Płytki imitujące drewno, płytki drewniane, płytki drewnopodobne | Elements Polska\nPłytki drewnopodobne – w kuchni, łazience i salonie\nPłytki imitujące drewno oferują wiele możliwości aranżacyjnych, które sprawdzą się w każdym pomieszczeniu. Gres to doskonała alternatywa dla dębowego parkietu w salonie – dzięki niemu stworzysz ciepłe, przytulne wnętrze, które będzie zapraszać do relaksu. Jeśli Twoją przestrzeń kuchenną wypełniają meble wykonane z drewna i pragniesz zachować spójną koncepcję wizualną pomieszczenia, bez problemu dobierzesz kolor płytek, który będzie tworzył harmonijną całość z pozostałymi elementami. Kafelki gresowe ułożone w łazience sprawią, że wnętrze stanie się bardziej przestronne. To element wykończenia szczególnie polecany do wnętrz inspirowanych minimalistycznym stylem skandynawskim lub bezpretensjonalnym stylem rustykalnym. Drewniane wykończenie jest jednak na tyle uniwersalne, że z łatwością dopasujesz je do dowolnej aranżacji.\nPłytki imitujące drewno – alternatywa dla tradycyjnych rozwiązań\nPłytki drewnopodobne to trwała i wytrzymała alternatywa dla tradycyjnych desek. Cechuje je wysoka odporność na ścieranie i uszkodzenia mechaniczne, dzięki czemu płytki z powodzeniem możemy wykorzystać do wykończenia przestrzeni, które są nieustannie eksploatowane, jak np. hol czy korytarz. Miłośników zwierząt z pewnością ucieszy fakt, że specjalna powłoka zapobiega powstawaniu zarysowań i jest łatwa do utrzymania w czystości. W przeciwieństwie do prawdziwej drewnianej podłogi gres jest ognioodporny i z powodzeniem może być również wykorzystany do aranżacji przestrzeni salonowej wokół kominka. Zastanawiasz się, czy takie rozwiązanie sprawdzi się także w łazience, gdzie nieunikniony jest kontakt z wodą i parą? Bez obaw! Płytki imitujące drewno dzięki wysokiej odporności na wilgoć i temperaturę, będą doskonałym zamiennikiem dla tradycyjnych, zimnych kafelków. Są przy tym tak uniwersalne, że można nimi ozdobić zarówno ściany, jak i łazienkową posadzkę – właściwości antypoślizgowe chronią przed upadkiem, a wytrzymały materiał będzie odporny na działanie środków czystości.\nPłytki drewnopodobne – na taras, balkon i do ogrodu\nZastanawiasz się, jaki element wykończenia sprawdzi się na posadzce tarasu lub balkonu? Oprócz cech użytkowych ważne są dla Ciebie również walory wizualne i estetyczny wygląd? Jesteś zwolennikiem aranżacji inspirowanych światem przyrody i nie chcesz rezygnować z nich nawet podczas tworzenia przestrzeni przydomowych? Postaw na płytki drewnopodobne! Mają wysoką odporność na działanie czynników zewnętrznych i nie wymagają impregnacji, dzięki czemu przez długie lata zachowują nienaganny wygląd, a nas nie ograniczają czasochłonne i kosztowne czynności pielęgnacyjne. Sprawdzą się o każdej porze roku i w każdych warunkach pogodowych – zimą nie będą podatne na zamarzanie i nasiąkanie, a w letnie upały nie będą blaknąć pod wpływem promieni słonecznych. Ponadto będą się pięknie prezentować i sprawią, że popołudniowy relaks na świeżym powietrzu stanie się jeszcze przyjemniejszy.\nMarka WybierzCaesarGolden Tile\nGres Alpina Wood


Hollywoodzkie podejście do finansowania prac badawczo-rozwojowych\nStrona główna » Artykuły » Strategia innowacyjności » Hollywoodzkie podejście do finansowania prac badawczo-rozwojowych\nAutorzy: ANDREW W. LO, GARY P. PISANO\nFirmom z trudem udaje się znaleźć uzasadnienie dla długofalowych, ryzykownych inwestycji badawczo-rozwojowych – szczególnie w obszarach opartych na nauce, takich jak biotechnologia. Być może już czas zastanowić się nad przyjęciem odmiennego modelu finansowania.\nBranże oparte na badaniach naukowych, jak biotechnologia, mogą być potencjalnie źródłem wysokiego wzrostu, ale są obarczone dużym ryzykiem. Korzyści zaś – o ile w ogóle wystąpią – potrzebują wielu lat, by się zmaterializować. W warunkach nasilającej się presji ze strony rynku kapitałowego na osiąganie krótkoterminowych wyników finansowych nawet dużym i odnoszącym sukcesy firmom z coraz większym trudem udaje się znaleźć uzasadnienie dla długofalowych, ryzykownych inwestycji badawczo-rozwojowych.\nWyzwanie to ma szczególnie dotkliwy charakter w branżach intensywnie zasilanych badaniami naukowymi, jak biotechnologia, nanotechnologia oraz sektor zaawansowanych materiałów. Te gałęzie wiedzy wymagają ogromnych nakładów na badania i rozwój. Owoce tych badań dojrzewają z wielkim opóźnieniem, a ponadto zawsze istnieje ryzyko, że nie przyniosą spodziewanego sukcesu.\nDłuższy czas zwrotu\nWiele osób twierdzi, że zważywszy na te ograniczenia, wspomniane branże nie nadają się do korporacyjnych systemów finansowania badań i rozwoju, pasują raczej do reguł inwestowania typowych dla funduszy venture capital, które są zainteresowane podmiotami na wczesnych etapach rozwoju. Bo jeśli nawet zgodzimy się, że tradycyjny, promujący przedsiębiorczość model finansowania firm przez fundusze venture capital stymuluje innowacyjność w szerokim spektrum sektorów technologicznych (oprogramowanie, komputery, internet, elektronika itp.), to jednak nie został on na pewno zaprojektowany z myślą o wysokich kosztach, ryzyku i powolnym tempie uzyskiwania zwrotów w branżach opartych na nauce.\nW biotechnologii, na przykład, okres od podstawowego odkrycia naukowego do w pełni zatwierdzonego leku może wynosić od 10 do 20 lat i wymagać inwestycji w kwotach przekraczających 2 mld dolarów. Co więcej, zaledwie niewielki ułamek farmaceutycznych projektów badawczo-rozwojowych kończy się rezultatem w postaci zatwierdzonego leku.\nW niedawno przeprowadzonym badaniu opublikowanym na łamach „Nature Biotechnology” obliczono, że wskaźnik sukcesu dla projektów opracowywania nowych leków od początkowego wytypowania aż po zatwierdzenie ich przez amerykańską Agencję Żywności i Leków (Food and Drug Administration, FDA) wynosi raptem 10%. Natomiast w przypadku naprawdę istotnych obszarów terapeutycznych, takich jak onkologia, wskaźnik sukcesu wynosił zaledwie 7%.\nDla porównania, wyszukiwarka Google działała na komputerach Uniwersytetu Stanforda już w rok od momentu, gdy Sergey Brin i Larry Page, współzałożyciele Google Inc., rozpoczęli swoje badania. Choć do takich branży jak biotechnologia nadal napływa kapitał wysokiego ryzyka (venture capital), to jednak odnotowano znaczny odpływ inwestorów gotowych finansować przedsięwzięcia na najwcześniejszych etapach cyklu badawczo-rozwojowego.\nTypowy start-up biznesowy w branżach opartych na nauce nie różni się znacząco od wieloetapowej misji wysłania rakiety dalekiego zasięgu: każdy etap musi doskonale „odpalić”, by można było rozpocząć kolejny rozdział misji. Jeśli którykolwiek etap się nie powiedzie, cała misja kończy się porażką. Nawet inwestorów o dużej tolerancji wobec ryzyka zniechęca niepewność – „nieznane niewiadome” wynikające z braku łatwych do zauważenia wskaźników codziennych rezultatów. Po co się trudzić inwestowaniem w coś o tak niepewnych perspektywach, gdy można wybrać projekty obiecujące wyraźniej określone i mniej frustrujące zwroty.\nJak argumentowali Ramana Nanda i Matthew Rhodes-Kropf z Harvard Business School, istnieją nawet uzasadnione powody teoretyczne, dla których model venture capital nie sprawdza się w przypadku opartych na nauce przedsięwzięć biznesowych wysokiego ryzyka o długim okresie dojrzewania. Główne źródło trosk ma związek z tym, że brak dostępności przyszłych rund finansowania może nagle odciąć napływ funduszy venture capital, nawet wtedy, gdy nic nie zapowiada, że obecne finansowanie jest zagrożone.\nW niniejszym artykule sugerujemy alternatywną strukturę dla długoterminowych, wysoce kapitałochłonnych programów badawczo-rozwojowych wysokiego ryzyka, które są typowe dla sektorów opartych na nauce. Strukturę tę określamy mianem organizacji zorientowanej na projekt (project-focused organization, PFO). Organizacje zorientowane na projekt to podmioty utworzone wyłącznie w celu realizacji konkretnego projektu badawczo-rozwojowego. Gdy projekt zostaje ukończony, organizacja ulega likwidacji, zyski (o ile jakieś istnieją) są dystrybuowane wśród inwestorów, a własność intelektualna i inne aktywa zostają sprzedane.\nUważamy, że organizacje zorientowane na projekt stanowią atrakcyjną alternatywę zarówno dla tradycyjnego modelu integracji pionowej, jak i dla nie mniej tradycyjnego, promującego przedsiębiorczość modelu finansowania start-upów przez fundusze venture capital. Omówimy, w jaki sposób takie organizacje miałyby działać w praktyce, opierając się na przykładzie działalności badawczo-rozwojowej w branży biofarmaceutycznej, choć jesteśmy przekonani, że struktura ta może mieć znacznie szersze zastosowanie.\nReorganizacja metod dokonywania innowacji\nBadacze wprowadzający innowacje w sektorach opartych na nauce muszą przezwyciężyć dwa konkretne wyzwania. Po pierwsze, muszą pozyskać wystarczająco dużo kapitału w celu sfinansowania długoterminowego, wysoce ryzykownego i bardzo kosztownego projektu. Po drugie, muszą dysponować mechanizmem alokacji kapitału (ludzkiego i finansowego) oraz realizacji projektów. Inżynieria finansowa przyniosła rozwiązanie dla pierwszego problemu. Jak to wykazał jeden z nas (Andrew W. Lo), jeśli połączyć dużą liczbę niezależnych projektów wysokiego ryzyka w jeden duży megafundusz, wyższe prawdopodobieństwo przynajmniej jednego sukcesu i ograniczone ryzyko będące wynikiem dywersyfikacji sprawiają, że inwestycja jest znacznie bardziej atrakcyjna.\nBy zredukować ryzyko porażki do statystycznie niewielkich rozmiarów, konieczne może być pozyskanie bardzo dużej ilości kapitału – jak w przypadku biomedycyny – co może przytłoczyć branżę venture capital. Jednak o to zadbać może rynek papierów dłużnych. Nawet niewielkie portfele projektów mogą ograniczyć ryzyko na tyle, by przyciągnąć znacznie większy kapitał, niż to się udaje obecnie.\nAle pozyskanie kapitału na badania to być może akurat łatwiejsza część problemu. Proces komercjalizacji odkryć naukowych jest często realizowany według modelu start-upowego: młoda firma musi najpierw ubiegać się o dofinansowanie przez fundusze venture capital, by popchnąć badania do przodu, i dopiero po realizacji konkretnych etapów dysponujący dużymi kwotami partnerzy korporacyjni będą gotowi na przejęcie tych firm, by przeprowadzić produkty przez dalsze etapy komercjalizacji.\nObserwujemy, jak ten model działa cały czas w świecie biomedycyny: start-upy pozyskują kapitał od funduszy venture capital, realizują badania translacyjne (służące zaadaptowaniu metod sprawdzonych na zwierzętach do specyfiki fizjologii człowieka) potrzebne do tego, by wprowadzić koncepcję naukową w fazę badań klinicznych, a następnie sprzedają firmę lub sprzedają licencję na projekt uznanemu koncernowi farmaceutycznemu, który przeprowadza dystrybucję produktu w skali globalnej.\nTradycyjnie dominującym modelem organizacyjnym dla innowacji technologicznych jest korporacja. Jeśli innowator ma ciekawy pomysł na projekt, zakłada nowe przedsiębiorstwo, by przyciągnąć kapitał oraz utalentowanych ludzi, i próbuje ten projekt zrealizować. Jeśli projekt odnosi sukces, innowator, zespół założycielski i inwestorzy otrzymują zazwyczaj nagrodę w postaci wzrostu wartości rynkowej przedsiębiorstwa – albo przez notowane na giełdzie akcje, albo w wyniku sprzedaży całego przedsiębiorstwa firmie o ugruntowanej pozycji na rynku. Od czasu zakończenia kryzysu finansowego Dolina Krzemowa, Cambridge, San Diego i inne gorące ośrodki przedsiębiorczości odnotowały wysyp start-upów.\nJednak nawet w takich miejscach jak Dolina Krzemowa innowacja jest dwupoziomowym systemem złożonym z podmiotów korporacyjnych i projektów. Innowacja rodzi się na poziomie projektu – natomiast przedsiębiorstwa biorą odpowiedzialność za podział zasobów między nowe pomysły i za zarządzanie poszczególnymi projektami. To ekonomista Ronald Coase zauważył, że firmy istnieją po to, by zredukować koszty transakcyjne.\nNa przykład pojedynczy proces budżetowania jest zazwyczaj tańszy i bardziej wydajny niż spisywanie wielu różnych kontraktów, po jednym dla każdej wewnętrznej transakcji. Poza tym istnieją też pewne istotne niewymierne aspekty zarządzania, które skupiają się na tym, by zachęty motywacyjne były dostosowane do celów. Koncepcja, według której przedsiębiorstwa powinny organizować procesy innowacyjne, istnieje od tak dawna i robi wrażenie czegoś tak naturalnego, że wydaje się być jedynym sposobem podejścia do kwestii innowacji. Ale czy tak jest naprawdę?\nNikłe szanse na sukces\nW ciągu ostatnich czterech dziesięcioleci branża biotechnologiczna zrodziła ponad 3 tysiące nowych firm. I choć odnotowano wśród nich niemało przypadków sukcesu (Amgen, Celgene, Genentech, Genzyme, Gilead itp.), zdecydowana większość nie przyniosła zysków. Podobnie jest zresztą w innych branżach, mimo to skumulowane zyski zwycięskich start-upów przekraczają tam skumulowane straty przegranych.\nTymczasem skumulowane straty notowanych na giełdzie spółek biotechnologicznych przekroczyły w latach 1984–2004 skumulowane zyski (a nie zapominajmy, że praktycznie wszystkie spółki biotechnologiczne będące własnością prywatną także straciły pieniądze, jeżeli zatem wziąć je pod uwagę, to skumulowane straty będą jeszcze większe). Nawet w przypadku spółek biotechnologicznych, które odniosły największy sukces, utrzymanie niezależności jest wyzwaniem. W ciągu ostatnich pięciu lat przez duże koncerny farmaceutyczne zostało przejętych tylko dwóch graczy, którym powiodło się najlepiej – Genentech i Genzyme.\nZwroty z innowacji w branży biotechnologicznej – a w szczególności w dziedzinie badań biofarmaceutycznych – zazwyczaj mają rozkład mocno skośny. Odzwierciedla to naturę badań biomedycznych. W innych branżach wiele istotnych przełomów dokonuje się w granicach obecnego stanu wiedzy naukowej. Mogą kwalifikować się jako triumfy inżynieryjne lub konceptualne, ale nie muszą przejmować się występowaniem „nieznanych niewiadomych”. Innowacje w biotechnologii (na przykład opracowanie pierwszego w swojej kategorii leku) przeciwnie – popychają naukę do przodu, a charakter tego postępu jest z natury nieprzewidywalny. Co więcej, okres, w jakim takie ryzyko trzeba ponieść, może obejmować dekadę lub nawet więcej lat.\nTo tak jak z wysłaniem rakiety dalekiego zasięgu na nowo odkrytą planetę – nikt nie jest w stanie przewidzieć, co badacze w ostateczności znajdą. Niezwykle małe szanse udanego wprowadzenia leku na rynek oznaczają, że bardzo niewiele start-upowych zespołów biotechnologicznych kiedykolwiek wprowadzi choćby jeden lek – a co jeszcze bardziej zniechęcające, ci, którym to się udało, mają znikome szanse na powtórzenia tego wyczynu.\nOrganizacje zorientowane na projekt\nPołączenie wysokich wskaźników niepowodzenia z wysokimi potencjalnymi nagrodami oznacza często, że dochodzi do rozbieżności w motywacji pomiędzy firmami a projektami. Start-upom łatwo jest nadmiernie zaangażować się w projekty z powodów subtelniejszych niż błąd utopionych kosztów, choć korporacje również mogą stać się ofiarą tego typu pomyłek. Na przykład korporacja może zainwestować w wiele różnych sposobów realizacji nowego projektu, ponieważ potencjalny zwrot jest tak wysoki, a wskaźnik wyników fałszywie ujemnych (false-negative rate) pozostaje nieznany.\nOznacza to, że dobrze rokujący projekt może stwarzać pozory inicjatywy kompletnie chybionej. W praktyce bardzo utrudnia to odpowiednio wczesne zastopowanie strat. Z drugiej strony położenie nadmiernego nacisku na jedno podejście może prowadzić do utraty możliwości dynamicznego działania. Szybko przesuwająca się granica wiedzy oznacza, że korporacje muszą bezustannie nabywać nowe zbiory umiejętności. Duże firmy w branżach opartych na nauce często osiągają to, czerpiąc korzyści ze skali działania: przejmują start-upy i realizują wiele projektów jednocześnie. Mniejsze przedsiębiorstwa są zwykle obciążone wysokimi kosztami stałymi i brak im zasobów, by tak łatwo się dostosować.\nZ tych powodów uważamy, że w branżach opartych na nauce efektywniejszą drogą do tworzenia innowacji będzie zarządzanie skoncentrowane na projekcie, a nie na firmie. W końcu dla innowacji naturalną jednostką jest projekt. Trend polegający na wykupowaniu obiecujących start-upów przez duże koncerny farmaceutyczne stanowi ukryte uznanie tego faktu.\nJak urzeczywistnić ten pogląd w praktyce? Na początek konieczne jest zajęcie się kwestią kosztów stałych. Zamiast kupować własne fabryki i wyposażenie, indywidualne projekty mogą, stosownie do potrzeb, wynajmować zasoby na zewnątrz.\nZamiast zatrudniać utalentowanych naukowców i menedżerów na czas nieokreślony, można zatrudniać pracowników do konkretnego projektu lub nawet do wybranych faz projektu. I zamiast pozwalać firmom na realokację kapitału od jednego projektu do innego, inwestorzy mogliby wybrać projekt, w który chcą zainwestować, z założeniem, że otrzymają zwrot tylko wtedy, gdy projekt się powiedzie.\nModel branży filmowej\nOpisany powyżej model już istnieje – w branży filmowej. Wysoce zintegrowane studia hollywoodzkie z dawnych czasów ustąpiły miejsca indywidualnym projektom filmowym jako centralnej jednostce organizacyjnej. Projekty filmowe są zorganizowane jako niezależne podmioty zazwyczaj w postaci spółki z ograniczoną odpowiedzialnością lub podobnej osoby prawnej. Podstawowe zasoby dla każdego filmu – pieniądze i utalentowani pracownicy – pochodzą z różnych źródeł i uczestniczą w realizacji tego konkretnego projektu.\nProjekt nie jest podmiotem zorganizowanym na stałe, funkcjonuje jako umowna „izba rozrachunkowa” dla rozmaitych zobowiązań, które obejmują zwroty dla pierwotnych inwestorów i płatności dla pracowników kreatywnych z roszczeniami do tantiem. Gdy film wszedł już w etap dystrybucji, podmiot filmowy zasadniczo znika – z wyjątkiem pełnienia funkcji mechanizmu prawnego do transferu płatności w trakcie „czasu życia” filmu – co we współczesnej epoce informatycznej zasadniczo oznacza „na zawsze”.\nProjekty filmowe przypominają projekty biofarmaceutyczne pod istotnymi względami organizacyjnymi. Po pierwsze, cechują się wysokim wskaźnikiem niepowodzenia (zdefiniowanym jako przychody niższe niż koszty produkcji). Bo choć wiele filmów opiera się na schematach, gusty publiczności zmieniają się w nieprzewidywalny sposób6, co jest stanem rzeczy analogicznym do „nieznanych niewiadomych” branży biofarmaceutycznej.\nPo drugie, filmy – podobnie jak nowe leki – mogą także bardzo długo pozostawać w fazie tworzenia. Na przykład prawo własności intelektualnej do Spidermana zostało zakupione po raz pierwszy w 1985 roku. Gdy film miał wreszcie premierę, 17 lat później, stał się hitem kasowym, zarabiając ponad 400 mln dolarów w USA i ponad 800 mln dolarów na świecie.\nProjekty filmowe można finansować w sposób niezależny, co umożliwia istnienie ruchu kina niezależnego. Jednak większość dużych produkcji amerykańskich jest wciąż domeną dużych studiów filmowych, jak: Paramount Pictures, Twentieth Century Fox i Warner Bros. Tradycyjnie studio filmowe dawało projektowi wnętrza studyjne i plenery do realizacji filmu – stąd jego nazwa, analogiczna do studia artysty plastyka. Posiadało także przestrzenie biurowe do zarządzania, finansowania, dystrybucji i marketingu, a ponadto kina, w których je wyświetlano. Tak było aż do wyroku Sądu Najwyższego z 1948 roku, który orzekł, że studia nie mogą już być właścicielami kin (sprawa Stany Zjednoczone przeciwko Paramount Pictures). Z punktu widzenia „projektocentrycznego” studio filmowe to wyspecjalizowana struktura organizacyjna istniejąca po to, by pomóc firmom zajmującym się produkcją filmową w realizacji ich projektów.\nBranża filmowa nie jest jedynym sektorem, w którym przyjęły się organizacje zorientowane na projekt. Wraz ze wzrostem kosztów opracowywania gier wideo i z eskalacją potencjalnych strat na nieudanych projektach branża gier wideo otwarcie zorganizowała się na sposób projektowy. Tak było również w przypadku branży muzycznej sprzed epoki internetu. Wytwórnie fonograficzne traktowały albumy jako odrębne projekty, a nie jako ciągły strumień muzyki. Największa zmiana nadeszła w 1997 roku, wraz z utworzeniem organizacji zorientowanej na projekt, której celem było przeprowadzenie emisji zabezpieczonych aktywami papierów wartościowych opartych na strumieniu tantiem z utworów muzycznych.\nTantiemy muzyczne zostały połączone razem w katalogi, z których dalej dokonuje się płatności na rzecz właścicieli tantiem (innymi słowy, na rzecz artystów lub ich masy spadkowej) długo po pierwotnym nagraniu albumu lub – co częściej ma miejsce dzisiaj – po nagraniu cyfrowego singla. Takie strumienie tantiem mogą stanowić podstawę płatności świadczeń z papieru wartościowego zabezpieczonego aktywami. Jedna z najwcześniejszych organizacji zorientowanych na projekt została oparta na tantiemach z pierwszych 25 albumów rockmana Davida Bowie; Bowie otrzymał z góry 55 mln dolarów, a inwestorzy otrzymali płatności za okres 10 lat. Firmy Weinstein Co. i Miramax Film Corp. również wyemitowały zabezpieczone aktywami papiery wartościowe powiązane z przychodami z filmów, podpowiadając tym samym, w jaki sposób sekurytyzacja przyszłej sprzedaży farmaceutyków i licencji może finansować biofarmaceutyczny megafundusz innowacyjny.\nZaadaptowanie modelu do branży biotechnologicznej\nJak organizacja zorientowana na projekt miałaby funkcjonować w branży biotechnologicznej? Każdy projekt posiadałby opiekuna analogicznego do producenta filmowego. Byłby to badacz, który wierzy w koncepcję nowego leku i pracuje nad nią do momentu stworzenia leku zatwierdzonego przez urzędy regulacyjne. Ale zamiast udać się z projektem do inwestora venture capital albo do koncernu farmaceutycznego, badacz przedstawiałby projekt w studiu innowacyjnym, które mogłoby być indywidualnym funduszem inwestycyjnym lub konsorcjum współinwestorów, z własnymi supernowoczesnymi obiektami badawczymi. Jeśli studio innowacyjne da projektowi zielone światło, start-up może rozpocząć działalność w obiektach studia.\nWiększość aspektów działalności operacyjnej projektu byłaby zlecana na zewnątrz (na przykład ewaluacja i testowanie, badania toksykologiczne, modele zwierzęce, farmakodynamika oraz ustalenie struktury), podobnie jak wykorzystywana jest sieć firm pomocniczych zaangażowanych w produkcję filmową (na przykład: scenografia, kostiumy, oświetlenie, efekty specjalne, lokacje zdjęciowe oraz catering). Idea polega na tym, by strony trzecie wykonywały możliwie najwięcej zadań, gwarantując tym samym „lekkość” projektu.\nUczestnicy projektu start-upowego w większości przypadków byliby wynajmowani jako zleceniobiorcy lub konsultanci tylko do konkretnych zadań lub faz projektu. Jedynymi pełnoetatowymi pracownikami byliby prawdopodobnie dyrektor projektu oraz niewielki podstawowy zespół uzdolnionych badaczy, którzy zajmowaliby uprzywilejowaną pozycję przy podziale jakichkolwiek przyszłych potencjalnych przychodów. Utalentowana gwiazda z udokumentowanymi osiągnięciami zawodowymi powinna być w stanie w sposób efektywny skierować zasoby do swojego projektu i – podobnie jak w branży filmowej – negocjować premie, należności autorskie i punkty procentowe.\nStudia innowacyjne – mogłyby to być piony dużych koncernów farmaceutycznych lub grupy przedsiębiorców – dostarczałyby gros funduszy na projekt. Przykładem z branży filmowej jest Dreamworks SKG, studio założone przez reżysera Stevena Spielberga, byłego menedżera wyższego szczebla w Disneyu Jeffreya Katzenberga oraz Davida Geffena, menedżera wyższego szczebla jednej z wytwórni fonograficznych. Studio Dreamworks początkowo zasilone zostało kwotą 500 mln dolarów przez współzałożyciela Microsoftu Paula Allena.\nNastępnie wyemitowało zabezpieczone aktywami papiery wartościowe oparte na własności intelektualnej firmy oraz na spodziewanych strumieniach przychodów. W zaproponowanym przez nas modelu studio innowacyjne nadzorowałoby projekt start-upowy. Umowa finansowania pomiędzy studiem a projektem wyznaczałaby kolejne etapy tworzenia leku oraz określałaby dokładnie, jakimi prawami do projektu dysponuje studio; jednym z istotnych przepisów byłoby prawo do wycofania wsparcia finansowego i merytorycznego.\nZasadnicza różnica pomiędzy tym procesem a prostym wykupem start-upu polega na tym, że start-up zatrzymuje prawa do własności intelektualnej do momentu ukończenia projektu. Jeśli projekt zakończy się sukcesem, sprzedaje swoje prawa studiu i otrzymuje należne wynagrodzenie zgodnie z postanowieniami umowy. Jeśli projekt zakończy się niepowodzeniem, zespół projektowy może spróbować szczęścia w innym studiu. To studio, a nie projekt, jest właścicielem wszelkich innowacji odkrytych w studiu i przyjmuje odpowiedzialność za rozwinięcie działalności produkcyjnej, marketingowej oraz dystrybucyjnej. Na koniec zespół projektowy zostaje rozwiązany i jest gotowy do realizacji innych projektów.\nTworzenie innowacji siłami firm zorientowanych na projekt niesie ze sobą wiele korzyści. Dla inwestorów korzyść taka polega na różnicy pomiędzy posiadaniem portfela poszczególnych opcji a posiadaniem opcji na portfel. Inwestorzy mogą dywersyfikować inwestycje, wybierając projekty zgodnie z własnymi preferencjami.\nZ punktu widzenia firm taka struktura organizacyjna stanowi sposób na utrzymanie minimalnego poziomu kosztów stałych – tylko podstawowy zespół jest zatrudniony bezterminowo, a inne rodzaje kompetencji są dodawane w razie potrzeby. Analogia z branżą rozrywkową zakłada, że istotną rolę może odgrywać siła gwiazd. Uzdolnieni badacze i sprawni dyrektorzy ds. badań muszą również być doskonałymi przedsiębiorcami, by uzyskać pełne wynagrodzenie za swoje osiągnięcia. W systemie gwiazd mogą oni poświęcić się istotnym procesom innowacyjnym i mieć pewność, że zostaną odpowiednio wynagrodzeni.\nAby organizacje zorientowane na projekt działały\nNajwiększym wyzwaniem dla poprawnego funkcjonowania organizacji zorientowanych na projekt jest brak dwóch zasadniczych elementów infrastruktury branżowej: (1) wystandaryzowanej platformy rozwojowej oraz (2) dobrze funkcjonującego, płynnego rynku na projekty badań potwierdzających słuszność koncepcji (proof-of-concept).\nBrak wystandaryzowanej platformy\nW branży farmaceutycznej pojęcie „platformy” jest szeroko stosowane i oznacza zbiór powiązanych technologii, które firmy mogą zastosować, by opracowywać leki. Jednak w innych sektorach pojęcie to ma odmienne znaczenie. Dotyczy organizacji, która zajmuje centralne miejsce w sieci nabywców, sprzedawców i użytkowników. Amazon.com Inc., na przykład, oferuje cały wachlarz korzystnych możliwości oraz infrastrukturę, która pozwala nabywcom i sprzedawcom odnaleźć się wzajemnie i aranżować transakcje. Sprzedawcom Amazon świadczy usługi z zakresu obsługi płatności i realizacji dostaw, zaprojektowane tak, by ułatwić im prowadzenie działalności i znajdowanie potencjalnych klientów. Im więcej sprzedawców dołącza do ekosystemu firmy Amazon, tym bardziej atrakcyjny się on staje dla klientów; im więcej klientów decyduje się na zakupy w ekosystemie firmy Amazon, tym atrakcyjniejsze będzie to miejsce z punktu widzenia sprzedawców. Amazon tworzy wartość, dokonując wielu bardzo kosztownych inwestycji – jak: farmy serwerów, infrastruktura internetowa, magazyny i systemy logistyczne – które są w stanie obsłużyć ogromną liczbę nabywców i sprzedawców, tak by można było osiągnąć korzyści skali. Indywidualni detaliści – nawet ci najwięksi – zostaliby przyparci do muru, gdyby musieli dokonać porównywalnych inwestycji, ale do platformy Amazona mogą dołączyć przy względnie niewielkim koszcie krańcowym.\nObecnie outsourcing w procesie rozwoju produktów farmaceutycznych jest skrajnie uciążliwy. Istnieją dziesiątki firm oferujących całe spektrum usług – od badań przesiewowych, toksykologicznych oraz przedklinicznych po projektowanie i realizację badań klinicznych, opracowywanie operacyjnych procesów technologicznych i wreszcie po produkcję. Jeśli firma biotechnologiczna nawiąże partnerską współpracę z uznanym koncernem farmaceutycznym, partner farmaceutyczny zazwyczaj bierze na siebie znaczną część zadań rozwojowych.\nJest jednak pewien szkopuł – otóż każda organizacja zazwyczaj stosuje inne podejście, wykorzystuje inne protokoły, przeprowadza odmienne testy, oceniane według różnych standardów. Brak jest natomiast czegoś, co choć trochę przypominałoby platformę działającą na zasadach „plug and play”, struktury, która przyspieszałaby proces rozwoju leków i redukowała jego koszty. Teraz bowiem, gdy jakaś część projektu biofarmaceutycznego zostaje zlecona na zewnątrz, twórca projektu oraz zleceniobiorca lub partner rozwojowy muszą razem przechodzić przez cały proces uczenia się. Co gorsza, motywacje partnerów często nie są ze sobą zgodne. Koncern farmaceutyczny, na przykład, może posiadać programy wewnętrzne bezpośrednio konkurujące z partnerem zewnętrznym. A zleceniobiorcy zewnętrzni niekoniecznie angażują się w projekt, gdyż niektórzy również rozwijają własne programy.\nWarto zastanowić się, dlaczego model organizacji zorientowanej na projekt tak dobrze działa w branży filmowej. Jednym z powodów jest fakt, że nawet jeśli studia filmowe zlecają na zewnątrz wiele konkretnych zadań, nadal kontroluję platformę: odpowiadają za ogólne zarządzanie projektem i za integrację procesu. Rzecz jasna, nie ma dwóch identycznych uwarunkowań branżowych – wersja „plug and play” sprawdzona w Hollywood nie musi przypominać sposobu działania tego typu platformy w branży biofarmaceutycznej.\nJeden z wzorców struktury organizacyjnej dla firmy zorientowanej na projekt można znaleźć w systemie przyjętym dla przeprowadzania badań klinicznych w Uniwersytecie Kalifornijskim w San Francisco. Testy kliniczne, o których mowa, to projekt, dla realizacji którego została powołana spółka utworzona na zasadach partnerstwa publiczno-prywatnego o nazwie I-SPY 2. Zaangażowani są w niej onkolodzy, biolodzy nowotworów i biostatystycy z Narodowego Instytutu Raka, Agencji Żywności i Leków, z 20 onkologicznych ośrodków badawczych w USA i w Kanadzie oraz z kilku firm biofarmaceutycznych, a ich praca ukierunkowana jest na opracowanie skuteczniejszej terapii raka piersi. Współpraca – jak w każdej organizacji zorientowanej na projekt – będzie istnieć tylko przez czas trwania testów, a potem zostanie rozwiązana.\nOrganizacja wykorzystuje informacje o wynikach pacjentów do oceny metod leczenia i jest w stanie testować nowe kuracje w czasie o połowę krótszym, ponosząc ułamek kosztów tradycyjnych badań. Choć testy wciąż trwają, w projekcie już udało się wykryć biomarkery i potwierdzić skuteczność dwóch leków, a na swoją kolej czeka jeszcze kilka dalszych specyfików.\nPrzypadek I-SPY 2 pokazuje, jak stworzyć wystandaryzowany zbiór procesów rozwojowych i usług w branży biofarmaceutycznej. By umożliwić szybką integrację typu „plug and play”, dostawcy platformy muszą zorganizować proces rozwojowy w taki sposób, by był on możliwie jak najbardziej transparentny – ten krok wymaga otwarcia i udostępnienia elementów o krytycznym znaczeniu (jak: protokoły rozwojowe, bazy danych oraz narzędzia i metody rozwojowe).\nW rezultacie muszą przyjąć odmienny model biznesowy niż tradycyjne koncerny farmaceutyczne. Zamiast próbować wygenerować przychody z kilku dużych „zwycięzców”, dostawcy platformy dążyliby do tego, by uzyskać niewielkie udziały w dużej liczbie projektów. Wraz z pojawieniem się terapii celowanych, medycyny precyzyjnej (precision medicine) oraz leków na rzadkie, ale poważne choroby, taki model biznesowy staje się coraz bardziej wykonalny i uzasadniony.\nBrak płynnego rynku\nKonieczność stworzenia wystandaryzowanej platformy to jednak nie wszystko. W model organizacji zorientowanej na projekt wpisane jest założenie, że korzyści z udanego farmaceutycznego dowodu słuszności koncepcji (proof of concept) uzyskuje się poprzez sprzedaż aktywów uznanemu koncernowi farmaceutycznemu. Nabywca bierze na siebie szeroko zakrojone badania Fazy III, proces ubiegania się o zatwierdzenie leku przez urzędy regulacyjne oraz działalność komercyjną: marketing i dystrybucję. To nie jest wcale banalne założenie. Obecnie, gdy wiele firm biotechnologicznych i farmaceutycznych przejmuje projekty na etapie dowodu słuszności koncepcji poprzez zakup różnych rodzajów licencji i zawieranie umów rozwojowych, proces ten jest zazwyczaj skrajnie uciążliwy: negocjacje, analiza due diligence oraz wewnętrzne procedury zatwierdzające (internal approvals) mogą się ciągnąć wiele miesięcy; wycena ma charakter wysoce subiektywny, a asymetria informacyjna pomiędzy twórcą projektu (spółką biotechnologiczną) a nabywcą (koncernem farmaceutycznym) utrudnia uzgodnienie wyceny. Nawet po fakcie strony mogą nie zgadzać się co do tego, czy zatwierdzone etapy projektu zostały zrealizowane. Proces ten w żaden sposób nie przypomina sprawnie działającego mechanizmu rynkowego.\nTworzenie nowych leków z całą pewnością stanowi złożone przedsięwzięcie. Choć istnieje wiele projektów rozwojowych dla nowych leków, dokonanie porównań jest często trudne. O ile bowiem zapewne można porównać podobne substancje powstrzymujące rozwój tego samego rodzaju raka, o tyle porównania substancji wpływających na różne schorzenia (na przykład substancja powstrzymująca raka a inna substancja hamująca cukrzycę) są bezsensowne. Ponieważ często w ramach danej kategorii terapeutycznej prowadzi się niewiele projektów, rynek badań potwierdzających słuszność koncepcji jest bardzo wąski w porównaniu z rynkiem akcji, obligacji, towarów, a nawet nieruchomości. Ponadto wartość programu rozwoju leku zależy od względnie dużej liczby parametrów, z których część jest znana, ale trudna do oceny „przed faktem”, a część jest nieznana, a tym samym niepoznawalna „przed faktem”.\nChoć stworzenie sprawnie funkcjonującego rynku na dowody słuszności koncepcji w przypadku leków może być trudne, uważamy, że istnieje możliwość, by ten rynek działał lepiej, przynajmniej dla niektórych typów programów. Jednym z kroków w tym kierunku byłaby standaryzacja definicji „dowodu słuszności koncepcji”. Pojęcie to jest obecnie szeroko stosowane w branży, ale rzadko kiedy ktokolwiek określa dokładnie, co należy rozumieć przez „dowód słuszności” („proof”), a co przez „koncepcję” („concept”). Same koncerny farmaceutyczne mogłyby pomóc w standaryzacji definicji, przejrzyście stosując konkretne standardy dla dowodów słuszności koncepcji w konkretnych kategoriach terapeutycznych.\nFirmy nie muszą zgadzać się co do tego samego standardu – rynek może ustalić, które standardy są najlepsze. Niemniej jednak branża musi wyjść poza sytuację, w której twórcy projektów zgadują, jaki standard dowodu słuszności koncepcji koncern farmaceutyczny uzna za możliwy do przyjęcia. Zależnie od kategorii terapeutycznej nie zawsze będzie istnieć możliwość określenia standardów zawczasu (szczególnie dla nowych celów i nowych metod leczenia). Jednak w przypadku bardziej ugruntowanych obszarów terapii oraz lepiej znanych celów publiczne i przejrzyste deklaracje wymogów (statement of requirements) mogą być bardziej realne.\nW innych branżach efektywność poprawiają zewnętrzni eksperci zajmujący się wyceną oraz audytorzy. Na przykład w przypadku nieruchomości banki korzystają z usług zewnętrznych rzeczoznawców majątkowych, by poznać wartość nieruchomości. Na rynku akcji działają analitycy inwestycyjni, a na rynku długów – agencje ratingowe. Niestety, kryzys finansowy nauczył nas, że istnieje ryzyko konfliktu interesów. Ale doświadczenie to tylko podkreśla ogromne znaczenie obiektywnych wycen zewnętrznych wysokiej jakości.\nW branży farmaceutycznej wyceny podmiotów niezależnych nie istnieją aż do finalnych etapów programu rozwojowego, gdy agencja rządowa (w Stanach Zjednoczonych jest to Administracja ds. Żywności i Leków) ocenia wszystkie dane i dokonuje ostatecznej oceny bezpieczeństwa i skuteczności leku. Tymczasem dla celów powstania rynku na dowody słuszności koncepcji taka ocena odbywa się za późno. Nie sugerujemy, że analizy dowodów słuszności koncepcji powinna przeprowadzać agencja rządowa – prawdę mówiąc, uważamy, że byłoby najlepiej, gdyby przeprowadzały je obiektywne, dysponujące odpowiednią wiedzą podmioty zewnętrzne z sektora prywatnego.\nObecnie brak tego rodzaju specjalistów. Firmy przeprowadzają własne wyceny z zastosowaniem własnych standardów i metod, a dane zazwyczaj nie są upubliczniane. Przejście na usługi firm zewnętrznych, przejrzyste procesy wykorzystujące jasno określone standardy i stosujące dobrze zdefiniowane metody wytworzyłyby sprawniej funkcjonujący rynek na dowody słuszności koncepcji. Tym samym bardziej efektywny stałby się proces badawczo-rozwojowy dla nowych leków. Choć żaden podmiot nie pełni obecnie tej funkcji, uważamy, że sytuacja powinna się zmienić, zważywszy na korzyści, jakie tego typu funkcja mogłaby przynosić wszystkim stronom.\nNaszym zdaniem, organizacje zorientowane na projekt poprawiłyby efektywność ogólnego procesu badawczo-rozwojowego w branży biofarmaceutycznej, gdyż umożliwiałyby lepszą dywersyfikację ryzyka, bardziej dynamiczną alokację zasobów oraz większą zgodność czynników motywacyjnych. Jednak jeśli chodzi o organizację procesu tworzenia innowacji, nie ma jednego dobrego rozwiązania dla wszystkich. Nawet w ramach tej samej branży mogą istnieć rywalizujące modele. W branży filmowej, na przykład, obok wysoce „usieciowionego” modelu tradycyjnych studiów działa pionowa struktura stosowana przez Pixara (który obecnie jest częścią Disneya).\nNie oczekujemy ponadto, że model organizacji zorientowanych na projekt całkowicie zastąpi firmy biotechnologiczne tradycyjnie finansowane przez kapitał wysokiego ryzyka lub przez tradycyjne koncerny farmaceutyczne. Tam, gdzie konieczne są znaczne inwestycje początkowe, by móc rozwinąć nowe zdolności technologiczne lub wykreować zupełnie nowe rynki, lepszym rozwiązaniem może być utworzenie bardziej trwałego podmiotu, który byłby w stanie pozyskiwać inwestycje dla wielu przyszłych projektów. Jednak w szybko zmieniających się sektorach, gdzie jedno odkrycie naukowe może sprawić, że dominująca technologia z dnia na dzień stanie się przestarzała, organizacje zorientowane na projekt oferują znaczące przewagi.\nJak zauważyliśmy, aby zmienić ekonomikę procesów badawczo-rozwojowych w branży farmaceutycznej, konieczne będą pewne dodatkowe zmiany instytucjonalne i strukturalne. Ale jeśli dzieje innowacji z ostatniego stulecia czegoś nas nauczyły, to tego, że innowacje instytucjonalne i strukturalne są istotnymi czynnikami sprzyjającymi innowacjom technologicznym. Jeśli potrzeba jest matką wynalazku, spodziewamy się, że branża biofarmaceutyczna opracuje w najbliższej przyszłości kilka nowych modeli biznesowych.\nAndrew W. Lo jest profesorem MIT Sloan School of Management i dyrektorem MIT Laboratory for Financial Engineering. Gary P. Pisano jest profesorem administracji biznesu w Harvard Business School.\nPrzeczytaj też komentarze ekspertów\nDrugi dzień Commerce Transformation Days za nami [RELACJA]


Grozili zamachem na obchodach 80. rocznicy wybuchu II w.ś. Policja zatrzymała troje Ukraińców | Fronda.pl\n04.09.19, 16:03Zdj. Edward Kimmel, CC BY SA 2.0, Flickr\nPolicja tuż przed obchodami 80. rocznicy wybuchu II wojny światowej zatrzymała troje Ukraińców, którzy grozili zamachem podczas wspomnianych uroczystości z udziałem m.in. wiceprezydenta USA Mike'a Pence'a, prezydenta Niemiec- Franka-Waltera Steinmeiera i ukraińskiego przywódcy Wołodymyra Zełenskiego.\nZatrzymani grozili zamachem w filmie opublikowanym w sieci. Rzecznik Komendy Głównej Policji, insp. Mariusz Ciarka potwierdził, że funkcjonariusze zatrzymali troje obywateli Ukrainy: ddwóch mężczyzn oraz kobietę, w ramach operacji związanej z zabezpieczaniem obchodów 80. rocznicy wybuchu II wojny światowej w Warszawie.\n"Dzięki szybkiemu i bardzo dobremu współdziałaniu komórek zwalczających cyberprzestępczość Komendy Stołecznej Policji i Komendy Głównej Policji, a następnie służb kryminalnych ustaliliśmy dokładne miejsce pobytu tych osób"-poinformował Ciarka.\nWedług portalu rmf24 zatrzymali mieli tłumaczyć, że film nagrali wyłącznie dla żartu. Funkcjonariusze zabezpieczyli broń, która trafiła do badań. Jak wynika ze wstępnych ustaleń, nie była to broń palna. Zatrzymanych przesłuchano, a policja prowadzi dalsze czynności.\nInspektor Mariusz Ciarka przy tej okazji przestrzegł przed podobnym zachowaniem.\n"To bardzo poważne zdarzenie, gdyby np. w chwili wejścia kontreterrorystów trzymali w rękach taką broń mogłoby dojść do tragedii. Nie może być przyzwolenia na takie zachowanie"-podkreślił rzecznik Komendy Głównej Policji.\ntw lolek2019.09.5 10:16\nW czasach II RP chyba nawet to praktykowali,\nTo nie żarty, to test. Natychmiast deportować.\nJa 2019.09.4 19:28\nNa Do rzeczy piszą, że ich wypuścili! Ciekawe, czy wypuścili by też rdzennych Polaków!?\nczyżby Ukraińcy z Donbasu ?\nStach-Albert-Nowak dumme Atheisten und Schwulen 2019.09.4 17:32\nDlaczego nie pojechali do Moskwy albo Berlina?


Wiceszef MON rozniósł posłów Platformy Obywatelskiej! To trzeba zobaczyć!\nW Sejmie odbyła się debata, podczas której posłowie PO zarzucili premier Beacie Szydło, że dziesiątki razy, latała samolotem do Krakowa. Wiceszef MON Bartosz Kownacki wyprostował fantazje opozycji.\n– Nie jest prawdą to wszystko, co rozpowszechniacie w mediach. Że rzekomo premier 50 razy leciała wojskowym samolotem CASA do Krakowa. To jak z żartem o radiu Erewań. Tak to prawda, tylko nie CASA, a droższym embraerem, Nie 50 a 200. Nie do Krakowa, ale do Gdańska. I nie Szydło, ale Tusk. Premier przysługuje status HEAD – mówił.\n– To nie jest wybór, ani widzimisię premier Szydło. To wynika ze względów bezpieczeństwa. Ta instrukcja została przyjęta w 2013 przez ministra Siemoniaka. To PO kupiła w 2012 pięć salonek VIP do samolotów CASA. Po co kupiliście te salonki? Kto miał nimi latać, skoro teraz to kwestionujecie? - mówił Kownacki.\nBartosz Kownacki MON Platforma Obywatelska\nAnonimowy 25 lutego 2017 19:30\nTak trzymac :-D


Pogłębienie toru wodnego do 12,5 m - igryfino.pl\nModernizacja toru wodnego Świnoujście-Szczecin do głębokości 12,5 m oraz stan realizacji projektu, to temat dzisiejszego briefingu na nabrzeżu Odry z udziałem ministra gospodarki morskiej i żeglugi śródlądowej Marka Gróbarczyka, wojewody zachodniopomorskiego Tomasza Hinca, posłów Leszka Dobrzyńskiego i Artura Szałabawki oraz dyrektora Urzędu Morskiego w Szczecinie Wojciecha Zdanowicza.\nTa długo wyczekiwana przez całą szczecińską branżę gospodarki morskiej inwestycja obejmuje pogłębienie toru wodnego Świnoujście-Szczecin do 12,5 m, na odcinku ok. 62 km, z równoczesnym jego poszerzeniem do 100 m oraz m.in. przebudowę skarp brzegowych, pogłębienie i poszerzenie obrotnic dla statków, a także budowę dodatkowych konstrukcji hydrotechnicznych, w postaci dwóch sztucznych wysp na Zalewie Szczecińskim, które powstaną z urobku wydobytego podczas prac czerpalnych. Zakresem projektu objęto również modernizację obiektów Bazy Oznakowania Nawigacyjnego w Szczecinie.\nPre-umowę na realizację projektu Urząd Morski w Szczecinie zawarł z Centrum Unijnych Projektów Transportowych w czerwcu 2016 roku, rok później został złożony wniosek o dofinansowanie, a w grudniu 2017 roku podpisano z CUPT-em umowę o dofinansowanie projektu. We wrześniu 2018 roku podpisany został kontrakt z wykonawcą robót budowlanych i pogłębiarskich, wyłonionym w ramach przeprowadzonej procedury przetargowej, którym zostało belgijsko-holenderskie konsorcjum firm Dredging International i Van Oord Dredging and Marine Contractors. Wartość kontraktu to ponad 1 mld 336 mln złotych, a termin wykonania prac to 42 miesiące od momentu podpisania umowy. Inwestycja jest realizowana w trybie „Zaprojektuj i zbuduj”.\nWykonawca zakończył już wstępne badania geotechniczne i, po uzyskaniu zatwierdzenia projektu przez ministra właściwego do spraw środowiska, będzie mógł przystąpić do właściwych badań geologicznych toru. Przez cały czas prowadzone są także badania ferromagnetyczne. Wkrótce wykonawca rozpocznie wydobywanie obiektów potencjalnie niebezpiecznych w rejonie północnego odcinka toru. Roboty będą prowadzone we współpracy z Marynarką Wojenną. Trwają również prace dotyczące uzgadniania koncepcji projektowej. Podwykonawcą inwestycji, opracowującym dokumentację projektową, jest konsorcjum firm Projmors Biuro Projektów Budownictwa Morskiego Sp. z o.o., Tractebel Engineering S.A., International Marine and Dredging Consultants. Zgodnie z harmonogramem, pozwolenie na budowę wykonawca powinien otrzymać pod koniec lipca tego roku.\nOd września ubiegłego roku, w obszarze inwestycji trwają czynności inżyniera kontraktu, związane z prowadzeniem monitoringu przyrodniczego. Przedmiotem badań monitoringu przyrodniczego inwestycji i jej oddziaływania na otoczenie objęte są m.in. ornitofauna, ichtiofauna, a także ssaki, płazy, fitoplankton, zooplankton i makrobentos (osad denny). Obszar badań obejmuje punkty badawcze i referencyjne, które rozciągają się od strefy przybrzeżnej Zatoki Pomorskiej (Bałtyk Południowy) poprzez Zalew Szczeciński i Roztokę Odrzańską po Odrę Zachodnią.\nKaczystowskie obiecanki 14.05.2019, 22:39\nJeżeli prędkość handlowa pociągów zacznie być konkurencyjna wobec prędkości pociągów z Hamburga do Czech czy na Słowację, to zaczniemy konkurować też o tamte ładunki – mówił Krzysztof Szymborski, prezes zarządu BCT Bałtyckiego Terminala Kontenerowego. – Właśnie ze względu na prędkości przewozów koleją trudno nam przekonać jakiegokolwiek odbiorcę z Czech do rezygnacji z portu w Hamburgu na naszą korzyść.\nPolskie porty są przystosowane do wykonywania dobrej jakościowo obsługi, jesteśmy kosztowo konkurencyjni, jesteśmy wystarczająco wydajnie. Ale w dostawach chodzi o koszt całego łańcucha logistycznego – musimy w związku z tym pracować nad szybszym odwozem z portów do klienta końcowego – podkreślał Krzysztof Szymborski. – Kluczową jest tu sprawność i cena transportu kolejowego.\n- Bardzo się cieszę, że jest dostrzegana rola kolei dla rozwoju portów. Jesteśmy zgodni, że rozwój kolei i rozwój portów są ze sobą powiązane. Nic tak nie łączy, jak wspólny interes, który chcemy osiągnąć – mówił Ireneusz Merchel, prezes PKP PLK.\nKiedy poprawi się prędkość handlowa na polskich torach? - Nie będę mówił, że to poprawi się w ciągu dwóch, trzech lat – bo są pewne rzeczy możliwe i niemożliwe. Obecnie mamy w krajowym programie kolejowym, na modernizację samych tylko portów – około 5 mld zł. Około 3 mld na porty Gdańsk i Gdynia, no i około 2 mld na porty Szczecin i Świnoujście – zaznaczył Ireneusz Merchel. - Mamy już wybranych wykonawców, w ciągu miesiąca podpiszemy umowę na modernizację tych wszystkich portów.\nWszystkie te tory dojazdowe do portów będą dostosowane do znacznie większych obciążeń, a długość dopuszczalna pociągów będzie wynosiła 750 metrów – wyliczał prezes PLK.\nPedofil z PiS!!! 14.05.2019, 12:16\n....... 13.05.2019, 18:08\nspaślaki mają za płytko do taplania\nAJWAJ ALELUJA I DO PRZODU 13.05.2019, 17:16\nLATO MOŻE HA HA AH https://youtu.be/ke42mPStm6Y JE BA NY POLIN HA HA AH JESTEM ROBOLEM HA HA AH\nAJWAJ ALELUJA I DO PRZODU 13.05.2019, 17:02\nJA TAM WOLE WYPŁYCENIA HA AH AH O HOJ MIŁY O MÓJ BOSZE HA AH AH https://youtu.be/PgPDDeyGmxA HA HA AH CIOTKI MASOŃSKIE KTO TO JESZCZE WIERZY W WASZE BAJKI HA HA AH TYLKO GAWIEDZ HA HA AH\najwajk aleluja i do przodu 13.05.2019, 16:49\nja tam w ten tor to wbijam hoja ha ah ah nie mam takiego jachtu ni statku statku ha ha ah BA NIE MAM Z TEGO NAWET CENTA HA HA AH\nLekarz 13.05.2019, 20:20\nty ćpun jesteś ?\nU-boot 13.05.2019, 13:29\nNikitiński musi odpłynąć!\nniewierny Tomasz 13.05.2019, 13:20\nDługo się o tym mówiło i nic. Nie zobacze prac to nie uwierzę!\nPolka 13.05.2019, 12:47\nNareszcie. Super sprawa. Szwabka Merkel będzie protestować, bo nie chce żeby polskie porty odżyły\nPoleczka tępa jak deseczka 13.05.2019, 22:05\nOczywiście że Niemcy ( mający rocznie ponad 50 mld euro nadwyżki budzetowej z eksportu) wolą mieć jeszcze większe korki na swoich autostradach, jeszcze bardziej zapchane porty, jeszcze większe opóźnienia pociągów i kolejki barek do śluz, niż korzystać z taniego i bliskiego portu w Szczecinie :-)\n06.06.2020 17:52 Ilość komentarzy: 1 1 Informujemy, że od 12 czerwca 2020 (piątek) wznowione zostaną seanse w Kinie Gryf. W związku z panującą sytuacją epidemiczną, odwiedzenie gryfińskiego kina wiązać się będzie z przestrzeganiem…\n06.06.2020 17:37 Ilość komentarzy: 1 1 To było nietypowe spotkanie. Oficjalne zgłoszenie dotyczyło "dzika, który zjadł dzieciom pierogi". Funkcjonariusze zatrzymali "sprawcę" zdarzenia. Następnie "nakłonili" go by udał…\nUciekając doprowadził do kolizji z radiowozem. Padły strzały\n06.06.2020 16:53 1 Kierowca nie reagował na sygnały świetlne i dźwiękowe, uciekając doprowadził do kolizji z radiowozem. Jak się okazało był pod wpływem narkotyków. Został zatrzymany przez policjantów.…\nWiększość z tych na zdjęciach znam ale już Im nie podam ręki!\nSuper wiadomość! Polecam film Komasy "Sala samobójców. Hejter" zdążyłam obejrzeć tuż przed zamknięciem kin z powodu pandemii.\nchciał zjeść domowego żarcia i co w tym złego\nSami nie rozgarnieci pchaja sie do koryta sb\nArtur nie pij tyle, bo do 50 nie dociągniesz.\nChamska hołota! POpaprańcy i nieogolone POstkomuchy sztuczny tłok zrobili. Sami sobie POdpisy zbierali. A precz z gender i tęczowymi zbokami....\n"Nasi" ostatnio byli na wszystkich pałowaniach w Warszawce.\nMają nawet odznaczenia i awanse\nJak czytam, to próba podzielenia Białorusinów na naszych i ruskich. A potem jak w takim kotle zaczynają wrzeć różne narodowe...\nPolak, którego rodzina na Ukrainie nie przyznaje sie sasiadom do polskości\nBezpartyjny to może i jest ale jego zaplecze jest tak nieznane, że aż strach nakazuje milczeć, pozdrowienia dla ojców założycieli...\nTowarzystwo wzajemnej adoracji. Żenada\nCale lgbt Gryfinskie\nMarku !! Koryto to już miałeś w Starym Czarnowie !!! Teraz ?? Przepadło !! Do lasu korniki ganiać !!! Ha...\nBo najpierw trzeba posadzić kwiatki przed urzędem, aby Basia miała ładny widok. A ty dooopy nie zawracaj jakąś trawą. Oni...\nTłumów to na tych fotkach nie widać. Gdyby odliczyć aktywistów to można powiedzieć brak zainteresowania czyli klapa. Panią tamare upolowali...\nTrzaskowski .... osoba, która straszy innych nie jest warta poważania....pamiętaj nie czyń drugiemu, co tobie niemiłe !!!!\nPUK mógłby się przyłożyć do sprzątania bo pełno słomy!\nI nie ma to jak zdjęcie autobusu pks i wszyscy myślą ze to chodzi wlasnie o kierowcę autobusu. Może byście...\nAdmin pojechał z Ajwajem znowu sie nachlał dzban z Bartkowa\nZ gory skazany na porażkę Hołownia hahahaha\nJaki kandydat,taka frekwencja-mizernie to wygląda.\nPo ile u was prosięta chodzo?\nPo ile u was w Gryfinie prosięta chodzo?\npołowa wcześniej w SLD ha ha aha skąd taka zmiana poglądów ha ah ah CZY NOWA ROLA W CABARECIE https://youtu.be/scixjBIHmHY...\nA to już się nie boją epidemii!!!\nOj dużo ludzi przewinęło się,chyba dużo głosów zebrali, ale i dużo znanych twarzy\nTrzaskowski zachowuje się jak dzidziuś któremu zabierają smoczek wstyd i hańba dla opozycji,wstyd ze tyle jest antypolakow do niszczzenia gospodarki\nOJ TAM PORADZI SOBIE HA HA AH MNIETEK PRAWNIK A WYNAJĄŁ TW JUDKA DO PISANIA UCHWAŁ HA HA AHA WSZYSTKO...\nKidawa byla smieszniejsza od tego niemoty\nSuper, to nasza nadzieja, że pozbędziemy się żenującego kolesia.\n37 1 4 5572\n128 3 10 4090\n63 4 6 4012\n36 1 2 3615\n11 0 7 3063\n18 1 3 2907\n105 0 13 2568\n25 0 3 2240\n18 2 2 2211\n37 0 3 2065\n11 0 2 1996


– Od czego zacząć? – pytała samą siebie.\nPo dłuższej chwili zdała sobie sprawę, że patrzy na pustą kartkę. Nic nie wymyśliła. W końcu zaczęła myśleć głośno:\n– Odwaga do wypowiadania własnego zdania wynika z poczucia własnej wartości. Aby dobrze odnajdywać się w manipulacji poniekąd wynika z uważnego słuchania, żeby wyłapać manipulacyjne gierki. No tak, to się łączy.\nAnia zastanawiała się, ale czuła jakby utknęła w miejscu. No i jeszcze coś z kreatywności, by ćwiczyć elastyczność, nie podążać utartą ścieżką, która prowadzi donikąd, albo do tego czego żadna nie chce. Czyli trzeba wymyślić ćwiczenia, zadania, po prostu plan treningowy. No i ustalić czas, żeby każdej pasowało. A może podzielić się na grupy? Lepiej spotykać się na początku tygodnia, czy raczej pod koniec? Niedziele spędzamy z rodziną, więc systematyczne ucieczki z domu nie będą mile widziane. Co tu zrobić? Co tu zrobić?\nPo konsultacjach z przyjaciółkami Ania wyznaczyła stały dzień spotkań, lub konferencji przez komunikator na środę. Okazało się, że to najlepszy dla wszystkich dzień.\nKobiety określiły czas spotkania, by nie przegadywać go, lecz spędzić pracowicie. Każda będzie musiała zdać relację jak pracuje i jakie ma efekty. Każda też musi robić notatki z osiągnięć i wpadek. Żeby nie dublować tego, co nie wychodzi. Postanowiły jeszcze poszukać trenera, najlepiej trenerkę, by rozumiała duszę kobiety. Ale uznały, że najważniejsze jest znalezienie wspólnego mianownika. To co połączy działania.\nAnia zastanawiała się, co je skłoniło do podjęcia wyzwania. Jeszcze raz obdzwoniła koleżanki. Po konsultacjach doszła do wniosku, że potrzebują umiejętności, żeby poczuć się bezpiecznie, zawalczyć o uznanie i poczucie własnej wartości.\nZ Anią znałam się od kilku lat. Co jakiś czas spotykałyśmy się na koncertach jazzowych, obie lubimy jazz. Zadzwoniła do mnie i opowiedziała o tym pomyśle. Zachwyciłam się, to naprawdę wspaniała inicjatywa. Zapytała mnie o to, czy mogę poprowadzić je przynajmniej na początku, zanim się rozkręcą. Oczywiście zgodziłam się. I zaczęłyśmy szukać wspólnego mianownika.\n– Aniu, wydaje mi się, że takim wspólnym mianownikiem jest zaspokojenie potrzeby bezpieczeństwa – powiedziałam.


Moje haftowanie: Poświątecznie i wymiankowo\nAnonimowy 28 grudnia 2015 14:56\nrealizacjamarzen 28 grudnia 2015 18:06\npiękne! Tylko gdzie to wszystko trzymać :D ?\nBeata 28 grudnia 2015 23:20\nNo właśnie... Może niedługo będę miała wreszcie półkę 😃\nSafrin 29 grudnia 2015 08:10\nPortugalskie naparstki bardzo oryginalne. Zwłaszcza pierwszy z lewej.\nxgalaktyka 29 grudnia 2015 10:46\nWspaniała wymianka,śliczne rzeczy otrzymałaś:)\nMałgorzata Zoltek 29 grudnia 2015 10:58\nBożena G 29 grudnia 2015 15:04


Gry postapokaliptyczne i ich popularność - Bandurki\n23 grudnia 2019 4 335\nJak się okazuje, koniec świata dla wielu nie jest jednoznaczny z końcem ludzkości. Niezliczona ilość niesamowitych wizji, jak będzie wyglądało nasze życie po tych wydarzeniach, jest tego najlepszym dowodem. Nic więc dziwnego, że wraz z rosnącą popularnością tematu, narodził się oddzielny podgatunek sci-fi.\nPostanowiliśmy mu się przyjrzeć z bliska, mając nadzieję, że razem z naszymi czytelnikami dowiemy się na czym polega fenomen gatunku postapokaliptycznego, gier z nim związanych, ale również książek i filmów.\nCzłowiek od zarania dziejów stara się przewidzieć ów straszny Koniec. Robili to Majowie, robili to chrześcijanie, robimy to my sami w obecnych czasach.\nBiblijna Apokalipsa, Ragnarök, przepowiednia Itliny, wojna nuklearna, inwazja kosmitów czy też epidemia zombie – nazywano to różnie. Jednak wszystkich zainteresowanych tematyką najbardziej frapuje pytanie: „co dalej?”.\nW końcu z prawie ośmiu miliardów ludzi ktoś musi przeżyć!\nOdpowiedzi szukają autorzy książek, filmów, seriali oraz gier wideo. Ale nie tylko… Jak się okazało, tematy postapokaliptyczne wyszły daleko poza kręgi kultury oraz popkultury.\nDo tzw. preppersów należy coraz szersze grono osób, a firmy budujące schrony zarabiają krocie. Zacznijmy jednak od początku.\nWehikuł czasu, Wojna światów, Wyspa doktora Moreau\nI choć za głównego twórcę gatunku science fiction uważa się Cyrana de Bergerac (żyjącego w XVII w.), rokiem narodzin postapokalipsy zapewne jest 1895, kiedy to ukazała się książka Herberta George’a Wellsa pt. Wehikuł czasu.\nWarto zapamiętać to nazwisko, jak i zapoznać się z lekturą, bo to właśnie ona była i jest inspiracją dla wielu dzisiejszych dzieł. Historia ta zapewne znana jest niejednej osobie, chociażby za sprawą kilku ekranizacji (najpopularniejsza z 2002 roku).\nPrzedstawiony w powieści genialny naukowiec, podróżując w czasie, trafia do przyszłości (oddalonej aż o 800 tysięcy lat), gdzie znany nam świat przestał istnieć.\nPozostały po nim zgliszcza, a człowiek wyewoluował… Powstałe rasy – przyjaźni Eloje oraz agresywni Morlokowie, mieszkańcy podziemia – toczą nieustającą walkę.\nJednak to żyjące w ciemności istoty zdają się dominować i powoli eliminować słabszy gatunek.\n[…] we wznoszeniu się cywilizacji widział tylko rosnącą górę głupstw i błędów, która musi kiedyś runąć miażdżąc tych, co ją wznosili.\nW tych słowach zawarty jest praktycznie cały fundament gatunku postapokaliptycznego. Człowiek, posiadając zdolność logicznego myślenia, analizowania oraz dedukcji, wyciąga wnioski z wydarzeń dziejących się dookoła.\nSpoglądając na naszą historię oraz aktualne wydarzenia, bardzo łatwo można dojść do wniosku, że bardzo niewiele dzieli nas od niewyobrażalnej katastrofy. Wielka wojna czy drastyczne zmiany klimaty? – aż chciałoby się powiedzieć: kto pierwszy ten lepszy!\nTymczasem Wells zdecydowanie wyprzedził czasy, w których żył. Warto spróbować sobie je wyobrazić – to wciąż był XIX w.!\nSposób myślenia – przez co również formowania zdań, czyli komunikacja werbalna – zmienia się już nawet w ciągu jednego pokolenia, jak więc wyglądało to 124 lata temu?\nJako odpowiedź wystarczy przytoczyć słuchowisko Wojny światów, innej powieści autora, którą w 1938 roku wyemitowano w radiu. Społeczeństwo wpadło w panikę, wierząc, że Ziemia naprawdę została zaatakowana przez Marsjan…\nWojna światów jest Idealnym przykładem, który może nam również posłużyć jako pomoc naukowa. Akcja została umiejscowiona w trakcie działań wojennych, tudzież apokalipsy. Jest to kolejny podgatunek sci-fi, bardzo zbliżony do postapokalipsy, ale jednak skupiający się na innych wydarzeniach.\nDobrym przykładem jest również gra This War of Mine, o której wspominaliśmy w tym artykule.\nOczywiście, można te dwa gatunki łączyć nawet w jednym dziele, należy jednak wiedzieć, czym się od siebie różnią. Postapokalipsa, jak sama nazwa mówi, jest następstwem katastrofalnych zdarzeń.\nJako fan oldschoolu oraz serii Final Fantasy, nie mogę nie wspomnieć w tym miejscu o szóstej odsłonie tej gry. Jeśli ktoś planuje nagłe nadrabianie zaległości z Finalem, uwaga spoiler!\nZ początku Final Fantasy VI nie zaskakuje niczym szczególnym, biorąc pod uwagę tę serię. Gracz stara się przeciwstawić antagoniście, który próbuje zniszczyć świat – dzień jak co dzień.\nI wtedy twórcy zasponsorowali jeden z największych zwrotów akcji w historii gier wideo: ów czarny charakter, niejaki Kefka, dopiął swego i sprowadził zagładę za pomocą potężnego artefaktu. W jednej chwili świat, do którego gracz się przyzwyczaił, umiera, a odnaleźć się w nowej rzeczywistości łatwo nie jest…\nIdealne połączenie i zarazem płynne przejście z gatunku apokaliptycznego do postapokaliptycznego.\nZwiastun gry na urządzenia mobilne\nJednak to nie koniec. Podobnych postapokalipsie gatunków jest naprawdę dużo więcej. Często trudno jest przypisać dany produkt tylko do jednego z nich, gdyż i sami twórcy nie chcą być szufladkowani.\nTym sposobem nie unikniemy powiązań postapokalipsy z utopią czy dystopią, popularnym w ostatnim czasie cyberpunkiem, a także futurystycznymi grami wojennymi. Jeśli was to zainteresuje, dajcie znać w komentarzach, postaramy się rozwinąć temat w kolejnych artykułach.\nTymczasem przejdźmy do poszczególnych dzieł, za które pokochaliśmy opisywany dzisiaj gatunek.\nNie od dzisiaj wiadomo, że najlepszą inspiracją twórczą jest dzień powszechny, jak i wszelkie wydarzenia z nim związane.\nI choć w przypadku nurtu postapokaliptycznego podstawową bazą są tragedie i wielkie kryzysy, trzeba docenić przekaz jaki za sobą niesie.\nBo, w zdecydowanej większości, wzywa on do refleksji oraz rozwagi, będąc jednoznaczną przestrogą. Jeśli odbiorca takiego dzieła poczuje strach, zagubienie czy wręcz nostalgię, myśląc o codzienności, to jego twórca śmiało może ogłaszać sukces.\nSpotkania z takimi uczuciami należy się spodziewać, biorąc na tapet ambitniejsze produkcje. Odchodząc od nich, człowiek musi docenić obecne życie i uświadomić sobie, jak łatwo może się ono zmienić w istny koszmar.\nW ten właśnie sposób można określić projekt Metro, którego twórcą jest Dmitry Glukhovsky. Autor stworzył świat, który został doszczętnie zniszczony przez wojnę nuklearną.\nWydarzenia w pierwszej odsłonie, czyli książce Metro 2033, rozgrywają się w Moskwie, w której nieliczni ocaleni schronili się w tytułowym metrze. Przetrwali tylko i wyłącznie dlatego, że w momencie ataku bombowego byli w środku bądź znajdowali się w najbliższej okolicy…\nŻycie na powierzchni pełne jest niebezpieczeństw za sprawą wysokiego promieniowania oraz zmutowanych zwierząt, które pod jego wpływem stały się skrajnie agresywne i rządne ludzkiej krwi.\nPotworów jednak nie brakuje również wśród ludzi, którzy mimo tragicznej sytuacji nie stronią od wewnętrznych podziałów, polityki, spisków, a nawet wojen…\nGlukhovsky sugeruje, że człowiek zawsze pozostanie człowiekiem, pełnym wad i egoizmu, nawet w obliczu własnej zagłady. Przerażające, ale jakże prawdopodobne…\nProjekt ten zapewne wyróżnia się rozmachem, z jakim jest realizowany. Po sukcesie pierwszej książki, szybko przyszła kolej na kontynuację oraz grę komputerową. Metro 2033 stało się niekwestionowanym klasykiem gatunku postapokaliptycznego. Niesamowita jest nić powiązań, jaką utkał Glukhovsky.\nBo o ile pierwsza książka z grą są swoimi odpowiednikami, o tyle fabuła powieści Metro 2034 (swoją drogą słabszej) opowiada o zupełnie innych wydarzeniach. Natomiast kontynuacja komputerowa Metro: Last Light jest bezpośrednią kontynuacją pierwszej części. Co w tym nadzwyczajnego? – dalszy ciąg historii.\nKsiążka Metro 2035 jest kontynuacją wydarzeń przedstawionych w grze Last Light, czyli jeśli ktoś ograniczył swoją przygodę jedynie do powieści, może z początku czuć się skołowany.\nDodatkowo książka ta „wprowadza” wydarzenia i bohaterów przedstawionych w Metro 2034, stale angażując ich w główny wątek fabularny. Mało? Jest jeszcze przecież gra komputerowa Metro Exodus, która jest kontynuacją… Metra 2035.\nGluchovsky na tym nie poprzestał. Znany z innowacyjnych pomysłów rosyjski pisarz zaprosił do współpracy kolegów po fachu z wielu różnych krajów.\nStworzyli oni historie dziejące się w tym samym świecie, w tym samym czasie, jednak w innych zakątkach świata. W Polsce ukazało się ponad 20 książek należących do Uniwersum Metro 2033 oraz Uniwersum Metro 2035, za sprawą wydawnictwa Insignis.\nCo ciekawe, w projekcie uczestniczą również Polscy autorzy, których powieści osadzone są w Krakowie, Warszawie, Górach Sowich oraz we Wrocławiu.\nJeśli wymieniliśmy powieści Wellsa jako czynnik popychający czytelników do pokochania postapokaliptycznego gatunku, to musimy również poszukać odpowiednika w świecie gier wideo.\nNaturalnie nasuwającym się na język tytułem jest Fallout.\nGra podbiła serca milionów już podczas pierwszych z nią styczności, a działo się to w roku 1997. Klimat postapokaliptyczny miesza się tutaj z retrofuturystycznymi wizjami świata.\nPodobnie jak w Metrze, za sprawą Fallouta poznajemy konsekwencje nuklearnej wojny, która skaziła i na zawsze zmieniła Ziemię.\nFani serii prawdopodobnie już sobie ostrzą zęby za przypomnienie im powyższego Fallouta 76. Otóż został on przytoczony nie bez przyczyny, gdyż idealnie obrazuje, jak łatwo można zepsuć coś tak dobrego.\nChciałoby się wręcz powiedzieć, że Bethesda (studio odpowiedzialne za najnowsze odsłony serii) sama sobie zafundowała wewnętrzną apokalipsę.\nOgraniczmy się jednak do eufemistycznego stwierdzenia: gra nie zebrała zbyt dobrych recenzji, a całość daleka jest od ideału…\nKto chociaż raz miał styczność z Falloutem, zapewne przyzna, że odznacza się niesamowitym klimatem. I można te gry lubić lub nie, ale trzeba oddać cesarzowi, co cesarskie.\nOsadzenie amerykańskich lat 50. ubiegłego stulecia w dalekiej przyszłości okazało się strzałem w dziesiątkę. Kult tej gry urósł do wręcz niewyobrażalnych rozmiarów, czemu dziwić się nie można, mało kto nie spędził z nią wielu, wielu godzin. Stała się wzorem do naśladowania oraz inspiracją przyszłych pokoleń.\nWarto jednak wspomnieć, że twórcy pierwszej części czynili podobnie, spoglądając w stronę Wastelandu (1988), którego w końcu doczekamy się trzeciej odsłony.\nJak wielki wpływ miał Fallout 2 na dalszy rozwój gatunku, oddaje ilość produkcji, które starały się (z lepszym lub gorszym skutkiem) oddać ten klimat.\nNawet dzisiaj, stojąc na progu nowej dekady, otrzymujemy falloutowe produkty z najwyższej półki.\nJak na przykład Encased, którego twórcy nie ukrywają, że ich praca jest wielkim hołdem dla legendarnego pierwowzoru.\nGry postapokaliptyczne bezsprzecznie działają na wyobraźnię ludzką, wzbudzając strach, a nawet przerażenie.\nZwłaszcza wizja wojny nuklearnej, która wisi nad światem od czasów Zimnej wony, nie chce odejść w zapomnienie.\nSzybko zwietrzono możliwość zysku, stosując się do zasady: jest popyt, jest podaż. Wykładając więc odpowiednią gotówkę na stół, można się dorobić własnego schronu przeciwatomowego (choć nie aż tak pokaźnego jak w Falloucie), w którym z powodzeniem można przetrwać kilka lat.\nW ostatnim czasie jesteśmy świadkami niewyobrażalnej wręcz mody na wycieczki do Czarnobyla. Sytuacja ta jest pokłosiem bardzo ciepło przyjętego serialu HBO, opowiadającego o tragedii z kwietnia 1986 roku.\nWznowiono zapomniane już książki (notabene świetne), odświeżono filmy dokumentalne, a każdy szanujący się YouTuber musi nagrać chociaż odcinek z ukraińskiego wymarłego miasta.\nW Zonie pojawiło się tak dużo turystów, że do tych najpopularniejszych miejsc ustawiają się kolejki… Takim stanem rzeczy na pewno nie są zadowoleni prawdziwi, wieloletni stalkerzy, którzy traktowali to miejsce jak swego rodzaju świątynię.\nJednakże – jak to ze wszystkim bywa – moda w końcu przemija, co prawdopodobnie stanie się i w tym przypadku.\nPozostaną wtedy jedynie ci najzagorzalsi czarnobylscy fanatycy, którym nie trzeba tłumaczyć kim są samosioły albo „czy daleko jeszcze do tego Oka Moskwy?”.\nAbstrahując od obecnej popularności Czarnobyla, przyznać musimy, że miejsce to od zawsze przyciągało wielu ludzi, nie tylko tych osobiście z nim związanych.\nNa własne oczy chcemy zobaczyć, do czego może doprowadzić ludzka ignorancja oraz zaniedbania. Chcemy poczuć tamto powietrze, usłyszeć ciężką do wyobrażenia ciszę oraz zobaczyć niszczejące budynki.\nZwłaszcza te ostatnie robią niepowtarzalne wrażenie, uświadamiając nam, że w końcu przyroda upomni się o swoje.\nSzybko się okazało, że Zona stała się niewyczerpanym źródłem inspiracji dla wielu twórców. Oczywiście nie można tutaj pominąć serii ukraińskich gier postapokaliptycznych S.T.A.L.K.E.R.\nWarto jednak wiedzieć, że jedną z ich głównych inspiracji był film Stalker z 1979 roku – absolutne arcydzieło kinematografii, obowiązkowe dla fanów klimatu postapo. W grze została przedstawiona nam jakże ciekawa alternatywna historia czarnobylskiej Zony.\nJuż w XXI w. doszło do ponownego wybuchu w elektrowni, który w jeszcze większym stopniu wpłynął na okolicę. Flora i fauna zmutowały, stając się skrajnie agresywnymi.\nW wielu miejscach pojawiły się tzw. anomalie, które w większości są niczym innym jak śmiercionośnymi pułapkami. Wytwarzają one jednak bardzo cenne przedmioty, artefakty, których niesamowite właściwości są pożądane poza Strefą… A to powołało do życia tytułowych stalkerów.\nScenariusz do gier stworzył Andriej Lewicki, który dzieciństwo spędził nigdzie indziej jak w Czarnobylu.\nPo tragedii w 84. roku był częstym gościem Zony, w której nocował po opuszczonych budynkach. Niejednokrotnie przychodziło mu się ukrywać przed patrolami milicji! Lewicki był więc naturalnym wyborem do stworzenia scenariusza S.T.A.L.K.E.R.A., w końcu sam jest jednym z nich.\nJako ciekawostkę warto wspomnieć, że człowiek ten jest również zaangażowany w projekt Survarium, tworząc między innymi książki z tego świata.\nBardzo ciekawym pomysłem była dodatkowa bonifikata graczy, którzy przesłali do wydawcy swoje zdjęcie wraz z zakupioną książką Lewickiego. Otrzymywali oni dodatkowe przedmioty dla swojej postaci.\nPo sukcesie gier, uświadomiono sobie, że stalkerski świat jest po brzegi wypełniony niesamowitymi historiami, które tylko czekają na opowiedzenie. Tak narodziła się seria książek, które w Polsce ukazują się za pośrednictwem Fabrycznej Zony (Fabryka Słów).\nCzarnobylska seria liczy już sobie prawie 20 wydanych pozycji, a szczególną popularnością cieszy się pięciotomowy cykl polskiego pisarza Michała Gołkowskiego.\nKsiążki opowiadają historie niezwiązane z główną fabułą gier, jednak spotykamy w nich miejsca oraz postacie znane z ekranów. Walka ze snorkami, ucieczka przed kontrolerem czy potężną chimerą… można się przestraszyć.\nFanom S.T.A.L.K.E.R.A., którzy od lat nie mogą się doczekać wyjścia części drugiej, zadośćuczynić może Chernobylite.\nW pewnym sensie ta gra mogłaby być pełnoprawnym następcą ukraińskiego fenomenu, choć trochę więcej w niej survival horroru. Wartym odnotowania faktem jest dokładność odwzorowania szczegółów wymarłego miasta.\nPolskie studio The Farm 51 zasłużyło pod tym względem na oklaski, gdyż te najpopularniejsze miejsca zostały przeniesione na ekrany komputera 1:1. Jeśli ktoś odwiedził kiedyś Czarnobyl, może się chwilami poczuć jakby ponownie się tam znalazł.\nGra jest jeszcze na etapie wczesnego dostępu, przez co posiada swoje wady i błędy, natomiast zdecydowanie jest warta zainteresowania.\nTemat chodzącej śmierci jest na tyle rozbudowany, że, chcąc mieć czyste sumienie, należałoby mu poświęcić oddzielny artykuł lub dwa.\nDziesiątki filmów, komiksów, książek i gier komputerowych, a sam motyw wplątywany był już praktycznie do wszystkiego. Były komedie z zombie w tle, a nawet romanse (między człowiekiem a truposzem) czy teledyski muzyczne.\nJednak mimo, zdawałoby się, wyeksploatowania materiału, wciąż potrafi on zaskakiwać i oddać to, co potrafi jedynie postapokalipsa.\nWiele osób twierdzi, że serial The Walking Dead powinien skończyć się już dawno temu. I może jest w tym ziarno prawdy, jednak należy pamiętać, że powstaje on na podstawie komiksów o tym samym tytule.\nOczywiście, można wejść w polemikę odnośnie zgodności ekranizacji z książkowym pierwowzorem. Faktem jednak jest, że serial ten mocno odświeżył gatunek zombiekalipsy.\nPowstało całe uniwersum TWD, na które składają się również książki oraz gry komputerowe. Jeśli chodzi o te ostatnie, to zapewne największe emocje budzi seria stworzona przez amerykańskie studio Telltale Games.\nHistoria ta, idąc śladem serialu, podzielona została na kilka sezonów (cztery plus dwa dodatkowe). Jest to typowa przygodówka point-and-click, w której postawiono przed graczem zdawałoby się proste zadanie: przetrwać. I choć gra ta nie jest skomplikowana pod względem zagadek do rozwiązania, posiada olbrzymi ładunek emocjonalny.\nZwłaszcza pierwszy sezon uważany jest przez wielu za arcydzieło fabularne – w kolejnych jest już trochę gorzej.\nKadr z gry The Walking Dead: A Telltale Games Series\nMiłym dodatkiem są spotkania z postaciami znanymi z serialu, które niejednokrotnie odgrywają niemałą rolę w grze.\nTak, tak – mowa tutaj o produktach firmy Techland. Serie Dead Island oraz Dying Light (survival horrory z elementami cRPG) podbiły serca wielu graczy na całym świecie, wrzucając ich w sam środek miast opanowanych przez zombie.\nMuszą mierzyć się z kolejnymi hordami, konstruując coraz to wymyślniejszą broń do efektywnej i efektownej roboty.\nOgromnym plusem jest tryb co-op, pod którego tak naprawdę gra została stworzona. Mało co daje tyle frajdy, co wspólna eksploracja – swoją drogą sporego świata, wykonywanie questów oraz rozwój postaci.\nSamodzielna rozgrywka oczywiście jest możliwa, jednak jest o wiele bardziej… nudna.\nKadr z gry Dying Light 2\nZombiekalipsa traktowana jest przez wiele osób z przymrużeniem oka. Nawet wśród fanów gatunku postapokaliptycznego można spotkać zagorzałych przeciwników snujących się truposzy.\nSytuacja ta jest pokłosiem wspomnianych wcześniej hybryd gatunkowych obdzierających zombie z tego, co najlepsze. To prawda, że spośród wszystkich wizji Końca, jest to chyba najmniej prawdopodobny scenariusz.\nTo prawda, że jego twórcy często nie stroną od absurdów. Jednak to właśnie tam przedstawiono jedną z największych samotności (Jestem Legendą). To The Walking Dead idealnie oddaje upodlenie ludzkie i jego zwierzęce instynkty. Ludzie, szanujmy zombie!\nGatunek postapokaliptyczny zrodził jeszcze jedną grupę ludzi, która dość mocno się w niego zaangażowała: preppersów.\nTo oni w dużej mierze nakręcili rynek pod kątem wspomnianych przydomowych schronów. Osoby te czynnie przygotowują się do życia postapokaliptycznego, wierząc, że koniec nastąpi za ich życia. Powstało wiele książek o preppersowej tematyce, jak i organizowane są szkolenia czy kursy przetrwania.\nNurt ten ściśle łączy się z równie popularnymi bushcraftem oraz survivalem. Wielu ludzi patrzy w tym kierunku z pobłażliwym uśmieszkiem, życzmy sobie jednak, żeby tym razem powiedzenie „ten się śmieje, kto się śmieje ostatni” nie miało odzwierciedlenia w rzeczywistości.\nJak już zostało powiedziane, dzieł postapokaliptycznych powstało bez liku. Ciężko więc opisać wszystkie, nawet jeśli skupilibyśmy się jedynie na tych najlepszych. Wybaczcie więc, jeśli zabrakło waszej ulubionej pozycji w naszym zestawieniu.\nDajcie znać w komentarzach, za co kochacie ten gatunek oraz jakie są wasze ulubione gry postapokaliptyczne, książki oraz filmy!\nPoprzedni Premiera ALIEN RPG za nami – boicie się?\nNastępny Gra planszowa Dune otrzyma pierwszy dodatek


Wysłany: 19:03:09 18-05-08 Temat postu:\nOne wszystkie działaja Proponuje sciaganie przez przegladarke Mozilla, wtedy zadziała [serwer badongo] lub najlepiej [w przypadku mega] zainstalowac megatablator. To proste\nOstatnio zmieniony przez Catalina dnia 19:13:07 18-05-08, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: 14:27:18 20-05-08 Temat postu:\nCatalina masz może płytę Jennifer Lopez - Como Ama Una Mujer oraz Christina Aguilera - Mi Reflejo ?\na i jakieś płyty Luisa Fonsi i Shakiry znalazły by się ?\nOstatnio zmieniony przez Jimenita dnia 14:47:43 20-05-08, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: 16:58:54 20-05-08 Temat postu:\njak ktoś ma cd Davida Demaria to poproszę\nWysłany: 19:02:05 20-05-08 Temat postu:\nJennifer Lopez– Como Ama una Mujer (2007)\nOstatnio zmieniony przez Catalina dnia 19:04:13 20-05-08, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: 19:06:56 20-05-08 Temat postu:\n01. Genio Atrapado (Genie in a Bottle)\n10. Una Mujer (What a Girl Wants)\nWysłany: 19:07:03 20-05-08 Temat postu:\nwow bardzo Ci dziękuje :****\nWysłany: 19:12:15 20-05-08 Temat postu:\nPłyty Lisa sa na 4 stronie z tego co pamietam\nWysłany: 19:13:57 20-05-08 Temat postu:\naha bo od początku nie sprawdzałam...\njeszcze raz Ci bardzo dziękuje kochana że wstawiasz tyle płyt\nOstatnio zmieniony przez Jimenita dnia 19:15:09 20-05-08, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: 15:28:18 21-05-08 Temat postu:\nNie ma za co. Jestem fankka muzy latyno i troche mam róznych skarbów latynoskich i wypróbowanych stron z płytami latynoskich gwiazd\nWysłany: 18:07:22 21-05-08 Temat postu:\nCatalina to tak jak ja podzielisz się tymi skarbami? będę wdzięczna moj nr gg: 8807252\nWysłany: 19:39:05 21-05-08 Temat postu:\nMa ktoś może Saudntrac z telenoveli Rosalinda i La Marca Del Deseo?\nJeśli tak bardzo proszę o wstawienie :* !\nWysłany: 7:27:57 22-05-08 Temat postu:\noki no to jestesmy umówieni na gg\nWysłany: 8:09:32 22-05-08 Temat postu:\nMam pare płyt dla wielbiceieli talent Alessandry Rosaldo. Wstawiłam juz kilka stron wczesniej jej 2 albumy. Ale twórczosc muzyczna Alessandry nie ogranicza sie do tych 2 krązków. Alessandra przez wiele lat śpiewała w zespole a raczej w duecie "Sentidos Opuestos" (to duet damsko meski z wyrazna przewaga wokal Rosaldo). Wsatwie ich dyskografie dzis.\nWysłany: 8:13:24 22-05-08 Temat postu:\nAlessandra Rosaldo Sentidos Opuestos (1993)\n01.-Historias de amor\n02.-No se que me gusta de ti\n04.-Fuego en la piel\n05.-A donde vas sin mi\n06.-Escribeme en el cielo\n07.-De la mano del ángel\n08.-Duro de pelar\nWysłany: 8:15:39 22-05-08 Temat postu:\nSentidos Opuestos El Sol Que Más Calienta (1994)\n01.-Cuando la pobreza\n03.-No tengo amor para ti\n04.-Te voy a volver loco\n05.-Quisiera estar contigo\n06.-Hecho para mi\n09.-El hombre que quiero\n11.-Duele pensar en ti


Kosz na drewno ze stali, czarny - ArtFuego K-3200-3-CZ - ArtFuego.pl\n» Kosz na drewno ze stali, czarny - ArtFuego K-3200-3-CZ\nKod produktu: K-3200-3-CZ\nProdukt od ArtFuego - marki ekskluzywnych akcesoriów kominkowych. Kosz na drewno kominkowe to niezbędny element dla każdego posiadacza kominka. Jego główną i podstawową funkcją jest przenoszenie i przechowywanie drewna ale stojąc przy kominku stanowi element aranżacji wnętrza. Solidna konstrukcja zapewnia długotrwale użytkowanie. Kosz został wyprodukowany ze stali malowanej proszkowo. Ma kolor czarny i jest półokrągłego kształtu wraz z poręcznym uchwytem.\nNumer katalogowy K-3200-3-CZ\nInformacje dodatkowe (wykończenie) CZARNY mat, rączka czarna


Kalendarz imprez, koncerty, teatr, kino - www.granice.pl\nKalendarz imprez\tWyszukiwarka [BETA - w testach] --- wybierz miasto ----\nBiałystokBytomcała PolskaCzęstochowaElblągGdańskGdańsk, Warszawa, Wrocław, KrakówGdyniaGłuszycaKatowiceKoninKrakówKutnoOlsztynPiekary ŚląskiePoznańPuławyRzeszówSopotSzczebrzeszynSzczecinWarszawaWarszawa, KrakówWojsławiceWrocławZabrzeZielona GóraZąbkowice ŚląskieŁódźBiałystokBytomcała PolskaCzęstochowaElblągGdańskGdańsk, Warszawa, Wrocław, KrakówGdyniaGłuszycaKatowiceKoninKrakówKutnoOlsztynPiekary ŚląskiePoznańPuławyRzeszówSopotSzczebrzeszynSzczecinWarszawaWarszawa, KrakówWojsławiceWrocławZabrzeZielona GóraZąbkowice ŚląskieŁódź\nNajbliższe imprezy Nazwa:Salon Książki Historycznej w Krakowie [2017-10-12]\nOrganizator:Polskie Towarzystwo Historyczne, Targi w Krakowie\nMiejsce:Auditorium Maximum UJ sala wystawowa, II piętro ul. Krupnicza 33, Kraków\nInfo:Nie od dziś wiadomo, że Historia jest nauczycielką życia. Choć od czasów Cycerona, który jest autorem tej sentencji, upłynęło wiele lat, wciąż wyciągamy wnioski z doświadczeń wcześniejszych pokoleń. Na szczęście nasi przodkowie spisywali wspomnienia i doświadczenia, a my z tych książkowych kart możemy poznać dzieje ludzkości.\nW dniach 11-14 października 2017 roku odbędzie się III Kongres Zagranicznych Badaczy Dziejów Polski, organizowany przez krakowski oddział Polskiego Towarzystwa Historycznego. Wydarzeniem dopełniającym program Kongresu będzie Salon Książki Historycznej (12-14 października), miejsce szczególnie interesujące dla wydawców, środowiska akademickiego oraz pasjonatów historii: zarówno tej najdawniejszej, jak i tej najnowszej. Uczestnicy Kongresu to miłośnicy historii, badacze dziejów i przede wszystkim aktywni czytelnicy, którzy właśnie dzięki literaturze realizują swoją pasję. Międzynarodowa ranga, prelekcje wybitnych naukowców czy wręczenie nagrody Pro Historia Polonorum - to tylko wybrane elementy, które czynią towarzyszący mu Salon wydarzeniem tak wyjątkowym. Salon Książki Historycznej to znakomite miejsce do prezentacji wydawnictw historycznych, okazja do wymiany poglądów i doświadczeń z uznanymi, światowymi autorytetami w zakresie wiedzy na temat historii Polski, a także idealna arena do popularyzowania literatury historycznej i spotkania z miłośnikami dawnych dziejów. Każdy uczestnik Salonu wśród bogatej oferty wydawnictw znajdzie coś dla siebie: uzupełni biblioteczkę o nowe pozycje czy zaopatrzy się w reprinty. Nad organizacją tego wyjątkowego, branżowego spotkania wydawców, środowiska akademickiego oraz pasjonatów starodruków czuwać będą Targi w Krakowie, które od ponad 20 lat z wielkim sukcesem organizują Międzynarodowe Targi Książki w Krakowie®. Nazwa:Monika Mostowik w księgarni Tarabuk [2017-05-21]\nMiejsce:księgarnia Tarabuk, ul. Nowy Świat 63, Warszawa\nInfo:Wydawnictwo JanKa i księgarnia Tarabuk zapraszają na spotkanie z Moniką Mostowik, promujące najnowszą książkę autorki - zbiór opowiadań zatytułowany Patrzę. Wieczór poprowadzi Janina Koźbiel, a podczas spotkania zostanie wyświetlony film Urodziny, który powstał na podstawie jednego z opowiadań ze zbiorku.\nNiedziela, 21 maja 2017, godz. 16:00-18:00. Księgarnia Tarabuk, ul. Nowy Świat 63, Warszawa. Wstęp wolny. Nazwa:Martin Widmark w Bibliotece Śląskiej! [2017-05-20]\nMiejsce:Biblioteka Śląska, pl. Rady Europy 1, Katowice.\nInfo:Zapraszamy na jedyne na Śląsku spotkanie z Martinem Widmarkiem, gigantem szwedzkiej literatury dziecięcej. Autor – po wizycie na Międzynarodowych Targach Książki w Warszawie – przyjedzie do Biblioteki Śląskiej. W sobotnie popołudnie oczekujemy na wszystkich, dorosłych i mniej dorosłych, miłośników dobrej literatury, zagadek kryminalistycznych i bezsprzecznego talentu szwedzkiego pisarza. Martin Widmark z zawodu jest nauczycielem, przez 10 lat pracował w szkole podstawowej w Rinkeby. Od 1980 roku na stałe mieszka wraz z rodziną w Sztokholmie. Był również nauczycielem w szkole średniej, uczył imigrantów języka szwedzkiego i napisał kilka podręczników. Fascynuje się dziwactwami i osobliwościami jedzenia, muzyki, języka czy ludzi. Jest autorem popularnych detektywistycznych serii dla dzieci: „Upiorna agentka Nelly Rapp” (wyd. Mamania), „Lasse i Maja” czy „Dawid i Larisa” (wyd. Zakamarki). Jego książki nie schodzą z list bestsellerów w wielu krajach, zostały przetłumaczone na ponad trzydzieści języków i cieszą się niesłabnącą popularnością wśród najbardziej wymagających czytelników, jakimi są dzieci. Promowana obecnie „Tyczka w Krainie Szczęścia” (wyd. Mamania) to efekt połączenia talentu literackiego Martina Widmarka i wyobraźni plastycznej Emilii Dziubak, utalentowanej i wielokrotnie nagradzanej polskiej ilustratorki. Spotkanie z pisarzem, które poprowadzi Marta Dybula, będzie tłumaczone. 20.05.2017, godz. 15.00, Biblioteka Śląska, pl. Rady Europy 1, Katowice. Wstęp wolny, zapraszamy!\nNazwa:Spotkanie z nominowanymi do Nagrody im. Wisławy Szymborskiej 2017 [2017-05-19]\nOrganizator:Fundacja im. Wisławy Szymborskiej\nMiejsce:Kraków, księgarnia De Revolutionibus, Bracka 14\nInfo:19 maja o godz. 18.00 zapraszamy do księgarni De Revolutionibus w Krakowie na spotkanie z poetami nominowanymi w tym roku do Nagrody im. Wisławy Szymborskiej. W spotkaniu udział wezmą: Tomasz Bąk (nominowany za [beep] generation), Jerzy Kronhold (nominowany za Skok w dal), Tomasz Różycki (nominowany za tom Litery), Marcin Sendecki nominowany za tom W) oraz Eugeniusz Tkaczyszyn-Dycki (nominowany za tom Nie dam ci siebie w żadnej postaci).\nW księgarni podczas spotkania będzie również można kupić nominowane tomy.\nNazwa:I Kamionkowski Konkurs Literacki dla Dzieci i Młodzieży [2017-05-23]\nOrganizator:Księgarnia Cafe - Klub "Między Wierszami"\nMiejsce:ul. Grochowska 288\nTematyka:Literatura dla dzieci i młodzieży\nInfo:Każda dzielnica ma swoje skarby, które czekają na odkrycie, wymyślenie, opowiedzenie.\nUwolnij swoją wyobraźnię-to jest Twój czas!\nJeżeli jesteś uczniem klas III-VI, lubisz pisać i masz wyobraźnię, zgłoś się do konkursu.\nZ ogromnym zainteresowaniem czekamy na teksty wierszem i prozą na temat skarbów na Kamionku.\nI. Wtorek 23 maja, godzina 18:00\nOficjalna inauguracja Konkursu.\nWieczór autorski Pana Roberta Rynkowskiego, autora książki\nII. Piątek 22 września, godzina 23:59\nTermin końcowy zgłaszania prac.\nIII. Sobota 30 września, godzina 16:00\ndrogą mailową: skarbnakamionku.konkurs@gmail.com\npocztą, na adres: Księgarnia Cafe-Klub „Między Wierszami”\nul. Grochowska 288, 03-841 Warszawa\nStrona konkursu: https://skarbnakamionku.blogspot.com/\nNazwa:Targi Dobre Strony [2017-05-26]\nOrganizator:Wrocławski Dom Literatury\nInfo:8. Targi Książek dla Dzieci i Młodzieży Dobre Strony odbędą się w tym roku w wyjątkowym miejscu. W weekend poprzedzający Dzień Dziecka (26-28 maja), Przejście Garncarskie, obok Wrocławskiego Domu Literatury i Klubu PROZA, zostanie zamienione w niezwykłą ulicę książek.\nTargi Dobre Strony , to jedna z niewielu takich imprez w kraju, dedykowana przede wszystkim młodym czytelnikom, ich rodzicom, opiekunom, pedagogom, nauczycielom i animatorom kultury. Co roku Wrocław odwiedza kilkudziesięciu Wydawców najlepszych i najpiękniejszych książek dla dzieci i młodzieży. Oferta jest bogata i często zupełnie inna niż ta, z którą możemy spotkać się w dużych, sieciowych księgarniach. Można liczyć miedzy innymi na niszowe i unikatowe wydania oraz premiery książek. Tradycyjnie pojawią się także duże, popularne wydawnictwa ze swoimi nowościami i bestsellerami oraz producenci dobrych edukacyjnych gier i zabawek. W tym roku DOBRE STRONY zajmą całą ulicę biegnącą przez środek wrocławskiego Rynku. Przez trzy dni Przejście Garncarskie stanie się ulicą książek. Tutaj staną stoiska Wydawców, dzieci spotkają swoich ulubionych pisarzy i ilustratorów oraz aktorów-animatorów przebranych za Bajarzy i Mole Książkowe. Dodatkowo będzie okazja zwiedzić Wrocławski Dom Literatury zajmujący dwa piętra w kamienicy przy Przejściu Garncarskim 2. Drzwi otwarte przez cały czas będzie miał także mieszczący się na drugim piętrze klub literacko-muzyczny PROZA. Tutaj nie tylko odpoczniemy i zjemy coś pysznego, ale także będziemy mogli poczytać na miejscu czy skorzystać z największego w mieście regału bookcrossingowego. Duża przestrzeń ze sceną pomieści również część spotkań autorskich i warsztatów dla dzieci, które znajdą się w programie Dobrych Stron. W działania programowe obiecał włączyć sie także Instytut im. Jerzego Grotowskiego, który mieści się obok w Przejściu Żelaźniczym. Dyrektor Jarosław Fret zadeklarował przeprowadzenie specjalnych, otwartych warsztatów artystycznych dla młodych miłośników książek. - Jesteśmy bardzo zadowoleni, że dwa artystyczne przejścia wrocławskiego Rynku zamienią się w ulice pełne dobrej literatury. Cieszymy się, że w Przejściu Garncarskim, gdzie pracujemy na co dzień, przez te trzy dni zapanuje świąteczna atmosfera. Ważne jest także to, że będziemy mogli wykorzystać potencjał naszej siedziby i świetną przestrzeń klubu PROZA. W tym samym czasie w Rynku odbywa się również ogromy Jarmark Świętojański, który w weekendy przyciąga tłumy wrocławian i turystów. To fantastyczna okazja, by wszystkich tych gości zaprosić również do nas, zaprezentować im ofertę literacką i zachęcić, by skorzystali z bezpłatnych atrakcji rozwijających czytelnictwo i aktywne uczestnictwo w kulturze - komentuje Anna Morawiecka, dyrektor Targów. Co roku podczas Targów Książki dla Dzieci i Młodzieży Dobre Strony jest przyznawana, ufundowana przez prezydenta Wrocławia Rafała Dutkiewicza, Nagroda Dobre Strony - prestiżowe wyróżnienie dla Wydawców najlepszych książek dla dzieci lub młodzieży. Tym razem jury przyzna dwie równorzędne nagrody w osobnych kategoriach. W ten sposób poznamy najlepszą książkę dla najmłodszych czytelników i najlepszą książkę dla nastolatków. Laureaci otrzymają po dwadzieścia tysięcy złotych, które muszą przeznaczyć na wydanie kolejnej książki. Już po raz szósty odbędzie się także ogólnopolski konkurs dla młodych bajkopisarzy "A to moja bajka właśnie...", na który co roku przychodzi około sześciu tysięcy prac. Wręczenie nagród nastąpi podczas Dobrych Stron, a teksty małych literatów zostaną wydane w kolejnym roku we wspólnej książce. Lista wystawców, program Targów Dobre Strony oraz tytuły książek nominowanych do Nagrody Dobre Strony zostaną opublikowane w połowie maja na stronie internetowej organizatora: www.domliteratury.wroc.pl Nazwa:Big Book Festival. Back to beginning [2017-06-23]\nOrganizator:Fundacja „Kultura nie boli"\nMiejsce:Warszawa, Emilii Plater 31\nInfo:Big Book Festival po raz piąty!\nW czasie trzech festiwalowych dni odbędzie się ponad 50 wydarzeń, w tym wiele spotkań interaktywnych i happeningów. Gośćmi festiwalu będą autorzy z Polski i świata, w programie znajdą się spektakle, performance i doznania multimedialne. Znakiem firmowym festiwalu stały się własne produkcje plenerowe, słuchowiska i gry angażujące publiczność. - powrót do początku I back to beginning - to metaforyczny powrót do czasu, w którym zaczynaliśmy czytać książki, gdy pisane opowieści uczyły nas marzyć, podróżować i tęsknić – mówi Anna Król, dyrektor Big Book Festival. - Czytanie obudziło w nas jako dzieciach pierwsze pragnienie innych doznań i dalekich spraw. Bohaterowie i ich przygody przeżywane z wypiekami i wielkimi emocjami uruchomiły naszą wyobraźnię. Od nich zaczęło się wszystko, co w życiu ważne.\nPiąta edycja Big Book Festiwalu będzie też przewrotnym powrotem do szkoły. Wydarzenia odbędą się przy ul. Emilii Plater 31, gdzie do niedawna działały gimnazjum i liceum im. Klementyny Hoffmanowej. Była to jedna z najsłynniejszych szkół w Warszawie. Powstała pod koniec XIX wieku jako renomowana pensja dla dziewcząt. Wśród słynnych wykładowców znalazł się Adam Kryński, współautor Słownika Języka Polskiego, a wśród wychowanek – Maria Dąbrowska, autorka „Nocy i dni”. Pensja Hoffmanowej była pierwowzorem tej opisanej przez Bolesława Prusa w „Emancypantkach”. Szkołę wielokrotnie przenoszono, ostatnio znów się przeprowadziła, opuszczone mury zostaną w przyszłości wyburzone. Big Book Festival zamknie symbolicznie wielką edukacyjną karierę budynków przy Emilii Plater, przemieniając na jeden czerwcowy weekend klasy, korytarze, szatnie oraz boiska w teren zaskakujących doświadczeń, wykładów, eksperymentów i zespołowych zajęć literackich. Pobyt w szkole nigdy nie był tak ekscytujący.\nMagazyn „Co Jest Grane“ i „Gazeta Wyborcza“ nominowały BBF do nagrody dla najlepszego wydarzenia 2016 r. Głosowanie trwa: http://cojestgrane24.wyborcza.pl/cjg24//1,500,13,Wdechy-2016.html\nNazwa:Spotkanie z Sylwią Zientek [2017-03-07]\nMiejsce:Dom Spotkań z Historią, ul. Karowa 20, Warszawa\nInfo:Wydawnictwo W.A.B. i Dom Spotkań z Historią gorąco zapraszają na spotkanie z Sylwią Zientek, autorką książki Kolonia Marusia. Rozmowę poprowadzi Magdalena Rigamonti.\nHalina dorastała w kolonii Marusia, niewielkiej wiosce na polskim Wołyniu. Potomkini polskiej szlachty, córka bogacza i miejscowej piękności Konstancji ma wszystko, o czym można marzyć. Sielankę przerywa wybuch wojny. A gdy Ukraińcy zaczynają mordować Polaków, świat małej Haliny się rozsypuje. I choć jej samej i jej rodzinie udaje się uciec, przeczucie nadchodzącej tragedii już zawsze będzie jej towarzyszyć, odciskając piętno, które kobieta jak swoiste dziedzictwo przekaże córce.\nNazwa:Śniadanie literackie: dzieci gotują [2017-03-05]\nMiejsce:Wrocław, Klub PROZA (Przejście Garncarskie 2, II piętro). Tematyka:spotkania autorskie\nInfo:Śniadanie literackie w klubie PROZA odbywa się co tydzień. Za każdym razem poza pysznym menu czeka nas tam inna atrakcja. W niedzielę 5 marca organizatorzy wracają do pomysłu śniadania dedykowanego rodzicom z dziećmi - podobna edycja miała miejsce już w lutym i cieszyła się ogromnym powodzeniem!\nTym razem Śniadanie literackie odbędzie się pod hasłem: dzieci gotują! Podczas, gdy dorośli będą mogli spokojnie delektować się posiłkiem, dzieci zostaną zaproszone do wspólnej zabawy. Warsztaty poprowadzi Mariola Jarocka, autorka książki Dzieci gotują czyli kuchnia pełna przygód.\nMali smakosze dowiedzą się m.in. jakich zasad należy przestrzegać w kuchni i co zrobić, by dobrze gotować. Pod okiem autorki przygotują także kolorowe i zdrowe przekąski, a po ich degustacji będzie czas na zagadki, quizy i zabawy plastyczne. Na wszystkich gości PROZY (Przejście Garncarskie 2) od 11:00 do 13:00 będzie czekał obfity niedzielny bufet pełen smacznych, przygotowanych na miejscu potraw. Dzięki śniadaniom literackim można przenieść się w świat smaków opisywanych przez znanych autorów. Na stole znajdziemy kilkanaście potraw, wśród których są zarówno ciepłe, jak i zimne przekąski, wybór ciast, zimne napoje, kawa i herbata – obowiązuje zasada „jesz ile chcesz". Przygotowane zostaną m.in. potrawy takie jak: „poranek w Nawłoci”, „półmisek Sędziego, „nie zawsze musi być kawior”, „sałatka selerowa hrabiego Berchtolda”, „malinowy chruśniak”, „deser Bilbo Bagginsa”, „jajecznica kryminalna", czy „tajemniczy ogród". Dodatkowo pojawią się na stole specjalne dania dla dzieci inspirowane m.in. lekturą Kubusia Puchatka, Muminków, Dzieci z Bullerbyn, czy Ani z Zielonego Wzgórza. Ceny:\nRabat 30 % dla posiadaczy Wrocławskiej Karty Rodzina Plus\nSeniorzy (Wrocławska Karta Seniora)oraz studenci (legitymacja) - 20 zł\nŚniadanie literackie: niedziela 5 marca, 11.00:13:00Klub PROZA (Przejście Garncarskie 2, II piętro). Nazwa:Spotkanie z prof. Zbigniewem Mikołejką [2017-02-28]\nMiejsce:Księgarnia MDM, ul. Koszykowa 34/50, Warszawa\nInfo:Wydawnictwo Iskry zaprasza na spotkanie autorskie Zbigniewa Mikołejki wokół książki Żywoty świętych poprawione ponownie. 28 lutego 2017 (wtorek), godzina 18:00, Księgarnia MDM, ul. Koszykowa 34/50 w Warszawie. REKLAMA Wyszukiwarka:\n--- wybierz miasto ----\nBiałystokBytomcała PolskaCzęstochowaElblągGdańskGdańsk, Warszawa, Wrocław, KrakówGdyniaGłuszycaKatowiceKoninKrakówKutnoOlsztynPiekary ŚląskiePoznańPuławyRzeszówSopotSzczebrzeszynSzczecinWarszawaWarszawa, KrakówWojsławiceWrocławZabrzeZielona GóraZąbkowice ŚląskieŁódź\nInne imprezy:[2017-10-12]Salon Książki Historycznej w Krakowie[2017-06-23]Big Book Festival. Back to beginning[2017-05-26]Targi Dobre Strony[2017-05-23]I Kamionkowski Konkurs Literacki dla Dzieci i Młodzieży[2017-05-21]Monika Mostowik w księgarni Tarabuk[2017-05-20]Martin Widmark w Bibliotece Śląskiej![2017-05-19]Spotkanie z nominowanymi do Nagrody im. Wisławy Szymborskiej 2017[2017-04-06]3. Gdańskie Spotkania Tłumaczy Literatury „Odnalezione w tłumaczeniu”[2017-03-07]Spotkanie z Sylwią Zientek[2017-03-05]Śniadanie literackie: dzieci gotująPOLECAMY


Evertiq - Radary szumowe z Politechniki Warszawskiej\n© kornwa dreamstime.com Nauka | 24 czerwca 2016\nRadary szumowe nie zakłócają się nawzajem z innymi urządzeniami w okolicy, trudno je też wykryć, dlatego mogą być przydatne dla wojska lub do analizy ruchu statków.\nJanusz Kulpa z Politechniki Warszawskiej w ramach doktoratu poprawia właściwości sygnałów szumowych. Sygnały takie pozwalają wykryć obiekt i go zobrazować, dokładnie wyznaczyć jego kształt. Ich wykorzystanie pozwala wykrywać nawet tak małe obiekty, jak ludzka głowa wystająca z morza na tle dużego okrętu. Klasyczne radary zwykle tego nie potrafią. Jak wyjaśnia rozmówca PAP, radar szumowy jest trudny do wykrycia, dlatego może być nim zainteresowane wojsko. Inne potencjalne zastosowania wiążą się z żeglugą morską. Radary okrętowe służą do wykrywania innych obiektów pływających lub do znajdowania brzegu. Przy dużym zagęszczeniu ruchu morskiego tradycyjne radary na różnych statkach mogą się zakłócać, problem ten rozwiązują radary szumowe. Radary stosuje się też w samochodach, do wykrywania przeszkód zlokalizowanych z przodu i z tyłu auta. Kiedy jednak na małym obszarze znajdzie się wiele samochodów ze standardowymi radarami - istnieje ryzyko, że urządzenia te będą się nawzajem zakłócać. Przy zastosowaniu radarów szumowych ryzyko zakłóceń maleje.\nPrototypowy radar zbudowali inżynierowie z Politechniki Warszawskiej (PW). Jest to radar off-line'owy (zebrane z jego pomocą dane są przetwarzane dopiero po powrocie do laboratorium). Był on testowany m.in. na statkach pływających na Jeziorze Zegrzyńskim. - Mieliśmy radar ustawiony na brzegu i prowadziliśmy obserwacje zalewu. Mierzyliśmy odległości i prędkości statku, wykonaliśmy też obrazowanie ISAR (Inverse Synthetic Aperture Radar), gdzie radar pozostaje nieruchomy, a cel się porusza. Takie obrazowanie najbardziej przypomina zdjęcia optyczne, na których można obejrzeć i zmierzyć poszczególne statki lub samochody - opowiada Janusz Kulpa.\nRozmówca PAP podkreśla jednak, że radary szumowe wymagają bardzo skomplikowanego nadajnika, co znacznie podnosi ich cenę. Dlatego w najbliższym czasie raczej nie znajdą zastosowania w zwykłych autach. Ze względu na wykorzystaną w nich, bardzo zaawansowaną technologię, nie znajdą też raczej przeznaczenia w wykrywaniu wykroczeń drogowych. Do zastosowań masowych, gdzie nie ma potrzeby działania skrytego, radary szumowe są zbyt skomplikowane - mówi Janusz Kulpa. Z tych powodów radar szumowy nie znalazł na razie zastosowania komercyjnego. Istnieje natomiast kilka egzemplarzy demonstracyjnych. Swoje prace Janusz Kulpa realizuje w ramach Diamentowego Grantu MNiSW. Badacz tworzy sygnały do radarów i przygotowuje algorytmy sprawdzające, jak radar działa w praktyce. "Każdy radar posiada unikalny sygnał. My chcemy mieć sygnał przygotowany pod kątem konkretnego zastosowania, np. pozwalający identyfikować obiekty znajdujące się w odległości do 5 km i poruszające się z prędkością do 300 m/sek. Do wygenerowania takich sygnałów potrzebna jest duża moc obliczeniowa" - podkreśla laureat grantu. - Samo przygotowanie sygnałów i metod ich przetwarzania to nie wszystko. Wielkiego zaangażowania wymaga też napisanie oprogramowania do pomiarów, jak i same pomiary - zaznacza w rozmowie z PAP naukowiec, podkreślając zasługi swoich współpracowników: całego zespołu badawczego i promotora, dr. hab. Mateusza Malanowskiego. Zespół z PW złożył dwa patenty na filtry przygotowujące sygnał. Źródło: PAP – Nauka w Polsce