3 lutego 2021r. godz. 17:58, odsłon: 1036, Bolec.Info\nTajemnica szmaragdu - odcinek 44\nCzęść w której Żaklina zostaje wysłana do fotoreportażu, a pani Słowikowa upomina męża.\nDziewczyna z aparatem (fot. pixabay)\nJuż jest czterdziesta czwarta część naszej bolesławieckiej powieści w odcinkach!\nA imię jego czterdzieści i cztery... albo Żaklina. Dzisiaj nasz niesamowity autor pan M. zdradza nam, jak redaktor stała się niebezpieczna dla szwarccharakteru. Zapraszamy do lektury:\n- Iiii… poszło – powiedziała sama do siebie zadowolona redaktor Żaklina Sadza, kiedy licznik wysyłania wiadomości wreszcie pokazał 100% i natychmiast zniknął.\nDwie nieskompresowane fotografie o bardzo wysokiej rozdzielczości, wykonane redakcyjną lustrzanką cyfrową ważyły łącznie ponad 30 megabajtów, więc wysyłanie maila do podinspektora Kamińskiego, o co poprosił ją kilkanaście minut wcześniej Hirek, musiało chwilę potrwać. To i tak nic w porównaniu z tym, jak wyglądał do niedawna transfer dużych plików z lub do komputerów znajdujących się w siedzibie portalu wbolcu.net. Jeszcze dwa miesiące temu przesyłanie tak obszernej wiadomości trwałoby na pewno kilka minut, które z powodzeniem można było przeznaczyć na zrobienie sobie kawy.\nJakie to szczęście, że naczelny dał się wreszcie namówić narzekającym na komfort pracy dziennikarzom na łącze światłowodowe. A najmocniej to już naciskał na to redaktor Gerard Skrętkowski, osoba, bez pracy której Żaklina nie wyobrażała sobie w ogóle istnienia tego portalu. „Świat idzie do przodu, więc redakcja też w końcu musi” – powiedział na jednym z czerwcowych zebrań – „Kto stoi w miejscu, ten zostaje z tyłu. Komputeryzacja i informatyzacja wchodzą wszędzie, nawet do naszych lodówek i do naszych łóżek. Cyfrowe wykluczenie zaczyna być piętnem i piętą Achillesa jednocześnie. Nasze łącze musi być rącze, jak łania co po puszczy gania”.\nGadane i dar przekonywania, to redaktor Skrętkowski miał na pewno. Mógł długo tak perorować, a do tego wcale nie zanudzał. Kiedy zapadał w oratorski trans, nie było mocnych na jego wyszukane argumenty. Każdy, kto go dobrze znał, zastanawiał się, dlaczego nie chce robić kariery w polityce. Sukces wyborczy murowany. Ale on widocznie chciał zostać po tej stronie, po której można mieć nieskrępowane poglądy i patrzeć innym na, skrępowane polityczną poprawnością albo korupcją, ręce.\n- Co, fajrant, madame Żaklin? – wymawiając „r” z francuska spytał z drugiego końca biura, siedzący na dyżurze, redakcyjny kolega Kuba. Żaklina zawiązywała właśnie plecak po spakowaniu do niego uprzednio telefonów, swojego męskiego portfela i kilku innych osobistych drobiazgów.\n- Tak. Na mnie pora – odpowiedziała podniesionym głosem, aby pytający ją dosłyszał. Przerzuciła kolorową torbę przez ramię i podeszła do jego biurka. – Muszę zdążyć na autobus. Wiesz, w wakacje jest inny rozkład, a i kursów jest mniej w kierunku mojego domu. A ty nie idziesz?\n- Jeszcze nie – Kuba odchylił się w swoim obrotowym fotelu i odjechał na nim z pół metra do tyłu. Splótł palce obu dłoni na brzuchu i zaczął w charakterystyczny sposób kręcić kciukami, jakby nimi nawijał szpulkę. Widać było, że na coś czeka. Może chciał podzielić się z Żakliną czymś, co powinno ją jego zdaniem zainteresować? Nie musiał długo czekać, aż na jej twarzy pojawiło się zainteresowanie. – Skrętkowski dzwonił, kiedy byłaś w ratuszu u naszego prezidą. Prosił mnie, a właściwie kazał, abym został do szóstej, bo ponoć będzie miał jakiś tekst, który jego zdaniem jeszcze dzisiaj powinien trafić do naszej rubryki „PILNE” i „TYLKO U NAS”. Twierdzi, że to może być niezła bomba, chociaż organa ścigania na pewno nie będą zadowolone. No, ale jak zwykle nie mówił dokładnie, o co chodzi, ani nad jaką sprawą pracuje…\n- Czyli znowu bawi się w detektywa – stwierdziła Żaklina i obróciła głowę w kierunku otwartego okna, bo całkiem niedaleko rozległa się syrena karetki pogotowia, a może radiowozu Policji. A może jednak wozu Straży Pożarnej? Nigdy nie umiała odróżnić żadnego z tych trzech sygnałów, chociaż wszyscy inni w redakcji już to potrafili. – Oby tylko kiedyś nie wyszło mu to bokiem. To do jutra, Kuba.\nŻaklina ledwie odwróciła się w kierunku drzwi wejściowych do redakcji i zrobiła kilka kroków, kiedy zadzwonił telefon komórkowy leżący na biurku dyżurnego. Zamiast pożegnać się z wychodzącą koleżanką, Kuba popatrzył na ekran i odebrał połączenie, rzucając do aparatu jedynie krótkie „Słucham”.\n- Poczekaj, to Skrętkowski! – powstrzymał Żaklinę głośnym szeptem, zasłaniając mikrofon, a po zabraniu ręki zwrócił się już głośno do rozmówcy po drugiej stronie telefonu. – No, co tam, panie Gerardzie? No, dobra. Przepraszam. Wiem, że kazał mi pan mówić do siebie po imieniu, ale jakoś tak samo wychodzi mi to „pan”…\nŻaklina przytrzymała stopą na wpół otwarte drzwi i dosłownie stojąc w progu, odwróciła się. Ciekawa była, czego chciał redaktor Skrętkowski. Popatrzyła na ścianę, na której wisiał redakcyjny zegar i stwierdziła, że ma jeszcze paręnaście minut do odjazdu autobusu. Drogę do przystanku na Sądowej pokonywała w trzy minuty. Nawet jeśli po drodze miałaby trafić na czerwone światło na przejściu dla pieszych, to i tak jeszcze chwilę będzie musiała posiedzieć na przystanku.\n- Tak. Właśnie wychodziła, ale ją zatrzymałem. Nie wiem… Zapytam. Albo nie, sam ją pan… yyyy… sam ją zapytaj, Gerard… – Kuba wstał z krzesła, podszedł do Żakliny, wręczył jej telefon i widząc jej zaskoczenie rozłożył ręce w geście bezradności. – Chce koniecznie rozmawiać z tobą.\n- Słucham, panie Gerardzie? – Żaklina puściła drzwi i z telefonem przy uchu weszła z powrotem do biura. Po chwili, rozmawiając już z redaktorem Skrętkowskim, zaczęła przechadzać się nerwowo po biurze, w tę i z powrotem. – Nie bardzo mogę teraz rozmawiać, śpieszę się na autobus… Tak, zrobiłam dzisiaj ten wywiad z prezydentem… Wiem, że to musi pilnie pójść, ale miałam to zrobić jutro z samego rana, bo mam inne plany na popołudnie i wieczór… Dobra, niech się pan nie unosi. W takim razie posiedzę w domu nad nagraniem i przed dziewiątą rano będzie gotowe… No to do… - Żaklina słuchała i nagle zmarszczyła brwi. – Jaka jeszcze jedna sprawa?... Jak to? Teraz?... Niech pan nie żartuje… Tak, oczywiście, że zależy mi na tej pracy, ale…\nŻaklina popatrzyła na Kubę, który zaczął się jej przyglądać z coraz większym zainteresowaniem. Wywróciła oczami, zacisnęła szczękę, pokręciła głową, rozpostarła palce wolnej ręki, zacisnęła je i lekko potrząsnęła, jakby miała chęć chwycić i rozszarpać redaktora na strzępy, a w najlepszym wypadku tylko udusić.\n- To może niech Kuba tam pojedzie?… A co za różnica, kto zrobi zdjęcia?… Aha, bo to ja robię najlepsze w całej redakcji. Miło słyszeć… Ale przecież nie mam jak tam dojechać, może wezmę taksówkę?... Wiem, że budżetu nie ma na taksówki… Pewnie, że mogę rowerem… Tak, na Kwiatowym pod kościołem też mamy stację rowerową… Dobra, pojadę… W porządku... Mówię przecież, że pojadę!… Do jutra, panie Gerardzie – Żaklina rozłączyła się i odsunęła wreszcie telefon od głowy. – Normalnie ucho mi się przegrzało, kurde. Ależ on jest upierdliwy! Muszę jeszcze pojechać na Graniczną, Kuba. Nasz redaktor przez duże „er” dostał cynk, że tam jakiś napad był, czy coś w tym rodzaju…\n- No, patrz, Żaklina – odpowiedział dyżurny Kuba spoglądając w ekran komputera na biurku. – A do nas na skrzynkę nikt o tym nie napisał. I u konkurencji też jeszcze nic nie ma. Może znów dzięki Gerardowi będziemy pierwsi z njusem, co? Zastanawiam się, gdzie w Bolesławcu on nie ma jeszcze swoich informatorów… Dobra, leć już po ten rower. Stację masz niedaleko, bo pod Termami. A potem faktycznie odstaw go u was na osiedlu. Jak coś zapłacisz, to ci księgowy rozliczy w kosztach. Przejedź się, przewietrz swoją jeloł czuprynę, a i kondycję może poćwiczysz…\n- Na kondycję to ja akurat nie narzekam, kolego. A ty przestań sobie wreszcie ze mnie drwić. Jakbyś był dżentelmenem, to byś mnie podrzucił tym swoim harleyem – Żaklina zażartowała ze skutera, którym Kuba dojeżdżał do pracy.\n- Tylko nie rób wywiadu z truposzczakiem, jeśli jakiegoś spotkasz, Żaklina. Nasi szanowni czytelnicy nie lubią, kiedy ktoś jest taki śmiertelnie poważny… – odbił piłeczkę – Dzwoń od razu, kiedy tylko dowiesz się czegoś konkretnego i ślij fotki, to natychmiast wrzucimy wszystko na stronę.\nŻaklina wróciła do swojego biurka. Otworzyła ponownie plecak, wyjęła ze środka oba telefony i przełożyła je do kieszeni spodni. Zapakowała do torby służbowego nikona, po czym wyszła z redakcji, gotowa na zdobywanie informacji i robienie fotografii na miejscu zdarzenia. Zdarzenia, o którym na pewno kilka tysięcy regularnych czytelników ich portalu chciało się czegoś dowiedzieć jak najszybciej i jak najdokładniej. W takich momentach, kiedy czekało ją kolejne, nowe i nieznane wyzwanie odczuwała dużo satysfakcji z tego, że wybrała sobie właśnie taki, a nie inny zawód.\nZ zaplanowanym na to popołudnie robieniem przetworów na zimę niestety będą musieli w domu poradzić sobie sami, pomyślała trochę jednak zła na redaktora Skrętkowskiego. Nie lubiła łamać danego słowa. A już najbardziej słowa danego najbliższej rodzinie. Przechodząc koło MDK-u na ulicy Grunwaldzkiej skończyła pisać na prywatnym telefonie SMS-a i wysłała do mamy informację z przeprosinami, że musi tego dnia dłużej popracować. Zaraz potem ze służbowego telefonu na wszelki wypadek zasiliła posiadane już od kilku miesięcy konto aplikacji służącej do wypożyczania rowerów.\nLekko zasapana, lecz nie z powodu braku siły, tylko z powodu panującej wysokiej temperatury, Żaklina dotarła charakterystycznym szarym rowerem z żółtym koszykiem na koniec ulicy Staszica, do skrzyżowania z ulicą Graniczną. Przejażdżka zajęła jej mniej niż piętnaście minut, więc gdyby już nie potrzebowała więcej korzystać z jednośladu, to nie musiałaby płacić nic za jego wypożyczenie. Nawet gdyby porzuciła rower byle gdzie. Fajna sprawa i jaka wygoda z tymi rowerami na minuty!\nW drodze na miejsce wskazane przez redaktora Skrętkowskiego wyprzedziły ją aż dwa radiowozy na sygnale. Zatem musiało tam się stać coś poważnego, pomyślała. Zwolniła i skręciła na skrzyżowaniu w prawo, bo tam właśnie, jakieś sto metrów dalej, zauważyła odbywającą się akcję ratunkową. Po kilkudziesięciu metrach zatrzymała się, widząc blokujące przejazd dwa radiowozy, dwie karetki i czerwonego pickupa z napisem "Straż". Czyli przynajmniej żaden pożar, uspokoiła się w myślach. Będzie można podejść całkiem blisko, aby zrobić zdjęcia.\nPrzyjazd służb z włączonymi syrenami i na kogutach musiał niewątpliwie zaalarmować całą okolicę. Pora była taka, że większość mieszkańców wróciła już do swoich domów. Na wielu posesjach przy tej ulicy, za płotami, przy furtkach albo na chodnikach stali ciekawscy dorośli i ich niepełnoletnie pociechy. Nikt nie miał jednak odwagi zbliżyć się i obserwować z bliska tego, co się działo przed domem jednego z ich sąsiadów. Niektórzy próbowali robić swoimi smartfonami zdjęcia, chociaż nie wiadomo po co, bo ze swoich pozycji kompletnie nic nie mogli zobaczyć. No, ale wrzutkę na fejsa, czy insta zawsze przecież można zrobić dla znajomych…\nJeden z przybyłych policjantów stworzył na ulicy jednoosobowy kordon i pilnował, aby nikt niepowołany nie przeszkadzał służbom w wykonywaniu ich zadań. Nie będę się tam pchała z rowerem, pomyślała Żaklina. Odstawiła jednoślad pod najbliższą z lamp ulicznych i zamknęła blokadę na tylnym kole. Wiedziała, że w tym momencie licznik czasu wypożyczenia wyłączył się, a włączy się dopiero kiedy ponownie zeskanuje kod roweru w aplikacji. A potrzebowała jeszcze ten rower, aby dotrzeć do domu. Ciekawe, czy da radę dojechać stąd na Osiedle Kwiatowe w piętnaście minut?\nPodchodząc do miejsca, w którym znajdował się policjant zauważyła, że ten zdecydowanie rusza w jej stronę. Widać miał za zadanie nie dopuszczać gapiów za blisko. Szybko wyjęła z plecaka aparat oraz smycz z przyczepionym kartonikiem legitymacji prasowej, którą zawiesiła sobie na szyi. Nie omieszkała przy tym błyskawicznie rozpiąć najwyższego z zapiętych guzików koszuli. Zanim funkcjonariusz odezwał się do niej okazała mu dokument ze zdjęciem, wypychając nieco pierś do przodu i unosząc kartonik do góry, umożliwiając mu w ten sposób dokładniejsze przyjrzenie się. Oczywiście liczyła na niewielkie rozproszenie uwagi policjanta i jego większą gadatliwość. Jak by nie było, to normalny mężczyzna przecież, ino w mundurze. Trzeba umieć korzystać ze swoich atutów.\n- Aha, pani z prasy. Dzień dobry. Mogę w czymś pomóc? – uprzejmie odezwał się schwytany na ponętną przynętę stróż prawa.\n- Redaktor Żaklina Sadza. Przyjechałam na zlecenie redakcji portalu wbolcu.net, aby przygotować artykuł dla naszych czytelników – Żaklina zauważalnie przesunęła lewe biodro odrobinę do przodu. – Byłabym panu wdzięczna za jakiekolwiek informacje.\n- Starszy posterunkowy Tymoteusz Klich. To u was tak już cienko płacą, że rowerami musicie jeździć? – stróż prawa przedstawił się i od razu zażartował, pokazując ręką w kierunku pozostawionego przez Żaklinę dwukołowego pojazdu. – Umówmy się, że może pani tu przebywać, tylko proszę nie wchodzić na posesję, ani nie przeszkadzać służbom, kiedy będą wywozić poszkodowanych.\n- Poszkodowanych? – podchwyciła Żaklina. – To jest więcej niż jedna ofiara?\n- Było zgłoszenie od sąsiadów, że znalezione zostały dwie ranne osoby. – odpowiedział policjant. – Medycy, ratownik i moi koledzy są w środku. Kiedy wyjdą, niech pani ich próbuje pociągnąć za język.\n- A wie pan może coś więcej o tym, co się wcześniej działo w tym domu? – Żaklina nie dawała za wygraną. Redaktor Skrętkowski na pewno by się nie poddawał. Może nawet już by się zakradł gdzieś od strony ogrodu i zaglądał do środka tego domu przez okna. Może by i nawet tam po prostu wszedł udając domokrążcę sprzedającego ekologiczne kartofle albo podając się za inkasenta, jak mu się to wcześniej wiele razy zdarzało podczas wykonywania jego pracy dziennikarza śledczego.\n- Nawet gdybym wiedział, to nie mógłbym na razie powiedzieć. Dopóki nie przyjadą koledzy z dochodzeniówki, my tylko zabezpieczamy i informujemy centralę. No chyba, żebyśmy na miejscu zastali sprawcę, to by to wszystko zupełnie inaczej wyglądało. – wyjaśnił funkcjonariusz. – Niech pani może zapyta któregoś z sąsiadów. Sądzę, że oni, jak zawsze, będą najlepiej poinformowani.\nŻaklina rozejrzała się, lecz akurat ani po lewej, ani po prawej stronie na podwórkach przyległych posesji nie zauważyła nikogo, do kogo mogłaby się zwrócić z pomocą. Stwierdziła, że najlepiej poczekać aż medycy wyjdą i wyprowadzą lub wywiozą rannych. Nie tracąc czasu postanowiła zrobić kilka fotografii. Przeszła kilkanaście kroków w jedną i kilkanaście kroków w drugą stronę, robiąc łącznie kilkadziesiąt zdjęć pojazdów stojących przed lewą częścią bliźniaka, z różnych perspektyw i z różnych odległości.\nPo pstryknięciu fotek zaczęła je przeglądać na niewielkim wyświetlaczu aparatu cyfrowego. Po chwili musiała przerwać przeglądanie, gdyż poczuła wibrowanie jednego z jej telefonów. Wyjęła telefon prywatny i odczytała krótką, spóźnioną odpowiedź SMS-ową od mamy „Ok, uważaj na siebie”. Kochana mama, nigdy się nie gniewa. Zauważyła, że wskaźnik baterii telefonu pokazuje 4%. Zaraz telefon padnie. To nic, jest jeszcze służbowa komórka, pocieszyła się w myślach.\nNagle Żaklina usłyszała głośniejsze hałasy, dochodzące z podwórka domu, przed którym stały stojące w ciszy i mrugające światłami pojazdy służb ratunkowych. Schowała naprędce telefon do tylnej kieszeni spodni. Zza narożnika budynku wyłoniły się nosze jezdne pchane przez dwóch ratowników z pogotowia ratunkowego. Na noszach wieziono nieprzytomnego starszego człowieka, przykrytego połyskującym na złoto kocem termicznym. Szybko podniosła lustrzankę do oka i skierowała obiektyw w tamtą stronę, wykonując kilka ujęć wywożonej ofiary. No, to będzie chyba niezła oglądalność, pomyślała. Dobry obrazek dodany do leada z odnośnikiem zawsze przyciągał kilka razy więcej czytelników.\nRatownicy szybko uporali się z wsunięciem noszy do jednej z karetek pogotowia, wsiedli do środka i po włączeniu syreny odjechali z dużą prędkością, zapewne do bolesławieckiego szpitala.\nNiedobrze, pomyślała. Mam właściwie tylko zdjęcia, a jak dotąd niewiele informacji. Same fotki to trochę za mało. Koniecznie trzeba było z kimś porozmawiać. Tylko z kim? Ciekawe, co z tą drugą poszkodowaną osobą, o której wspomniał starszy posterunkowy? Może nadal jest w środku? Kto wie, być może właśnie walczy o życie?\nZza budynku wyłonił się tym następny policjant idący ramię w ramię i rozmawiający z postawnym mężczyzną w kurtce z napisem STRAŻ, a tuż za nimi szedł powoli ratownik medyczny podtrzymujący pod rękę kobietę w średnim wieku o długich, rudych włosach. Za tą parą z kolei szło dwoje starszych ludzi: zmartwiona kobieta w kuchennym fartuszku, z upiętymi w kok siwymi włosami oraz będący dość mocno przy kości, łysiejący mężczyzna. Może to ktoś z rodziny, albo może to właśnie ci sąsiedzi? Żaklina wykonała kilkanaście kolejnych ujęć, choć wiedziała, że w razie publikacji i tak twarze wszystkich sfotografowanych tutaj osób będą musiały zostać zakryte. Ruszyła stanowczo do przodu mając nadzieję na zadanie im kilku pytań.\nZanim dotarła do ratownika z rudowłosą, z trudem stawiającą kroki kobietą, na której twarzy widniały ślady krwi, zdążyli oni wsiąść przez tylne drzwi do wnętrza ambulansu. Pojazd prawie natychmiast odjechał, ale bez włączania syreny i bez migających niebieskich świateł. Widocznie uznano, że poszkodowanej nie zagraża już żadne niebezpieczeństwo, a dwie-trzy minuty zaoszczędzone na czasie transportu i tak niczego nie zmienią. Pozostali na miejscu policjanci i strażak stali nadal na podwórku, jakby czekali na czyjś przyjazd.\nNie tracąc czasu Żaklina podeszła do starszej pary, która wyszła z bramy i przystanęła na chodniku, odprowadzając wzrokiem odjeżdżający ambulans. Tęgi pan zwrócił się do towarzyszącej mu kobiety:\n- Nie sądzisz, Zosiu, że uratowaliśmy im życie?\n- Nie wiem, Wiesiu – odpowiedziała – Ale to naprawdę straszne było. Nie mogę uwierzyć, że ktoś ma na tyle tupetu i bezczelności, aby spokojnych ludzi w biały dzień napadać!\n- Dzień dobry! – wtrąciła się do rozmowy Żaklina, a obydwoje spojrzeli na nią zaskoczeni. Zdaje się, że głównie przestraszyli się nieco jej wyglądem. – Jestem z lokalnego portalu wbolcu.net. Chciałabym zapytać…\n- Dzień dobry! – przerwał jej bez ogródek pan Wiesław. – A wie pani, że ja czytam każdą waszą drukowaną darmową gazetę? Nazywam się Wiesław Słowik, sąsiad Julii i Zygmunta. A to moja żona, Zofia – pan Słowik podał Żaklinie rękę, a jego żona skinęła tylko głową, obdarowując ją bardzo surowym spojrzeniem od stóp do głów, co najmniej jakby zobaczyła przed sobą przedstawiciela groźnego gatunku, który wysiadł z szarego spodka w żółtym hełmie astronauty.\nŻaklina domyślała się, że przez jej wygląd nie wszystkim może się podobać i nawet kilka rozpiętych guzików od koszuli nie byłoby w stanie zatrzeć tego niekorzystnego wrażenia. Mężczyźni jeszcze jako tako, ale z kobietami będą wielkie problemy. Co ją, do czorta, podkusiło z tą fryzurą? Zdziwi się jej fryzjerka, że wytrzymała z tym żółtym sianem na głowie tylko przez kilka dni.\n- To cudownie, że jest pan naszym fanem – próbowała mimo wszystko wywołać u swoich rozmówców pozytywne skojarzenia. – Czy mogą państwo podzielić się z naszymi czytelnikami jakimiś informacjami na temat tego zdarzenia? Bolesławianie chcieliby wiedzieć, czy w naszym mieście można czuć się bezpiecznie?\n- Nie możemy się podzielić i nie można się czuć bezpiecznie, pani redaktor! Julia i Zygmunt mogliby sobie nie życzyć, abyśmy ich w gazecie obsmarowywali, Wiesiek – pani Zofia chwyciła męża pod ramię i zaczęła odciągać go na siłę jak najdalej.\nPan Słowik próbował się temu opierać. Chwilę błądził wzrokiem pomiędzy głową a niższymi partiami Żakliny, co natychmiast zostało dostrzeżone przez jego małżonkę, dlatego też pani Słowikowa dosłownie szarpnęła go za koszulę na ramieniu i zaczęła ciągnąć w stronę bramy wjazdowej na ich posesję.\n- No chodź, Wiesiek. A panią przepraszamy, jesteśmy bardzo zajęci…\nŻaklina jakoś przełknęła tę gorzką porażkę w walce o dostęp do informacji z pierwszej ręki i postanowiła mimo wszystko zrobić jeszcze kilka ujęć okolicy, w której doszło do napaści. Pstryknęła około dziesięciu fotek bliźniaczego domu, a potem obróciła się, aby uchwycić jeszcze jedno ogólne ujęcie ulicy Granicznej. Przykucnęła, żeby zmienić perspektywę obrazu i spojrzała przez wizjer aparatu.\nW pierwszej chwili pomyślała, że wzrok jej szwankuje. Kręcąc ręcznie pierścieniami na obiektywie powiększyła i wyostrzyła obraz w wizjerze. W oddali, blisko pętli autobusowej, stało na poboczu czarne audi. Z miejsca, w którym się znajdowała nie mogła określić modelu auta, ale to nie samochód był tym, co przyciągnęło jej uwagę. To stojący obok, a właściwie opierający się o maskę mężczyzna w ciemnym płaszczu. Płaszcz był dokładnie w takim samym kolorze jak na zdjęciach, które niemal godzinę wcześniej wysłała do oficera wydziału dochodzeniowo-śledczego bolesławieckiej Policji. Powiększyła obraz jeszcze bardziej i odruchowo zaczęła naciskać przycisk migawki.\nMężczyzna musiał to dostrzec, ponieważ szybko odwrócił się i wsiadł do wnętrza samochodu. Nie zdążyła zrobić odpowiednio dużego powiększenia jego twarzy, kiedy stał na zewnątrz pojazdu, a przyciemniana szyba nie pozwoliła dostrzec rysów jego twarzy. Mimo to Żaklina pstrykała kolejne zdjęcia. Zauważyła, że reflektory auta zapaliły się i audi ruszyło do przodu. Przestraszyła się, że gość mógł powziąć nagły i nieodwołalny zamiar rozjechania jej na środku drogi. Odruchowo wyprostowała się i podeszła w pobliże policjanta Tymoteusza, który cały czas stał na swoim stanowisku przy radiowozie. Chowając się nieco za umundurowanym funkcjonariuszem obserwowała zbliżające się auto. Poczuła przypływ adrenaliny, gdyż była na sto procent przekonana, że był to ten sam mężczyzna, którego sfotografowała przypadkiem na bolesławieckim rynku. Pomyślała, że to może być właśnie ta jedna jedyna szansa na to, aby jej dziennikarska kariera ruszyła teraz z kopyta.\nAudi powoli przejechało obok nich i kierowca rozpoczął manewr skrętu w lewo w ulicę Staszica. Żaklina próbowała zajrzeć przez ciemne szyby auta, by upewnić się, czy facet za kierownicą ma jakieś blizny na twarzy, ale niestety nie było to możliwe. Odniosła za to wrażenie, że mężczyzna w płaszczu zamiast zawrócić specjalnie pojechał w tę stronę, bo z kolei to on chciał się jej dokładnie przyjrzeć.\nCoś złego musiało podkusić Żaklinę, bo kiedy przejeżdżający samochód znikał za zakrętem, nagle rzuciła się w kierunku pozostawionego wcześniej pod pobliską latarnią szarego roweru. Po drodze próbowała otworzyć plecak szarpiąc się z jego troczkami. Udało jej się schować aparat do plecaka i wyjęła służbową komórkę, aby ponownie odblokować jednoślad z koszykiem.\nNie wiadomo, co kierowało młodą redaktorką, kiedy zaczęła śledzić rowerem oddalający się samochód. Może po prostu miała nadzieję, że rozwiązując samodzielnie skomplikowaną zagadkę kryminalną przysporzy sobie popularności, a może chciała dopomóc w śledztwie Hieronimowi. Kiedy wskaże dokąd udał się ten podejrzany osobnik, Hirek na pewno będzie dumny z bliskiej znajomości z taką odważną, sprytną i pomysłową dziewczyną...\nJak Żaklina znalazła się w samochodzie Dymitra? Czyżby śledziła go rowerem nieskutecznie? Czy Jacenko naprawdę chce ją zabić? I na jaką fryzurę zmieni aktualny żółty pióropusz?\nCieszymy się, że jesteście z nami. Pozostajemy pełni zdumienia dla kreatywności Pana M. Jak wyobrażacie sobie dalsze losy bohaterów? Czekamy na Wasze wrażenia!\n~Krwawosina Puszkinia 3 lutego 2021r. o 18:17\nSkoro zmieni fryzurę to chyba nie pośmiertnie i Jacenko jej nie ubije?\nNasz Imperator chyba lubi rude, więc jest szansa na trzecią. (A)\nPost nr 2340436, autor: ~Krwawosina Puszkinia\n~Liliowa Jeżówka 4 lutego 2021r. o 9:31\nTylko kobiety wiedzą, czym się na głowie różni kasztan od brązu albo miedziany od marchewki. Dla mnie różnice są tak minimalne, że niemal nie zauważalne gołym okiem.\nPost nr 2340551, autor: ~Liliowa Jeżówka\n~~Różowy Żagwin 4 lutego 2021r. o 18:14\nPoprawka: nie kasztan od brązu, tylko czekolada od kawy...\nPost nr 2340713, autor: ~~Różowy Żagwin\n~Ruda Azalia 4 lutego 2021r. o 19:42\nO, to jakiś ekspresowy kurs wizażu się wydarzył? Podobno mężczyźni wyróżniają tylko trzy kolory, mniejsza o to jakie.\nPost nr 2340737, autor: ~Ruda Azalia\n~Różowy Żagwin 4 lutego 2021r. o 20:40\nNa pewno więcej: jasne, ciemne, pale ale, słomkowożółte, ciemnobursztynowe i inne według skali wyrażonej w jednostkach EBC...\nPost nr 2340753, autor: ~Różowy Żagwin\n~Cyklamenowa Pelargonia 4 lutego 2021r. o 22:01\nImperator w formie. Zacna ripost(A)\nPost nr 2340770, autor: ~Cyklamenowa Pelargonia\n~~Różowy Żagwin 6 lutego 2021r. o 12:00\nc.d. i śledztwo posuwa się do przodu\nGdyby nie ciemna, szeroka opaska na oczach, spojrzenie, którym po raz pierwszy od trzydziestu lat Bolesław mógłby w tej chwili obdarować swojego rodzonego brata, powinno zamienić Waldemara w kupkę popiołu. Zauważalna zmiana w mimice twarzy świadczyła niezaprzeczalnie o tym, że wejście Waldka do sali oddziału intensywnej opieki medycznej wywarło na nim ogromne wrażenie. Był zaskoczony, ponieważ absolutnie się tej wizyty nie spodziewał. Mimo upływu czasu natychmiast rozpoznał głos swojego brata, zanim ten się jeszcze odezwał.\n- Lekarz uznał, że zanim porozmawiasz z prokuratorem, powinieneś najpierw zobaczyć… To znaczy spotkać się ze mną. Troszkę wyłysiałeś i chyba przytyłeś, ale ogólnie wydajesz się być w formie – w ten bezpośredni, acz niezbyt delikatny sposób Waldemar chciał żartobliwie skomentować zewnętrzny wygląd leżącego na szpitalnym łóżku Bolesława. Dowcip ten nie trafił jednak na podatny grunt.\nBolesław znów na dłuższą chwilę zamilkł. Oczywiście, że miał ochotę zadać bratu dziesiątki słownych batów i rózg, ale również i pytań, na które pragnął potem wysłuchać odpowiedzi. Musiał widocznie przemyśleć na szybko całą sytuację, bo ze swoim zwykłym spokojem, jakby nic przed chwilą nie zaszło, stwierdził:\nTakich rewelacji Bolesław kompletnie się nie spodziewał, więc nic nie powiedział. Milczał jednak już nie z powodu wciąż skrywanej niechęci do swojego rodzonego brata, ale wyczuł, że teraz właśnie powinien pozwolić Waldkowi dokończyć mówić i rozliczyć się z minionych, spędzonych osobno lat.\n- Wtedy, w czerwcu 1990 roku była to, można tak to nazwać, moja próba. Dano mi szansę na wyjście z kryminału, jeżeli zgodziłbym się pomóc organom ścigania. Wkręciłem się do bandy i zdobyłem zaufanie samego Wiewiórskiego, którego wcześniej poznałem w więzieniu na Białołęce. Mimo, że mi moją pracę wtedy w nocy prawie zaprzepaściliście, ostatecznie banda „Taśmy” została rozbita, a duża ilość łupów odzyskana. Ale jak na to teraz popatrzeć, to w sumie może i nawet to trochę dzięki Wam się udało. Wiewiórski z Mańkiem zostali ujęci i wsadzeni na długie lata do paki. Mańka akurat złapać było najłatwiej. Po prostu chwycili go pod pachy i zanieśli pijanego do radiowozu. Ale za to Gienek podczas tej niespodziewanej strzelaniny z żołnierzami dostał w płuco. Jako jedyny z nas wychylił się zza poloneza i próbował odpowiadać ogniem z pistoletu. Ja z „Taśmą” wiedzieliśmy, że nie mamy szans i czekaliśmy na rozwój wydarzeń, bo przewaga ogniowa tamtych wojskowych była zbyt duża. Nie było sensu uciekać. Jeszcze kilkanaście minut Gienek się wykrwawiał. Leżał mi na kolanach, a ja próbowałem ręką przyciskać dziurę na jego klatce piersiowej. Zanim mu się oczy zapadły, wyszeptał jeszcze: „Powiedzcie w mojej wsi, że niezły był ze mnie scyzoryk”. Pamiętam te słowa do dzisiaj. Szkoda fajnego chłopa, niech mu ziemie lekką będzie. Ale co nabroił, to nabroił, więc skończył jak skończył.\nWaldek pokrótce streścił im wydarzenia z czerwcowej nocy 1990 roku widziane ze swojej strony, a po chwili przytoczył ostatnie słowa Bolesława o odkrytych na ciężarówce skrzyniach. Kiedy skończył wszyscy widzący na oczy w tej sali spojrzeli po sobie.\n- Mała, biała, metalowa, bez uchwytów ani zamków. Kiedy ją widziałem ostatni raz w czwartkowy wieczór, chowając ją w sejfie w moim garażu, była jeszcze pokryta piaskiem i igliwiem – przyznał Bolesław. – Tak, tak, panowie. To ta sama skrzynka, którą Julia wyrzuciła wtedy z ciężarówki, a ja zakopałem pod drzewem. I która przeleżała w tamtym miejscu trzydzieści lat nie odnaleziona przez nikogo.\nBolesława zastanowiły te słowa i sformułowane podejrzenia, a raczej oskarżenia rzucane pod adresem Julii. Kiełkowało w nim ziarno niepewności i miał uczucie, jakby stanął właśnie na jakimś grząskim gruncie. Z jednej strony głowę by dał za Julię. Ale z drugiej wszystko, co sugerują śledczy i Waldek także trzyma się kupy. A Julia zawsze znana była ze swoich aktorskich zdolności. Faktycznie dziwnie się jej zdarzało zachowywać w ostatnich dniach przed napadem. Najpierw w samochodzie, a potem pod jej domem… Dlaczego miał wrażenie, że coś przed nim cały czas ukrywała?\nPost nr 2341105, autor: ~~Różowy Żagwin\n~Czarnofioletowa Bakopa 18 lutego 2021r. o 14:53\nBrak jakichkolwiek bodźców odczuwanych w tej sytuacji. Rowerem światłami. Musi być pani bardziej sprawna do takich wyzwań by odnieść sukces\nPost nr 2344160, autor: ~Czarnofioletowa Bakopa


Chrystus Król Mały Kack: Aktualności / Z życia parafii / Kwarantanna\nLicznik odwiedzin: 12754760\nAktualności / Z życia parafii / Kwarantanna\nW związku z pojawiającymi się plotkami o rzekomych zarażeniach koronawirusem w naszym kościele, czujemy się w obowiązku sprostowania nieprawdziwych informacji. Jak dotąd nie tylko w naszej świątyni, ale też w żadnym z kościołów archidiecezji gdańskiej nie doszło do zakażenia Covid 19, a wynikłe w ostatnich dniach zamieszanie jest właściwie dziełem przypadku. Jak to wyglądało?\nKs. Piotr, który od początku miesiąca przestał być wikariuszem naszej parafii, poleciał 20 lipca do Lwowa, aby tam następnego dnia odebrać z rąk ks. Abpa Mieczysława Mokrzyckiego dekret ustanawiający go proboszczem parafii Strzelczyska. Ponieważ zarząd parafią objąć ma dopiero 24 sierpnia, w piątek przyleciał znów do Gdańska, a wieczorem pojawił się w plebanii. Odprawił jeszcze poranną Mszę św. w sobotę, ale już wieczorem poczuł się na tyle źle, że w niedzielę wczesnym rankiem pojechał do szpitala i tam już pozostał. Wieczorem podano diagnozę: Covid 19. Skutkiem tego było objęcie kwarantanną osób, które były z nim w bezpośrednim kontakcie co najmniej przez kwadrans. W pierwszym rzędzie dotknęła ona ks. proboszcza, potem też panie: organistkę i zakrystiankę. Osoby, które przyjmowały Komunię św. z rąk ks. Piotra w sobotni poranek zostały poproszone przez Sanepid o zgłoszenie się do tej instytucji, albo o obserwowanie swego organizmu na okoliczność ewentualnego wzrostu temperatury, suchego kaszlu bądź utraty smaku czy powonienia. (Z tego, co nam wiadomo, nikt takich objawów nie zaobserwował.)\nDzięki Bogu lipiec to miesiąc urlopowy dla nowego wikariusza, ks. Wojciecha, stąd nie spotkał się on z ks. Piotrem i mógł przerwać urlop po to, by sprawować posługę duszpasterską w naszej parafii - tyle, że bez możliwości zainstalowania się w plebanii - obecnym miejscu kwarantanny... Trudno powiedzieć na ile groźny jest straszący nas wirus, skoro już we środę ks. Piotr został wypisany ze szpitala. Ze względu na sanepidowskie przepisy został jednak skierowany na kwarantannę. Miejsce odosobnienia znalazł w wolnym akurat mieszkaniu swoich znajomych (poza Trójmiastem), gdzie przebywa i czuje się dobrze.\nW zaistniałej sytuacji na wszelki wypadek dezynfekcji i ozonowaniu zostały poddane pomieszczenia, w których ks. Piotr przebywał, łącznie z kościołem.\nW najbliższą niedzielę, 2 sierpnia, ma zostać pobrany wymaz od osób poddanych kwarantannie, a na wynik trzeba będzie poczekać od 3 do 72 godzin. W wypadku wyniku negatywnego (czego się spodziewamy) kwarantanna zostanie zniesiona.


Koronawirus znów staje na drodze sportu. Mecz Czarnych przełożony\nHome»Sport»Koronawirus znów staje na drodze sportu. Mecz Czarnych przełożony\nprzez Maciej Ławrynowicz w dniu\t 13 października 2020  Sport\nW środę Cerrad Enea Czarni Radom mieli zmierzyć się z Cuprum Lubin w ramach 7. kolejki rozgrywek PlusLigi. Mecz ten nie dojdzie jednak do skutku w pierwotnym terminie, bowiem w drużynie rywali wykryto zakażenie koronawirusem.\nKlub z Lubina wystosował w tej sprawie oświadczenie, w którym czytamy, że wirusem zaraził się jeden z zawodników. Przebywa on na kwarantannie domowej, a osoby, z którymi miał kontakt, pozostają w izolacji domowej. Klub wystąpił z prośbą do Polskiej Ligi Siatkówki o przełożenie dwóch najbliższych spotkań, w tym właśnie środowego meczu z Czarnymi. Tym samym podopieczni trenera Roberta Prygla następny mecz rozegrają dopiero w sobotę 17. października w Będzinie. Ich rywalem będzie tamtejszy MKS.\nPoprzednia publikacjaCzym jest PIT?\nNastępna publikacja Nie będzie wspólnej Wigilii dla samotnych


Doradztwo podatkowe na terenie Olsztyna - czyli, jakie rzeczy obejmuje wspomniane zagadnienie - expo2005.info.pl\nJesteś z Olsztyna? Masz potrzebę pomocy odnośnie podatków? Jeżeli tak, to idealnie trafiłeś wybierając temat! W naszym dzisiejszym artykule opowiemy Ci trochę o doradcach podatkowych na terenie Olsztyna i o tym, jaki mają zakres usług, z których to możesz bez żadnego problemiku skorzystać - tylko dobrze odczytaj nasz dzisiejszy tekścik!\nChoć niektórzy mają możliwość o tym nie wiedzieć, na terenie Olsztyna istnieje niewiarygodnie sporo doradców podatkowych, którzy sięgają nawet i powyżej 20 Kancelarii Doradczych i Biur Rachunkowych, nie napomykając już o pojedynczych Doradcach, którzy to zajmują się tylko problemikami powiązanymi z wspomnianymi podatkami.\nDoradztwo podatkowe Olsztyn, opiekuje się wieloma typami podatków, w tym: podatków dochodowych, podatków od towarów i usług, podatków od spadków i darowizn, podatków pochodzących od nieruchomości, podatków rolnych i leśnych i tak dalej.\nWarto zaznaczyć, iż doradztwo podatkowe Olsztyn jest nawet i gwarancją zapewnienia bezpieczeństwa finansowego, oraz daje nam poczucie bezpieczeństwa, ponieważ do najważniejszych zadanek doradcy należy: reprezentowanie nas w trwających właśnie kontroli skarbowych a także postępowań podatkowych przed organami kontroli skarbowej, czy organami podatkowym i tak w dalszym ciągu, udzielanie nam porad prawno-podatkowych, czy też reprezentowanie nas na stałe albo jednorazowo, nie wspominając już o tworzeniu opinii prawno-podatkowych, a nawet udzielanie porad spośród zakresu zobowiązań podatkowych, celnych czy też w sprawie tak nazywanej "egzekucji administracyjnej" oraz tak dalej.\nAktywność na rynku taka jak coaching cieszy się ogromną popularnością. Przygotowanie na rozmaite warunki oraz na rozmaitą ewentualność managementu rozmaitych producentów należy do tak zwanych coachów, którzy są doświadczonymi profesjonalistami. Prezentują oni na spotkaniach edukacyjnych zróżnicowane, skuteczne i nietrudne techniki, dzięki którym pracownicy managementu mogą nauczyć się postępowania również w niełatwych sytuacjach.


Woda z cytryną i solą na dobry początek dnia - plantbasedblondie\nDodany przez plantbasedblondie dnia 2 sierpnia, 2019\t 2 sierpnia, 2019 dieta roślinna / govegan\nStrona główna dieta roślinna Woda z cytryną i solą na dobry początek dnia\nRozpoczynanie dnia od ciepłej wody z cytryną jest obecnie tak popularne, że nawet jeśli sam jeszcze nie uległeś tej modzie, na pewno pije ją ktoś z Twojego otoczenia. Ale czy wiesz, dlaczego jest tak popularna?\nWoda z cytryną – naturalny detoks dla organizmu\nSłowo detoks najczęściej kojarzy się z magicznie działającymi herbatkami, katorżniczymi dietami i pseudo tabletkami z internetu. Jednak za “detoks” odpowiada nic innego tylko nasza wątroba. Pełni ona wiele funkcji w organizmie – m.in. wspiera proces jego odtruwania, przez co rozumieć należy neutralizowanie toksyn dostarczanych z zewnątrz – np. alkoholu.\nWoda z cytryną, pita na czczo wspiera układ pokarmowy sprawiając tym samym, że proces przemiany materii jest łatwiejszy. Stąd też często określana jest jako naturalny sposób na detoks dla organizmu.\nCiepła woda z cytryną – droga do szczupłej sylwetki?\nWiele osób pokłada nadzieje w tym, że rozpoczęcie dnia od wypicia ciepłej wody z cytryną w błyskawicznym tempie zapewni im zgubienie zbędnych kilogramów. Zdrowe nawyki – a tak można nazwać picie wody z cytryną – pomagają, ale nie gwarantują utrzymania prawidłowej sylwetki. Jeśli większą część Twojej diety stanowią produkty przetworzone, woda z cytryną w niczym nie pomoże.\nPotraktuj wodę z cytryną jako element rytuału dbania o sylwetkę, który dołączysz do:\nspożywania pełnowartościowych posiłków,\ndbania o odpowiednie nawodnienie,\nunikania cukrów i żywności przetworzonej.\nWielu z nas nie wyobraża sobie poranka bez małej czarnej. Sama jeszcze kilka lat temu rozpoczynałam dzień od wypicia kawy, a pierwszy posiłek jadłam (o zgrozo!) późnym popołudniem. I teraz, kiedy myślę o tym, jak na przestrzeni czasu zmieniły się moje nawyki żywieniowe, jestem pewna, że codzienne picie na czczo wody z cytryną było pierwszym krokiem do tego by zacząć odżywiać się zdrowiej.\nMusisz wiedzieć, że kawa pita na czczo wcale nie pobudza tak, jakby się tego chciało. Daje szybki zastrzyk energetyczny, po którym równie szybko następuje spadek energii. Alternatywą jest właśnie woda z cytryną i solą. Wypita jako pierwszy napój każdego dnia, jest świetnym zamiennikiem kawy.\nMoże zawierać śladowe ilości soli\nDodatek soli do wody z cytryną może wydawać się czymś dziwnym. Jesteśmy przecież przyzwyczajeni do picia wody z cytryną i cukrem – popularnej lemoniady. Dodatkowo, jak pewnie wiesz, dzienne spożycie soli nie powinno przekraczać 1 łyżeczki. Dlaczego więc dokładać jej sobie jeszcze w napoju? Sól spożywana w małej (rekomendowanej) ilości może dostarczyć wielu potrzebnych nam mikroelementów. Jedną z bardziej wartościowych pod względem zawartości składników mineralnych jest sól himalajska. Zawiera aż 84 minerały, takie jak cynk, żelazo, selen, chrom, wapń, magnez, miedź, siarkę, sód. Nie oznacza to jednak, że jeśli dodasz do wody szczyptę soli, zapewnisz sobie odpowiednią ilość składników mineralnych jakich potrzebujesz. Te dostarczaj sobie poprzez zbilansowane, pełnowartościowe posiłki każdego dnia. Woda z cytryną i solą, dzięki zawartości cennych minerałów pomaga nawodnić komórki naszego ciała – co przydaje się w upalne dni lub po wysiłku fizycznym.\nMój sposób na wodę z cytryną\nPrzygotowanie wody z cytryną i solą rozpoczynam od zagotowania wody. Następnie wlewam ją do szklanki zapełniając mniej więcej w 1/3 wysokości i uzupełniam zimną wodą (ok. 1/2 szklanki). Woda ma być ciepła, ale nie gorąca. Wyciskam sok z połówki cytryny oraz dodaję szczyptę soli. Wszystko mieszam, by sól się rozpuściła, a następnie piję.\nWypicie ciepłej wody z cytryną i solą jest moją drugą – zaraz po umyciu twarzy i zębów – czynnością po przebudzeniu. Następnie mija ok. 30 minut zanim zjem śniadanie.


Kryzys szkolnictwa w powiecie dąbrowskim?\nNa podstawie wyników matury w 2010 roku można powiedzieć, że szkoły ponadgimnazjalne na Powiślu niestety nie należą do najlepszych.\nNa opublikowanej przez „Gazetę Krakowską" (Tarnowską) liście rankingowej, obejmującej 58 szkół regionu tarnowskiego na 9. miejscu znalazło się I LO w Dąbrowie Tarnowskiej, na 11. – LO w Szczucinie, 14. – Technikum Nr 2 w Dąbrowie, 21. – Technikum Ekonomiczne w Dąbrowie, 28. – Technikum w Szczucinie, 37. – LO przy ul. Kościuszki w Dąbrowie, 43. – Technikum Handlowe pod tym samym adresem, 54. – Technikum Agrobiznesu w Brniu i na przedostatnim 57. miejscu – Technikum Budowlane w Brniu.\nDla porównania – I LO w Dąbrowie zostało wyprzedzone nawet przez LO w Zakliczynie (7. miejsce), a Technikum Ekonomiczne w Dąbrowie przegrało z Liceum w Radłowie (20. miejsce), zaś Technikum w Szczucinie okazało się gorsze od Technikum Zawodowego w Zakliczynie (24. miejsce), LO w Wojniczu (25.miejsce), LO w Ciężkowicach (26. miejsce) i LO w Gromniku (27 miejsce). Na czele listy są szkoły tarnowskie.\nPrzypomnijmy - Naczelnikiem Wydziału Rozwoju Lokalnego, Edukacji i Zdrowia w Starostwie Powiatowym w Dąbrowie Tarnowskiej jest od kilku lat Mariola Smolorz. Wydział ten kieruje promocją, rozwojem, powiatową służbą zdrowia i... oświatą. Gdy się chce stworzyć coś uniwersalnego, efekt jest zazwyczaj odwrotny.\nJeszcze gorzej wypadł powiat dąbrowski w dopiero co opublikowanym rankingu, przedstawiającym wyniki uczniów gimnazjów z tegorocznego sprawdzianu. Nasz powiat zajął ostatnie miejsce w Małopolsce w części humanistycznej – średni wynik uczniów w punktach – 24,60. W części matematyczno-przyrodniczej powiat dąbrowski zajął zaś przedostatnie miejsce w naszym województwie (średni wynik w punktach 23,40), wyprzedzając jedynie powiat tatrzański (średni wynik w punktach 21,52).\nOznacza to, że do szkół ponadgimnazjalnych w naszym powiecie przychodzą z gimnazjów dąbrowskich uczniowie, którzy uzyskują znacznie gorsze wyniki niż ich rówieśnicy w innych powiatach Małopolski.\nZachęcamy uczniów z Powiśla Dąbrowskiego do współredagowania rubryki „BEZ ŚCIEMY" zarówno w piśmie jak i portalu. Czekamy na Wasze artykuły, zdjęcia, a także krótkie filmy.\nP.S. ciasteczka, smalec, ogórki, pączki, podwawelska, kawa, litr mleka, no i trochę papierów- to typowy zestaw w Radgoskim sekretariacie na biurku\n<b>Dąbrowa jest The Best! :D</b>\nJaka jest suma 2 i 4?*


science fiction, thriller, 2016, 99 min\nNiedziela, 11.12 g. 21:15\nPo wypadku samochodowym młoda kobieta budzi się w piwnicy obcego mężczyzny.\nKlaustrofobiczny dreszczowiec w reżyserii debiutanta Dana Trachtenberga (krótki metraż Portal: No Escape) przyprawia widza o zawroty głowy. Twórcy zgodnie z zasadą Alfreda Hitchcocka błyskawicznie zawiązują fabułę. Mocnym punktem jest inteligentnie skonstruowany, pełen zaskoczeń scenariusz. Akcja przez większą część filmu rozgrywa się w jednym pomieszczeniu, w którym zamknięte są trzy osoby.\nObraz jest świetnie zrealizowany i od początku do końca trzyma w napięciu. Na pochwały zasługują także wykonawcy głównych ról: zdobywca Złotego Globu John Goodman (serial Roseanne, Operacja Argo), Mary Elizabeth Winstead (Szklana pułapka 4.0, Coś) i John Gallagher Jr (Co nas kręci, co nas podnieca, serial Newsroom). Produkcja nawiązuje do filmu J.J. Abramsa z 2008 roku pt. Cloverfield.


Ponownie trochę o PiS – Dziennik Roberta Klimowicza\nNiedawno przeglądając Internet natknąłem się na artykuł napisany na blogu salonu24 pod tytułem „Dlaczego należy wytępić PiS?” Napisany został przez kogoś o poglądach prawicowych, kogoś kto zdecydowanie nie zgadza się z twierdzeniem, że partia ta jest ugrupowaniem prawicowym. Oto argumenty jakie przedstawia autor artykułu:\nGospodarcze pomysły PiS są żywcem zaczerpnięte z programu PZPR. To PiS hamuje prywatyzację, to PiS domaga się większych podatków dla najbogatszych, żąda utrzymania skorumpowanej państwowej służby zdrowia. Nie są to pomysły ani konserwatywne, ani liberalne, a innych stronnictw do prawicy nie zaliczamy.\nPo drugie program PiS kierowany jest do najbiedniejszych Polaków, a sama partia opiera swą siłę na związkach zawodowych. W żadnym kraju na świecie nie ma partii, która deklaruje prawicowość, a zarazem tak blisko współżyje ze związkami zawodowymi.\nPrawica – jak argumentuje – opiera się na poszanowaniu państwa prawa. Tymczasem to rząd PiS linczował ludzi na konferencjach prasowych (wyrok w sprawie Garlickiego), to p. Kaczyński wzywał do tego, aby sądy zwracały uwagę na opinię publiczną, to PiS najgoręcej domaga się łamania choćby zasady lex retro non agit odbierając choćby nabyte za PRL prawa emerytalne.\nPiS mimo wcześniejszych innych deklaracji, z chęcią wszedł w koalicję z Samoobroną, partią skrajnie populistyczna i lewicowa. Co więcej – poseł z PiS Antoni Macierewicz mówi o tym, iż PiS chętnie wejdzie w koalicję z partią lewicową – ale niepodległościową – czyli: narodowo-socjalistyczną.\nPo piąte wreszcie – autor tekstu argumentuje dalej – szeroko w Polskiej tradycji historycznej za prawicę przedwojenną uważa się endecję z Romanem Dmowskim na czele. Tymczasem PiS bez ogródek odwołuje się do PPS-owskiej, lewicowej sanacji i marszałka Piłsudskiego.\nMoże warte przemyślenia.\nArtykuł znajdziecie tutaj: http://xsior.salon24.pl/143649,dlaczego-pis-nalezy-wytepic