Marcin M. Wiszowaty| 2016.02.01\nAntonio Mario La Pergola| dziedzictwo kulturowe| ETPC| Europejska Komisja na rzecz Demokracji przez Prawo| Hanna Suchocka| Komisja Wenecka| OBWE| Rada Europejska| Rada Europy| Trybunał Sprawiedliwości UE\nPosiedzenie Komisji Weneckiej, październik 2015\nWydawałoby się, że ostatnim miejscem, które może kojarzyć się z prawem konstytucyjnym, zasadami ustroju, systemem rządów i gwarancjami państwa prawa jest Wenecja – niegdyś potężna i zaborcza republika kupiecka, ojczyzna Giacomo Casanovy, Tintoretta, Tycjana, Canaletta, czy Verdiego. Urok Wenecji od wieków przyciągał awanturników, artystów, dżentelmenów i przestępców, władców i zwykłych śmiertelników. Nic dziwnego, że nie oparli mu się również konstytucjonaliści, którzy wybrali Wenecję jako miejsce swoich cokwartalnych spotkań.\nW dniu rozpoczęcia karnawału w Wenecji warto poświęcić kilka minut, aby dowiedzieć się więcej o Komisji Weneckiej. Na początek garść podstawowych informacji\nKomisja Wenecka, a dokładnie: Europejska Komisja na rzecz Demokracji przez Prawo jest organem doradczym Rady Europy – organizacji międzynarodowej złożonej z przedstawicieli rządów 47 państw położonych zarówno w Europie, jak i poza jej obszarem. Rada powstała w 1949 r. i często, niesłusznie jest mylona z Unią Europejską. Głównym celem Rady Europy jest „osiągnięcie większej jedności między członkami, aby chronić i wcielać w życie ideały i zasady stanowiące ich wspólne dziedzictwo oraz aby ułatwić ich postęp ekonomiczny i społeczny”. Polska jest członkiem Rady Europy od 1991 r. (a więc 13 lat dłużej niż Unii Europejskiej).\nKomisja Wenecka powstała w 1990 r., w okresie gwałtownych zmian ustrojowych w państwach Europy Środkowej i Wschodniej, kiedy ustanawiano w nich ustrój demokratyczny po upadku Związku Sowieckiego. Od tamtej pory skład Komisji ulegał poszerzeniu i dzisiaj tworzą go przedstawiciele 60 państw z całego świata. Ich status jest różny – od pełnego członkostwa, przez status członka stowarzyszonego, (Białoruś) po członków obserwatorów (m.in. Watykan, Kanada, Japonia). Komisja składa się z ekspertów z dziedziny prawa konstytucyjnego i prawa międzynarodowego, profesorów prawa, byłych ombudsmanów, sędziów sądów najwyższych, czy trybunałów konstytucyjnych państw członkowskich, członków parlamentów narodowych, urzędników służby cywilnej, prawników. Polskim członkiem Komisji jest Hanna Suchocka, dr habilitowana nauk prawnych w zakresie prawa konstytucyjnego. W grudniu 2015 r. H. Suchocka została wybrana na stanowisko Pierwszej Wiceprzewodniczącej Komisji. Warto dodać, że każde państwo członkowskie ma prawo wyznaczyć jednego członka i jednego zastępcę członka Komisji (kadencja wynosi 4 lata i można ją ponawiać). Polskim zastępcą jest dr hab. Krzysztof Drzewicki (z przyjemnością odnotowuję: profesor Uniwersytetu Gdańskiego i wykładowca na tutejszym Wydziale Prawa i Administracji). Co ważne, zgodnie ze Statutem Komisji Weneckiej (art. 2 ust. 1), osoby powoływane przez państwa członkowskie nie są jego delegatami, czy reprezentantami i przy wykonywaniu swoich funkcji są niezależni, nie podlegając żadnym instrukcjom swojego państwa.\nOsoba powołana przez państwo członkowskie nie wchodzi w skład grup roboczych badających akty prawne tego państwa\nAnaliza karier członków Komisji Weneckiej pozwala na dostrzeżenie charakterystycznych prawidłowości. Państwa zdają się testować kandydatury swoich przedstawicieli w różnych ciałach o charakterze międzynarodowym. O ścisłych związkach między Komisją, a Europejskim Trybunałem Praw Człowieka świadczy fakt, że członkostwo w Komisji jest bardzo często wstępem do objęcia funkcji sędziego ETPCz. Podobne zjawisko dotyczy również, chociaż w mniejszej skali, sędziów Trybunału Sprawiedliwości UE (Bode-Kirchhoff, s. 58-59, 69). W sesjach plenarnych Komisji, które odbywają się cztery razy do roku (w marcu, czerwcu, październiku i grudniu) właśnie w Wenecji, biorą ponadto udział przedstawiciele Organizacji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie (OBWE) – organizacji międzynarodowej, której celem jest zapobieganie powstawaniu konfliktów w Europie oraz Komisji Europejskiej – organu wykonawczego Unii Europejskiej.\nSiedzibą Komisji Weneckiej jest Strasburg.\nJak informuje na swojej stronie Stałe Przedstawicielstwo RP przy Radzie Europy – działalność Komisji Weneckiej dotyczy 3 głównych obszarów:\n– instytucji demokratycznych i praw podstawowych,\n– sprawiedliwości konstytucyjnej,\n– wyborów, referendów i partii politycznych,\na nadrzędnym celem jest: „zapewnianie demokratycznego i sprawnego funkcjonowania instytucji demokratycznych oraz ochrona praw człowieka”.\nWśród różnych form aktywności Komisji Weneckiej można wymienić organizowanie konferencji naukowych, współpracę z sądami konstytucyjnymi i rzecznikami praw obywatelskich, sporządzanie opinii amicus curiae na zaproszenie Europejskiego Trybunału Praw Człowieka (ETPCz), zawierających stanowisko w sprawach, którymi zajmuje się Trybunał oraz amicus ombud, dotyczących regulacji prawnej i otoczenia prawnego rzeczników praw obywatelskich.\nKomisja opracowuje także zbiory rekomendacji, dobrych praktyk i standardów dotyczące np. zasad przeprowadzania referendów (2007), funkcjonowania partii politycznych, w tym zasad ich likwidacji i zakazów ich działalności (1999), czy poprawnych regulacji prawa wyborczego. Komisja organizuje także warsztaty i szkolenia, np. dla komisji wyborczych, czy sędziów.\nOpinie Komisji nie są wiążące, a sama Komisja za zadanie postawiła sobie działanie „na bazie dialogu”\nGłównym sposobem działania Komisji Weneckiej jest wydawanie opinii prawnych dotyczących projektów aktów prawnych przygotowanych przez poszczególne państwa lub aktów prawnych, które już obowiązują. Są to akty prawne dotyczące szeroko rozumianego prawa konstytucyjnego, w tym zagadnień takich jak: prawo wyborcze, prawa człowieka, zasady funkcjonowania władzy sądowniczej i gwarancje jej niezależności, system rządów, gwarancje przestrzegania konstytucji, instytucje demokracji bezpośredniej (przede wszystkim: referendum).\nPrzygotowanie przez Komisję opinii dotyczącej oceny konkretnego aktu prawnego polega na poddaniu analizie jego przepisów oraz praktyki stosowania.\nStatystyki podawane przez Komisję wskazują, że do tej pory wydała ona ponad 500 takich opinii dotyczących aktów prawnych z ponad 50 krajów. Treść opinii jest często przywoływana w opracowaniach naukowych, a także orzecznictwie sądów krajowych i międzynarodowych, na czele z Europejskim Trybunałem Praw Człowieka w Strasburgu (ETPCz). Już w przypadku jednego z pierwszych orzeczeń ETPCz, do których Komisja Wenecka przygotowała opinię amicus curiae (Bijelić przeciwko Czarnogórze i Serbii, sygn. 11890/05, 28 kwietnia 2009 r.), można zauważyć wyraźne inspiracje Trybunału jej wnioskami, a wręcz ich dosłowne powtórzenie (zob. Bode-Kirchhoff, s. 59-62).\nProces przygotowywania opinii obejmuje kilka etapów:\n1. Wniosek o przygotowanie opinii prawnej w sprawie danego aktu prawnego może złożyć państwo członkowskie (parlament, rząd lub głowa państwa), Rada Europy (Sekretariat Generalny, Komitet Ministrów, Zgromadzenie Parlamentarne Rady Europy lub Kongres Władz Lokalnych i Regionalnych), oraz organizacje międzynarodowe (UE, OBWE lub inne organizacje zaangażowane w prace Komisji Weneckiej).\n2. Po wpłynięciu oficjalnego wniosku do Komisji tworzona jest grupa robocza (na ogół od 2 do 4 osób, lub więcej), która składa się z ekspertów z danej dziedziny.\n3. Grupa robocza przygotowuje projekt opinii Komisji w sprawie zgodności danego aktu prawnego ze standardami międzynarodowymi oraz ewentualne propozycje poprawek. Technicznie – każdy członek grupy opracowuje swoje wstępne stanowisko, które sekretariat Komisji scala w dokument roboczy stanowiący podstawę dla projektu opinii sporządzanego przez grupę. Projekt jest przekazywany do zaopiniowania przez zainteresowane państwo.\n4. Członkowie grupy roboczej składają wizytę w kraju, gdzie powstał badany akt prawny. Program wizyty studyjnej obejmuje rozmowy z przedstawicielami władz oraz innymi zainteresowanymi podmiotami (opozycja parlamentarna, organizacje społeczne i inni).\n5. Efektem wizyty studyjnej jest opracowanie ostatecznego projektu opinii, który jest przekazywany wszystkim członkom Komisji, przed terminem sesji plenarnej.\n6. W razie potrzeby istnieje możliwość zorganizowania dodatkowego spotkania z udziałem członków grupy roboczej oraz przedstawicieli władz danego kraju.\n7. Opinia zostaje przyjęta podczas sesji plenarnej Komisji Weneckiej. Poprzedza ją dyskusja z udziałem wszystkich uczestników sesji plenarnej.\n8. Opinia w ostatecznej wersji przyjętej na posiedzeniu plenarnym jest przekazywana wnioskodawcy oraz podawana do publicznej wiadomości za pośrednictwem strony internetowej Komisji Weneckiej.\nOpinie Komisji nie są wiążące, a sama Komisja za zadanie postawiła sobie działanie „na bazie dialogu”, czego przejawem jest zawsze wizyta studyjna w państwie, którego regulacje Komisja bada, w celu uzyskania informacji u źródła.\nJaka jest rzeczywista rola Komisji Weneckiej?\nZ opisu Komisji Weneckiej można wyciągnąć wniosek, że jest to nieposiadający władczych uprawnień zespół międzynarodowych ekspertów, którzy wydają niewiążące, a więc pozbawione większego znaczenia opinie.\nAby zweryfikować to twierdzenie należy cofnąć się do momentu powstania Komisji w 1990 r. Upadek systemu komunistycznego i odzyskanie niepodległości przez państwa Europy Środkowej i Wschodniej znajdujące się dotąd pod sowiecką dominacją sprawiły, że ponownie odżyła kwestia przyszłości politycznej tej części świata. Tempo rozgrywających się wydarzeń i ich nierzadko gwałtowny charakter, który w niektórych krajach doprowadził do wybuchu zamieszek, a nawet otwartych konfliktów militarnych (Rumunia, kraje byłej Jugosławii) uświadomił państwom zachodu pilną potrzebę podjęcia działań mających na celu zabezpieczenie demokratycznego kierunku przemian ustrojowych i ich utrwalenie. Okazało się bowiem, że nie jest to scenariusz bezalternatywny. Ryzyko, że podobnie jak w latach 20. i 30. XX w. w państwach Europy Środkowo – Wschodniej zapanują ustroje bardziej autorytarne niż demokratyczne wydawało się realne. Ustanowienie dojrzałych systemów demokratycznych w państwach wschodniej Europy, w społeczeństwach posttotalitarnych, w warunkach deficytu rodzimych kadr eksperckich i praktyków było niezwykle trudne, jeżeli nie niemożliwe. Optymalny z punktu widzenia państw zachodu model demokracji, jaki miałby na nowo zafunkcjonować we wschodniej części kontynentu, opierał się na idei rządów prawa (państwa prawa – Rule of Law) i związanych z nią wartości oraz miał być możliwie najbardziej podobny do modelu zachodniej, konstytucyjnej demokracji liberalnej. Celem działań państw zachodnich stała się konwergencja systemów ustrojowych państw Europy Zachodniej, Środkowej i Wschodniej, w celu ich maksymalnego upodobnienia pod względem ustrojowo – politycznym. Proces ten wymagał koordynatora i w pewnym sensie – kontrolera, który mógłby czuwać nad właściwym przebiegiem procesu demokratyzacji państw postkomunistycznych. Rolę tę powierzono Komisji Weneckiej.\nZa jej inicjatora uznaje się prawnika (profesora prawa konstytucyjnego), wysokiego urzędnika sądowego w Republice Włoskiej (Avvocato generale), sędziego Trybunału Sprawiedliwości UE, Antoniego Mario La Pergolę, który w styczniu 1990 r. zaprosił właśnie do Wenecji przedstawicieli wszystkich państw członkowskich Rady Europy oraz w charakterze obserwatorów – kilku państw Europy Środkowej i Wschodniej. Spotkanie stało się zebraniem założycielskiem Komisji Weneckiej. Jej pierwszym przewodniczącym został La Pergola. Późniejszą wypowiedź jednego z członków nowopowołanej Komisji można uznać za jej motto i najkrótsze streszczenie fundamentu ideowego jej działania: „Demokracja jest prawdziwa tylko wtedy, kiedy wola narodu jest prawidłowo wyrażona w formie prawa. Przyjmowanie regulacji prawnych jest zabezpieczeniem przeciwko arbitralnemu wykonywaniu władzy przez rządzących” (Bartole, s. 351). Rada Europy, której celem jest promocja ustroju demokratycznego, praw człowieka i wartości europejskich doskonale nadawała się do roli organizacji patronackiej, dlatego Komisję utworzono pod jej auspicjami.\nZ biegiem lat w skład Komisji przyjmowano przedstawicieli kolejnych państw. Z czasem doszło do rozszerzenia zasięgu jej działania poza kontynent europejski. W skład Komisji zaczęto przyjmować państwa z obu Ameryk, Azji i Afryki. Członkiem Komisji jest także Australia. Było to konsekwencją przyjęcia, że istnieje uniwersalny, światowy dorobek dotyczący takich idei i koncepcji jak: demokracja, konstytucjonalizm, państwo prawa, czy system praw człowieka. Stąd kolejne, fundamentalne dla działalności Komisji założenie: możliwe i dopuszczalne jest wdrażanie jednolitych rozwiązań prawno – ustrojowych w skali całego demokratycznego świata.\nKomisja Wenecka powstała z obawy o kierunek zmian ustrojowych w Europie Środkowo – Wschodniej po upadku komunizmu. Celem działań państw zachodnich stała się konwergencja systemów ustrojowych państw obu części Europy, w celu ich maksymalnego upodobnienia pod względem ustrojowo – politycznym.\nZwiększenie zasięgu oddziaływania Komisji spowodowało, że jej działania zaczęły wykraczać poza rolę wyznaczoną pierwotnie w dokumentach programowych i regulacjach proceduralnych. Ten aktywizm Komisji tłumaczono nadrzędnym celem jej działania jakim jest promowanie demokracji i jej właściwych, uniwersalnych standardów. Do działań o charakterze opiniodawczym i jednostkowym, dotyczących konkretnych aktów prawnych państw członkowskich doszły nowe formy aktywności. Komisja zaczęła konsultować, a także współpracować przy tworzeniu nowych konstytucji w państwach wprowadzających ustrój demokratyczny, a także konsultować zmiany konstytucji pod względem ich zgodności ze standardami demokratycznymi. Komisja stała się swoistym „pogotowiem konstytucyjnym” dla państw demokratycznych z całego świata. Ponadto zaczęła prowadzić działalność wykraczającą poza opiniowanie konkretnych, pojedynczych aktów prawnych państw członkowskich polegającą na wypracowywaniu standardów i wytycznych, które stały się z jednej strony narzędziem wpływania na konkretne regulacje obowiązujące w państwach demokratycznych i na ich modyfikację, z drugiej, służyły jako kryterium oceny zgodności danej regulacji ze standardami demokratycznego państwa prawnego.\nObok działalności opiniodawczej, dotyczącej już obowiązującej lub projektowanej regulacji prawnej, Komisja stale prowadzi promocję sformułowanych przez siebie ponadnarodowych standardów, z użyciem nowych form aktywności, jak nawiązywanie współpracy z sądami konstytucyjnymi i promowanie określonej wykładni aktów konstytucyjnych, organizowanie szkoleń i konferencji naukowych poświęconych zagadnieniom ustrojowym, formułowanie kodeksów dobrych praktyk, czy zestawów rekomendacji i standardów dotyczących pożądanego kształtu demokratycznych instytucji ustrojowych.\nKrytyka działalności Komisji\nGłosy krytyczne pochodzą głównie od państw i polityków, których działania zostały przez Komisję Wenecką ocenione negatywnie, ale także od komentatorów politycznych i naukowców. Charakterystyczne jest zjawisko większej tolerancji dla krytycznych opinii Komisji ze strony ocenianych państw, jeżeli inicjatywa przeprowadzenia analizy wyszła od nich, a nie od osób trzecich.\nCzęść krytyki można uznać za de facto aprobatę dla działalności Komisji, dotyczą one bowiem konieczności jej intensyfikacji i zapewnienia większej skuteczności.\nPodstawowy zarzut zgłaszany przez krytyków pod adresem idei Komisji i efektów jej działalności dotyczy przyjętego założenia o uniwersalnym charakterze idei demokracji, który jest podstawą dla stworzenie nie tylko europejskich, ale nawet ogólnoświatowych standardów w tej dziedzinie, a następnie, na tej podstawie dokonywania ocen konkretnych rozwiązań przyjmowanych w poszczególnych państwach. W ten sposób, zdaniem krytyków, pomija się ważny kontekst kulturowy i lekceważy różnice historyczne, geograficzne, społeczne czy inne indywidualne cechy państwa i jego mieszkańców, które mają wpływ na konkretne regulacje przyjmowane w jednym, a nieobecne w innym państwie, tej samej czy innej części świata. Odrzucają oni tezę o istnieniu szerokiego zestawu uniwersalnych cech ustroju demokratycznego, który pozwala na ocenę każdego demokratycznego państwa i wydania na tej podstawie zaleceń i rekomendacji. Narzucenie jednolitego kształtu rozwiązań ustrojowych zarówno w sferze generaliów, jak i szczegółów eliminuje zdaniem krytyków oryginalny i unikalny dorobek ustrojowy wielu państw, nie dopuszczając do powstania różnic pomiędzy państwami demokratycznymi. W efekcie suwerennym państwom i narodom uniemożliwia się swobodne wpływanie na kształt własnych instytucji ustrojowych.\nKrytycy poddają w wątpliwość istnienie uniwersalnego dorobku demokratycznego w skali świata. To aprioryczne ich zdaniem założenie, nie potwierdzone empirycznie, prowadzi do promocji jedynie słusznego wzorca państwa demokratycznego i jego instytucji.\nPojęcie „wspólnego dziedzictwa konstytucyjnego” nabiera szczególnego znaczenia w przypadku opinii dotyczących państw spoza Europy. Rodzi się pytanie: „Czy faktycznie europejski dorobek, wyrastający z chrześcijańskich korzeni nadaje się do oceny rozwiązań przyjmowanych w państwach arabskich, ustanawiających rządy demokratyczne po tzw. Wiośnie Arabskich Republik (jak należy nazywać wydarzenia określane jako Arabska Wiosna)”? (Hoffmann-Riem, s. 585-586). Rozwiązaniem mogłoby być oparcie wypowiedzi Komisji tylko na tzw. Hard law – normach prawa (głównie międzynarodowego). Niestety, o ile w dziedzinie praw człowieka można odwołać się do Europejskiej Konwencji Praw Człowieka i bogatego orzecznictwa Europejskiego Trybunału Praw Człowieka (co Komisja robi), o tyle już w dwóch pozostałych obszarach, którymi zajmuje się Komisja Wenecka (zasada państwa prawa i zasada demokracji), nie istnieją akty prawne o charakterze międzynarodowym, które zawierałyby wiążące wytyczne dla państw i dla Komisji. W tych dziedzinach Komisja odwołuje się do „soft law”, nierzadko tworzonych ad hoc – zbiorczych zestawień źródłowych, zbiorów zaleceń, opinii, rekomendacji – wzbudzając krytykę oponentów. Analiza opinii Komisji pozwala na stwierdzenie, że odwołują się one w pierwszym rzędzie do dokumentów opracowanych pod auspicjami Rady Europy (Bode-Kirchhoff, s. 57).\nDrugi, związany z powyższym zarzut dotyczy promocji konkretnej wizji ustroju demokratycznego opartego na liberalnej koncepcji praw człowieka i idei państwa prawa (taką koncepcję promuje Komisja Wenecka), jako jedynie słusznej. Efektem promocji takiej idei jest – zdaniem krytyków – wtórne przyjmowanie przez państwa rozwijające się, budujące podwaliny swojego ustroju, konkretnego kształtu instytucji ustrojowych oraz całych systemów rządów, z pominięciem oryginalnych, odstających od tego wzorca rozwiązań. Istnienie jednego uniwersalnego dorobku ustrojowego państw demokratycznych jest więc apriorycznym założeniem, a nie empirycznym wnioskiem. Założenie to podlega wdrożeniu i prowadzi do wtórnego wprowadzania jednolitych rozwiązań. Tymczasem, zdaniem krytyków, odmienne rozwiązania ustrojowe, nie w pełni zgodne z założonym uniwersalnym wzorcem również zasługują na określenie ich jako demokratyczne, a co najważniejsze – zasługują na uszanowanie ich odmienności.\nTrzeci zarzut dotyczy rekomendacji Komisji, które promują rozwiązania charakterystyczne dla państw wysoko rozwiniętych, tak pod względem ekonomicznym, jak w sferze kultury politycznej. Ich przydatność dla państw znajdujących się na innym etapie rozwoju jest dyskusyjna. Komisja nierzadko inspiruje zmiany ustrojowe co zdaniem krytyków prowadzi do wkraczania w rolę, która powinna należeć do suwerennych władz państwa i jego obywateli samodzielnie decydujących o kierunku i konieczności zmian ustrojowych. Pomimo niewiążącego charakteru opinii Komisji, cieszą się one wysokim prestiżem wśród najbardziej rozwiniętych państw demokratycznych, co znacząco wzmacnia ich znaczenie i skuteczność.\nDziałalność Komisji, której głównym celem jest konwergencja standardów demokracji liberalnej i konstytucyjnej jest oparta na założeniu o globalizacji współczesnego prawa konstytucyjnego. Założenie to nie podlega dyskusji, co wzbudza opory krytyków nie tyle działalności Komisji, ale tak szerokiego i głębokiego jej zakresu.\nWśród proponowanych i częściowo wdrażanych przez Komisję rozwiązań dominuje odwoływanie się do ogólnych reguł – zestawów standardów wypracowywanych przez Komisję na podstawie tez zawartych w opiniach oraz analizy zbiorczej rozwiązań zawartych w konstytucjach państw członkowskich. Komisja wychodzi z założenia, że te rozwiązania tworzą łącznie „wspólny dorobek konstytucyjny”. Krytycy zgłaszają jednak kolejny zarzut: nie wszystkie państwa są kontynuatorami „dziedzictwa” powstałego na zachodzie Europy. Europa Wschodnia posiada swój własny dorobek, a częściowo dopiero go tworzy, nie jest więc biernym kontynuatorem zachodniej wizji demokracji i nie powinna być pod tym kątem oceniana. Uwaga ta dotyczy w jeszcze większym stopniu demokratycznych państw spoza Europy.\nKolejny, formalny zarzut zgłaszany pod adresem działalności Komisji, dotyczy jakości wyjściowych analiz rozwiązań konstytucyjnych państw członkowskich, które są podstawą do formułowania przez Komisję zbiorczych opinii i wniosków. Krytyka dotyczy aktualności oraz kompletności tych analiz. Krytycy dowodzą, że wiele opinii Komisji stanowi odbicie poglądów i preferencji członków grupy roboczej, która przygotowywała opinię, a także ich skłonności ku rozwiązaniom istniejącym w konkretnych (nierzadko ich własnych) państwach.\nCzłonkowie Komisji przyznawali, że nie zawsze jej opinie były poprzedzone dostatecznie wnikliwą analizą. Odpowiedzią na zarzuty krytyków Komisji Weneckiej zarzucającej części jej opinii nie najwyższy poziom merytoryczny było powołanie w 2013 r. Rady Naukowej\nOdpowiedzią na te zarzuty jest powołanie w 2013 r. Rady Naukowej, w celu zapewnienia merytorycznej pomocy dla Komisji oraz dbania o spójność, kompletność i aktualność analiz przekrojowych dotyczących rozwiązań ustrojowych w państwach demokratycznych, które są podstawą dla twierdzeń Komisji i źródłem dla ogólnych zestawów rekomendacji i dobrych praktyk. Druga, ciekawa propozycja odnośnie zmniejszenia negatywnych konsekwencji opisanych wyżej zjawisk wyszła od D. Rousseau. Ta wybitna francuska konstytucjonalistka już w 1997 r. zaproponowała, aby Komisja sformułowała zestaw podstawowych zasad ustroju konstytucyjnego, wspólnych dla ogółu państw demokratycznych i do nich ograniczyła swoje oceny. Wszystkie pozostałe uwarunkowania, bardziej szczegółowe i dotyczące pełnej niuansów specyfiki ustrojowej państw z różnych kręgów kulturowych, mogłyby także być przedmiotem analizy, ale podlegać już jedynie rekomendacjom czy wskazówkom, a nie jednoznacznym ocenom (Rousseau, s. 30). Słuszność tego poglądu potwierdza przypadek opinii Komisji na temat projektowanej, nowej konstytucji Islandii, w której sformułowano wyraźne zalecenia, z których część posiadała wysoki stopień konkretności. Wśród nich znalazły się odwołania do twierdzeń członków Komisji (m.in. prof. H. Suchockiej) o sądownictwie konstytucyjnym jako typowym elemencie wspólnego dziedzictwa demokratycznego, co wzbudziło dezaprobatę Islandczyków (w Islandii nie ma trybunału konstytucyjnego) (de Visser, s. 14). Zarzut wkraczania przez Komisję w suwerenne uprawnienia państw jest często podnoszony przez władze opiniowanych państw. Można go łatwo odrzucić przypominając, że Komisja nie wydaje wyroków, ani decyzji, a jedynie opinie, a więc to państwo ostatecznie decyduje o tym czy wprowadzi sugerowane zmiany i w jakim zakresie. Zarzut kierowany wobec Komisji można by odnieść do wypowiedzi doktryny prawa konstytucyjnego, gdzie często poddaje się krytyce konkretne rozwiązania ustrojowe, a nawet formułuje zalecenia. Nikt nie oskarża jednak naukowców o naruszanie suwerennych uprawnień analizowanych państw.\nKrytyka pod adresem Komisji jest jednak częściowo słuszna. Formułowanie przez nią, jako organ doradczy organizacji międzynarodowej, jednoznacznych zaleceń czy sugestii można uznać za niewłaściwe i szkodzące jej autorytetowi. O ile w treści opracowywanych przez Komisję zbiorów ogólnych standardów i dobrych praktyk można formułować daleko idące zalecenia, które nie są adresowane wprost do konkretnego państwa, o tyle w opiniach dotyczących określonego kraju mogą one zostać odebrane krytycznie i z dezaprobatą. Komentatorzy podkreślają, że w delikatnych relacjach z rządami państw Komisja powinna ograniczać się do merytorycznej oceny konkretnych regulacji prawnych, wolnej od pouczeń i zaleceń. Inna postawa może przynieść więcej szkód niż pożytku. Taka, aktywna i ocenna postawa Komisji nie służy realizacji jej celu, którym jest promocja określonej wizji ustroju demokratycznego i wzmacnianie konwergencji tego modelu wśród możliwie szerokiej grupy współczesnych państw demokratycznych i aspirujących do tej grupy. W efekcie, współpracę i dialog może zastąpić niechęć, a nawet spór.\nJednym z głośniejszych przykładów takiej nieudanej interwencji Komisji jest kazus Księstwa Liechtensteinu i oceny projektu zmian w konstytucji zgłoszonych przez księcia Jana Adama II w 2002 r. Projekt przewidywał m.in. znaczące zwiększenie uprawnień księcia, jako głowy państwa i współsuwerena. Opinia Komisji z 2002 r., w której znalazło się m.in. stwierdzenie, że przyjęty kierunek zmian ustrojowych jest „krokiem wstecz”, niezgodnym ze wspólnym dziedzictwem nowoczesnych, pełnoprawnych monarchii konstytucyjnych, których ewolucja powinna, zdaniem Komisji, zmierzać do stopniowego osłabiania, a nie wzmacniania monarchy i instytucji monarchicznych doprowadził do sporu z księciem. Ostatecznie, w marcu 2003 r. w Liechtensteinie zarządzono referendum w sprawie rewizji konstytucji, w którym znacząca większość poddanych księcia poparła jego wizję – wbrew zaleceniom Komisji Weneckiej.\nSpór Komisji Weneckiej z Księciem Liechtensteinu w 2003 r. dotyczący projektu zmiany konstytucji doprowadził do rozpisania referendum, w którym znacząca większość poddanych poparła propozycje księcia.\nCzwarty zarzut, zgłaszają zwolennicy Komisji, którzy domagają się wzmocnienia skali jej realnego oddziaływania. Ich zarzut dotyczy braku konkretnych narzędzi umożliwiających wyegzekwowanie przez Komisję realizacji jej zaleceń – np. w postaci sankcji o charakterze międzynarodowym. Sprawia to, że nie każde państwo poddawane ocenie Komisji realizuje jej zalecenia, co spotyka się ze zróżnicowaną reakcją społeczności międzynarodowej. Wiele zależy od statusu danego państwa. Zdaniem części krytyków można mówić o państwach lepszej i gorszej kategorii, z których te pierwsze mogą sobie pozwolić na więcej, podczas gdy te drugie są często traktowane jako negatywne przykłady dla innych, poddawane naciskom i publicznej krytyce w efekcie wydania przez Komisję krytycznej opinii. Wypowiedzi Komisji mogą więc być wykorzystywane instrumentalnie jako narzędzie uprawiania polityki i dyskredytowania władz danego państwa oraz podważania ich legitymacji w oczach obywateli lub innych krajów, tak przez wewnętrznych konkurentów politycznych, jak i władze obcych państw. Komisja nie jest wolna od politycznych nacisków.\nZa przykład może posłużyć fakt odwoływania się do opinii Komisji w działalności Unii Europejskiej. Pomimo braku formalnych związków Rady Europy i Unii Europejskiej oba podmioty międzynarodowe łączą relacje i współpraca na wielu polach. Komisja Europejska wielokrotnie odwoływała się do opinii Komisji Weneckiej w sprawie państw aplikujących o przyjęcie do Unii (m.in. Serbia, Ukraina, Turcja). Głośna była sprawa Węgier, które były pierwszym krajem członkowskim poddanym procedurom kontrolnym w ramach Unii Europejskiej. Skomplikowana sprawa Węgier pokazała jak Komisję Wenecką próbuje się wykorzystywać do nacisków na państwo członkowskie Unii w sytuacji, w której względy polityczne nie pozwalają na przeprowadzenie stosownych procedur kontrolnych w ramach organów Unii. Procedura kontrolna określona w art. 7 Traktatu o Unii Europejskiej nazywana „opcją nuklearną”, dotycząca naruszenia „wartości Unii” mogąca prowadzić do zawieszenia niektórych praw wynikających ze stosowania Traktatów dla inkryminowanego państwa członkowskiego, ma charakter stricte polityczny. Wymaga wszczęcia przez Radę UE większością aż 4/5 członków i zgody większości Parlamentu Europejskiego, a następnie kolejnej decyzji Rady podjętej większością kwalifikowaną. W przypadku Węgier istotne znaczenie miał rozkład głosów w Parlamencie Europejskim, gdzie węgierski FIDESZ należał do największej grupy politycznej (EPP), przez co procedury nie wszczęto, a Węgrom postawiono wąsko zakrojone zarzuty przed Trybunałem Sprawiedliwości UE. Krytycy zmian dokonanych na Węgrzech uznali wsparcie merytoryczne ze strony Komisji Weneckiej za bardzo istotne w staraniach o uruchomienie procedury kontrolnej i wywarcie nacisku na Węgry, a może także nałożenie sankcji. Nie ukrywał tego ówczesny przewodniczący Komisji Europejskiej J. M. Barroso, który odnosząc się do kazusu Węgier w przemówieniu z 2012 r. (Speech 12/16) wprost stwierdził, że kiedy sprawy wykraczają poza zagadnienia regulowane prawem unijnym, ale dotyczące wartości, na jakich opiera się Unia, znaczenie opinii Komisji Weneckiej staje się bardzo istotne. Te wartości to: godność osoby ludzkiej, wolność, demokracja, równość, państwo prawne, poszanowanie praw człowieka, w tym praw osób należących do mniejszości, społeczeństwo oparte na pluralizmie, niedyskryminacji, tolerancji, sprawiedliwości, solidarności oraz na równości kobiet i mężczyzn. Opinia Komisji dotycząca Węgier była bardzo krytyczna. Sankcji przewidzianych w art. 7 TUE ostatecznie nie nałożono. (zob. Bode-Kirchhoff, s. 66-69).\nZwolennicy Komisji domagają się wzmocnienia skali jej realnego oddziaływania, łącznie z ustanowieniem systemu sankcji\nZarzut, który również pochodzi od zwolenników Komisji dotyczy braku mechanizmów dotyczących oceny skuteczności działań Komisji, szczególnie w odniesieniu do konkretnych państw i opinii na temat konkretnych regulacji. Chociaż w programie posiedzenia plenarnego Komisji Weneckiej znajduje się zawsze punkt dotyczący tego zagadnienia, w praktyce jego realizacja polega na krótkiej prezentacji ogólnego raportu obejmującego głównie przypadki pełnej realizacji zaleceń opinii lub zmian zgodnych z jej treścią. W odniesieniu do pozostałych przypadków używa się (a wręcz nadużywa) formułki „in progress” (sprawy w toku). Wśród propozycji zmian reguł działania Komisji proponuje się wprowadzenie obowiązkowych raportów na temat rezultatów, jakie przyniosła opinia Komisji („follow-up”), a w przypadku wprowadzenia zmian w prawie – kontroli przez Komisję tych zmian pod względem ich zgodności z treścią pierwotnej opinii (ewentualnie – z zawartymi w niej zaleceniami). Analizy dokonywane przez badaczy dowodzą, że zmiany te nie zawsze zmierzały w pożądanym przez Komisję kierunku (Hoffman-Riem, s. 588-589).\nSzczegółowe zarzuty dotyczą kilku kwestii. Najpoważniejszy odnosi się do zjawiska, które ujawnił jeden z członków Komisji, który potwierdził, że nie zawsze opinie Komisji poprzedzone są dostatecznie wnikliwą analizą i wszechstronnymi badaniami, biorącymi pod uwagę opinie zainteresowanego państwa, czy jego władz (Bartole, s. 59). Powodów jest wiele. Wśród nich dominuje presja czasu wynikająca z konieczności wydania opinii możliwie szybko, aby zdążyć z jej opublikowaniem np. przed zbliżającymi się wyborami parlamentarnymi lub przed końcem trwającego procesu prawotwórczego (np. zmierzającego do zmiany konstytucji). Praktyka dostarczyła przykładów takich zdarzeń – jak opinia w sprawie projektu nowej konstytucji islandzkiej, którą przygotowywano w pośpiechu w zespole, w którym nikt nie znał języka islandzkiego i wszyscy korzystali ze szczątkowych materiałów w języku angielskim, czy przykład Belgii, kiedy Komisja oceniała projekt modyfikacji trybu zmiany konstytucji zmierzający do jego złagodzenia. Działania Komisji prowadzono pod presją wynikającą ze świadomości, że sformułowanie zbyt krytycznej opinii może doprowadzić do upadku rządu belgijskiego (autora projektu zmian) uformowanego z wielkim trudem po ponad 500 dniach dramatycznych negocjacji\nW składzie grup roboczych zauważa się nadreprezentację przedstawicieli państw Europy Zachodniej. Co ciekawe, wykazują oni większą tolerancję od kolegów z Europy Środkowej i Wschodniej, którzy są o wiele bardziej radykalni w swoich ocenach.\nKrytyka składów grup roboczych dotyczy uznaniowego charakteru decyzji na ten temat, które podejmują arbitralnie ich przewodniczący. W wielu przypadkach zauważa się nadreprezentację prawników, podczas gdy ocena konkretnych regulacji nie powinna abstrahować od analizy procesów politycznych, do czego potrzebna jest wiedza z zakresu nauk politycznych. Wobec tego zgłasza się postulaty, aby grupa robocza mogła korzystać z opinii zewnętrznych ekspertów (co zdarza się, ale bardzo rzadko), a także aby oceniane państwo miało prawo wypowiedzieć się w sprawie składu grupy, a nawet rekomendować jej członków (kierując się przesłankami merytorycznymi – wskazując osoby dobrze zorientowane w regulacjach prawnych i praktyce politycznej danej państwa, lub politycznymi – wnioskując o wyłącznie ze składu grupy czynnego polityka lub osoby, co do której bezstronności zachodzą wątpliwości). O ile nic nie może powstrzymać państwa, aby w skład Komisji oddelegowało czynnego polityka, o tyle inne, badane państwo powinno móc wyłączyć go ze składu grupy roboczej przygotowującej raport na jego temat (de Visser, s. 12-13). Krytyce poddaje się także brak parytetów geograficznych i nadreprezentację przedstawicieli państw Europy Zachodniej. Co ciekawe, wykazują oni większą tolerancję od kolegów z Europy Środkowej i Wschodniej, którzy są o wiele bardziej radykalni w swoich ocenach, co udowodnił m.in. przypadek oceny sposobu powoływania sędziów sądu konstytucyjnego Mołdawii (Jowell, s. 676-677).\nPrawie 30-letni dorobek Komisji Weneckiej jest bardzo bogaty. Dotyczy nie tylko krajów, z myślą o których powstała Komisja, ale także tych, które uchodzą za dojrzałe, stare demokracje. Dowodzi to faktu, że demokracja jest ustrojem wymagającym stałej czujności i potwierdza tezę starożytnych filozofów głoszoną od czasów Sokratesa i Platona, że ustroje mają skłonność do degeneracji i przyjmowania form „chorych”. Demokracja nie jest tutaj wyjątkiem, a wręcz jest szczególnie podatna na złe zmiany.\nPomimo swojego doradczego i merytorycznego charakteru Komisja Wenecka jest bez wątpienia jednym z kluczowych podmiotów promujących ustrój demokratyczny w skali międzynarodowej. Tak jak nie należy przeceniać jej wpływów, również nie należy umniejszać jej znaczenia. Co ciekawe, pomimo prawie 30-letniej historii Komisja długo pozostawała w cieniu nie wzbudzając większego zainteresowania nauki prawa konstytucyjnego. Zmianę przyniosły przede wszystkim coraz liczniejsze przypadki odwoływania się do treści jej opinii przez Europejski Trybunał Praw Człowieka, jak i wypowiedzi wydawane w sprawach o silnych zabarwieniu politycznym, szeroko komentowanych na forum międzynarodowym, jak referendum na Krymie, czy nowe konstytucje krajów arabskich.\nPełna ocena działalności Komisji Weneckiej wymaga uprzedniej odpowiedzi na pytanie o słuszność przyjęcia konkretnego wzorca ustrojowego nowoczesnej demokracji. To jest już jednak ocena, która ma charakter polityczny, a nie prawny.\nNie ulega wątpliwości, że dorobek Komisji Weneckiej jest bardzo użyteczny zarówno dla procesu tworzenia standardów demokratycznego państwa prawa, jak i dla badań nad funkcjonowaniem współczesnych państw demokratycznych. Komisja opierając się na zestawach rekomendacji i zbiorach dobrych praktyk, odwołując się do swoich poprzednich wypowiedzi i opinii promuje konkretny, spójny i najbardziej powszechny dzisiaj model państwa demokratycznego opartego na liberalnej koncepcji praw człowieka i zasadzie państwa prawa. W skład komisji obok polityków wchodzą głównie eksperci z dziedziny prawa konstytucyjnego i międzynarodowego, sędziowie sądów konstytucyjnych i najwyższych oraz byli rzecznicy praw obywatelskich.\nPodstawowy zarzut krytyków dotyczący służebnej roli Komisji wobec konkretnej wizji ustroju demokratycznego, a wręcz promowania bezalternatywnej wizji demokratycznego ustroju państwa nowoczesnego jest dla jej zwolenników największą zaletą Komisji, której działalność polega na tworzeniu uniwersalnych standardów demokratycznych i czuwania na ich zachowywaniem w poszczególnych krajach różnych części świata. Inicjatorzy powołania Komisji nigdy nie kryli, że ich celem było „przyprowadzenie zagubionych owieczek do owczarni”, czyli zabezpieczenie określonego kierunku transformacji ustrojowej postkomunistycznych państw Europy Środkowo – Wschodniej (de Visser, s. 17).\nOcena skuteczności działalności Komisji Weneckiej zależy ściśle od oczekiwań, jakie się przed nią stawia. Wydaje się, że w przypadku wielu komentatorów są to oczekiwania bardzo wygórowane. Jedną z głównych bolączek państw Europy Środkowo – Wschodniej pozostających przez dekady pod wpływem sowieckich porządków jest niski poziom kultury politycznej. Żadne zmiany w prawie nie doprowadzą do znaczącego polepszenia poziomu kultury politycznej czy prawnej. Tych wartości nie da się zadekretować. Jako przykład podaje się Albanię, w której pomimo kilkukrotnych zmian w prawie wyborczym wprowadzonych pod wpływem opinii Komisji Weneckiej, nie doszło do znaczącej poprawy w tej dziedzinie (Hoffmann-Riem, s. 589-590).\nZarzut naruszania standardów demokratycznych jest jednym z najcięższych, jakim można obarczyć państwo. Nie dziwi więc, że opinie Komisji są używane – najczęściej bez jej zgody i udziału – do bieżącej gry politycznej na arenie międzynarodowej oraz wewnętrznej – krajowej. Warto o tym pamiętać oddzielając tezy i wypowiedzi Komisji od ich politycznej interpretacji. Pełna ocena działalności Komisji Weneckiej wymaga uprzedniej odpowiedzi na pytanie o słuszność przyjęcia konkretnego wzorca ustrojowego nowoczesnej demokracji. To jest już jednak ocena, która ma charakter polityczny, a nie prawny. Każdy powinien dokonać jej sam.\n(30.1.2016) Z ostatniej chwili: Znamy już pełny skład i program wizyty grupy roboczej Komisji Weneckiej w Polsce\nW dniach 8 – 9 lutego br. Polskę odwiedzi 4 – osobowa delegacja grupy w składzie: Christoph Grabenwarter (Austria; prawnik, prof. prawa administracyjnego i konstytucyjnego w Uniwersytecie Wiedeńskim, sędzia Trybunału Konstytucyjnego), Michael Frendo (Malta; prawnik, były wieloletni poseł i minister, były przewodniczący maltańskiego parlamentu), Jean-Claude Scholsem (Belgia; prawnik, prof. prawa konstytucyjnego w Uniwersytecie w Liège, członek Najwyższej Rady Sądownictwa Królestwa Belgii), Kaarlo Tuori (Finlandia; prawnik, prof. prawa administracyjnego w Uniwersytecie w Helsinkach). Dodajmy, że grupa robocza pracująca nad projektem opinii w sprawie polskiej ustawy o trybunale konstytucyjnym składa się łącznie z 6 osób. Dwie pozostałe członkinie grupy: Veronika Bílková (Czechy; prawniczka, dr prawa, wykładowca prawa międzynarodowego w Uniwersytecie Karola w Pradze) i Sarah Cleveland (USA; prawnik, profesor prawa, jeden z kierowników Instytutu Praw Człowieka w Uniwersytecie Columbia) nie mogą w wyznaczonym terminie przyjechać do Polski. Zastąpią je w czasie wizyty w Polsce: Gianni Buquicchio (Włochy, obecny Przewodniczący Komisji Weneckiej, prawnik - dr prawa międzynarodowego, wykładowca, przez wiele lat związany zawodowo z Radą Europy) oraz Schnutz Rudolf Dürr (Austria, Szef Wydziału Sądownictwa Konstytucyjnego w Sekretariacie Komisji Weneckiej, prawnik - dr prawa, od wielu lat związany z Komisją Wenecką).\nW czasie wizyty zaplanowano spotkania grupy z przedstawicielami Kancelarii Prezydenta RP, Ministerstwa Sprawiedliwości, Sejmu i Senatu, Sądu Najwyższego, Rzecznika Praw Obywatelskich i oczywiście Trybunału Konstytucyjnego.\nProjekt opinii zostanie przedstawiony na posiedzeniu plenarnym Komisji w Wenecji w dniach 11 – 12 marca 2016 r., gdzie dojdzie do uchwalenia ostatecznego tekstu opinii.\n1. Bartole S., Final Remarks: The role of the Venice Commission, „Review of Central and East European Law”, 2000, vol. 26.\n2. Bode-Kirchhoff L., Why the Road from Luxembourg to Strasbourg leads through Venice: a Venice Commission as a link between the EU and the ECHR (w:) Human Rights Law in Europe: The Influence, Overlaps and Contradictions of the EU and the ECHR, ( red.) K. Dzehtsiarou, T. Konstadinides, T. Lock, N. O’Meara, Rutledge 2014.\n3. Hoffmann-Riem W., The Venice Commission of the Council of Europe – Standards and Impact, „The European Journal of International Law”, 2014, Vol. 25, No. 2.\n4. Jowell J., The Venice Commission: Disseminating Democracy Through Law, „Public Law” 2001 (Winter).\n5. Komisja Wenecka (na stronie:) Stałe Przedstawicielstwo Rzeczypospolitej Polskiej przy Radzie Europy w Strasburgu, http://www.strasburgre.msz.gov.pl/pl/o_re/instytucje/ komisja_wenecka/komisja_wenecka_1\n6. Opinion on the Amendments to the Constitution of Liechtenstein proposed by the Princely House of Liechtenstein, adopted by the Venice Commission at its 53rd plenary session (Venice, 13-14 December 2002, CDL-AD(2002)032-e)\n7. Rousseau D., The concept of European constitutional heritage (w:) The Constitutional Heritage of Europe, Strasbourg 1997.\n8. Venice Commission, http://www.venice.coe.int/webforms/events/\n9. de Visser M., A Critical Assessment of the Role of the Venice Commission in Process of Domestic Constitutional Reform\n– working paper,\n– opublikowane w: „American Journal of Comparative Law, Volume 63, Number 4, Fall 2015.\n*Dr Marcin Michał Wiszowaty jest adiunktem w katedrze Prawa Konstytucyjnego Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Gdańskiego\nBlog konstytucyjny Konstytuty.pl (25.1.2016)


Forum Zarządu Komunikacji Miejskiej w Elblągu spółka z ograniczoną odpowiedzialnością • Wyświetl temat - Prasówka\nDzisiaj jest 31 paź 2020, 08:21\n: 22 sty 2014, 16:43\nPostanowiłem założyć nowy wątek wzorem dawnego forum, w którym takowy istniał. Można zamieszczać tutaj artykuły prasowe, pojawiające się w mediach, a dotyczące elbląskiej komunikacji miejskiej. Każde inne posty, które nie będą zawierać treści artykułu oraz źródła (linku) z którego on pochodzi będą usuwane bez ostrzeżenia [scorpio44]. Do dyskusji na temat treści artykułów zamieszczonych w tym wątku, będzie służyć wątek "komentarze do prasówki", który zaraz założę, określając w nim zasady wypowiadania się.\nNa początek dzisiejszy artykuł o dowcipnym kierowcy linii 12\nTeraz ja - Dowcipny kierowca "dwunastki"\nPo wydarzeniach sprzed kilku dni proponuję, żeby wprowadzić do powszechnego obiegu powiedzonko: dowcipny jak kierowca "dwunastki". Do dziś wraz z mężem zaśmiewamy się z jakże wspaniałego poczucia humoru pana, z którym mieliśmy zaszczyt podróżować w ostatnią sobotę około godziny 22 i któremu zawdzięczamy niezapomniany wieczorny spacer.\nAle do rzeczy: ponieważ mieszkamy w okolicach Krasnego Lasu, jedynym środkiem lokomocji, jaki w swej łaskawości miasto udostępnia tej, coraz liczniejszej grupie elblążan, mieszkającej w naszych okolicach, jest autobus numer 12. Pominąć w tej opowieści należy może fakt, że autobus ten w dni wolne od pracy kursuje nader rzadko, właściwie - raz na godzinę, co rozumiemy jako sposób skłonienia nas i naszych sąsiadów do wczesnego powrotu do domu, zajęcia się raczej rodziną ,praniem i oglądaniem TV niż szukaniem grzesznych rozrywek w centrum miasta, nie daj Boże - odwiedzaniem znajomych…\n”Dwunastka” też kursuje sobie, swobodnie interpretując raczej pojęcie punktualności - zwykle podane w rozkładzie jazdy godziny przyjazdów są traktowane jako luźna propozycja dla pana kierowcy niż faktyczny termin przybycia na przystanek.Tak też było w sobotę.\nPlanowaliśmy zdążyć na ostatnią dwunastkę o godzinie 22.27 wg rozkładu na przystanku przy szpitalu wojewódzkim w kierunku: Próchnik. Jednak autobus przybył znacznie wcześniej - może był to poprzedni, znacznie spóźniony. W sumie fajnie - pomyśleliśmy, wsiadając, będziemy wcześniej w domu. Autobus szybko przemierzał ulice miasta, zbliżaliśmy się do naszego celu podróży w Krasnym Lesie. Jakież jednak było nasze zdumienie, gdy pan kierowca, mimo iż musiał widzieć, że wstaliśmy z miejsca i zbliżyliśmy się do drzwi wyjściowych, co więcej - kilkakrotnie nacisnęliśmy przycisk sygnalizujący zamiar wysiadania - w ogóle się na naszym przystanku nie zatrzymał! Zatrzymał się za to na następnym - a proszę nam wierzyć, przechadzka w 10-stopniowym mrozie w zimową noc, pośród pól i lasów nie jest tym, na co akurat mieliśmy ochotę w sobotni wieczór.\nRóżnica jednego przystanku w naszych stronach nie jest tym samym, co przechadzka po Hetmańskiej... Na dodatek mąż ma kontuzję nogi i problemy z sercem… Cóż, pan kierowca „dwunastki” wiedział jednak lepiej, że wieczorny spacer jest właśnie tym, co poprawi nasze samopoczucie i zdrowie. Może miał rację - właściwie czujemy się dziś w miarę dobrze, prócz tego, że bierze nas cholera.\nDoceniamy jednak fakt, że ZKM zatrudnia pracowników, kierując się widocznie ich poziomem poczucia humoru i ogólnego wyluzowania. Mamy jednak nieśmiałą prośbę - dla lepszej orientacji mieszkańców naszej dzielnicy, proponujemy, żeby niektóre kursy „dwunastki” oznaczyć wielką literą ”Z” - jak „ZDROWOTNY”. Wtedy będziemy wiedzieć, że to, czy wysiądziemy na naszym przystanku jest wyłącznie dziełem przypadku i raczej wybierzemy się na miasto w traperach i narciarskich kurtkach, z termosem i kanapkami na drogę. Czy nasz projekt znajdzie uznanie w oczach zarządu ZKM?\nA pana dowcipnego kierowcę serdecznie pozdrawiamy. Pasażerowie.\n: 23 sty 2014, 09:02\nAutobus linii 23. Mieszkańcy pytają - czy to jest normalne?\nMija dopiero miesiąc odkąd firma Arriva obsługuje elbląskie autobusy. Niestety, po raz kolejny powracamy do problemów związanych z nowym przewoźnikiem. Tym razem skarga dotyczy autobusu linii nr 23, który nie wyjechał na swoją trasę.\n- Na linię 23 obsługiwaną przez nowego przewoźnika "Arriva" nie wyjechał wczoraj autobus. To jest niedopuszczalne. Jak ktoś taki mógł wygrać przetarg? ZKM oczywiście milczy. To już nie pierwszy taki przypadek – mówi nasz Czytelnik.\n- Dzisiaj chciałem skorzystać z usług komunikacji miejskiej. Mój wybór to nową linię 23. Po piętnastu minutach zadzwoniłem do dyspozytora, który powiedział mi, że nie ma dostępnych autobusów i w związku z tym linia nie kursuje. Czy to jest normalne? – pyta nasz kolejny Czytelnik.\nSkarg jest coraz więcej. Nie tylko na linię 23, ale i również na autobusy oznaczone numerami 12 oraz 16.\nOczywiście, spóźnienia autobusów można tłumaczyć faktem, że mamy coraz gorsze warunki pogodowe, a co za tym idzie utrudnienia na drodze. Nie zmienia to faktu, że przewoźnicy powinni być przygotowani na taką ewentualność i trzymać się rozkładu jazdy. Pasażerowie uczciwie płacą za przejazd. Naturalne jest, że kupując i kasując bilet oczekują również poszanowania zasad z drugiej strony. Na zewnątrz panują mrozy. Wyczekiwanie na autobus w takich warunkach bez wątpienia nie jest przyjemnością.\nPo ostatnim opublikowanym liście naszej Czytelniczki w sprawie kierowcy autobusu numer 7 otrzymaliśmy od Arrivy komentarz w tej sprawie. Prezentuje się następująco:\nDziękujemy za poniższą informację. Ustaliliśmy już kto danego dnia obsługiwał komunikację i podjęliśmy w tej sprawie stosowne działania. Pragniemy nadmienić, iż dnia 20 stycznia 2014 autobusem o numerze bocznym 600 kierował pracownik z bardzo dużym doświadczeniem w jeździe autobusem. Kierowca jeździł w Warszawie i w Elblągu (łącznie 40 lat za kierownicą). Dziękujemy za informację i mamy nadzieję, że ta sytuacja się nie powtórzy.\nPodobne sytuacje zdażają się nagminnie, nie ważne czy dotyczą kierowców, czy kursowania poszczególnych linii. Faktem jest, że Arriva na elbląskim rynku funkcjonuje dopiero od miesiąca, a problemy są widoczne gołym okiem. Czy nowy przewoźnik to nadal stare problemy?\nŹródło: http://moto.elblag.net/artykuly/autobus ... r,9353.htm\n: 23 sty 2014, 12:19\nAutobusem do Góry Chrobrego już od najbliższej soboty\nZKM w Elblągu informuje, że aby ułatwić dojazd do Góry Chrobrego podczas ferii zimowych, od 25 stycznia br. (sobota) autobusy na wybranych kursach linii nr 17 w obu kierunkach, będą dojeżdżały na parking pod stokiem.\nNowe, tymczasowe rozkłady jazdy linii nr 17 zostaną umieszczone na przystankach i na stronie internetowej ZKM w Elblągu w dniu 24 stycznia br.\nŹródło: http://info.elblag.pl/37,34369,Autobuse ... oboty.html\n: 06 lut 2014, 16:02\nElektroniczne tablice na przystankach autobusowych. Kiedy pojawią się kolejne?\nW Elblągu działają już trzy tablice elektroniczne na przystankach autobusowych. Znajdują się one na przystanku przy ul. Hetmańskiej, druga obok budynku Sądu przy ul. 1 Maja, a trzecia obok Dworca przy al. Grunwaldzkiej. Trzy tablice informacji pasażerskiej działają już od 2012 roku. W ciągu najbliższych miesięcy planowane jest zakupienie kolejnych trzech. Nie wiadomo jeszcze na których przystankach zostaną zamontowane. Zależne jest to od możliwości zasilania tych urządzeń. Na pewno umieszczone zostaną w centrum miasta.\nTablice te są na pewno dużym udogodnieniem dla mieszkańców Elbląga. Można szybciej i łatwiej zorientować się, o której godzinie będzie najbliższy autobus. Czy warto na niego czekać czy może lepiej skorzystać z tramwaju. Niestety koszt jednej tablicy to blisko 30 tys. zł plus montaż, więc jest to dosyć droga inwestycja.\nZapytaliśmy specjalistę ds. marketingu i komunikacji społecznej ZKM Michała Góreckiego, czy były przypadki próby dewastacji tychże urządzeń. Poinformował nas, że na szczęście nic takiego się nie wydarzyło. Tablice powinny działać bez zarzutów.\nŹródło: http://www.elblag.net/artykuly/elektron ... h,9612.htm\n: 06 lut 2014, 16:09\nNie będzie autobusu do Góry Chrobrego\nZKM w Elblągu odwołuje kursy linii numer 17 do Góry Chrobrego.\n— W związku z zakończeniem ferii zimowych, a także skromnym zainteresowaniem, od dnia 12 lutego autobusy linii nr 17 nie będą dojeżdżały na parking pod Górą Chrobrego — informuje Michał Górecki z ZKM w Elblągu. — Nieznaczne wydłużenie czasu obowiązywania zmian w trasie tej linii jest związane z koniecznością wymiany rozkładów na wszystkich przystankach na trasie linii nr 17.\nŹródło: http://elblag.wm.pl/189347,Nie-bedzie-a ... z2sYSW2tEc\n: 07 lut 2014, 19:25\nKierowca nie zatrzymał się na przystanku. Pasażerowie wzburzeni. Zobacz nadesłane video\nZnów kierowcy autobusów i znów brak kultury z ich strony. Mieszkańcy Elbląga coraz częściej skarżą się na prowadzących pojazdy. Tym razem problem dotyczy faktu nie zatrzymania się autobusu na przystanku, na którym pasażerowie chcieli wysiąść.\nJedna ze skarg dotyczy kierowcy autobusu linii 13, która jest obsługiwana przez nowego przewoźnika Warbus sp. z.o.o.\n„Pierwsza sprawa to taka, że kierowca jechał dynamicznie hamując, co skutkowało szarpaniem autobusu na każdym zakręcie. Ponadto kierowca nie zatrzymał się o 15:20 na przystanku przy ul. Piłsudskiego. Dwie pasażerki chciały wysiąść w tym miejscu. Krzyczały do kierowcy, aby się zatrzymał. Niestety kierowca to zbagatelizował i pojechał dalej. Jedna z pasażerek wysiadła na przystanku Królewiecka-szpital. Natomiast starsza pasażerka pojechała na kolejny, aby móc się przesiąść i wrocić na ul. Piłsudskiego. Podeszła do kierowcy i zapytała dlaczego się nie zatrzymał. Poinformowała go, że wciskała przycisk mimo iż to nie był przystanek na żądanie. Kierowca nawet nie odpowiedział, a gdy pasażerka powiedziała, że teraz musi ją zawieźć odpowiedział, że chyba musiałaby mu zapłacić, żeby ją zwiózł” - relacjonuje nasza czytelniczka.\nSkontaktowaliśmy się w tej sprawie ze specjalistą ds. marketingu i komunikacji społecznej ZKM Michałem Góreckim. Poinformował nas, iż pasażerka zgłosiła się już do ZKM w tej sprawie. Z systemów monitorowania pojazdów, wynika, że kierowca nie zatrzymał się na tym przystanku. Michał Górecki zapewnia nas, że skontaktowano się już z przewoźnikiem i kierowca zostanie zdyscyplinowany, a także zostaną wyciągnięte konsekwencje służbowe. „Za niedogodności wywołane tym zdarzeniem, ponownie przepraszamy”.\nOtrzymaliśmy także drugie zgłoszenie od czytelnika dotyczące linii numer 14. Pasażer informuje nas, iż autobus jechał z otwartymi drzwiami przez pewien odcinek drogi. W tej kwestii ZKM zapewnia, iż zostanie zwrócona na to uwaga. Przewoźnik już zadeklarował, że pojazd zostanie przyjęty na warsztat, w celu ustalenia przyczyn usterki.\nŹródło: http://moto.elblag.net/artykuly/kierowc ... w,9651.htm\nLink do filmiku z artykułu: http://www.youtube.com/watch?feature=pl ... QFJsdn9G14\n: 07 lut 2014, 19:35\nPodróż tramwajem w oczach mieszkanców naszego miasta – zobacz wyniki sondy\nSpółka Tramwaje Elbląskie dokłada wszelkich starań, aby przypodobać się mieszkańcom korzystającym z ich usług. W listopadzie 2013 roku pojawiły się dwa nowe tramwaje kursujące na trasie linii nr. 4. Jednak czy to wystarcza podróżującym mieszkańcom? Postanowiliśmy to sprawdzić i zapytać elblążan czy są zadowoleni z obecnego stanu tramwajów, punktualności, komfortu przejazdów oraz czy cena biletu jest odpowiednia w zamian za oferowane usługi.\nJestem niezadowolona, bo przekopują nam miasto i ciągle zmieniają linie. Zmuszona jestem praktycznie cały czas chodzić na piechotę. Punktualność ponad wszystko, a z tym bywa różnie. Nasi tramwajarze są bardzo znerwicowani. Nie chcą otwierać w ogóle przednich drzwi bo jest zimno. Są przecież starsze osoby czy kobiety w ciąży, które chciałyby wsiąść koło kierowcy i kupić bilet bez przepychania się przez pół tramwaju. Mamy to co mamy, miasto może nam to wszystko polepszy. Czekam na dzień, w którym to ruszy i będzie funkcjonować tak jak powinno. Póki co tramwaje dla mnie nie istnieja, bo szybciej dojdę na piechotę.\nTramwaje oceniam pozytywnie. Jedyny probleme pojawia się dopiero wtedy, gdy tramwaj jest pełny, bo trzeba jechać w ścisku i jest problem z wsiadaniem i wysiadaniem. Czasami trzeba wręcz odepchnąć parę osób, żeby się wydostać z tramwaju. Jeśli chodzi o punktualność to tramwaje przyjeżdżają z reguły na czas, ale zdarzają się wyjątki.\nZe względu na to, że przejazdy tramwajami mam bezpłatne to jeżdżę dużo i jestem bardzo usatysfakcjonowana z obecnego stanu rzeczy. Pojawiają się coraz nowsze tramwaje i przede wszystkim są ciepłe co jest dla mnie najważniejsze zimą. Nie ma także tłoku ludzi co bardzo umila taką podróż bo nie muszę się martwić o miejsce.\nDość często zdarza mi się jeździć tramwajami i to w zasadzie jedną linią. Komfort jazdy zależy od tego jaki przyjedzie tramwaj, bo w tych nowych jest bardzo wygodnie, a w starszych już nie do końca. Są bardzo nieszczelne i jest w nich zimno, bo w całym tramwaju po prostu wieje. Spóźnienia jak już się zdarzają to jest to kwestia jednej czy dwóch minut, więc da się przeżyć.\nW Elblągu jechałam tylko kilka razy tramwajamy, bo jestem przyjezdną z Koszalina, ale te przejażdzki zrobiły na mnie pozytywne wrażenie. Zdarzyła mi się taka sytuacja, że kierowca nie miał jak wydać pieniędzy i ku mojemu zaskoczeniu potrafił na przystanku podejść do sąsiedniego tramwaju i poprosić kolegę z pracy o trochę drobnych. Z taką uprzejmością bardzo rzadko można się spotkać, więc tym bardziej jestem pozytywnie nastawiona.\nProblemem są stare tramwaje i czekam aż zostaną wymienione. Jak przyhamują to można wyrżnąć w siedzenie. Może to zależy też od samego tramwajarza. Poza tym jest fajnie, bo pojawiają się już te nowsze, które są bardzo ładne i komfortowe. Warto zwrócić uwagę na zachowanie pasażerów. Dobrze by było, gdyby pojawiły się w tramwaju ogłoszenia "ustąp miejsca starszemu". Młodzi tego nie robią nawet jak pojawi się osoba poruszająca się o kulach i nie pomyślą o wstaniu z miejsca.\nWydaje mi się, że z roku na rok jest coraz lepiej. Wiadomo trochę tych wagonów dochodzi i podnosi się poziom komfortu pasażerów. Punktualność na pewno stoi na przyzwoitym poziomie i pod tym względem sytuacja jest lepsza w porównaniu do autobusów z prostego powodu – tramwaje są uprzywilejowane i maja pierwszeństwo. Wszędzie się zdarzają awarie. Jest zima i z warunkami musimy sobie jakoś radzić. Nie jest źle i w porównaniu z innymi miastami wygląda to dość przyzwoicie.\nZ elblążanami rozmawiał Majciej Traczyński\nŹródło: http://info.elblag.pl/49,34590,Podroz-t ... sondy.html\n: 08 lut 2014, 10:54\nPrzyszło nowe, ale czy lepsze? Autobusy w Elblągu to nadal temat drażliwy\nZa nami prawie 1,5 miesiąca od wprowadzenia na rodzimy rynek nowych przewoźników w autobusowej komunikacji miejskiej. Z zapewnień ZKM w Elblągu wynikało, że od 1 stycznia 2014 roku jakość przewozów w naszym mieście - w dużym uproszczeniu – będzie łatwiejsza, prostsza i przyjemniejsza. Te jednak nie mają jak na razie przełożenia z teorii na praktykę. Często słyszymy pytania o to, gdzie zapowiadane zmiany, mające zdecydowanie wpłynąć na komfort podróżujących? Takie same pytania zadajemy dziś elbląskiemu ZKM-owi.\nNowe i młodsze, niskopodłogowe, monitorowane autobusy z lepszą cyrkulacją powietrza wewnątrz. Wszystkie wyposażone w system Elbląskiej Karty Miejskiej, rozszerzone o głosowe zapowiedzi przystanków, zainstalowane na zewnątrz pojazdów. Czyste, cieplejsze w zimie i kontrastowo oznakowane na stopniach, co ma być ułatwieniem dla osób niewidzących i niedowidzących. Takie miały być autobusy jeżdżące po Elblągu od 1 stycznia 2014 roku. Tymczasem spotykamy się z opiniami mieszkańców miasta, radnych – którzy są głosem elblążan na szczeblu samorządowym, a także tych, którzy nasze miasto odwiedzają i wyrażają raczej rozczarowanie, niż entuzjazm tym, co wozi ich po elbląskich ulicach.\nWśród zarzutów najczęściej pojawiają się te mówiące o znacznych spóźnieniach autobusów na poszczególnych liniach. Dostaje się też samym pojazdom: w wielu nadal brakuje kamer monitoringu, próżno w nich nawet szukać... systemu EKM. Na niektórych liniach jeżdżą pojazdy, które wyposażone są w jedne z najstarszych typów kasowników-dziurkaczy. Część nowych „maszyn” trafi do Elbląga dopiero za kilkanaście tygodni, a pasażerowie wciąż skarżą się na zimno panujące w pojazdach i brud - Aura za oknem nie sprzyja utrzymaniu czystości, ale czy musimy być skazani na autobusy, na których od brudu nie widać nawet numeru linii? – to tylko jedna z uwag, które pod adresem rodzimej komunikacji miejskiej cyklicznie przychodzą na naszą redakcyjną skrzynkę.\nKilka kluczowych dla mieszkańców kwestii postanowiliśmy wyjaśnić więc w Zarządzie Komunikacji Miejskiej Elblągu. Ostatnie zawirowania związane z firmami, które brały udział w przetargu u wielu z nas spowodowały chaos informacyjny. Przypominamy więc raz jeszcze – od 1 stycznia br. mamy w mieście na razie dwóch nowych przewoźników: firmę Arriva i Warbus, na pakiet nr 2 i 3, gdyż to właśnie na trzy pakiety zostały podzielone elbląskie linie autobusowe – W toku jest nowy przetarg na pakiet nr 1, czyli linie nr 6, 8, 14, 15, 18, 19, 20 – wskazuje Michał Górecki, specjalista ds. marketingu i komunikacji społecznej ZKM w Elblągu.\nZasadnym stało się dla nas pytanie o to, ile w końcu nowych autobusów pojawi się w Elblągu w ramach umowy z przewoźnikami i kiedy to nastąpi? - Zgodnie z dotychczasowymi deklaracjami dwóch nowych przewoźników jeszcze w tym roku sprowadzi do Elbląga łącznie 18 nowych pojazdów wyprodukowanych już w 2014; 12 dostarczy firma Arriva Sp. z o.o., 6 - Warbus Sp. z o.o. – wskazuje Michał Górecki.\nTyle teoria. Poprosiliśmy więc o wyjaśnienie, ile fabrycznie nowych autobusów pojawiło się już w Elblągu, czy wszystkie wyjechały już na ulice i czy każdy z nich posiada zamontowany system EKM? Na te ostatnie pytanie ZKM nie udzielił jednak jednoznacznej odpowiedzi - Wszystkie autobusy, którymi przewoźnicy będą służyć naszym pasażerom, muszą posiadać urządzenia systemu EKM – mówi Michał Górecki. - Od 1 stycznia Arriva rozpoczęła świadczenie usług m.in. 5. fabrycznie nowymi autobusami wyprodukowanymi pod koniec 2013 roku. W ostatnich dniach Arriva sprowadziła kolejne 2 nowe autobusy, wyprodukowane już w 2014 – kontynuuje Michał Górecki. - Przewoźnik ten do końca kwietnia planuje systematycznie sprowadzać kolejne, nowe autobusy. Warbus również w najbliższych miesiącach sprowadzi do Elbląga nowe autobusy.\nNa oko kamery jeszcze poczekamy\nNiestety, nie wszystkie autobusy posiadają także monitoring wizyjny. Ten jest dla wielu pasażerów niezwykle ważny. W ostatnim czasie w elbląskiej komunikacji miejskiej znowu uaktywnili się drobni złodziejaszkowie, którzy autobusowy tłok lubią wykorzystywać do splądrowania torebki lub plecaka. Monitoring w szybki i łatwy sposób rozwiązałby ten problem, potrafiłby także wskazać, kto kasuje bilet, a kto podróżuje na przysłowiową „gapę” Ale to w najbliższym czasie ma ulec zmianie - Docelowo wszystkie autobusy będą musiały posiadać monitoring wizyjny. W tej chwili nie wszystkie pojazdy są wyposażone w odpowiednie urządzenia - część autobusów jest tymczasowa i zostanie wymieniona na fabrycznie nowe, już z kompletnym wyposażeniem i zgodnie z naszymi wymogami – tłumaczy Michał Górecki. - Ponieważ umowa z Warbusem została podpisana w drugiej połowie stycznia, a więc przewoźnik miał naprawdę mało czasu na przygotowania, w niektórych autobusach, ten monitoring będzie montowany w najbliższych dniach.\nJak wyjaśnia pracownik ZKM monitoring nie wymaga obsługi: nagrania są zapisywane w pamięci komputera umieszczonego w autobusie i przechowywane przez określony czas, a następnie nadpisywane lub zastępowane nagraniami z kolejnych dni - W razie konieczności, np. na życzenie policji – nagrania z danego wozu będą kopiowane i udostępniane uprawnionym do tego osobom – zapowiada Michał Górecki.\nSwego czasu dużo mówiło się także o tym, że wraz z pojawieniem się nowych przewoźników w Elblągu, autobusy zostaną doposażone w głosowe zapowiedzi przystanków na zewnątrz pojazdu. W tej kwestii nie ma jednak dobrych wiadomości. Obecnie elbląski ZKM nie dysponuje środkami, aby móc wprowadzić takie udogodnienie.\nDla brudasa - karny łoś\nPozostaje jeszcze kwestia estetyki i czystości w pojazdach – i samych pojazdów. ZKM nadal skrupulatnie przykłada uwagę do tego, by kierowcy, którzy siadają za autobusowe „kółko” wyglądali schludnie i elegancko. Z własnych obserwacji poczynionych w autobusach linii z każdego pakietu nie dostrzegliśmy dowolności w strojach kierowców, co trzeba zaliczyć na plus. – Zgodnie z naszymi wymogami kierowcy powinni być ubrani w sposób schludny i estetyczny; w przypadku mężczyzn są to długie spodnie i koszula oraz marynarka lub sweter w jednolitych, niejaskrawych kolorach; w przypadku kobiet – spódnica lub długie spodnie i koszula oraz marynarka lub sweter także w jednolitych, niejaskrawych kolorach – mówi - Michał Górecki. - Nie wymagamy aby był to jednolity ubiór dla wszystkich pracowników danej spółki. Niemniej jeden z przewoźników – Arriva – właśnie taką zasadę stosuje.\nNie wiemy za to jak często elbląskie autobusy trafiają do myjni. ZKM tłumaczy, że każdy pojazd komunikacji miejskiej w naszym mieście, w momencie rozpoczęcia dnia pracy powinien być czysty wewnątrz i na zewnątrz. Podczas kontroli zwraca się na to szczególną uwagę – Jeżeli stan czystości budzi nasze zastrzeżenia, nakładamy kary finansowe – mówi Górecki.\nNa koniec zaś dobra wiadomość. Na elbląskich przystankach niebawem pojawią się kolejne elektroniczne tablice – Dokładnie trzy nowe. To gdzie zostaną zlokalizowane, oprócz natężenia ruchu na danym przystanku, będzie również uzależnione od możliwości podłączenia tych urządzeń do sieci energetycznej – zapowiada pracownik ZKM.\nNowe tablice pojawią się prawdopodobnie na przystankach zlokalizowanych w centrum miasta.\nŹródło: http://info.elblag.pl/37,34601,Przyszlo ... zliwy.html\n: 08 lut 2014, 18:07\nAutobusy nie trzymają się tras, spóźniają się, wyświetlają trasę po czesku\nZarząd Komunikacji Miejskiej sp. z o. o. na przełomie 2013 i 2014 roku przeprowadził przetargi na obsługę linii autobusowych w Elblągu. Umowy podpisano do 2020 roku. Miała być nowa jakość komunikacji miejskiej od nowego roku a jest po staremu jak nie gorzej — czytamy w liście Klubu Radnych PO przesłanym do naszej redakcji. Czekamy na sygnały Czytelników w tej sprawie.\nStartujący w przetargu wykonawcy mieli czas zapoznać się z topografią miasta, wymogami klientów, a także, jako firmy oferujące usługę przewoźniczą wiedzą jak szybko reagować i oferować najwyższą jakość. Czy wiedzą, czy zagapili się?\nDowiadujemy się od mieszkańców albo z doniesień medialnych, a często sami doświadczamy problemów w funkcjonowaniu komunikacji w Elblągu.\nA oto nasze uwagi:\n- Autobusy wielokrotnie są spóźnione, a co najgorsze zdarzają się przypadki, że autobusy nie przyjadą.\n- Mieszkańcy stojąc na przystankach marzną i spóźniają się do pracy.\n- Karygodne jest, że w przypadku awarii pojazdu przewoźnik nie podstawia natychmiast pojazdu zastępczego.\n- Kierowcy nie trzymają się trasy po której powinna się poruszać dana linia,\n- Brak planu linii naklejonej na szybach, dla pasażera z poza miasta trudno zorientować się dokąd jedzie.\nCzy w takim razie Zarząd Komunikacji Miejskiej sp. z o. o. wyciąga konsekwencje wobec przewoźników, czy jest może przymykane oko?\nBulwersujące jest, że w wielu pojazdach na czołowych tablicach elektronicznych nie jest wyświetlany numer linii a także nazwa przystanku końcowego. Zdarzało się również, że na wyświetlaczach pojawiały się napisy w języku czeskim czy też niemieckim albo błędna nazwa przystanka końcowego. To są zaniedbania zwłaszcza nowych przewoźników, na które trzeba natychmiast reagować. To są przewoźnicy z dużych miast, z doświadczeniem. Nie można doprowadzać do sytuacji, że mieszkaniec w momencie podjazdu autobusu na przystanek nie wie jakiej faktycznie linii jest to pojazd.\nKolejnym zaniedbaniem, tym razem wyłącznie po stronie ZKM jest zamieszanie z rozkładami jazdy. Dochodziło do sytuacji, że rozkład internetowy (z którego korzysta wielu mieszkańców) nie odpowiadał rzeczywistemu. Obecnie mamy zimę więc powinno być zimno ale nie w autobusach czy tramwajach. Wielokrotnie zdarzało się, że pasażerowie marzli. Potrzebne jest pilne monitorowanie temperatury w pojazdach i w razie nieprawidłowości szybka interwencja u przewoźników.\nW związku z licznymi uchybieniami zwróciliśmy się wnioskiem do Prezydenta o przedstawienie następujących informacji:\nZestawienie od 1 stycznia 2014 r.\n- o wszystkich opóźnionych, a także nie odbytych kursach z podziałem na linie\n- informacje o przeprowadzonych przez ZKM kontrolach (badanie temperatury, stanu technicznego pojazdów),\n- informacje o podjętych interwencjach, w tym konsekwencje wyciągane wobec przewoźników.\nŹródło: http://elblag.wm.pl/189084,Autobusy-nie ... z2seOTmUN3\nZKM: naszym celem jest podniesienie jakości usług\nW odpowiedzi na list Klubu Radnych Platformy Obywatelskiej RP w Elblągu, pragniemy przypomnieć, że głównym celem jaki stoi przed komunikacją miejską w naszym mieście jest podniesienie jakości usług świadczonych na rzecz lokalnej społeczności. Dobrze widoczne jest to w wymaganiach stawianych w przetargach na obsługę poszczególnych linii autobusowych, o których już wielokrotnie mieszkańcy i radni byli informowani — czytamy w liście przesłany przez ZKM w Elblągu.\nTrudne do przewidzenia okoliczności oraz znaczne wydłużenie procedury wyłonienia nowych przewoźników w poszczególnych pakietach, na jakie zostały podzielone linie autobusowe, pozbawiło nowych wykonawców odpowiedniego czasu na przygotowanie się do świadczenia usług na rzecz Elblążan. Przypomnijmy, że umowa z Arriva Sp. z o.o. na obsługę pakietu nr 3 (linie 7, 9, 12, 16, 21, 22, 23 i 100) mogła zostać podpisana w dniu 29 listopada 2013, a więc na miesiąc przed rozpoczęciem jej obowiązywania.\nDrugi, nowy przewoźnik – Warbus Sp. z o.o. - miał jeszcze mniej czasu na podjęcie przygotowań, ponieważ umowa na obsługę pakietu nr 2 (linie nr 10, 11, 13, 17, 30, 31) od dnia 1 lutego 2014, mogła zostać podpisana dopiero 17 stycznia 2014. Warto zwrócić uwagę, że ze względu na specyfikę branży transportowej, wszelkie przygotowania pod względem taboru i jego wyposażenia (w tym zamówienia i dostarczenia nowych autobusów), infrastruktury oraz organizacji pracy wymaga czasu, którego niestety zabrakło.\nNależy podkreślić, że absolutnym priorytetem dla miasta było zagwarantowanie w tej trudnej sytuacji (koniec dotychczasowych umów na obsługę poszczególnych pakietów), ciągłości świadczenia usług w zakresie komunikacji miejskiej.\nDo czasu zakończenia nowego przetargu i wyłonienia nowego przewoźnika, obsługę linii pakietu nr 1 (6, 8, 14, 15, 18, 19, 20) powierzono PKS w Elblągu Sp. z o.o. i PKA Sp. z o.o. jako podwykonawcy. Natomiast na czas od 1 do 31 stycznia 2014, ZKM Sp. z o.o. powierzył tymczasowo obsługę linii pakietu nr 2 przewoźnikowi obsługującemu do końca 2013 r. większość linii z tego pakietu.\nNie były to rozwiązania idealne - w napotkanych okolicznościach okazały się jednak konieczne. Panujące w początkach roku niekorzystne warunki atmosferyczne również okazały się wyjątkowo niesprzyjające, stając się powodem wielu nieprawidłowości w funkcjonowaniu publicznego transportu zbiorowego w naszym mieście.\nJednocześnie zapewniamy, że od początku roku 2014 na funkcjonowanie komunikacji miejskiej w Elblągu, władze miasta oraz Zarząd Komunikacji Miejskiej, któremu to powierzone zostało zadanie organizatora publicznego transportu zbiorowego, zwracają szczególną uwagę.\nW samym styczniu 2014 zostało przeprowadzonych 16 dziennych, kompleksowych kontroli stanu taboru, podczas których, każdorazowo pracownicy ZKM sprawdzili kilkadziesiąt autobusów. Dokładnie sprawdzana była czystość pojazdów (wewnątrz i na zewnątrz), sprawność i jakość ogrzewania, sprawność kasowników, drzwi oraz oznakowania liniowego. Warto przypomnieć, że ZKM w Elblągu nie jest uprawniony do kontroli stanu technicznego pojazdów. Zgodnie z obowiązującymi przepisami leży to w kompetencjach Policji oraz Inspekcji Transportu Drogowego.\nPracownicy ZKM wielokrotnie i na bieżąco interweniowali bezpośrednio u przewoźników w sprawie dostrzeżonych oraz zgłaszanych przez pasażerów, nieprawidłowości w funkcjonowaniu poszczególnych linii. O zaistniałych nieprawidłowościach poinformowane zostało również kierownictwo spółek przewozowych.\nEfektem tych działań, a także bieżącej kontroli punktualności wszystkich pojazdów (za pomocą systemu GPS) oraz finansowego dyscyplinowania przewoźników stają się już widoczne. Oczekujemy, że w najbliższym czasie funkcjonowanie linii autobusowych osiągnie wymagany przez nas wszystkich poziom i zapewniamy, że dokładamy starań aby stało się to jak najszybciej.\nW tym miejscu warto dodać, że zgodnie ze złożonymi przez nowych przewoźników deklaracjami, w ciągu najbliższych miesięcy do Elbląga zostanie sprowadzonych łącznie 16 kolejnych, fabrycznie nowych autobusów.\nŹródło: http://elblag.wm.pl/189149,ZKM-naszym-c ... z2seOTmUN3\nI polemika na powyższy temat pana Bartłomieja "Nie Lubię Pasażera" Rysia\nKomunikacja miejska w Elblągu nie taka zła, jak radni Platformy ją malują\nPolityki jako dziennikarz staram się zazwyczaj nie zgłębiać więcej, niżeli jest to potrzebne. Jej zagadnienia są trudne, a patrząc na komentarze pod artykułami politycznymi widzę, że poziom wyznawców jednej lub drugiej partii nie jest za wysoki. Trudno jednak przejść obojętnie obok stanowiska Klubu Radnych PO w sprawie komunikacji miejskiej w Elblągu.\nPomijając fakt, że zazwyczaj wydźwięk moich artykułów na temat pracy ZKM-u lub innych firm współpracujących przy komunikacji miejskiej, jest bardzo negatywny to w tym momencie czuję się zmuszony stanąć w obronie nowych przewoźników. Nie zgadzam się z stwierdzeniem „(…) jest po staremu jak nie gorzej”. Po tym określeniu mogę z całą odpowiedzialnością stwierdzić fakt, że żadna osoba z piszących tą wypowiedź nigdy nie jeździła autobusami lub tramwajami w Elblągu.\nA zmiany na przestrzeni kilku lat są zauważalne gołym okiem. Zacznijmy od kontroli biletów. Niesmak po kontrolach przeprowadzanych przez ZKM pozostał do dziś. Szarpaniny, pobicia, bójki, wrzaski oraz wystawianie opłat dodatkowych niezgodnie z regulaminem – to BYŁ chleb powszedni jeszcze kilka lat temu. Dzięki właśnie takim postępowaniom zawód „kanara” po dziś dzień jest jednym z najbardziej nielubianych zawodów w Elblągu.\nLecz nastąpiła zmiana. Kontrole zaczęła przeprowadzać firma zewnętrzna, co miało poprawić ich jakość. Jak wiemy nie wszystko działa idealnie (afera związana z biletami wolnej jazdy w Arsenie), lecz różnica w jakości kontroli jest zauważalna gołym okiem. W czasach kontroli z ZKM-u pasażer nie uświadczył chociażby słów „dzień dobry” oraz „dziękuję”. Jest parę uchybień, ale tak naprawdę gdzie ich nie ma?\nPrzejdźmy do meritum sprawy, czyli tematu nowych przewoźników. Zarówno Warbus, jak i Arriva, czyli dwójka nowych przewoźników w naszym mieście wreszcie wprowadziła autobusy, którym nie strach jechać. Mniemam, że radni z ramienia Platformy Obywatelskiej nie mieli okazji przejechania się np. autobusem numer 13 lub 17 firmy ALP? Cuchnące krzesła, smród spalin, prędkość autobusu oscylująca w granicach 25 km/h, niemili kierowcy – to z tym wszystkim pasażerowie dzień w dzień musieli się użerać. Wielokrotnie dostawałem prośby o napisanie artykułu chociażby o autobusie linii 16, znacznie obleganym przez uczniów podczas przebudowy torowiska i braku dojazdu do pętli przy ul. Saperów i Bema. Według uczniów autobus po prostu rozpadał się, jego stan techniczny był okropny. „Jak w ruskim czołgu – w lato jeszcze bardziej gorąco, w zimę jeszcze bardziej zimno” – mówili uczniowie dojeżdżający m.in. na miasteczko szkolne.\nRadni w swoim artykule piszą: „Bulwersujące jest, że w wielu pojazdach na czołowych tablicach elektronicznych nie jest wyświetlany numer linii a także nazwa przystanku końcowego.” Trudno się nie zgodzić z tymi zarzutami, aczkolwiek słowo „bulwersujące” bardziej, moim zdaniem, pasowałoby do opisu stanu pojazdów chociażby firmy ALP. Bulwersujące były np. niedomykające się drzwi w czasie jazdy, co mogło naprawdę spowodować tragedię.\nJak to wygląda teraz? Oczywiście, jak już wspomniałem przy kontroli biletów, nie jest idealnie. Ale wprowadzenie nowych pojazdów do użytku to skok jakości trudny do wyobrażenia. To tak, jak byśmy próbowali porównać zwykłe halówki ze straganu z nowym modelem Nike. Zapraszam serdecznie radnych do autobusu np. linii numer 7, 12 lub 16 – ciepło, schludnie, czysto, bez odrażających zapachów. Silnik pojazdu działa cicho, skrzynia biegów zmienia przełożenia bez szarpnięć, przez co pasażerowie nie „latają” po całym pojeździe. Warbus jako pierwszy przewoźnik w naszym mieście wprowadzi pojazdy z klimatyzacją. Co prawda nie we wszystkich, bo nie było to wymogiem przetargowym, jednak i tak takie pojazdy już są. Mieszkańcy czekali 7 długich lat na takich przewoźników i takie autobusy. Wreszcie kierowcy wyglądają tak, jak powinni – obowiązkowo krawat, obowiązkowo koszula. Czyż nie jest to piękne?\nPrzejdźmy do sprawy tramwajów. Nowe „ogórki” drogie, ale są. Modernizowane tramwaje, które wjechały niedawno na elbląskie torowiska – tanie, ale dobre. Motorniczy to wykwalifikowana kadra ludzi, którzy świetnie wykonują swój zawód od kilkunastu lat. Zgadza się, nadal zdarzają się pojazdy, które swoim wyglądem i hasałem wołają o pomstę do nieba. Proszę pamiętać, że finanse miasta i firm bezpośrednio z nim współpracujących nie są zadowalające. Na wszystko potrzeba czasu – na wymianę pełnego taboru również. Widać postępy – a to najważniejsze.\nZarzuty podane w artykule są prawdziwe, trzeba się z tym zgodzić. Jednak Warbus wprowadza obsługę techniczną 24 godziny na dobę, 365 dni w roku. Oznacza to, że takie problemy jak „Karygodne jest, że w przypadku awarii pojazdu przewoźnik nie podstawia natychmiast pojazdu zastępczego.” Być może po prostu przestaną istnieć. Z innymi zarzutami nie można polemizować, bo po prostu są prawdą. Jednak patrząc na zmiany, jakie zaszły w porównaniu do poprzednich przewoźników, to możemy przymknąć oko na te drobne niedoskonałości wymienione w artykule. Proszę pamiętać o tym, że nowi przewoźnicy dopiero zaczynają swoją pracę na terenie naszego miasta. Dajmy im czas. W polityce również bywa podobnie – zanim nowi radni zaczną działać muszą przeanalizować decyzje swoich poprzedników. Panowie i Panie z klubu radnych PO muszą o tym wiedzieć najlepiej.\nUważam, że artykuł napisany przez Klub Radnych Platformy Obywatelskiej to nic innego, jak kolejny cios w nieustającej walce pomiędzy dwiema wiodącymi partiami w Elblągu. Szkoda, że w tej zażartej walce pomija się rzetelne fakty i pisze się o rzeczach, o których nie ma się pojęcia. Bo patrząc na pewne określenia wymienione w artykule odnoszę wrażenie, że żaden z radnych na przestrzeni ostatnich kilku lat nie poruszał się komunikacją miejską w Elblągu.\nŹródło: http://www.elblag.net/artykuly/komunika ... d,9602.htm\nDaj znać: kolejny autobus ALP zapalił się podczas jazdy. Kiedy pozbędziemy się tych pojazdów z ulic?\nPo raz kolejny stary, zdezelowany autobus firmy ALP zapalił się podczas jazdy. Na gorącą linię elblag.net skontaktował się z nami pasażer pojazdu numer 13.\nWczoraj (12 lutego) w godzinach popołudniowych na ulicy Traugutta zapalił się autobus należący do firmy ALP. Stary, zdezelowany pojazd już po raz kolejny zaskoczył pasażerów, niestety, po raz kolejny w negatywny sposób. Według relacji świadków kierowca sam zaczął gasić pożar w komorze silnika, a chwilę później przy autobusie już pracowali mechanicy ALP.\nW momencie wykonywania zdjęć silnik autobusu już działał, lecz pasażerowie nadal oczekiwali na przyjazd pojazdu zastępczego. Ich irytacji opisywać nie trzeba.\nJuż po raz kolejny stary autobus spółki ALP ma problemy techniczne. Nie pierwszy raz również wystąpił pożar w komorze silnika. Czy naprawdę trzeba tragedii, aby wreszcie nowi przewoźnicy, ale i również ZKM zrezygnował z usług tej spółki? Wizerunek ZKMu oraz nowych przewoźników został po raz kolejny mocno nadszarpnięty.\nO komentarz do tej sprawy poprosiliśmy Michała Góreckiego. Czy wreszcie pozbędziemy się złomu, którego nie wiadomo dlaczego nazywa się autobusami, z ulic Elbląga?\nPo tym incydencie, wystąpiliśmy do przewoźnika obsługującego linie nr 13 o natychmiastowe i całkowite wycofanie tego autobusu z dalszej eksploatacji.\nPrzypomnę, że od 1 lutego 2014 linię nr 13 obsługuje nowy przewoźnik – Warbus Sp. z o.o. , który w pierwszych tygodniach swojej działalności w Elblągu korzysta, w ramach dzierżawy, z kilku autobusów poprzedniego przewoźnika, czyli ALP-u.\nPomimo krótkiego czasu na przygotowanie się i trudnego początku obowiązywania nowej umowy na przewozy, ZKM dokładnie kontroluje nowego przewoźnika. Chcemy jak najszybciej zdopingować tę spółkę do osiągnięcia takiego poziomu usług, jaki jest przez nas wymagany. Dlatego nie ma tu miejsca na jakąkolwiek taryfę ulgową – za wszelkie uchybienia konsekwentnie naliczamy wysokie kary.\nNatomiast systematyczna kontrola stanu technicznego pojazdów leży już w gestii spółek przewozowych, które w związku z tym ponoszą całkowitą odpowiedzialność. Ponadto, wszystkie autobusy komunikacji miejskiej są drobiazgowo i często kontrolowane przez Inspekcję Transportu Drogowego i Policję. Również w tym zakresie konsekwencje i kary są poważne.\nZgodnie z deklaracją nowego przewoźnika w nadchodzących miesiącach do Elbląga sprowadzonych zostanie 6 fabrycznie nowych autobusów Iveco Crossway, które zastąpią tymczasowe autobusy.\nMichał Górecki specjalista ds. marketingu i komunikacji społecznej\nPoniżej przesyłam informację od Warbus Sp. z o.o.\n„Ze względu na zastosowanie w autobusach od ok. roku 2000 sprężarek powietrza nowej generacji o wysokiej wydajności przy jednoczesnym pozostawieniu przewodów pneumatycznych o standardowej średnicy wszystkie tego typu autobusy wraz z upływem czasu są narażone na przegrzewanie się przewodów pneumatycznych.\nW wyniku miejscowej wysokiej temperatury może wystąpić dymienie lub nawet zagrożenie pożarem. Te serie autobusów (niezależnie od marki) wymagają szczególnych zabiegów technicznych aby do tych zagrożeń nie dopuścić.\nNawet w największych firmach autobusowych w Polsce w ubiegłym roku z tego powodu doszło do kilkunastu przypadków zapalania się komory silnika co skutkowało dużymi stratami materialnymi ale bez zagrożeń dla pasażerów.\nDokładnie to samo zjawisko wystąpiło w autobusie 045 ale zostało zlikwidowane przez kierowcę na etapie dymienia i w związku z tym nie doszło do zapalenia się komory silnika.\nNa marginesie tego przypadku pragniemy zwrócić uwagę na fakt że z tym problemem technicznym zmagają się wszyscy światowi producenci autobusów i dla tego od ubiegłego roku postanowili we wszystkich nowych autobusach seryjnie montować automatyczne systemy gaśnicze.\nPragniemy jeszcze raz podkreślić ,że żaden z ubiegłorocznych pożarów przedziału silnikowego jakie miały miejsce w Warszawie ,Krakowie i innych miastach nie stanowił w praktyce żadnego zagrożenia dla pasażerów i kierowcy ale był zdarzeniem bardzo nieprzyjemnym i kosztownym dla przewoźników.\nFirma Warbus zna to zjawisko od wielu lat i dlatego poprzez odpowiedni serwis techniczny nigdy nie mieliśmy takiego przypadku w Naszym autobusie.\nW związku z powyższym już dzisiaj podjęliśmy decyzję ,że do czasu sprowadzenia z Czech naszych nowych autobusów Iveco CrossWAY będziemy używać z firmy ALP tylko najnowsze autobusy Volvo z roku produkcji 2007\nDyrektor Spółki Warbus Sp. z o.o.”\nŹródło: http://moto.elblag.net/artykuly/daj-zna ... j,9767.htm


Mniej formalności dla cudzoziemców. Zezwolenia na pobyt i pracę będą wydawane szybciej - GazetaPrawna.pl\nMniej formalności dla cudzoziemców. Zezwolenia na pobyt i pracę będą wydawane szybciej\nNajważniejsza ze zmian wydłuży z 6 do 24 miesięcy czas, na jaki może być powierzana praca na podstawie oświadczenia / Shutterstock\nUrzędy wojewódzkie będą szybciej wydawać zezwolenia na pobyt i pracę. Ale rządowa nowela rozwiąże tylko część problemów związanych z zatrudnianiem cudzoziemców – uważają przedsiębiorcy.\nRegulacje, które mają usprawnić prowadzenie postępowań administracyjnych w zakresie legalizacji pobytu obcokrajowców w Polsce, zawiera nowelizacja ustawy o cudzoziemcach oraz niektórych innych ustaw, którą w ubiegłym tygodniu przyjął Sejm. Najważniejsza ze zmian wydłuży z 6 do 24 miesięcy czas, na jaki może być powierzana praca na podstawie oświadczenia.\n– Efektem nowelizacji powinno być usprawnienie pracy urzędów wojewódzkich, które wydają zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Obecnie to jedno z najwęższych gardeł w systemie administracyjnym związanym z legalizacją zatrudnienia obcokrajowców. Szacujemy, że nowe przepisy znacznie skrócą czas oczekiwania na dokumenty i pozwolą urzędom wojewódzkim zaoszczędzić nawet 80 proc. czasu przeznaczanego obecnie na wydawanie zezwoleń dla pracowników z sześciu uprzywilejowanych państw – Ukrainy, Białorusi, Mołdawii, Gruzji, Rosji i Armenii, którzy w Polsce mogą pracować na podstawie oświadczeń o powierzeniu pracy – mówi Wojciech Ratajczyk z agencji zatrudnienia Trenkwalder, członek zarządu Polskiego Forum HR.\nPodkreśla, że nowelizacja co prawda usprawni procesy legalizacyjne, ale nie rozwiąże braków kadrowych w polskiej gospodarce, które w kolejnych latach będą się pogłębiać z uwagi na powiększającą się lukę demograficzną. – Na polskim rynku pracy brakuje około 50 tys. programistów, a 30–60 proc. firm budowlanych ma problem z pozyskaniem wykwalifikowanych pracowników. Nie lepiej wygląda sytuacja w produkcji, handlu i logistyce – tłumaczy.\nWyjaśnia, że choć nowela skraca oczekiwanie na zezwolenie na pracę, brakuje w niej szerszych usprawnień w pozyskiwaniu wiz, a bez tego nie możemy liczyć na większy napływ pracowników z zagranicy.\nWarszawskie śmieci – trudno będzie wymigać się od uiszczania opłaty\n– Rozwiązaniem tej sytuacji byłoby zwiększenie liczby pracowników w polskich konsulatach wyznaczonych do obsługi wniosków wizowych lub stworzenie specjalnych centrów wizowych, które zajmowałyby się kompletowaniem i sprawdzaniem wszystkich dokumentów. Takie centra bardzo dobrze sprawdziły się np. na Ukrainie – zaznacza Wojciech Ratajczyk.\nPrzekonuje, że należałoby także znacznie rozszerzyć listę państw, których obywatele mogliby legalnie pracować na podstawie oświadczeń o powierzeniu pracy, przede wszystkim o kraje azjatyckie, takie jak Wietnam, Filipiny, Indie, Pakistan, Bangladesz. – Obywatele tych państw chcą pracować w Polsce i często mają kompetencje poszukiwane na naszym rynku pracy. Bez procedur umożliwiających szybkie zatrudnianie obcokrajowców spoza Europy nie uda nam się przezwyciężyć pogłębiających się coraz bardziej deficytów kadrowych – konkluduje Wojciech Ratajczyk.\nNowelizacja skierowana do prac Senatu\nsamorząd pozwolenie na pracę cudzoziemcy


Nowy Volkswagen Polo GTI - MNews\nGłówna Motonowości Nowy Volkswagen Polo GTI\nprzez Izaak Chwist 6 lipca 2021\nprzez Izaak Chwist 6 lipca 2021 0 komentarz\nVolkswagen Polo GTI doczekał się swojej kolejnej odsłony. Czym nas zaskoczy to pięcioodrzwiowe sportowe auto?\nSkrót GTI od prawie pięciu dekad oznacza w świecie motoryzacji świetne osiągi. Za sprawą Volkswagena – już od czasów pierwszego GTI z 1976 roku – są one dostępne również w segmencie miejskich samochodów. Polo GTI, jako trzeci model po Golfie i Scirocco, jest oferowane od 1998 roku.\nNajnowsza generacja kontynuuje tradycję GTI. Podstawę techniczną samochodu stanowi modułowa platforma podwoziowa MQB. Stoi ona za sukcesem wszystkich tych modeli. Ponadto odpowiada za wysoką wytrzymałość nadwozia, wzorowo niską masę własną auta oraz za bardzo dobre wyniki w testach zderzeniowych.\nPolo GTI z półautomatyczną jazdą\nIQ.Drive Travel Assist, zastosowany po raz pierwszy w Polo GTI, umożliwia półautomatyczną jazdę. System może przejąć kierowanie, hamowanie i przyspieszanie nowego Polo GTI od 0 km/h aż do granicy kontroli systemu Travel Assist przy 210 km/h. Do działania IQ.Drive Travel Assist wykorzystuje znane systemy, takie jak aktywny tempomat (ACC) oraz Lane Assist. Kierowca może aktywować system za pomocą przycisku Travel Assist umieszczonego na wielofunkcyjnej, sportowej i obszytej skórą kierownicy. Podczas korzystania z systemu kierowca musi trzymać ręce na kierownicy, co oznacza, że kierowca jest zawsze odpowiedzialny za samochód.\nWiele nowych systemów multimedialnych najnowszej generacji (MIB3.1) zapewnia nowemu GTI łączność ze światem zewnętrznym. Łączność tę zapewnia jednostka sterujące ze zintegrowaną kartą eSIM. Umożliwia ona korzystanie z usług internetowych We Connect i We Connect Plus. Funkcje takie jak sterowanie przy pomocy naturalnych komend głosowych, dostęp do usług streamingowych i konfiguracja ustawień auta oparte na chmurze za pomocą „Volkswagen ID” rozszerzają możliwości najnowszych systemów multimedialnych MIB3.1. Korzystanie z aplikacji oferowanych w ramach App-Connect Wireless, jak Apple CarPlay i Android Auto, odbywa się teraz bezprzewodowo.\nPodobnie jak wszyscy poprzednicy, także nowy sportowy Volkswagen ma napęd na przednie koła. Turbodoładowana jednostka napędowa z bezpośrednim wtryskiem benzyny standardowo współpracuje z siedmiobiegową przekładnią o dwóch sprzęgłach (DSG). Do najważniejszych cech turbodoładowanego silnika samochodu, który jest zamontowany poprzecznie z przodu, należą m.in. podwójny wtrysk (połączenie bezpośredniego wtrysku paliwa i wtrysku do kolektora dolotowego), komputer sterujący pracą silnika z czterordzeniowym procesorem oraz elektroniczny system sterowania zaworami dolotowymi.\nGTIhothatchVolkswagenVolkswagen Polo GTI\nHyundai i30 N nareszcie z nową skrzynią...\nRenault Trafic- nowość niedługo w sprzedaży!


Off Topic :: Wasze ulubione przedmioty w szkole ??\nWasze ulubione przedmioty w szkole ??\nWysłany: Wto Lis 04, 2008 5:38 pm Temat postu: Wasze ulubione przedmioty w szkole ??\nMoje to w-f i j.angielski .\nWysłany: Wto Lis 04, 2008 6:17 pm Temat postu:\nmatma i gegra (maturka się zbliża więc trzeba je lubić)\nWysłany: Wto Lis 04, 2008 6:30 pm Temat postu:\nangol, w-f i gegra\nTrunks USSJ powodzenia na maturze\nWysłany: Wto Lis 04, 2008 8:53 pm Temat postu:\nMatematyka, WF, Biologia, Historia.\nWysłany: Wto Lis 04, 2008 9:30 pm Temat postu:\na Historia zapomniałem najbardziej z historii lubię starożytność a wy??\nStarożytni Egipcjan, Starożytna Grecja, Rzym, Troja i jeszcze chyba jakieś.....\nWysłany: Wto Lis 04, 2008 10:14 pm Temat postu:\na mnie historia w ogóle nie kręci - stosuję technikę Trzech Z (zakuć, zdać, zapomnieć). Pamięciówa, a zbytnio nie lubię się uczyć więc matme.\nWysłany: Sro Lis 05, 2008 11:25 am Temat postu:\nJak chodziłem jeszcze do szkoły to:Angielski,W-f,Informatyka,PO.\nWysłany: Pią Lis 14, 2008 9:32 pm Temat postu:\nWF i informatyka\nWysłany: Sob Lis 15, 2008 10:03 am Temat postu:\nW-F informatyka i J.ang\nWysłany: Sob Lis 15, 2008 11:42 pm Temat postu:\nMatematyka, W-F, J.ang, J.pol ^^ (infy nie mam w 3 gim. ;/ )\nWysłany: Nie Lis 16, 2008 6:28 am Temat postu:\nW-F i Religia XD Only ;D


Możliwe, że Nvidia stworzy własny tablet nazwany Tegra Tab - PC World - Testy i Ceny sprzętu PC, RTV, Foto, Porady IT, Download, Aktualności\nMożliwe, że Nvidia stworzy własny tablet nazwany Tegra Tab\n12.08.2013, godz. 09:14\nNvidia, jeszcze kilka lat temu znana wyłącznie z produkcji układów do kart graficznych, dobrze sobie radzi na rynku smartfonów i tabletów. Jest dostawcą układów ARM typu SoC (system on chip) z linii Tegra dla bardzo wielu producentów. Dużo wskazuje jednak na to, że firma pracuje też nad produkcją własnego tabletu opartego o swój najnowszy procesor.\nO rzekomym tablecie produkcji Nvidii od jakiegoś czasu krążą plotki. Wiele serwisów internetowych publikuje informacje na jego temat oraz zdjęcia, które mają go prezentować. Źródłem tych informacji są azjatyckie blogi, które słyną z publikacji plotek na temat nadchodzących spodziewanych urządzeń, chociaż nie zawsze znajdują one potwierdzenie w rzeczywistości. Jak na razie najsolidniejszym dowodem wskazującym na to, że Nvidia pracuje nad własnym tabletem, jest zarejestrowanie przez nią znaku towarowego “Nvidia Tab” w maju tego roku.\nŁatwo jednak uwierzyć w powstanie takiego urządzenia, ponieważ przyszłość firmy wiąże się z sukcesem na rynku mobilnym. W przypadku klasycznych komputerów dynamika rynku spadła, a obszar innowacji i rozsnącej wielkości ilościowej sprzedaży urządzeń przenosi się na smartfony i tablety. Co więcej, najwięksi rywale Nvidii na rynku PC - Intel oraz AMD - są praktycznie nieobecni w segmencie mobilnym, gdzie konkurentem jest specjalizujący się w procesorach ARM Qualcomm.\nProblem w tym, że mimo dobrej pozycji firmy na rynku, ostatni układ SoC od Nvidii nazwany Tegra 3 obecny jest w urządzeniach sprzedawanych od ponad roku. Nadal nie wiadomo, kiedy będzie mieć premierę jego następcy, czyli Tegra 4 i Tegra 4i. Jeśli wraz z premierą nowego układu do sprzedaży trafiłby dobrej jakości tablet prosto od producenta mobilnych procesorów i układów graficznych, mógłby on stać się prestiżowym urządzeniem pokazującym możliwości nowej Tegry.\nNie byłoby to zresztą pierwsze takie urządzenie. Nvidia bowiem stworzyła już przenośną konsolę do gier o nazwie Shield, która miała pokazać możliwość połączenia urządzenia z Androidem oraz stacjonarnego komputera z kartą graficzną z linii GeForce. Nvidia Shield pozwala na strumieniowanie gier z komputera na urządzenie mobilne pod warunkiem obecności w tej samej sieci Wi-Fi, a także w granie w gry napisane z myślą o systemie Android.


Europa Ubezpieczenia to partner #VolleyWrocław od sierpnia zeszłego roku. Europa jest jedną z najszybciej rozwijających się firm działających w branży i już od 25 lat oferuje klientom zróżnicowane produkty ubezpieczeniowe. Wśród nich dostępne jest specjalne ubezpieczenie dla osób, które uprawiają różne dyscypliny sportu, od biegania, po aikido, jazdę konną, żeglarstwo, piłkę nożną i wiele więcej.\nAktywni w sporcie to kompleksowa ochrona dla osób uprawiających sport. Wystarczy wybrać odpowiedni dla siebie wariant w zależności od wysokości i zakresu potrzebnej opieki. Zaletą świadczenia jest elastyczny okres ubezpieczenia oraz jego szeroki zakres. Ochronę znajdą osoby trenujące na przykład: wioślarstwo, triathlon, karate, rugby czy gimnastykę. Łącznie przedstawiciele około 80 dyscyplin sportowych!\nUbezpieczenie Aktywni w sporcie jest przeznaczone dla amatorów, wyczynowców oraz zawodowców. Jest niezależne od stopnia zaawansowania. Działa na całym świecie, gdziekolwiek się trenuje. Klient sam decyduje, na jak długo potrzebna jest mu ochrona: na kilkudniowy sportowy wyjazd, cały sezon, czy tylko podczas wybranej imprezy sportowej. Ubezpieczeniem można objąć nie tylko zawody sportowe, ale również wycieczki rowerowe, trekking w górach, spływ kajakowy czy obóz jogi. Zainteresowany płaci tylko za to, czego potrzebuje. Ubezpieczenie można rozszerzyć o szereg opcji dodatkowych, by być spokojnym o swoje bezpieczeństwo i finanse w razie niespodziewanych sytuacji. To przede wszystkim możliwość wyboru ochrony dopasowanej do własnych potrzeb.\nPodstawowy zakres można rozszerzyć o dodatkowe świadczenia:\n– OC w wyniku uprawiania sportu – jeśli w trakcie uprawiania sportu zostanie wyrządzona krzywda innej osobie lub uszkodzone jej mienie, wypłacone zostanie świadczenie osobie poszkodowanej,\n– Zwrot kosztów rehabilitacji – jeśli podczas uprawiania sportu klient ulegnie nieszczęśliwemu wypadkowi, a konieczne będą konsultacje i zabiegi rehabilitacyjne, firma zrefunduje poniesione na ten cel koszty,\n– Zwrot kosztów ratownictwa – jeśli podczas podróży klient ulegnie nieszczęśliwemu wypadkowi lub nagłemu zachorowaniu, zostaną pokryte koszty akcji ratowniczej lub poszukiwawczej prowadzonej przez wyspecjalizowane służby ratownicze,\n– Koszty rezygnacji z imprez sportowych – jeśli zajdzie konieczność odwołania udziału w imprezie sportowej np. z powodu choroby, zostaną zwrócone poniesione na ten cel koszty,\n– Ochrona sprzętu sportowego – jeśli uszkodzeniu ulegnie sprzęt sportowy, np. z powodu zdarzenia losowego lub kradzieży z włamaniem, zostanie wypłacone odszkodowanie za poniesione szkody.\nUbezpieczenie można kupić w każdej chwili online – szybko i wygodnie. Więcej szczegółów i informacji na temat ubezpieczenia Aktywni w Sporcie dostępnych jest pod tym adresem: https://tueuropa.pl/ubezpieczenia-sportowe/ubezpieczenie-nnw-sport.htm


Dzień Ziemi – Inwestujmy w naszą planetę – Zespół Szkół Nr 3\nHome Aktualności Dzień Ziemi – Inwestujmy w naszą planetę\nDzień Ziemi – Inwestujmy w naszą planetę\nDziś Dzień Ziemi, którego hasłem jest INWESTUJMY W NASZĄ PLANETĘ. Wolontariusze przeprowadzili w szkole akcje, których celem jest promowanie postaw proekologicznych. Chcą uświadomić społeczności szkolnej, jak kruchy jest ekosystem planety ludzi oraz, że każdy z nas ma wpływ na ochronę Ziemi.\nNa korytarzach szkolnych pojawiły się zużyte plastikowe butelki zebrane w szkole po kilku przerwach… być może ich widok wzbudzi refleksję i zachęci do zakupu butelek wielorazowego użytku.\nZostał ogłoszony konkurs fotograficzny pod tytułem „Między przyrodą, a działalnością człowieka” – nadesłane zdjęcia można oglądać w holu szkoły.\nPamiętajcie, że każdy dzień to Dzień Ziemi.


Bata Skórzane obuwie damskie typu chelsea - Wszystkie buty | Bata.pl\nBata Skórzane obuwie damskie typu chelsea\nWybierz rozmiarRozmiar 36 - 2-5 sztuk 38 - ostatnia sztuka\nDamskie botki z elastycznymi bocznymi wstawkami w stylu sztybletów, z cholewką wykonaną z gładkiej czarnej skóry. Wewnątrz znajdują się również skórzane wkładki. Doskonale ponadczasowy fason możesz nosić zarówno do dżinsów, jak i do spódnicy z ciepłymi rajstopami. Dobierz do nich kolorowe skarpetki i pozwól im wystawać z butów, aby nadać im interesujący akcent.\nNumer artykułu: 594-6661 Marka: Bata Kolor: czarny Wysokość obcasa: 2,5 cm Wysokość buta: 15 cm