Recenzja perfum Hypnotic Poison Christian Dior |\nRecenzja perfum Hypnotic Poison Christian Dior\nOpublikowany 10 listopada 2015 przez Sylwia Śmiałkowska\nJaki jest Hypnotic Poison Diora? Drapieżny, słodki, seksowny i luksusowy. Uwodzi już od 1998 roku. Twórcą kompozycji zapachowej jest Annick Menardo – autorka perfum takich, jak Lolita Lemicka czy Hypnose Lancome.\nMoim zdaniem Hypnotic Poison to najlepsza ze wszystkich trucizn Diora. Czuć, że jest to zapach z wysokiej półki, ma w sobie klasę. To wersja, która przeszła reformulację, ale nadal intryguje i hipnotyzuje. To chyba jedna z nielicznych kompozycji, które nie straciły wiele po dokonaniu zmian w składzie chemicznym perfum.\nHypnotic Poison jest bardzo prowokacyjny. Pokazuje słodycz, która przełamuje aktualne słodkie konwenanse w perfumach. Wanilia podana jest w bardzo gustowny i nie do końca jadalny sposób.\nUżyty w większej ilości może stać się uciążliwy dla otoczenia, dlatego wskazany jest minimalizm w aplikacji. To aromat, który kojarzy się z niezależnością, prowokacją, odwagą i erotyzmem.\nCzerwona trucizna Diora jest charakterna, wyrazista, zostawiająca za sobą ogon zapachu. Hypnotic Poison to ciepły, otulający, momentami odurzający wręcz zapach, który na bardzo długo pozostaje w pamięci.\nErotyczny, sensualny, idealny dla kobiety wampa, uwodzicielki, o silnym charakterze i dużej pewności siebie.\nWystępuje w pojemnościach:\n30 ml, 50 ml i 100ml\nznakomita, ok. 10 godzin\nEkspert wizerunku zapachowego i stylistka zapachowa.\nOstatnie wpisy Sylwia Śmiałkowska (zobacz wszystkie)\nRecenzja perfum Francesca Bianchi Lover’s Tale - 10 stycznia 2021\nRecenzja perfum Libre Yves Saint Laurent YSL - 5 listopada 2019\nMon Paris YSL recenzja porównawcza wersji EDP i EDT - 26 marca 2018\nKategorie: Recenzje perfum. Tagi: czerwona trucizna Diora, gorzki migdał, jaśmin Sambac, kminek, perfumy na zimę, prowokacyjne perfumy, recenzja perfum Hypnotic Poison, seksowne perfumy, wanilia i piżmo w perfumach. Autor: Sylwia Śmiałkowska. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.\nhttp://piekneperfumy.pl/ Piekneperfumy Anna\no tak, to perfumy dla uwodzicielek, które doskonale wiedzą czego chcą:) ja czuję się w nich wyjątkowo:)\nhttp://sylwiasmialkowska.pl Scent Stylist\nCześć Aniu. Ja również czuję się w nich wyjątkowo :)\nCześć:) Parę dni temu przypadkiem trafiłam na Twojego bloga. Bardzo podoba mi się jak opisujesz perfumy- temat który jest moją pasją od wielu lat:)\nA w temacie – zapach Hypnotic poison jeszcze całkiem niedawno był nienawidzony przeze mnie. Parę miesięcy temu znalazłam próbkę tych perfum u siebie i (ku mojemu wielkiemu zaskoczeniu) zaczął mnie przyciągać. Bardzo zmienił się mój gust i już nie unikam wanilii. Mojemu mężowi bardzo się podobają. Nie miałam pojęcia, że te perfumy tak działają na facetów, przynajmniej na mojego:) Chyba się w końcu skuszę tylko nie wiem, którą wersję wybrać. Widzę, że recenzowałaś edt, a co myślisz o edp i wersji Secrete? Mnie osobiście niesamowicie podoba się Secrete – czuję w niej fiołki. Chyba zaszaleję i nabędę wszystkie 3 wersje, bo każda ma w sobie coś no i mają piękne flakony.\nDziękuję za wcześniejsze wiadomości.\nHypnotic Poison, to zapach, który poznałam jako nastolatka i już wtedy bardzo mnie urzekł, wydawał mi się z jednej strony taki odważny, dorosły, seksowny, a z drugiej taki znajomy, pewnie przez te nieco jadalne nuty i waniliową bazę. Od razu zakupiłam najmniejszą pojemność i za każdym razem, kiedy go użyłam czułam się jak milion dolarów ;) Teraz ten początkowy zachwyt już opadł, ale cały czas pozostało mi uznanie dla świetnej kompozycji i cudowne wspomnienia.\nCo do Twojego pytania o pozostałe wersje czerwonej trucizny to osobiście uważam je za dużo słabsze od klasyka. Moim zdaniem, nie warto kupować pozostałych flankerów Hypnotic Poison i lepiej skupić się jedynie na wersji podstawowej. Secrete jest dla mnie zbyt rozwodnione i takie trochę nijakie, o stosunkowo średniej trwałości, a Eau Sensuelle ma w sobie mniejszą moc niż klasyk, ale również intryguje. Ale flakony wszystkich są piękne, to fakt.\nEhh…, znowu nie znam:/, ale jestem dobrej myśli, bo będzie też test perfum w czerwonych flakonach:). Czarne już prawie na ukończeniu:).\nMam tylko nadzieję, że ten gorzki migdał brzmi zupełnie inaczej niż w perfumach z Burberry?:)\nBrzmi :-) Jest zdecydowanie bardziej charakterny i gęsty, perfumy warte ponoszenia na skórze choć przez chwilę. Mnie zawsze dodają pewności siebie ;)\nŚwietnie, zatem obawy minęły:).\nDziękuję za odpowiedź :).\nNiestety najnowsza wersja nie zostawia żadnego ogona… Nie wiem co, ani kto to zrobił tym perfumom, mojemu ulubionemu zapachowi od lat… po godzinie, a nawet prędzej muszę za przeproszeniem wciskać nadgarstek do nosa żeby coś poczuć. Oj coś ostatnio nie mam szczęścia do perfumowych zakupów. A recenzja jak każda Twoja – świetna. Lubię do niej wracać bo opisuje to co kochałam w starszym HP.\nNiestety czasami tak bywa, również mi przykro.


Włochy, Niemcy, Francja i inne kraje zaostrzają koronarestrykcje – Razem z Tobą\n8 grudnia 2021 at 13:29\nMaseczki, częściej wymagany paszport covidowy czy nieuznawanie testów – to restrykcje, z którymi spotykają się mieszkańcy wielu krajów Europy podczas czwartej i piątej fali pandemii koronawirusa na kontynencie.\nWe Włoszech od poniedziałku zaostrzono zasady stosowania przepustki covidowej, wystawianej na podstawie szczepienia przeciw COVID-19, wyleczenia lub testu z ostatnich 48 godzin, która wymagana jest teraz także w środkach komunikacji miejskiej. Za korzystanie z metra, autobusów, tramwajów oraz kolei podmiejskiej bez tzw. Green Pass grozi kara do 400 euro (ok. 1830 złotych). Trwają kontrole na stacjach i na przystankach. Od października przepustka, której ważność skrócono z 12 do 9 miesięcy, wymagana jest we wszystkich miejscach pracy i trzeba ją również mieć na stokach narciarskich. Ponadto wprowadzono – na razie do 15 stycznia – tzw. Super Green Pass, którą mogą otrzymać tylko osoby wyleczone i zaszczepione. Jedynie posiadacze tej wzmocnionej przepustki mają wstęp do kin, teatrów, auli koncertowych, zamkniętych sali w lokalach gastronomicznych i na stadiony.\nW Czechach od 26 listopada obowiązuje stan wyjątkowy, ale nie towarzyszą mu ograniczenia dotyczące podróży czy zakaz wychodzenia. Wprowadzono zakaz spożywania alkoholu w przestrzeni publicznej, a restauracje, bary i kluby muszą kończyć działalność o godz. 22:00. Maseczki przynajmniej klasy FFP2 są obowiązkowe we wszystkich pomieszczeniach zamkniętych. W restauracjach, barach i w części zakładów usługowych wymagane są certyfikaty covidowe, dokumentujące szczepienia lub przebytą chorobę. Negatywne wyniki testów przestały być dowodem bezpieczeństwa epidemicznego. Raz w tygodniu przeprowadzane są testy w szkołach oraz w zakładach pracy. Na podstawie wyników można pracowników skierować na inne stanowisko pracy, albo wysłać na urlop bezpłatny. Do końca bieżącego tygodnia resort zdrowia ma opublikować rozporządzenie wprowadzające obowiązek szczepień dla seniorów oraz niektórych grup zawodowych.\nTags Anglia Bułgaria Czechy Dania Francja Hiszpania Holandia Koronawirus koronawirus SARS-CoV-2 koronawirus w Europie Litwa Niemcy Norwegia Portugalia Słowacja Szwecja Ukraina Włochy\nPoprzedni artykułZapukali do mieszkania i powiedzieli, że… zalewa sąsiadów\nNastępny artykułMüller: Sytuacja związana z epidemią koronawirusa się nie kończy, mamy do czynienia z nowymi złymi informacjami


Blog - Centrum Tarasów MarMit - Deska tarasowa i elewacyjna\nJaki olej do tarasu?\nDrewniany taras może być nie tylko piękny, ale również bardzo wytrzymały i funkcjonalny. Jednak aby rzeczywiście tak było, należy pamiętać o regularnej i właściwej konserwacji drewnianego tarasu. W jaki sposób należy to wykonać? Jaki olej do tarasu wybrać, aby zapewniał maksymalną ochronę i żywotność?\nDlaczego taras należy impregnować?\nDrewniane tarasy wykonuje się z ekologicznego, naturalnego materiału. Drewno wystawione na działanie warunków atmosferycznych będzie chłonąć wilgoć. Jeśli nie bezpośrednio wynikających z opadów deszczu i śniegu, to absorbując ją powietrza. Po pewnym czasie drewno może się rozwarstwiać i zacznie się rozkładać. Straci swój elegancki i estetyczny wygląd, stanie się również bardziej podatne na uszkodzenia mechaniczne. Czy można temu zapobiegać? Oczywiście że tak. Właściwym sposobem jest olejowanie.\nJaki olej do tarasu wybrać – olejowanie desek\nDrewno użyte do zbudowania tarasów można zabezpieczyć lakierami, bejcą lub przez olejowanie. Ta ostatnia metoda jest szczególnie polecana, m.in. z powodu wysokiej przyjazności dla środowiska i dużej wytrzymałości. Jeśli chodzi o wybór oleju do olejowania tarasu, to oczywiście najlepiej sprawdzają się oleje naturalne,takie jak olej Owatrol D1 Pro . Jest to olej do drewna, który bardzo dobrze wnika w strukturę drewna, wypełniając puste przestrzenie i nie dopuszczając do chłonięcia wody. Jest to niezwykle ważne tak latem, jak również zimą. Letnie zaimpregnowanie desek olejem sprawia, że materiał nie będzie pękać pod wpływem promieni słonecznych. Z kolei zimą olej zabezpiecza deski przed tym, aby nie pękały pod wpływem zamarzania znajdujące się w nich wilgoci. Zamarznięta woda zwiększa swoją objętość, sprawiając że deski również mogą pękać.\nJak olejować deski?\nDrewniany taras przed olejowaniem należy dokładnie oczyścić. Powinien on również być idealnie suchy. Olej nakładać należy warstwami, wykorzystując do tego czysty pędzel lub wałek. Zaleca się naniesienie 2 do 3 warstw oleju, robiąc to po wyschnięciu każdej z poprzednich warstw.\n1 kwietnia 2020 /0 Komentarze/Autor marostr\nhttps://marmit.pl/wp-content/uploads/2020/04/Impregnacja.jpg 180 180 marostr https://marmit.pl/wp-content/uploads/2020/08/Logo-MARMIT-S-2.png marostr2020-04-01 11:51:532020-04-01 11:52:04Jaki olej do tarasu?\nTaras to dla wielu osób ulubione miejsce w ich domu. Od wiosny aż do późnej jesieni mogą na nim przebywać od rana do wieczora, cieszą się widokiem ogrodu, roślin i wdychając świeże powietrze. Czasami pojawia się jednak potrzeba, aby swój taras zabudować. Pozwala to użytkować go również w czasie niepogody. Zabudowany taras skutecznie opiera się działaniu wiatru, deszczu i niskich temperatur, w dalszym ciągu zapewniając miejsce do wypoczynku. Jak zabudować istniejący taras, aby w dalszym ciągu był piękny i jeszcze bardziej funkcjonalny?\nRamowy system zabudowy tarasu\nJeden z najpopularniejszych sposobów na zabudowę tarasu, to system ramowy. Składa się on z pionowych podpór – słupów, które mogą podtrzymywać zadaszenie. Puste przestrzenie pomiędzy słupami mogą być wypełnione przeźroczystymi płytami z tworzywa sztucznego, szybami lub osłonami tarasowymi, wykonanymi np. z plandek samochodowych. Jest to rozwiązanie stosunkowo proste w wykonaniu i bardzo trwałe oraz solidne. System ramowy może zostać wykonany z drewna lub profili aluminiowych. W domach jednorodzinnych zdecydowanie częściej zabudowa tarasu wykonana jest z naturalnego drewna lub elementów kompozytowych, imitujących wygląd drewna. Pozwala to łatwo wkomponować zabudowę w otoczenie domu i jego architekturę.\nJeżeli inwestorowi zależy na tym, aby zabudować taras, ale nie ograniczać powierzchni elementami ramy – podporami, poprzeczkami i zastrzałami, może wybrać tzw. system bezramowy. Składa się on z prowadnic – górnej i dolnej, pomiędzy którymi przesuwają się sztywne osłony tarasowe – np. w postaci przeszkleń i drzwi. Rozwiązanie to jest bardzo efektowne wizualnie, ale z uwagi na koszt, najczęściej wybierają je firmy – np. lokale gastronomiczne posiadające własny taras lub ogródek.\nPodsumowując, taras domu jednorodzinnego najłatwiej można zabudować systemem ramowym, czyli wykonując drewnianą konstrukcję dachu, wspartego na drewnianych słupach. Pomiędzy nimi można zainstalować zdejmowane lub zwijane osłony materiałowe bądź gotowe przeszklenia lub panele.\n14 lutego 2020 /0 Komentarze/Autor marostr\nhttps://marmit.pl/wp-content/uploads/2020/02/Zabudowa-blog-1.jpg 180 180 marostr https://marmit.pl/wp-content/uploads/2020/08/Logo-MARMIT-S-2.png marostr2020-02-14 10:12:002020-02-14 09:52:31Jak zabudować taras?\nCzym ciąć deski kompozytowe?\nDeski kompozytowe to bardzo trwały, atrakcyjny i lubiany materiał do wykonywania tarasów i podestów. Jest odporny na działanie wilgoci, nie wymaga impregnacji, ma dużą odporność na ścieranie i nie sprawia trudności w obróbce. Tak duża liczba zalet i korzystna cena sprawiają, że jest coraz częściej wybieraną alternatywą dla drewna egzotycznego. Pojawia się jednak pytanie, jak wygodnie, dokładnie i bezpiecznie ciąć deski kompozytowe? Jakie narzędzia są do tego najlepsze?\nJeśli do cięcia mamy niewielką ilość desek, można wykorzystać narzędzia ręczne. Piła płatnica to najlepsze z nich, która pozwala szybko przycinać deski na długość lub szerokość. Piła sprawdzi się dobrze przy niewielkiej ilości korekt. Jeśli przycięcia wymaga większa liczba desek kompozytowych oraz zależy nam na dokładności cięcia, odpowiednim wyborem będzie elektryczna pilarka stołowa oraz ukośnica.\nElektronarzędzia do cięcia\nPilarka stołowa pozwala wygodnie i precyzyjnie docinać deski kompozytowe na długość i szerokość. Ukośnica pozwoli nam dodatkowo na bardzo dokładne cięcie deski pod kątem. Wybierając tarcze do cięcia, lepiej zakładać te z większą ilością zębów, dzięki czemu unikniemy nieestetycznego szarpania krawędzi desek kompozytowych.\n17 grudnia 2019 /0 Komentarze/Autor marostr\nhttps://marmit.pl/wp-content/uploads/2019/12/czym-ciac-deski-kompozytowe.jpg 180 180 marostr https://marmit.pl/wp-content/uploads/2020/08/Logo-MARMIT-S-2.png marostr2019-12-17 16:50:322019-12-17 16:51:24Czym ciąć deski kompozytowe?\nJak urządzić taras – cz.2 / Wyposażenie\nKiedy podłoga na twoim tarasie jest już ułożona, możemy przystępować do dalszych etapów jego urządzania. W co powinien być wyposażony każdy taras, aby móc z niego korzystać w komfortowych warunkach?\nDowiedz się jak urządzić taras – wygodnie i modnie\nFotele – na tarasie odpoczywamy, a idealną do tego pozycją jest ta siedząca. W tym celu można zdecydować się na komfortowe i rozłożyste fotele z technorattanu. Są lekkie, ale przy tym bardzo wytrzymałe i odporne na uszkodzenia mechaniczne. Technorattan to w rzeczywistości tworzywo sztuczne, w sposób bardzo realistyczny imitujące prawdziwy rattan. Aby zapewnić tym meblom naprawdę długi i niezawodny czas użytkowania, na zimę warto je schować w garażu lub zabezpieczyć plandeką.\nStolik – kawa, talerzyk z ciastem lub owoce. Każda z tych rzeczy powinna mieć swoje bezpieczne miejsce, na które można je odłożyć. Taras bez stolika jest niepełnowartościowy. Można się o tym przekonać już podczas pierwszego dnia użytkowania takiego tarasu. Jaki stolik wybrać? Przede wszystkim powinien on być masywny, solidny i stabilny. Nie może się przewrócić pod ciężarem umieszczonych na nim przedmiotów, jak również przy nagłych podmuchach wiatru. Zamiast plastikowych, lekkich stolików, lepiej wybrać te na stalowych nogach, z blatem szklanym lub drewnianym.\nOświetlenie – na tarasie często spędzamy czas również po zmroku. Dobrze mieć wówczas dodatkowe oświetlenie. Nie musi ono być bardzo mocne. W zupełności powinny wystarczyć zewnętrzne kinkiety instalowane do elewacji budynku. Aby ograniczyć zużycie energii elektrycznej, można w takich lampach zainstalować energooszczędne diody LED.\nTeraz już powinieneś wiedzieć jak urządzić taras, aby mógł ci służyć długo i komfortowo. Jeśli szukasz dodatkowych wskazówek i inspiracji, zaglądaj do nas regularnie.\n4 lipca 2019 /0 Komentarze/Autor marostr\nhttps://marmit.pl/wp-content/uploads/2019/07/Oświetlenie.jpg 180 180 marostr https://marmit.pl/wp-content/uploads/2020/08/Logo-MARMIT-S-2.png marostr2019-07-04 16:48:212019-07-04 16:50:08Jak urządzić taras – cz.2 / Wyposażenie\nCzy taras wlicza się do powierzchni zabudowy ?\nJesteś na etapie wyboru projektu budowlanego swojego przyszłego domu? Podobają ci się projekty domów z dużymi tarasami? Chcesz na nim wypoczywać i organizować spotkania towarzyskie. Obawiasz się jednak pewnej rzeczy. A mianowicie czy taras wlicza się do powierzchni zabudowy? To bardzo ważne pytanie. Od odpowiedzi na nie będzie zależeć między innymi wysokość podatków, które będziesz musiał płacić od swojej nieruchomości. Jak to jest w świetle prawa?\nTaras niezadaszony, wystający poza obrys budynku\nMożemy wyróżnić dwa rodzaje tarasów. Pierwszy z nich to taras poza obrysem budynku, niezadaszony. Jest to specjalnie wykonane utwardzenie, na które wychodzimy zazwyczaj przez drzwi pokoju dziennego. Taki taras nie jest wliczany do powierzchni zabudowy, zatem jego wielkość nie będzie wpływać na wysokość podatków, które będziemy płacić od swojej nieruchomości.\nTaras wpisany w obrys budynku\nJednak można spotkać się z wieloma projektami budynków, w których taras znajduje się wewnątrz obrysu. Uzyskuje się to poprzez wycięcie jednego narożnika. Wówczas zadaszeniem tego tarasu jest kolejna kondygnacja lub konstrukcja dachu. W takim przypadku rzecz jasna taras wlicza się do powierzchni zabudowy. Powierzchnia zabudowy tarasu jest wówczas liczona do tego miejsca, które pokrywa się z przedłużeniem ścian konstrukcyjnych budynku.\nDlaczego chcemy wiedzieć, czy taras wlicza się do powierzchni zabudowy?\nNo właśnie, jaki jest główny powód tego, że tak wiele osób zadaje pytanie czy taras jest wliczany do powierzchni zabudowy? Odpowiedź ma swoje fundamenty w sprawach finansowych. Jeżeli taras jest wliczany do powierzchni zabudowy budynku, oznacza to że zapłacimy od jego powierzchni wyższy podatek od nieruchomości. Na szczęście nie mamy zbyt wielu powodów, aby się tego obawiać. Szczególnie jeśli taras wystaje poza obrys budynku i jest niezadaszony. Tak właśnie wygląda zdecydowana większość projektowanych w Polsce tarasów. Ma to swoje logiczne uzasadnienie w kosztach budowy i cennej przestrzeni wewnątrz budynku, którą większość osób chce zaadaptować na cele mieszkaniowe lub użytkowe.\n30 kwietnia 2019 /0 Komentarze/Autor marostr\nhttps://marmit.pl/wp-content/uploads/2019/04/deska-elewacyjna-thermory-thermo-sosna-skandynawska-c3.jpg 248 232 marostr https://marmit.pl/wp-content/uploads/2020/08/Logo-MARMIT-S-2.png marostr2019-04-30 07:37:312019-04-30 07:41:24Czy taras wlicza się do powierzchni zabudowy ?


sport | Strona 2 z 2 | Diuna Club\nŁucznictwo to dyscyplina sportu głośna od wieków. Jest to sport, jaki jest w stanie praktykować każdy. Świetnymi zawodnikami są również osoby niepełnosprawne, nawet niewidome. Dobór łuku jest zależny od biegłości i od rodzaju łucznictwa. Siła naciągu to moc, której trzeba użyć w celu rozciągnięcia cięciwy. Dobór trzeba oprzeć o osobiste cielesne możliwości. Strzelanie z nazbyt sztywnego łuku może zrazić, w najgorszym wypadku przyczynić się do groźnej kontuzji ścięgien, stawów, a nawet kręgosłupa.\nAktualnie mnóstwo osób rozpoczyna wieść aktywny tryb życia. lubiana jest jazda na rowerze, nordic walking , a także siatkówka. Dużo osób w podeszłym wieku każdego dnia wybiera się na poranny jogging lub na zajęcia dla seniorów. Jest to niesłychanie istotne, ponieważ dzisiaj wiele ludzi spędza długie godziny przy laptopie w pozycji siedzącej. Nie powinniśmy zaniedbywać aktywności fizycznej, albowiem jedynie dzięki niej utrzymamy witalność przez długie lata.\nModa na ekologiczny styl życia oraz uprawianie sportów zatacza coraz szersze koło, bo na mieście coraz częściej widać osoby biegające, spacerujące z kijkami albo jeżdżące na rowerach. Tłumy pojawiają się również na siłowniach.\nCzasami nie jest prosto zaskoczyć dziecko, które ma już wszystko i którego z pozoru nie usatysfakcjonuje dodatkowa rzecz. Jednak prezenty, jakie mogą rozbawić całą rodzinę lub upominki, jakie pomogą nauczyć się czegoś nowego, to prezenty doskonałe! Dobrze jest po nie sięgnąć.\nArchiwa Wybierz miesiąc Marzec 2019 (90) Luty 2019 (991) Maj 2014 (1)


Organizacja Ogólnych Syjonistów – struktura i funkcjonowanie w dwudziestoleciu międzywojennym w Lublinie - Leksykon - Teatr NN\nOrganizacja Ogólnych Syjonistów – struktura i funkcjonowanie w dwudziestoleciu międzywojennym w Lublinie\nPierwsze struktury Organizacji Ogólnych Syjonistów w Lublinie zostały utworzone w 1917 roku przez Izraela Fajnzylbera oraz Izraela Mantelmachera.\nZaproszenie Organizacji Syjonistycznej w Lublinie na odczyt posła na sejm Icchaka Grünbauma (Autor: nieznany)\nGeneza Organizacji Ogólnych Syjonistów\nCele statutowe Organizacji Ogólnych Syjonistów\nWładze Organizacji Ogólnych Syjonistów w Lublinie\nPrzybudówki Organizacji Syjonistycznej w Lublinie\nŻydowskie fundusze narodowe\nKeren Kajemeth Leisrael\nDziałalność partii Ogólnych Syjonistów na terenie Lublina\nWybory do Gminy Wyznaniowej Żydowskiej w Lublinie w latach 1924–1936\nWybory do Rady Miasta w Lublinie w latach 1918–1939\nGeneza Organizacji Ogólnych SyjonistówBezpośredni odnośnik do tego akapituWróć do spisu treściWróć do spisu treści\nIdea syjonizmu pojawiła się wśród europejskich i rosyjskich Żydów pod koniec XIX wieku, a jej twórcą i propagatorem był autor fundamentalnej dla tego nurtu publikacji Państwo Żydowskie, doktor Teodor Herzl. W Lublinie założenia syjonizmu zaczęły wzbudzać zainteresowanie środowisk i osób postrzeganych do tej pory jako zwolenników asymilacji. Grono odbiorców idei syjonistycznych było raczej wąskie, co uniemożliwiało stworzenie struktur organizacyjnych partii w Lublinie. Na przełomie XIX i XX wieku do grona pierwszych sympatyków poglądów syjonistycznych można zaliczyć doktora Mojżesza Zajdenmana.\nRodzący się ruch syjonistyczny był postrzegany przez ortodoksyjnych Żydów jako poważne zagrożenie. Uważali oni, że głoszone przez syjonistów idee zaprzeczają dotychczasowej tradycji, tożsamości i kulturze żydowskiej. Konflikt ten był szczególnie widoczny w dwudziestoleciu międzywojennym, gdy ugrupowania syjonistyczne i ortodoksyjne rywalizowały o wpływy w społeczności żydowskiej.\nProtoplastą Organizacji Ogólnych Syjonistów w Lublinie była organizacja pod nazwą Hibat Cyjon (Miłość Syjonu). Zrzeszała ona osoby należące do średniozamożnego lub zamożnego mieszczaństwa żydowskiego, wielu z nich było przedstawicielami inteligencji. Spotkania odbywały się w kamienicy należącej do doktora Jakuba Cynberga, położonej przy ulicy Kowalskiej. Organizacja Hibat Cyjon założyła i prowadziła pierwszą w Lublinie świecką szkołę, w której hebrajski był językiem wykładowym. Uczące się w niej dzieci słuchały o idei syjonizmu, odrodzeniu narodowym Żydów oraz odrodzeniu kultury i języka żydowskiego.\nNajprawdopodobniej pierwszym przywódcą lubelskich syjonistów był Owadia Szajnbrun, delegat na I Kongres Syjonistyczny w Bazylei, na który został wytypowany przez tutejsze organizujące się dopiero struktury. Innym znanym lubelskim syjonistą był Mosze Erlich.\nW 1902 roku władze carskie wprowadziły całkowity zakaz funkcjonowania organizacji syjonistycznych, uzasadniając to prowadzeniem działalności wywrotowej przez partie, wymierzonej w ustrój carski. Ponadto, jednym z celów syjonistów było obudzenie świadomości narodowej wśród Żydów. Liberalizacja nastąpiła dopiero wraz okupacją austro-węgierską Lublina, która rozpoczęła się w 1915 roku.\nPierwsze struktury Organizacji Ogólnych Syjonistów w Lublinie zostały utworzone w 1917 roku przez Izraela Fajnzylbera oraz Izraela Mantelmachera. Dzięki ich zaangażowaniu i pracy na rzecz syjonizmu powołano do życia Komitet Lokalny Organizacji Ogólnych Syjonistów.\nWe wszystkich rodzajach wyborów Ogólni Syjoniści mieli ograniczoną zdolność koalicyjną. Przeważnie wykluczali współpracę z lojalistycznym wobec władz środowiskiem ortodoksyjnym oraz odległą światopoglądowo lewicą. Najbliższymi ideowo ugrupowaniami, z którymi dopuszczano kooperację było Mizrachii oraz Poalej Syjon-Prawica. Jednak, wyczuwając zagrożenie ze strony polskich ugrupowań prawicowych, Organizacja Ogólnych Syjonistów potrafiła zawrzeć szeroką koalicję, jak to miało miejsce podczas wyborów do Rady Miasta w 1927 roku.\nW połowie lat 20. doszło wewnątrz Organizacji Ogólnych Syjonistów do poważnego rozłamu, w wyniku którego powstała Organizacja Syjonistów-Rewizjonistów pod przywództwem Włodzimierza Żabotyńskiego, postulująca zbrojną walkę z Brytyjczykami sprawującymi mandat nad Palestyną.\nCele statutowe Organizacji Ogólnych SyjonistówBezpośredni odnośnik do tego akapituWróć do spisu treściWróć do spisu treści\nPowstanie ruchu syjonistycznego wprowadziło nową jakość w życiu politycznym społeczności żydowskiej. Pojawiła się myśl, która zakładała budowę państwa żydowskiego w Palestynie. Do najważniejszych założeń propagowanych przez Organizację Ogólnych Syjonistów należy zaliczyć:\nodbudowę żydowskiej państwowości w Palestynie;\nprzygotowanie Żydów do emigracji na teren Palestyny;\npropagowanie języka hebrajskiego;\nstworzenie gmin żydowskich, będących formą laickiego samorządu narodowego.\nOgólni Syjoniści uważali diasporę żydowską za nienaturalny stan, który koniecznie, w jak najkrótszym czasie należy zmienić. Środkiem do celu miała być nauka pracy na roli i w przemyśle, do której przyuczano podczas organizowanych kursów i kolonii. Powszechny był wśród Ogólnych Syjonistów pogląd, iż dotychczas Żydzi za bardzo koncentrowali swoje działania na handlu i rzemiośle. Postulowano także wspieranie rozwoju fizycznego (co miało przyczynić się w przyszłości do utworzenia żydowskich sił zbrojnych), pomoc finansową dla żydowskich osadników, jak również wykup ziemi w Palestynie. Do realizacji tych celów powołano specjalne organizacje. Główne cele obrazuje fragment z monografii Organizacji Ogólnych Syjonistów, stworzonej przez władze państwowe:\nOrganizacja Syjonistyczna dąży do utworzenia państwa żydowskiego w Palestynie i wprowadzenia języka hebrajskiego jako języka narodowego. Do czasu zrealizowania tego programu i osiedlenia się Żydów w Palestynie domaga się od Państwa Polskiego autonomii kulturalno-oświatowej i równouprawnienia Żydów we wszystkich sprawach ekonomiczno-gospodarczych1.\nLubelski oddział Organizacji Ogólnych Syjonistów przynależał do radykalnej frakcji Al Hamiszmar (Na straży), która uważała, że polityka prowadzona przez Światową Organizację Syjonistyczną hamuje rozwój żydowskiej Palestyny, a co za tym idzie, ogranicza możliwość utworzenia w przyszłości państwa żydowskiego. Na taki stan rzeczy miała według nich wpływ ugodowa polityka Światowej Organizacji Syjonistycznej względem władz brytyjskich, które sprawowały mandat nad Palestyną z ramienia Ligi Narodów. Ponadto frakcja Al Hamiszmar postulowała emigrację do Palestyny przede wszystkim robotników i rolników. Odrzucała współpracę w kwestiach narodowych z organizacjami niesyjonistycznymi, co prowadziło do konfliktów z Folkspartaj, Bundem oraz środowiskami ortodoksyjnymi. Od władz państwowych żądała przyznania statusu mniejszości narodowej obywatelom polskim pochodzenia żydowskiego. Liderem frakcji Al Hamiszmar w Polsce był Icchak Grüenbaum.\nWładze Organizacji Ogólnych Syjonistów w LublinieBezpośredni odnośnik do tego akapituWróć do spisu treściWróć do spisu treści\nPrzewodniczącym organizacji w latach 1918–1929 był dr Mojżesz Zajdenman, zaś jego następcą Luzor Nisenbaum (kupiec). Na przełomie lat 20. i 30. w skład zarządu ugrupowania wchodzili także Josef Wajsenfisz (sekretarz-student), Szewach Lewinsztajn (skarbnik-kupiec), Bela Dobrzyńska (działaczka społeczna), Dawid Dawidsohn (kupiec), Hersz Goldwag (inżynier), Mordko Erlich (właściciel kamienicy), Josef Korn (kupiec), Jakub Pinkwas Libhaber (kupiec), Icchok Mandelblit (kupiec), Szmul Szpiro (kupiec) oraz Rachela Nisenbaum. Ponadto wśród wpływowych działaczy można wyróżnić adwokata Marka Altena, Abrama Turkieltauba, Szyję Wajsbrodta oraz Lejba Gelibtera.\nW roku 1929 struktury organizacji w Lublinie liczyły około 500 osób, co stanowiło dość wysoką liczbę, biorąc pod uwagę kryzys idei syjonizmu oraz wewnętrzny rozłam, z którego powstała Organizacja Syjonistów-Rewizjonistów. W szeregach Organizacji Ogólnych Syjonistów znaleźli się przede wszystkim zamożni mieszczanie: kupcy, przedstawiciele wolnych zawodów, przemysłowcy. Każdy z członków odprowadzał na ugrupowanie składkę w wysokości 50 gr – 1.50 zł miesięcznie.\nPrzybudówki Organizacji Syjonistycznej w LublinieBezpośredni odnośnik do tego akapituWróć do spisu treściWróć do spisu treści\nPierwsze syjonistyczne organizacje młodzieżowe zaczęły powstawać w Lublinie od 1917 roku. Miały one charakter organizacji skautowych i harcerskich. Jedną z najważniejszych była Haszomer Hacair, która od połowy lat 20. zaczęła sympatyzować z lewicującym ugrupowaniem syjonistycznym Poalej Syjon-Prawica. W 1926 roku Haszomer Hacair liczyła 150 członków, a na jej czele w Lublinie stał Moteł Lewin. Inną organizacją młodzieżową funkcjonującą w ramach lubelskiej Organizacji Syjonistycznej była Harzlija. Prowadziły one działania oświatowe, w ramach których nauczano historii i kultury Żydów, geografii Palestyny oraz języka hebrajskiego.\nDo 1925 roku w ramach lubelskiego oddziału Organizacji Syjonistycznej funkcjonowała sekcja kobieca, przekształcona następnie w Women International Zionist Organization (Światową Organizacje Kobiet Syjonistek – WIZO). Na czele lubelskiego oddziału stała Bela Dobrzyńska. WIZO działała na rzecz faktycznego równouprawnienia kobiet, jak również przyznania kobietom-Żydówkom prawa głosu w wyborach do gmin żydowskich.\nPod wpływem Organizacji Ogólnych Syjonistów znajdowały się również Związek Kupców Żydowskich (w jego skład wchodzili przeważnie zamożni kupcy), Związek Drobnych Kupców Żydowskich, Klub Inteligencji Żydowskiej, Związek Akademików Żydów (w latach 30. znalazł się pod wpływem środowisk lewicowych), Hechaluc Pionier, Żydowski Klub Sportowy „Hakoach” , Stowarzyszenie „Tarbut” oraz Gimnazjum Humanistyczne.\nŻydowskie fundusze narodoweBezpośredni odnośnik do tego akapituWróć do spisu treściWróć do spisu treści\nKeren HajesodBezpośredni odnośnik do tego akapituWróć do spisu treściWróć do spisu treści\nGłównym zadaniem żydowskich funduszy narodowych było podejmowanie działań na rzecz emigracji do Palestyny. Funkcjonowały one w ramach struktur lokalnych Organizacji Syjonistycznej w Lublinie. Wśród nich wyróżnić można Keren Hajesod (Fundusz Podwalin), który zajmował się zbieraniem środków finansowych na działalność struktur partii oraz organizował kwesty na rzecz emigracji do Palestyny. Pozyskiwano je w drodze nakładania na każdego członka organizacji wewnętrznego podatku. Na początku lat 20. osobą zarządzającą tym funduszem był Szmul Szpiro. W taki oto sposób Fundusz Podwalin opisuje Nachamn Korn:\nPierwsza próba utworzenia Keren ha-Jesod została podjęta w roku 1920, podczas wizyty Awrahama Podliszewskiego i Icchoka Grünbauma. Do zarządu wybrano wówczas między innymi Eliezera Nisenbauma i Icchoka Wajcenblita. Szerszą działalność fundusz podjął dopiero później, po reorganizacji przeprowadzonej podczas wizyty w Lublinie Lejba Jaffe. Do zarządu weszli wówczas także Jejsza Wajsbrot, który do swego wyjazdu do Palestyny był bardzo aktywny w ruchu syjonistycznym, [Josef Wajselfisz – długoletni sekretarz Organizacji Syjonistycznej i Keren ha-Jesod, [Bela] Dobrzyńska, dr [Marek] Alten, adwokat [Maurycy] Szlaf i [Dawid] Dawidzon2.\nKeren Kajemeth LeisraelBezpośredni odnośnik do tego akapituWróć do spisu treściWróć do spisu treści\nKolejnym funduszem był Keren Kajemeth Leisrael (Narodowy Fundusz Izraela). Zajmował się on kwestiami zakupu ziemi w Palestynie. Środki finansowe na realizację zadań pochodziły z dobrowolnych składek. Oficjalnie na czele funduszu stał Mosze Erlich, lecz w rzeczywistości pierwszoplanową rolę odgrywały w nim kobiety: Bela Dobrzyńska, Szonbrunowa oraz Goldwagowa.\nWydział PalestyńskiBezpośredni odnośnik do tego akapituWróć do spisu treściWróć do spisu treści\nOstatnią organizacją zajmującą się kwestiami emigracji do Palestyny był Wydział Palestyński. W jego kompetencjach znajdowało się rozpowszechnianie idei wyjazdu do Palestyny.\nDziałalność partii Ogólnych Syjonistów na terenie LublinaBezpośredni odnośnik do tego akapituWróć do spisu treściWróć do spisu treści\nOrganizacja Ogólnych Syjonistów prowadziła działania typowe dla ówczesnych ugrupowań politycznych. Skupiały się one głównie na organizowaniu wieców, odczytów, spotkań, zbiórek pieniędzy, jak również koncertów. Szczególną popularnością cieszyły się wiece i spotkania, na które zapraszano znanych działaczy, jak choćby Włodzimierza Żabotyńskiego (po wewnętrznym rozłamie, przywódca Syjonistów-Rewizjonistów) czy Icchaka Grünbauma (jeden z najwybitniejszych działaczy Ogólnych Syjonistów). Brało w nich udział od kilkudziesięciu nawet do kilku tysięcy osób, co wówczas było sporym osiągnięciem. Podczas wydarzeń śpiewano pieśń „Hatikva” (Nadzieja), obecny hymn Państwa Izraela.\nRóżnego typu imprezy organizowane przez Ogólnych Syjonistów miały na celu propagowanie idei syjonizmu. Przeprowadzano wówczas zbiórki pieniężne z przeznaczeniem na zakup ziemi oraz wsparcie osadnictwa w Palestynie. Ponadto organizowano kursy i kolonie szczególnie dla młodzieży syjonistycznej, mające za zadanie przygotowanie do emigracji. Pierwsza grupa chaluców (6 osób), wyjechała z Lublina do Palestyny w 1925 roku. Znalazł się w niej dotychczasowy przewodniczący organizacji młodzieżowej Hechaluc, Moric Lewartow. Według zachowanych danych żegnało ich około 400 osób.\nDewaluacja polityki prowadzonej przez Organizację Ogólnych Syjonistów nastąpiła w wyniku załamania się IV aliji na przełomie lat 20. i 30., wywołanej przede wszystkim światowym kryzysem gospodarczym oraz coraz bardziej restrykcyjną polityką prowadzoną przez Brytyjczyków względem mandatowego terytorium Palestyny. Ponadto, trudne warunki egzystencji, jakie panowały w Palestynie skłaniały wielu emigrantów do powrotu. Taki stan rzeczy prowokował środowiska syjonistyczne do protestów, które jednak nie przynosiły wymiernych skutków politycznych. W następujących słowach opisało Ogólnych Syjonistów Ministerstwo Spraw Wewnętrznych w piśmie z 1926 roku skierowanym do Wojewody Lubelskiego: [...] Obóz syjonistyczny, a ściślej się wyrażając tzw. Organizacja Syjonistyczna, przeżywa bowiem ciężki kryzys z powodu krytycznej sytuacji panującej w Palestynie oraz wadliwej polityki emigracyjnej. Uczestnicy IV Aliji (emigranci) wracają tłumnie z Palestyny. Wpływa to na depopularyzację idei syjonistycznej wśród szerokich mas ludności żydowskiej. Co prawda, Org. Syjonistyczna, a przede wszystkim grupa „Al Hamiszmar”, usiłuje walczyć ze zobojętnieniem mas dla sprawy Palestyńskiej, lecz na razie akcja ta nie daje jeszcze pozytywnych rezultatów3.\nZnaczny odpływ członków i sympatyków z Organizacji Ogólnych Syjonistów do innych organizacji był spowodowany osłabnięciem idei syjonizmu, co wpłynęło na wewnętrzny rozłam, z którego w 1931 roku wyłoniła się Organizacja Syjonistów-Rewizjonistów, głosząca bardziej radykalne hasła (np. walki zbrojnej w Palestynie). Wzajemna niechęć obydwu ugrupowań widoczna była przy okazji organizacji imprez, na których dochodziło do bójek zwalczających się środowisk politycznych. Czasami przybierały one na tyle dramatyczny przebieg, że musiała interweniować policja.\nZ inicjatywy Zarządu Żydowskiej Gminy Wyznaniowej w Lublinie w marcu 1933 roku zwołany został wiec przeciwko nazistowskiej polityce antyżydowskiej, w którym aktywną rolę odegrali Ogólni Syjoniści. Z ramienia tej partii przemawiali Marek Alten oraz Bela Dobrzyńska. Wzywano do bojkotu towarów i firm niemieckich oraz apelowano do władz państwowych, aby podjęły interwencję w kwestii losu Polaków żydowskiego pochodzenia w Niemczech. W tym samym roku z inicjatywy wszystkich mieszczańskich partii w Lublinie powołano do życia Zjednoczony Komitet Niesienia Pomocy Uchodźcom z Niemiec, który miał zaopiekować się uchodźcami przybyłymi do Lublina. W skład komitetu weszli jako przewodniczący z ramienia Folkspartaj dr Nison Płotkin oraz syjoniści Bela Dobrzyńska, Luzor Nisenbaum oraz Mosze Hersz Warhafting. Komitet zakończył działalność w 1937 roku z powodu braku środków finansowych oraz małego napływu uchodźców z Niemiec.\nDewaluacja idei syjonizmu oraz haseł głoszonych przez Organizację Ogólnych Syjonistów przyczyniła się do spadku popularności partii w społeczności żydowskiej. Na przełomie lat 20. i 30. w różnych wydarzeniach brało udział zaledwie kilkadziesiąt osób. Frekwencja wzrastała jedynie w przypadku wieców wyborczych, świąt syjonistycznych lub spotkań ze znanymi działaczami.\nWybory do Gminy Wyznaniowej Żydowskiej w Lublinie w latach 1924–1936Bezpośredni odnośnik do tego akapituWróć do spisu treściWróć do spisu treści\n1924 rokBezpośredni odnośnik do tego akapituWróć do spisu treściWróć do spisu treści\nW wyborach w 1924 roku Organizacja Ogólnych Syjonistów stworzyła wspólną listę wyborczą z partią Mizrachii. Kampania wyborcza przebiegała pod znakiem negowania przez środowiska syjonistyczne konieczności budowy wyższej szkoły rabinackiej (Jesziwa), uznając jednocześnie, że środki wydawane na tę inwestycję powinny być przeznaczone na inicjatywy kulturalno-oświatowe lub żydowskie organizacje dobroczynne. Akcentowano również przekształcenie Żydowskiej Gminy Wyznaniowej z samorządu wyznaniowego w narodowy.\nNa listę syjonistyczną oddanych zostało 484 głosów, co pozwoliło zająć bardzo dobrą, drugą pozycję, tuż za ortodoksami. Liczba oddanych głosów przełożyła się na 4 mandaty, które uzyskali syjoniści dr Mojżesz Zajdenman, adw. Marek Alten, Mojżesz Rozenberg oraz mizrachista Lejb Szper.\n1931 rokBezpośredni odnośnik do tego akapituWróć do spisu treściWróć do spisu treści\nW wyborach w 1931 roku Organizacja Ogólnych Syjonistów wystawiła samodzielną listę. Tym razem podczas kampanii wyborczej syjoniści wystąpili z hasłami anty-ortodoksyjnymi, uważając to środowisko za niepostępowe, negujące idee syjonizmu i ruchu narodowego, jak również oskarżając go o lojalizm wobec władz państwowych. Za szkodników politycznych uważali również ugrupowania lewicowe. Ostrej krytyce poddano także rządy sanacji, uznając je za niedemokratyczne i antyżydowskie. Podczas kampanii wyborczej silną pozycję uzyskały kobiety ze Światowej Organizacji Kobiet Syjonistek na czele z Belą Dobrzyńską. Postulowały one przyznanie kobietom prawa głosu w wyborach do Żydowskiej Gminy Wyznaniowej, jak również równouprawnienie do zajmowania stanowisk w tej instytucji.\nPodczas tych wyborów na Ogólnych Syjonistów oddano 740 głosów, co przełożyło się na 4 mandaty, które uzyskali adw. Marek Alten, Luzor Nisenbaum, Dawid Dawidsohn oraz Szyja Wajsbrodt. Początkowo na stanowisko Przewodniczącego Rady wybrany został Marek Alten, lecz sprzeciw władz państwowych pod spreparowanymi zarzutami prokuratorskimi zmusił go do rezygnacji z funkcji. Na jego miejsce wybrano przedstawiciela ortodoksyjnej Agudas Isroel Hersza Jojnę Zylbera.\n1936 rokBezpośredni odnośnik do tego akapituWróć do spisu treściWróć do spisu treści\nOstatnie wybory przed wybuchem wojny do Żydowskiej Gminy Wyznaniowej odbyły się w 1936 roku. Ogólni Syjoniści przystąpili do nich mocno osłabieni, co wynikało z faktu wewnętrznego podziału na dwie frakcje Al Hamiszmar oraz Eth Libnoth (Czas budować). Odłam Al Hamiszmar w wyborach wystawił listę pod nazwą Syjonistyczno-Demokratyczna, zaś lista Eth Libnoth nosiła nazwę Zjednoczona Lista Syjonistyczna. Reprezentantami pierwszej frakcji byli Marek Alten, Dawid Dawidsohn, Maurycy Schlaf, Josef Wajselfisz, zaś drugiej Henryk Goldwag, Dawid Herszenhorn i Icek Wacholder.\nPo śmierci w 1935 roku marszałka Józefa Piłsudskiego nasiliły się wystąpienia antysemickie, niejednokrotnie inspirowane przez władze sanacyjne. Narastający klimat niechęci do władz państwowych mobilizował Ogólnych Syjonistów do wzmożonej akcji na rzecz emigracji do Palestyny, uznając tę drogę jako jedyną skuteczną obronę przez antysemityzmem. Ponadto zagrożenie dostrzegano w środowiskach ortodoksyjnych, lewicowych oraz w Syjonistach-Rewizjonistach, będących naturalnymi przeciwnikami dla Ogólnych Syjonistów.\nW tych wyborach sukces odniosła frakcja Al Hamiszmar, uzyskując 3 mandaty, które przypadły Markowi Altenowi, Maurycemu Schlafowi oraz Dawidowi Dawidsohnowi. Był to okres, w którym idee syjonistyczne cieszyły się coraz słabszym poparciem w społeczeństwie żydowskim\nWybory do Rady Miasta w Lublinie w latach 1918–1939Bezpośredni odnośnik do tego akapituWróć do spisu treściWróć do spisu treści\n1918 rokBezpośredni odnośnik do tego akapituWróć do spisu treściWróć do spisu treści\nJeszcze przed odzyskaniem przez Polskę niepodległości odbyły się w 1918 roku wybory do Rady Miasta, w których Organizacja Ogólnych Syjonistów stworzyła koalicję z Folkspartaj pod nazwą Zjednoczony Żydowski Narodowy Komitet Wyborczy. W tym czasie obydwa środowiska połączyła niechęć do asymilacji z kulturą polską oraz niechęć do środowisk ortodoksyjnych. W wyborach wspólny front uzyskał 13 mandatów, co można uznać za sukces. Ogólnym Syjonistom przypadły mandaty m. in. dla dr. Mojżesza Zajdenmana, Luzora Nisenbauma oraz Izraela Fajnzylbera.\n1927 rokBezpośredni odnośnik do tego akapituWróć do spisu treściWróć do spisu treści\nW celu obrony żydowskich interesów Organizacja Ogólnych Syjonistów wystawiła koalicyjną listę wyborczą pod nazwą Blok Prawicy Żydowskiej, w którym znalazły się również Agudas Isroel, Mizrachi, Organizacja Syjonistów-Rewizjonistów i część działaczy Folkspartaj. Zawarcie koalicji uzasadnione było zagrożeniem ze strony polskich ugrupowań narodowo-chadeckich, które utworzyły Chrześcijański Komitet Gospodarczej Obrony Polskości m. Lublina. Aby osiągnąć sukces Ogólni Syjoniści w walkę wyborczą zaangażowali skupione wokół nich organizacje młodzieżowe i kobiece.\nPomimo akcji agitacyjnej na rzecz Bloku Prawicy Żydowskiej, w społeczeństwie żydowskim jednak szerszym echem odbiły się poglądy głoszone przez środowiska lewicy żydowskiej, zgrupowane w Bloku Lewicy. Blok Prawicy Żydowskiej uzyskał 4609 głosów, co przełożyło się na 2 mandaty dla Karola Holenberga oraz Izaaka Słobodnika.\n1929 rokBezpośredni odnośnik do tego akapituWróć do spisu treściWróć do spisu treści\nWybory w 1929 roku miały charakter przedterminowych, co było związane z rozwiązaniem poprzedniej Rady Miasta przez wojewodę. Tym razem Ogólni Syjoniści w wyborach wystartowali samodzielnie, krytykując w kampanii wyborczej przede wszystkim środowiska ortodoksyjne za postawę lojalistyczną wobec władz sanacyjnych. Bezpośredniego wsparcia lubelskiemu oddziałowi Ogólnych Syjonistów udzielił poseł na Sejm Icchak Grünbaum.\nPomimo wewnętrznych podziałów Ogólnym Syjonistom udało się zdobyć 3 mandaty. Problemy z wyborem Przewodniczącego Rady dały po raz drugi władzom państwowym pretekst do jej rozwiązania i wprowadzenia komisarza rządowego.\n1934 rokBezpośredni odnośnik do tego akapituWróć do spisu treściWróć do spisu treści\nPodczas wyborów w 1934 roku Komitet Centralny Organizacji Syjonistycznej zalecił Komitetom Lokalnym tworzenie z różnymi organizacjami żydowskimi bloków wyborczych w celu skonsolidowania środowisk żydowskich jako przeciwwagi dla ugrupowań polskich, nastawionych antysemicko. Zalecenie Komitetu Centralnego nie było możliwe do zrealizowania ze względu na wzajemną niechęć poszczególnych partii żydowskich. Wzajemne animozje prowadziły do aktów agresji, szczególnie aktywna na tej płaszczyźnie była Organizacja Syjonistów-Rewizjonistów. Ogólni Syjoniści w trakcie kampanii wyborczej postulowali całkowitą odrębność obozu żydowskiego, krytykowali lojalistyczne postawy innych środowisk wobec sanacji.\nRozdrobnienie ugrupowań żydowskich na listach wyborczych spowodowało, że uzyskały one w sumie zaledwie 8 mandatów, z czego tylko jeden przypadł Ogólnym Syjonistom. Mandat radnego objął adwokat Maurycy Schlaf.\n1939 rokBezpośredni odnośnik do tego akapituWróć do spisu treściWróć do spisu treści\nPodczas ostatnich wyborów przed wybuchem wojny Organizacja Ogólnych Syjonistów straciła w dużej mierze wpływy w społeczności żydowskiej na rzecz żydowskich ugrupowań lewicowych. Symptomatyczny jest fakt, iż nawet część zamożnego żydowskiego mieszczaństwa stanowiącego do tej pory elektorat Ogólnych Syjonistów oraz niektórzy syjoniści, którzy utracili wiarę w realizację idei syjonizmu, poparło Bund. Wynik tych wyborów okazał się katastrofalny dla Ogólnych Syjonistów, którzy uzyskali zaledwie jeden mandat. Radnym z ich ramienia został ponownie Maurycy Schlaf.\nWybory parlamentarneBezpośredni odnośnik do tego akapituWróć do spisu treściWróć do spisu treści\nW wyborach parlamentarnych w 1922 roku Organizacja Ogólnych Syjonistów wystartowała z Agudas Isroel, tworząc Blok Mniejszości Narodowej. Kandydatem do Sejmu z ramienia Bloku był wybitny syjonista Icchok Grünbaum. Podczas kampanii przedwyborczej na organizację wieców wykorzystywano ulice, skwerki, a nawet bożnice i synagogi.\nKolejne wybory odbyły się w 1928 roku, w których Ogólni Syjoniści weszli w koalicję z Mizrachi oraz tzw. grupą Adama Czerniakowa, która wyodrębniła się z Folkspartaj, tworząc Żydowski Blok Narodowy. Ostrej krytyce poddano środowiska ortodoksyjne, żydowskiej lewicy oraz sanacyjne. Ogólni Syjoniści przekonywali, iż jakakolwiek forma współpracy z sanacją oznacza zdradę. Podczas tych wyborów prowadzono dość agresywną kampanię wyborczą, skutkiem której były liczne interwencje policji.\nW wyborach z 1930 roku wielu Żydów poparło Bezpartyjny Blok Współpracy z Rządem, który stanowił zaplecze polityczne dla władz sanacyjnych. Ogólni Syjoniści coraz wyraźniej słabli na rzecz środowisk ortodoksyjnych, uzyskując w Lublinie bardzo słaby wynik.\nW kolejnych wyborach, które odbyły się w 1935 i 1938 roku Organizacja Ogólnych Syjonistów nie wzięła udziału. Bojkot był spowodowany powszechną postawą antysemicką, reprezentowaną zarówno przez władze sanacyjne, jak również środowiska opozycyjne.\nPo wybuchu II wojny światowej władze okupacyjne zakazały jakiejkolwiek działalności politycznej, co był równoznaczne z rozwiązaniem wszelkich partii politycznych. Z polecenia władz okupacyjnych w styczniu 1940 roku utworzony został Judenrat, w którego skład weszli dotychczasowi działacze Organizacji Ogólnych Syjonistów, tacy jak: Marek Alten, Maurycy Schlaf, Dawid Dawidsohn oraz Josefa Wajselfisz. Inna znana syjonistka Bela Dobrzyńska przystąpiła do działalności społecznej w lubelskim getcie. Z wymienionych osób nikt nie przeżył okupacji.\nKuwałek R., Organizacja Ogólnych Syjonistów w Lublinie w latach 1918–1939, [w:] Żydzi w Lublinie, T. Radzik [red.], t. II, Lublin 1998.\nKsięga Pamięci Żydowskiego Lublina, A. Kopciowski [red.], Lublin 2011.\nArchiwum Państwowe w Lublinie, Urząd Wojewódzki Lubelski, Wydział Społeczno-Polityczny, sygn. 164–167, 170, 455–456, 461–462, 483, 487, 494–495.\nWróć do odniesienia Archiwum Państwowe w Lublinie (APL), Urząd Wojewódzki Lubelski (UWL), Wydział Społeczno-Polityczny (WSP), sygn. 461, k. 23.\nWróć do odniesienia Księga Pamięci Żydowskiego Lublina, A. Kopciowski [red.], Lublin 2011, s. 201.\nWróć do odniesienia APL, UWL, WSP, sygn. 483, k. 11.\nZestawienie procentowe ludności żydowskiej względem ogółu mieszkańców Lublina. Infografika\nPartie polityczne w latach dwudziestych XX wieku. Infografika


Niebawem listopad, wyjątkowo patriotyczny miesiąc. Święto zmarłych (może niekoniecznie patriotyczne święto, ale z pewnością głęboko osadzone w polskiej tradycji), Dzień Niepodległości (po którym zawsze miasta liczą straty po burdach wywołanych przez ludzi, którym wydaje się, że są patriotami), a tuż za nami wybory samorządowe. A jak wybory to i politycy. A jak politycy to i ich obietnice. Obietnice, czyli właśnie kiełbasa wyborcza. Cytując za Wikipedią:\nWyrażenie powstało w Galicji przełomu XIX i XX wieku, w okresie demokratyzacji praw wyborczych do Rady Państwa i Sejmu Krajowego. Wówczas to kandydaci na posłów w celu zdobycia poparcia mas społecznych organizowali pikniki z darmowym jedzeniem i piciem (głównie kiełbasą i wódką).\nZjawisko serwowania jedzenia na spotkaniach przedwyborczych, choć w mniejszym zakresie, występowało też w okresie II RP i w pierwszych latach III Rzeczypospolitej.\nObecnie wyrażenie używane w znaczeniu przenośnym, jako określenie atrakcyjnych, lecz zazwyczaj niemożliwych do spełnienia obietnic przedwyborczych.\n- naprawa służby zdrowia\n- zmniejszenie administracji państwowej\n- zmniejszenie podatków przy zwiększaniu zasiłków socjalnych\n- likwidacja korupcji\n- oczyszczenie się partii z osób nieodpowiedzialnych lub szkodliwych dla państwa.\nChcemy zatem nawiązać do najlepszych, starych galicyjskich tradycji. My służby zdrowia naprawiać nie zamierzamy, korupcją również się nie zajmiemy. Chcielibyśmy, ale niestety na cudach się nie znamy, to nie nasza branża. Znamy się natomiast na gotowaniu. Tak, kuchnia to jest właśnie to co lubimy i co sprawia nam przyjemność. Wódki dla Was nie mamy (to każdy we własnym zakresie musi), ale mamy prawdziwą kiełbasę wyborczą. Grubą i tłustą jak obietnice polityków. A czym różni się właśnie od tych obietnic? Ano tym, że po prostu jest prawdziwa. Prawdziwa i pyszna. Można się nią porządnie najeść. Bo polityczne obietnice to tylko puste kalorie i nikt nimi się jeszcze nie najadł. A nasza kiełbasa, dobra kiełbasa, nasyci Wasze brzuszki. Zatem łakomczuszki do dzieła! Zakasać rękawy, szykować mięso i do boju!\nPRZEPIS NA KIEŁBASĘ WYBORCZĄ\nKiełbasa wyborcza - składniki\n250 g mięsa z golonki\nKiełbasa wyborcza - wykonanie\nMięso mielimy w maszynce na drobnych oczkach. Wszak wszelkie socjologiczne/psychologiczne badania dowodzą, że kiełbasą wyborczą najłatwiej omamić starszą część społeczeństwa. A owa starsza część woli dobrze przemielone. Bo zęby już nie te co kiedyś. Mieszamy z peklosolą, wkładamy w woreczek i szczelnie zamknięte trzymamy 12 godzin w lodówce. Po tym czasie dodajemy przyprawy i wyrabiamy z wodą aż mięso całkowicie ją wchłonie i masa stanie się kleista. Nabijamy w jelita, formujemy kiełbaski i wieszamy do obsuszenia w chłodnym miejscu na 12 godzin. Po tym czasie kiełbasę wędzimy 2 godziny w gorącym dymie. W końcu to czas wyborów, ma być dużo dymu! Dym, gorąco i nieustanna walka!\nMy użyliśmy zrębek bukowych i dorzuciliśmy kilka kulek jałowca dla zapachu. Po tym czasie kiełbasy parzymy w garnku w temperaturze 80 stopni przez 20 minut.\nKiełbasa wyszła opalona niczym Andrzej L. u szczytu kariery. A w środku różowa, miękka i aromatyczna. Kusi i nęci. Obiecuje wiele i słowa dotrzymuje. To tak w nawiązaniu do dawnego wyborczego hasła kandydata na radnego Szczecina, Pawła S. „Obiecuję wszystko!” Nie wiem, czy Pawłowi S. wierzyć można, ale ta kiełbasa Was nie zawiedzie. My jesteśmy na TAK, ufamy tej kiełbasie! I Wy oddajcie na nią swój głos! Kiełbasa Wyborcza, miejsce nr 1 na liście chleby.info.\nWgłębienia, które widać na kiełbasie pochodzą z naszej wędzarni. U nas kiełbasa nie wisiała jak w tradycyjnych wędzarniach, tylko leżała na kratce.\nPolecamy również nasz przepis na peklowana golonkę pieczona w ciemnym piwie.\nDobraFanfikcja 13 listopada 2018 14:34\nTo nawet wikipedia podchodzi pesymistycznie do naprawy służby zdrowia? :(\nChleby.info 13 listopada 2018 14:36


Speak in UX czyli o dobrym projektowaniu - Gdynia\nFot. Agata Ciesielska\nJak prowadzić badania, aby tworzyć produkty i usługi oparte na wiedzy o użytkownikach, a nie własnych przeczuciach i założeniach? Na co uważać, przy interpretacji wyników? Na te i wiele innych pytań związanych z projektowaniem wrażeń użytkownika odpowiadali prelegenci podczas dwudniowej konferencji w Pomorskim Parku Naukowo-Technologicznym Speak in UX.\nEksperci branży, gwiazdy Internetu i fachowa wiedza\nPierwszego dnia konferencji, w po brzegi wypełnionej Sali audytoryjnej Pomorskiego Parku Naukowo-Technologicznego Gdynia, swoją wiedzą na temat efektywnego projektowania produktów i usług podzieliła się m.in. Paulina Walkowiak z cux.io, która tłumaczyła uczestnikom, dlaczego analizowanie samych wskaźników z Google Analytics nie wystarczy, by zbudować silną markę. O badaniach użytkowników i ich roli w projektowaniu produktów i usług opowiedziała Magdalena Laine-Zamojska z Lufthansa Systems. Na zakończenie Alicja Antkowiak z Allegro, podkreśliła jak istotne jest wybranie właściwych metod badawczych w procesie projektowania zorientowanego na użytkownika.\nPo przyswojeniu teoretycznej wiedzy, przyszedł czas na jej praktyczne wykorzystanie w procesie projektowania i wprowadzaniu produktów na rynek podczas zaplanowanych na drugi dzień konferencji warsztatów. Ich uczestnicy, pod okiem ekspertów branży UX rozwijali umiejętności organizacji pracy w zespołach projektantów, prototypowania oraz przeprowadzania testów użyteczności.\nRelacja z wydarzenia: https://www.facebook.com/events/631623580661127/\nOpublikowano: 31.10.2019 15:45 Autor: Magdalena Malara-Świtońska\t(komunikacja@ppnt.pl) Zaktualizowano: 04.11.2019 08:07 Zmodyfikował: Kamil Złoch


Czechy | KLADOS\nFirma Klados świadczy również usługi transportowe na terenie Republiki Czeskiej. Transport realizujemy za pomocą różnego rodzaju pojazdów. Mamy do dyspozycji przyczepy siodłowe z plandeką, wywrotki, ciężarówki z plandeką, przyczepy siodłowe bez plandek, lekkie ciężarówki i samochody dostawcze.\nTransport krajowy w zależności od typu samochodu\nOkoło 56% przesyłek krajowych transportowanych jest za pomocą wszystkich rodzajów przyczep z plandeką, 32% to wywrotki z plandeką, natomiast 12% to transport za pomocą samochodów dostawczych i lekkich ciężarówek o ładowności do 3,5 tony.\nTransport krajowy w zależności od rodzaju przewożonych towarów\nNajwiększy udział w przewozach krajowych ma transport materiałów budowlanych (43%), 21% to transport środków chemicznych, 18% transport maszyn i technologii, 12%transport żywności, zarówno na paletach jak również luzem. Transport pozostałych materiałów to 6%.\nBardzo chętnie przedstawimy państwu ceny transportu krajowego.


instalacje energooszczędne 8 mar 2019, 00:00 0 komentarzy2737 wyświetleń\nPrzykładowa instalacja pompy ciepła w domowej kotłowni.\nPompy ciepła każdego roku zyskują nowych zwolenników, wpisując się w trend wykorzystywania odnawialnych źródeł energii i ochrony środowiska. W procesie wytwarzania ciepła dla domu przez pompę nie występują bowiem żadne zjawiska, które mogłyby negatywnie wpłynąć na nasze otoczenie. To jednak nie jedyna zaleta. Jak działa pompa ciepła i kiedy warto pomyśleć o jej instalacji?\nPompy ciepła to urządzenia grzewcze, które w swoim działaniu wykorzystują energię cieplną zgromadzoną w naturalnym otoczeniu – w ziemi, powietrzu i wodzie. Pompa „przepompowuje” ciepło ze źródła o niższej temperaturze do cieplejszego ośrodka. Ciepło to krąży w instalacji grzewczej, podnosząc temperaturę w budynku. Pompa ciepła nie wytwarza zatem go sama – przekazuje je z jednego miejsca do drugiego, dlatego jest bardzo ekonomiczna w użytkowaniu. Jej działanie opiera się na typowych przemianach fizycznych, które zachodzą w urządzeniu: parowaniu, sprężaniu, skraplaniu oraz rozprężaniu.\nZasady działania pompy ciepła mogą wydawać się niezrozumiałe, zwłaszcza dla osób, które po raz pierwszy mają styczność z tym terminem. Sprawa nie jest jednak aż tak skomplikowana, jak mogłoby się wydawać. Aby dowiedzieć się, jak działa pompa ciepła, wystarczy wyobrazić sobie… Lodówkę. Urządzenie to „pobiera” ciepło z umieszczonych wewnątrz produktów i odprowadza je na zewnątrz poprzez wymiennik ciepła umieszczony z tyłu urządzenia. Celem działania lodówki jest chłodzenie – temperatura umieszczonych w niej produktów sukcesywnie spada. Ciepło, które jest generowane, powstaje przy okazji. Jest odpadem i nie jest w żaden sposób wykorzystywane. Pompa ciepła działa bardzo podobnie, tylko na odwrót – jej celem jest dostarczenie do budynku ciepła, a odpadem jest chłodzenie.\nTo oczywiście ogromne uproszczenie, które miało w metaforyczny sposób zobrazować cały proces. Wnikając w niego nieco głębiej, zasady działania pompy ciepła można opisać też tak:\nParowanie. Zachodzi w wymienniku ciepła, zwanym parownikiem. Czynnikiem roboczym jest mieszanina cieczy i gazu. Podczas odparowania odbierana jest energia z tzw. dolnego źródła ciepła (ziemi, powietrza lub wody) i przekazywana dalej.\nSprężanie. Następnie czynnik w postaci pary o niskim ciśnieniu trafia do sprężarki. W tym miejscu wzrasta jego ciśnienie oraz temperatura.\nSkraplanie. Gorący i sprężony czynnik trafia w dalszej kolejności do skraplacza, gdzie oddaje zgromadzoną energię cieplną do tzw. źródła górnego, znajdującego się w budynku – jest nim np. ogrzewanie podłogowe lub kaloryfery.\nRozprężanie. Ostatnim elementem na drodze przekazywania energii cieplnej jest zawór rozprężny (dławiący), zamykający cały obieg termodynamiczny. To tutaj czynnik, którego temperatura zostaje obniżona, zostaje przekazany do parownika i cały proces rozpoczyna się na nowo.\nCo ważne, pompa ciepła zasilana jest energią elektryczną. Potrzebuje jej jednak bardzo niewiele, dlatego jest urządzeniem bardzo energooszczędnym – z pompy ciepła otrzymujemy kilka razy więcej ciepła niż włożyliśmy do niej energii elektrycznej. Na uwagę zasługuje również fakt, że energia elektryczna, która zostaje zużyta na napęd samej pompy, również zamieniana jest w urządzeniu na ciepło, co dodatkowo ogranicza straty.\nPompa gruntowa to najczęściej wybierane rozwiązanie w Polsce. W naszych warunkach klimatycznych jest ona w stanie zaspokoić zapotrzebowanie na ciepło w 100%. Ilość energii zgromadzonej w gruncie jest tak duża, że z powodzeniem wystarczy na ogrzewanie domu przez zimę i wiosnę. Mało tego – pompa gruntowa będzie w stanie nie tylko efektywnie ogrzewać dom, ale też podgrzewać ciepłą wodę użytkową, a latem chłodzić budynek.\nInstalacja w przypadku pompy gruntowej może mieć trzy formy:\nKolektor poziomy – zakopane dość płytko (ok. 1-2 m), ale na dużej powierzchni, wężownice z rur, które wypełnia niezamarzający płyn.\nKolektor poziomy – system miedzianych rur, wypełnionych czynnikiem chłodniczym pompy, posiadający możliwość bezpośredniego odparowywania.\nSondy pionowe – umieszczone w głębokich odwiertach (nawet kilkadziesiąt metrów) pojedyncze pętle z rur.\nNajwiększą zaletą gruntowych pomp ciepła jest fakt, że w sezonie grzewczym ziemia posiada stałą, dodatnią temperaturę – najwyższą w głębokich odwiertach pionowych. Tego typu rozwiązania zastosować można niemal w każdym terenie. Koszty wykonania odwiertów są jednak bardzo wysokie. Budowa gruntowej pompy ciepła musi odbyć się za pomocą specjalistycznego sprzętu i być nadzorowana przez wykwalifikowanych robotników, aby puste przestrzenie wokół rur działały jak izolator, minimalizując straty ciepła.\nPrzykładowy schemat działania gruntowej pompy ciepła.\nWoda podziemna również może być efektywnym źródłem ciepła – jej temperatura zimą nie spada poniżej 8-10°C. Do działania wodnej pompy ciepła potrzebne są dwie studnie głębinowe: jedna, z której woda, a wraz z nią ciepło, będzie pobierana oraz druga, do której odprowadzana będzie woda po tym, gdy oddała już ciepło do systemu. Nie na każdej działce tego typu pompa będzie miała jednak rację bytu – cieki wodne muszą być odpowiednio duże, a sama woda posiadać właściwy skład. Duże ilości żelaza, manganu, wapnia powodują zapychanie się filtrów, co w efekcie może prowadzić do uszkodzenia pompy wodnej.\nAlternatywą dla studni głębinowych jest dostęp do stawu lub rzeki, na dnie których można ułożyć pętle kolektora. Taki układ jest efektywny i mało awaryjny, jednak niewiele jest działek z dostępem do tego typu zasobów wodnych. Eksploatacja wodnych pomp ciepła jest dość droga ze względu na konieczność filtrowania oraz regularnej wymiany elementów instalacji, dlatego to rozwiązanie najlepiej sprawdzi się w przypadku budynków o bardzo dużym zapotrzebowaniu na ciepło. W przypadku domów jednorodzinnych może nie być opłacalne.\nPowietrze jest dość słabym nośnikiem ciepła, a jego temperatura zmienia się bardzo szybko. Pompa powietrzna, mimo swoich mankamentów, cieszy się jednak dużą popularnością ze względu na niezaprzeczalne zalety: jest łatwa w instalacji, nie ma znaczenia wielkość działki, powietrze jest dostępne zawsze i w dowolnych ilościach. Na korzyść powietrznych pomp ciepła działają coraz łagodniejsze zimy. Przy umiarkowanej temperaturze powietrzna pompa ciepła pracuje bardzo ekonomicznie. Problemy zaczynają się w przypadku sporych mrozów – wtedy uruchamia się wbudowana w pompę elektryczna grzałka, która znacznie może podnosić koszty ogrzewania.\nPowietrzne pompy ciepła są bardzo atrakcyjnym rozwiązaniem dla tych, którzy remontują dom. Nie wymagają one ingerencji w otoczenie i rozkopywania gruntu. Nie potrzebują również komina i w żaden sposób nie wpływają na działanie zainstalowanej już wentylacji. Powietrzne pompy ciepła przez ostatnie lata rozwijają się bardzo dynamicznie, mocno zyskując na popularności, co sprawia, że są również rozwiązaniem coraz tańszym w budowie.\nPompy ciepła są powszechną i cenioną alternatywą dla ogrzewania gazowego, olejowego czy elektrycznego. Głównym powodem są niskie koszty eksploatacji – przeciętnie pompa ciepła, która zużywa 1 kWh energii elektrycznej dostarcza 4 kWh ciepła. Pompa ciepła doskonale sprawdzi się na działkach, które nie mają podłączenia do sieci gazowej, lecz posiadają przyłącze energetyczne. Zanim zdecydujesz się na pompę ciepła, zadbaj jednak o dobrą izolację budynku – docieplenie domu może być kluczowym elementem, który pozwoli Ci na późniejszym etapie generować dodatkowe oszczędności.\nPompy ciepła nie generują żadnych spalin i innych związków chemicznych, są zatem w pełni ekologiczne. Ich wpływ na środowisko można porównać do wpływu ogrzewania elektrycznego, z jedną różnicą – pompy ciepła są o wiele tańsze w eksploatacji, a oszczędności sięgają nawet 30% kosztów eksploatacji konwencjonalnej. To prawda, koszt instalacji pomp ciepła jest wyższy, lecz ta różnica bardzo szybko się zwraca.\nPompy ciepła to oszczędność nie tylko pieniędzy, ale także czasu. Odpowiednio dobrana do wielkości domu pompa ciepła jest całkowicie bezobsługowa – nie wymaga czyszczenia pieca i jego rozpalania, gromadzenia opału, pilnowania temperatury. Pompa ciepła daje się również łatwo zamontować niemal w każdym obiekcie, w dowolnym miejscu, np. w pralni. Konwencjonalne źródła ogrzewania wymagają większej logistyki projektowej.\nPomimo wielu zalet, pompy ciepła posiadają również wady, które dla niektórych mogą być uciążliwe: pompy ciepła uzależnione są od energii elektrycznej – w przypadku zaniku napięcia działanie nie jest możliwe, dlatego warto uwzględnić alternatywne źródło ciepła, np. kominek; pompy ciepła mogą emitować również pewien rodzaj hałasu – warto umieścić je zatem w miejscu, które będzie znajdowało się z dala od sypialni; poziome wymienniki pomp ciepła zajmują również dużo miejsca, dlatego nie sprawdzą się na niewielkich działkach – w takim przypadku warto rozważyć pionowe odwierty, które są rozwiązaniem o wiele droższym.\nPompy ciepła – wydajne, nowoczesne i ekologiczne\nPompy ciepła to wydajne, nowoczesne i ekologiczne rozwiązania, które cieszą się coraz większą popularnością w nowoczesnym budownictwie, zwłaszcza energooszczędnym. Ideą domów energooszczędnych jest nie tylko zmniejszenie zapotrzebowania na ciepło, ale także ochrona środowiska naturalnego – z tego powodu pompy ciepła budzą zainteresowanie tych, którym losy naszej planety nie są obojętne. Nie jest to jednak rozwiązanie uniwersalne, dlatego przed ostateczną decyzją warto dokładnie wycenić całą inwestycję i oszacować, czy będzie ona opłacalna.\nZOBACZ WSZYSTKIE PROJEKTY DOMÓW Z POMPĄ CIEPŁA!


Ja, Frankenstein [recenzja] – Dzika Banda\nJa, Frankenstein [recenzja]\n0\t2014-01-23 20:00\tAutor:\tLech Kurpiewski\nFilm jest krótki (92 min.) i to jego największa zaleta. Na pokazie prasowym siedzący obok mnie facet autentycznie przysnął, obudził się na napisach końcowych i z wyraźnym zadowoleniem stwierdził: „Szybko zleciało!”. Ja nie spałem, więc „letko” nie było.\nPrzede wszystkim było nudno. No bo jak długo można oglądać niekończącą się młóckę na dwa kije? Zwłaszcza że owa nawalanka wydaje się być jedynym powodem, ale którego Beattie nakręcił ten film, a Grevioux wcześniej popełnił komiks. Oczywiście w przekonaniu obu twórców jest to obraz „odwiecznej” walki dobra ze złem, gdzie to pierwsze reprezentowane jest przez dachowe (tu małe zdziwko) Gargulce, a drugiemu służą (jakżeby inaczej) Demony. Między te dwie wrogie siły trafia bezimienny bohater z odzysku, czyli tułające się po świecie od 200 lat „to”, będące efektem recyclingu, jakiemu doktor Frankenstein w swoim czasie poddał ludzkie zwłoki. I ów stwór (bo jak inaczej nazwać ten swoisty półprodukt bez duszy?) musi się opowiedzieć po którejś ze stron. A robi to cokolwiek szybko, co tylko dowodzi, że każdy facet (niezależnie od stopnia niedorobienia ) gotów jest nawet dać sobie wmówić duszę, jeśli tylko nagrodą będzie mu ciało pięknej kobiety (tu akurat Yvonne Strahovski). I jest to jedyna prawda w tym filmie, z którą jako tako można się zgodzić. Reszta to kit w tubie. Filmowa mielonka, do której składniki zostały przez reżysera bez większej krępacji ściągnięte od Mary Shelley, J. R. R. Tolkiena, Terry’ego Pratchetta, Michaela Crichtona (pamiętacie jego film „Coma”?), no i oczywiście od autorów poniektórych filmowych opowieści o Frankensteinie i jego dziele.\nNie powiem, przypominający pozszywaną kołdrę (patchwork to się chyba nazywa) Eckhart robi pewne wrażenie. Podoba mi się też wpisana w film idea wertykalnej metafizyki – Gargulce po śmierci w formie światełka do nieba wędrują do góry, Demony zaś jako ogniste kule walą się w dół, oczywiście spadając do piekła. Jasne to, przejrzyste i proste niczym pion etyczny, by nie powiedzieć…katechetyczny. Najbardziej jednak w „Ja, Frankenstein” przypadł mi do gustu Bill Nighy w roli księcia Demonów czyli Naberiusa. Dlaczego? Bo ten świetny aktor przez cały czas wygląda tu tak, jakby zaraz miał parsknąć śmiechem. I właśnie patrząc na Nighy’ego uświadomiłem sobie, co mnie w filmie Beattiego razi i drażni szczególnie. To jego napuszona powaga i kompletny brak dystansu do opowiadanej historii. Ja wiem, że gdy ludzkość jest zagrożona, to nie ma się z czego śmiać. No ale nawet przed końcem świata jakiś rozluźniający wic zawsze by się przydał. I nie chodzi zaraz o to, by tworowi Frankensteina poszły wszystkie szwy. Ale jeden, może nawet dwa…?\nAaron Eckhartadaptacja komiksuBill NighyhorrorMiranda Ottorecenzjascience fictionStuart BeattieYvonne Strahovski\nDlaczego kochamy Meryl Streep?\nAutor:\tPaweł Rojek\t- Sty 23, 2014\nAutor:\tBartek Paszylk\t- Sty 24, 2014


Cechy dobrego architekta korporacyjnego | Architektura Korporacyjna\nStart // Baza wpisów // Struktura organizacyjna, role i odpowiedzialności // Wiedza i umiejętności architektoniczne // Cechy dobrego architekta korporacyjnego\nPojawia się pytanie, jakie umiejętności i predyspozycje powinien posiadać kandydat do objęcia takiej roli w organizacji. Punktem wyjścia do udzielenia odpowiedzi na te pytanie jest określenie zakresu odpowiedzialności architekta korporacyjnego w organizacji.\nPrzede wszystkim pełni on funkcję “consensus buildera” – tj. osoby, która działa na rzecz z jednej strony przestrzegania opracowanych pryncypiów, modeli, standardów architektonicznych (czyli występuje on tutaj niejako na przemian w roli “złego” i “dobrego” policjanta), a jednocześnie pokazuje on możliwości, jakie wynikają z analizy architektury w obszarze doskonalenia organizacji lub wręcz przeprowadzenia jej transformacji – zarówno na poziomie biznesowym jak i IT (wciela się on wówczas w rolę innowacyjnego wizjonera – co wymaga przynajmniej dobrej znajomości “biznesu” organizacji i branży w której ona działa).\nPonadto architekt korporacyjny odpowiedzialny jest za zdefiniowanie procesów i produktów architektonicznych (wymaga to dobrej znajomości ram architektonicznych – takich jak np. TOGAF) – co odbywa się na bazie rozmów (często przypominających negocjacje) z kluczowymi interesariuszami w organizacji. Jednakże określenie co i jak ma być zrobione w organizacji w zakresie architektury korporacyjnej, nie oznacza dla niego końca prac. Fizycznie trzeba te produkty przygotować i postarać się o ich akceptację przez kluczowych decydentów (na przykład przez Radę Architektoniczną). Architekci korporacyjni podczas tworzenia produktów architektonicznych (pryncypiów, wymagań i modeli) współpracują bardzo często z wybranymi osobami w organizacji (np. analitykami systemowymi, analitykami biznesowymi, osobami z działu rozwoju IT, osobami z działu utrzymania IT), wykorzystując ich głęboką wiedzę merytoryczną. Bardzo często trzeba wykazać się tutaj taktem i empatią, gdyż praca nad tymi produktami jest często dodatkowym (ponadnormatywnym) obowiązkiem dla tych osób.\nWreszcie architekt korporacyjny buduje świadomość architektoniczną w organizacji. Czasami bez mała można powiedzieć, że prowadzi on działalność “ewangelizacyjną” w tym zakresie, gdyż dzieli się on swoją pasją z innymi pracownikami i próbuje zakorzenić “kulturę architektoniczną” w organizacji.\nTaki zakres obowiązków architekta korporacyjnego powoduje, że w jego profilu kompetencyjnym na czoło powinny wysuwać się umiejętności miękkie (takie jak komunikacja, przywództwo, umiejętność budowania zespołu). Dopiero w dalszej kolejności liczą się aspekty merytoryczne (rozumiane jako znajomość organizacji/branży) oraz metodyczne (tj. formalna wiedza o architekturze korporacyjnej).\nSzczegółowe informacje na temat rekomendowanych dla architekta umiejętności znaleźć można w rozdziale 52 TOGAF (Architecture Skills Framework). Przedstawione w nim podejście może być wykorzystane do oceny obecnie posiadanych przez (potencjalnego) architekta umiejętności oaz określenia jakie obszary musi on jeszcze rozwinąć.\nArchitekt korporacyjny jako pracownik outsourcowany. Czy to na pe [.....]\nJakiś czas temu mój kolega - Pan Jarek Żeliński, który specjalizuje się w obszarze analizy biznesowe [.....]


Marzec, 2010 | Kto czyta książki, żyje podwójnie- Umberto Eco\nOpublikowano 13 marca 2010 Autor: Magiczna książka\nAkcja powieści zbliżonej klimatem do głośnej noweli tego samego autora pod tytułem „Skazani na Shawshank” toczy się w latach 30-tych wśród więźniów oczekujących na wykonanie kary śmierci. Wśród przebywających w więzieniu w Could Mountian skazańców znajduje się nieobliczalny, niezwykle agresywny młody zabójca William Wharton, jest Eduar Delacroix, niepozorny Francuz z Luzijany, który zgwałcił i zabił młodą dziewczynę, a dla zatarcia śladów spalił kolejne sześć osób. Jest wreszcie skazany za brutalny mord na dwóch małych dziewczynkach John Coffey, zagadkowy olbrzym o wiecznie załzawionych oczach, obdarzony niezwykłą mocą. Co łączy tych ludzi? Tę zagadkę usiłuje rozwiązać główny klawisz Paul Edgecombe, wierzący w niewinność Coffey’a.\nZnajc twórczość S. Kinga nie wahałam się ani chwili, by sięgnąć po tę pozycję, zwłaszcza, że wcześniej widziałam film, który bardzo mi się podobał.\nAkcja rozgrywa się w więzieniu stanowym, na bloku E zwanym Zieloną Milą- blokiem śmierci. Przybywa tam John Coffey oskarżony o brutalny gwałt i morderstwo dwóch dziewczynek. Strażnik Edgecombe nie wierzy jednak w jego winę i stopniowo zgłębia tajemnicę tej sprawy.\nKsiążka napisana w sposób, dzięki któremu możemy stwierdzić, że wydarzenia są opisywane z perspektywy czasu, przez Edgecombe, który w chwili, gdy pisze jest już bardzo stary. Styl jest charakterystyczny dla Kinga. Akcja dość wolno się rozwija, jednak ciekawi i wciąga. Myślę, że ten styl trzeba po prostu polubić, przywyknąć do niego- ja go wprost uwielbiam.\nW wielu momentach książka wzrusza, wyciska łzy z oczu, powoduje, że czujemy, że świat, a przede wszystkim ludzie są okropni.\nDobrze skonstruowane dialogi, dogłębne, ale w żadnym razie nie nudne opisy, a także mistrzowsko odmalowane charaktery postaci- to jest to, czego oczekujemy po mistrzu Stephanie Kingu i na pewno się nie zawiedziemy.\nStało się. Pierwszy w tym roku kryzys czytelniczy właśnie mnie odwiedził. Na szczęście zapas recenzji jest. Pozostaje mieć tylko nadzieję, że szybko minie\nOpublikowano 10 marca 2010 Autor: Magiczna książka\nPatch jest tajemniczy i zabójczo przystojny. Nic dziwnego, że szesnastoletnia Nora uległa jego urokowi. Niemal natychmiast w jej życiu zaczęły dziać się rzeczy, których nie da się wytłumaczyć. Chyba, że…\nChyba, że ktoś znalazł się w samym środku bitwy. Bitwy, którą od wieków toczą Upadli z Nieśmiertelnymi. O Twoje życie.\nTo chyba jedna z najgłośniejszych i najpopularniejszych powieści ostatnich miesięcy, na co z pewnością wpłynął fakt, że zaraz po premierze znalazła się na liście bestsellerów New York Times’a. Zazwyczaj staram się trzymać z daleka od książek wypromowanym przez NYT, bo najczęściej nie przypadają mi one do gustu, ale tym razem wyłamałam się ze swego postanowienia.\nPo opisie z okładki spodziewałam się młodzieżówki wzorowanej na sadzie Stephanie Meyer „Zmierzch”. Nie pomyliłam się co do tego, że jest to książka młodzieżowa, ale na szczęście okazało się, że ze „Zmierzchem” ma niewiele wspólnego.\nFabuła kręci się wokół Patcha, którym interesuje się szesnastoletnia Nora. Na okładce można znaleźć słowo miłość. Moim zdaniem ze strony Nory to w przeważającej części żywe zainteresowanie, a nie uczucie. Patch jest w końcu zabójczo przystojny i najwyraźniej skrywa jakąś mroczną tajemnicę. Na dodatek odkąd pojawia się w życiu Nory ciągle dzieją się okropne rzeczy. Ktoś chce ją zabić…\nZarówno początek, jak i koniec powieści zaskakują, intrygują, wciągają., zaś całą resztę całkiem miło się czyta. Słownictwo- jak to w młodzieżówkach bywa- nie jest zbytnio wymagające, powiedziałabym nawet, że proste aż do granic wytrzymałości, zdarzają się nawet błędy stylistyczne, a dociekliwy czytelnik wychwyci też błędnie zbudowane zdania. Pod tym względem nie jest to majstersztyk.\nWydanie bardzo ciekawe. Zwłaszcza spodobały mi się pióra na tytułowych stronach. Ciekawa okładka, jednakże przedstawiony na niej chłopak nie odpowiada opisowi Patcha z powieści (a zdaje się, że to właśnie jego ma przedstawiać zdjęcie).\nMimo wszystko polecam. Błyskawicznie się czyta (mi zajęło to tylko jedno popołudnie), książka pozostawia po sobie dobre wrażenie i jest miłą odskocznią od rzeczywistości.\nOpublikowano 4 marca 2010 Autor: Magiczna książka\nKsiążka jest opowieścią młodego pisarza Hildegunsta z Twierdzy Smoków o jego niebezpiecznej wyprawie. Autor, Walter Moers utrzymuje, że jest jedynie jej skromnym tłumaczem, który dokonał przekładu z języka camońskiego na niemiecki. Otóż młody, bo zaledwie 77- letni smok, spełniając ostatnie życzenie swojego wychowawcy i nauczyciela, udaje się na poszukiwanie tajemniczego poety, który zdaniem jego mentora ma być jednym z największych wirtuozów sztuki pisania. Ślady prowadzą Hildegunsta do Księgogrodu, miasta, w którym książki są dla mieszkańców wszystkim, sensem życia i źródłem dochodów, niektóre mogą jednak także spowodować śmierć…\nOpowieść o tym, jak Hildegunst Rzeźbiarz Mitów odkrywa największą tajemnicę sztuki pisania jest błyskotliwą i zręcznie skonstruowaną powieścią przygodową i fantastyczną. Jest również hołdem złożonym literaturze- poprzez treść, formę i styl.\nKiedy pierwszy raz przeczytałam recenzję tej książki (chyba na blogu Ani) pomyślałam, że nie jest to książka dla mnie, lecz dla młodszych czytelników. Później jednak zmieniłam zdanie i zabrałam się za czytanie.\nPoczątek nie zapowiadał ciekawej lektury. Nie działo się nic godnego uwagi, a przytoczone fragmenty dzieła o kalafiorze sprawiły, że omal odłożyłam powieść. Nie zrobiłam tego jednak i to była dobra decyzja. Z każdą kolejną stroną akcja nabierała tempa, zaskakiwała. Przyjaciele okazywali się wrogami, a wrogowie najlepszymi przyjaciółmi.\nFabuła przedstawia się interesująco. Głównym bohaterem, a zarazem narratorem w powieści jest smok. Wyrusza on na poszukiwanie autora najwspanialszego rękopisu, jaki w życiu czytał, do Księgogrodu- Miasta Śniących Książek. Jego perypetie obfitują w spotkania tak niezwykłych istot, jak: buchlingi, łowcy książek, żywe księgi, a nawet samego straszliwego Króla Cieni.\nElementem, który podbił moje serce w tej powieści jest oryginalność. Nigdzie indziej nie spotkamy takich istot jak w tej książce. Przez całą powieść nie spotkamy także żadnej istoty ludzkiej. Wreszcie sposób, w jaki autor przedstawił książki. Wszędzie jest ich pełno, a każda z nich jest indywidualnością. Są więc książki posiadające nóżki, oczy, a nawet zęby; są i takie, których dotknięcie może spowodować śmierć, a także są książki pułapki.\nZakończenie przygód Rzeźbiarza Mitów zaskakuje, ale też satysfakcjonuje czytelnika. Autor wyjaśnia w nim wszystko dość dogłębnie i szczegółowo.\nJęzyk jest prosty, przyjemny i lekki. Jak już wspomniałam narracja jest pierwszoosobowa. Czasem zdarzają się też bezpośrednie zwroty do czytelnika, co akurat nie za bardzo przypada mi do gustu, ale przymknę na to oko.\nJescze kilka słów o samym wydaniu. Jest bardzo ładne, bogato ilustrowane rysunkami, które wykonał sam autor. Jedynym minusem jest wielkość książki. Moim zdaniem jest zbyt dużych wymiarów i niestety staje się nieporęczna.\nKsiążkę z przyjemnością mogę Wam polecić. Nie wierzcie w opinie, że jest to książka dla młodszych czytelników. To powieść dla wszystkich kochających książki.\nRozpoczynają się powoli kolokwia, referaty, itp. na studiach, dlatego pewnie troszkę rzadziej będą pojawiały się recenzje i wolniej będzie szło mi czytanie.\nOpublikowano 2 marca 2010 Autor: Magiczna książka\nLuty- kolejny czyteliczy miesiąc 2010 roku za mną. Z zadowoleniem stwierdzam, że był jeszcze lepszy, niż styczeń.\nZrecenzowałam: 8 książek\nStronicowe podsumowanie miesiąca\nRazem: 4098 stron.


Płatki zbożowe - na które się zdecydować?\nCo jecie najczęściej na śniadanie? Ja ostatnio zajadam płatki zbożowe z moimi ulubionymi dodatkami. I powiem Wam, że nie dość że mi smakują, to mi służą.Czuje się po takim posiłku najedzona ale nie przejedzona. Płatki zbożowe dostarczają dużo substancji odżywczych, przyśpieszają metabolizm...\nSklepowe musli, te z czekoladą, egzotyczne etc - mogą mieć nawet tyle cukru, co porządny deser! Najlepszym rozwiązaniem jest skomponowanie własnej mieszanki. Co zawiera moja mieszanka?\nW płatkach orkiszowych znajdziemy węglowodany, składniki mineralne i tłuszcze, białko, błonnik, żelazo, wapń, a także witamin z grupy B i PP. Płatki orkiszowe korzystnie wpływają na włosy i paznokcie, szczególnie dzięki zawartych w nich witaminom z grupy B. Regularne jadanie tych płatków poprawia funkcjonowanie narządów w organizmie człowieka. Płatki orkiszowe obniżają też cholesterol we krwi. Płatki orkiszowe posiadają rodanid, substancję biologicznie czynną, będącą naturalnym antybiotykiem, który występuje w kobiecym mleku, krwi i ślinie.\nPłatki owsiane są niezaprzeczalnie zdrowe. Znajdziemy w nich witaminy z grupy B, E, PP oraz cynk i magnez, wpływające na sprawne funkcjonowanie układu nerwowego i mięśniowego. Zjadając płatki owsiane z produktami mlecznymi, dostarcza organizmowi wszystkich potrzebnych aminokwasów. Błonnik rozpuszczalny w owsie to przede wszystkim beta-glukan, który wzmacnia odporność organizmu, zapobiega otyłości i cukrzycy typu 2. (Tonik z płatków owsianych KLIK).\nPłatki jaglane (produkowane są z prosa), mają liczne właściwości prozdrowotne. Znajdziemy w nich między innymi wysoką zawartość żelaza, wapń, lecytynę, fosfor czy potas. Usprawniają działanie układu nerwowego, wzmagając koncentrację, usuwając zmęczenie i bezsenność. Poprawiają trawienie, usuwają zaparcia - dzięki zawartości błonnika. Posiadają właściwości przeciwgrzybiczne i moczopędne (wpływają na pracę nerek). Dobrze oddziaływują na cerę, poprawiając stan skóry, a także wzmacniają włosy i paznokcie.\nMieszam powyższe płatki w stosunku 1:1 (oczywiście raz na jakiś czas kupuje i mieszam, nie robię tego codziennie). Płatki gotuję z mlekiem ok minuty (jeżeli nie lubicie mleka możecie łączyć je z wodą). Do płatków dodaję żurawinę, nasionka CHIA, migdały w płatkach i okazyjnie jakieś owoce jak banany czy kiwi jak poniżej.\nPamiętajcie, żeby nie wybierać form błyskawicznych płatków ponieważ mają one najmniej wartości odżywczych. Stawiajcie na płatki zwykła, naturalne, pełnoziarniste.\nźródła: http://party.pl/,porady/dom/kuchnia, http://www.poradnikzdrowie.pl, http://kobieta.onet.pl, http://bonavita.pl\ndomowe musli Płatki jaglane Płatki orkiszowe Płatki owsiane właściwości


Biuro Poznań 161 m2 - Estate Center - Estate Center\nBiuro Poznań 161 m2\n0 zł PLN / m2\nOferuję do wynajęcia powierzchnie w budynku Gemini przy ulicy Kochanowskiego na poznańskich Jeżycach. Lokalizacja oddalona o 1,5 km od centrum, w okolicy Międzynarodowe Targi Poznańskie, Rynek Jeżycki, dworzec PKP i PKS.\nBiurowiec posiada 6 pięter, skomunikowanych klatką schodową oraz dwiema nowoczesnymi windami. Budynek po gruntownym remoncie, zakończonym w 2016 roku. W trakcie remontu wykonano termomodernizację, wymianę stolarki okiennej i drzwiowej oraz instalacji. Powierzchnie wyposażone w klimatyzację, podwieszane sufity, instalację elektryczną, telefoniczną, Internet.\nObiekt posiada 24 godzinną ochronę. Do dyspozycji miejsca parkingowe naziemne w strefie z kontrolą dostępu i monitoringiem.\nDo wynajęcia piętra o powierzchniach od 206 do 273 m2.\nCzynsz 39 zł/m2 netto\nKoszty administracyjne około 7,50 zł/m2 netto + woda i ogrzewanie rozliczone wg udziału wynajętej powierzchni\nMagdalena Wizerkaniuk tel. 534 852 447\nOferuję do wynajęcia powierzchnie w budynku mieszkalno usługowym przy ulicy Kochanowskiego na poznańskich Jeżycach. Lokalizacja oddalona o 1,5 km od centrum, w okolicy Międzynarodowe Targi Poznańskie, Rynek Jeżycki, dworzec PKP i PKS.


Wiosenny makijaż w kolorze niebieskim - Zeberka.pl\nZeberka.pl » Makijaż » Wiosenny makijaż w kolorze niebieskim\nWiosenny makijaż w kolorze niebieskim\nmakijaż makijaże makijaż krok po kroku makijaż tutorial makijaż dla brązowych oczu makijaż w kolorze niebieskim konkurs\nKonkurs: wygraj kultowe Meteoryty Guerlain!\nTrwa nasz konkurs na makijaż wiosenny:\nDziś prezentujemy pierwszy z konkursowych makijaży autorstwa Trustmyself.\nTwarz przygotowujemy nakładając wpierw bazę pod makijaż, która przedłuży jego trwałość. Następnie nakładamy ulubiony podkład, ewentualnie korektor (ja używam głównie pod oczy) i przypudrowujemy sypkim pudrem aż do zmatowienia cery.\nTeraz możemy przejść do makijażu oczu:\n1. Na całą powierzchnię ruchomej powieki górnej nakładam bazę pod cienie, która wyciągnie ich kolor i zapobiegnie rolowaniu się cieni. Na bazę aplikuję "wklepując" pędzelkiem w powiekę kobaltowy pigment.\n2. W kobaltowy pigment "wcieram" szary pigment, aby stworzyć chłodny, trudny do opisania odcień granatu.\n3. Całość rozcieram delikatnie pędzelkiem do blendowania w kierunku załamania powieki, aby złagodzić ostre krawędzie cieni.\n4. W zewnętrznym kąciku oka nakładam czarny cień i rozcieram go jak "kopnięte" U - wzdłuż górnej linii rzęs oraz wzdłuż załamania górnej powieki.\n5. Linię wodną i dolną linię rzęs zaznaczam przy pomocy czarnej kredki. Nie musi być to równa kreska. W następnym kroku nałożymy na nią i tak cień.\n6. Uprzednio narysowaną czarną kreskę delikatnie rozcieramy pędzelkiem z nałożonym szarym pigmentem (tym samym, który użyłyśmy na górnej powiece). Zostawiamy tylko "chmurkę" koloru.\n7. Wzdłuż górnej linii rzęs prowadzimy cieniutką kreskę czarnym eyelinerem tylko by je (rzęsy) optycznie zagęścić.\n8. Wewnętrzny kącik oka rozjaśniamy pigmentem w odcieniu kości słoniowej i wychodzimy nim delikatnie na dolnej linii rzęs w kierunku zewnętrznego kącika oka. Tym samym pigmentem rozjaśniamy nieco nasz łuk brwiowy.\n9. Dokładnie tuszujemy górne i dolne rzęsy (można przykleić sztuczne), przyciemniamy i czeszemy brwi.\nBuzię konturujemy przy użyciu bronzera (czoło, kości policzkowe, nos, broda), a usta malujemy perłową szminką w odcieniu brudnego, brązowego różu. Całość możemy utrwalić przy pomocy specjalnego spray'u do utrwalania makijażu.\nTym razem oceniamy seksownego modela. Do tej pory miano Ciacha Tygodnia przyznawałyśmy znanym i lubianym aktorom. Tym razem przedstawiamy Wam sylwetkę seksownego brytyjskiego modela. David Gandy pracę modela rozpoczął ... czytaj więcej


Wycena na terenie - powiat ostrowiecki. Rzeczoznawca\nZabudowę gruntu stanowi drewniano-murowany budynek niefunkcjonującego młyna wodnego,w złym stanie technicznym. Dla określenia orientacyjnego stopnia zużycia technicznego skorzystano z formuły czasowej Rossa dla obiektów o przeciętnej gospodarce remontowej oraz wizualnej oceny na podstawie oględzin.\nAsfalty, kostka były budowane ok. Ustalenie wartości rynkowej prawa własności części składowej nieruchomości dla potrzeb amortyzacji środków trwałych.\nTeoretyczne i praktyczne aspekty szacowania wartości nieruchomości na potrzeby ustalania opłaty planistycznej. Odszkodowanie za zniszczone zasiewy i uprawy roślin jednorocznych zostanie szacowane według zasad stosowanych przy wywłaszczeniu nieruchomości, czyli według przewidywanych plonów i cen kształtujących się w obrocie rynkowym, zmniejszając je o wartość nie poniesionych nakładów na zbiór i transport utraconych plonów.\nWycena dla potrzeb zabezpieczenia wierzytelności. Oszacowanie wartości drewna w pasie gruntu do wylesienia.\nokopowe, zboża lub warzywa w uprawach polowych). Oszacowane odszkodowanie będzie odpowiadać utracie pożytków z powierzchni zajętej pod budowę infrastruktury, obliczone jak dla roślin uprawianych na całym polu, z którego został ,,wycięty” pas budowy.\nOszacowanie łącznej wartości rynkowej prawa użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej wraz z własnością budynku kompleksu kinowego,. Stopa zwrotu/kapitalizacji oznacza roczny wskaźnik dochodu właścicieli z dzierżawy nieruchomości podobnych.\nW obrębie powierzchni zniszczonej uprawy znajduje się słup energetyczny. Wycena nieruchomości ostrowiecki.\nOkreślenie wartości dla potrzeb księgowych. Wycena dla potrzeb sprawozdań finansowych.\nWycena gruntu Eksploatacją objęto jedynie złoże udokumentowane w kat.\n90 m2 dla zabudowy bliźniaczej. Możliwości zabudowy: bez ograniczeń, z ograniczeniami, brak możliwości zmian inwestycyjnych lub ograniczenia w wykorzystaniu nieruchomości.\nPraktyczne procedury szacowania nieruchomości leśnych i zadrzewionych. Warunki geotechniczne wycenianej nieruchomości nie były brane pod uwagę przy analizie cech nieruchomości ze względu na brak fachowej ekspertyzy tj.


Kiedy można serwisować produkt? - Teczka.pl\nPrawo Kiedy można serwisować produkt?\nKiedy można serwisować produkt?\nDokument gwarancyjny uprawnia nas do skorzystania z usług serwisu w celu usunięcia przyczyny wadliwego działania rzeczy, ale także może nakładać na kupującego obowiązki. Gwarancja w wielu wypadkach jest dla konsumenta korzystniejsza niż rękojmia, zwłaszcza jeżeli zależy nam na tym, aby produkt pozostał w doskonałym stanie technicznym przez wiele lat. Należy jednak pamiętać, że niezależnie od uprawnień z tytułu gwarancji można reklamować towar niezgodny z umową sprzedaży. (1)\nDokument gwarancyjny i zasady gwarancji mogą w każdym wypadku być inne – opiera się on bowiem na oświadczeniu gwaranta i wskazanych przez niego wzajemnych uprawnieniach i obowiązkach wynikających z gwarancji.\nGwarancja producenta (najczęściej udzielana na sprzęt elektroniczny, maszyny czy samochody) obejmuje często dodatkowe, bezpłatne usługi serwisowania – zatem przeglądów i oceny zużycia poszczególnych części produktu, zaś za dopłatą – ich usunięcie na miejscu. Odpłatność takiej usługi jest uzależniona od tego, czy uszkodzenie lub zużycie wynika z wady fabrycznej, czy z normalnego użytkowania sprzętu. Niekiedy w dokumencie gwarancyjnym producent towaru zastrzega, że stracimy gwarancję, gdy w razie awarii naprawy podejmie się inna, wybrana przez nas firma – nie zaś wskazany przez producenta serwis. Od dokonywania regularnych przeglądów zależy także to, czy nie stracimy gwarancji lub czy ulegnie ona przedłużeniu. Niekiedy też (co zostaje wprost zaznaczone przy dokonywaniu sprzedaży produktu) montażu i serwisowania musi dokonać autoryzowany przez producenta przedsiębiorca, gdyż taki montaż jest warunkiem udzielenia gwarancji. W powyższy sposób producent pozwala nie tylko zarobić firmie montażowej, lecz uwalnia się od odpowiedzialności z tytułu gwarancji, jeżeli wady powstały wskutek nieprawidłowego zamontowania rzeczy czy sprzętu. Konsument wybierając, czy chce zachować warunki gwarancji podejmuje ryzyko jej utraty w przypadku dokonania samowolnych napraw czy po zerwaniu plomb, lecz zachowuje nadal roszczenia przysługujące mu z tytułu niezgodności towaru konsumpcyjnego z umową sprzedaży.\nKorzystanie z serwisu gwarancyjnego na zasadach określonych w dokumencie gwarancyjnym zależy od konsumenta. Nie można prawnie nałożyć żadnych sankcji na konsumenta za złamanie warunków gwarancji – poza rzecz jasna utratą przywilejów z niej wynikających. Najczęściej w dokumentach gwarancyjnych i zasadach udzielenia gwarancji przez producenta można znaleźć następujące zapisy:\n– kupujący ma obowiązek serwisowania towaru wyłącznie u producenta pod rygorem utraty gwarancji;\n– w przypadku awarii nabywca jest zobowiązany dostarczyć towar do punktu serwisowego na adres podany w książce gwarancyjnej (takich punktów może być wiele i można zawsze wybrać ten, który jest najbliżej naszego miejsca zamieszkania);\n– wszystkie produkty znajdujące w naszej ofercie objęte są gwarancję producenta; podstawą dla skorzystania z gwarancji jest paragon lub faktura VAT (dowód zakupu), którą trzeba zachować wraz z dokumentem gwarancyjnym;\n– w przypadku braku wcześniej wymienionych dokumentów roszczenia związane z serwisowaniem towaru stają się niemożliwe – ale (o czym już producent nie wspomina) zawsze przysługują nam roszczenia z tytułu niezgodności towaru konsumpcyjnego z umową;\n– sprzęt należy dostarczyć na własny koszt kurierem na adres naszej firmy w celu dokonania wymiany lub naprawy z dołączoną krótką adnotacją dotyczącą rodzaju usterki. Realizacja naprawy trwa od 14 do 28 dni. Naprawiony sprzęt do klienta odsyłamy na koszt własny.\n1) Art. 13 ust. 4 Ustawy o szczególnych warunkach sprzedaży konsumenckiej i o zmianie Kodeksu cywilnego\nCzy zdarzyło Wam się oddać zakupiony produkt do serwisu? Jak to się odbyło? Czy mieliście jakieś problemy? Dajcie znać w komentarzu.\nPoprzedni artykułJak długo przechowywać rachunki?\nNastępny artykułZasady odpowiedzialności za produkt niebezpieczny\nPodpisując umowę kredytową zobowiązujemy się nie tylko do spłaty pożyczonej kwoty wraz z odsetkami, prowizją itd., ale również do dokonania tego w określonym czasie, wyznaczającym nam harmonogram rat. Kiedy chcemy spłacić kredyt w całości przed końcem umowy, będziemy musieli liczyć się z dodatkowymi kosztami tak, jak dzieje się to w przypadku niedotrzymania warunków każdego innego kontraktu.\nWyróżniamy dwa typy okapów kuchennych: tzw. podszafkowe, które jak sama nazwa wskazuje, przykręca się do mebli kuchennych i przewód wentylacyjny prowadzi się w szafkach bądź ponad nimi. Drugi rodzaj okapu to okap montowany ścianę – jest o tyle prostszy w montażu, że jeżeli pozwala nam na to rozkład mebli (a konkretniej możliwość ustawienia okapu bezpośrednio nad kuchenką i ustawienie ich bezpośrednio przy kominie w którym znajduje się wolny przewód wentylacyjny) wykonane prace montażowe ograniczone są do minimum.\nKuchnię trzeba sprzątać codziennie. Praca w czystej kuchni jest łatwiejsza i przyjemniejsza, ale to nie jedyny powód. O kuchnię należy dbać głównie po to, aby uniknąć ryzyka zatruć pokarmowych. Nie uda się zlikwidować wszystkich zarazków i bakterii, ale w znaczny sposób można ograniczyć ich ilość.


Racjonalista - Komentarze do strony Rosyjska dusza, polska dusza\nKomentarze do strony Rosyjska dusza, polska dusza\nawatar098 6 na 6\nDobry artykuł, tyle, że Autor zmarł w 1948 i trochę się od tego czasu zmieniło.Rosjanie nie mają skłonności do afektacji?A Włodzimierz Wysocki?Wydzierał mordę jak dziki.Ach, jak pięknie on to robił...Oni są BARDZO WYLEWNI.\nRóżnice miedzy Polakami a Rosjanami.Sztuczna propaganda.Miałem przyjemność tam przebywać.JESTEŚMY IDENTYCZNI MENTALNIE I KULTUROWO.Nie zauważyłem, że nie jestem w Polsce(znam język ros., co mi ułatwiło bardzo asymilację z miejscowymi).Po 2 dniach pobytu w dużym, ponad milionowym mieście poruszałem się jak u siebie, nie mając nawet mapy.I nigdy się nie zgubiłem.Ludzie serdeczni, żadnych uprzedzeń do Polaków.\nPOLITYKA TO JEDNO, STOSUNKI MIĘDZYLUDZKIE TO DRUGIE.\nArminius - O braciach Moskalach 3 na 3\n"JESTEŚMY IDENTYCZNI MENTALNIE I KULTUROWO". Przecież z artykułu wynika, że jest na odwrót, że pomiędzy duszą rosyjską a polską jest multum istotnych różnic. Więc jeżeli Pana zdaniem "artykuł jest dobry"- to powinien Pan zwrócić uwagę na to, a nie pisać, iż Polacy i Rosjanie są wycięci z jednej sztancy. Wysocki czy Bierdajew to wyjątki , z których Pan robi regułę. Ci wszyscy wspaniali i "o szerokiej duszy" Rosjanie hurtowo niemalże popierają Putina w jego "nowej polityce" polegającej na agresji wobec sąsiadów i bezpardownowym łamaniu prawa międzynarodowego, a 52% z nich nie ma problemu z uznaniem Stalina za postać jak najbardziej pozytywną. Warto zwqrocić uwagę, iż nadzieje wyrażone przez Bierdajewa wogóle się nie ziściły ("Jej (Rosji) polityka wobec Polski, defensywno-zaborcze wobec niej skłonności dawno stały się historycznym anachronizmem, należą do dalekiej przeszłości i nie sprzyjają powstawaniu odpowiednich warunków do współpracy w przyszłości") . Tekst był napisany w 1918 r., co było w 1920, 1939, 1945, i później też wszyscy dobrze wiemy. Postulat braterskiego pojednania się dwóch słowiańskich dusz nie ziścił się - a stroną, która wiodła agresywną politykę była - przede wszystkim - strona rosyjsko - sowiecka.\nAutor: Arminius Dodano: 27-04-2015\nMariusz Agnosiewicz - Wizjoner 3 na 3\nBierdiajew to wizjoner. Takich potrzeba i Rosji i Polsce. A ten tekst należy traktować nie jako nieudane przewidywanie, lecz postulat na przyszłość. Jeśli odpowiednio duża liczba ludzi uwierzy w te postulaty - wówczas zaczną się spełniać.\nAutor: Mariusz Agnosiewicz Dodano: 27-04-2015\nDyktaFon - Tak sobie myślę... 3 na 3\n...że nie trzeba wierzyć w jakieś postulaty, wystarczy poznać iluś tam Rosjan, a nie opierać opinię o nich na mediach lub politykach (co tyczy się obu stron - rosyjskiej i polskiej). Wtedy wyjdzie szydło z worka, jak to politycy kręcą własne interesy na opinii publicznej napuszczjąc jedną stronę na drugą.\nAutor: DyktaFon Dodano: 27-04-2015\n"Jeśli odpowiednio duża liczba ludzi uwierzy w te postulaty - wówczas zaczną się spełniać". Tak! Także dlatego wierzę ...\nAutor: klaio Dodano: 27-04-2015\nNikt tak dobrze nie orientował się w temacie, jak wspomniany chociaż w niewłaściwym kontekscie (jaki tam Duch Święty?!) Dostojewski. To on zawarł polacką stronę swej osobowości w postaci (nomen omen) Wierchowińskiego z "Biesów".\nAutor: schlawiner Dodano: 28-04-2015\nPiastun - @Arminius\n"Tekst był napisany w 1918 r., co było w 1920, 1939, 1945, i później też\nwszyscy dobrze wiemy."\nLenin, Stalin, Beria, Kaganowicz, Jagoda, czy Jeżow to oczywiście typowi Rosjanie.\nAutor: Piastun Dodano: 30-04-2015\nAdanac 2 na 2\nKompletnie bzdurny tekst. Nie byliśmy bliscy i takimi nigdy nie będziemy\na bablanie o słowianskim braterstwie to zwykłe bicie piany. Nijaki\nFeliks byl słowianinem i w dodatku naszym rodakiem co nie przeszkadzało mu w mordowaniu Polaków. Jego slowiańska duszę mam w wielkim poszanowaniu.\nRosjanie to rzeczywiscie wspaniały naród ale co z tego? Ich bagnety w naszych plecach mają te same skutki co sztylety odwiecznych wrogów Germanow.\nAutor: Adanac Dodano: 01-05-2015\nArminius - Tradycje wielkorosyjskie 2 na 2\n"Lenin, Stalin, Beria, Kaganowicz, Jagoda, czy Jeżow to oczywiście typowi Rosjanie".\nZawsze zwracałem uwagę na to, iż rewolucja bolszewicka to w zasadzie import ideowy i kadrowy, przy dominującym udziale pierwiastka żydowskiego. Problem tylko w tym, iż Rosjanie zaakceptowali i zaadoptowali ten wątek do swojej tradycji narodowej. I w chwili obecnej 52 % Rosjan uznaje Stalina i stalinizm za zjawiska zdecydowanie pozytywne. Wpisali oni bolszewicki imperializm w tradycję imperializmu carskiego. Gdyby potępili totalnie bolszewizm, odcięli się od niego, obwieścili, iż był to import a jego pierwszymi i największymi ofiarami byli Rosjanie, gdyby dokonali destalinizacji swojej duchowości , mentalności i - last but not least - swojej polityki bieżącej - wtedy mielibyśmy do czynienia z inną tzw. "Trzecią Rosją", całkiem nowa jakością, z którą dialogi i przyjacielskie relacje byłyby jak najbardziej możliwe. Słowem tak jak Niemcy przeszły denazyfikację, tak Rosjanie ciągle są przed destalinizacją. Opinie i poglądy nawet najbardziej błyskotliwych rosyjskich bogoiskatieli - jakkolwiek wielce interesujące - nie są w stanie zmienić cokolwiek w tym względzie. Są pięknym kwiatkiem przypiętym do siermiężnego syberyjskiego kożucha.\nAutor: Arminius Dodano: 01-05-2015\nRosja nie musi kierować się interesem Polski, tak samo jak nie muszą kierować się nim Niemcy i żaden inny kraj. Ich politycy dbają przede wszystkim o interesy ich kraju, czego niestety nie można powiedzieć o naszych.Wielkie narody imperialne (USA,Rosja) myślą innymi kategoriami, których my, Polacy, nie rozumiemy.\nAutor: bobobo Dodano: 01-05-2015\nTotek - śmierdzi bolszewizmem i panslawizmem\n"Stara lekkomyślna Polska z magnackimi ucztami, z mazurkiem i prze-śladowaniem prostego ludu przeistoczyła się w Polskę cierpiętniczą."\nTo niestety jest już analiza z punktu widzenia sowieta-bolszewika i stalinisty pamiętającego wpierdol pod Warszawą w 1920.\nTak się składa, że owo "prześladowanie prostego ludu" było w I Rzeczypospolitej daleko mniejsze niż w Moskowi (Księstwie Moskiewskim) i w całym Wielkim Księstwie Litewskim opartym tak samo na feudalnym prawie ruskim. Dotyczyło to tak samo chłopów - którzy w prawie ruskim mogli być dowolnie sprzedawani, jak i szlachty, która mogła być karana przez władcę suwerennego.Chłop feudalny był w I Rzeczypospolitej przywiązany do ziemi, co z jednej strony ograniczało rozwój miast i migracje zarobkową ale było też prawem uniemożliwiającym faktyczny handel ludźmi przez właścicieli ziemi (feudalnego odpowiednika kapitalistów).\nAutor: Totek Dodano: 08-03-2020\nTotek - "Stara lekkomyślna Polska..\nz mazurkiem i prześladowaniem prostego ludu przeistoczyła się w Polskę cierpiętniczą."\nBierdajew pisał o tym w 1918 roku,\nSzlachta w Polsce od czasów panowania Władysława Jagiełły rozszerzała swoje przywileje do tego stopnia, że zaczęła mieć dominacje nad władzą królewską. Dlatego szlachta ruska zamieszkująca powiaty WKL należące przez dziedziczenie do Korony - sama prosiła polskiego króla o włączenie ich w granice Rzeczypospolitej. Chcieli takich samych swobód jak mieli poddani króla polskiego żyjący w granicach Rzeczypospolitej - co było bezpośrednim powodem zawarcia Unii Lubelskiej. Można wiec powiedzieć, że ta ruska (jeszcze wtedy nie rosyjska) dusza nie była wcale taka pokorna i rwała się do polskiej, do jej anarchizmu i dumy. Moskowianie mieli tylko raz taki kaprys wyrwania sie spod władzy tyranów których sami tworzyli - w 1612. Jednak kolejny raz źle wybrali. Najeżdżani i gwałceni przez Mongołów, a potem skolonizowani przez władców niemieckich, kolejny raz dopuścili do władzy potwory swojej rosyjskiej duszy - Bolszewię, która ostatecznie wybiła im z głów dumę i wolność. I ten śmieszny pseudo-filozoficzny felieton jest doskonałą ilustracją zniewolenia Rosjan - ich myślenia niewolniczego.\nTotek - „słowiańską-ruską" duszę,\na konkretnie rosyjską duszę scharakteryzował Piłsudski - a znał ją doskonale z rodzinnych kontaktów z rodziną Lenina… (brat Józefa i Brat Włodzimierza organizowali razem zamach na Cara konspirując w Narodnej Woli). Józef Piłsudski opisał tak rosyjską duszę: