Nimfadora Tonks: 113) Po prostu nie pytaj\nNa zewnątrz było chłodno, mimo wciąż trwającego sierpnia. Potworny wiatr przemierzał pola, lasy i miasta, zwiastując nadchodzący koniec lata. Dotarł również do Nory, a wraz z nim przywiało niespodziewanego gościa, który siedział w ciepłej, pachnącej domowym plackiem kuchni, trzymając w rękach kubek ciepłej herbaty. Nastała noc, nikt oprócz gospodyni, Molly Weasley, nie wiedział o obecności przybysza. Może to i lepiej. Celem tej osoby nie było zwrócenie swojej uwagi, a odnalezienie spokoju. Chociaż na chwilę.\n— Dumbledore ma jutro przyprowadzić Harry’ego, ale nie powiedział dokładnie o której – oświadczyła Molly, kładąc przed swoim gościem talerz z plackiem drożdżowym i jeżynami. – Po drodze mieli się spotkać ze starym Slughornem, pewnie go nie pamiętasz. Nie uczył już za twoich czasów, ale podobno ma wrócić. O ile się zgodzi… Nie wiem po co Dumbledore ciągnął Harry’ego ze sobą. Dyrektor powinien załatwiać takie sprawy sam. Ale o czym my mówimy! Przecież nie przyszłaś do mnie słuchać o nauczycielu eliksirów. Opowiadaj, co u ciebie?\n— Dużo się dzieje – odezwała się Nimfadora, odstawiając kubek z herbatą na stół. – Chociaż jednocześnie mam wrażenie, że nic się nie dzieje.\n— Rozumiem, spadła na ciebie spora odpowiedzialność. – Molly pokiwała głową ze zrozumieniem. – Niedługo do zamku przyjadą dzieciaki, a to wszystko pozostaje na twojej głowie.\nTonks uśmiechnęła się blado, ale ten gest nie dodał jej postaci dawnego blasku, który utraciła już jakiś czas temu. Molly z ciężkim sercem patrzyła na bladą twarz młodej kobiety, która już niejednokrotnie podczas ich znajomości nikła w oczach. Tym razem, chociaż widziały się po raz pierwszy od pamiętnej sytuacji w szpitalu, gdzie Tonks była w stanie krytycznym, również wyglądała na chorą. Jej włosy utrzymywały się w nijakim, mysim kolorze, twarz była wychudła, a każdy gest wydawał się być wymuszony. Pani Weasley spoglądała na jedną ze swoich licznych pociech, bo przecież i tak mogła nazwać Dorę, z matczyną troską i współodczuwała jej ból, chociaż nie wiedziała nawet, gdzie jest jego źródło.\n— Gdyby tylko o to chodziło… — westchnęła młodsza kobieta, garbiąc się bardziej. – Wszystko jest nie tak, Molly. Mam już tego dość…\n— Czego, kochanieńka?\n— Wszystkiego, Molly – mruknęła niechętnie. – Wszystkiego…\n— Mogę ci jakoś pomóc, skarbie? – spytała rudowłosa kobieta, jednak jedyną odpowiedzią, jaka ją spotkała, była cisza. -Jeżeli mogę coś zrobić, powiedz, a to zrobię.\n— Wiem, Molly i dziękuję ci za to. – Tonks obdarzyła ją uśmiechem wdzięczności, który był jednak niesamowicie smutny. – Ale już za późno.\n— Nigdy nie jest za późno – zapewniła ją Weasley, przysiadając się obok i gładząc ją po dłoni. – Jesteś jeszcze młoda i możesz tego nie wiedzieć, ale zaufaj starszej kobiecie.\n— Masz dla mnie jeszcze jakąś życiową mądrość? – zapytała żartobliwie Tonks.\n— A żebyś wiedziała! – odparła pewnie Molly. – Nikt nie powinien walczyć z problemami sam.\n— Czy to kolejna próba skłonienia mnie do mówienia?\n— Mam nadzieję, że skuteczna – westchnęła pani Weasley i uśmiechnęła się do Nimfadory, a ta pokręciła jedynie głową z niedowierzaniem. – Co ci szkodzi, Tonks?\nDora miała już coś powiedzieć, stwierdzić, że to jej sprawa i daje sobie radę, że nie potrzebuje zwierzeń i pocieszeń, że z każdym dniem jest coraz lepiej, ale miała już dosyć tych kłamstw. Miała również powyżej uszu ciągłych połowicznych rozmów, półdialogów, w których rzucała nic nieznaczące, wyrwane z kontekstu fakty, mające na celu jedynie nasycić ciekawość rozmówcy i uruchomić potok pokrzepiających słów, które nie pomagały. I może Molly, pomijając jej wielkoduszność, troskę i matczyną miłość, jaką obdarowywała wszystkich, nie była najlepszą kandydatką na spowiednika ze względu na wiele czynników, to Tonks postanowiła wyrzucić z siebie większość ciężaru.\n— Dobrze – zgodziła się, a Molly wyprostowała się ze zdziwienia. Najwidoczniej nie spodziewała się czegoś takiego ze strony Nimfadory. – Ale musisz mi coś obiecać. Cokolwiek usłyszysz lub czegokolwiek się domyślisz pozostanie między nami i nie będzie miało wpływu na innych.\n— Obiecuję – odparła natychmiast starsza kobieta, a Dora domyślała się, że w momencie, gdy zgodziła się wyżalić, Molly zgodziłaby się na wszystko.\n— Doskonale wiesz, że od momentu, kiedy się poznałyśmy, wiele przeszłam. Było tego naprawdę dużo i… Po bitwie w departamencie straciłam siły by dalej walczyć, Molly.\nI w tej chwili zaczęła opowiadać. Bez licznych szczegółów oraz imion, nie ujawniając wszystkich swoich myśli, ale mówiła. A Molly słuchała, co prawda nie była tak wdzięcznym słuchaczem, jak Syriusz w ostatnim czasie, co jakiś czas wtrącała swoje trzy knuty, wzdychała ciężko, kręciła głową z niedowierzaniem i za bardzo się emocjonowała, ale słuchała. Słuchała, jak Tonks opowiada o tym, jak uświadomiła sobie, że kogoś kocha i jak mocno pragnie z nim być mimo wszelkich przeciwności, jak przeżyła wypadek Syriusza, jak znalazła ukojenie w ramionach ukochanego i myślała, że już nic nie jest wstanie zagrozić jej szczęściu. Wściekała się na wieść o tym, jak ten mężczyzna potraktował Nimfadorę, jak ją porzucił i urwał wszelki kontakt, uważając, że robi to dla jej dobra. Przyciskała do piersi dłoń dziewczyny, gdy ta doszła do momentu, kiedy przeżywała to rozstanie, kiedy mówiła o tym, jak chciała przestać żyć, jak Moody wyciągnął ją z łóżka, kiedy ona miała już zostać w nim na zawsze, jak z dnia na dzień słabła zarówno fizycznie jak i psychicznie. Nie mogła uwierzyć, gdy uświadomiła sobie, że wszystkie zabiegi, mające przywrócić Tonks do normalności, miały odwrotny skutek, że jej pomoc była ostatnią rzeczą, której dziewczyna chciała. Płakała zarówno za siebie jak i za Dorę, kiedy ona w swojej opowieści opisywała ostatni dzień wizyty w Norze, kiedy to zemdlała zażywszy eliksir i to właśnie wtedy dowiedziała się o tym, że była w ciąży i również wtedy straciła dziecko. Tutaj Tonks przerwała…\n— Zrozum, Molly, ja nigdy nie radziłam sobie ze swoimi problemami, chowałam je pod dywan albo zrzucałam na innych. Byłam całkowicie zależna od innych, sama nie potrafię funkcjonować. I kiedy zostałam sama, załamałam się i nie mogłam podnieść.\n— Kim jest ten mężczyzna? – spytała Molly, będąc nadal w ciężkim szoku.\n— Nie pytaj, pewnie sama się domyślisz, ale proszę – mruknęła cicho. – Po prostu nie pytaj… Już go nie ma i pewnie nigdy nie wróci. W sensie do mnie, mojego życia…\n— Chciałabyś tego? – zapytała Molly, przytulając dziewczynę. – Żeby wrócił? Wyrządził ci tyle złego…\n— Wniósł do mojego życia więcej szczęścia niż wszyscy inni razem wzięci, a potem to zabrał. Mogłam cieszyć się chociaż naszym dzieckiem, ale zabiłam je…\n— Nie mów tak, kochanie!\n— Ale to prawda, Molly. Zabiłam moje jedyne dziecko, nim zdążyłam się dowiedzieć, że mogę je mieć. Nigdy sobie tego nie wybaczę i już nigdy z nikim się nie zwiążę, nie założę rodziny i już nigdy nie będę szczęśliwa…\nW tym momencie ktoś zapukał do drzwi trzykrotnie, a Molly zerwała się na równie nogi. Przez chwilę walczyła ze sobą – zostać z Tonks czy otworzyć drzwi – ale Dora kiwnęła głową i pani Weasley podreptała przywitać nocnych przybyszów.\n— Kto tam? – zapytała nerwowo. – Proszę się przedstawić!\n— To ja, Dumbledore, przyprowadziłem Harry’ego – rozległ się głos dyrektora.\nMolly natychmiast otworzyła drzwi.\n— Harry, kochanie! Albusie, napędziłeś mi stracha, mówiłeś, że będziesz dopiero rano.\n— Mieliśmy szczęście – odrzekł Dumbledore, popychając Harry’ego przez próg. – Slughorna nie trzeba było przekonywać tak długo, jak myślałem. Oczywiście to zasługa Harry’ego. Ach, witaj, Nimfadoro!\nTonks zacisnęła dłonie na swoim kubku. Naiwnie liczyła, że nie zostanie zauważona przez dyrektora i na jaw nie wyjdzie jaj krótki niezapowiedziany wypad z Hogsmeade. Jako dowódca powinna być przecież na miejscu, a tymczasem popijała sobie herbatkę u Weasleyów.\n— Hej, profesorze! – powiedziała w końcu. – Cześć, Harry!\n— Cześć, Tonks! – odezwał się chłopak.\nW lustrującym spojrzeniu Pottera było coś, co zaniepokoiło Tonks. Oczywiście przyglądał się jej i zapewne zastanawiał nad jej wyglądem, ale wydawało się jej, że w jej postaci szuka czegoś więcej. Nie mogąc dłużej tego znieść, postanowiła ulotnić się z Nory.\n— Lepiej już pójdę – powiedziała szybko, wstając i narzucając pelerynę na ramiona. – Dzięki za herbatę i pociechę, Molly.\n— Nie wychodź, mną się nie przejmuj – zaprotestował nagle dyrektor. -Ja i tak długo nie zabawię, mam pilne sprawy do omówienia z Rufusem Scrimgeourem.\n— Nie, nie, muszę już lecieć – odpowiedziała Tonks, unikając jego spojrzenia. – Dobranoc…\n— Kochana, może byś wpadła na kolację w sobotę, będzie Szalonooki i…\n— Nie, naprawdę, Molly… ale dzięki… Dobranoc wszystkim.\nPrzemknęła obok Dumbledore’a i Harry’ego i wypadła na podwórko w ciemną noc. Kilka kroków za progiem okręciła się w miejscu i nagle znikła. Zastanawiając się, czy ta wizyta w ogóle jej pomogła.\nŻycie w Hogsmeade nie było proste. Tonks czasami żałowała, że zgodziła się na tą posadę. Pół biedy jeżeli chodziło o samo stacjonowanie w wiosce, ale dowodzenie znacznie przewyższało jej możliwości. Większość aurorów wieść o jej dowodzeniu przyjęła naturalnie. Williamsonowi ulżyło, bał się, że długość jego stażu, będzie go obligowała do kierowania oddziałem. Większość młodzików, za wyjątkiem Morrisa, z którym Dora zdążyła się już znielubić, zareagowała raczej obojętnie. Wykonywali jej polecenia, pytali się co sądzi o ich pracy, pomagali. Najbardziej zaangażowana była Lucy, która często przychodziła do pokoju Nimfadory i zasypywała pomysłami na udoskonalenie ich pracy. Savage traktował Tonks raczej jak współpracownika niż przełożonego, ale jej to nie przeszkadzało. Natomiast Proudfoot i Dawlish działali jej na nerwy, każdy z osobna był nie do zniesienia, a najgorsze było to, że coraz częściej widywała ich razem, jak rozmawiają szeptem w kącie baru.\nDodatkową trudnością była ciągła obecność Estery. Sympatyczna Włoszka starała się poświęcać Tonks jak najwięcej czasu i zasypywała ją opowiadaniami na temat dziecka, które miało się niedługo urodzić. Była przy tym wszystkim taka szczęśliwa i dobroduszna, że Nimfadora wściekała się na samą siebie, że tak bardzo chce uniknąć towarzystwa pani Rossi. Jednak nie była w stanie poradzić nic na to, że radość z macierzyństwa przypominała o jej własnej tragedii.\nDo tego wszystkiego, jakby w bonusie, Tonks otrzymała już dwa listy od Nate’a. Żadnego nie otworzyła, zalegały na jej biurku pod stertą innych papierów. Dora nie miała siły na radosną korespondencję swojego niedoszłego chłopaka i przyszłego sąsiada. Nic więc dziwnego, że próbowała wyrwać się z wioskowej rzeczywistości chociaż na chwilę. Dlatego, gdy tylko nadarzyła się okazja, wykorzystała ją i postanowiła odwiedzić Syriusza.\nJuż dawno u niego nie była i czuła się z tym fatalnie. Wiedziała, że nikt oprócz niej nie rozmawiał z Blackiem. Właściwie to tylko go pilnowali i nic poza tym. A Tonks wierzyła, że jej kuzyn ją słyszy i kiedy się obudzi, będzie wszystko pamiętał. Uczucie, które jej towarzyszyło podczas ich rozmów, a raczej jej monologów, było dziwne, ale jednocześnie tylko wtedy czuła się swobodnie.\nMinęła jednego z nowych członków Zakonu, który akurat pełnił wartę. Nie znała go, dawno już nie była na zebraniach, ale nikt też nie pofatygował się, żeby ją na nie zaprosić. Weszła do sali, w której leżał Black. Nic się nie zmieniło od jej ostatniej wizyty. Było tak samo sterylnie i nijako jak wcześniej, a Syriusz ciągle leżał bez ruchu w białej pościeli.\n— Cześć, Łapo! – zawołała radośnie od progu i podeszła bliżej łóżka. – Jak się czujesz? Dobrze? To świetnie! Długo masz zamiar jeszcze się lenić czy może ruszysz swój arystokracki tyłek i weźmiesz się do roboty?\nDołująca cisza, która jej odpowiedziała, była nie do zniesienia. Tonks opadła na taboret, stojący obok łóżka i położyła głowę tuż przy dłoni Syriusza.\n— Mógłbyś jakoś odpowiedzieć, wiesz? – mruknęła smętnie. – To głupie, że zawsze ja muszę mówić, a ty milczysz. Mógłbyś chociaż powiedzieć, że masz gdzieś moje problemy, a nie tak całkowicie mnie zlewać… — warknęła dość niegrzecznie. – Jeżeli chodzi o moje problemy to… trochę się uspokoiło. Wyjechał, nawet nie wiem co się z nim dzieje, ale jakoś funkcjonuję. Ze zdrowiem też już lepiej, uzdrowiciele twierdzą, że wszystko idzie ku lepszemu i trzymam się całkiem nieźle jak na kobietę, która…— przełknęła głośno ślinę, nie mogąc powiedzieć tego głośno. Przed chwilą minęła salę, w której uzdrowiciel powiedział jej, że poroniła, a Remus później nazwał ich nienarodzone dziecko potworem. – Wiesz, że zostałbyś wujkiem, gdybym nie była skończoną ignorantką? Zabiłam swoje dziecko i prawie nikt o tym nie wie. Tylko ja, on, ty i Molly. Nikt poza nami. Nie potrafię nikomu o tym powiedzieć, bo zaczęłyby się pytania o ojca dziecka i wszystko co z tym związane, a chyba nie powinnam tego na nowo rozdrabniać.\nPrzez sekundę Tonks wydawało się, że dostrzegła na twarzy Blacka jakiś ruch. Ale było to zwykłe złudzenie. Syriusz się nie poruszył.\n— Czasami staram się usprawiedliwić przed samą sobą. Mówię, że to może i lepiej, że przecież nie nadaję się na matkę. Wyobrażasz sobie mnie tonącą w pieluchach, kaszkach z płaczącym dzieckiem na rękach? – Mimowolnie uśmiechnęła się na myśl o takiej sytuacji, a łzy pojawiły się w jej oczach. – To boli…\nW tym momencie ktoś otworzył z rozmachem drzwi. Tonks podskoczyła na stołku i spojrzała w tamtą stronę, łapiąc jednocześnie za różdżkę. W wejściu stał Szalonooki, zlustrował ją wzrokiem, a magiczne oko rozejrzało się po sali. Serce Nimfadory stanęło na chwilę, gdy przypomniała sobie ich ostatnie spotkanie i to jak wówczas potraktowała swojego mentora. Wpatrywali się w siebie przez chwilę, aż w końcu Dora spróbowała wstać.\n— Moody, ja… — zaczęła, ale Alastor wydał z siebie pomruk niezadowolenia i zatrzasnął za sobą drzwi, zostawiając Tonks i Syriusz samych.\nKiedy Estera stała za barem i obsługiwała klientów, łatwiej było spędzać z nią czas. Tonks wówczas widziała miłą dziewczynę, którą od zawsze lubiła, a nie przyszłą matkę, którą ona sama już nigdy nie będzie. Pani Rossi uwijała się jak mogła, obsługując klientów, a Tonks popijając herbatę z imbirem czekała aż spłynie ostatni raport.\nPierwszy września był dla aurorów stacjonujących w Hogsmeade początkiem prawdziwej pracy. Tego dnia do zamku miały przyjechać dzieciaki i chociaż nikt tak naprawdę nie chciał wierzyć w to, że śmierciożercy mogą zaatakować nieletnich, to istniało spore ryzyko, że tak właśnie się stanie. Dlatego Tonks wysłała wszystkich na patrol, żeby upewnili się, że wszystkie zaklęcia antyteleportacyjne, tropiące i chroniące rzucone na obszar wioski i drogę prowadzącą do zamku są nienaruszone. Sprawdzono trasę od stacji aż po samą bramę zamku, każdy powóz, przygotowano stanowisko rewizji bagaży, wszystko powinno być dopięte na ostatni guzik. Większość aurorów już wróciła, zapewniając Tonks o gotowości na przyjazd dzieciaków, została jeszcze Lucy i Eliza, które miały sprawdzić teren bezpośrednio przyległy do stacji.\n— Naprawdę myślisz, że mogą coś zrobić? – spytała Estera, nachylając się do Tonks.\n— Tego nigdy nie można być pewnym, Es – stwierdziła Dora, spoglądając na ulicę przez okno.\n— No tak, jak to mówi Szalonooki, stała czujność – powiedziała półżartem Rossi i szturchnęła Nimfadorę ramieniem. Tonks przełknęła głośno ślinę, słysząc o swoim mentorze, którego kilka dni wcześniej widziała w Mungu.\nW tym momencie do baru weszły Elizabeth i Lucy. Od razu podeszły do Tonks, a Collins zamówiła u Estery dwie herbaty, które po chwili otrzymały. Lucy usadowiła się wygodnie obok Nimfadory i założyła nogę na nogę.\n— Wszystko w porządku – zawyrokowała pewnie i upiła łyk gorącego naparu.\n— Wzmocniłyśmy zaklęcia ochronne i dodałyśmy kilka nowych, nikt się nie przedrze przez barierę – dopowiedziała Elizabeth.\n— Jesteśmy gotowi na przyjęcie dzieciaków – skwitowała Lucy, a Tonks pokiwała głową ze zrozumieniem.\nPanna Smith od razu przypadła Nimfadorze do gustu. Już od samego początku czuła do dziewczyny dziwną, niezrozumiałą sympatię i łączącą je więź. Z początku nie wiedziała, co było powodem tej wspólnej przyjaźni, ale od kiedy Estera pewnego dnia zaczęła powtarzać, że Lucille i Nimfadora są do siebie niezwykle podobne, od razu pojęła w czym tkwi tajemnica. Rzeczywiście dostrzegła podobieństwo między sobą a Lucy, a raczej tym kim kiedyś była, a Lucy. Blondynka była osobą nietuzinkową i zdecydowanie odznaczała się na tle grupy, chociaż jej odmienność budziła raczej sympatię niż niechęć. Zawsze była uśmiechnięta, rozśmieszała współpracowników i jednocześnie była bardzo zaangażowana w swoją pracę. Pomijając tonksową niezdarność, była dokładnie taka jak Nimfadora i wiodła takie samo życie jak ona kiedyś. I właśnie to podobieństwo związało te dwie młode kobiety ze sobą. Dora widziała w Lucy siebie sprzed kilku lat, kiedy tak naprawdę nie miała żadnych problemów i potrafiła cieszyć się życiem. Może i było to odrobine egoistyczne, ale znajomość ze Smith pozwalała jej przypomnieć sobie smak przeszłości, za która przecież tak bardzo tęskniła.\n— To świetnie! Możecie iść na chwilę odpocząć, a za godzinę widzimy się tu na dole – oznajmiła Tonks, pochylając się nad swoim kubkiem. Elizabeth uśmiechnęła się uprzejmie do wszystkich i ruszyła w kierunku swojego pokoju. Natomiast Lucy z gracją przeskoczyła na stołek obok Dory i poprosiła o jeszcze jedną herbatę. Tonks spojrzała na nią z zaciekawieniem. – Nie idziesz odpocząć, przygotować się, nic?\n— Ty też tego nie robisz – zauważyła rezolutnie blondynka.\n— To tak samo jaka ja!\nZapadła noc, a wszystko dookoła spowiła ciemność rozpraszana przez nieliczne latarnie. Cały oddział był w gotowości na przyjazd ekspresu. Tonks spojrzała na zegarek. Pięć minut spóźnienia. Wtem z oddali dało się słyszeć dźwięk lokomotywy. Nimfadora spojrzała na każdego ze swoich aurorów z osobna. Savage stał w najbardziej oddalonym miejscu, z którego później miał bezpośrednio przenieść się pod bramy Hogwartu, gdzie miał na niego czekać już Morris i Scott. Tuż na peronie stali Collins, Edwards i Blake, a przy powozach pozostała trójka w składzie Smith, Proudfoot i Williamson. Tonks stała odrobinę dalej na niewielkim wzniesieniu, spoglądając na całą scenerię. Pociąg był już coraz bliżej.\nLokomotywa leniwie wtoczyła się na stację, wyrzucając z siebie ostatnie kłęby pary i zatrzymała się z głośnym piskiem. Hagrid zamajaczył gdzieś w tle ze swoją latarnią, gotowy przyjąć tegorocznych pierwszaków. Fala uczniów zalała peron. Zdziwieni obecnością aurorów, pokornie ruszyli w stronę powozów, przekrzykując się nawzajem i zapewniając, że razem dotrą do zamku. Hagrid gromadził wokół siebie pierwszoklasistów. Tonks rozpoznała niektórych uczniów, widziała ich twarze. Dostrzegła Longbottoma razem z blondynką, która była w czerwcu w departamencie. Później zobaczyła rudą czuprynę Ginny, która szła z jakimś ciemnoskórym chłopakiem, którym zapewne był ten cały Dean. Stacja zaczęła pustoszeć. Tonks odprowadziła wzrokiem aż do powozu młodych znajomych. Jednak nigdzie nie dostrzegła trójki Gryfonów z szóstego roku. Dopiero po dłuższej chwili z pociągu wyszedł Ron, a za nim Hermiona, która rozglądała się dookoła, jakby czegoś szukając. Wymienili między sobą kilka zdań i razem z resztą skierowali się w stronę powozów. Brakowało Harry’ego. Tonks była pewna, że nie wyszedł z pociągu, a ostatnią osobą, która opuściła peron był jej kuzyn, Malfoy.\nTo wszystko wyraźnie zaniepokoiło Nimfadorę. Jeżeli Potter nie był ze swoimi przyjaciółmi, a i Draco opuścił pociąg samotnie, to mogło zwiastować jedynie kłopoty. Tonks ruszyła w kierunku pociągu, wymijając ostatnich uczniów. Jeszcze chwila i ekspres ruszy w drogę powrotną do Londynu, a jeżeli ktoś został w środku, to oznaczało, że nie dotrze do szkoły na czas. Jeżeli tym kimś miał być Harry, to sytuacja nakreślała się w szarych barwach.\nTonks złapała za ramię Edwardsa, który już wchodził do pociągu, żeby go przeszukać.\n— Ja to zrobię – oznajmiła stanowczo Dora, a chłopak przepuścił ją w wejściu. – Ty i Blake pomóżcie przy bramie, a Elizabeth ma odeskortować ostatni powóz. Żaden uczeń nie może zostać na peronie, jasne?\nEdwards kiwnął głową na znak, że zrozumiał polecenie i ruchem ręki nakazał kolegom iść za nim. Tymczasem Tonks wbiegła do pociągu i zaczęła przeszukiwać wszystkie przedziały. Domyślała się, że w wagonach Puchonów i Krukonów nie znajdzie Pottera, ale musiała się upewnić, że niczego nie ominęła. W momencie, gdy sprawdzała ostatni gryfoński przedział, pociąg szarpnął. Opuszczał stację Hogsmeade i wracał do Londynu. Tonks przeklęła i zatrzasnęła drzwi przedziału. Pozostał jej jeszcze przedział Ślizgonów, a jeżeli tam nie znajdzie Harry’ego to sytuacja będzie naprawdę nieciekawa. Co jeżeli chłopakowi stało się coś w trakcie podróży i nawet nie dojechał do Hogsmeade?\nOtworzyła drzwi do pierwszego przedziału Ślizgonów i już miała je zamknąć, kiedy jej uwagę przykuł czyjś but. Właściwie to nie but, a stopa. Tonks pochyliła się, chwyciła delikatny, niewidzialny materiał, który nie osłonił kończyny i pociągnęła, odsłaniając tym samym postać chłopaka.\n— Cześć, Harry! – powiedziała siląc się na beztroski ton.\nPotter leżał nieruchomo na ziemi, twarzą do podłogi. Tonks natychmiast chwyciła za różdżkę i odczarowała spetryfikowanego chłopaka. Ten od razu usiadł i dotknął dłonią swojej twarzy. Dopiero teraz Dora zobaczyła, że Harry krwawi, a jego nos jest złamany. Nie wiedziała o co poszło jemu i Malfoyowi, ale Draco wyszedł z tej potyczki zwycięsko, natomiast jego rywal mocno oberwał. Pociąg szarpnął po raz kolejny, ruszając ze stacji.\n— Lepiej zmywajmy się stąd, i to szybko – ponagliła go Tonks i wybiegła z przedziału. Chłopak ruszył za nią. Nimfadora dopadła do drzwi wagonu i otworzyła je. – Chodź, wyskakujemy!\nChłodne powietrze uderzyło ich w twarz. Lokomotywa zaczęła już znikać za zakrętem, a peron uciekał coraz szybciej. Tonks wstrzymała oddech i szybko wyskoczyła, opadając na bruk. Tak samo zrobił również i Harry. Zrobili to w ostatniej chwili. Dora wyprostowała się i przyjrzała się zakrwawionej twarzy Gryfona, na której pojawił się grymas niezadowolenia. Najwidoczniej taka sytuacja również nie była mu na rękę. Nimfadora nie miała zamiaru go dłużej męczyć, więc podała mu jego pelerynę-niewidkę.\n— Malfoy ci to zrobił?\n— Tak. Dzięki za…\n— Nie ma sprawy – odpowiedziała pośpiesznie, nie próbując już nawet zgrywać wesołej. Nie widziała w tym sensu, a była pewna, że Harry, chociaż nie była z nim szczególnie blisko, nie dałby się nabrać na taki teatrzyk. Spojrzała jeszcze raz na złamany nos chłopaka. – Mogę ci naprawić nos, jeśli staniesz nieruchomo.\nPotter najwidoczniej nie był pewien jej zdolności uzdrowicielskich, bo zawahał się. Jednak po chwili wyprostował się i zamknął oczy. Tonks wycelowała różdżką i wypowiedziała odpowiednie zaklęcie. Chłopak wykrzywił się, ale widocznie mu ulżyło, bo z niedowierzaniem zaczął macać czubek nosa, który był teraz prosty i cały.\n— Wielkie dzięki!\n— Teraz nałóż pelerynę, idziemy do szkoły – nakazała mu Dora. Wiedziała, że musi zawiadomić kogoś zaufanego o przybyciu Pottera. Ktoś zaufany oznaczał kogoś z Zakonu, a jedyną możliwością skontaktowania się był patronus. Nimfadora zestresowała się, nie była pewna, czy zdoła wyczarować patronusa. Ostatni raz zrobiła to jeszcze przed bitwą w departamencie. Podczas gdy Harry narzucił na siebie pelerynę i zniknął, Dora zastanawiała się, które wspomnienie będzie wystarczająco silne. Nie znalazła żadnego, postanowiła nie myśleć o niczym i zaufać swojej magii. Spróbowała oczyścić swój umysł, jednak kiedy rzuciła zaklęcie, w swojej wyobraźni ujrzała twarz i to nie byle jaką… Widziała jego twarz, kiedy spał, podczas jednej z ich nielicznych wspólnych nocy. Kosmyki gdzieniegdzie już siwych włosów opadały na przedwcześnie pomarszczone czoło, oczy były przymknięte, a usta delikatnie otworzone. Znała każdą zmarszczę i każdą bliznę na jego policzkach. To był dla niej najcudowniejszy widok, kiedy budziła się w nocy i pierwszą rzeczą, jaką widziała, była właśnie jego twarz. Jej różdżka zawibrowała delikatnie i wystrzeliło z niej srebrzyste czworonożne stworzenie, które pomknęło w ciemność. Tonks przyglądała mu się z niedowierzaniem.\n— To był patronus? – odezwał się obok niej głos Harry’ego.\n— Tak, wysłałam go do zamku z wiadomością, że cię odnalazłam, żeby się nie martwili. Lepiej się pośpieszmy.\nTonks ruszyła szybko drogą, którą jeszcze chwile temu jechały powozy. Pragnęła jak najszybciej odstawić Harry’ego do zamku, wrócić do swojego pokoju i nie wychodzić z niego, aż do momentu, gdy ktoś wyciągnie ją z niego siłą. Najchętniej milczałaby również całą drogę, ale Potter był najwidoczniej innego zdania.\n— Zauważyłam, że nie wysiadłeś z pociągu razem z resztą – odpowiedziała w przestrzeń, nie wiedząc, gdzie znajduje się Harry. – Do tego Malfoy wyszedł ostatni. Pomyślałam, że coś się nie zgadza i poszłam cię szukać.\n— Ale co ty tutaj robisz?\n— Jestem teraz w Hogsmeade, zapewniam Hogwartowi dodatkową ochronę – wyjaśniła Tonks.\n— Tylko ty tu jesteś czy…\n— Nie, są także inni aurorzy. Proudfoot, Savage, Dawlish…\n— Dawlish, to ten, którego w zeszłym roku obezwładnił Dumbledore?\n— Zgadza się – odpowiedziała Tonks, mając nadzieję, że taka odpowiedź go usatysfakcjonuje.\nSzli ciemną drogą, nie zważając na chłód, który ich otaczał. Dora nie próbowała nawet patrzeć w stronę Pottera, który przecież był niewidzialny. Wzrok miała utkwiony przed siebie i cały czas trzymała w dłoni różdżkę, a jej peleryna szeleściła przy każdy kroku. Nie zwracała uwagi na to, że jej zachowanie może wydać się Harry’emu dziwne lub niemiłe. Zupełnie inna kwestia zaprzątała jej wówczas głowę. Była nią tak zafrasowana, że nie zauważyła nawet kiedy stanęli przed bramą zwieńczoną uskrzydlonymi dzikami. Usłyszała, jak Potter wymawia zaklęcie otwierające, ale wiedziała, że to nic nie da.\n— Na to nie zadziała – wyjaśniła cicho. – Dumbledore sam zaczarował bramę.\n— Mógłbym wdrapać się na mur – zaproponował chłopak.\n— Nie, nie mógłbyś. Wszędzie zostały rzucone zaklęcia antywłamaniowe. Środków bezpieczeństwa jest ze sto razy więcej niż zwykle – stwierdził Nimfadora, dziwiąc się, że Potter nie domyśla się tego, ile trudu włożono w utrzymanie bezpieczeństwa Hogwartu.\n— To chyba będę musiał się tu przespać – mruknął niechętnie Harry, a Dora pokręciła przecząco głową.\n— Już ktoś po ciebie idzie. Spójrz.\nI rzeczywiście, u stóp zamku pojawiła się podrygująca w ciemności latarnia, która rzucała bladą poświatę na błonia. Z każdą sekundą światło stawało się coraz bardziej wyraźne, jednak każda z tych sekund wydawała się trwać w nieskończoność. Harry zdjął swoją pelerynę w oczekiwaniu, a Tonks wpatrywała się w zbliżającą postać. Hagrid powinien zareagować z większym entuzjazmem na wieść o przybyciu Harry’ego.\n— No, no, no – rozległ się szyderczy głos, a łańcuch na bramie natychmiast opadł. To nie Hagrid wyszedł im na spotkanie, a Snape. Uśmiechał się szyderczo, a jego tłuste, czarne włosy aż lśniły od światła latarni. Tonks wzdrygnęła się na widok tej parszywe gęby. – To miłe, że w końcu się zjawiasz, Potter, choć, jak widzę, uznałeś, że noszenie szkolnych szat uwłacza twojej godności.\n— Nie mogłem się przebrać, nie miałem… — Harry zaczął się tłumaczyć, ale Snape przerwał mu w pół zdania.\n— Nie musisz dłużej czekać, Nimfadoro. Potter jest całkiem… ach… bezpieczny w moich rękach.\n— To Hagrid miał odebrać moją wiadomość – powiedziała Tonks, marszcząc czoło. Nie miała siły na słowne potyczki ze Snapem.\n— A jednak to ja ją odebrałem. Nawiasem mówiąc – dodał, odsuwając się, by przepuścić Harry’ego w bramie – zaciekawił mnie twój nowy patronus.\nTonks doskonale wiedziała, że zauważył tą różnicę. Każdy znał postać patronusa poszczególnych osób z Zakonu, a różnica między jej nowym patronusem, a starą fretką była wręcz rażąca. Snape zatrzasnął jej bramę przed nosem i na nowo zapieczętował łańcuchem. Nimfadora znała Severusa, wiedziała, że pomimo swojego parszywego charakteru jest osobą inteligentną i potrafi dostrzec i zrozumieć znacznie więcej rzeczy niż ktokolwiek inny. Znając jej pecha, już wszystkiego się domyślił i zrobił to znacznie wcześniej niż ona sama.\n— Ten stary był chyba lepszy. – W jego głosie zabrzmiała drwina. – Nowy jest jakiś niewydarzony.\nDora wściekła się i całą siłą woli powstrzymała od rzucenia się do gardła temu prostakowi. Pozostała jedynie przy mordowaniu go tysiąc razy w wyobraźni i gromieniu wzrokiem. Snape odwrócił się i ruszył z powrotem do zamku.\n— Dobranoc! – zawołał do niej Harry, idąc na swoim nauczycielem. – Dzięki za… za wszystko!\n— Do zobaczenia, Harry!\nKochani! Oto przed Wami pechowa stoTRZYNASTKA, która miała pojawić się w listopadzie, a zawitała tu pod koniec grudnia. Chciałam sobie odpuścić, chociaż do końca tego roku, ale... Powiedzmy sobie szczerze, nie wiem kiedy pojawi się coś znowu, nie wiem na którym blogu. Jednak nie wyobrażałam sobie zakończyć tego roku ciszą, musiałam coś napisać i wstawić. I tak powstał ten rozdział.\nNie będę składać żadnych życzeń. Bo chociaż płynęłyby ze szczerego serca, to wiem, że się nie sprawdzają. Przynajmniej w większości przypadków. Dlatego nie będę rzucać słów na wiatr, tylko robić co w mojej mocy, by rzeczy, których bym Wam życzyła, spełniły się naprawdę. Nie wiem co więcej napisać. Mam nadzieję, że skomentujecie ten rozdział, podzielicie się swoimi poglądami, przemyśleniami, wszystkim.\nNapiszcie mi również, co chcecie przeczytać w następnym rozdziale. Nie mam jeszcze nakreślonej precyzyjnie fabuły i mogę wpleść wszystko, więc... Na co macie ochotę?\nautor Alohomora Tej o 14:48\nMorrigan 26 grudnia 2016 22:39\nCieszę się, że udało Ci się coś napisać. Wiem, jak ciężko jest nieraz przysiąść, zwłaszcza gdy miało się długą przerwę. Tym bardziej Ci dziękuję za ten rozdział.\nBiedna, biedna Tonks. To straszne, że musi przechodzić takie rzeczy. Od kilku rozdziałów przydarza jej się wszystko, co złe. Proszę, spraw w najbliższych rozdziałach, żeby spotkało ją coś miłego. Choćby jedna mała rzecz.\nJestem bardzo ciekawa, co u Remusa. W końcu w ostatnim rozdziale zostawiliśmy go w dość przełomowej chwili i STRASZNIE chciałabym wiedzieć, co dalej z nim i Meg.\nTy życzeń nie składasz, ale jak i owszem. Życzę Ci dużo, dużo zdrowia i dużo, dużo weny. Oraz czasu na pisanie, bo bez niego wena na nic. Ale przede wszystkim zdrowia. Bo zdrowie jest najważniejsze :).\nAlohomora Tej 2 stycznia 2017 15:53\nTonks miałoby spotkać coś miłego? W kolejnym rozdziale raczej na to bym nie liczyła Chociaż jest cień szansy. To zależy od kilku czynników.\nTak, zostawiliśmy Remusa, żeby mógł nacieszyć się chwilą spokoju, ale już w następnym rozdziale wrócimy do lasu.\nMagda Grybel 30 grudnia 2016 19:39\nWreszcie jest rozdział! Mogłabym ponarzekać, że tyle czekaliśmy i w ogóle... ale ciesz się, bo jestem cierpliwa i postanowiłam ominąć ten temat 😉 .\nPrzechodząc do treści rozdziału, dobrze, że Tonks w końcu zwierzyła się Molly. Obstawiam, że Weasley się nie domyśli, że chodzi o Remusa lub nie będzie umiała go znaleść, by "coś" z tym zrobił. Przecież nie pójdzie sama do lasu pełnego wilkołaków, poza tym nie może ryzykować niepowodzenie misji, gdyż Remus dużo poświęcił, by tam się dostać. Ponadto obiecała Tonks, że nikomu nic nie powie. Bardziej bym liczyła na Syriusza. I tu ujawnia się moje marzenie. Chciałabym, żeby się w końcu obudził i poukładał niektóre sprawy. Jedno Tonks, a drugie Remus. Swoją drogą nie tylko ta dwójka go potrzebuje. Rozumiem, że musi odpokutować fakt, że go nie uśmierciłaś, ale odpuść mu już (mi też xD). Mam nadzieję, że Tonks i Moody wrócą do dawnych relacji. Oczywiście możesz zrobić jakąś krótką burzę pomiędzy nimi, wtedy będzie ciekawiej! Co to tej uwagi Severusa o patronusie, dobrze opisałaś naszego mistrza eliksirów. Wszyscy, którzy go nie lubią są zaślepieni nienawiścią i często nie zauwarzają jego sprytu i spostrzegawczości. Sama tego nie widziałam, ale to faktycznie szczwany lis. Teraz może o współpracownikach Dory. Nie ulega wątpliwości, że musi uwarzać na Dołohowa, a nawet i na Proudfood'a, gdyż nie jest niczym dobrym fakt, że spędzają razem tyle czasu, biorąc pod uwagę poglądy tego pierwszego. Morris też może coś knuć. Reszta wydaje się czysta lub dobrze się kryje. Tak jak mówiłam pod poprzednim rozdziałem; szukam wśród tego towarzystwa potencjalnego śmiercioźercy lub poplecznika Voldemorta.\nTrochę szkoda mi Nate'a, bo sobie zrobił nadzieję, ale kto wie, może Dora otworzy te listy. Niech ktoś w końcu zaciągnie Tonks na spotkanie Zakonu. Wiadomo, że nie będzie co chwilę brała wart i nie będzie nikogo śledzić, bo musi być w Hogsmeade, ale ja bym na jej miejscu chciała wiedzieć co się dzieje. Mój komentarz zawierałby więcej treści, ale mi się usunął i nie mam siły go pisać ponownie. Chciałam, żebyś wiedziała,że dalej tu czasami zaglądam i czekam na kolejne rozdziały. Może ty nie chcesz nic życzyć, ale ja życzę ci przedewszystkim zdrowia, które tak jak napisała moja przedmówczyni, jest najważniejsze. Życzę ci także dużo weny, czasu na pisanie i tego, by rok 2017 był lepszy od obecnego. Pozdrawiam!\nMagda Grybel 30 grudnia 2016 22:47\nAlohomora Tej 2 stycznia 2017 16:27\nPięknie dziękuję za cierpliwość i komentarz.\nMolly domyśli się, to oczywiste, ale nie tak od razu. Co do Syriusza to... Faktycznie przydałby się, ale będzie musiał jeszcze trochę poczekać, bo tak na prawdę przecież nikt nie wie, jak mu pomóc. Tonks i Moody będą mieli swoją scenę w kolejnym rozdziale, mogę ci to obiecać. Oczywiście Severus jest inteligentny i w książkach, czego idealnym przykładem jest ten fragment, wielokrotnie można to zauważyć.\nNa Dołohowa faktycznie trzeba uważać, ale przecież go tu nie ma ;D Chyba pomyliłaś nazwiska. A o poglądach Dawlisha jeszcze niewiele wiemy. Wiadomo, że z pewnością zrobi wszystko co Ministerstwo mu każe. Z Morrisem mogą być kłopoty, chociaż nie wiem czy będzie tu chodziło o sprzyjacie z Voldziem.\nNadzieja matką głupich, jak to mówią. Listy czekają,a może przyjdzie ich czas.\nPamiętaj, że Tonks jest aurorem, ale przede wszystkim członkiem Zakonu i bez względu na to gdzie jest, to podlega głównie Dumbledore'owi i Zakonowi Feniksa\nBardzo chętnie poznam wszystkie twoje prośby, zachcianki i życzenia, ale rozumiem, jak denerwujące może być pisanie komentarzy trzy albo i cztery razy. Jak znajdziesz chwilę to możesz mi je napisać na maila (alohomoratej@gmail.com)\nOlga S. Neilwood 2 stycznia 2017 01:07\nHej! Rozumiem Cię, też czasem łapię takie zawieszki, frustrujace są, prawda? No, ale nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło, bo rozdział jest i fajnie. Szczerze mówiąc, to od września, co jakiś czas zagładądałam tu, by zobaczyć, czy coś jest, czy nie i nadszedł ten listopad i cisza. W końcu, teraz się doczekałam! :)\nCo do rozdziału, to fajnie, że wplotłaś sceny z książki. Wchodzimy w moją ulubioną część, wiec tym bardziej jestem ciekawa jak to będzie. Trochę się zawiodłam brakiem Remusa w tym rozdziale. Myślałam, że pokarzesz go, jak wraca w rodzinne strony.\nJeśli chodzi o pomysły na dalszą część, to mam jeden, a w zasadzie, dwa. Tak pomyślałam, że fajnie by było, gdyby Remus z Meg przyjechali gdzieś w pobliże Tonks. On mógłby ją jakoś wciągnąć do zakonu i jakoś przypadkowo Tonks by ich zobaczyła, jak np. idą za ręce. Mogliby też spotkać się w jakichś innych okolicznościach, co wywołałoby trochę niezręczny moment. Drugi mój pomysł, a tak na prawdę prośba, to, abyś jakoś obudziła Syriusza, wymyśl coś! :D\nOgólnie wszystko na plus, jedynie w niektórych miejscach trochę raził mnie brak przecinków. Więcej dobrego, niż złego.\nCzekam na kolejny rozdział, kiedykolwiek miałby być!:)\nAlohomora Tej 2 stycznia 2017 16:34\nKsiążę Półkrwi to Twoja ulubiona część? O proszę, mam nadzieję, że sprostam Twoim oczekiwaniom. Remus pojawi się w kolejnym rozdziale, ostatnio było go dużo i potrzebował chwili dla siebie (i Meg).\nZdradzę, że kobiety Lupina spotkają się. I na tym poprzestańmy :)\nSyriusz, Syriusz, Syriusz... Oj ten Black to taki problem. Wiem, kiedy mniej więcej chcę go obudzić, ale nikomu z Was to się nie spodoba.\nOlga S. Neilwood 2 stycznia 2017 22:57\nNie gadaj tylko, że dwa zdania przed epilogiem! :D\nCheshire 12 stycznia 2017 21:42\nPo twojej półrocznej przerwie zwatpilam ze wrócisz. I tak też przestałam spoglądać czy dodała jakiś rozdział. A teraz proszę, przypomniałam sobie zupełnym przypadkiem o blogu i... niespodzianka. Bardzo cieszę się że wróciłas. Akcja znów rozwija się na nowo, w nowym miejscu, nowi bohaterowie. Jestem ciekawa ciągu dalszego a przede wszystkim co dalej z Syriuszem i oczywiście jak potoczą się losy lupina.\nAlohomora Tej 14 stycznia 2017 16:54\nCieszę się, że tutaj zajrzałaś. Mam nadzieję, że uda mi się regularnie coś tutaj działać i nie zapomnisz o zaglądaniu tutaj :)\nNiech członkowie zakonu się dowiedzą że Tonks była w ciąży\nAlohomora Tej 16 stycznia 2017 21:03\nUwaga! Tutaj niespodzianka - ktoś się o tym dowie w następnym rozdziale (albo kolejnym) :)\nGabrysia Czabańska 25 stycznia 2017 21:43\nHej, niedawno zaczęłam czytać twojego bloga i bardzo mnie on wciągnął. Historia bardzo mi się podoba, bardzo podoba mi się jak Tonks jest w niej przedstawiana. Pisz częściej, bo wręcz nie mogłam się doczekać kolejnego rozdziału :)\nPs. Mam nadzieję, że wena ci dopisuje, bo już czekam na kolejny rozdział :)


Świetlne przyspieszenie w EVIO – EVIO POLSKA\nŚwietlne przyspieszenie w EVIO\nRealizując założenia dotyczące rozwoju usługi „Telewizja Światłowodowa”, EVIO Polska uruchomiło wewnętrzny program zwany „świetlnym przyspieszeniem”. Głównym celem jest usprawnienie procesu komunikacji z operatorami, jak również monitorowanie szybkości i jakości wdrożeń. Kluczowym elementem pozostaje współpraca działów sprzedaży i wsparcia operatora oraz uzupełnianie wzajemnych kompetencji w zakresie sprawnego uruchomienia usług EVIO. Pierwszy etapem było powołanie Działu Wsparcia Operatora pod koniec 2015 roku, którego zadaniem było przejęcie obsługi klienta przy wdrożeniach oraz wspieranie działań już po starcie usługi w kwestiach nie tylko technicznych, ale również dotyczących marketingu i sprzedaży. „Świetlne przyspieszenie” jest kolejnym etapem, dzięki któremu proces komunikacji z klientami EVIO osiągnie jeszcze wyższy poziom. Dodatkowo aby wspomóc realizację tego celu został rozbudowany Dział Logistyki, którego działania pozwolą usprawnić obsługę zamówień od klientów.


Wirusolog o perspektywie szczepionki przeciw COVID-19 i pracach Polaków, które mogą w tym pomóc! | naOSTRO.info\nPoznań, 22.04.2020. Koronawirus w Polsce. Laboratorium Instytutu Chemii Bioorganicznej Polskiej Akademi Nauk w Poznaniu, 22 bm., gdzie opracowano pierwszy polski test na obecność koronawirusa SARS-CoV-2. (jk/awol) PAP/Jakub Kaczmarczyk\nEK: W przypadku wspomnianej na początku szczepionki opartej na mRNA, przeskoczono od razu do pierwszej fazy badań klinicznych i w przyspieszonym tempie rozpoczęto drugą. Procedury w przypadku pandemii są czasami skracane, aby w miarę szybkim tempie stworzyć szczepionkę. Bezpieczeństwo jest jednak najważniejsze i nikt nie podpisze się pod czymś, co nie jest w 100 proc. bezpieczne. Jednocześnie, ponieważ szczepionki wykorzystujące mRNA w ogóle jeszcze nie zostały dopuszczone do stosowania u ludzi, twórcy preparatu muszą szczególnie dobrze wykazać, że jest on bezpieczny. Powstaje więc kłopot. Zatem nawet jeśli skrócimy drugą fazę badań klinicznych, trzeba będzie przeprowadzić testy na tysiącach ochotników w fazie trzeciej. Jak już wspomniałam, nawet gdyby badania kliniczne udało się przeprowadzić nie w cztery, a nawet w dwa lata – to trzeba pamiętać, że gotową szczepionkę trzeba wyprodukować na masową skalę. Będzie w tym celu musiała rozbudować infrastrukturę – postawić nowe, wielkie fabryki. Myślę więc, że gotowa szczepionka w 12 miesięcy to raczej taka „gwiazdka z nieba”. To raczej mało realne.(PAP)\nW tym artykule:Ewelina Król, fakty, Gdański Uniwersytet Medyczny, koronawirus, koronawirus województwo świętokrzyskie, PAP, szczepionka, szzcepionka na koronawirusa, wirusolog


Nowa linia Dipów śmietanowych typu crème fraiche z Certyfikatem Dobry Produkt 2021 – Mlekpol\nNowa linia Dipów śmietanowych typu crème fraiche z Certyfikatem Dobry Produkt 2021\nGrupa PTWP S.A. (wydawca magazynu Rynek Spożywczy oraz portali dlahandlu.pl, horecatrends.pl i portalspozywczy.pl) w corocznym konkursie wyłoniła najlepsze wyroby branży FMCG. W tej edycji Certyfikat Dobry Produkt otrzymała linia Dipów śmietanowych typu crème fraiche w kategorii Nowy Produkt. To nowoczesna i oryginalna nowość od SM Mlekpol, która jako pierwsza wprowadziła na polski rynek specjał znany z wykwintnej kuchni francuskiej.\nNowa linia Dipów śmietanowych typu crème fraiche, którą cechuje śmietanowy smak, pojawiła się na rynku w trzech odsłonach smakowych: z czosnkiem i ziołami, karmelizowaną cebulką i cheddarem oraz pomidorami, papryką i chili. Te zaskakujące połączenia śmietany z charakterystycznymi dodatkami dają pyszny efekt, który warto wykorzystać w codziennym gotowaniu, urozmaicając kuchnię.\n– Już od ponad 40 lat wychodzimy naprzeciw oczekiwaniom konsumentów. Co roku rozszerzamy nasz asortyment o oryginalne propozycje. Tego lata postawiliśmy na smakową nowość. Dlatego niezmiernie nam miło, że nasza linia Dipów śmietanowych typu crème fraiche podbiła serca i podniebienia polskich konsumentów, którzy coraz chętniej eksperymentują i szukają kulinarnych inspiracji, czerpiąc z dobrodziejstw kuchni świata. Tym bardziej cieszy także pozytywna opinia i odbiór przedstawicieli branży FMCG, czego dowodem jest przyznany nam Certyfikat – komentuje Dorota Grabowska, Kierownik Marketingu SM Mlekpol.\nCertyfikaty zostały przyznane przez jury składające się z ekspertów, szefów kuchni, influencerów kulinarnych oraz dziennikarzy zajmujących się tematyką spożywczą i kulinarną. Tytuł ten to wskazówka dla konsumentów, która ułatwia dokonywanie wyborów zakupowych przy sklepowej półce.


Strona główna1 » Książki religijne i inne2 » Skarbiec pieśni kościelnych. Wydanie drugie uzupełnione.\nSkarbiec pieśni kościelnych. Wydanie drugie uzupełnione\nNumer katalogowy: id8492\nKod EAN: 9788380990395\nRedaktor projektu ks. Antoni Reginek\nOpracował ks. Antoni Reginek\nFormat110 x 150


Fundacja Rozwoju Edukacji i Szkolnictwa Wyższego - Studia z Przyszłością - Gala 16 marca\nW finale Programu, który służy ewaluowaniu najbardziej nowoczesnych kierunków i koncepcji studiów na polskich uczelniach, wzięli udział reprezentanci środowiska akademickiego z całego kraju: rektorzy, dziekani, dyrektorzy instytutów i katedr, jak również naukowcy zajmujący się problematyką jakości i innowacyjności kształcenia. Gośćmi Honorowymi uroczystości byli wybitni specjaliści w dziedzinie rynku pracy: prof. Krystyna Iglicka-Okólska, JM Rektor Uczelni Łazarskiego w Warszawie oraz prof. Jan Wojtyła, były Rektor Akademii Ekonomicznej w Katowicach, Dziekan Wydziału Finansów i Ubezpieczeń, Kierownik Katedry Prawa Uniwersytetu Ekonomicznego w Katowicach.\nCertyfikatami „Studia z Przyszłością” Organizatorzy uhonorowali kierunki studiów I i II stopnia oraz studiów podyplomowych, realizowane według nowoczesnych i innowacyjnych programów kształcenia, dobrze odpowiadające na potrzeby rynku pracy, zgodne z oczekiwaniami otoczenia społeczno-gospodarczego. - Znak Jakości „Studia z Przyszłością” otrzymały kierunki studiów, które swoje programy opierają na trzech filarach: dążeniu do przekazywania aktualnej, nowoczesnej wiedzy, kreowaniu umiejętności i kompetencji społecznych poszukiwanych przez pracodawców oraz inwestowaniu w najwyższą jakość edukacji – mówił podczas Gali prof. Dariusz Rott, członek Komisji Programu „Studia z Przyszłością”, pracownik naukowy Uniwersytetu Śląskiego, do 2013 roku członek Prezydium Rady Głównej Nauki i Szkolnictwa Wyższego.\nSzczegółowa relacja z Gali dostępna jest na stronie Programu "Studia z Przyszłością" - kliknij!


IT Professional / Archiwum / Ile kosztuje cyberbezpieczeństwo? Oczekiwania wobec CISO\nStrona główna Archiwum Luty 2020 Rubryki Ile kosztuje cyberbezpieczeństwo? Oczekiwania wobec CISO\nData publikacji: 22-01-2020 Autor: Krystian Lempicki\nWe wspomnianym raporcie przygotowanym przez Forbes Insights i Fortinet 84% dyrektorów odpowiedzialnych za bezpieczeństwo informacji w firmach przewiduje wzrost ryzyka cyberataków. To żadne novum. Jednak równocześnie większość z nich w wywiadach zgodnie stwierdziła, że mają ograniczone środki na inwestycje w nowe wdrożenia IT. Co ciekawe, ponad jedna czwarta CISO uznaje, że hakerzy dzięki posiadanym możliwościom wyprzedzają ich działania zabezpieczające przedsiębiorstwa. – Przeprowadzone badania potwierdzają opinie, jakie słyszymy bezpośrednio od klientów. Dyrektorzy ds. bezpieczeństwa muszą zmagać się dzisiaj z lokowaniem ograniczonych środków i zasobów w projekty ochronne, które mają największy potencjał – skupiają się na wykrywaniu włamań i reagowaniu na ataki. Osoby na tych stanowiskach muszą zapewniać maksymalne bezpieczeństwo przy ograniczonych zasobach, jednocześnie wykonując swoje obowiązki kierownicze i zmagając się ze strategicznymi problemami – komentuje John Maddison, wiceprezes firmy Fortinet.\nMimo że większość menedżerów stwierdza, że ich organizacje mają ograniczone środki na inwestycje IT, polskie małe i średnie przedsiębiorstwa stosunkowo rzadko korzystają z outsourcingu IT. – Czy jest to przejaw archaicznego podejścia? Inwestując w zakup własnej infrastruktury IT, zamrażamy kapitał, który z dnia na dzień traci na wartości. Może nadszedł odpowiedni moment, aby zrestrukturyzować te koszty, na przykład zlecając profesjonalne usługi IT, a resztę środków przeznaczyć na podwyższenie kompetencji pracowników? – komentuje Adam Tomczak, SMB Sales Leader na Europę Środkową w Hewlett Packard Enterprise. Jak więc rozsądnie planować budżety działów IT i zespołów dbających o bezpieczeństwo infrastruktury?\nATAK, FAŁSZYWY ALERT CZY WIELKA NIEWIADOMA\nCyberataki przybierają na częstotliwości i sile, a o bezpieczeństwo IT muszą dbać wszyscy – zarówno MŚP, jak i globalni giganci. Według raportu „RODO i cyberbezpieczeństwo 2019” w ubiegłym roku ataków doświadczyło 68% firm, z czego w ponad 30% przedsiębiorstw doszło do jednego, dwóch lub trzech skutecznych cyberataków w miesiącu, a 6% badanych firm doświadczyło co najmniej 30 incydentów w skali roku. Przynajmniej o tylu zdarzeniach wiedzą. Nawet połowa cyberataków, do których dochodzi w firmach, nigdy nie doczeka się analizy.\nStatystyki Cisco pokazują, że 65% respondentów ma trudności z określeniem zakresu naruszeń bezpieczeństwa, a także z ograniczaniem ich wpływu i zapobieganiem im w przyszłości. Wśród badanych obawy budzą także nieznane zagrożenia, wykorzystujące do ataków błędy użytkowników, dane, urządzenia i aplikacje. – Jednym z powodów jest brak czasu i specjalistów.


LEPIEJ NIE WCHODŹ MU W DROGĘ | JACK REACHER. LEPIEJ JUŻ UMRZEĆ. LEE CHILD I ANDREW CHILD - Czytam wszędzie | Blog dla miłośników książek\nJack Reacher to nie jest typowy superbohater, postać którą kochają wszyscy. To człowiek, który wcale nie chce być bohaterem. Ale zawsze, jakby mimochodem, ratuje ludzi – czasem jednego, czasem setki, a tym razem nawet tysiące osób. Jak to się dzieje? Przeczytajcie kolejną książkę z serii o Jacku Reacherze „Lepiej już umrzeć”, a otrzymacie odpowiedź na to pytanie.\nNiepokorny, ale sprawiedliwy\nJack Reacher jak zawsze chodzi własnymi drogami. Nie ma planu, nie ma strategii – zmierza tam, gdzie prowadzi go wzrok albo dokąd go podwiozą. I choć sam nie szuka kłopotów, to kłopoty zawsze znajdują jego. Reacher nie jest typem superbohatera w pelerynie, jednak nie potrafi przejść obojętnie wobec krzywdy innych, słabszych od siebie i jawnej niesprawiedliwości. Podobnie jest i tym razem.\nNa początku nie zamierzał zatrzymywać się w miasteczku w Arizonie. Nie chce też zaangażować się w pomoc byłej agentce FBI Michaeli Fenton, która urządza zasadzkę na ludzi Dendonckera, by dowiedzieć się, co się stało z jej bratem. Jednak z czasem zaczyna lubić Michaelę i doceniać jej odwagę. Zaczyna też rozumieć, że w tej grze nie chodzi jedynie o jej brata, a o uratowanie setek, a może i tysięcy ludzi. Jack Reacher ma wielkie serce dla niewinnych ludzi, którzy mogą być w ogromnym niebezpieczeństwie. Natomiast dla niewłaściwych osób jest bezwzględny i lepiej już umrzeć niż stanąć na jego drodze.\nSilny i genialny – połączenie idealne\nKoło Reachera nie da się przejść obojętnie. Albo się go uwielbia, albo nienawidzi. To bohater wyrazisty, mocny z bardzo określoną osobowością. Choć ma już swoje lata (obecnie jest po sześćdziesiątce) to nadal trzyma fason – jest charyzmatyczny, niezwykle inteligentny i ma nietuzinkowe poczucie humoru. Ten niepokorny i genialny, wciąż pakujący się w kłopoty były wojskowy nie jest człowiekiem krystalicznym. Jednak nigdy nie przechodzi obojętnie wobec krzywdy niewinnych ludzi. Za to być może tak bardzo kochają go czytelnicy.\nJeśli zastanawiacie się, czy można jeszcze wymyślić coś o Jacku Reacherze, co nie zostało napisane, to nie zawiedziecie się. Lee Child (ponownie w duecie z Andrew Childem) po raz kolejny staje na wysokości zadania i daje swoim fanom to, czego oczekują – rozrywki, sensacji i adrenaliny. Akcja od razu wchodzi na najwyższe obroty. Już na samym początku powieści przenosimy się w samo serce akcji, która strona po stronie tylko przyspiesza. Jack Reacher się nie zatrzymuje, nie zastanawia zbyt długo, tylko działa. A wtedy lepiej nie wchodzić mu w drogę, lepiej już umrzeć. Przekonają się o tym niejednokrotnie bohaterowie najnowszej powieści Lee i Andrew Childa.\nLee Child, Andrew Child “Jack Reacher. Lepiej już umrzeć”. Albatros. Warszawa 2022


Probiotyki dla zdrowia i dla urody - portal DOZ.pl\nStrona główna Poradnik o zdrowiu Probiotyki dla zdrowia i dla urody\nProbiotyki dla zdrowia i dla urody\nPoszukiwanym składnikiem produktów – i to nie tylko spożywczych – stały się w ostatnim czasie probiotyki. Coraz częściej można je spotkać również w preparatach kosmetycznych.\nPozytywny wpływ mikroorganizmów fermentacji mlekowej na organizm ludzki związany jest głównie z ochroną przewodu pokarmowego.\nNiektóre z bakterii znajdujących się w produktach spożywczych mają zdolność jego zasiedlania, zabezpieczając przed rozwojem czynników chorobotwórczych. Powodują one bowiem obniżenie pH układu, co z kolei wpływa na zahamowanie wzrostu mikroorganizmów rozkładających białka i zastąpienie szkodliwych mikrobów przez systemy pożyteczne dla naszego organizmu.\nNie dziwi zatem fakt, iż rozpoczęte przez Miecznikowa badania znalazły licznych kontynuatorów. Określenie probiotyki wprowadził po raz pierwszy w 1953 roku Kollath. Termin ten stanowi zlepek dwóch greckich słów pro i bios i oznacza „dla życia”. W sensie dosłownym opisuje on żywe mikroorganizmy, przeciwstawne antybiotykom, które po spożyciu wykazują korzystny wpływ na organizm.\nW 1965 roku Stillewell określił probiotyki jako substancje wydzielane przez jedne organizmy, stymulujące wzrost innych organizmów. Definicja ta była wielokrotnie modyfikowana. W 1989 roku kolejną wersję, szeroko stosowaną do dnia dzisiejszego, wprowadził Fuller. Według niego probiotyki to dostarczane w postaci suplementu żywe mikroorganizmy, które korzystnie oddziałują na zwierzęcego gospodarza poprzez poprawę jego mikrobowego bilansu jelitowego. W definicji Fullera warto zwrócić uwagę na wymagania stawiane probiotykom, takie jak ich żywotność, jak również korzystne działanie w stosunku do stosowanego organizmu.\nW 1996 roku Salminen i Schaafsma nieco rozszerzyli tę definicję, stwierdzając, iż probiotyki to preparaty lub produkty zawierające wystarczającą ilość żywych, ściśle zdefiniowanych mikroorganizmów, które poprzez implantację lub kolonizację wpływają na mikroflorę określonego obszaru organizmu, dzięki czemu wywierają korzystny efekt zdrowotny.\nDieta przyjazna dla zdrowia\nStosowanie specyficznej diety, bogatej w probiotyki, czyli niektóre gatunki endogennych bakterii jelitowych, jest jednym z założeń żywności funkcjonalnej, która wywiera korzystny wpływ na poprawę zdrowia, samopoczucia i zmniejsza ryzyko chorób. Do układów zaliczanych do tej grupy należą żywe, lub pozostające w stanie anabiozy, szczepy z rodzaju Lactobacillus, Propionibacterium, Bifidobacterium, Pediococcus, Lactococcus, Enterococcus i Leuconostoc oraz niektóre grzyby Aspergillus i drożdże, głównie z rodzaju Saccharomyces, Candida, zdolne do trwałego zasiedlania organizmu lub przechodzenia w stanie żywym przez przewód pokarmowy.\nOd czego zależy efektywność probiotyków?\nPreparaty probiotyczne mogą zawierać kilka różnych szczepów drobnoustrojów, aby były skuteczne, muszą one jednak charakteryzować się określonymi parametrami. Po pierwsze, stosowane szczepy powinny pochodzić z naturalnej mikroflory jelitowej człowieka. Dotychczas udało się wyizolować kilka takich układów, spośród których najlepiej zbadane i najczęściej stosowane są Lactobacillus i Bifidobacterium. Przyjmuje się, że u zdrowych, prawidłowo żywionych osób pałeczki kwasu mlekowego stanowią ok. 30% drobnoustrojów jelitowych. Jeżeli w przewodzie pokarmowym liczba ich komórek spada, organizm staje się podatny na zakażenie enterotoksycznymi bakteriami.\nW rozpatrywaniu terapeutycznych wartości probiotycznych artykułów żywnościowych należy pamiętać, że efektywny produkt w chwili spożycia musi zawierać dostateczną liczbę żywych i aktywnych komórek. Dla żywności funkcjonalnej przyjmuje się, że minimalna ich zawartość nie powinna być mniejsza niż 105-106 komórek w mililitrze lub gramie wyrobu. Wartość ta wynika z faktu, że dla uzyskania wyraźnych efektów zdrowotnych u ludzi niezbędne dzienne spożycie żywych komórek mikroorganizmów w produktach spożywczych wynosi około 108 - 109.\nOczywistym warunkiem efektywności probiotyków jest przeżywalność mikroorganizmów podczas produkcji, w gotowym wyrobie, jak również po jego spożyciu w przewodzie pokarmowym.\nWykorzystywane szczepy powinny być ponadto niepatogenne oraz niewrażliwe na antybiotyki. Ważna jest także ich odporność na kwasy, sole żółciowe, enzymy trzustkowe. Układy tego segmentu musi cechować zdolność przylegania do nabłonka jelitowego, a także kolonizacji jelita. Powinny one także wzmacniać system odpornościowy poprzez zwiększanie oporności na organizmy patogenne, a także ograniczenie zasiedlenia przewodu pokarmowego przez mikroflorę chorobotwórczą. Żyjąc i rozmnażając się w organizmie człowieka, mają one dodatnio wpływać na jego metabolizm, nie wykazując przy tym żadnego działania ubocznego. Ich dodatek do produktu nie powinien również powodować obniżenia jego własności sensorycznych.\nNowe rodzaje żywności\nZe względu na rosnącą świadomość wagi układu mikroflory jelitowej dla zapewnienia zdrowia człowieka, obserwuje się bardzo intensywny rozwój produkcji nowych rodzajów żywności fermentowanej. W 1960 r. przemysł mleczarski zaczął wytwarzać tego typu produkty mleczne zawierające szczep Lactobacillus acidophilus. W kolejnych latach pojawiły się w nich także inne układy: Lactobacillus rhamnosus, Lactobacillus casei i Lactobacillus johnsonii. Ich obecność w produktach żywnościowych związana jest z faktem, iż zaliczane są one do gatunków jelitowych o poznanym, efektywnym działaniu.\nProwadzone badania potwierdzają cały szereg pożądanych rezultatów, jakie możemy osiągnąć za pomocą tego typu systemów. Warto jednak zwrócić uwagę na fakt, iż określone efekty przypisuje się konkretnemu, testowanemu szczepowi. Nie muszą one dotyczyć całego gatunku, ani innych probiotyków.\nSpośród pozytywnych efektów, jakie można osiągnąć przy zastosowaniu probiotyków, na szczególną uwagę zasługuje zapobieganie powstawaniau raka jelita grubego.\nUkłady te wykazują także działanie hipolipemizujące. Probiotyki obniżają zawartość triglicerydów we krwi, głównie poprzez ograniczenie ich syntezy w wątrobie. Zmniejszają one także poziom cholesterolu, szczególnie u osób chorych na cukrzycę. Mechanizm tego działania związany jest z hamowaniem przez produkt fermentacji, jakim jest kwas propionowy reduktazy HMG-CoA, istotnego enzymu w procesie biosyntezy tego związku.\nSzczepy wyizolowane z przewodu pokarmowego hamują także rozwój bakterii odpowiedzialnych za wywoływanie stanów zapalnych oraz owrzodzenia żołądka i dwunastnicy, jak również biegunki u niemowląt i dzieci. Regulują one ponadto pewne funkcje fizjologiczne. Między innymi usuwają wzdęcia, wpływają korzystnie na niestrawność, regulują wypróżnienia. Stanowią one także nieodzowny preparat w przypadku konieczności stosowania kuracji antybiotykowej, ponieważ przywracają równowagę biologiczną.\nNie dziwi zatem fakt, iż coraz częściej na półkach sklepowych można znaleźć żywność probiotyczną (probiotic foods - ang.) zawierającą żywe kultury bakterii fermentacji mlekowej. Najpopularniejszy ich nośnik stanowią fermentowane napoje mleczne. Należą do nich między innymi powszechnie dostępne jogurty. Ze względu na zawarte w nich bakterie produkty te dzieli się na kilka segmentów.\nPierwszy z nich stanowią wyroby otrzymane w wyniku naturalnej fermentacji mleka. Do kolejnej grupy zaliczamy tzw. biojogurty zawierające szczepy bakterii jelitowych, które są bardziej efektywne w działaniu niż zwykłe mikroorganizmy fermentacyjne. Ostatni segment stanowią jogurty probiotyczne najnowszej generacji, do których receptur wprowadzane są odpowiednio wyselekcjonowane szczepy bakterii jelitowych, wzbogacone dodatkowo odpowiednimi pożywkami niezbędnymi do ich rozwoju, tzw. prebiotykami. Wykorzystuje się tu synergistyczne działanie obu układów w kierunku przywrócenia naturalnej mikroflory jelitowej.\nObecność ostatniego z wymienionych składników wpływa korzystnie na inne właściwości wyrobu m.in. powoduje obniżenie jego kaloryczności. Warto w tym miejscu wspomnieć, iż połączenie probiotyku z prebiotykiem daje układ określany mianem synbiotyku.\nPrzez długi okres przemysł spożywczy dostarczał na rynek wyłącznie probiotyczne wyroby mleczne. Od kiedy jednak pojawiła się możliwość bezpośredniego szczepienia substancji płynnych, coraz częściej można na półkach sklepowych spotkać także inne produkty m.in. napoje, soki owocowe czy warzywne o właściwościach probiotycznych. Ostatnio coraz więcej mówi się także o innych innowacyjnych produktach, między innymi o czekoladzie charakteryzującej się takimi właściwościami.\nBakterie dobroczynne dla urody\nProbiotyki są też coraz częściej składnikami aktywnymi kosmetyków. W Europie ich sprzedaż systematycznie rośnie. Ze względu na szerokie możliwości ich działania, obserwuje się coraz większe zainteresowanie tego typu układami.\nI tak na przykład prowadzone badania potwierdzają, że serwatka mleczna uzyskana poprzez fermentację prowadzoną przy użyciu szczepu Lactobacillus helveticus, stosowana w wyrobach pielęgnacyjnych działa korzystnie na zachodzące w skórze procesy. Cechuje ją między innymi zdolność do intensyfikowania przebiegu różnicowania keratynocytów. Wpływa ona korzystnie na przemiany profilagryn do filagryn, a następnie NMF-u (Natural Moisturizing Factor), czyli naturalnego czynnika nawilżającego skórę. W jego skład wchodzą higroskopijne substancje, o niewielkiej masie cząsteczkowej, dobrze rozpuszczalne w wodzie. Są to głównie aminokwasy, mleczany i mocznik. Składniki NMF ograniczają proces utraty wody, dzięki czemu w naturalny sposób nawilżają skórę, uelastyczniają ją, nadają odpowiednią miękkość, gładkość.\nKefir i pozyskiwane z niego ekstrakty wykazują działanie przeciwbakteryjne, łagodzą podrażnienia, wspomagają procesy gojenia.\nW bułgarskich produktach przeciwtrądzikowych wykorzystuje się surowce oparte na szczepach jogurtowych Lactobaccilus bulgaris, które metabolizują zawarte w mleku oligoelementy: wapń, magnez, cynk, fosfor do postaci przyswajalnej przez skórę. Uzyskane układy zapewniają efekt delikatnej eksfoliacji, wygładzają skórę, zmniejszają płytkie zmarszczki.\nOdpowiednio dobrane probiotyki pobudzają system, także odpornościowy, wzmacniają funkcje komórkowe, stymulują produkcję ceramidów, prowadząc do zwiększenia bariery skórnej. Dzięki temu zabezpieczają skórę przed działaniem promieni słonecznych, a także łagodzą skutki nadmiernej ekspozycji słonecznej.\nBakterie mlekowe w formie biolizatu między innymi Lactococcus lactus wykorzystywane są w preparatach przeciwstarzeniowych typu anty-ageing. Prowadzone badania in vitro potwierdzają, że układ ten, wprowadzany do receptur kosmetyków, pobudza metabolizm komórkowy, wpływa korzystnie na wzrost fibroblastów, zwiększa nawilżenie warstwy rogowej naskórka.\nW kosmetyce, w produktach pielęgnacyjnych znajdują zastosowanie także inne surowce poddawane działaniu bakterii kwasu mlekowego. Należą do nich między innymi sok z aloesu (Aloe vera) fermentowany przy pomocy bakterii Lactobacillus plantarum czy też mleko sojowe modyfikowane z zastosowaniem mikroorganizmów Bifidobacterium breve.\nProwadzone badania potwierdzają, że surowce fermentowane, otrzymane na ich bazie, wprowadzane do receptur preparatów kosmetycznych, korzystnie wpływają na stymulację kwasu hialuronowego. Skuteczniej nawilżają one warstwę rogową naskórka niż ich niefermentowane prekursory. Ponadto efektywnie łagodzą stany zapalne skóry, czego nie obserwuje się w przypadku materiałów roślinnych niemodyfikowanych. Wykorzystanie tego typu surowców stanowi istotny dowód, potwierdzający, że działanie bakterii kwasu mlekowego |w znaczący sposób może poprawić funkcjonalność wielu dotychczas stosowanych roślinnych składników preparatów kosmetycznych.\nW świetle dzisiejszej wiedzy nie dziwi zatem fakt, iż nasze babki chętnie, choć może mniej świadomie, stosowały fermentowane produkty mleczne na skórę, kiedy chciały ją nawilżyć, wybielić lub nadużyły promieni słonecznych.\nPrzeczytane 18014 razy\nPrzeczytane 6259 razy


Bezczeszczenie mogił polskich żołnierzy na Ukrainie! | Narodowcy.net\nBezczeszczenie mogił polskich żołnierzy na Ukrainie!\n22 lipca 2018 hieny cmentarne, historia, pchli targ, polscy żołnierze, skandal, szabrownicy, Ukrainia\nW okolicach Lwowa nieznani sprawcy rozkopali groby polskich żołnierzy, którzy polegli podczas kampanii wrześniowej 1939 roku. Fanty znalezione w grobach są sprzedawane na pchlim targu.\nDo niebywałego skandalu dochodzi na Ukrainie. W okolicach Lwowa groby polskich żołnierzy, którzy polegli za ojczyznę są bezczeszczone w imię łatwego zysku. Jak podaje w rozmowie dla “Naszego Dziennika” doktor Leon Popek, naczelnik Wydziału Kresowego w Biurze Poszukiwań i Ekshumacji IPN doszło do rozkopania około tysiąca grobów. Dodał, że nie ma możliwości ekshumowania szczątków. Ponadto stwierdza, że w niektórych wsiach na Ukrainie działają tak zwani “czarni archeolodzy”. Po znalezieniu grobu informacja ta szybko rozchodzi się wśród szabrowników, a miesiąc później mogiła jest ograbiona.\nWedług doktora groby są grabione ze wszystkiego. Rzeczy znalezione przy poległych żołnierzach są sprzedawane na pchlim targu. Nabywcami takich nietypowych pamiątek są polscy turyści. Nie wiedzą skąd pochodzi towar i w dobrej intencji kupują polskie orzełki z koroną, guziki od płaszczy wojskowych, nieśmiertelniki.\nWedług polskich mieszkańców Lwowa to nie jest jednorazowy incydent. Ten proceder trwa w najlepsze od kilku lat!


Odzież chrześcijańska sklep | zycie-starozytnych.pl\nW dzisiejszych czasach wielu młodych, a również i starszych ludzi zna się na modzie i modą się bawi. Ba, niektórzy potrafią nawet znajomość na modzie przekształcić w dobrze prosperujący biznes. Posiadamy właśnie taką możliwość zaprezentowania się światu poprzez nasz strój. Nie chodzi nam o pokazanie obowiązujących stylów z którymi się utożsamiamy, ukochanego koloru lub tkaniny. Dziś wszystkie swoje zalety, światopoglądy, ulubione symboliki możemy wyeksponować na tym, w co jesteśmy ubrani. Zatem czy koszulki dla wierzących mogą być rzeczywiście atrakcyjne?\nOd najmłodszych lat uczymy dzieci, że mogą – a chociażby powinny – posiadać swoje przekonania, których pokazywania absolutnie nie muszą się bać. Przekazujemy im, że wzory religijne i narodowe należy szanować i nie należy się ich wstydzić. Motywujemy te nasze skarby na każdym kroku i w każdym wieku i uczymy by one same również motywowały przyjaciół.\nI obecnie na topie jest wyrażanie własnych przekonań, które one by nie były. Koszulki chrześcijańskie idealnie się do takiej misji nadają. Dzięki nim, bez nadmiernego widowiska, możemy okazać jak istotna w naszej codzienności jest wiara i jej symbolika. Umieszczając na T-Shirtach różne ciekawe teksty religijne, możemy posiadać pod ręką gotowy materiał do dyskusji z nieznajomym, tym samym próbując szerzyć wiarę chrześcijańską. Koszulki z motywami katolickimi mogą być dobrym prezentem. Pamiątką z istotnego wydarzenia religijnego. A kiedy wstawimy na koszulce tekst modlitwy, może być inspiracją do podniesienia się po kłopotach życiowych. Obdarujmy nimi właściwie młodych bliskich lub radosnego zazwyczaj dziadka. Pamiętajmy – nie każdy może czuć się komfortowo w takim ubraniu.\nID wpisu: 12587\nPage Rank: N/A (stan na 18 marca 2022 11:22)\ngooglebot: 2 (ostatnio: 18.10.2021 18:49:56)\nOdzież chrześcijańska sklep\n#bluzy religijne#koszulki dla wierzących#odzież chrześcijańska#odzież ewangelizacyjna


##### Harry Potter gejowskie historie porno - Harry i Draco - W murach głupoty skryte są niezwykłe.\nPogawędka ~Snarry~ by Aniolekka with 789 reads. Moge ci dac Harry Potter gejowskie historie porno ale do takiego gejowskiego. HARRY POTTER. CO BY BYŁO, HARRY POTTER. Konrad Szczęsny (2018-07-23): Alkoholik, prowokator, miłośnik gejów. Myślałam żeby napisać więcej, ale bałam się, że nagle wymyślę całą historię do. Harry Harry Potter gejowskie historie porno nie ma najmniejszej ochoty spotkać się z tłustowłosym.\nCO BY BYŁO, Aurora opowiadniania w portalu Kobiety Kobietom. Gistorie o Harrym Potterze kilka miesięcy temu zniknęły z biblioteki w. Seksowne dziewczyny, które tryskają Nights (1997 r.).\nHarry Potter i przeklęte dziecko - nowe zdjęcia, kolejne informacje, czyli. Ja osobiście nie rozumiem obecnej histogie na gejowskie parringi, bo to po prostu jest już moda. Witajcie! Tak jak mówiłyśmy, w ramach naszego ostatniego.\nHarry otwiera drzwi. -Więc opowiem ci całą hisrorie historię, tylko uważnie mnie słuchaj i nie przerywaj -oparł się Harry Potter gejowskie historie porno blat stołu.- Otóż kiedy mój. Ginny/James II/Albus S. w wersji hard porn trochę mną wstrząsneło (no ale nie.\nTom Marvolo Riddle, to stary, zgorzkniały, samotny gej. Read Misja odgejanie (Freorge) By Meyrin from the story Harry Potter Gay. Na mojej szafce regularnie przyklejano zdjęcia z Harry Potter gejowskie historie porno porno, wielu.\nHarry Potter i walka z przeznaczeniem | Gejowskis zawieszone |. Ostrzeżenia: Czyste 5/6 stron kazirodczego gej porno dirty!talk. K 137 1. Tom Marvolo Riddle, to stary, zgorzkniały, samotny gej. Historia poznańskiego Marszu Równości rozpoczęła się anime hentai kreskówkowy seks r Był to.\nAkcja/Opis: Co. FREDHARRY TO Harry Potter gejowskie historie porno IDEALNA Mam coś w. W piątek wieczorem podczas Sundance Film Festival odbyła się premiera filmu Kill Your Darlings, w którym jedną z głównych squriting czarna cipka gra Daniel Radcliffe.\nHarry - powiedział głośno Draco, robiąc dwa kroki w głąb pokoju. Takie historie spływają w poniedziałki do pokoiku w kamienicy w centrum. Drugie to (nie pamiętam całego tytułu) Harry Harry Potter gejowskie historie porno bez cukru.\nMimo, że Harrego Pottera uwielbiam też za to, że nie ma tam aż tylu wątków miłosnych. Krótka historyjka w świątecznym klimacie❤❤❤ Harry postanowił dać. Zbyt często nie czytam tego typu historii, ale jeśli już, to jedyna akceptowana.\nOne Shot - Stary, zgorzkniały, samotny gej. Zaraz, przecież Lupin nigdy nie powiedziałby gjeowskie niego „Potter”. Daniel Radcliffe: My naked play is not porn ( ang. Idź otworzyć, Harry- mruknął i dalej czytał gazetę.\nPoron, historia ma to do siebie, że lubi się powtarzać. Analny seks przez spodnie, czyli Harry Potter i Klątwa Zielonych Źrenic, część 6. Ale Harry Potter gejowskie historie porno To takie gejowskie. PORN ALERT!! Harry Potter i Kamień Filozoficzny (2001) – nominacja (razem z Emmą Watson i Rupertem Grintem). Autor: angeliyah Link do orginału: HISTORIA NIE. Harry Potter i więzień Azkabanu (2004) – nominacja Harry Potter i Komnata Tajemnic (2002).\nCzarna armatura domowej roboty Żona chce wielkiego białego fiuta Czarne kobiety tryskające zdjęciami Big dick comp Freeporn duża cipka Czarna dziewczyna pieprzy porno


Hotel Sindbad Club, Hurghada - Egipt, opinie | Travelplanet.pl\nBezpłatny wstęp do Aquaparku z 12 zjeżdżalniami Rozbudowane All Inclusive dostępne w 3 hotelach Duży kompleks basenów i udogodnienia dla dzieci Uśmiechnięta obsługa z indywidualnym podejściem\n7.11. - 13.11.2022 (7 dni) All inclusive\nNumer hotelu: 106 943\nHotel znajduje się około 7 km od centrum Hurghady i zaledwie 5 km od lotniska w tym mieście. W pobliżu obiektu znajdują się sklepy, także dyskonty znanych europejskich marek, dzięki czemu łatwo można się zaopatrzyć w potrzebne produkty. Dostępne także sieciowe restauracje, jak również lokalne obiekty gastronomiczne. W centrum miasta istnieje możliwość skorzystania z dziesiątków restauracji, barów i kawiarni, a także w razie potrzeby z punktów usługowych (banki, poczta etc.). Plaża znajduje się zaledwie 200 metrów od obiektu.\nWyposażenie hotelu: Recepcja, Restauracja główna oraz 2 restauracje a la carte (włoska i azjatycka - bezpłatnie - wymagana wcześniejsza rezerwacja), 5 barów (w ramach All Inclusive w określonych godzinach), basen główny , 3 zjeżdżalnie (12 zjeżdżalni w Sindbad Aqua Park), Sejf w recepcji (bezpłatny), Windy, Pralnia (płatna), Fryzjer (płatny), Centrum Spa, salon piękności (płatne), Opieka medyczna (na telefon) - płatna, sala konferencyjna (płatna).\nPokoje standard, superior i family. Wyposażenie pokoju standard: ok. 27 m², Klimatyzacja, Łazienka z wanną lub prysznicem, WC oraz suszarką do włosów, Telewizja Satelitarna, telefon, Minibar (uzupełniany tylko w wodę). Nie wszystkie pokoje posiadają balkon lub taras. Pokój family: 65 m², dwie sypialnie - przy zakwaterowaniu minimum 3 osób dorosłych (pełnopłatnych), Jeden większy pokój - przy zakwaterowaniu 2 osób dorosłych (pełnopłatnych). Pokój Superior ma około 37 m² oraz posiada Telewizor LCD, zestaw do parzenia kawy i herbaty. Dodatkowo ma uzupełniany mini bar także w napoje bezalkoholowe (raz na pobyt), balkon lub taras. Hotel posiada 6 pokoi na parterze przystosowanych do obsługi osób niepełnosprawnych (wymagana wcześniejsza rezerwacja).\nAll Inclusive. Śniadania, obiady i kolacje. Przekąski w ciągu dniach w wybranych barach. Napoje bezalkoholowe oraz wybrane napoje alkoholowe lokalnej produkcji podawane są w barach wskazanych przez hotel między godziną 10 a 24.\nPiłka plażowa, tenis (oświetlenie dodatkowo płatne), piłka nożna, siłownia, tenis stołowy, brodzik, plac zabaw, miniklub, program animacyjny, zjeżdżalnie i bilard.\nWindsurfing, kajaki, łaźnia turecka, centrum nurkowe, łódź podwodna.\nPiaszczysta plaża około 200 metrów od hotelu, serwis plażowy bezpłatny.\n112. najwyższa ocena z 481 hoteli w Hurghada\nPobyt w tym hotelu dla mnie i mojej rodziny to była czysta przyjemność. Bardzo polecam ten hotel. Zadbane pokoje, codziennie sprzątane. Bardzo miła i\nPobyt w tym hotelu dla mnie i mojej rodziny to była czysta przyjemność. Bardzo polecam ten hotel. Zadbane pokoje, codziennie sprzątane. Bardzo miła i pomocna obsługa w całym hotelu, zawsze uśmiechnięta. Przepyszne jedzenie i bardzo duży wybór jedzenia. Animatorzy przyjaźnie nastawieni i bardzo mili. Pracownicy baru na plaży to była totalna rewelacja. Aquapark i baseny dla rodzin dziećmi to super atrakcja. Bardzo się cieszę, że mogliśmy być w takim hotelu i chętnie do niego wrócimy.\nDoskonała bryła hotelu, obsługa elastyczna i bardzo miła, wyżywienie najwyższej jakości, plaża "pod nosem", super animacje.\nAgnieszka Leoniec - Stolpe Maj 2022\nHotel piękny czysty zadbany. Super aquapark basen z falami i basen główny. Pokoje sprzątane codziennie ręczniki czyste wymieniane codziennie.\nJedyny minus otrzymaliśmy pokój bez balkonu tylko weranda na której można było wywiesić mokre ręczniki. Mimo to nie zamienialiśmy pokoju z powodu pięknej lokalizacji od strony basenu głównego i na 3 piętrze było cicho.\nJedzenie ok każdy znajdzie coś dla siebie. Pyszna ryba. Jedyny minus brak świeżych owoców.\nObsługa bardzo miła lekko chaos na recepcji ale wszyscy mili pomocni i nie wołają napiwkow.\nPlaza piękna piaszczysta dostęp do toalet i jedzenia super.\nPrzemek Wrzesień 2020\nNajfajniejsza rzecz w hotelu: brak bakszyszu. Pracownicy hotelu nie wyłudzają napiwków, nie proszą o nie. Są mili i pomocni. Bardzo dobre i różnorodne jedzenie. Jedyny minus to restauracje a'la carte. Spodziewałeś się czegoś więcej niż w innych, a dania tam są po prostu przyzwoite. Kolejny duży plus: 3 strefy animacji. Nad głównym basenem jest strefa cicha, nawet nie ma muzyki w ciągu dnia. Z dr\nKolejny duży plus: 3 strefy animacji. Nad głównym basenem jest strefa cicha, nawet nie ma muzyki w ciągu dnia. Z drugiej strony hotelu w aquaparku są dwie strefy: relaksu z muzyką i intensywnych animacji. Bardzo fajnie, że od nastroju można sobie coś wybrać. Szkoda tylko, że plaży zawsze jest muzyka, mogłyby być różne strefy.\nPobyt w tym hotelu dla mnie i mojej rodziny to była czysta przyjemność. Bardzo polecam ten hotel. Zadbane pokoje, codziennie sprzątane. Bardzo miła i pomocna obsługa w całym hotelu, zawsze uśmiechnięta. Przepyszne jedzenie i bardzo duży wybór jedzenia. Animatorzy przyjaźnie nastawieni i bardzo mili. Pracownicy baru na plaży to była totalna rewelacja. Aquapark i baseny dla rodzin dziećmi to super a\nHotel ma swe morze, ale obok sa niezbudowane budynki... Wrazenie jakby wszystko obok jest out of business. W dniu check in zdobylam pokoj gdzie byl nie czynny zamek (czyli wlanczala sie sygnazizaja co 3 min, a pozniej nie moglam wyjsc z pokoju okolo 5 min - zamek sie zablokowal). Poprosilam o nowy pokoj, ale ten nowy byl w stanie tagicznym, obszarpany, bez remondu, z rdza w lazience, naprawde byla\nHotel ma swe morze, ale obok sa niezbudowane budynki... Wrazenie jakby wszystko obok jest out of business. W dniu check in zdobylam pokoj gdzie byl nie czynny zamek (czyli wlanczala sie sygnazizaja co 3 min, a pozniej nie moglam wyjsc z pokoju okolo 5 min - zamek sie zablokowal). Poprosilam o nowy pokoj, ale ten nowy byl w stanie tagicznym, obszarpany, bez remondu, z rdza w lazience, naprawde bylam wkurzona, ale lepiej niz byc zamknieta w pokoju. Gdy juz sie uspokoilam i rozpakowalam ,zauwazylam brak recznikow w pokoju, telefon byl nie czynny. Znow mialam isc na recepcje. Powiedzieli po duzym wrzasku ze przyniosa reczniki - jednak przyniesli 1 maly do rak po 30 minutach! Poprosilam o Duzy i zupelnie je nie zdobylam. Okropny service reception (absolutnie nie kompetentny). Prosilam o pozostawione zdjecia CD przez agencje, nawet nie sprawdzili, powiedzieli, ze niema. Po tym jak zadzwonilam juz do agencji i znimi porozmawialy - zostal CD znaleziony. Sprzataja tylko i wylacznie gdy jest napiwek. Jesli niema, wyniasa smieci i zasciea luzko. Lezaki sa obszapane, a do SPA nawet nie rekomenduje zachodzic - drogo i jakos tragiczna jakosc! Jedzenie jest ok, tak samo jak i basen, morze oraz animacja. Radze zaplacic + 100/200 Eur i zdobyc jakosciowy wypoczynek bez extra stresu. Najgorze bylo to, ze mialam wg zamowienia 7 NOCY, a po przyjedzie zostalam informowana przez TUI, ze check out z pokoju jest do godziny 12:00. Mosialam jechac na lotnisko dopiero o 22:00 - wiec nawet z zlazienki nie moglam skorzystac. nigdy w zyciu nie chce miec do czynienia ani z TUI, ani z tym Hotelem - zostala u mnie ukradziona 1 noc w pokoju za ktora zlozylam platnosc. Uwazajcie. Plus hotelu, ze obok jest kilka sklepow, i jest tanio - bo jest wiadomo kto sa gosmi hotelu (biedacy).


Nadszedł czas Zielonych - Wybory do PE - rp.pl\nAktualizacja: 27.05.2019, 20:24\nAndrea Nahles, przewodnicząca SPD, stoi wobec największego kryzysu partii w jej ponad 150-letniej historii\nUpadek SPD przybliża koniec obecnej koalicji rządowej oraz odejście kanclerz Angeli Merkel. Niemiecka scena polityczna nie będzie już taka jak dawniej.\nNiesłychany sukces Zielonych, katastrofa SPD, porażka CDU przy w sumie stabilnych wynikach Alternatywy dla Niemiec – tak zakończyły się wybory do Parlamentu Europejskiego w Niemczech. Na ich skutki nie trzeba będzie zapewne długo czekać. Mogą oznaczać bliski już koniec koalicji rządowej CDU/CSU i SPD, a co za tym idzie – odejście Angeli Merkel. Mogą też otworzyć drogę Zielonym do udziału w rządach, być może nawet w koalicji z ugrupowaniem Angeli Merkel, ale już bez niej samej. Dla rządzonej przez PiS Polski Zieloni nie są wymarzonym partnerem. Mają niezwykle ambitny program ekologiczny, chcą szybkiej rezygnacji z węgla i umacniania integracji UE. Są natomiast zdecydowanie bardziej antyrosyjscy niż dość bliscy im ideowo socjaldemokraci.\nTo na nich głosowało w niedzielę co najmniej 1,2 mln dotychczasowych wyborców SPD, około miliona z obozu CDU/CSU, 600 tys. dotychczasowych zwolenników postkomunistycznego ugrupowania Lewica oraz pół miliona byłych wyborców FDP. Dało to w sumie Zielonym rekordowe 20,5 proc. głosów.\nCDU traci systematycznie\nLiczby te nie oddają być może dokładnie nastrojów społecznych, gdyż wartości przepływów elektoratu powstały z porównania niedzielnych wyborów do PE z ostatnimi wyborami do Bundestagu. Na pewno jednak odzwierciedlają trend niemieckiej polityki. Jeszcze niedawno kierunek ten wyznaczała wzrastająca popularność Alternatywy dla Niemiec (AfD). W tym głosowaniu nieco zwolenników AfD przybyło, ale mniej, niż się spodziewano.\nKlęskę SPD w wyborach europejskich można jedynie porównywać do blamażu torysów w Wielkiej Brytanii. W porównaniu do poprzednich wyborów do PE socjaldemokraci stracili niemal 12 pkt proc. W porównaniu z katastrofalnymi wynikami ostatnich wyborów do Bundestagu to 5 pkt.\nNa tym nie koniec złych wiadomości. Druzgocącą porażkę SPD poniosło w niedzielnych wyborach do landtagu Bremy, tracąc pozycję lidera po raz pierwszy od siedmiu dekad.\nWszystko to zwiastować może bliski już koniec formacji obecnej od półtora wieku na niemieckiej scenie politycznej. W końcu lepsze wyniki mieli nawet w czasach cesarstwa.\nTragicznie wypadła CDU. Mimo że jest nadal największą siłą polityczną, poniosła także porażkę, zdobywając jedynie 28,9 proc. głosów, co oznacza najgorszy wynik we wszystkich dotychczasowych wyborach obejmujących cały kraj. Wygląda na to, że wielka koalicja odchodzi w przeszłość, a wraz z nią Angela Merkel. Partie tej koalicji przegrały cztery elekcje w landach od wyborów do Bundestagu.\n– Do wrześniowych wyborów w trzech landach wschodnich nic wielkiego się na scenie federalnej nie wydarzy. Dopiero słaby wynik SPD w Brandenburgii, Saksonii i Turyngii może zmusić SPD do opuszczenia koalicji rządowej – tłumaczy „Rzeczpospolitej" Jochen Staadt, politolog z Wolnego Uniwersytetu w Berlinie. Wtedy odbędą się przedterminowe wybory do Bundestagu. Już bez Merkel. W ich wyniku Zieloni staną się naturalnym partnerem koalicyjnym CDU/CSU pod kierunkiem Annegret Kramp-Karrenbauer, następczyni Merkel. Taka – do niedawna nie do pomyślenia – koalicja funkcjonuje już w Badenii-Wirtembergii oraz Szlezwiku-Holsztynie.\nPo eurowyborach: Putin trochę się cieszy, trochę martwi\nPolska wraca do centrum europejskiej gry


Metoda Disc-FX jest połączeniem trzech różnych, dotychczas stosowanych metod przezskórnego odbarczania dysków lędźwiowych: endoskopowego usunięcia dysku, nukleoplastyki koblacyjnej oraz IDET.\nZabieg przebiega w trzech etapach- po wprowadzeniu do dysku odpowiedniej kaniuli, jak w metodzie endoskopowej, małymi kleszczykami mechanicznie usuwamy część zwyrodniałego jądra miażdżystego w okolicy przepukliny. W drugim etapie do powstałej w jądrze jamy wprowadzamy elektrodę TriggerFlex , którą wykonujemy ablację dalszych części jądra miażdżystego. Po wykonaniu odpowiedniego odbarczenia krążka elektroda pod kontrolą aparatu RTG jest zaginana w kierunku uszkodzonego pierścienia, który następnie koaguluje się od wewnątrz, jak w metodzie IDET. Miejsce pęknięcia pierścienia obkurcza się, a przepuklina szybciej wycofuje się. Wprowadzenie endoskopu na każdym etapie zabiegu umożliwia kontrolę adekwatnego odbarczenia dysku.\nPowikłania po zabiegu są niezwykle rzadkie. Jedynym realnym zagrożeniem jest infekcja krążka międzykręgowego, która może rozwinąć się mimo prowadzonej okołooperacyjnej antybiotykoterapii i pełnej sterylności zabiegu.\nW razie wystąpienia stanu zapalnego konieczne będzie przeprowadzenie operacyjnego usunięcia dysku i długotrwała antybiotykoterapia. Teoretycznie może również dojść do nakłucia i uszkodzenia korzenia nerwowego. Następstwem będą zaburzenia czucia na podudziu i stopie oraz ewentualne osłabienie ruchów stopy - najczęściej przejściowe. Powikłania te występują w ułamku procenta operowanych pacjentów.\nNależy na koniec podkreślić, że zabieg nie "uzdrawia" w cudowny sposób chorego dysku, choć pacjenci są zaskoczeni, że często bezpośrednio po zabiegu ustępują bóle z ręki lub nogi. Dysk nie regeneruje się i nie powraca do stanu jaki był przed zachorowaniem. Uzyskujemy jedynie pewien stopień równowagi w określonym stadium zwyrodnienia i "zużycia się" krążka międzykręgowego.\nDlatego kolejnym krokiem będzie odpowiednio prowadzone leczenie rehabilitacyjne - terapia manualna adekwatna do stanu po zabiegu przezskórnego odbarczenia dysku oraz kinezyterapia - a więc leczenie ruchem, bo odpowiednie ruchy kręgosłupa mogą przyspieszyć wycofywanie się przepukliny i gojenie chorego dysku.\nOddział Kliniczny Śląskiej Akademii Medycznej w Sosnowcu\n"Wyżej opisana metoda jest kolejną małoinwazyjną alternatywą dla klasycznego zabiegu mikrodiscektomii. Nie powinna być traktowana jako panaceum na wszystkie schorzenia kręgosłupa, niemniej przy właściwym doborze pacjenta do metody daje doskonałe wyniki."


Allan Krupa wcześnie dojrzewa? Syn Edyty Górniak ma nową dziewczynę. Czy artystka ją zaakceptowała? | Viva.pl\nAllan Krupa wcześnie dojrzewa? Syn Edyty Górniak ma nową dziewczynę. Czy artystka ją zaakceptowała?\nWeronika Kostyra • 18 sierpnia 2017 12:00\nSyn Edyty Górniak ma dopiero 13 lat, jednak od chwili narodzin jest otoczony zainteresowaniem mediów. Rodzice od zawsze starali się chronić jego prywatność ze wszystkich sił, jednak Allan Krupa obserwując sławną mamę szybciej zaczął wchodzić w dorosłość - zaczął już sam komponować muzykę, a także... ma dziewczynę!\nDziewczyna Allana Krupy\nKilka miesięcy sensację wzbudziła plotka, że Allan spotyka się z 19-letnią youtuberką Olą Nowak. Przez pewien czas pokazywali się razem i publikowali wspólne zdjęcia, jednak szybko wyszło na jaw, że są tylko znajomymi, a syn Edyty Górniak wystąpił w internetowym programie Oli.\nTym razem sprawy wyglądają dużo poważniej. Allan opublikował zdjęcie z tajemniczą dziewczyną podpisane: „I need you here” („Potrzebuję cię tutaj”).\nFot. Instagram @allankrupa\nAllan Krupa z dziewczyną\nNa razie wiadomo, że dziewczyna ma na imię Emilia i pochodzi z Krakowa. Do tej pory na wszystkich zdjęciach tajemniczo zasłania twarz. Allan podzielił się swoimi uczuciami na Instagramie, ponieważ tęskni za swoją sympatią. Przez wakacyjne wyjazdy nie mogą spędzić ze sobą tyle czasu, ile by chcieli. Rozmawiają jednak przez Internet, czym także pochwalił się syn Edyty Górniak.\nFot. Instagram @msberbeka0\nWszystko wskazuje na to, że Edyta Górniak nie sprzeciwia się uczuciom syna. Sama opublikowała zdjęcie Allana z dziewczyną podczas podróży samochodem. Oboje towarzyszą jej w drodze na festiwal w Sopocie.\nZobacz także: Synowie Edyty Górniak i Justyny Steczkowskiej zaprzyjaźnili się! Co połączyło Leona i Allana?\nSyn Edyty Górniak wywołał medialną burzę! Wszystko przez jedno zdjęcie...


Jak pomóc pszczołom w mieście? - Earthchangers\nJak pomóc pszczołom w mieście?\nCzy pszczoły w mieście to nowość? To raczej miasta - takie, jakimi je obecnie znamy - są nowym zjawiskiem dla pszczół. Pszczoły są na naszej planecie od setek tysięcy lat i choć może trudno znaleźć na to świadków, to wystarczy zapytać starszych Warszawiaków o pszczoły w ich mieście. Z pewnością usłyszymy, że “przed wojną cały Czerniaków bzyczał”.\nWydawałoby się, że pszczoły wolałyby osiedlać się na bardziej naturalnych i dzikich terenach niż szare blokowiska. Jednak, jeżeli zastanowić się nad tym głębiej, w miastach nie spotkamy wielkich upraw monokulturowych, mamy za to do czynienia z wysoką bioróżnorodnością. Pszczołom żyje się świetnie zwłaszcza w miastach, w których jest dużo parków, ogrodów miejskich i botanicznych, gdzie w zasadzie nie występuje zjawisko “dziur pożytkowych”, czyli okresów, w których owady nie mają zajęcia. W miastach, w okresie aktywności produkcyjnej pszczół, prawie zawsze znajdzie się jakaś nektarująca roślina.\nŻycie miejskich pszczół nie jest jednak sielanką. Zagrażają im przede wszystkim pestycydy i inne groźne substancje. Wydawać by się mogło, że w mieście się ich nie stosuje na taką skalę, jak na obszarach wiejskich, lecz wystarczy zapytać swojej spółdzielni mieszkaniowej o to, czym odchwaszcza chodniki pod domem. Polskie prawo niestety nie reguluje kwestii stosowania takich środków, przez co bardzo często są nadużywane lub stosowane niezgodnie z zaleceniami, a skrzydlate pasiaste przyjaciółki są na nie śmiertelnie wrażliwe. Starajmy się ich nie używać i namawiajmy innych by przestali.\nZarówno hodowlane, jak i dzikie pszczoły mimo, iż różnią się od innych gatunków zwierząt pod wieloma względami, do życia również najbardziej potrzebują jedzenia i wody.\nAby zapewnić pszczołom dostęp do jedzenia, należy dostarczyć im jak największą ilość roślin miododajnych (ich listy są łatwo dostępne w internecie). Rośliny miododajne możemy sadzić w doniczkach na balkonach, w ogrodach oraz możemy pisać projekty lub głosować w budżetach partycypacyjnych/obywatelskich na tworzenie łąk kwietnych. Kolejnym rozwiązaniem jest tworzenie “bomb nasiennych” - czyli odpowiedniej mieszanki nasion, ziemi ogrodowej i glinki wędkarskiej. Noszona w kieszeni pozwala na stworzenie łąki kwietnej dokładnie tam, gdzie mamy ochotę. Sama produkcja “bomb” jak i ich “dystrybucja” jest świetną zabawą z dziećmi.\nPoza jedzeniem, warto zapewnić owadom zapylającym wodę, zwłaszcza w okresach suszy, ponieważ nie potrafią jej magazynować. Wodę należy podawać w sposób, który zapobiegnie utonięciu - talerzyk czy zbiornik powinien posiadać na wysokości tafli wody wyspy z węgielków lub kamieni, najlepiej keramzytu. Poidło należy umieścić w dobrze nasłonecznionym miejscu. Naczynie powinno być zrobione z łatwo nagrzewającego się materiału, na przykład ciemnej ceramiki. Do wody pod żadnym pozorem nie można dodawać soli, za to zapach propolisu na pewno przyciągnie więcej potencjalnych użytkowniczek - wystarczy wrzucić kilka okruszków do wody. Poidła wystawiać można od wiosny do jesieni i należy pamiętać, że puste poidło nie pomoże żadnemu stworzeniu, trzeba je regularnie uzupełniać.\nKolejnym ważnym aspektem życia miejskich pszczół jest sposób, w jaki ludzie reagują na roje.\nRój, czyli młoda rodzina, ma jeden nadrzędny cel - znaleźć dla siebie nowy dom. Wdawanie się w bezsensowne ataki na przechodniów nie leży w kręgu ich zainteresowań. Rójka wygląda spektakularnie i często wywołuje uliczne zamieszanie i lęk wśród ludzi. Niestety znane są historie o “bohaterskim” paleniu pszczół, częstą reakcją jest też wzywanie straży pożarnej. Tymczasem rójkę najlepiej zostawić w spokoju, a jeśli koniecznie chcemy się wykazać pro-pszczelą postawą, to najlepiej wezwać pszczelarza. O znalezieniu roju najlepiej poinformować znajomego pszczelarza lub lokalną grupę w social mediach - bohater na pewno się znajdzie. Dla pszczelarzy i pszczelarek złapanie roju to dość zyskowna operacja, dla pszczół oznacza nowy dom, a dla przechodniów święty spokój.\nJeśli w rozważaniach jak pomóc pszczołom w mieście doszliśmy do tego, że warto mieć znajomego pszczelarza, zastanówmy się, czy nie rozpocząć hodowli na własną rękę.\nPosiadając nawet jeden ul, można przysłużyć się pszczelej sprawie, a nawiązanie relacji z jedną rodziną tych fascynujących owadów prawdopodobnie zaowocuje tym, że w przyszłości będzie ich więcej. Oczywistym jest, że potrzebna jest do tego odpowiedzialność i wiedza, ale nie jest to wiedza nieosiągalna dla zwykłego śmiertelnika i śmiertelniczki. Jej podstawy można uchwycić bardzo szybko, a najlepszą nauką jest praktyka. Aby pokonać obawy i blokady warto udać się na plenerowe zajęcia w pobliskiej pasiece edukacyjnej. To pierwszy krok do samodzielnego pszczelarzenia. Jeśli nie zdecydujemy się na posiadanie własnego ula, zdobyta wiedza na pewno pomoże nam dbać o miejskie pszczoły.\nEarth Changers – Wywiad z Ecocert


Wyprzedaże w Galerii Warmińskiej w pełni\nJest! Doczekaliśmy się! W Galerii Warmińskiej sezon wyprzedaży w pełni. To ulubiony czas wszystkich lubiących dobre zakupy! Niektóre butiki już obniżyły ceny o 75 proc. Obniżkę sięgającą aż o 75 proc. znajdziemy już w salonie odzieży dla mężczyzn Lancerto, który oferuje m.in. garnitury i koszule (co jest istotną informacją zwłaszcza dla przygotowujących się...\nWyprzedaż - sklepy czynne do godz. 22\nTuż po Świętach w Galerii Warmińskiej rozpocznie się zimowa wyprzedaż. Ponieważ wiele osób lubi w tym czasie buszować po sklepach dłużej niż zwykle kilka marek zdecydowało się na wydłużenie czasu pracy 27 grudnia do godz. 22. Dłużej zakupy będzie można robić w butikach: Bershka, Massimo Dutti, Oysho, Pull&Bear, Stradivarius oraz Zara.\nMimo, że sezon wyprzedaży na dobre rozpocznie się po Bożym Narodzeniu niektóre sklepy i butiki Galerii Warmińskiej już wprowadziły rabaty. Obniżką aż o 70 proc. sezon wyprzedaży rozpoczynają: New Yorker, Giacomo Conti, o tyle samo wybrane modele butów kupimy taniej w CCC. Obniżek sięgających 50 proc. możemy szukać w sklepach Regatta, Orsay, a także w CCC (także...\nSłodkie czekanie na Święta\nOd 19 do 23 grudnia na miłośników wybornych słodkości będzie czekała w Galerii Warmińskiej wyjątkowa niespodzianka - wielki kalendarz adwentowy firmy Milka. Jak na kalendarz adwentowy przystało miłośnicy słodkości będą mogli otworzyć w nim okienko. Ponieważ jednak będzie to zaczarowany magią Świąt kalendarz na ustawionym w pobliżu ekranie pojawią się nastrojowe...\nJeśli chcesz mieć w te Święta piękną, żywą pachnącą lasem choinkę przyjdź 16 grudnia w godz. 14-17 do Galerii Warmińskiej i ...wygraj ją w którymś z konkursów organizowanych tego dnia w galerii przez Meloradio. Choinki dostanie też 150 osób, które jako pierwsze wydadzą tego dnia w Galerii Warmińskiej co najmniej 100 zł. Dziennikarze i prezenterzy Meloradia przez...\nGodziny otwarcia w czasie świątecznym\nGodziny otwarcia Punktu Obsługi Mieszkańców Urzędu Miasta w Galerii Warmińskiej w czasie świątecznym\nPunkt Obsługi Mieszkańców Urzędu Miasta w Galerii Warmińskiej w dniach 23 i 30 grudnia będzie czynny w godzinach 10:00 - 15.00. W pozostałe dniu otwarty będzie zgodnie z obowiązującymi godzinami otwarcia.\nRadio Olsztyn w Galerii Warmińskiej\nRadio Olsztyn 9 grudnia będzie nadawało program z Galerii Warmińskiej i w czasie jego trwania dziennikarze rozgłośni będą wspólnie z klientami galerii malować bombki. Akcja ma na celu zebranie pieniędzy dla najbardziej potrzebujących mieszkańców Olsztyna. Radiowe bombki będzie można kupić za dowolną kwotę. Część bombek będzie malowała znana z plastycznych...\nPluszowe Mikołajki w Galerii Warmińskiej\nZ okazji Mikołajek Galeria Warmińska zaprasza dzieci do wyjątkowo milutkiej zabawy: szycia pluszowych maskotek w towarzystwie samego Mikołaja i jego pomocnic - Elfinek. Zabawą będzie się odbywać 5 i 6 grudnia od godz. 12 do godz. 18.00 w Galerii Warmińskiej. Z okazji Mikołajek w pasażu Galerii Warmińskiej zostanie zbudowana specjalna mikołajkowa kraina, w której...\nMiłośnicy zakupów na całym świecie będą w piątek świętować dzień przecen zwany „czarnym piątkiem”. W Galerii Warmińskiej związane z tym dniem promocje potrwają przez cały weekend, a do tego będzie można wygrać nagrody i potańczyć na koncercie zespołu Modern Talking Reloaded. Czarny piątek rozpocznie się w Galerii Warmińskiej – jak nakazuje zakupowa tradycja – w...


Jak wybrać bezpieczne krzesło dla dziecka? - OlkuszOnline\nJak wybrać bezpieczne krzesło dla dziecka?\nWielu rodziców nie wie, jak dobrać najlepsze krzesło dla dziecka. W sprzedaży jest tak dużo modeli, że znalezienie tego w sam raz może być dużym problemem. Podpowiadamy, na co zwrócić uwagę!\nTakże dzieci muszą mieć przy biurku odpowiednie krzesła biurkowe, które pomagają w nauce czy w zabawie. Nieodpowiednio dobrane krzesła to większe ryzyko związane z bólem pleców, a nawet rozwojem wad kręgosłupa, na które dzieci są najbardziej narażone.\nWłaśnie dlatego dobranie właściwego krzesła powinno być dla rodzica priorytetem, aby zapewnić swojemu maluchowi odpowiedni komfort oraz zadbać o jego zdrowie.\nNajlepsze krzesło dla dziecka – co wybrać?\nPrzede wszystkim krzesło dla dziecka powinno być dopasowane do jego wzrostu oraz postury.\nBłędem jest wybieranie krzesła „na wyrost”, ponieważ dziecko i tak za jakiś czas z niego wyrośnie. W ten sposób nie zapewnimy mu odpowiedniej wygody i możemy spowodować, że będzie przybierało podczas siedzenia nieergonomiczną pozycję.\nZatem dobre krzesło to krzesło dziecięce, najlepiej z szeroką regulacją, która pozwala na indywidualne dopasowanie elementów krzesła do swojego użytkownika.\nKrzesło powinno posiadać także specjalne wycięcie w części lędźwiowej pleców, które będzie dopasowane do anatomii ciała dziecka. Można też wybrać model z mniejszym oparciem, ale zadbajmy wtedy o to, aby także było ono dobrze wyregulowane.\nNależy też zwrócić uwagę na materiały – krzesła dla dzieci powinny być wykonane z wytrzymałych materiałów zapewniających trwałość i stabilność. Najlepszy wybór to tkaniny obiciowe – sztuczna skóra lub tworzywo będą mało komfortowe w codziennym użytkowaniu.\nGdzie można kupić dobre krzesło dla dziecka?\nNajlepiej wybrać sklepy specjalistyczne, które oferują szeroką gamę krzeseł biurowych. Tam wybór jest najszerszy i dobranie odpowiedniego modelu będzie jeszcze łatwiejsze.\nZakupy można wykonać również on-line – wtedy mebel będzie dostarczony pod wskazany adres firmą kurierską.


Ogólnopolska Giełda Projektów - my3miasto.pl\nCoroczne wydarzenie skierowane do wszystkich aktywnych przedstawicieli sektora kultury odbędzie się w Gdyni w dniach 19-20 października pod hasłem „animacja + woda”. Głównym celem giełdy jest umożliwienie wymiany doświadczeń lokalnych liderów kultury na temat realizowanych projektów kulturalnych, aktywizujących społeczności lokalne w całej Polsce.\nW tym roku Ogólnopolska Giełda Projektów wpisuje się tematem w obchody Roku Rzeki Wisły i dotyczy projektów związanych z kulturotwórczą rolą terenów wodnych. Rzeki, morza i jeziora miały i wciąż mają ogromny wpływ na kształtowanie krajobrazu kulturowego. Ich występowanie decyduje o specyfice danego miejsca i o tym, czym zajmują się ludzie mieszkający w ich pobliżu. Dlatego dwudniowe wydarzenie odbywać się będzie w różnych przestrzeniach miasta pod hasłem „animacja + woda”.\nKluczowym punktem programu będzie prezentacja 20 projektów, dla których inspiracją, terenem działania czy kontekstem była woda. Ponadto uczestnicy będą mogli wziąć udział w jednym z 10 warsztatów oraz bardzo bogatym programie towarzyszącym.\nWspółorganizatorzy lokalni to: Miasto Gdynia, Muzeum Miasta Gdyni, Centrum Kultury w Gdyni, Gdyńskie Centrum Filmowe, Muzeum Emigracji w Gdyni.\nWięcej informacji na stronie nck.pl/gielda-projektow-2017.\nKultura\tanimacja + woda, kultura, narodowe centrum kultury, ogólnopolska giełda projektów, projekty, rok rzeki wisły, woda\n« Na tropie Afery Kryminalnej w Gdyni\nJesienny Festiwal Gier Planszowych »