Centrum Ekoinnowacji (CEI) powstanie w Politechnice Gdańskiej. Służyć będzie badaniom nad rozwojem proekologicznych rozwiązań i technologii ochrony środowiska. Koszt: około 97 mln zł. Przetarg na budowę zostanie ogłoszony w najbliższych miesiącach, a finał w 2022 roku – netka.gda.pl\nCentrum Ekoinnowacji (CEI) powstanie w Politechnice Gdańskiej. Służyć będzie badaniom nad rozwojem proekologicznych rozwiązań i technologii ochrony środowiska. Koszt: około 97 mln zł. Przetarg na budowę zostanie ogłoszony w najbliższych miesiącach, a finał w 2022 roku\nTam będą wdrażane nowatorskie, innowacyjne rozwiązania, służące urzeczywistnianiu m.in. idei budowania ekomiast\nWe wtorek 4 sierpnia rozpoczęła się rozbiórka liczącej blisko 70 lat hali naukowo-dydaktycznej Wydziału Inżynierii Lądowej i Środowiska PG. Po zakończeniu prac teren zostanie przekazany pod budowę Centrum Ekoinnowacji PG – jednej z najważniejszych inwestycji uczelni w najbliższych latach, która pozwoli naukowcom opracowywać nowoczesne technologie proekologiczne, a także kształcić studentów na kierunkach związanych z ekologią i ochroną środowiska – wynika z informacji, które przekazał nam Maciej Dzwonnik – rzecznik prasowy Politechniki Gdańskiej. Oto ciąg dalszy komunikatu:\nWzniesiony w 1953 r. budynek, nazywany potocznie przez pracowników i studentów uczelni „halą hydro”, służył przez wiele lat kadrze dydaktycznej Wydziału Budownictwa Wodnego PG oraz Instytutowi Budownictwa Wodnego PAN. W hali prowadzono badania związane z gospodarką wodną, morską oraz energetyką, a mieszczące się w niej laboratorium hydrauliczne należało do największych tego typu obiektów w Europie. W ostatnich latach w budynku znajdowały się liczne stanowiska badawcze, na których prowadzono prace z zakresu m.in. hydrauliki, zaawansowanych metod oczyszczania ścieków, czy odnawialnych źródeł energii. Budynek służył również przeprowadzaniu zajęć dydaktycznych, m.in. z zakresu mechaniki płynów, gospodarki wodnej, hydrauliki i hydrologii na Wydziale Inżynierii Lądowej i Środowiska PG.\n– Jako student odbywałem zajęcia w tej hali i wspominam ją z sentymentem – mówił prof. Krzysztof Wilde, rektor Politechniki Gdańskiej. – Jej budowa była dużym osiągnięciem jak na tamte czasy, bo w hali umieszczono unikatowe w skali kraju stanowiska badawcze, a sama konstrukcja budynku również była ponadczasowa i nowoczesna. Dziś najważniejsze jest jednak to, co powstanie w miejscu tej hali. Jestem przekonany, że z planowanego Centrum Ekoinnowacji PG będziemy wszyscy bardzo dumni.\n– Wielu naszych naukowców i nauczycieli akademickich spędziło w tej hali spory kawałek życia, prowadząc tu badania i zajęcia dla studentów – dodała prof. Joanna Żukowska, dziekan Wydziału Inżynierii Lądowej i Środowiska Politechniki Gdańskiej. – Rozbiórka hali to jednak początek nowego, lepszego etapu w rozwoju naszego wydziału i całej uczelni, stąd właśnie w taki sposób trzeba patrzeć na pożegnanie z „naszą” halą – dodała.\nRozbiórka Hali Hydro to kolejny krok w kierunku budowy Centrum Ekoinnowacji (CEI) Politechniki Gdańskiej, które będzie jedną z najważniejszych jednostek w Polsce zajmujących się rozwojem proekologicznych rozwiązań i technologii środowiskowych.\nBudynki CEI zaprojektowano zgodnie z najwyższymi standardami budownictwa energooszczędnego i ekologicznego. Ich potencjalnie niekorzystny wpływ, jaki towarzyszy każdej dużej inwestycji budowlanej, zostanie zatem zredukowany do minimum – wpisując się tym samym w zakres planowanych w centrum projektów badawczych i badań naukowych – poinformował Maciej Dzwonnik – rzecznik prasowy Politechniki Gdańskiej.\n6.08.2020 8:37 Kazimierz Netka\tOpublikowany w Aktualności, Biznes, Ekologia, Innowacje, Kultura, Młodzież, Nauka, Unia Europejska\tPermalink\n← Akademia Wychowania Fizycznego i Sportu w Gdańsku ma nowy harmonogram studiów. Absolwenci będą bardziej sprawni. Na rynku uczelni wyższych trzeba się czymś wyróżniać, aby przyciągnąć studentów\nPolska zalewana jest wadliwymi środkami ochrony przed COVID – ustalił UOKiK – Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Od 1 marca do 31 lipca zatrzymano na granicy prawie 20 mln sztuk różnych produktów, w tym 5,3 mln maseczek, 14 mln rękawic, 120 tys. kombinezonów, prawie 270 tys. gogli i 5 tys. przyłbic →


JANTAR- KURACJA NA GORĄCO Z WYCIĄGIEM Z BURSZTYNU. - ANNAPOINT\nWłosy podobnie jak nasza cera potrzebują dodatkowej pielęgnacji. Oprócz odżywek do włosów, czy masek, możemy naszym włosom zafundować bardziej dogłębne działanie.\nKuracje do włosów spotkać możecie w salonach kosmetycznych. Są to jednak zabiegi dość kosztowne więc nie zawsze możemy sobie na to pozwolić. Firma JANTAR wzbogaciła swoją serię bursztynową do włosów w nowy produkt, a mianowicie kurację do włosów na ciepło.\nJest to zestaw do wykonania samodzielnego zabiegu w domowym zaciszu. Produkt znajdziecie w większości drogerii, a jego cena oscyluje w granicy 5-7 zł.\nMASKA OLEJOWA- to pierwszy etap naszej kuracji. Saszetkę z maską należy włożyć do gorącej wody, odczekać kilkanaście sekund, a potem zaaplikować na włosy. Na pierwszy rzut oka może się wydawać, że zawartość saszetki nie wystarczy na dłuższe włosy. Dacie jednak radę. Moje włosy są długie, a produkt wystarczył na aplikację na włosy. Po aplikacji nakładamy na włosy dołączony do zestawu czepek i jak zaleca producent zostawiamy produkt na włosach przez 20 minut.\nSZAMPON – po ściągnięciu czepka i zmyciu maski nakładamy szampon i myjemy włosy. Tutaj także ilość szamponu jest jak dla mnie wystarczająca do umycia długich włosów.\nMASKA- to już ostatni krok naszej kuracji. Po umyciu włosów maseczkę nakładamy na jeszcze wilgotne włosy. Producent sugeruje, że jeśli włosy są bardzo przesuszone maseczkę możemy pozostawić bez spłukiwania. Ja jednak wole spłukać wszystkie produkty, bo moje włosy szybko się obciążają.\nGłówne składniki aktywne, które działają w tej kuracji to: BURSZTYN, który pielęgnuje, wzmacnia i odżywia włosy, a także chroni je przed szkodliwym działaniem czynników zewnętrznych, OLEJ AWOKADO, który nabłyszcza i chroni końcówki włosów, OLEJ ARGANOWY- zapobiega przesuszaniu się włosów, OLEJ KOKOSOWY wygładza włosy, a PROTEINY JEDWABIU nadają włosom elastyczność.\nA jakie są efekty tej jednorazowej kuracji??\nWłosy po wysuszeniu są bardzo miękkie i co ważne nie puszą się jak w większości przypadków kiedy nie używam do ułożenia fryzury suszarki. Wszystkie 3 produkty mają bardzo przyjemny zapach, który jest także wyczuwalny na włosach. Cały zabieg jest bardzo przyjemny idealny, aby szybko zregenerować włosy. Efekt nie utrzymuje się jednak długo, a do następnego mycia.\nDajcie znać czy lubicie domowe zabiegi na włosy.\nbursztynkuracjapielęgnacja włosówporadyszampon do włosówwłosy


BUTTERFLY ROOM - Jonathan Zarantonello\nObsada:Barbara Steele, Heather Langenkamp, Ray Wise, Erica Leerhsen\nBardzo często, aby przyciągnąć do kina widzów, trailery bombardują nazwiskami: film twórców czegoś tam, albo zdobywcy nagród takich a takich. Podobne wrażenie odniosłem po obejrzeniu zwiastuna, zapewne wszystko co godne uwagi obejrzałem w dwie i pół minuty. Okazało się jednak, że zdarzają się jeszcze filmy, których atuty nie kończą się na nazwiskach odtwórców głównych ról. Zalicza się do nich również opisywany „Butterfly Room”.\nAnn to ekscentryczna starsza pani, która w czasach hybryd porusza się ogromnym Lincolnem z końca lat sześćdziesiątych, mieszka samotnie w starej kamienicy i pilnie strzeże swojej prywatności umilając sobie czas preparowaniem motyli. Mieszka w starej kamienicy i pilnie strzeże swojej prywatności. Wyjątek robi dla małej Julie, córki sąsiadki, dla której podczas częstych nieobecności mamy staje się opiekunką i „dobrą ciocią”.To właśnie Julie, podczas jednej z wizyt w domu Ann, wchodzi do zakazanego pokoju z motylami i odkrywa jej mroczny sekret. Zaczyna o nim mówić wokół, ale kto traktuje poważnie słowa małego dziecka...\nTwórcom filmu udało się stworzyć kawałek porządnego kina, pomimo że ogólnie pojmowany „trup w szafie” jest do przewidzenia od samego początku filmu. Gdyby obraz Jonathana Zarantonello został opowiedziany w standardowy sposób, prawdopodobnie zacząłby nudzić widza już po kwadransie, jednakże nieliniowo poprowadzona narracja, oraz liczne retrospekcje sprawiają, że do końca pozostaje ciekawy, nawet gdy już wiadomo co i jak. Film zaczyna się mniej więcej w połowie historii i dzięki zabiegom twórców, widzowie powoli dowiadują się o następstwie zdarzeń w ich chronologicznej kolejności. Jest to bardzo trafione rozwiązanie, ponieważ w początkowej fazie filmu naprowadza na zupełnie inne tory myślenia, niż się de facto okazuje. Jak wspomniałem, nie należy tutaj do przesady chwalić przebiegłości scenariusza, bowiem miłośnikom kina grozy finał przyjdzie do głowy dużo wcześniej. Jednak trzeba przyznać, że „Butterfly Room” jest pod tym względem kawałkiem porządnego rzemiosła i zadbano o to, aby go nie spłycić.\nDo obejrzenia tej produkcji zachęca masa znanych z horrorów nazwisk: począwszy od weteranki Barbary Steele („Maska Szatana” z 1960 roku), poprzez Heather Langenkamp („Koszmar z ulicy Wiązów”), Raya Wise'a („Jeepers Creepers 2”, „Dead End”), Erike Leerhsen (remake „Teksańskiej masakry piłą mechaniczną”), czy Camille Keaton (oryginał „I Spit On Your Grave” z 1978 roku).\nTrzeba przyznać, ze do aktorstwa rzeczywiście nie ma się co przyczepić i gwiazdy kina gatunku radzą sobie bardzo dobrze. Całość uzupełnia równie przyzwoita gra małoletnich aktorek. „Butterfly Room” dotyka również dosyć poważnego problemu ubogich dzieci, które w zamian za pieniądze są oddawane przez rodziców pod opiekę kogoś w rodzaju sponsorów. Poprawa domowego budżetu sprawia,że nikt tak naprawdę nie wnika w jaki sposób dziewczynki spędzają czas ze swoimi bogatymi opiekunami. Pomimo że twórcy filmu tylko zaznaczyli ten problem, pozostawia on w widzu nutę niepokoju i uczula na istnienie problemu. Na szczęście dla fanów filmów z dreszczykiem nie jest to przewodnia myśl filmu i pozwala dobrze się bawić śledząc zasadniczą intrygę. Kolejnym problemem poruszanym przez film Zarantonello jest wątek nadopiekuńczej i demonicznej matrony, która w brutalny sposób ingeruje w życie swojej córki, uniemożliwiając jej tym samym zdrowe relacje z innymi ludźmi w jej dorosłym życiu. Najbardziej gorzką sceną jest przez to chyba sam finał filmu i sugestywne zachowanie Dorothy, córki Ann.\nObraz prezentuje się równie dobrze pod względem wizualnym, mieszkanie głównej bohaterki zieje chłodem, pomimo nienagannego porządku i manier właścicielki, których zresztą wymaga od innych. Przyzwoite są także wszelkie efekty gore (chociaż takie ich nazwanie jest lekkim nadużyciem), których nie ma zbyt wiele i dzięki temu umiejętnie wzbogacają treść filmu. Mniej więcej od połowy projekcji, kiedy już retrospekcje pozwalają na poukładanie sobie wszystkiego w całość, każde następne zdarzenie jest do bólu przewidywalne. Przed tym niestety nie uchronili się twórcy filmu, z drugiej jednak strony w obrębie gatunku ciężko o spektakularne zaskoczenie. Jednakże prezentowany poziom urozmaicenia historii jest bardzo wysoki, do samego końca zdarzają się sceny, których trudno się było spodziewać.\n„Butterfly Room” straszny nie jest, ale nie jest dzięki temu, mówiąc potocznie głupi. Zamiast sterować emocjami widza za pomocą kolejnych potworności, postawiono tutaj na zainteresowanie oryginalną historią, zwrotami akcji i kilkoma niebanalnymi pomysłami. Film wymaga odrobiny skupienia, aby poza końcówką połapać się o co chodzi, ale odwdzięcza się wypełnieniem w ciekawy sposób półtoragodzinnego seansu. W zalewie tandety jest na pewno pozycją godną uwagi.\n+ nieliniowość narracji i retrospekcje zmuszające do myślenia\n+ aktorzy powiązani z gatunkiem, którzy podnoszą wartość filmu\n- po początkowym chaosie narracyjnym szybko można się domyślić zakończenia historii


Nowe programy MNiSW: Uniwersytet Młodych Wynalazców - Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego\nEdukacja kształtująca kreatywnych obywateli, rozbudzanie innowacyjności i zacieśnienie współpracy szkół i uczelni – to wspólny cel dwóch nowych programów Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego: Uniwersytetu Młodych Wynalazców i Akademickiego Centrum Kreatywności, których realizacja rozpocznie się jesienią.\n– Edukację musimy traktować jako ciągły proces uczenia się – od przedszkola, przez szkoły, po uczelnie. Takie myślenie o edukacji pozwoli kształtować kreatywne, krytycznie myślące i potrafiące rozwiązywać problemy społeczeństwo – podkreśla minister nauki i szkolnictwa wyższego prof. Lena Kolarska-Bobińska. – W ostatnich latach powstało setki nowoczesnych laboratoriów, bibliotek, centrów nauki. Tę bazę uczelnie mogą wykorzystać również do popularyzacji nauki i edukacji uczniów, którzy w przyszłości będą studentami, a może i naukowcami. Chciałabym, aby uczelnie otworzyły się na uczniów i nauczycieli. Wszyscy na tym skorzystają – dodaje.\nUniwersytet Młodych Wynalazców to program, który ma wzmocnić współpracę między szkołami i uczelniami. Będzue wspierać uczniów gimnazjów i szkół ponadgimnazjalnych w rozwoju ich aktywności naukowej oraz pobudza innowacyjność oraz kreatywność. W ramach programu uczniowie i ich nauczyciele będą mogli m.in. prowadzić wspólnie z kadrą akademicką projekty naukowe, korzystać z bibliotek uniwersyteckich oraz laboratoriów. Pod okiem profesorów młodzież stworzy wynalazki, wykona doświadczenia, przygotuje publikacje naukowe.\nBudżet programu wynosi 2 mln zł, z czego maksymalnie 50 tys. zł trafi do każdego z czterdziestu wybranych w konkursie Uniwersytet Młodego Wynalazcy. Pieniądze przeznaczone zostaną m.in. na zakup drobnej aparatury naukowo-badawczej i odczynników, a także pokryją koszty publikacji naukowych. Program potrwa do listopada 2015 r.\nProgram Akademickie Centrum Kreatywności ma na celu rozwijanie kompetencji i umiejętności przyszłych nauczycieli. Studenci – przyszli nauczyciele – będą uczyć się m.in. jak rozwijać w uczniach takie umiejętności jak praca w grupie czy rozwiązywanie problemów, a także jak radzić sobie z konfliktami w klasie, zarządzać grupą, tworzyć programy nauczania, projektować działania edukacyjne oraz kierować procesem kształcenia. Akademickie Centra Kreatywności mają stać się placówkami, które wzorcowo kształcą nauczycieli w oparciu o najnowsze metody dydaktyki i z wykorzystaniem nowoczesnych technologii, a także upowszechniają aktualne metody dydaktyczne wśród pracujących nauczycieli. Akademickie Centra Kreatywności będą miały za zadanie opracować wzorcowe metody dydaktyczne pracy nauczyciela z uczniem z różnych przedmiotów. Metody te zostaną przetestowane w tzw. szkołach ćwiczeń (przedszkolach, szkołach podstawowych, gimnazjach, szkołach ponadgimnazjalnych), w których studenci będą odbywali praktyki. Najlepsze metody będą upowszechniane wśród pracujących nauczycieli. Budżet programu wynosi 2,5 mln zł, do każdej jednostki trafi nawet 250 tys. zł. Pieniądze przeznaczone będą m.in. na zaproszenie profesorów wizytujących, potrzebne oprogramowanie oraz analizy.\nProgram zostanie zrealizowany wspólnie z Ministerstwem Edukacji Narodowej i potrwa do listopada 2015. Oba programy finansowane są z funduszy europejskich – z Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka.\nUniwersytety Młodych Wynalazców i Akademickie Centra Kreatywności będą wyłonione w konkursie, który wkrótce zostanie ogłoszony na stronie internetowej www.nauka.gov.pl. Aby wziąć udział w obu programach, uczelnie mogą składać wnioski do końca września. Programy rozpoczną się jesienią.


Praca dla opiekunki • 16.07.2018 – GSMA – Praca dla opiekunek w Niemczech\nZlecenie:Holandia od 09.08.2018\nPoszukujemy dwie opiekunki-osobno do podopiecznej i podopiecznego w wieku 91 lat oraz 89 lata, mieszkających w domu w miejscowości Aerdenhout. Podopieczna potrzebuje pomocy przy ubieraniu, rozbieraniu, higienie osobistej, gospodarstwie domowym, cierpi na demencję. Do podopiecznej wymagana jest dobra znajomość języka angielskiego, kursy medyczne, certyfikaty medyczne oraz doświadczenie. Do podopiecznego wymagana jest komunikatywna znajomość języka angielskiego, doświadczenie. Oferujemy stałe zatrudnienie, wysokie zarobki.


Spódniczka baletnicy z wydrukowanym wzorem - Zielony wzór - Nasze propozycje - Obaïbi & Okaïdi\nSpódnica. Spódnica rozszerzana. Miękka popelina bawełniana, podszewka z gładkiego płótna bawełnianego. Wzór wydrukowany na całej powierzchni. Błyszcząca lamówka i gumka wszyta wokół talii. Zaokrąglony dół, przyszyty wąski obrąbek. Mała pojedyncza metka Okaïdi.\nOznaczenie : 0086720


Secrets of Human: Powrót (część II) : 11 rozdział\nOd razu po wyjściu spod prysznica, Harry podszedł do komody, z której wyjął luźną sportową koszulkę, którą podarował całkowicie przemokniętej Amandzie. Nastolatka nie chcąc przebierać się przy chłopaku została w łazience, gdzie szybko zdjęła mokre ubrania. Kiedy włożyła koszulkę należącą do Styles’a ucieszyła się, że jest on tak wysoki, gdyż sięgała jej ona aż do połowy ud.\nNim weszła do sypialni, spojrzała na swoje odbicie w lustrze i nie zdziwiła się, gdy pod oczami zauważyła sińce spowodowane tym, że w nocy męczyły ją koszmary, w których ona i jej przyjaciele ginęli. Najbardziej jednak w pamięci utkwił jej moment, w którym Harry osłaniając ją swoimi anielskimi skrzydłami, kilkakrotnie został przez kogoś postrzelony. Amy miała nadzieję, że jej chore sny nie są przepowiednią przyszłości, gdyż nie chciała, by Alison, Alex, Niall, Harry czy ktokolwiek inny ginął z jej powodu.\nKiedy w końcu opuściła łazienkę zauważyła, że Styles – ubrany jedynie w szary dres – leży na łóżku z przymkniętymi oczami. Nastolatka oparła się o próg i z zaciekawieniem zaczęła przyglądać się idealnie wyrzeźbionej sylwetce brązowowłosego chłopaka. Po chwili jej uwagę przykuła gruba biała blizna, która ciągnęła się aż od lewego obojczyka, wzdłuż sutka i swój koniec miała dopiero tuż pod żebrami. Brązowowłosa zaczęła zastanawiać się skąd na idealnym ciele Harry’ego pojawiła się tak poważna skaza, gdyż jej zdaniem nie możliwe jest, by z czymś takim się urodził.\n-Wiem, że mi się przyglądasz - usłyszała nagle Amy, onieśmielona spoglądając w szafirowe tęczówki bruneta. Od razu w brzuchu poczuła motylki, na które przestała już od dłuższego czasu zwracać uwagę, ponieważ pojawiały się one zawsze gdy w pobliżu niej był Harry. – Oczywiście nie przeszkadza mi fakt, że z takim zafascynowaniem na mnie patrzysz, ale wolałbym byś leżała obok mnie – dodał, dłonią wskazując Amandzie by położyła się przy nim. Zazwyczaj Collins w ironiczny sposób odpowiedziałaby na zbyt pewne siebie zaczepki Harry’ego jednak dzisiejszego dnia nie miała na to ochoty. Sama nie wiedziała, skąd nastała w niej taka zmiana, jednak uważała że to poniekąd była zasługa ich czwartkowego pocałunku.\nAmy głowę od razu położyła na piersi dziewiętnastolatka, przy tym swoją dłoń kładąc na jego piersi, na której to znajdowała się długa blizna. Harry swoją ręką mocno objął brązowooką dziewczynę, która przysłuchiwała się biciu jego serca. Oboje przez długi okres czasu pochłonięci byli własnym myślami, jednak panującą między nimi ciszę postanowił przerwać nastolatek.\n-Nie mieliśmy okazji porozmawiać o tym co wydarzyło się w czwartek. Czy Zayn, chciał… – Nim Harry zdążył dokończyć zdanie, Amanda szybko się wtrąciła:\n-Próbował, ale mu się nie dałam.\n-Moja dziewczynka – stwierdził uradowany, całując ją w czoło. Przez ciało brązowowłosej przeszedł przyjemny dreszcz, który ponownie przypomniał jej o ich ostatnim, prawdziwym pocałunku. – Tak po prostu od niego uciekłaś?\n-Na początku ugryzłam go w wargę, jednak to nic nie dało – odpowiedziała Amy, próbując dokładnie\nprzypomnieć sobie co wydarzyło się w tamten dzień. Przez alkohol, który wcześniej wypiła miała małe zaniki pamięci. – Później starałam się uciec, ale znowu mnie dopadł. Przez to co mu zrobiłam zdenerwował się i z całej siły przygniótł mnie do ściany, na której znajdowało się zdjęcie. To dlatego miałam rozcięty tył głowy. Na całe szczęście obok stał dzbanek, którym uderzyłam Zayna.\n-Powinienem cię chronić, i powinienem domyśleć się, że to on i Louis chcą was zabić. Gdybym tylko wcześniej się tego domyślił, to może teraz nie martwilibyśmy się tym, że tobie i Alison grozi niebezpieczeństwo – mówił zdenerwowany, a Amanda chcąc go w jakikolwiek sposób uspokoić, spojrzała na niego i pod wpływem impulsu zaczęła go całować, pośpiesznie jedną ręką dotykając jego twarzy, a drugą wplątując we włosy. Styles przez chwilę był zszokowany nagłym pocałunkiem siedemnastolatki, jednak szybko zaczął odwzajemniać jej pieszczoty. Całował ją zachłannie przy tym jedną dłonią ściskając co jakiś czas jej udo, a drugą zaś wsunął pod koszulkę, chcąc dotknąć jej idealnego ciała. Oboje ciężko oddychali, jednak nie mogli przestać, będąc zbyt pochłonięci sobą. Harry pociągnął nogę Amy tak, by usiadła na nim okrakiem, po czym przeniósł dłonie na jej pośladki lekko je ściskając.\n-Mogę ci coś pokazać? – spytał Harry, przerywając ich pocałunki, przy tym swoimi szafirowymi tęczówkami spoglądając w oczy Amandy, która szeroko się uśmiechała. – Ufasz mi? – zapytał unosząc do góry jedną brew.\n-Chyba tak – odpowiedziała niepewnie, przy tym starając się uspokoić swoje mocno bijące serce. Styles ze\nzłośliwym uśmiechem cały czas przyglądał się Amandzie, po czym z niedowierzeniem zaczął kręcić głową. Brunetka wciąż siedząc na Harrym ze zmarszczonymi brwiami przyglądała się jak w nerwowy sposób zagryzał swoją wargę. „Proszę, przestań tak robić” pomyślała Collins, nie mogąc oderwać wzroku od ust dziewiętnastolatka.\n-Tylko się nie przestrasz – powiedział chwytając dłoń Amy i przykładając ją do swojej.\nMała brązowowłosa dziewczynka ze smutkiem w oczach przyglądała się swoim dwóm przyjaciołom, którzy biegając daleko od niej bawili się w wyścigi samochodowe. Sześcioletnia Amanda Collins nie przepadała za takimi zabawami, wolała udawać, że należy do rodziny królewskiej, jednak bez księcia ta zabawa wydawała jej się głupia.\nW pewnym momencie do Amy, która samotnie bawiła się w piaskownicy podszedł nastoletni chłopak z burzą kasztanowych loków i z troską w oczach spojrzał na smutną dziewczynkę.\n-Coś się stało? – spytał, a dziewczynka podniosła wzrok. Swoimi mocno brązowymi oczami zaczęła przyglądać się Harry’emu. – Wydajesz się być smutna.\n-Bo jestem – odpowiedziała krzyżując swoje malutkie rączki, na piersi. – Ali i Alex nie chcą się ze\nmną bawić – dodała niezadowolona przyglądając się czarnowłosemu chłopakowi z okularami na nosie oraz brązowowłosej dziewczynie z kokardkami wczepionymi w dwa kucyki.\n-Dlaczego? – dopytywał dziewiętnastolatek uśmiechając się do dziewczynki, której brązowe włosy sięgały aż do połowy pleców.\n-Bo ja chcę się bawić w księżniczkę i księcia, a oni wolą w wyścigi – odparła niezadowolona, jednak po chwili uśmiechnęła się do Harry’ego i z nadzieją w głosie spytała: - Może ty chcesz być księciem, a ja będę twoją księżniczką? – Nastolatek potwierdzająco kiwnął głową, co spowodowało, że w tęczówkach sześciolatki zauważyć można było iskierki radości. – Zwracaj się do mnie księżniczka Amanda – zażądała i nim dziewiętnastolatek zdążył coś powiedzieć, usłyszał jak naglę ktoś krzyczy imię tej brązowowłosej dziewczynki. Przez ramię spojrzał na tajemniczą osobę, która ją wołała i uśmiech zniknął z jego twarzy w momencie, gdy zauważył, że jest to Jonathan oraz Luke, z którymi Harry miał już niestety do czynienia.\n-Muszę już iść – odparł pośpiesznie, podnosząc się.\n-Papa – pożegnała się Amanda, kiwając mu na pożegnanie. Jeszcze raz szeroko uśmiechnął się do sześcioletniej dziewczynki, która z zafascynowaniem mu się przyglądała i z niechęcią szybkim krokiem odszedł.\nHarry nigdy nie potrafił zrozumieć tego ile w ciągu dnia mógł jeść jego przyjaciel. Niecałą godzinę temu Niall zatrzymał się w jakimś barze, bo chciał zapiekankę, a teraz zachciało mu się wejść do cukierni by zjeść kawałek jakiegoś ciasta.\n-Gdzie ty to mieścisz? – spytał znudzony Styles, rozglądając się po pomieszczeniu. Często przyglądał się tym zwykłym i niczego nieświadomym ludziom, którzy każdego dnia robili praktycznie to samo.\n-Mam duże zapotrzebowanie na jedzenie. Ono daje mi siłę – odpowiedział z pełną buzią, na co Harry zareagował teatralnym przewróceniem oczu.\nZnudzony dziewiętnastolatek w brzuchu poczuł dziwne motyle, a umysł kazał mu spojrzeć w kierunku wejścia do lokalu. Kiedy odwrócił wzrok w tamtą stronę, przez drzwi weszła trzyosobowa grupa przyjaciół, a w tym trzynastoletnia Amanda Collins, która swoimi mocno brązowymi oczami spojrzała w kierunku Harry’ego. Jego serce natychmiast zaczęło mocno dudnić w piersi, gdyż mimo, że minęło aż siedem lat, on wciąż nie potrafił zapomnieć jej hipnotyzujących tęczówek i słodkiego uśmiechu. Przez cały ten czas zastanawiał się, czy to możliwe by Przeznaczenie pojawiło się, gdy Amanda miała zaledwie sześć lat.\n-Niall spójrz – wyszeptał Harry, cały czas przyglądając się trzynastolatkom, którzy usiedli przy jednym ze stolików. – To Amanda i Alison. – Blondyn szybko odwrócił się w stronę najlepszych przyjaciółek i towarzyszącego im chłopaka. Oboje zauważyli, że Amy ze zmarszczonymi brwiami przygląda się Stylesowi, jednak gdy tylko ich wzrok się spotkał, speszona nastolatka spojrzała w innym kierunku.\n-A ten chłopak to kto? – zapytał Horan, pośpiesznie dokańczając kawałek swojego ciasta.\n-Jeśli dobrze pamiętam, to chyba Alex. Ich przyjaciel – odpowiedział, przyglądając się nastolatkowi z burzą czarnych loków, który najprawdopodobniej nie potrzebował już okularów. Dziewiętnastoletni chłopak z zaciekawieniem patrzył na Amandę, która co jakiś czas niczego nieświadoma spoglądała w jego kierunku.\n-Powinieneś z nią porozmawiać – odparł nagle Niall. – Wiesz, w końcu jest twoim Przeznaczeniem. Na pewno powinna cię poznać – stwierdził spoglądając na Amy przez ramię.\n-Mam do niej podejść i powiedzieć „Cześć Amanda, pamiętasz mnie? Pewnie nie, gdyż ostatni raz gdy się widzieliśmy ja wciąż miałem dziewiętnaście lat, a ty dopiero sześć. Zapewne nie zdajesz sobie też sprawy z tego, że jesteś Archaniołem i na dodatek moim przeznaczeniem.” – mówił sarkastycznie Harry, przy tym unosząc jedną brew do góry. Blondyn jedynie wzruszył ramionami, a Styles ponownie skupił swój wzrok na Amandzie, która rozmawiała z Alison. Po chwili z ich zamówieniami przyszedł Alex, który usiadł obok brązowookiej dziewczyny, po czym chwycił ją za rękę. Harry poczuł jak wzrasta w nim złość, więc podnosząc się z krzesła zwrócił się do swojego przyjaciela:\n-Musimy już iść.\nZdziwiony Horan spojrzał na brązowowłosego chłopaka, jednak bez żadnego słowa ruszył za dziewiętnastolatkiem, który w momencie gdy przechodził obok stolika Amandy, ze złośliwym uśmiechem na ustach ręką przez przypadek uderzył w szklankę należącą do Alexa, co spowodowało, że trzynastoletni chłopiec został oblany.\n-Uważaj jak chodzisz! – odparła zdenerwowana Amy z niezadowoleniem spoglądając prosto w szafirowe tęczówki Harry’ego.\n-To był przypadek – rzekł ze złośliwym uśmiechem, po czym wraz z Niallem opuścił pośpiesznie lokal.\nBrązowowłosy dziewiętnastolatek nadal pamiętał jak w 1999 roku będąc uczniem ostatniej klasy w California High School, poprowadził szkołę do zwycięstwa w Międzystanowym Turnieju Piłki Nożnej. Mimo iż minęło czternaście lat, to szkolne boisko oraz trybuny nadal wyglądały tak samo – czyli tragicznie i beznadziejnie.\n-Sądzisz, że ta blondynka będzie chciała się ze mną umówić? – spytał Horan, przyglądając się jakiejś nastolatce, która zamiast brać czynny udział w zajęciach z wychowania fizycznego przyglądała się swoim sztucznym paznokciom.\n-Mógłbyś chociaż raz myśleć o czymś innym niż o dziewczynach? – zapytał podirytowany Harry, przy tym w tłumie nastolatków starając się odnaleźć szesnastoletnią już Amandę.\n-To ty mógłbyś chociaż raz przez te dziesięć lat pomyśleć o czymś innym niż Amanda, która nawet cię nie pamięta – stwierdził zdenerwowany Niall, który przez tak długi okres czasu praktycznie każdego dnia chociaż raz słyszał od swojego przyjaciela imię Collins.\nGdy w końcu Harry znalazł w tłumie ubraną w szkolny strój cheerlederek Amandę, na jego twarzy pojawił się szeroki uśmiech. Z zaciekawieniem przyglądał się brązowowłosej szesnastolatce, która z niesamowitą zwinnością i radością w głosie pokazywała reszcie dziewczynom choreografię. Obok niej jak zwykle stała Alison, która cały czas głośno odliczała od jednego do ośmiu.\nNaglę uwagę Stylesa skupił czarnowłosy nastolatek, który siedział kilka miejsc niżej od niego i Nialla. Z zadowoleniem machał on do dwóch brązowowłosych dziewczyn przy tym wykrzykując ich imiona.\n-Nienawidzę tego dzieciaka – poinformował blondyna Harry, piorunując przy tym wzrokiem Alexa, do którego pomachała uśmiechnięta od ucha do ucha Amanda.\n-Pewnie byś go polubił, gdybyś nie był zazdrosny. I tak wiesz, że ona z nim nie będzie, bo Przeznaczenie już wybrało – stwierdził Niall, nadal wzrokiem lustrując blondynkę, która teraz bawiła się swoimi włosami.\n-Każdy komuś czegoś zazdrości – oznajmił brunet przyglądając się Alexowi, który postanowił podejść do swoich najlepszych przyjaciółek i chwile z nimi porozmawiać.\n-Nadal nie rozumiem czego mu zazdrościć. Tylko nie mów, że tych dennych włosów – powiedział znudzony Horan, na co Harry zareagował teatralnym przewróceniem oczu.\n-Zazdroszczę mu tego, że przez tyle lat mógł spędzać z nią czas, a ja nie.\nDziwne obrazy zaczęły się rozpływać i dopiero po chwili zszokowana Amanda zobaczyła, że skupionym wzrokiem przygląda się jej Harry, który wciąż trzymał jej dłoń. Szybko zabrała swoją rękę, nadal ze zdziwieniem patrząc na brązowowłosego dziewiętnastolatka. Styles lekko uśmiechnął się próbując w ten sposób rozluźnić napiętą atmosferę.\n-Co to było? – spytała podekscytowana Amanda, spoglądając na swoją dłoń, na której czuła małe ukucia. Najprawdopodobniej Harry poczuł to samo, gdyż zaczął rozmasowywać swoje ręce. Zdezorientowana siedemnastolatka nie wiedząc jak pozbyć się lekkiego bólu zaczęła robić to co brązowowłosy chłopak.\n-Moje wspomnienia – odpowiedział lekko onieśmielony, drapiąc się przy tym w tył głowy. – W momencie gdy przyłożyłaś swoją dłoń do mojej, pokazałem ci tylko niektóre z nich. Każdy Anioł, Archanioł czy Wyklęty to potrafi, tylko rzadko tego używamy – dodał widząc, że Amanda nadal jest lekko zszokowana tym co zobaczyła.\nHarry spuścił wzrok i zauważył, że brązowowłosa dziewczyna cały czas pociera bolącą dłoń. Chcąc uśmierzyć nieprzyjemne uczucie bólu dziewiętnastolatek podniósł jej rękę i w delikatny sposób złożył pocałunek na wierzchu jej dłoni.\nDziewiętnastolatek widząc, że na twarzy Amy pojawił się lekki uśmiech splótł jej palce ze swoimi, po czym w troskliwym geście odgarnął z jej policzka niesforny kosmyk brązowych włosów. Nie zabrał on jednak swojej ręki, tylko zatrzymał ją na policzku i zaczął przybliżać swoją twarz, chcąc złożyć na ustach Collins kolejny pocałunek. Amanda chcąc pokazać Harry’emu, że to ona ma nad wszystkim kontrolę odwróciła głowę i ze złośliwym uśmiechem spytała:\n-Powiesz mi co to jest Przeznaczenie? – Styles głośno westchnął, po czym odpowiedział:\n-Każdej osobie na świecie w dniu narodzin tak jakby automatycznie zostaje przypisana jego druga połówka. – Zdziwiona siedemnastolatka w geście niedowierzenia uniosła do góry jedną brew, przy tym powstrzymując napad śmiechu. – Wiem, że to brzmi komicznie, ale tak już jest. Osoby, które są sobie Przeznaczone zawsze w końcu zostają parą i są ze sobą do końca. Przeznaczenie pojawia się nagle, możesz znać kogoś czterdzieści lat i dopiero po tylu spędzonych chwilach okaże się, że to jest właśnie ta prawdziwa miłość. Na pierwszy rzut oka to wszystko wydaje się wspaniałe i uwierz, że tak jest, bo gdy osoba, która jest ci pisana się cieszy, to ty też jesteś szczęśliwy. Wszystkie spędzone chwile razem sprawiają, że czujesz się niesamowicie, jednak gdy twój partner umiera, jakaś cząstka w tobie także ginie. Ostatnie chwile przed śmiercią czujesz jego ból, widzisz co było jego ostatnią myślą. Wydaje ci się, że także umierasz.\nAmanda ze skupieniem przyglądała się Harry’emu, który próbując wytłumaczyć jej co to jest Przeznaczenie, cały czas w nerwowym geście bawił się jej chudymi palcami. Dopiero po krótkiej chwili wszystko zaczęło mieć dla Amy jakikolwiek sens.\nOd samego początku wydawało jej się, że już kiedyś widziała dziewiętnastolatka, a gdy po raz pierwszy się całowali czuła się tak jakby była w niebie. Już po pierwszym spotkaniu nie mogła przestać rozmyślać o Stylesie, a gdy zawsze go widziała w brzuchu czuła przyjemne motylki.\n-Czyli ja... – zaczęła niepewnie, bojąc się, że może wyciągnęła za szybkie wnioski i dla Harry’ego jest tylko kolejną zabawką – jestem twoim przeznaczeniem?\n-Tak, między innymi dlatego nigdy nie byłaś w poważnym związku, gdyż od szóstego roku życia siedzę w twojej głowie – odpowiedział z lekkim uśmiechem, przy tym eksponując swoje dwa, słodkie dołeczki. - Mniej więcej dlatego też nie odwzajemniasz uczuć Alexa.\nZdziwiona Amanda spojrzała na Harry’ego, który swoimi szafirowymi tęczówkami z zaciekawieniem się jej przyglądał. Nastolatka uwielbiała jego oczy – uważała, że nikt nie ma piękniejszych od niego. –\nCzyli jestem też Przeznaczeniem Alexa? – spytała nadal wszystkiego nie rozumiejąc. Jeśli podobno osoby, które były sobie Przeznaczone w końcu miały być razem, a ona jest przecież Przeznaczeniem Stylesa to jak mogła być też tą jedyną Stonema?\n-U zwykłych ludzi to wygląda trochę inaczej – odparł Harry, odgarniając niesforne kosmyki włosów, które co jakiś czas opadały na jego oczy. – Oni często sądzą, że ktoś jest ich miłością życia, jednak to tylko złudzenie, które trwa, aż do momentu gdy wpadną na tą jedyną osobę.\nSiedemnastoletnia dziewczyna miała bardzo wiele pytań dotyczących Aniołów, Przeznaczenia i całej tej historii, jednak postanowiła zadać je kiedy indziej, gdyż dla niej tyle informacji w ciągu jednego dnia, to zbyt dużo.\nNic nie mówiąc Amanda uśmiechnęła się do Harry’ego, na którym wciąż siedziała i obejmując go rękami wokół brzucha, wtuliła się w jego pierś. Brązowowłosy odwzajemnił jej uścisk, przy tym ponownie całując ją w czubek głowy. Czuła się bezpiecznie w ramionach dziewiętnastolatka i wiedziała, że nic złego nie może jej się stać. Amy była świadoma tego, że Harry dla niej mógłby poświęcić wszystko, co poniekąd ją także przerażało.\nOboje przez dłuższy okres czasu pochłonięci byli swoimi myślami, jednak Amanda postanowiła spytać swojego towarzysza o jego bliznę, na której ponownie skupiła swoją uwagę.\n-Skąd to masz? – zapytała wodząc palcem po starej ranie, przy tym unosząc głowę i z zaciekawieniem spoglądając na zdziwionego Stylesa.\n-Słucham? – spytał oszołomiony, z szeroko otwartymi oczami przyglądając się siedemnastolatce.\n-Pytam skąd masz tą bliznę – powtórzyła spoglądając na ciągnącą się od obojczyka aż do żeber znamię. Amy zauważyła, że Styles coś przed nią ukrywa, gdyż zaczął unikać z nią kontaktu wzrokowego oraz w nerwowy sposób zaczął bawić się swoimi palcami.\n-Wraz z Niallem gdy byliśmy dziećmi znaliśmy twoją rodzinę, gdyż nasze rodziny można powiedzieć, że\nsię przyjaźniły – zaczął opowiadać, a Amanda z zaciekawieniem przysłuchiwała się jego historii. – Wszystko układało się świetnie lecz gdy miałem dziewięć lat moi rodzice zostali zabici, a ja musiałem zamieszkać z Niallem i jego rodziną. Nie mogę narzekać, że źle mnie wychowali, gdyż zawsze byłem członkiem ich rodziny, jednak przez ból spowodowany stratą bliskich nie potrafiłem okazywać im wdzięczności. Byłem opryskliwy i chamski, a na dodatek twoja rodzina od tego momentu rzadko się z nami kontaktowała. Gdy mijali nas w Mieście Aniołów to zwykle nie mieli czasu nawet na krótką rozmowę, a z upływem czasu przestali nas rozpoznawać. Nie wiem dlaczego tak się zachowywali, ale po wielu latach przemyśleń stwierdzam, że po prostu byli zbyt zajęci ochroną wszystkich Aniołów. W wieku czternastu lat, gdy powoli zacząłem przyzwyczajać się do myśli iż moją rodziną jest mama i tata Nialla, oni także zginęli w tajemniczych okolicznościach. Od tego dnia musieliśmy być samodzielni, a jak pewnie wiesz w okresie dojrzewania ludzie potrzebują kogoś kto wskaże im dobrą drogę i powie co wolno, a czego nie. Niestety każdy o nas zapomniał i nikt nie interesował się tym czy czternastoletni chłopcy dadzą sobie radę. Pewnego wieczoru, po bitwie w grudniu w 1995 roku mnie i Nialla zaczepiły dwie kobiety, które jak się ostatnio okazało były matkami Louisa i Zayna. Wmówiły nam one, że to właśnie Archanioły, a głównie twoja rodzina zabiła naszych rodziców, ponieważ obawiali się tego, że wraz z kilkoma innymi rodzinami będziemy chcieli obalić ich władzę. Z Niallem byliśmy najgłupszymi ludźmi na świecie, gdyż uwierzyliśmy w ich historię. – W oczach Amandy zebrały się łzy, a serce zaczęło mocno dudnić w jej piersi. – Mamy Louisa i Zayna wytłumaczyły nam na czym polega plan, który dla nas był bardzo prosty, ponieważ nie wielu dziewiętnastolatków było tak wprawionych w walkę jak my. -Co mieliście zrobić? – Collins znała już odpowiedź na to pytanie, jednak pragnęła usłyszeć to od\nHarry’ego. Mimo wszystko wciąż wmawiała sobie, że to tylko jakiś głupi sen, z którego za chwilę się obudzi. -Mieliśmy zabić wszystkie Archanioły, zaczynając od twoich rodziców – odpowiedział, na co Amy zareagowała natychmiastowym podniesieniem się z łóżka. – Musisz mi uwierzyć, że z Niallem sądziliśmy, że robimy dobrze. Wmówiono nam, że twoi rodzice zabili nasze rodziny – tłumaczył się Harry, błagalnym wzrokiem spoglądając na brunetkę. – Nie wiedzieliśmy, że mają dzieci. Że mają was – dodał podnosząc się z łóżka i podchodząc do Amandy, która spuszczając wzrok nie chciała pokazać Stylesowi, że płacze. – Jonathan długo nas męczył chcąc dowiedzieć się kto nas do tego namówił i to przez niego mam tą bliznę. Nim coś powiesz lub nim wybiegniesz musisz wiedzieć, że wygnał nas z Miasta Aniołów, jednak ostatnio skontaktował się z nami i powiedział, że jeśli chcemy z powrotem stać się Aniołami Stróżami to musimy was chronić. Dla mnie to była niesamowita okazja by wreszcie móc być przy tobie. Czekałem na to dziesięć lat – oznajmił próbując chwycić w dłonie jej mokrą od łez twarz. Amanda odwróciła jednak głowę przy tym robiąc krok do tyłu chcąc się oddalić od Stylesa, jednak nie mogła poruszyć się dalej, gdyż wpadła na ścianę.\n-Z-zostaw mnie – wydukała słabo, mocno zaciskając powieki. Była zraniona tym, że osoba, na której jej zależało, w przeszłości zabiła rodziców jej i Alison, przy tym niszcząc im obu życie. Serce podpowiadało jej, że powinna go pocałować i niczym się nie martwić, jednak rozum mówił jej, by go zostawiła.\n-Uwierz mi, że sądziłem iż dobrze robię zabijając twoich rodziców. Sądziłem, że to oni są odpowiedzialni za śmierć mojej rodziny.\nHarry starał się w jakikolwiek sposób wytłumaczyć, lecz zdenerwowana Amy z trudem przełknęła ślinę po czym spoglądając prosto w szafirowe tęczówki Harry’ego odparła:\n-Nie mogę w to uwierzyć, Harry. To właśnie przez ciebie i Nialla straciłam rodzinę i normalne życie, jeśli w ogóle tak można nazwać to wszystko. Kilka minut temu sądziłam nawet, że jestem szczęśliwa, bo mam przy swoim boku rodzinę i ciebie, ale ty to zniszczyłeś – dodała z trudem mogąc cokolwiek wypowiedzieć. – Siedemnaście lat temu popełniłeś błąd, za który będziesz płacić cały czas.\nPo tych słowach ze łzami w oczach wyminęła Harry’ego i w szybkim tempie podeszła do drzwi. Lecz nim je otworzyła dziewiętnastolatek chwycił ją za dłoń i przyciągnął do siebie.\n-Przeznaczenie wybrało Amando i nic z tym nie zrobimy – powiedział przyglądając jej się ze smutkiem w oczach Brązowowłosa dziewczyna z całej siły wyrwała rękę z jego uścisku i ocierając wierzchem dłoni łzy odpowiedziała:\n-Między miłością, a nienawiścią jest niewielka przepaść.\nPo tych słowach ze łzami w oczach opuściła sypialnie należącą do Harry’ego. W momencie gdy oddaliła się od niej na kilka kroków, usłyszała jak drzwi z trzaskiem zamykają się, a dziewiętnastolatek głośno krzyczy „Kurwa!”. Słysząc jego głos po policzkach Amandy spłynęło jeszcze więcej łez. Z każdą sekundą przypominała sobie moment gdy spotkała go w kawiarni lub gdy na początku roku szkolnego spojrzała w jego kierunku. Wszystkie wspomnienia, które wydawały jej się nieznaczące, teraz uświadamiały jej, że praktycznie każdego dnia rozmyślała o tajemniczym chłopaku z burzą brązowych włosów i szafirowymi tęczówkami. Niestety jej książę z bajki okazał się być zabójcą, a ona nie mogła mu od tak wybaczyć tego, że zabił jej rodziców. Nawet jeśli byli sobie Przeznaczeni.\nSiedemnastolatka wciąż nie mogła powstrzymać swoich łez, które w szybkim tempie spływały po jej policzkach. Amanda próbując przywrócić się jakoś do porządku ruszyła w kierunku biblioteki mając nadzieję ,że tam zastanie jeszcze swoją siostrę, gdyż chciała jej jak najszybciej wyznać prawdę dotyczącą Nialla oraz Harry’ego.\nAlison po tym jak opuściła bibliotekę postanowiła przejść się, po wielkim i starodawnym zamku, w którymś\nkiedyś mieszkali jej nieżyjący już od siedemnastu lat rodzice. Nie wiedziała dokąd tak naprawdę prowadzą te wszystkie korytarze, jednak pragnęła jak najlepiej poznać te tajemnicze miejsca, w których miała się wychować, jednak z pewnych powodów musiała opuścić to miejsce.\nIdąc korytarzami z zaciekawieniem przyglądała się witrażom, obrazom oraz pomalowanym sufitom, na których znajdował się motyw z aniołami. Ali zaczęła się domyślać, że każda z tych rzeczy przedstawiała jakąś ważną część historii, którą miała nadzieje, że kiedyś zdąży poznać.\nW pewnym momencie, gdy siedemnastolatka przechodziła obok ogromnych drzwi zrobionych głównie ze złota, usłyszała dźwięk dochodzący zza uchylonego wejścia. Brunetka niepewnie podeszła do wejścia, chcąc upewnić się czy muzyka, którą słyszy nie jest tylko wytworem jej bujnej wyobraźni i w momencie gdy zajrzała do pomieszczenia zauważyła ogromnie i bardzo ozdobne pomieszczenie, które skądś już kojarzyła.\nDomyśliła się, że jest to najprawdopodobniej miejsce, w którym odbywają się jakieś bale lub inne bardzo ważne imprezy, gdyż zauważyła ona parkiet. Stoły – okrągłe z bardzo jasnymi obrusami – poustawiane były po bokach pomieszczenia, a przy nich stały wysokie i oczywiście wyzłacane krzesła. Na marmurowej podłodze Alison zauważyła kształt skrzydeł, jednak nie skupiła na nich swojej uwagi, ponieważ szybko spojrzała na podest, z którego to dochodziła muzyka. Oprócz dużego i czarnego fortepianu, przy którym siedział blond włosy chłopak Alison zauważyła kilka innych instrumentów takich jak wiolonczela, harfa, skrzypce i wiele innych.\nSiedemnastolatka w powolny sposób ruszyła w kierunku Nialla, przy tym z fascynacją przysłuchując się pięknej melodii, granej przez dziewiętnastolatka. Po cichu zbliżała się do niego, i w momencie gdy już stała blisko, pojedyncze nuty nagle przestały pasować do całego utworu, a zdenerwowany Horan z całej siły zaczął uderzać o pierwsze lepsze klawisze. Następnie głośno przeklną i sfrustrowany zgarnął rękoma do tyłu swoje włosy.\nNim Alison zdążyła cokolwiek powiedzieć, chłopak spojrzał na nią przez ramię i ze złośliwym uśmieszkiem przyjrzał się jej, po czym odparł:\n-Czyli nasz aniołek postanowił się już obudzić. – Siedemnastolatka w teatralnym geście przewróciła oczyma, przy tym z niedowierzeniem kręcąc głową.\n-Teraz już wiem, czemu zawsze tak do mnie mówiłeś.\n-Musiało minąć trochę czasu, być w końcu zrozumiała – odrzekł zbyt pewny siebie. Chcąc pozwolić Alison usiąść obok niego, zrobił trochę miejsca na krześle, na którym siedział. Siedemnastolatka zajęła miejsce obok niego i swoim chudym palcem zaczęła w rytmiczny sposób uderzać o jeden klawisz fortepianu.\n-Ta melodia – zaczęła z trudem Ali, przy tym z zaciekawieniem przyglądając się blondynowi – była naprawdę bardzo ładna.\nNiall spuścił wzrok ze swojej towarzyszki i skupiając się na białych i czarnych płytkach instrumentu z niezadowoleniem i lekką drwiną powiedział:\n-To była kołysanka, którą napisała moja mama, by mnie uśpić, ale nigdy nie potrafię przypomnieć sobie jej końcówki, mimo że mnie jej uczyła. – Mówiąc to unikał jakiegokolwiek kontaktu wzrokowego z brązowowłosą dziewczyną, co bardzo ją zdziwiło, gdyż dziewiętnastolatek zawsze przyglądał się ludziom. Często robił to nawet zbyt nachalnie.\n-Co się stało z twoją rodziną? – zapytała nagle Ali, szybko żałując wypowiedzianych przez siebie słów, gdyż zauważyła, że mięśnie Horana się napinają. Niall jednak nie odpowiedział na jej pytanie, tylko kątem oka spojrzał w jej kierunku i uśmiechając się do niej, zapytał:\n-Pamiętasz co się stało w czwartek? Jak doszło do tego wypadku?\nAlison ze zmarszczonymi brwiami spojrzała na swojego towarzysza, próbując przypomnieć sobie co tak\nwłaściwie doprowadziło do tak strasznego karambolu. Niestety widziała tylko zamazane fragmenty, których nie potrafiła złączyć w jedną całość.\n-Jechałam samochodem z Louisem, a on uderzył mnie w twarzy – dodała dotykając swojego policzka. – W torebce miałam sztylet, który zabrałam z Cherrybomb i w pewnym momencie, gdy nas goniłeś wbiłam go chyba w nogę Louisa, po czym on uderzył moją twarz o szybę. Później… - przerwała nagle Alison.\n-Później, co? – zaczął dopytywać ożywiony Niall, swoimi błękitnymi jak niebo tęczówkami przyglądał się zmieszanej nastolatce.\n-Pamiętam tylko twoje oczy.\nMiędzy dwójką nastolatków nastała krótka i niezręczna cisza. Horan oblizał swoje wargi, po czym szeroko uśmiechnął się do brązowowłosej dziewczyny i z dumą oznajmił:\n-Czyli jesteś moim Przeznaczeniem. Kto by się spodziewał – dodał przy tym przybliżając się do Alison i z jej policzka w delikatny sposób odgarniając kosmyk jej włosów. Muskając ustami jej żuchwę wyszeptał. – Cieszę się, że padło na ciebie.\nSerce Murray zaczęło mocno dudnić w jej piersi, a gdy Niall odsuwał się od nastolatki i jego wargi znajdowały się niedaleko jej, Ali pomyślała o tym, że chciałaby go pocałować. Na szczęście szybko odgoniła od siebie tą niedorzeczną myśl.\n-C-co masz na myśli? – Alison przeklęła się w duchy, gdyż nigdy nie zdarzyło jej się przy jakimkolwiek chłopaku zająknąć. Była na siebie zła, że nie potrafiła ukryć przed blondynem faktu, że jej się podoba. Murray była jednak w stu procentach pewna, że dziewiętnastolatek zdaje sobie sprawę z tego, że chyba każdej nastolatce on się podoba. Nie zdziwiłaby ją także wiadomość o tym, że także starsze kobiety z chęcią by się z nim umówiły, gdyż chyba każdemu\nspodobałyby się jego idealne rysy twarzy, słodki i pewny siebie uśmiech i oczywiście błękitne tęczówki, które hipnotyzowały.\nNiall westchnął po czym z obojętnością zaczął mówić:\n-W momencie gdy się urodziłaś tak jakby automatycznie zostałem ci przypisany, a ty mi. Jestem twoją\ndrugą połówką bez której nie mogłabyś normalnie funkcjonować i to dosłownie. To właśnie ja jestem twoją jedyną i prawdziwą miłością. Możemy się kłócić oraz nienawidzić, ale w końcu wszystko sobie wybaczymy i będziemy razem, bo w miłości potrzebne są dwie osoby, a nie jedna. – Widząc zdezorientowaną minę Alison, zaczął tłumaczyć dalej. – Trudno to wszystko wyjaśnić, ale musisz uwierzyć mi na słowo. Zawsze miałaś swój ideał mężczyzny, prawda? Nie przypomina ci on mnie? – spytał, a zdziwiona Ali uświadomiła sobie, że Niall ma trochę racji. – Gdy pierwszy raz z tobą rozmawiałem i zachowywałem się, trochę zbyt nachalnie, to ty i tak nie potrafiłaś powiedzieć mi bym się od ciebie odczepił, bo ci się spodobałem. Na początku Przeznaczenie w żadnym z nas się nie pojawiło, dopiero w czasie wypadku gdy się przebudziłaś, chwyciłaś moją dłoń i spojrzałaś w moje oczy coś się zmieniło. Od tego momentu oboje ciągle o sobie myślimy. Teraz, gdy jesteśmy razem jesteś szczęśliwa. Gdy spędzasz czas z osobą, która jest ci Przeznaczona, wszystko wydaje się jedyne w swoim rodzaju. Kiedy ja coś czuję, to ty także odczuwasz te same emocje. Jestem szczęśliwy, to ty także jesteś szczęśliwa. Ogarnia cię smutek, to mnie także on ogarnia. Lecz wszystko znika w momencie gdy któraś osoba umiera. Wszystkie pozytywne emocje znikają, a osoba, która żyje każdego dnia w powolny sposób umiera. Jak już mówiłem, w miłości potrzebne są dwie osoby, a nie jedna.\nMurray z lekkim niedowierzeniem przyglądała się Niallowi, który cały czas patrzył na siedemnastolatkę. Ali zastanawiała się czy słowa, które wypowiedział blondyn są kolejnym sposobem by w jakikolwiek sposób ją do siebie przekonać.\n-Jakoś nie potrafię w to uwierzyć – stwierdziła, spuszczając wzrok, przy tym czując ciepły oddech Horana na swoim policzku, który przyprawił ją o przyjemny dreszcz.\n-Istnieją Anioły i Wyklęci, a ty nie potrafisz uwierzyć w Przeznaczenie, Ali? – spytał z drwiną w głosie, co\nspowodowało, że oboje zaczęli głośno się śmiać. Blondyn chcąc utrzymać przyjazny nastrój zaczął gilgotać Alison po całym ciele, co spowodowało, że o mały włos nie spadła ona z krzesła, które dzielili na pół. Na całe szczęście Niall w odpowiednim momencie chwycił ją w tali, lecz nie zamierzał jej puszczać. Zaczął przybliżać swoją twarz, chcąc na jej ustach złożyć namiętny pocałunek, jednak nastolatka chcąc się z nim trochę podroczyć odchrząknęła i przekręciła głowę na bok. Dostrzegła na twarzy Horana złośliwy uśmieszek i jak gdyby nic spytała:\n-Nauczyłbyś mnie tej kołysanki?\nDziewiętnastolatek z niedowierzeniem prychnął pod nosem, lecz nie chcąc okazywać Ali, że chciałby ją pocałować chwycił jej dłonie i każdy palec położył na innej płytce. Następnie wciąż trzymając swoje ręce na jej, zaczął w powolny sposób uderzać odpowiednie klawisze.\nPrzez chwilę Murray skupiała się na tym co gra Niall, jednak nie trwało to zbyt długo, gdyż swój wzrok skupiła na znajdującej się blisko niej twarzy chłopaka. Gdyby tylko chciała mogłaby mocniej odwrócić głowę i w delikatny sposób pocałować kąciki ust dziewiętnastolatka.\nNiall kątem oka spojrzał na nią i z uśmiechem na twarzy odparł:\n-Przecież chciałaś nauczyć się grać na fortepianie.\nAlison zagryzła swoją wargę i z iskierkami radości w niebieskich tęczówkach, spojrzała prosto w oczy Nialla. W brzuchu zaczęła czuć przyjemnie motylki. Oboje w powolny sposób zaczęli przybliżać swoje usta, jednak ta romantyczna chwila nie trwała zbyt długo, gdyż Murray usłyszała głos swojej siostry.\n-Opowiedział ci o wszystkim? Przyznał się do tego co zrobił z Harry’m? – Zdziwiona Alison z niechęcią spojrzała w kierunku Amandy, która przerwała im pocałunek. Murray domyśliła się, że jej przyjaciółka płakała, gdyż miała całe zaczerwienione oczy.\n-Jak miło, że do nas dołączyłaś Amando – rzekł z sarkazmem Niall, ze złośliwym uśmiechem spoglądając na zdenerwowaną Amandę.\n-Zamknij się! – krzyknęła siedemnastolatka, która pośpiesznie podeszła do siedzącej przy pianinie Ali oraz do jej towarzysz. Murray stwierdziła, że przyjaciółkę mocno coś rozwścieczyło, gdyż rzadko kiedy unosiła głos.\n-Powiesz mi o co chodzi? – spytała patrząc na przyjaciółkę, po której policzkach ciekły łzy. Ona jednak pytająco spojrzała na Niall, więc Alison przeniosła wzrok na niego i zauważyła, że on ze skupieniem przygląda się Collins. Między nimi nastała cisza, którą po krótkim czasie ponownie przerwała Alison. – Proszę możecie coś wreszcie powiedzieć?\n-Powiedz jej – oznajmił dziewiętnastoletni blondyn. – I tak już wszystko stracone – dodał, po czym z całej siły zamknął klapę fortepianu, co spowodowało, że na skutek huku Ali aż podskoczyła.\n-To on i Harry – zaczęła Amy, dławiąc się łzami. – To oni zabili naszych rodziców, gdy my miałyśmy tylko kilka miesięcy!\nW momencie gdy Amanda wykrzyczała te słowa, serce Murray, które jeszcze niedawno biło niesamowicie mocno, teraz nagle w powolny sposób zaczęło dudnić w jej piersi. W oczach zebrały się łzy, a dłonie zaczęły się trząść. Ali chciała spojrzeć na Nialla i spytać się go czy to jest prawda i dlaczego to zrobił, jednak nie potrafiła spojrzeć mu w oczy, gdyż od razu mogłaby mu wybaczyć. Próbowała wmówić sobie, że to jest tylko jakiś głupi żart, ale niestety była pewna tego, że jest to okrutna rzeczywistość.\nCzując jak po policzkach spływają jej łzy, zamknęła powieki i zaczęła głośno oddychać próbując jakoś się uspokoić, jednak to w żaden sposób jej nie pomagało. W najgorszy sposób została zraniona przez osobę, do której najprawdopodobniej czuła coś więcej niż tylko przyjaźń.\nAlison z trudem podniosła się z krzesła, które jeszcze przed sekundą dzieliła wraz z Niallem. Mocno wtuliła się w swoją najlepszą przyjaciółkę twarz chowając w jej ciemnych włosach. Amanda zaczęła głaskać ją po głowie, chcąc ją pocieszyć, jednak to nic nie pomogło.\n-Nic nie powiesz? – zapytała Amy, w której ramię wciąż wtulona była płacząca Ali.\n-Teraz i tak nic do niej nie dotrze – odparł z udawaną obojętnością. – Myśli ,że zabijam każdego z zimną krwią i moja wersja nie ma tu dla niej znaczenia. Nie obchodzi jej też to, że zależy mi na niej.\n-Jesteś dupkiem – oznajmiła zdenerwowana Amanda, która wraz z roztrzęsioną brunetką, ruszyła w kierunku wyjścia. Niall ze smutkiem w oczach przyglądał się odchodzącym bliźniaczkom, które załamane były wiadomościom o tym, że to właśnie Horan oraz Styles zabili ich rodziców.\n-Przynajmniej seksownym! – odkrzyknął w momencie, gdy pozłacane drzwi zostały zamknięte z hukiem.\nGdy roztrzęsiona i cała zapłakana Alison wraz z Amandą dotarły do korytarza, gdzie znajdował się szereg sypialń, Collins spojrzała na swoją przyjaciółkę i ze smutkiem spytała:\n-Trzymasz się jakoś?\nAli tylko przecząco pokiwała głową ponownie wtulając się w Amy przy tym wybuchając niepohamowanym płaczem. Wszystkie negatywne emocje, które wzbierały się w siedemnastolatkach teraz miały okazję by jakoś zniknąć.\n-Ali proszę nie płacz, bo ja też znowu zacznę płakać – poprosiła brązowooka dziewczyna, na której\npoliczkach pojawiły się łzy. – Wiem, że jest ci ciężko, ja też ledwo to wszystko znoszę. W tym samym dniu obie dowiadujemy się, że jesteśmy jakimiś Archaniołami, a chwilę później, że osoby, które są nam Przeznaczone zabiły naszych rodziców. – Amanda z trudem wypowiedziała te słowa, gdyż głos jej się załamywał. – Na dodatek okazuje się, że kocham Harry’ego odkąd skończyłam sześć lato, co jeszcze bardziej wydaje mi się jakieś chore. A no i zapomniałam dodać, że dwaj chłopacy, którzy jeszcze niedawno udawali, że im na nas zależy chcą nas zabić.\nAli spojrzała na swoją przyjaciółkę, która także płakała, jednak nim Murray zdążyła cokolwiek powiedzieć Amanda jak gdyby nic odparła:\n-Tutaj masz swój pokój. – Ręką wskazała na jedne z wielu drzwi. – Za półtorej godziny mamy iść na jakąś ważną kolację, a w pokoju czeka na ciebie strój który masz ubrać. Jakbyś czegoś potrzebowała, to jestem obok.\nZdziwiona i wciąż roztrzęsiona Alison, przyglądała się jak Amy znika za drzwiami. Nastolatka była pewna, że jej przyjaciółka zapewne wybuchła w tym momencie płaczem i dlatego tak szybko pozostawiła siostrę samą. Amanda często udawała niewzruszoną, jednak Ali zawsze wiedziała kiedy jej przyjaciółka jest smutna. W tym momencie Collins właśnie cierpiała i tak jak siostra potrzebowała chwili samotności by móc w choć małym stopniu to wszystko zrozumieć.\nAlison weszła do sypialni, która była średnich rozmiarów. Na samym środku stało dwuosobowe łóżko, przy którym stała szafka nocna oraz mała lampka, która oprócz dużym i pozłacanych okien oświecała pomieszczenie. W rogu pomieszczenia nastolatka zauważyła komodę, a niedaleko niej mały fotel na którym znajdowały się jakieś ubrania. Brązowowłosa dziewczyna domyśliła się, że jest to zapewne strój, o którym wspominała Amanda. Wzięła ona do ręki biały materiał i okazało się, że jest to biała, koronkowa sukienka. Ali szybko zdjęła z siebie swoje wcześniejsze ubranie i na ciało wsunęła obcisłą, która ledwo zakrywała pośladki.\nNie zwracając na to większej uwagi, wciąż roztrzęsiona Alison położyła się na dużym, dwuosobowym łóżku, wtulając się w miękką poduszkę. Ze łzami w oczach zaczęła przyglądać się pozłacanym oknom, które ozdobione były witrażami ze wzorami Aniołów. Ten motyw powoli zaczynał denerwować siedemnastolatkę, jednak Ali długo o tym nie myślała, gdyż ponownie zaczęła rozmyślać o niedorzecznej sytuacji z Niallem. Wciąż nie mogła uwierzyć, że to właśnie on i Harry zabili jej rodziców.\nPrzymykając powieki Alison w mgnieniu oka pogrążyła się w głębokim śnie.\nCzując, że ktoś ustami muska policzek Murray, dziewczyna natychmiast otworzyła oczy i z przerażeniem dotknęła swojego policzka. Na całe szczęście wrażenie, że ktoś ją całuje było najprawdopodobniej tylko wymysłem jej wyobraźni.\nSiedemnastolatka z trudem mogła przełknąć ślinę, gdyż wyobraźnia zaczęła przywracać obrazy z okropnych koszmarów, które wydawały się zbyt realistyczne. Alison bała się, że sny mogą okazać się być przepowiednią przyszłości i mimo prób wmówienia sobie, że tak nie będzie, to brunetka wiedziała, że w żaden sposób nie może zmienić tego, co wkrótce się wydarzy.\nZauważając, że w pokoju jest już ciemno nastolatka rozejrzała się po sypialni i ze zdziwieniem zauważyła, że na poduszce, przy której spała znajduje się sztylet, który ostatni raz widziała w momencie gdy wbiła go w nogę Louisa oraz karteczka, która złożona była na pół. Przestraszona ponownie rozejrzała się po pokoju i z ulgą stwierdziła, że oprócz niej w sypialni nikogo nie ma. Swoją uwagę Ali, skupiła na otwartym oknie, które przed jej pójściem spać było jeszcze zamknięte. Zaczęła domyślać się, kto postanowił złożyć jej krótką wizytę, co jeszcze bardziej upewniło ją w tym, że obrazy, które przyśniły jej się w czasie krótkiej drzemki są momentami z przyszłości.\nNastolatka szybko sięgnęła po małą, białą karteczkę i z mocno bijącym sercem przeczytała, to co było na niej napisane ozdobnym pismem.\n„Pomyślałem, że ten sztylet przyda ci się, gdy będę chciał zabić ciebie oraz wszystkie inne osoby, które nie będą chciały się do nad przyłączyć. Macie czas do dwunastej w nocy, później wszyscy zginą. Louis”\nNo to jest długo oczekiwany rozdział :)\nZa każdym razem piszę to samo, że rozdział będzie szybciej, że się postaram, ale tak naprawdę sama wiem , że tak nie będzie. Kiedyś rozdziały pojawiały się częściej, bo głównie siedziałyśmy w domach i nic nie robiłyśmy, ale teraz jest inaczej. Chodzimy do szkoły, spotykamy się ze znajomymi, mamy imprezy no i w końcu po tym wszystkim chcemy odpocząć np; oglądając serial.\nNiestety trzeba się do tego przyzwyczaić.\nPo za tym jak same wiecie nie lubię dodawać byle jakiego rozdziału, który ma dwie linijki i same błędy. Rozdział mógł być już wczoraj o 20 ale nie potrafię dodać czegoś co naprawdę mi się nie podoba. Cała część Nialla i Ali była praktycznie do poprawki ;c\nMam jednak nadzieję, że was w żaden sposób nie zawiodłyśmy :) Byłoby nam też bardzo miło gdybyście komentowały rozdziały, a nie tylko pisały "Super + [spam]." Bo serio już chyba wolę byście nic nie pisały, bo wiem, że jak ktoś tak robi to tak naprawdę nawet tego nie czytał. Chyba nie trudno jest napisać chociaż zdanie o przeczytanym rozdziale :)\nChciałybyśmy was także poinformować, że po SECRETS OF HUMEN, nie powstanie PEOPLE IN PARIS, tylko PEOPLE IN NEW YORK, które znajdziecie pod tym adresem http://people-in-new-york.blogspot.com/\nZachęcamy do zaobserwowania oraz zapoznania się z bohaterami oraz z fabułą :)\nJak pod każdym rozdziałem możecie zadawać pytania wszystkim bohaterom, na które będziemy się starały odpowiadać.\nJeśli jednak chcecie dowiedzieć się czegoś o mnie lub o Amy to zapraszam na nasze prywatne aski, gdzie z chęcią odpowiemy na wasze pytania.\nBardzo was kochamy i dziękujemy za to, że z nami jesteście mimo, że często was zawodzimy x\nPozdrawiamy, Ali & Amy ♥\nAutor: Zoe Ainsworth o 1:18 AM\npaulla 10/02/2013 7:01 AM\nNoelle 10/02/2013 9:24 AM\nTo jest moje ulubione opowiadanie. Z niecierpliwością czekam na kolejne rozdziały <3\nAnonimowy 10/02/2013 2:35 PM\nŚwietny <33 Czekam na następny z niecierpliwością i mam nadzieje , ze będzie szybciej ;33\naudrey cox 10/02/2013 3:33 PM\nUwielbiam to opowiadanie, zresztą jak wszystkie wasze prace. :) Czekam z niecierpliwością na kolejny rozdział.\n† ѕтαу ѕтяσиg † 10/02/2013 3:52 PM\nhej, mam do was jedno pytanie zanim przeczytam rozdział.\nczy mogłybyście wykonać dla mnie nagłówek?\nAlison and Amanda 10/02/2013 3:58 PM\nnie my go robiłyśmy tylko nasza bff, napisz do niej na aska www.ask.fm/risting :)\nKara359 10/02/2013 4:19 PM\nWspaniały, powiem szczerze, że miałam lekkie dreszcze jak czytałam to wszystko. Język i styl pisania jest rewelacyjny, mam dzięki temu wrażenie, że jestem obok i to wszystko oglądam, co jest SUPER. Bardzo mi się podoba to opowiadanie - Kocham je i muszę pogratulować talentu i wyobraźni. Życzę wiele weny i pozdrawiam. Do następnego :D\nAnonimowy 10/02/2013 4:56 PM\neh no trudno mi cokolwiek napisać! Oczywiście rozdział..CUDOWNY. wspomnienia Harrego..takie słodkie, wszystko takie realistyczne. Zróbcie z tego książkę!! BĘDĘ PIERWSZA, KTÓRA JĄ KUPI!! obiecuję, haha :D zaczynam czytać wasze poprzednie opowiadania! pewnie tak samo fajne! :)\npalochacnie 10/02/2013 5:13 PM\nZałoże się, że niedługo wydacie książke *.* cuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuudo *.*\nżycze weny i do następnego!! :*\nLolaa malik 10/02/2013 5:13 PM\nAnonimowy 10/02/2013 5:14 PM\nKocham ten blog <3 Mam wrażenie ze zostało to oparte na książce, filmie : dar aniołów miasto kości. Bo jest bardzo podobne\nAlison and Amanda 10/02/2013 5:16 PM\nboże znowu... a powiesz mi w czym to jest podobne?\nnocni łowcy - brak\nchłopak i dziewczyna są rodzeństwem - brak\nwalka dobra ze złem - występuje jak w każdej książce fantastycznej\ni nie wiem co jeszcze można tu porównać\nscenę jak gra na fortepianie? przykro mi ale takie coś też występuje w wielu książkach.\nnie wiem co jeszcze tutaj porównujesz :)\npozdrawiam Ali :)\nCamille R 10/02/2013 7:15 PM\nHej! Nawet nie wiecie jak strasznie się ucieszyłam, gdy zobaczyłam nagłówek : Rozdział 11. Serce chyba zaczęło mi bić dwieście razy szybciej ;) Na wstępie od razu Wam mówię, że SOH jest to najciekawszy i najbardziej przyprawiający o dreszcze blog jaki czytałam w całym moim życiu. Fajnie jest wiedzieć, że w internecie jest coś takiego, co różni się od tych wszystkich opowiadań typu spotkanie-miłość-ciąża-zdrada-znowu miłość itp. Wasze jest niesamowicie oryginalne :D\nW każdym bądź razie ten rozdział bardzo mi się podobał, aczkolwiek strasznie mnie zaskoczył. Myślałam, ze teraz rozkwitnie wielka miłość między naszymi bohaterami, a tu nagle się dowiaduję, ze to Harry i Niall zabili rodziców Amy i Ali. To był niewielki szok :) I jeszcze na końcu ta kartka od Louisa i sztylet... Coś czuję, że w następnym będzie jakaś akcja ;> Tak więc z niecierpliwością czekam na następny równie wspaniały post i przesyłam cieplutkie pozdrowienia\nPs. Naprawdę przepraszam za SPAM, ale muszę jakoś rozpowszechnić bloga. 4 komentarze pod rozdziałem to trochę dołujący wynik, prawda?\nDWA ZUPEŁNIE INNE ŚWIATY\nJEJ IZABELLI - Świat pełen różu, dobrej zabawy, popularności i cheerleaderingu. Pełen plotek i odrazy dla społeczności z niższej sfery, tak innej od wyrafinowanych bogaczy z pieniędzmi pod poduszką. Świat nie tolerujący nie modnych ubrań, fatalnego makijażu, biedoty i kujonów. Kochający markową odzież, szpilki i biżuterię. Świat pełen plotek i odrażających brukowcowych hien.\nJEGO HARRY'EGO - Świat, w którym główną rolę odgrywają wciąż niezgłębione tajniki wiedzy i nauki. Świat cyfr w kalkulatorze, przyjaciół z kółka matematycznego, fizyki i nauk ścisłych. Świat okularników, koszul i niemodnych sweterków. Ale za to świat wypełniony szczerością do bólu, przyjaźnią pomimo trudów i dozgonną nadzieją na lepsze jutro. Świat, gdzie wszystkich traktuje się tak samo, po równo.\nCo się stanie, gdy te dwa tak odmienne i przeciwstawne sobie światy zderzą się ze sobą? Gdy będą musiały ze sobą współpracować? Co wyniknie z takiego połączenia? Przyjaźń, odraza, nienawiść, obojętność, a może... miłość? Co zmieni naszych bohaterów? Jak potoczą się ich, być może wspólne, losy?\nTego dowiecie się wchodząc tu http://beauty-and-the-geek-1d.blogspot.com i czytając historię\nTo tyle. Wesołego roku szkolnego <3\nAnonimowy 10/02/2013 7:57 PM\nUwielbiam Wasze opowiadania! Jesteście naprawdę wyjątkowe. Ogólnie nie przepadam za fantastyką, motywami magii i tym podobnymi, ale SOH to wyjątek i to pisany drukowanymi literami! Wszystko jest idealne: relacje pomiędzy bohaterami, akcja rozwija się w odpowiednim tempie, po prostu cud, miód i orzeszki.\nA częstotliwością dodawania rozdziałów się nie martwcie. Przecież wasze życie nie kręci się tylko wokół bloga. Życzę weny!\nP.S. A co do szkoły - miesiąc już minął, jeszcze tylko dziewięć!\nParadise 143 10/02/2013 9:11 PM\nZnowu mnie rozwaliłyście. To wszystko jest takie piękne. Rozdział - GENIALNY! <3 Ta scena z Harrym, a później z Niallem * . * AWWWWW.... Tylko dlaczego musiały się dowiedzieć akurat teraz? W takich momentach... I Louis.... Skąd on się tam wziął do cholery?! Niech już on da wreszcie Ali spokój.\nCzytam na końcu "Macie czas do dwunastej w nocy, później wszyscy\nzginą. Louis” i w tej właśnie chwili staje mi serce. Zawału dostanę! Podniosłyście mi tym ciśnienie. Ale to dobrze jest AKCJA! I jeszcze raz...\nKocham Was !!! <3 Jesteście GENIALNE!!! Całuski:*\nRisa 10/03/2013 6:47 PM\nZajebiste jest to, że ta historia kojarzy mi się z Darami Anioła: Miasto Kości. Możliwe, że to przez te anioły itp, ale to bardzo dobrze, bo uwielbiam tą książkę i film.\nNajbardziej podobała mi sie scena pomiędzy Amanda, a Harrym. Szkoda, że wszystko kończyło się w taki sposób, ale skoro ona jest jego Przeznaczeniem to tak będą razem :)\nJuż nie moge się doczekać nowego rozdziału i oby był szybciej niż ten.\nImperfect 10/03/2013 6:54 PM\nNigdy się tak nie rozmarzyłam przy żadnym opowiadaniu jak tutaj! Po prostu GE-NIAL-NE! Nie wiem od czego zacząć. To moożeee, Harry i Amanda. Wszystko było pięknie, ładnie póki nie padło pytanie o bliznę. Z jednej strony rozumiem Harry'ego, bo został oszukany, a z drugiej współczuję Amy, że akurat padło na jej rodziców. A, i te wspomnienia Styles'a bardzo mi się podobały. Dalej, sytuacja Alison-Niall. Powiem, że zmylił mnie gif, bo już zwątpiłam, że nie będzie Niall'a, a to jednak on grał na tym fortepianie. :) Czekałam i czekałam na ten moment kiedy będą sami, razem i się doczekałam. Oczywiście już robiło się fajnie, już miało się między nimi coś zdarzyć i miało być wspaniale, a wyszło jak zwykle, czyli ktoś im przeszkodził. Że tak powiem: "Co do cholery?!" . Nieważne. Szkoda mi Alison, ona jest taka delikatna.\nAno i zawsze na końcu musi być coś ciekawego, czyli wiadomość od Louis'a. Że co?! On przeżył? Kiedy? Jak? Coooo? Jeezu, Wy nie dajecie się nikomu nudzić! :D Za to Was uwielbiam! :)\nAnonimowy 10/03/2013 11:00 PM\nJak zawsze ujeło mnie to niewiarygodne dzieło które wychodzi spod waszych rąk. Inaczej mówiąc Boskie, zakochalam sie <33 . W życiu nie pomyślałabym że to Harry i Niall zabili rodziców Ali i Amy, po prostu szok *o*. Z zapartym tchem czekam na dalszą część tej wspaniałej historii ;D.\nAnonimowy 10/04/2013 4:09 PM\nBardzo fajny rozdział . Mam pytanie jak nazywa się w realu postać Alison ?\nAnonimowy 10/11/2013 7:57 PM\nFaith 10/04/2013 9:34 PM\nAle się porobiło! Myślałam, że powoli będzie już the end a punkt kulminacyjny już dawno mamy za sobą,a tu się okazało, że planujecie jeszcze trochę namieszać. Smutno, że miłość twojego życia zabiła twoich rodziców. Mam nadzieję, że jakoś sobie wybaczą. No i że nikogo z głównych bohaterów nie uśmiercicie podczas ,,inwazji" czy co to może być :)\nhttp://dont-trust-strangeres.blogspot.com/ Zapraszam do siebie, byłoby miło gdybyście skomentowały :)\nAnonimowy 10/05/2013 5:48 PM\nGENIALNY rozdział . ! Rozumiem to, że teraz rodziały bd rzadziej . :) A co do rozdziału to Harry i Niall zabili rodziców dziewczyn . ? WTF . ? ! Kurde spieprzyli . Mam nadzieje, że jakoś to naprawią . Jestem tak samo ciekawa historii Aniołów jak Ali i Amy . Boje sie co sie wydarzy o tej dwunastej w nocy ... Czekam na kolejny . :)\nkasia xx 10/06/2013 12:17 PM\nstrasznie długo czekałam na ten rozdział, ale było warto ! jest po prostu świetny :D\ntrochę pokomplikowało, ale i tak mam nadzieje, że wszystko się ułoży :)\nżyczę wam jak najwięcej weny ♥\nFioletowa Mandarynka 10/06/2013 1:01 PM\nGENIALNE, NIE WIEM CO POWIEDZIEĆ, DŻYZYS <3 czekam na następny rozdział :)\nKinss Wo 10/06/2013 9:43 PM\nnaprawdę świetne, nie wiem co ma napisać... chyba już znam zakończenie, ale to się okaże.\nAnonimowy 10/06/2013 11:06 PM\nCuddle Caroline 10/08/2013 3:25 PM\nO MATKO. TOTALNIE, NIEZAPRZECZALNIE I NIEODWOŁALNIE K-O-C-H-A-M! Ubóstwiam czytac tak długie posty, które przyprawiają mnie o palpitację serca. Dosłownie. Uwielbiam Cię, Twojego bloga i nie wyobrażam sobie dalszego egzystowania bez czytania Twoich notek. Proszę, informuj mnie o kolejnych @CuddleCaroline. No i zapraszam do siebie. Nie jest tak dobrze jak u Ciebie, ale staram się :p http://another-complicated-story.blogspot.com/\nAnonimowy 10/09/2013 9:03 PM\nświetny rozdział <3 macie głowę na karku ja już dawno bym się pogubiła :D wasz kolejny blog też świetnie się zapowiada ;D zapraszam do siebie: http://dont-trust-strangeres.blogspot.com/\nAnonimowy 10/13/2013 11:15 PM\nŚwietny ;) czekam na nn\neM. 10/14/2013 8:17 PM\nRozdział miałam przeczytany już dawno i cholernie mi głupio, że dopiero teraz go komentuje... Niestety szkoła, nauka i tańce na raz powodują, że rzadko kiedy znajduję czas, by w spokoju sobie usiąść i odpocząć. Przepraszam was za to...\nJedenastka zawiera w sobie bardzo dużo emocji. Myślałam, że wszystko zacznie się układać zarówno między Harrym, a Amy oraz Niallem i Ali, ale nie! Jak zwykle kolejne wątki tego opowiadania mnie zaskakują i właśnie za to uwielbiam waszą twórczość. Nie wiem co mogę jeszcze dodać... Po prostu życzę dużo weny przy pisaniu kolejnych świetnych rozdziałów oraz powodzenia w szkole :)\nAnonimowy 10/16/2013 6:55 PM\nKocham to opowiadanie <3 Jest genialne, zawsze czytam z ogromną chęcią :) Już nie mogę się doczekać następnego rozdziału :D\nAnonimowy 10/18/2013 6:36 PM\nCuuuudoooo!!! Kiedy kolejny rozdział?\nAnonimowy 10/19/2013 11:53 AM\nŚ.W.I.E.T.N.Y. !!!!! czekam na nexta\nOlii. 10/19/2013 8:15 PM\npowrót do blogowania łączy się z tym, że muszę nadrobić zaległe rozdziały na wcześniej czytanych blogach. Ale jakoś dam radę i przez to przebrnę :3.\nJeżeli macie jakąkolwiek ochotę przeczytać pierwszy rozdział na naszym blogu to serdecznie zapraszamy ;). Każdy komentarz dla nas się liczy :). Z góry dziękujemy! Pozdrawiamy!\nAnonimowy 10/21/2013 5:05 PM\nAli dlaczego uśpiłaś aska?\nAlison and Amanda 10/21/2013 5:06 PM\nna razie muszę sobie zrobić od tego przerwę z przyczyn prywatnych - Ali ♥\nkasl 10/23/2013 8:39 PM\nKinga Horan 10/24/2013 12:19 PM\nUwielbiam. Ale kiedy Niall i Ally w końcu się pocałują? *.* Rozdzial taki magiczny, no i ta osobowość Niall'a. Uwielbiam go jako takiego bad boy'a. Czekam na kolejny! Lots of love x\nAnonimowy 10/26/2013 3:54 PM\nKiedy następny Ali?\nAnonimowy 11/03/2013 6:08 PM\nJest świetny i mam nadzieję, kolejny się pojawi jak najszybciej ;)\nNo poprostu ciekawość mnie zrzera :D\nAneta Nieć 11/06/2013 6:22 PM\nP.S. przepraszam za spam ;<\nAnonimowy 11/16/2013 4:26 PM\nKiedy kolejna część? :)\nC. M. 11/16/2013 11:06 PM\nAnonimowy 11/19/2013 10:17 PM\nAnonimowy 11/25/2013 6:00 PM\nwłaśnie na kiedy planujecie ? :)\nCharlie 11/22/2013 11:44 PM\nCamille R 11/30/2013 4:32 PM\nNowy rozdział na http://beauty-and-the-geek-1d.blogspot.com/ <3 Serdecznie zapraszam do komentowania :)\nAnonimowy 12/01/2013 2:32 PM\nxxMARTAxx 3/15/2015 7:11 PM\nA było tak dobrze... Harry i Amanda sa tacy uroczy razem♡no ale nie dziwie się im że są złe. Rozdział fantastyczny ciekawe co Louis szykuje


Za wirtualną walutę faktura lub rachunek | MISP\nZa wirtualną walutę faktura lub rachunek\nWydatki związane z nabyciem wirtualnej waluty dla prowadzonej działalności gospodarczej mogą być wpisane do książki przychodów i rozchodów wyłącznie pod warunkiem ich odpowiedniego udokumentowania – takie stanowisko zajął Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach.\nSprawa dotyczyła Podatnika, prowadzącego działalność w zakresie handlu wirtualnymi przedmiotami w grach. W ramach prowadzonej aktywności nabywał on wirtualną walutę od producenta gry, skupował również od innych graczy wirtualne przedmioty, które następnie sprzedawał swoim klientom. Ze względu na specyfikę rynku, podmioty dokonujące sprzedaży na rzecz Podatnika nie wystawiały mu zgodnych z przepisami dowodów księgowych – wszystkie transakcje odbywały się bowiem na dużym poziomie anonimowości, producent gry w związku ze sprzedażą waluty wystawiał natomiast dokumenty niebędące fakturą w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. Podatnik zwrócił się zatem do organu podatkowego z pytaniem, czy wydatki ponoszone na nabycie wirtualnych przedmiotów będzie mógł potwierdzić dokumentem wewnętrznym oraz dowodem dokonania przelewu, w celu ich zaewidencjonowania w książce przychodów i rozchodów.\nNa tak postawione pytanie Organ udzielił odpowiedzi negatywnej. Wskazał on, iż zgodnie z postanowieniami rozporządzenia o prowadzeniu księgi przychodów i rozchodów, dokumentem księgowym zasadniczo może być jedynie rachunek lub faktura VAT. Rozporządzenie przewiduje także zamknięty katalog świadczeń, które mogą być dokumentowane tzw. dowodem wewnętrznym – wśród nich nie ma jednak wirtualnej waluty i przedmiotów. Opisana przez Podatnika dokumentacja może stanowić dowód w ewentualnym postępowaniu kontrolnym, na jej podstawie Wnioskodawca nie może jednak zaewidencjonować nabycia w uproszczonej ewidencji księgowej.\nInterpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia 1.12.2016r., znak 2461-IBPB-1-1.4511.480.2016.2.BK


Natalie Portman i Jude Law w „Vox Lux” – premiera, zwiastun, fabuła\nDodano: 28 marca 2019, 16:29\nKadr z filmu „Vox Lux” / Źródło: Bold Films\nJuż 26 kwietnia do kin wchodzi film, w którym laureatka Oscara Natalie Portman wciela się w rolę hipnotycznej i prowokującej gwiazdy. „Vox Lux” to portret XXI wieku i świata współczesnej popkultury, a jednocześnie historia dorastania w blasku fleszy, opowieść o utracie niewinności i wykreowanym wizerunku, od którego nie można uciec.\nCeleste była nastolatką, kiedy wielka tragedia wywindowała ją na szczyty sławy i zrobiła z niej gwiazdę muzyki pop. Od tej pory media\nśledziły każdy jej ruch, a jej kariera rozwijała się w cieniu zjawisk, które naznaczyły XXI wiek: ataków terrorystycznych, szkolnych strzelanin, medialnej rewolucji. Dzisiaj Celeste nie jest już tą samą osobą. Po skandalicznym incydencie, który o mały włos nie zrujnował jej kariery, chce wrócić na scenę. Musi ponownie zmierzyć się ze wspomnieniami sprzed lat, a w dodatku – przygotować się do wielkiej trasy koncertowej.\nObsada filmu „Vox Lux”\nOkreślany „Czarnym łabędziem w wersji pop” i porównywany do „Neon Demon” film Brady’ego Corbeta to perełka ubiegłorocznego festiwalu w Wenecji i elektryzujący aktorski popis Natalie Portman, która po nagrodzonej Oscarem roli w „Czarnym łabędziu” ponownie wciela się w demona estrady i targaną sprzecznościami artystkę. Aktorce partneruje Jude Law – to już ich czwarte, po filmach „Wzgórze nadziei”, „Bliżej” i „Jagodowa miłość” – spotkanie na wielkim ekranie. W podwójną rolę młodej Celeste i jej córki Albertine wcieliła się wschodząca gwiazda kina, Raffey Cassidy („Zabicie świętego jelenia”, a wkrótce „The Other Lamb” Małgorzaty Szumowskiej), a w roli siostry wokalistki wystąpiła Stacy Martin („Nimfomanka”).\n„Vox Lux” to drugi film Brady’ego Corbeta, nagrodzonego na festiwalu w Wenecji za reżyserię oraz najlepszy debiut za „Dzieciństwo wodza”, również aktora znanego z takich filmów, jak „Funny Games U.S”. Michaela Haneke czy „Melancholia” Larsa von Triera. Oryginalne piosenki wykonywane w filmie przez Natalie Portman stworzyła jedna z najbardziej wyrazistych i najpopularniejszych wokalistek XXI wieku – Sia, a za choreografię występów Natalie Portman odpowiada Benjamin Millepied, prywatnie mąż aktorki, z którym współpracowała również przy filmie „Czarny łabędź”. Eksperymentalna, hipnotyczna ścieżka dźwiękowa do „Vox Lux” to ostatnie dzieło zmarłego niedawno Scotta Walkera, ikony brytyjskiej sceny muzycznej. Film wyprodukowała Christine Vachon z Killer Films, mająca na koncie takie filmy, jak „Carol”, „Motyl Still Alice” czy „I’m Not Here. Gdzie indziej jestem” i laureatka Indie Star Award przyznawanej przez American Film Festival.\nRecenzje „Vox Lux”\n„Wizualnie hipnotyzujący, »Vox Lux« porywa od pierwszej sceny i nie puszcza do samego końca. Łączy intymne, wyciszone momenty z hiperwystylizowanymi, imponującymi sekwencjami scenicznymi. Porywający, pełen ostrych, emocjonalnych konfrontacji” – zachwyca się Shaila O’Malley z Roger Ebert. „Natalie Portman nigdy nie była lepsza” – wtóruje jej z Peter Travers z Rolling Stone. Kevin Hartley z GamesRadar zauważa: „Po Dzieciństwie wodza Corbet tym razem przenosi uwagę widzów na tyrana z głosem; gwiazdę porywaną przez cyklon niepokojów nowego millenium i popowej sławy”. Justin Chang z Los Angeles Times stwierdza zaś, że „Natalie Portman to królowa ekstremów – jako toksyczna pop-diwa jest syntezą naszej epoki i apokaliptyczną odpowiedzią na »Narodziny gwiazdy«”.\n10 najdroższych seriali telewizyjnych, ale czy najlepszych? Ta lista może was zaskoczyć\n„Vox Lux” w kinach od 26 kwietnia. W rolach głównych Natalie Portman i Jude Law\n/ Źródło: M2Films\nwprost.pl aktualności vox lux film natalie portman zwiastun trailer premiera o czym jude law


Październik 2013 - Małyssak\nWpisy w miesiącu: Październik 2013\nKolejne spotkanie “Breast is best” już wkrótce!\nZapraszamy na kolejne spotkanie w ramach projektu “Breast is best” – pogadanki o karmieniu piersią, które odbędzie się 7 listopada 2013 (czwartek) w godz. 10.00-11.00 w Akademii Szkraba (ul. Gackowskiego 1c) na Szwederowie .\nSpodziewamy się mam karmiących, gdyż 30-minutowy pokaz filmu wraz z pogadanką o karmieniu piersią odbędą się przy okazji spotkania na żywo mam karmiących z facebook’owej grupy -> Karmienie piersią – grupa wsparcia.\nWarto dodać, że prezentowany film jest świetnym materiałem edukacyjnym dla mam w ciąży, które również zachęcamy do przybycia na spotkanie!\n18 października 2013 | Małyssak\nWieść głosi, że … od listopada w każdy pierwszy czwartek miesiąca (do tej pory były to środy) w Akademii Szkraba w Bydgoszczy w godz. 10.00-12.00 spotykają się mamy karmiące, by porozmawiać i wzajemnie się wspierać. Mamy z tej grupy wspierają się również na facebook’owej grupie -> Karmienie piersią – grupa wsparcia. W grupie facebook’owej i na spotkaniach na żywo mile widziane są również przyszłe mamy.\nNajbliższe spotkanie odbędzie się 7 listopada 2013!\n17 października 2013 | Małyssak\nPo spotkaniu „Breast is best” z okazji Tygodnia Bliskości\nZnów było kameralnie, a rozmów było jeszcze więcej niż na poprzednim spotkaniu z okazji Tygodnia Bliskości, bo przecież forma spotkania też była inna. Mamy oceniły na gorąco 30-minutowy pokaz filmu “Breast is best czyli o piersiach inaczej” jako bardzo interesujący i stwierdziły, że film ma wydźwięk pozytywny. Dodam od siebie, że są to cenne obrazy, które na długo zapadają w pamięć.\nMyślę więc, że pogadanka się udała i dziękuję mamom, a właściwie przyszłym mamom za przybycie. Odwiedziła nas również mama dwójki dzieci już wykarmionych, a zarazem doradczyni laktacyjna. Myślę, że urozmaiciła swoją osobą nasze spotkanie, a także refleksjami o karmieniu piersią, porodzie, macierzyństwie i kobiecości 😉\nGdyby jakaś mama miała chęć obejrzenia fragmentu filmu “Breast is best czyli o piersiach inaczej” i porozmawiania o karmieniu piersią to zapraszam do kontaktu.\nBędziemy myśleć o kolejnej pogadance w ramach projektu “Breast is best” – pogadanki o karmieniu piersią\n9 października 2013 | Małyssak\nPamiętacie o Tygodniu Bliskości w Bydgoszczy?\nWieść głosi, że … 12 października na Gali Finałowej Tygodnia Bliskości w Domu Kultury MODRACZEK (ul. Ogrody 15) o godz. 11:00 odbędzie się spotkanie pt. “Karmienie piersią dla zaawansowanych”, które poprowadzi Certyfikowany Doradca Laktacyjny p. Sylwia Landowska. Będzie można porozmawiać o rozterkach i zaletach długodystansowego karmienia piersią.\nTo spotkanie dedykowane mamom, które pierwsze kroki w karmieniu mają już za sobą. Udany początek nie zawsze oznacza bezproblemowe i długie karmienie. Porozmawiamy jak je kontynuować w trakcie kryzysów, po powrocie do aktywności zawodowej oraz w sytuacji gdy mama ma problemy zdrowotne. Zastanowimy się, kto i kiedy ustala czas na pożegnanie z piersią.\nZapraszam mamy, które planują dłuższą przygodę z tym stylem wychowywania dziecka.\n[informacja: Tydzień Bliskości na Facebook’u]\n5 października 2013 | Małyssak


Złodziej zaklinował się w kontenerze z ubraniami. 'Dobrze mu tak. Kradnie, to go spotkała kara'\nZłodziej zaklinował się w kontenerze z ubraniami. "Dobrze mu tak. Kradnie, to go spotkała kara"\nwkl, mn 27.01.2017 09:56\n"O Boże, tam jest człowiek! Pewnie nie może wyjść" - tak reagowali świadkowie na widok mężczyzny, który w Świnoujściu przeszukiwał kontener z używaną odzieżą. Jak informuje lokalny portal, złodziej zaklinował się w trakcie próby kradzieży.\nMieszkaniec Świnoujścia postanowił zajrzeć do jednego z kontenerów na odzież używaną i zobaczyć, czy znajdzie tam coś dla siebie. Kontener należy do fundacji zajmującej się pomocą dzieciom.\nJak informuje portal Swinoujscie.info, mężczyzna zaklinował się w trakcie przeszukiwania kontenera i tkwił tam co najmniej przez kilka minut.\n"Dobrze mu tak. Kradnie, to go spotkała kara", "O Boże, tam jest człowiek! Pewnie nie może wyjść" - komentowali cytowani przez portal świadkowie.\nW końcu mężczyźnie udało się wyjść i to wraz z łupem - reklamówką wypełnioną ubraniami.\nOdzież nie jest niczyja\nJak tłumaczą nam policjanci, zabranie odzieży z takiego kontenera jest kradzieżą, nawet mimo faktu, że ludzie zostawiają tam swoje ubrania zupełnie za darmo. Kiedy odzież trafia do pojemnika, staje się automatycznie własnością fundacji lub firmy, która postawiła kontener. Kradzież ubrań do wartości 1/4 minimalnego wynagrodzenia potraktowana jest jako wykroczenie.\nMoże to jednak zostać uznane także za kradzież z włamaniem. - Osoba, która chce dokonać kradzieży z kontenera na ubrania, najpierw musi się do niego dostać, pokonać przeszkodę - mówi st. asp. Piotr Świstak z Komendy Stołecznej Policji. W takim przypadku grozi za to do 10 lat.\nUkradzione ubrania wcale nie muszą posłużyć osobie bezdomnej i potrzebującej. Dobrej jakości odzież można sprzedawać w niektórych second-handach lub w internecie.\nNie udało nam się dowiedzieć, czy w świnoujskiej policji prowadzone jest postępowanie w tej sprawie.\nZobacz także: W tym mieście nic się nie marnuje. Ostatecznie rozwiązali problem ze śmieciami\nPoseł PO: Gowin proponował mi ministerstwo sportu. "Stary, nawet ja nie wiem, jak mnie przekupić"


Tytus von Vanhalden | W cieniu Drakenhofu Wiki | Fandom\nTytus von Vanhalden wywodzi się z jednego z najstarszych rodów Sylvanii. Niestety, smutne okoliczności i zubożenie rodziny zmusiły go, by opuścił swą ojczyznę. Szesnaście lat temu udał się w poszukiwaniu szczęścia do Tilei, pozostawiając swoją jednoroczną siostrę Ingę na wychowanie Ossenbachom.\nDokładnie nie wiadomo czym zajmował się podczas swoich podróży. Jedni widzieli go w kompanii najemniczej, inni na statkach handlowych tileańskich rodzi, jeszcze inni mówią że założył sławny na całą Tileę burdel. Jakby prawda nie wyglądała, faktem jest, iż Tytus niedawno powrócił w rodzinne strony. Podobno przywiózł ze sobą mała fortunę oraz tileańską żonę. I choć nikt żadnych pieniędzy nie widział, nie da się ukryć, iż Luna, żona Tytusa, to skarb sam w sobie.\nGłowa rodziny Vanhaldenów jest energicznym i skorym do śmiechu człowiekiem. Lata spędzone w Tilei spowodowały, iż wszędzie stara się dostrzec dobre strony i wykorzystać każdą okazję do interesów. Łatwo wpada jednak w gniew, który najlepiej powstrzymuje jego żona. Podobno za młodzieńczych lat przyjaźnił się z Tankredem von Hundem, i nadal to czyni.


Samorząd 4.0 czyli witamy w eUrzędzie!\nSzkoła musi zapewnić dzieciom wszelkie potrzebne narzędzia do nauki. Każda pracownia informatyczna powinna posiadać najważniejsze programy komputerowe, które zapewnią efektywną naukę. Rodzaj programu zależy od wybranego profilu klasy i etapie nauki. Przydatne oprogramowanie w szkolnictwie 1. Programy służące Więcej…\nPromocja firmy, produktu, strony www odbywa się różnymi formami. Część z nich jest płatna, część darmowa, w niektórych przypadkach firma własnymi zasobami decyduje się na marketing a w innych wykorzystuje do tego zewnętrzne firmy. Mianownik Więcej…


Test Vivo TWS Neo - słuchawek bezprzewodowych. Warto kupić?\n07.04.2021 , Grzegorz Szczypa Słuchawki Testy Vivo\nVivo TWS Neo / fot. techManiaK\nSłuchawki Vivo TWS Neo, czyli tego jeszcze nie grali: tryby dźwiękowe, wsparcie AI i aptX Adaptive tylko dla wybranych! Reglamentacja szansą na sukces? Przed Tobą test Vivo TWS Neo.\nBez dwóch zdań Vivo TWS Neo ma jedną z najładniejszych stron produktowych, jakie znajdziemy w polskojęzycznej Sieci: applepodobna opowieść, która wprowadza nas w świat słuchawek kuszących designem (to temat na odrębny akapit!), z najnowszą odsłoną aptX czy możliwościami niedostępnymi u innych producentów, jak efekty dźwiękowe DeepX i wsparcie AI w odszumianiu rozmów telefonicznych.\nNiestety: to dodatki dostępne wyłącznie dla właścicieli smartfonów Vivo!\nSprawdzamy, co zostaje ze słuchawek wycenionych na około 500 zł (kupisz je m.in. w sklepie Play bez umowy), kiedy nie mają szczęścia współpracować z dedykowanym smartfonem.\nVivo TWS Neo: specyfikacja\nZasilanie: wbudowany akumulator 27 mAh\nCzas ładowania słuchawek: ok. 45 min\nMaksymalny czas pracy: do 4,5 h z AAC i 50% głośnością; do 22 h z podładowaniami w etui\nZastosowane technologie: aptX Adaptive, SBC, AAC\nKlasa odporności: IP54 (jedynie słuchawki)\nRedukcja szumów AI podczas rozmów, po dwa mikrofony w słuchawce\nDodatkowe: regulacja głośności, realizacja połączeń głosowych, sterowanie muzyką, obsługa asystenta Google, autopauza\nWaga: 4,7 g (jedna słuchawka), 45,7 g (słuchawki w etui)\nCeneo od 264 zł w 1 sklepie\nNeo to coraz rzadszy dziś przykład słuchawek ze średniej półki cenowej, które nie mogą pochwalić się obecnością ANC. Wiem, nie jest to żaden wyznacznik opłacalności zakupu, ale sporo ciekawych modeli – w tym kapitalny i dziś kosztujący już dużo poniżej 500 zł Panasonic RZ-S500W (zobacz test Panasonic RZ-S500W) potrafi połączyć rozsądną wycenę, dobre brzmienie, aplikację i ANC.\nNa tym tle specyfikacja Vivo TWS Neo nie powala – choć na pozór wcale tak nie jest, bo niby mamy tu najnowszą odsłonę aptX, jakieś tryby dźwiękowe czy aplikację, ale … są one przeznaczone wyłącznie dla właścicieli smartfonów Vivo!\nTrudno uwierzyć w podobne „faworyzowanie” swoich klientów – nie przekonuje mnie to wcale, choć może klienci Vivo potrzebują takiej formy dowartościowania.\nCo w takim razie tracą użytkownicy smartfonów innych firm?\nszybki podgląd stanu baterii na ekranie,\nmożliwość korzystania z preinstalowanych ustawień dźwięku DeepX (Mega Bass, Clear Voice i Clear High Pitch)\nniskie opóźnienie 88 ms,\ndynamiczna regulacja opóźnień z wykorzystaniem AI.\nTrzeba zaznaczyć raz jeszcze, że funkcja gry z małymi opóźnieniami, aptX Adaptive i AI dynamic low latency, działają tylko z telefonami z serii Vivo X51.\nTo, co pozostaje po odjęciu dodatków dla fanów marki, nijak nie jest w stanie obronić wysokiej ceny urządzenia, kosztującego w polskich sklepach około 500 zł.\nVivo TWS Neo: budowa i jakość wykonania\nSłuchawki umieszczono w niewielkim, kwadratowym pudełeczku, które poza „pąkami” skrywa etui i krótki przewód ładujący USB-C -> USB. Nakładek na słuchawki nie znajdziemy z racji ich budowy: to bliźniacza, luźno leżąca w uchu konstrukcja, z którą mieliśmy do czynienia choćby w przypadku FreeBuds 3 (test Huawei FreeBuds 3).\nTakie rozwiązanie sprawia, że słuchawki są niezwykle wygodne, ale za to trzeba poświęcić chwilę na ułożenie ich w uchu (łatwo też je przypadkowo poruszyć) i nie sprawdzą się w czasie uprawniania sportów. Dodatkowo minusem dla wielu użytkowników będzie otwarta konstrukcja – Neo nie chroni w najmniejszym stopniu przed odgłosami otoczenia.\nPodoba mi się spasowanie i design „pąków”: są poręczne, świetnie wyprofilowane i dobrze wyważone, a otwory głośniczka chronione są przez twardą (metalową?) siateczkę.\nPrawdziwym dziełem sztuki jest jednak etui – to ono działa jak magnes i sprawia, że trudno oderwać od niego wzrok. W testowanej wersji mieni się odcieniami granatu, przechodzącego w szkliste srebro, i odbija otoczenie prawie jak lustro. Dodajmy do tego niewielki, opływowy kształt, a okaże się, że Vivo opracowało nie tylko eleganckie i wyróżniające się spośród innych etui, ale też bardzo wygodne i takie, które bez trudu przeniesiemy nawet w niewielkiej kieszeni.\nMimo niewielkich rozmiarów i grubego wieczka łatwo wyłuskać z niego słuchawki, za co producentowi należą się spore brawa. Na froncie znajdziemy dyskretnie wkomponowany funkcyjny przycisk (używamy go do parowania słuchawek), na dole zaś nieosłonięte gniazdo USB-C.\nVivo TWS Neo: komfort użytkowania\nMimo zamknięcia na użytkowników spoza własnego ekosystemu, Vivo umieściło jednak dedykowaną aplikację w sklepie Play – Vivo Earphones, która da nam namiastkę tego, co otrzymują właściciele smartfonów tej marki.\nVivo Earphones (2)\nVivo Earphones (4)\nVivo Earphones (3)\nVivo Earphones (1)\nAplikacja pozwala na podgląd stanu baterii etui i słuchawek; aktywację/dezaktywację czujnika noszenia słuchawek; personalizację sterowania dotykowego; aktualizację oprogramowania TWSów (u mnie była jedna):\nVivo Earphones: aplikacja (1)\nVivo Earphones: aplikacja (2)\nVivo Earphones: widok na pasku stanu (3)\nJak już wspomniałem, podczas pracy ze smartfonem innej marki niż Vivo, tracimy dostęp do aptX i profili dźwiękowych – szkoda, że nie udało mi się przetestować dedykowanego zestawienia.\nTWS Neo obsługują dotykowe sterowanie:\ndwukrotne tapniecie w trakcie połączenia przychodzącego – odebranie,\nprzytrzymanie 1,5 s w trakcie połączenia – odrzucenie,\nrozłączenie połączenia: dwukrotnie tapnięcie,\nprzytrzymanie przez 3 s w trakcie połączenia: wyciszanie/przywracanie połączenia,\nprzesunięcie w górę /w dół po panelu słuchawki – regulacja głośności,\ndwukrotne tapnięcie – domyślnie play/pauza, ale możemy dzięki aplikacji przypisać inną akcję, w tym przełączanie utworów.\nTaki system sterowania sprawdza się na co dzień i nie generuje żadnych problemów – dzięki aplikacji możemy dopasować komendy do własnych preferencji:\nVivo Earphones: sterowanie (1)\nVivo Earphones: sterowanie (2)\nVivo Earphones: sterowanie (3)\nSłuchawki oferują dobrą jakość połączeń głosowych i choć nie dane mi było przetestować wsparcia AI w odszumianiu tła rozmów, to i tak uważam, że trudno się tu do czegokolwiek przyczepić. Jest poprawnie, ale bez fajerwerków.\nPodobnie bateria – choć 4,5 h pracy z AAC to typowy średniak, to już 2,5 h z aptX Adaptive jest słabym efektem. Na osłodę pozostaje nam 4-krotne podładowanie słuchawek w etui i to już jest dobry rezultat.\nNa oddzielny akapit zasługuje wygoda korzystania ze słuchawek – ich budowa sprawia, że to jedne z najwygodniejszych słuchawek na rynku, które można nosić godzinami bez najmniejszego znużenia.\nWarto jednak pamiętać, że podczas energicznych ruchów (treningi interwałowe itp.), „pąki” będą narażone na zmiany pozycji w uchu czy nawet wypadanie. Douszna konstrukcja sprawia, że Neo są też podatne na pogorszenie brzmienia przez złe dopasowanie – w praktyce słuchawki najlepiej sprawdzają się podczas spokojnego czy nawet siedzącego użytkowania.\nJak gra Vivo TWS Neo?\nPrzetworniki w słuchawkach TWS Neo mierzą aż 14,2 mm, a ponadto są połączone z membraną wykonaną z kompozytowych biowłókien oraz cewką dźwiękową produkcji Daikoku Japan stworzoną z czystej miedzi. Połączenie tych elementów zaowocowało brzmieniem, które zachwyca w całym paśmie, od wysokich tonów wokali po niskie pomruki basów. Słuchawki cechują się także rozszerzoną dynamiką, która ożywi każdy utwór.\nBrzmi co najmniej ciekawie i trąci audiofilską nutką, prawda? Niestety, jeśli jesteśmy fanami szerokiego, analitycznego brzmienia, to nic tu po nas – TWS Neo, mimo sporo wyższej ceny, grają gorzej od Vivo Wireless Sport (test Vivo Wireless Sport)!\nVivo Wireless były jednym z najbardziej pozytywnych zaskoczeń, jakie spotkały mnie podczas recenzowania słuchawek w ostatnim półroczu: skromne, niepozorne, o nieco przestarzałej konstrukcji – ale za to jak grały! To przykład świetnej, budżetowej implementacji LDAC (ważne – kodek współpracuje ze smartfonami wszystkich marek!) i mięsistego, rozrywkowego, ale ciągle klarownego zestrojenia.\nNiestety, Vivo nie poszło drogą, którą samo wyznaczyło wyżej przywoływanym modelem i TWS Neo grają … przeciętnie. Na moim smartfonie aptX było niedostępne i urządzenie korzystało z AAC, być może jakieś słabości spowodował „gorszy” kodek (choć przecież bez trudu można wymienić wiele słuchawek, które mimo AAC grają tak, że można zwątpić w konieczność wyższych kodeków).\nNajdziwniejsze jest to, że mimo potężnego przetwornika (aż 14,2 mm!) bas wcale nie okazał się tak tłusty, jak można by było przypuszczać. Rozpoczęcie „My Generation” Limp Bizkit czy „Fatty Boom Boom” Die Antwoord nie ma w sobie połowy tej siły niskiego zejścia i wibrującego powietrza, jakie zapewnia nie tyle Jabra, co nawet Vivo Wireless Sport!\nBrzmienie, jakie generuje TWS Neo jest mało emocjonujące i to chyba jego największa przewina – nie znajdziemy tu ani hipnotyzujących niskich tonów, ani klarownego, przestrzennego przekazu.\nCzy warto kupić Vivo TWS Neo?\nTym razem oszczędzę Wam przydługich wstępów i roztrząsań za i przeciw – TWS Neo dla większości osób będą chybionym wyborem.\nKto może być zadowolony z tego modelu? Otóż:\nfani słuchawek dousznych, nie chcących przerzucać się na dokanałowe,\nwłaściciele smartfonów z serii X51,\nosoby, które dostaną te słuchawki jako gratis do innego urządzenia marki.\nNie podoba mi się polityka ścinania funkcjonalności słuchawek dla użytkowników spoza Vivo i zamykania się w małym światku „swoich”, tym bardziej, że wszyscy, bez względu na to, jakiej marki jesteśmy fanami, musimy płacić za TWS Neo tyle samo.\nSłowem wyjaśnienia: te słuchawki nie są słabe jako całość i jestem w stanie wyobrazić sobie, że spora grupa nabywców będzie z nich zadowolona, zwłaszcza, jeśli mają smartfon Vivo. Są po prostu przeszacowane i zaledwie poprawne/nudne brzmieniowo, a to – zwłaszcza po Wireless Sport – jest trudne do zaakceptowania.\nNeo grają nieźle nawet na AAC, choć jest to raczej miękka reprodukcja dźwięku, bez tego czegoś, co pozwoliłoby nam łatwo je zidentyfikować jako specyficzne. Są dość uniwersalne, ale nie przypadną do gustu sympatykom zrównoważonego czy też wybitnie rozrywkowego brzmienia przez lekki „nosowy” nalot, spłaszczający efekt finalny.\nNajgorsza dla Vivo nie będą jednak ani:\nniezły (ale nie wybijający się ponad przeciętną) dźwięk,\nbrak ANC i rozsądnej apki,\nani nawet ograniczenie funkcjonalności dla osób nie korzystających ze smartfonów Vivo,\nale … konkurencja, która szachuje Neo na starcie.\nPrzykład? Przede wszystkim Huawei (test Huawei FreeBuds 4i), które w przedsprzedaży można było kupić za POŁOWĘ ceny Neo.\nTrochę szkoda, że Vivo TWS Neo wygląda, jakby miało być łatwym skokiem marki na średniopółkowe słuchawki True Wireless: są dobrze zaprojektowane, wygodne, ładne, ale zwyczajnie za drogie i zbyt słabo wyposażone.\nPrzykład Wireless Sport pokazał jasno, że marka potrafi zaskoczyć słuchawkami zdecydowanie wykraczającymi brzmieniowo ponad podobnie wycenioną konkurencję i trzymam kciuki, że to właśnie ten model będzie patronował kolejnym słuchawkom Vivo.\nWygoda nawet podczas długotrwałego użytkowania\nNiskie opóźnienie, aptX i tryby dźwiękowe ...\n... które są tylko dla swoich!\nSłabe trzymanie w uchu (ukryte koszty komfortu)\nSłaba aplikacja na smartfony innych marek\nBrak pasywnej izolacji od hałasu otoczenia\nCeny VIVO TWS Neo\nGrzegorz Szczypa\t| środa, 7 kwietnia 2021\nTematyka: Słuchawki, Testy, Vivo\nPodobne: Vivo TWS Neo test, Vivo TWS Neo recenzja, Vivo TWS Neo opinie, Vivo TWS Neo warto?, Vivo TWS Neo brzmienie, Vivo TWS Neo bateria, Vivo TWS Neo kodeki, Vivo TWS Neo sterowanie, Vivo TWS Neo ANC\nProdukty: VIVO TWS Neo\n211 queries. 0,150, 0.149 (0,150) seconds.