Apple Watch SE 44mm – Premium GSM\nApple A1739 USB-C - USB-C (2m)\nSpace Grey Aluminium Case | Black Sport Band\nPotężne funkcje dbają o Twoje zdrowie i bezpieczeństwo, motywują do ćwiczeń i pomagają być w kontakcie ze światem. Zaawansowane czujniki rejestrują każdy Twój ruch i zbierają dane z ulubionych treningów. A opcja łączności komórkowej uwalnia od telefonu. Przyznasz, że Apple Watch SE ma wiele do zaoferowania. Za mniej niż myślisz.\nNiezrównany partner fitnessowy.\nPierścienie aktywności pokazują Twój ruch w ciągu dnia za pomocą trzech jasnych wskaźników – W ruchu, Ćwiczenie i Na nogach. W apce Trening możesz śledzić takie aktywności jak Pilates, Jazda na rowerze i Taniec oraz mnóstwo innych.\nWycisz się z apką Uważność.\nApka Uważność pomoże Ci rozładować codzienny stres, nauczyć się być tu i teraz oraz przygotować się psychicznie do nowych wyzwań. Poprowadzi Cię przez serię relaksujących oddechów i przypomni o wewnętrznej równowadze, wykorzystując krótki, skłaniający do refleksji motyw.\nMiej oko na zdrowie serca.\nW dowolnej chwili możesz sprawdzić swój puls za pomocą apki Tętno. A ona od razu da znać, gdy wykryje u Ciebie arytmię lub zbyt wysokie bądź niskie tętno.\nWezwie pomoc, gdy potrzeba.\nApple Watch SE dostrzega niebezpieczne upadki i wzywa służby ratunkowe, jeśli pozostajesz w bezruchu. A teraz funkcja Wykrywanie upadku działa również, gdy używasz apki Trening. Możesz też błyskawicznie wezwać pomoc – nawet za granicą – naciskając i przytrzymując przycisk boczny.\nJedno stuknięcie. Tysiące apek.\nKażda apka ściągnięta z App Store to nowa umiejętność Twojego zegarka. Znajdziesz tam aplikacje do wszystkiego – od ćwiczenia tenisowego serwisu przez monitorowanie fal dla surferów po poruszanie się liniami metra. A dodatkowo wiele Twoich ulubionych apek z iPhone’a ma odpowiedniki dla Apple Watch. Masz na ręce masę możliwości.\nPonad 30% większy wyświetlacz niż w Series 3.\nNawet 2x szybszy niż Series 3.\nWyświetlacz Retina w Apple Watch SE jest ponad 30% większy niż wyświetlacz w Series 3. A układ SiP S5 z 64‑bitowym dwurdzeniowym procesorem jest nawet dwa razy szybszy niż S3 w Series 3. Efekt? Masz więcej i możesz więcej.\nPrzebieraj i znajdź swoją tarczę.\nMasz mnóstwo tarcz zaprojektowanych przez Apple. Wybieraj. Możesz też stworzyć własną, używając komplikacji dopasowanych do swoich zainteresowań. Lubisz surfować? Umieść na zegarku informacje o pływach, wietrze i temperaturze wody i sprawdzaj je jednym zerknięciem. Jeśli chcesz, podziel się swoją tarczą, wysyłając ją bliskim i przyjaciołom mejlem lub esemesem.\nApple Silicone Sport Strap - Soft Black\n42/44/45MM - S/M i M/L\n38/40MM - S/M i M/L\nPasek Sport Band Samsung Watch Active/Active 2 20 mm Pomarańczowy\nPasek Samsung Galaxy Watch 42mm 20mm Szary\n1 479,99 zł 1 599,90 zł\nApple Silicone Sport Strap - Soft Pink\n38/40/41MM - S/M i M/L\nPasek Samsung Galaxy Watch 42mm 20mm Czarny\nApple Watch Strap Sport Loop (RED) 38-41mm MG443AM/A\nPasuje do: 38mm, 40mm, 41mm\nPasek Sport Band Samsung Watch Active | Active 2 20 mm Biały


Wykończenie ścian a wygląd wnętrza | EkspertBudowlany.pl\nO czym warto pamiętać przy wybieraniu farby do wnętrz?\nJak malować ściany, żeby ukryć wady pomieszczenia?\nPrzed zleceniem prac wykonawcom lub przed samodzielnym malowaniem ścian warto więc wiedzieć, w jaki sposób farby matowe czy półmatowe wpływają na wygląd wnętrza, aby mieć pewność, że uzyskany po malowaniu rezultat będzie zgodny z oczekiwaniami.\nMatowe farby to doskonałe rozwiązanie do nowoczesnych wnętrz. Tworzą na ścianie powłokę o eleganckim wykończeniu, charakteryzującym się wyjątkową głębią koloru. Zamiast odbijać światło rozpraszają je, dzięki czemu optycznie niwelują wszelkie nierówności i niedoskonałości podłoża. Właśnie dlatego polecane są przede wszystkim do pomieszczeń, w których ściany nie są idealnie gładkie. Z powodzeniem mogą też sięgać po nie początkujący malarze, bo farby matowe świetnie maskują błędy malarskie, pozwalając uzyskać jednolitą powierzchnię. Na dodatek łatwiej się je też nakłada na ścianę.\nJest jednak i druga strona medalu, bo ściany pokryte farbą matową są bardziej wymagające pod względem utrzymania w czystości w porównaniu z powierzchniami o wykończeniu np. w satynie. Wynika to z tego, że podczas intensywnego zmywania można wytrzeć składniki matujące z powierzchni, przez co mogą się pojawić miejscowe wybłyszczenia, nawet gdy farba matowa ma najwyższą klasę odporności na zmywanie.\nJeśli zależy nam na głębokim matowym wykończeniu i chcemy uniknąć nieestetycznych śladów po przetarciach, dobrym rozwiązaniem będzie farba ceramiczna, która ma zdolność regeneracji powłoki. Wówczas wystarczy przetrzeć ścianę suchą lub mokrą tkaniną, aby pozbyć się niechcianych śladów i wybłyszczeń. Farba ceramiczna pozwala więc połączyć wysoką odporność mechaniczną i elegancki matowy efekt.\nDo pomieszczeń szczególnie narażonych na zabrudzenia, takich jak kuchnie, łazienki czy korytarze, odpowiednie będą farby półmatowe. Mają one bowiem większą odporność właśnie na różnego rodzaju ślady po przetarciach i wybłyszczenia. Produkty dające takie wykończenie świetnie sprawdzą się też w miejscach zacienionych, gdzie nie ma dostępu do światła dziennego. Dzieje się tak dlatego, że im wyższy stopień połysku, tym mocniej farba odbija światło i po prostu rozjaśnia pomieszczenie. To jednak sprawia, że bardziej wyeksponowane są rozmaite niedoskonałości podłoża, dlatego malowane farbą półmatową ściany powinny być idealnie gładkie, aby zapobiec uwypukleniu ewentualnych mankamentów.\nCzytaj też: Rodzaje farb >>>\n[malowanie ścian, farby do ścian, farby matowe, farby półmatowe, malowanie sufitów, farby do wnętrz, wykończenie ścian, farba ceramiczna]


Łężany (województwo warmińsko-mazurskie) – Wikipedia, wolna encyklopedia\nNa mapach: 53°58′00″N 21°08′27″E/53,966667 21,140833\n53°58′00″N 21°08′27″E/53,966667 21,140833\nPałac w Łężanach, wnętrze\nPałac w Łężanach, kominek kaflowy\nZabudowania folwarczne, budynek ochotniczej straży pożarnej\nZabudowania folwarczne, dawny młyn\nŁężany (niem. Loßainen, Lossainen) – wieś w Polsce położona w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie kętrzyńskim, w gminie Reszel. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa olsztyńskiego. W przeszłości Łężany znajdowały się na terenie powiatu reszelskiego, później powiatu biskupieckiego.\nPrzez wieś przebiega droga wojewódzka nr 590. W Łężanach funkcjonuje Stacja Dydaktyczno-Badawcza Uniwersytetu w Olsztynie. Dzieci z Łężan korzystają ze Szkoły Podstawowej w Leginach. W Łężanach w roku 2004 było 389 mieszkańców. Jest to największa wieś na terenie gminy Reszel.\n2 Pałac w Łężanach\n3 Mauzoleum i cmentarze\n4 Majątek Łężany do 1945 r.\n5 Rolniczy Zakład Doświadczalny w Łężanach\n6 Warmiacy w RZD Łężany\n8 Praktyki studenckie w Łężanach\nWieś założona została w 1359 r. W Łężanach ok. 1470 r. urodził się Fabian Luzjański, późniejszy biskup warmiński. Ojciec jego Marcin burgrabia Reszla i właściciel Łężan pochodził z rodziny Merkelingerode, która od nazwy wsi przybrała nazwisko von Lossainen. W spolszczeniu nazwisko to przybrało formę Luzjański. Miała na to wpływ żona Marcina Elżbieta Kościelecka, która męża poznała na dworze biskupa Pawła Legendorfa, jego matka była też z Kościeleckich. Właścicielem Łężan do 1551 r. był Jan Luzjański (brat biskupa Fabiana Luzjańskiego). Nie wiadomo kto został właścicielem majątku po śmierci Jana Luzjańskiego. Na początku XVII w. właścicielami Łężan była rodzina von Ölsenów. Jerzy von Ölsen w 1610 brał udział w Sejmiku Warmińskim, który odbywał się w Reszlu. Po Ölsenach właścicielami Łężan była rodzina Truchses von Wetzhausen. Przedstawiciel tej rodziny Jerzy Truches von Wetzhausen w 1621 r. reprezentował stany warmińskie w delegacji do króla Zygmunta III Wazy z prośbą o obniżenie podatków. Majątek Łężany dostał się później w ręce rodu Stanisławskich ( Albert Ludwik Stanisławski i jego następców, m.in. właścicieli Mołdyt). W XVIII w. dziedzicami Łężan była rodzina Gąsiorowskich znana z przywileju wystawionego przez biskupa Załuskiego na postawienie karczmy w Kabinach.\nW 1820 w Łężanach było 9 domów i 75 mieszkańców.\nWłaścicielem Łężan od ok. 1885 r. był Gustaw Fischer, a później 1910 r. jego syn Reinhold von Fischer-Loßainen (kontradmirał, który uzyskał szlachectwo). W styczniu 1945 r., gdy Armia Czerwona zajęła Łężany właścicielem majątku była wdowa po Reinholdzie (jego druga żona). Sztab Czerwonoarmistów ulokował się w łężańskim pałacu, a majątek był użytkowany przez wojsko. Po 1945 r. w majątku utworzono tu PGR, który w 1954 r. przejęła Wyższa Szkoła Rolnicza w Olsztynie, przekształcona później w Akademię Rolniczo-Techniczną. Po transformacji ustrojowej pałac z majątkiem w Łężanach wydzierżawił poseł z ramienia SLD Tadeusz Matyjek. ART w Olsztynie weszła w skład nowo utworzonego Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego. Uczelnia ta jest właścicielem i administratorem Łężan.\nPałac w Łężanach[edytuj | edytuj kod]\nOsobny artykuł: Pałac w Łężanach.\nPałac w Łężanach wybudowano ok. 1910 r., kilkadziesiąt metrów na zachód od istniejącego wówczas dworu, na terenie parku krajobrazowego. Neobarokową budowlę wzniesiono na planie zbliżonym do prostokąta, którego oś biegnie z południowego zachodu na północny wschód. Pałac od strony północno-zachodniej posiada cztery kondygnacje, a od południowo-wschodniej trzy. Reprezentacyjny podjazd do pałacu zdobiony portykiem, znajduje się od tej pierwszej strony. Na lewo od portyku naroże pałacu zdobione jest wielokątną wieżą, której wnętrza stanowią część pomieszczeń odpowiednich kondygnacji. Przy ścianie północno-wschodniej usytuowana jest oszklona weranda, zdobiona u góry balustradami znajdującego się nad nią tarasu. Wejście kuchenne do pałacu znajduje się od strony południowo-wschodniej, a dalej w lewo ściana, łączy się z pałacową wieżą zakończoną czworobocznym dachem kopułowym, zwieńczonym wysoką latarnią. Za wieżą przy południowo-zachodniej ścianie znajduje się czwarte wejście do pałacu przez taras ogrodowy zdobiony pergolami. Mansardowy dach pałacu osłania ze wszystkich stron wielki czworokątny świetlik zlokalizowany nad klatką schodową i korytarzem najwyższej kondygnacji. W pałacu zachowały się elementy architektoniczne zdobiące pomieszczenia: sztukaterie na sufitach w pomieszczeniach reprezentacyjnych, marmurowe i ceramiczne kominki, kafelki ceramiczne ze scenami rodzajowymi w łazienkach i kuchni, dębowe boazerie i rzeźbienia balustrad głównej klatki schodowej. W pałacu szczególne wrażenie robi sala balowa. Sala ta posiada wysokość dwóch kondygnacji, a jej okna wychodzą ponad portykiem. W połowie wysokości sali znajduje się bogato zdobiona empora wychodząca z reprezentacyjnej klatki schodowej. Pałac w 1945 r. zajęty został przez Armię Czerwoną. W tym czasie spalony został pałac w Leginach, dwór w Woli i letnia rezydencja Fischerów, która znajdowała się w lesie przy zachodnim brzegu Jeziora Legińskiego (na prawo od drogi do Samławek). Był tam drewniany pawilon myśliwski usytuowany tuż obok wielkiego dębu. Dąb rośnie tam nadal.\nStaraniem Wyższej Szkoły Rolniczej w Olsztynie pałac powrócił w 1958 r. do majątku w Łężanach. Po kapitalnym remoncie w pałacu znajdowały się na dolnym parterze od strony parku: poczta, pracownie i magazyny. Na górnym parterze były kuchnia, wielka sala jadalni, pomieszczenia konferencyjno – seminaryjne (dawny salon, biblioteka, sala balowa), pracownie i przedszkole. Dyrektor Rolniczego Zakładu Doświadczalnego (RZD) mieszkał w antresoli nad kuchnią i przedszkolem. Na pierwszym piętrze pałacu znajdowały się pokoje gościnne i mieszkania: opiekuna studenckich praktyk, kierownika Gospodarstwa Rybackiego i administratora pałacu. Drugie piętro przeznaczone było na pomieszczenia hotelowe – głównie studentów odbywających praktyki. Później przeznaczenie pomieszczeń ulegało zmianom. W czasie gdy dzierżawcą pałacu (dłużej niż całego RZD) był poseł T. Matyjek spotykało się tu Prezydium Sztabu Wyborczego SLD i gościło tu dwóch prezydentów Polski i Litwy.\nMauzoleum i cmentarze[edytuj | edytuj kod]\nMauzoleum Fischerów wraz z otaczającym je cmentarzem usytuowane jest na północ od pałacu w lesie, na prawo od drogi z Łężan do Legin. Mauzoleum wybudowano na początku XX w. Przy jego budowie wykorzystano skłon wzniesienia w ten sposób, że swobodnie się wchodziło z poziomu gruntu do krypty grobowej i znajdującej się nad nią kaplicy. W mauzoleum ostatni pochowany został Reinhold von Fischer. Jego metalowa trumna stanęła obok trumny jego pierwszej żony. W dniu pogrzebu Reinholda w pobliskim jeziorze zatopiony został jego admiralski jacht. Fischer miał tylko dwoje dzieci z pierwszego małżeństwa. Drugiej żonie Fischera udało się w styczniu 1945 r. zbiec w głąb Rzeszy, gdzie za kilka tygodni popełniła samobójstwo (była Żydówką, funkcjonowało jeszcze gestapo). Córka Fischera zmarła wkrótce po wojnie, a syn po służbie w dyplomacji RFN, zmarł (bezpotomnie) jako emeryt w Szwajcarii. Mauzoleum zostało zdewastowane w 1945 r., a później kaplicę przystosowano na potrzeby kaplicy katolickiej parafii Leginy. Pochówki katolików z Łężan odbywały się zawsze na cmentarzu parafialnym w Leginach. Łężany posiadały jeszcze jeden cmentarz położony wśród pól, na wschód od ośrodka zabudowy w kierunku Widryn. Cmentarz ten służył dla jakiegoś innego wyznania, zakwalifikowanego w sprawozdaniu wizytacji parafii Leginy z 1848 r. do utrakwistów, a później dla luteran.\nMajątek Łężany do 1945 r.[edytuj | edytuj kod]\nMajątek w Łężanach, wraz z folwarkiem Plenowo w 1910 r. miał powierzchnię 628 ha. Później majątek został powiększony o folwark w Pilcu, gdzie prowadzono hodowlę owiec rasy czarnogłówka. Na terenie majątku w pobliżu Plenowa uruchomiono cegielnię. Cegielnia funkcjonuje nadal jako samodzielny podmiot gospodarczy.\nZabudowania gospodarcze w majątku Łężany wybudowane zostały z czerwonej cegły w stylu neogotyckim. Z zabudowań najokazalej prezentuje się kuźnia, a ciekawie wyglądała też gnojownia (płyta gnojowa okryta dachem z czerwonej dachówki, wspartym na drewnianych słupach). W majątku był też młyn zbożowy (użytkowany jeszcze w czasach RZD) oraz budynek elektrowni wiatrowej (po 1945 pozostał budynek). W interesujący sposób rozwiązano problem zaopatrzenia inwentarza w wodę. Na strumieniu wpływającym przez jez. Mutek do Jez. Legińskiego zamontowano pompę kafarową (pompa uruchamiana siłą przepływu wody), z której woda tłoczona była rurociągiem (ok. 1 km) do zbiornika retencyjnego na poddaszu jednego z budynków inwentarskich. W majątku na dachu budynku inwentarskiego (na wprost budynku administracyjnego) zainstalowany był dworski dzwon, który obwieszczał czas rozpoczęcia i zakończenia pracy.\nRolniczy Zakład Doświadczalny w Łężanach[edytuj | edytuj kod]\nRolniczy Zakład Doświadczalny w Łężanach utworzony został w 1954 jako jeden z pięciu zakładów Wyższej Szkoły Rolniczej (od 1969 ART w Olsztynie). Dyrekcja zakładów doświadczalnych znajdowała się w Olsztynie, a obok RZD Łężany podlegały jej: RZD Bałcyny, RZD Lipowo, RZD Pozorty (Używana błędna nazwa Posorty – obecnie część Olsztyna. Do RZD Pozorty należało gospodarstwo Stary Dwór – obecnie KortowoIII i osiedle Słoneczny Stok oraz gospodarstwo w Bałdach) i RZD Zajączki. W skład RZD Łężany wchodziły gospodarstwa role: Łężany, Samławki i Wola oraz gospodarstwo rybackie z rybaczówkami w Łężanach, Leginach i Pilcu. W początkowym okresie RZD Łężany posiadało 1548 ha gruntów powierzchni ogólnej, w tym 809 ha użytków rolnych, 586 ha jezior i 82 ha lasów. Później powierzchnia RZD zwiększyła się o przejęty w 1972 PGR Kocibórz w którym znajdowała się gorzelnia. W poszczególnych gospodarstwach byli kierownicy odpowiedzialni za produkcję rolną. Administracja gospodarcza RZD mieściła się w Łężanach (budynek na lewo przy wjeździe na podwórze). Dyrektorowi RZD podlegał pion gospodarczy i organizacyjnie pion naukowo-wdrożeniowy z kierownikami poszczególnych działów. Dział naukowy merytorycznie nadzorowany był przez naukowców z odpowiednich katedr w Kortowie.\nW ramach działu agrotechnicznego prowadzono poletka doświadczalne związane z oceną odmian różnych gatunków roślin uprawnych. Prof. Niewiadomski prowadził tu badania i wdrożenia związane z ekologicznym zagospodarowaniem krajobrazu rolniczego (nasadzenia drzew na szczytach wzniesień, zapobiegające erozji i jednocześnie stanowiące remizy dla dzikich zwierząt). W ramach działu zootechnicznego prowadzono tu doświadczenia z zakresu żywienia zwierząt, zoohigieny, a także hodowlę zarodową owiec rasy czarnogłówka w gospodarstwie Wola. W dziedzinie rybactwa śródlądowego prowadzono badania m.in. z zakresu zarybiania jezior i technik połowów. Działalność w tym zakresie umożliwiały różne typy jezior, takich jak: jezioro Dejnowa (125 ha, maks. gł. 33 m, rozciągające się od Świętej Lipki do Pilca), jez. Trzcinno (32 ha, maks. gł. 32 m), jez. Pasterzewo (37 ha, maks. gł. 21 m), Jez. Widryńskie (125 ha, maks. gł. 27 m), Jez. Legińskie (237 ha, maks. gł. 37 m) i jez. Klawój (31 ha).\nW Łężanach prowadzone były też badania z zakresu łowiectwa.\nRZD Łężany funkcjonowało praktycznie do 1991, a w latach 1992-1999 jako Przedsiębiorstwo Rolnicze Tadeusz Matyjek.\nWarmiacy w RZD Łężany[edytuj | edytuj kod]\nW pierwszych klatach funkcjonowania RZD w Łężanach mieszkało kilkanaście rodzin Warmiaków i trzy takie rodziny w gospodarstwie Samławki. Jedna z rodzin w Łężanach o nazwisku Dukat znana była z czasów biskupa Rudnickiego, kiedy to w pobliskiej wsi Kabiny, leżącej na terenie biskupich lasów, sołtys Jerzy Dukat w 1614 otrzymał przywilej na prowadzenie karczmy. Warmiacy w Łężanach pozwolili na zachowanie ciągłości historycznych tradycji. Przykładowo ich wiedza wykorzystana była do konstruowania samołówek stosowanych niegdyś w sokolnictwie do chwytania żywych ptaków drapieżnych, w tym wypadku jastrzębia gołębiarza, w celu ochrony wypuszczanych na wolność z prowadzonej hodowli bażantów. W gospodarstwie Samławki do znanych warmińskich rodzin należała rodzina Orłowskich. Franciszek Orłowski pochodzący spod Barczewa przed 1939 r. należał do Związku Polaków w Niemczech. Jak wszyscy Warmiacy i Mazurzy wcielony był do Wehrmachtu, których wysyłano na front wschodni. Jego żona Agnieszka przed 1939 r. była wychowawczynią w polskim przedszkolu w Nowej Kaletce.\n"Wiktorówka"[edytuj | edytuj kod]\n"Wiktorówka" był to barak zlokalizowany na lewo od drogi z Łężan do Samławek, tuż za szkołą. Barak ten przywieziono w elementach z Wilczego Szańca, a wyposażony został głównie staraniem prof. Wiktora Wawrzyczka. Barak ten służył jako hotel (ok. 60 miejsc noclegowych) dla studentów odbywających praktyki w RZD Łężany w czasie, gdy łężański pałac był użytkowany jako ośrodek wypoczynkowy. Barak ten służył też jako hotel dla sportowców z AZS w Kortowie mających tu obozy kondycyjne oraz miejsce zgrupowań Chóru Akademickiego. Profesor Wawrzyczek był prezesem pierwszego, a opiekunem drugiego. Profesor był znany z konsekwencji i poczucia humoru. Przykładem budującym legendę profesora było zdarzenie, gdy pewien student zdający egzamin poza terminem, czkając na egzaminatora, zasnął na korytarzu Katedry Chemii. Gdy o szóstej rano (o tej godzinie rozpoczynały się często egzaminy) zjawił się prof. Wawrzyczek, wpisał do leżącego na stoliku indeksu ocenę dostateczną. Gdy później student obudzony został przez przybywających do pracy asystentów, udał się na egzamin do prof. Wawrzyczka, który go wyprosił, ponieważ spóźnił się na egzamin. Załamany student po powrocie do akademika nie chciał uwierzyć, gdy koledzy pokazali mu wpisaną do jego indeksu ocenę.\nNa baraku, również w ramach żartu wobec prof. Wawrzyczka, tablicę z napisem "Wiktorówka" zawiesili studenci – chórzyści. Tablica ta wisiała do końca funkcjonowania hotelu w baraku.\nPraktyki studenckie w Łężanach[edytuj | edytuj kod]\nW Łężanach praktyki odbywali studenci z Wydziałów: Rolniczego, Zootechnicznego i Rybactwa WSR, a później ART w Olsztynie. Odbywały się tu praktyki miesięczne i semestralne. Jednorazowo w Łężanach przebywało od 30 do 140 studentów. W zakres praktyk wchodził: udział w prowadzonych doświadczeniach oraz wszelkie prace ręczne wchodzące w zakres gospodarstwa rolniczego, od wyrzucania obornika z cielęcych klatek do prac polowych i sadzenia lasu. Wieloletnim opiekunem studentów – praktykantów był mgr.inż Zdzisław Watta Karczewski. Jego atrybutem była lornetka, która służyła mu do obserwacji ptaków. Z jego wiedzy jako ornitologa korzystali naukowcy z Kortowa, a także z Londynu i Helsinek. Magister Karczewski często uczył studentów odróżniać szybujące na niebie bieliki, młode od starych (po sterówkach), czy zapraszał na wieczorne ciągi słonek.Znanych jest także kilka studenckich wspomnień o Zdzisławie Karczewskim słynącym ze swej łagodności i przyjaznego podejścia do studentów. Gdy pewnego razu długa kolejka studentów stała do egzaminującego ich wykładowcy, wyszedł jeden z przepytanych już żaków i został zapytany "Zdałeś!?" padła odpowiedź "Nie, dwója!". Na to jeden zwrócił się do niego mówiąc głośno "Przyjdź jutro! Egzaminuje Karczewski! Zdasz na pewno!". Z doświadczenia i wiedzy Zdzisława Karczewskiego korzystał także jego wieloletni przyjaciel dr Jan Sokołowski, który w swoich książkach wielokrotnie cytował mgr. Karczewskiego. W Łężanach zdarzały się czasem nieprzewidziane atrakcje. Do takich należała nauka jazdy konnej prowadzona dla swego wnuka Maćka, przez głównego zootechnika Dyrekcji RZD w Kortowie Tadeusza Chwaliboga (teścia Zbyszka Cybulskiego).\nDanuta Bogdan "Sejmik Warmiński w XVI i pierwszej połowie XVII w.", wyd. Ośrodek Badań Naukowych im. Wojciecha Kętrzyńskiego w Olsztynie, Olsztyn 1994, ISSN 0585-3893.\nMałgorzata Jackiewicz-Garniec, Mirosław Garniec "Pałace i dwory dawnych Prus Wschodnich" (Wydanie III poszerzone i uzupełnione), wyd. Studio ARTA, Olsztyn 2001, ISBN 83-912840-2-6.\nTadeusz Oracki "Słownik biograficzny Warmii, Prus Książęcych i Ziemi Malborskiej od połowy XV do końca XVIII w. L-Ż", wyd. Ośrodek Badań Naukowych im. Wojciecha Kętrzyńskiego w Olsztynie, Olsztyn 1988, ISSN 0239-7854.\nLuzyany w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. V: Kutowa Wola – Malczyce. Warszawa 1884.\nTę stronę ostatnio edytowano 22 sie 2019, 17:38.


Instytucja Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich stanowi jeden z pomocniczych organów Unii Europejskiej. Siedziba Rzecznika mieści się w Strasburgu. Urząd ten powstał na mocy postanowień Traktatu z Maastricht, podpisanego w 1992 roku. Po raz pierwszy Rzecznik został powołany 3 lata później.\nInauguracja działalności instytucji odbyła się w 1997 roku. Głównym zadaniem Biura Rzecznika Spraw Obywatelskich jest przyjmowanie i rozpatrywanie skarg od obywateli i przedsiębiorstw, kierowanych przeciwko instytucjom, organom oraz innych agendom Unii.\nOkreślane jest to mianem wykrywania niewłaściwego administrowania w obrębie urzędów oraz przypadków naruszania przez nich prawa. Sprawami, którymi zajmuje się Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich są więc incydenty nadużycia władzy lub wręcz przeciwnie: nieuzasadnionej opieszałości, ale też niesprawiedliwego postępowania, dyskryminacji czy przeprowadzenia procedury w sposób niezgodny z przepisami.\nRzecznik Praw Obywatelskich zajmuje się także kwestiami odmowy udzielenia wskazówek lub niezbędnych informacji, mimo iż dana osoba czy instytucja je posiada. Rzecznik z kolei nie zajmuje się skargom, dotyczącym przedsiębiorstw czy osób fizycznych. Nie podejmuje się także dochodzenia przeciwko władzom lokalnym, regionalnym czy krajowym. Postępowanie może zostać wszczęte z powodu złożonej skargi, ale w wielu przypadkach Rzecznik uruchamiania proces dochodzenia z własnej inicjatywy. Jego urząd cechuje niezależność.\nObowiązkiem Rzecznika jest jednak składanie corocznego raportu z prowadzonej działalności przed Parlamentem Europejskim. To właśnie do obowiązków Parlamentu należy powoływanie Rzecznika Praw Obywatelskich.\nProces wnoszenia skargi do Biura Rzecznika zamyka się w kilku etapach. Pierwszym krokiem, jaki powinna wykonać dana osoba czy firma, jest zwrócenie się z prośbą do instytucji o naprawienie błędów. Ten etap ma na celu uzyskanie pewności, że składanie ewentualnej skargi jest konieczne. W wielu przypadkach instytucje podejmują stosowne kroki naprawcze, które satysfakcjonują drugą stronę. Jeśli jednak instytucja nie wykazuje chęci polubownego załatwienia sprawy, osoba lub przedsiębiorstwo ma prawo wnieść skargę do Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich. Ma na to dwa lata od chwili, gdy miało miejsce wydarzenie, będące przedmiotem skargi. W dokumencie niezbędne jest ujawnienie swojej tożsamości oraz podanie informacji na temat zaskarżanej instytucji. Wymaga się także dokładnego opisania problemu wraz ze szczegółami zajścia oraz odmówienia wykonania czynności naprawczych. Jeśli jednak chcemy, aby nasz wniosek miał charakter poufny, możemy zaznaczyć to w skardze. Po jej wniesieniu i zapoznaniu się z nią przez Rzecznika, może on poinformować instytucję, że wpłynęło na nią zażalenie. Pozwala to na polubowne rozwiązanie kwestii spornej, kiedy to organizacja, poinformowana przez Biuro Rzecznika dąży do naprawienia szkody. Zazwyczaj takie działanie kończy spór.\nW wielu przypadkach jednak Rzecznik zmuszony jest do wystosowania konkretnych roszczeń wobec instytucji. Jeśli organizacja się do nich nie stosuje, zadaniem Rzecznika jest złożenie raportu przed Parlamentem Europejskim. Jego rolą z kolei jest wyciągnięcie konsekwencji wobec danej organizacji. Jeśli z kolei dana skarga wykracza poza kompetencje Rzecznika, na przykład wymaga postępowania na drodze sądowej, stara się on skierować wniosek do organu, który jest uprawniony do jego rozpatrzenia.


Może gdyby chciała, to dałaby radę być w czołówce klasy. Ale za to jakim kosztem? Mniej czasu wolnego, a szczerze to mało kiedy byłaby w stanie poświęcić chwilę na spotkania ze znajomymi. Każdy sukces ma swoją cenę, pomyślała z goryczą, próbując jednocześnie otrząsnąć się z tych rozmyślań. Był taki piękny dzień, a ona dołowała się takimi sprawami. Były wakacje i, mimo pracy, miała w końcu nieco czasu dla siebie. Nie musiała przejmować się szkołą jeszcze przez jakieś dwa tygodnie. Potem będzie czas na wszelakie przygotowania i powrót do rutyny.\nW uszach dudniła jej muzyka. Jak była młodsza, to zarzekała się, że nie będzie trenowała ze słuchawkami. A teraz po prostu nie myślała; wychodząc na trening, obowiązkowo musiała słuchać piosenek, inaczej czuła się nieswojo. Czasem nawet swoje kroki dostosowywała do rytmu lecącego aktualnie utworu. Zatracała się w dźwiękach, skutecznie odcinając się od rzeczywistości. I ten raz nie był inny.\nAż się wzdrygnęła, kiedy blisko niej przeleciała skrzecząca mewa. Biały ptak sunął nisko, by po kilku sekundach opaść miękko na wodę. Marta uśmiechnęła się, myśląc, jakie jego życie było proste. Nie musiał przejmować się niczym, nie myślał o tym, ile kilometrów musiał jeszcze przebiec. Dziewczyna dotarła wreszcie do końca plaży. Dotknęła pnia, który pozostał po przewróconej przez burzę sośnie. Pomyślała ze smutkiem, że ktoś w końcu kiedyś tę pozostałość wyrwie, usuwając wszelki ślad po drzewie. Chociaż było wiele innych, a za plażą rósł las, ona przyzwyczaiła się do tej konkretnej rośliny. Odwróciła się, chcąc biec z powrotem.\n— Przepraszam, nie widziałaś gdzieś może Tanurgla?\nOdskoczyła do tyłu z cichym piskiem. Przed nią jak z podziemi wyrósł dziwny mężczyzna około czterdziestki. Stanęła na lekko ugiętych nogach, jak kiedyś pokazywała jej Laura, gdy dla zabawy udawały, że ze sobą walczą. Ręce delikatnie uniosła, ale szybko je opuściła. Zamrugała kilkakrotnie i wyłączyła piosenkę.\n— Ano, zerwał mi się skubany. Jak zwykle poszliśmy na spacer, aż tu zobaczył Mrugla i jak pognał szaleniec...\nNie była pewna, co powinna powiedzieć i czy w ogóle powinna się odzywać. Serce biło jej jak oszalałe, jak za każdym razem, kiedy musiała rozmawiać z kimś obcym. Nie czuła się w tym momencie pewnie, co próbowała ukryć, jednak piskliwy głos ją zdradził. Mężczyzna przypominał jej w pewnym sensie menela spod sklepu. Miał nieco zbyt duże, kolorowe ubrania, niepasujące kompletnie do siebie i, pomimo lata, na ramiona zarzucił długi, rozpinany sweter w bliżej nieokreślonym kolorze. Na głowę wcisnął czapkę; przynajmniej ona była firmowa.\n— Tak, Mrugla. — Pokiwał z zapałem łepetyną, biorąc się pod boki. — Przeklęte stworzenie. A na szkoleniu zapewniali, że nauczą obojętności na nie. Kłamcy przebrzydłe.\n— A... a jak pana pies wyglądał? — zapytała Marta, robiąc malutkie kroki w stronę jak najbardziej oddaloną od mężczyzny. Ostrożności nigdy za wiele. Próbowała sobie przypomnieć wszystko, co powinno się robić w takich sytuacjach.\nPrzybysz prychnął, rozbawiony. Zgiął się w pół, wciąż rechocząc i uderzył dłonią w udo. Blondynka przygryzła wargę, stając jak skamieniała. Zastanawiała się, czy jak powie, że nie ma czasu i odbiegnie, to ten będzie ją gonił. Tak czy siak, popełniła błąd, zadając pytanie. Powinna od razu zaprzeczyć i oddalić się stamtąd jak najszybciej.\n— Pies, ha, ha, ha. Dobre sobie, pies! — Otarł niewidzialną łzę wywołaną tym atakiem radości. — Młoda, coś ty, czy ty w życiu Tanurgla nie widziałaś? Przecież on ma jakiś metr dwadzieścia wzrostu. Duże, jak ludzie zwą to zwierzę? — Postukał się palcem wskazującym w czoło. — Ano tak! Duże, jelenie rogi, takie na pół metra, łapska Mrugla, ślipia sowy, smoczy...\n— Wiem, że to niegrzecznie przerywać, ale chyba radzę darować sobie alkohol, a najlepiej nie mieszać go z prochami. — Marta zrobiła przepraszającą minę, z sercem bijącym jak młot kowalski, i wyminęła gościa, pukając się w głowę.\nZaczęła biec z powrotem, w środku wciąż się trzęsąc. Czuła, jak po plecach spływa jej zimny pot, a nogi miała miękkie. Taka uwaga zużyła cały jej miesięczny zapas odwagi. Zastanawiała się, co ona takiego w sobie ma, że przyciągała samych dziwaków. Ano tak, ja sama jestem dziwna, skrzywiła się w myślach. Dosłownie czuła, jak tamtej wbijał w nią swoje spojrzenie. Wbrew woli obejrzała się, sprawdzając, czy jej nie śledzi. Nieprzyjemny dreszcz przeszedł jej po plecach, gdy spostrzegła, że odprowadzał ją wzrokiem, jednocześnie powoli idąc. Zmyliła krok, a w oddali błysnął piorun, chociaż niebo było zupełnie bezchmurne. Jakby nawet natura sądziła, że coś było nie tak w tym wszystkim. Nie włączyła muzyki, chociaż i tak na miękkim piasku nie była w stanie usłyszeć jego kroków.\nNie wiedziała, czemu ten facet budził w niej lęk. Spotykała wcześniej dziwaków, bezdomnych, którym czasami pomagała. Jednak ten raz był zupełnie inny. Znowu się odwróciła, niby przypadkowo odrzucając włosy. Już za nią nie podążał, najwyraźniej gestem przywoływał do siebie swojego psa.\nKtóry to okazał się nie być psem. Widziała go tylko przez mrugnięcie okiem. Bestię zgodną z opisem jej rozmówcy, która biegła w jego kierunku. Wbrew sobie przystanęła, obracając się szybko i przekrzywiając z zaciekawieniem głowę. Trwała bez ruchu tylko przed chwilę. Powolutku zaczęła się cofać. Dyszała lekko, a serce waliło jej jak młot, krew szumiała w uszach. Zazwyczaj miewała tak, gdy musiała rozmawiać z osobami, które niezbyt dobrze znała, więc nie do końca była pewna, co się tutaj działo i czy przypadkiem babcia nie próbowała jej otruć tymi grzybami, co zrobiła zeszłego dnia w jajecznicy na kolację.\nMusiała zwariować, takich rzeczy nie widuje się na co dzień. Albo udzieliło jej się od przyjaciółki to wszechobecne widzenie kosmitów, innych wytłumaczeń nie było. Normaxis nie mogli wrócić na Ziemię, przecież wszyscy o tym zapewniali, temu tak bardzo się zdziwiła. Zresztą, co innego słyszeć o ataku kosmitów, a co innego spotkać na żywo dziwnego stwora, który w dodatku zupełnie nie przypominał obcego z opisów. Wtem, nogą zahaczyła o jakąś zakopaną w piasku gałąź i runęła na ziemię. Mrugnęła w szoku, a gdy otworzyła swoje pomarańczowe oczy, mężczyzna i stwór zniknęli.\nJakby nigdy ich tam nie było.\nLaura wyprowadziła kopniak z pół obrotu, zawzięcie atakując worek treningowy. Wyrwało jej się przy tym piskliwe "Ayaaaaaaaaaaa!". Szybkim gestem odsunęła fioletową grzywkę z twarzy i uderzyła ponownie. Zatraciła się w ćwiczeniu, jakby próbowała wszystkim udowodnić, że też potrafi walczyć. Że nie jest tylko nudną, słabą dziewczyną. Wyprowadzała cios za ciosem, tak jak się tego uczyła. Czasem modyfikowała nieco sekwencje, dodając swoje własne ruchy. W końcu odsunęła się od swojego celu, przyglądając mu się z widocznym zadowoleniem. Uśmiech znaczył jej diamentową twarz, kiedy podeszła do stojącego w głębi lustra.\n— No proszę, proszę. — Wyszczerzyła ząbki do swojego odbicia, a zaraz się skrzywiła; jak zawsze zapomniała o tym jednym nieco krzywym, który psuł całkowity efekt.\nPorobiła chwilę miny, a potem obróciła się, udając modelkę i podziwiając swój nowy strój. Czarna tkanina podkreślała jej figurę gimnastyczki, ale w żadnym stopniu nie utrudniała wykonywania wymyślonych zadań. Poprawiła kurtkę z materiału przypominającego nieco skórę. Jak jednak zauważyła, był wiele wygodniejszy i wytrzymalszy. Kolor podkreślał ciemność jej włosów i współgrał z oczami. Do tego zorientowała się, że jej oliwkowa karnacja wydawała się o wiele jaśniejsza, gdy miała na sobie kombinezon, chociaż było to aż tak mocno widoczne. Po prostu wbrew sobie to zauważała.\n— Świetna robota, dziewczynki — Laura rzuciła w przestrzeń, nie oczekując odpowiedzi. Muzyka lecąca z głośników prawie zagłuszała jej głos. Z nadzieją popatrzyła na swój kącik ćwiczeń.\nWiszący na ścianie czarny, tradycyjny łuk kusił ją niemiłosiernie. Mimo zmęczenia po "walce" pragnęła więcej. Podobało jej się to; mogła udawać, że zupełnie nic nie potrafi, jednak sztuki walki były jej pasją. Chociaż... nie żeby była jakąś mistrzynią. Ot, znała ruchy, ale brakowało jej praktyki pod okiem trenera. Za to z łucznictwem radziła sobie o wiele lepiej. Problemem było tylko miejsce do strzelania. O ile z bronią palną mogła pracować na strzelnicy w WOfAC, tak z tą bronią był kłopot.\nWestchnęła, przeciągając się, a potem zdejmując kurtkę. Zerknęła na pokoik i rzuciła się razem z nią na łóżko. Ach, jakie cudne uczucie. Nie musieć się niczym w tej chwili przejmować. Przymknęła oczy. Od kiedy miała na własność to mieszkanie, mogła urządzać je wedle gustu. Kiedyś wyburzyła ściany między sypialnią a pomieszczeniem obok, tworząc tam swoje prywatne dojo, więc nie musiała daleko chodzić. Sukcesywnie sprowadzała sprzęt, a Mayleen jej w tym potajemnie pomagała.\nLaura pogładziła logo organizacji przyszyte na ramieniu. Kącik ust powędrował jej lekko w górę. Wciąż, gdy tylko pomyślała o odznace, czuła euforię i dumę z wyróżnienia. Już wyobrażała sobie te wszystkie czekające na nią misje. I lepiej, żeby nie wypadły tak, jak symulacja.\nPlaylista się skończyła i w mieszkaniu zapanowała dziwna cisza. Jakby poza Laurą nie było w nim żywej duszy. I tak wyglądała rzeczywistość; dziewczyna była tam sama jak palec, chociaż nastolatka nie przejmowała się tym w aktualnym momencie. Brak dźwięku aż wywoływał piszczenie w uszach, jednak nie chciało jej się włączać kolejnej piosenki. Za dobrze jej się leżało na łóżku.\nZdało jej się w pewnym momencie, że usłyszała skrobanie w szybę. Zerwała się, prędko podbiegając do okna i odsunęła firankę, lecz nikogo za nim nie zobaczyła. W sumie inna wersja byłaby dziwna, skoro jej mieszkanie znajdowało się na dziesiątym piętrze. I do tego od strony sypialni nie było balkonu, tylko mały parapet, na który raczej ciężko było się dostać. Przez chwilę dziwny cień zatańczył jej w oczach.\nNastolatka zmarszczyła brwi, myśląc nad czymś intensywnie i mrugając, próbując odpędzić dziwne wrażenie.\n— Czyżby przestawał działać? — Czasem zastanawiała się, czy nie wariowała już, że rozmawiała z samą sobą, jednak często dochodziła do wniosków, że przynajmniej ma szansę na konwersację z kimś inteligentnym. — Ale... jeszcze kilka godzin przynajmniej powinno być wszystko okej. Nie no, nie, nie nie. Za taką robotę do ja podziękuję. Co za osz...\nNie dała rady dokończyć, gdyż nagły ból przeszył jej głowę. Pisnęła, automatycznie przykładając ręce do skroni. Uczucie było tak silne, że osunęła się na podłogę i skuliła, nie będąc w stanie zrobić nic więcej. Czuła się tak, jakby ktoś wbił jej sztylet w czaszkę. Nie było jednego miejsca, w którym kumulowałoby się uczucie. To nie powinno się dziać o tej porze. A raczej to w ogóle nie powinno się dziać. Sparaliżowana, nie mogła myśleć. Rozpaczliwie próbowała łapać oddech.\nGdy minął pierwszy szok, a ból nieco zelżał, uniosła się trochę, sunąc w kierunku stolika nocnego. Drżącą dłonią otwarła szufladę. Desperacko szukała ratunku na własną rękę. Krzyk by jej nic nie dał, solidne ściany zagłuszały dźwięki; zresztą nie była pewna, jaki inny ludzki lek by jej pomógł. W końcu znalazła to, czego szukała, ciesząc się w tym wszystkim, że elementem jej uniformu był T-shirt.\nŚcisnęła mocno przedmiot, przystawiając go do zewnętrznej strony lewego ramienia. Wcisnęła przycisk i automatycznie wysunęła się igła, wchodząc w ciało. W kolejnej sekundzie specyfik krążył już po jej ciele, przynosząc ulgę. Ciężko łapała oddech, w końcu mogąc położyć się na podłodze; nie miała jeszcze dość sił, by wdrapać się z powrotem na podwieszane łóżko. Czuła, że dłonie jej wciąż drżą. Przymknęła oczy.\n— No, Phoenix, było blisko — powiedziała cicho, nazywając siebie wymyślonym przezwiskiem. Ręką otarła spływające po policzkach łzy.\nDawno nie miała takiego ataku, zawsze się pilnowała, jednak tym razem lek działał krócej niż zazwyczaj. Było to naprawdę niepokojące. Dziewczyna zastanawiała się, czy nie miało to jakiegoś związku z tą falą, która pojawiła się po zniszczeniu komunikatora. Chociaż trochę czasu już od tego minęło, więc teoretycznie wszystko powinno być w porządku.\nW końcu wstała, nie mogąc dłużej być na podłodze. Rzuciła na łóżko zużyty podajnik i zaczęła przeszukiwać szufladę, by sprawdzić, ile leku jej jeszcze zostało. Wyrzucała kartki, karteczki, które poupychała tam w niewiadomym nikomu celu. W końcu mogła zobaczyć ciemne dno szuflady, lecz nie znalazła ani jednej sztuki mikstury. Zagryzła wargi. Tylko tam ją trzymała, nie było innych miejsc.\n— Cholera no!\nCzyli będzie musiała uzupełnić zapasy, zanim przyjęta dawka przestanie działać. Miała na to tylko siedemdziesiąt dwie godziny. Stanowczo zbyt mało czasu jak na zorganizowanie nowej rezerwy. Wciąż plątały jej się myśli, ale jednego była pewna: że była zmuszona załatwić to jak najszybciej. Jednak wcześniej musiała przygotować się psychicznie i odzyskać nieco sił, a także zająć się jedną sprawą. Zresztą i tak dzisiaj pracowała, nie mogła po prostu urwać się pod byle pretekstem. Każdy przecież potrzebował nieco pieniędzy do życia, chociażby po to, żeby móc kupić jedzenie.\nW parę minut później już wybiegała w zmienionym stroju z mieszkania, zarzucając pospiesznie torbę na ramię. Wciąż ciężko biło jej serce, ale miała nadzieję, że to prędko minie po szybkim marszu. Nie mogła siedzieć cały czas w mieszkaniu.\nPoranny tłok już nieco zelżał i nie musiała przepychać się łokciami wśród ludzi jak kiedyś. Wydawało się, że biegnie tak bez celu, aż w końcu zwolniła, łapiąc oddech. Oparła się o ścianę budynku, kładąc dłonie na udach. Nie było jej łatwo otrząsnąć się z szoku, chociaż ćwiczenia zwykle pomagały. Już spokojniej przeszła ulicę i weszła do jednego z budynków.\nPchnęła drzwi. Kiedy tylko przekroczyła próg biblioteki, powitała ją cudowna cisza oraz zapach książek. Laura odetchnęła głęboko, rozkoszując się ukochaną wonią. Uwielbiała to miejsce, było tu tak spokojnie i dotychczas nikt nie wpadł na to, by ją w nim szukać. Nie wyglądała na taką, co uwielbia książki. Do lektur szkolnych jakoś ją nie ciągnęło, co było widać na lekcjach.\nWędrowała powoli wśród półek zastawionych niekiedy grubymi tomiskami. Już po pierwszej wizycie stwierdziła, że księgozbiór jest irytująco mały, jednak nie miała większego do dyspozycji. Musiała zadowolić się tym, co ma.\n— Dzień dobry — przywitała się z uśmiechem na ustach, jednocześnie grzebiąc w torbie.\nSiedząca za biurkiem kobieta po pięćdziesiątce odpowiedziała podejrzliwym uśmiechem, który mimo wszystko rozjaśnił jej pomarszczoną twarz. Jak zawsze miała wysoki kok, który przypominał Laurze gniazdo jakiegoś egzotycznego ptaka. Jednak nigdy o tym nie wspomniała głośno, za bardzo lubiła tę krępą panią.\n— Dzień dobry, dzień dobry. Niech zgadnę, chciałabyś przedłużyć książkę?\n— Nie tym razem — odpowiedziała ze sztuczną radością dziewczyna, wyjmując w końcu to, czego szukała. Położyła dość gruby tom na blacie. — Oddaję, świetnie się czytało.\n— Coś za szybko ci to idzie, złotko. — Bibliotekarka zacmokała, grając niezadowolenie i wzięła księgę. Oglądała ją uważnie, jakby myślała, że nastolatka ją zaczarowała.\n— Nic na to nie poradzę, prze pani. Jak jest interesująca treść, to czytam, ile wlezie. Rozejrzę się, dobrze?\n— W porządku — westchnęła kobiecina i zaczęła coś wpisywać w komputerze, który najwyraźniej najlepsze lata miał już za sobą. Laura nie musiała się przedstawiać, wpadała tu na tyle często, że w końcu bibliotekarka ją zapamiętała. Z początku jakoś nie mogła się do niej przekonać, co przejawiało się do dzisiaj, gdy zawsze dokładnie oglądała wypożyczone książki.\nNastolatka pomknęła do swojego ulubionego działu. Przystanęła na chwilę przy fantastyce, lecz nie mogła poświęcić jej więcej uwagi, potrzebując książki z innej tematyki. Drogę znała już na pamięć; głównie stamtąd brała opasłe tomiska. Wkrótce stanęła przed regałem z plakietką Książki popularnonaukowe. Traktujące o magii. Uśmiechnęła się pod nosem, dłonią przesuwając po tytułach. Jeden przykuł jej uwagę. Laura sięgnęła po niego, marszcząc brwi. Skrzywiła się, wertując stronice i coraz bardziej wątpiąc, czy "Kordian" znalazł się na właściwej półce. Niby była czarownica, pojawiały się demony, ale wciąż nie była przekonana.\n— Chmura znosi go z igły lodu? — przeczytała na głos dziewczyna, o mało co nie wybuchając śmiechem. Czytała o różnych formach magii, ale o takim czymś jeszcze nie słyszała. — Um... Od kiedy chmury gadają? — mruknęła do siebie i gwałtownie zamknęła dzieło Słowackiego, wpychając je tam, gdzie je po raz pierwszy spostrzegła.\nNie szukała aż tak starego utworu, a przede wszystkim nie chciała czytać sztuki. To była dla niej tortura. Wciąż chichrając się, wyciągnęła kolejną księgę, nieco nowszą, o wdzięcznym tytule "Atak na Ziemię – przeraźliwa prawda czy umiejętne kłamstwo". Uśmiechnęła się, otwierając je. Z zadowoleniem stwierdziła, że tekst się nada i może go wypożyczyć. Skoro zlecono jej poszukiwania, to musiała prędzej czy później zrobić rekonesans. Równie dobrze mogła skorzystać z Internetu, jednak wpisywanie pytań o kosmitach wydawało jej się bardzo nie na miejscu. Chciała przekonać się, co wiadomo o Ataku, a nie czytać setki bzdurnych artykułów. Do tego pewnie zgubiłaby się gdzieś w rejonie memów typu KNEEL, a później znalazłaby się na krańcach Internetów, żałując, że odpaliła wtedy komputer.\nRozsiadła się w miękkim fotelu czytelni, a bibliotekarka co chwilę na nią zerkała. Nastolatka jednak pogrążyła się w lekturze, marszcząc co chwilę gniewnie brwi czy krzywiąc się. To nie było tak, że nie rozumiała treści, bardziej szokowało ją zdanie autora.\nDrgnęła niespokojnie, gdy zawibrował jej telefon. Na ekranie mrugało imię Marty.\nSpotkanie. Park. ASAP\nLaura uniosła brwi, czytając te trzy krótkie słowa. Musiało wydarzyć się coś ważnego, że przyjaciółka tak nagle chciała się z nią spotkać. Może zerwała ze swoim chłopakiem, a teraz chciała się wyżalić? Dziewczyna wzruszyła ramionami. Jakby zerwali, to by zadzwoniła.\nNapisała szybko krótką odpowiedź i niechętnie zamknęła książkę. Pomaszerowała do pracownicy, by móc legalnie wziąć książkę i już pędziła w kierunku parku.\nMarta weszła do parku, wciąż co chwilę rozglądając się niepewnie dookoła. Równie dobrze to wszystko mogło być sprawką jej wyobraźni, jak i psikusem, czy najprawdziwszą prawdą. Otarła prędko pot z czoła, przyspieszając kroku. Cały czas zdawało jej się, że czuje na sobie czyjś intensywny wzrok, jakby była śledzona. Potrząsnęła głową, szybko zbaczając ze ścieżki.\nDrzewa dawały chłodny cień, bo, pomimo dość wczesnej godziny, słońce już przygrzewało. Marta sprawdziła szybko czas, uświadamiając sobie, że przed pracą nie ma aż tak dużo wolnego. Pizzerię otwierali dopiero po jedenastej, a ona wciąż była w sportowym stroju. Będąc na krótką chwilę w domu, nie zdążyła się przebrać.\nPod jednym z pni dostrzegła torbę Laury, lecz samej przyjaciółki nigdzie nie widziała.\n— Tylko mi nie mów potem, że cię porwali kosmici, bo ukatrupię — dość głośno mruknęła do siebie.\nWestchnęła głęboko, nie wiedząc, co ma ze sobą zrobić. Kciukiem i palcem wskazującym prawej ręki pomasowała skronie, nie wierząc, że dziewczyna tak po prostu zniknęła. Pewnie jak zwykle pognała za jakąś kosmiczną nowinką. Kiedyś wpakuje się przez swoją obsesję w kłopoty.\nBiegaczka obróciła się powoli, wzrokiem ogarniając okolicę. Gdzieś dalej jakieś dzieciaki grały w piłkę, krzycząc głośno. Dobrze, że ten stary pryk ich nie widzi, pomyślała. Rany, wtedy to by się mogli pożegnać z piłką. Uśmiechnęła się w duchu, słuchając, jak młodzi ekscytują się grą. Nagle drgnęła, słysząc podejrzany dźwięk gdzieś nad sobą.\nGwałtownie odwróciła głowę, cofając się o krok, będąc gotową na spotkanie z tym dziwnym facetem.\n— Czy ty jesteś normalna? — wrzasnęła piskliwie Marta, patrząc prosto w twarz wyszczerzonej Laury. Z tym, że ta zwieszała się do góry nogami z gałęzi.\n— Normalna fizycznie czy psychicznie?\n— Ugh — Marta tupnęła nogą, denerwując się na przyjaciółkę. Normalne było, że nie wzięła spotkania na serio. Dlaczego ta dziewczyna chociaż raz nie może być poważna?\n— Wyluzuj nieco. — Laura przewróciła oczami, łapiąc dłońmi za gałąź i podciągając się. — Czemu zawsze jesteś taka sztywna?\n— Sztywna? Raczej normalna. Bez chorych pomysłów grożących śmiercią.\nMarta usiadła na trawie, bawiąc się źdźbłem i patrząc na przyjaciółkę, która chyba bardzo pragnęła złamać sobie kark przy upadku z drzewa. Laura zaś w końcu przycupnęła na grubszej gałęzi, dopiero teraz testując jej wytrzymałość. Znajdowała się jakieś dwa i pół metra nad ziemią, czego zdawała się zupełnie nie dostrzegać.\n— Przesadzasz. Wcale nie miewam aż takich pomysłów — rzuciła, chwytając mocno drewno i szukając najlepszych miejsc do oparcia stóp.\n— A ten maszt? Pamiętasz może, jak zechciało ci się na niego wspinać po folię? Czy według ciebie to nie groziło śmiercią? I co ty do jasnej anieli wyrabiasz?\nMarta zerwała się szybko na nogi, tylko po to, by odsunąć się z drogi Laurze, która najwyraźniej planowała długotrwały pobyt w szpitalu. Wiedziała, że przyjaciółka była kiedyś gimnastyczką, ale nie mogła więcej trenować przez pewien wypadek, jak jej mówiła, o czym raczej teraz zapomniała, skoro siedziała na tej nieszczęsnej gałęzi. Swoją drogą, jak ona tam wlazła? Pień był dość gładki; bardzo ciężko było wspiąć się z jego pomocą. Najwyraźniej Laura musiała wybić się z rozbiegu, chwytając gałąź i podciągając się. Wiedziała, bo tego kiedyś próbowała, z tym że nie sama. Jej chłopak wymyślił sobie siedzenie na drzewie. Bo to podobno romantyczne.\nWyrwał jej się cichy pisk, gdy przyjaciółka wybiła się, robiąc salto w przód. Ona naprawdę zwariowała! Zakryła usta dłońmi. Noga ugięła się pod Laurą i, zamiast idealnego lądowania, miała spotkanie bliskiego stopnia z trawą. Syknęła z bólu, ale nie pozwoliła, by Marta pomogła jej wstać. Najwyraźniej stwierdziła, że wygodnie jej na ziemi. Nieco otrzepała się, uśmiechając mimo bólu.\n— To co się stało, że tak wcześnie się spotykamy? — rzuciła, oddychając płytko. Kulejąc, poszła pod drzewo. Odsunęła swoją torbę i sama osunęła się pod pniem.\nMarta przyglądała się jej badawczo, oceniając czy dziewczyna jest cała i nie potrzebuje pomocy medycznej. Do głowy przyszło jej pytanie, jakim cudem ona wciąż żyje. Potrząsnęła głową, przywołując się do porządku. Nie przyszła tu po to, by prawić Laurze kazania, jaka to nieodpowiedzialna ona jest. Oparła się o inne drzewo niż towarzyszka i przymknęła na chwilę oczy, oddychając wolno, a przyjaciółka przechyliła głowę, przyglądając jej się z zainteresowaniem. Marta oczyściła umysł ze wszystkich zbędnych myśli i teraz ze spokojem przyglądała się przeżytej scenie. Zupełnie jakby stała obok, a nie była uczestniczką wydarzeń.\n— Wierzysz w magię, prawda? — zapytała nagle, intensywnie mrugając, zachowując się zupełnie tak, jakby raziło ją światło słoneczne.\n— A co to ma do rzeczy? — Laura zrobiła się podejrzliwa. Rozejrzała się wokół, nagle spięta. — Chcesz mnie zamknąć w wariatkowie? Aż tak mnie nie lubisz? Nic nie powiem! Żądam adwokata!\nByła gimnastyczka zapowietrzyła się. Wyglądało na to, że szykowała jeszcze długą tyradę o magii, kosmitach i nikt nie wie, o czym jeszcze. Jak zawsze. Marta uniosła rękę, próbując przywdziać spokojny wyraz twarzy. Wyobraź sobie, że jesteś na eleganckim przyjęciu. Emocje na wodzy.\n— Zadałam jedno, proste pytanie: wierzysz czy nie?\nLaura spuściła wzrok, uporczywie wpatrując się w swoje dłonie, zupełnie jakby były najciekawszymi rzeczami na całym świecie. A może i wszechświecie.\n— Jak zaprzeczę, to pewnie i tak nie uwierzysz. Więc nie. — Wyszczerzyła się, ale zaraz mina jej zrzedła. — Nie wierzysz mi. Aha. Ok. Niech ci będzie. Tak — wymamrotała cicho, jak nie ona. Wyglądało na to, że wstydzi się swojej odpowiedzi. Nagle uniosła głowę, wpatrując się z mocą w Martę. — Zadowolona? To odpowiedź, której chciałaś?\n— Nie, nie nie. — Biegaczka gwałtownie zaprzeczyła, gestykulując przy okazji. — To nie tak. Pytam, bo... myślę, że sama zwariowałam. Boże, po co ja chcę ci to mówić? I tak mnie wyśmiejesz. Kosmici to jedno, a znikający ludzie drugie. — Osunęła się powoli na ziemię.\n— Prrrr! — Laura pomasowała skronie i przeturlała się bliżej przyjaciółki. — Stępa, stępa, nie galopem. Jacy znowu znikający ludzie?\nMarta westchnęła głośno i drżącym głosem streściła szybko wydarzenia z poranka. Zwykle nie miała problemów z opowiadaniem przyjaciółce wszelakich wydarzeń. Tym razem jednak było inaczej. To nie była relacja z randki z Nikodemem. Żaden wypad do kina czy dzień w szkole. Nie wiedziała, jakiej reakcji się spodziewała. Może tego, że Laura nazwie ją wariatką? Albo zaśmieje się i powie, że powinna więcej spać. Cokolwiek. Nie przygotowała się jednak na to, że przyjaciółka momentalnie zbladnie, nie wiedząc, co ma powiedzieć. Kolejna rzecz zupełnie nie w stylu pewnej siebie dziewczyny. Laura zachowywała się różnie. W zależności od nastroju i otoczenia zmieniało się jej podejście do ludzi. Ale teraz? Najwyraźniej Marta zrobiła coś nie tak. Dziewczyna przygryzła wargę.\n— No powiedz coś. Cokolwiek — przerwała w końcu ciszę blondynka.\n— Co mam powiedzieć? Nie jestem pewna, czy to się kwalifikuje pod moją specjalizację — wykrztusiła z siebie niższa, myśląc nad czymś intensywnie. — Kosmici? Okej. Fantastyka? Okej. Ale facio z dziwnym stworem? Nie okej. Tak, zwariowałaś.\n— No dzięki wielkie, wiesz — oburzyła się Marta. — Zamknij mnie w wariatkowie najlepiej.\n— Nie to miałam na myśli. A może jednak? Nie wiem. Pozytywne szaleństwo jest fajne. — Laura uniosła ramiona w obronnym geście, a potem sięgnęła do swojej torby. Wyjęła szybko książkę i prędko zaczęła ją kartkować. Mruczała cicho do siebie pytania, gdzie była interesująca ją kwestia. W końcu podsunęła tom koleżance pod sam nos, palcem pokazując odpowiedni fragment. — Patrz. Wiedziałam, że gościu o tym pisał. Tak samo było z Normaxis! A teraz ten facet? Wariat? Dunno. Ja się nie znam. Ale ten tu najwyraźniej wiedział, o czym pisze.\nMarta chwyciła ostrożnie książkę, jakby ta miała się zniszczyć. Albo nagle odlecieć. Z takimi dziełami to nigdy nie wiadomo. Szybko zaczęła czytać, marszcząc przy tym brwi. Starała się zrozumieć, co właśnie miała przed sobą. Przedstawione wyjaśnienie zdawało się dość prawdopodobne, ale racjonalna część umysłu dziewczyny je odrzucała.\n— "O ile teoria wieloświatów może być prawdziwa, o tyle efekt Mandeli budzi wiele kontrowersji. Badający to zjawisko wyjaśniają, że jego przyczyną jest nakładanie się na siebie dwóch światów równoległych. — Odchrząknęła, przerzucając stronę. — Dla wielu Atak na Ziemię jest tylko bujdą wymyśloną dla propagandy, jednak znacznie więcej osób twierdzi, że na własne oczy widziało atakujących kosmitów" — przeczytała głośno, patrząc co chwilę pytająco na Laurę. — "I w tym momencie wkracza wspomniany wcześniej efekt, który nazwę swą wziął od byłego prezydenta RPA. Według niektórych zmarł on w więzieniu w latach osiemdziesiątych, podczas gdy naprawdę żył znacznie dłużej. Patrz strona dwadzieścia trzy.\nTak samo jest, jeśli chodzi o Atak. Możliwe, że była to tylko zbiorowa halucynacja, którą ówczesny rząd starannie zaplanował, chcąc przekonać do siebie ludzi. Wyjaśniałoby to rozbieżność w zeznaniach o tamtym dniu. Ale w takim razie, co z zabitymi w ataku?" — Marta zatrzasnęła książkę, odsuwając ją prędko od siebie.\nTo było zdecydowanie zbyt dużo jak na nią. Nie była walnięta na punkcie kosmitów, magii i wszelakich zjawisk nadnaturalnych. Nie jej rzecz. Co innego, jeśli chodziło o Laurę, ekspertkę w tej dziedzinie. Dziewczyna doskonale pamiętała każde jej wystąpienie przed klasą, gdy jeszcze chodziły razem do gimnazjum. Wtedy Laura wiecznie wplatała jakąś ciekawostkę o istotach pozaziemskich. A teraz siedziała, bawiąc się źdźbłami trawy, zachowując się tak, jakby jej to w ogóle nie interesowało.\n— Co o tym sądzisz? — odezwała się w końcu nastolatka, patrząc na biegaczkę. Marcie zdawało się, że oczy dziewczyny są jeszcze ciemniejsze niż zazwyczaj. Przełknęła ślinę, zanim odpowiedziała.\n— A co miałabym? Jeszcze parę godzin temu to wszystko byłoby dla mnie stekiem bzdur, które ktoś nabazgrał sobie, bo mu się tak podobało. I lubił trollować ludzi. Ale teraz? Ten gościu chyba był dla mnie wystarczającym dowodem na istnienie tego całego zjawiska Mandeli.\n— Efektu — poprawiła ją Laura, biorąc książkę do ręki. W zamyśleniu pogładziła czule okładkę. — Nie myślisz, że coś jest tutaj na rzeczy? Mam na myśli nie tylko tę książkę, ale cały świat?\n— Teorie spiskowe? To może ja sobie już pójdę... — Marta zaczęła się powolutku podnosić, lecz Laura złapała ją szybko za ramię. — No co?\n— Nic, nic. — Zreflektowała się, wzdychając ciężko. — Poczekaj chwilę.\nPogrzebała w torbie, szukając czegoś. Zupełnie jak tego dnia, gdy bawiły się komunikatorem. Marta zmarszczyła brwi. Coś jej bardzo tutaj nie pasowało. Skoro autor przedstawiał Atak jako halucynację, to jak w takim razie na Ziemi znalazło się tyle pozaziemskiej technologii? Do tego na własne uszy słyszała język Normaxis. A przynajmniej tak ich zwała Laura, bo nikt nigdy nie nazywał najeźdźców w ten sposób. Mówiono tylko o Ataku na Ziemię, bez użycia nazwy rasy.\n— Mam! — wykrzyknęła w końcu jej przyjaciółka, ściskając triumfalnie w ręku jakiś przedmiot. Był wyjątkowo malutki, mieścił jej się w dłoni.\n— No pochwal się, co tam masz? Nie, czekaj, niech no zgadnę: paznokieć kosmity! Albo jego ząb.\n— A po co mi by to było? — Laura postukała się palcem w czoło. — Zwłaszcza że nie mogłabym go w tej chwili sklonować. Wiesz, ile kosztuje sprzęt do tego? W życiu bym się nie wypłaciła, a rodzice mi tego nie kupią. Nawet nie wiesz, jak bardzo by się wkurzyli, jakbym ich o to poprosiła, co nie? A potem mulion pytań: po co, dlaczego, gdzie będę go trzymała, czym go karmić. Nie, podziękuję za to. Masz tu coś lepszego.\nOstrożnie wyciągnęła dłoń w kierunku Marty. Na początku dziewczyna była strasznie nieufna, zastanawiając się, czy to aby na pewno bezpieczne. Często robiły sobie nawzajem małe prezenty, jednak pewna nieufność pozostała, zwłaszcza że nie wiadomo było, czego się spodziewać po byłej gimnastyczce.\nNastolatka jednak w końcu się przełamała, przyjmując podarunek. Były to małe kolczyki, połyskujące w promieniach słońca. Materiał podejrzanie przypominał ten z komunikatora. Marcie jednak prędko przypadły do gustu, były naprawdę pięknie wykonane. W sumie trzymała dwie miniaturowe błyskawice na samej górze ozdobione maleńkimi czerwonymi kamyczkami. Wydawały jej się piękne.\n— Nie mogę ich przyjąć — odezwała się w końcu, oddając je przyjaciółce. Źle czuła się z tym, że tamta na pewno wydała na nie strasznie dużą kwotę. Gdyby miała urodziny, sprawa wyglądałaby zupełnie inaczej, lecz był to prezent zupełnie bez okazji. — Są przepiękne, ale po prostu nie mogę.\nLaurze zrzedła mina. Zniknął szeroki uśmiech, a oczy jej posmutniały. Najwyraźniej nie tego się spodziewała. Marta wyraźnie widziała, jak dziewczyna próbowała zatuszować swoją reakcję.\n— Weź je, proszę. Musisz. — Odgarnęła kosmyk za ucho, a jej głos przybrał stanowczy ton. Jakby próbowała zahipnotyzować Martę lub uparcie przekonać ją do swojej racji. — To nie są byle jakie kolczyki. To wzm... — Ugryzła się w język. — Wzniosłe pioruny. Taki mały symbol, skojarzył mi się z tobą.\nMarta westchnęła przeciągle, powoli kiwając głową. Nie chciała sprawić Laurze zawodu. Rzuciła krótkie "Dobrze" i założyła podarowaną biżuterię. Przyjaciółka rozpromieniła się w uśmiechu. Przysunęła się z lekkim syknięciem z bólu, by ją objąć. Wrócił jej dobry humor, który udzielił się też Marcie. Zaśmiała się.\n— Dzięki wielkie, są wspaniałe!\nOparła głowę na ramieniu dziewczyny, przez chwilę zapominając, że czeka ją praca, a ona była wciąż w treningowych ciuchach. Nie zdążyła jednak zupełnie się zrelaksować, gdyż nagle zauważyła coś między drzewami i poderwała się. Musiało jej się coś przewidzieć.\n— O rzesz... — Zakryła sobie usta dłonią. Chociaż czasem wymsknęło jej się przekleństwo, starała się żadnego z nich nie wymawiać. — Spadamy stąd.\nPalce Izis wybijały niespokojny rytm o podłokietnik. Miękka kanapa ją rozpraszała. Do tej pory najbardziej wygodnym meblem, z jakim miała do czynienia, było jej łóżko. Nie licząc właśnie tej sofy. Z przekąsem pomyślała, że meble nie powinny być aż takie puszyste. Przecież liczyła się ich funkcjonalność oraz ozdobność. Tymczasem kanapa była zadziwiająco prosta w szarym odcieniu. Przed nią stał niziutki rzeźbiony stolik z czarnego kryształu, a kawałek dalej krzątała się staruszka. Dziewczyna miała ochotę uśmiechnąć się, jednak zachowywała kamienną minę. Księżniczka powinna być nieprzenikniona. Spokojna. Jak ten kryształ, serce jej mocy.\nRozejrzała się uważnie po apartamencie i ze zdumieniem zauważyła, że zniknęły zdobne arrasy przywiezione niegdyś z Optylium, teraz zastąpione przez starannie namalowane obrazy. Wstała, chcąc im się lepiej przyjrzeć. Nigdy wcześniej takich nie widziała. Była pod wrażeniem, musiała to przyznać. Dzieła wydawały się wyjątkowo realistyczne. Jej uwagę przykuło zwłaszcza jedno z nich. Na tronie we władczej pozie siedziała kobieta. Jej niebieskie włosy w ładzie utrzymywała masywna korona. Izis wiedziała, że diadem zaginął podczas Fladerium. Dziewczyna tak bardzo żałowała, że nigdy nie zobaczy jej na żywo. Sama po zostaniu królową będzie musiała nosić wyjątkowo proste insygnia władzy, a przede wszystkim zupełnie inny strój, niż namalowana kobieta. Jej zdobne szaty spływały falami, oplatając dolną część włóczni, którą postać trzymała prawą ręką. Drugą zaś położyła na rękojeści miecza. Za nią, na drugim planie wyraźnie odcinał się herb rodu, kontrastując z ciemnym tłem.\n— Czy podoba ci się? — Staruszka podeszła do niej, niosąc dwie filiżanki z parującym napojem. Nozdrza Izis wypełnił intensywny zapach ziół. Z tego, co się zorientowała, żadne z nich nie było szkodliwe, co jej w sumie nie zdziwiło. — Tym wspomnieniem podzielił się ze mną twój wspaniałej pamięci dziadek. To był pierwszy raz, gdy mógł mnie ujrzeć. Przybył wtedy wraz z poselstwem prosić o mą rękę. Ach, wspomnienia. — W jej oku zakręciła się łza, na co Izis zareagowała uniesieniem brwi. Nieczęsto jej babcia okazywała swoje uczucia w tak otwarty sposób. Zawsze słynęła z twardej ręki i stanowczości w swoich rządach, przypominając poniekąd Sorun. Ale właśnie dzięki małżeństwu jej dziadków Sakiria i Iolesti zawarły między sobą przymierze. Nawet jeśli rodzinna planeta jej babki nie podpisała Konwencji Światów, taki sojusz dawał wiele więcej możliwości.\n— Wyglądasz, babciu Gyeo, jak żywa. — Izis pozwoliła sobie na nieśmiały uśmiech, podczas gdy staruszka postawiła filiżanki na blacie i teraz rozsiadła się wygodnie w fotelu. Upiła łyk, patrząc znad naczynia na wnuczkę.\n— W końcu zleciłam wykonanie najlepszemu z artystów. Od kiedy twoi rodzice zawalają cię obowiązkami następczyni tronu, rzadziej już do mnie wpadasz, moja Izis. — W jej głosie wyraźnie słychać było wyrzut, widoczny też na pomarszczonej twarzy. Do tego kobieta wyrażała się wyjątkowo formalnie. Wiele lat różnorakich wydarzeń sprawiły, że teraz na starość, nie potrafiła wyzbyć się takiego słownictwa. A może wcale nie chciała?\n— Tęsknisz za dziadkiem? — zmieniła szybko temat Izis. Nie miała ochoty wdawać się akurat w tę dyskusję, bo musiałaby przejść do wyjaśnień. Aż dziwne, że cały pałac nie wiedział jeszcze o jej politycznym faux pass. Usiadła naprzeciwko Gyeo.\n— Czasem. Wiesz, Izis — upiła łyk ziołowej herbaty, jakby nic sobie nie robiła z temperatury napoju i nagłej zmiany tematu. Filiżanka stuknęła o talerzyk, brzmiąc tak nadnaturalnie. Na początku księżniczka zdziwiła się, że jej babka sama przygotowała herbatę, ale potem zdała sobie sprawę, że pewnie celowo odesłała służbę, żeby pobyć sam na sam z dziewczyną. — Na naszej pozycji nie ma miejsca na miłość. Liczy się dyplomacja i dobro państwa.\nKsiężniczka spuściła wzrok, dłońmi obejmując kolano. Na jej policzki samoistnie wypłynął rumieniec, na szczęście nie aż tak widoczny na jej ciemnej skórze. Jej myśli zaraz powędrowały w kierunku osoby... Stop!, nakazała sobie w myślach ostrym głosem. Co ci to da? Sama słyszałaś. Racja kraju.\n— Rozumiem — odpowiedziała ostrożnie, badając, czy głos jej nie zadrży. Oczywiście już wcześniej zdawała sobie sprawę z tego, jakie zasady panują na dworze, jednak słowa babci dobitnie podkreśliły jej brak wyboru. Staroświeckie zasady uparcie trzymały się wszystkich członków rodziny królewskiej. — Babciu Gyeo, herbata jest na pewno wspaniała, jednak przyszłam też po poradę...\n— Na temat tego chłopaka, który zaprząta twe myśli? — Gyeo uśmiechnęła się niewinnie znad filiżanki, po raz kolejny rozkoszując się napojem. Izis drgnęła na jej słowa, a jej policzki zaczęły ją jeszcze bardziej palić.\n— Nie, to wcale nie tak! — Zamachała w obronie rękoma, o mało co nie strącając ze stolika swojego naczynia. W ostatniej chwili udało jej się uratować filiżankę, łapiąc ją jedną ręką, a drugą wyczarowując kryształ, który powstrzymał herbatę przed szczęśliwym lotem na posadzkę.\n— Nie używaj magii do tak błahych spraw — pouczyła ją staruszka, marszcząc czoło. — Uzależnisz się od niej i co wtedy?\nNastolatka pokornie przeprosiła, odkładając delikatnie rzeczy na miejsce, tym razem nie używając do tego zaklęcia. Wzrok uparcie wbijała w swoje kolana, jakby były najbardziej interesującą rzeczą w calutkim wszechświecie. W komnacie zapadła niepokojąca cisza. Niemalże słychać było ich oddechy. W końcu Izis odważyła się odezwać, nie wracając do poprzedniego pytania. Zawisło ono między nimi, może już na zawsze pozostając bez odpowiedzi. Księżniczka nawet w myślach wolała na nie nie odpowiadać.\n— Babciu, czy istnieje zaklęcie, które pozwoli odszukać zaginioną magiczną rzecz, którą nie wiadomo kto ma i nie wiadomo, gdzie jest? — wyrzuciła z siebie gwałtownie, patrząc na siedzącą kobietę.\nNagle wyraz twarzy Gyeo się zmienił. Już nie była sympatyczną staruszką; na powrót stała się królową Sakirii. Tyle lat trwała u boku Kijao, że teraz z łatwością wracała do swojej dawnej pozycji. Izis za to zgarbiła się: oto stanowcza królowa, o której tyle słyszała. Czuła, że niedługo wszystko wyjdzie na jaw, chociaż bardzo tego nie chciała. A z drugiej strony nienawidziła okłamywać swojej babci. Czyż już nie dosyć nasłuchała się kłamstw w swoim życiu? Nastolatkę gryzło sumienie, które nagle się obudziło i z wyjątkową intensywnością pragnęło teraz uwagi.\nPrzez witraże w oknach do środka wpadały kolorowe promienie słoneczne, oświetlając całą scenę: dwa pokolenia zebrane razem wśród obrazów, kryształów, mebli i szpargałów. W pomieszczeniu pełnym ksiąg zielarskich i samych ziół walających się po regałach. Zlewki, fiolki, palniki, mieszadełka i wszelki inny chemiczny sprzęt opanowały powierzchnię średniej wielkości komody, sprawiając, że komnata wyglądała na pogrążoną w jeszcze większym chaosie. Gyeo słynęła ze swojego zamiłowania do ziół, które odziedziczyła po niej Izis. Może i jej magia związana była z kryształami, jednak jej pasją były wszelakie mikstury. Niestety, nie miała dosyć czasu, by się rozwijać w tym kierunku, z powodu natłoku innych zajęć.\n— Jest pewien sposób — powiedziała w końcu wolno Gyeo, przeciągając końcówkę każdego wyrazu, zupełnie jak nie ona. Nie pasowało to do dumnej byłej królowej i sprawiło, że Izis przeszedł dreszcz. Nie tylko strachu, ale też podniecenia. Możliwe było, że jej kłopoty znikną, zanim się obejrzy i minie wyznaczony czas. Księżniczka miała świadomość, że zegar nieubłaganie tykał. — Ryzykowny, ale istnieje. Ale — uniosła palec, udając nauczycielkę, upominającą niesfornego ucznia. — kryształowa magia nie wystarczy. Jest za słaba. Do rzucenia czaru wymagana jest magia runopodobna\n— Runopodobna? — Tym razem to Izis zmarszczyła brwi. Uczyła się podstaw magii, ale nie spotkała się z takim określeniem. Musiało być stare.\n— Tak, runopodobna — potwierdziła Gyeo, powtarzając się. Nie wyjaśniła jednak niczego, stwierdzając, że pojęcie jest powszechnie znane. — i czysta. Bardzo ważne, żeby były one idealnie złączone w chwili rzucania czaru. Gdzieś miałam o tym księgę, mogę ci ją pożyczyć, jeśli chcesz.\n— Byłabym wdzięczna. — Serce dziewczyny niespokojnie biło. Z jednej strony miała ochotę uściskać mocno babcię, a z drugiej obawiała się każdego następnego słowa. Jeśli jej staruszka skojarzy fakty, już po niej. Jedno nieopatrznie wypowiedziane słowo przez starszą kobietę i już cała służba będzie wiedziała. A skoro służba się dowie, to równało się sytuacji, gdyby Izis udała się na balkon i zaczęła wrzeszczeć o wszelakich tajemnicach państwowych.\n— Potrzebujesz ją na teraz, Izis?\n— Tak, to do zadania domowego — skłamała księżniczka z bolącym sercem. W końcu czego nie robi się dla państwa?\nSilne pociągnięcie za ramię wyrwało Laurę ze swojego własnego świata, w którym pogrążyła się na chwilę, myśląc nad tą całą sytuacją. Przecież na Ziemi magii nie było, nie żyły tam inne rodowite kosmiczne rasy. W innym wypadku przecież kogoś z nich by spotkała. Może jacyś osiedleńcy pojawiali się na chwilę lub dwie, ale nigdy nie pozostawali na tej planecie na zawsze. Czytała nieco o kosmicznym prawie w tym rejonie wszechświata i święcie wierzyła w wyczytane zasady. Nawet jeśli okazałyby się stekiem bzdur wymyślonych przez nudzącego się fana komiksów.\nRozejrzała się prędko dookoła, nie dostrzegając jednak zupełnie nikogo. Ledwie zdążyła chwycić swoją torbę, a już Marta pociągnęła ją w kierunku alejek. W parku było dziwnie mało osób jak na tę godzinę. Dzieciaki skończyły niestety już swoją grę, nie było ich słychać, najwyraźniej jeden ze stróżów ich przegonił, jak zwykle za argument podając niszczenie trawy. Jakby trawa była jakimś bezcennym skarbem, prychnęła w myślach Laura. Od czasu do czasu odzywał się jakiś ptak, jednak nie znała się na nich na tyle dobrze, by po samym dźwięku odróżnić gatunek.\n— Dokąd się tak spieszysz? — zawołała do Marty, która ani na chwilę nie zwolniła swojego biegu. Wyszarpnęła się z uścisku i stanęła na środku ścieżki, krzyżując ręce na piersi. Trwała nieruchomo, chociaż wokół niej toczyło się życie. W oddali ktoś użył klaksonu, zabrzmiał dzwonek roweru. Wszystko było normalne, oprócz ich dwójki.\nMarta odwróciła się w biegu i wyhamowała. Spod jej nóg wzbił się w powietrze niewielki obłoczek kurzu, jako że dawno nie padało.\n— Musisz akurat teraz? Widziałam tego zwierza z plaży — jęknęła, przestępując z nogi na nogę. Wydawała się naprawdę niespokojna.\n— Że co? — Laura uniosła obie ręce, powstrzymując przyjaciółkę i zmieniając swoje podejście o sto osiemdziesiąt stopni. — Przecież tam nikogo nie było. Nie szalej za bardzo z tą wyobraźnią.\n— Przecież... Przecież jeszcze chwilę temu mi wierzyłaś! — Na twarzy Marty ukazało się szczere i bezgraniczne zdumienie, jakby próbowała zrozumieć nagłą zmianę nastawienia koleżanki.\nLaura popatrzyła na nią z uwagą. Oczy dziewczyny błyszczały niepokojem, co chwilę zezowała na boki, jakby się obawiała, że zaraz coś na nich wyskoczy. Cała jej postawa wskazywała gotowość, a nowe kolczyki połyskiwały wesoło w słońcu. Coś bardzo nie grało w tym wszystkim szatynce. Nie wiedziała jeszcze co, ale dodała do swojej listy punkt, by jak najszybciej się dowiedzieć. Marta założyła specjalną biżuterię, co bardzo cieszyło Laurę. A jednocześnie sprawiało, że ten dziwny niepokój podwajał się. Niewinne błyskawice miały bowiem odpędzać wszelakie uroki i dawać odporność na halucynacje. Taki był ich cel, a nastolatka nie wiedziała, w jakim stopniu ten właśnie cel był wypełniany.\n— Powiedziałam, że wierzę w magię i w efekt Mandeli, a nie w dziwnego smokopodobnego zwierza, co nie ma nic lepszego do roboty niż stalking nastolatek.\nNie była do końca pewna, czy ta strategia się sprawdzi. Zawsze istniało ryzyko, że ktoś w końcu połapie się, że coś jest na rzeczy. Na całym świecie, nie tylko w ich mieścinie. I w tym był problem. Kosmici, dziwaczne rasy na Ziemi... To wykraczało poza zwyczajne ludzkie rozumienie. Właśnie w tym celu powstała WOfAC. To właśnie organizacja za swój cel obrała badanie takich zjawisk i chronienie zwykłej, szarej ludności przed nowinami zdolnymi zachwiać ich całkowitym światopoglądem. I właśnie Laura postanowiła przyjąć ich punkt widzenia. Chociażby na tę chwilę, modyfikując go o własne poglądy. Tego od niej wymagano. Nie była już normalną ziemianką, tylko częścią organizacji chroniącej ludzkość. Chociaż do tego ostatniego miała, póki co, wątpliwości.\nStanęła na szeroko rozstawionych nogach i skrzyżowała ramiona na piersi, podejmując standardową grę, którą wyuczyła ją Mayleen. Marta nie wiedziała, co odpowiedzieć, teraz najwyraźniej już zupełnie pewna, że zwariowała. Zupełnie nie zdawała sobie sprawy z tego, że właśnie odkryła coś, co jej przyjaciółka bezowocnie badała.\n— Czy wy musicie stać na środku drogi?! — Laura drgnęła niespokojnie, jednocześnie prędko się odwracając, gdy tylko rozległ się za nią głos. Blondynka zaś tylko usunęła się na bok, ciągnąc za sobą protestującą koleżankę. Niezadowolona babcia na rowerze przemknęła obok nich, mrucząc ciągle coś pod nosem. — Jaka ta młodzież niewychowana. Stać im się nagle zachciało! A w autobusie to chwili nie mogą wytrzymać. Tak, bo młodzież musi stać.\n— Przepraszamy! — zawołała za nią jeszcze biegaczka, rzucając spojrzenie przyjaciółce, by ta nie odezwała się ani słowem. Laura zacisnęła gniewnie usta, zachowując jednak dla siebie ripostę, którą chciała obdarować moherowy beret. Chociaż staruszka najwyraźniej zapomniała tego dnia zabrać z domu swojego nakrycia głowy. Warknęła lekko z niezadowolenia.\n— Nie sądzisz, że powinnyśmy ją uświadomić, że jeździ po parku, nie ścieżce rowerowej? — Dziewczyna przełknęła swoją dumę, zadając pytanie i lekko uniosła brwi, a na jej ustach czaił się cień uśmiechu.\nMarta stanęła koło niej, również przyglądając się staruszce jadącej wesoło w stronę bramy parku, która pobłyskiwała metalicznie. Tyle razy Laura bywała w tym miejscu, a dopiero teraz zauważyła, że nie była ona taka prosta, jakby mogło się zdawać. Pręty wyginały się ozdobnie, tworząc łodygi, gałęzie, listki i kwiaty. Ze zdumieniem uświadomiła sobie, że skrzydła zdobią dwa drzewa otoczone kwiatami. Nieoficjalny symbol tego miejsca.\n— Nieeee, wygląda na całkiem zadowoloną z życia. A z takimi moherkami nigdy nic nie wiadomo — rzuciła Marta, krzywiąc się nieznacznie. — A co robimy z faktem mojego szaleństwa?\nZazwyczaj to ona była odpowiedzialna za wszelkiego rodzaju plany. Ze swoim opanowaniem i zastanawianiem się nad wszystkim, potrafiła trzeźwo ocenić sytuację. To Laura była tą chaotyczną, co działała pod wpływem impulsu. Ale gdy przychodziło do spraw związanych z nadnaturalnością, to ona lepiej sobie radziła. Jak na razie, była to jedyna tego typu zamiana ról. Szatynka zmarszczyła brwi, niepewna. Gestem zaprosiła Martę na pobliską ławkę, sama zaś stanęła nad nią.\n— Wyglądasz, jakbyś zaraz miała wezwać jakiegoś kosmitę, który miałby mnie zabrać na badania.\n— Nie. Po prostu... — Laura kopnęła jakiś kamyk, który miał nieszczęście znaleźć się pod jej nogami. Popatrzyła, jak się toczył po alejce, po czym podjęła: — zastanawiałam się nad czymś. Ale to nic takiego. Po prostu się nie wychylaj, dobrze?\nDziewczyna poprawiła swoją bluzkę. Zazwyczaj nosiła je proste, odsłaniające jedno ramię, jednak dzisiaj miała na sobie T-shirt z nadrukiem UFO porywającego krowę, nad którym napis głosił ''Breaking News! Porwano ziemskiego przedstawiciela inteligencji!'' Marta zaśmiała się pod nosem, dopiero teraz to zauważając. Agentka uśmiechnęła się do niej w odpowiedzi, ale zaraz dodała:\n— Ej no, podejdź do tego poważnie, co? Albo inaczej będziesz mówiła: ''Witaj, pokoju bez klamek. Co u ciebie?''\nMarta westchnęła teatralnie, sprawdzając godzinę na telefonie. Zacisnęła usta, uświadamiając sobie, jak późno jest. Jeśli się nie pospieszą, będzie musiała zacząć zmianę w treningowym stroju.\n— Rozumiem, że ucieczka przed tym czymś nie wchodzi z rachubę? — upewniła się.\nLaura skinęła głową w odpowiedzi, rozwiewając wszelkie wątpliwości. A przynajmniej miała taką nadzieję, w końcu nigdy nie wiadomo, co się kryje w umyśle drugiej osoby. No, chyba że było się telepatą. Ale to już inna historia.\n— Nie wychylaj się, pakiet standardowy. W to wliczamy: brak reakcji — Zaczęła wyliczać prędko na palcach. — brak ucieczki, milczenie, niewspominanie o widzianych rzeczach. Taki pakiet wystarczy, czy dorzucić pakiet deluxe za dwadzieścia dziewięć dziewięćdziesiąt dziewięć?\n— Za deluxe chyba podziękuję. Czyli udaję, że nic się nie wydarzyło. Copy that.\nLaura posłała jej jeden ze swoich specjalnych uśmiechów, który nie wyglądał, jakby chciała kogoś zabić. Skinęła Marcie ręką na pożegnanie. Sama też się spieszyła. I to nie tylko ze względu na pracę, o nie. Miała wiele do przemyślenia i sprawdzenia.\nNie widziała już tego, jak Marta zadrżała, znów między drzewami dostrzegając Tanurgla, który powoli wędrował sobie w krzakach w kierunku bramy parku.\nAutor: Agentka Mirage o 23:22


Świece z tłuszczu rekina z hemoroidami names, wskazania, skład i właściwości czopków z olejem z wątroby rekina, a także podobnych ceny leków chorób proktologiczna\nJakie świece z oleju rekina z hemoroidów lepiej? Wszystkie informacje o nazwach, składzie i cenach czopków z tym komponentem\nSkład świec z chorób proktologicznych obejmuje z konieczności substancje nawilżające i smarujące, które poprawiają proces wypróżniania. To kryterium jest w pełni zgodne ze świecami z olejkiem rekina z hemoroidów, który jest szybciej eliminowany pod wpływem masy odżywczej bogatej w witaminy A, C i E. Maksymalna ilość cennych substancji znajduje się w wątrobie mieszkańca morza, dlatego ta część ciała podwodnego drapieżnika jest używana do wytworzenia leku.\n1 Skład i korzystne właściwości oleju rekina\n2 Wskazania do używania świec\n4 Lista leków\n5 Cena w największych miastach Rosji\n7 Czy to możliwe w czasie ciąży?\nSkład i korzystne właściwości oleju rekina\nOczekiwana długość życia rekinów jest podyktowana specjalnym składem tłuszczuktóry zawiera składnik antybiotyczny skwalen, immunomodulujący alkiloglicerol, przeciwutleniacze i smarujące poli-nasycone kwasy. Jako zaróbki niektórzy producenci stosują lidokainę i chlorowodorek fenylefryny, które przyspieszają kompleksowe leczenie hemoroidów.\npoprawa usuwania masy kałowej.\nW tym samym czasie tłuszczowa masa ma właściwości bakteriobójcze, które hamują wzrost bakterii i wirusów. Wzmacniając lokalną odporność, lek pomaga całkowicie wyeliminować zwiększony proces zapalny, który występuje również w wyniku działania mikroorganizmów oportunistycznych.\nWAŻNE! Po wprowadzeniu czopka z olejem rekina poprawia się mikrokrążenie, co pozwala wyeliminować zastój krwi, który jest niebezpieczny podczas zaostrzenia hemoroidów.\nOlej z rekina zawiera witaminy A, E i D.\nOprócz efektu przeciwzapalnego świece mają wyraźny efekt przeciwzakrzepowy. poprzez zapobieganie tworzeniu się blaszek na ściankach naczyń znajdujących się w odbytnicy.\nZakłócając zmniejszenie światła krwi, składniki świec również nie powodują ryzyka martwicy tkanek.\nOdbieranie świec jest racjonalne, gdy:\nPo przebiegu czopków, obrzęk, swędzenie, pieczenie, silny ból podczas wypróżniania znikają, stan zapalny zmniejsza się, krwawienie ustaje, a choroby proktologiczne są leczone we wczesnych stadiach.\nODNIESIENIE. Skwalen jest często porównywany z ampicyliną, jednak składnik oleju rekina jest uważany za silniejszy antybiotyk, który może tłumić nawet silny proces zapalny.\nDla czopków tej grupy wprowadzenie do odbytnicy odbywa się w tradycyjny sposób: jest wstępnie utwardzony, następnie odbyt jest rozmazany kremem lub smarem, pacjent leży na boku, a następnie wkłada świecę. Ze względu na obecność tłuszczu, który łatwo smaruje dowolną powierzchnię, użycie wazeliny lub jej analogów jest opcjonalne: po zwilżeniu świecy wodą szybko staje się ona pokryta warstwą, która ułatwia przesuwanie.\nGłówna różnica w porównaniu do innych świec odnosi się do czasu spokoju, który jest konieczny do rozpuszczenia czopka wewnątrz obszaru odbytnicy po podaniu. Utrzymywanie pozycji na brzuchu trwa co najmniej 30 minut, dlatego lepiej jest wykonywać zabiegi medyczne w nocy. Liczba zastrzyków świec jest dozwolona na dzień w ilości nie większej niż dwie jednostki (z zaostrzeniem pierwszego dnia, dozwolone jest zwiększenie do 4-5 torped), ogólny przebieg terapii trwa do 14-20 dni.\nIstnieje kilku producentów czopków, w których głównym składnikiem aktywnym jest olej rekinowy, a środek pomocniczy jest naturalnym lub sztucznie wyselekcjonowanym pierwiastkiem.\nVitol. Nie zawiera dodatkowych substancji, jest używany do trzech razy dziennie. Dodatkowym efektem jest łagodny efekt przeczyszczający. Marka tego typu świec sprzedawana jest tylko na Ukrainie. Narzędzie sprzedawane jest w zestawach po 10 odbijanych torped.\nUlga. Popularny środek, wzbogacony o elementy znieczulające, z 12 torpedami w jednym pakiecie.\nIstnieje kilka odmian anty-hemoroidowych czopków.\nNie obejmują wersji podstawowej: oprócz oleju z rekina Relief zawiera również fenylefrynę, która zwęża naczynia krwionośne, pomagając w odpłynięciu nadmiaru krwi z tkanek objętych procesem zapalnym.\nInną opcją jest Advance, gdzie jej głównym celem jest złagodzenie bólu hemoroidalnego z powodu obecności benzokainy.\nUlga Ultra Nie zawiera tłuszczu z wątroby rekina i jest stosowany w chorobach proktologicznych, w których dominuje stan zapalny.\nSiarczan cynku i hydrokortyzon pomagają szybko zlikwidować obrzęk i złagodzić stan pacjenta.\nRelief PRO, który jest przeznaczony głównie do łagodzenia bólu z powodu obecności w składzie lidokainy i fluokortolonu (jest sprzedawany wyłącznie na receptę), należy do tej grupy.\nODNIESIENIE. Wszystkie rodzaje świec Ulga jest również stosowana do leczenia hemoroidów zewnętrznych.\nKatranol. Dodatkowym komponentem zawartym w kompozycji jest ekstrakt z kwiatu nagietka, który pomaga wzmocnić procesy naprawcze, zmniejszyć stan zapalny i szybciej dezodorować obszar odbytu.\nWraz z leczeniem proktologicznej choroby ma działanie przeciwzapalne na obszar moczowo-płciowy narządów miednicy. Zapalenie śluzówki, zapalenie gruczołu krokowego, zapalenie pęcherza moczowego, zapalenie przydatków – wszystkie nieprzyjemne procesy zapalne są neutralizowane po przebiegu katranolu.\nLek jest uważany za skuteczne przeciwświądowe, przeciwobrzękowe i znieczulające leczenie hemoroidów. Aby wzmocnić efekt terapeutyczny, można go stosować w postaci kapsułek, które wyzwalają odzyskanie ciała we wszystkich częściach ciała. Sprzedaż prowadzona jest również tylko na terenie Ukrainy.\nTłuszcz rekina. Świeczki o tej samej nazwie są produkowane przez Luchik-Farm. Skład świec nie jest wzmocniony substancjami pomocniczymi.\nRexall. Znane w krajach zachodnich amerykańskie świece odbytnicze o zawartości 3% oleju rekinowego (85% – masło kakaowe). Nie wdrożono w Rosji – zamówienie jest dostępne tylko w Internecie.\nCena w największych miastach Rosji\nW różnych regionach cena świecy z obecnością oleju rekina zmienia się nieco – od 10 do 30%. Koszt leków podawany jest w rublach.\nNa podstawie przeanalizowanych danych można stwierdzić, że najtańszym sposobem jest kupowanie świec w Moskwie i Krasnojarsku, droższych – Władywostok i Nowosybirsk. Vitol i Katranol nie są dopuszczone do wolnej sprzedaży w Rosji, można je zamówić w ukraińskich aptekach internetowych w przedziale cenowym od 88 do 119 rubli. Cena Rexall waha się od 750 do 900 rubli.\nŚwiece z olejem rekinowym są dobrze tolerowane przez większość pacjentów, nawet starszych. Jednak lek nie może być stosowany przez młodzież i dzieci, z powodu braku wiedzy na temat wpływu skwalenu na rosnący organizm.\nRecepcja nie jest zalecana, jeśli w przeszłości zdiagnozowano u pacjenta nietolerancję oleju rekina (w tym podczas wewnętrznego stosowania). Podobny efekt można zaobserwować stosując lek w postaci doodbytniczych czopków.\nStosując świece z benzokainą nie można ich stosować, jeśli pacjent cierpi na granulocytopenię, chorobę zakrzepowo-zatorową. Obecność hydrokortyzonu zabrania stosowania świec, gdy:\nzmiany grzybicze i wirusowe,\nzniekształcenia w obszarze odbytnicy,\nFluokortolon jest przeciwwskazany w leczeniu kiły i gruźlicy..\nDziałania niepożądane występują głównie po przedawkowaniu lub długotrwałym podawaniu. Zapalenie tęciówki, zaczerwienienie zwieracza i sąsiadującej skóry właściwej, uczucie palenia się światła – prawdopodobne konsekwencje naruszenia odbioru środków zgodnie z instrukcjami.\nUWAGA! Reakcja alergiczna na świece jest możliwa w obecności nietolerancji pokarmowej na dania rybne.\nSkwalen – składnik, który ma działanie rozgrzewające, niekorzystny podczas noszenia płodu. Substancja zawarta w oleju rekinowym prowadzi również do jego akumulacji w mleku, co negatywnie wpływa na rozwijający się organizm.\nPomimo minimalnej liczby badań z udziałem ciężarnych pacjentów, istnieje dowód zwiększonego ryzyka posiadania dziecka z ustami wilkaktóra często występuje również u matek stosujących glikokortykosteroidy.\nTłuszcz rekina jest naturalnym składnikiem regenerującym, który pozwala szybko zatrzymać atak choroby i rozpocząć proces gojenia. Stosując czopki ze skwalenem, pacjent ma również szansę, aby zapobiec rozwojowi hemoroidów w początkowej fazie. Łatwość użycia i wysoka wydajność tylko zwiększają korzyści płynące z tego rozwiązania.


Tanie drabiny, rusztowania, taczki oraz plandeki | Manate eCenter\nLuty 17, 2021 / centrum konferencyjne\nWykonując niewielkie remonty oraz pracując prace na wysokości niesamowicie potrzebne są właściwe narzędzia oraz sprzęt. Należy wcześniej kupić tanie drabiny, które ma w ofercie dziś wielu producentów na rynku. Korzystne cenowo rusztowania, których wygoda opiera się na możliwości ich montowania i rozmontowywania niejednokrotnie w nietrudny sposób, również zaliczają się do sprzętów remontowych niesamowicie przez konsumentów rozchwytywanych. Chętnie kupowane są też inne urządzenia, takie jak m.in. taczki różnych rozmiarów, jak i plandeki, to znaczy płachty materiału w dużych rozmiarach.\nDobrej jakości tanie drabiny, rusztowania (poznaj szczegóły) oraz pozostałe akcesoria remontowe\nDecydując się na sprzęt i narzędzia do prac domowych, również tych na wysokości, należy zwracać uwagę na firmę oraz jakość tworzyw, z których zostały zrobione.\nCzy ta publikacja była według Ciebie absorbująca? Jeśli tak, to nawiasem mówiąc więcej zobaczysz tutaj (http://www.metallko.pl/oferta/ogrodzenia-panelowe-2d-ozdobnefrontowe/), który również przedstawia taką kwestię.\nZwłaszcza drabiny powinny wyróżniać się dobrą jakością oraz wytrzymałością nawet sporego obciążenia. Rusztowania stanowią istotną część wyposażenia, jeśli chodzi o remonty w domu. Urządzenia takie jak taczki można pożyczyć nawet od sąsiada w razie potrzeby, ale kupić je można w bardzo korzystnych cenach. Są szczególnie użyteczne, patrząc na szanse przenoszenia ciężkich elementów konstrukcyjnych. Więcej informacji znajdziesz na .\nZamawianie rzeczy takich jak taczki i plandeki nie należy do najprostszych. Powinno się uprzednio nieco orientować się w temacie i ofertach rozmaitych firm. Ceny i jakość, jakie wykazują dziś plandeki sprawdzić można również na stronach www poszczególnych sklepów. Drabiny, w przede wszystkim te przystawne, wielofunkcyjne lub przegubowe z platformą, czynią możliwą w niezwykle dogodny sposób pracę na większych wysokościach. Rozmaite rusztowania wykonywane są szczególnie ze stali lub aluminium. Plandeki do kupienia możliwe są w różnych rozmiarach, a dzięki ich użyciu istnieje możliwość ochrony towaru przed uszkodzeniem albo przemoknięciem. W szczególności plandeki sprawdzają się podczas transportu samochodowego różnego rodzaju materiałów. Szeroka oferta drabin pod odnośnikiem.\nTags: plandeki, remonty, rusztowania, taczki


Strój Ramzesa dla dorosłych Przebranie Ramzesa MaskowyBal.pl\nZostań jednym z najbardziej znanych faraonów. Wydawaj rozkazy i karz tych którzy ich nie przestrzegają. Zawsze możesz wrzucić wrogów krokodylom na pożarcie.\nProdukt: Kostium Ramzes\nZostań jednym z najbardziej znanych faraonów. Wydawaj rozkazy i karz tych którzy ich nie przestrzegają. Zawsze możesz wrzucić wrogów krokodylom na pożarcie. Aż jedenastu wielkich faraonów Egiptu nosiło imię Ramzesa. Dzięki naszemu kostiumowi i Ty możesz poczuć się jak kolejny Wielki Ramzes. W swej działalności budowlanej przewyższ poprzedników, wypełniając Egipt budowlami i posągami bogów wznoszonymi na chwałę państwa. Strój Ramzesa sprawi, że na każdej imprezie w temacie starożytności poczujesz się jak u siebie w domu.


Jak zaakceptować lub odrzucić wiele PWS na raz? - Pomoc\nZ menu bocznego modułu Delegacje wybierz pozycję Polecenia wyjazdu służbowego.\nPo lewej stronie wniosków, które wymagają zaakceptowania, znajdują się pola wyboru – zaznacz je przy wnioskach, które chcesz zaakceptować lub odrzucić. Na dole strony znajduje się lista, z której wybierz jedną z dwóch dostępnych akcji: Zatwierdź lub Odrzuć. Wybór potwierdź przyciskiem Wykonaj.\nW zależności od wybranej akcji zaznaczone przez Ciebie wnioski zostały zaakceptowane lub odrzucone. Pamiętaj, że akcja została wykonana tylko na poleceniach z danej strony – jeśli masz do zaakceptowania wnioski z wielu stron, dla każdej z nich musisz to działanie wykonać osobno.


Nowelizacja ustawy Prawo Celne – jakie zmiany czekają nas w 2021 roku? - Log24.pl\nNowelizacja ustawy Prawo Celne – jakie zmiany czekają nas w 2021 roku?\nJak poinformowała Kancelaria Prezydenta RP, Prezydent Andrzej Duda 8 kwietnia bieżącego roku podpisał zmianę ustawy Prawo Celne. Czego dotyczy najnowsza nowelizacja? Przyjrzyjmy się bliżej temu zagadnieniu.\nPostępowanie celne i podatkowe w 2021 roku\nNowelizacja Prawa Celnego dotyczy przede wszystkim postępowań celnych i podatkowych, które od 2016 roku toczyć się musiały oddzielnym trybem. Postępowanie celne obligowane jest przepisami Unijnego Kodeku Celnego, natomiast te dotyczące podatku od towarów i usług lub podatku akcyzowego – ordynacją podatkową. Wkrótce po wejściu w życie nowelizacji dostępne będzie jedno postępowanie celno-podatkowe, połączone w jeden tryb postępowania administracyjnego. Oznacza to, że jedną wydaną decyzją będzie można dokonać poboru opłat celno-podatkowych. Cechą dodatnią tej nowelizacji jest fakt, iż skróci się czas oczekiwania na rozstrzygnięcia podatkowe. Dotychczas należało zakończyć postępowanie celne, aby móc wszcząć postępowanie podatkowe.\nPolski legislator długo szukał rozwiązań, aby przywrócić sposób postępowań administracyjnych z czasów wspólnotowego kodeksu celnego. Teraz wystarczające będzie jedno postępowanie, w którym ustalone zostaną wszystkie należne opłaty.\nNowelizacja Prawa Celnego a cudzoziemcy\nKolejna zmiana z tej nowelizacji to nadawanie numeru PESEL dla pracujących w Polsce cudzoziemców.\nRozwiązanie to pozwoli to na łatwiejszą identyfikowalność dla celów podatkowych w naszym kraju. Korzyści z tego płynące będą dotyczyć zarówno cudzoziemców, jak i zatrudniających ich podatników.\nPrawo Celne 2021. Pozostałe zmiany po nowelizacji ustawy\nIstnieje szereg dodatkowych zmian, jakie wynikają z podpisanej przez Prezydenta nowelizacji ustawy Prawo Celne. Wśród nich wyróżnić należy między innymi zmiany dotyczące:\nopłaty paliwowej – zwrot odbywać się będzie na zasadach oraz w przypadkach podobnych, jak przy zwrocie podatku akcyzowego;\nimporterów paliwa – informacja o opłacie emisyjnej składana będzie do naczelnika urzędu celno-skarbowego; do tej pory składana była do naczelnika urzędu skarbowego;\norganizatorów gier hazardowych – wymagane prawem informacje lub zgłoszenia odbywać się będą za pomocą środków komunikacji elektronicznej, a nie w wersji papierowej, jak to dotychczas miało miejsce;\ngwarantów uprawnionych do udzielania gwarancji celnych – uproszczony został proces ubiegania się o wpis do wykazu gwarantów, ustanowionych rozporządzeniem Ministra Finansów;\nagentów celnych – proces ubiegania się o wpis na listę agentów celnych będzie prostszy niż dotychczas;\nkontroli celnych – ujednolicono tryb prowadzenia kontroli celno-skarbowych w zakresie przestrzegania przepisów prawa celnego.\nNowelizacja Prawa Celnego weszła w życie 1 czerwca 2021 roku.


Aleksandreta: Sephora- lakier do paznokci L55.\nL55 to lekko przykurzony, fioletowy lakier do paznokci o kremowym wykończeniu. Dzięki dość grubemu pędzelkowi i idealnej konsystencji malowanie paznokci idzie jak z płatka. ;) Kryje bardzo dobrze po dwóch warstwach. Schnie w miarę przyzwoicie, lecz przy następnych próbach korzystałam z pomocy top coat'u. Lakier nie smuży i nie bąbelkuje. Nie można ominąć designu buteleczki, która niezwykle mi się podoba- minimalistyczna, niewielka, zakrętka zawsze 'domyka się' w tym samym miejscu. Uwielbiam fiolety w każdej postaci, a ten dość często gości na moich paznokciach. Za 19,00 zł otrzymujemy 5 ml produktu. Serdecznie polecam Wam lakiery z Sephory, za jakość i gamę kolorystyczną.\nJak Wam się podoba ta propozycja? Znacie lakiery z Sephory? A może znacie jakieś równie dobrze produkty z Sephory, które możecie polecić?\nAutor: Aleksandreta K. o 18:59\nclicalice 1 marca 2014 20:05\nPiękny kolor. Ja mam kilka lakierów Sephory ze starej wersji :) z marki Sephora polecam (uwaga cytuję napisy z opakowania ) illuminating bronzing oil. Jest to olejek, który świetnie nawilża, lekko koloryzuje skórę. Na lato idealny, bo podkreśla opaleniznę :)\nAleksandreta K. 1 marca 2014 20:18\ndzięki ;) na pewno przy najbliższej okazji przyjrzę się bliżej temu olejkowi;)\nalizall z. 1 marca 2014 21:34\nIzabela LAKIEROWE ABECADŁO 2 marca 2014 10:07\nPiękny odcień, kocham takie kolory :DDD\nAnonimowy 2 marca 2014 11:36\njestem za biedna na takie lakiery ;)\nkolor ciekawy, nie mam takiego w swojej kolekcji :)\nAleksandreta K. 2 marca 2014 13:37\nhahahha ja raz na jakiś czas pozwalam sobie na taki luksus ;)\nJustyna B 2 marca 2014 12:26\nw buteleczce kolor wydaje mi się siny, ale na paznokciach wygląda fajnie\nciekawy, ale jednak nie mój kolor:)\nPlaceForNails 4 marca 2014 09:41\nMam kilka lakierów z Sephory, są całkiem niezłe chociaż mają mała pojemność no i cena za tak malutką buteleczkę jest dość wygórowana. Z produktów do paznokci Sephora mogę polecić olejek przyspieszający schnięcie lakieru i zmywacz Express nail polish remover (w czerwonej buteleczce) :)\nkaro940417 11 marca 2014 12:17\nPiękny kolor. Nie wiedziałam, że w Sephorze lakiery są w takich cenach, zawsze myślałam, że są o wiele droższe i nawet nie podchodziłam do półki. Chyba zacznę ;)\nAleksandreta K. 11 marca 2014 14:09\nZacznij, zacznij, bo naprawdę warto :)


Pierwsze warsztaty z mieszkańcami za nami! / Aktualności / Fabryka Pełna Życia\nPierwsze warsztaty z mieszkańcami za nami!\nW miniony czwartek 21 września odbyły się pierwsze warsztaty w ramach projektu "Żywa Ulica" realizowanego na ul. 3-go Maja przez zespół Fundacji Napraw Sobie Miasto. W spotkaniu uczestniczyli nie tylko mieszkańcy wspomnianej ulicy i jej okolic, lecz także urzędnicy i lokalni eksperci.\nWarsztaty rozpoczęły się od krótkiej prezentacji na temat założeń i harmonogramu projektu. Następnie rozmawiano o funkcjach i ulubionych miejscach na ulicy - o fontannie, lodziarni i kawiarniach. Uczestnicy spotkania mówili, że odwiedzają ul. 3-go Maja również po to, żeby skorzystać z bankomatów. "Bezpieczniej wypłacić pieniądze, podjeżdżając samochodem" - dodała jedna z osób. Wśród miejsc nielubianych pojawiły się natomiast: plac budowy na końcu ulicy, często zastawiany przez auta wjazd z ul. Paryskiej, “dzikie” przejście w okolicy dawnego kina "Bajka" oraz tworząca martwą strefę kładka nad ul. Jana III Sobieskiego. Mieszkańcy wymienili również problemy, które wiążą się z obecnym funkcjonowaniem ul. 3-go Maja. Główne z nich to: chaotycznie zaparkowane samochody pracowników banków, brak zaplecza parkingowego dla mieszkańców i klientów usług czy nierespektowanie znaków drogowych przez kierowców. Uczestnicy warsztatów widzieli trudności także w ruchu samochodowym przecinającym trasy pieszych, w zniszczonej nawierzchni ulicy oraz w słupkach, które zawadzają właściwie wszystkim.\nDyskusja o obecnym kształcie ulicy przerodziła się w rozmowę o tym, jak powinna funkcjonować w przyszłości. Mieszkańcy opisywali ją jako miejsce dla wszystkich osób odwiedzających centrum Dąbrowy Górniczej, wygodne dla tych, którzy chcą siedzieć, spacerować lub wypić piwo czy kawę. Taka ulica powinna być przyozdobiona zielenią nasadzaną przy ławkach wykonanych z naturalnych materiałów.\nZebrane w ten sposób potrzeby wezmą teraz na warsztat architekci, którzy przygotowują projekt czasowej zmiany zagospodarowania ulicy. Będzie można o nim podyskutować na następnych warsztatach, które odbędą się 28 września w Centrum Aktywności Obywatelskiej w Dąbrowie Górniczej o godz. 17:00.


PRZYPINKA - zodiak Skorpion Bucketbook\n» PRZYPINKA - zodiak Skorpion\nCzasami Bookie ma dni, kiedy boi się wszystkiego, a czasami ma... kompletnie wywalone. Nic mu niestraszne, a to, na czym się skupia, to po prostu... chill. Przecież łatwiej iść przez życie z dystansem i lekkością niż martwić się każdym drobiazgiem. A świat jest piękny, nawet jeśli czasem trzeba na niego patrzeć przez różowe okulary. Skorpiony, tak trzymajcie!


Grzegorz Wójcik przechodzi z Interii do Onetu - internetSTANDARD - e-commerce, marketing, social media, szkolenia\nGrzegorz Wójcik przechodzi z Interii do Onetu\n09.05.2006, godz. 17:42\nGrupa Onet.pl S.A. poinformowała, że od 1 lipca 2006 roku Grzegorz Wójcik dołączy do grupy medialnej ITI, gdzie będzie zajmował się rozwojem projektów multimedialnych, w tym również projektów internetowych. Grzegorz Wójcik zostanie również prezesem zarządu Dream Lab Onet.pl.\nGrzegorz Wójcik będzie się zajmował prowadzeniem nowych przedsięwzięć związanych z innowacyjnymi technologiami internetowymi i mobilnymi oraz rozwojem cyfrowych kanałów dystrybucji multimediów. Jednym z projektów, jakie będzie prowadził jest centrum badawczo-rozwojowe DreamLab.\nGrupa Onet jest właścicielem 100% kapitału zakładowego spółki DreamLab Onet.pl - kompetencyjnego centrum rozwoju nowych technologii internetowych i multimedialnych Grupy ITI. Spółka ta została zawiązana 25 kwietnia 2006 roku.