Cena za 1sz.=1m. Rury termokurczliwe wykonane są z poliolefin (m.in. z polietylenu) sieciowanych radiacyjnie. Doskonale izolują i uszczelniają. Tworzą warstwę ochronną, antykorozyjną i dekoracyjną. Zastosowane jako część produktu finalnego podwyższają końcowy poziom techniczny. Chronią rurę przewodową przed korozją atmosferyczną i ziemną. Mają wysoką odporność na zmienne warunki atmosferyczne. Chronią przed wilgocią. Przyjmują kształt przedmiotu, na którym są obkurczane i zwiększają jego ochronę mechaniczną. Mają dużą siłę obkurczania oraz nieograniczony czas składowania. Są odporne na grzyby, pleśnie, czynniki agresywne, np. mocz zwierząt, roztwory soli stosowanej zimą na drogach. Wytrzymałość dielektryczna: minimum 15kV/mm. Średnica przed skurczeniem 4,8mm, średnica po skurczeniu 2,4mm.\nCena 1.4 zł


Obrazy z nici czyli String Art - Moje Dzieci Kreatywnie\nDo wykonania prostego obrazka potrzebujesz: kawałek drewnianej płyty, deski lub przecięty ,,plaster” drzewa, kolorowe nici, niewielkie gwoździe, młotek.\nMy zdecydowaliśmy się na początku zrobić prosty obrazek liścia. Wykorzystaliśmy do tego trzy kolory nici: żółte, zielone i czerwone. Pod ręką miałam tylko mulinę w odpowiednich kolorach i musieliśmy rozdzielać ją na osobne nici. Było to dosyć pracochłonne i na przyszłość w kolejnych projektach na pewno zaopatrzymy się w nici, z których będzie można tworzyć obrazek, bez rozdzielania pasem na mniejsze fragmenty.\nNa wybranym kawałku drewna rysujemy swój własny projekt lub możecie jeśli robicie pracę z dziećmi wykorzystać gotowy szablon. Kartkę z narysowanym liściem kładziemy na drewnie, a w wyznaczone miejsca wbijamy gwoździki, tak by stworzyć z gwoździ kontur liścia. Poniżej możecie pobrać nasz szablon do druku.\nGdy wbijemy już wszystkie gwoździe wyciągamy z pod spodu kartkę i możemy zacząć tworzyć swój obrazek. Techniki nawija nici są bardzo różne, my zdecydowaliśmy się na prostą wersję, z którą poradzą sobie starsze dzieci w wieku od około 8-9 lat. Przywiązujemy końcówkę nici supełkiem do gwoździka, a następnie zahaczamy o kolejne gwoździe nawijając nić na ich główki. W ten sposób tworzymy kontur liścia. Kolejne pasma i kolory nici ponownie przywiązywaliśmy i oplataliśmy o dowolne gwoździki wypełniając środek liścia.\nW kolejnych projektach można projektować już w jaki sposób i w jakich miejscach zaczepimy nasze nici. Bo o ile w jesiennym liściu takie spontanicznie przenikające się kolory mają swój urok. O tyle w projektach bardziej skomplikowanych warto już przemyśleć cały wzór pod kątem kolorystycznym.\nW podobny sposób można tworzyć prace wypełniając nićmi tylko tło w taki sposób, aby liść wyłaniał się z drewna, a tło było wyplecione przestrzennie z nici. W takim przypadku nie wyplatamy liścia, tylko na brzegach naszego pnia wbijamy gwoździe i oplatamy nićmi gwoździki, by następnie połączyć gwoździe od konturu liścia z gwoźdźmi przy brzegu naszego pnia. W taki sposób zrobimy barwne ,,niciowe” tło, a liść wyodrębni się z niego jako niewypleciony fragment.\nWykonanie takiej pracy wymaga cierpliwości, ale efekt końcowy i własne obrazy z nici bardzo cieszą.\nblog diymoje dzieci kreatywnieobrazy z gwożdziobrazy z gwoździ i włóczkiobrazy z nicistring artstring art szablonystring art wzoryszablon liściasznurkowe obrazy\n15 listopada 2017 at 22:38 Odpowiedz\nO mamciu! Powrót do własnego dzieciństwa! Robiliśmy takie prace na technice. Dziękuję za przypomnienie oraz wiele inspiracji ?


Część I - Ukraina, Rosja, Mongolia,\nPo zakończeniu perturbacji mających związek z tylnym dyfrem Dyskoteki, a także otrzymaniem wiz, przyszedł czas na rozpoczęcie podróży.\nKierujemy się do Krościenka koło Ustrzyk, gdzie zamierzamy przekroczyć granicę z Ukrainą. Podróż\npo polskiej stronie przebiega bez żadnych perturbacji. Jedziemy raczej powolutku, ja muszę przecież dbać o nowe części, którym należy się powolne docieranie.\nPo polskiej stronie formalności trwają bardzo krótko, ale po ukraińskiej – nie idzie tak gładko. Pierwsze – musimy wypełnić deklaracje celne, drugie – latanie z kwitkami też jest czasochłonne,\nna szczęście wyręcza nas sympatyczny celnik. No i po trzecie – samochody tak spodobały się celnikom, że zaprosili nasze autka na kanał, na rewizję. Na szczęście – skończyło się tylko\nna pogaduszkach, w czym wydatnie pomogły nam archiwalne nr Wypraw 4x4 z moimi artykułami\ni zdjęciami. Potem możemy już ruszać.\nUdaje się nam przejechać ładnych parę km, zanim rozpoczynamy poszukiwania miejsca\nna nocleg. Udało się to gdzieś na trasie z Lwowa do Tarnopola. Zjechaliśmy do pierwszej wsi, potem w jedną z bocznych dróżek gruntowych i przy wjeździe na pola spędziliśmy nasz pierwszy nocleg\nRuszamy. Autka wyglądają już off-road’owo, bo na ścieżce było sporo błota. Wzbudzamy sensacje\nna pierwszej stacji paliwowej, gdzie udaje nam się zrobić prowizoryczną toaletę.\nPierwszy postój zaplanowaliśmy w Tarnopolu. Udaje nam się wjechać do centrum, chociaż okupione jest to postojem w wielkomiejskich korkach. Przeciętne miasteczko, z nawet przyjemnym centrum (lokalizacja nad sztucznym zalewem, z całkiem sporym parkiem dodaje miastu sporo uroku). Robimy małe zakupy – przecież wypada zjeść śniadanie.\nW sklepie wypatrujemy małe, solone rybki, podobne do szprotek. Są tak twarde, że nie sposób je pogryźć, więc cyckamy je, jak dziecko lizaka. W Tarnopolu rodzi się pomysł, żeby nadłożyć kawałek drogi (mimo, że ciężki tranzyt przed nami) i odwiedzić Zbaraż. Słynna twierdza, o której można poczytać w sienkiewiczowskim „Ogniem i Mieczem”. Zapachniało wielką historią, chociaż twierdza nie jest w najlepszym stanie. W wnętrzach urządzono kilka ciekawych wystaw lokalnego rękodzieła. Naszą uwagę przykuły dwie – rzeźby w pniach drzewa i haftowane nicią wełnianą obrazy.\nZe Zbaraża kierujemy się na wschód. Mijamy kolejno miasta – Chmielnickij, Winnista, Nemiroff (czy ta nazwa czegoś nie przypomina?) i Uman, kierując się na Kirowograd.\nW tym miejscu wypada również wspomnieć o zdarzeniu, które chyba należałoby przemilczeć. Dwóch fantastycznych kierowców wykonuje rewelacyjny manewr polegający na wymijaniu dziur w asfalcie\n(a przy okazji wyprzedzaniu ciężarówki). Niestety – na środku drogi wymalowana była linia ciągła,\na z 300 m dalej – patrol lokalnej milicji. Cóż – po ciężkich negocjacjach (a Janusz sprawdził się w roli negocjatora wyśmienicie) każdy z nas ma chudszy portfel o 25 $ i 100 hrywien.\nCóż – za głupotę trzeba płacić – prawda?\nZimny poranek na bagnisku zmusił nas do gwałtownego zadziałania. Szybka toaleta, którą umożliwił nam Janusz ciepłą wodą (cóż – moje autko czekają pewnie kolejne modyfikacje) i ruszamy w trasę.\nWyjeżdżamy z Kirowogradu. Trasa robi się bardzo męcząca. Stan dróg jest katastrofalny,\nco uniemożliwia szybkie przemieszczanie się i wymaga wzmożonej koncentracji. Z drugiej strony – pozwala się przyglądać do woli otoczeniu.\nMijając wioskę Znamionka zauważamy bardzo specyficzną cerkiew. Tu widać już bardzo wielką biedę, gdy na świątynie adaptuje się stary, blaszany garaż. Do tej pory, włócząc się po świecie, zauważyliśmy pewną prawidłowość. Nawet najbiedniejsze miejsca starały się swoje świątynie przedstawiać w jak najbogatszy sposób. A tu – coś całkowicie przeciwnego. Ale liczy się fakt istnienia tego miejsca.\nW sumie to jest przecież najważniejsze.\nMijamy kolejne wsie. I tutaj pewna dygresja. Otóż ukraińskie wsie zupełnie nie przypominają polskich. Wsie budowane są raczej bez ładu i składu. Domy i zabudowania rozrzucone są przypadkowo. Najczęściej zlokalizowane są – co jest oczywiście wielką zaletą – z dala od głównych dróg, więc intensywny ruch drogowy nie jest specjalnie uciążliwy dla mieszkańców. Inna sprawa,\nże dzięki obwodnicom ruch kołowy idzie całkiem sprawnie. No – może szedłby całkiem sprawnie, gdyby na każdej rogatce czy skrzyżowaniu nie stał patrol milicji.\nMijając kolejne wioski podziwiamy starą zabudowę. Tutaj jakby czas się zatrzymał. Wprawdzie\nz każdego podwórka zieje wielką biedą (u nas chyba najbiedniejsze wsie na wschodzie są bogatymi\nw porównaniu z tym co tu się widzi), ale ludzie nie wyglądają na specjalnie nieszczęśliwych. Wydaje mi się jednak, że jest to kwestia braku świadomości, że może być lepiej. A może to jest tak, że im więcej się ma tym większa tendencja do narzekań? Ale to już raczej pozostawiłbym do rozstrzygnięcia socjologom.\nMy przecież jesteśmy podróżnikami, których zadaniem jest poznawać nowe, a nie roztrząsać – komu jest lepiej – prawda?\nW każdym z mijanych miasteczek można podziwiać pomniki poświęcone bohaterom\nII Wojny Światowej. Bardzo często są to ustawione na cokołach czołgi czy wojskowe samoloty. Czasem wygląda to śmiesznie, biorąc pod uwagę dzisiejszą technikę i możliwości, nie mniej – wygląd pięćdziesiąt kilkuletniego czołgu skłania do refleksji.\nDocieramy do Aleksandrii. Proszę tylko nie mylić jej ze słynnym egipskim miastem. Ta ukraińska ma wiele uroku. Niestety – miasto jest strasznie zdewastowane, zaniedbane. Mimo, że układ urbanistyczny i wiele zabudowań jest niezwykle urodziwych, to jednak stan techniczny z jednej strony, a z drugiej – pomieszanie starej zabudowy z wielką płytą – tworzy raczej ponury nastrój tego miejsca. Zresztą – miasto to stanowi swoistą mieszankę starej zabudowy miejskiej z typowo wiejską.\nChłopaki robią się sławne. Przed wejściem do samochodów zostali poproszeni o autografy. A może któryś z nich to jakaś ważna i znana persona? A my (znaczy się ja z Beatą) tego nie zauważyliśmy.\nBez dalszej zwłoki ruszamy dalej. Tranzytujemy już niemalże bez przerwy i w ten sposób docieramy do przedmieść Charkowa. Duże przemysłowe miasto mijamy bokiem kierując się w stronę rosyjskiej granicy. W pewnym momencie zauważamy znak informujący o specyficznym miejscu – na obrzeżach miasta powstało małe mauzoleum upamiętniające ofiary Wielkiego Ukraińskiego Głodu. Bardzo smutna historia zakończona cierpieniem i śmiercią milionów Ukraińców. Ku przestrodze.\nNiedziela wielkanocna. A Janusz zaskakuje nas po raz kolejny – tym razem cieplutką kawą. Jest niezastąpiony.\nŚwięta. A my zamiast świętować i zgodnie z tradycją świątecznie się wyspać, zwijamy nasze samochodowe obozowisko, sprzątamy po sobie i ruszamy w kierunku granicy. Jedziemy już na oparach, bo już wczoraj nasze samochodziki zaczynały sygnalizować minimalny stan paliwa w baku.\nDocieramy do przejścia granicznego.\nPrzy próbie odczytania mojego paszportu padł system komputerowy na przejściu granicznym, więc na jakąś godzinę wstrzymano po ukraińskiej stronie ruch graniczny.\nW tym czasie pogranicznicy wdali się z nami w pogawędkę o podróżach. Myślałem, że to wystarczy\nw polubownym i uproszczonym załatwieniu sprawy. Niestety nie – Ukraińcy to straszni służbiści, więc zabrali się do skrupulatnego przeszukiwania naszych samochodów. Jeden z nich zaczął przeszukiwać moją Dyskotekę. Wystraszyłem się, że może odnaleźć mój nóż myśliwski (już raz miałem przez to przeprawę na ukraińskim przejściu granicznym), ale na szczęście go nie zauważył. Potem podobna kontrola przypadła w udziale Defenderowi. Nam przynajmniej oszczędzone było gmeranie\nw skrzyniach dachowych. Def nie miał tego szczęścia.\nPo rosyjskiej stronie dużo większy porządek i sprawna obsługa. Celnik wyraźnie chętny do pomocy – bez niego pewnie wypełnialibyśmy deklaracje celne dużo dłużej. A potem z dokumentami\ndo kolejnego okienka – wszystko szybko i w miłej atmosferze. Tutaj celnicy nie wyrazili ochoty przeglądania naszego bagażu, więc po kilkudziesięciu minutach jesteśmy w Rosji. Po raz pierwszy – rzecz jasna. Po przekroczeniu rozwiały się moje obawy. Miałem mały błąd w wizie rosyjskiej,\nna szczęście został niezauważony. Uff. A bałem się kłopotów formalnych.\nPierwsze co robimy po rosyjskiej stronie to uzupełnienie zapasów paliwa. Ceny na przyjemnym\ndla nas poziomie, bo około dwukrotnie taniej niż w Polsce. Nie jest to wprawdzie poziom znany\nz Iranu, ale i tak lżej dla naszych kieszeni.\nRobi się ciemno. Późnym wieczorem docieramy do sporego miasta Tambow, które zza okien naszych samochodów robi zgoła odmienne wrażenie do tego, co widzieliśmy wcześniej. Szerokie ulice, czyste chodniki, odnowione budynki. Przyjemne i zadbane miasto. Szkoda, że nie mamy czasu by zostać\nRuszamy dalej kierując się na wschód. W pewnym momencie na CB słyszymy polską rozmowę.\nI nie są to nasi chłopcy. Nawiązuję więc łączność i w ten sposób poznajemy dwóch polskich kierowców TIRów, którzy z ładunkiem udają się do Kazachstanu. Po kilkunastu minutach udaje się nam do nich dołączyć na jednym z parkingów. Od nich dowiadujemy się, że w Kazachstanie była straszna w skutkach powódź i wiele dróg jest w ogóle nie przejezdnych. Oni muszą zrobić koło liczące ponad 2000 km, by dotrzeć do celu. Nie są z tego specjalnie zadowoleni. A nam pozostaje mieć nadzieję, że zanim my dotrzemy na miejsce woda już zejdzie i pogoda nieco podsuszy podmokłe teraz tereny. Czas pokaże. Będziemy się tym martwić, gdy już dotrzemy na miejsce.\nRano okazało się, że nocowaliśmy w rejonie jednostki wojskowej. W sumie fajnie,\nbo bezpiecznie. Tak sądzę.\nPoranną toaletę w nietypowy sposób rozpoczął Rysiek. Rozbił lód, pod którym była spora (ale czysta – pamiętajmy, że byliśmy jednak w lesie) kałuża, w której – jak prawdziwy mors – wymył nogi.\nMy patrzyliśmy na to z wyraźnym przerażeniem w oczach. Twardy zawodnik.\nPo kawce ruszyliśmy dalej w drogę. Główną drogę opuściliśmy kilka km za Penzą. Później spokojną, prawie nie uczęszczaną drogą ruszyliśmy w kierunku Ulianowska. Co parę km mijaliśmy urocze wioski. Znaczy się – bardzo biedne, zaniedbane, ale ze swoistym klimatem. W jednej z nich, w Tieliegino, zatrzymaliśmy się i zrobiliśmy całą serię zdjęć drewnianych chałupek. Urocze. Nie mniej, życie\nw takich wioskach musi być bardzo surowe. Sądząc po wyglądzie domostw i ich otoczenia, rodziny\nje zamieszkujące pozbawione są jakichkolwiek wygód. Inna sprawa, że duża część domostw wygląda\n|na opustoszałe, porzucone. Taka kolej rzeczy, że mieszkańcy uciekają do miast\nza łatwiejszym życiem. Tak przynajmniej nam się wydaje.\nDocieramy do Inzy. Niewielkie miasteczko, zupełnie nie przypominające innych rosyjskich miast. Wygląda raczej na mocno rozrośniętą wieś, w którą wpleciono linię kolejową i kilka tartaków. Miejscami można było odnieść wrażenie, że w tym miejscu na gotowo buduje się całe domy\nz drewnianych bali. W tym mieście znaleźliśmy serwis samochodowy, i zdecydowałem się tu wymienić olej w tylnym dyfrze. Myślę, że przebieg ponad 2 tyś. km powinien wystarczyć\nna „docieranie” podzespołów. W serwisie też mała przygoda. Oczywiście – nasze samochody zrobiły wielkie wrażenie i miło było słuchać komentarzy chłopców tu pracujących. Ale do rzeczy. Zostałem wprowadzony na podnośnik mechaniczny, który pod Dyskoteką odmówił posłuszeństwa. Cóż – autko chyba jest dość ciężkie. Może coś w tych szyderstwach Czesława jednak jest? Trudno rzec, nie mniej – bagaże i wyposażenie swoje ważą. Ale żeby aż tyle? Coś mi się wydaje, że to jednak podnośnik był zepsuty ...\nDocieramy do Ulianowska. Miasta, które swą nazwę zawdzięcza Leninowi (nazwa pochodzi od jego prawdziwego nazwiska). Na opłotkach miasta, tuż przy lotnisku, zlokalizowane jest muzeum rosyjskich (a właściwie radzieckich) samolotów. Na terenie muzeum stoi m.in. pierwszy pasażerski samolot ponaddźwiękowy – Tu-144. Niestety – nie mamy szczęścia. Gdy nam się udaje dotrzeć\ndo muzeum, ono jest już zamknięte, a ochroniarz nie daje się jednak przekonać, by nas wpuścić. Jedyne co możemy to podziwiać samoloty przez płot. Szkoda, ale co zrobić?\nRuszamy dalej. Zmieniamy kierunek jazdy – teraz kierujemy się na północ. Wczesnym wieczorem wjeżdżamy do autonomicznej republiki Tatarstanu. A późną nocą docieramy\ndo Kazania – stolicy regionu. Już z daleka miasto wita nas swoimi największymi atrakcjami. Przejeżdżając przez jeden z mostów mamy piękną panoramę na kazański Kreml. Nie obyło się bez nocnej sesji zdjęciowej. Później znajdujemy hotel – nasz wybór padł na Hotel Tatarstan,\nktóry zaoferował nam zrobienie „registrowki”, czyli dopełnienia formalności meldunkowych, obowiązkowych dla obcokrajowców. Sam hotel to typowy „komunistyczny” blok z wielkiej płyty.\nAle w niczym nam to nie przeszkadza, zwłaszcza, że oferuje pierwszą od wyjazdu solidną kąpiel. Czysta przyjemność.\nPoranek zaczynamy odmiennie, niż do tej pory. Znaczy się w hotelowej restauracji\nna śniadaniu. Śniadanie samo w sobie również różni się od tego, do czego jesteśmy przyzwyczajeni. Na śniadanie zaserwowano m.in. klopsy mielone, makaron i ryż, kompot z suszonych owoców.\nDo tego standardowy bufet. Nie mniej – wszystko nam smakowało i znikało w zastraszającym tempie z talerzy.\nPo śniadaniu ruszyliśmy do centrum. Mroźny poranek doskonale nadawał się na spacer. Ruszyliśmy więc w kierunku Kremla. Miasto Kazań zapadnie nam w pamięć swoim specyficznym bogactwem. Generalnie jest to wizytówka Tatarstanu i w tej roli sprawdza się wyśmienicie. Ale specyficzne bogactwo tego miejsca dla nas wynika z faktu, że pieniądze leżą tu – dosłownie – na ulicy.\nW przeciągu ok. 2 godzin znaleźliśmy kilkadziesiąt monet. Niezwykłe – prawda?\nDo Kazania przyjechaliśmy specjalnie by zobaczyć Kreml. Miejsce, które swą urodą urzekło nas już wczorajszego wieczoru. W ciągu dnia prezentuje się równie pięknie. Jest to wydzielony obszar otoczony murami obronnymi, wewnątrz których zlokalizowane są m.in. – cerkiew, meczet, krzywa wieża i pałac prezydenta republiki. Z wieżą wiąże się pewna legenda – o księżniczce, która nie chciała wychodzić ponownie za mąż – nie mniej, zainteresowanych odsyłam do poszperania w Internecie\ni wyszukania tej legendy. Może się poszczęści ...\nPo powrocie ze spaceru odbieramy nasze „registrowki”, pakujemy bagaże do samochodów\ni ruszamy dalej w drogę.\nTeraz kierujemy się na wschód. Pokonujemy kilometr za kilometrem. Mijamy kolejne wioski i miasta. Przejeżdżamy m.in. przez kolejną wielką rzekę – Kama. Rzeka skuta całkowicie lodem.\nKierujemy się do Ufy. Planujemy nawet wizytę w tym mieście, niestety niespodziewane okoliczności zmieniają nasze plany. Januszowi w Defie brakło paliwa. W związku z powyższym – bierzemy kanister i ruszamy na poszukiwanie stacji benzynowej. Jak na złość – w pobliżu nie ma żadnej. Najbliższą znajdujemy – jak się później okazało – dobre 25 km dalej. Dojeżdżając do stacji benzynowej zostajemy poddani kontroli przez milicję, podejrzewającą, że prowadzę pod wpływem alkoholu. Udaje mi się oficera wyprowadzić z błędu, ale zabiera to sporo czasu. W międzyczasie tankuję jeszcze swój samochodzik i wracamy z Januszem po Defa.\nPóźniej czeka nas jeszcze jedna przygoda. Zatrzymujemy się w przydrożnym barze na kolację. Dostajemy przepyszny czerwony barszcz. Robimy także zakupy. Gdy tylko ruszyliśmy zostajemy zatrzymani przez milicję, która – jakby na nas specjalnie czekała.\nNo i nie obyło się bez kolejnej łapówki. Tak, tak – milicjanci wymusili od nas (a właściwie od Janusza, który ponownie sprawdził się w roli negocjatora) łapówkę. Co ciekawe – to samo przewinienie w tym miejscu wykonało kilka samochodów osobowych i ciężarówek. Ale oni, jako lokalni a nie „innostrańcy” nie zainteresowali milicjantów.\nPróbując nadgonić stracony czas w nocy przejechaliśmy spory odcinek Uralu. Może to\ni dobrze, bo po krętych drogach w ciągu dnia w dużym ruchu jechałoby się zdecydowanie gorzej. Na koniec dnia wyszukujemy sobie fajne miejsce w lesie na nocleg. Nie mniej, zanim udaje się nam „rozłożyć obozem” przyszło mi jeszcze wspomagać Defa, który utknął w pryzmie śniegu.\nGłówna magistrala przez Ural zapełnia się pomału ciężarówkami. Co kilka km znajdują się „stojanki”, znaczy się parkingi, na których kierowcy ciężarówek mogą zatrzymać się i odpocząć. Na jednej\nz takich „stojanek” widzimy obelisk symbolizujący granicę między Europą a Azją. Byłoby to bardzo fajne miejscem gdyby nie fakt, że zrobiono z niego śmietnisko. Brud, smród i ubóstwo. A na dodatek kilka bud, w którym handluje się czym popadnie (łudząco przypomina mi to naszą starą, chorzowską ul. Barską, tyle, że zlokalizowaną w środku lasu).\nNiejako przy okazji postoju Janusz się łamie i otwiera maskę Defa. Planował zrobić\nto dopiero po przejechaniu 5 tyś. km, ale niepokojące odgłosy wydostające się spod maski zmusiły go do wcześniejszego przeglądu. Co się okazuje? Szlag trafił alternator.\nNa szczęście jest taki na zapasie, więc po ok. pół godzinie jesteśmy gotowi do dalszej drogi.\nPrzy okazji – w Rosji bardzo dba się o wszelkiego rodzaju drogi. Czasem w sposób dość specyficzny, ale jednak. Widzieliśmy wiele ekip łatających dziury w drogach, myjących i naprawiających bariery, malujących pasy, etc. Najbardziej zdziwił nas sposób czyszczenia przydrożnych rowów. Niezależnie czy są to łąki, czy drzewa – jedzie ekipa i podpala określonej szerokości pas. Metoda skuteczna,\nbo w pasie przydrożnym nie zostaje nic – ani śmieci, ani chwasty. Nie mniej – metoda raczej kontrowersyjna (i mało bezpieczna).\nDocieramy do Kurgan, gdzie zatrzymujemy się tylko na krótkie zakupy i uzupełnienie zapasów gotówki. Przejeżdżając przez miasto rzuciły się w oczy dwie rzeczy – betonowe blokowiska i niezwykle okazały dworzec kolejowy. Jadąc wzdłuż tego drugiego, odniosłem wrażenie, że jest on większy\nod wszystkich trzech warszawskich dworców razem wziętych. A nie jest to żadne wielkie miasto.\nOt – jedno z wielu. Zresztą obserwując linie kolejowe, przejazdy i dworce można wysnuć wniosek,\nże Rosja jednak na kolei bazuje. Nie na transporcie drogowym czy lotniczym, a właśnie na kolejowym.\nAle cóż się dziwić, skoro ten kraj jest tak potężny? Przecież dystanse między dwoma dużymi miastami nierzadko mają po kilkaset km.\nKilka km za miastem, jak już wróciliśmy na trasę, usłyszałem podejrzane dźwięki wydobywające się\nz napędu mojej Dyskoteki. Na pierwszej stacji benzynowej zatrzymaliśmy się i dokonaliśmy wstępnych oględzin. Niestety – cały tylny most jest zalany olejem. Sprawdzam poziom oleju w moście – jest ok. Decydujemy się więc ruszać dalej. Ale już z duszą na ramieniu. Co kilkadziesiąt km sprawdzam czy coś się zmienia. Na razie jest to niewielki wyciek, ale co będzie dalej – nie mam rzecz jasna pojęcia.\nKierujemy się na Iszim. Po drodze tankujemy samochody. Średnie spalanie nie wypada zadowalająco. Ale co zrobić? Przecież to jest nasz dom na kółkach, więc zapakowany jest do granic możliwości,\na przy okazji nieźle przeciążony.\nCzwartkowy poranek jest bardzo mroźny. Jest tak zimno, że nie jesteśmy w stanie ruszyć się\nze śpiworów. Chłopaki w Defie mają ogrzewanie postojowe, ale my z Beatą tak przemarzliśmy. I nic nie pomogły zimowe śpiwory, ciepłe ubrania i polary. Zmarzliśmy tak, że rano marzyliśmy wyłącznie\no tym, by uruchomić silnik i ruszyć w drogę. Zwinięcie się z miejsca noclegu było błyskawiczne.\nW kilka minut byliśmy gotowi do drogi. A jak już ruszyliśmy to z wielką ulgą i radością zaczęliśmy odtajać. Po pół godzinie w kabinie było ponad 18 stopni na plusie.\nZa Iszimiem, gdy już wyjechaliśmy na główną drogę w kierunku Omska, zatrzymujemy się na stacji, gdzie Janusz uzupełnia zapasy wody (użytkowej – fajnie rozwiązany patent na ciepłą wodę w trasie – do skopiowania) a ja po raz kolejny sprawdzam olej w moście, a także w silniku. W tylnym dyfrze jest ok. Spadł natomiast poziom oleju w silniku, który od razu uzupełniłem.\nDocieramy do Omska. Z daleka widać, że jest to ogromne przemysłowe miasto. Nie wjeżdżamy\ndo centrum, tylko obwodnicą ruszamy na Nowosybirsk. Mijając miasto w pewnym momencie przekraczamy kolejną wielką rosyjską rzekę. Tym razem jest to Irtysz.\nNie lubię takiego jeżdżenia, gdzie wszystko omijamy z boku. Niestety – nie mamy wyboru. Nasze możliwości są ograniczone, podobnie jak długość ważności wiz. Ale już świta kolejny pomysł,\nby przyjechać na kolejną wyprawę właśnie do Rosji.\nNie udaje się nam dotrzeć do Nowosybirska – zmęczenie daje się jednak ostro we znaki. Zjeżdżamy\nz głównej trasy kierując się znakami w kierunku jakiejś małej wioski. Po drodze znajdujemy ślad wyryty w śniegu przez jakiś pług gąsienicowy, gdzie parkujemy nasze Land Rover’y i kładziemy\nRankiem nie jesteśmy w stanie wybrać się ze śpiworów. Potworny (jak dla nas – rzecz jasna) mróz zmraża wszystko w samochodzie. Zamarzają nam szyby od wewnątrz (nota bene na szkle tworzą się fantazyjne wzory), zamarza woda w butelkach, zamarzają nam przede wszystkim chęci\ndo opuszczenia naszych śpiworów.\nW końcu jednak pokonujemy barierę psychiczną i ruszamy się. Pakujemy nasze graty, z biedą odpalamy samochody. A przed ruszeniem w dalszą drogę robimy z Januszem małą sesję zdjęciową. Pobliska wioska prezentuje się uroczo. A i nasze samochodziki schowane w ogromnej ilości śniegu wyglądają całkiem interesująco.\nPo przejechaniu kilkudziesięciu km Janusz zauważa śmigłowiec stojący w polu. Oczywiście – musimy do niego podjechać. Ja z myślą o Tomku, któremu na pewno spodobałby się ten „helikopter” parkuję Dyskotekę przy samej maszynie i ...\nWłaściwie to ustawiam ją w cieniu łopat tego śmigłowca. Bo ta maszyna jest przeogromna.\nNie miałem pojęcia, że śmigłowce mogą być tak potężne. Nasze obydwa samochody niemalże giną\nw jej cieniu. Jednak technika potrafi zaskakiwać. Zwłaszcza radziecka ...\nDocieramy do przedmieść Nowosybirska. Już z daleka widać, że jest to ogromne, przemysłowe miasto. Niestety – kolejne, które mijamy bokiem. Przekraczamy tylko Ob i ruszamy w kierunku Krasnojarska. Cały dzień mija nam w samochodach. Niemalże bez zatrzymania dojeżdżamy\ndo Krasnojarskiej Krainy. Kilkanaście km przed miastem, późną już nocą (oczywiście czasu lokalnego) zatrzymujemy się w jakiejś przydrożnej knajpce gdzie jemy całkiem smaczny posiłek, zakończony fantastycznym deserem (mamy przyjemność w smakowaniu lokalnych wypieków – wybraliśmy dwa słodkie torty, pycha).\nZ Januszem decydujemy się na dalszą jazdę. W nocy udaje nam się jeszcze minąć Krasnojarsk\n(w okolicy którego przekraczamy Jenisej). Jechaliśmy jeszcze z dobrą godzinkę, by w pewnym momencie zjechać z głównej drogi w las. Tym razem trafiamyna drogę techniczną dla służb utrzymujących w dobrym stanie rurociąg ropy naftowej. Nie wiele zastanawiając się parkujemy autka przy jakimś małym budyneczku i idziemy spać.\nPrzed snem jeszcze kontrola termometru – temperatura spadła poniżej minus 16 stopni. Dla nas jest to już masakra. Janusz z Ryśkiem dogrzewają się w samochodzie Webasto, natomiast ja z Beatą – musimy radzić sobie bez wygódki. Jest bardzo zimno ...\nRano poruszenie. Beata mnie budzi informacją, że na dworze stoi jakiś samochód i ktoś próbuje się do nas dobijać. Ale ta informacja nie wzbudziła we mnie jakiegoś większego zainteresowania, obróciłem się ponoć na drugi bok i dalej smacznie spałem. Nie mniej po jakimś czasie się jednak ocknąłem, otworzyłem drzwi i zobaczyłem mundurowego. Ten na szczęście na mój widok się tylko uśmiechnął i kazał spać dalej. Ale było już po spaniu – zebraliśmy się i wyszliśmy z samochodu. Okazało się, że jest to ochroniarz pilnujący rurociągu – skończyło się na sympatycznej rozmowie\ni prezentacji adresów naszych stron internetowych.\nRuszyliśmy przemarznięci w drogę. Stopniowo, jak auto się rozgrzewało to i my zaczęliśmy odzyskiwać kolory. Odtajaliśmy w samochodzie. Ale suma summarum – zaczynamy przyzwyczajać się do spania w takich warunkach. Przecież to również jest przygoda – nie każdy może się pochwalić spaniem w takich syberyjskich warunkach – prawda?\nDocieramy do Kańska. Kolejne szare, bez jakiegokolwiek wyrazu rosyjskie miasto. Znajdujemy za to lokal przypominający nasze dawne bary mleczne, gdzie zjadamy pyszne śniadanie. Oczywiście – przy okazji dokonujemy toalety, szczoteczki, mydła i ręczniki idą w ruch. Beata wpada w zachwyt widząc\nw jednej toalecie dwie muszle klozetowe, ja natomiast próbuję zrozumieć ideę wykonania graffiti\nna glazurze w łazience już na etapie produkcji w zakładach ceramicznych. Jakoś to musi przecież być.\nJedziemy na wschód. Pogodę mamy całkiem fajną. Jest przyjemny, słoneczny, ale i bardzo mroźny dzień. Docieramy do wioski Wierchnyj Ingasz, gdzie robimy przerwę w jeździe, zostawiamy nasze samochodziki i ruszamy na podbój kolorowej wioski z aparatami fotograficznymi. Drewniane, kolorowe, ale i biedne i zaniedbane domki prezentują się w naszych obiektywach niezwykle. Zastanawiam się nad życiem w tak surowych warunkach. Przecież jest już kwiecień, a tu zima hula pełną parą. Ale takie życie toczy się tu już od pokoleń, więc ludzie chyba już przywykli do skrajnie trudnych warunków pogodowych.\nJadąc w kierunku Irkucka poruszamy się niemalże cały czas równolegle do torów kolei transsyberyjskiej. Niemalże, bo od czasu do czasu ją przecinamy. Na jednym z takich przejazdów, przy zamkniętych szlabanach obserwujemy dodatkowe zabezpieczenia przed niesfornymi kierowcami. Otóż z drogi podnoszą się pod kątem ok. 45 st. specjalne stalowe płyty całkowicie uniemożliwiając wjazd na przejazd kolejowy. Dodatkowe zabezpieczenie istotne z tego względu, że na tej linii porusza się mnóstwo pociągów, niemalże jeden za drugim, wiec zapory są zamknięte przez większą część dnia. A te płyty studzą zapały kierowców. Zniszczenie samochodu w kontakcie z tą płytą niemalże jest pewne.\nNa przejeździe oczekujemy na przejazd pociągów z aparatami. W Rosji kolej chyba jest jeszcze\nna etapie strategicznej tajemnicy wojskowej, bo dróżniczka strasznie nas wymyśla kiedy zauważa,\nże robimy zdjęcia. Jest to o tyle nie zrozumiałe, że rosyjska kolej może budzić tylko uczucie zazdrości. Sam przecież jestem poniekąd kolejarzem z wykształcenia, więc chyba wiem co mówię. Ale co kraj to obyczaj, więc jak niepyszni wróciliśmy do samochodów. Ale co zrobiliśmy zdjęć, to nasze. A co ...\nOstatni odcinek drogi jest tragiczny. Asfalt pojawia się rzadko, a jeśli nawet to z taką ilością dziur,\nże tempo przejazdu spada diametralnie. Większość odcinków to suche pylące szutry, a czasem mokre błota. Nasze samochody zaczynają wyglądać tak, jakby startowały w jakiejś imprezie przeprawowej.\nA to przecież główna magistrala drogowa. Poruszamy się w asyście wielkich amerykańskich osiemnastokołowców.\nPrzejeżdżamy przez Niżnejdinsk, gdzie podziwiamy starą drewnianą architekturę syberyjską i gdzie walczymy z dziurawymi drogami. W pewnym momencie Janusz przez CB daje znać, że podobno nasz prezydent nie żyje. Jest to niewiarygodna informacja, więc zaraz dzwonię do rodziców. Niestety – informacja się potwierdza. Nad Smoleńskiem rozbija się polski prezydencki odrzutowiec Tu-154,\na w wyniku katastrofy ginie polski Prezydent i wiele osób znanych z pierwszych stron gazet.\nWielka tragedia. Staramy się słuchać na bieżąco rosyjskich wiadomości, które zdominowane zostały przez tą informację.\nDalsza droga upływa w ciszy, w refleksji. Trawimy otrzymane informacje.\nZjeżdżamy z głównej drogi, docieramy do wioski Bargadaj, gdzie na skraju organizujemy nocleg.\nBudzą nas krowy przechodzące koło nas na pastwisko. Wstajemy i próbujemy odtajać.\nZa nami kolejna zimna noc. Odpalamy samochody i ruszamy w drogę. Jest za zimno na kawę\nczy śniadanie. Wolimy odtajać i zatrzymać się w jakiejś przydrożnej knajpce.\nNie wyjeżdżamy jednak najkrótszą drogą. Wyjeżdżamy tak, by móc przyjrzeć się małej wiosce,\nw której nocowaliśmy. Znowu z każdego podwórka wygląda wielka bieda.\nAle zabudowania ładne, drewniane. Dość typowe dla tego regionu.\nKierujemy się na Irkuck. W dalszym ciągu przejeżdżamy wzdłuż linii kolei transsyberyjskiej. Z nudów Beata liczy wagony w kolejnych przejeżdżających koło nas pociągach. A składy idą jeden po drugim. W zdecydowanej większości towarowe. Niektóre pociągi ciągnięte są przez trzy lokomotywy.\nAle czemuż się dziwić, skoro składy potrafią mieć nawet 100 wagonów? Oczywiście, o ile można wierzyć obliczeniom Beaty ...\nDojeżdżamy do centrum. Parkujemy na przybrzeżnym parkingu. Przy Angarze. Znaczy się, przy jedynej rzece wypływającej z Bajkału. Potężna rzeka.\nW okolicy całkiem sporo do zobaczenia. Wpierw sobór Zbawiciela, potem najstarsza świątynia\nw mieście – cerkiew Objawienia Pańskiego. Obydwie – całkiem skromne jeśli chodzi o wystrój wnętrz. Bardzo odbiegają od znanych nam cerkwi na Ukrainie czy w Rosji.\nDruga cerkiew zlokalizowana jest przy placu Kirowa, na którym znajduje się obelisk poświęcony pamięci Sybiraków. Ulicą Powstańców Polskich kierujemy się na centrum. Spacerując wzdłuż ulicy Lenina podziwiamy kontrasty zabudowy. Z jednej strony typowe drewniane domki syberyjskie,\nz drugiej – normalna, potężna, betonowa zabudowa sowiecka. Ale jakoś to w sumie razem koreluje. Odwiedzamy również nową część centrum Irkucka, gdzie znajdują się drogie sklepy. Właściwie – jest to typowe centrum handlowe. W jednym z takich kompleksów sklepów sami robimy zakupy. Jedyne czego nie udaje się nam kupić to czapek syberyjskich. Ale cóż, nie wszystko można mieć.\nZanim ruszyliśmy w dalszą drogę wybraliśmy się na wycieczkę do miejsca, gdzie na rzece Angarze zacumowany jest stary angielski lodołamacz „Angara”. Kiedyś nie była udostępniania turystą, teraz – swobodnie można odbyć krótką wycieczkę w przeszłość. Przewodnik oprowadza nas po statku, opowiadając różne historie i anegdotki. Najciekawsza jest chyba ta, jak statek dostał się z Anglii\nna Bajkał. Otóż przyjechał ... koleją. W ramach zwiedzania otrzymaliśmy możliwość postrzelania\nna okrętowej strzelnicy oraz zostaliśmy poczęstowani herbatką.\nRuszyliśmy dalej. Wpierw przejechaliśmy zaporę na Angarze, a następnie kierując się wskazówkami GPS-a ruszyliśmy w kierunku Bajkału – najgłębszego jeziora świata i największego światowego zbiornika słodkiej wody pitnej. Niestety – pogoda znowu nie dopisała i zimową aurą przebijaliśmy się górskimi drogami w kierunku na Ułan Ude. Nad Bajkał dotarliśmy późną nocą. Zatrzymaliśmy się na wzgórzu, skąd prawdopodobnie rozciąga się znakomity widok na jezioro. Niestety – widoczność niemalże zerowa. Nie przeszkodziło nam to w zorganizowaniu nocnej sesji zdjęciowej.\nPóźną już nocą znaleźliśmy nocleg w Turbazie Bajkał – jest to baza turystyczna z całkiem sympatycznym hotelem niedaleko miejscowości Utulik.\nNa śniadanie zatrzymujemy się w przydrożnej kawiarence, gdzie wzbudzamy sporą sensację\nbo rozsiadamy się z naszymi elektronicznymi zabawkami zastanawiając się jak ułożyć dalszą marszrutę.\nNie planowaliśmy udać się do Ułan Ude – stolicy Buriacji. Nasze GPS-y sygnalizowały, że mniej więcej w połowie drogi będzie biegła droga na skróty, przez góry. Może i biegnie, ale w tej ilości śniegu\nnie udało się nam jej niestety odnaleźć. W związku z czym nadrobimy pewnie z 200 km ale ruszamy do stolicy republiki. I w sumie dobrze się stało, bo to całkiem sympatyczne miasto. Wjeżdżając\ndo miasta spojrzałem na licznik przejechanych km – od miejsca wyjazdu, z mojej Kuźnicy, dzieli nas dystans 7994 km – Rosja jest jednak przeogromna. To robi wrażenie. Poruszamy się po szerokich prospektach. W pewnym momencie troszkę pogubiliśmy się. Zrobiliśmy może niezbyt idealny manewr na jednym ze skrzyżowań, a akurat przejeżdżał koło nas radiowóz. Janusz przestraszył się\ni usłyszał wezwanie przez megafon, które w jego odczuciu było poleceniem wydanym przez milicjantów. Na szczęście okazało się, że był to tylko dworcowy megafon ...\nMiasto zaskakuje nas nowoczesnością i porządkiem, chociaż przypadkowo trafiamy również\ndo dzielnic z typową drewnianą zabudową. Ale te są już w zdecydowanej mniejszości. Parkujemy\nw okolicach dworca kolejowego, nad którym musimy przejść udając się do centrum. Sam dworzec jest ogromny. Dziesiątki składów – pasażerskich i towarowych czeka właśnie na odprawę. A wszystko lśni – porządek jak się patrzy. Nam pozostaje tylko zazdrość, że nasze PKP nie daje sobie rady z takim utrzymaniem własnej infrastruktury. Miasto słynie z największej głowy Lenina. Tak – w samym centrum, na ogromnym placu znajduje się specyficzny obelisk – gigantyczna głowa Lenina. I sprawia ona wrażenie, jakby nikomu nie przeszkadzała. Nikt tu nie usuwa tej specyficznej atrakcji turystycznej, jak to miało miejsce w innych regionach. Poza tym w centrum znajduje się kilka ładnych zabudowań. Po krótkim spacerze wracamy do samochodów, przemarznięci do szpiku kości\ni ruszamy dalej. Przed nami już zostaje tylko droga do granicy. Niestety – wiemy, że przejście\nnie pracuje w godzinach nocnych, więc w odległości ok. 50 km od granicy zjeżdżamy w las, gdzie po szybkiej kolacji i tradycyjnej Defowej imprezie udajemy się na spoczynek. Przed nami kolejna mroźna noc. Pocieszające jest tylko to, że jedziemy na południe.\nJako, że spaliśmy niemalże przy samej granicy dzień tak naprawdę zaczynamy od dojazdu do przejścia granicznego. Tutaj zostajemy przepuszczeni przez lokalnych kierowców samochodów dostawczych\ni praktycznie od razu jesteśmy wpuszczeni na teren przejścia. Pierwsza to kontrola celna. Celnik spisał wszystkie dokumenty, popatrzył na auto i jego wyposażenie i zapytał co wolimy – rentgena\nczy wyjmowanie wszystkich gratów i kontrolę. Wybraliśmy rzecz jasna rentgena, więc cofnięto nas na stosowne stanowisko, gdzie po ok. 10 min było już po wszystkim. Swoją drogą – sprzętem Rosjanie dysponują pierwsza klasa. Potem jeszcze kontrola paszportów i wbicie stosownych pieczątek\ni jesteśmy praktycznie wolni. Na ostatniej bramce jeszcze chwilkę rozmawiam z żołnierzem,\nktóry pochodzi z Kaliningradu i ruszamy w kierunku Mongolii. Przedtem jeszcze dopytujemy się o czas pracy przejścia granicznego – bazując na otrzymanych informacjach, wiemy, że przejścia pracuje codziennie (także w soboty i niedziele) od rana do wieczora. Nocami przejście jest nieczynne. Przejście obsługuje wyłącznie ruch samochodowy. Piesi mogą skorzystać z przejścia wyłącznie\nna zasadzie autostopu w którymś z pojazdów.\nMongolskie przejście przypomina mi to, które zapamiętałem z granicy syryjskiej. Urzędnicy mają wprawdzie komputery, ale i tak wszystko z wielkim namaszczeniem wpisywane jest do stosownych ksiąg. A delikwent próbujący przekroczyć granicę lata z kwitkami od okienka do okienka.\nW pierwszym okienku, jeszcze przy szlabanach, spisują nasze i naszych pojazdów dokumenty oraz wydają nam stosowne druczki celne do wypełnienia. Drugi budyneczek – to opłata sanitarna.\nNie wiadomo za co, ale dostaliśmy stosowny kwit za uiszczenie stosownej opłaty. Następnie podjeżdżamy pod główny budynek odpraw. Wpierw żołnierz ustawia nas grzecznie w kolejce\nza czerwoną linią (to bardzo ważne). Następnie dostajemy kartę do wypełnienia.\nW kolejnym kroku urzędnik wzywa nas pojedynczo do okienka i stempluje nasze paszporty. Później – podbicie deklaracji celnych – osobno samochody, osobno – pozostałe deklarowane przedmioty i gotówka. Otrzymujemy również stosowny kwit, który zostanie nam odebrany na przejściu, którym będziemy Mongolię opuszczać. Wydawałoby się, że to już wszystko, że po wymianie pieniędzy (na terenie terminala są dwie placówki bankowe) możemy jechać dalej. Ale nie – w następnym budyneczku kupujemy obowiązkowe ubezpieczenie OC na nasze samochody. No i Mongolia stoi przed nami otworem. Wyjeżdżamy z przejścia i zatrzymujemy się przy pierwszej mijanej restauracji. Minęło przecież południe, a my jeszcze nic nie zjedliśmy. Zanim zdecydowaliśmy się co zamówić, do restauracji wkracza mężczyzna i grzecznie mówi, że nie dopełniliśmy jakichś formalności i że proszą nas\nz powrotem na przejście. Wracam ja wraz z Januszem, a na miejscu okazuje się, że strażnik zamykający przejście nie widział naszych paszportów. 5 min później byliśmy z powrotem w restauracji. Zamówiliśmy bulion z pierogami (Rysiek – dla odmiany z makaronem) a na drugie danie befsztyk z jajkiem i gulasz. Zupy – pycha. Reszta – niezłe, ale jakieś takie mało „mongolskie”.\nDojeżdżamy do miejscowości Dulaanhaan, gdzie mieszczą się warsztaty produkujące łuki\ni strzały. Oczywiście – nie mamy pojęcia jak dotrzeć do tych warsztatów. Na budynkach brakuje jakichkolwiek oznaczeń. A jako że koniec języka za przewodnika – zatrzymałem się przy starszym spacerowiczu i zagadnąłem po rosyjsku. Konwersacja przebiegała opornie, ale skutecznie. I jego i mój rosyjski był na podobnym poziomie. Nie mniej – doprowadził nas do warsztatu, gdzie podziwialiśmy piękne łuki. Chcieliśmy nawet zakupić dwa na pamiątki, ale podane ceny przerosły nasze możliwości finansowe, więc odpuściliśmy. Nie mniej wizyta była ciekawa, a jeszcze fajniejsza była mina synka rzemieślników, gdy dostał kolorowanki i słodycze.\nPo przejechaniu kilkudziesięciu km decydujemy się na zjazd z asfaltu i podróżowanie off-road’owe. Nareszcie. Oczywiście – tempo podróży zdecydowanie spadło, ale przecież od dzisiaj już\nnie tranzytujemy, tylko podróżujemy i zwiedzamy.\nJako pierwszy punkt docelowy wybraliśmy klasztor w Amarbajasgalant. Wpisane koordynaty\nw urządzenia GPS pozwoliły na wybranie kierunku przejazdu. Jechaliśmy powolutku, ale cały czas\ndo celu. Miny nasze zrzedły nieco, gdy dotarliśmy do rzeki Orchon, która zdecydowanie przekraczała możliwości techniczne naszych samochodów. Jadąc wzdłuż rzeki musieliśmy wrócić do głównej drogi, by skorzystać z mostu i przeprawić się na drugą stronę. Zanim jednak dotarliśmy do głównej szosy, minęliśmy kilka pojedynczych siedlisk, gdzie podziwialiśmy m.in. jurty. Przy jednym z takich gospodarstw zatrzymaliśmy się a Janusz przekupił małego chłopczyka kredkami i kolorowankami.\nW ten sposób nasze archiwum wzbogaciło się o kilka zdjęć.\nPo przekroczeniu rzeki asfaltem zrobiliśmy może kilkanaście km i znowu zjechaliśmy\nna polne (a może stepowe) drogi. Zaczęło się już zmierzchać, więc wybraliśmy sobie miejsce\nna nocleg, zrobiliśmy szybką kolację a po niej małą imprezkę, po czym padliśmy zmęczeni w naszych maszynach.\nDo klasztoru w Amarbajasgalant pozostało nam, wg GPS’a, ok. 20 km w linii prostej. Myśleliśmy,\nże uda się nam ten dystans pokonać szybko i śniadanie z kawką zjemy przy klasztorze. Bardzo się myliliśmy.\nW górach – zima w pełni. Wiele odcinków dróg jest jeszcze nie przejezdnych z powodu zalegającego śniegu. Wymusza to na nas objazdy. Staramy się tak jeździć, by nie wchodzić nikomu w szkodę.\nI generalnie się nam to udaje. Nie mniej – jazda po mokrym i bardzo śliskim, a miejscami również mocno zaśnieżonym terenie daje się nam ostro we znaki. Raz nawet udało się nam wpaść Dyskoteką w poślizg, który o mało co nie skończył się wywrotką. I wcale nie jechaliśmy szybko. Omijając zaśnieżoną dolinę decydujemy się na przejazd drogą prowadzącą do górskiej przełęczy.\nNa jednym z podjazdów zalegał śnieg, który okazał się przeszkodą nie do przebycia dla naszego autka. Niestety – wyjeżdżaliśmy za pomocą wyciągarki z Defendera.\nKiedy w końcu udało się nam wjechać na szczyt zrobiliśmy sobie krótki piknik. Kawa\ni ciastka, a dookoła piękne góry. Miejsce trafiło się nam idealne. Nie mniej – z wybranej trasy również musieliśmy zrezygnować – za dużo śniegu. Wróciliśmy więc do doliny i objazdem kierowaliśmy się\nna wybrany klasztor.\nPo przejechaniu kilku kolejnych km Janusz zaatakował nieckę pokrytą lodem. Niestety – lód nie wytrzymał i koła Defa się zapadły, unieruchamiając skutecznie samochód. Tym razem ja interweniowałem moim samochodzikiem ratując Defa z opresji. Gdy udało się złapać pod kołami twardy grunt Janusz przejechał nieszczęsną nieckę. A gdy i mnie się ta sztuka powiodła okazało się,\nże w Defie mamy uszkodzoną jedną oponę.\nW końcu docieramy do buddyjskiego klasztoru w Amarbajasgalant. Rozmawialiśmy na migi\nz wioskowym chłopakiem, który zapytał czy chcemy zobaczyć klasztor. Oczywiście,\nże chcieliśmy, więc chłopak sprowadził mnicha. Sympatyczny młody mnich, oprowadził nas po całym klasztorze, nie zamieniając z nami ani jednego słowa. Nie znał ani rosyjskiego, ani angielskiego,\nani tym bardziej polskiego. A my – mongolskiego również przecież nie znamy. Nie mniej – klasztor zrobił na nas ogromne wrażenie. Jest wprawdzie nieco zaniedbany, ale zabudowa przypominająca stare chińskie budynki, niezwykle się komponuje z górskim otoczeniem. Niestety – klasztor nie jest łatwo dostępny. Właściwie bez samochodu terenowego ciężko się tam dostać, zwłaszcza zimą\nczy wczesną wiosną. Szkoda – bo miejsce naprawdę jest niezwykłe.\nZ Erdenet kierujemy się na Burgan, skąd zamierzamy ruszyć krótszą, aczkolwiek dużo trudniejszą drogą w kierunku stolicy Mongolii – Ułan Bator. Droga asfaltowa szybko się kończy przechodząc\nw zniszczoną szutrówkę. Udaje się nam zrobić raptem kilkadziesiąt km i w miejscowości ...\nPoranek w nowym miejscu. To lubię. Zwłaszcza, gdy tak jak dzisiaj pojawia się niespodzianka\nw postaci pięknych, górskich okolic. Wczoraj, gdy dotarliśmy na miejsce nic jeszcze nie wskazywało, że będzie tu tak pięknie. Gdyby jeszcze nie ten mróz ...\nJedziemy krajową drogą. No – może droga to zbyt dużo powiedziane. Właściwie to poruszamy się polnym traktem. A jak powszechnie wiadomo, to na takich ścieżkach trudno szukać znaków, drogowskazów. Jedynym naszym wsparciem są GPS’y, w które wprowadziliśmy stosowne koordynaty.\nBeata zabrała się za lekturę przewodnika po regionie, po którym właśnie podróżujemy. Znalazła informację o ruinach Har Buch. Zresztą nie tylko informacje, ale również dokładne koordynaty,\nwięc nadłożyliśmy drogę i ruszyliśmy na poszukiwanie ruin miasta Kitanów. A Kitanowie to plemię żyjące w czasach Czyngis-Chana (tak nam się przynajmniej wydaje), więc nie mogliśmy tego miejsca odpuścić. Do dzisiejszych czasów przetrwało raptem kilka fragmentów zabudowy, wykonanej\nz łupków kamiennych, na dodatek na co dzień wykorzystywanych przez pasterzy do zamykania stada. Obok ruin można zobaczyć niewielkie muzeum, z kolei za – znajduje się stara, kamienna stupa,\nw której czas jakiś temu odnaleziono wiele cennych tekstów (w tym m.in. dokumenty zapisane\nw „jasnym” języku Zajca Pandity).\nZa Har Buch wjeżdżamy na główną drogę. Niestety, a może na szczęście, asfaltu jeszcze\nna tej głównej drodze nie ma. Właściwie, to droga jest przygotowana do asfaltowania,\nale kiedy to zrobią – nie wiadomo. Nie mniej, po tej drodze, wykonanej z grubego tłucznia, właściwie nie da się jeździć, więc omijamy ją szerokim łukiem i kontynuujemy naszą podróż – na razie –\npo stepowych polnych dróżkach.\nNie mniej, po ujechaniu kilkunastu km pojawia się asfalt, który ma doprowadzić nas\ndo samej stolicy. Zanim jednak do tego dochodzi zatrzymujemy się w małej wiosce Bajanhanga, gdzie planowaliśmy uzupełnić nasze zapasy żywnościowe. Planowaliśmy, bo chłopaki wyniuchali lokalny bar. A że potrzeba integracji w nas wszystkich jest bardzo silna to po zakupach zaszliśmy do baru\nna obiad. Było to dobre posunięcie, bo pojedliśmy po pańsku. Dania nie są może zbyt różnorodne, natomiast na pewno smaczne i syte. A to nam do szczęścia wystarcza.\nDo Ułan Bator docieramy późnym popołudniem. Pierwsze wrażenie – biedne i byle jakie przedmieścia, a także ogromny ruch na drogach – a jest to o tyle niezwykłe, że jeżdżąc\npo mongolskich drogach, nawet tych głównych, bardzo rzadko trafiamy na samochody.\nDocieramy bezbłędnie do klasztoru Gandan. Ta buddyjska świątynia znacznie różni się od tej,\nktórą mieliśmy przyjemność podziwiać w Amarbajasgalant. Ta tutaj różniła się lokalizacją (klasztor został dość szczelnie obudowany miejskimi zabudowaniami) oraz komercjalizacją – to miejsce jest często odwiedzane, i nawet dzisiejszego wieczoru, mimo, że wszystko jest już pozamykane,\npo kompleksie świątynnym kręci się sporo ludzi. Nam udało się zajrzeć tylko do przyklasztornej szkoły, pozaczepiać młodych mnichów (nowicjuszy) i przyglądać się pracy „młynków modlitewnych”.\nStolica nie zachwyciła nas, więc zdecydowaliśmy się jeszcze tego wieczoru opuścić miasto. Zanim\nto jednak zrobiliśmy wykonaliśmy mały objazd po stolicy.\nA późnym wieczorem dotarliśmy do obrzeży Parku Narodowego Hutsai, gdzie spędziliśmy kolejną noc pod niezwykle pięknym, pełnym gwiazd niebie.\nI ruszyliśmy w kierunku parku. Przy głównej bramie wjazdowej znajdują się zabudowania dyrekcji parku (gdzie można wynająć przewodnika) a także kemping „jurtowy”.\nNam w przydziale przypadła młoda przewodniczka, w związku z czym Janusz zaanektował zarówno przewodniczką jak i również Beatę i ruszył z kopyta do przodu. A ja z Ryśkiem nie daliśmy rady utrzymać jego tempa. A w parku? Cóż – spodziewaliśmy się czegoś na wzór SAFARI, a otrzymaliśmy wycieczkę po pięknych, zielonych górach, przypominających nam zarówno nasze Bieszczady jak\ni Karkonosze. W parku mamy przyjemność podziwiać Jaki, dzikie konie, a także – w oddali – stado lokalnych jeleni.\nJuż podczas wycieczki po parku zaczęło mi coś niespokojnie brzęczeć w samochodzie.\nPo wyjechaniu na główną drogę, asfaltową, niepokojący dźwięk się tylko nasilił. Początkowo\nbył to pisk podobny do tego, jaki wydaje źle naciągnięty pasek klinowy, ale wizyta pod samochodem pozwoliła zweryfikować wstępną, błędną diagnozę. Wybite krzyżaki przedniego wału kardana.\nNie pozostaje nic innego, jak położyć się pod samochodem i zdemontować wał. Po tej operacji ruszamy dalej, do najbliższej wioski – Lun - z nadzieją, że znajdziemy jakiś warsztat. Znaleźliśmy wulkanizatora. Niestety – odnieśliśmy wrażenie, że krzyżak i wał widział on po raz pierwszy,\nwięc musieliśmy się zabrać samo do roboty. Janusz wykazał się większymi umiejętnościami ode mnie i pokazał co i jak zrobić w warunkach polowych. Na szczęście – zapasowe krzyżaki mam w skrzyni\nna dachu. Niestety – cała zabawa z awarią wału zabrała nam prawie cały dzień. Gdy już skończyłem, słońce zaczęło się zbliżać ku zachodowi.\nZanim ruszyliśmy w dalszą drogę podjechaliśmy jeszcze do lokalnego baru na pyszną obiado – kolację.\nA potem ruszyliśmy w dalszą drogę, próbując dogonić stracony czas. Po ujechaniu ja wiem – ze 150 km – zjechaliśmy na step szukać miejsca na nocleg.\nA dzisiejszy wieczór jest wyjątkowo ciepły. Na dworze jest koło 6 stopni, tym razem\nna plusie. Decydujemy się więc – znaczy ja i Beata – na nieco dokładniejsze mycie, niemalże kąpiel.\nW warunkach polowych – za umywalkę służył nam tylny zderzak naszej Dyskoteki. Czyściutcy poszliśmy spać.\nA do Har Horin, czyli dawnej stolicy imperium zostało nam może z 60 km.\nWita nas ciepły poranek. Jeden z pierwszych podczas naszej podróży. Do tej pory ciężko było wstawać, bo na dworze szalał mróz. A dzisiaj zupełnie inaczej. Pierwszy widok po przebudzeniu\nto Rysiek biorący kąpiel. Zarówno mnie jak i Beatę zachęciło to do kontynuacji snu.\nRuszamy w dalszą drogę. Har Horin (czasem nazywany również Karakorum) czeka na nas ze swoimi atrakcjami. Do miasteczka wjeżdżamy przez ozdobną bramę. A pierwsze co się rzuca w oczy to mur klasztoru. Nie musimy więc niczego szukać – wszystko jest na miejscu.\nKlasztor buddyjski Erdene Dzun w Har Horin składa się z kilku budynków i otaczającego\ngo muru, na który składa się 108 stup. Wewnątrz murów znajduje się kompleks świątynny\ni gospodarczy, znaczy się – mieszkalny. Poza tym w obrębie murów znajdują się kramy\nz pamiątkami, których właściciele uwzięli się na nas próbując sprzedać nam dosłownie wszystko.\nAle byliśmy dzielni, więc robiąc zakupy staraliśmy się kierować zdrowym rozsądkiem. Staraliśmy się, nie mniej było to dość trudne. Oczywiście ulegliśmy pokusie zakupów pamiątek, zwłaszcza, że jest to przecież całkiem fajny rytuał, tutaj wzbogacony o jeszcze jedną atrakcję w postaci bariery komunikacyjnej. Kupiliśmy kilka fajnych pamiątek, targując się zaciekle. Wydaje się nam jednak,\nże przepłacaliśmy, bo sprzedający dość szybko zgadzali się na nasze warunki cenowe (a było to nieraz 3-4 razy mniej, niż cena wyjściowa).\nDzisiaj nie mieliśmy szczęścia. Ze względu na lokalne święto klasztor był zamknięty. Cóż – przygotowania mają wyższy priorytet. Za to udało nam się zajrzeć do części mieszkalnej\ni tu pstryknąć kilka fotek.\nPo wizycie w klasztorze ruszyliśmy na podbój miasteczka Har Horin. Niestety jest to zwykłe, szare mongolskie miasteczko, któremu przygnębiającej atmosfery dzisiaj dodał silny wiatr niosący masę piasku. Zrobiliśmy sobie rundkę po miejscowym bazarku, na którym stoiska przypominały raczej kontenery czy blaszane garaże, niż sklepy. A w drodze powrotnej zajrzeliśmy do małego baru serwującego lokalne przysmaki. Właściwie to zaoferowano nam smażone w głębokim oleju duże pierogi z mięsem i prawdziwą mongolską herbatę (która nie dość, że jest tłusta i słona, to została okraszona mlekiem). O ile herbata nie wzbudziła w nas okrzyków zachwytu, o tyle pierogi były rewelacyjne. Odnoszę wrażenie, że kuchnia mongolska coraz bardziej mi pasuje.\nA tu nic. Prawie nic nie przypomina czasów dawnej świetności.\nKilka km za miastem znajduje się kilka miejsc, w których turysta może przenocować, także w jurtach. Ale przede wszystkim zaczyna się tu teren Parku Narodowego „Dolina rzeki Orchon”.\nPodjęliśmy męską decyzję – zmieniamy nieco nasze plany i ruszamy w kierunku Gobi.\nNo w sumie przecież jak to by wyglądało – być w Mongolii a nie odwiedzić pustyni Gobi?\nDroga z Har Horin wypadła nam przez Szanch, gdzie znajduje się mniejszy klasztor. Podobnie jak\nw stolicy i ten był dzisiaj zamknięty dla turystów. Za to gospodarz obiektu udostępnił nam niejako\nw zamian jurtę do zwiedzenia. Bardzo fajne, przemyślane i dobrze zorganizowane mieszkanko.\nI to całkiem spore, mimo, że takim się wcale nie wydaje.\nKierujemy się cały czas na południe. Po jakimś czasie zanika droga asfaltowa przechodząc w szeroki szuter. Niestety, droga jest zniszczona przez deszcze i warunki atmosferyczne, więc tempo znacząco spada. Docieramy do Hujirt – brzydkiego miasteczka słynącego z gorących źródeł. Niestety – jedyne jakie znaleźliśmy znajdowały się w zamkniętym hotelu. Z drugiej strony – jak chłopaki się dowiedziały, że to hotelowe źródła to ich entuzjazm związany z kąpielą oklapł. Więc ucieszyli się, że nic z kąpieli nie wyszło.\nWjechaliśmy w wysokie góry. Miejscami wysokość przekracza 1800 m n.p.m. No i mamy przepiękną pogodę, jest bardzo ciepło. Skutek – roztopy i błoto na drodze. Po drodze spotykamy parę Australijczyków podróżujących po okolicy wysłużonym UAZ-em. Krótka rozmowa – wiemy, że pracują w Mongolii na rzecz jakiejś państwowej organizacji zdrowia. Oni również nas ostrzegają, że dalej błoto jest ogromne. Ale nic to – przecież nie zrezygnujemy z przejazdu. Ruszyliśmy dziarsko i się zaczęło. Podmokłe trawy i masę błota w dolinkach, a na dodatek – rwące potoczki. Przejazd nieco nam zajął. Ale zabawa była przednia – warto jednak było zainwestować w MT-ki. Po przejechaniu dobrych kilkudziesięciu km nasze auta przestały przypominać samochody. Tyle błota nasze auta już dawno nie widziały. W pewnym momencie doznaliśmy szoku. W środku błota stoi wielka, japońska Toyota (Grand Mark II – model w Europie nie oferowany) utopiona po osie. Jesteśmy pełni podziwu, jak on aż tu dojechał. Nie zostawiliśmy ich bez pomocy, nie mniej – pierwsza próba wyciągnięcia autka spełzła na niczym, kierowca bowiem autko chciał wyciągać na pasie tkaniny, jakim Mongołowie opasają się w pasie. Druga – już na naszej taśmie i\nCyprian 2011-12-31 09:43:01\npanlodowy 2011-12-24 16:49:36\nNie dotrwałem nawet do połowy I części relacji, jest długa i strasznie monotonna, pozdrawiam.\nKaliningradzki Obwód - bałtycka enklawa Rosjii ...


Nothing found for Sklepy Internetowe Do Niemiec Francji Czech Anglii\nProjektowanie sklepu internetowego do Niemiec, Francji, Czech i Anglii\nProjektowanie sklepu internetowego jest to rozbudowany proces polegający na stworzeniu profesjonalnego wizerunku handlowca jak i dopasowania indywidualnych funkcji i parametrów sklepu.\nZostaliśmy poproszeni o zaprojektowanie sklepu internetowego tylko w języku niemieckim. Do zaprezentowania tak niezwykłych asortymentów jakimi są ręczne wyroby z metalu. Do tego sklepu zaproponowaliśmy szatę graficzną w odcieniach pastelowych. Ta barwa pozwoliła uwidocznić walory i piękno sprzedawanych produktów. Urozmaiceniem sklepu była animacja flash pozwalająca zaprezentować produkty i ich różnorodne zastosowanie.\nZakres działania naszych usług i grono naszych klientów rozszerza się o różne zakątki Europy. Projektowanie sklepu internetowego dla Klienta niemieckiego sprawiło nam ogromną radość i satysfakcję. Sklepy internatowe do Niemiec, Francji, Czech, Anglii i innych krajów są kierowane do innej grupy konsumentów niż w Polsce dlatego wymagają dopasowania do danego rynku odbiorców.\nProjektowanie sklepu internetowego – Sklepy internetowe do Niemiec Francji Czech Anglii


Ksiądz Ficek śląski - widowisko mappingowe na wzgórzu kalwaryjskim - Piekary Śląskie informacje\nKsiądz Ficek śląski - widowisko mappingowe na wzgórzu kalwaryjskim\nDodano: 2019-08-08 11:30\nFasada kościoła na terenie piekarskiej Kalwarii 25 sierpnia zamieniona zostanie w gigantyczną scenę\nFasada kościoła na terenie piekarskiej Kalwarii 25 sierpnia zamieniona zostanie w gigantyczną scenę, na której światło, w trakcie pokazu mappingowego, “zatańczy” historię wielkiego Ślązaka – ks. Jana Alojzego Ficka. Widowisko zostało przygotowane przez Śląski Teatr Światła Stowarzyszenia WRAZIDLOK.\nKsiądz Jan Alojzy Ficek to administrator, a do roku 1862 proboszcz piekarskiego kościoła Najświętszej Maryi Panny i św. Bartłomieja, budowniczy kościoła, inicjator ruchów trzeźwościowych na Śląsku, gorliwy kapłan, animator ruchu wydawniczego i czytelniczego. W roku 170-tej rocznicy zakończenia budowy kościoła piekarska parafia, we współpracy ze Stowarzyszeniem Wrazidlok, zorganizowała cykl wydarzeń, które mają przypomnieć dzieło tego legendarnego księdza. Patronat nad obchodami rocznicy objął Arcybiskup Metropolita Katowicki Wiktor Skworc i Prezydent Piekar Śląskich Sława Umińska-Duraj.\nCieszę się, że niezwykły ksiądz jakim był Jan Alojzy Ficek zostanie przypomniany w tak niecodzienny sposób. Posługa księdza Ficka to szereg wspaniałych osiągnięć. Mój poprzednik korzystając z pomocy tysięcy Ślązaków zbudował Bazylikę, krzewił trzeźwość wśród tysięcznych rzesz, wydawał polskie książki i gazety, zaś cała jego aktywność to wspaniały przykład katolicyzmu społecznego, nurtu, w którym zaciera się granica pomiędzy duchownymi i świeckimi, a gdzie najważniejsze jest wspólne działanie w interesie wspólnym. Koniecznie należy podkreślać i przypominać, że działalność tego legendarnego farorza wyrastała z żarliwej pobożności maryjnej – zaznacza Krzysztof Fulek, proboszcz kościoła NMP i św. Bartłomieja w Piekarach Śląskich.\nZ okazji jubileuszu grupa pasjonatów ze Stowarzyszenia Wrazidlok przygotowała cykl wydarzeń upamiętniających działalność legendarnego księdza. W lutym mieszkańcy Piekar Ślaskich mieli okazję zobaczyć specjalne przedstawienie historyczne poświęcone postaci księdza Ficka. Dziś, serdecznie zapraszamy do uczestnictwa w niezwykłym pokazie mappingowym na fasadzie Kościoła pw. Zmartwychwstania Pańskiego na piekarskim wzgórzu kalwaryjskim, który odbędzie się 25 sierpnia o godz. 21.00.\nPiekary Śląskie miały szczęście, że kapłan-wizjoner, do tego niezwykle gorliwy i pracowity działał na terenie miasta kilka dekad. Do dziś jeden z symboli miasta to Bazylika, którą ksiądz Ficek wybudował, ale co chyba ważniejsze ten ksiądz sprzed ponad stu lat uczył nas, że razem potrafimy podejmować się wielkich wyzwań i im sprostać. Jako gmina staramy się wspierać przedsięwzięcia nowatorskie, wizjonerskie, łamiące stereotypy. Pokaz mappingowy na fasadzie świątyni, to harmonijne połączenie tradycji ze współczesnością. Zapraszam mieszkańców Piekar i gości na to niezwykłe wydarzenie – mówi Sława Umińska-Duraj, Prezydent Miasta Piekary Śląskie.\nKościół od wieków szukał nowoczesnych narzędzi służących ewangelizacji. W Roku Pańskim 2019 będziemy wspominać wielkiego kapłana sprzed prawie dwustu lat korzystając z najnowszej technologii. Dziś sięgamy po najnowszą technikę by światło znów wspierało wzrost duchowego ziarna. Ksiądz Ficek to wielka postać nie tylko dla Kościoła, czy Piekar Śląskich, ale przede wszystkim dla Śląska. Ksiądz Ficek i ksiądz Szafranek są dla naszego kościoła śląskiego, jak Piotr i Paweł dla Kościoła Powszechnego – podkreśla abp Wiktor Skworc, metropolita katowicki.\nPlan wydarzenia - 25 sierpnia, wzgórze kalwaryjskie w Piekarach Śląskich:\n21.00 – przywitanie gości\n21.10 – początek mappingu\n21.30 – koncert pieśni religijnych\n22.00 – fotołowy – część przygotowana dla fotografów\nWięcej informacji: Facebook Wrazidlok.\nW niedzielę pielgrzymka mężczyzn do Piekar Śląskich. Czekają nas utrudnienia drogowe!\n26 maja do Piekar Śląskich zawita tysiące pielgrzymów, by modlić się do Matki Bożej Piekarskiej.\nPielgrzymka Stanowa Mężczyzn i Młodzieńców już 26 maja\nJuż od ponad 70 lat, w każdą ostatnią niedzielę maja, tysiące mężczyzn i młodzieńców pielgrzymuje do piekarskiego Sanktuarium.


Fala bankructw. Czy nadchodzi budowlane tsunami? - plus.expressbydgoski.pl\nFot. Tomasz Czachorowski Zakończenie budowy drogi ekspresowej S5 na odcinku: Szubin - Jaroszewo przez Żnin będzie opóźnione o 14 miesięcy\nPrawie 40 tys. polskich firm budowlanych to dłużnicy, których zaległości wobec banków i kontrahentów zbliżają się do 5 mld zł. W I kwartale br. niewypłacalność ogłosiło 260 firm budowlanych. Tak źle nie było od 10 lat, nawet w latach 2012 - 2015, gdy rocznie upadało 200 firm budowlanych. Jak to możliwe, skoro od dwóch lat mamy w Polsce boom inwestycyjny?\n- Popełniono błąd, polegający na skumulowaniu publicznych inwestycji i uruchomieniu ich w jednym czasie, czyli z końcem 2016 r., po roku całkowitego zastoju - zauważa Rafał Bałdys, wiceprezes Polskiego Związku Pracodawców Budownictwa. Zadziałały prawa rynku i producenci materiałów budowlanych, na które wzrósł popyt, wciąż podnoszą ceny. Kruszywa podrożały już o 20 proc., asfalt o 32 proc., stal o połowę. Wyższe są ceny energii (o jedną trzecią) i paliwa, a podwyżka płacy minimalnej podrożyła robociznę. Najgorzej jest w drogownictwie.\nOdczuli to na własnej skórze\n- Dwa lata temu Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad ogłosiła sporo przetargów w formule: „Zaprojektuj, wybuduj”, gdzie oferenci przygotowali kosztorysy z uwzględnieniem cen z 2015 r., czyli bardzo niskich, które szybko się zdezaktualizowały, a inwestor nie chce renegocjować umów. Na dodatek, by wygrać przetarg, niektóre firmy zaniżały koszty budowy nawet o 30 proc., zaś Krajowa Izba Odwoławcza odrzucała protesty tych, którzy kwestionowali zaniżoną ofertę - mówi Marek Gotowski, budowniczy dróg i mostów (zbudował ich 60), który fatalne skutki długoterminowych umów odczuł na własnej skórze. - Jeśli w tego typu kontraktach nie dostosuje się cen do inflacji w branży budowlanej, to jesienią zacznie się fala bankructw i kolejni wykonawcy zejdą z budowy - uważa.\nFirma „Gotowski” zeszła w maju z budowy 15 obiektów na drodze S-5 (na odcinku Szubin - Jaroszewo przez Żnin), broniąc się przed bankructwem.


Value at Risk w warunkach polskiego rynku kapitałowego, Autor: Grzegorz Mentel, Wydawnictwo CEDEWU\nValue at Risk w warunkach polskiego rynku kapitałowego 54.00zł 45.90zł\nTytuł: Value at Risk w warunkach polskiego rynku kapitałowego\nKsiążka "Value at Risk w warunkach polskiego rynku kapitałowego" stanowi swego rodzaju kompendium wiedzy na temat szeroko rozumianych metod ilościowych w warunkach rynków finansowych zarówno od strony ich prezentacji, jak i tzw. oceny skuteczności.\n• przedstawiono pojęcia ryzyka i jego źródeł,\n• omówiono rodzaje ryzyka działania na rynku kapitałowym,\n• omówiono sposoby zarządzania ryzykiem,\n• przedstawiono metody, które zyskały największą popularność i uznanie zarówno u teoretyków, jak też u praktyków wykorzystujących je jako narzędzia analityczne wspomagające bądź bezpośrednio wyznaczające poszczególne decyzje finansowe.\nDodatkowym atutem książki jest fakt stopniowego wprowadzenia Czytelnika w bardziej złożone matematycznie modele finansowe. Począwszy bowiem od zagadnień związanych z pojęciem ryzyka oraz jemu pochodnych, wdraża przeciętnego inwestora w klasyczne zagadnienia jego identyfikacji, a co najważniejsze pomiaru. Następnie poprzez dokładną analizę instrumentów finansowych, zarys metod taksonomicznych przedstawione są praktyczne aspekty modelowania polskiego rynku kapitałowego.\nOferowana Państwu monografia jest zatem vademecum wiedzy na temat identyfikacji, oceny oraz pomiaru ryzyka rynkowego instrumentów finansowych.\nCzęść I. Ryzyko a modelowanie rynków finansowych\nRozdział 1. Ryzyko - wybór czy przeznaczenie? 9\n1.1. Istota ryzyka, definicje 9\n1.2. Źródła ryzyka 12\n1.3. Czynniki ryzyka 15\n1.4. Zarządzanie ryzykiem - znaczenie, uwarunkowania 18\n1.5. Podstawowe rodzaje grup ryzyka z uwzględnieniem współczesnej teorii zarządzania ryzykiem ERM 24\nRozdział 2. Ryzyko rynkowe a inwestycje w akcje 29\n2.1. Cel i istota pomiaru ryzyka 29\n2.2. Miary ryzyka rynkowego 32\n2.3. Pomiar ryzyka rynkowego z uwzględnieniem mapy ryzyko-dochód 44\nRozdział 3. Value at Risk jako miara zagrożenia 47\n3.1. Definicja wartości zagrożonej 47\n3.2. Zarządzanie ryzykiem przy użyciu VaR 50\n3.3. Value at Risk a prognozowanie 52\n3.4. Metody estymacji Value at Risk - postaci analityczne modeli 53\nRozdział 4. Wartość narażona na ryzyko a rozkład normalny 65\n4.1. Metoda TMAI jako podstawa wyodrębnienia przedmiotu badania 65\n4.2. Rozkład normalny a procentowe zmiany cen 82\n4.3. Badanie rozkładów stóp zwrotu 86\nCzęść II. Modele empiryczne wartości zagrożnej\nRozdział 5. Szacowanie ryzyka za pomocą Value at Risk 103\n5.1. Determinanty modeli Value at Risk 103\n5.2. Metody symulacyjne a wartość ryzykowana 106\n5.3. Estymacja VaR w ujęciu metod parametrycznych 119\n5.4. Prognoza Value at Risk w oparciu o modele parametryczne i metody symulacyjne 140\nRozdział 6. VaR w dobie kryzysu 153\n6.1. Symulacja historyczna oraz Monte Carlo w warunkach zawirowań 153\n6.2. Skuteczność metod parametrycznych w kontekście oceny Value at Risk 166\nTytuł książki: "Value at Risk w warunkach polskiego rynku kapitałowego"\nKlienci, którzy kupili „Value at Risk w warunkach polskiego rynku kapitałowego”, kupili także:


Kurs C# - Dariusz Gruca\nKurs C#: Komentarze\n„Skoro kod wymaga komentarza, to oznacza, że jest do dupy” Spotkałeś się z takimi lub podobnymi słowami? Ja tak i to dość często. Tylko czy to aby na pewno prawda?\nKurs C#: Pierwsza aplikacja\nW tym kursie będziemy skupiać się na języku C#, więc przykładowy kod napiszemy w aplikacji konsolowej. Na początek nauki jest to świetne rozwiązanie, ponieważ w prosty sposób będziemy w stanie wyświetlać rezultat naszych działań i przekazywać dane dla naszej aplikacji. Kod będę pisał w Visual Studio 2019 dla komputerów Mac. Jeśli posiadasz system Windows, powinieneś…


Dworzec w Olsztynie na liście zabytków? Minister jest przeciwny | Dziennik Polski\nDworzec w Olsztynie…\nRTY 30 lipca 2019, 9:15\nPiotr Grzymowicz, prezydent Olsztyna. Sylwia Dąbrowa\nDecyzja ministerstwa w sprawie olsztyńskiego dworca została przywołana przez prezydenta miasta.\nTo już prawdziwe światełko w tunelu. Kolejowym! W miniony piątek zapadło definitywne rozstrzygnięcie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego podtrzymujące decyzję Warmińsko-Mazurskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, odmawiającą wpisania do rejestru zabytków kompleksu dworcowego PKP-PKS Olsztyn Główny - napisał Piotr Grzymowicz na swoim koncie w mediach społecznościowych.\nGrzymowicz podkreślił, że decyzja Ministra ma ostateczny charakter, ale z pewnością zbliża inwestorów do finalnego rozwiązania.\nPiotr Grzymowicz nie jest zwolennikiem uznania dworca za zabytek i wystosował nawet apel w tej sprawie do społeczników.\nApeluję do organizacji zabiegających o wpisanie dworca do rejestru zabytków o pogodzenie się z tą decyzją i odstąpienie od dalszego oprotestowywania. Rozumiem szlachetne intencje, jakimi się kierują, ale jesteśmy w takim miejscu i czasie, że pilnie potrzebujemy nowego kompleksu dworcowego, odpowiadającego wymogom XXI wieku - pisał wówczas prezydent.\nWłodarz Olsztyna podkreślił, że nowy kompleks dworcowy to szansa na:\nwykorzystanie determinacji państwowego i prywatnego inwestora,\nwykorzystanie dostępności środków z Unii Europejskiej.\nCzy społecznicy będą dalej walczyć? Pokażą to najbliższe dni. Pomimo tego apelu oraz petycji, pod którą podpisało się ponad 2 tys. olsztynian, członkowie Forum Rozwoju Olsztyna, Stowarzyszenia Architektów Polskich oraz Stowarzyszenia Konserwatorów Zabytków w połowie lipca odwołali się po raz kolejny od postanowienia WKZ - informuje Onet.\nMateriał oryginalny: Dworzec w Olsztynie na liście zabytków? Minister jest przeciwny - Dziennik Zachodni\nArek mazury 29.09.2019 08:47:20\nWybory do parlamentu 2019.nie głosujemy na jedynki. Na Protasów Cichoniów, pamuchow. Głosujemy od piątki w dół. Ci wymienieni mieli szansę pokazać co potrafią przez tyle lat nie zrobili nic. To klika kolesi. Podobnie pisuary. Przywiezienie teczkach to niby ta dobra zmiana nie głosujemy na konfederację, mamy w oczach te ciezkie buciory łyse głowy i marsze z hasłami nazizmu.psl Kukiz to zmarnowany głos. Slizgaczy. Wybieramy naszych od nas nie skompromitowanych. Wybieramy mądrych.\nKraków. Fort w Bronowicach znów idzie pod młotek. Cena - niezmiennie 27,8 mln zł\nKtoś w końcu skusi się na fort nr 7 przy ul. Rydla w Krakowie (Bronowice)? Agencja Mienia Wojskowego ogłosiła kolejny przetarg, w którym szuka kupca na ten zabytek. Przetarg odbędzie się 30 czerwca. Na poprzednich przetargach - z których ostatni odbył się 10 lutego - nie pojawili się chętni na tę szczególną nieruchomość. Oferta obecnie jest taka sama: AMW proponuje zakup poaustriackiego fort wraz z gruntami o powierzchni ok. 6,7 hektara, cena wywoławcza jest niezmieniona - 27,8 mln złotych.\n28 kwietnia 2021, 16:11\nfort na sprzedaż\nprzetarg amw fort\nOświęcim. Nie ustają kontrowersje wokół nominacji Beaty Szydło do Rady Muzeum Auschwitz-Birkenau. Już cztery rezygnacje\nCzwarta osoba zrezygnowała z zasiadania w Radzie Państwowego Muzeum Auschwitz-Birkenau. To prof. Edward Kosakowski, znany konserwator dzieł sztuki, były kierownik Katedry Konserwacji i Restauracji Malowideł Ściennych na krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych. Lawina dymisji w dziewięcioosobowej Radzie nadeszła po tym, jak w jej skład powołana została Beata Szydło, była premier, a obecnie eurodeputowana z ramienia Prawa i Sprawiedliwości. Wcześniej dymisję złożyli Krystyna Oleksy, prof. Stanisław Krajewski i dr Marek Lasota. Rezygnacje trafiły do ministra kultury, który powołuje skład Rady Muzeum Auschwitz-Birkenau. Minister kultury, dziedzictwa narodowego i sportu, który powołuje skład Rady, w stanowisku opublikowanym na stronie resortu kultury 16 kwietnia br., nie kryje zdziwienia i wyjaśnia, dlaczego Beata Szydło powinna zasiadać w tym gremium.\n28 kwietnia 2021, 15:36\nrezygnacje rada muzeum auschwitz\nrada muzeum auschwitz rezygnacje\nkontrowersje rada muzeum auschwitz\nSpór o fort św. Benedykt w Krakowie. Wojewódzki konserwator zabytków godzi się na jego sprzedaż. Co dalej?\nMałopolski wojewódzki konserwator zabytków godzi się na to, aby gmina sprzedała jeden z najcenniejszych elementów Twierdzy Kraków - fort św. Benedykt. Ale stawia warunek. Chce, aby do przetargu zostało wprowadzone kryterium "najatrakcyjniejszego programu użytkowania, zagospodarowania oraz adaptacji zabytkowego obiektu". Ponadto program ma wcześniej uzyskać jego pozytywną opinię. Od wydanej przez konserwatora decyzji, dotyczącej sprzedaży budynku, gmina się odwołała, a dokumenty w tej sprawie trafiły do ministra kultury i dziedzictwa narodowego. Zamiarowi pozbycia się fortu przez miasto sprzeciwiają się niektórzy krakowscy aktywiści. - Wyprzedaż publicznego majątku w Krakowie to ogromna bolączka - twierdzą.


Opaski reklamowe z nadrukiem BLINK 29126-04 - zapytaj o cenę specjalną\n» Opaski reklamowe z nadrukiem BLINK 29126-04\nOpaski reklamowe z nadrukiem BLINK 29126-04\nCena brutto: 16,17 zł 16.17\nSymbol gadżetu: 29126-04\nSilikonowe opaski reklamowe ne rękę\nGdy nasza firma rozpoczyna swoją działalność warto zadbać o takie elementy, jak dobra reklama. Dzięki temu szybko pozyskamy potrzebnego nam klienta. Jest to niezwykle ważne zwłaszcza na początku własnej działalności. Należy zwrócić uwagę na produkty, które oferuje nam dzisiejszy rynek. Często są one dostosowane zwłaszcza do reklamy naszych usług.\nOpaski reklamowe są właśnie przykładem takiego produktu. Opaski silikonowe z nadrukiem cennik są dostępne już w bardzo wielu miejscach. Warto zwrócić na nie uwagę i wybrać takie, które w najlepszy sposób będą spełniać nasze oczekiwania. Warto również przyjrzeć się opaskom na rękę z nadrukiem. Opaski na rękę z nadrukiem zagwarantują nam świetny sposób przekazywania informacji o naszych usługach. Warto więc wziąć pod uwagę takie rozwiązanie. Wybierając produkty reklamowe skupmy się na ich użyteczności. Jest to ważny element, którego nie może zabraknąć przy rozpowszechnianiu naszych usług. Zadbajmy także o jakość, która jest niezwykle ważna w każdej sytuacji.


Liga Sprawiedliwości. Tom 1. Totalność (Scott Snyder) książka w księgarni TaniaKsiazka.pl\nJeżeli jesteś fanem komiksów, w których głównymi bohaterami są Batman, Superman czy Cyborg, mamy dla ciebie łakomy kąsek! "Liga Sprawiedliwości. Tom 1. Totalność" z nowej serii przygód Scotta Snydera i Jamesa Tyniona załagodzi twój czytelniczy apetyt.\nDziewięcioro różnych bohaterów - Superman, Batman, Wonder Woman, Aquaman, Flash, Cyborg, Green Lantern, Hawkgirl oraz Marsjański Łowca Ludzi. Każdy z nich o odmiennym charakterze i zupełnie innych mocach. Łączy ich jedno - wspólny cel, jakim jest obrona ukochanej planety Ziemi. Członkom Ligi Sprawiedliwości przychodzi się zmierzyć z wcześniej nieznanym im żywiołem i stoczyć walkę o to, co najważniejsze. Sekretny żywioł zyskuje miano Totalności. Gdy rozbija się na środku pustyni w Nevadzie, roztacza wokół siebie niebezpieczeństwo - każdy, kto ma z nim jakikolwiek kontakt, automatycznie się zmienia.\nDodatkowym utrudnieniem w starciu z Totalnością okazuje się Lex Luthor. Zgromadził największych wrogów Ligi Sprawiedliwości, by przejąć żywioł i wykorzystać go do realizacji własnych celów. Superbohaterowie będą musieli stawić czoła Legionowi Zagłady, do którego należą Sinestra, Czarna Manta, Cheetah, Goryl Grodd i sam Joker. Bój między bohaterami a złoczyńcami rozegra się na niesamowicie dopracowanych planszach albumu "Liga Sprawiedliwości. Tom 1. Totalność". To dzieło uznanego scenarzysty Scotta Snydera oraz doświadczonych rysowników: Jorge Jiméneza, Jima Cheunga i Douga Mahnkego z gościnnym udziałem scenarzysty Jamesa Tyniona.\nScott Snyder to jeden z najbardziej znanych amerykańskich twórców fantastycznych ostatniej dekady. Swoją przygodę z branżą literacką rozpoczął w Marvelu, by po dwóch latach otrzymać atrakcyjną ofertę od DC Comics. W 2014 roku zdobył Nagrodę Eisnera dla najlepszego pisarza. Jest autorem wielu przygód Batmana i Supermana, a także kilku miniserii o Iron Manie. Oprócz "Ligi Sprawiedliwości" stworzył też serię o Wiedźminie. "Batman Metal" oraz "Amerykański Wampir" również wyszły spod jego pióra.\nDodana przez Radosław F. w dniu 2019-12-09\nOryginalny tytuł: Justice League vol. 1: The Totality


Nasza polityka prywatności - comportementaliste-mq.com\nComportementaliste-mq.com dba o prywatność użytkowników i zapewnia im anonimowość, o ile użytkownik nie postanowi inaczej.\nPodczas Twojej wizyty na stronie www.comportementaliste-mq.com, automatycznie zbierane są dane dotyczące Twojej wizyty, np. Twój adres IP, nazwa domeny, typ przeglądarki, typ systemu operacyjnego, itp. Wynika to z ogólnych zasad połączeń realizowanych w Internecie i informacji zapisywanych w logach systemowych. Dane te mogą być użyte do analizy zachowań użytkowników na stronie, zbierania danych demograficznych o naszych użytkownikach, do personalizacji zawartości naszych stron internetowych lub w celach technicznych związanych z administracją naszymi serwerami.\nZmiany polityki prywatności Comportementaliste-mq.com\nWłaściciel serwisu Comportementaliste-mq.com oraz jego redakcja nie biorą na siebie odpowiedzialności za zamieszczone reklamy.\nMarzysz o wyjątkowym wystroju mieszkania? Zobacz czy meble prowansalskie to coś dla ciebie\nNie przepadasz za kulturą masową, nie za bardzo interesuje Cię sklep, który oferuje produkty, jakie jesteś w stanie złożyć sam, bo wiesz, iż w wielu domach spotkasz takie same zestawy. Preferujesz za to rękodzieło, własne, oryginalne pomysły na wystrój, cenisz sobie oryginalność i na co dzień chcesz otaczać się rzeczami niebanalnymi. Skoro tak, mamy dla Ciebie wspaniałą propozycję, technikę dzięki, której zyskasz niezwykłe efekty. Poznaj styl shabby chic.\nNiezwykle istotnym przedmiotem wyposażenia naszego domu jest oświetlenie. Pełni ono dwie ważne funkcje: praktyczną i dekoracyjną. Jak jednak dokonać wyboru źródeł światła, aby każde z pomieszczeń zostało oświetlone dobrze? Czy takie same źródła światła sprawdzą się naprawdę dobrze w nowocześnie urządzonych, jak i w klasycznie urządzonych wnętrzach?


Hotel Podkowa usytuowany jest w spokojnej okolicy, 5 km od centrum Płocka i Starego Miasta. Obiekt ten oferuje prywatny parking, restaurację na miejscu oraz pokoje z bezpłatnym bezprzewodowym dostępem do Internetu.\nW naszej ofercie m.in.: restauracja, transfer lotniskowy (dodatkowa opłata), prywatny parking, codzienne sprzątanie, WiFi dostępne w całym obiekcie, WiFi, przechowalnia bagażu, taras słoneczny, ogród, transfer, system alarmowy, plac zabaw, parking na miejscu, winda, całodobowa recepcja, plac zabaw dla dzieci, ogrzewanie, indywidualne zameldowanie / wymeldowanie, całkowity zakaz palenia, meble ogrodowe, gaśnice, transfer (dodatkowa opłata), transfer na lotnisko, linka alarmowa w łazience, bezpłatny parking, wspólny salon / sala TV, wino / szampan, pralnia chemiczna, pokoje dla niepalących, obsługa pokoju, ekspresowe zameldowanie / wymeldowanie, parking przy ulicy, zaplecze bankietowe / konferencyjne, udogodnienia dla niepełnosprawnych, bezpłatne WiFi, faks / ksero, wysoka toaleta, parking, owoce, transfer lotniskowy, toaleta z uchwytami, klimatyzacja, czujnik dymu, niska umywalka, monitoring w pomieszczeniach ogólnodostępnych, parking dla osób niepełnosprawnych, transfer z lotniska, bar, dostęp do Internetu, monitoring wokół obiektu.\nZgodnie z rządowymi wytycznymi dotyczącymi minimalizacji ryzyka transmisji koronawirusa (COVID-19) w okresie obowiązywania tych wytycznych ten obiekt może akceptować rezerwacje tylko od kluczowych pracownikówpodróżujących dysponujących specjalnym pozwoleniem, którzy przedstawią odpowiedni dowód po przyjeździe. Jeśli taki dowód nie zostanie przedstawiony, rezerwacja zostanie odwołana po przyjeździe. Zgodnie z rządowymi wytycznymi dotyczącymi minimalizacji ryzyka transmisji koronawirusa (COVID-19) w okresie obowiązywania tych wytycznych ten obiekt może prosić gości o przedstawienie dodatkowych dokumentów potwierdzających tożsamość, trasę podróży oraz inne istotne informacje. Z powodu koronawirusa (COVID-19) noszenie maseczki jest obowiązkowe we wszystkich pomieszczeniach ogólnodostępnych. Goście proszeni są o wcześniejsze poinformowanie personelu obiektu Podkowa o planowanej godzinie przyjazdu. Stosowną informację można wpisać w miejscu na życzenia specjalne w formularzu rezerwacji lub przekazać bezpośrednio personelowi. W soboty w obiekcie mogą odbywać się imprezy, trwające do późnych godzin wieczornych, które mogą powodować pewne niedogodności oraz hałas.


Aneta Ilnicka [faith] – akta wywroty\nna Wywrocie od...... 9 sierpnia 2013, 09:41\nostatnio widziana... 14 marca 2019, 21:39\n„Ludzie znają dziś cenę wszystkiego, nie znając wartości niczego.” Oscar Wilde\nOto kilka propozycji, które pomogą wybrać wartościowy upominek na walentynki lub podpowiedzą przy jakim filmie, książce, czy muzyce warto spędzić ten dzień z osobą, którą kocha się…\nLena Knicka\t· 8 lutego 2015\t· książka\t·\nKsiążki, czyli prezenty świąteczne\nKsiążki, które znajdziecie w naszym zestawieniu nie są wyłącznie dla inteligentów i książkowych moli. Pomogą wam zrelaksować się i zaplanować na święta coś innego niż sztampowe kosmetyki lub skarpetki pod choinką. Podajemy 5 niezawodnych pomysłów na książkowe prezenty dla ojców, matek, nastolatków, ukochanych i znajomych.\nLena Knicka\t· 22 grudnia 2014\t· książka\t·\nLena Knicka\t· 26 września 2014\t· książka\t·\nLena Knicka\t· 8 sierpnia 2014\t· książka\t·\nLena Knicka\t· 20 maja 2014\t· książka\t·


Szkodniki jesienne uszkadzają rzepak już w początkowych fazach wegetacji, kiedy młode rośliny są najbardziej wrażliwe. Żeby temu zapobiec warto z wyprzedzeniem przygotować plan jesiennej ochrony plantacji.\nTermin pojawu i nasilenie pierwszych szkodników rzepaku ozimego zależy przede wszystkim od warunków pogodowych, głównie temperatury. Zagrożenia pojawiają się stopniowo.\nŻerują na korzeniach\nW okresie kiełkowania roślinom zagrażają wielożerne szkodniki glebowe (rolnice, drutowce, pędraki i lenie), szczególnie na plantacjach, na których wcześniej ograniczono zabiegi uprawowe. Larwy tych szkodników mogą zjadać kiełkujące nasiona i młode kiełki, ale zwykle uszkadzają system korzeniowy i podstawę pędu. Korzenie i szyjki korzeniowe niszczą też larwy śmietki kapuścianej, która od kilku lat uważana jest za najgroźniejszego jesiennego szkodnika rzepaku. Coraz liczniej w uprawach rzepaku pojawia się chowacz galasówek, którego larwy żerują pojedynczo lub po kilka na jednym korzeniu powodując powstawanie charakterystycznych wyrośli zwanych galasami. Uszkodzeniom podziemnych części rzepaku powodowanych przez tę grupę szkodników towarzyszą często objawy tzw. wtórnych porażeń przez sprawców chorób, które dodatkowo powodują osłabienie roślin przed zimą.\nZmiany klimatu spowodowały, że poważnym problemem w jesiennej ochronie rzepaku stały się mszyce, które bezpośrednio szkodzą wysysając soki z tkanek, a pośrednio przenosząc wirusy. Licznie pojawia się mszyca kapuściana, która jeszcze do niedawna zasiedlała rzepak głównie w okresie kwitnienia i rozwoju łuszczyn. Większym zagrożeniem jest jednak mszyca brzoskwiniowa, która jest podstawowym wektorem wirusa żółtaczki rzepy (TuYV). Mszyce zasiedlają spodnią stronę blaszki liściowej, dlatego trudno je zwalczyć. Problemem jest też szybkie wykształcanie przez mszyce odporności na niektóre substancje czynne insektycydów.\nJesienią na plantacjach rzepaku występują też pchełka rzepakowa i pchełki ziemne. Ich chrząszcze wygryzają w liścieniach i młodych liściach małe otwory, ale przy masowym wystąpieniu mogą wyjadać całą powierzchnię blaszki liściowej. Szkodliwe są także larwy pchełek. W przypadku pchełki rzepakowej żerują one w pędach, ogonkach liściowych i nerwach głównych. Z kolei larwy pchełek ziemnych żerują na korzeniach rzepaku, z wyjątkiem pchełki smużkowanej, której larwy minują liście, podobnie jak larwy coraz liczniej pojawiającej się na plantacjach rzepaku miniarki kapuścianki.\nPrzezroczyste okienka w liściach to objaw żerowania gąsienic tantnisia krzyżowiaczka, które zeskrobują skórkę i miękisz po dolnej stronie liści.\nZ kolei tzw. gołożery liści to efekt żarłoczności larw gnatarza rzepakowca, które w ciągu kilku dni potrafią całkowicie zniszczyć niechronioną plantację rzepaku.\nW ostatnich latach, głównie z powodu ocieplenia klimatu, licznie pojawiają się w uprawach rzepaku mączlik warzywny i szklarniowy, których zakres szkodliwości jest podobny jak mszyc. Lokalnie w większym nasileniu żerują gąsienice bielinków i ślimaki. Szkody mogą też powodować zwierzyna łowna i ptaki.\nW ochronie integrowanej kluczowe znaczenie mają działania o charakterze zapobiegawczym, w tym przede wszystkim metody agrotechniczne i hodowlane. Presje szkodników rzepaku skutecznie ogranicza stosowanie odpowiedniego płodozmianu z minimum czteroletnią przerwą w uprawie, a także izolacja przestrzenna od innych upraw rzepaku. Ważne jest również zwalczanie chwastów, w tym samosiewów i resztek pożniwnych.\nPojawiają się też nowe odmiany rzepaku bardziej tolerancyjne na uszkodzenia przez szkodniki i odporne na wirusa żółtaczki rzepy (którego głównym wektorem są mszyce), a także dostosowane do uprawy w zmiennych warunkach klimatyczno-glebowych. Mniej na uszkodzenia spowodowane przez szkodniki reagują odmiany mieszańcowe, które w porównaniu z populacyjnymi charakteryzują się szybszym wzrostem i łatwiejszą regeneracją. Powyższe działania agrotechniczne pozwalają zmniejszyć zużycie insektycydów w późniejszych fazach wegetacji roślin.\nW ochronie chemicznej bardzo ważna jest precyzja, należy określić – jakiego szkodnika, w jakim terminie i jakim insektycydem zwalczać. Dlatego konieczny jest monitoring plantacji, w celu ustalenia momentu pojawu szkodnika (pomogą w tym żółte naczynia), a w dalszej kolejności stwierdzenie, czy jego liczebność przekracza próg ekonomicznej szkodliwości. Dla większości szkodników rzepaku progi te stanowią podstawę do podejmowania decyzji o wykonaniu zabiegu chemicznego.\nPrzy wyborze insektycydu należy wziąć pod uwagę zakres temperatur, w których dany środek wykazuje najwyższą skuteczność.\nDużym problemem w ostatnich latach jest zjawisko powstawania odporności szkodników na niektóre substancje czynne insektycydów, dlatego w miarę możliwości należy stosować je przemiennie – najlepiej z różnych grup chemicznych.\nWysoką skuteczność w ochronie rzepaku przed szkodnikami w początkowych fazach wegetacji wykazują zaprawy nasienne. Działają one układowo i niezależnie od temperatury, chroniąc rośliny rzepaku maksymalnie do fazy pięciu liści właściwych. W przypadku zapraw do gleby dostarczana jest bardzo mała ilość substancji czynnych, które znajdują się w najbliższym otoczeniu nasion. W zabiegach nalistnych opryskiwana jest cała powierzchnia pola, a do gleby przenika dużo więcej substancji oddziałujących negatywnie na środowisko. Aktualnie do ochrony rzepaku ozimego zarejestrowane są trzy zaprawy nasienne (w tym jedna insektycydowo-fungicydowa, na zasadzie derogacji, do 28 września) oraz granulat doglebowy przeznaczony do stosowania w trakcie siewu. Dodatkową zaletą stosowania zapraw jest to, że pośrednio ograniczają one również inne szkodniki niż wymienione w etykiecie, a w tym roku może wystąpić gradacja rolnic.\nTekst i fot. dr inż. Przemysław Strażyński\nInstytut Ochrony Roślin – PIB, Poznań


„Harry Potter” jest plagiatem?\nStrona główna » Kultura i sztuka » „Harry Potter” jest plagiatem?\nKiedy nowy Harry Potter?\nOpublikował(a) Dominika dnia 15 października 2010 w kategorii Kultura i sztuka, Literatura, Prawo, Prawo autorskie | 0 komentarzy\nCykl książek fantastycznych opowiadających o losach małego czarodzieja cieszy się ogromną popularnością wśród czytelników na całym świecie. Czytają młodzi i ci starsi, wszyscy z takim samym uwielbieniem.\nTeraz jednak pojawiły się podejrzenia, że przygody Harrego Pottera nie zostały napędzone jedynie siłą wyobraźni jego autorki. J.K. Rowling została oskarżona o plagiat. Paul Allen, spadkobierca majątku Adriana Jacobsa, dopatrzył się uderzających podobieństw do „Przygód czarodzieja Willy’ego” z 1987 roku, których autorem jest właśnie Jacobs. Fragmenty czwartej z serii powieści „Harry Potter i czara ognia” według niego są wyraźnie splagiatowane.\nZarzuty odpiera zarówno wydawnictwo Bloomsbury, jak i sama Rowling. Mimo apelów o oddalenie pozwu, sąd zdecydował się na wszczęcie postępowania. Autorka twierdzi, że w momencie pisania książki nawet nie znała powieści Jacobsa. Prawnicy argumentują, że jeśli nawet podobieństwo jest widoczne, to zachodzi ono na bardzo ogólnej płaszczyźnie, a wszystkie głębsze skojarzenia są dziełem przypadku.\nJ.K. Rowling sprzedała ponad 400 mln egzemplarzy książek o przygodach Harry’ego Pottera na całym świecie. Jej powieści zostały również przełożone na jezyk filmowy. To wszystko dało autorce niezwykłą popularność i przełożyło się oczywiście na niemałe wpływy finansowe. Jeśli sąd przychyli się do opinii Paula Allena jej upadek może być równie spektakularny co dotychczasowa kariera.


EXTRA LONG LASHES - URODA POLSKA Sp. z o.o. - Oferta\nHOME • MARKI • URODA PROFESSIONAL • EXTRA LONG LASHES\nSerum stymulujące wzrost rzęs EXTRA Long Lashes to skuteczny i bezpieczny produkt, dzięki któremu rzęsy stają się dłuższe, grubsze, bardziej gęste i mocniejsze. Spektakularne efekty zapewnia unikalny kompleks składników: Bimatoprost, Peptyd oraz ekstrakt z dyni o potwierdzonych właściwościach wydłużających, zagęszczających i wzmacniających rzęsy oraz brwi. Pierwsze rezultaty można zaobserwować po 3 tygodniach. Najbardziej spektakularny efekt osiąga się po 12 tygodniach kuracji. Rzęsy stają się ciemniejsze, błyszczące i bardziej odporne na wypadanie. Skuteczność potwierdzona badaniami. Produkt przebadany przez dermatologów i okulistów. Nie podrażnia oczu. Bezpieczny dla osób o wrażliwej skórze wokół oczu oraz noszących szkła kontaktowe.\nSpecjalnie opracowana receptura oparta na kompleksie składników zawiera:\nBimatoprost - substancję aktywną, która przyśpiesza wzrost rzęs, hamuje ich wypadanie, wzmacnia i pogłębia kolor.\nPeptydy - synergistycznie bioaktywny składnik, który działa w połączeniu z Bimatoprostem. Stymuluje syntezę kolagenu IV i pomaga w odbudowie struktur elastyn.\nEkstrakt z dyni - proteiny z pestek dyni bogate w witaminę A, B, K (biotyna), siarkę, cynk i kwasy tłuszczowe omega-3. Działają odżywczo i stymulują wzrost włosów.\nEkstrakt ze świetlika - działa przeciwzapalnie, zapobiega podrażnieniom, likwiduje obrzęki, a także przynosi ulgę i ukojenie.


28 stycznia 2019 - Informacje z Polski i Świata\nSulęcińscy policjanci podczas patrolu w miejscowości Torzym zauważyli mercedesa za kierownicą którego siedział dobrze im znany 20-latek. Mężczyzna miał status osoby poszukiwanej. Mundurowi pojechali więc za pojazdem z zamiarem zatrzymania …\nTrzech mężczyzn w wieku 23, 25 i 34 lat zginęło w poniedziałkowym wypadku w Niemczech. Z pojazdem, którym podróżowali obywatele Polski zderzył się pojazd ciężarowy. Do zdarzenia doszło w miejscowości …\n28-01-2019\tZ OSTATNIEJ CHWILI\nRuch na ul. Mogilskiej w Krakowie w kierunku Nowej Huty nadal zablokowany. Jest potwierdzenie, że sprawcy ostrzelali dwa tramwaje linii 73 i 52, jadące do Nowej Huty. Na miejsce natychmiast …\nPo katastrofie w kopalni żelaza w Brazylii bilans ofiar śmiertelnych wzrósł do 58. Nadal za zaginione uznaje się 300 osób. Cały czas trwa akcja ratunkowa. Liczba ofiar może wzrosnąć. Do …\nZ FORDA WYRWAŁO SILNIK [wideo]\nKierujący pojazdem marki Land Rover nie zatrzymał się na czerwonym świetle i uderzył w prawidłowo jadący samochód marki Ford Focus. Siła uderzenia była tak ogromna, że z forda wyrwało silnik, …\n18-latek uciekał przed policjantami, chciał by było jak na amerykańskich filmach [foto] 17 listopada 2019\nTragiczny wypadek w Zielonej Górze. Nie żyje 25-latek 17 listopada 2019\nTragiczny wypadek z udziałem pieszego [zdjęcia] 17 listopada 2019\nAudi uderzyło w drzewo i stanęło w ogniu. Nie żyje 19-latek [zdjęcia] 17 listopada 2019\nWypadek podczas wycinki drzewa. W akcji śmigłowiec LPR [zdjęcia] 17 listopada 2019\nTrzy osoby ranne po wypadku na DK 45 [zdjęcia] 17 listopada 2019\nTragiczny pożar pod Opolem. Nie żyje mężczyzna [zdjęcia] 17 listopada 2019\nSeat uderzył w drzewa i dachował. Nie żyje 20-latek, 4 osoby ranne [zdjęcia] 16 listopada 2019\nDwie osoby zginęły w pożarze domu pod Tarnowem [zdjęcia] 16 listopada 2019\nSzczotką przytrzymywał lusterko jadąc autobusem pełnym ludzi [wideo] 16 listopada 2019\nChciał wysadzić w powietrze cały blok. W mieszkaniu 27 kg trotylu [zdjęcia, wideo] 15 listopada 2019\nPo zderzeniu dwóch ciężarówek na jezdnię wylał się płynny asfalt. Droga krajowa nr 1 jest zablokowana [zdjęcia] 15 listopada 2019\nCiała dwóch Ukraińców odk...\nTragiczny wypadek w Słowe...\nStrzelał do kotów i ptakó...\naudi bmw bus ciało ciężarówka czołowe zderzenie dachowanie drzewo dwie osoby nie żyją dzieci dziecko ford LPR Lublin mercedes motocyklista nie żyje kierowca opel ostrzeżenie pieszy pijany pijany kierowca pociąg poszukiwania potrącenie pościg pożar reanimacja tragiczny wypadek volkswagen Warszawa Wrocław wybuch wypadek wypadek śmiertelny zabojstwo zaginiony zatrzymanie zderzenie znęcanie się nad zwierzętami zwłoki Łódź śmiertelne potrącenie śmiertelny śmiertelny wypadek\nJanusz o Strzelał do kotów i ptaków, potem gotował z nich posiłki\nZdziwiony o Strzelał do kotów i ptaków, potem gotował z nich posiłki\nMichal o 15-latka potrącona przez dwa samochody. Jest wideo z wypadku [wideo]\nKierwoca o 15-latka potrącona przez dwa samochody. Jest wideo z wypadku [wideo]\nBrak2Sensu o 15-latka potrącona przez dwa samochody. Jest wideo z wypadku [wideo]


Wyjazd o rozsądnej godzinie we wrześniu - możliwe? • Informacje praktyczne - pytania i odpowiedzi - Forum Bieszczady - BieszczadzkieForum.pl\nWyjazd o rozsądnej godzinie we wrześniu - możliwe?\nprzez kjaw » 21 sie 2014, o 21:17\nO ile w okresie wakacyjnym da się wrócić busem do Rzeszowa, Krakowa a nawet Katowic wyjeżdżając około godziny 22, to czy jest to w jakiś sposób wykonalne? InterRegio Bus wyjeżdża we wrześniu codziennie tylko o ósmej. Czy są może jacyś prywatni przewoźnicy, którzy wieczorem we wrześniu kursują do Krakowa, ew. Rzeszowa?\nJeśli nie, to jak jest ze stopem - myślicie że w tym kierunku idzie coś złapać wieczorem?\nDołączył(a): 21 sie 2014, o 21:11\nRe: Wyjazd o rozsądnej godzinie we wrześniu - możliwe?\nprzez jerzumarian » 25 sie 2014, o 16:49\nJeśli poszukujesz przejazdu z Bieszczadów do Krakowa lub Katowic to wejdx na strone e-podroznik i poszukaj tam . Maja w zasadzie komplet połączeń działających o kazdym czasie w swoim serwisie. Poza tym istnieje jeszcze cos takiego jak blablacar.pl tam możesz znaleźc platnego staopa w przystepnej cenie. Polecam\nprzez travel » 29 sie 2014, o 20:55\nSzukaj najpierw połączeń z Sanokiem.\nStamtąd łatwiej do Rzeszowa i Krakowa.


Na największym rynku świata sprzedaż smartfonów wraca powoli do poziomu sprzed pandemii. - InsideCEE\n-604Dni -16Godzin -53Minut -40Sekund\nNa największym rynku świata sprzedaż smartfonów wraca powoli do poziomu sprzed pandemii.\nChińskie krajowe dostawy smartfonów poprawiły się w 2021 roku względem 2020, ale, według danych rządowych, nadal nie powróciły do poziomu sprzed pandemii.\nBranża smartfonów była ograniczana przez różne czynniki, od globalnego niedoboru półprzewodników po zakłócenia spowodowane epidemiamią. Według danych opublikowanych przez Chińską Akademię Technologii Informacyjnych i Komunikacyjnych (CAICT), krajowe dostawy smartfonów wyniosły 342,8 milionów sztuk w 2021 r., co oznacza wzrost o 15,9% rok do roku.\nBył to silny wzrost w porównaniu z 2020 r., który był wyjątkowo słaby z wielu przyczyn. Świat, w tym Chiny, nie był jeszcze wówczas obeznany z pandemią na tyle, by móc działać optymalnie np. w całych procesach zamawiania komponentów, produkcji i dostaw. Wzrost w minionym roku cieszy więc, zwłaszcza dlatego, że jest tak silny. Oznaczać to może, że chińska gospodarka (a za nią także i inne), niejako zdołały już zaadaptować się do warunków pandemicznych. Mimo to liczba sprzedanych smartfonów w 2021 r. jest niższa niż 371,7 mln sztuk dostarczonych w 2019 r.\nWynik w 2021 roku udało się jednak osiągnąć w trudnych warunkach częściowo zamkniętego kraju. W ramach tak zwanej polityki „zero Covid” Chiny zamykają obszary lub miasta, starając się powstrzymać rozprzestrzenianie się epidemii przez cały rok. CAICT nie opublikował danych dotyczących udziału producentów w rynku.\nPoprzedni artykułKto odpowiada za bezpieczeństwo cyfrowe konsumenta? Debata Cyfrowej Polski której Partnerami były firmy Cisco oraz Samsung.\nNastępny artykułCzwarty kwartał 2021 roku należał do Apple – wskazują najnowsze informacje z rynku smartfonów.


A. Dudzińska: Nie przyjmę kolejnej propozycji kandydowania na urząd RPD - RadioMaryja.pl\nJesteś tutaj: Strona główna / Informacje / Polska / A. Dudzińska: Nie przyjmę kolejnej propozycji kandydowania na urząd RP...\n27 października 2018 12:04 /w Informacje, Polska\nSenatorowie nie wyrazili w piątek zgody na powołanie Agnieszki Dudzińskiej na stanowisko Rzecznika Praw Dziecka. Po głosowaniu zapowiedziała, że nie przyjmie kolejnej propozycji kandydowania.\nWe wtorek Sejm wybrał Agnieszkę Dudzińską na stanowisko Rzecznika Praw Dziecka. Jednak – zgodnie z ustawą – potrzebna była jeszcze zgoda Senatu. Tej zgody zabrakło. Za jej powołaniem był jeden senator, przeciw 67, a pięciu wstrzymało się od głosu.\nPo raz pierwszy Agnieszka Dudzińska ubiegała się o to stanowisko na początku października – wtedy także nie uzyskała wymaganej większości w Sejmie.\nTeraz procedura obsadzania stanowiska Rzecznika Praw Dziecka ma ruszyć w Sejmie od nowa – wskazał marszałek Senatu Stanisław Karczewski.\n– Wczoraj odbyło się przesłuchanie. Senatorowie PiS długo prowadzili debatę. Podjęliśmy taką decyzję, aby nie poprzeć tej kandydatury. (Agnieszka Dudzińska) nie przekonała senatorów. To jest nasza wewnętrzna decyzja i będziemy oczekiwali zgłoszenia nowej kandydatury. Myślę, że to się odbędzie w bardzo krótkim czasie. Mam nadzieję, że to nastąpi niebawem, tzn. już na następnym posiedzeniu Sejmu zostanie wyłoniony nowy kandydat. Później (…) Senat również ustosunkuje się do kandydatury – mówił Stanisław Karczewski.\nTo kolejny nieudany etap powołania Rzecznika Praw Dziecka w ostatnich tygodniach. We wrześniu żaden z dwóch kandydatów – Ewa Jarosz, którą poparły PO, .N i PSL oraz kandydat Kukiz’15 Paweł Kukiz-Szczuciński – nie uzyskali bezwzględnej większości głosów. Z kandydowania wycofała się także, zgłoszona jako pierwsza przez PiS, Sabina Lucyna Zalewska.\nKadencja obecnego rzecznika Marka Michalaka upłynęła w sierpniu 2018 r. Zgodnie z ustawą o Rzeczniku Praw Dziecka, będzie pełnił swe obowiązki do złożenia ślubowania przez nowego rzecznika.\n12 grudnia 2019 08:30 /przez Wojciech Papuga\nSzef Pentagonu: Zabójstwo Dż. Chaszodżdżiego podkopało stabilizację w... Prof. J. Żaryn ws. lwów na Cmentarzu Orląt: Ukraińcy niszczą siebie i przedstawiają...


Zapraszamy do serwisu platformabhp.h2g.pl . Warsztaty bhp dla pracodawców i pracowników, możliwością e-learning. Również w języku angielskim i ukraińskim. Wystarczy wejść na www.platformabhp.h2g.pl . Pokaz Prezentacji jest czytany przez lektora. Każdy moduł szkolenia,zawiera podstawy...\nZapraszamy do serwisu certus.katowice.pl . Firma Doradztwo i Szkolenia CERTUS s.c. powstała w 2001 r. Jest niepubliczną placówką kształcenia ustawicznego wpisaną do ewidencji prowadzonej przez Miasto Katowice , a oprócz tego do rejestru instytucji szkoleniowych w Wojewódzkim Urzędzie Pracy....\nZapraszamy do serwisu certus.katowice.pl . Misją Korporacji są wszelkie funkcjonowania w zakresie bezpieczeństwa i higieny pracy, ochrony przeciwpożarowej a także ochrony środowiska świadczone dla naszych klientów. W ramach umów outsourcingu bhp, występujemy jako zewnętrzna służba BHP....\nZapraszamy na stronę certus.katowice.pl . Firma Wsparcie i Szkolenia CERTUS s.c. powstała w 2001 r. Jest niepubliczną placówką kształcenia ustawicznego wpisaną do ewidencji prowadzonej przez Miasto Katowice , a ponadto do rejestru instytucji szkoleniowych w Wojewódzkim Urzędzie Pracy....\nZapraszamy do serwisu gowear.pl . Bez względu na to, w jakim miejscu pracujemy, nasz przełożony ma obowiązek dbać o nasze bezpieczeństwo. Nie dotyczy to wyłącznie pracowników fizycznych, spędzających pełne dnie przy specjalistycznych maszynach w fabryce. Również jeżeli już nasza...