwili nie pracuje i właśnie czegoś szuka. Pies olbrzym śledził ich rozmowę z tylnego siedzenia, odwracając groźny łeb to w jedną, to w drugą stronę.\nGodzinę później wyrzuciła go na „koniczynce” pod wiaduktem I-90. Podziękował jej i pomachał na do widzenia. Miła kobieta. Jedno z tych zupełnie przypadkowych spotkań, dzięki którym jego życie wyglądało tak, jak wyglądało.\nWszedł na zachodni pas i zaczął od nowa, stając bokiem z jedną nogą na poboczu, drugą na jezdni i z uniesionym kciukiem.\nPonad tysiąc sto dwadzieścia kilometrów dalej Arthur Scorpio sprawdzał ostatnie wiadomości głosowe, maile i SMS-y w biurze na zapleczu pralni w Rapid City. W końcu odsłuchał wiadomość od Jimmy’ego Szczura. „Nic mu nie powiedziałem, ale jakoś mnie namierzył, więc może namierzyć i ciebie”. Co przetłumaczone na normalną angielszczyznę znaczyło: „Zakapowałem na ciebie i facet już jedzie”. A to z kolei znaczyło, że w dalszej perspektywie Jimmy Szczur straci robotę, a w bliższej, że trzeba zastanowić się nad działaniami zapobiegawczymi.\nZadzwonił do sekretarki. Była już w domu, kładła się spać.\n– Co to jest Wielka Stopa? – spytał.\n– Olbrzymi małpolud. Mieszka w lasach na zboczach gór na północnym zachodzie. Ma ponad dwa metry wzrostu i jest owłosiony. Żywi się mięsem niedźwiedzi i wołowiną. Pewnemu farmerowi pożarł tysiąc sztuk bydła.\n– Nigdzie – odparła sekretarka. – Wielkiej Stopy nie ma. To tylko bajka.\n– Hm – mruknął Scorpio.\nRozłączył się i wykonał jeszcze dwa telefony, obydwa do ludzi, na których mógł polegać, potem zamknął pralnię i pojechał do domu.\nTuż przed północą Reacher złapał podwózkę błyszczącą ciężarówką ze stali nierdzewnej, która wiozła dwadzieścia pięć tysięcy litrów mleka organicznego w zbiorniku w kształcie pocisku ze ściętym czubkiem. Jechała do Sioux Falls na zachodniej granicy rejonu obsługiwanego przez te konkretne zakłady mleczarskie. Czyli i tak ponad pięćset sześćdziesiąt kilometrów bliżej, niżby wolał. Spokojnie, powiedział kierowca. Bez trudu złapie pan okazję. Jest tam postój, gdzie dzień i noc zawsze się ktoś kręci. Olbrzymi zajazd, rozdroże świata.\nReacher podtrzymywał rozmowę przez całą Minnesotę, bo uznał, że to jego zadanie. Być kimś w rodzaju chodzącej amfetaminy, zrobić wszystko, żeby facet nie zasnął i żeby nie było jak w tym starym dowcipie: „Chcę umrzeć spokojnie, we śnie, jak dziadek. A nie wrzeszcząc z przerażenia jak jego pasażer”. Rozmowa, która w następstwie tego wyniknęła, szybko wymknęła się spod kontroli, zbaczając w wiele różnych kierunków. Ujawniono szereg niesprawiedliwości instytucjonalnych w przemyśle mleczarskim. Dano wyraz żalom i pretensjom. Potem kierowca chciał posłuchać opowieści wojennych, więc Reacher kilka wymyślił. Zajazd pojawił się dość szybko. Facet nie przesadzał. Było tam ogromne jak kawał pola stanowisko z dystrybutorami paliwa, stumetrowej długości piętrowy motel, wielka jak magazyn restauracja serwująca proste, tanie posiłki dla dorosłych i dzieci, rozświetlona w środku jarzeniówkami i z oślepiającym jaskrawym neonem na dachu. Zajeżdżały tam i wyjeżdżały zarówno olbrzymie osiemnastokołowce, jak i inne wszelkiego rodzaju pojazdy: osobowe, ciężarówki i furgonetki.\nReacher wysiadł i poszedł prosto do recepcji motelowej, gdzie wynajął pokój, chociaż już prawie świtało. Zaczynał odczuwać skutki zmęczenia, a w tym stanie nie było sensu jechać do Rapid City. Ani przyjeżdżać tam akurat wtedy, kiedy go oczekiwano. Bo nie ulegało wątpliwości, że Jimmy Szczur zadzwonił do Arthura Scorpio. Zadzwonił, żeby uprzedzić cios i zadbać o własny tyłek, z gadką w rodzaju: „To nie ja, słowo, ale ktoś cię chyba wsypał”. W którą Scorpio niekoniecznie uwierzył, ale którą na pewno potraktował jako rodzaj wczesnego ostrzeżenia. „Coś tam się czai”. Najstarszy lęk w historii ludzkości. I pewnie od razu wystawił straże. W rewanżu za co Reacher zmusi ich do tego, żeby pierwszego dnia pogapili się w pustkę. To ich otępi, wyssie z nich entuzjazm, sprawi, że będą ziewać i nieprzytomnie mrugać. Zawsze lepiej jest wejść do walki w wybranej przez siebie chwili. Dlatego zjadł śniadanie w ruchliwej restauracji, poszedł do pokoju, wziął prysznic i położył się o wschodzie słońca z małym sygnetem z West Point na stoliku nocnym.\nW Rapid City, ponad pięćset sześćdziesiąt kilometrów na zachód od parkingu, Gloria Nakamura była już na nogach. Obudziła się przed świtem, wzięła prysznic i zjadła śniadanie. Właśnie wychodziła, całą godzinę za wcześnie. Niby do pracy, ale nie do pracy.\nDojeżdżała własnym samochodem, średniej wielkości chevroletem, bladoniebieskim i anonimowym jak wóz z wypożyczalni. Przejechała przez centrum i z głównej ulicy skręciła w stronę terytorium Arthura Scorpio. Scorpio władał całą przecznicą. Pralnia mieściła się w centralnie położonym budynku, jak na sztandarowe przedsięwzięcie przystało. Budynek stał frontem do zmurszałej betonowej ulicy z wąskim chodnikiem, który wyróżniał się martwym drzewem w suchym jak pieprz obmurowanym zagłębieniu. Za budynkiem biegła droga serwisowa dla samochodów dostawczych i śmieciarek.\nGloria zaczęła od drogi, też wąskiej i dziurawej. Z przekrzywionych słupów po lewej i prawej stronie zwisał pętlami gąszcz kabli elektrycznych i telefonicznych. Przed tylnymi drzwiami pralni stał zwalisty mężczyzna, na oko dwa razy większy od niej. Miał ponad metr osiemdziesiąt wzrostu. Ze skrzyżowanymi na piersi ramionami opierał się o ścianę. Zaciągało porannym chłodem, więc był w krótkiej, czarnej kurtce, czarnym swetrze, czarnych spodniach i czarnych butach. Nie spał. Rozglądał się czujnie na wszystkie strony.\nGloria chciała mu pstryknąć zdjęcie. Do niekończących się akt. Ale musiała zrobić to dyskretnie. Porucznik się nie odezwał. Obserwacja nie została oficjalnie zatwierdzona. Dlatego przeciągnęła palcem po ekranie, kliknęła na ikonkę aparatu, z komórką przy uchu od strony okna, jakby z kimś rozmawiała, powoli przejechała przed tylnymi drzwiami pralni i patrząc przed siebie, pstryk-pstryk-pstryk, na ślepo zrobiła kilka zdjęć. Minąwszy wartownika, skręciła w lewo, potem znów w lewo i przejechała przed wejściem od frontu.\nTam też stał wartownik. Tak jak na zapleczu. Opierając się o ścianę, czujny, ze skrzyżowanymi na piersi rękami. Ubrany na czarno. Jak wykidajło przed nocnym klubem. Bez aksamitnego sznura. Gloria przytknęła komórkę do ucha. Pstryk-pstryk-pstryk! Na skrzyżowaniu skręciła w prawo i zaparkowała na końcu ulicy, gdzie wykidajło nie mógł jej zobaczyć.\nPrzejrzała zdjęcia. Wszystkie były przekrzywione i zamazane, na wszystkich wartownicy stali na brzegu kadru, zamiast na środku. Ale sam budynek był rozpoznawalny. A kontekst oczywisty. Opowieść układała się w całość. Scorpio dostał wiadomość z Wisconsin i natychmiast wynajął obstawę. Miejscowych goryli. Dwóch. Jeden od frontu, drugi od zaplecza.\nDlaczego? Dlatego że co najmniej trochę bał się Wielkiej Stopy, która była…\nNo właśnie, gdzie była Wielka Stopa?\nJuż tu jedzie, pomyślała. Na pewno. „Nie wiem, ale chce chyba dojść po nitce do kłębka”. Wysiadła. Wróciła tą samą drogą i skręciła w ulicę Scorpia. Szła chodnikiem po drugiej stronie pralni. Ten pod drzwiami ją zobaczył. I ani drgnął. Tylko ją obserwował. Gloria szła dalej. Niemal dokładnie naprzeciwko pralni był bar śniadaniowy. Nie Scorpia. Jego sąsiada. Miał małe okno, ale jeśli usiadło się przy pierwszym stoliku i wyciągnęło szyję, widać było całkiem dobrze. Spędziła tam wiele godzin.\nStolik był zajęty. Przez mężczyznę z resztkami jajek na bekonie na odsuniętym talerzu i do połowy opróżnioną filiżanką kawy, którą tulił w dłoniach. Drobny, schludny i starannie uczesany, był pod krawatem, w praktycznym garniturze z mocnego, wytrzymałego materiału. Na pewno przekroczył pięćdziesiątkę, ale nie umiała powiedzieć kiedy. Włosy wciąż miał brązowe. Jego szczupła twarz też nie zdradzała wieku. Mógł dobijać sześćdziesiątki. Lub siedemdziesiątki.\nNa sto procent. Dobrze znała te objawy. Nie wyciągał szyi, bo choć niewysoki, był wyższy od niej. Ale siedział nienaturalnie sztywno. Musiał, inaczej nie sięgnąłby wzrokiem ponad parapet. A wzrok miał niezachwiany. Nie patrzył w dół. Filiżankę znajdował na wyczucie, podnosił ją na oślep do ust i patrzył w okno znad jej brzegu.


Obraz na ścianę kids and globe - odkryj niepowtarzalne dekoracje do mieszkania\nObraz na płótnie "kids and globe"\nObraz nowoczesny "kids and globe" to doskonały pomysł na udekorowanie dowolnego wnętrza. Złożony z 1 części kolorowy obraz na płótnie "kids and globe" z kolekcji Child wspaniale podkreśli charakter salonu lub gabinetu, zwłaszcza jeśli wnętrze ma zbliżoną kolorystykę. Obraz "kids and globe" wykorzystuje wiele interesujących motywów dekoracyjnych, takich jak: [product_tags] - dlatego też cieszy się sporym powodzeniem wśród naszych klientów.\nDoskonałym uzupełnieniem obrazu "kids and globe" będzie solidne drewniane krosno - w sklepie bimago dostępne w trzech rozmiarach: standardowym (2cm grubości), galeryjnym (2,8 cm grubości) oraz maxx (4 cm grubości). Jakich akcesoriów potrzebuje Obraz nowoczesny "kids and globe" by zawisnąć na Twojej ścianie? Polecamy przede wszystkim nasze solidne gwoździe i haczyki - te dostępne w naprawdę korzystnej cenie drobiazgi ułatwią Ci stabilne i bezpieczne zawieszenie obrazu "kids and globe" na ścianie.\nObraz nowoczesny Kids and globe\nwięcej Tagi: #obrazy, #wydruk na płótnie, #zdjęcia na płótnie, #globe, #children, #mother, #draw, #earth, #global, #calm, #drawing, #security, #house, #map, #white, #tree, #happiness, #friendship, #father, #sister, #circle, #blackboard, #ecology, #chalk, #simple, #walk, #love, #learning, #smile, #family, #many-coloured, #illustration, #brother, #girl, #colours, #smart, #mood, #planet, #childhood, #peaceful, #elementary, #background, #nature, #rainbow, #sense, #happy, zwiń


Obliczanie potrzebnego opornika. - elektroda.pl\nSikutek 19 Lut 2005 15:17 9165 10\n#1 19 Lut 2005 15:17\njestem poczatkujacy: jak obliczyc jaki mi potrzebny opornik? jesli np. Mam zasilacz 12V i chce zmniejszyc do 6V jak to obliczyc jaki ma byc opornik??\n#2 19 Lut 2005 15:23\nto zależy jaki prąd będzie płynął przez niego, a oblicza się ze wzoru R=U/I. w tym przypadku U=6V bo tyle chcesz obniżyć napięcie. musisz znać prąd aby dobrac opornik, i nie zapomnij o mocy strat na oporniiku P=U*U/R lub P=I*I*R aby go nie spalić\n#3 19 Lut 2005 15:34\nwiec to jest 12V/3A\n#4 19 Lut 2005 15:36\nJeżeli chcesz zmniejszyć napięcie z 12V na 6V to potrzebujesz dwa oporniki, zrobić z nich dzielnik napięciowy - poptrz na tą stronę, tam jest wszystko ładnie opisane: http://www.eres.alpha.pl/index.php?text=21\n#5 19 Lut 2005 15:51\njeżeli jest to 3A to potrzebujesz opornik 2 omy ale problem może być z mocą bo wydzieli się jej na oporniiku około 18W a to jest dość sporo\n#6 19 Lut 2005 15:52\n... a dokładniej ΔU/Io =>> (Ui-Uo)/Io\nUi=12V Napięcie wejściowe\nUo=6V Napięcie wyjściowe\nIo= ... [A] Prąd obciążenia (musisz niestety w przybliżeniu znać prąd jaki zamierzasz pobierać przy tym Uo=6V !)\nΔU=Ui-Uo Spadek napięcia na rezystorze\nZ powyższego otrzymasz =>> ΔU=(12-6)V=6V\nDzieląc to przez prąd Io otrzymasz rezystancję potrzebnego opornika.\nJego moc (moc strat) to będzie ΔU=6V (stadek napięcia na rezystorze) * Io, który będzie przez niego płynął.\nDla przykładu - zakładając Io=1A\nWartość rezystora wyniesie: R=Ur/Io=6V/1A=6Ω (Ohm'ów)\nMoc rezystora Pr obliczysz tak: Pr=Ur*Io=6V*1A=6W (Watów)\nCzyli rezystor będzie miał wartość 6Ω i moc 6W.\n#7 19 Lut 2005 16:07\n#8 19 Lut 2005 16:10\nTo prawda, ale w tym wypadku nie trzeba nic liczyć z prawa Ohma - rezystor musi mieć taką samą wartość i moc co odbiornik.\nTo czemu ma pracować na 6V? Co to wogóle jest?\nJeżeli na 12V pobiera 3A, to prawdopodobnie na 6V będzie pobierać około 1,5A (zależy jeszcze co jest odbiornikiem).\nRezystor ograniczający będzie miał 6V/1,5A=4Ω. Jego minimalna moc: 6V*1,5A=9W.\nNie masz racji. Tym drugim opornikiem w dzielniku jest odbiornik.\n#9 19 Lut 2005 16:40\nNieprawda !!! - drugi opornik jest zbędny, ponieważ jest nim sam odbiornik, którego rezystancję zastepczą można wyznaczyć tak samo jak rezystora szeregowego.\nPoza tym prwo Ohm'a nie ma zamienników - i całkiem słusznie, bo czyż P=U²/R to nie to samo co prawo Ohm'a ??? - co prawda po niewielkiej transformacji, ale jednak ! (P=U*I gdzie I=U/R !!!)\nTaksamo dobrze można zapisać (zależnie od potrzeb) P=I²*R, co jednak w żaden sposób nie zmieni wyniku a jedynie sposób jego obliczenia\nUżywając dwóch oporników jako dzielnika niestety straty mocy będą większe niż 50%, bo aż 75%\n=>> 50% na górnym rezystorze i 25% na dolnym a zaledwie 25% na odbiorniku !!!\n... co też łatwo wyliczyć\nZatem z oczywistych względów nie warto stosowa dzielnika potencjometrycznego !!! (zwłaszcza przy dużych mocach ...)\n#10 19 Lut 2005 18:20\nTa wypowiedź tyczy się tej strony, którą podał marcinj12, czy mojej wypwiedzi?\nNie zależnie od tego - nie zgadzam się. To tak jakbyś na matematyce chciał liczyć pole kwadratu ze wzoru na pole trapezu. Policzyć policzysz. Nie znając wzoru na pole kwadratu - wyprowadzisz go bez problemu. Tylko po co utrudniać sobie życie???\n#11 20 Lut 2005 00:52\nZgodnie z tym, co wcześniej napisałem"\nRezystancja opornika R=ΔU/I=6V/3A=2Ω (Ohm)\nzaś jego minimalna moc P=ΔU*I=6V*3A=18W\nZalecam jednak zastosowac wikszej mocy rezystor, ponieważ przy zwarciu, które kiedyś może się zdażyć opornik może natychmiast się spalić.\nWiększa moc znacznie wydłuży jego żywotność !\nSuper byłby opór z radiatorem np. typu "AX50WR" prod. Vishay (tu link na stronę z danymi =>> http://zefiryn.tme.pl/arts/pl/Rezystory/ax10wr_0r1.html )\ndostępny np. w firmie TME ( http://www.tme.pl )\nNiestetynie występuje w szeregu wartość 2,0Ω, zatem pozostają do wyboru: 1,5Ω lub 2,2Ω.\nJeżeli napięcie może być o ok. 10% niższe - weź ten 2,2Ω\n... a jeżeli nie może ale może być wyścze o ok. 10% - weź 1,5Ω\nW typie"AX25W" występuje 1,0Ω ale mają po 25W.\nJak złożysz dwa seregowo wyjdzie dokładnie 2,0Ω\nUważam temat za zamknięty dla mnie (zakończony)\nW razie jakichkolwiek pytań, czy wątpliwości pisz do mnie na PW\nPodobne tematy Obliczanie potrzebnego opornika.\nWitam. Czytam sobie ostatnio książkę Elektrotechnika. Jest w niej przykład obliczania sprawności. Oto treść przykładu: Dla ogrzania w czajniku elek... (6)\nSyntezator DS 7 brak potrzebnego kondensatora\nWitam! Montuję układ z tego schematu Link jednak brakuje mi kondensatora C6 - czy syntezator będzie działał poprawnie gdy zamontuję kondensator elektr... (2)\nWitam, robię projekt separatora. Na początku miała to być tylko koncepcja - teraz ma to być szczegółowy projekt. Napotkałem problem, z którego rozwią... (2)\nWord, - tabela z komórką(-ami) z określonymi wymiarami lub - pole tekstowe z określonymi wymiarami lub - ramka j.w. - WordArt i rozciągnięcie napi... (6)