Zwiastun burzy. Wojny wikingów. Tom 2 - Cornwell Bernard | Książka w Sklepie EMPIK.COM\nZwiastun burzy. Wojny wikingów. Tom 2 (okładka twarda)\n111 oceny i 35 recenzji\nTytuł: Zwiastun burzy. Wojny wikingów. Tom 2\nWymiary produktu [mm]: 144 x 41 x 219\nWłaśnie zrecenzowałem Zwiastun burzy. Wojny wikingów. Tom 2\nDrugi tom bestsellerowej serii Bernarda Cornwella o losach bohaterskiego Uhtreda z Bebbanburga. Na jej podstawie BBC realizuje serial "Upadek królestwa". Mimo pokonania Duńczyków pod ...\n17-01-2022 o godz 00:35 przez: Sławomir Mrugowski | Zweryfikowany zakup\n12-11-2019 o godz 09:25 przez: wojtek501 | Zweryfikowany zakup\n24-03-2019 o godz 13:15 przez: Daniel Kafarowski | Zweryfikowany zakup\nKsiążka bardzo ciekawa, napewno lepsza od serialu (Upadek Królestwa),oprawa ksiąki też nienaganna,polecam wartao ją przeczytać.\n20-05-2022 o godz 16:07 przez: Tobiasz Wrona | Zweryfikowany zakup\nKlasycznie lekko uszkodzona ksiazka przyszla przez strone empik\n17-08-2021 o godz 10:01 przez: Arkadiusz Kondej | Zweryfikowany zakup\nGorzej mi podeszla ksiazkowo niz czesc pierwsza\n23-04-2022 o godz 13:21 przez: anonymous | Zweryfikowany zakup\nŚwietne, nie mogę się oderwać.\n10-02-2019 o godz 22:05 przez: Aleksandra Kujawa\nNiemal zawsze, czytając serie, trochę boję się sięgnąć po kolejny tom, jeśli pierwszy bardzo mi się spodobał. Wynika to z tego, że niemal zawsze któraś kolejna część obniża loty, a w dodatku w sieci pokutuje twierdzenie o tzw. klątwie drugiego tomu, czyli przeświadczenie, że drugi tom zawsze będzie gorszy od tego pierwszego. Tym razem jednak sięgałam po drugą część Wojen Wikingów z dziwnym przekonaniem, że nie zawiodę się i, no cóż, miałam rację. Akcja rozpoczyna się zaraz po bitwie pod Cynuit, kiedy to wojska Alfreda z Uhtredem w szeregach rozgromiły armię Guthruma Nieszczęśliwego. Dwudziestoletni Uhtred, po wygranej, zamiast pędzić co koń wyskoczy do swego króla, by się pochwalić odniesionym zwycięstwem, woli zostać ze swoją dopiero co odzyskaną żoną i maleńkim, nowonarodzonym synem. Dlatego też całą jego chwałę przypisuje sobie Odda Młodszy, jego rywal i wróg. Uziemiony panującym pokojem Uhtred wiedzie żywot rolnika, który zupełnie mu nie odpowiada. W końcu wyrywa się na wolność i królewskim statkiem, przemienionym na duńską fyrdracę, wypływa na łupieżczą wyprawę do kraju Brytów, gdzie poznaje piękną Iseult – czarodziejkę i królową Brytów. Wbrew żonie sprowadza Brytankę do domu jako swoją kochankę. W końcu jednak wybucha wojna, gdyż Guthrum po raz kolejny łamie pokój i zajmuje większą część Wessexu, a Alfred wraz z żoną i niedobitkami Sasów Zachodnich chroni się na rozległych mokradłach... Stamtąd wyrusza ostateczna ofensywa Wessexu i Sasów przeciwko Duńczykom, by wydać im jedną, ostatnią walkę o kraj. Zwycięzca w tej bitwie weźmie wszystko... Tak, jak pierwszy tom był znakomitym wprowadzeniem do całej serii, tak w drugim niemal od razu wskakujemy na główkę w wartką akcję. Cały czas coś się dzieje, nawet wtedy, gdy Uhtred jest wraz z Alfredem de facto uwięziony na bagnach. Na szczęście autor w krótki i łatwy sposób przypomina nam fabułę z pierwszego tomu, więc jeśli trafiła Wam się długa przerwa w lekturze, to spokojnie, szybko sobie wszystko przypomnicie. W tej części jeśli nie mamy do czynienia z bitwami i wyprowadzaniem wroga w pole, to raz po raz trafiamy na większe bądź mniejsze intrygi polityczne. Trzeba przyznać, że autor potrafi przykuć uwagę czytelnika na długie godziny i sprawić, że nie sposób oderwać się od książki. Język, którym operuje Cornwell, jest lekki i plastyczny – nie ma tu dużo opisów, ale te, które są, wystarczają w zupełności do wyobrażenia sobie miejsc, w których toczy się akcja. Poza tym widać, że pisarz ma naprawdę solidne zaplecze historyczne, każda bitwa jest udokumentowana w źródłach, a nawet, jeśli została przez Cornwella w jakiś sposób przesunięta w czasie, to w nocie historycznej zostaje to zaznaczone i wyjaśnione z jakich przyczyn tak się stało. Jeśli chodzi o postacie, to Uhtred dorośleje na przestrzeni kolejnych stron. Jak w pierwszym tomie jego głównym problemem była tożsamość i przynależność narodowa (na tyle, na ile możemy o czymś takim mówić w IX wieku), tak teraz ma problem z odnalezieniem się w rzeczywistości. Nie potrafi być rolnikiem, osiąść na stałe na gospodarstwie i nim zarządzać. Nie ma w sobie dość pokory, jest zbyt niespokojny i poszukuje swojego prawdziwego ja. W efekcie nie potrafi nigdzie zagrzać miejsca, wchodzi w konflikt z okoliczną ludnością i nie potrafi dogadać się nawet z własną żoną, z którą związek na początku układał mu się naprawdę dobrze. Ponadto jest w ciągłym konflikcie z królem, jeśli chodzi o wiarę. Uhtred, wychowany wśród Duńczyków, wierzących w mnóstwo bogów, ale jednocześnie cieszących się życiem i jego zaletami, jak kobiety, piwo i hulanki, nie potrafi pojąć sensu chrześcijaństwa. Jawi mu się ono jako religia smutna, pełna samoumartwienia i żałości, odbierająca jej wyznawcom radość życia. Stąd jego ciągoty do powrotu do Duńczyków, wśród których byłby wolny i mógłby cieszyć się w pełni życiem, a nie spędzać je na modlitwach i ponurych rozważaniach, jak chciałby tego jego król, Alfred. Właśnie, skoro mowa o religii i Alfredzie. Dzieje Uhtreda mają miejsce na tle wielkich przemian w Anglii. Alfred, zwany przez potomnych Wielkim, dąży uparcie do zjednoczenia poszczególnych ziem Anglii w jeden organizm państwowy. Natomiast wojna z Duńczykami w jego oczach, to nie tylko walka o jedność kraju, ale też walka chrześcijaństwa z pogaństwem. Alfred jest tak zagorzałym chrześcijaninem, że woli nawet w trakcie wojny słuchać księży niż zaprawionych w bojach wojowników. Ponadto ciągle pogłada tak ogromną wiarę w Boga, że ślepo wierzy, że Guthrum utrzyma pokój, a chrześcijański Bóg nawet go nawróci. Wszystko to oczywiście spełza na niczym, przez co król musi walczyć z wikingami o swój kraj w jednej, wielkiej bitwie. Drugi tom Wojen Wikingów to wspaniała i napisana z rozmachem powieść, obiecująca jeszcze lepsze kolejne tomy. Plastyczne opisy bitew, świetnie przedstawione psychologicznie postaci i wartka fabuła zapewnią czytelnikowi długi godziny znakomitej rozrywki. Ja już czekam na trzecią część i odliczam do niej dni!\n10-02-2019 o godz 22:03 przez: Aleksandra Kujawa\n10-02-2019 o godz 22:02 przez: Aleksandra Kujawa\n04-03-2019 o godz 14:53 przez: redgirlbooks\n"(...) Głęboko pod ziemią, tam gdzie pożerający ciała umarłych wąż podgryza korzenie drzewa życia Yggdrasil, siedzą Norny i przędą nić naszego losu. Wydaje nam się, że sami o sobie decydujemy, tymczasem nici życia splatają zręczne palce tych kobiet. To one nami kierują i dlatego przeznaczenia nie można zmienić". Po ostatniej bitwie z Duńczykami, podczas której Uthred z Bebbanburga pozbawił życia Ubbę Lodbroksona, dwudziestoletni wówczas mężczyzna popełnia pierwszy z błędów. Zamiast za radą przyjaciela udać się wprost do króla, postanawia wyruszyć w podróż do syna i żony. W tym czasie ktoś inny przywłaszcza sobie zasługi Uthreda czym zyskuje aprobatę Saskiego władcy. Kiedy Uthred wraz z rodziną przybywa do Exanceasteru i dowiaduje się o tym, nie potrafi ukryć swojego zranienia i złości. W wyniku tego wyciąga miecz w obecności króla, co nie jest mądrym posunięciem. Zostaje za to ukarany i zmuszony do odbycia pokuty. Poniżony, wraz z przyjacielem wyrusza na wyprawę łupieżczą, aby zdobyć bogactwo, za pomocą którego spłaci dług wobec Kościoła, jaki przeszedł na niego żeniąc się z Meredith. Ma też nadzieję, że za pomocą łupów przyciągnie ludzi na służbę wojskową oraz odzyska utracony majątek rodzinny, który przywłaszczył sobie jego wuj. Tymczasem Duńczycy zrywają pokojowy pakt z Alfredem i sprawiają, że Wessex opanowuje chaos. Uthred z Bebbanburga ponownie stanie do walki w murze tarcz. "Każdy wojownik ma dumę. To ona, obok furii i ambicji, buduje wojowniczą sławę". Uthred jest już doświadczonym wojownikiem, za którym ciągnie się niezbyt dobra reputacją, na którą sam zresztą sobie zapracował. Przez swój wybuchowy charakter, często popełnia błędy, które wpływają na jego dalsze losy. Czasem na tych błędach się uczy, a czasem nadal przemawia przez niego młodzieńczy bunt. Jest impulsywny, pełen złości dumy i ambicji. Często postępuje bezlitośnie i jak prawdziwy Wiking, chociaż nadal ma w sobie coś z Sasa. Uthred w tej części doświadczy nie tylko niebezpieczeństw i bitewnych potyczek, ale również straty i żałoby. Jego małżeństwo z Meredith będzie mieć problemy, a on sam zakocha się ciemnowłosej piękności. Pamiętam jak po przeczytaniu pierwszej części żywiłam nadzieję na to, że w kolejnym będzie więcej Uthreda od takiej zwyczajnej, ludzkiej strony i nie pomyliłam się, bo nie zabrakło tu komplikacji w jego uczuciowym życiu, ale też wątków z jego przyjacielem, czy z wrogami, których sobie zyskiwał. Autor w tej części rozwinął również postać króla Alfreda, którego poznajemy nie tylko jako pobożnego chrześcijanina, który uwielbia Kościół, ale również jako człowieka, który był zbyt ufny i pobłażliwy wobec Duńczyków, co doprowadziło do tego, że był zmuszony walczyć o Wessex. Początkowo może się wydawać, że Alfred jest skromnym i słabym człowiekiem, ale moim zdaniem to tylko pozory. Potrafił być ambitny, przebiegły i obłudny. Dokładnie wiedział jak manipulować Uthredem i w jaki jego słaby punkt najlepiej uderzyć, aby ten mu służył. Chociaż potępiał go jako poganina, nie ulegało wątpliwości, że był mu potrzebny. Akcja w książce w połowie odbywa się na morzu, a w drugiej połowie na lądzie. Tak jak w poprzedniej części nie zabraknie tu scen batalistycznych, ale również taktyki wojennej. Najbardziej uderzająca w tej książce jest postawa duchownych. Ich chciwość, rozpusta, żądza posiadania, władzy oraz przywłaszczanie czyjegoś mienia. Jednak oprócz tego pojawiają się tu dobrzy księża, chociaż tych jest mniej. W książce pojawią się postacie z "Ostatniego królestwa", takie jak Odda Młodszy, Leofric czy Beocca, ale też nowe jak Steapa czy Ojciec Pyrlig. Jednak autor tak umiejętnie wprowadza ich do fabuły, że nie ma możliwości, aby się pogubić. Przyznam, że początkowo miałam problem z wciągnięciem się w fabułę, ale autor ma taki styl pisania, że nie wiadomo kiedy i ta historia wciąga Cię niesamowicie. Im bliżej byłam końca, tym bardziej chciałam wiedzieć jak zakończy się ta część, ale jednocześnie nie byłam w stanie pożegnać się z Uthredem. Świat, który wykreował Bernard Cronwell jest pełen brutalności, męstwa i intryg. To dynamiczna powieść, która tym razem skupia się na wojnie z Duńczykami o odzyskanie Wessexu. "Zwiastun burzy" to powieść, która oczekuje od czytelnika pełnego skupienia, ale w zamian wynagradza niesamowitą przygodą, dobrze skonstruowaną fabułą, świetnie wykreowanymi bohaterami oraz światem, w którym fikcja idealnie dopełnia się z wydarzeniami historycznymi. "Zwiastun burzy" tak jak i pierwsza część, pozostawia mnie z wielkim niedosytem.\n12-02-2019 o godz 20:54 przez: Dominika Pyza\nBernard Corwell to jeden z najbardziej znanych pisarzy gatunku fikcji historycznej. Jest znany na całym świecie, a ja już teraz wiem, że nie było to moje ostatnie spotkanie z tym wybitnym, angielskim pisarzem. Uthred po powrocie z bitwy oczekuje na uznanie. Spotyka się jednak z dystansem i nieufnością ze strony króla. Pod wpływem emocji kradnie statek, zbiera niewielką grupę ludzi i wybiera się na wyprawę. Oddaje się swojej duńskiej stronie bez koniecznej zmiany strony konfliktu. Wieści o jego czynach docierają do króla. Lojalność Uthreda jest testowana wielokrotnie. Uthred jako bohater przechodzi prawdziwą transformację. Dorósł, jest bardziej zdecydowany z swoich działaniach. Walczył w swojej pierwszej ścianie tarcz. Teraz jest sprawdzonym wojownikiem z coraz większą reputacją, choć niekoniecznie jest ona dobra. Autor zastosował chwyt, który jest nieczęsto praktykowany przez pisarzy. Uthred, który jest narratorem, opowiada tę historię z perspektywy czasu i ją komentuję. Czasami się krytykuje, a innym razem podchodzi z rezerwą do przeszłości. Pomaga to bliżej poznać bohatera, zobaczyć jakie wydarzenia sprawiły, że teraz jest, jaki jest. Zwycięstwo pod koniec "Ostatniego królestwa" zmienia sposób myślenia bohatera. Staje się pewniejszy siebie, zuchwały. Uthred jest wspaniałą postacią, dzięki swoim wadom. Dodatkowe niebezpieczeństwo spowodowane jego naiwnością i głupotą, dodaje ducha jego opowieści. Autor robi świetną robotę, przekazując, jak przeszłość Uthreda wpływa na jego obecne życie. Bohater został wychowany przez Duńczyków, co stwarza interesujący moralny rozłam. Musi walczyć przeciwko Wikingom, z którymi dzieli on swoje dzieciństwo, po stronie opętanych religijnie Anglików. Musicie być przygotowani na krew, która leje się na kartach tej powieści dość obficie. Cornwell w sugestywny sposób opisuje bitwy i pojedyncze walki. Okrasza to wszystko odrobiną seksu, która nie gorszy, a dodaje pikanterii. Dodatkowo dorzuca sporą dawkę humoru, co tworzy niemal mieszankę wybuchową. "Zwiastun burzy" w pewnym stopniu różni się od swojego przeciwnika. Przede wszystkim tom drugi obejmuje dużo krótszy okres czasu, około sześciu miesięcy, koncentrując się wokół kluczowego okresu rządów Alfreda i walki z Duńczykami. W rezultacie świat, który tworzy Cornwell staje się żywszy i bardziej kolorowy, uzupełniony przez postaci, które są bardziej rozwinięte niż w "Ostatnim królestwie". Dłuższa powieść i krótszy okres czasu pozwalają też na wprowadzenie nowych postaci, które mnie oczarowały. Jeżeli ktoś z was broni się przed tą książką, bo nie zna tomu pierwszego, to spokojnie. Znajomość "Ostatniego królestwa" nie jest konieczna do przeczytania "Zwiastuna Burzy". Uthred snując swoją opowieść często wraca do przeszłości, tłumacząc czytelnikowi fakty i okoliczności ich powstania. Wszystkie istotne wydarzenia, które miały miejsce wcześniej są wspomniane, więc pomocne jest to również, jeżeli czyta się książki z dużym odstępem czasu pomiędzy tomami. Mimo wartkiej akcji, "Zwiastun burzy" nie wciągnął mnie aż tak jak tom pierwszy serii. Przyczyną tego może być mniejsza obecność kultury Wikingów. Całą historię obserwujemy ze strony Angielskiej, bo to właśnie w tym obozie przebywa bohater. Trochę brakowało mi nieprzewidywalności i okrucieństwa Duńczyków. Zakończenie mnie trochę zmieszało. Z jednej strony jest dużo bardziej epickie niż te z "Ostatniego królestwa", ale książka kończy się zbyt gwałtownie, jak na tak szczegółową powieść. Być może autor chciał zostawić czytelników w niepewności i oczekiwaniu na kolejny tom. Mam nadzieję, że następna książką będzie bezpośrednią kontynuacją pod względem chronologicznym. Pozwoli to na baczne i dogłębne obserwowanie psychiki Uthreda. Bernard Corwell doskonale posługuje się piórem. Stara się jak najwierniej trzymać faktów historycznych, a przy tym potrafi opowiedzieć pasjonującą historię. Przenosi czytelnika do IX - wiecznej Anglii. Opisy są dokładne, ale nie odstraszają. Bohaterowie wydają się być żywi, a sceny akcji są niezwykle atrakcyjne. Mimo wszystko zdarzają się pewne momenty przestoju, zbyt dużego zwolnienia akcji, które trzeba przetrwać po to, by za chwilę pędzić razem z fabułą na łeb, na szyję. Jestem bardzo zadowolona, że autor sprostał moim oczekiwaniom i nie zawiódł mnie. Odbyłam niesamowitą podróż w czasie i przestrzeni. Nie mogę się doczekać, kiedy sięgnę po tom trzeci, czyli "Panowie Północy"\n10-02-2019 o godz 21:04 przez: cornie999\nOpis fabuły Uhtred po zwycięskiej walce i pokonaniu Ubby postanawia nie jechać do króla Alfreda, ale udać się do żony i syna. Wkrótce jednak przekonuje się, jak wielki popełnił błąd, ponieważ jego zasługi przypisał sobie znienawidzony Odda Młodszy. Po przyjeździe do miejsca pobytu władcy Wessexu, młody Sas nie ma łatwo z powodu wyznawanej religii. Jego posunięcia mogą doprowadzić do sprowadzenia niebezpieczeństwa na jego bliskich oraz całą Anglię. Czy Uhtredowi uda się odnaleźć samego siebie? Czy jego serce zdecyduje, kim mężczyzna jest naprawdę? Opinia Muszę przyznać, że na początku bałam się, że nie będę miała powrócić do świata Uhtreda i bezwzględnych wikingów, że ta historia zdąży mi się przejeść. Na szczęście tak się nie stało, a ja przez kolejne dni mogłam cieszyć się drugim tomem przygód dzielnego saskiego wojownika. Główny bohater ponownie zabiera czytelnika w niesamowitą podróż po średniowiecznej Anglii, stając się narratorem i jednocześnie gawędziarzem, opowiadającym historię swojego życia. Na pierwszym planie pojawia się oczywiście duńska inwazja na Wyspy Brytyjskie, ale sam Uhtred musi odbyć wędrówkę wgłąb siebie, by poznać swoją tożsamość i przynależność. Tak jak w poprzednim tomie można było zaobserwować dorastanie głównego bohatera, tak tu często zapomina się, ile ma on lat. Podkreśla on swój młody wiek, usprawiedliwiając nie najmądrzejsze decyzje, ale jego zachowanie czasami nie daje znaku, że mamy do czynienia z dwudziestoparoletnim mężczyzną. W Zwiastunie burzy pojawia się wielu nowych bohaterów, którzy czasem zastępują nawet starych druhów. Z utratą tych ostatnich musimy się, razem z Uhtredem, pogodzić. Nowo wprowadzone postacie wzbudziły jednak we mnie bardziej pozytywne uczucia niż niektórzy bohaterowie z pierwszego tomu. I nie chodzi mi tutaj tylko o ich relację z młodym Anglikiem, ale o samą ich kreację i postępowanie. Miałam wrażenie, że autor specjalnie "podarował" zarówno Uhtredowi, jak i czytelnikowi nowych, świetnych kompanów, którzy swoją obecnością potrafią podbudować na duchu i umilić czas. W tej części Wojen wikingów autor pokusił się o wprowadzenie kilku elementów magicznych bądź metafizycznych. Posłużyło to lepszemu powiązaniu okoliczności niektórych zdarzeń, a co za tym idzie - wytworzeniu ciągu przyczynowo-skutkowego. Ponadto, na horyzoncie zamajaczyła także przepowiednia wygłoszona przez Iseult. Uhtred sam zwraca uwagę czytelnika istotne elementy otaczającego go świata i często podsyca naszą ciekawość, odwołując się do wydarzeń, które nie zostały jeszcze opisane. Jedyną rzeczą, która odrobinę mnie drażniła w całej powieści było to, że czasami miały miejsce pewne przestoje w akcji, jakby autor chciał pokazać ważną rozmowę, ale zabrakło mu na to czasu i na siłę musiał wpleść gdzieś, przykładowo kilka dni odpoczynku przed bitwą, tylko po to, by móc wypełnić swoje założenia dotyczące owej konwersacji. Mam jednak nadzieję, że w kolejnych tomach będzie już mniej tych nieprzyjemnych dla mnie przestojów Ponownie mamy tu do czynienia z typowymi cechami gawędy, kiedy to narrator opowiada bardzo przyjemnym i swobodnym stylem o wydarzeniach, w których brał udział. Bardzo często nie nazywa on swoich emocji, ale przekazuje je w treści opowieści, czyniąc ją bardziej naturalną i wiarygodną. Czytane przeze mnie wydanie to nowa odsłona tej serii pod szyldem Wydawnictwa Otwartego. Z grzbietów zaczyna już formować się obrazek, którego całokształtu na swojej półce nie mogę się doczekać. Nie wiem, czy redakcja i korekta jakoś różnią się od poprzedniego wydania, ale są na bardzo wysokim poziomie i nie wychwyciłam chyba żadnego błędu. Polecam tę powieść wszystkim ciekawym dalszych losów Uhtreda, a serię Wojny wikingów miłośnikom dobrej powieści historycznej. Ines de Castro\n05-02-2019 o godz 18:25 przez: Magdalena Senderowicz\nPierwszy tom sagi Wojny Wikingów wywarł na mnie bardzo pozytywne wrażenie i byłam przekonana, że stanowi on wstęp do obłędnej i niesamowitej sagi, która podbije moje serce. Choć póki co ciężko jednoznacznie stwierdzić, czy faktycznie tak jest, bowiem seria ta liczy sobie osiem tomów, a ja mam za sobą zaledwie dwa, to mimo wszystko przyznaję, że zmierza to właśnie w tym kierunku. Zwiastun burzy okazał się być powieścią równie angażującą, a może nawet i nieco bardziej, co Ostatnie królestwo! W pierwszym tomie mieliśmy okazję zapoznać się z postacią głównego bohatera całego cyklu, Uhtreda z Bebbanburga. Jest on narratorem prezentowanej tutaj historii, więc mamy okazję dosyć dobrze go poznać, a mimo tego wciąż potrafi nas zaskoczyć swoim zachowaniem i niejednokrotnie wychodzi na jaw to, że skrywa jakieś tajemnice i nie ujawnia nam wszystkiego. Wciąż pozostaje nieco zagadkową postacią, ale zdecydowanie bardzo złożoną i interesującą. Od momentu, w którym go poznałam, zastanawiam się, dokąd on tak naprawdę zmierza i komu jest bardziej wierny. Co skrywa się w jego duszy i sercu? Bernard Cornwell w znakomity sposób prowadzi fabułę Zwiastuna burzy. Ponownie wkraczamy na pole bitwy, doświadczamy religijnych konfliktów, walka pomiędzy poganami a chrześcijanami jest czymś, co stale przewija się między wierszami, choć tak naprawdę wojna toczy się o coś więcej. Podbijanie terenów, rabowanie wiosek i próba ustalenia władzy – każdy chce zagarnąć dla siebie jak najwięcej, mimo tego, że lojalność powinna być pierwszą rzeczą, którą należałoby się tutaj kierować. Co ciekawe, nie mamy tutaj wielkich armii złożonych z tysięcy żołnierzy, ale zdecydowanie pojawiają się tutaj wielcy wojownicy, a Uhtred jest jednym z nich. Choć jest Sasem, to ja widzę w nim ducha wikingów! Okazuje się też, że przyjaźnie zawarte za dawnych czasów wciąż trwają… jak to bohaterowie sami stwierdzili: ciężko jest zabić kogoś, kogo się po prostu lubi. Bernard Cornwell wprowadził w tym tomie kilka nowych postaci, z których na pierwszy plan zdecydowanie wysuwa się nowa towarzyszka głównego bohatera, Iseult. Kobieta obdarzona niesamowitymi zdolnościami, których ludzie się boją – wierzą, że to sam Szatan je na nie zesłał, więc unikają jej jak ognia. Uhtred jednak ma otwarty umysł i wierzy w to, że Iseult jest po prostu niesamowitą i mądrą kobietą. Podoba mi się to, że Uhtred nikogo nie ocenia po plotkach, tylko postanawia na własnej skórze przekonać się o tym, jakim kto jest człowiekiem. Ale jeżeli przychodzi co do czego, to potrafi walczyć w służbie króla, choć czasami sam postanawia wymierzyć sprawiedliwość. Zdecydowanie został wielkim wojownikiem już teraz, w tym momencie swojej opowieści, zatem co będzie dalej? Styl autora pozostaje bez zmian – w niesamowicie lekki i przyjemny sposób porusza on kwestie historyczne, co nie jest takie powszechne w tego typu powieściach. Przez karty tej powieści po prostu się płynie, gładko i wspaniale, przeżywając niesamowite przygody u boku bohaterów, choć nie ukrywajmy – nie jest to podróż usłana różami, tylko rozlewem krwi i brutalnością. A mimo wszystko to naprawdę wciągająca i porywająca historia, przy której z łatwością można się zatracić. Nie brakuje tutaj dobrego klimatu, życiowych i barwnych postaci czy zaskakujących zwrotów akcji. Pomysłowość Cornwella idzie w parze z naprawdę doskonałym wykonaniem. Póki co moje oczarowanie serią nie przemija i nie mogę się doczekać chwili, w której sięgnę po kontynuację losów Uhtreda. Boje się jednak chwili, w której ta przygoda się skończy, bowiem póki co pragnę, żeby trwała i trwała. Kawał dobrej powieści historycznej, idealnej dla wszystkich fanów wikingów i nie tylko!\n05-02-2019 o godz 18:24 przez: Magdalena Senderowicz\n25-02-2019 o godz 21:22 przez: ania94941\nPo rozgromieniu Duńczyków pod Cynuit, mieszkańcy Anglii mogą odetchnąć spokojnie. Rozejm podpisany między Alfredem i Wikingami daje im szansę, ponownie wrócić do swoich codziennych obowiązków bez strachu, że lada dzień znów przyjdzie im przelewać krew. Jednak spokój, to ostatnie o czym może marzyć Uhtred. Mężczyzna cały czas próbuję spłacić dług wobec Kościoła, jaki przeszedł na niego po poślubieniu Mildrith. Ponadto, mimo przechylenia szali zwycięstwa podczas bitwy na stronę wojsk angielskich Uhtred popada w niełaskę u króla Alfreda. Na domiar złego, mężczyzna cały czas miota się między byciem Sasem, a Wikingiem i próbuje pojąć kim tak naprawdę jest i czego pragnie od życia. Tymczasem, Duńczycy łamią postanowienia rozejmu. Uthred musi ponownie chwycić za broń i opowiedzieć się za jedną ze stron. Którą z nich wybierze? Czy pragnienie wolności i swobodny, wygra nad zdrowym rozsądkiem? „Bez przyjaciół byłem kolejnym pozbawionym ziemi i pana wojownikiem” Ostatnie królestwo czyli pierwszy tom serii Wojny Wikingów ogromnie przypadł mi do gustu. Byłam wręcz zaskoczona, jak bardzo barwnie, a jednocześnie lekko, można pisać o brutalnych wojnach i krwawych potyczkach. Bernard Cornwell to z pewnością fenomen wśród autorów powieści historycznych. Sięgając po drugi tom zastanawiałam się, czy autorowi cały czasu uda się utrzymać równie wysoki poziom, co w przypadku pierwszej powieści. Okazuje się jednak, że Cornwell nie bez powodu, uważany jest za jednego z najlepszych autorów powieści historycznych, a kolejny tom przygód Uhtreda Zwiastun burzy, jest jeszcze lepszy od poprzedniego. W drugim tomie znajdziemy wszystko to, za co pokochaliśmy Wojny Wikingów. Wciągające, bardzo dynamiczne sceny batalistyczne, niezwykle precyzyjnie odwzorowane życie ówczesnego społeczeństwa i całą masę ciekawych, bardzo dobrze nakreślonych postaci, pomiędzy którymi przoduje oczywiście, główny bohater – Uhtred. Cornwell nieustannie czaruje czytelnika słowem, sprawiając, że ponad pięciuset stronicową powieść, od samego początku, do samego końca, czyta się z niesłabnącym zainteresowaniem. W trakcie trwania historii, możemy coraz lepiej poznać głównego bohatera. Autor stawia go w wielu, niekomfortowych sytuacjach, które kształtują go jako wojownika i mężczyznę. W pierwszym tomie, zabrakło mi właśnie tej głębszej analizy psychologicznej postaci. Jednak całkowicie rekompensuje mi to Zwiastun burzy, w którym Uhtred wyjawia czytelnikowi swoje tajemnice, dzięki czemu jesteśmy w stanie lepiej zrozumieć dokonywane przez niego wybory. Nie brak mu jednak, normalnych ludzkich słabości, które potrafią wpędzić go w niemałe tarapaty. „Jarl Ragnar – mój przyjaciel” Podczas lektury, nie mogłam oprzeć się wrażeniu, że ówczesnemu klerowi daleko do ewangelicznych apostołów. Duchowni, którzy w zamyśle mieli kultywować ascetyzm i dobro, stali się rządnymi władzy i pieniędzy obłudnikami. Zamiast spoglądania w kierunku Boga, częściej ich wzrok pada na sakiewkę pełną pieniędzy, przez co nie wiele różni ich o najzwyklejszych lichwiarzy. Jest to nie tylko smutne, ale również zastanawiające, jak silną wiarą musiało cechować się ówczesne społeczeństwo, że spoglądając na tego typu duchownych, nie odwrócili się oni od Kościoła. Zwiastun burzy to świetna kontynuacja losów Uhtreda – pół Wikinga, pół Sasa. Lekki styl, wciągająca akcja i ciekawi bohaterowie przekonają do siebie najbardziej zatwardziałych przeciwników powieści historycznych. Osobiście, nadal jestem pod wpływem uroku, jaki Cornwell rzuca na swoich czytelników i czym prędzej zabieram się za kolejny tom tej serii Panowie Północy.\n12-02-2019 o godz 22:56 przez: Zaczytany Glonek\n„Zwiastun burzy”. Ciemne chmury, rozbłyski piorunów w oddali, pomruki dochodzące z wnętrza cumulonimbusa. Niepokój, czy niebezpieczeństwo ominie moje bezpieczne schronienie, czy jednak będę drżeć w obawie o swoje życie w pierwotnym strachu. Nie wyobrażam sobie przeżywania sztormu na morzu. Bezradności i pokładania nadziei jedynie w modlitwie do bóstw opiekuńczych. Na początku zupełnie nie rozumiałam, wyboru polskiego tytułu, lecz po takiej wizualizacji wydaje mi się, że zrozumiałam intencję tłumaczki i wydawcy. W pierwszym tomie Uhtred dorósł, założył rodzinę i zrobił co mógł, by powrócić na łono ojczyzny jako angielski bohater. Lecz już na pierwszych kartach opowieści autor wyraźnie pokazuje, iż dorosły nie oznacza dojrzały. A brawura i buńczuczność, tak przydatne na polu bitwy, niekoniecznie zjednują przyjaciół i łaskę wielmożnych. Lecz po cóż słuchać rad starszych? W gorącej wodzie kąpany młodzieniec, wraca do tego co zna – walki i bogacenia się przemocą. W końcu nad jego głową wiszą chciwi wierzyciele, rodzina domaga się opieki, a Wikingowie wydają się być co raz bardziej agresywni… A co siedzi w duszy tego człowieka powoduje, że czytelnik nie raz westchnie ze zdziwienia. Fabuła, mimo wielu potyczek, których opisy, zwykle powodowały u mnie irytację, prowadzona w Cornwellowski, gawędziarski sposób znów podbiła moje serce. Wojowie, których różni prawie wszystko, od wyznawanych ideałów do sposobu przygotowania się do walki, łączy ten sam cel – zdobyć jak najwięcej. Nieważne jakim kosztem. Lecz czasem trudno podnieść rękę na kogoś bliskiego. I jak wybrać pomiędzy lojalnością sercu a lojalnością powinności? Jaką ścieżką podażą bohaterowie? Mam tylko jedno, malutkie zastrzeżenie – nie wiem, w jakim odstępie czasu książki były wydawane w oryginale, ale czytając je jedna po drugiej, mam wrażenie, że autor ma mnie za sklerotyka :D Przypomina fakty powtarzane w poprzednim tomie niczym refren, a opinii na temat zdarzeń czy osób wydają się irytującym, źle zagranym dźwiękiem w symfonii słów. Jednak z pewnością pomoże odnaleźć się w głównym wątku czytelnikom, którzy będą mieć dłuższą przerwę pomiędzy kolejnymi tomami. A jeśli już o bohaterach mowa, oprócz grającego pierwsze skrzypce Uthreda, uwagę przykuwa kreacja króla Alfreda i inteligentnej Iseult. Król, mimo swoich wad, potrafi zjednoczyć wojowników, tchnąć w nich ducha i stawiać opór najeźdźcy. Lecz czy na pewno to tylko jego zasługa? Natomiast Iseult jest dla mnie personifikacją losu każdej inteligentnej i zdolnej kobiety, żyjącej w czasach, które nie były dla niej łaskawe. Wyobraźcie sobie, że jeżeli szybko będziecie kojarzyć fakty, logicznie myśleć i zręcznie wykorzystywać sytuacje, co przecież potrafi tylko mężczyzna, zostaniecie oskarżone o czary i w stronniczym procesie skazane na śmierć. Tylko naprawdę silne kobiety, jak Iseult, potrafiły nagiąć ten nieprzyjazny świat do swojej woli. Mam nadzieję, że w kolejnej części nie zabraknie tej niesamowitej postaci – czuję w kościach, że znalazłam moją ulubioną bohaterkę w całej serii. Podziwiam biegłość autora, który tchnął życie w suche, historyczne fakty, łącząc je spoiwem swojej wyobraźni, nadając im kolory, kształty, twarze i charakter. Drugi tom zdecydowanie sprostał wyzwaniu, które postawiła przed nim pierwsza cześć. Niczym topór rzucony do wody, chcę nadal zanurzać się w tej historii, aż dotrę do sedna i zrozumiem duszę zarówno Sasa jak i Wikinga toczące w Uhtredzie wojny na śmierć i życie. I zerkając na tytuł trzeciego tomu: intrygujące jest, który naród będzie tytułowany „Panowie północy”?\n04-03-2019 o godz 18:38 przez: Anka\nGdy Bóg śpi, budzi się Walhalla… Jeśli po lekturze pierwszego tomu serii „Wojny Wikingów” czuć można było pewien niedosyt – po tomie drugim z pewnością nic takiego nie ma miejsca. Uporządkowanie fabuły przeplata się tu z zagęszczeniem akcji, wielość znanych już wątków z nowymi a barwne napaści, potyczki, najazdy i starcia maści wszelakiej aż kipią z kart powieści. Ale po kolei. Mimo niewątpliwego męstwa na polu walki oraz ogromnego wkładu Uhtreda w pokonanie przez wojska saskie Duńczyków pod Cynuit, nasz antagonista popada w niełaskę u króla Alfreda. Rozczarowany postawą monarchy i rozgoryczony brakiem wdzięczności suwerena – wraca na swoje ziemie. Tam, wiodąc życie bynajmniej nie ealdormana, rozpoczyna spłatę długu, który przeszedł na niego wraz z małżeństwem z urodziwą, acz niebogatą i zadłużoną Mildrith. Wyprawy łupieżcze, konflikty z sąsiadami i niechciane zadłużenie to jedyne, co ma teraz na głowie. Do czasu, aż Duńczycy – po zebraniu nowych sił – łamią zawarty z Albertem rozejm i podstępnie atakują Wessex, podbijając go niemal całkowicie. I tak oto Uhtred, Sas wychowany przez Duńczyków i mający zdecydowanie duńską duszę, znów musi stanąć na polu walki. Krajom saskim grozi bowiem nie tylko zostanie lennem, lecz po prostu jednym z terytorium państwa Wikingów. „Wiking”, „Władca moczarów” i „Fyrd” to trzy części drugiego tomu „Wojen Wikingów”. Części, w których autor nie wrzuca czytelnika od razu na głęboką wodę, ale wprowadza powoli, trzymając za rękę i wyjaśniając wszystko, co zdarzyło się do tej pory. Do tego – ponownie wstęp dotyczących nazw historycznych i nota historyczna na końcu. I ten sam narrator, czyli nasz bohater - Uhtred z Bebbanburga, syn Uhtreda, syna Uhtreda. Wszystko konsekwentnie i logicznie. Fabuła książki jest bardzo rzetelnie oparta na historii Wielkiej Brytanii, z dbałością o szczegóły geograficzne, społeczne oraz florę i faunę. Wkomponowane w całość mity, podania i legendy ubarwiają treść, nie ujmując jej bynajmniej rzeczowości i dokładności. Życie codzienne, życie rodzinne, relacje panów z poddanymi, kościoła z wiernymi a do tego barwne opisy, subtelnie wplecione w całość, naturalnie wyjaśniające wszystko to, co może być niecodzienne dla czytelnika nieobeznanego z ówczesnymi czasami. Doskonale zaserwowane opisy uzbrojenia, odzienia, codziennych czynności, obowiązujących praw i zwyczajów są tak plastyczne, jak gdyby czytelnik był oprowadzany po wystawie prezentującej IX-wieczną saską krainę przez wytrawnego i pełnego pasji kustosza. Kulminacyjna bitwa pod Ethandun to tak piękny, jak i krwawy obraz wyłaniający się z gawędy, płynącej z ust głównego bohatera. Gawędy, która niesie ze sobą dźwięk uderzających o siebie tarcz, pieśń mieczy, krzyki tak zagrzewające do boju, jak i pełne strachu i przerażenia, woń krwi i bitewny szał w najczystszej postaci. Gawędy, która długo jeszcze zostanie w pamięci każdego czytelnika. Reasumując – kolejna część losów Sasa o duszy Duńczyka, z duszą rozdartą między dwie rodziny, dwie powinności jest jak toczone przez obie nacje bitwy morskie i lądowe – niby podobne, a jednak zupełnie różne. Gdzie przeznaczenie powiedzie Uhtreda? Jakimi ścieżkami podąży on świadomie, a na jakie zepchną go Norny, jako jedyne znające jego przeszłość, teraźniejszość i przyszłość? Przekonamy się już wkrótce.\n11-02-2019 o godz 12:03 przez: Katarzyna Dżugaj\nPierwszy tom "Wojen Wikingów" narobił apetytu - zawierał wprawdzie wszystko, na co liczą miłośnicy tego rodzaju literatury, nie wyczerpywał jednak potencjału tkwiącego w opowieści o Uthredzie z Bebbanburga. Oczekiwania wobec kontynuacji były więc wysokie, Bernard Cornwell nie spoczął jednak na laurach i stworzył książkę równie dobrą jak powieść "Ostatnie królestwo", choć nieco od niej odmienną. Na czym polegają różnice? Przede wszystkim na tempie prowadzenia narracji. W Zwiastunie burzy fabuła nieco zwalnia – mniej jest spektakularnych bitew i pojedynków, więcej natomiast polityki i obyczajowości. Na równoprawnego, obok Uthreda, bohatera powieści wyrasta król Alfred, którego Bernard Cornwell przedstawia jako wizjonera owładniętego ideą zjednoczonej Anglii, wyrastającą ponad wyobraźnię polityczną ówczesnych Sasów Zachodnich. A jednocześnie jako władcę zanadto wierzącego w moc chrześcijaństwa i uczciwość kleru, ufność w modlitwę przedkładającego nad liczebność i wyszkolenie wojsk. Poprzez historię Uthreda autor Wojen Wikingów pokazuje, zresztą, machinacje, jakimi przez setki lat posługiwał się kościół, aby najpierw zdobyć uprzywilejowaną pozycję w państwie, a następnie ją utrzymać. Pod tym względem średniowieczna Anglia nie różniła się zanadto od współczesnej Europy – tyle że łatwiej dziś dochodzić swoich praw, bez konieczności zdawania się na sąd boży. Od bitwy pod Cynuit nie minęło wiele czasu, Uthred nie miał więc szansy zbyt mocno się zmienić. Pozostał tym samym szalonym, pewnym siebie młodziakiem, dla którego największym autorytetem jest przyszywany wikiński ojciec. Dusza Uthreda wciąż jest rozdarta między miłość do duńskiego stylu życia a zdrowy rozsądek, podpowiadający chłopakowi, że jego miejsce jest wśród Sasów Zachodnich. Młody ealdorman coraz lepiej rozumie jednak siebie, zaczyna też trzeźwiej myśleć o przyszłości - nadal wierzy w przeznaczenie, zdaje sobie jednak również sprawę, że tkającym ludzkie losy Nornom czasem trzeba odrobinę pomóc. Ciekawie rozwija się też wątek jego relacji z Alfredem podczas przymusowego pobytu na moczarach, gdy Uthred poznaje nieco inną twarz swego króla. Nowe postacie, z księdzem Pyrligiem i królową cieni Iseult na czele, są intrygujące, budzące sympatię czytelnika i, jak to u Cornwella, dopracowane pod względem psychologicznym, nudzić się więc z nimi nie sposób. Akcja wprawdzie nieco zwalnia, nie oznacza to jednak, że staje w miejscu – z duńskimi najeźdźcami zawarty został rozejm, Uthred nie należy jednak do ludzi, którzy pozwoliliby meczowi rdzewieć i wdaje się w liczne, trzymane w tajemnicy przed królem, awantury. Jego mniejsze lub większe potyczki , nie zawsze toczone wyłącznie z Duńczykami, pojedynek o honor, i wreszcie wielka bitwa pod Ethandum opisane są z niesamowitą swadą, nie pozwalającą oderwać się od lektury. Której koniec, tak jak w przypadku Ostatniego królestwa, przychodzi zdecydowanie zbyt szybko. Jedyną pociechą jest fakt, że na kolejny tom cyklu trzeba będzie czekać zaledwie miesiąc.\n11-02-2019 o godz 12:00 przez: Katarzyna Dżugaj\n14-02-2019 o godz 07:50 przez: Gypsy_Girl_Recenzuje\nZwiastun burzy. Wojny Wikingów tom drugi. Bernard Cornwell Zwiastun burzy jest kontynuacja pierwszego tomu pt.: ,,Ostatnie królestwo". I powiem wam, że jest bardzo dobrą kontynuacją. Można nawet powiedzieć, że ten tom jest lepszy niż jego poprzednik. Tom drugi nadal opowiada nam historię Uhtreda, który pomimo zwycięstwa nad Duńczykami popada w niełaskę u króla Alfreda. Toczy on wewnętrzną walkę po której stronie się opowiedzieć. Chce bronić Anglii, i chce jednocześnie włączyć o boku Ragnara. Pomimo konfliktu z jakim w swoim sercu musi mierzyć główny bohater, widać, że od pierwszego tomu znacznie dojrzał, jednocześnie zachowując w sobie coś z Wikinga. W chaosie jest taka radość. Zrzuć całe zło świata za drzwi i powiedz ludziom, że nigdy, przenigdy nie powinni otwierać drzwi, a to zostanie otwarte, ponieważ w zniszczeniu jest czysta radość. I pomimo lojalności jaką ślubował on królowi Alfredowi , jest on też lojalny wobec tych, których najzwyczajniej w świecie lubi i szanuje. Jest większa wojna, Niedobry. Nie walka między Saksonią i Duńczykiem, ale między Bogiem a diabłem, między dobrem a złem! Jesteśmy częścią tego! Jestem bardzo ciekawa jak w dalszych tomach wykreuje się jego postać, ponieważ jest to dopiero tom drugi z ośmiu, więc z pewnością Uhtred może się zmienić o 180 stopni. Jednak na chwilę obecną, jest on naprawdę interesującą postacią, która autorowi się naprawdę udała. Moim zdaniem na największą uwagę w tym tomie zasługują Uhtred, co jest logiczne. I król Alfred, którego mamy możliwość poznać bardziej szczegółowo. Pobyć z nim trochę i poznać jego tok myślenia. Alfred nie chciał słuchać. Był sprytnym człowiekiem, może tak sprytnym jak każdy człowiek, ale nie rozumiał bitwy. Nie rozumiał, że bitwa to nie tylko liczby, to nie poruszanie się wysokimi kawałkami, i nie chodzi nawet o to, kto ma przewagę w podłożu, ale o pasję i szaleństwo oraz krzyczącą, nieopanowaną wściekłość. Pomimo tego, że nie jest on, w mojej opinii, pozytywnym bohaterem, to ja to bardzo polubiłam. Jednak nie będę was zanudzać fabułą tej książki. Musicie sami się przekonać, czy wciągnie was pomiędzy swoje strony tak jak mnie. Powiem wam, że przy tej części bawiłam się o wiele lepiej niż przy pierwszym tomie. Często mówi się o klątwie drugiego tomu. Jednak tą autora, moim zdnaiem, nie spotkała. A wręcz drugi tom jest dla mnie o wiele lepszy niż pierwszy. Tak jak w pierwszym tomie Bernard Cornwell spisał się fantastycznie, wciągając mnie w kartki swojej powieści. Wydaje mi się, że mało który autor potrafi tak pisać. Z fikcji literackiej pomieszane z historią, stworzyć coś takiego, że aż człowiek nie chce się odrywać od książki. A końcowe starcie Duńczyków z Anglikami to literacki majstersztyk. Dosłownie się czułam jakby była na polu bitwy i patrzyła na wszystko z boku. Dopiero co skończyłam czytać drugi tom, a już czekam na trzeci. To chyba najlepsza reklama dla książki. Polecam każdemu z ręką na sercu.


Rochester, GB: domy wakacyjne dostępne w roku 2020 | HomeAway\nZnajdź wynajem wakacyjny na pobyt — Rochester\nPrzytulne domki z 2 sypialniami i własnym wyżywieniem z krytym basenem\nW pełni umeblowane 2br stylowe mieszkanie z obsługą\nStabilne domki - przytulny dom z dala od zakwaterowania w domu\nMieszkanie na najwyższym piętrze w zabytkowym mieście Rochester.\nRochester to miejsce opisywane jako historyczne\nRochester – wynajmij obiekt dla siebie i ciesz się okolicą, w której czekają na Ciebie takie atrakcje, jak: zabytki, katedra i pomniki.Jest to miejsce z przyjaznymi ludźmi oraz idealne na relaks. Atrakcje dla odwiedzających to: bar, ogrody, spa. Główne atrakcje okolicy to Katedra w Rochester i Zamek w Rochester. Wiele obiektów oferuje w pełni wyposażoną kuchnię, przestronne pokoje, a nawet jacuzzi — wszystko, czego potrzeba do udanych wakcji.\nRochester i okolice: co warto zobaczyć\nCzy chcesz odwiedzić wszystko, co jest godne uwagi w mieście? Przekrocz progi swojego domku wakacyjnego i zobaczyć wszystko, co czyni miejsce takie jak Rochester tak ciekawym. Oto najważniejsze atrakcje, które warto odwiedzić i które są położone w odległości 48 kilometrów od centrum.\nMolo w Southend (16,7 km)\nPole golfowe Gillingham Golf Club (6,3 km)\nTor kartingowy Buckmore Park (9,8 km)\nPark rowerowy Kent (12,9 km)\nKlub golfowy Sittingbourne and Milton Regis (13,2 km)\nRochester: odkryj piękno lokalnej natury\nObojętnie czy uwielbiasz adrenalinę, czy po prostu chcesz podziwiać naturę, miejsce takie jak Rochester jest idealne na dzień na świeżym powietrzu. Oto niektóre z najpiękniejszych widoków w okolicy w odległości 48 kilometrów od centrum.\nPark wiejski Shorne Woods (9 km)\nPlaża Chalkwell (15,2 km)\nPoruszanie się po miejscowości Rochester\nNajbliższe lotnisko znajduje się w miejscowości Londyn (SEN-Southend), jedynie 19 km od centrum. Jeśli żaden lot Ci nie pasuje, rozważ lądowanie na lotnisku takim jak Londyn (LCY-Port lotniczy London City), które znajduje się 35,3 km od miasta.\nJeśli wolisz jechać pociągiem, Stacja Rochester Strood, Stacja Rochester i Stacja Higham, Rochester to najważniejsze stacje w mieście.\nGdzie się zatrzymać w pobliżu miejsca takiego jak Rochester, GB?\n2020 — oferujemy Ci 175 domków wakacyjnych koło miejsca takiego jak Rochester. Od 60 obiektów typu Domy do 59 obiektów typu Apartamenty/mieszkania, tu jest ten idealny na pobyt z najbliższymi koło miejsca takiego jak Rochester.\nW której dzielnicy najlepiej się zatrzymać w mieście takim jak Rochester?\nCzy podróżujesz solo, czy z rodziną i przyjaciółmi, w tych dzielnicach możesz się zatrzymać zarówno na weekendowy wyjazd, jak i dłuższe wakacje w mieście takim jak Rochester:\nHavering: liczba dostępnych domów wakacyjnych to 32\nBromley: liczba dostępnych domów wakacyjnych to 65\nRochester — co warto zobaczyć?\nNa HomeAway znajdziesz wiele domów wakacyjnych położonych niedaleko najważniejszych zabytków w miejscu takim jak Rochester. Wśród podróżnych na HomeAway, pięć najpopularniejszych miejsc, które warto zobaczyć to:\nSix Poor Travellers House (Dom sześciu ubogich podróżników): liczba dostępnych domów wakacyjnych — 306\nDom Odnowy: liczba dostępnych domów wakacyjnych — 306\nGuildhall Museum: liczba dostępnych domów wakacyjnych — 306\nGads Hill Place: liczba dostępnych domów wakacyjnych — 397\nZamek w Rochester: liczba dostępnych domów wakacyjnych — 307\nJest jednak jeszcze więcej miejsc, do których zaprasza Cię Rochester. Znajdziesz tam wiele domów wakacyjnych do wyboru. Użyj naszej wyszukiwarki, by zobaczyć domy wakacyjne dostępne w pobliżu interesującego Cię miejsca.\nCzy mogę wynająć obiekt taki jak Domy w miejscu takim jak Rochester?\nOczywiście. Domy: liczba obiektów tego typu dostępnych na HomeAway w miejscu takim jak Rochester to 60 . Nasze popularne typy obiektów do wynajęcia w miejscu takim jak Rochester to:\nCzy mogę znaleźć dom, w którym znajduje się basen w mieście takim jak Rochester?\nTak, możesz wybrać swój wymarzony dom, w którym znajduje się basen spośród 12 domów w miejscu takim jak Rochester. Użyj naszej wyszukiwarki, by zobaczyć dostępne domy.\nRochester — odkrywaj miejsca w pobliżu\nStacja Rochester Halling\nStacja Cuxton, Rochester\nStacja Rochester Strood\nStacja Higham, Rochester


Koniarze potrafią publicznie kłócić się nawet o stajenną miotłę. Ktoś niedawno temu zapytał w grupie jednego z popularnych portali społecznościowych: „Jaki polecacie odkurzacz do ściągania pajęczyn w stajni? Jakiej firmy i o jakiej mocy?” Ktoś inny odpowiedział: „Ja polecam miotłę, napędzana naturalnie obiema rękami, oszczędna i praktyczna. Przydaje się nawet do domu.” I zaczęła się wojna o to kto jest inteligentny, a kto inteligencją wcale nie grzeszy, kto pisze głupoty, a kto się tłumaczy, że tylko żartuje, ale miotły i tak używa. Wreszcie dyskusja przybrała charakter filozoficzny. A wystarczyło napisać „Dzięki, jednak zależy mi na odkurzaczu”.\nŚrodowisko osób związanych z końmi kojarzy się osobie postronnej z grupą ludzi dzielących piękną pasję, wzajemnie sobie życzliwych i tryskających radością spędzania razem czasu w stajni, podczas treningów i spacerów w terenie. Tymczasem gdy prześwietlimy ten świat i zobaczymy jego „podszewkę”, okaże się, że wcale tak kolorowo on nie wygląda. A szczególnym tego przykładem jest Internet, gdzie bardzo łatwo kogoś skrytykować. Krzywe kopyto? Hejt! Nie, ten koń na pewno nie ma wady postawy tylko żal ci wydać pieniądze na kowala! Widoczny zarys żeber? Hejt! Ten koń wcale nie jest stary i schorowany, po prostu go głodzisz. Jacy naprawdę jesteśmy? Czy ciągła krytyka, często przypadkowa, bez żadnego uzasadnienia, musi być codziennością internetowego świata koniarzy?\nInternetowa odsłona jeździectwa\nCzas pandemii sprawił, że nasze życie jeszcze bardziej przeniosło się do sieci. To prowokuje do szerszego spojrzenia na zjawisko, które już od lat jest dostrzegalne w wirtualnej przestrzeni. Koniarze wstawiają wiele zdjęć koni oraz ludzi na i przy koniach. Czasem fotografie te przedstawiają ich samych i konie będące ich własnością, a czasem konie i osoby z otoczenia bliższego i dalszego., niekiedy nawet zupełnie przypadkowe. Koniarze, ze zdjęciami lub bez, wstawiają również do sieci wiele pytań, zwłaszcza że organizowanie internetowej społeczności w grupy na popularnym portalu społecznościowym, znacznie ułatwia znalezienie się w kręgu osób, które być może będą w stanie udzielić odpowiedzi. Obserwując ową internetową koegzystencję koniarzy, daje się wyciągnąć smutny wniosek, że niewiele treści wzbudza tak ożywioną dyskusję jak te dające się skrytykować. A skrytykować, jak się okazuje, można dziś wszystko.\nCzy to już jest hejt czy po prostu negatywny komentarz?\nHejt określany jest jako pełne nienawiści, pogardy i złości działanie skierowane wobec osoby lub grupy osób prezentujących pewną odmienność od krytykującego czy to w postaci na przykład koloru skóry, wyznawanej religii czy poglądów politycznych. Okazuje się jednak, że coraz częściej możemy spotkać się z komentarzami pełnymi złości, a nawet pogardy ze strony jednego koniarza względem drugiego. Nie z wszystkim musimy się zgadzać, szczery komentarz poparty analizą komentowanej treści i rzetelną wiedzą komentatora bywa cenny. Jeśli jednak nagle pod opublikowanym postem zaczyna się roić od pełnych nieuzasadnionej krytyki, negatywnie oceniających bez żadnych podstaw komentarzy, dźwięczy w nich przede wszystkim złość i niechęć do drugiej osoby.\nCzy naprawdę zawsze musimy zostawiać komentarz pod postem?\nZastanówmy się czasem czy aby na pewno chcemy coś skomentować, jeśli nasz komentarz nie będzie należał do pozytywnych. Zadajmy sobie pytanie czy nasza wiedza na temat tego co widzimy jest dostateczna, by się konstruktywnie wypowiedzieć. Miejmy świadomość, że wypowiedzi potrafią bardzo mocno kogoś zranić, zwłaszcza, że dotykają wrażliwego tematu jakim jest czyjś stosunek do zwierząt. Internet zdecydowanie przyspiesza czas reakcji. Widzimy i komentujemy niemal od razu. Jak starożytni Rzymianie w Koloseum dawali kciuk w dół, skazujący człowieka na śmierć, tak my z równą lekkością, dajemy negatywne emotikony i komentarze. A po drugiej stronie jest człowiek. Człowiek, który może mieć po prostu inne zdanie i inny gust lub może być postawiony przez los w realiach zmuszających go do takiego, a nie innego postępowania, czasem może też on po prostu czegoś nie wiedzieć, ale mieć na tę wiedzę otwarty umysł i dobre intencje. W zasadzie nigdy nie wiadomo co może sprowokować masę nienawistnych komentarzy. Przypadkowy kadr, który złapał moment na koniu w pozycji nie wyglądającej na prawidłowy dosiad, ale prezentujący inną ważną kwestię, z dużym prawdopodobieństwem przekieruje uwagę na ten właśnie dosiad. Schorowany, chudy koń zanim ktoś przeczyta o jego stanie zdrowia, ściągnie masę nienawiści i obelg na właściciela, że koń nie wygląda dobrze, choć w rzeczywistości otoczony jest on wspaniałą opieką. Koniarze w sieci stają się jedynymi mądrymi hodowcami, kowalami, lekarzami weterynarii, prawnikami i wytrawnymi znawcami koni, ale przede wszystkim wróżbitami, którzy po jednym zdjęciu są w stanie poznać całą historię danego konia i prześwietlić człowieka na wylot.\nHejt umyślny i nieumyślny\nW sieci, jak w realnym świecie, zdarzają się ludzie, którzy po prostu lubią krytykować innych i sprawia im przyjemność, jeśli z premedytacją wytkną komuś błędy, a jeszcze lepiej, gdy trafią w czuły punkt i komuś zrobi się przykro. Są jednak i tacy, którym po prostu brakuje nieco zrozumienia dla drugiej strony, empatii, szacunku czy po prostu taktu i nie zdają sobie sprawy z wagi swoich słów. Wiele krytykujących osób, nigdy nie rzuciłoby słów krytyki stojąc twarzą w twarz z krytykowanym. Internet dodaje im jednak nie tylko pewności siebie, ale uwalnia pokłady swego rodzaju wrogości względem drugiego człowieka. „Doucz się, bo masz braki” – takie komentarze to wcale nie rzadkość. Zwykle tego typu niegrzeczne uwagi dają osoby, którym samym brakuje wiedzy, a przez niedostatki we własnej kulturze i totalny brak szacunku dla czyjegoś odmiennego punktu widzenia, dyskusję ściągają na niski poziom. Można nawet zaryzykować stwierdzenie, że zadając jakieś pytanie w jednej z grup jeździeckich na popularnym portalu społecznościowym, prędzej dostaniemy falę krytyki, bez względu na poruszany temat, niż rzeczową radę. Internetową codziennością są bowiem sytuację, że ktoś o coś pyta, a otrzymuje pełne niechęci kazanie i to często na zupełnie inny temat.\nNie bójmy się krytykować, ale tylko wtedy, gdy mamy ku temu słuszny cel, pewność, że wiemy co dokładnie krytykujemy i argumenty. Zadajmy sobie jednak najpierw pytanie: Czy na pewno się znam? Czy to co widzę jest na pewno tym czym mi się wydaje? Po tym jak zobaczymy jakąś treść w Internecie, zostawmy ją na chwilę, później ewentualnie do niej wróćmy, jeśli w dalszym ciągu będziemy odczuwali konieczność skomentowania. To pozwoli nam nieco ostudzić emocje i wypowiadać się nie emocjami właśnie, ale konkretnymi, rzeczowymi argumentami. Tylko taka dyskusja ma sens, tylko takie komentarze mogą faktycznie coś wnieść do sprawy. Kiedy faktycznie widzimy, że nasza reakcja jest konieczna, nawet wtedy, gdy ktoś zasługuje bezsprzecznie na naganę, mimo wszystko zachowajmy kulturę wypowiedzi i odnośmy się tylko do konkretnego problemu, a nie personalnie do kogoś.\nSkutki nieuzasadnionej krytyki\nPamiętajmy, że rzucając na wiatr Internetu, w którym nic nie ginie, niesłuszne, niegrzeczne lub po prostu zbędnie i mało delikatne krytykujące komentarze, możemy wyrządzić wiele złego. Po drugiej stronie monitora komputera lub telefonu też jest człowiek. Podcinając mu skrzydła możemy sprawić mu dużą przykrość, odebrać energię i wiarę w realizację celów i spełnienie marzeń. Krytyka, gdy z kimś rozmawiamy twarzą w twarz, bywa prędzej konstruktywna i przydatna, od tej pisanej w pośpiechu pod czyimś postem. Ta ostatnia często sama w sobie niczego wartościowego nie wniesie. Bezpodstawna krytyka może mieć więcej konsekwencji, w tym bardzo poważnych, z których nie zawsze zdajemy sobie sprawę, takich jak zniszczenie czyjejś reputacji, spalenie w oczach potencjalnych pracodawców czy klientów, a tym samym odebranie komuś źródła utrzymania. Przecież dziś, gdy duża część świata przeniosła się do Internetu, to właśnie tam ludzie poszukują pracy, pracowników czy prezentują oferty swoich ośrodków.\nPamiętajmy, że nikt z nas nie jest wcale w sieci anonimowy. Za niektóre słowa, nawet te zapisane w formie postów czy komentarzy, możemy odpowiadać przed sądem. A te, które nawet nie złamią prawa, mogą obciążyć nasze sumienie. Zastanówmy się więc dwa razy zanim wciśniemy klawisz „enter”, bo wartościową krytykę od hejtu dzieli jedynie cienka linia.


Cena: 235000 € ( 1005800 zł )\tWyświetleń oferty nieruchomości: 493\nłazienka, 4 sypialnie, gabinet, toaleta dla gości,\nDom z 4 Sypialniami w Agia Triada z Tytułem Deeds\nŁadny, tradycyjny dom z 4 sypialniami, położony w okolicy Agia Triada, zaledwie kilka metrów od plaży i wszystkich pobliskich udogodnień. Życie, jadalnia, kuchnia otwarta. Jedna sypialnia na dole z toaletą. Pierwsze piętro, 3 przestronne sypialnie z wbudowanymi szafami dzielącymi jeden dobry rozmiar rodziny bathroom.FEATURESThis piękny dom jest odnowiony i jest w bardzo dobrym stanie. Obiekt posiada piękny, dojrzały ogród z palmami, drzewami oliwnymi, winoroślami, tradycyjnym glazurą i garażem. Nieruchomość siedzi na działce o powierzchni 300m2, która łatwo wyciąga prywatny basen. TYTUŁU ZDARZEŃ AVAILABLE301116HD4-3081-ATR-PR\nMetraż nieruchomości 260 m2, Metraż działki 500 m2,


lista leków refundowanych w PolskieRadio.pl (2)\nTrzeba stworzyć narodową sieć leczenia nowotworów, która będzie sprawować nadzór merytoryczny nad ośrodkami – powiedział w "Sygnałach dnia" minister zdrowia. Zobacz więcej na temat: Sygnały Dnia NFZ lista leków refundowanych nowotwory POLSKA finanse publiczne zdrowie\nMinister zdrowia Bartosz Arłukowicz przedstawił obwieszczenie dotyczące leków refundowanych. Na liście znajduje się kilka nowych pozycji. Zobacz więcej na temat: IAR leki refundowane lista leków refundowanych narodowy fundusz zdrowia rak piersi\nPacjenci zapłacą więcej za leki. O 102 mln zł\nW wyniku zmian na nowej liście leków refundowanych, NFZ z kolei zaoszczędzi 718 mln zł. Nowa lista leków refundowanych obowiązuje od 1 marca. Zobacz więcej na temat: IAR leki refundowane lista leków refundowanych narodowy fundusz zdrowia NFZ\n- Mam poczucie spełnienia. Przez naprawdę długi czas w moim życiu politycznym była jałowość - mówi minister zdrowia Bartosz Arłukowicz. Zobacz więcej na temat: dzieci lista leków refundowanych rodzice zdrowie\nZmiana cen: nowa lista leków refundowanych\nTo druga lista leków refundowanych w tym roku. Pierwsza obowiązuje od 1 stycznia. Wówczas weszła w życie ustawa refundacyjna, zgodnie z którą lista leków ma być aktualizowana co dwa miesiące Zobacz więcej na temat: lista leków refundowanych firma IAR POLSKA Ministerstwo Zdrowia zdrowie\nPiS chce informacji o nowej liście leków refundowanych\nPosłowie PiS złożyli wniosek o umieszczenie w porządku obrad najbliższego posiedzenia Sejmu informacji premiera w tej sprawie. Zobacz więcej na temat: Bolesław Piecha firma konferencja prasowa leki refundowane lista leków refundowanych\n"Nowa lista leków refundowanych to fikcja"\nPrezes Naczelnej Rady Lekarskiej Maciej Hamankiewicz podkreślił, że rząd nie ma powodów do zadowolenia z nowej listy leków. Zobacz więcej na temat: IAR lista leków refundowanych Ministerstwo Zdrowia\nNowa lista leków: nie ma nowoczesnych specyfików\n"Rzeczpospolita" komentując zaktualizowaną listę leków refundowanych, ocenia, że choć ich producenci obniżyli ceny, to pacjenci i tak będą rozczarowani. Zobacz więcej na temat: IAR lista leków refundowanych Ministerstwo Zdrowia Rzeczpospolita\nPiS żąda wyjaśnień od Arłukowicza ws. refundacji\nPrawo i Sprawiedliwość powołuje sie na wypowiedzi ekspertów, z których wynika, że zaktualizowana lista leków refundowanych to fikcja. Zobacz więcej na temat: cukrzyca Kalisz lista leków refundowanych medycyna Prawo i Sprawiedliwość Trybunał Konstytucyjny\nNowa lista leków. Zobacz, za co zapłacisz mniej\nMinisterstwo Zdrowia opublikowało w sobotę nową listę refundacyjną, która ma obowiązywać od 1 marca. Leki mają stałe marże i ceny. Zobacz więcej na temat: kancelaria premiera lista leków refundowanych Ministerstwo Zdrowia\nTusk: Arłukowicz i Kopacz nie wydłubali sobie oczu\nMinister Zdrowia zapowiedział, że do wieczora w sobotę opublikowana zostanie nowa lista leków refundowanych. Tymczasem jego pracę podsumował premier. Zobacz więcej na temat: Donald Tusk Ewa Kopacz lista leków refundowanych NFZ służba zdrowia zdrowie\nTen system zawsze będzie wzbudzać emocje\nBartosz Arłukowicz (minister zdrowia): Marcową listę leków refundowanych uzupełnimy o te, które są potrzebne pacjentom na co dzień. Zobacz więcej na temat: lista leków refundowanych POLSKA leki refundowane pieniądze zdrowie\nZmiany na liście leków zagrożeniem dla życia pacjentów\nJeśli osobom poddawanym chemioterapii nie podamy leków osłonowych, trafią na oddział z neutropenią, co system będzie kosztowało znacznie więcej - mówi prof. Wiesław Jędrzejczak. Zobacz więcej na temat: leki refundowane IAR Ministerstwo Zdrowia lista leków refundowanych pieniądze\nRozmowa z prof. Wiesławem Jędrzejczakiem\nZobacz więcej na temat: POLSKA leki refundowane NFZ lista leków refundowanych acta\n"Oszczędzanie na chorych to nikczemność rządu"\nW ocenie PiS nie może dochodzić do sytuacji, w której władze dokonują zmian systemowych, prowadzących do znacznych podwyżek cen leków. Zobacz więcej na temat: Donald Tusk finanse Jacek Rostowski Jarosław Kaczyński lista leków refundowanych


Skuteczny sposób na suchą skórę dłoni - HR Gdynia\nSkuteczny sposób na suchą skórę dłoni\nHome » Kondycja » Leczenie » Skuteczny sposób na suchą skórę dłoni\nDodane: 2018-02-22 :: Kategoria: Kondycja / Leczenie\nBardzo sucha skóra dłoni daje niezwykle nieprzyjemne odczucia. Jedynym rozwiązaniem na uporanie się z tym jest sięgnięcie po krem do rąk, ale smarowanie dłoni po każdym umyciu nie jest dobrym rozwiązaniem i może być uciążliwe. Znacznie lepiej będzie sięgnąć po taki krem, który na uczucie nawilżenia i pielęgnacji na znacznie dłużej i sprawi, że będzie ono utrzymywać się nawet po myciu dłoni. Zapewniają to kremy do rąk marki Neutrogena, które sprawiają, że sucha skóra dłoni jest doskonale pielęgnowana. Uczucie to trwa nawet podczas wykonywania czynności domowych i kontaktów skóry z detergentami, jest to więc doskonały wybór.\nNiezawodny kwas hialuronowy. Wrocław zaprasza\nKażda z nas chce być piękna, zadbana i wiecznie młoda. Na pewno można sobie w tym pomóc, wiedząc chociażby jak wspaniałe właściwości ma kwas hialuronowy. Wrocław to miasto, w którym działa klinika medycyny estetycznej, w której możesz poddać się bezpiecznemu zabiegowi, dzięki któremu twoje zmarszcz...\nUsuwanie zmarszczek w Łodzi\nKtóra kobieta w średnim wieku nie chciałaby wyglądać pięknie i młodo. Każda z pań, osiągając pewien wiek pragnie pozbyć drobnych kurzych łapek i innych niedoskonałości na skórze twarzy. Często używane są wtedy kremy, ale nie zawsze jest to skuteczny sposób. W dzisiejszych czasach technologia poszła...\nCzym leczy się koronawirusa?\nPandemia koronawirusa zupełnie zmieniła krajobraz dzisiejszego świata. Ta choroba wirusowa jest wysoce zakaźna i przenosi się przede wszystkim drogą kropelkową. To właśnie dlatego tak ważne jest stosowanie maseczek ochronnych lub przyłbic w przestrzeni publicznej. Koronawirus atakuje układ oddechowy i może...\nCzy błonnik jabłkowy odchudza?\nJeśli chcesz przejść dogłębne oczyszczanie organizmu, warto sięgnąć po błonnik. Jego działanie korzystne dla zdrowia znane jest od setek lat. Badania wyraźnie potwierdzają, ze pomaga on zapobiegać wielu dolegliwościom. Można zaopatrzyć się w sklepach ze zdrową żywnością np. w błonnik jabłkowy, gd...\nKoncentratory tlenu dla chrapiących\nSprzęt medyczny oraz rehabilitacyjny jest podstawą funkcjonowania przedsiębiorstwa Dar-Med, dostarczającego swój asortyment między innymi do ośrodków terapeutycznych czy ortopedycznych. Wśród proponowanych produktów znajdują się między innymi koncentratory tlenu (mazowieckie), wykorzystywane przy przeprow...\nDystrybutor narzędzi i sprzętu okulistycznego\nChirurgiczne powiększenie piersi w Rzeszowie\nWyjątkowe i cenne walory oleju kokosowego\nBĄDŹ PIĘKNA I ZDROWA DZIĘKI ZGRABNEJ SYLWETCE\nRadzenie sobie ze stresem - wyzwanie XXI wieku


Strona główna » PRODUCENCI » Omega One\nHistoria firmy Omega One\nWłaściciele firmy bracia Marty i Denny Crews, którzy od wczesnego dzieciństwa są pasjonatami akwarystyki oraz ekologii postanowili pod koniec lat dziewięćdziesiątych założyć firmę produkującą pokarmy klasy premium dla ryb ozdobnych. Opracowany przez nich proces wytwarzania tych pokarmów został opatentowany. Rewolucyjność ich pomysłu polegała na przełamaniu starego schematu myślenia o stosowanych surowcach oraz procesie ich przetwarzania w celu uzyskania optymalnego pokarmu dla ryb\nozdobnych. Bracia podeszli do produkcji w nowatorski sposób uważając, że piękne ryby w akwarium wymagają najlepszych warunków środowiskowych oraz przede wszystkim znakomitych i naturalnych pokarmów. Otworzyli swoją farmę pozyskiwania półproduktów w czystym ekologicznie miejscu, w miejscowości Sitka na Alasce. Jest tu praktycznie nieograniczony dostęp do najważniejszego składnika ich pokarmów czyli świeżych ryb i owoców morza. Pokarmy Omega One nie zawierają mączki rybnej i w czasie produkcji nie są poddawane obróbce wysoką temperaturą, co oznacza, że zawierają więcej składników odżywczych niż jakiekolwiek inne porównywalne pokarmy. Ten opatentowany proces produkcji skutkuje wyjątkową aprobatą pokarmów przez ryby, a przez hodowców uznane są za bardzo skuteczne i jedne z najzdrowszych pokarmów dla ryb akwariowych na świecie.\nPodstawy naszej koncepcji: Nie używamy mączki rybnej, skrobi, wypełniaczy ze zbóż, konserwantów i\npolepszaczy smaku, gdyż są to składniki o zerowej przyswajalności dla karmionych nimi organizmów. Stosujemy w naszych pokarmach tylko świeżo złowione ryby i owoce morza, nie przechowujemy ich w zamrażarkach latami co jak wiadomo niszczy ich wartości odżywcze na skutek hydrolizy białek i tłuszczów.\nRozdrabniamy całe ryby i skorupiaki tj. mięso łącznie z kośćmi, skórą czy też pancerzem. Świeżość surowca zapewnia własny kuter „Gambler” do odbioru ryb bezpośrednio na morzu od rybaków. Pracujący dla nas zbieracze alg, porostów i glonów pozyskują je wzdłuż wybrzeży dziewiczej Alaski. Składniki wykorzystane są w produkcji najdalej 24 godziny od pozyskania. Nasze pokarmy mają przyjemny smak i atrakcyjny świeży zapach, zawierają dużą ilość biologicznie czynnych kwasów omega, odpowiednich białek i naturalnych karotenów. Wodorosty to nie tylko spoiwo pokarmu, ale też magazyn związków mineralnych i witamin, których nie marnujemy w procesie produkcji.\nTajemnica sukcesu: Nasz sukces to zastosowane składniki receptury takie jak : arktyczny halibut, dorsz,\nczerniak, makrela, łosoś, krewetka, kryl, wodorosty oraz nowatorski, opatentowany proces produkcji polegający na łączeniu składników na zimno z wykorzystaniem naturalnych zdolności nie przetworzonych\nbiałek do wytworzenia żelu spajającego wszystko w całość.\nOto i cała tajemnica naszego sukcesu !


Ebook: Zaufaj życiu. Nie zakochuj się w przelatującym wróblu - Marcin Fabjański - Czytio.pl\neBooki Popularnonaukowa Zaufaj życiu. Nie zakochuj się w przelatującym wróblu Zaufaj życiu. Nie zakochuj się w przelatującym wróblu\nCzy samo bycie może być radosne? Bez dodatkowych warunków? Marcin Fabjański przekonuje, że tak. Trzeba tylko przestać zaklinać rzeczywistość za pomocą cudownych recept i zrezygnować z sukcesu za wszelką cenę, a zamiast tego starać się pojąć logikę oraz piękno procesu życiowego.\nNowa filozofia życia – do stosowania w pracy i w domu\nMarcin Fabjański ponad dwa lata spędził w Azji – m.in. w Indiach, Chinach, Nepalu, Tajlandii i Birmie, gdzie medytował w klasztorach buddyjskich. Efektem jego zainteresowań filozofią Wschodu i Zachodu jest książka Zaufaj życiu – unikatowy podręcznik codziennej praktyki świadomego życia, inspirowany poglądami m.in. Buddy, Epikteta, Schopenhauera, a także współczesną neuropsychologią. Autor pokazuje tu, jak korzystać z czegoś, co nazywa inteligencją otwartego źródła, zamiast opierać się na ego – ograniczonym i podatnym na wypalenie. Książka jest też podstawą programów praktyki dostrojenia do procesu życia, o których więcej na www.selfoff.com.\nMarcin Fabjański – absolwent University of York w Wielkiej Brytanii i UAM w Poznaniu, doktor filozofii, certyfikowany instruktor Mind-Body Bridging, nauczyciel medytacji w ruchu: Zhineng Qigong. Zdobywca m.in. nagrody Grand Press. W magazynie „Coaching” prowadzi autorską rubrykę Metafizyka dla neurotyka, w „Dużym Formacie” pisze regularnie felietony Architektura emocji. Autor m.in. Wędrówek filozoficznych (2003), Europowieści (2005) czy pierwszego polskiego poradnika praktyki filozoficznej Stoicyzm uliczny (2010).\n1. Świat zastany\n2. Panowanie nad wewnętrzną mową\n3. Świadomość wewnętrznych opowieści\n4. Odkodowanie percepcji\n5. Architektura emocji\n6. Detoksykacja z nieśmiertelności\n7. Dostrojenie do procesu życia\nZaproszenie: projekt Selfoff


mam do sprzedania bardzo fajny samochód – Ford Focus z niezawodnym silnikiem benzynowym 1.8. Auto sprawuje się świetnie, wnętrze jest czyste i zadbane. Odpala na dotknięcie, prowadzi się miło. Trafił do mnie dobry samochód, sam też na niego uważałem, nic tylko jeździć. Zapraszam do oglądania.


To mogło skończyć się TRAGICZNIE! Przemarznięty 4-latek bez czapki i szalika szedł samotnie wzdłuż drogi. Nagle... - Trójmiasto, Super Express\nTo mogło skończyć się TRAGICZNIE! Przemarznięty 4-latek bez czapki i szalika szedł samotnie wzdłuż drogi. Nagle...\n2021-01-13 18:08 eib\nAutor: Pixabay To mogło skończyć się TRAGICZNIE! Przemarznięty 4-latek bez czapki i szalika szedł samotnie wzdłuż drogi. Nagle...\nTo, co wydarzyło się w Bytowie mogło skończyć się tragedią. Kierowca jadący ruchliwą ulicą miasta zauważył przemarzniętego 4-latka. Zaalarmował policjantów, którzy odnaleźli rodziców chłopca i przekazali go matce. Maluch miał w tym czasie przebywać w przedszkolu. Śledczy wyjaśniają jak doszło do samowolnego oddalenia się 4-latka z przedszkola. Za narażenie na niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu przez osobę, która sprawowała opiekę nad chłopcem grozi kara pozbawienia wolności do 3 miesięcy do 5 lat.\nBytów: przemarźnięty 4-latek szedł ruchliwą ulicą. Powinien być w przedszkolu\nO małym chłopcu idącym przy ruchliwej jezdni zaalarmował 12 stycznia po godzinie 15:00 jeden z kierowców. Na miejsce natychmiast wysłany został patrol policji. 4-latek był przemarznięty i przemoczony. Mimo niskiej temperatury nie miał czapki ani rękawiczek. Funkcjonariusze zaopiekowali się chłopcem, ogrzali go i uspokoili.\nZobacz: Okrutna śmierć Pawła Adamowicza. Jak Stefan W. spędza drugą rocznicę morderstwa? Wciąż nie został skazany!\nMundurowi ustalili gdzie mieszka chłopiec i skontaktowali się z jego rodzicami. Matka dziecka była zaskoczona, gdyż jej dziecko w tym czasie miało przebywać w przedszkolu.\nGDYNIA: Chciał się SPRAWDZIĆ ZIMĄ W LESIE, omal nie zamarzł. Miłośnik surviva...\n- Gdy policjanci udali się do placówki, do której uczęszcza 4-latek, wstępnie ustalili, że opiekująca się nim przedszkolanka najprawdopodobniej nie zauważyła, że maluch samodzielnie opuścił budynek - informują policjanci z KPP w Bytowie.\nBytowscy śledczy badają okoliczności tego zdarzenia. Za narażenie człowieka na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu przez osobę, która sprawuję opiekę grozi kara pozbawienia wolności od 3 miesięcy do 5 lat.\nDziecko wypadło z okna trzeciego piętra kamienicy\nNastolatek chciał rzucić się pod pociąg. Nieprzytomna 71-latka leżała w zamkniętym...\nGdańsk: Stanął na środku wiaduktu, bo skończyła mu się benzyna. Był pijany jak bela!\nPolicjanci chodzą nocami po lasach i szukają tych ludzi. Podobnych akcji ma być wi...\nSzef pomorskiego sanepidu stracił pracę! Tak zwolniono Tomasza Augustyniaka\n"POMOŻECIE?". Pytanie Edwarda Gierka przeszło do historii. Minęło już 50 lat!


Myśliwski seksizm. • Monitor Leśny\n23 marca 2021 Tadeusz Ciura\nKilka dni temu napisałem lekko kpiący tekst o pewnych badaniach typu gender na temat związany z myśliwymi i łowiectwem.\nBohater tego tekstu, Daniel Sanchez, redaktor czasopisma Jaktjournalen podał przykład badań, określonych przez niego jako quasi naukowe, badań łączących naukę gender z łowiectwem i myśliwymi.\nProjekt tych badań, 3-letnich, został opisany w ten sposób: „Opierając się na społecznym konstruktywistycznym rozumieniu płci i równości, projekt ten bada jakościowo, w jaki sposób postrzega się i konstruuje płeć i równość, z jakimi barierami i możliwościami są powiązane te konstrukcje oraz jak kształtuje to warunki zarządzania gospodarką łowiecką poprzez analizę polityczną, wywiady i warsztaty”.\nUff…Ależ język i nauka…\nBądźmy jednak, przynajmniej w Szwecji, ostrożni z podobną reakcją. Nie należy wątpić w tym kraju w naukowość nauk gender i Daniel Sanchez szybko się o tym przekonał.\nSpotkał go zmasowany atak, wpierw ze strony koncernu leśnego Holmen Skog który uznał określenie quasi nauka w odniesieniu do gender za seksizm, pisząc:\n„Holmen Skog chce, aby łowieckie środowisko było bardziej zintegrowane i równe, wolne od seksistowskiego żargonu, technik władania i kultury macho. Ostatnia kronika redaktora naczelnego Jaktjournalen jest rozczarowującym przykładem tego, jak ważna jest praca na rzecz zmian. I jak dużo nam jeszcze pozostało. Redaktor w ignorancki i ośmieszający sposób próbuje podważyć badania, które mają na celu stworzenie bardziej zrównoważonego i równego zarządzania gospodarką łowiecką. Nie przyczynia się to do zmian. Jaktjournalen do poprawy!! Pracujmy zamiast tego razem na rzecz pozytywnego rozwoju.”\nDo tej wypowiedzi przyłączył się sam dyrektor koncernu Holmen Skog, Sören Petersson, pisząc do Daniela Sanchez:\n„Dla mnie Jaktjournalen sygnalizuje wartości, które nie są zgodne z naszymi. Mam nadzieję, że jest to spowodowane ignorancją w kwestii płci i równości, a nie wartościami Jaktjournalen. Proszę skontaktować się z moim pracownikiem Mathiasem Westerlundem w celu ustalenia terminu wyjaśnień w tej sprawie. Jest on menadżerem regionalnym i odpowiada za nasze lasy w północnej Szwecji, która obejmuje również obszar, na którym Jaktjournalen poluje”.\nUff… Jakby lekki szantaż… Albo redaktor naczelny czasopisma przeprosi za nazwanie nauk gender quasi naukami albo czasopismo straci swój obwód łowiecki w lasach Holmen Skog dzierżawiony od 50 lat. (Koncern Holmen Skog posiada 1,4 mln ha terenów leśnych w Szwecji środkowej i północnej.)\nDo głosów potępienia dołączyły się również zgodnym chórem szwedzkie lasy państwowe Sveaskog i koledzy myśliwi ze związku Svenska Jägarförbundet: „Czasopismo Jaktjournalen nie reprezentuje naszych wartości”.\nCzytając wypowiedź Daniela Sancheza, zawierającą słowa o quasi nauce, usiłowałem znaleźć seksizm w jego słowach.\nOkazuje się że nie tylko ja miałem podobne problemy.\nAtakujący go Holmen Skog również i po analizie, głębokiej miejmy nadzieję, doszedł do wniosku że tekst jest seksistowski, ale nie co do treści.\nW czym jest więc seksistowski, jeżeli nie treścią? Okazało się, mówi Mathias Westerlund, że pewnym osobom z Holmen nie podoba się zdjęcie redaktora Daniela Sancheza, już od dwu lat prezentowane przy jego kronikach. Stoi z ramionami skrzyżowanymi na piersi i wygląda jak… No w każdym razie nie jak uczestnik parady Pride.\nJest to klasyczny „seksizm połączony z elementami techniki rządzenia i kultury macho, uważa Holmen Skog.\n– Silnie reagujemy na tą kronikę. Może nie na treść ale bardziej na obraz, który oceniamy że ma związek z równością płci, kwestiami różnorodności oraz kulturą i żargonem wśród myśliwych. Ale jest to nasza interpretacja i od nas zależy, jak połączymy ją z naszymi wartościami, mówi Mathias Westerlund.\n(Znów lekki szantażyk …)\nWartości koncernu Holmen Skog to z drugiej strony interesujący temat dla organizacji ochrony przyrody, temat podnoszony często w korespondencji dotyczącej łamania certyfikatu FSC, ale to już inna historia.\nZ ciekawości sprawdziłem też ten tzw. parytet. Gdzie mu do polskich leśników państwowych…Ten w Holmen to zaledwie niecałe 20% kobiet a wśród 12-osobowej dyrekcji są tylko dwie kobiety, specjalistki od gospodarki zrównoważonej i HR, też zgodnie, przypuszczam, z normami wartości i walki z seksizmem.\nOdważny człowiek, nazwałem Daniela Sancheza w poprzednim tekście. Nazwać nauki gender quasi naukami i to w Szwecji?! No i to zdjęcie? Rzucą się feministki na niego…Choć może niekoniecznie z potępieniem…\nOkazało się jednak że niezupełnie, a rzucili się na niego głównie mężczyźni, ci walczący o równość płci, różnorodność w środowisku myśliwych, zwalczający żargon i macho kulturę. Którzy jednak nie potrafili znaleźć seksizmu, żargonu i macho kultury w tekstach Daniela Sancheza, natomiast w jego wyglądzie.\nMam nadzieję że czasopismo Jaktjournalen zachowa swego naczelnego redaktora a redaktor naczelny swoje sygnujące zdjęcie. Choćby po to aby denerwować tych dla których poprawność polityczna w tym kraju oraz gender staje się powoli prawdziwą świętością.\nNo, przynajmniej tą na ołtarzu.\nDaniel Sanchez pisze: Interesujące jest że można pisać o polowaniu na wiewiórki, zarządzaniu populacją niedźwiedzi czy prawach Saamów i nikt nie podniesie nawet brwi. Ale Boże cię broń przed podjęciem tematu gender.\nAmen. I jak tu nie wierzyć w ojca Tadeusza Rydzyka??\nChyba się nawrócę, mając takie szwedzkie przykłady. Chociaż co za różnica?\nOpublikowany w ŁowiectwoTagged Daniel Sanchez Jaktjournalen, ideologia nauka gender, Sören Petersson Holmen Skog\nJedna myśl na temat “Myśliwski seksizm.”\n23 marca 2021 o 22:12\nZ tego wynika, że na zbiorowym polowaniu w Szwecji trzeba stać bardzo blisko drzewa, opierając się o nie plecami.\nW duchownych nie warto wierzyć. Tu niedoszły Brat ujawnia dlaczego – w Kościele też jest gender. Bezpieczna postawa w zakonie – plecami do ściany !


Znajdowanie wspólnych mianowników (film) | Khan Academy\nMatematyka Wstęp do algebry Ułamki zwykłe Wspólny mianownik\nZnajdowanie wspólnych mianowników\nWspólne mianowniki: 3/5 i 7/2\nWspólne mianowniki: 1/4 i 5/6\nSprawdź swoją wiedzę: Wspólny mianownik\nPrzypomnienie wspólnych mianowników\nMatematyka·Wstęp do algebry·Ułamki zwykłe ·Wspólny mianownik\nSprowadź te dwa ułamki do najmniejszego wspólnego mianownika. Najmniejszego wspólnego mianownika. Najmniejszy wspólny mianownik dwóch ułamków to po prostu najmniejsza wspólna wielokrotność ich mianowników. Sens tego jest taki, że jeśli sprowadzimy te dwa ułamki do wspólnego mianownika będziemy mogli dodać je do siebie, tak jak w poprzednich prezentacjach. Znajdźmy najmniejszą wspólną wielokrotność. Najmniejszą… wspólną… Napiszę pełnymi słowami, bo skróty bywają dwuznaczne. Najmniejszy… wspólny… mianownik… tych dwóch ułamków równa się… najmniejsza wspólna wielokrotność ich mianowników czyli liczb 8 i 6. Są dwie metody szukania wspólnego mianownika. Można po prostu wypisać kolejne wielokrotności 8 i 6 i znaleźć najmniejszą wspólną. Spróbujmy. Wielokrotności 6 to: 6, 12, 18, 24, 30… Gdybym nie znalazł wśród nich wielokrotności 8 musiałbym wyliczać kolejne. Natomiast wielokrotności 8 to: 8, 16, 24… Mamy już dobrą liczbę, ale kontynuujmy. 32… i tak dalej. Znaleźliśmy wspólną wielokrotność, tę najmniejszą bo są też inne, na przykład 48… 72 i tak dalej. Ale to jest najmniejsza wspólna wielokrotność. Która w tym przypadku równa się 24. Druga metoda polega na rozłożeniu liczb na czynniki pierwsze. 6 = 2 * 3 zatem najmniejsza wspólna wielokrotność musi w swoim rozkładzie zawierać co najmniej 2 i 3, aby była podzielna przez 6. A jaki jest rozkład 8? 8 = 2 * 4 zaś 4 = 2 * 2. Najmniejsza wspólna wielokrotność musi więc mieć w swoim rozkładzie co najmniej trzy dwójki. Podzielność przez 6 wymaga zatem obecności 2 i 3 zaś podzielność przez 8 wymaga obecności trzech dwójek. A dokładniej iloczynu 2 * 2 * 2. Jedną dwójkę już tu mamy więc musimy dopisać jeszcze dwie. Ta część zapewnia podzielność przez 8 a ta część – podzielność przez 6. Jeśli przemnożę 2 * 2 * 2 * 3 otrzymam 24. Zatem najmniejsza wspólna wielokrotność 8 i 6 czyli nasz wspólny mianownik wynosi 24. Sprowadźmy teraz oba te ułamki do mianownika 24. Zacznijmy od 2/8. Ma być on równy ileś 24‑tych. Aby nowy mianownik był równy 24 musimy pomnożyć stary mianownik przez 3, bo 8 * 3 = 24. Nie chcemy zmienić wartości ułamka musimy zatem pomnożyć licznik przez tą samą liczbę. Mnożymy licznik przez 3. 2 * 3 = 6 Zatem 2/8 to tyle samo, co 6/24. Napiszę to inaczej. Mamy nasze 2/8 i mnożymy ten ułamek przez 3/3. To daje 6/24. Te dwa ułamki są równoważne. Mają tę samą wartość, bo 3/3 to po prostu 1, czyli całość. Teraz zróbmy to samo z ułamkiem 5/6. 5/6 5/6 równa się… ileś 24‑tych. Napiszę to innym kolorem. Na niebiesko. Ileś 24‑tych. Aby otrzymać nowy mianownik ze starego, musimy go pomnożyć przez 4. Wartość ułamka ma się nie zmienić, więc przez tę samą liczbę mnożymy licznik. Mnożymy licznik przez 4. 5 * 4 = 20 czyli 5/6 = 20/24 I gotowe. Zapisaliśmy 2/8 jako 6/24, a 5/6 jako 20/24. Gdybyśmy chcieli je dodać, wystarczy dodać liczniki. Nie będę tego robił, bo zadanie tego nie wymaga.