Polary z Twoim logo - Logos Dystrybucja\n» Polary z Twoim logo\nPolary z Twoim logo\nPoszukujesz polarów dla Twoich pracowników, a dodatkowo firmy która wykona na nich Twoje logo? Dobrze trafiłeś! Zajmiemy się wszystkim kompleksowo.\nPragniemy zaoferować Ci produkty wysokiej jakości. Na życzenie wykonamy logo Twojej firmy oraz dowolną personalizację odzieży, przy użyciu najnowszych i najbardziej trwałych technik haftu i druku. Dzięki temu Twoi pracownicy zyskają całoroczną odzież, a Ty otrzymasz dodatkową formę reklamy dla swojej firmy.\nPolary możemy podzielić na dwie grupy - polary robocze oraz mikropolary. Musisz odpowiedzieć sobie na pytanie jakie będzie jego przeznaczenie. Jeśli ma być użytkowany przez pracowników outdoor - koniecznie wybierz polar o wysokiej gramaturze najlepiej ze wzmocnieniami. Jeśli szukasz cieplejszej odzieży dla pracowników biurowych lub handlowych, mikropolar spełni swoją rolę wyśmienicie.\nOd 2008 roku pomagamy małym i dużym firmom dobierać odzież pracowniczą, która stanie się najlepszą wizytówką ich biznesu. Znakując polary, mamy ograniczone możliwości ograniczające nas do wyboru haftu, naszywki lub tłoczenia. Obie metody są bardzo trwałe i gwarantują Ci produkt najwyższej jakości.\nPosiadamy bardzo różnorodną ofertę polarów, zdajemy sobie tym samy sprawę, że wybór tego jedynego nie jest łatwą rzeczą.\nZamów kurtki z nadrukiem:\nChcesz zobaczyć modele oferowanych t-shirtów? Przejdź do listy wszystkich produktów z kategorii t-shirty.\nChcesz zobaczyć modele oferowanych bluz polarowych? Przejdź do listy wszystkich produktów z kategorii polary.


M jak miasto marzeń · Aleksandra Kaniewska · Instytut Obywatelski\nInstytut ObywatelskiBlogiCool PoloniaM jak miasto marzeń\nM jak miasto marzeń\nAleksandra Kaniewska, 13.01.2012\n„Miasta to nasz współczesny lek na samotność. Są jak ogromne biblioteki, z tym, że zamiast książek, wypełnione ludźmi” – mówi szwajcarski pisarz i filozof, Alain de Botton\nWieczorna lektura „The New York Times” sprzed kilku dni przyniosła dobre nowiny. Łódź znalazła się w rankingu „45 miejsc, które warto odwiedzić w 2012 roku”. „Polskie Hollywood rekultywuje swoją industrialną przeszłość” – napisał amerykański dziennik z iście amerykańską emfazą. Brakowało tu tylko przeciągłego „wow”. A później pochwalił Łódź za świetne wykorzystanie pofabrycznych budynków, m.in. za centrum handlowo-kulturalne Manufaktura czy muzeum sztuki nowoczesnej MS2. Pojawiła się też informacja o Łódź Art Center, planowanym projekcie architektonicznym Franka Gehry’ego oraz filmowym megastudio Davida Lyncha. „Brawo!” –pomyślałam szybko. A za tą myślą podążyła następna, natrętna jak mucha. „Jak to możliwe?” – czyżby ktoś spojrzał na moje rodzinne miasto przez różowe okulary?\nJestem mieszczanką. Z urodzenia i z wyboru. Bo wybór miejsca zamieszkania to prawie jak selekcja życiowego partnera. Zawsze oczywiście można go zmienić. Ale jak trafimy na prawie ideał, mamy ochotę zostać na zawsze. „Miasta to nasz współczesny lek na samotność. Są jak ogromne biblioteki, z tym, że zamiast książek, wypełnione ludźmi” – mówi szwajcarski pisarz i filozof, Alain de Botton. I twierdzi, że w przyjaznym ludziom mieście wszystkie jego składniki – transport, architektura, oferta kulturalna i gastronomiczna – mówią wspólnym, „miejskim językiem”.\nWciąż poszukuję metropolii, w której zakocham się „na dobre”. Na początku była Łódź – miasto szare, przeklęte i zaklęte jednocześnie, z którego uciekłam do Warszawy. Ja i Warszawa od początku nadawałyśmy na tych samych falach. Miłe mi były tłumy w przejściach podziemnych, metro, ciekawsza oferta kulturalna, trochę równiejsze chodniki. Do czasu, kiedy wylądowałam w Nagoi – czwartym największym mieście Japonii, z pięknym portem, imponującymi wieżowcami i bogatym życiem kulturalnym. Nagoja to kolorowa mieszanka przemysłu, handlu i rozrywki, po której dwa miliony mieszkańców przemieszczają się przy pomocy dziesięciu linii metra. Do Tokio, magicznej stolicy wszystkiego, co japońskie, szybkim pociągiem shinkansen jedzie się dokładnie 100 minut. A to całe 350 km.\nW Japonii miasta żyją 24 godziny na dobę. W ciągu dnia ulice zapełniają się biegnącymi do biur facetami w garniturach, tzw. sararimen oraz młodzieżą w strojach jak z komiksów. W nocy płoną neonami z wszechobecnych klubów, restauracji, salonów gry pachinko i ekskluzywnych hoteli. Na obrzeżach japońskich miast, do których dojeżdża się w nie więcej niż kilkadziesiąt minut niezawodnymi pociągami, znajdują się oazy zieleni – parki krajobrazowe, lasy, wioski, małe miasteczka pełne gorących źródeł, tzw. onsen i lokalnego rzemieślnictwa. To tam zmęczeni miejskim pędem Japończycy studiują przyrodę i przypominają sobie, że są śmiertelni. Taka już ich buddyjska/shintoistyczna natura.\nPo Nagoi i Tokio w moim życiu nastał Londyn, metropolia słynąca z dynamizmu i różnorodności. To tu są najgłośniejsze wystawy sztuki, czy to w Tate Modern czy National Gallery, tu rodzą się nowe subkultury młodzieżowe (do podejrzenia w Shoreditch i na Hackney), wreszcie: tu są najlepsze wyprzedaże na Oxford Street. W Londynie można być wszystkim, czym się tylko chce: hipsterem polującym na stare płyty w dzielnicy Notting Hill, głodnym wiedzy studentem koczującym w British Library, turystą wiezionym po zatłoczonych ulicach czerwonym, dwupiętrowym autobusem. Można być emigrantem, nuworyszem i arystokratą – i znaleźć w tym mieście coś dla siebie. Z drugiej strony, podróż na londyńskie lotniska to doświadczenie jak z pola bitwy. Życie towarzyskie w brytyjskiej stolicy planuje się z miesięcznym wyprzedzeniem. W biednych dzielnicach można stracić torbę, komórkę i poczucie bezpieczeństwa. A od kulturowego kotła często boli głowa. Bo Londyn to miasto, które tak samo łatwo się kocha, jak i nienawidzi.\nMiasto ma dawać strukturę, oparcie, platformę do życia. Ma być przyjacielem i partnerem, mobilizującym i inspirującym do działania. Miejscem wymiany myśli, wiedzy, nauki, pracy i odpoczynku. Wiem, że nie ma miast idealnych. Ale wiedza, czego się w miejskiej przestrzeni nie chce widzieć, to zawsze jakiś początek. I tak jak graficy komputerowi w poszukiwaniu ideału tworzą kompilacje kawałków najpiękniejszych kobiecych twarzy, tak ja chcę zrobić listę najlepszych miejskich rozwiązań… Moje miasto marzeń wyglądałoby tak:\n1. Z Tokio i Nagoi wzięłabym niesamowite metro, obłędne autostrady poza miastem, religijne podejście do recyklingu, bar na szczycie Park Hyatt Hotel (znany z filmu „Lost in translation”) i uliczne bary z zupą ramen\n2. Z São Paulo zabrałabym trochę słońca i zakaz „wizualnego zanieczyszczania przestrzeni miejskiej”, który sprawił, że stolica Brazylii stała się miastem bez obrzydliwych bilboardów\n3. Z Londynu przeniosłabym piękną dzielnicę doków – Wapping, cheddar, Royal Opera House, Victoria and Albert Museum i kawał Hyde Parku\n4. Z Łodzi skradłabym „Filmówkę”\n5. Z Warszawy Starówkę\n6. Z Nowego Jorku układ ulic, 5th Avenue ze sklepem Apple’a i Tiffany’s, muzea: Metropolitan Museum of Art, Guggenheim i Museum of Modern Art (MoMA)\n7. Z Lizbony: lokalizacje na wzgórzu, muzykę fado i podmiejską perełkę turystyczną, miasteczko Cascais\n8. Z Berlina nowoczesną architekturę i ścieżki rowerowe\n9. Z Amsterdamu kanały\n10. Z Marsylii zupę rybną bouillabaisse\n11. Z Oksfordu bibliotekę Bodleian\nTo tylko początek listy… Macie jakieś inne typy?


Cennik – KrisMark Serwis\nraz mieszkań, apartamentów, biur\n1. Odkurzenie i umycie podłóg\n2. Starcie kurzy\n3. Umycie powierzchni szklanych i luster\n4. Czyszczenie armatury parownicą\n5. Wyniesienie śmieci Mieszkanie do 50m2\n1. Starcie kurzy\n2. Odkurzenie i umycie podłóg\n3. Umycie toalet\n5. Wyniesienie śmieci Codziennie prócz dni ustawowo wolnych\nCena biuro do 50m2 – 1390 zł netto miesięcznie\n5. Wyniesienie śmieci Sprzątanie raz w tygodniu\nCena 390 zł netto miesięcznie\n5. Wyniesienie śmieci Sprzątanie raz w miesiącu\nCena 199 zł netto miesięcznie\nMinimalny koszt zlecenia to 80zł\nDywany i wykładziny 5 zł/m2\nMeble tapicerowane – materiałowe\nKanapa rogowa 90-120 zł\nKanapa 50-70 zł\nSofa z funkcją spania 60-80 zł\nSofa 40-60 zł\nPufa 15-25 zł\nMaterac 50-70 zł\nKrzesło 6-10 zł\nMeble tapicerowane – skórzane\nKanapa rogowa 120-170 zł\nFotel 30-45 zł\nKanapa 70-100 zł\nOferta dla osób prywatnych i firm dysponujących flotą samochodową.\nSiedzenia 120 zł\nPodsufitka 30 zł\nSiedzenia+ boki + podłoga + e. plastikowe + bagażnik 200 zł\nSamochody dostawcze z nadwoziem pickup, skrzyniowe, furgonowe – VAN, BUS\nSiedzenia 150 zł\nSiedzenia+ boki + podłoga + e. plastikowe + bagażnik 230 zł\nSamochody osobowe z tapicerką skórzaną\nSiedzenia 170 zł\nSiedzenia+ boki + podłoga + e. plastikowe + bagażnik 250 zł\n1 godzina pracy / 1 urządzenie 60 zł\nMieszkanie 1 pokój od 30 do 40 m2 80 zł/1h\nMieszkanie 2 pokoje od 40 do 50 m2 180 zł – 3h/1 urządzenie\nMieszkanie 3 pokoje od 55 do 80 m2 480 zł – 2x4h / 2 urządzenia\nKlimatyzacja w samochodzie 100 zł\nDla hoteli, restauracji, przedszkoli, itp. – ceny są ustalane indywidualnie.\n– Mycie nagrobka\n– Zgrabienie starych liści,\n– Sprzątnięcie starych zniczy\n– Umycie nagrobka\n– Podlanie kwiatów\n– Zapalenie znicza 160 zł netto\nWizyta co kwartał\n– Zapalenie znicza 140 zł netto\nWizyta co miesiąc\n– Zapalenie znicza 100 zł netto\nPodane ceny dotyczą grobów pojedynczych, groby podwójne czy grobowce podlegają indywidualnej wycenie.


Rodzice przeciwni zamykaniu szkół | Nasza Mława\nnaszamlawa.plWiadomościRodzice przeciwni zamykaniu szkół\nRodzice przeciwni zamykaniu szkół\nRodzice z naszego terenu organizują w proteście przeciwko nauce zdalnej w szkołach. Informację na ten temat znajdziecie na Grupie Nasza Mława.\nRodzice nie zgadzają się na zamykanie szkół, czyli naukę zdalną dzieci. Nie zgadzają się na to, ażeby kolejny rok — w ich ocenie — był stracony.\nJakie jest wasze zdanie? Jakie macie opinie o nauce zdalnej? Czy rodzice powinni się organizować? Zachęcamy do dyskusji.\nPoniżej informacja umieszczona w Grupie Nasza Mława.\nOoooooczywiście. Przy takim poziomie przestrzegania zasad jest to zasadne. Garnek za chwilę będzie miał pustki w szkołach, a rodzice-płaskoziemcy będą gardłować. Taki klimat. Konfederaści przodują w głupocie.\nOdpowiedź do Yureck\nNoś grzecznie maseczkę i przyjmij 4 dawkę, „postępowcu” Na jesieni weźmiesz 5 i tak już co sezon.


Testy autobusu hybrydowego – ViFi – Video Foto Info – OPTYMALNA DAWKA INFORMACJI\nOd 10 do 28 kwietnia pasażerowie posiadający kartę miejską obowiązującą w komunikacji miejskiej w Cieszynie uprawnieni są do bezpłatnych przejazdów autobusem hybrydowym Solaris Urbino 12 Hybrid. W testowym autobusie nie będzie zainstalowanych nowych kasowników. W związku z tym posiadacze karty miejskiej nie muszą kupować biletów podczas jazdy tym konkretnym pojazdem -wystarczy, że w razie kontroli okażą kartę miejską.\nPasażerowie, którzy nie mają karty miejskiej, a podróżują na testowych kursach autobusu Solaris Urbino 12 Hybrid, zobowiązani są do zakupu biletu papierowego u kierowcy. W przypadku tych kursów ceny za bilety będą obniżone.\nSzczegółowych informacji udziela Zakład Gospodarki Komunalnej (33 479 41 00).


Buty są śliczne idealnie pasują.\nBardzo wygodne, szybka transakcja ..super\nBardzo wygodne i pięknie się prezentują. Przesyłka kontakt super.Dziekuje\nBuciki prześliczne! Rozmiar trafiony ,wygodne :)) polecam\nPolecam,buty sa identyczne jak na zdjeciu sa sliczne\nMam kilkanaście par butów z DeeZee i jak zawsze jestem zadowolona. Wygodne, rozmiar idealny,polecam! Bardzo szybka dostawa\nMam kilkanaście par butów z DeeZee i jak zawsze jestem zadowolona. Wygodne, rozmiar idealny,polecam!


Archiwum Historii Mówionej - Halina Koseska\nHalina Koseska "Ala"\nProszę o podanie daty i miejsca urodzenia.\nUrodziłam się 10 grudnia w 1928 roku w Warszawie na ulicy Karowej. Jednocześnie jestem Powiślanką od urodzenia.\nBardzo proszę o podanie zgrupowania do jakiego pani należała w czasie Powstania i stopnia jaki pani miała.\nStopień to trudno powiedzieć, można powiedzieć, że żaden. Należałam do zgrupowania w pierwszym momencie Antoniego Szwarzentlera, a później do zgrupowania „Krybara”, najpierw Konrada, później to się zjednoczyło i było pod przywództwem „Krybara”.\nWróćmy teraz do czasu przedwojennego. Czy mogłaby pani opowiedzieć krótko, co się działa z panią przed wojną, jakie było pani dzieciństwo, do jakich szkół pani chodziła.\nChodziłam do szkoły na Drewnianej 8, szkoła numer 41. Naszą kierowniczką była pani Wanda Żerańska i Leokadia Hipe. One nas jakoś właśnie bardzo nastroiły, że w ogóle atmosfera w tej szkole była bardzo patriotyczna. Na przykład w 1939 roku była zbiórka na zbrojenie dla wojska i młodzież ze swoich zbiórek ufundowała jakiś sprzęt bojowy, cztery działa. W każdym razie było oficjalne wręczenie tego na Placu Piłsudskiego, bardzo uroczyście się odbywało, Rydz-Śmigły przejmował od młodzieży. Ja akurat zostałam delegowana między innymi do reprezentacji kilku właśnie szkół z Powiśla.. Nas tam było, nie wiem, czy piętnaście, czy dwadzieścia z całej Warszawy. Wszystkie byłyśmy oczywiście na biało ubrane i wręczyłyśmy Rydzowi – Śmigłemu, oprócz tego sprzętu, który tam był przeznaczony, konwalie. Ponieważ podobno Rydz-Śmigły kochał konwalie. To było właśnie w maju, akurat na czasie.\nProszę powiedzieć, jak tym nauczycielkom udało się wzbudzić w młodzieży takie uczucia.\nKażda rocznica wyzwolenia, różne inne, było mnóstwo innych jakichś okazji. Ci nauczyciele tak jakoś nami kierowali. Myśmy na przykład mieli ognisko, które występowało w Teatrze rodowym. Wystawialiśmy tam „Dzieci pana Milesa”..Poza tym jednak, mój ojciec był księgarzem. Na końcu dorobił się właśnie stanowiska dyrektora w Księgarni Ossolineum, która mieściła się na Nowym Świecie 72. Na przykład moment pogrzebu Piłsudskiego też utrwalił mi się jakoś w pamięci, że w oknach tej księgarni, gdzie ojciec pracował były poustawiane jakieś krzesła i stoły, i dzieci, które się tam właśnie zgromadziły, to właśnie stałyśmy, obserwowałyśmy moment pogrzebu, który też był bardzo wzruszający. Został mi w pamięci. Także ta Kasztanka też na końcu..\nProszę powiedzieć, jak pani wspomina moment wybuchu wojny, jak pani to rozumiała?\nNa dodatek jeszcze 1939 rok był dla mnie w ogóle straszny, bo w lutym umarł mój ojciec nagle na serce. Pochodzę z rodziny pracoholików. Ojciec był bardzo pracowity, nie potrafił wyleżeć dobrze grypy i później niestety nagle umarł na serce. Ponieważ byłam, wiadomo każda córka jest oczko w głowie ojca, więc strasznie to przeżyłam. Cały ten ciąg późniejszy jednak bardzo zaważył na dalszych moich losach.. Czułam się bardzo pokrzywdzona przez los. W ten sposób wszystkie wkoło koleżanki miały rodzinę normalną, a ja nie. No ale, ponieważ miałam jeszcze młodszą siostrę, czułam się z mamą odpowiedzialna, cały czas mamie obiecywałam: „mama, ja ci pomogę”. Tak to zostało.\nJak pani wspomina sam okres wojny, jak wojna wybuchła, jak to było?\n.W momencie wybuchu wojny byłyśmy w Warszawie. Także sam moment, te bombardowania, to wszystko... Mama była, później się okazało, bardzo przedsiębiorcza. 8 września wywiozła nas do Grodziska, bo tam miała jakąś rodzinę i powiedziała, że w Warszawie przeżyć bombardowanie i głód, to... Bała się strasznie głodu, ponieważ mama w okresie I wojny przeżyła głód, więc dla niej pojęcie głód to coś najgorszego, co może nas spotkać. Także koło Grodziska, w jakiejś miejscowości, z początku w Izdebnie, później w Grodzisku, okres oblężenia Warszawy tam przeżyłyśmy. Straszny był moment na przykład, jak widziałyśmy wyprowadzanych z Warszawy jeńców. Myśmy stały na tej szosie z Grodziska właśnie i rzucałyśmy pomidory, jabłka tym żołnierzom, bo wiadomo było, że są głodni. To było też, jak u dzieci, później mówiłyśmy, że przecież ci Niemcy, którzy eksportowali ich mogli nas jakoś tam uszkodzić. Ale jakoś to szczęśliwie się skończyło..\nMyśmy powróciły, już mama miała rozbite kolano, bo siostrę musiała nosić, jak uciekałyśmy. Do Warszawy wróciłyśmy 6 października. No, oczywiście wszystkie szyby porozbijane, także miałyśmy wstawioną później jedną szybkę, a reszta dykty, żeby chociaż kropla światła do nas wpadała.\nJak pani wspomina ten okres, jak wróciłyście do Warszawy, zamieszkałyście w tym mieszkaniu, samą okupację?\nPierwsza ta zima była makabryczna, bo człowiek był nieprzystosowany absolutnie do warunków, jakie nas zastały. Mama musiała z kubełkiem wędrować po węgiel, żeby nas jakoś ogrzać. Chociaż w tym jednym pomieszczeniu, żebyśmy miały odrobinę ciepła i na czym ugotować. Wtedy nie było pojęcia gaz, kuchenka gazowa. Także to były problemy, które tak na co dzień trudno sobie wyobrazić. Mam okazała się bardzo dzielna, bo musiała zaopatrzyć nas nie tylko w żywność, ale jednocześnie także w to ciepło. Także wędrowała z kolejki po węgiel... Pamiętam właśnie, jak w futrze karakułowym z tymi kubełkami, udało jej się zdobyć.\nCzy pani i siostra chodziły wtedy do szkoły w czasie okupacji?\nMiędzy mną a siostrą jest siedem lat różnicy, także ona wtedy jeszcze nie chodziła do szkoły, miała cztery lata, jak się wojna zaczęła, jak nasz ojciec umarł. Ja musiałam się nią opiekować. Mama walczyła, z trudnościami dnia codziennego, a ja miałam za zadanie gotowanie. No i chodziłam do szkoły oprócz tego, tak że to były podwójne obowiązki.\nA co z tego okresu okupacji wspomina pani jako najtrudniejsze, z tej codzienności okupacyjnej, co było takie najcięższe dla pani?\nDla mnie osobiście to, że ja nie miałam takiego życia, że byłam uzależniona tylko od tego, co chcę robić, tylko właśnie że miałam te podwójne obowiązki. I szkoła i opieka nad domem, nad siostrą. To jakoś bardzo mnie musiało dużo kosztować, bo młodzież, to niestety różnie podchodzi: „co ty, nie masz czasu, chodź, idziemy”. A ja niestety miałam ten obowiązek, który na mnie cały czas ciążył. Czułam się jakoś trochę pokrzywdzona przez los.\nProszę powiedzieć, kiedy wstąpiła pani do konspiracji, czy to było tuż przed Powstaniem?\nTak, więc myśmy zaraz, już w 1940 roku chodzili do szpitala wojskowego na Ujazdowie...\nMyśmy, czyli pani z koleżankami ze szkoły. Jak to się zaczęło?\nZ koleżankami ze szkoły. Myśmy jakoś zostały zaagitowane, już trudno mi powiedzieć przez kogo, ale to na terenie szkoły wszystko się odbywało. Nosiłyśmy obiady, nosiłyśmy jakieś dobre słowo, nawet jakieś wiersze, jakieś, powiedzmy jak było Boże Narodzenie czy właśnie rocznica 11 listopada, to myśmy tam robiły jakieś takie młodzieżowe występy. to w jakiś sposób bardzo nas jednoczyło. Byłyśmy taką dość zwartą grupą w sumie.\nTo już było od 1940 roku?\nTo się jakoś stopniowo działo. W 1940 roku już chodziłyśmy tam. Później, chyba w 1941 roku do naszej szkoły właśnie przyszedł pan Szwracentler, on w zasadzie uczył wychowania fizycznego w męskiej szkole. Ale jego żona pracowała u nas w świetlicy, to tak jakoś się zazębiało. Także i on i ta jego żona bardzo nam uprzyjemniali życie, na ile było to możliwe w tych warunkach, bo właśnie jakieś teatrzyki kukiełkowe myśmy robili. Nawet był taki moment, że oczywiście grała na pianinie Hesse-Bukowska w czasie tych kukiełek, jako ten podkład muzyczny. Był przy tym nasz pan, bo tak myśmy go nazwały „pan”, po prostu. Wiadomo było, o kogo chodzi. Powiedział: „no, jeżeli będziesz tak dalej ćwiczyła, [to] przed tobą jest wielka przyszłość”. No i wypowiedział. Także ta jego wypowiedź się sprawdziła. On był właśnie naszym takim bożyszczem do pewnego stopnia, wśród młodzieży był bardzo znany i ceniony. No, niestety w 1943 roku w czasie łapanki został zatrzymany , ale później został rozstrzelany na Nowym Świecie, jako zakładnik po prostu. A myśmy zajmowały się właśnie takim drobnym kolportażem. Na przykład myśmy miały wykłady, u nas religię wykładał ksiądz Oleksy, też taka bardzo znana postać na terenie Powiśla. I on z nami bardzo często też miał różne pogadanki. I właśnie tam w tej zakrystii była przysięga w 1942 roku.\nTam pani została zaprzysiężona do AK?\nProszę powiedzieć, jak wyglądało pani zaprzysiężenie do AK, gdzie to było, jak to wyglądało?\nW zakrystii w kościele [niezrozumiałe]. Tam był właśnie między innymi ksiądz Oleksy i jeszcze jakieś osoby, trudno mi powiedzieć. Nie była [to] duża grupa, nas było dziesięć czy dwanaście dziewcząt. W każdym razie byłyśmy strasznie ważne. Oczywiście to była wielka tajemnica, oczywiście mama nie mogła o tym wiedzieć. Mama i tak wiecznie drżała o nas. To była jedna z pierwszych tajemnic, z jaką się musiałyśmy kryć. Tym bardziej, że ja jeszcze chodziłam na komplety. To było w siódmej klasie szkoły powszechnej. Jednocześnie nasza wychowawczyni, właśnie pani Hippe, dodatkowe lekcje nam u siebie zapewniła z historii, z języka polskiego. Jej córka też nas uczyła łaciny. A później już w następnym roku no to już nie było możliwości w szkole powszechnej i poszłyśmy do gimnazjum Wereckiej na Krakowskim Przedmieściu. Z tym, że jednocześnie chodziłyśmy do szkoły krawieckiej gdzieś na Starym Mieście, nie pamiętam na jakiej ulicy.\nProszę powiedzieć, jak została pani zaprzysiężona do AK, jakie po tym momencie, po 1942 roku miała pani zadania. Bo wcześniej zajmowała się opieką nad żołnierzami w Ujazdowie, jakimś małym kolportażem, a potem, jakie to były zadania konspiracyjne?\nW dalszym ciągu kolportaż, jakieś malowanie na budynkach. Poza tym roznosiliśmy kwiaty na miejsca straceń. Przecież tych miejsc straceń było mnóstwo w Warszawie. To były takie drobne, że tak powiem, posługi, nic nie znaczące, no ale myśmy czuły się bardzo, jakoś ważne, że jednak uczestniczymy, że nie poddajemy się po prostu.\nA czy do momentu Powstania, od początku działania w AK, czy pamięta pani jedną, jakąś szczególną akcję, która utkwiła pani w pamięci, czy jakieś niebezpieczeństwo związane z malowaniem na murach, czy może coś innego?\nNie, to były takie, które się zacierały, bo to były drobne takie incydenty. Tym bardziej, że ja nie mogłam swego czasu poświęcić tyle, ile bym chciała, bo musiałam wiecznie myśleć o domu i miałam polecenia, że tak powiem, służbowe z domu od mamy. Ponieważ mama, chcąc nam zapewnić, z początku handlowała, więc ja musiałam jej jakoś w tym też pomagać. Na przykład mama była jedną z tych, która handlowała w czasie, jak było jeszcze getto. Skakała z tramwaju, żeby z tymi paczkami, w tej chwili to sobie trudno wyobrazić, ale z tym towarem jakimś, musiała wyskoczyć z tramwaju i później z powrotem wskoczyć do tego jadącego tramwaju. Niby on trochę zwalniał tam w jakiś momentach, ale to też było... Jak mama przychodziła... Ja też byłam cały czas, że tak powiem, trochę pod presją, skoro mama tyle robi dla nas, to ja nie mogę w domu okazać się intruzem, też czułam się odpowiedzialna. Także nie mogłam tyle czasu poświęcić, co inne moje koleżanki na podobne historie. Czułam się też taka niedowartościowana pod tym względem.\nProszę teraz opowiedzieć o samym Powstaniu. Gdzie zastał panią wybuch Powstania i czy pani wiedziała o tym, czy była pani już przygotowana?\nOwszem, tak. Tylko z tym, że to miało być wcześniej. Ja na przykład wcześniej, dwa dni przed Powstaniem pojechałam pod Warszawę, tam gdzie była moja siostra. Mama znowu siostrę wywiozła, ponieważ nie znosiła huku, wtedy były naloty na Warszawę i siostra strasznie nerwowo jakoś przechodziła to, więc mama wywiozła siostrę. Właśnie tuż przed Powstaniem wyjechałam, żeby zobaczyć, czy tam jest na tyle spokojnie, że mama może tam jechać. No i mama koniecznie chciała. Przed Powstaniem przyjechałam stamtąd. Mama chciała, żebym z nią pojechała tam do siostry. Stwierdziłam, że nie, ja muszę zostać, bo ja muszę pilnować mieszkania. I jakoś mamę udało mi się... W dniu Powstania mamę jeszcze odprowadziłam na kolejkę WKD. Mama wyjechała, a ja zostałam tutaj. No i dopiero w zasadzie w drugi dzień Powstania dołączyłam. Przyszły po mnie właśnie koleżanki, powiedziały mi. I się włączyłam wtedy.\nPani była na Powiślu?\nByłam na Powiślu, bo ja mieszkałam cały czas na Drewnianej, tuż właśnie przy Elektrowni. Także straszny był moment radości. Młodzież to sobie podchodzi do tego zupełnie inaczej, inaczej reaguje. Dla nas to była wielka przygoda, wielka radość, wreszcie jesteśmy wolni. Jak zawisła flaga na jednym z kominów elektrowni, byliśmy tak przejęci, rozradowani. To było wogóle trudne do opisania wrażenie. Niestety po dwóch dniach ściągnęli tę [flagę] ze względu na to, że Niemcy mieli po prostu dobry cel. Zaczęli właśnie celować w elektrownię. Także to był taki moment przykry. Na przykład jak zaczęły [...] granatniki, był moment taki, że sąsiedni, taki mały budynek rozwalił się, w piwnicach byli ludzie. Krzyk tych ludzi pod tymi gruzami z kolei mobilizował nas, żeby ich tam w jakiś sposób wydobyć. No, niestety... I to zostanie na zawsze…\nUdało się wtedy kogoś uratować?\nNie. Ten moment zawalenia tego budynku to był jakoś rano jak myśmy zaczęli odgruzowywać. A później jeszcze w to samo miejsce jakaś bomba zapalająca upadła.\nWróćmy jeszcze do samego momentu początku Powstania. Pierwszy dzień Powstania pani bardziej jako obserwator przeżyła, włączyła się pani do walki drugiego dnia Powstania. Ktoś do pani przyszedł i czy dostała pani jakieś zadania wtedy?\nJa się zgłosiłam właśnie na Smulikowskiego do moich. Oni powiedzieli: „no, fajno, jesteśmy razem”. Trochę chodziłam jako łączniczka, a później właśnie zaczęłam w tym Alfa Laval, w garażu na terenie tego Alfa Lavalu i tam była ta wytwórnia butelek i granatów. Ja to byłam początkująca, z tym nie miałam przecież nigdy do czynienia, więc przy butelkach pracowałyśmy z koleżankami.\nCzy została pani przeszkolona jakoś?\nMusiałam patrzeć, jak inni to robią po prostu.\nNa czym polegała pani praca przy tych butelkach dokładnie?\nMyśmy wlewały benzynę do takich półlitrówek, dwadzieścia centymetrów kwasu siarkowego. A oprócz tego taką butelkę się oklejało taką taśmą klejącą, którą tam w środku jeszcze wsypywaliśmy chloran potasu i jeszcze jakiś proszek. W każdym razie dla nas to było z początku takie... No ale ja ponieważ lubiłam chemię, ponieważ miałam dobrą profesorkę i stwierdziłam, że to jest bardzo fajna robota. Rzeczywiście, bardzo niebezpieczna, ale to teraz... Później dopiero, jak ktoś miał wypadek, wtedy dopiero człowiek zdawał sobie sprawę, czym to może się skończyć. .\nDo kiedy pani w tej wytwórni butelek pracowała?\nMyśmy tak w między czasie chodzili do domu, i odgruzowywali. Na przykład jak jakiś budynek się palił, też chodziłyśmy po wodę, ponieważ już pod koniec sierpnia nie było normalnie wody w kranach. Ja mieszkałam na Drewnianej 3, to jest na terenie w tej chwili już elektrowni, taka część została oddzielona. A na Drewnianej 8 tam była szkoła i tam była woda, stamtąd nosiłyśmy to z koleżankami tą wodę w pojemnikach różnych, nie tylko w kubełkach, w garnkach. Pamiętam tylko kolegów, którzy byli przy tym samym ognisku byli właśnie w maskach gazowych. Nam się w pierwszym momencie wydawało śmieszne, że się tak ubierają. Ale okazało się, że to jednak zadymienie, że to wszystko było konieczne. Także myśmy nie były dopuszczane na te ostatnie piętra, tylko oni w tych maskach już tam przychodzili po to i zabierali od nas tą wodę i dalej gasili. Nasza akcja została uwieńczona powodzeniem.\nKtóry to budynek płonął wtedy?\nNo właśnie na Drewnianej 3, tu gdzie ja mieszkałam. Akurat trafiłam na moment, kiedy przyszłyśmy z koleżanką do jej mamy, bo jej mama gotowała dla siebie i dla nas przy okazji też. Myśmy przyszły tam na obiad, no i musiałyśmy uczestniczyć od razu w tym. To nie było tak, że... Ludność cywilna miała nam za złe, że myśmy na moment poszły tam jeść zamiast siedzieć bez przerwy na górze.\nProszę powiedzieć czy w między czasie zmieniły się pani obowiązki, co się działo z panią w dalszej części Powstania, ile czasu trwała ta praca przy butelkach i czy coś działo się dalej?\nTo było tak i to i to przez cały okres. Trudno jest oddzielić jedno od drugiego. Robiło się wszystko, co w danym momencie było potrzebne. Jeżeli powiedzieli, że trzeba iść tu czy tu, to automatycznie, bez dyskusji.\nCzyli przez cały okres Powstania była pani na Powiślu w tym jednym miejscu?\nTak. Na przykład, już właśnie przy końcu Powstania, jak już stwierdziłam, że już do domu, już tam są Niemcy. Chciałam jeszcze wrócić, żeby wziąć coś ciepłego do ubrania, bo cały czas chodziło się w bluzeczce, pantofelkach, więc stwierdziłam, że trzeba iść. No i właśnie przeszłyśmy z koleżanką, jeszcze przez Tamkę przebiegłyśmy normalnie. Jak zobaczyłyśmy z piwnicy w okienkach Niemców, to się oczywiście wycofałyśmy z powrotem na Smulikowskiego. W momencie kiedy szłyśmy już na rogu Smulikowskiego z Alfa Laval jakiś Niemiec z pietra już celował znowu do nas. Myśmy wpadły do bramy i piwnicami jakoś chciałyśmy przejść. Okazało się, że piwnica była zalana wodą. Było zupełnie ciemno w piwnicy. Myśmy nie miały żadnych latarek. I szłyśmy szły po desce jedna za drugą, trzymałyśmy się. I w pewnym momencie ona zaczęła się zanurzać w ten lej i krzyczy do mnie: „topię się”. Ja ją tego i krzyczę: „Jezus Maria”. I to było takie jakieś spontaniczne, że ten ruch jakiś taki, że ją wyciągnęłam. Szukałyśmy później już innej drogi dojścia. Bo wtedy już byłyśmy właśnie z jej mamą na Dobrej, już się wycofałyśmy.\nJuż nie dotarła pani wtedy do domu?\nJuż tam nie dotarłam.\nProszę powiedzieć, czy któreś z zadań, jakie miała pani podczas Powstania naraziło panią na jakieś szczególne niebezpieczeństwo. Czy pamięta pani taką sytuację naprawdę groźną dla siebie?\nDla mnie groźna była sytuacja, ale to nie było związane z żadną akcją, jak właśnie przyszłyśmy do tego naszego budynku i bomba uderzyła w jedną z oficyn, a myśmy były wtedy na dole w piwnicy i zasypało nas po prostu. Także nie wiedziałyśmy czy wyjdziemy czy nie wyjdziemy.\nCzy była pani wtedy ranna?\nNie, nie byłam ranna. Któreś z wyjść okazało się, że jakoś tam uruchomili. Jakoś wyczołgaliśmy się wszyscy. Także to był też moment, ten huk, ten dym, zapach...\nJaki to jest zapach, kiedy człowiek jest przygnieciony?\nZapach dymu zupełnie jakby siarki, to jest niepowtarzalne. Zresztą miałam okazję drugi raz być zasypana, no ale to już w Niemczech.\nTo jeszcze zaraz do tego dojdziemy. W tym czasie, kiedy pani pracowała przy butelkach czy przy innych akcjach, jak pani wspomina rozmowy wśród współuczestników akcji, o czym się wtedy dyskutowało?\nMyśmy byli bardzo radośni. Tyle radości. Nas, że tak powiem, zaskoczyła ta wolność. To jest w ogóle niepowtarzalna historia, że uczestniczymy w historii.Pani sobie zdawała z tego sprawę?\nCzy pod koniec Powstania trochę te nastroje się zmieniły?\nMyśmy cały czas nasłuchiwali właśnie tych samolotów, że może przyjdzie jakaś pomoc. No były na przykład zrzuty, to też w połowie sierpnia. Ale niestety te zrzuty niewiele dały, choćby z tego względu, że nie wszystkie trafiały do powstańców. Później były wyprawy, ponieważ niektóre pojemniki znalazły się na tak zwanym polu niczyim, podchody, żeby to jakoś zdobyć też pochłonęły kilku kolegów. Także bez przerwy człowiek ocierał się, że a ten zginął, ten nie wrócił. Ale każdy młody uważał, że wszystkie kule padają obok, a nie w niego, że on jest tym jednym wybranym, że nie może mu się nic stać. Nie było czasu chyba nawet na zastanawianie się.\nKiedy pani widziała te samoloty radzieckie, co pani sobie myślała pod koniec Powstania?\nMyśmy cały czas czekali, że jakoś, tym bardziej, że przed Powstaniem było słychać tę artylerię, która właśnie z tamtej strony nadchodzi. A później raptem ucichło wszystko w czasie Powstania. Byliśmy wszyscy tym bardzo zaskoczeni. No i pamiętam, jak pełna radości, ponieważ część kolegów już wycofała się w kierunku Śródmieścia, ja zostałam z tą koleżanką jedną i z jej matką i młodszą siostrą. Stwierdziłyśmy, że nie damy rady, po prostu ta tułaczka po cudzych mieszkaniach bez możliwości jedzenia, co dalej, że może jakoś poczekamy w tym miejscu. Jeszcze niektórzy mówią: „to poczekajcie, może jeszcze przyjdzie ta pomoc jakaś zza Wisły”. człowiek cały czas wierzył w jakieś cuda dosłownie. I tak koło południa, pamiętam, właśnie zaczął krążyć radziecki samolot. Wszyscy z piwnic nawet wylegli, żeby go oglądać. A za pół godziny Niemcy zaczęli dobijać się do bram. Okazało się, że nie byli Niemcy tylko Ukraińcy Ukraińcy nas wyprowadzali. Ten moment też był makabryczny.\nCo się z paniami działo wtedy?\nJak szłyśmy ulica Smulikowskiego, oczywiście prowadzali nas w ten sposób, że każdy pojedynczo szedł, gęsiego i oni sprawdzali nas. I okazało się wtedy, że oni szukali właśnie tych butelek. Widocznie o tym wiedzieli, pamiętali. I u osób, które miały butelki z normalną wodą. Właśnie przede mną szedł jakiś młody człowiek, znaleźli u niego w kieszeni. Jeden go kopnął, drugi salwę puścił. Przez to miejsce już przedtem przechodziło kilku, kilku już tam leżało. Jak oni ściągali buty, ponieważ moda wśród młodych kolegów panowała, żeby mieć oficerki. To był szczyt mody i elegancji. I dużo z kolegów miało. Właśnie patrzyłam, jak oni z tych trupów ściągają te buty, bo dla nich, dla Ukraińców to było też jakieś wielkie... I właśnie leżało kilku... Nas ze Smulikowskiego później zaprowadzili pod kościół Św. Teresy. I tam właśnie jeszcze też Ukraińcy kazali oddać wszystko złoto. Kto cokolwiek ma, pokazali jakieś miejsce, gdzie każdy ma złożyć. Ustawili nas w dwuszeregu, każdy oczywiście oddał to, co miał. A za moment przyszedł Niemiec. Kazał z powrotem to wszystko zabrać. Inna ekipa. I w okresie takiej grozy nie było kradzieży. Każdy wrócił do tego, co tam na tej kupce leżało. To świadczy według mnie dobrze o ludziach, którzy tam byli.\nCi Ukraińcy chcieli po prostu okraść?\nCzy była pani świadkiem jakichś innych zbrodni w okresie Powstania?\nJakie były pani refleksje, kiedy miała pani bezpośrednio do czynienia z Ukraińcami i z Niemcami? Czym oni się różnili?\nMożliwe, że Niemcy byli mniej okrutni, jako tacy. ale to w momencie, kiedy oni też doświadczyli jakiejś utraty swoich bliskich. Przepraszam, mogę wrócić do 1939 roku?\nW momencie, jak właśnie byłam w 1939 roku w czasie oblężenia Warszawy właśnie poza Warszawą, tam stacjonowali Niemcy w tym samym budynku. Tam wydzielili sobie jakieś pomieszczenie. Ponieważ jedna z tych kuzynek znała niemiecki, więc rozmawiała. I oni tam przychodzili i mówili różne swoje przeżycia. Byli bardzo butni i pełni takiej złości i pewności siebie do momentu, kiedy jeden z nich przyszedł i powiedział, że zginął jego przyjaciel. I wtedy było widać, że w nich też jest ludzka nuta, że oni nie tylko... Dopiero w momencie, jak doświadczy sam, że ktoś bliski mu ginie, zaczyna się zastanawiać, czy warto zabijać innych. Ale niestety, tych, co byli na górze to nie dotyczyło.\nProszę powiedzieć, czy miała pani do czynienia z innymi narodowościami oprócz Niemców i oprócz Ukraińców, czy zetknęła się pani?\nW czasie wojny to nie. Żydzi przychodzili do nas, do mamy przychodziły znajome Żydówki żebrać właśnie o pomoc, dawały adresy, gdzie chciały, żeby im jakoś pomóc.\nCo to były za adresy? Jakichś organizacji?\nNie, to były po prostu prywatne adresy, żeby im tam w jakiś sposób dostarczyć jakąś pomoc. Czasem nocowały u nas. Nie za długo, bo one, przynajmniej te, które przebywały u nas były bardzo związane z rodziną i jednak wracały. Pomimo że uciekły, to jednak wracały z powrotem\nProszę powiedzieć już o samym momencie zakończenia Powstania. Jak pani to pamięta, kiedy już było wiadomo, że jest koniec Powstania i co z panią się działo wtedy?\nPo Powstaniu, właśnie jak nas wyprowadzili...\nZaprowadzili nas do pociągu i pojechaliśmy do Pruszkowa. Najlepsza zupa świata jaką wtedy jadłam to właśnie w Pruszkowie. Była gęsta zupa z makaronem, z ziemniakami. Tylko był problem, w co to wziąć. Na tyle nie byliśmy jakoś przygotowani, żeby mieć naczynia. A to jakiś kubeczek od mycia zębów. W ogóle nie zorganizowane było pod tym względem. No, później każdy jakoś tam się za jakąś puszką, za czymś, żeby cos było największego, bo wtedy można było dostać większą [porcję]. W Pruszkowie właśnie nastąpił ten podział między tymi, którzy zostaną w Guberni, a tymi, co pojadą do Niemiec. Ja byłam ta zawsze dobrze wyglądająca i oczywiście zostałam zakwalifikowana do wyjazdu do Niemiec na roboty. Także tam w Pruszkowie spotkałam się znowu…. Koleżanka była z matką i jeszcze z drugą koleżanką. Tak ,że we trzy z tą jedną matką powiedziałyśmy, że jesteśmy rodzina i już cały czas trzymałyśmy się razem. Z tym że pierwszy, że tak powiem, przystanek to był w obecnym Wrocławiu, czyli w Breslau.Tam pierwszy obóz. Ponieważ nie zdążyłyśmy, że tak powiem, tam się jakoś zarejestrować, żeby dostać dowód niemiecki, pierwszym transportem odesłali do Erfurtu. Oczywiście cały czas jazda tam była, nie jakaś luksusowa, wagonami. Dla mnie ważnym momentem to było, że jak przejeżdżałam przez Grodzisk, to rzuciłam kartkę do mamy. Poświęciłam kostkę cukru, bo miałam kilka kostek w zapasie. Owinęłam tą kostkę kartką i rzuciłam. [Napisałam], że przeżyłam Powstanie i jadę w niewiadomym kierunku.\nCzy ta kartka dotarła do mamy?\nJuż miała mama tę wiadomość, że jednak przeżyłam. I z tego co mama mi opowiadała, ponieważ należała do osób bardzo wierzących, jakąś mszę zamówiła właśnie w mojej intencji, następnego dnia dostała tę wiadomość. Także to też było dla niej takim, chociaż jedno wiedziała. Bo tak, to widok tej płonącej Warszawy i to co się działo... Tam gdzie była grupa, która w jakiś sposób uczestniczyła, także to w sumie nie było budujące. Także ten moment...\nCzyli mama została uspokojona przynajmniej na chwilę, a pani trafiła do Erfurtu.\nJa trafiłam do Erfurtu i stamtąd już, ponieważ te obozy, wiadomo jak były przygotowane, zresztą nie starali się chyba przygotować nas na jakieś warunki możliwe do przeżycia... Po pierwsze, jak myśmy tam się znalazły, bez możliwości umycia się normalnie, bez możliwości jedzenia. Rano o czwartej już trzeba było wstać, żeby dostać jakąś taką, trudno powiedzieć zupę, w każdym razie coś mokrego. Tam było wszystko, jakieś zielsko, jakaś kapusta, jakiś brukiew. To było niewiadome. Tyle, że czasem się trafiło, że było ciepłe. No a popołudniu była kawa. I spanie było na jakimś betonie. Ja oczywiście nic ciepłego nie miałam, a wrzesień już nie był taki [ciepły]. No, ale to nie było najgorsze. Ta niepewność, co dalej, gdzie nas wywiozą była... Jak w pewnym momencie prowadzili nas do mykwy, gdzie oczywiście trzeba było się rozbierać, w jednym końcu zostawić te swoje szmatki. Nie wiadomo było, czy się do tych szmatek wróci, czy już nie. Przecież na tyle byłyśmy świadome, że są różne obozy, z różnym zakończeniem. I tam przyjeżdżali różni z różnych fabryk, z różnych ośrodków rolniczych i zapotrzebowanie na siłę roboczą. Stwierdziłam, że ja do rolników nie pójdę, żeby pracować na roli czy coś. Wydawało mi się, [że] to strasznie ciężka praca. Chociaż prawdopodobnie jak bym była z mamą, to mama by mnie pokierowała, że tam przynajmniej będę miała co jeść, no ale młody człowiek, to inaczej podchodzi. Stwierdziłam, że w takim ośrodku zbrojeniowym można się przynajmniej dobrze umyć, że pod tym względem będzie dobrze. No i zgłosiłyśmy się, jak przyjechał jakiś tam Niemiec i czternaście warszawianek wziął. Myśmy wtedy pojechały do Meilingen do Fabryki Zbrojeniowej Gutlowega. .\nPowracamy do tego momentu, kiedy doszło do weryfikacji, kto do jakiej idzie pracy. Jak to było w pani przypadku?\n.Ja niestety zostałam zakwalifikowana do ciężko pracujących. Koleżanki były szczuplejsze, wyglądające jakoś młodziej, dostały się do pracy lżejszej, do takich małych maszyn. Ja dostałam maszynę taką bardzo dużą, na którą musiałam założyć lufę do takich działek przeciwlotniczych, w środku wycinałam te, nie wiem jak to się dokładnie nazywa, w każdym razie ten gwint, który jest w środku w tej lufie trzeba było wycinać. Dla mnie to była bardzo ciężka praca, bo tą lufę trzeba było skądś tam przywieźć i później tę lufę założyć na maszynę. Takich luf w ciągu dnia się robiło około, normalnie piętnaście, byłam początkująca, starałam się nie wyrobić tego. Później już się nauczyłam, co robić, żeby to zrobić, żeby się maszyna zatrzymała. Były numerowane te noże. Przekładałam to i taki nóż, który nie powinien wejść jeszcze a ja kiedy włożyłam tamten, to wtedy się zatrzymało w maszynie, no i oczywiście awaria. „Co się stało?”. „Nie wiem, co się stało, nóż nie wszedł”. Oczywiście mogłam wtedy [odpocząć], był moment odpoczynku, że przychodził jakiś tam majster, jakoś tam rozkręcał tę maszynę i jakoś tam doprowadzał do tego. I niektóre z tych sztuk właśnie już trafiły jako złom. Dla nas to był tak zwany cichy sabotaż, o którym nikt nie wiedział, nic nie mówił. Oczywiście trzeba było też uważać, żeby oni się jakoś nie zorientowali..\nNie było żadnych podejrzeń z ich strony?\nCzasem tak, krzyczeli. Ale ja, chociaż uczyłam się niemieckiego właśnie na tych kompletach, ale stwierdziłam, że ja nie znam niemieckiego. Jak oni coś chcieli ode mnie, to musieli wołać tłumacza. I tam mnie rugali przez tłumacza. To zawsze im trochę przeszła ta pierwsza złość. Wydało się co prawda, że znam trochę ten niemiecki w momencie, kiedy Niemcy do siebie rozmawiali, mówili, że: „a te Polki to są w ogóle, że one nie wiedzą, co to żelazko, nie wiedzą, jak się obsługiwać z prysznicami”. Zaczęli straszne rzeczy na ten temat [mówić]. Więc ja wtedy nie wytrzymałam i zaczęłam z nimi rozmawiać. Coś powiedziałam właśnie po niemiecku. Ale to było tak jakieś spontaniczne, odruchowe, że jak można mówić o Polkach i o Polakach w ten sposób, że nie wiedzą, u nas tak samo są te rzeczy. Oni mieli nas za takich już ludzi dzikich, nie znających się na niczym. Jedno, co miałyśmy tam, to ten dostęp do ciepłej wody, do prysznica. No i każda miała swoją pryczę. Były piętrowe oczywiście. Po trzech dniach pobytu tam na terenie zrobili nam apel o godzinie drugiej w nocy, wszystkie warszawianki tylko, bo myśmy były w oddzielnym pomieszczeniu. I kazali wyrzucić wszystkie nasze rzeczy. Dostałyśmy każda taką szafkę. Szukali wszystkiego. Do mnie się przyczepili, że miałam zdjęcie ojca: „co to jest, co to jest? po co ci to?”. I tak dalej. Nie wiem, oni sądzili, że to może jakiś przywódca, czy coś takiego. Nie wiem. W każdym razie [to] straszne dla nas było. Uważali, że są warszawianki, to muszą mieć ze sobą, może przemyciłyśmy tu jakąś broń. Tym bardziej, że ten główny [...] który cały czas nami przewodzi, jego syn zginął w czasie Powstania. Więc można sobie resztę dośpiewać, jak on był ustosunkowany do nas. Wszystko, co można najgorsze, to właśnie w stosunku do nas było. Tam na terenie fabryki pracowały z łapanek Polki, które też były. Ale one były tam już dwa lata, już były, że tak powiem, zadomowione, już wiedziały jak i co. W sąsiednich barakach byli Francuzi, którzy tez pracowali w tej fabryce..\nJakiś kontakt pani miała z Francuzami? Często powstańcy opowiadają dobre rzeczy o tych Francuzach spotkanych w obozach. Ciekawa jestem, czy pani też ma jakieś wspomnienia.\nJakoś niespecjalnie, nie było jakiś takich bliższych kontaktów. Myśmy starały się jak najmniej udzielać, żeby nigdzie, że tak powiem, znowu nie podpaść. Święto wielkie było jak w niedzielę mogłyśmy iść, zgłaszałyśmy się oczywiście ochotniczo, do pracy w kuchni, wtedy mogłyśmy ukraść sobie kilka kartofli. I było wielkie święto z tej racji.\nA jakie były te pozostałe warszawianki, czy to też były osoby, które walczyły, czy przypadkowe kobiety?\nWiększość była przypadkowych, to były po prostu osoby cywilne. Myśmy były najmłodsze we trzy, a te inne były starsze., myśmy nic na temat Powstania starały się nie rozmawiać, bo niektórzy byli przeciwni. Bo po co nam to wszystko było. Każdy tworzył taki swój oddzielny świat. Z tym że myśmy później nawiązały kontakt z kolegami na dworcu w Mailingen. Myśmy z nimi na przykład święta Bożego Narodzenia, ponieważ on tam na dworcu mieli takie pomieszczenie, gdzie mieszkali. Więc tam u nich spędzałyśmy święta. Oni zorganizowali kawałek choinki, jakiegoś opłatka gdzieś zdobyli. Oczywiście z kolędami.\nTo byli chłopcy z AK?\nTo byli właśnie chłopcy z AK. W jakiś sposób znaleźli się też tam z Warszawy. Z nimi miałyśmy wspólny język.\nCzy w trakcie pobytu w obozie pracy spotkała panią jakaś niebezpieczna sytuacja zagrażająca życiu? Czy to tutaj wydarzyła się ta sytuacja z powtórnym zasypaniem?\nTak. Na wiosnę w 1945 roku oczywiście zaczęły się bombardowania Niemiec. Myśmy oczywiście były pełne zachwytu: „no, wreszcie coś się dzieje”. Bo tak jakoś człowiek młody jest, to zawsze pełen optymizmu i stara się widzieć ten świat lepiej niż on jest. Niestety. Myśmy myśleli, że już, już, już... Każde bombardowanie bardzo nas cieszyło. Właśnie w czasie jednego takiego bombardowania [...] myślałyśmy, że już te samoloty odleciały. Widocznie jeden miał za duży ładunek, nie chciał wracać i w naszą fabrykę uderzył. Myśmy były wtedy w schronie, ale Niemcy mieli swój schron pod budynkami biurowymi. A myśmy miały schron pod halą fabryczną. A nad halą fabryczną były zbiorniki z kwasami i innymi historiami. Także gdyby bomby były trochę bliżej nas, to prawdopodobnie byśmy nie przeżyły tego. Jakoś te zbiorniki ocalały. A wtedy jeden Niemiec zginął. On właśnie nie był w schronie, tylko w tych budynkach biurowych. [...]Ale od tej pory, ponieważ ta hala fabryczna też została, część maszyn. Myśmy już nie miały miejsca pracy. Niemcy są bardzo dokładni, że przecież Polacy nie mogą się nudzić. więc zatrudnili nas w oczyszczaniu tego gruzu. I każdą cegiełkę trzeba było oczyścić dokładnie z tego gruzu, z tego betonu. Każdy dostał za zadanie czyszczenie tych cegiełek i ustawianie w jakimś takim oddzielnym miejscu. Myśmy wtedy szczyt pracowitości osiągały, jak dwie cegły przez dzień się oczyściło. No ale od tej pory już w razie bombardowania, to już wszystkich wypuszczali z fabryki, z tego terenu zamkniętego. Tylko właśnie mogłyśmy wyjść na zewnątrz. Tam była taka rzeczka. Świętowałyśmy wtedy moment wolności. Świętowałyśmy, że to wreszcie mamy przynajmniej to dobre, że możemy sobie pospacerować. Bo tak normalnie to było trzynaście godzin pracy. Od szóstej rano do siódmej wieczorem. Zyskiwało się wtedy, kiedy właśnie ja, jako ciężko pracująca, miałam tygodnie, że miałam drugą zmianę. Wtedy krócej się pracowało, no i jeden posiłek dziennie więcej, bo w nocy dostawało się jakąś zupę, jakiś obiad. No, a najważniejsze, że jako ciężko pracująca dostawałam jeden plasterek, trudno powiedzieć co to było, czy pasztetowa, czy podgardlana, czy cos takiego w ciągu tygodnia. Z koleżanką razem zaopatrzenie miałyśmy, że wszystko się wspólnie dzieliło zawsze na pół, czyli ona przy okazji miała. A najlepsze były czwartki, bo w czwartki była zupa budyniowa z kaszy manny. Każdy czekał na czwartek. Tak, to jedzenie trudno było porównać do normalnego. Ale myślę, że jedzenie nie to było najważniejsze. Sposób traktowania nas, te budzenie codziennie rano: „Polski, Ruski, Francuski, alles austein”. To nas zawsze budziło skoro świt. Tam ci, którzy pracowali z tej ochrony, tak byśmy to teraz nazwali, to byli albo kulawi albo bez oka. Też byli pełni pretensji do życia, które ich w ten sposób urządziło. Nawet do łazienki nie można było za często chodzić, bo wchodzili do łazienki i sprawdzali i wyrzucali.. Także były różne historie, o których się w zasadzie nie mówi..\nTakie najcięższe pani przeżycie z tego okresu pracy w fabryce to które było?\nW zasadzie nam w czasie pracy nie wolno było wchodzić na teren, gdzie były nasze pomieszczenia zamieszkałe. No, ale wiadomo, my zawsze byłyśmy takie szukające guza. Pomimo, że te racje żywnościowe były minimalne, a ja byłam zawsze bardzo tego, sobie dzieliłam kawałek chleba na multum części. I na podwieczorek któregoś dnia właśnie wyszłam z fabryki, poszłam na górę, żeby sobie ten kawałek zjeść. W momencie kiedy byłam na górze usłyszałam głos właśnie tego Baora, jak on złapał którąś z naszych i zaczął bić po twarzy, no tak strasznie ją bił i krzyczał. Ja nie wiedziałam co ze sobą zrobić, bałam się, że on pójdzie jeszcze wyżej i złapie mnie. Ale jakoś tym razem się udało. To zostało... A poza tym, czasem nas prowadzili po takiej ogólnej mykwy, gdzieś na terenie tego szpitala. Co to był za szpital, trudno powiedzieć. W każdym razie był kocioł i do tego kotła wrzucali malutkie dzieci, nie wiem, czy to były noworodki narodzone czy nie narodzone, ale widok Niemca jak wrzucają te czerwone ciałka... W zasadzie my nie byłyśmy pewne, czy my wyjdziemy z tego terenu normalnie, czy też nie gdzieś kogoś nie zabiją. I były takie sytuacje okrutne.\nTo były dzieci narodzone na terenie obozu?\nTo było na terenie szpitala. Nas prowadzili na takie odwszenie, czy cos takiego. Wszystko dezynfekowali, i ubrania i nas od góry do dołu. Mówili, ze to jest dla naszego dobra, żeby tyfusu nie było, czy cos takiego. Wyprowadzali nas z tego zamkniętego obozu, z tej fabryki gdzieś na inny teren. Nigdy nie wiadomo na jaki teren, czy się wróci.\nJak pani pamięta zakończenie całej tej historii pracy w fabryce?\nRadość, że już.... ten gdzie ja byłam wyzwolili Amerykanie. Wiadomo, pierwsza linia. To było multum Murzynów i nie tacy biali Amerykanie, czyści, tylko dużo nawet było polskiego pochodzenia. Dla mnie było strasznym szokiem, jak my rozmawiamy właśnie z jakimś Amerykaninem polskiego pochodzenia, mówimy, że my jesteśmy tu z Powstania, że jesteśmy tu tyle miesięcy. On mówi: „jak to przecież powstanie...”. Oni wiedzieli o powstaniu w getcie. Żaden z nich nie umiał sobie uzmysłowić. Myśmy długo tłumaczyły, że było Powstanie w Warszawie, że my jesteśmy z Powstania Warszawskiego. „Jakie powstanie? Przecież wiemy, co było”. Nic, tylko nas bez przerwy kojarzyli właśnie z powstaniem w getcie. Myśmy były zszokowane, że cały świat, że ci co byli na tej pierwszej linii frontu, oni, w ogóle żaden z nich nie wiedział o jakimś powstaniu w Warszawie. Dla mnie to po prostu było straszne przeżycie. No, oczywiście witaliśmy ich bardzo. Poświęciłam swój szalik czerwony. I kawałek czegoś białego uszyłyśmy, żeby nad naszym obozem była ta flaga.. Bo właśnie w między czasie, w jakiś cudowny sposób też udało mi się skontaktować z mamą i mama jeszcze zdążyła przysłać mi paczkę.\nA jak się udało nawiązać kontakt z mamą? Mama panią odnalazła, czy pani się udało wysłać informację?\nJa wysłałam informację do ojca kolegi, który był wywieziony na terenie Niemiec. Bo ja przedtem wysyłałam do niego paczki, żeby mu tam pomóc na terenie Niemiec. Także miałam ten adres ze sobą. Wysłałam kartkę, że ja też jestem w Niemczech. No, oczywiście strasznie płaczący ten list do niego był, że jest nam okropnie, że przeżyłyśmy to Powstanie. jeszcze te koleżanki moje, pomimo że nie znały, też pisały do niego. A on z kolei utrzymywał kontakt z jedną z kuzynek, która była z mamą. Także taką drogą okrężną właśnie jakoś mama dostała wiadomość, gdzie jestem i adres mój. I przysłała mi paczkę. Właśnie Niemcy, którzy tam stacjonowali wyjechali na urlop. I mama coraz jakąś paczkę dała Niemcowi. I ten Niemiec na terenie Niemiec już przysłał. Pierwsza paczka. Więc jak mi powiedzieli, że tam paczka jest dla ciebie. Poszłam, Myślę sobie „paczka, to będzie coś fajnego”. A to była mała paczuszka, gdzie był słoik ze smalcem i kostka mydła. Byłam strasznie zszokowana, rozczarowana. Szłam nastrojona, że będzie jakaś wielka paka, a tu... Po prostu mama nie wiedziała, czy to do mnie dojdzie, czy nie dojdzie. Później już jak drugą paczkę dostałam, no to... Mama wysłała ostatnią paczkę do mnie trzynastego stycznia, tuż przed jeszcze zajęciem przez Rosjan tych terenów. Druga paczka to już była taka, że miałam pełną satysfakcję, bo tam była i cebula i czosnek, a najważniejsze, że mama przysłała mi palto.\nI udało się, nikt nie zabrał tego palta? Niemcy nie zabrali?\nNo, było w paczce, też wysłane przez tego Niemca, który jechał na urlop. I on tam przesłał tą paczkę. Ponieważ nie miałam palta, to jedna z tych, nasza ciocia, jak myśmy ją nazywały, miała jakąś kurtkę ze sobą. To jak ona zostawała w domu, to ja mogłam wyjść. Bo tak, to miałam tylko żakiecik. Dostałam pończochy. A tak to długie skarpetki miałam robione przez siebie oczywiście. Przędły tamte panie, niektóre były już dawno, one wiedziały jak to się przędzie włóczkę z waty. Myśmy watą czyściły, był taki jeden ośrodek, gdzie była wata dostępna, i z tej waty przędły włóczkę. Myśmy z kolei umiały robić na drutach. I była wymiana. Także to było nasze osiągnięcie, że już w długich skarpetkach mogłam wyjść na miasto w czasie zimy.\nJak to było jak już został obóz wyzwolony, spotkała się pani z Amerykanami, jaka była pani droga do Warszawy z powrotem?\nByłyśmy rozczarowane, bo w pierwszym momencie nam nie pozwolili wychodzić. Trzymali nas w dalszym ciągu jakiś czas zamknięte. Myśmy uważała, że jak my jesteśmy. Oni po prostu nie dowierzali, nie wiedzieli, kto się podszywa, kto nie. Tuż przed wkroczeniem Amerykanów przeżyłyśmy cudowne chwile, bo rozbili jakiś magazyn żywnościowy. No więc oczywiście wszyscy Niemcy poszli grabić, ale my też. I każdy łapał co kto mógł. Śmiałyśmy się z jednej koleżanki, że ona powiedziała: „ja nie pójdę kraść, bo to jest kradzież, zabieranie cudzej rzeczy z magazynów”. Jak oni nasze zabierali bez pytania, to dlaczego my, jak jesteśmy głodne, nie w celach handlowych chcemy. Ale ona była w tej sytuacji, że jej mama po prostu przynosiła i mogła sobie na ten luksus pozwolić, że ona nie kradła, myśmy kradły. Tak to nazywała, że my idziemy kraść. A myśmy wtedy tak się objadły. Była marchewka, jakieś konserwy, były jakieś takie konserwy też mięsne. Myśmy tak jadły, że siedziałyśmy, każda na swojej pryczy i wzdychałyśmy: „słuchaj, popatrz, jaka ja jestem najedzona”. Miałyśmy takie szczęście. Później właśnie byśmy zszokowane, że Amerykanie przyszli, zamiast się cieszyć, że nas oswobodzili z nami jakoś wspólnie, to kazali nam siedzieć. Nas obowiązywała tez godzina policyjna. Tak samo jak Niemców. Później dopiero myśmy się zgłosiły właśnie do Amerykanów do pracy i byłyśmy po prostu tam jako kelnerki pracowałyśmy. W momencie kiedy te tereny miały przejąć wojska radzieckie, razem z Amerykanami wycofaliśmy się w kierunku frontu.--narodowosci--END-->.Ale z kolei jak tam się dowiedziałyśmy, że jest obóz, gdzie jest szkoła, że jest gimnazjum, że można tam się uczyć, zrezygnowałyśmy z tej pracy i właśnie przyjechałyśmy do tego obozu. No, niestety, tam się okazało, że są tylko dwie klasy gimnazjum. Myśmy chciały właśnie trzecią i czwartą gimnazjalną, ale już zostałyśmy Już nie było odwrotu. I tam pracowałam z kolei w UNRZE. Praca była bardzo różna. Jedna z Francuzek, bo tam były jakieś sznurki, zaczęłam robić jakieś paseczki, jakieś butonierki z tych rzeczy, ona była zachwycona. taki był owoc mojej nauki właśnie w tej grupie tej pani Szwarzentler, ona miała takie multum rzeczy takich nas właśnie ciekawych uczyła, z którymi Francuzi się nie spotykają. Właśnie główną, która się opiekowała była pani de La Coter, strasznie trudne nazwisko nam się z początku wydało, ale później może dlatego to właśnie zostało. Właśnie w momencie kiedy już zdecydowałam się na wyjazd do Polski, dała mi zaświadczenie, że mam duże zdolności artystyczne, bardzo pochlebne zaświadczenie pracy. Nie wiedziałam, że to się jeszcze może kiedyś w życiu przydać.\nI przydało się potem?\nDziwne losy były tego, bo w momencie, kiedy zdawałam na uczelnię, dałam to swojemu ojczymowi, żeby komuś tam pokazał i zginęło. Tak że niestety.\nCo się działo z panią dalej, jak już pani opuściła ten obóz z tym zaświadczaniem? Skierowała się pani w stronę Warszawy?\nPo prostu z transportem całym. Zgłosiłam się. Ale tylko dlatego się zgłosiłam, że dostałam list od mamy. List, który szedł przez szwajcarski Czerwony Krzyż pół roku. Że mama jest w Warszawie, że ma mieszkanie, bo wiedziałam się, że nasze jest zniszczone, i żebym przyjeżdżała koniecznie. Oczywiście, wszystko „ach, och, tylko przyjedź”. No i w tym momencie zdecydowałam się przyjechać. Różne były wiadomości na temat powrotu tutaj. Także jednym z takich, co przeważyło był list od mamy. Koleżanka w nocy mnie budziła, żebym powtarzała adres, gdzie ja wracam. No i ona wtedy razem ze mną też się zdecydowała i przyjechałyśmy.\nJak wyglądało to spotkanie pani z mamą?\nNo już z mamą się nie chciałam dłużej rozstać. Jak przyjechałam do Polski, właśnie do Warszawy. Moja mama cały czas uważała, że jak ja wrócę, to tylko do Warszawy, miała jakieś możliwości, że mieszkanie jakieś inne. Powiedziała, że nie, że ja tylko w Warszawie, że jak wrócę to tylko do Warszawy. Taki właśnie lokalny patriotyzm. Tak już zostało. Później właśnie zrobiłam maturę. Najpierw zdawałam na stomatologię, bo mój tata kiedyś sobie marzył, że jego córka skończy stomatologię. Ponieważ na tą warszawską uczelnię już się nie załapałam, za mało punktów, za mało umiejętności. Zaproponowali mi, że z tym egzaminem mogę wyjechać właśnie na inną uczelnię, ale powiedziałam, że ja z Warszawy nie pojadę. Byłam wtedy z mamą. Za rok znowu zdawałam, ale już nie na stomatologię, bo powiedziałam, że to dlatego, że to nie był mój ukochany przedmiot. Zdawałam na chemię. Znowu punktów zało. Z tym egzaminem z kolei powiedzieli mi, że mogę na Politechnice też być, tylko na wydziale geodezji, a po roku jakoś się przenieść z powrotem na chemię. Zostałam na tej geodezji.\nCzy w tym czasie jak już pani studiowała po wojnie czy spotkały panią jakieś represje w związku z tym, że była pani w AK?\nJa nie mówiłam. Nie należałam do tych co się chwalą. Po prostu byłam w Niemczech. Także nie mówiłam absolutnie na ten temat. Bo wiedziałam właśnie, że koleżanki moje...\nA mama po wojnie się dowiedziała jaka to była historia?\nNo, tak wycinkowo bardzo. bardzo wycinkowo... Bo cały czas w ogóle nie spodziewała się, że ja jestem w konspiracji. W ogóle, ponieważ często gęsto właśnie tą młodszą siostrę brałam ze sobą jak szłam z gazetkami czy tu czy tam i ona też mnie jakoś chroniła. Że niby jedna duża,druga malutka. Idziemy i budziłyśmy mniejsze podejrzenie po prostu. To też było jakimś atutem.\nMam jeszcze takie pytanie na koniec, podsumowujące. Z dzisiejszej perspektywy jako osoba dorosła, jak pani postrzega Powstanie? Bo jako bardzo młoda osoba była pani pełna entuzjazmu i wokół pani to samo panowało. A dzisiaj jak patrzy pani na Powstanie czy ma pani podobne myśli jak wówczas ludność cywilna, że być może to było niepotrzebne?\nStarszy człowiek zupełnie inaczej odbiera świat. bardzo dużą satysfakcję dała mi ta książka Davies’a, że jednak ktoś nas zauważył i w jakiś sposób może, trudno powiedzieć docenił, ale ocenił, że Polacy to nie są takim narodem, którym się tylko pomiata i przypisuje mu się tylko najgorsze rzeczy. Wydaje mi się, że to wiele wyjaśnia, bo to co się mówiło na różny sposób i tylko jedną stronę się znało w zasadzie, to co chciano nam powiedzieć. I szukano winy tylko u nas. To było właśnie to. To niesłuszne. Ale tak nas niestety widzi dużo młodych ludzi, że „po co wam to było”. Ale, niestety... To trzeba samemu przeżyć, żeby smak tej goryczy przełknąć.\nHalina Koseska Pseudonim: "Ala" Stopień: strzelec, Łączniczka Formacja: Zgrupowanie „Krybar" Dzielnica: Powiśle Zobacz biogram


55% reumatologów popiera medyczną marihuanę | CBDLeczy.com\nStrona główna » Medyczna Marihuana » 55% reumatologów popiera medyczną marihuanę\nNowe badania wykazały, że kanadyjscy reumatolodzy mają podzielone zdanie na temat marihuany jako leku.\nNieco ponad połowa specjalistów reumatologii wierzy, że leki oparte na marihuanie mogą pomóc w leczeniu chorób reumatycznych, takich jak na przykład zapalenie stawów.\nWyniki te zostały opublikowane w ubiegłym miesiącu w czasopiśmie BMC Musculoskeletal Disorders.\nZe 128 lekarzy, którzy odpowiedzieli na ankietę, 55% uważało, że konopia lub kannabinoidy są ważne w leczeniu schorzeń reumatycznych, a 45% stwierdziło, że niekoniecznie.\nPomimo podziału w opinii, zdecydowana większość respondentów stwierdziła, że nie była pewna, jak przepisać marihuanę.\nPonad 75% respondentów stwierdziła, że nie ma zaufania do ich „obecnej wiedzy na temat systemu endokannabinoidowego w zdrowiu i chorobie.” Co więcej, 90% respondentów stwierdziło, że nie czułoby się pewnie wypisując receptę, która obejmowałaby dozowanie, częstotliwość i sposób podawania.\nCi, którzy nie czują się pewni, zalecają dawkę 0.5-3g na dzień jako dawkę początkową. Pojedyncza dawka na dzień była najczęściej zalecanym schematem leczenie, z nielicznymi wyjątkami 2-3 dawek dziennie.\nDane federalne wykazały, że ponad połowa z 30.000 zarejestrowanych pacjentów marihuany przez Health Canada używała jej w leczeniu ciężkiego zapalenia stawów. Medyczna marihuana została zalegalizowana w Kanadzie w 2011roku.\nAutorzy raportu konkludują, że brak badań badań jest prawdopodobnie głównym czynnikiem braku akceptacji wobec marihuany.\nleki oparte na marihuanie\nPoprzedni wpis Marihuana nie zwiększa ryzyka raka płuc


Zakończone ( pon 13 lip 2020 08:39:49 )\nAlba Iulia (Lubelskie)\nCześć wszystkim! Masz dość znalezienia uczciwego inwestora? Czy brokerzy nie mogą ci pomóc ani domagać się nierealnych interesów? Skontaktuj się ze mną, a pomogę ci finansowo, bez jakiejkolwiek gwarancji, gwarancji lub problemu. Moja zdolność kredytowa wynosi od 10 000 do 50 000 000 z rozsądną stopą procentową 2%, przy bardzo prostych i bezproblemowych warunkach. Pracuję uczciwie i tak otwarcie, jak to możliwe. Aby uzyskać ogólne warunki, skontaktuj się ze mną w zamian za pośrednictwem mojego adresu e-mail: bermudez01960@gmail.com\nData wygaśnięcia: 2020-07-13\ndo , Alba Iulia\nOferta pożyczki między osobami prywatnymi w wysoko


Połączenie z siecią bezprzewodową jest możliwe w systemie Windows 7, ale nie jest możliwe w programie Quick Start - Lenovo Support\nPołączenie z siecią bezprzewodową jest możliwe w systemie Windows 7, ale nie jest możliwe w programie Quick Start\nOBJAW: Połączenie z siecią bezprzewodową jest możliwe w systemie Windows 7, ale nie jest możliwe w programie Quick Start. KONFIGURACJE, KTÓRYCH DOTYCZY PROBLEM: Powyższy objaw może wystąpić w następującym systemie: IdeaPad S10-3t Dotyczy następującego systemu operacyjnego: Microsoft Windows 7 ROZWIĄZANIE: 1. Sprawdź, czy połączenie z siecią bezprzewodową w systemie Windows 7 jest możliwe. 2. Odinstaluj program Quick Start z komputera; w przeciwnym razie wystąpi niepowodzenie podczas instalacji pobranej nowszej wersji programu Quick Start. Kliknij poniższy odsyłacz, aby pobrać program Quick Start 2.0.10.11. http://consumersupport.lenovo.com/pl/pl/DriversDownLoads/APR_Driver_List.aspx?CategoryID=45252&OS=Windows 7 32bit 3. Zainstaluj program. Problem zostanie rozwiązany. ZNAKI TOWAROWE: Lenovo, Lenovo 3000, IdeaCentre i IdeaPad to znaki towarowe Lenovo Corporation w Stanach Zjednoczonych i/lub innych krajach. Microsoft i Windows to znaki towarowe Microsoft Corporation w Stanach Zjednoczonych i/lub innych krajach. Nazwy innych firm, produktów i usług mogą być znakami towarowymi lub znakami usługowymi innych podmiotów. ID dokumentu: IN20100421-014 Ostatnia modyfikacja: 2010-04-22


1. Willo + - Opinie - Cena - Zamienniki - Ulotka - Skład • ZnamLek.pl\nstrona główna > przeciwbólowe > Willo +\nOpis i skład produktu Willo +\nWillo +, 10 tabletek\nTo środek o działaniu przeciwbólowym, przeciwgorączkowym, przeciwzapalnym i przeciwbakteryjnym.\nWilloxine - ekstrakt z kory wierzby białej, standaryzowany pod względem zawartości salicylanów - min 15% z kompleksem witamin B. Substancje pomocnicze: celuloza mikrokrystaliczna, stearynian magnezu, dwutlenek krzemu.\nWillo + zawiera Willoxine, czyli standaryzowany pod względem glikozydów salicylowych i polifenoli ekstrakt z kory wierzby białej. Tradycyjnie wierzba ma zastosowanie przeciw stanom gorączkowym, przeziębieniom, jako środek przeciwbólowy oraz rozkurczowy. Kompleks witamin z grupy B zwiększa natomiast przyswajalność korzystnych substancji zawartych w ekstrakcie z wierzby.\nDorośli: spożywać jednorazowo w ilości 2-4 tabletek, nie więcej niż 12 tabletek na dobę.\nDzieci: spożywać jednorazowo w ilości 1-2 tabletek, nie więcej niż 6 tabletek na dobę.\nWillo + zamienniki\nWillo + zamiennik\nWillo + odpowiednik\nWillo + tańszy zamiennik\nWillo + czy działa\nWillo + opinia\nWillo + opinie\nWillo + ulotka\nWillo + skład\nWillo + dawkowanie\nWillo + przeciwwskazania\nWillo + cena\nprzeziębienie grypa przeciwbólowe gorączka stan zapalny przeciwbakteryjne\nOpinie o Willo +\nWitam, Czasami miewam bóle głowy. Willa maximum nie pomaga mi na tą dolegliwość, choć sprzedawca zachwala, że pomaga.\nJak miałam ostatnio grypę wspomagałam się lekiem Willo. Moja mama mówiła, że taki dobry, mnie jakoś nie specjalnie pomagał.\nDodaj opinię o Willo +


[24tp.pl] Turyści wrócili już do stolicy Małopolski (WIDEO)\nTuryści wrócili już do stolicy Małopolski (WIDEO)\nKrakowski Rynek pełny turystów.\nW Krakowie się wypogodziło. Na turystów czekają krakowskie dorożki. Kawiarenki i restauracje pootwierane.\nOdwiedzin: 1141\tAktualizacja 2021-06-13 21:31:01\nmaseczka 2021-06-13 22:47:25\nKowid to lubi :-) A gdzie namioty szczepionkowe? Czwarta fala zagląda w oczy a tu kiepściutko. Trzeba chyba przed kościołami po mszach się rozstawiać przy wszystkich wyjściach żeby nikt nie uciekł. Bo naród krnąbrny i podejrzliwy. Cymesów wciskanych na siłę się boi jak diabeł święconej wody albo Balcerowicza.


Sam zaprojektuj pokrowiec na smartfona Motorola Moto G4 Plus\nEtui Motorola Moto G4 Plus\nSamodzielne projektowanie i zlecanie nadruku na pokrowcach i etui z klapką do Motoroli Moto G4 Plus\nEtui z własnym zdjęciem do smartfona Lenovo Motorola Moto 4. generacji: Zleć w PhotoFancy wykonanie nadruku na indywidualnym etui ochronnym do telefonu Motorola Moto G4 Plus. Możesz samodzielnie zaprojektować etui ze zdjęciem i chronić swój telefon Moto G4 Plus za pomocą spersonalizowanego etui do smartfona z własnym zdjęciem!\nSamodzielne projektowanie etui do Motoroli Moto G (4. gen.) Plus Zlecanie wykonania nadruku na indywidualnym etui z klapką Ochrona Premium przed uderzeniami i zabrudzeniem Uniwersalne etui ze zdjęciem – pasuje do wszystkich modeli Moto G\nDokonaj bezpłatnej obróbki własnych zdjęć!\nEtui Lenovo Motorola Moto G (4. gen.) Plus\nWykonywanie nadruku na etui do Motoroli Moto G (4. gen.) Plus\nTwoje indywidualne etui jako tylna pokrywa lub etui z klapką\nOpcjonalnie dostępna ochrona Premium przed upadkiem Twojego smartfona\nOtwory do elementów obsługi i osłona aparatu\nSamodzielne projektowanie etui do Lenovo Motorola Moto G4 Plus i wykonywanie nadruku własnego zdjęcia\nModel Moto G4 Plus właściwie już od dawna nie jest Motorolą, lecz Lenovo. Jakość telefonów pozostała ta sama. Lenovo produkuje popularne smartfony w cenionej jakości. Również nazwa marki Motorola jest nadal wykorzystywana przez Lenovo. Jeśli szukasz etui ochronnego do swojej Motoroli Moto G (4. generacji) Plus, możesz jak zwykle samodzielnie zaprojektować w PhotoFancy swoje własne etui do Motoroli Moto G4 Plus. 5,5-calowy model Moto G Plus jest stosunkowo dużym smartfonem. Twoje etui do telefonu ze zdjęciem będzie miało podobny rozmiar jak etui do iPhona 7 Plus i zapewnia imponująco dużą powierzchnię do projektowania. Twój gotowy motyw nadrukujemy z największą starannością. Nasze nadruki fotograficzne, cechujące się głębokimi kolorami, są bardzo ładne oraz odporne na ścieranie i zdrapanie. Etui do Moto G są dostępne jak inne nasze etui do telefonów jako tylne pokrywy lub etui z klapką ze zdjęciem.\nProjektowanie pokrowca do Motorola Moto G4 Plus jako etui ze zdjęciem do Motoroli Moto G4 Plus\nJeśli chcesz samodzielnie zaprojektować swoje etui do Motoroli Moto G4 Plus, możesz w tym celu zlecić wykonanie nadruku własnego zdjęcia na etui do telefonu lub samodzielnie zaprojektować etui do Motoroli Moto G4 Plus z motywem MagicName. W przypadku wyboru własnej fotografii zapewniamy wiele możliwości obróbki zdjęcia. Również motyw imienny może zostać wykorzystany do samodzielnego zaprojektowania etui do Motoroli Moto G4 Plus. Wybierz jeden z obrazków z naszej galerii i zleć umieszczenie imienia w zaczarowany sposób. Napis nie jest przy tym po prostu linijką tekstu, lecz zostaje utworzony z elementów obrazkowych, takich jak graffiti lub płatki kwiatowe. Wypróbuj wszystkie możliwości, jeśli chcesz samodzielnie zaprojektować swoje etui do Motoroli Moto G 4. gen. Plus!\nEtui na telefon Motorola Moto G 4. generacji Plus z własnym zdjęciem jako etui ochronne\nTwoje etui na telefon Motorola Moto G (4th gen.) Plus jest dostępne w wersjach twarde ochronne etui, tylna pokrywa lub etui z klapką ze zdjęciem. W przypadku twardego etui Twój smartfon pozostaje cały czas gotowy do użycia, zaś w przypadku etui z klapką zapewniona jest większa ochrona. W obu wariantach możesz samodzielnie zaprojektować etui do Motoroli Moto G4 Plus przedłużające żywotność Twojego telefonu. Tylka pokrywa jest wzmocniona metalem w celu zabezpieczenia przed pęknięciem i zakrywa całkowicie tył i boczne krawędzie Motoroli Moto G (4. gen.) Plus. W tym przypadku możesz samodzielnie zaprojektować tylną stronę. Z kolei etui z klapką do Motoroli Moto G4 Plus jest wykonane z elastycznego materiału. W tej wersji etui możesz samodzielnie zaprojektować przednią stronę klapki.


Rekonstrukcja bitwy pod bolimowem 1915 roku - artykuły | Bełchatów Nasze Miasto\n8 stycznia 2021, 9:26\nŁysa Góra, zwana również Świętym Krzyżem, to szczyt o wysokości 594 m n.p.m. w Górach Świętokrzyskich. Idealne miejsce na jednodniową wycieczkę w góry dla osób w każdym wieku. Na szlaku spotkamy zarówno rodziny z dziećmi jak i seniorów.\nZłodzieje z województwa łódzkiego. Szuka ich policja ZDJĘCIA\nTych złodziei szuka Komenda Wojewódzka Policji w Łodzi i podległe jej jednostki w województwie łódzkim.\nGroźne bakterie w maśle i tatarze. Sprawdź, czy nie masz tych produktów\nPaństwowa Inspekcja Sanitarna ostrzega przed spożywaniem pewnej partii masła oraz tatara wołowego, w których wykryto groźne dla ludzkiego zdrowia bakterie.\n30 października 2020, 9:58\nbakterie w maśle\nOstrzeżenie! Tego nie należy jeść!! Łosoś wędzony na zimno sałatkowy [ZDJĘCIA]\nGłówny Inspektorat Sanitarny wydał ostrzeżenie publiczne dotyczące żywności. Tego produktu nie należy spiożywać!\nżywność wycofana z obrotu\nKsiądz Jarosław podejrzany o pedofilię. Nie uczy już religii w jednej z podskierniewickich szkół [ZDJĘCIA]\nKsiądz Jarosław W., podejrzany o pedofilię, jeszcze przez pierwszy tydzień września tego roku szkolnego nauczał religii w jednej ze szkół w gminie Skierniewice. Pomimo tego, że już ponad rok toczy się przeciwko niemu postępowanie w jednej z łódzkich prokuratur rejonowych. W miniony poniedziałek został odsunięty od wszelkich zajęć z dziećmi.\n10 września 2020, 14:22\nPogrzeb zamordowanej 16-latki z Dzierzgowa. Tłumy żegnały nastolatkę ZDJĘCIA


Archiwa: wieś | Ariene - Fotografia\nPosts Tagged: wieś\nPo ślubie w Serpelickich klimatach.\nOn 28 września 2011\tby Arletta\tWith\t0 Comments\t- Fotografia ślubna, Plener ślubny\nPlenerek 100% naturalny 🙂 Zapraszam.\nfotograf ślubny, Serpelice, sesja plenerowa, sesja ślubna, wieś, zdjęcia plenerowe, zdjęcia ślubne\nPlenery Fuji – Cztery pory z Fuji – Mostki i okolice 2010\nOn 25 lutego 2010\tby Arletta\tWith\t0 Comments\t- Miejsca\nDługooczekiwane spotkanie fujikowców zrealizowane!\nPlenerowy zlot fotohobbystów rozpoczął się 19 lutego 2010r. Impreza trwała do 23 lutego, a zakończona została wystawą zdjęć uczestników pleneru w Wiejskim Domu Kultury w Mostkach. Na samym początku pragnę serdecznie podziękować uczestnikom za sympatyczną atmosferę jaką tworzyli przez 4 wspólnie spędzane dni. Ilość zlotowiczów osiągnęła 18 osób. Ogromne podziękowania dla organizatora całej akcji, Michała Lechańskiego, który będąc autorem cyklu „Cztery pory z Fuji”, już poraz kolejny dał nam możliwość wspaniałej zabawy. Podziękowania także dla Tomka z FujiFilm za pomoc w wydrukowaniu zdjęć na wystawę. A teraz czas na wspomnienia 🙂\n2010, kościół, krajobraz, Mostki, plener fotograficzny Fuji, śnieg, wieś, zabytki, zima, zlot fotograficzny


Tani Kredyt Hipoteczny ✅ Pożyczka Hipoteczna Kielce - Niskie RRSO\nKredyt hipoteczny pozwoli Ci na zakup domu, mieszkania, albo zapewni dodatkowy zastrzyk gotówki w chwili, gdy potrzebujesz pieniędzy na dowolny cel – niekoniecznie związany z zakupem nieruchomości. Kredyt hipoteczny jest kredytem długoterminowym, a jego spłata zabezpieczona jest za pomocą hipoteki. Spośród wielu dostępnych na rynku ofert kredytowych pomogę wybrać Ci tę najkorzystniejszą, która będzie dostosowana do Twoich potrzeb i możliwości.\nUzyskanie kredytu budowlanego jest bardzo skomplikowane, ponieważ wiąże się z koniecznością przygotowania wiarygodnego kosztorysu co nie jest łatwe oraz wypłaty kredytu w transzach (częściach), które są wypłacane po zrealizowaniu ustalonych etapów budowy. Dodatkowe komplikacje pojawiają się, gdy klient banku chciałby przy pomocy jednego kredytu sfinansować jednocześnie zakup potrzebnej działki jak i budowę domu. W takim przypadku problemem może się okazać limit wskaźnika LTV. Trzeba zdawać sobie sprawę z tego, że tylko niektóre banki akceptują wkład własny na poziomie 10%, w zamian za taką możliwość podwyższają dodatkowo procentowanie kredytu do momentu uzupełnienia brakującego wkładu własnego. Większość banków wymaga wkładu własnego minimum 20% (LTV 80%). Banki mają też różne wymagania odnośnie terminu, w którym kredytobiorca musi zakończyć budowę. W takim kredycie jest to okres karencji. To kolejna ważna kwestia, na którą trzeba zwrócić uwagę. Pojęcie kredytu budowlano-hipotecznego jest również stosowane przy rynku pierwotnym, kiedy to lokal mieszkalny jest jeszcze budowany przez dewelopera.\nKredyt refinansowy przeznaczony jest na spłatę drogiego kredytu hipotecznego przenosząc zobowiązanie z droższego banku do banku oferującego tańszy kredyt. Cel kredytu oraz zabezpieczenie pozostają takie same, ale ulec mogą waluta kredytu, okres kredytowania a przede wszystkim zostanie obniżone oprocentowanie kredytu. Dzięki mnie możesz obniżyć raty kredytu hipotecznego przenosząc zobowiązanie do innego banku.


mój mały świat, gdzie ciesze się kolorami i błahymi rzeczami. kończąc ze sprzecznymi myślami.\nReposted from MsChocolate via cholera\nReposted from catchy via panimruk\nReposted from yourtitle via NoCinderella\nReposted from 4777727772 via inspirations\nCzujesz, że spotkałeś osobę, która drastycznie coś w Twoim życiu zmieni. Ciebie zmieni. Czy jesteś gotowy na te zmiany ? Oczywiście, że nie, bo na tsunami nie można się przygotować. Na trzęsienie ziemi nie można się przygotować. I na miłość też nie. Jedyne, na co możesz w tym wszystkim być gotowy to na mocne wrażenia. Musisz się nastawić, że będzie się działo, bo dzieje się zawsze.\nCzujesz, że coś się zmienia. Że coś zapełnia dziurę, którą miałeś wcześniej i wcześniej nie potrafiłeś sam jej załatać. Czujesz, że coś się zmienia. Że teraz robisz rzeczy, których nie lubisz, które są niewygodne ze wzgledu na uczucie strachu im towarzyszące, nie brałeś się za nie wcześniej, bo nie chciało ci się z tym walczyć. A teraz musisz. Jednak to miła walka, choć na swój sposób trudna. Niektóre rzeczy potrzebowały odpowiedniago miejsca, czasu i osoby, by mogły zostać naprawione. Pan Romek hydraulik skutecznie naprawi ci cieknący kran, ale niekoniecznie naprawi cieknące goryczą serce.\nMożna szukać, można uciekać, można wmawiać sobie milion wersji siebie, ale kiedy pojawia się właściwa osoba widzisz, ile rzeczy w tobie było do bani i nadal jest, choć zostają naprawiane. Myślisz sobie, że to niezwykłe i w rzeczy samej takie właśnie jest, tylko co jest bardziej niezwykłe - osoba, która nieswiadomie cię zmienia, czy fakt, że o tych wszystkich rzeczach zmian wymagających nigdy wcześniej nie miałeś pojęcia? Uczymy się siebie dzięki innym. Kolejny życiowy paradoks do kolekcji.\nReposted from 42Maelstrom via invincible\nReposted from MsChocolate via invincible\nReposted from SonOfOrion via NoCinderella\nReposted from herbatkowa\nReposted from liveindarkness via Magnolia11\nReposted from nyaako via NoCinderella\nReposted from sugarvenom via Szczurek\n“ nie potrzeba słów, żeby wiedzieć, że coś się zmieniło. ”\nReposted from pchamtensyf via NoCinderella\nReposted from Etnigos via Szczurek\n“ "Czasami mi smutno i też nie mam gdzie z tym pójść". ”\n— Marek Hłasko "Listy"\nReposted from zwyklajakzawsze via NoCinderella\nReposted from pchamtensyf via cholera\nReposted from doedeer via panimruk


Zabezpieczenie przestrzeni przydomowego ogrodu w lato - hodowla-estilo.com\nadmin 6 lipca, 2021 6 lipca, 2021 W ogrodzie najlepiej\nCzas lata to perfekcyjny moment aby spędzić więcej czasu z swoją pociechą na świeżym powietrzu. Właściciele ogrodów mogą praktykować sporo różnych form aktywności, które pozwolą na zacieśnienie relacji rodzic – dziecko.\nGry w piłkę albo siatkówkę jest doskonałym rozwiązaniem na spędzenie wolnego czasu – zarówno dla dorosłego i dziecka.\nW ciepłe miesiące warto jest dobrze dopełnić przestrzeń ogrodu o mało kosztowne opcje, które poprawią komfort z zabaw oraz zagwarantują swego rodzaju spokój umysłu. Jednym z bardzo dobrych elementów do zainstalowania są piłkochwyty czyli specjalne siatki, które zatrzymują piłki na przestrzeni ogrodu.\nAby jakiekolwiek omówienie było uznane za godne zainteresowania, musi zawierać merytoryczną treść. Jeśli chcesz ją uzyskać, kliknij tu oraz zdobądź pomocne szczegóły.\nTego sortu dodatek zmniejszy ryzyko, że piłka poszybuje na jezdnię, a maluch za nią pobiegnie – o nieszczęścia nie jest trudno, piłkochwyty umożliwiają skreślenie choć części potencjalnych problemów. Tego rodzaju sprzęty to koszt do zaakceptowania dla większości konsumentów. Na letni okres sklepy zarówno stacjonarne i sieciowe udostępniają swoje towary po zmniejszonych cenach.\nNie zastanawiaj się – w szukaniu interesującego Cię postu kontynuuj klikanie (https://robinia.waw.pl/) w kolejne linki. Po pewnym czasie na pewno wyszukasz coś fajnego.\nW rezultacie szybko da się znaleźć produkt, który usprawni ogrodową przestrzeń wpisując się w konkretne wymagania oraz zdolności finansowe. Piłkochwyty to jedynie jednostkowy element, jakiego zakup rozsądnie jest przeanalizować.\nDopełnienie przestrzeni ogrodu jeszcze o małą trampolinę da dziecku pełno powodów aby oderwać się od ekranu komputera i spożytkować czas na powietrzu. Piłkochwyty będą zakupem „strategicznym”.\nPrevious O jakiego rodzaju środkach bezpieczeństwa na boiskach powinno się pamiętać?\nNext Właściwe nawożenie trawników, czyli w jaki sposób dbać o trawnik?


Tour de Ski 2020. Impreza bez kolejnej wielkiej gwiazdy biegów | Sportsinwinter.pl\nTour de Ski 2020. Impreza bez kolejnej wielkiej gwiazdy biegów\nPowiększa się lista wielkich nieobecnych na tegorocznym Tour de Ski. Swoją rezygnację z udziałem zapowiedział Fin Iivo Niskanen. Swą decyzję tłumaczy obawą o zdrowie i chęcią skupienia się na udziale w mistrzostwach świata.\nTo duży cios dla coraz bardziej kadłubowego turnieju. Niskanen ma w dorobku indywidualne mistrzostwo olimpijskie oraz mistrzostwa świata. Zdobywał też krążki w drużynie i jest zawodnikiem bardzo wszechstronnym. Na pewno należałby do faworytów turnieju. Niemniej obawa o zdrowie zwyciężyła.\n– To nie była łatwa decyzja. Było tyle samo argumentów za i przeciw. Jestem dobrze przygotowany i byłaby duża szansa na dobry wynik. Z drugiej strony jest to ryzyko dla zdrowia. Postanowiłem skupić się na swoim głównym celu, jakim są mistrzostwa świata i nie iść na żadne kompromisy – tłumaczy swoją decyzję Iivo.\nPrzypominamy, iż Tour de Ski rozpocznie się 1 stycznia 2021 roku. Niezależnie od ostatecznego składu wszelkie informacje na temat tych zawodów znajdą Państwo na naszym portalu.\nTags: COVID-19, Iivo Niskanen, koronawirus, mistrz, rezygnacja, tour de ski 2021, wycofanie\nPrevious TCS w Oberstdorfie. Są wyniki polskich skoczków. Wszystkie negatywne\nNext TCS. Niezawodne reakcje polskich skoczków. “Zaświeciło dla nas słońce”


Obrazki związane z tagiem: córka - megahumor24h.pl\nData dodania: 2019-10-16 07:54:20 Tagi: #Kiedy #córka #somsiada... #ciążach, #ekipie #Zbyszek #Bierz #ryzyka, #ran #Mokry #Volkswagena #niewielka #Kapitan #Maćka #odbieram #wspólna #20 #węży\nData dodania: 2019-11-01 12:47:32 Tagi: #Córka #Jacksona #Michaela #baw #kłody #Polaki #Insta #Chinach #Grzeczne #sukienkach... #głód #kurde? #poleca #Protipy #Zbrodnia #Święconka #rowerze #Grób\nData dodania: 2019-11-03 08:59:27 Tagi: #Ani #Córka #Przybylskiej #operacjami #dowodem #pistolety #wymyśli #Kamil #rozkosz #świecie? #słońce #grupa #Tez #Skarga #czujesz? #Księgowy #przeciętna #świata"\nPiękna córka Eminema\nData dodania: 2019-11-03 11:20:23 Tagi: #Eminema #Piękna #córka #przodem #rodzinna #piwa... #mame... #rządzi #dwaj #posezonowa #dorosłych" #taksówka #obowiązkowa #wyprzedaże #kontenerów #opony #Dron #Siarzewski\nData dodania: 2019-11-06 16:35:08 Tagi: #Adama #Córka #Małysza #domem #napój #wybrnął #TVN24 #komina... #bogaczy #A... #małżeństwo #policjanty #zrobić? #Tekst #wziąć #Niesamowity #udawałem #Grażyna\nData dodania: 2019-11-07 11:14:25 Tagi: #Matka #czy #córka? #kebaba #Siedzący #Dycha #dobrego #zime #Czikenboksy #Aprilis? #Fotoszop #dziś #Supermoc #kicia #night #pijesz #Ubiór #zaliczenie\nMoja córka nie powinna mieć dzieci...\nData dodania: 2019-11-07 17:02:05 Tagi: #Moja #córka #dzieci... #mieć #nie #powinna #Emocje #media #Wpadka #Szwecji! #jak, #chłopaka: #oni #zwolniłeś #Kawał #spaghetti #przodem #Tysięcy #atrakcyjne #mamę... #poszły\nCórka z matką\nData dodania: 2019-11-11 07:17:18 Tagi: #Córka #matką #z #Away #ROSJI #ważności #temperament #czasem #Ogonek #recyklingu #Psychol #idealnie #meczem #grudnia, #chwalisz #Maryla #Facebooka #grilla\nData dodania: 2019-11-13 14:18:56 Tagi: #Córka #Stallone #Sylvestra #sztuka #zwolnienie: #ludzików #społecznościowych #cz.1 #popcorn? #miasto? #Odwieczna #Polaków #dajcie #rano #przypauł #młodu #Dżesiki #zazdrosci\nData dodania: 2019-11-14 09:50:14 Tagi: #Córka #czy #matka? #zdenerwował #podaj #Pakistańczyk #Egiptu #pogody #firanki #dziękczynna #Sbooby #podstawa #zdejmować #spłukana... #odzywka #Kurła, #bazarze #Posłuszny


"Another day of Life" - Kapuściński fiction czy non-fiction, to trzeba będzie obejrzeć! | OPIUM\n04/06/2013 / Piotr Sapek / zwiastuny\n„Another day of Life” – Kapuściński fiction czy non-fiction, to trzeba będzie obejrzeć!\nPrzed Wami zwiastun pierwszej pełnometrażowej produkcji Platige Image.\nRaul de la Fuente (pomysłodawca) i Damian Nenow („Miasto Ruin”, „Paths of Hate„) współreżyserują ekranizację książki Ryszarda Kapuścińskiego „Jeszcze dzień życia”. Podobnie jak w „The Congress” Ariego Folmana, tak i tu zastosowano dualistyczną formę – połączenie sekwencji fabularnych z animowanymi. Za te drugie odpowiedzialny jest Nenow, który zastosował tu znaną z „Paths of Hate”, charakterystyczną metodę łączenia animacji 3D z rysowanymi odręcznie teksturami.\nSam pomysł (jakże odległy tematycznie od większości fabuł, jakimi zajmowało się dotychczas Platige) zyskał dzięki temu świetną, charakterystyczną formę. Czy tytuł ten będzie się wymieniać jednym tchem z „Walcem z Bashirem” czy „Persepolis”? Miejmy nadzieję.\nKontrowersje związane z samą osobą Kapuścińskiego odsuwam tu na dalszy plan – literatura i kino zdążyły mnie już nauczyć dystansu zarówno do autokreacji autorów, jak i dyskusyjnej rzetelności.\nPaździernik 1975 roku. Dziennikarz Ryszard Kapuściński od dziesięciu lat przemierza Afrykę, opisując kraj po kraju ruchy niepodległościowe i przesyłając swe reportaże do Polskiej Agencji Prasowej. Jest to praca niebezpieczna i inspirująca – Kapuściński obserwuje upadek epoki kolonialnej i walkę kontynentu afrykańskiego o wolność. Inaczej niż dziennikarze zachodni, przygląda się tym wydarzeniom z sowieckiej strony żelaznej kurtyny.\nStrona oficjalna filmu: anotherdayoflifefilm.com\nPoprzedni wpis Igor Volk – Labyrinth\nNastępny wpis „Prisoners” – zwiastun\nEtykietyadaptacja animacja Another day of Life Damian Nenow ekranizacja Jeszcze dzień życia Platige Image Polska Raul de la Fuente\nłoł wygląda świetnie! Czekam już tylko na paradokument w takiej formie o Wojtku Jagielskim i Krzysiu Millerze.\nPozostaw odpowiedź Rumas Anuluj pisanie odpowiedzi


Kobiece rozmówki przy herbacie- podróże, książki, kuchnia, życie na wsi: Kolorowa sakwa na kierownicę czyli DIY z dzieckiem\nCiociu nudzi mi się\nTak, tak, to kolejny wpis z serii z bratanicą na wakacjach. Marię zdążyliście już doskonale poznać i wiecie, że lubi zabawy kreatywne. Gdy zatem zaproponowałam szycie, zgodziła się od razu. Nieco trudniej było z decyzją, co tym razem stworzymy. Przypomniała sobie jednak, że niedawno zaczęła jeździć na hulajnodze po niewielkie zakupy do sklepu w pobliżu jej domu i nie bardzo ma do czego chować sprawunki. Potrzebuje zatem torebki na kierownicę hulajnogi.\nProjekt torby i rodzaje ściegów\nPoczątkowo nie bardzo potrafiłam sobie wyobrazić, jak owa torba miałaby wyglądać, poprosiłam więc, by spróbowała narysować, jak jej zdaniem miałoby to wyglądać. Otrzymałam prosty rysunek, który jednoznacznie wskazywał, że marzy się jej klasyczna sakwa na kierownicę. Zaczęłyśmy planować naszą pracę. Najpierw powstał szkic samej torby. Powoli pojawiało się więcej szczegółów w postaci wielkości, sposobu zamykania i umocowania na kierownicy oraz sztycy hulajnogi. Zadaniem Marii było za pomocą metra krawieckiego określić wszystkie wymiary i wpisać w odpowiednie miejsca rysunku. Kolejnym zadaniem był wybór tkaniny, dodatków i koloru nici.\nSakwa na kierownicę projekt\nMaria wybrała jako wierzchnią pomarańczową tkaninę nieprzemakalną, a na podszewkę wielobarwne płótno, z którego szyła już swój piórnik. Miałyśmy wszystkie wymiary, można było zatem wyciąć konieczne elementy. Potrzebowałyśmy następujących kawałków:\n2 prostokąty o wymiarach 60x22 cm ( z dwóch różnych tkanin)\n2 prostokąty o wymiarach 66x5 cm ( z płótna)\n4 prostokąty o wymiarach 30x2 cm (z płótna)\n4 prostokąty o wymiarach 10x2 cm (z płótna)\n1 prostokąt o wymiarach 10x1,5 cm ( z tkaniny nieprzemakalnej)\nOprócz tego wybrałyśmy:\n2 klamry na uchwyty\_\n1 klamrę na zapięcie\n10 cm rzepa\n1 szpulkę czerwonych nici\n1 igłę do maszyny.\nSzycie maszynowe z dzieckiem\nPo zaplanowaniu i wykrojeniu wszystkich elementów sakwy przeszłyśmy do maszyny elektrycznej. Maria dokładnie obejrzała urządzenie, gdy nie było jeszcze podłączone do prądu. Pokazałam jej poszczególne elementy i wyjaśniłam do czego służą. Pokazałam, z jakim naciskiem należy dociskać pedał uruchamiający mechanizm maszyny. Potem podłączyłam urządzenie do prądu i pierwszy kawałek tkaniny zszyłam sama, by Maria mogła dokładnie przyjrzeć się pracy. Potem przytrzymywała tkaninę i „prowadziła ją”, gdy ja delikatnie uruchamiałam moją Singerkę. W ten sposób zszyłyśmy i obrzuciłyśmy podstawowe elementy. Przy okazji Maria sprawdziła wszystkie dostępne ściegi i wybrała te, które jej się podobały.\nPaski szyłyśmy zamieniwszy się rolami: ja prowadziłam tkaninę, a Maria dociskała pedał.\nNajtrudniejsze okazało się połączenie wszystkich elementów w całość, gdyż w kilku miejscach zszywało się kilka warstw materiału. To wówczas jedna z igieł została złamana (co zdarza się nawet wytrawnym krawcowym)\nPracy było tyle, że rozłożyłyśmy ją sobie na dwa dni.\nPrzyznam, że chyba na równi z Marią byłam podekscytowana, gdyż projekt był całkowicie samodzielny i wymagał kilku wyliczeń oraz wyobraźni przestrzennej. Okazało się jednak, że wszystkie elementy zostały dobrze zaplanowane i po zamocowaniu sakwy na kierownicy hulajnogi wszystko było na swoim miejscu. Nawet rzep, którym sakwa mocowana jest do sztycy ładnie się prezentuje ukryty pod pomarańczową tkaniną.\nTeraz Maria może spokojnie robić niewielkie zakupy i przewozić je na kierownicy.\nTa praca udowodniła mi, że już ośmiolatka może korzystać z maszyny elektrycznej pod opieką osoby dorosłej.\nInne propozycje na kreatywne spędzanie czasu z dzieckiem:\nAgnieszka Mycoffeetime 10 września 2019 16:21\nWow! Ależ niesamowicie kreatywnie spędzacie czas! Wyszło świetnie. Jestem pewna, że na jednym wspólnym projekcie nie poprzestaniecie;)\nAnna Kruczkowska 11 września 2019 08:21\nW przypadku Marii tylko takie spędzanie czasu wchodzi w grę. To bardzo wymagający gość.\nIwona 10 września 2019 17:30\nŚwietna forma zabawy i wspólnego spędzenia czasu :)\nAnna Kruczkowska 11 września 2019 08:22\nO tak! Myślę, że pobyty w Domku pod Orzechem będzie długo wspominać.\nAgnes Agnieszka 10 września 2019 19:20\nŚwietnie wyszło bardzo dobrze ze angażujesz dziecko do takich zajęć\nSama byłam zaskoczona efektem.\nJenovia Dżemson 10 września 2019 20:48\nPrzepiękny projekt i świetne wykonanie! Gratulacje! Pozdrawiam!^^\nAnna Kruczkowska 11 września 2019 08:23\nDziękuję w imieniu Marii.\nMaks 10 września 2019 21:10\nCudna sakwa, wspaniały pomysł, jestem pełen podziwu! Pozdrawiam! ;)\nKrzysztof Gdula 10 września 2019 21:37\nPodoba mi się niezdrabnianie imienia bratanicy. Maria, a nie Marysia, na przykład. O mojej wnuczce też prawie zawsze tak mówię. Jest Heleną.\nA torba wyszła wam kolorowa. Dziewczęca :-)\nAnna Kruczkowska 11 września 2019 08:26\nJakoś tak od początku była Marią. Zdrobnienia używane są w celu... przywołania jej do porządku 😂 ten kupon barwnej tkaniny daje wiele możliwości. Bardzo cieszę się, że dostałam go od sąsiadki.\naagnieszkaa1 11 września 2019 14:42\nŚwietny pomysł. Nie miałam pojęcia, że coś takiego w ogóle istnieje. I ta kreatywność :)\nAnna Kruczkowska 13 września 2019 22:25\nNo noe wiem, czy nie stworzyłyśmy zupełnie nowego produktu, bo sakwy na hulajnogę też w sklepach nie widziałam.\nKamperki 11 września 2019 23:47\nswietny pomysl! moja cora zawsze ma przy sobie milion przydasi :)\nAnna Kruczkowska 13 września 2019 22:26\nBo przecież wszystko jest potrzebne!\nPaula 12 września 2019 08:44\nUważam, że to najlepsze co może być! Takie kreatywne spędzanie czasu z dzieckiem to naprawdę mega fun :).\nBeata 12 września 2019 12:02\nProfesjonalny projekt :) wyszło pięknie :)\nAnna Kruczkowska 13 września 2019 22:27\nkrystynabozenna 12 września 2019 12:21\nMyślę, że szycie z dziećmi jest świetną zabawą i jakie to praktyczne jednocześnie :-)\nNo, ba! Dziecko musi widzieć cel działania!\nMonika Kilijańska 13 września 2019 10:43\nWow, jaka fajna! Ja bym sobie chyba uszyła taką na swój bagażnik!\nAnna Kruczkowska 13 września 2019 22:28\nTkanina jest mega!\nMarzy mi się taki na ramę zawieszany...\nSikorkowe Pasje 16 września 2019 21:36\nWspaniała praca! Maria teraz pewnie będzie śmigać po niewielkie zakupy. Torba jest przepiękna i idealnie pasuje do hulajnogi.\nAnna Kruczkowska 23 września 2019 19:22\nNa pewno będzie jej łatwiej :)\nAsia Ł. 25 września 2019 10:13\nWow, jaki projekt! ;) Najważniejsze, że bratanica zrobiła sama coś z czego będzie korzystać.\nBookendorfina Izabela Pycio 2 października 2019 17:47\nNo proszę, niewiele potrzeba, aby stworzyć wspólnie coś fajnego i użytecznego. Pomysł, dobre chęci i minimum umiejętności. :)\nWiola z bloga Mam na to plan 9 października 2019 16:37\nLubiłam takie prace wykonywać z moją córką, kiedy była mała.


strefa gospodarcza – Radio Vanessa FM\nWszystkie artykuły z tagiem: "strefa gospodarcza"\nStart / Wpisy z tagiem: "strefa gospodarcza"\nW raciborskiej strefie gospodarczej otwarto pierwszy zakład\nautor: Hanna 13 maja 2019\nPierwszy zakład w strefie gospodarczej na ulicy Bartka Lasoty w Raciborzu już oficjalnie otwarty. Utworzenie strefy gospodarczej był jednym z kluczowych punktów Programu Wspierania Przedsiębiorczości....\nPrzedsiębiorcy mogą ruszać z inwestycjami. Droga do strefy gotowa\nautor: Justyna 30 czerwca 2017\nDziś przed południem (30 czerwca) do użytku zostanie oddana droga dojazdowa do strefy gospodarczej w Raciborzu. Mowa jest o ulicy Bartka Lasoty. Prace związane z...


Głośniki Reklamowe - Reklamowy Gadżet\nPokaż 1 - 60 z 511\nGłośnik Bluetooth AM08 Little Swan Huawei,...\nGłośnik Dixxo Go Trust, szary\nSCX.design S40 podświetlana podwójna...\nPodświetlany bezprzewodowy głośnik\nPodświetlany soundbar SCX.design S50 2x10W\nGłośnik Bluetooth 3W SCX.design S27 3W...\nGłośnik Bluetooth COSMO Ungaro kolor czarny\nGłośnik Dixxo Go Trust, niebieski\nInteligentny drewniany głośnik SCX.design...\nGłośnik Bluetooth FIZZY Cellular Line,...\nGłośnik Bluetooth FIZZY Cellular Line, różowy\nGłośnik Bluetooth FIZZY Cellular Line, szary\nGłośnik Bluetooth FIZZY Cellular Line, czarny\nSCX.design S35 10W podświetlany głośnik...\nSCX.design S30 5W elegancki, podświetlany...\nMini głośnik Bluetooth 400mAh, czarny\nSCX.design S26. Bezprzewodowy,...\nSCX.design S20 halo podświetlany głośnik....\nSCX.design S25. Bezprzewodowy głośnik,...\nSCX.design S25. Bezprzewodowy głośnik, czarny\nAluminiowy głośnik Bluetooth, srebrny\nGłośnik Bluetooth Creative Muvo 1c, czarny\nGłośnik Dixxo Go Trust , czerwony\nGłośnik Trust Fyber Go, czerwony\nGłośnik Trust Fyber Go, czarny\nGłośnik Bluetooth Fero TRUST , czarny\nGłośnik Bluetooth Dixxo Cube TRUST, czarny\nBezprzewodowy głośnik z iluminacją Ziva...\nGłośnik Bluetooth Fero TRUST, czerwony\nGłośnik Bluetooth Fero TRUST, niebieski\nMini głośnik Bluetooth z radiem Blaupunkt...\nGłośnik Bluetooth z zegarem, czarny\nGłośnik Bluetooth zegarem, biały\nGłośnik bezprzewodowy TRUST Ziva , czerwony\nGłośnik bezprzewodowy TRUST Ziva, czarny\nGłośnik bezprzewodowy TRUST Ziva, niebieski\nGłośnik TRUST Leto 2.0, czarny\nGłośnik Bluetooth z panelem dotykowym...\nGłośnik Bluetooth ACME SP109, biały\nGłośniki reklamowe firmowe\nRozważając jaki gadżet elektroniczny wybrać, dobrze wziąć pod uwagę kilka opcji. Po pierwsze, jaką ma wartość użytkową i czy będzie chętnie wykorzystywany zarówno do celów zawodowych, jak i prywatnych. Po drugie, czy łatwo możemy na takim sprzęcie umieścić nasze logo – w końcu chcemy niepostrzeżenie wypromować swoją firmę. I po trzecie, czy gadżet sprawi radość u obdarowanego?\nŚwietnym wyborem są w tym przypadku gadżety muzyczne, jak słuchawki z logo czy głośniki reklamowe. Są uniwersalne i nie tak popularnie jak mniejsze gadżety rozdawane przy okazji targów. Producenci głośników reklamowych mają w swoich ofertach nie tylko znane nam wszystkim, standardowe głośniki, ale także wersje o nietypowych kolorach i kształtach, jak głośniki w kształcie kuli, czy imitujące styl retro, posiadające podstawkę pod telefon lub świecące w ciemności. Również wybór wielkości głośników reklamowych jest ogromny, od malutkich i niepozornych, po te natychmiast przyciągające wzrok. A dzięki zaawansowanej technice, niezależnie od kształtu i wielkości, zapewniają one doskonały dźwięk, który z pewnością usatysfakcjonuje każdego.\nWychodząc naprzeciw oczekiwaniom, posiadamy w swojej ofercie głośniki reklamowe bezprzewodowe Bluetooth, które bez problemu można połączyć zarówno z komputerem, jak i telefonem komórkowym. Głośniki z nadrukiem będą idealnym wyborem, także jako gadżet elektroniczny dla mężczyzn. Im bardziej niestandardowy i nowoczesny, tym większe uznanie zyska. W swojej ofercie posiadamy wiele ciekawych rozwiązań, które równocześnie są mają bardzo atrakcyjną cenę. Ciekawym rozwiązaniem są np. głośniki z logo pod prysznic – całkowicie wodoodporne i pozwalające cieszyć się ulubioną muzyką podczas wieczornego relaksu, czy pomagające się rozbudzić podczas porannego prysznicu. Takie nietypowe rozwiązanie, znanego przecież gadżetu reklamowego, sprawi z pewnością ogromną radość u obdarowanego.


Milion złotych w crowdfundingu (WEBINAR ONLINE) – Szkoła Inwestowania | Zapisy\nMilion złotych w crowdfundingu (WEBINAR ONLINE)\nPodczas szkolenia dowiesz się dlaczego equity crowdfunding (crowdfuding udziałowy) to najlepsza obecnie forma finansowania dla startupów. Poznasz modele ekonomii współpracy oraz dowiesz się jak rozpocząć budowanie własnego portfela venture capital.\nCzym jest i dlaczego jest przyszłością finansowania innowacji?\nWłasny venture capital\nJak zbudować własny fundusz VC wykorzystując ECF?\nZalety stosowania ECF dla Inwestorów i dla biznesu\nZobacz wzrosty inwestycji ECF w ramach collaborative economy!\nEtapy inwestowania w biznes\nW którym momencie najlepiej korzystać z crowdfundingu?\nPraktyczne porady, o których warto pamiętać!\nPorozmawiaj na żywo z CEO Lovely, jednego z najbardziej obiecujących polskich startupów z Doliny Krzemowej\nRynek startupów w USA\nDowiedz się jak wygląda ekosystem startupowy w San Francisco i jak polskie spółki radzą sobie na amerykańskim rynku\nPROWADZĄCY - Łukasz Zgiep\nCOO CrowdWay.pl. Specjalizuje się w innowacyjnych modelach biznesowych collaborative economy. Seryjny przedsiębiorca, aktywny inwestor oraz współzałożyciel m. in. ZANDS.IT, Move Smart od ponad 10 lat związany z branżą internetową. Świadczył usługi doradcze m. in. dla Uber, BlaBlaCar, Jadezabiore.pl, Polakpotrafi.pl, iparkomat.com, Sir Local. W wolnych chwilach bloger na zgiep.com. Doktorant collaborative economy w WNE SGGW. Prywatnie miłośnik nowych technologii i podróżowania.\nPROWADZĄCY - Jakub Konik\nZałożyciel Lovely Inc., startupu sprzedającego na całym świecie intymne wearable Lovely, które powstało dzięki oszczędnościom prywatnym, ciężkiej pracy dwójki współzałożycieli oraz wsparciu wiodącego funduszu hardware’owego Arkley VC. Już teraz 65% produkcji trafia do Stanów Zjednoczonych, a Spółka szykuje się do otwarcia kolejnych rynków. Jakub wcześniej pełnił rolę dyrektora PR i marketingu dla jednej z największych stron randkowych na świecie i zarządzał otwieraniem jej oddziałów na ponad 30 rynkach.\nWypełnij poniższy formularz i otrzymaj dostęp do pokoju online.