Sobel w swoim singlu wnosi nową jakość do polskiego melodyjnego rapu. "Tajne info" powinno się roznieść - Poptown\nTUTAJ PRIDE MONTH\nTRWA CAŁY ROK\nKliknij tagi i czytaj więcej treści\nBądź na bieżąco !!!\nINSTAGRAM ✹ FACEBOOK ✹ INSTAGRAM ✹ FACEBOOK ✹\nSzukaj Facebook Polityka prywatności Reklama Redakcja\nTak, używamy ciasteczek. Zapoznaj się z naszą polityką prywatności.\nMasz już 18 lat?\nSOBEL w swoim singlu wnosi nową jakość do polskiego melodyjnego rapu. „Tajne info” powinno się roznieść\nZDJĘCIA: Sobel / mat. pras. - Universal Music Polska\nByła „Impreza”, ale się skończyła. Teraz Sobel trzeźwo patrzy na świat, do którego się dostał dzięki swoim viralowym hitom.\nSobel to stosunkowo świeża twarz na polskiej scenie rapowej. Młody artysta przeszedł już jednak daleką drogę, na początku śpiewał bowiem czułe ballady. W ostatnich miesiącach wszystko się zmieniło. Pod koniec zeszłego roku zaprosił nas na “Imprezę” – hip-house’owy track, ozdobiony sceną Rick & Morty, w 4 miesiące zainkasował już 15 milionów odtworzeń na samym Youtubie i zyskał spory rozgłos z pomocą TikToka. Szymon został też zaproszony na gościnny występ na longplayu Bonsona.\nMC oraz wokalista nadal prze do przodu. Niedawno na YT wylądowało bowiem “Tajne info”. I mamy w związku z tym całkiem publiczne info, które warto rozprzestrzeniać: To bardzo dobry singiel, który wnosi sporo świeżości na polskie podwórko.\n„Tajne info” to numer sygnalizujący, jakie ambicje ma Sobel. Artysta w skromnych, ale sugestywnych słowach opisuje swoje wejście do krajowej rap-gry, wymierzając celne prztyczki w nosy swoich kolegów po fachu oraz ludzi grzejących się w blasku raperów. Adresuje też charakterystyczny dla sceny vanitas oraz pustkę uczuciową, której nie zapełniają żadne błyskotki i najmodniejsze ciuchy.\nA muzycznie? Bardzo dobry podkład wyczarowany przez Penacho daje spore pole do popisu młodemu wokaliście. Sobel bowiem bardzo płynnie balansuje pomiędzy nawijką oraz śpiewem, wkładając mnóstwo melodyki w swoje wersy oraz upewniając się równocześnie, że jego przekaz jest zrozumiały i chwytliwy. Warto też zwrócić uwagę na świetne warunki wokalne tego gracza, bo mógłby dać kilka rad starszym stażem raperom, którzy biorą się za śpiewanie.\nNiektórzy już wróżą, że mamy do czynienia z numerem, który podbije TikTok, a potem cały kraj. Przede wszystkim jest to dobry prospekt na przyszłość, bo Sobel jest dostatecznie utalentowany i wykwalifikowany by przewodzić w Polsce nowej fali, łączących różne prądy, artystów.\n„Tajne info” złapiecie też z pomocą Spotify, Tidala, Deezera oraz Apple Music (linki w nazwach wszystkich serwisów).\nDavid Lynch twierdzi, że kręciłby teraz nowy film, gdyby nie pandemia COVID-19\nJaśmina Polak: Coś tu się nie zgadza!\nPowstaje rave’owy skafander, który ma sprawić, że znajdziemy się na imprezie mimo dystansu społecznego\nKosmiczny mecz: Nowa era – nie uratuje was nawet wiadro\nBillie Eilish wypuściła krótki film o body shamingu i własnym ciele. I jest fenomenalny\nDJ Duch odpala nową, duchologiczną wytwórnię – Superkasety\nRadio Kapitał wyda składankę wspierającą Białoruś\nDavid Lynch prowadzi na Youtube prognozę pogody. Po 10 latach wrócił do tej tradycji


Witam Was w Nowym Roku, jednocześnie życząc by był on taki jak sobie wymarzycie, lepszy od minionego, a przynajmniej nie gorszy :) Życzę Wam wielu radosnych chwil, realizacji celów i samych sukcesów w każdej dziedzinie życia!\nPrzepraszam za chwilową nieobecność na blogu, pewnie spodziewaliście się jakiś sukienek uszytych na święta czy sylwestra. Pech chciał, że niestety przez większość grudnia nie mogłam zasiąść do maszyny. Gdy człowiek tak leży całymi dniami i ma ograniczone możliwości, przypomina sobie że poza szyciem miał kiedyś też inne zainteresowania. W tym Nowym Roku nadal chcę szyć ale na spokojnie, bardziej przemyślanie, więcej czytać, odświeżyć i rozwinąć mój hiszpański, chodzić w góry tak często jak to jest możliwe i jak co roku schudnąć ;) A Wy jakie macie noworoczne postanowienia?\nByły już życzenia i postanowienia, czas na rozliczenie minionego 2015 roku, przede wszystkim pod względem szyciowym.\nPomimo że najwięcej tworzę sukienek, miniony rok należał do płaszczy, nie tylko po raz pierwszy zmierzyłam się z krawiectwem ciężkim ale popełniłam tych płaszczy aż 3 sztuki, ciekawa jestem, który spodobał się Wam najbardziej.\nróżowy (KLIK), beżowy (KLIK), szary (KLIK)\nNajbardziej lubię ten ostatni, szary, bardzo dobrze się w nim czuję i pasuje do wszystkiego. Ten pierwszy różowy nie jest już taki puchaty, bo pozbyłam się ociepliny spod podszewki, czyli poszłam na łatwiznę zamiast wymienić podszewkę na zupełnie inną ale kto mi zabroni ;) Ten beżowy był najtrudniejszy, super że dałam mu radę, jednak dzisiaj wybrałabym inny krój.\nczerwona (KLIK), beżowa (KLIK)\nW tej dziedzinie tez debiutowałam, co gorsza nie mogłam się posłużyć gotowym wykrojem, musiałam sama stworzyć to czego oczekiwały ode mnie klientki. Ciężki kawałek chleba, podziwiam dziewczyny które szyją wyłącznie takie suknie.\nDługie letnie sukienki zawsze mi się podobały, niestety wbiłam sobie do głowy że w maxi nie będę dobrze wyglądała. Przełom nastąpił gdy przymierzyłam w second-handzie różową, hipisowską, długą plażówkę, tak się sobie spodobałam że oczywiście ją kupiłam, a później sama uszyłam coś długiego, choć niekoniecznie na plażę. Uwielbiam tą pasiastą maxi przede wszystkim za sposób w jaki się w niej czuję. Pomimo że jest to chyba najprostsza uszyta przeze mnie sukienka, jest w czołówce tych ulubionych.\nSzycie dla kogoś innego zawsze jest stresujące, a jeśli do tego figura naszej klientki daleko odbiega od naszej własnej to już nie lada wyzwanie. Dzięki mojej przyjaciółce mogłam przetrzeć szlaki w szyciu plus size :)\nKolejny szyciowy debiut w 2015 roku to wpuszczane kieszenie w uszytej również po raz pierwszy bomber jacket.\nW minionym roku również po raz pierwszy nabijałam napy i gdyby nie pomoc męża, chyba bym nie skończyła tej sukienki. Sukienkę z gorsetową górą również szyłam po raz pierwszy.\nNie mogąc nigdzie oddać tkaniny do splisowania, sama spróbowałam to wykonać w domowych warunkach. Wyszło całkiem nieźle :)\nW 2015 r. również po raz pierwszy uszyłam żakiet :)\nBądźmy szczerzy, raczej nigdy nie pozwolę sobie wydać kilku czy kilkunastu tysięcy za kieckę od słynnego projektanta, tym bardziej doceniam Burdę za udostępnianie nam wykrojów z wielkiego świata mody. To właśnie na te wykroje czekam najbardziej gdy wychodzi nowy numer.\nNie taki diabeł straszny z tych mankietów, przekonałam się o tym w minionym roku, szyjąc po raz pierwszy taką koszulową bluzkę z charakterystycznym wiązaniem pod szyją.\nRĘKAW Z PEŁNEGO KOŁA\nRękawy z pełnego koła były eksperymentem, całe szczęście udanym bo skroiłam je od razu z głównej tkaniny ;)\ngranatowa w grochy (KLIK), żółta (KLIK)\nNie lubię zbyt dużych dekoltów z przodu, za to na plecach to już co innego ;) Granatową i żółtą sukienkę już widzieliście we wcześniejszych postach, ta trzecia niestety nie odczekała się zdjęć w terenie, bo ostatecznie na wakacje jej nie zabrałam, ale w tym roku jej to wynagrodzę ;)\nDZIANINA + TKANINA\nz frędzlami (KLIK), szaro-różowa (KLIK)\nJuż w 2014 łączyłam dzianinę z tkaniną w jedną sukienkę, jednak wówczas to przód sukienki był z jakiejś lekkiej tkaniny, a tył i rękawy z dzianiny. Tym razem z dzianin szyłam górę, a z tkanin dół, uzyskując złudzenie dwóch oddzielnych rzeczy, bluzy i spódnicy.\nDZIANINA W ROLI GŁÓWNEJ\nszara (KLIK), pepitka (KLIK), owocowa (KLIK), różowa bluza (KLIK)\nOdkąd posiadam overlock, znacznie bardziej lubię pracować z dzianinami, po prostu jest mi lżej. Jeśli dobrze liczę, dzianiny użyłam w minionym roku do 12 projektów, licząc tylko te ukończone, bo jak każda szyjąca osoba mam i ja swoje pudło z niedokończonymi ubraniami...\nSukienka z gipiury na podszewce z żorżety, stworzona na manekin i tak już zostało... Namęczyłam się z tą gipiurą, bo na zamówionym kawałku było sporo zaciągnięć, ledwo udało mi się ją wykroić jak trzeba. Żałuję że nie uszyłam jej większej, to bym w niej chodziła na specjalne okazje, za to mam motywację do schudnięcia :) Może kiedyś uda mi się pokazać ją Wam na sobie :)\nróżowy wąż (KLIK), blade kwiaty (KLIK), wzorzysty granat (KLIK)\nBardzo lubię pracować z lekkim jeansem, wszystko się z nim udaje, łatwo się na nim rysuje wykrój, łatwo kroi, zszywa, nic się nie przesuwa, nie naciąga, dobrze się prasuje i świetnie spaja z taśmą do podklejania, słowem idealna tkanina :) W nowym roku na pewno będę szukać fajnych wzorzystych jeansów.\nLEKKO I WZORZYŚCIE\nantyczny wzór (KLIK), w litery (KLIK)\nObie sukienki bardzo lubię, jednak ta w antyczny wzór jest bardziej w moim obecnym stylu i już nie mogę się doczekać lata by znowu ją założyć. Wiem też że spakuję ją do każdej wakacyjnej walizki, bo się nie gniecie :)\nw kratę (KLIK), w literki (KLIK), tiulowa (KLIK)\nMiałam szyć więcej spódnic... Może w tym roku się poprawię.\nZ CÓRKI NA MATKĘ\nMoja mama jest małą osóbką ale biust ma pokaźny, dlatego te 2 bardzo luźne sukienki (choć na manekinie tego nie widać) uszyte na siebie, lecz nie leżące na mnie dobrze (chyba przez brak owego biustu ;) mogłam jej przekazać. Mama się ucieszyła, a mnie ominęło poczucie zmarnowania materiału.\nNIE WSZYSTKO WYSZŁO JAK CHCIAŁAM\nW szyciu nie wszystko się udaje, bywa że to co sobie wyobrazimy jakoś nam nie wychodzi, wykrój odbiega od tego co widziałyśmy w gazecie, tkanina się nie sprawdziła albo po prostu przekombinowałyśmy. Mnie też się to co jakiś czas przytrafia :) Na tą tkaninę w papugi zdecydowałam się dopiero wtedy gdy akurat wszędzie się wyprzedała, w końcu jednak trafiłam na jakąś resztkę. Gdy przesyłka dotarła i okazało się że jest tego mniej niż zamówiłam, zdenerwowana zaczęłam kombinować w jakimś dziwnym kierunku. Bazą był wykrój 121 z Burdy 8/2013, do luźniejszej góry, na wysokości talii miał być doszyty zmarszczony dół, całość miała spinać gumka na szwie łączącym górę z dołem. Niestety w tej wersji wyglądałam bardzo niekorzystnie, wręcz staro i kiczowato. Aby jakoś tą sukienkę uratować, musiałam obniżyć talię, niestety karczek był zbyt krótki, doszyłam więc pasek i ten pasek mnie właśnie wkurza, przypomina mi że spaprałam tą sukienkę.\nSukienka z jerseyu w klucze, na podstawie wykroju 4D z "Szycia krok po kroku" 1/2015 nie byłaby taka zła, gdyby mi się ten jersey nie rozjechał na dekolcie, a nie utrzymał formy tylko z mojej winy, bo szyłam tą sukienkę szybko i bezmyślnie. Próbowałam to uratować aksamitną tasiemką ale to nie jest efekt jakim się można pochwalić, niestety.\nTrzecia porażka to sukienka z postrzępionym brzegiem, na podstawie wykroju 4H z "Szycia krok po kroku" 2/2014. Mam spore zastrzeżenia do wykroju, po pierwsze taka konstrukcja bardzo osłabia tkaninę, te trójkąty mogą się sprawdzić z dzianiną lub czymś o bardzo zbitym splocie, coś lżejszego po prostu nie daje rady. Sukienka mimo że luźna, jest niewygodna w ubieraniu, zamek z boku to kiepski pomysł. Tak się natrudziłam z tym strzępieniem brzegów, a w sukience w zasadzie nie da się chodzić, szkoda że zmarnowałam tyle materiału...\nJak widzicie, aż tak dużo nie uszyłam, były lepsze i gorsze projekty, za to sporo tematów poruszonych po raz pierwszy. Oczywiście jest jeszcze sterta rzeczy rozpoczętych, które może kiedyś skończę ale jakoś mi się do nich nie spieszy.\nJak wiecie noszę nie tylko to co uszyję, dlatego na blogu co jakiś czas pojawiały się po prostu stylizacje. Gdybym mogła częściej robić zdjęcia pewnie byłoby takich wpisów więcej, choć z drugiej strony łatwiej pisze mi się o tym co uszyłam, niż o gotowych kupionych rzeczach.\nW minionym roku odkryłam na nowo second-handy. Choć wcześniej tego typu sklepy omijałam, w 2015 przekonałam się, że zmieniły się nieco standardy i kupowanie w tzw. "szmateksach" "lumpeksach" czy "ciucholandach" może być przyjemne. Kto nie lubi kupować za grosze? :)\nPoniżej zestawienie moich stylizacji z całego 2015 roku, w tym kilka które pojawiły się tylko na instagramie, a i takie których wcześniej nie publikowałam. Ciekawa jestem która podoba się Wam najbardziej :)\nEtykiety: podsumowanie roku stylizacje szycie\niluminacje.konwersacje 9 stycznia 2016 16:24\nkapitalne podsumowanie i powiem, że bardzo ambitne i ciekawe. Ja od dawna jestem fanką Twojego bloga, bo tworzysz bardzo ładne i estetyczne egzemplarze.\nciężko tu wybrać jedną jedyną najładniejszą rzecz, bo wszystkie są nietuzinkowe, ale jak bym musiała wybrać, to biorę wszystkie twoje płaszcze, długą maxi w paski oraz bluzkę z kokardą. Ponadto zauważyłam, że nie za bardzo podoba mi się kraciasta spódnica z falbanami z boku, ale to jak ją zestawiłaś w całość powoduje, że patrzę i na nią przychylnym okiem :)\nmasz talent. Wszystkiego Dobrego w Nowym Roku :)\nViolettaZ 18 stycznia 2016 22:46\nBardzo dziękuję :) Trochę mi zajęło napisanie tego podsumowania, cieszę się że się Tobie podoba ale przede wszystkim jest mi bardzo miło że podobają się Tobie rzeczy które szyję :)\nBijuella.com 9 stycznia 2016 18:10\nBardzo ciekawe podsumowanie, świetne efekty w szyciu płaszczy i detali. :) Gratuluję. Muszę się przyznać, że między innymi Twój wpis o procesie szycia płaszcza pomógł mi się odważyć na uszycie swego, dzięki. :)\nViolettaZ 18 stycznia 2016 22:47\nBardzo dziękuję :) Cieszę się że mój wpis był pomocny :)\nanettaszyje 9 stycznia 2016 18:22\nWszystko bardzo ładne i pokazane w bardzo ciekawy sposób.\nSzyjesz piękne rzeczy, trudno wybrać te naj.., bo wszystkie są wyjątkowe i przyciągają wzrok. Pozdrawiam Anetta.\nViolettaZ 18 stycznia 2016 22:49\nmagdiczka 9 stycznia 2016 20:42\nAleś tego naszyła. Zbieram koparę z podłogi, bo naprawdę masz całą masę naprawdę świetnych rzeczy. Bardzo podobają mi się płaszcze, kurtka bobmerka, sukienka w literki (ale tutaj buty robią stylizację) i sukienka projektanta. Naprawdę ... to był dobry rok :)\nA moje postanowienia, to nauczyć się lepiej szyć, piękniej wykańczać, konstruować własne wykroje, programować i znaleźć sposób na życie (po zostawieniu pracy i wyprowadzce). No i oczywiście nauka języka norweskiego. Tylko tyle :P (schudnąć bym chciała, ale w postanowieniach nie ma - nie ma się co dołować co rok)\nViolettaZ 18 stycznia 2016 22:53\nBardzo się cieszę że podobają się Tobie moje uszytki, dziękuję :) O tak, lepiej szyć i piękniej wykańczać to też moje postanowienie :) Norweski? jestem pod wrażeniem i trzymam kciuki :)\nKatarzyna P 11 stycznia 2016 20:13\nJestem pod ogromnym wrażeniem Twojego talentu, rozwijaj się w tym, bo możesz naprawdę wysoko zajść! :)\nMam prośbę, jeśli mogłabyś wejść na chwilkę do mnie ayvinn.blogspot.com i kliknąć w linki pod zestawami outfitowymi! Byłabym niezmiernie wdzięczna :*\nDzięki :) Poklikałam.\nKinga Wierzbicka 12 stycznia 2016 15:20\nSzyjesz piękne rzeczy, bardzo lubię Twój styl i gust, podoba mi się to jak dobierasz kolory, fasony i wzory oraz to jak łączysz je w jedną stylizację. Będę dalej chętnie zaglądać na Twojego bloga i inspirować się prezentowanymi uszytkami. Życzę Ci kolejnego owocnego w szycie roku :-)\nViolettaZ 18 stycznia 2016 22:55\nFajnie mieć taką czytelniczkę :) Mam nadzieję że nie zawiodę Ciebie w tym nowym roku i utrzymam poziom bloga, choć oczywiście chciałabym go poprawić :)\ntkaniny do haftu 18 stycznia 2016 09:04\nBardzo podoba mi się styl Twojego podsumowania także muszę się powtórzyć za przedmówcami\nViolettaZ 18 stycznia 2016 22:56\nEsteticderm 26 stycznia 2016 10:03\nW Twoim zestawieniu można znaleźć świetne inspiracje:-) W tym roku mam zamiar zainwestować w porządną suknię wieczorową :-)\nAnia Soyelle 4 lutego 2016 16:36\nWidać że miniony rok był pracowity i obfity w piękne dzieła. Zazdroszczę talentu :)\nŻołnierz Wyklęty 5 lutego 2016 13:16\nIle czasu Ci to zajęło ? Tygodniowo.


bezrobocie na śląsku - TVS.pl\nStrona główna/bezrobocie na śląsku\nNie ma komu pracować? Gdzie najbardziej brakuje rąk do pracy? [WIDEO]\nBezrobocie jest w Polsce najniższe od ...25 lat! Zaczynają to odczuwać firmy, w których zaczyna brakować ludzi do pracy. I…\nStopa bezrobocia rejestrowanego w Polsce wynosi średnio 11,4 %. Bezrobocie na Śląsku i Zagłębiu wynosi - 9,6%. Zobacz, w którym…


Najgrubsza jodła w Polsce rośnie na Podkarpaciu. Nazywa się ją "Królową Lasumiłą" - Rzeszów, Podkarpacie - wiadomości, informacje, wydarzenia\nNajgrubsza jodła w Polsce rośnie na Podkarpaciu. Nazywa się ją "Królową Lasumiłą"\nOpublikowano: ndz, 7 lis 2021 18:03 Ostatnia modyfikacja: ndz, 7 lis 2021 12:11\nAutor: PO | Zdjęcie: Marcin Scelina\nfoto Marcin Scelina\nNa majówkę w Bieszczady? Weź ze sobą gotówkę\nNiedźwiedź żeruje wśród domków letniskowych!\nBeniowa - wieś, która zniknęła\nEkologia i przyroda Najgrubsza w Polsce jodła rośnie na Podkarpaciu. W Bieszczadach w pobliżu miejscowości Jabłonki znajdziemy "Królową Lasumiłą". Czym się charakteryzuje?\nJest tak gruba, że została królową\nKrólowa, bo tak często mówią o Lasumili, czyli najgrubszej jodle w Polsce, która rośnie w Bieszczadach. Drzewo spod Jabłonek królową polskich jodeł zostało dwa lata temu. Stało się to za sprawą orkanu „Ksawery”, którą w grudniu 2013 roku powalił jej poprzedniczkę z bieszczadzkich Pszczelin. Tamta miała 527 centymetrów w obwodzie, leśnicy nazywali ją „Królową Bieszczadzkiego Lasu”.\nJodła ma 517 centymetrów w obwodzie i 35 metrów wysokości. Ponadto imponuje swą długowiecznością. Przy wynoszącym średnio 62 lata wieku polskich jodeł „Lasumiła” liczy sobie 250 lat!\nImię „Lasumiła” zostało wybrane podczas ogólnopolskiego konkursu spośród 282 propozycji. Jest to nazwa nawiązująca do starosłowiańskich imion, a dodatkowo związana z lasem. Jak zauważa wiele osób, budzi ona pozytywne skojarzenia.\nIdąc na spotkanie z „Lasumiłą”\nKrólowa polskich jodeł rośnie w drzewostanie... >> CZYTAJ DALEJ\nWSZYSTKO, CO CHCESZ WIEDZIEĆ O BIESZCZADACH ZNAJDZIESZ NA ⇓ ⇓ ⇓


Maliszewski: "Trzaskowski podczas epidemii wsławił się L4, brakiem własnej inicjatywy, opieszałością, błędami". Rabiej atakuje\nWydrukowano: 2020-08-12 18:01:15.190841+02:00\nOpublikowano: 2020-06-01 06:55:19.473350+02:00 · aktualizacja: 2020-06-01 06:57:13.515583+02:00\nopublikowano: 2020-06-01 06:55:19.473350+02:00\naktualizacja: 2020-06-01 06:57:13.515583+02:00\nPrzykro mi, ale prezydent Trzaskowski podczas epidemii wsławił się L4, brakiem własnej inicjatywy, opieszałością, błędami (redukcja liczby autobusów), problemami z realizacją zadań (wypłata mikopozyczek). Teraz zaś nie ma go w Warszawie podczas kryzysu, zajmuję się kampanią\nKrytyka ze strony Rabieja\nJego wpis szybko spotkał się z reakcją wiceprezydenta Warszawy Pawła Rabieja.\nPrzykro mi, ale Pana wiarygodność w ocenianiu Rafała Trzaskowskiego jest dość niska. Centrum Analiz Strategicznych, którym Pan kieruje nie wsławiło się cieniem strategicznego myślenia w czasie pandemii, zajmuje się Pan tylko kadzeniem rządowi. Więc proszę darować sobie te niedorzeczności\nRzeczowa odpowiedź prof. Maliszewskiego\nProf. Maliszewski odpowiedział na te zarzuty konkretnym przykładem.\nCAS dostarczało analiz dotyczących strategii radzenia sobie z COVID-19, szybkie decyzje spowodowały, że mamy jeden z najniższych wskaźników zgonów z UE. Tworzyliśmy robocze plany odmrażania gospodarki, gdy jeszcze nikt o tym nie myślał\n— zaznaczył psycholog społeczny.\nNatomiast „nie wsławiałem się” w mediach, ze względów rodzinnych i pracy. Nie byłem na L4, duża część osób pracowała w nocy by dostarczać analizy na rano. Polski rząd wykazywał się inwencją (najszybciej zamykał szkoły, granice), tworzył i wdrażał nowatorskie plany odmrażania\nPublikacja dostępna na stronie: https://wpolityce.pl/polityka/502752-maliszewski-trzaskowski-podczas-epidemii-wslawil-sie-l4


Moda i jej oddziaływanie na ludzi, czyli jak uprościć sobie wykonywanie zakupów | minnetonka-by-internet.com\nSubmitted by admin on Thu, 12/17/2015 - 15:00\nWspółczesne trendy są dla ludzi niezwykle znaczące. W wielu przypadkach pomagają one konstruować własny styl i wyrażać przez to swoją osobowość. Moda jest obecna w życiu zdecydowanej większości ludzi, jacy chcą nadążać za pędzącymi metamorfozami. Nie można z kolei ukryć, że coraz wyraźniej cenią oni sobie komfort wykonywania zakupów. Rzadziej chcą chodzić do galerii handlowych, albowiem to zabiera im wiele cennego czasu, który niewątpliwie wolą przekazać na coś przyjemniejszego.\nZ tego w szczególności powodu można zauważyć stale narastające zainteresowanie sklepami internetowymi, które sprzedają najróżniejsze produkty od ubrań zaczynając, przez elementy wyposażenia domu czy nawet produkty spożywcze. W zaciszu domowym i na spokojnie jesteśmy w stanie dokonać rozmaitych wyborów.\nRobiąc zakupy w internecie warto poszukiwać artykułów w różnorodnych marketach internetowych. Wielokrotnie możemy spotkać się z dużymi różnicami cenowymi albo większym bądź mniejszym zaopatrzeniem. Z tego powodu, jeśli ciekawią nas konkretnie czółenka czerwone to należy takie hasło wyszukać w sieci - http://www.ceneo.pl/Torby_i_walizki/Rodzaj:Torby_podrozne_na_kolkach_.htm. Dostaniemy mnóstwo adresów marketów, w których ten produkt występuje i będziemy mieli możliwość porównania. Analogicznie da się uczynić jeżeli chcemy zakupić tenisówki adidas, bowiem możemy znaleźć ciekawsze ceny na serwisach aukcyjnych aniżeli na stronie fabrykanta.\nDla ułatwienia należy też korzystać z filtrów dostępnych na serwisach licznych sklepów. Dzięki temu dużo zyskujemy na czasie, bowiem nie musimy przeglądać produktów, jakie nas zupełnie nie ciekawią. W rzeczywistości t-shirty męskie adidas odnajdziemy w wielu miejscach - czytaj o tenisówki adidas. Dobrze jest wtedy namyślić się, czy ciekawią nas konkretne typy czy też odcienie. Co istotne, tego typu filtry stosowane są w przeróżnych sklepach, za sprawą czego nawet walizki na kółkach zdołamy wyszukać na bazie naszych gustów.\nNiewątpliwie takie wyszukiwanie produktów w sieci jest szybkie i wygodne. Dla ludzi jest to kolosalna wartość, jaka oczywiście przekłada się na korzyść dla dostawców.


Szkoła Podstawowa nr 3 im. Mikołaja Kopernika w Lipnie - Regulamin pracy Szkoły Podstawowej nr 3 w Lipnie.\nJesteś: Strona główna » Regulaminy i instrukcje. » Regulamin pracy Szkoły Podstawowej nr 3 w Lipnie.\nSzkoły Podstawowej nr 3 im. Mikołaja Kopernika\nNa podstawie art.104 ustawy z dnia 26 czerwca 1974r. Kodeksu Pracy (Dz.U.Nr 24,poz.141 z późniejszymi zmianami) ustalam co następuje:\nRegulamin pracy, zwany dalej Regulaminem ustala organizację i porządek w procesie pracy oraz związane z tym prawa i obowiązki pracodawcy i pracowników. Organizację zajęć dydaktyczno – wychowawczych i opiekuńczych określa Statut Szkoły.\nRegulamin obowiązuje wszystkich pracowników (nauczycieli i pracowników niebędących nauczycielami) bez względu na rodzaj wykonywanej pracy jak również zajmowane stanowisko oraz podstawę nawiązania stosunku pracy.\nKażdy pracownik przed dopuszczeniem do pracy podlega zaznajomieniu z Regulaminem, oświadczenie o zapoznaniu z treścią Regulaminu, zaopatrzone w podpis pracownika i datę jest dołączone do akt osobowych.\nWszyscy pracownicy przed dopuszczeniem do pracy podlegają szkoleniu wstępnemu w zakresie bezpieczeństwa i higieny pracy oraz ochrony przeciwpożarowej; podlegają także szkoleniom okresowym. Przyjęcie do wiadomości regulaminu ochrony przeciwpożarowej pracownik potwierdza własnoręcznym podpisem.\ntroska o zapewnienie uczniom bezpieczeństwa i higieny warunków nauki,\nprzestrzeganie Regulaminu Pracy i ustalonego w szkole porządku,\nstosowanie się do poleceń przełożonych, które dotyczą, jeżeli nie są one sprzeczne z przepisami prawa lub umową o pracę,\nzachowanie w tajemnicy informacji , których ujawnienie mogłoby narazić pracodawcę na szkodę,\nprzestrzeganie w zakładzie zasad współżycia społecznego,\ndba o czystość i porządek wokół swojego stanowiska pracy,\nnależyte zabezpieczenie, po zakończeniu pracy, swojego stanowiska i pomieszczenia pracy\norganizacja pracy w sposób zapewniający wykorzystanie czasu pracy i kwalifikacji pracowników,\nzapoznanie pracowników podejmujących pracę z zakresem ich obowiązków, sposobem wykonywania pracy na wyznaczonym stanowisku oraz, podstawowymi uprawnieniami,\nzapewnienie bezpiecznych i higienicznych warunków pracy i nauki, prowadzenia systematycznego szkolenia pracowników w zakresie bezpieczeństwa i higieny pracy,\nterminowego i prawidłowego wypłacania wynagrodzeń,\nzaspokajania w miarę posiadanych środków, socjalnych potrzeb pracowników,\nstosowanie obiektywnych i sprawiedliwych kryteriów przy ocenie pracowników oraz wyników ich pracy,\ninformowania pracowników o ryzyku zawodowym, które wiąże się z wykonywaną pracą.\nW razie stwierdzenia, że pracownik przybył do pracy w stanie wskazującym na spożycie alkoholu, lub że spożył alkohol w szkole, przełożony pracownika nie dopuszcza do pracy.\nDyrektor szkoły lub upoważniony pracownik w przypadkach określonych w ust.1 powinien podjąć stosowne działania w celu udokumentowania spożywania alkoholu poprze przeprowadzenie badań krwi.\nb) używanie urządzeń nie związanych bezpośrednio z wykonywaniem zleconych obowiązków i czynności,\nc) samodzielnego demontowania części urządzeń oraz ich naprawy bez specjalnego upoważnienia,\nd) palenia tytoniu na terenie obiektu szkolnego.\na)nauczyciele – nie więcej niż 40 godzin tygodniowo, w tym zajęcia dydaktyczno- wychowawcze według ustalonego przez dyrektora szkoły tygodniowego planu zajęć,\nb)pracownicy administracji – 40 godzin tygodniowo w godzinach ustalonych w załączniku nr 1,\nc)pracownicy obsługi – 40 godzin tygodniowo, w godzinach ustalonych w załączniku nr 1.\n2. W zamian za czas przepracowany ponad ustaloną normę na wniosek pracownika udzielany jest mu w tym samym wymiarze czas wolny od pracy. W tym przypadku pracownikowi nie przysługuje dodatek za pracę w godzinach nadliczbowych (art. 143 KP).\n3.Czas pracy pracowników administracji i obsługi szkoły zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy ustalają indywidualne umowy o pracę.\n4.Pracownik zobowiązany jest do punktualnego rozpoczęcia pracy.\n5. Czas pracy powinien być w pełni wykorzystany przez każdego pracownika na wykonywanie obowiązków służbowych.\n6. Obecność pracownika w obiekcie szkolnym poza czasem jego pracy nie może zakłócać procesu dydaktyczno – wychowawczego. Zabrania się przebywania podczas zajęć w pomieszczeniach dydaktycznych pracowników nie związanych z procesem dydaktyczno –wychowawczym (z wyjątkiem osób hospitujących, obserwatorów).\nPracownik może uzyskać urlop wyłącznie po uzyskaniu pisemnej zgody pracodawcy (osoby upoważnionej) na karcie urlopowej.\nNa wniosek pracownika urlop wypoczynkowy może być udzielony poza planem urlopów.\na) nauczycielom zgodnie z art. 64 Karty Nauczyciela w wymiarze odpowiadającym okresowi ferii i w czasie ich trwania,\nb) pracownikom administracji i obsługi:\nprawo do pierwszego urlopu po przepracowaniu 6 miesięcy w wymiarze połowy urlopu przysługującego, następny urlop po przepracowaniu roku,\nwymiar urlopu w wysokości:\n- 18 dni roboczych po przepracowaniu roku,\n- 20 dni roboczych po przepracowaniu 6 lat pracy,\n- 26 dni po 10 latach pracy\n5. Część urlopu nie wykorzystaną z powodu: czasowej niezdolności do pracy wskutek choroby, odosobnienie związku z chorobą zakaźną, odbywania ćwiczeń wojskowych albo przeszkolenia wojskowego przez czas 3 miesięcy, urlopu macierzyńskiego – pracodawca jest obowiązany udzielić w terminie późniejszym.\n6. Urlopu niewykorzystanego zgodnie z planem urlopów należy pracownikowi udzielić najpóźniej do końca I kwartału następnego roku.\nPracownikowi, na jego pisemny wniosek, może być udzielony urlop bezpłatny, jeżeli nie spowoduje to zakłócenia normalnego toku pracy:\nb) przy udzieleniu urlopu bezpłatnego dłuższego niż 3 miesiące strony mogą przewidzieć dopuszczalność odwołania pracownika z urlopu z ważnych przyczyn.\nZasady udzielania urlopu bezpłatnego nauczycielowi określa art. 69 ustawy – Karta Nauczyciela.\nPracownicy korzystają z 15 minutowej przerwy na posiłek wliczonej do czasu pracy\n1.Dyrektor szkoły może zwolnić pracownika na czas niezbędny dla załatwienia ważnych spraw osobistych lub rodzinnych, które nie mogą być załatwione poza godzinami pracy. Za czas tego zwolnienia pracownik zachowuje prawo do wynagrodzenia, jeżeli odpracował czas zwolnienia. Czas odpracowania nie jest pracą w godzinach nadliczbowych.\n- ślubu pracownika – 2 dni\n- urodzenia się dziecka pracownika – 2 dni\n- zgonu i pogrzebu małżonka pracownika, jego dziecka, ojca, matki, ojczyma lub macochy – 2 dni\nskierowaniu do pracy za granicą, na okres skierowania,\nna czas sprawowania funkcji w samorządzie terytorialnym,\nna czas pełnienia z wyboru funkcji związanej poza zakładem pracy, jeżeli z wyboru wynika obowiązek wykonywania tej funkcji w charakterze pracownika.\nW trybie i na zasadach określonych stosownymi przepisami dyrektor jest zobowiązany zwolnić pracownika z pracy:\na)ławnika w sądzie,\nb)członka komisji pojednawczej.\nb)stawienia się na wezwanie organu administracji rządowej lub samorządu terytorialnego, sądu, prokuratury, policji, kolegium ds. wykroczeń, komisji pojednawczej, sądu pracy, Najwyższej Izby Kontroli w związku z prowadzonym postępowaniem kontrolnym,\nc)przeprowadzenie badań przewidzianych przepisami w sprawie obowiązkowych badań lekarskich i szczepień ochronnych przewidzianych przepisami o zwalczaniu chorób zakaźnych o zwalczaniu gruźlicy albo badań stanu zdrowia na kreślonych stanowiskach pracy, jeżeli nie jest możliwe przeprowadzenie badań w czasie wolnym od pracy,\nd)oddanie krwi, albo przeprowadzenie zleconych przez stację krwiodawstwa okresowych badań lekarskich,\ne)uczestniczenia w posiedzeniach rady nadzorczej, jeżeli pracownik jest członkiem tej rady.\nb)strony lub świadka w postępowaniu przed komisją pojednawczą.\n3.Pracownica karmiąca dziecko piersią ma prawo do dwóch półgodzinnych przerw w pracy wliczanych do czasu pracy. Pracownica karmiąca więcej niż jedno dziecko ma prawo do dwóch przerw w pracy po 45 minut każda. Przerwy na karmienie mogą być na wniosek pracownicy udzielane łącznie. W przypadku kobiet – nauczycielek, w razie gdy czas pracy wynosi ponad 4 godziny ciągłej pracy dziennie, przysługuje jej prawo korzystania z jednej godziny przerwy wliczonej do czasu pracy.\n1) zapoznać pracowników z przepisami i zasadami bezpieczeństwa i higieny pracy o ochronie przeciwpożarowej,\n5) egzekwować przestrzegania przepisów, zasad bezpieczeństwa i higieny pracy,\n1) znać przepisy bhp, brać udział w szkoleniu i instruktarzu z tego zakresu oraz poddawać się wymaganym egzaminom sprawdzającym. Częstotliwość szkoleń okresowych odbywa się co 6 lat,\n3) dbać o należny stan urządzeń, sprzętu i narzędzi oraz porządek i ład w miejscu pracy,\n4) niezwłocznie powiadomić przełożonego o zauważonym w zakładzie wypadku albo zagrożeniu życia i zdrowia ludzkiego.\nW razie gdy warunki pracy nie odpowiadają przepisom bezpieczeństwa i higieny pracy i stwarzają bezpośrednie zagrożenie dla zdrowia i życia pracownika albo gdy wykonywana przez niego praca grozi takim niebezpieczeństwem innym osobom, pracownik ma prawo powstrzymać się od wykonywania pracy, zawiadamiając o tym niezwłocznie przełożonego.\nJeżeli powstrzymywanie się od wykonywania pracy nie usuwa zagrożenia, o którym mowa w ust. 1 pracownik ma prawo oddalić się z miejsca zagrożenia, zawiadamiając niezwłocznie przełożonego.\nZa czas powstrzymywania się od wykonywania pracy lub oddalenia się z miejsca zagrożenia, w przypadkach o których mowa w ust. 1 i 2, pracownik zachowuje prawo do wynagrodzenia.\nWypłata wynagrodzenia dla nauczycieli odbywa się w dniu 1 każdego miesiąca i przekazywana jest na rachunki oszczędnościowo – rozliczeniowe. Jeżeli dzień wypłaty przypada w niedzielę, święta lub dzień wolny od pracy wypłaty dokonuje się w następnym dniu roboczym.\nWypłata za godziny ponadwymiarowe nauczycieli odbywa się 28 dnia każdego miesiąca. Jeżeli dzień wypłaty przypada w niedziele, święta lun dzień wolny od pracy wypłaty dokonuje się w dniu poprzedzającym te dni.\nPracownicy administracji i obsługi otrzymują wynagrodzenie płatne z dołu do 28 dnia każdego miesiąca. Jeżeli dzień wypłaty przypada w niedziele, święta lub dzień wolny od pracy wypłaty dokonuje się w dniu poprzedzającym te dni.\nWynagrodzenie pracownika przekazywane jest na wniosek pracowników na konta bankowe.\n1)sumy egzekwowane na mocy tytułów wykonawczych na pokrycie należności lub inne świadczenia alimentacyjne,\n2)kary przewidziane w art. 108 KP\n3)inne należności na które pracownik wyraził zgodę.\nO niemożności wstawienia się do pracy z przyczyny z góry wiadomej pracownik powinien niezwłocznie uprzedzić przełożonego.\nb) chorobą członka rodziny pracownika, wymagającego sprawowania przez pracownika opieki osobistej – pracownik jest obowiązany usprawiedliwić nieobecność, doręczając przełożonemu zaświadczenie lekarskie najpóźniej w dniu przystąpienia do pracy.\nUznanie nieobecności w pracy za usprawiedliwioną bądź nieusprawiedliwioną należy do pracodawcy lub osoby przez niego wyznaczoną.\nPracownik administracji i obsługi szkoły po przybyciu do pracy obowiązany jest podpisać listę obecności.\nSekretarz szkoły lub osoba upoważniona przez dyrektora szkoły dokonuje kontroli obecności pracowników przez sprawdzenie listy obecności.\nNauczyciele potwierdzają swoją obecność w pracy, podpisując się obok tematu lekcyjnego w dzienniku w dniu prowadzenia zajęć.\nCzas chwilowego opuszczenia miejsca pracy przez pracownika i czas powrotu do pracy powinien być udokumentowany w księdze wyjść. Zgody na chwilowe opuszczenie miejsca pracy udziela dyrektor szkoły lub wicedyrektor.\nCzas pracy pracownika wykonującego czynności służbowe w innej miejscowości niż określona w umowie o pracę – za zgodą dyrektora szkoły (wicedyrektora) – rozliczany jest na podstawie polecenia wyjazdu służbowego. Koszty wyjazdu służbowego powinny być rozliczone w terminie 7 dni od daty powrotu pracownika z podróży.\nKontrolę dyscypliny pracy i kontrolę absencji przeprowadza dyrektor szkoły (wicedyrektor) lub inna osoba przez niego upoważniona.\nW stosunku do pracownika, który dopuszcza się nieprzestrzegania ustalonego porządku pracy, regulaminu pracy, przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy oraz przepisów przeciwpożarowych, a w szczególności:\n5) nie przestrzega tajemnicy służbowej.\nZa nieprzestrzeganie przez pracownika przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy lub przepisów przeciwpożarowych , opuszczanie pracy bez usprawiedliwienia, stawiania się do pracy w stanie nietrzeźwym lub spożywanie alkoholu w czasie pracy – może być zastosowana również kara pieniężna.\n1.Kara nie może być zastosowana po upływie 2 tygodni od powzięcia wiadomości o naruszeniu obowiązku pracowniczego i po upływie 3 miesięcy od dopuszczenia się tego naruszenia.\nKary stosuje dyrektor szkoły i zawiadamia o tym pracownika na piśmie. Odpis pisma wkłada się do akt osobowych pracownika.\nJeżeli zastosowanie kary nastąpiło z naruszeniem przepisów prawa, pracownik w ciągu 7 dni od dnia zawiadomienia go o ukaraniu wnieść przeciw do dyrektora szkoły. Nie odrzucanie sprzeciwu w ciągu 14 dni od dnia jego wniesienia jest równoznaczne z uwzględnieniem sprzeciwu.\nPodstawą do udzielania nagród i wyróżnień oraz awansów dla pracowników jest pisemny wniosek bezpośredniego przełożonego uwzględniający:\na)osobisty udział pracownika w osiągnięciach szkoły,\nb)nienaganne i rzetelne wywiązywanie się z obowiązków,\nc)przestrzeganie dyscypliny pracy,\nd)branie udziału na rzecz szkoły.\n3. Szczegółowe zasady przyznawania nagród są w Regulaminie wynagradzania.\nDyrektor szkoły (wicedyrektor) przyjmuje interesantów w godzinach pracy szkoły. Interesanci, którzy nie mogą w powyższych godzinach załatwiać spraw w szkole winni indywidualnie uzgodnić w sekretariacie szkoły dogodny im termin.\nSekretariat szkoły jest czynny dla pracowników i interesantów codziennie w godzinach od 8:00, dla uczniów w każdy wtorek od 8:00 do 15:00.\nW przypadku nieobecności dyrektora szkoły zastępuje wicedyrektor, a w przypadku jego nieobecności pisemnie upoważniony pracownik szkoły, w sprawach finansowych księgowy.\nW sprawach nieuregulowanych niniejszym Regulaminem mają zastosowanie przepisy Kodeksu Pracy oraz ustawy Karty Nauczyciela.\nRegulamin niniejszy został ustalony ze związkami zawodowymi.\nRegulamin wchodzi w życie w ciągu 14 dni po jego podpisania i podaniu do wiadomości w formie zarządzenia oraz poprzez udostępnienie jego treści w pokoju nauczycielskim i sekretariacie.\nW uzgodnieniu: Dyrektor szkoły\npracowników niebędących nauczycielami\nCzas pracy sekretarza szkoły: od poniedziałek, środa, czwartek, piątek do 7:15 do 15:15 , wtorek od 7:30 do 15:30\nCzas pracy księgowego: poniedziałek, środa, czwartek, piątek od\n7:15 do 15:15 , wtorek od 7:30 do 15:30\nCzas pracy sprzątaczek: od poniedziałku do piątku od 7:00 do 18:00\nCzas pracy woźnych szkoły: od poniedziałku do piątku 6:30 do 14:30\nLipno dn. 31.01.2006r.\nAneks nr 3 do regulaminu pracy szkoły\nNa podstawie rozporządzenia MP i PS z dnia 01.12.1998r. (Dz. U. 1998/148/973) w regulaminie pracy szkoły w dziale „Bezpieczeństwo i higiena pracy” §15 wprowadza się pkt 6 w brzmieniu:\n- „zapewnić pracownikom okulary korygujące wzrok, zgodnie z zaleceniem lekarza, jeżeli wyniki badań okulistycznych przeprowadzonych w ramach profilaktycznej opieki zdrowotnej, wykaże potrzebę ich stosowania podczas pracy przy obsłudze monitora ekranowego”,\n(wartość okularów nie morze przekroczyć 200 zł).\nLipno dn. 03.09.2012r.\nAneks Ne 4 do regulaminu pracy szkoły\nW dziale „wymiar i rozkład czasu pracy” § 7, dodaje się pkt 7 w następującym brzmieniu:\n- „wprowadza się okres rozliczeniowy godzin pracy pracowników administracji i obsługi szkoły w wymiarze jednego miesiąca”.\nLipno dn. 01.01.2004r.\nAneks nr 2 do regulaminu pracy szkoły\nW dziale „urlopy i zwolnienia od pracy” § 8 pkt 4 podpunkt b otrzymuje brzmienie:\n- „prawo do pierwszego urlopu uzyskuje z upływem każdego miesiąca pracy, w wymiarze 1/12 wymiarze urlopu przysługującego mu po przepracowaniu roku”,\n- „prawo do kolejnych urlopów pracownik nabywa w każdym następnym roku kalendarzowym”,\n- „20 dni jeżeli pracownik jest zatrudniony krócej niż 10 lat,\n26 dni jeżeli pracownik jest zatrudniony co najmniej 10 lat”,\n-„wymiar urlopu dla pracowników zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy ustala się proporcjonalnie do wymiaru czasu pracy”.\nAneks nr 1 do regulaminu pracy szkoły\nZmiany wynikające z ustawy z dnia 26 lipca 2002r. o zmianie ustawy – KP oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. nr 135, poz. 1146) – z późniejszymi zmianami.\n-pkt 2 otrzymuje brzmienie „Czas pracy dla administracji i obsługi wynosi 40 godz. tygodniowo .\nPo punkcie 11 dodaje się pkt 12 w brzmieniu „Zgodnie z art. 167 KP pracodawca zobowiązany jest do udzielenia pracownikowi 4 dni urlopu w terminie przez niego wskazanym po jednym dniu lub łącznie (na żądania).\nAneks nr 5 do regulaminu pracy\nW dziale „Urlopy i zwolnienia z pracy” § 8 pkt 6 z dniem 01. 01. 2012r.otrzymuje brzmienie ( art.168 KP).\n„ Urlop niewykorzystany w terminie ustalonym zgodnie z planem urlopów należy pracownikowi udzielić do 30 września następnego roku kalendarzowego”.\nData wprowadzenia dokumentu do BIP: 27 maja 2011 13:42\n25 listopada 2013 12:25 (Dariusz Onoszko) - Zmiana treści zakładki.\n27 maja 2011 13:42 (Dariusz Onoszko) - Dodanie nowej zakładki.


900 zł do odebrania w mBanku, promocja mBiznes | Banki24\n900 zł do odebrania w mBanku\nNapiszę dziś o ciekawej promocji która pojawiła się w ofercie mBanku. A dotyczy osób prowadzących własną działalność gospodarczą. Wspomniane 900 zł możemy zyskać w zamian za otwarcie rachunku firmowego mBiznes Start. Oraz spełnienie dodatkowych warunków, które specjalnie dla Was dzisiaj przybliżę.\nZanim jednak przejdę do podzielenia się informacjami związanymi z wspomnianą promocją, chciałbym podzielić się moją opinią na temat konta firmowego w mBanku. Jest to bowiem jedno z najtańszych w prowadzeniu kont dla osób posiadających własny mały biznes. A ponadto bardzo wygodne w obsłudze. Zarówno jeśli mówimy o komputerach stacjonarnych i laptopach, jak również o urządzeniach mobilnych jak smartfon czy tablet.\nDo kogo skierowane jest konto mBiznes Start?\nMogą z niego skorzystać osoby prowadzące własną działalność gospodarczą. Z więc zarówno firmy jednoosobowe, różnego rodzaju spółki, fundacje, stowarzyszenia, wspólnoty mieszkaniowe a nawet kościoły i związki wyznaniowe. Konto Start może być jednak otwarte przez firmy, które nie są prowadzone dłużej niż 12 miesięcy. W skrócie – jest to oferta skierowana wyłącznie do nowych firm. Konto Start otwierane jest na najbliższe 12 miesięcy. Po tym terminie sami będziemy mogli zdecydować w jaki rachunek przekształcić dotychczasowe konto Start.\nKonto Start jest w pełni darmowe. A więc pozbawione opłaty za prowadzenie konta, przynajmniej przez najbliższe 12 miesięcy. Ponadto zakładając konto, będziecie mogli również liczyć na możliwość wykonywania bezpłatnych przelewów do ZUS i US. Również bezpłatne jest wypłacanie gotówki z bankomatów. Oraz korzystanie z wpłatomatów mBanku na terenie całego kraju.\nW przypadku przelewów internetowych wygląda to nieco inaczej. Ponieważ w pierwszym miesiącu prowadzenia konta, mamy do dyspozycji 5 bezpłatnych przelewów. W kolejnych miesiącach również będziemy mogli skorzystać z takiego pakietu 5 bezpłatnych przelewów. Pod warunkiem że wykonamy z konta minimum jeden przelew do ZUS w miesiącu poprzedzającym.\nZa co możemy zgarnąć wspomniane 900 zł?\nPierwszy warunek do spełnienia to oczywiście założenie konta. Możemy to zrobić całkowicie przez internet np. za pomocą elektronicznego wniosku o założenie konta Start mBiznes. Jeżeli już założymy konto i będzie ono aktywne to jeden z warunków będziemy mieli już spełnione. Kolejny warunek na drodze do uzyskania 600 zł to wykonywanie z konta przelewów do ZUS (za min. 250 zł) czyli tradycyjnych składek, które płacimy co miesiąc z konta firmowego. Powinniśmy również przynajmniej raz w miesiącu dokonać dowolnej transakcji za pomocą karty płatniczej.\nJak więc widzicie – warunki nie są specjalnie wygórowane. Tym bardziej że praktycznie wszystkie osoby mające założoną działalność ani tak odprowadzają składki do ZUS. A opłacenie przynajmniej jednych zakupów w miesiącu za pomocą karty mBanku to już przy tym pestka.\nMamy już 600 zł ale mieliśmy przecież zgarnąć aż 900 zł? Otóż dodatkowe 300 zł będziemy mogli uzyskać spełniając jeszcze jeden warunek którym jest skorzystanie z księgowości internetowej mBanku – mKsięgowość. Muszę tu jednak od razu wspomnieć że dla nowych klientów konta Start, ta usługa jest bezpłatna a dodatkowo przez najbliższe 6 miesięcy otrzymujemy opiekę księgowej gratis.\nTa promocja nie jest już dostępna, ale możesz sprawdzić czy mBank nie posiada w ofercie nowej promocji\nbonus 900 zł mbankkonto mbiznes startmbiznes startpremia 900 zł mbank


by Cynthia Starling on Sro Maj 27, 2009 10:47 pm\nData narodzin: 16 listopada 1993\nMiejsce zamieszkania: Juneau, Alaska\nRodzina: Breanna to konserwatystka, czarownica czystej krwi oraz snobka zajmujące podrzędne stanowisko w ministerstwie. Nie przepada za towarzystwem kobiet i jakkolwiek kocha swoją córkę, najprawdopodobniej ten czynnik zadecydował o tym, że Cynthia stała się córką tatusia. Stephen jest pediatrą oraz entuzjastą sztuki i sportu. I jeżeli dziewczyna ma już się komuś zwierzyć, to zazwyczaj pada właśnie na ojca.\nWygląd: Smukła (co bynajmniej nie ma wiele wspólnego z epitetem chuda) blondynka o długich, gęstych włosach, które albo wiąże w wysoki kok z tyłu głowy, albo nosi rozpuszczone, układające się w delikatne fale i zasłaniające smukłą szyję. Wzrostem znacznie przewyższa większość swoich rówieśniczek, jak i większość dziewcząt w ogóle, mierzy bowiem sto siedemdziesiąt sześć centymetrów. Ma ładnie zaokrąglone czoło, którego za nic w świecie nie ukryłaby pod gęstą grzywką, nieznacznie zadarty nos oraz delikatnie zarysowane kości policzkowe. Jej granatowe oczy, jak i idealnie wykrojone, ciemne brwi kontrastują z jasną cerą. Jest posiadaczką stosunkowo dużych lecz wąskich ust, które zazwyczaj pozostają w naturalnym, herbacianym odcieniu - Cynthia nie toleruje błyszczyków i wszelkich innych specyfików, których tajniki użytkowania znane są dobrze przez wszystkie Rozety. Ma własny i niepowtarzalny styl. Nosi za duże sportowe koszulki do powycieranych dżinsów lub kwieciste spódnice, które większość uznałaby już za niemodne. Kolorowe, bawełniane rajstopy, wszelkiego rodzaju etniczne dodatki, brązowe pantofle... Zawsze stara się wyglądać dziewczęco i z klasą. Jest mistrzynią ręcznych przeróbek i zdarza się, że nosi własne wisiorki, apaszki czy broszki. Wśród tłumu różów i szarości zdecydowanie wyróżnia się właśnie dzięki ubiorowi.\nCharakter: Każda chwila to jedyna ważna chwila, bo życie jest wyłącznie stanem przejściowym między nicością a nicością. Cynthia jest antytezą własnej osoby. Będąc ciekawą świata nienawidzi stać w miejscu, ale motyw przemijania to jej najczarniejszy koszmar. Gdyby miała możliwość wyboru siły nadprzyrodzonej bez wątpienia wybrałaby władzę nad czasem.\nJej światem rządzi chaos. Jest nikim, ale mimo to czujesz, że ta dziewczyna ma w sobie coś nadzwyczajnego, coś co cię pociąga i każe ci podejść bliżej. Widzisz roztańczony pył tego świata. Kogoś, kim sam chciałbyś być i nigdy nie będziesz. Możesz podziwiać ją za brak poprawności politycznej, za artystyczną kreatywność, dobry gust, brak sprecyzowanych poglądów, nonkonformizm, indywidualizm. Nigdy nie abstrahuje od subiektywizmu i nie wstydzi się za siebie. Nie uznaje żadnych granic i żyje dla własnej przyjemności.\nPrzy pierwszym kontakcie ze Starling zapewne odbierzesz ją jako osobę otwarta i towarzyską. Nic bardziej mylnego. Fakt, że Cynthia lubi wzbudzać kontrowersje i czasem zachowuje się głośniej niż przeciętna Rozeta świadczy jedynie o tym, że nie obawia się jawnie głosić swojego zdania. W istocie jest bardzo nieśmiała i nigdy nie zainicjuje rozmowy. Chyba, że uzna cię za kogoś naprawdę WYJĄTKOWEGO. A wtedy możesz czuć się wyróżniony. Cynthia bardzo mało rzeczy uważa jako godne jej uwagi, jakkolwiek jest doświadczoną i uważną obserwatorką, której nie umkną żadne szczegóły.\nJeśli kiedykolwiek odważysz się przebić przez barierę, jaką (zupełnie niezamierzenie) zbudowała wokół siebie dziewczyna, będziesz musiał uzbroić się w cierpliwość, a bałagan zaakceptować jako rzecz standardową. Nie należy jednak pochwalać owego nieporządku, gdyż byłby to szczyt eufemizmu, ale ciskanie gromów również nie jest wskazane. Wszelkie komplementy Cynthia traktuje nadzwyczaj sceptycznie, ale jeszcze gorzej przyjmuje krytykę, dlatego do panny Starling należy się po prostu przyzwyczaić; zazwyczaj jest to proces długofalowy. Przyjaźń z nią nie jest łatwa. Matematyka to pięta achillesowa Cynthii – dzielenie (się) to dla niej znacznie wyższy stopień wtajemniczenia niż czarna magia. Pamiętaj, że kiedy myślisz, iż ją znasz, tak naprawdę nie wiesz o niej niczego.\nJest dobrą osobą, ale z racji tego, że prawie wcale nie ukazuje swojego wnętrza (nie wnętrzności, wnętrza), większość uważa ją za osobę butną i konfliktową. A Cynthia jest mistrzynią w zachodzeniu innym za skórę. Czasem wystarczy, że wyglądasz nieprzepisowo, albo nie zgadzasz się z jej poglądami, nawet tymi najbardziej nonsensownymi, które na dodatek przyjęła jako własne z potrzeby chwili. Potrafi być nieprzyjemna, ale arogancja i ironia nie robią na niej większego wrażenie. Bycie nonszalanckim stało się zbyt powszechne, by można było dostrzec jeszcze coś ciekawego w buntownikach nie z powołania, a z potrzeby bycia buntownikiem. Ale jeśli o bunt chodzi to Cynthia jest wielką hipokrytką. I wcale się tego nie wstydzi.\nNudzą ją konwenanse i moralitety. Poza tym Cynthia ma problemy z kontrastami. Nigdy nie potrafi określić co jest białe a co czarne, mimo że dobrze posługuje się paletą szarości. Bywa infantylna, ale nie do przesady. Bierze się to raczej z jej umiłowania do tego, co minęło. Jest zewsząd i z nikąd, a hobbystycznie ugania się za szpakami. Nie posiada za grosz romantyzmu, jednak rozpływa się, sięgając po dzieła dziewiętnastowiecznych twórców. Natura nie poskąpiła jej zdolności. Dziewczyna jest ponadprzeciętnie inteligentna (jakkolwiek rzadko to okazuje), utalentowana lingwistycznie jak i plastycznie. Miłuje sztukę wszelaką, ale jeszcze bardziej pociągają ją gry słowne. I role życiowe. Lubi wprawiać się w stan upojenia alkoholowego i za głośno słuchać muzyki. Nie wyobraża sobie życia bez zmysłu powonienia i dotyku. Fizyczne przejawy uczuć są dla niej równie ważne co więź psychiczna, ale nie popada w skrajności – nie jest egzaltowaną cizią blond i nie rzuca się na otoczenie z żądzą w oczach. Pali różne podejrzane specyfiki, ale największym zamiłowaniem darzy nargile. Wbrew opinii publicznej nie jest wiecznie nakręcona. Co najwyżej jest swoistym indywiduum, które ciężko zamknąć w jakiekolwiek ramy.\nHistoria: Urodziła się i wychowała w Juneau na Alasce, ale dzięki ojcu żywiącego miłość do podróży zwiedziła wiele zakątków świata. Należy również dodać, że gdziekolwiek nie byli, tam był i z nimi sport. W Australii nie stronili od surfingu, a jadąc do Francji zawsze brali ze sobą narty. Poza tym zawsze musieli zwiedzić wszystkie okoliczne muzea. Stephen miał manię na punkcie samodoskonalenia i poniekąd zaraził tym córkę. Dla Cynthii nie istniało coś takiego, jak granica między magią a jej brakiem, tym bardziej, że zdolności czarodziejskie ujawniły się u niej stosunkowo późno, bo dopiero kiedy dziewczyna miała osiem lat. Nim rozpoczęła edukację magiczną uczyła się w mugolskiej szkole, a jej ulubionym przedmiotem była fizyka oraz rysunek.\nPrzedmioty: fauna, flora, historia magii USA, zaklęcia, transmutacja, astronomia, obrona przed czarną magią, starożytne runy, rosyjski, zajęcia teatralne\nZainteresowania: kultura, sztuka, fizyka, autodestrukcja, literatura, metafizyka\nInne: Pachnie porzeczkową gumą do żucia, żywi jawną niechęć do Żydów i Latynosów, z założenia nie lubi Francuzów. Ponadto jest rusofilką, ma kota na punkcie kotów (zwłaszcza korata o wdzięcznym imieniu Osip) i pali wszystko, co tylko wpadnie jej w ręce. Ma talent do robienia rzeczy ładnych z niczego. Lubi archaizmy.\nData przyłączenia się : 26/05/2009\nSkąd : Juneau, Alaska


PROFESJONALNA SPAWARKA INWERTOROWA EXPERT TIG 300, BADEK | sklepwarsztatowy.pl\nPROFESJONALNA SPAWARKA INWERTOROWA EXPERT TIG 300, BADEK\nDo metody TIG i TIG PULS oraz metodą MMA elektrodą otuloną prądem stałym (DC)\nPrąd spawania 10-300A\nCena w punktach: 12495 pkt.\nEXPERT TIG 300 DC PULSE jest przenośnym źródłem prądu, wykonanym w technologii IGBT, przeznaczonym do spawania metodą TIG i TIG PULS oraz metodą MMA elektrodą otuloną prądem stałym (DC). Urządzenie przeznaczone jest do użytku przemysłowego.\nUrządzenie posiada pamięć 10 ustawień spawania użytkownika.\nPrąd maksymalny (A-%) przy temp. otoczenia 40oC\n300 A - 35 %\nPrąd maksymalny (A-%) przy temp.otoczenia 20oC\nPrąd pobierany z sieci (60%/max)\n400 -3 ph V 50/60 Hz


O Dniach Województwa Lubuskiego\nSonique, Sanja Ilić&Balkanika, L.U.C, Rebeka to gwiazdy, które w tym roku pojawią się na scenie Dni Województwa Lubuskiego. - Eksperymenty muzyczne to ich znak rozpoznawczy. Wszyscy doskonale wpisują się w hasło tegorocznego święta regionu, które brzmi: Lubuskie - zielona kraina nowoczesnych technologii - mówił podczas konferencji prasowej Tomasz Siemiński, dyrektor Regionalnego Centrum Animacji Kultury. Marszałek Elżbieta Anna Polak zaprosiła Lubuszan na trzy dni niezwykłej zabawy.\nDni Województwa Lubuskiego nie mogłyby się odbyć bez gwiazd muzycznych. W tym roku wszystkich artystów, którzy zagrają podczas święta regionu, oprócz miłości do muzyki, łączy potrzeba eksperymentowania i poszukiwania nowych form wyrazu. Jako pierwszy w sobotę Lubuszanom zaprezentuje się pochodzący z Zielonej Góry L.U.C. - Jest to artysta, który ogłoszony został przez dziennikarzy muzycznych mianem jednego z najbardziej obiecujących i eksperymentujących w muzyce ludzi. Twórca filozofii czterech galaktyk, czyli muzyka, obraz, słowo i grafika - tłumaczył Tomasz Siemiński. Tego samego dnia na scenie pojawi się brytyjska gwiazda sceny klubowej, piosenkarka i DJ, czyli Sonique. Artystka, której szczyt popularności przypada na rok 2000. To właśnie wtedy triumfy święciły single „It Feels So Good” oraz „Sky”, które podbijały światowe listy przebojów.\nW niedzielę Lubuszanom zaprezentuje się pochodzący z Zielonej Góry duet Rebeca, doceniony przez radiową Trójkę za odważne eksperymenty muzyczne. Duet łączy elektronikę z ambitnym popem. Używają do swych kompozycji różnorakich sprzętów: syntezatorów analogowych z lat 80., zabawkowych cyfraków, gitary elektrycznej i basowej, dyktafonu taśmowego. Ich muzyka jest pełna piękna, ale i brudu, i emocji.\nNa zakończenie tegorocznych Dni Województwa Lubuskiego zagra Sanja Ilić & Balkanika. - Człowiek, który na Bałkanach jest rozpoznawalny od granic z Grecją po północ. Artysta, który potrafi w sposób wyjątkowy i nowoczesny inspirować się muzyką folkową wykorzystując dodatkowo nowoczesne brzmienia. Jest niezwykle energiczna i żywiołowa - mówił Tomasz Siemiński.\nPodczas tego niezwykłego weekendu zabrzmi także jazz, z którego Lubuskie słynie. Big Band Uniwersytetu Zielonogórskiego przygotował projekty jazzowe dla najmłodszych, jak i dla tych nieco starszych. -Dzieci będą mogły się oswoić z dźwiękiem jazzowym. Postaramy się złamać stereotyp, że jazz nie jest dla szerszej publiczności. Co więcej młodzi adepci będą mogli spróbować swoich sił i zagrać razem z muzykami. Dorośli natomiast będą mogli posłuchać najlepszych standardów jazzowych -wyjaśnił dyrektor RCAK-u.\nPokazy dronów w akcji, prezentacja bezzałogowych statków powietrznych oraz robota pirotechnicznego. Kawiarenka Robotyczna, którą poprowadzi robot, a także prezentacja nowoczesnych firm i organizacji wykorzystujących wysokie technologie to wszystko już w najbliższy weekend w Zielonej Górze. Lubuskie zaprezentuje się jako region nowoczesny, innowacyjny, realizujący nowatorskie pomysły i wynalazki. Jednym z wystawców podczas „targów robotyki” będzie firma Multisoft, która zajmuje się produkcją urządzeń do monitorowania aktywności lotniskowej. -Produkujemy najlepsze tego typu urządzenia na świecie. Srebrna skrzynka, którą tu Państwo widzicie przechwytuje sygnał video, kompresuje go i wysyła na zewnątrz. Te dane stanowią często jedyne źródło informacji o incydentach lotniczych -tłumaczył przedstawiciel firmy Maciej Konwiński.\nTo jednak nie wszystkie atrakcje tegorocznego święta regionu. Jak co roku Lubuskie pokaże, że jest regionem niezwykle smacznym. - Podczas finału konkursu Nasze Kulinarne Dziedzictwo będzie można poznać smaki regionu lubuskiego i nie tylko. To unikalna okazja, by sprawdzić, jak smakuje region lubuski -mówiła marszałek Elżbieta Anna Polak.\nPrzygotowano także szereg atrakcji dla najmłodszych. Każdy mały Lubuszanin, który na poszczególnych stoiskach zbierze pieczątki, otrzyma paszport młodego wynalazcy. Ponadto na deptaku stanie boisko sportowe, gdzie na najmłodszych czekać będzie szereg atrakcji.\nPROGRAM DWL 26-28.06.2015 r. na www.lubuskie.pl\n23 czerwca 2015 19:51, admin ego\n"Trans" Adam Sawicki\nul. Wyczółkowskiego 19 /23, Gorzów Wlkp.\ntel. 698 712 467


§ Problem z Arbeitsamt – Forum Prawne\nProblem z Arbeitsamt - Forum Prawne\nProblem z Arbeitsamt\nWitam. Prosze o pomoc gdyz mam Problem z Arbeitsamt. W skrocie to wyglada tak . Dostalam wypowiedzenie umowy i zarejestrowalam sie jako bezrobotna. Jednak w miedzy czasie znalazlam prace i zglosilam to Tylko w jobcenter ...\nWitam. Prosze o pomoc gdyz mam Problem z Arbeitsamt. W skrocie to wyglada tak . Dostalam wypowiedzenie umowy i zarejestrowalam sie jako bezrobotna. Jednak w miedzy czasie znalazlam prace i zglosilam to Tylko w jobcenter myslac ze to wystarczy Jednak nie. Po trzech tygidniach otrzymalam pismo od Arbeitsamt z terminem poszlam i powiedzialam ze pracuje a oni na to ze musze oddam im pieniadze ktore mi wyslali. I tu zaczyna sie problem ja nie otrzymalam od nich zadnych pieniedzy.(Mam papiery potwierdzajace to ze nie otrzymalam tych pieniedzy ) Odwolywalam sie ale nic nie pomoglo i na dodatkowa otrzymalam kare pieniezna. Arbeitsamt twierdzi ze te pieniadze wzial jobcenter a jobcenter mowi ze to nie ich Problem. Jednak jobcenter nie dal mi tych pieniedzy i mam na to dokumenty. Od jobcenter otrzymalam 209 Euro na zycie rodziny 3 osobowej (mOj maz nie pracuje )i teraz musze oddac 600 Euro ktorych nie otrzymalam. Prosze o pomoc\nRE: Problem z Arbeitsamt\nJeżeli byłaś zarejestrowana w Arbeitsamcie i otrzymywałaś pieniądze to po znalezieniu pracy powinaś im zgłosić podjęcie pracy oni wtedy przestają płacić. Pieniądze są wysyłane na konto bankowe twoje masz wydruki z konta jakie otrzymałaś pieniądze\nZrób kopie i przedstaw jako że tych pieniędzy nie było.W Caritasie jest darmowy radca prawny który ci napisze do nich pismo.\n§ Arbeitsamt a zjazd do Polski (odpowiedzi: 6) Zarejestrowałam się niedawno w niemieckim Urzędzie Pracy. Mam otrzymać sms z informacją o terminie następnej wizyty. Potrzebuję jednak pojechać na...


p - Wojna, niewola i pierwsze dni wolności\n90 Rocznica Odzyskania Niepodległości\nCmentarz Żołnierzy Armii Radzieckiej\n18 SIERPNIA ...\nPamięci Kabaty - Etiuda\nZ. Kabata – żołnierz AK i poeta\nListy do Andrzeja\n2 pp Leg AK\nO żołnierzach AK i nie tylko\nWojna, niewola i pierwsze dni wolności\nWojna, niewola i pierwsze dni wolności - Bolesław Paszkowski\nZ prawej autor wspomnień Bolesław Paszkowski - Biała Podlaska (1937-39)\nBEZ SZANS ZWYCIĘSTWA\nMarcowa, mobilizacja w 1939 roku zastała mnie w Białej Podlaskiej, w 34 pułku piechoty. Odbywałem tam już drugi rok zasadniczej służby wojskowej. Nagły przypływ rezerwy zmienił cały wzorowy dotychczas garnizon w duże, niezdyscyplinowane obozowisko.\nDowództwo nie mogło sobie poradzić z uzbrojeniem i podzieleniem na oddziały i pododdziały tak wielkiej ilości ludzi przybyłych prawie w jednej godzinie. Dopiero po kilkunastu dniach, zaczęły wmaszerowywać z garnizonu na pobliskie kwatery umundurowane, uzbrojone i podzielone na etatowe kompanie oddziały świeżo zmobilizowanej rezerwy. Do każdej kompanii utworzonej z rezerwy, przydzielano dwóch strzelców ż czynnej służby. Ja zostałem przydzielony do trzeciego batalionu, ósmej kompanii drugiego plutonu i drugiej drużyny, jako strzelec wyborowy. W okresie czynnej służby byłem odizolowany od codziennych trosk i potrzeb ludzi żyjących poza koszarami. Dopiero przy zatknięciu się z rezerwą zorientowałem się, jakie duże pretensje żywią ludzie do ustroju sanacyjnego. W czerwcu czy lipcu, już dokładnie nie pamiętam, nasza cała dywizja wyjechała na Pomorze. Przed wyjazdem dowódcy zapewniali nas, że hitlerowcy długo wojny nie mogą prowadzić, bo brak im żywności, że Hitler ma czołgi z dykty, które łatwo zniszczyć itp. Jechaliśmy więc z wielką nadzieją na łatwe i szybkie zwycięstwo. Wyładowaliśmy się w Kotomierzu. Dłuższy czas kwaterowaliśmy we wsi Strzelce Górne. W tej okolicy mieszkało sporo obywateli polskich, ale narodowości niemieckiej. Było mi bardzo przykro, gdy pierwszy raz spotkałem się z ludźmi w naszym kraju, wrogo odnoszącymi się do wojska polskiego i w ogóle do wszystkiego co polskie.\nZajęcia nasze na Pomorzu ograniczały się do codziennych ćwiczeń oraz kopania okopów. Batalion nasz zmieniał często miejsca postoju. Byliśmy przez pewien czas w miejscowościach takich jak Augustowo, Koronowo, Więcbork, a w przededniu wybuchu wojny w jakiejś wiosce na skraju lasów tucholskich. Tam dowódcy naszych oddziałów zaprowadzili nas do kościoła, żebyśmy wyzbyli się grzechów. Sądzili widać, że człowiek bezgrzeszny łatwiej odniesie zwycięstwo nad wrogiem, a gdyby został zabity, to pójdzie prosto do nieba.\nPoranek 1 września pozornie niczym się u nas nie różnił od dni poprzednich, ale zamiast nabojów ćwiczebnych otrzymaliśmy ostrą amunicję. Mnie zaopatrzyli w nowoczesną broń przeciwpancerną, prawdopodobnie dostarczoną przez Anglię, zakręconą szczelnie kocem, by nie zdradzić tajemnicy wojskowej. Z postoju ruszyliśmy z miejsca marszem ubezpieczonym w kierunku toru kolejowego, na którym nasz batalion zajął stanowisko obronne. Wkrótce wywiązała się straszna strzelanina. Nasza 8 kompania dostała rozkaz rozsypania się w tyralierę i zajęcia stanowisk ogniowych. Ja ustawiłem swój przeciwpancerny karabin na nóżkach, odbezpieczyłem i obserwowałem przedpole. Nad lasem ukazał się nieprzyjacielski samolot obserwacyjny. Bez żadnych przeszkód zbadał on nasze siły i odleciał w kierunku swoich. Za chwilę hitlerowska artyleria zasypała nas gradem pocisków. Wycofano w pośpiechu na zaplecze resztki 7 kompanii i konny zwiad. Za chwilę na przedpolu ukazały się też niemieckie czołgi. Jeden z nich jechał wprost na mnie. Miałem okazję Wypróbować swój nowoczesny karabin przeciwpancerny. Wycelowałem dokładnie w sam środek czołgu i czekałem, żeby zbliżył się na pożądaną odległość, W tym czasie jednak dostaliśmy rozkaz, żeby się wycofać. Moi sąsiedzi z lewej i z prawej strony z 8, 9 kompanii opuścili już swoje stanowiska. Wziąłem więc swój karabin na plecy i pobiegłem śladami swoich towarzyszy. Okazało się, że nasz batalion i duża gromada rozbitków z różnych formacji, zostały okrążone i odcięte od reszty kraju. Pod wieczór z rozbitków różnych formacji utworzyła się niemała siła. Nasi dowódcy postanowili wydostać się z okrążenia. Zaledwie jednak ruszyliśmy, ze wszystkich stron zagrały hitlerowskie karabiny maszynowe. Postanowiliśmy jednak przebić się nawet przy pomocy walki wręcz, której hitlerowcy nie lubili. Z głośnym okrzykiem, "hurra" ruszyliśmy na pozycje karabinów, jednak nasz atak załamał się. Oficerowie próbowali jeszcze raz zebrać rozsypane po lesie oddziały i jaszcze raz uderzyć, tym razem w innym kierunku, ale i tym razem bez rezultatu. Takie próby czyniliśmy kilkakrotnie i na drugi dzień, ale hitlerowcy przygniatali nas swoim ogniem do ziemi.\nW ciągu dnia zmienialiśmy kilka razy miejsce postoju w lesie, ale hitlerowcy za każdym razem nas wymacywali i zaczęli ostrzeliwać z bardzo celnych dużych granatników, albo z jakiejś innej nieznanej mi broni. Po którymś z kolei ostrzale oddział nasz poszedł w rozsypkę, sporo kolegów zostało zabitych i rannych i w pewnym momencie spostrzegłem, że w pobliżu mnie nie ma nikogo ze swoich. Po pewnym czasie natknąłem się w lesie na drugiego kolegę z naszego oddziału. Postanowiliśmy wydostać się z okrążenia we dwójkę albo pojedynczo. Chodziło o to, aby przerwać się przez pierścień, karabinów maszynowych. Liczyliśmy na to, że za tym pierścieniem mogą być jeszcze jakieś większe polskie oddziały, albo po prostu teren jeszcze przez hitlerowców nie opanowany.\nSkierowaliśmy się na jeden ze szczękających bez przerwy karabinów maszynowych. Mieliśmy podejść do niego niepostrzeżenie jak najbliżej, a potem okrążyć go i przerwą między jego sąsiadem wydostać się na ich zaplecze. Po drodze uwolniłem się od swojego, przeciwczołgowego karabinu, kryjąc go głęboko w mech, a zaopatrzyłem się w zwykły, porzucony przez kogoś. Ten mój przeciwpancerny był bardzo ciężki (9 kg) i długi około 2 m, a więc bardzo utrudniał marsz, a tym bardziej bieg między wrogimi stanowiskami. Po przejściu jakieś rzeczki, dotarliśmy na brzeg lasu. Zaczęło świtać. Żeby obejść karabin maszynowy skręciliśmy brzegiem lasu w prawo, i natknęliśmy się na kolumnę czołgów, ukrytych na skraju lasu. Na szczęście, z ich obsługi nie zauważyli nas, bo w lesie było jeszcze dość ciemno. Cofnęliśmy, się nieco w głąb i w innym miejscu czołgającą się wydostaliśmy się z tego przeklętego lasu. Skierowaliśmy się w stronę niedalekiej wioski. Chcieliśmy zaopatrzyć się w żywność, bo głód zaczął nam dokuczać, ale oprócz owoców nic nie zdobyliśmy, ponieważ wioska była przez działania wojenne zniszczona, a jej mieszkańcy gdzieś z niej uciekli. Stamtąd udaliśmy się do następnego lasu i tam, postanowiliśmy odpocząć. Ale i tu nie było spokoju: leśnym traktem jechała kolumna niemieckich czołgów. Ukryci w krzakach oglądaliśmy ją z bezsilną złością z odległości 20 m. Czołgiści wysunęli się bezkarnie z luk, rozmawiali ze sobą, śmiali się głośno, jakby jechali na wczasy. Było mi bardzo przykro, że nie jesteśmy dość silni, ażeby zabronić szwabom tego swobodnego hasania po naszej ziemi.\nPo przejechaniu kolumny czołgów ruszyliśmy w głąb lasu. Po drodze znaleźliśmy, porzucone przez polskich oficerów mapy. Wiedzieli oni, że hitlerowcy oficerów zabijali za to tylko, że byli oficerami, więc się tych map pozbywali. My też nie chcieliśmy po śmierci awansować na oficerów, więc choć przydałyby się nam one w tej tułaczce po lesie, woleliśmy ich nie zabierać.\nZ tego lasu jeszcze przed nocą nie zdołaliśmy się wydostać. Dopiero na następny dzień, po przedostaniu się na drugi brzeg lasu, ruszyliśmy przez pola do następnego z kolei lasu. Gdy uszliśmy tak z pół kilometra, posłyszeliśmy gwizd, pocisków i szczekanie karabinu maszynowego. Dalszą drogę usiłował, przeciąć nam nadjeżdżający z lewej strony czołg, a z lasu, który przed chwilą opuściliśmy, sypały się strzały z karabinu maszynowego. Ponieważ jednak teren był dość nierówny, czołg nie mógł jechać zbyt szybko, strzały jego nie były celne i dzięki temu, klucząc między wzgórkami i dołkami zdołaliśmy dopaść lasu.\nW takich warunkach spędziliśmy parę dni klucząc, jak nam się wydawało w kółko, bo gdzie tylko dotarliśmy, wszędzie spotykaliśmy bliźniacze podobieństwa pobojowisk. Mimo to nie udało nam się uniknąć losu wojennych jeńców. Gdy w pewnej chwili usłyszeliśmy zawziętą strzelaninę, wstąpiła w nas nadzieja, że to pewnie jakieś polskie oddziały podjęły kontrofensywę. Postanowiliśmy więc za wszelką cenę dołączyć do nich. Przekradając się przez krzaki dotarliśmy do wzgórza oddzielającego las, W którym niedawno było słychać ową strzelaninę. Ze wzgórza zauważyliśmy na szosie pod lasem długą kolumnę wojskową. Ja chciałem się natychmiast wycofać, bo poznałem, że to kolumna hitlerowska, ale kolega twierdził, że polska. Spór nasz rozstrzygnęli za nas hitlerowcy, bo kiedy nas zauważyli wysłali ku nam motocyklem trzech ludzi. Wtedy zaczęliśmy się wycofywać, ale było już za późno. Można by było jeszcze się bronić, ale wtedy groziła nam niechybną śmierć. Ja, pamiętając o wskazaniach naszych oficerów, żeby żywcem nie oddawać się do niewoli, gotów byłem podjąć tę samobójczą walkę, ale kolega przekonał mnie, że śmierć byłaby w tych warunkach pustym gestem, który niczego nie zmieni.\nMotocykliści dopadli nas, zanim dobiegliśmy do pobliskich zarośli! Nagle usłyszeliśmy głośne "halt", a po chwili stanęło przed na dwóch młodych hitlerowców z wycelowanymi w nas karabinami. Kazali nam rzucić na ziemię naszą broń, a potem jeden hitlerowiec podskoczył do kolegi, a drugi do mnie, zabrali bagnety, zrewidowali i kazali iść naprzód. Zaprowadzili nas do wioski. Tam zastaliśmy kobiety, które przyglądały nam się z ciekawością, ale i z jakimś wyrzutem w oczach. Ja nie śmiałem podnieść na nie oczu, rozumiałem, że społeczeństwo utrzymuje żołnierzy po to, ażeby bronili kraju, a my cali i zdrowi poddaliśmy się do niewoli. W tym momencie wolałbym zapaść się pod ziemię.\nHitlerowcy zaprowadzili nas na duże podwórko, gdzie już była dość duża kupa wojskowego rynsztunku i tam rozkazali nam złożyć także nasz. Gdym zdejmował pas, przypomniałem sobie słowa naszych oficerów, żeby nie oddać się żywcem, Do tego rzuciła mi się w. oczy dość długa ściana obory: wyobrażałem sobie, że za chwilę mogą mnie pod nią postawić i zabić jak jakiegoś bandytę. Lepiej już było zginąć w walce lub. popełnić samobójstwo. Ale hitlerowcy nie mieli zamiaru zabić nas. Zaprowadzili nas do szkoły, w której było już dużo polskich jeńców. Tam wymyłem się i wyprałem sobie onucki. Miejscowa ludność ryzykując życiem starała się nam podrzucić trochę jedzenia. Ponieważ wieczorem przybyła nowa grupa jeńców i w szkole zrobiło się za ciasno, przerzucili nas hitlerowcy do owczarni w pobliskim folwarku. Tam ktoś chyba z administracji uprosił wartownika, żeby pozwolił poczęstować nas kiszonymi ogórkami. Postawiono przed nami całą beczkę. Jedliśmy łapczywie, choć kawałek chleba znaczyłby więcej niż kilka ogórków.\nNA ROBOTACH W "REICHU"\nPod wieczór przypędzili do nas jeszcze ze dwa tysiące jeńców. Teraz i ściany dworskiej owczarni stały się za ciasne. Hitlerowcy postanowili nas zgromadzić na polu, pod gołym niebem. Wyprowadzili nas na gościniec, gęsto otoczyli motocyklami i biegiem popędzili w nowe miejsce na pole, gdzie stały dwie sterty słomy. Gdy skręciliśmy z gościńca na pole, zauważyliśmy żołnierzy kopiących jakieś dołki. Byliśmy tym widokiem bardzo zgnębieni; niektórzy mówili, że z nami będzie źle, że te dołki są wykopane dla nas i że hitlerowcy nas rozstrzelają. To się nie spełniło, kilkudziesięciu z nas tej nocy jednak zabili. Gdy doprowadzili nas do tych stert słomy, kazali je rozebrać i przygotować sobie posłanie. Ja wlazłem do sterty, przytuliłem się do pierwszego z brzegu nieznanego kolegi, żeby było mi cieplej, bo nawet płaszcza nie miałem. Obozowisko obstawili motocyklami i samochodami, oświetlając je reflektorami. Gdy się już wszyscy jako tako ułożyli, nad obozowiskiem rozległ się gwar zmieszali męskich głosów; jeńcy odmawiali wspólnie wieczorną modlitwę. Brzmiało to podobnie jak żabi chór w maju na modłach lub jak lament skrzywdzonych dzieci. Ja nie mogłem się modlić, byłem tak wyczerpany przeżyciami kilku ostatnich dni, że wszystko mi zobojętniało. W czasie tej zbiorowej modlitwy zasnąłem. Obudził mnie straszny jazgot kilku karabinów maszynowych, ludzkie krzyki i jęki. Obozowisko przedstawiało się; jak piekło. Każdy starał się jak najgłębiej zakopać w słomę, ludzie przepychali się nawzajem, tratowali, a tymczasem kule zbierały swoje żniwo. Oczekując na "swoją" kulę, poczułem; że ktoś usiłuje w. poprzek mnie przedostać się głębiej w słomę. Nagle jeniec ten zaczął głośno jęczeć, później coraz ciszej i ciszej, aż zupełnie ucichł. Nie ruszałem się i nawet nie przejąłem się głębiej; co się z nim stało, bo spodziewałem się, że za chwilę talki sam los spotka i mnie i pozostałych towarzyszy niedoli. Ale w pewnej chwili cekaemy zamilkły i nastała grobowa cisza, tak jakby wszyscy byli wybici.\nPotem rozległ się gruby niemiecki głos, a tuż po nim głos polskiego sierżanta - tłumacza, ogłaszający, że kto jest żywy i cały, niech wychodzi ze słomy. Na razie nikt się nie ruszał. Wspomniany sierżant powtórzył swoje wezwanie jeszcze dwa razy i zapewnił, że wartownicy już nie będą strzelać. Tylko nie trzeba uciekać. Tłumaczył, że strzelano właśnie dlatego, że Polacy chcieli rzekomo uciekać. Wtedy pozostali przy życiu wyszli ze stert, a z nimi i ja. Kazano nam wszystkim .usiąść na ziemi i nie podnosić się aż do rana. Sierżant tłumaczył nam; że Niemcy wyślą nas na roboty do Rzeszy, będą nam płacić i będziemy mogli pisać listy do rodziny. Rano sierżant wybrał spośród nas jeńców-Żydów. Wykopali oni duży dół i następnie poznosili do niego wszystkich zabitych. Było ich 72, Przeszło stu rannych załadowali na ciężarówki i powiedzieli, że ich zawiozą do szpitala. Gdy już wszystkich zabitych poznosili, przykryli ich słomą i zasypali ziemią. Wtedy sierżant zbił z dwu sztachet krzyż i postawił go na tym wspólnym grobie.\nJeńców hitlerowcy podzielili na oddziały i pognali do Niemiec. Gdy tak maszerowaliśmy .przez wioski, kobiety wypatrywały wśród nas swoich mężów, synów, niektóre podawały nam chleb, lub rzucały z daleka owoce. Głód dokuczał nam coraz bardziej, toteż kiedy przechodziliśmy między sadami, niektórzy wskakiwali do nich, ażeby narwać jabłek. Hitlerowcy strzelali, ale to zgłodniałych nie powstrzymywało przed ryzykiem. Niektórym zresztą było wszystko jedno, czy zginąć, czy męczyć się dłużej w niewoli. Gdyśmy przechodzili jeszcze przez polskie ziemie, to hitlerowcy podrzucali nam brukiew i buraki, ale po przejściu na tereny niemieckie - to już nie dawali nam niczego ruszyć.\nNie pamiętam już w której miejscowości załadowali nas w kryte wagony, pakując ile wejdzie. Mnie udało się zająć miejsce przy szczelinie pozostałej przy zabitym deskami okienku, przez którą przechodziło trochę świeżego powietrza. Po zamknięciu drzwi, stało się w wagonie ciasno i duszno. W takich warunkach dowieźli nas do miejsca przeznaczenia, dużo ludzi wymiotowało. Po wyładowaniu z wagonów, poprowadzili nas piechotą do jakiegoś folwarku. Nie pozwolili nam nawet napić się wody, choć po trzech dniach gnębiło nas silne pragnienie. O jedzeniu to już nie było mowy tylko każdy prosił pić i pić, ale hitlerowcy byli głusi na te wołania.\nNa noc zapchali nami całą folwarczną oborę; gnietliśmy się tu podobnie jak w wagonach. Ludzie dosłownie leżeli jeden, na drugim, brak powietrza doprowadzał niektórych do mdłości i utraty przytomności. Rano przyjechał samochód z chlebem. Rozdali po bochenku na trzech jeńców i poprowadzili nas do wcześniej zbudowanego obozu. Były tam pobudowane baraki i łaźnia. Cały obóz był ogrodzony podwójnie drutem, a na czterech rogach wystawiono wieżyczki, na których czuwali strażnicy z maszynowymi karabinami.\nPo przydzieleniu baraków zrobili zbiórkę i zaprowadzili nas do rejestracji. Była to duża sala. Za stołami siedzieli hitlerowcy, prowadzący ewidencję. Przed nimi długie ogonki Polaków-niewolników, a przy ścianie na ławach rząd polskich oficerów. Tam spotkałem kapitana Czeremkiewicza. Ten od razu zapytał mnie po cichu, com zrobi z tym tajnym karabinem przeciwpancernym, czy czasem nie oddałem Niemcom. Gdy powiedziałem, że go hitlerowcom nie oddałem, tylko ukryłem w lesie, bardzo się z tego ucieszył.\nPo spisaniu ewidencji powróciliśmy do baraków. Od tej chwili zaczęto nas względnie regularnie odżywiać: rano kawa, na obiad - zupa, wieczorem - kawa. Kilka dni czekaliśmy na swoją kolejkę do łaźni i parowni. Pewnego dnia zajechał do nas traktor z przyczepą. Załadowali nas 50 i zawieźli do folwarku, zwanego Lottym, pow. Majsztetyn. Do folwarku zdążyliśmy przyjechać na parę godzin przed wieczorem. Pobraliśmy sienniki i koce i udaliśmy się do przeznaczonej dla nas kwatery w budynku łączącym się z gorzelnią. Dzięki temu mieliśmy codziennie gorącą wodę.\nPierwsze pożywienie tutaj składało się z parowanych kartofli. Drugiego dnia na śniadanie otrzymaliśmy kaszę jęczmienną, z czego wszyscy byli bardzo zadowoleni, bo można było wreszcie najeść się do syta. W tym folwarku było nas 50. 46 to byli Pomorzacy, którzy szybko nawiązali znajomość z miejscowymi Niemcami. My czterej pozostali byliśmy z czynnej służby i pochodziliśmy ze środkowo-wschodniej części Polski i stanowiliśmy odrębne kółko. Kiedy Pomorzacy otrzymali już z domu żywność, my. przez długi czas nie mieliśmy nawet listu, mimo że już kilka razy podawaliśmy swoje adresy. W tej czwórce byłem ja oraz: Kuzana - (znał on trochę język niemiecki i dlatego wybraliśmy go na przedstawiciela naszej grupy); Szewczysyn oraz Piluchowski. Ten był wysoki i tęgi, ale rozchorował się, miał jakieś operacje klatki piersiowej i amputację ręki. Wszyscy bardzo boleliśmy nad jego zdrowiem i traktowaliśmy go jak wojennego inwalidę.\nZ początku zazdrościliśmy trochę Pomorzakom, że jakoś lepiej się urządzili, ale któregoś dnia szczęście uśmiechnęło się i do nas. Pamiętam, jedliśmy akurat skromny obiad, gdy na naszą budę wszedł "wachman" z zapytaniem, kto posiada taki a taki numer? Wszyscy Pomorzacy rzucili się do swoich numerów, ale żaden się nie zgadzał z tym, który podał "wachman". Okazało się, że to chodziło o mnie: przyszła na moje nazwisko paczka żywnościowa. Zdziwiłem się, bo dotąd z domu nie miałem listu nawet, a co mówić o paczce, "Wachman" kazał mi iść na dyżurkę, tam zobaczyłem dużą paczkę w czarnym opakowaniu z obcymi pieczęciami. Doczytać się niczego nie mogłem, bo wszystko było pisane w obcym języku. Niemcy się mnie wypytywali, kto ja jestem, że taką drogą paczką do mnie przysłali. Od tamtej pory to nawet miałem u nich pewne względy. Zapewne wzięli mnie za syna jakiegoś dziedzica lub wysokiego urzędnika, bo faszyści uważali tylko bogatych i możnych, a ta paczka przyszła z Czerwonego Krzyża z Paryża. Podzieliłem jej zawartość między naszą czwórkę. Na trzeci dzień przyszedł do mnie list z Polskiego Czerwonego Krzyża, który się mieścił wtedy w Paryżu. Informowali w nim, że zaczęli wysyłanie żywnościowych paczek na mój adres i proszą o podzielenie ich zawartości między najbardziej potrzebujących jeńców. Prosili o podanie więcej adresów. Oddałem list do przeczytania wszystkim kolegom i doradziłem, żeby podali swoje adresy. Tak też zrobili, ale żadna paczka na nowe adresy nie zdążyła nadejść, bo hitlerowcy zaatakowali w tym czasie Francję. Na mój adres przyszły jeszcze trzy paczki, które oddałem do ogólnego spożytkowania.\nPracowaliśmy od świtu do nocy i tak doczekaliśmy się zimy i "gwiazdki". Nawet ustroiliśmy drzewko, śpiewaliśmy kolędy, ale radości wielkiej nie było, bo przypominał się wszystkim wieczór wigilijny w gronie rodzinnym, przypominała się wolność i ojczyzna.\nZima 1940 roku była bardzo mroźna. Mróz dawał nam się we znaki, bo brak: było obuwia i odzieży. Koledzy poodmrażali sobie nogi, ręce i twarze. Ja miałem odmrożony policzek. Całą zimę spędziliśmy w polu, przy odkopywaniu z kopców i wywózce do cukrowni buraków cukrowych. Niemcy niewiele mieli z nas pożytku, bo nikt się do pracy zbytnio nie przykładał. Ładowanie fur szło bardzo wolno, a konie stały na polu i marzły nie mniej Niemcy niewiele niż my. Na wiosnę padło ich 16 sztuk i że to właśnie na skutek tego, że zimą myśmy je tak na polu przetrzymywali.\nPodobnie działo się w czasie omłotów. Przy młócce nie było "wachmanów", a cywile bali się nas popędzać. Jeśli sterta zboża mogła być wymłócona na godzinę przed wieczorem, to przy naszej powolnej pracy, nie została tego dnia wymłócona. Cywil, który nadzorował młóckę, chciał resztę żyta załadować na wóz i przewieźć do następnej sterty. Zwróci! się do nas z zapytaniem, kto umie układać zboże na furze. Dużo z nas było rolnikami, ale żaden się nie zgłosił. Robotnicy, którzy się na tym nie znali, załadowali trzy fury "czubato" ale nawet połowa żyta się nie zmieściła.\nPrzed samymi żniwami, wachman ogłosił, że teraz przejdziemy do cywila. Oznaczało to,że stracimy prawa jeńców wojennych i staniemy się niewolnikami cywilnymi. Zamiast polskiego munduru będziemy nosić na. piersi; duże "P". Gdy nastąpił oczekiwany dzień zwolnienia, to "wachmani" ogłosili, żeby każdy zabierał ze sobą co posiada i wychodził na plac na zbiórkę. Gdy już wszyscyśmy się w jeden szereg ze swymi tobołkami ustawili, to zaczęli przychodzić i przyjeżdżać bauerzy z pobliskich okolic. Rozpoczęło się wybieranie niewolników. Bauerzy przechodzili przed nami i uważnie badali każdego wzrokiem, Najpierw zabierali tych, którzy byli najmocniej zbudowani, a gdy tych zabrakło, wybierali z pozostałych. Mnie zabrał młody bauer z sąsiedniej wioski. Gdy .mnie poprowadził do swego domu, to domownicy, przeważnie kobiety bali się mnie. Nie dziwiłem się im nawet, bo wiedziałem, że niemiecka propaganda przez lata wmawiała, że Polacy to dzikusy, brudasy i złodzieje. U bauerów byt nam się cokolwiek poprawił.\nPOWRÓT DO DOMU. WYZWOLENIE\nJa postanowiłem tak się zachowywać wobec Niemców, ażeby ich przekonać, że ich prasa i radio nie mają racji twierdząc, że Polacy nie posiadają cywilizacji. Po pewnym czasie matka bauera, u którego pozostałem stawiała mnie za wzór dla pracującego w tym samym gospodarstwie Niemca. Mówiła ona: "widzisz, Polak trzy razy dziennie się myje, a tobie raz ciężko". Bardzo bytem z tego zadowolony. Starałem się też nic nie ukraść, żeby nie mówili, że Polak to złodziej. Za to przekonałem się, że Niemcy wcale nie są w tej dziedzinie tacy porządni, za jakich się ich uważało. Na przykład, mój bauer należał do hitlerowskiej organizacji, ale miał bardzo "długie łapy" i niejednokrotnie namawiał mnie do. zabrania cudzej własności, a i sam nie był od tego. daleki. Między innymi pewien bauer z drugiej wsi miał przygotowany materiał na stodołę, w tym bardzo dobre i suche, różnego rozmiaru, kantówki. Mój bauer prosił tamtego, żeby mu sprzedał cztery kantówki po cztery łokcie, na co tamten się zgodził. Mój bauer wyczekał dnia, kiedy właściciel drzewa gdzieś wyjechał, kazał zaprząc konie i jechać po te kantówki. Gdyśmy zajechali na miejsce, kazał pakować na wóz ile wejdzie. Gdy wróciliśmy do domu, to skrzętnie pochowaliśmy to drzewo i tylko te cztery kantówki, na które otrzymał pozwolenie, leżały na wierzchu. W 1942 roku pokłóciliśmy się ze "swoim" bauerem, bo on stale powtarzał, że Polska już więcej nie powstanie. Mnie to bardzo gniewało, bałem się z nim dyskutować na tematy polityczne, ale wypomniałem mu tę kradzież drzewa. On się wtedy wściekł i zaczął mnie bić, potem wypchnął mnie za drzwi i drzwi za mną zasunął. Była jesienna noc, nie wiedziałem, co mam ze sobą robić. Miałem zamiar pójść na miejscowy posterunek żandarmerii i o wszystkim zameldować, ale przypomniałem sobie, że mój bauer często posyła dla żandarmów różne prezenty więc na pewno oni krzywdy mu nie zrobią. Postanowiłem przepędzić noc gdziekolwiek, a nazajutrz pojechać do urzędu pracy i prosić o zmianę bauera. Zagrzebałem się w stercie słomy i tam doczekałem rana. Gdy poszedłem do domu po czapkę, bauer oznajmił mi, żebym się nigdzie nie oddalał, -bo zaraz przyjdzie policjant i nauczy mnie, jak mam się zachowywać. Zastanawiałem się, czy jeśli zajdzie potrzeba bronienia się, mówić o tej kradzieży drzewa, czy, nie. W końcu doszedłem do wniosku, że i tak na tym nic nie wygram, bo "kruk krukowi oka nie wykole", a bauer mściłby się wtedy na mnie jeszcze gorzej. A w tym czasie starałem się już o to, żeby mnie dobrowolnie zwolnił do domu, to ja postaram się kogoś zwerbować do roboty na moje miejsce. Rzecz miałem już uzgodnioną listownie z rodzicami: znaleźli na moje miejsce jakiegoś ochotnika na wyjazd do Rzeszy. Mój bauer przed kłótnią zgodził się na tę zamianę, ale teraz mógł wszystko odwołać. Miał mnie w łapie. Postanowiłem więc o kradzieży nic nie wspominać i do urzędu pracy już nie jechać. Czekając na żandarma specjalnie się nie umyłem, żeby było widać ślady pobicia. Siniaki i zakrzepła krew z szamotaniny z poprzedniego dnia dowodziły, że byłem pokaleczony.\nPolicjant przyszedł z przygotowaną do bicia gumą, ale jak mnie zobaczył, to już nie bił, tylko zapytał, dlaczego nie nocowałem w domu. Odpowiedziałem zgodnie z prawdą, że bauer siłą wypędził mnie i drzwi za mną zamknął. Policjant zapisał mi 15 marek kary i odszedł nakazując, żebym się słuchał gospodarza. Mój bauer widać był zadowolony z tego, że nic nie mówiłem o jego kradzieży. Zapewniał mnie, że to on sam prosił policjanta, żeby mnie nie bił, bo ja "dobry chłop".\nZa parę dni przyjechał mój zastępca, Roman Z. Byłem z nim razem jeszcze przez tydzień, aby nauczyć go tych obowiązków, które ja dotychczas wykonywałem. Wszystkie zajęcia Roman przejął bardzo szybko, z wyjątkiem dojenia krów, a było ich pięć. Jednego dnia wybrała się z nami do dojenia i starsza gospodyni. Chyba chciała sprawdzić czy Roman da sobie radę. Gdyśmy we troje usiedli na stołeczkach między krowami, to zrobiło się bardzo ciasno. Na nieszczęście krowa, którą doił Roman, nie chciała spokojnie stać, pchnęła Romana na drugą krowę, a ta z kolei wpadła na krowę, którą doiła gospodyni. Ta nakryła się nogami i narobiła strasznego wrzasku. Myślałem, że mój wyjazd przepadł, ale gospodyni dała się nam jakoś udobruchać i po tygodniu wyjechałem do domu.\nOkazało się, że w rodzinnych stronach byłem bardziej zagrożony niż w Niemczech. Tam traktowali mnie przynajmniej tak jak gospodarz traktuje swoje zwierzę pociągowe. Byłem potrzebną siłą roboczą. W Polsce natomiast okupanci traktowali Polaków gorzej niż własne bydło. Nie potrzeba im było specjalnych powodów, żeby zabić człowieka. Nie było dnia, żeby kogoś nie aresztowali czy zabili. U nas wystrzelali dwie rodziny, Guzów i Nowaków, za to tylko, że mieszkali w lesie. Obstawili ich domy karabinami maszynowymi, wypędzali całe rodziny na podwórze i nawet małym dzieciom nie darowali. W sąsiedniej wiose, Górce, też wybili rodzinę Wiśniewskich i też nie wiedziano za co. W Kocku stał w pałacu duży oddział hitlerowców. Ich zadaniem było czyszczenie okolicy z ludzi podejrzanych o konspirację; czyli jak to oni mówili ż "bandytów". Pewnego, dnia przypadła na mnie kolejka furmanienia na podwodzie. Żandarmi kazali jechać do Woli za Kockiem. Tam aresztowali dwie kobiety ż rodziny Węgielków. Prawdopodobnie na drugi dzień rano je rozstrzelali, rzekomo za to, że przetrzymywały radzieckich partyzantów. Według prawa hitlerowców, każdy Polak, który miał jakiś kontakt z Żydem, czy też z radzieckimi lub polskim partyzantem - skazany był z góry na śmierć. W naszej wsi Tchórzewie, Jan Kowalczyk posiadał sklepik żywnościowy. Pewnego dnia przyszli do niego ludzie, tak jak do sklepu, tyle tylko, że byli nieznani. Ktoś doniósł o tym żandarmom z Kocka, że byli to rzekomo radzieccy partyzanci. Kowalczyk dostał wezwanie na posterunek. Nie przeczuwając nic złego, gdyż czuł się niewinny, zgłosił się tam. Został aresztowany, a niedługo potem zastrzelony w Radzyniu.\nW mojej miejscowości działała partyzantka pod nazwą AK. Grupowała dużo członków, ale niewiele działała na szkodę okupanta. Ograniczali się oni do ochrony dziedziców przed rabunkami i utrudniali hitlerowcom zabieranie kontyngentów. W tym celu poodejmowali od wszystkich młocarni we wsi po jednym trybie i schowali. Miało to niby utrudnić wywóz zboża z kraju, a w praktyce odbiło się tylko na chłopskich mięśniach. Pod karabinami żandarmów musieli wymłócić przewidziane zboże cepami.\nPóźniej w mojej miejscowości, obok partyzantki AK pojawili j partyzanci radzieccy. Byli to początkowo radzieccy jeńcy wojenni, którzy uciekli z obozów jenieckich, zdobyli broń i podjęli walkę z hitlerowcami. Jeden z ich oddziałów, liczący 8 ludzi kwaterował W naszym domu przez dwie doby. Byli dobrze uzbrojeni: posiadali nawet broń maszynową. Moja matka, obawiając się, żeby ich ktoś nie zauważył, prosiła ich, żeby swoje osobiste potrzeby załatwiali w przyległym do mieszkania chlewku. Na trzeci dzień odeszli gdzieś w lasy i nikt ich u nas nie zauważył. Trzeba powiedzieć, że niektórzy ludzie nie pochwali wyczynów partyzantów, bo bali się represji karnych ze strony hitlerowców. Oni stosowali tzw. zbiorową odpowiedzialność, niewinnych ludzi rozstrzeliwali jako zakładników, a często puszczali z dymem całe wsie.\nGdy wiosną 1944 roku jacyś partyzanci, nie wiem czy radzieccy, czy z PPR, zastrzelili hitlerowca powracającego skądś na motocyklu do Radzynia, to w okolicy zapanowała wielka panika. Ludzie znający metody hitlerowskiego "odwetu" opuszczali swoje domostwa zanim hitlerowcy zdołają obstawić je wojskiem. We wsiach pozostali tylko starcy, którym już i tak na życiu nie zależało. Ale tym razem hitlerowcy żadnej zemsty nie dokonali, bo już im się paliła ziemia pod nogami na froncie wschodnim.\nW tym czasie oczy i uszy Polaków zwrócone były na Wschód. Stamtąd każdy spodziewał się wybawienia od ludobójczego hitleryzmu. Ja kilka ostatnich dni i nocy też nie byłem bezczynny: podwoziłem partyzantów końmi i jak mogłem pomagałem. Spotykałem wtedy różne partyzantki, ale już wtedy wszystkie one jednoczyły się i zgodnie starały się zadać okupantowi jak najwięcej strat.\nW roku 1944, przed samymi żniwami, żołnierze Armii Czerwonej i Odrodzonego Wojska Polskiego uwolnili nas od hitlerowskiego panowania. Ziemia drżała wtedy od wybuchów bomb zrzucanych z radzieckich samolotów na uciekających hitlerowców. Ludzie byli po prostu oszołomieni wyzwoleniem i manifestowali serdecznie swą wdzięczność dla wybawców z hitlerowskiego terroru. Nawet starzy ludzie jak gdyby w te dni odmłodnieli, a ci co byli zagrożeni osobiście i ukrywali się dotąd, czuli się teraz tak, jakby się na nowo narodzili.\nZ chwilą wyzwolenia dziedzice i hrabiowie gdzieś się ulotnili. Zaczęły się tworzyć komitety do przeprowadzenia reformy rolnej. Gdy upoważnieni do tego ludzie zaczęli mierzyć i dzielić pańską ziemię między bezrolnych i małorolnych chłopów, to część z tych co mieli dostać przydział, początkowo bała. się powrotu dziedziców i kary za naruszenie własności pańskiej. Ziemia stanowiła dla nich od lat szczyt marzeń, ale teraz bojaźń przed pańską zemstą powstrzymywała ich przed jej przyjęciem. Po pewnym czasie jednak dzięki energicznej działalności władzy ludowej, biedni i zahukani kiedyś przez panów ludzie poczuli się pewniejsi siebie. Ja też wtedy postanowiłem samodzielnie gospodarzyć i założyć własną rodzinę. Miałem już wtedy wybraną dziewczynę i postanowiłem się z nią ożenić. Co prawda moi rodzice byli temu przeciwni, bo uważali, że ona jest ode mnie biedniejsza, że lepiej byłoby, gdybym poszukał bogatej. Ale ja nie ustąpiłem: w czasie służby wojskowej i niewoli hitlerowskiej doszedłem do przekonania, że nie bogactwo stanowi o wartości człowieka. Nie zważając na protesty rodziców ożeniłem się ze swoją wybranką.\nDo dnia dzisiejszego prowadzę gospodarstwo. Ostatnio mam ż tym gospodarzeniem sporo trudności, bo podupadłem na zdrowiu. Lekarz twierdzi, że teraz wychodzą skutki nadmiernego wysiłku i ciężkich przeżyć z młodych lat.\n/Chłopska Droga nr 1, 2, 3, 4 1969 r./\nZmarł w wieku 50 lat 13 lutego 1965 roku.\nObraz o teściach patriotycznych\nZbigniew Kabata ps. "Bobo"\nTchórzew, 9 października 2012\nSymbole, znaki, pamiątki\nMaria Markiewicz ps. "Ruczaj"