XVI piesza pielgrzymka (2018)\nStrona główna Parafia Pielgrzymki na Św. Górę Grabarkę XVI piesza pielgrzymka (2018)\nJest taki tydzień…\nJest taki dzień, gdy jesteśmy wszyscy razem… Dzień, piękny dzień, dziś nam rok go składa w darze… Niebo – ziemi, ziemia – Niebu… Nawet nie dzień, a cały tydzień! W przeciągu roku są cztery wyjątkowe tygodnie. Poświęcone Bogu – a przeto bliźniemu i nam samym, ale w inny, bo dogłębny sposób – spędzone w modlitwie, poście, wyciszeniu, wyrzeczeniach i wysiłku fizycznym, zwłaszcza dla nóg. I – może dla świata paradoksalnie – najbardziej radosne. Są to Wielki Tydzień, Czysty Tydzień, tydzień przed Bożym Narodzeniem (niestety coraz bardziej zapominany) oraz… pielgrzymka. Pierwsze trzy wymienione tygodnie są przez Cerkiew wyznaczone. Natomiast pielgrzymka to coś bardziej dobrowolnego; niektórzy przyjmują, że każdy chrześcijanin powinien raz w życiu do jakiegoś miejsca popielgrzymować. Jednak są też tacy, którzy co roku decydują się na podarowanie swym duszom i ciałom czwartego świętego tygodnia. Warszawska pielgrzymka na Świętą Górę Grabarkę gromadzi obydwie grupy, zresztą ta pierwsza często po przejściu tej pielgrzymki płynnie przechodzi w drugą, vide pisząca te słowa.\nPot i nierzadko krew. Biel i czerwień. Poświęcenie. W tym roku obchodzimy 100-lecie odzyskania niepodległości przez naszą Ojczyznę Polskę, więc wątek patriotyczny (matriotyczny) musiał zostać wtrącony. Zwłaszcza, że do tego pasowało tegoroczne motto. Ale, czas na garść podstawowych informacji.\nMotto: O pokój całego świata do Boga módlmy się\nZakres czasowy: 31 lipca (13 sierpnia) – 4 (17) sierpnia; dla większości dodatkowo na miejscu 5-6 (18-19) sierpnia 2018 (7526)\nBłogosławieństwo: J.E. metropolity Warszawy i całej Polski Sawy\nOrganizatorzy: parafie św. Marii Magdaleny na Pradze i Jana Klimaka na Woli oraz Bractwo Młodzieży Prawosławnej\nLiczba pielgrzymów: około 190, zależnie od dnia\nLiczba duchownych: zasadniczo 4, czasem więcej\nPrzebyte kilometry: blisko 150\nPrędkość na godzinę: 3,5 - 6km\nSkład etniczny: polski, łemkowski, białoruski, ukraiński, rosyjski, litewski, islandzki, serbski etc.\nLiczba odcisków na parę nóg: 0 -3\nŚrednia zjedzonych ciastek i ciasteczek na jednego pielgrzyma: 20 (Wólka Zamkowa zawyża)\nLiczba spożytych konserw rybnych: zasadniczo każdy pielgrzym wnosił wkład w wysokości 5 puszek, ale czy 800 to coś realnego?…\nLitry wypitej wody: minimum 800\nLiczba godzin głębokiego snu: (prawie) nie dotyczy\nSprzęt nagłaśniający: nowy\nŚpiew troparionu Przemienienia Pańskiego na dzień: minimum kilkanaście razy\nCzęstotliwość modlitwy: co kilka(naście) minut oprócz (prawie) nocy\nKolor koszulek: w tym roku część weteranów ustaliła, by każdego dnia był inny, czerpiąc z barw dnia ostatniego poprzednich lat, część się stosowała do tego\nItd. Jednak zapewne Czytelnika interesują inne fakty dotyczące takiego tygodnia, zwłaszcza że autorka – co zapewne widać – ma nikłe pojęcie o statystyce i ogółem o liczbach, poza datami. A zatem, przejdźmy do meritum!\nKolor koszulek: granatowe czyste niebo, czyli zeszłoroczny.\nO szóstej rano w poniedziałek stoi autokar pod prawosławną stołeczną katedrą, by przewieść pielgrzymów do Wołomina. Stoją też dwa busy – jeden na bagaże podręczne i wodę, drugi na bagaże ciężkie – to się nazywa luksusowe pielgrzymowanie. Starzy znajomi, pełni entuzjazmu mimo barbarzyńskiej pory, witają się serdecznie, zauważając, iż jest też sporo nowych twarzy.\nDwadzieścia minut później ruszamy do wołomińskiej świątyni pw. założycieli Cerkwi antiocheńskiej – apostołów Piotra i Pawła, by tam uczestniczyć o godzinie siódmej w Boskiej Liturgii. Chwała Stwórcy, że wzorem poprzedniego roku, a w przeciwieństwie do lat wcześniejszych, była Eucharystia, a nie tylko sam molebień. A Tą sprawowali: proboszczowie parafii wołomińskiej w osobie ks. Michała Dmitruka oraz parafii wolskiej w osobie ks. Adama Misijuka, a także ojcowie Paweł Korobieinikov (wikariusz na Woli), Igor Habura (proboszcz w Samborzu i wikariusz we Wrocławiu) i Remigiusz Sosnowy (wikariusz wojskowej parafii św. Jerzego Zwycięzcy na Ochocie). Zebranym na szybko chórem kierował ks. Jerzy Kulik – wikariusz praskiego soboru. Na nabożeństwie obecny jest również biskup hajnowski Paweł, który po Świętej Komunii – do której przystępuje (niestety zaledwie) część zebranych – wygłasza krótkie arcypasterskie pouczenie, którego kwintesencją są życzenia, by na pielgrzymce towarzyszyły nam i słońce, i deszcz, bo wszystko jest potrzebne. Nie tylko na pielgrzymce, ale i w życiu. Zatem, jest to głębsze, niż treść jednego z bollywoodzkich hitów o takim tytule (skądinąd nie do końca takim, bo polskie tłumaczenie jest tu swobodne). Ojciec Adam dziękuje ks. Michałowi za to, że gości nas tu już po raz szósty, a w prezencie daje – dosyć rzadką, mimo wagi nauczania – ikonę św. Jana Klimaka.\nNastępnie władyka Paweł każdego zwyczajowo kropi wodą święconą, a potem zaczynają się zapisy, zaś w międzyczasie można się częstować pysznymi kanapkami oraz herbatą i kawą. Już po długości trwania zapisów widać, że w tym roku może paść rekord w liczbie uczestników; ci zaś dostają plakietkę, zazwyczaj wybierają mniejszy lub większy krzyżyk osobisty do niesienia, a także pielgrzymkową książeczkę. Zamieszczono w niej regulamin a także czytania z Pisma Świętego oraz pouczenia śww. starca Paisjusza i Mikołaja Velimirovića z Prologu Ochrydzkiego na każdy dzień. Natomiast wstęp to refleksja i wyjaśnienie motywów wybrania tegorocznego motta autorstwa ojca Adama. Książeczka nawet ma kolorową oprawę, to już nie jest broszurka, jak to kiedyś bywało – słychać głosy, że jak nic, za kilka lat już będzie to twarda okładka.\nWyruszamy spod wołomińskiej cerkwi śpiewając troparion Przemienienia Pańskiego (cs. Preobrazilsja jest na gore…) – święta, na które zmierzamy – z dosyć sporym opóźnieniem, przez które mamy krótsze postoje, a i tak docieramy do miejsca noclegowego później, niż zazwyczaj. Po opuszczeniu tego podstołecznego miasta czeka nas pierwsze powitanie – mieszkańców Mostówki i nie tylko, pod przewodnictwem pana Jerzego Kielaka. Jest i coś do spożycia, i kronika do wpisania się, a przede wszystkim – serdeczność i modlitwa. Kolejni witający niecierpliwią się – przychodzimy bowiem półtorej godziny od dogadanej pory – we wsi Turze. Tutaj zostajemy uraczeni zupą, ciastami i napojami. Są też domowe ogórki, bardzo smaczne i ożywcze – chwytają za nie w całości nawet ci, który ogórka normalnie najbardziej lubią, gdy stanowi część kebabu. Razem się modlimy – również za zmarłą panią Zofię, która w poprzednich latach lepiła dla nas po kilkaset pierogów, a także za chorą panią Elżbietę, i za gospodarzy obchodzących 50-lecie pożycia małżeńskiego. W przypadku gospodarzy katolickich – tutaj, i potem w innych miejscach – nasi duchowni korzystają z dosyć nowowydanych euchologionów/trebników w języku polskim, dzięki czemu wszyscy wszystko rozumieją.\nJuż bliżej końca etapu następuje chwilowa schizma pielgrzymkowa – upał daje się we znaki, i część staje przy busie, by spokojnie napić się wody. Akurat dwie grupy mają po dwóch duchownych, jednak, siłą rzeczy, ta druga nie ma krzyża pielgrzymkowego – musimy wziąć jeden z dużych krzyży osobistych braci pielgrzymów, i tak dwójka, miast trójki, niesie go na przedzie, i śpiewamy Gospodi pomiluj, zapewne ku zdziwieniu mieszkańców mijanej miejscowości, którzy to samo słyszeli raptem 5-10 minut wcześniej. Na szczęście potem taka sytuacja się nie zdarza – postanawia się, by lepiej biec i gonić, miast robić dwa szyki pielgrzymkowe.\nWcale nie jest tak jasno, gdy wkraczamy do szkoły w Dobrem. Dlatego też najpierw spożywamy kolację – oczywiście, po krótkiej modlitwie – a potem każdy ma chwilę, aż do modlitw wieczornych zwieńczonych kazaniem (tutaj o. Igora), na tzw. ogarnięcie się. Prawosławie ma należyte pojęcie równouprawnienia, więc z prysznica najpierw korzysta płeć żeńska – nie powiem, że piękniejsza, bo dla mnie osobiście tą piękniejszą jest męska, co jest raczej zdrowym objawem. Prysznic jak zwykle zimny, więc trzeba się powstrzymać, by nie wznieść okrzyku po odważnym skoku pod strumień wody – bo taplając się, nie da się zmyć tego całego potu, który się masowo wytworzył w tym letnim słońcu. Po modlitwach jeszcze można napić się herbatki – to, wraz z korzystaniem z łazienki i położeniu się na twardej karimacie jest nagrodą za przejście etapu. I to wcale nie ironia – ale zapewniam, że trzeba samemu tego doświadczyć, by to zrozumieć i docenić.\nJak po suchym lądzie wędrował Izrael stopami…\nKolor koszulek: bordo niczym ulubiony lakier do paznokci niektórych pielgrzymów, a raczej pielgrzymek, czyli sprzed dwóch lat.\nNieco po piątej rano. Szur-szur-szur. Szel-szel-szel. Pielgrzymi się budzą, i zaczynają robić porządki w swych rzeczach. Zresztą, oficjalna pobudka jest nie-tak-wiele-później. Pobudka to za dużo powiedziane – raczej wstanie, bo trudno spać twardym snem, gdy na sali gimnastycznej leży ponad 100 osób, a niektórzy zdolni inaczej spoczywają zupełnie na podłodze, bo jakimś cudem wykopali spod siebie karimatę – to się nazywa samobój, prawie jak Thiago Cionek na tegorocznym mundialu.\nPielgrzymi przygotowują śniadanie – niezastąpione kanapki w postaci smaru z rybnej konserwy, jakiejś postnej pasty lub dżemu, czasem przyozdobione plasterkiem ogórka lub pomidora – oraz sprawują poranną toaletę. Zanim zjemy, odmawiamy modlitwy poranne, a o. Remigiusz wygłasza kazanie w związku z Postem Uspieńskim, tj. przed świętem Zaśnięcia Bogurodzicy, który dzisiaj wg starego stylu się zaczyna. Piękny post, bo przygotowuje do zaśnięcia Pięknej Osoby – Matki Bożej. Jak każdy post, a tym bardziej w czasie pielgrzymki, ma w nas wyzwolić chęć gorętszych rozmów z Bogiem miast paplania o głupotach z ludźmi oraz używania czotek nie tylko jako biżuterii.\nPo spakowaniu się i podziękowaniach dla szkoły wracamy na prawy pas asfaltowej drogi, słuchamy śpiewu modlitw i się w niego włączamy – dziś już nam to lepiej idzie – patrzymy na parę przed sobą i osobę z własnej pary, na krzyż swój i te przed nami, na wijący się biały pas na asfalcie, na mijane pola… Obraz mieszczący w sobie te właśnie elementy zostaje w głowie jeszcze na długo po pielgrzymce, wręcz na cały rok. Tak się czeka, by wziąć ten krzyż i go nieść. A jak już idziemy, to zdziwieni, że to znowu nastąpiło, i to tak szybko – słychać słowa wyrażające odczucia niektórych pielgrzymów, iż mają wrażenie, iż każda pielgrzymka nie jest czymś od nowa, lecz kontynuacją.\nSłońce mocno pali, więc na słynnym odcinku do złomowiska – długim i prawie bez drzew – mamy nadprogramowy postój w cieniu. Mamy zresztą jeszcze dwa dodatkowe (tzn. jeden z nich bywał) przystanki tego dnia, bo po prostu inaczej się nie da. Na złomowisku właściciele tradycyjnie nas częstują i udostępniają teren do odpoczynku oraz łazienkę dla potrzeb fizjologicznych. Bus przywozi też gorącą niczym ten dzień zupę buraczkową. By zrozumieć życie i minimalizm, dobrze jest przejść ten kilkukilometrowy odcinek, by potem w prażącym słońcu spocząć na żwirze lub kawałku żelastwa. Po takim doświadczeniu na niektóre rzeczy patrzy się już inaczej. Nie mamy tu tak dużo czasu, bo duchowni poganiają nas w celu uniknięcia burzy.\nI tu się zdarza cud. Tak jak Izraelici przeszli przez Morze Czerwone suchą stopą, mając wodę po obydwu stronach, tak i my. Nawet widzimy i słyszymy błyski po bokach, ale nas nic nie dotyka. Czy trzeba więcej dowodów Opatrzności Bożej? Proszę, można. Jesteśmy zmęczeni upałem. W Liwie pada leciutki deszczyk – przyjemne zroszenie, lepsze niż jak niegdyś pewien dobroczynny człowiek w tej samej miejscowości zraszał nas wężem ogrodowym. Tutaj jesteśmy też świadkami ciekawego dialogu trójki dzieci:\n- Ale przecież już była pielgrzymka do Częstochowy!\n- A może oni WRACAJĄ z Częstochowy?\nWidać, iż mimo faktu przebycia przez ortodoksów tej trasy w tym czasie już piętnaście razy, wciąż mamy misję ewangelizującą i uświadamiającą.\nDocieramy – nawet nie tak późno – do szkoły w Węgrowie. Tym razem innej, bo ta wieloletnia i luksusowa jest w remoncie. Nie ma tu więc salek zapewniających większą prywatność ani materacy gwarantujący odpoczynek dla stawów. Za to są pudełeczka z drugim daniem – pierogami. Tutaj dojeżdża trochę osób, z czego na pewno warto wymienić siostry Konsoletę i Mikrofonię (albo Kakofonię), bez których śpiew na pielgrzymce nie jest ten sam, ani tak różnorodny – zarówno pod względem melodii, jak i języków. Dołącza do nas też dwudziestoosobowa grupa zagranicznej młodzieży z Rosji, Litwy i Islandii. Zatem, robi się tłocznie, i już nie ma nadwyżek jedzenia, a kolejki do toalety się wydłużają. Dobrze, że jest kilka kabin prysznicowych z ciepłą wodą.\nCzytane są modlitwy wieczorne, po czym o. Jerzy wygłasza pouczenie przed spowiedzią, przypominając, iż w tym sakramencie nie ma miejsca na sympatie i antypatie, bo kapłan jest tu tylko świadkiem. Rozbrzmiewa czytanie rozbudowanego prawiła modlitewnego przed Eucharystią, a kapłani – dołączają do nich na ten wieczór również o. Adam i o. Łukasz z warszawskiego CKP – zaczynają spowiadać. W międzyczasie lektor Marcin, który w poprzednich latach szedł z nami, a w tym roku mógł być tylko w ten wieczór, wygłasza swoje przemyślenia i pouczenia, przede wszystkim o istocie pielgrzymki, jak walczyć z myślami – które zły podsuwa nawet w tam świętym czasie – i jak nie wyładować szybko akumulatorów duchowych po powrocie. Również o. Paweł tworzy krąg rozmowo-pouczeniowy dla naszych rosyjskojęzycznych gości. Ostatnie osoby przystępują do sakramentu spowiedzi nieco po pierwszej w nocy – wyrazy podziwu i wdzięczności dla naszych duszpasterzy!\nŻywa ryba płynie pod prąd\nKolor koszulek: trawiasty zielony, czyli sprzed trzech lat.\nWstajemy znowu niemalże razem z jutrzenką. Szybko się pakujemy, bez śniadania – bo za kilka kilometrów czeka nas tradycja polowa Boska Liturgia w lesie; takie wzmocnienie jest potrzebne w mniej więcej połowie drogi. Kiedy tam wchodzimy ze śpiewem, las niejako nam odpowiada – niezwykłe echo, stopienie się człowieka i natury, jak na całej tej Służbie. Pośród drzew czeka nas niespodzianka – orlec, co znaczy, że Liturgii ma przewodniczyć hierarcha. A jest nim biskup siemiatycki Warsonofiusz. Liturgia ta zawsze porusza, ale przez obecność hierarchy, przybyłych specjalnie kapłanów: ojców Michała z Wołomina oraz Adama i Dawida z Woli, a także diakona Mirosława Demczuka z Siemiatycz oraz prisłużników nadaje szczególnego charakteru tej Eucharystii. Z Chrystusem poprzez przyjęcie Jego Ciała i Krwi łączą się praktycznie wszyscy zgromadzeni, co jest pełnym wyrazem wspólnoty, jedności. Niesamowite uczucia są przy niemalże każdym Priczastiu, jednak tutaj było coś jeszcze bardziej niezwykłego. Takie radosne poczucie jedności: z Bogiem, drugim człowiekiem, naturą. Harmonia. Ten pokój, którego tak pragniemy, o którym mówi motto tegoroczne, a często go szukamy nie tam, gdzie trzeba.\nO tej jedności i harmonii mówi w swoim kazaniu po Eucharystii władyka Warsonofiusz, będąc pod wrażeniem tej Liturgii – po raz pierwszy taką sprawował. Że to Prawosławie, będąc ostoją, ale nie czymś skostniałym, ma najwięcej do powiedzenia o ekologii, o której tak głośno teraz się mówi, bo świat przeżywa tu kryzys. O swoistej odwadze warszawskich pielgrzymów, którzy, zwłaszcza na pierwszych pielgrzymkach, słuchali rad, że idą nie w tą stronę. Lecz hierarcha zaznaczył: My wiemy, w jaką stronę idziemy! Tylko martwe ryby płyną z prądem, a żywa – pod prąd.\nPo wspólnym zdjęciu siadamy na karimatach lub po prostu mchu, by zjeść śniadanie – dzięki dobrym ludziom jest wrzątek na herbatę lub kawę. Arcypasterz zasiada razem z nami, co jest bardzo miłe, a na jednym z popołudniowych postojów rozdane są każdemu batoniki od władyki.\nRuszamy dalej, już na tereny historycznie prawosławne, gdzie jednak obecnie żyją tylko pojedyncze osoby tego wyznania, a dawne cerkwie reklamowane są w ramach szlaków turystycznych jako zabytkowe kościoły lub cerkwie wybudowane jako greckokatolickie przy czym… 200, 300 lat przed powstaniem czegoś takiego, jak grekokatolicyzm. To też wielkie zadanie naszej warszawskiej pielgrzymki: dbanie o pamięć. Przez cały dzień towarzyszą nam również księża Adam i Dawid. Po nadprogramowym postoju – spowodowanym przez wielkość grupy i słońca) jesteśmy w gościnie u kolejnych przyjaciół, którzy częstują nas słodyczami (aczkolwiek pielgrzymów jest już tylu, że niektórzy łapią się tylko na jedno ciasteczko), ciepłymi napojami oraz kompotem oraz udostępniają łazienkę i ziemię, by odpocząć. Jak zwykle przy tych pięknych spotkaniach, na koniec śpiewamy Mnohaja lita – niezmiennie na łemkowską melodię, to już firmowy znak warszawskiej pielgrzymki.\nPotem, w Sokołowie Podlaskim znowu spada na nas trochę kropel ożywczego deszczu – tak przyjemnego, że nie trzeba zakładać płaszczów. Jedynie na drodze trzeba uważać, by się nie poślizgnąć. Po przejściu przez miasto – obok etapu do złomu drugiego dnia oraz wsi przed Grabarką piątego, chyba najtrudniejszego momentu pielgrzymki, mamy postój obiadowy, gdzie raczymy się zupą oraz zestawem, którzy kojarzyć się może z posiłku w wakacyjnym barku nad wodą, czyli ryba + surówka + ziemniaki. Niektórzy trafiają na te ostatnie w wersji pieczonej, i można by to uznać za miejską pielgrzymkową legendę, gdyby nie fakt, że akurat koło pewnej osoby jedna z sióstr faktycznie się na to załapała, a nawet w swym miłosierdziu poczęstowała.\nI tak docieramy do szkoły w Repkach, gdzie na sali gimnastycznej ustawiono mini-parawaniki, by pielgrzymom zapewnić więcej przestrzeni osobistej dla swych obozowisk karimatkowo-plecakowo-ręcznikowych. Przed kolacją – na której można nawet załapać się na plasterki sera i Nutellę – oraz tuż po niej płeć żeńska ma dostęp do ciepłego prysznica na pobliskim orliku, zaś męska – do zimnych; potem jest na odwrót. Zgodnie z wieloletnią tradycją odbywa się tu też pielgrzymkowy mecz piłki nożnej. Dzień kończą modlitwy wieczorne i pouczenie ojca Adama związane z pielgrzymkowym mottem. Świat pędzi, są niepokojące zjawiska, człowiek wobec tego potrzebuje poczucia bezpieczeństwa, stałego punktu. Duchowny wskazuje tu na nasze pielgrzymkowe ikony Chrystusa i Bogurodzicy na drewnianym swego rodzaju anałojczyku – towarzyszą one w drodze z Warszawy na Grabarkę od samego początku, czyli już szesnasty raz. Inne rzeczy mogą się zmieniać, ale to jest punkt zaczepienia. Osobiście dodam, że tymi stałymi elementami – może to brzydko ujęte – są również sam kaznodzieja oraz o. Jerzy, czyli pomysłodawcy i organizatorzy tych pielgrzymek, które zmieniły na lepsze życie tylu ludzi, pozwoliły odkryć Boga i Świętą Cerkiew, nawiązać przyjaźnie, stworzyć małżeństwa i nowe rodziny. Naprawdę, tego dnia się szło inaczej, widząc ks. Adama ze swoją „magiczną torbą” pełną krówek pielgrzymkowych.\nI tak minął dzień trzeci.\nKolor koszulek: niewinny biały, jaki towarzyszył połowie pierwszych pielgrzymek.\nMożna wstać troszkę później. Oczywiście teoretycznie, bo wybudzony przez gwar i plastikowe torebki pielgrzym tylko się przewala z boku na bok, niczym ożywiona mumia w śpiworze.\nModlitwy poranne zwieńczone płomiennym, w duchu Ojców kazanie księdza Remigiusza. O różnicy pomiędzy spokojem – oferowanym przez świat, pozornym – i pokojem, jaki daje Chrystus. O strachu przed tak wieloma rzeczami, choć człowiek wierzący nie powinien niczego się obawiać. O tym, że człowiek, jeśli ma jakiś inny cel niż modlitwa, na pielgrzymce szybko zacznie się nudzić. O różnicach pomiędzy pielgrzymką a życiem poza nią, których nie powinno być – czy może być tak, że na pielgrzymce chodzimy okutani niczym mnich lub mniszka, a poza nią nosimy się zupełnie nieskromnie?…\nŚniadanie – trzeba dorabiać naprędce trochę kanapek – idziemy. Postoje dłuższe, bo to najkrótszy etap, nie ma też już żadnych nadprogramowych. Na pierwszym z nich można zamoczyć zmęczone nogi w strumyku. Na kolejnym, we Frankpolu, przy dawnym zajeździe, kolejni gospodarze nas częstują – tym razem głównie płodami drzew. I wreszcie przekraczamy, idąc mostem, rzekę Bug, wkraczając do województwa Podlaskiego, przy śpiewie hitu sprzed kilku lat Blagodatnyj Dom …swiatyj x… i Spasitel prebiwajet jako z nami Bog! – jednak ze względu liczbę pielgrzymów oraz problemy z nagłośnieniem Siostry Śpiewające nie wykorzystują pełnej listy uczestników, więc nie trwa to tak długo. Wejście na ten most to niczym przekroczenie granicy, co słychać nawet w krowim języku: „Mazowiecka krowa robi <muuu>, a podlaska <dla niego>” – zasłyszane na tegorocznej pielgrzymce. Choć jasne, chodzi przede wszystkim o to, że za chwilę wreszcie spotkamy „swoich” ludzi, tj. prawosławnych. To następuje w Wólce Zamkowej, gdzie czekają na nas dwa suto zastawione stoły: jeden z ikoną Bogurodzicy, świecą, chlebami i słodyczami, zaś drugi z owocami. W tym roku myśleliśmy, że ze względu na swoją liczbę pokonamy tak gościnnych braci i siostry w wierze z Wólki. Nic bardziej mylnego. Mimo iż to przygotowanie pożywienia niczym na bardzo porządne wesele, pozostali niepokonani.\nProboszcz drohicki, o. Eugeniusz, prowadzi modlitwę, duchowni rozdzielają chleb, i zaczyna się uczta dla dusz i ciał – obdarzeni przez Boga dobrymi głosami pielgrzymi siadają na trawie, przed gospodarzami, śpiewając kilka pieśń. Znowu, tu się doświadcza tego pokoju.\nJednak w ziemskim życiu wszystko, co dobre, kończy się, i musimy znowu wkroczyć na asfalt. Nie na tak długo, bo na obrzeżach Drohiczyna znajduje się szkoła, w której nocujemy. Jednak tylko zostawiamy rzeczy na sali gimnastycznej – i tu są rozstawione parawaniki – by rozgościć się na stołówkę, gdzie drohicka parafia przygotowała obiad: rybę w śmietance, pierogi, krokieciki, kapustę, herbatę, nawet z cytryną! Potem mamy wyjątkowo dużo czasu wolnego: na ciepły prysznic, na piłkę nożną, na refleksje o zachodzie słońca oświetlającym wielki srebrny krzyż na wzgórku. Dopiero o 21 czytane są modlitwy wieczorne, a potem, znowu rozbudowane, prawiło przed Eucharystią – można albo siedzieć i słuchać ze zrozumieniem lub w pokorze (rada o. Jerzego) lub samemu sobie je przeczytać w swoim języku (autopsja, bo było za szybko i za bardzo zlewająco się). Wreszcie równolegle, dla chętnych, prowadzone są spowiedzi oraz dystrybucja tegorocznych koszulek pielgrzymkowych, a ojcowie Igor i Remigiusz prowadzą „100 pytań do” – przez cały dzień można było wrzucać karteczki z nurtującymi pytaniami. Kończą sprawnie, bo o północy – wszak jutro trzeba wstać praktycznie o świcie.\n… na Tabor przywiódł Chrystus Zbawiciel Swych towarzyszy…\nKolor koszulek: symboliczny asfaltowy, czyli tegoroczny.\nWstajemy bez śniadania, trzeba się szybko ogarnąć, bo musimy przejść do centrum miasteczka, gdzie znajduje się cerkiew św. Mikołaja – pierwsza czynna, jaka stoi na naszej drodze aż od Wołomina (tzn. granicę przesuwa Stanisławów, jednak ten od lat omijamy ze względów kilometrażowych) – i w niej ma być Boska Liturgia sprawowana przez ks. Eugeniusz oraz naszych pielgrzymkowych baciuszków. Tym razem wyruszamy kompaktowo, w przeciwieństwie do zeszłego roku, kiedy część goniła orszak wymachując krzyżami – ot, taka retrospekcja.\nKazanie wygłasza o. Igor, który przyrównuje pielgrzymkę do Cerkwi. W obydwu przypadkach wierni prowadzeni są przez duchownych, wszystko odbywa się na zasadzie ugruntowywanej Tradycji, zdobywanym doświadczeniu, pewnych wytycznych ułatwiających tę drogę – na Grabarkę, do Zbawienia – oraz motywującymi. To też wspólnotowość. Samemu trudniej mieć chęci czasem, by iść dalej, a nie rzucić się do rowu i sobie pospać. Ciężej też samemu wszystko zaplanować, np. odpoczynki czy posiłki, podział etapów – po to są kapłani i cała służba. Bowiem każdy, zarówno na pielgrzymce, jak i w Cerkwi, ma swoją rolę. Cel jeden, nie ma lepszych lub gorszych – kwestia tylko różnych funkcji.\nZnowuż praktycznie wszyscy mają udział w Ciele i Krwi Zbawiciela. Po Liturgii spożywamy śniadanie – dobrzy ludzie przygotowali nawet trochę kanapek. Ta konsumpcja nieco się przedłuża, i obok liczebności oraz upału i krótkich, specyficznych odpoczynków to jeden z powodów naszego ciągłego opóźnienia, niczym pierwszego dnia – historia zatacza koło.\nI idziemy naprzód, na Wschód, w stronę Słońca, a grupa nasza powiększa się o mieszkańców Drohiczyna, a potem również mijanych kolejnych wiosek. Na tej trasie postoje są inne, bo krótsze, mniej wypoczynkowe, a bardziej jedzeniowe – swoi witają swoich, oczywiście zawsze rozpoczynając od wspólnej, prawosławnej modlitwy. Taki postój jest najpierw w Klekotowie, a potem w Słochach Annopolskich – tym razem nie w remizie, ale na terenie cerkwi św. Marii Magdaleny, gdzie modlitwę prowadzi proboszcz jednej z siemiatyckich parafii. Tutaj możemy skosztować zupy oraz pierogów, reglamentowanych w liczbie dwóch na łebka – potem, gdy widać, że starczyło dla wszystkich (co jest nie lada wyczynem), można załapać się na legalną dokładkę.\nPotem śpiew pięknej pieśni z Bohohłaśnika O Preobrażeniu Gospodniem, skoro jesteśmy tak blisko naszego polskiego Taboru – to właśnie cytat z tego utworu, w tłumaczeniu, umieszczono w śródtytule. I postój w lesie trochę za tzw. krzyżówką, gdzie można się spokojnie napić, załatwić potrzeby fizjologiczne i chwilę poleżeć. Tego potem brakuje, gdy mijamy ciągnące się kolejne wioski, ciągnące się niemalże do Świętej Góry: Siemiatycze Stacja, Oksiutycze, Pawłowicze, Szerszenie, Homoty, Szumiłówka – kolejność pewnie nie do końca prawdziwa. Tutaj mamy krótkie przerwy tylko na kolejne poczęstunki i śpiew Mnogaja ljeta. Upał, brak cienia i możności opróżnienia pęcherza dają się we znaki. Z jednej strony pragnienie jak najszybszego dojścia na miejsce, a z drugiej żal, że za chwilę to już koniec. Wreszcie w Szumiłówce rozdzielamy się z drohicką pielgrzymką, która zmierza na Grabarkę, a my czekamy. Wreszcie można ulżyć pęcherzowi, zostawić bagaż podręczny w busie, część bandażuje również kolana. To chyba najbardziej specyficzny przystanek, pełen jakiegoś takiego napięcia, wyczekiwania, może trochę chaosu w głowie.\nI już bez nagłośnienia stawiamy ostatnie kroki. Do dalszego zakrętu śpiewamy Modlitwę Jezusową, a potem już tylko troparion Przemienienia. Coraz więcej straganów, Źródełko, schody… Przybyliśmy rekordowo późno – śpiewany już jest kanon na wsienocznym bdieniu z okazji święta iwierskiej ikony Bogurodzicy, jeden z kapłanów stojąc u wejścia cerkwi Przemienienia czeka na nas, by każdego z nas pomazać olejem, co jest miłym gestem. Padamy w pokłonie, okrążamy cerkiew raz, po pięciu dniach towarzyszenia Chrystusowi, prowadzeniu przez Niego, w osobie kapłanów, służb pielgrzymkowych, wszystkich pielgrzymów… Pod Jego wyraźną opieką, co widać było choćby w pogodzie – upały owszem, dawały się we znaki, ale burz ani ulew nie było, dwa razy tylko ten orzeźwiający deszczyk i czasem wiaterek… Nasuwa się tu prokimen niedzielny tonu siódmego: Pan da moc ludowi swemu, Pan pobłogosławi lud swój pokojem…\nStawiamy wielki krzyż pielgrzymkowy – w tym roku tak zdobiony, jak nigdy – oraz te nasze osobiste, oczywiście po uprzedniej modlitwie. Każdy pielgrzym, śpiewając Krzyżowi Twemu pokłon oddajemy… (cs. Krestu Twojemu poklanajemsja…) faktycznie oddaje pokłon Krzyżowi, po czym wszyscy udajemy się na pole namiotowe. Tutaj ojciec Jerzy – nie kryjąc wzruszenia – mówi jeszcze raz o tym pokoju, który jest tak potrzebny nam i światu, a który prawdziwie i trwale może dać tylko Bóg. Dziękuje też ojcom, którzy współprowadzili z nim pielgrzymkę i o. Adamowi jako współorganizatorowi, służbie porządkowej, bratu tablicjuszowi (który niósł – obok ikon – jeden z tych stabilnych punktów naszej pielgrzymki, gdzie tylko rok i numer edycji się zmieniają), zestawonoścom i wszystkim uczestnikom… Natomiast siostra Ania – stały punkt służby porządkowej – dziękuje w naszym imieniu o. Jerzemu, którego wysoko uniesiony krzyż osobisty nas prowadzi, i pozostałym duszpasterzom. Śpiewamy już ostatnie Mnohaja lita. Jesteśmy dobrze i naturalnie ustawieni do wspólnego zdjęcia. Jedno zwyczajne, drugie zwyczajowo „na Łemka”.\nOstatnim aktem jest bardzo wzruszający moment: wymiana trzech pocałunków, po chrześcijańsku, z każdym uczestnikiem pielgrzymki. Weterani dodatkowo padają sobie w ramiona, mówiąc coś bardziej od siebie, aniżeli tylko S prazdnikom, Spasi Gospodi czy Dziękuję. Pielgrzymka jednoczy, przechodzi ponad różne bariery, ludzkie i nawykowe – żywieniowe i inne. Chociażby to, że wszyscy jesteśmy spoceni, zmęczeni, a jednak chcemy być tak blisko siebie – w życiu codziennym od brudnych ludzi staramy się trzymać z daleka. Człowiek na pielgrzymce pokazuje się takim, jakim jest: i psychicznie, w różnych nieprostych sytuacjach, w modlitwie, rozmowie, śnie, ale też i fizycznie – mniej dbamy o wygląd (ekhm) i pozory. Dlatego też pielgrzymka przyniosła owoce w postaci iluś związków małżeńskich i narzeczeńskich. Cóż, niektórzy muszą modlić się dalej.\nKończymy, gdy jest już zupełnie ciemno. Pozostaje tylko rozbicie namiotów, tak jak chcieli uczynić to apostołowie Piotr, Jakub i Jan na Taborze.\nPrzemieniłeś się na górze…\nOstatnie dwa dni z tego tygodnia to bardziej wędrówka w duszy, aniżeli fizyczna. Spora część osób z naszej pielgrzymkowej rodziny została na Grabarce by uczestniczyć w uroczystościach Przemienienia Pańskiego, choć nie wszyscy. Pielgrzymkowa książeczka zawiera w sobie również te dwa dni. Również jedzenie, oprócz kuchni polowej, mieliśmy wspólne, i przed nim razem się modliliśmy, troparionem święta:\nukazując chwałę swoją Twoim uczniom,\nna ile ujrzeć mogli.\nNiech zajaśnieje i nam grzesznym\nTwoja Światłość Wiekuista;\nprzez modlitwy Bogurodzicy,\nŚwiatłości Dawco, chwała Tobie.\nI tak minęły dzień szósty i siódmy.\nPS: Niech ta próba relacji z pielgrzymki, której właściwie zrelacjonować się nie da – nie tylko przez subiektywizmy, ale po prostu dlatego, że nie sposób oddać wielu rzeczy – będzie swoistym podziękowaniem dla wszystkich uczestników warszawskiej pielgrzymki na Świętą Górę Grabarkę AD 2018. Przepraszam za brak obiektywizmu, pewnie wtórność oraz ewentualne nieścisłości.\ntekst i zdjęcia: Dominika Kovačević\nfotogaleria z polowej św. Liturgii autorstwa Łukasza Troca: link


SPOTKANIE SZEFÓW SZTABÓW PAŃSTW GRUPY WYSZEHRADZKIEJ\nPrzygotowanie Grupy Bojowej Unii Europejskiej, zwiększone zaangażowanie krajów V4 na terenie państw bałtyckich i możliwości wsparcia szkoleniowego armii ukraińskiej - to główne tematy rozmów szefów sztabów z Grupy Wyszehradzkiej.\nNajważniejsi dowódcy wojskowi z naszego regionu Europy spotkali się w Krakowie. Dwudniowy szczyt zakończy się w czwartek.\nGospodarzem spotkania był gen. broni Leszek Surawski, szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego. Na zaproszenie do Krakowa przyjechali jego odpowiednicy z krajów Grupy Wyszehradzkiej. Czechy reprezentuje gen. Josef Bečvář, Słowację - gen. Milan Maxim, a Węgry gen. Tibor Benkő.\nW czwartkowej sesji udział wzieli także szefowie sztabów z Litwy, Łotwy i Estonii - gen. broni Jonas Vytautas ukas, gen. dyw. Leonīds Kalniņš i gen. Riho Terras, a także przedstawiciele Ministerstwa Obrony Ukrainy.\nSpotkania szefów sztabów z Grupy Wyszehradzkiej odbywają się regularnie, ale krakowski szczyt miał szczególne znaczenie. W czerwcu Polska zakończyła przewodnictwo w V4 (przejmują je Węgry), dlatego polski szef SGWP podsumował dwunastomiesięczną prezydencję w Grupie Wyszehradzkiej. Polska duży nacisk kładła na kwestie związane ze szkoleniem oraz wzmacnianiem międzynarodowej obecności wojsk NATO na wschodniej flance.\n- Wiele z tych tematów będzie kontynuowanych. Podczas obrad mówiliśmy o tym, jak kraje V4 mogą wesprzeć szkoleniowo państwa bałtyckie. Chcemy w szkolenie z Litwą, Łotwą i Estonią zaangażować także amerykańską Pancerną Brygadową Grupę Bojową (ABCT) – mówił gen. broni Leszek Surawski. - Stacjonuje ona w Polsce od kilku miesięcy, ale chcemy poprosić Amerykanów, by zaangażowali się szkoleniowo także w krajach bałtyckich – dodał szef SGWP.\nGenerał Surawski przyznał, że Polska zabezpiecza proces szkoleniowy Brygadowej Grupy Bojowej NATO stacjonującej w Orzyszu i deleguje do wspólnego szkolenia żołnierzy 15 Brygady Zmechanizowanej. Ponadto polskie siły zbrojne wysłały kompanię zmechanizowaną wyposażoną w transportery Rosomak do Rumunii i kompanię pancerną z czołgami PT-91 na Łotwę.\n- Jesteśmy jedynym krajem V4, który tak mocno angażuje się szkoleniowo na wschodniej flance NATO. Chciałbym, aby pozostałe kraje Grupy Wyszehradzkiej poszły za naszym przykładem i wydelegowały swoje pododdziały – mówił polsce-zbrojnej.pl szef SGWP.\n- Zadania węgierskiej prezydencji będą wynikać z aktualnej sytuacji w obszarze bezpieczeństwa naszego regionu Europy, która jest daleka od stabilności. Wszyscy widzimy, co się dzieje w Europie, jakim zagrożeniem jest terroryzm i musimy pracować razem, by zapewnić bezpieczeństwo naszemu regionowi – mówił gen. Tibor Benkő, szef Sztabu Obrony Republiki Węgierskiej.\nGen. Benkő mówił, że zadania związane z zabezpieczeniem południowej flanki NATO przed zagrożeniami wynikającymi z kryzysu migracyjnego bardzo obciążają węgierską armię. Z tego powodu jego kraj nie jest w stanie mocniej włączyć się w natowski projekt wzmocnienia obecności Sojuszu na wschodniej flance.\n- Mam nadzieję, że kryzys migracyjny szybko się zakończy i będziemy mogli zwiększyć nasze zaangażowanie w siłach wysuniętej obecności NATO - dodał węgierski oficer.\nRozmowy najważniejszych dowódców Grupy Wyszehradzkiej dotyczyły także przygotowania do dyżuru Grupy Bojowej UE.\n- Musimy dopracować jeszcze szczegóły funkcjonowania GBUE, np. w zakresie logistyki. Będziemy sugerować, by memorandum of understanding w tej sprawie zostało podpisane jesienią w Tiranie podczas posiedzenia Komitetu Wojskowego UE – podsumował gen. Surawski.\nGrupę Bojową UE w drugiej połowie 2019 roku stworzą pododdziały z Czech, Słowacji, Węgier i Polska, przy czym Polska jako kraj ramowy oddeleguje najwięcej żołnierzy (będą oni stanowić około 60% całej Grupy). Trzonem GBUE będzie 21 Brygada Strzelców Podhalańskich z Rzeszowa.\nW czwartek, w drugim dniu obrad do najważniejszych dowódców V4 dołączyli wojskowi z Litwy, Łotwy, Estonii oraz Ukrainy. Rozmowy dotyczyły m.in. obecności wojskowej w tym rejonie Europy.\n- Trudno powiedzieć już teraz, jak przebiegać będą te rozmowy, bo wszystko zależy od stanowiska strony ukraińskiej. Przypuszczam, że Ukraińcy poproszą kraje V4 o wsparcie szkoleniowe - mówił gen. broni Leszek Surawski.\nSiły Zbrojne RP od lipca 2016 roku wysyłają na Ukrainę kontyngent szkoleniowy. Początkowo ukraińskich żołnierzy szkolili żołnierze 21 Brygady Strzelców Podhalańskich, obecnie są tam wojskowi z 6 Brygady Powietrznodesantowej.


Serowe scones czyli bułeczki z serem | Moja Mała Kuchnia\nSerowe scones czyli bułeczki z serem\nStało się – upiekłam bułeczki. Pięknie rosną, wspaniale pachną i pysznie smakują. Najlepsze są na świeżo, jeszcze ciepłe. Jeżeli chodzi o nadzienie to myślę, że można dać się ponieść wyobraźni i dodać to, co się lubi. Można spróbować bardziej popularnej wersji, czyli na słodko.\nmasło (schłodzone i pokrojone) – 30 g\nstarty żółty ser – 25 dag\nPiekarnik nagrzewamy do 220 stopni. Blachę wykładamy papierem do pieczenia, a mąkę przesiewamy do miski, razem z proszkiem do pieczenia i solą. Dodajemy masło i palcami rozcieramy je z mąką, aż powstanie kruszonka przypominająca okruchy chleba. Dodajemy mleko i za pomocą noża mieszamy ciasto, łącząc składniki. Wykładamy ciasto na posypaną mąką stolnicę i obsypanym mąką wałkiem rozwałkowujemy ciasto na prostokąt. Środek posypujemy startym żółtym serem i posiekaną natką pietruszki. Zaczynamy od dłuższego boku i zwijamy ciasto w rulonik. Wierzch ciasta smarujemy roztrzepanym jajkiem. Bułeczki układamy na blaszce, zachowując 2-centymetrowe odstępy. Pieczemy około 15-20 minut.\nPosted in Na śniadanie and tagged bułeczki z żółtym serem, scones on Czerwiec 24, 2014 by mojamalakuchnia.wordpress.com. 21 Komentarzy\n← Ziemniaczana zupa krem ze szpinakiem\nPiersi kurczaka w orzechowej panierce →\nCzerwiec 24, 2014 o 6:52 am\nWyglądają pysznie. Nie robiłam jeszcze nigdy z serem 🙂 pozdrawiam serdecznie 🙂\nCzerwiec 24, 2014 o 7:55 am\nJakie kształtne i pysznie nadziane 🙂 poproszę jedną na śniadanko 😀\nCzerwiec 24, 2014 o 8:19 am\nwygląda to bardzo apetycznie 🙂\nCzerwiec 24, 2014 o 2:33 pm\nJestem pewna, że smakowały wybornie 🙂\nCzerwiec 24, 2014 o 3:08 pm\nJa z zamkniętymi oczami jem takie pyszne bułeczki ,pycha.\nCzerwiec 24, 2014 o 3:44 pm\nUrocze! Zawsze chciałam ich spróbować 🙂\nCzerwiec 24, 2014 o 5:28 pm\nBardzo pysznie wyglądają Twoje bułeczki. A to nadzienie pewnie dodaje im dodatkowego smaku 🙂\nCzerwiec 24, 2014 o 7:30 pm\nna ciepło, z takim ciągnącym się serem muszą być rewelacyjne!\nCzerwiec 24, 2014 o 8:12 pm\nCudowne te bułeczki! Zapisuję, zrobię 🙂\nCzerwiec 24, 2014 o 8:51 pm\nMniam, takie bym zjadła 🙂\nCzerwiec 24, 2014 o 11:05 pm\nAle apetyczne buły! 🙂\nKolizje Smaków pisze:\nCzerwiec 25, 2014 o 9:37 am\nCzerwiec 25, 2014 o 11:38 am\nStało się, upiekłaś bułeczki i… katujesz widokiem 🙂\nCzerwiec 26, 2014 o 6:33 am\nŚwietny pomysł z tymi bułeczkami:) Chętnie spróbuję.\nCzerwiec 26, 2014 o 9:31 am\nMuszą genialnie smakować 😉\nCzerwiec 30, 2014 o 11:57 am\nCzerwiec 26, 2014 o 9:55 pm\nmmmmm…. zdjęcia są PRZEPYSZNE!!!\nCzerwiec 27, 2014 o 5:12 pm\nooo… napakowane! 🙂 Super pomysł 🙂\nCzerwiec 29, 2014 o 3:16 pm\nUwielbiam takie bułeczki! Zawsze można eksperymentować z nadzieniem 🙂\nCzerwiec 30, 2014 o 1:10 pm\nTe bułeczki wyglądają cudownie! Zgłodniałam na maksa od patrzenia na nie!\nLipiec 8, 2014 o 8:36 am


Jak być odpowiedzialnym właścicielem psa * Wszystko o zwierzętach\nOdpowiedzialne posiadanie psa to coś więcej niż zwykła miłość do psa. Posiadanie psa to poważne zobowiązanie, które wymaga czasu i energii. Zanim zdecydujesz się na psa, upewnij się, że możesz być sumiennym i uważnym właścicielem. Oprócz zaspokojenia podstawowych potrzeb psa, istnieje kilka niezwykle ważnych zasad odpowiedzialnego posiadania psa, o których musisz wiedzieć.\nKiedy masz psa, to nie jest jak samochód. Kiedy pies źle się zachowuje, nie możesz go po prostu wymienić. Jeśli zachoruje, Twoim zadaniem jest pomóc mu wyzdrowieć. Jeśli okoliczności w Twoim domu ulegną zmianie, musisz wziąć pod uwagę opłatę, jaką poniesie Twój pies i dołożyć wszelkich starań, aby mu pomóc. Decydując się na psa, zobowiązałeś się do czułej opieki nawet przez 12-15 lat lub dłużej. Oznacza to zrobienie wszystkiego, co możliwe, aby zatrzymać psa i zająć się nim, zanim zdecydujesz, że musisz znaleźć dla niego nowy dom.\nKlejenie nie jest czymś, co można zrobić raz i nazwać to zakończonym. Początkowa więź z psem budowana jest w ciągu pierwszych kilku tygodni lub miesięcy posiadania, ale utrzymanie tej więzi jest procesem trwającym całe życie. Pamiętaj, że gdy jesteś w pracy, spędzasz czas z przyjaciółmi lub załatwiasz sprawy, Twój pies zwykle czeka na Twój powrót do domu. Każdego dnia zaplanuj czas na spędzenie z psem, czy to na zabawę, ćwiczenia, pielęgnację czy po prostu przytulanie.\nTwój pies powinien zawsze nosić obrożę z aktualnym dowodem tożsamości, zawierającym imię i nazwisko, numer telefonu i numer zapasowy.\nRozważ wszczepienie mikroczipa swojemu psu dla dodatkowej ochrony. Właściwa identyfikacja może pomóc w ponownym połączeniu się z psem w przypadku zgubienia, zamiast pozwolić mu stać się kolejnym bezdomnym zwierzakiem w przepełnionym schronisku. Zbyt wiele psów nosi obroże bez identyfikatorów i metek. Nie pozwól swojemu psu stać się statystyką.\nKażdego roku miliony zwierząt domowych poddaje się eutanazji z powodu ich przeludnienia. Jeśli Twój pies nie jest wykastrowany lub wykastrowany, być może przyczyniasz się do tego problemu. Jeśli Twój pies nadaje się do hodowli, bądź odpowiedzialnym hodowcą. Psy rasy mieszanej, psy „czystej krwi” o nieznanej historii genetycznej oraz psy z problemami zdrowotnymi nie powinny mieć możliwości rozmnażania się. Możesz pomóc uratować życie, sterylizując swoje zwierzęta!\nJeśli zdecydujesz się hodować swojego psa, pamiętaj o przestrzeganiu odpowiednich protokołów. Twój pies powinien być dobrej jakości, zdrową rasą bez żadnych wrodzonych lub dziedzicznych problemów. Zdobądź wiedzę na temat standardów hodowlanych, zaangażuj się w sieć odpowiedzialnych hodowców i znajdź weterynarza, który może być zaangażowany po drodze. Renomowani hodowcy posiadają wieloletnie doświadczenie i wykształcenie. Hodowla psów to nie tylko praca, biznes czy zwykłe hobby. To jest sposób życia.\nZawsze zapewniaj swojemu psu dużo świeżej wody pitnej i odpowiednią ilość wysokiej jakości pożywienia. Miejsce schronienia i wygoda jest również ważne dla dobrego samopoczucia fizycznego i psychicznego psa, a ćwiczenia fizyczne są koniecznością. Ze względu na swój instynkt przetrwania psy nie wykazują tak dużego bólu ani choroby jak ludzie. Regularne wizyty u weterynarza są niezbędne, ponieważ mogą pomóc zapobiec poważnym problemom zdrowotnym i wykryć drobne problemy, zanim staną się poważne.\nPsia etykieta przynosi korzyści nie tylko Tobie i Twojemu psu; przynosi korzyści także innym. Dobrze wychowany i odpowiednio uspołeczniony pies rzadziej denerwuje ludzi i zwierzęta w miejscach publicznych i będzie bardziej mile widziany na spotkaniach. Jeśli niewłaściwe zachowanie psa spowoduje jakikolwiek wypadek, uraz lub podobny incydent, musisz wziąć pełną odpowiedzialność za takie zachowanie. Dodatkowo dobrze wyszkolone psy są bardziej zadowolone, ponieważ dano im poczucie struktury.\nNiektórym z nas może się to wydawać zdrowym rozsądkiem, ale wciąż są właściciele psów, którzy wydają się nie rozumieć. Prosimy o pomoc właścicielom psów w dobrym imieniu, przestrzegając następujących zasad:\nTrzymaj psa na smyczy lub na ogrodzonym podwórku na zewnątrz. Nawet jeśli mieszkasz w miejscu, w którym zezwalanie psu na smycz jest legalne, powinieneś przez cały czas go nadzorować. Nie pozwól mu błądzić po okolicy ani znikać z oczu.\nOdbierz po swoim psie. Nikt nie chce wkroczyć ani powąchać tego „prezentu” pozostawionego przez psa. Podnieś go natychmiast i zutylizuj w odpowiedni sposób. Dla wygody wypróbuj dozownik torebek, który można przymocować do smyczy psa.\nNie zostawiaj szczekającego psa na zewnątrz. Ciągłe szczekanie jest nie tylko niesprawiedliwe dla twojego psa, ale także niegrzeczne i denerwujące dla sąsiadów.\nObejrzyj wideo: PIES, LATO i UPAŁ! 7 rzeczy, które musisz wiedzieć (Październik 2020).


2016-11-09 12:43 Świat Re:Donald Trump nowym prezydentem USA. Ameryka będzie tego gorzko żałować\n2016-09-13 11:15 Kraj Re:Ziobro ujawnia majątki prokuratorów. Kolejna odsłona igrzysk\n2016-09-10 13:07 Kraj Re:Polityka kulturalna dla bankrutów, czyli po co Kaczyńskiemu obniżka ratingu Polski\n2016-08-05 15:46 Kraj Re:Andrzej Duda zdekapitował się sam. Zniszczył swoją prezydenturę\n2016-07-28 16:30 Kraj Re:Kaczyński chwali w „Bildzie” Niemcy i Angelę Merkel\n2016-06-23 11:28 Rynek Re:Rząd wprowadził nową stawkę CIT – taaaka marchewka!\n2016-05-31 10:20 Kraj Re:Ojciec sędziego zmarł po lekturze szkalującego artykułu. Sędziowie interweniują u Ziobry\n2016-04-19 16:39 Kraj Re:Prezydent przyjmie ślubowanie od nowego sędziego. Umacnia zależność od prezesa PiS\n2016-02-29 16:19 Kraj @jakowalski\n2016-02-01 21:43 Kraj Re:Jak zwolennicy prawicy chcą zwalczać „żydowską masonerię” w Polsce\n2016-01-28 15:43 Rynek Re:Resort finansów negatywnie zaopiniował program 500+. I nic dziwnego\n2016-01-25 17:08 Kraj Re:Jak prof. Legutko manipulował w Parlamencie Europejskim\n2016-01-25 09:38 Kraj Re:Demonstracje KOD: „w obronie Twojej wolności”\n2016-01-16 20:31 Rynek Re:Agencja Standard & Poor’s obniżyła Polsce rating. To ostrzeżenie i dowód utraty zaufania\n2015-12-22 12:54 Kraj Re:Jak z pomocą logiki wyłapać niuanse językowe w wypowiedziach rządu PiS


Tomek Kleszcz, rysownik, ilustrator: #387 Trudne sprawy\n#387 Trudne sprawy\nNa podstawie rosnącego powoli, ale systematycznie doświadczenia stwierdzam, że komiksy dla dzieci, i ogólnie w kartonowo-kreskówkowej stylistyce są prostsze, lepiej płatne i o wiele szybsze niż komiksy środka. I nie potrafię wytłumaczyć, dlaczego nadal brnę w kreskę realistyczną. Ale jest to silniejsze ode mnie. Został szkic "na czysto" i tusz, a to tylko jeden kadr...ale wyjątkowo trudny, jak dla mnie. Strona 38.\nEtykiety: komiks, komiks środka, mainstream, starcie, szkic, trudne sprawy, walka, ze szkicownika\nZnam ten ból... Też się zastanawiam o co chodzi potrzebą brnięcia w tą realistyczną krechę, no ale czasami człowiek musi.\nInaczej Marvel byłby Disneyem... oczywiście zanim Disney go wykupił;)\n5 lipca 2015 11:49\nHehe, pewnie tak, co gorsza, widać, co się ludziom bardziej podoba i ma większą popularność, a jednak człowiek brnie dalej w ten teoretycznie gorszy, mniej opłacalny i bardziej pracochłonny kierunek ;]\n5 lipca 2015 14:48\nPotrzeba brnięcia w tę realistyczną kreskę jest niczym innym jak potrzeba robienia realistycznych komiksów. Wyobraźcie sobie taki np. Criminal rysowany w stylu Piotra Nowackiego. Ja jestem w stanie to sobie wyobrazić, ale nie chciałbym czegoś takiego oglądać (z całym szacunkiem dla Piotra Nowackiego). Chcesz robić "poważne" komiksy - rysujesz "na poważnie", chcesz Misia Zbysia - robisz cartoon.\nDo Tomka : "wyrabianie" sobie realistycznego stylu i kreski to lata pracy. Więc zdecyduj się wreszcie jakie komiksy chcesz tworzyć, bo nie zrobisz żadnych postępów przez następne 10 lat.\n5 lipca 2015 20:28\nCo do tego brnięcia w realistyczną kreskę, myślę, że działają tu inne siły, nie tylko chęć robienia realistycznych komiksów. Co do zdecydowania się, nie mogę się zgodzić, Rysując w wielu stylach, wyrabia się ogólnie styl, jedynym problemem jest ilość czasu, jaki można poświęcić na trening. Wiadoma sprawa, że próbując w dwóch oddzielnych stylach robisz wolniejsze postępy, bo dzielisz dostępny czas na dwa style, ale postęp robisz zawsze. Gdyby człowiek mógł tylko rysować, robiłby postępy szybciej, ale do pracy chodzić trzeba, i to ona jest największą przeszkodą w szybszym roziwjaniu się :) Dlatego ludzie, którzy rysują w pracy robią najszybsze postępy, niestety, nie mam tego przywileju.\n5 lipca 2015 20:38\n"Rysując w wielu stylach, wyrabia się ogólnie styl, jedynym problemem jest ilość czasu, jaki można poświęcić na trening"\nWłaśnie o tym pisałem wcześniej. Jeżeli chcesz być w czymś dobry, to poświęć temu jak największą uwagę, skup się tylko na tym. Robienie komiksów cartoonowych może jest trochę szybsze, ale także zabiera cenny czas. Jeżeli masz inną pracę (z której się utrzymujesz), to po co jeszcze bierzesz jakieś zlecenia na "komercyjne" komiksiki. Gdybyś poświęcił cały wolny czas na rozwijanie jednego stylu byłbyś dziś dużo dalej niż jesteś. A tak,(bez urazy), ale od czasu "Kamienia Przeznaczenia" nie widzę u Ciebie jakiś wyraźnych postępów.\n6 lipca 2015 20:49\nPo co biorę zlecenia? Dziwne pytanie :)\nCo do bycia dużo dalej niż jestem wątpię, na inny styl poświęcam co najwyżej 10 % czasu, jaki poświęcam na rysowanie, więc nie jest to za wiele. Pozatym, to że brnę w realistyczny styl nie oznacza, że rysowanie kreskówkowe mnie męczy, wręcz przeciwnie, sprawia mi wielką przyjemność i lubię to robić. Jeśli od czasu Kamienia nie widzisz postepów, to myślę, że zobaczysz w przyszłym roku, aczkolwiek (bez urazy), słabo się teraz przyglądasz :)\n7 lipca 2015 19:30\n"Po co biorę zlecenia? Dziwne pytanie :)"\nTo miała być ironia ? Pytanie nie jest dziwne. Raczej dziwne jest to, że tak uważasz :)\nNa jednym ze spotkań stwierdziłeś (cyt. z pamięci), że amerykańscy rysownicy są lepsi nie dlatego, że są bardziej utalentowani tylko po prostu rysują zawodowo codziennie. A nasi rysownicy robią swoje komiksy po godzinach, więc rozwijają się wolniej.\nSkoro więc masz stałe żródło utrzymania, to cały wolny czas mógłbyś poświęcić swoim autorskim komiksom i rozwijać swój warsztat i styl, w jednym konkretnym kierunku, zamiast zawracać sobie głowę zleceniami. Naprawdę chciałbyś zostać zapamiętany jako współautor takiego np. "Równego Komiksu"(bo akurat z Twoich komiksów, on miał największy nakład) ?\nps. Co do postepów to jest różnica stylu między "kamieniem przeznaczenia" a np. takim "Polskim duchem". Ale warsztatowych postępów to raczej nie ma. Postepy to ja widzę u takiego np. Oleksickiego - wystarczy porównać pierwszego "Odmieńca" z drugim, i z tymi planszami co robi obecnie.\n7 lipca 2015 20:41\nTo że mam pracę nie oznacza jeszcze w tym kraju, że mogę się z niej bezproblemowo utrzymać, powinienem co prawda zmienić prace i wziąć kredyt, ale to zupełnie inna sprawa i raczej nie do omawiania tutaj :)\nNo i Trusta zapytasz, czy chciałby być zapamiętany za Mural?\nRysownik, to rysownik, rysuje wszystko.\nCo do zapamiętania. Zapamiętany zostanie Alex Ross, Jim Lee, bryan Hitch, Bisley, Dan Jurgens, Miller...kilkunastu innych. Cała reszta, nawet z pierwszej ligi i tak pójdzie w zapomnienie.\nW Polsce? Z pięć nazwisk, i to w komiksowym środowisku, w świadomości polskiego społeczeństwa komiksy w zasadzie nie istnieją, a nazwiska twórców to już kompletnie, więc ja nawet nie zastanawiam się nad tym, kto miałby mnie i za co zapamiętać. Rysuję, to wszystko.\nCo do Oleksickiego, jest po ASP, pewnie zawodowo trzaska storyboardy, więc na starcie był o niebo dalej ode mnie. No i może ma większy talent? Jasne, że amerykańscy rysownicy [ czyt. pracujący dla amerykańskich wydawnictw, gdzie coraz więcej egzotycznych nazwisk] nie są lepsi od naszych, ale różnice są jak wszędzie. Są lepsi piłkarze, i słabsi, jedni uczą się szybciej, inni wolniej. Niektórzy rodzą się z tym czymś, inni muszą to wypracować. Ja muszę to widocznie wypracować, i może mi się nigdy nie udać, toteż próbuję innego kierunku, może realistyczny styl po prostu nie jest dla mnie;]\n8 lipca 2015 21:33\nŻebym nie wyszedł na kogoś. kto się czepia :)\nJa Cię rozumiem - to znaczy to, że sobie dorabiasz rysując na zlecenie - i nie zrozum mnie źle, nie mam nic przeciwko temu.\nPo prostu jestem wystarczająco stary (czwarty + na karku) i widziałem wiele zmarnowanych talentów i straconych szans. Czasu, który minął nie odzyskasz, a latka lecą. Ja mam po prostu takie podejście do twórczości - to samodoskonalenie się, a satysfakcja ma płynąć ze stworzonych (własnych) dzieł. Więc robienie np. komerchy traktuję jako stratę czasu.\nNo, chyba, że nie masz żadnych innych dochodów i za kasę ze zleceń finansujesz swoje autorskie projekty. I stąd to moje marudzenie, nie chcę, żebyś sobie pomyślał, iż specjalnie się Ciebie czepiam - po Truście to dopiero bym pojechał :)\nCo do tego skończonego ASP albo innej uczelni czy kursów, to się nie przejmuj - w komiksach żaden dyplom nie pomoże. Ty działa tylko systematyczny trening i lata pracy. Znam trochę "artystów" i powiem szczerze, że widziałem w życiu niewielu takich co potrafili dobrze rysować. Natowiast wielu widziałem (pracowitych)amatorów, którzy na głowę bili umiejętnościach tych "dyplomowanych". Olekścicki to dobry przykład - dlatego wspomnniałem o pierwszym Odmieńcu - widziałem jego wczesne prace, również jakieś szkice i nie była to żadna rewelacja. Zrobił postęp, bo przez lata (po skończeniu studiów) pracował nad swoim warszatatem i stylem, a nie dlatego że ma dyplom.\nCo do "sławy" to wiadomo, że na świecie tylko nieliczni przedostają się do zbiorowej świadomości. Ale na krajowym poletku jest już wieksza szansa, na stworzenie dzieła, które w jakiś tam sposób na dłużej zapisze się w świadomości czytelników. Tylko, że do tego potrzeba konsekwencji. Czego życzę wszystkim domorosłym komiksiarzom, bo tylko tacy zostaną zapamiętani :)\n9 lipca 2015 21:23\nNie odbieram tego jako czepiania się :)\nCo do czasu, który ucieka. Płaczę nad nim codziennie przez 10 godzin, które muszę marnować na "konwencjonalną" pracę i żałuję, że nie miałem lżejszego podejścia do życia i nie zaryzykowałem bardziej.\nStudia artystyczne na pewno dają bardzo dużo, dziś, patrząc ile setek[ ba, tysięcy] godzin straciłem na tak podstawowe sprawy, jak perspektywa, światłocień czy anatomia, gdzie do wszystkiego dochodzę na drodze obserwacji i samodoskanelnia, a ktoś mógł mnie znacznie szybciej nakierować, wiem to na pewno.\nCo do konsekwencji, jestem bardzo konsekwentny. Po prosu po 15 latach ostrego treningu doszedłem do wniosku, że MOŻE obrałem niewłaściwy kierunek i spróbowałe czegoś innego. Ale dzięki.\n11 lipca 2015 19:20\n#391 Park maszynowy rysownika - wspierajmy polską ...\n#390 Superman: wstęp\n#389 Robi się...kadr z placu boju.\n#388 "Gdyby..." czyli dwa nowe komiksy mojego ołów...


ŠKODA pracuje nad pojazdami autonomicznymi na poziomie czwartym\nPoziomy autonomicznej jazdy zostały podzielone na pięć umownych stopni, w ramach których samochód jest w stanie zastępować kierowcę w coraz bardziej złożonych czynnościach. O technologiach przyszłości opowiada Robert Pěnička, Koordynator ds. zaawansowanych systemów wspomagania kierowcy w ŠKODA AUTO.\nŠKODA pracuje nad pojazdami autonomicznymi\nObecnie oferowane na rynku modele w większości zatrzymują się na stopniu pierwszym lub drugim, pomagając w utrzymywaniu zadanej prędkości i zachowaniu bezpiecznej odległości od innych użytkowników drogi lub pozostaniu na swoim pasie drogi. Stopień trzeci pozwala już kierowcy oderwać uwagę od drogi w określonych sytuacjach. Taką zdolność posiada już ŠKODA VISION E, ale w wykorzystaniu tej technologii w warunkach drogowych zapobiegają aktualne przepisy prawne. Największy przełom w transporcie przyniesie czwarty stopień autonomicznej jazdy, w którym samochód będzie już w stanie pokonać całą trasę bez interwencji kierowcy. Ostatni, piąty stopień nastąpi wraz z samochodami, które będą potrafiły poruszać się samodzielnie także poza kontrolowanym środowiskiem wyznaczonych dróg.\nTechnologie spełniające definicje i wymagania automatyzacji poziomu 3 są już dostępne, ale wciąż czekamy na aktualizację przepisów prawnych. Właśnie dlatego systemy te nie są oferowane przez producentów samochodów. Wyłącznie od branży zależy, kiedy zobaczymy je na drodze. Prawodawstwo umożliwiające sprzedaż i korzystanie z takich systemów jest w tym momencie najistotniejsze.\nBezpieczeństwo funkcjonalne jest kluczowym aspektem. W dzisiejszym świecie, wypadek spowodowany przez kierowcę jest postrzegany jako przykra, ale zwyczajna część życia. Wypadek spowodowany przez maszynę byłby jednak skandalem, który mógłby podkopać zaufanie użytkowników na wiele lat, więc technologia musi być skonfigurowana w niezwykle ostrożny sposób. Na przykład układ hamulcowy czy kierowniczy muszą ulec dalszym udoskonaleniom. Co ważne, jednym z celów połączenia różnych technologii rozpoznawających otoczenie pojazdu jest zrekompensowanie fizycznych ograniczeń wynikających z zastosowania wyłącznie jednego systemu. Oczywiście złożona, bezpieczna technologia stwarza kolejny problem, którym są koszty, przez które rozumiem koszt inwestycji producenta i cenę danego oprogramowania. Ponieważ cena może zniechęcić klientów, musimy szukać odpowiednich modeli biznesowych.\nKiedy zobaczymy postęp w autonomicznych systemach pojazdów marki ŠKODA?


Polacy są zadowoleni z TVP - Money.pl\nStrona głównaManagerLifestyleMediaPolacy są zadowoleni z TVP\nPolacy są zadowoleni z TVP\nDo programu raczej nie mamy zastrzeżeń, ale z abonamentu chętnie byśmy zrezygnowali.\nZdecydowana większość Polaków jest zadowolona z telewizji publicznej - wynika z sondażu GfK Polonia dla _ Rzeczpospolitej _. Wolimy jednak finansować ją z reklam, a nie z abonamentu - dodaje dziennik.\nZ tego jak TVP wypełnia misję publiczną, zadowolonych jest 53 procent ankietowanych. Zdania na ten temat nie ma 32 procent, a 12 procent uważa, że telewizja publiczna źle wywiązuje się z tego zadania.\nJan Dziedziczak z PiS, członek Sejmowej Komisji Kultury i Środków Przekazu, mówi _ Rzeczpospolitej _, iż wyniki tego sondażu pokazują, że z telewizją nie jest aż tak źle, jak przedstawiają to posłowie koalicji rządzącej. Według niego to kolejny dowód, że przymiarki polityków do zmian w mediach publicznych są niezgodne ze społecznymi oczekiwaniami.\nCzabański: Nie chcemy medialnej szopki\nZ kolei szefowa komisji kultury Iwona Śledzińska-Katarasińska z PO zwraca uwagę, że z wypełniania przez TVP misji publicznej zadowolona jest nie aż połowa, ale zaledwie połowa Polaków.\nPolacy uważają też, że TVP powinna być finansowana z reklam - sądzi tak 30 procent ankietowanych. 25 procent uważa, że powinny do tego służyć dotacje rządowe, 18 procent jest za podatkiem od reklam, a 13 procent uważa abonament za najlepszy sposób finansowania TVP.\nSondaż przeprowadziła GfK Polonia w dniach 2-6 października\nna 1000-osobowej próbie Polaków._ _\nSondaż: Polacy zadowoleni z wizyty w Moskwie


Prezerwatywy widoczne w sklepie | Papilot\nDominikę oburzają także widoczne przy kasie lubrykanty.\nprezerwatywy kondom jak rozmawiać z dzieckiem\nStraszna afera się ostatnio zrobiła, bo ksiądz miał odwagę stwierdzić, że razi go widok prezerwatyw na stacjach benzynowych. Te są zaraz przy kasach, wymieszane z batonikami i gumami do żucia. Według duchownego nie powinny być tak widoczne, bo znajdują się na wysokości wzroku dzieci. Są na wyciągnięcie ich małych rączek i prowokują niepotrzebne dyskusje.\nWszystkich to rozbawiło. Czytałam straszne komentarze na temat autora tego wpisu. „Głodnemu chleb na myśli”. „Tylko ksiądz może połączyć dzieci i prezerwatywy”. „Państwo kościelne”. „Policja obyczajowa w sutannach”. Ciekawe, co powiedzą, kiedy do takich samych wniosków dojdzie osoba świecka? Jestem żoną oraz matką i też uważam, że takie rzeczy powinny być jak najgłębiej schowane.\nJeśli w naszym kraju panuje wolność, to chciałabym wychowywać dzieci po swojemu. Bez tego typu szkodliwych impulsów.\nZaraz pewnie ktoś twierdził, że nagość jest wszędzie, a na opakowaniach najpopularniejszych kondomów widoczny jest tylko napis. Tu nie chodzi o wygląd, ale zawartość. Sama byłam świadkiem, jak mała dziewczynka sięgnęła po prezerwatywy przy kasie w markecie, sądząc że to nieznane jej cukierki. Matka chciała zapaść się pod ziemię. Przed innymi klientami i własnym dzieckiem.\nO niektórych rzeczach młody człowiek powinien dowiadywać się w swoim czasie. To nie fair, że handlowcy chcą wychowywać nasze pociechy.\nArgument, że nie da się trzymać dziecka pod kloszem, bo przecież jest internet - zupełnie do mnie nie trafia. Rolą rodzica jest kontrolowanie, co dziecko robi w sieci. I ograniczanie czasu, jaki tam spędza. Poza tym, jestem zdania, że jeśli maluch sięga po pornografię, to został do tego sprowokowany. Chociażby przez te nieszczęsne kondomy, które ogląda każdego dnia w sklepie.\nCo z oczu, to z serca - naprawdę tak uważam. Dzieci trzeba edukować, a nie deprawować. Komunikat musi być dostosowany do etapu rozwoju. Rozmowa z kilkulatkiem o tym, jak używa się prezerwatywy i lubrykantu to raczej kiepski pomysł. Maluch w tym wieku w ogóle nie powinien wiedzieć o istnieniu podobnych rzeczy.\nZatroskanego księdza najmocniej krytykują ci, którzy nie są jeszcze rodzicami. Zapewniam was - kiedyś przyznacie mu rację.\ngość (Ocena: 5) 13.02.2019 11:58\nMam trójkę dzieci i jakoś mi to nie przeszkadza. Jak się nie umie rozmawiać z dziećmi i niektóre tematy nie przechodzą przez gardło to lepiej "problem" zlikwidować?\nJanusz (Ocena: 2) 24.01.2019 22:07\nJa nie czaje tego po pierwsze co kogo interesuje gdzie leżą gumki po drugie na prezerwatywach nie ma zdjęcia wielkiego wacka z opisem jak się ich zakłada tylko nazwa marki produktu ,więc dziecko nie ma pojęcia co to jest. A po trzecie niech ksiądz patrzy na siebie bo zapewne nie raz owe gumeczki używał. A te osoby które się wypowiadały w artykule robią z siebie cnotki a takie " cnotki" to się już wybawily aż za... I teraz morali uczą buahaha\nwolnosc_ponad (Ocena: 5) 23.01.2019 18:31\npo co lubrykant? to już tylko stara baba może takie teksty pleść.. przykro mi - nie ma racji, mam to gdzieś, wystawię sobie i złote dildo na środku sklepu, a ona nie musi tam wchodzić,\nMateusz (Ocena: 5) 23.01.2019 17:19\n"Zatroskanego księdza najmocniej krytykują ci, którzy nie są jeszcze rodzicami. Zapewniam was - kiedyś przyznacie mu rację." No, jakoś mam dwójkę i racji nie przyznaję. xD\ngość (Ocena: 1) 23.01.2019 15:52\nDziecko służąc nie szukać porno, bo zobaczyło w sklepie kartonowe opakowanie prezerwatyw... Ten tekst do reszty mnie już załamał. Niech prezerwatywy zostaną na swoim miejscu, a rodzice nauczą się tłumaczyć dzieciom takie rzeczy zamiast udawać, że coś nie istnieje. Ewentualnie tłumaczyć, że to dla dorosłych i pogadają o tym w przyszłości zamiast wymagać od całego świata żeby się dostosował. Ja nie życzę sobie, żeby wszyscy dookoła wmawiali mojemu dziecku, że coś jest odpowiednie dla niego, bo takie rzeczy są dla jego płci i powinny się mu podobać, a inne są zarezerwowane dla osób z innymi gonadami. Czy że względu na to wycofią z obiegu działy dziewczęce i chłopięce? Przestaną ich dzielić w szatnia h i łazienkach? Raczej wątpię.


Aladdin and the Lion King Król Lew i Aladyn PS4 - używana\nAladdin - Gra zręcznościowa, oparta o fabułę filmu pod tym samym tytułem. Wcielamy się w rolę Aladyna, młodego złodziejaszka z miasta Agrabah, który na skutek niecnych knowań złego wezyra Jaffara, musi zdobyć magiczną lampę z mitycznej Jaskini Cudoów.\nZły wezyr Jaffar, pełniący zaszczytną funkcję doradcy sułtana, planuje przejąć kontrolę nad baśniowym królestwem. Do spełnienia swych niecnych zamiarów niezbędny mu jest pewien artefakt, magiczna lampa zlokalizowana w Jaskini Cudów. Jaffar odkrywa, że przedmiot może być zabrany tylko przez Aladyna, młodego złodziejaszka, który za swoje uczynki poszukiwany jest w mieście Agrabah.\nO tym, jak potoczą się dalsze losy chłopca, lampy, Jaffara oraz pięknej księżniczki Jasmine, która ze wzajemnością zakochuje się w głównym bohaterze, zadecyduje gracz. Fabuła programu nawiązuje do pełnometrażowego filmu rysunkowego pod tym samym tytułem, w kilku miejscach dodając nieznane wcześniej wątki.\nGra ma charakter wybitnie zręcznościowy.\nThe Lion King - Historia przedstawiona w grze The Lion King została oparta na fabule filmu animowanego pod tytułem Król Lew – pozycja stara się możliwie najwierniej odtworzyć zaprezentowane w nim wydarzenia.\nW trakcie rozgrywki wcielamy się w lwa Simbę, którego celem jest zrzucenie z tronu Skazy – uzurpatora winnego śmierci Mufasy, czyli ojca naszego podopiecznego.\nW toku przygody obserwujemy przemianę głównego bohatera – od młodego i dość nieporadnego kociaka, po dumnego i silnego lwa.\nObie gry są klasycznie zrealizowanymi dwuwymiarowymi platformówkami. W czasie zabawy eksplorujemy więc mapy, zbieramy przedmioty, unikamy zagrożeń oraz walczymy z wrogami. Rozgrywkę urozmaicają poziomy specjalne mające postać różnorodnych minigier.


3447 – ks. Mieczysław Maliński\nDIABEŁEK W POKRZYWACH\n– Słyszysz? – wyszeptało w niebie anielątko do swojego starszego kolegi.\n– Co mam słyszeć?\n– Nie słyszysz? Ciiiiii… Słyszysz? Coś piszczy. Ktoś płacze.\n– Może psiak się zgubił i płacze – uspokajał anioł.\n– Nie, nie psiak.\n– No to rozejrzyjmy się, zobaczmy, kto to płacze czy też co to płacze. Płacz jest jednaki.\n– Nie. Każdy płacze inaczej. Czy to człowiek, czy aniołek, czy diabełek, każdy płacze inaczej – oświadczyło anielątko.\n– No to kto?\n– Z pewnością to nie dziecko.\n– A więc kto.\nSzukali, szukali, szukali oczkami.\n– A jednak to dziecko płacze! – oświadczył anioł.\n– To nie płacz dziecka – upierało się anielątko.\nSzukali, szukali z nieba.\n– Chyba to jednak jakiś aniołek płacze – wyszeptało anielątko.\n– Coś ty. Aniołki są szczęśliwe. Aniołki nie płaczą.\nWyglądali. Szukali, szukali, szukali – kto płacze? Kto płacze? Ktoś płacze! Tylko gdzie?\nI nagle w miejscu, w którym się nie spodziewali, w którym by nie przypuszczali – przy wejściu do piekła, w pokrzywach, zlokalizowali ten płacz.\n– To tam.\n– Ktoś wpadł w pokrzywy diabelskie i płacze – wyszeptało anielątko.\n– Nie wpadł sam. Popatrz.\nI zobaczyli, że przy tych pokrzywach stoi diabeł z widłami. I pilnuje.\n– Kto tam może być? – zachodzili w głowę.\nKtoś siedzi w tych pokrzywach. Ktoś wsadził kogoś do pokrzyw i stary diabeł z widłami pilnuje, żeby nie wylazł.\n– To musi być albo dziecko, albo aniołek – stwierdzili coraz bardziej przerażeni.\n– No bo to na pewno nie diabełek.\n– Trzeba popatrzyć.\n– No to ja prędko schodzę i zobaczę – zdecydowało anielątko.\nAnielątko zeszło w dół – stanęło przed wielkim diabliskiem, takie malutkie, bialutkie, z gwiazdką na czole, i spytało go:\n– Panie diable, a kto to siedzi w pokrzywach? Aniołek, diabełek czy człowiek?\n– Co cię to obchodzi! – warknął stary diabeł.\n– Ale ja proszę pana diabła, żeby mi powiedział, kto płacze: aniołek, diabełek czy człowiek?\n– Co cię to obchodzi! – powtórzyło diablisko.\n– Ale ja bardzo proszę, ja jestem bardzo ciekawy, bo chcę wiedzieć, komu mam współczuć, czy aniołkowi, czy diabełkowi, czy dziecku.\n– Diabełek! – odburknął ze złością diabeł.\n– Diabełek siedzi w pokrzywach?! – wykrzyknął zaskoczony aniołek. – A kto go tam wsadził?\n– Ja! – przyznał z nieukrywaną satysfakcją stary diabeł.\n– Pan diabeł wsadził diabełka do pokrzyw? – aniołek nie przestawał się dziwić.\n– Tak! Wsadziłem! – odpowiedział diabeł.\n– Bo mi Lucyfer kazał!\n– A kto to jest Lucyfer? – zainteresował się aniołek.\n– Nie wiesz tego? – diabeł prawie że się obraził. – To czego cię w tym tak zwanym niebie uczą?\n– O, rozmaitych rzeczy. Przede wszystkim, jak kochać, jak pomagać, jak przebaczać, jak szerzyć pokój…\n– Zamknij się. Nie opowiadaj mi tych bzdur. Powinni cię uczyć, że Lucyfer to jest najpotężniejszy diabeł! Nasz wódz! I on mi kazał! To wsadziłem.\n– A dlaczego Lucyfer kazał panu diabłowi wsadzić diabełka do pokrzyw? – aniołek nie mógł zrozumieć i dopytywał się.\n– Bo se zasłużył! – odwarknął diabeł.\n– Jak sobie zasłużył, panie diable, nie rozumiem.\n– A co zrobił złego, że go wsadziłeś do pokrzyw?\n– Gdyby zrobił coś złego, to by dostał nagrodę – tłumaczył stary diabeł. – On zrobił coś dobrego! A w piekle tego robić nie wolno!\n– A co on zrobił dobrego, że go wsadziłeś do pokrzyw?\n– Śmiał się!!!\n– Za to, że się śmiał, ty go wsadziłeś do pokrzyw? Za śmianie się wsadziłeś go do pokrzyw?? – aniołek był zdziwiony i zgorszony.\n– Bo ty nie rozumiesz, co to znaczy śmiech – upomniał go złowrogo stary diabeł.\n– Nie, nie rozumiem – odpowiedziało anielątko ze skruchą w głosie.\n– Jeżeli się ktoś śmieje, to znaczy, że się nie boi – wyjaśniał diabeł.\n– A dlaczego, a po co, a czego, a kogo miałby się bać? – pytało zaskoczone anielątko.\n– Wszystkiego – odwarknął diabeł.\n– Wszystkiego? – aniołek był zbulwersowany.\n– Tak, wszystkiego. Najpierw Lucyfera, potem diabłów, a na końcu siebie samego.\nAnielątko zamilkło i usiłowało zrozumieć to, co usłyszało.\n– Czego się nie odzywasz? – upomniał je diabeł. – Słyszałeś, co powiedziałem?\n– Słyszałem, ale nie rozumiem.\n– Jak to nie rozumiesz? Przecież każdy się boi. Ty też się boisz.\n– Ty się nie boisz? Mnie to mówisz? Mnie mówisz takie bzdury?\n– A tego tak zwanego Pana Boga nie boisz się?\n– Nie – anielątko podniosło oczka w górę i spojrzało odważnie w wyłupiaste oczy diabła. – Ja Go kocham.\n– Możesz Go sobie kochać, ile chcesz. Ale musisz się Go bać.\n– Nie boję się, bo On też mnie kocha.\n– Nie ze mną takie numery. Bredzisz. Ciebie kocha? Takie pisklę, które trudno dostrzec!\n– Tak, wiem, że mnie kocha.\n– No zostaw, już nie mówmy o tym, ale swoich kolegów, tych tak zwanych aniołów, nie boisz się?\n– Nie boję się, bo ich kocham. I oni mnie kochają.\n– Zostaw, już dosyć tego gadania. Pytałeś, za co go wsadziłem do pokrzyw, a więc powtarzam: wsadziłem go do pokrzyw z polecenia Lucyfera za śmianie się! U nas się śmiać nie wolno! – powtórzył diabeł.\n– Nie wolno się śmiać?? – aniołek nie mógł tego zrozumieć.\n– W piekle nie wolno! – wykrzyknął już całkiem zezłoszczony diabeł.\n– A co wolno?\n– Wyśmiewać się wolno!!! Wyśmiewać się wolno!!! Wyśmiewać się wolno! Ale śmiać się nie wolno!!! – wrzeszczał.\n– I jak długo będzie siedział ten diabełek w pokrzywach? – anielątko nie zwracało uwagi na krzyk diabelski.\n– Siedem godzin! Bo dłużej nikt nie wytrzyma! Bo padnie! Siedem godzin, pełne siedem godzin będzie siedział w pokrzywach!\nAnielątko było wstrząśnięte tym, co usłyszało. Prędziutko zwróciło się do Pana Boga i poprosiło:\n– Panie Boże, zrób coś. Panie Boże, zrób coś, bo to jest bardzo niedobra sprawa. To jest bardzo niebezpieczna sprawa. Panie Boże, zrób coś. Słyszysz, jak płacze. Pomóż! Uratuj tego diabełka! Nie powinien cierpieć w tych pokrzywach za to, że odważył się śmiać! Tyś jest wszechmocny, wszystko możesz!\nPan Bóg odpowiedział:\n– Ja jestem wszechmocny, ale każdemu stworzeniu dałem wolną wolę. Również diabłom, ludziom, aniołom. Myśl. Ty myśl. Rób coś. Ja pomagam, ale nikogo nie mogę zmusić do niczego.\nAnielątko myślało, myślało, myślało. Nie mogło nic wymyślić. Znowu myślało, myślało, myślało. Nie mogło nadal nic wymyślić. A z pokrzyw rozlegał się płacz.\n– Panie Boże, pomóż mi wymyślić, pomóż mi wymyślić, pomóż mi wymyślić.\nAnielątko myślało prędziutko, prędziutko, bo przecież słyszało, że diabełek płacze w krzaku pokrzyw, że go boli, że cierpi! Prędziutko chciało coś wymyślić, nic nie mogło wymyślić.\nA stary diabeł patrzył na małe anielątko pogardliwie i mruczał:\n– Co ty, pętaku, możesz wymyślić!\nI nagle aniołek powiedział:\n– Mam!!! Już wiem!!!\n– Co ty, pętaku, możesz mieć! – stary diabeł kiwał głową pobłażliwie.\n– Już wiem!!! Uratuję diabełka!\n– Jak ty możesz, pętaku, uratować diabełka! – stary diabeł zaśmiał się, ściskając widły w dłoni.\n– Ja pójdę do pokrzyw! A niech on wychodzi!\nDiablisko aż podskoczyło ze zdziwienia.\n– Coś ty powiedział?! – wykrzyknął, nie dowierzając.\n– Tak, ja pójdę do pokrzyw.\n– Czyś ty zwariował? Ty do pokrzyw? Ty do pokrzyw?! – powtórzył diabeł, zaskoczony totalnie. – To są pokrzywy szatańskie, specjalnie wyostrzone! Ciebie zniszczą! I to szybko. Nie trzeba będzie siedmiu godzin.\n– Ja pójdę do pokrzyw! A niech diabełek wychodzi.\n– To twój przyjaciel? – stary diabeł chciał coś z tego zrozumieć.\n– Znasz go przynajmniej?\n– No to… Po co się pchasz do pokrzyw?! Tyś anioł, on jest diabeł, po co się pchasz do pokrzyw?!\n– Bo on płacze. Ja nie mogę znieść, że on płacze – tłumaczył aniołek.\n– Poważnie? Chcesz iść do pokrzyw? Poważnie mówisz? Wiesz, co to znaczy?! – stary diabeł wciąż nie dowierzał.\n– No to ja muszę się porozumieć z Lucyferem.\nWbił oczy w ziemię i zaczął warczeć:\n– Najciemniejszy, najbardziej przeklęty, najbardziej potworny Lucyferze!\nTu rzucił się na ziemię i rąbnął czołem w ziemię – raz, rąbnął czołem drugi raz w ziemię – dwa, rąbnął czołem trzeci raz w ziemię – trzy.\n– Oddaję ci pokłon, bijąc czołem w ziemię, żeby ciebie uczcić!\n– Co tam, stary durniu, masz za sprawę do mnie? – usłyszał głos Lucyfera.\n– Najokrutniejszy Lucyferze, mam sprawę do ciebie. Przyszło do mnie anielątko…\n– Jakie znowu anielątko ośmieliło się przyjść do ciebie, stary diable?\n– Chce wejść do pokrzyw zamiast diabełka, który za śmiech został skazany na siedem godzin!\n– Anielątko chce wejść do pokrzyw? – Lucyfer powtórzył, nie dowierzając własnym uszom.\n– Tak, chce go zastąpić.\n– Czy on zwariował?\n– Ja się go też spytałem, czy on zwariował, ale on mówi, że on nie zwariował, tylko nie może znieść, że diabełek cierpi i płacze.\n– Przecież on nie wytrzyma tych pokrzyw! – odwrzasnął Lucyfer.\n– Anielątko mówi, że wytrzyma!\n– No to mnie cieszy. Dla mnie – powiedział Lucyfer – może całe niebo aniołów wejść w te pokrzywy! Niech cierpią!\n– Mam się zgodzić?\n– Natychmiast się zgadzaj, żeby się nie rozmyślili.\n– Ale nie, to tylko jedno anielątko.\n– No to niech cierpi ten brzdąc. Niech cierpi! Niech wchodzi!\n– Dziękuję ci! Rozkaz wykonam – znowu rąbnął głową w ziemię raz, rąbnął głową w ziemię dwa, rąbnął głową w ziemię trzy, żeby było słychać, jak rąbie głową w ziemię – Najohydniejszy Lucyferze.\nDopiero wtedy dźwignął się na równe nogi, otrzepał się i wrzasnął w stronę krzaku pokrzywy:\nW krzakach pokrzyw tkwił mały diabełek i płakał.\nAle diabełek nie wychodził. Tylko wciąż płakał. Nie słyszał tego wszystkiego, co się wokół niego działo. Nie słyszał, co anielątko mówiło do starego diabła, ani tego, co stary diabeł mówił do anielątka. Po prostu nie słyszał. Bo był taki zapłakany.\n– Wyłaź!!! – stary diabeł wrzasnął po raz trzeci.\nA gdy nawet to nie poskutkowało, nachylił się – ostrożnie, żeby się samemu nie poparzyć – złapał diabełka za kark, wyszarpnął z pokrzyw, postawił na ziemi. A on w dalszym ciągu ryczy i płacze, i zanosi się, łka. Łzy płyną mu z oczków. Zapuchnięty cały. Cały poparzony pokrzywami.\nAnielątko zobaczyło, w jakim stanie znajduje się diabełek, rzuciło mu się na szyję, całowało po pyszczku, po oczkach, po buzi, głaskało po łapkach, po pleckach, tuliło go do siebie. A diabełek, nie widząc, prawie nie słysząc, co się do niego mówi, tylko płacząc wciąż, tulił się do anielątka, a anielątko wciąż go głaskało, całowało, przytulało. Aż wreszcie diabełek zaczął się uspokajać.\nStary diabeł patrzył się na to, co się działo, zgorszony, ale na dobrą sprawę nie bardzo wiedział, co ma zrobić – czy odłączyć diabełka od anielątka, czy nie.\nWreszcie diabełek całkiem oprzytomniał. Otworzył oczka, zobaczył, że jest w objęciach aniołka, który go głaszcze po głowie. Przeraził się. Odruchowo odskoczył. I wtedy dopiero spostrzegł starego diabła. A diablisko wrzasnęło:\n– Leć do Lucyfera! Podziękuj Lucyferowi, że ci skrócił karę! Marsz!\nNo to diabełek jak piorun zmył się i poleciał do Lucyfera.\nA w salonie Lucyfera – najbrzydszym salonie świata – siedział Książę Ciemności na najbrzydszym fotelu. Siedział i rechotał. Ochroniarze wokół niego pilnowali, żeby był bałagan. I bałagan był, a jakże! Na zaśmieconej podłodze kulały się w jakichś brudnych betach małe diabełki, biły się, gryzły, kopały, wrzeszczały, rechotały. Z głośników ryczała szatańska muzyka.\nDiabełek wpadł przed Lucyfera.\nJeden z ochroniarzy rozkazał:\n– Na ziemię. I czołem bij w ziemię! Trzy razy!\nDiabełek nie wiedział, o co chodzi, wobec tego ochroniarz złapał go za kark, przygniótł do ziemi, trzy razy rąbnął jego czołem o ziemię, wreszcie wyprostował go. A diabełek się opamiętał i mówi:\n– Dziękuję ci, Lucyferze…\n– Nie „Lucyferze”!!! – wrzasnął ochroniarz. – Najciemniejszy Lucyferze!\n– Dziękuję ci, najciemniejszy Lucyferze…\n– Książę Ciemności!\n– …Książę Ciemności, żeś mnie uwolnił od pokrzyw.\nA Lucyfer zarechotał:\n– Durniu! To nie ja! Ja nie jestem od darowania ani przebaczania!\n– A kto mnie uratował? – wyjąkał diabełek.\n– To głupie anielątko cię uratowało!\nDiabełek nie wiedział, o co chodzi, jakie anielątko go uratowało. Zapytał zdziwiony:\n– Jakie anielątko mnie uratowało?\n– Co się głupio pytasz? To nie wiesz?\n– Jakieś zwariowane anielątko cię uratowało. Ono za ciebie poszło do pokrzyw, a jak nie poszło, to zaraz pójdzie. Rozumiesz? Za ciebie. Ja tego nie rozumiem. Idź do niego! I zagraj mu na nosie! Wyśmiej się z niego, że takie głupie! Że za ciebie wlazło w pokrzywy! A jak nie wlazło, to zaraz wejdzie.\nDiabełek był wstrząśnięty tym, co usłyszał. Jeszcze przez chwilę stał jak skamieniały ze zdziwienia. I w tej jednej chwili przypomniał sobie, że po wyjściu z pokrzyw ktoś go przytulał i głaskał, i całował. Dopiero wtedy zrozumiał, o czym mówi Lucyfer.\nZerwał się. Bez słowa pożegnania wyleciał z gabinetu Lucyfera. Prawie nie dostrzegając ochroniarzy, przemknął przez beznadziejnie ponure, szare korytarze piekła, przefrunął obok sal pełnych bijących się z rykiem diabłów. Spieszyło mu się. A więc prędko, jak najprędzej do bramy piekieł. Wreszcie brama. Wyleciał przez nią do krzaku pokrzyw. Przy pokrzywach stał stary diabeł.\n– Gdzie aniołek? – zapytał go.\n– Tam – odpowiedział diabeł, wskazując brudnym palcem pokrzywy.\nDiabełek podszedł do pokrzyw tak blisko, jak się tylko dało, i wyszeptał:\n– Jestem – usłyszał cichutki, przytłumiony szept.\n– Boli – odszeptało anielątko.\nAle wytrzymało jeszcze tylko chwilę. Potem się zaczęło. Najpierw to było jak popiskiwanie skrzywdzonego psiaka. Potem już coraz wyraźniejszy płacz. A wreszcie przejmujący szloch. Najpierw cichutko, potem coraz głośniej. Wtedy diabełek nie wytrzymał: „Przecież on za mnie cierpi”. I diabełek też zaczął płakać. Tak płakali oboje.\nLucyfer – a z nim całe piekło – usłyszał ten dziwny płacz diabełka i spytał zezłoszczony:\n– Dlaczego ten pętak znowu płacze? Przecież już nie jest w pokrzywach, już go nie boli.\n– On współczuje temu zwariowanemu aniołkowi – pospieszył z tłumaczeniem stary diabeł.\n– Współczuje?! – wrzasnął Lucyfer. – Diabeł nie może współczuć!!! Jaki on diabeł, że współczuje!!!\nA tymczasem płacz anielątka usłyszał święty Piotr.\n– Czy to aniołek płacze? Aniołki przecież nie płaczą, bo są szczęśliwe – dziwił się Święty. – Dlaczego jakiś aniołek płacze? Gdzie on jest?\nZaraz potem usłyszał płacz święty Michał Archanioł, a z nim wszyscy aniołowie, archaniołowie i aniołki.\n– Dlaczego płacze aniołek?\nI wtedy zobaczyli, że aniołek płacze w krzaku pokrzyw. Święty Michał Archanioł sfrunął natychmiast jak błyskawica do bramy piekielnej i stanął przy pokrzywach. Tam natknął się na starego diabła, który tak się przestraszył archanioła, że aż zaniemówił. Bo święty Michał spytał go:\n– Czy tam jest aniołek? Odpowiadaj. Czemu milczysz?\nPo chwili stary diabeł wyjąkał:\n– Tak. Tam siedzi aniołek.\n– Tyś go tam wsadził?\n– Nie, on sam tam wszedł.\n– Bo zastąpił diabełka, który został skazany na siedem godzin pokrzyw.\n– To aniołek ma też tyle godzin tam siedzieć?\n– Tak, sam się na to zgodził.\nA aniołek płakał coraz głośniej, bo go coraz bardziej bolało. A przy krzaku płakał diabełek. I tak oboje płakali.\nŚwięty Michał Archanioł zwrócił się do Pana Boga i zaczął prosić Go serdecznie:\n– Uratuj anielątko z pokrzyw, żeby nie płakało. Zrób coś, jesteś wszechmocny, uratuj anielątko!\nA Pan Bóg powiedział:\n– Masz rozum i wolną wolę. Dałem je wszystkim stworzeniom. Również aniołom, ludziom i diabłom, i Lucyferowi, i tobie. Wy myślcie. Nie mogę tego nikomu odebrać, nie mogę nikogo przymusić. Sami myślcie i decydujcie.\nŚwięty Michał Archanioł myślał, myślał, myślał i nie mógł nic wymyślić. A aniołek płakał coraz bardziej.\nNo to święty Michał Archanioł jak mógł najszybciej myślał, myślał, myślał, myślał. Bo aniołek płakał. Wszystkie aniołki w niebie myślały, myślały, myślały, myślały – a aniołek płakał.\nI wreszcie święty Michał Archanioł powiedział:\nJuż wiedział, co zrobi. Oświadczył:\n– Sam wchodzę za niego do pokrzyw.\nA całe niebo zawtórowało:\n– I my wchodzimy z tobą razem do pokrzyw!\nŚwięty Michał Archanioł zaprotestował:\n– Nie potrzebujemy wszyscy razem wchodzić do pokrzyw, wystarczy po kolei. Na przykład po minucie.\n– Po pierwsze – wtrącił się stary diabeł – najpierw musi się zgodzić na to Lucyfer.\nŚwięty Michał Archanioł ugodowo powiedział:\n– Dobrze. Zapytaj Lucyfera. Czy się zgadza na to, żebyśmy zastępowali anielątko po kolei.\nStary diabeł zwrócił się do Lucyfera:\n– Najczarniejszy Książę Ciemności, pytają się ciebie te tak zwane anioły, czy się zgodzisz na to, żeby anielątko wyszło z pokrzyw, a na jego miejsce wchodzili co minutę po kolei anieli? Ile ich tam będzie.\nA Lucyfer wrzasnął:\n– Jasne! Jest zgoda! Niech wszyscy włażą w pokrzywy! Czy po kolei, czy jak chcą! Niech włażą! Niech się przekonają, co znaczą pokrzywy szatańskie! I te tak zwane anioły niech wreszcie zobaczą, że nie rządzi światem ten tak zwany Bóg, tylko że ja tu rządzę!! Ja teraz niebem rządzę!! Ja rządzę teraz aniołami!\nŚwięty Michał Archanioł spokojnie powiedział do całego nieba:\n– Kto chce iść za anielątko do pokrzyw, niech się ustawi w ogonku i po kolei, co minuta będzie jeden wchodził za drugim. Każdy wchodzi na minutę. I tak przez siedem godzin!\nI ustawił się sznur aniołów – od pokrzyw aż po samo niebo.\nStary diabeł powiedział do anielątka:\nAle anielątko tak płakało, tak szlochało, że nie słyszało całej tej rozmowy! Bo tak je bolało wszystko, tak je piekły pokrzywy, tak łkało, że nie wiedziało, co się dzieje wokół niego.\nNo to stary diabeł wrzasnął drugi raz:\nAle anielątko nic nie słyszało. Nic nie słyszało, bo tylko płakało a płakało, a obok niego siedział przy pokrzywach diabełek i też płakał. Też nie słyszał, co się wokół niego dzieje, bo tak płakał i tak współczuł.\nWobec tego stary diabeł sięgnął ręką do pokrzyw, złapał anielątko za sznur w pasie, wyciągnął je stamtąd, postawił je obok pokrzyw – a na jego miejsce wskoczył od razu pierwszy z aniołów czekających w ogonku.\nAnielątko jeszcze nie wiedziało, gdzie się znajduje. Tak je wszystko bolało, tak je wszystko piekło, iż nie zdawało sobie sprawy z tego, że nie jest w pokrzywach, i płakało, i płakało. A na nie rzucił się diabełek – ten płaczący diabełek – i tak je tulił, tak je głaskał, tak je całował, jak tylko potrafił najczulej. Diabełek całował aniołka, głaskał po główce, po oparzeniach, które miał na buzi, na łapkach, na nóżkach, głaskał i głaskał, przytulał aniołka do siebie.\nA wtedy całe piekło się rozszalało:\n– Co to znaczy? Co to znaczy?! Co to znaczy?!! Jeżeli aniołek jest w rękach szatana, to tylko po to, żeby go rozszarpał, a nie, żeby go tulił i całował! Diabeł całuje aniołka!! Co za wstyd! Jak piekło piekłem, jeszcze czegoś takiego nie było!!!\nWszyscy szatani szaleli z wściekłości.\nA anioły wchodziły. Co minuta jeden, co minuta jeden, co minuta jeden.\nA aniołek w rękach diabełka uspokajał się i uspokajał. Już patrzył na oczka, jeszcze zapuchnięte od płaczu. Ale już widział, co się dzieje. Jeszcze początkowo nie rozumiał, potem zaczął rozumieć – widział sznur aniołów, które stoją w ogonku od krzaka pokrzyw aż do samego nieba. Widział, jak po kolei, co minutę wychodzi z pokrzyw – a właściwie nie wychodzi, ale wyskakuje jak przysłowiowy diabeł ze święconej wody – jeden anioł, a wchodzi na jego miejsce następny. I coraz bardziej mu się buźka rozjaśniała, rozjaśniała. Patrzył uśmiechnięty, a z nim diabełek i stary diabeł, który był coraz bardziej zachwycony tym, co się działo.\nA całe piekło wrzeszczało:\n– Głupole!!! Waryjoty!!! Dla jednego durnego diabełka taki hałas i taki harmider, i takie wygłupy, i taki wrzask, i tyle zamieszania, i tyle nieporządku!! Czy te anioły zwariowały?!\nAż wreszcie w ostatniej minucie siódmej godziny wyszedł ostatni anioł i wszystkie anioły wesołe i radosne, choć trochę poparzone, wróciły do nieba.\nI wtedy anielątko wzięło za rączkę diabełka i powiedziało:\n– Chodź, my też idziemy do nieba.\n– My do nieba? Ja przecież jestem diabełkiem.\n– Ty już nie całkiem jesteś diabełkiem. Nawet już wyglądasz inaczej, cały pojaśniałeś.\n– Tak. Bo współczułeś. Bo współczułeś. I ty też chodź – zwróciło się anielątko do starego diabła.\n– Przecież ja jestem stary diabeł.\n– Ty już prawie nie jesteś diabeł. Bo się nie wyśmiewałeś ze mnie.\nI poszli wszyscy troje.\nA w bramie stał święty Piotr i rozłożył szeroko ręce:\n– Witajcie, witajcie. Tak się cieszę – powiedział z radością.\nA w tym dniu Lucyfer stracił więcej diabłów, niż się mógł spodziewać. Bo wielu szatanów pomyślało: „Szkoda, że nie jestem z nimi”.\nDIABEŁEK W NIEBIE\nGdy tylko stary diabeł zrobił pierwszy krok przez bramę niebiańską, oniemiał, osłupiał ze zdumienia i zachwytu. Prawie że zamienił się w posąg.\nPo chwili rozejrzał się i powiedział trochę do siebie, trochę do towarzyszy:\n– Jak tu pięknie!\nA diabełek zachwycony powtórzył:\n– Jak tu pięknie. Ile światła, ile powietrza, ile przestrzeni. Jak tu pięknie. Jakie tu lasy rosną! Jak tu łąki pachną! Jakie tu piękne kwiaty kwitną.\n– Ja nie wiedziałem, że w niebie drzewa rosną – powiedział stary diabeł zachrypłym głosem. – Ja nie wiedziałem, że łąki są w niebie, że w niebie lasy rosną. A skąd tu te drzewa?\nAnielątko tłumaczyło, tak jak umiało:\n– To są te drzewa, które uschły na ziemi, które zostały ścięte na ziemi, które zostały połamane przez wichurę na ziemi. To są te drzewa.\n– Te drzewa?\n– Tak! Bo jak Pan Bóg coś stworzy, to już jest! Jak Pan Bóg coś stworzy, to już istnieje. Jak Pan Bóg coś obdarzy życiem, to tego daru nie odbiera. To są drzewa te same, tylko przemienione.\n– To są tamte drzewa z ziemi. Tylko są przemienione. To są uwielbione drzewa.\nStary diabeł nie ruszał się z miejsca, tylko pytał dalej:\n– A ludzie, co tu chodzą? Tacy piękni ludzie tu chodzą, takie piękne dzieci tu chodzą, taka piękna młodzież tu chodzi. Skąd tyle ludzi jest w niebie?\n– To są ci ludzie, którzy umarli. To są ci sami ludzie, którzy umarli na ziemi, a są w niebie.\n– Ale skąd mają ciała?\n– Mają ciało uwielbione. I są tacy śliczni, jak Pan Jezus Zmartwychwstały.\nStary diabeł wciąż się rozglądał. I niespodziewanie w oddali zobaczył jakieś stwory gigantycznej wielkości. Wykrzyknął zdumiony:\n– To dinozaury! Dinozaury! Skąd tu dinozaury?!\n– Powiedziałem ci. Gdy Pan Bóg coś stworzył, gdy coś czy kogoś obdarzył życiem, to tego daru nie odbiera. To są te same dinozaury, które żyły przed milionami lat na ziemi, ale wyginęły.\n– I są w niebie w dalszym ciągu prawdziwe?\n– Tak! Prawdziwe dinozaury, prawdziwe mamuty, prawdziwe te zwierzęta, które wymarły już na ziemi, tylko tu są przemienione albo, jak wolisz, uwielbione.\nNaraz spytał diabełek aniołka:\n– A czy możemy Pana Boga zobaczyć? Tak jak ja Lucyfera widziałem, czy mogę Pana Boga zobaczyć? Tak jak ja Lucyfera widziałem na tronie najbrzydszym na świecie, tak ja mogę zobaczyć Pana Boga? Tak jak widziałem Lucyfera w najbrzydszej komnacie na świecie, tak mogę zobaczyć Pana Boga? Na pewno to jest najpiękniejsza komnata na świecie, najpiękniejszy tron na świecie. I tam siedzi najpiękniejszy Pan Bóg na świecie i rządzi wszystkim.\n– Nie ma gabinetu Pana Boga. Pan Bóg nie siedzi na tronie.\n– To gdzie jest Pan Bóg?! Gdzie jest, jeżeli nie siedzi na tronie w swoim gabinecie i nie przyjmuje gości, którzy przychodzą do Niego, żeby Go zobaczyć?!\n– Wszędzie. Pan Bóg jest wszędzie w niebie. W tych pięknościach niebieskich – wszędzie. W tych drzewach – wszędzie. W tych lasach – wszędzie, w tych łąkach – wszędzie, w tych zwierzętach – wszędzie, w tych ludziach – wszędzie. Pan Bóg jest wszędzie w niebie i wszędzie na ziemi. W ciszy, w mądrości, w miłości, w serdeczności, w dobroci. Pan Bóg jest wszędzie.\n– No to jak to tak, to nie można z Nim porozmawiać? – spytał zdezorientowany diabełek.\n– Można! Jak chcesz, to mów do Pana Boga, a On ci odpowie.\n– Ja naprawdę mogę do Niego coś powiedzieć? I On mi odpowie? – spytał diabełek anielątka.\n– Oczywiście. No to się spytaj! A o co chcesz się spytać?\nDiabełek się zastanowił chwilkę i powiedział do anielątka:\n– Ja ci najpierw na uszko powiem, po cichutku, o co ja chciałem się spytać Pana Boga.\n– No to mów. O co byś chciał spytać Pana Boga.\nA diabełek szepnął do anielątka:\n– Chciałem się spytać Pana Boga, czy On mnie choć troszkę kocha. Chociaż ja jestem diabełkiem.\n– No to się spytaj.\nJeszcze diabełek nie zdążył spytać pełnym głosem, gdy usłyszał odpowiedź:\n– Kocham cię. Chociaż jeszcze jesteś trochę diabełkiem, kocham cię. Ale i tak bym cię kochał, chociażbyś był całkiem diabełkiem. Przecież ja jestem Stworzycielem wszystkiego, wszystko, co stwarzam, kocham.\n– To Ty diabły potrafisz kochać? To Ty diabły też kochasz? To Ty tego starego diabła, który obok mnie stoi, też kochasz?!\n– Tak. Kocham. Tego starego diabła też kocham. I wszystkie diabły też kocham. I czekam na to, żeby się nawróciły. Ku prawdzie i ku miłości.\nI nagle diabełek poczuł, że to już za dużo jak na jego małe serduszko, że to za silne uderzenie jak na jego możliwości pojmowania, że musi coś zrobić, żeby się uratować, że już nie wytrzymuje tego piękna, że umrze ze szczęścia. Tyle miłości i dobroci. Tyle uśmiechów i radości. A jeszcze ta rozmowa z Panem Bogiem… Zamknął oczy, żeby przynajmniej nie widzieć tych cudowności, jasności, przestrzeni, światła, powietrza, kolorów. Zatkał sobie uszy, żeby nie słyszeć głosu Pana Boga ani nawet ciszy, ale i muzyki. To na chwilę pomogło.\n– Ja muszę stąd wyjść – powiedział diabełek do anielątka – bo umrę ze szczęścia.\nStary diabeł trzymał się, ale też poczuł, że mu się wszystko zaczyna kręcić przed oczami.\n– Ja nieprzyzwyczajony do tych wspaniałości – mruknął do siebie i zachwiał się na nogach.\nWobec tego anielątko wyprowadziło diabełka z nieba, stary diabeł też za nimi się wyczołgał prawie na czworakach. Dopiero gdy zamknęła się za nimi brama nieba, odetchnęli.\n– To było za dużo jak na pierwszy raz – powiedział stary diabeł. – Ale gdy się już raz było w niebie, wtedy będzie się zawsze za nim tęskniło.\n– Chodźmy do czyśćca – zadecydował aniołek.\n– A co to jest czyściec? – spytał diabełek.\n– Czyściec to jest takie miejsce, gdzie się dorasta do miłości. Pójdziemy do czyśćca przeznaczonego dla diabłów, diablic i diabełków.\n– O, to jest i taki czyściec?\n– A jest, zaraz tam będziemy.\nDIABEŁEK W CZYŚĆCU\nNad bramą wejściową świecił widoczny z daleka napis: „Czyściec dla diabłów”. Anielątko spytało starego diabła i diabełka:\n– Chcecie tam wejść?\n– Chcemy – odpowiedzieli.\nNajpierw weszli do spokojnego, obszernego pomieszczenia. Czyściutkiego i wygodnego. Diablice i diabły siedziały przy stolikach i popijały niebiańską kawę. Ale już nie takie straszne jak w piekle. Już nie takie warczące, wściekłe. Rozmawiały przyjaźnie i śmiały się serdecznie. Stary diabeł patrzył na to jak na jakiś cud niepojęty. Równocześnie diabełek i aniołek zdumieli się innym widokiem.\nMały diabełek skakał z radości, skakał, skakał, pod sam sufit. Ale to nawet nie było najdziwniejsze. Najdziwniejsze było to, że się śmiał wpatrzony w jedną z diablic – najwyraźniej jego matkę.\n– A z czego ty się tak cieszysz? – spytali i diabełek, i anielątko równocześnie.\n– Bo mnie moja mama pocałowała! Pierwszy raz w życiu mnie pocałowała!\n– A dotąd cię mama nie całowała?\n– Nie! Lała mnie po pupie, po łapach, po plecach, nawet po głowie!\n– A dlaczego cię tak biła po pupie, po łapach, po plecach, po głowie?\n– Bo był nieznośny, bo mnie przezywał, wyzywał, rzucał się na mnie, gryzł i kopał – włączyła się matka. – Nazywał mnie starą diablicą. To w końcu wzięłam go za rękę i uciekłam z piekła do nieba, żeby uratować dziecko i siebie. Skierowano nas tu, do czyśćca, żebyśmy się uczyli miłości. I już trochę się nauczyliśmy. Wystarczy popatrzeć na tych diabłów i diablice, które siedzą przy sobie i rozmawiają prawie jak anieli w niebie.\nAnielątko poprowadziło małego diabełka i starego diabła w głąb czyśćca. Otworzyli kolejną bramę, a tam, za bramą, ujrzeli ogromną, przepiękną polanę w lesie. Z powalonymi drzewami, z kłodami drzew, z wykrotami, wzgórkami i zagłębieniami. Przyglądali się, nie bardzo wiedząc, po co tutaj przyszli. Wreszcie diabełek zapytał aniołka:\n– Po cośmy tu przyszli?\n– Jeszcze chwilkę poczekaj, a przekonasz się.\nNo to czekali. Nagle coś się w krzakach poruszyło i zaczęło się wyliczanie:\n– Co to za wyliczanie? – szepnął diabełek.\n– To nie wyliczanie, to odliczanie.\nI rzeczywiście. Zabrzmiał okrzyk:\n– … na oczy patrzy!\nI z krzaków wypadł diabełek jak lis z zasadzki, szmyrgnął pod pniak drzewa, ale zaraz wychylił się stamtąd, stanął na wierzchu, rozglądnął się, przykładając dłoń do czoła. Coś zauważył, bo błyskawicznie skoczył w dół, przebiegł przez łąkę w poprzek i wpadł w krzaki. Nagle wybuchł tam krzyk i zamieszanie pod same chmury. Z krzaków wybiegło kilka diabełków i rzuciło się pędem, krzycząc ze śmiechem, w miejsce, skąd zaczął swoją drogę pierwszy diabełek.\nPrzyglądający się temu widowisku stary diabeł nie rozumiał nic.\n– Co się tu dzieje? Co one robią? – spytał anielątko.\n– Bawią się w chowanego.\n– Bawią się w chowanego?\n– Tak, uczą się bawić. Bo na początku tylko się biły, gryzły, ciągnęły się za ogony, za włosy, za rogi, za uszy, przeklinały, przezywały. Każdy chciał być najlepszy, każdy chciał być pierwszy, każdy chciał wygrywać. A teraz uczą się nie tylko wygrywać, ale też przegrywać. Uczą się wspólnie bawić.\nDiabełek w pewnej chwili zwrócił się do anielątka:\n– Czy ja cię mogę o coś poprosić?\n– Oczywiście – powiedziało anielątko.\n– Czy ja mógłbym tu zostać?\n– Chcesz tu zostać?\n– Tak, chciałbym tu zostać i bawić się z tymi diabełkami.\n– Oczywiście że możesz, zostań.\n– Zobaczymy się w niebie! – zawołało anielątko na pożegnanie.\nI anielątko ze starym diabłem poszli dalej.\nWeszli do ciemnej izby. Przy stolikach, na których stały świece, siedzieli szatani na beczkach po piwie – ubrani w czarne kominiarki, w czarne skórzane kurtki nabijane ćwiekami. Na nogach mieli podkute buty wysoko sznurowane, niektórzy z głowami ogolonymi na glacę, niektórzy z grzywą indiańską. Na odsłoniętych ramionach widniały bogate tatuaże. Do pasów mieli przytroczone łańcuchy i noże za pasem. Oparte o stołki sterczały kije baseballowe.\nStary diabeł, choć dużo już w życiu widział, musiał przyznać, że takiej speluny dawno nie spotkał.\n– Co oni tu robią? – zapytał.\n– Oni grają w puzzle – odpowiedziało anielątko.\n– Grają w puzzle?\n– Tak. Bo to są nawrócone diabły, które teraz naradzają się, namyślają się, jak uratować tych, których zachęcali, uczyli, namawiali do rozbojów, do rabunków, do morderstw.\nStary diabeł wysłuchał tego wyjaśnienia, prawie nie dowierzając. Ale aniołek już proponował dalszą drogę:\n– Chodźmy dalej.\nI stary diabeł powędrował dalej.\nZnaleźli się nad morzem. Stanęli na wydmie. Stary diabeł rozglądnął się. Z jednej i z drugiej strony rozciągał się las, a przed nimi morze i plaża. Ogromna, piękna plaża.\n– To też jest czyściec? – dziwił się stary diabeł.\nDiabeł rozejrzał się w prawo, ale jak okiem sięgnąć, nie zauważył nikogo. Rozejrzał się w lewo – z podobnym skutkiem. Spytał aniołka:\n– Ale tu nikogo nie ma?\n– No, przypatrz się lepiej – zaproponował mu aniołek.\nStary diabeł jeszcze raz popatrzył uważnie na prawo i lewo, ale nic ani nikogo nie zauważył.\nAż wreszcie zobaczył na tej ogromnej plaży daleko, daleko jakiś mały czarny punkt.\n– To diabeł – usłyszał w odpowiedzi.\nZa moment byli przy siedzącym diable, zwróconym twarzą ku morzu.\nDiabeł, który siedział na plaży, spojrzał na nich i powiedział trochę do siebie, trochę do nich:\n– A nas w piekle uczyli, że Pana Boga nie ma.\nI znowu popadł w milczenie.\nPo chwili stary diabeł wyszeptał do aniołka:\n– Ja bym chętnie został tutaj. Czy mogę?\n– No to żegnaj i do zobaczenia w niebie.


Fanem wielkim Gwiezdnych Wojen jestem i buty ze Star Wars wystawiłem - Sneakers World - Szczepan Radzki\nSzczepan RadzkiSneakers World 14 grudnia, 2017\nTytuł, trochę pokręcony, ze zmienionym szykiem, to odniesienie do tego jak mówi Yoda.\nNie wiem czy pamiętasz, ale jakieś półtorej roku temu, ekipa Obuwnika, Ola i Gabriel, namalowała dla mnie ładnego, czarnego buta. Chcieliśmy, aby projekt był czymś specjalnym, więc w związu z przemalowaniem adidas Ultra Boost 1.0 całkowicie na czarno, otrzymał nazwę Darth Vader.\nKontynuowaliśmy projekt w tym roku, ale z innym butem. Podczas Sneakerslife z adidas EQT 93/17 zrobiliśmy wnuka Dartha Vadera, Kylo Rena. W zasadzie temat nie był planowany, był kompletnie przypadkowy, bo do ostatniego momentu nie do końca mieliśmy koncepcję na custom. I nagle wpadła… a podczas malowania doszedł detal, który widać na zdjęciu wyróżniającym wpis o samym projekcie.\nDo obu butów są dołączone figurki LEGO postaci, do których but się odnosi – Darth Vader i Kylo Ren. Teraz oba buty i figurki, w związku z premierą filmu Last Jedi, stoją w Worldbox Magnolia Park i witają gości salonu.\nPomysły na kolejne części mam też.\nSzczepan RadzkiNews 14 grudnia, 2017\n6 rzeczy, które warto wiedzieć dziś rano [14.12.2017] – po powrocie z podróży do Portugalii. Pamiętaj o prezentowniku świątecznym – …