IX Przykazanie Dekalogu: „Nie pożądaj żony bliźniego swego!”\n1. Jan Chrzciciel i Herod Antypas\n„Było to w piętnastym roku rządów Tyberiusza Cezara. Gdy Poncjusz Piłat był namiestnikiem Judei, Herod tetrarchą Galilei, brat jego Filip tetrarchą Iturei i kraju Trachonu, Lizaniasz tetrarchą Abileny; za najwyższych kapłanów Annasza i Kajfasza” (Łk 3, 1-2a). Wszystkie te postaci, których imiona wymienił św. Łukasz, są doskonale znane historykom. Nie milczą bowiem o nich również inne źródła naszej wiedzy o tamtych czasach. Jeden z nich, Herod Antypas, tetrarcha Galilei, syn Heroda Wielkiego, który wsławił się zbrodnią dokonaną na betlejemskich młodziankach, w sposób zasadniczo zaciążył na życiu Jana, syna Zachariasza...\nGdy zatem w owym „piętnastym roku rządów Tyberiusza Cezara Jan Chrzciciel przebywał na pustyni, „skierowane zostało [do niego] słowo Boże” (Łk 3, 2b). Jego mocą Jan głosił przejmującą wieść o tym, że niebawem „wszyscy ludzie ujrzą zbawienie Boże” (Łk 3, 6). Wraz z tą radosną wieścią łączył Jan żarliwe wezwanie do wewnętrznego nawrócenia, cytując słowa proroka Izajasza: „Przygotujcie drogę Panu, prostujcie ścieżki dla Niego!” (Łk 3, 4b). Nie ograniczał się przy tym do pięknego, obrazowego, na poły poetyckiego języka Izajaszowego. Kierowany do wszystkich ludzi apel, aby prostowali drogi swego życia, Jan Chrzciciel niekiedy jednoznacznie ukonkretniał, zwracając się wprost przeciwko publicznym grzesznikom, nie zważając na ich władzę czy polityczną potęgę. Do nich należał właśnie Herod Antypas, który poślubił Herodiadę, żonę swego brata, Filipa. Jak pisał św. Łukasz, Jan karcił Heroda „z powodu Herodiady, żony swego brata, i z powodu innych zbrodni, które popełnił” (Łk 3, 19). Na skutek tego Herod „zamknął Jana w więzieniu” (Łk 3, 20). W ten sposób usiłował on położyć kres publicznej działalności wielkiego proroka. Jednakże samo uwięzienie nie wystarczało Herodiadzie. Ta bowiem „zawzięła się na [Jana] i chciała go zgładzić” (Mk 6, 19), co zupełnie nieoczekiwanie spotykało się ze sprzeciwem ze strony Heroda. Pewnego dnia mściwa kobieta dopięła jednak swego. Gdy podczas uczty jej córka, Salome, tak tańczyła przed królem i innymi biesiadnikami, że się wszystkim spodobała, Herod obiecał spełnienie każdej jej prośby. Wówczas Salome, namówiona przez matkę, poprosiła o głowę Jana Chrzciciela. Herod, nie chcąc złamać danego publicznie słowa, nakazał Jana ściąć i przynieść jego głowę na misie (por. Mk 6, 19-28).\nNie byłoby tej przerażającej sekwencji zła: zbrodni dokonanej na rozkaz Heroda Antypasa, mściwości i bezwzględności Herodiady, zgubnej namiętności, której uległ król, widząc tańczącą Salome, ani przede wszystkim pierwszego grzechu Heroda polegającego na tym, że poślubił żonę swego brata, gdyby przestrzegał on dziewiątego przykazania Dekalogu, które mówi: „Nie pożądaj żony bliźniego swego”. Herod Antypas jednak pożądał, łamiąc Boże prawo...\n2. Dziewiąte Przykazanie\nWnikając w przykazania Dekalogu od czwartego do dziesiątego, które dotyczą naszego odniesienia do innych ludzi, możemy je niejako podzielić na dwie grupy. Do pierwszej z nich należą przykazania: piąte, szóste, siódme i ósme. Mówią one o konkretnych czynach, których nam nie wolno popełnić. Zabronione są zatem: zabójstwo, cudzołóstwo, kradzież i kłamstwo. Wszystkie te czyny mają swój bardzo wyraźny, obiektywny kształt. Mogą być zatem przez wszystkich dostrzeżone i ocenione. Natomiast przykazania: czwarte, dziewiąte i dziesiąte odnoszą się do tego, co się dzieje w głębi duszy człowieka, a dokładniej w jego sercu, i co nie zawsze znajduje wyraźne odzwierciedlenie na zewnątrz, w postaci czynów dostrzeganych przez innych ludzi. Wie jednak o tym wszystkim Pan Bóg, „wie” także nasze sumienie – i to przede wszystkim wobec tych „instancji” przychodzi nam odpowiadać za to, czy te przykazania zachowujemy, czy też nie.\nCzwarte przykazanie mówi nam o tym, że mamy naszych rodziców czcić, natomiast dziewiąte i dziesiąte zabraniają nam pożądać – odpowiednio żony bliźniego swego oraz wszystkich rzeczy, które są jego własnością. W jakiejś mierze cześć i pożądanie znajdują się na przeciwstawnych sobie biegunach tego, co możemy wewnątrz siebie przeżywać. Cześć wiąże się z szacunkiem, uznaniem, poważaniem a nawet miłością, którymi powinniśmy otaczać i obdarzać naszych rodziców. Natomiast pożądanie jest stanem silnego pragnienia posiadania czegoś. W przypadku, o którym mówi dziewiąte przykazanie, chodzi o to, że ktoś w pełni świadomie i dobrowolnie pragnie związać się z kobietą, która jest już żoną kogoś drugiego.\nW Kazaniu na Górze Pan Jezus jednoznacznie powiedział: „Każdy, kto pożądliwie patrzy na kobietę, już się w swoim sercu dopuścił z nią cudzołóstwa” (Mt 5, 28). Popełnił zatem grzech, ponieważ w jakiejś mierze pozbawił tę kobietę jej osobowej godności, czyniąc ją przedmiotem swego pożądania. W przypadku dziewiątego przykazania Dekalogu krzywda wyrządzona drugiemu człowiekowi jest jeszcze większa. Pożądanie, o którym w nim jest mowa, uderza bowiem nie tylko w godność kobiety, ale również w świętość i nierozerwalność czyjegoś małżeństwa. Za każdym razem, gdy łamane jest dziewiąte przykazanie, biblijna historia Heroda Antypasa i Herodiady znajduje swoje tragiczne przedłużenie. Wiemy, że zwłaszcza w obecnych czasach jej echo rozbrzmiewa szczególnie silnie – i prawdziwie złowieszczo: dla zdradzonego współmałżonka, dla dzieci, dla dalszej rodziny, dla społeczeństwa, także dla Kościoła. Tak bowiem zawsze bywa wtedy, gdy grzeszne pożądanie bierze w człowieku górę nad koniecznością opanowania siebie, a pragnienie postawienia za wszelką cenę na swoim prowadzi do zlekceważenia Bożego przykazania.\n3. Zmaganie między dążeniami „ducha” i dążeniami „ciała”\nMówiąc o dziewiątym przykazaniu, Katechizm Kościoła Katolickiego przypomina naukę św. Jana Apostoła o trzech rodzajach pożądania, czyli pożądliwości. Są nimi: pożądliwość ciała, pożądliwość oczu i pycha żywota (por. 1 J 2, 16). Katechizm precyzuje ponadto, że „w sensie etymologicznym pojęcie może oznaczać każdą gwałtowną postać pragnienia ludzkiego” (KKK, 2515). Jednakże w teologii chrześcijańskiej pojęcie to nabrało szczególnego znaczenia. Chodzi w niej bowiem o takie pragnienie zmysłowe, które przeciwstawia się wskazaniom rozumu ludzkiego. Ten teologiczny sposób patrzenia na pożądanie wynika z nauki św. Pawła Apostoła, który w Liście do Galatów pisał: „Postępujcie według ducha, a nie spełnicie pożądania ciała. Ciało bowiem do czego innego dąży niż duch, a duch do czego innego niż ciało, i stąd nie ma między nimi zgody, tak że nie czynicie tego, co chcecie” (Ga 5, 16-17). To wewnętrzne napięcie między „ciałem” a duchem” jest konsekwencją grzechu pierworodnego (por. Rdz 3, 11). Jak czytamy w Katechizmie Kościoła Katolickiego, „pożądanie (...) wywołuje (...) nieporządek we władzach moralnych człowieka i nie będąc samo w sobie grzechem, skłania człowieka do popełniania grzechów” (KKK, 2515).\nTa szczególna antropologia teologiczna znajduje swoje pogłębienie w kolejnym punkcie Katechizmu, w którym czytamy: „Już w samym człowieku, ponieważ jest on istotą złożoną z ciała i duszy, istnieje pewne napięcie, toczy się pewna walka między dążeniami <> i . Walka ta w rzeczywistości należy do dziedzictwa grzechu, jest jego konsekwencją i równocześnie jego potwierdzeniem. Jest częścią codziennego doświadczenia walki duchowej” (KKK, 2516). W tym momencie Katechizm odwołuje się do nauczania Ojca Świętego Jana Pawła II, który w encyklice Dominum et Vivificantem, poświęconej Duchowi Świętemu, pisał: „Nie chodzi Apostołowi o upośledzanie i potępienie ciała jako współkonstytuującego wraz z duchową duszą naturę człowieka i jego osobową podmiotowość. Chodzi natomiast o uczynki czy też raczej stałe usposobienie – cnoty i wady – moralnie dobre lub złe, które jest owocem ulegania (w pierwszym wypadku) bądź też opierania się (w drugim) zbawczemu działaniu Ducha Świętego. Stąd też Apostoł pisze: (Ga 5, 25)” (DV, 55).\nEncyklikę Dominum et Vivificantem Jan Paweł II opublikował w 1986 roku. Pięć lat później, 7 czerwca 1991 roku, podczas swej czwartej pielgrzymki do Ojczyzny Ojciec Święty mówił we Włocławku: „Idąc za przykazaniami Dekalogu, które wytyczają program mojego pielgrzymowania, tym razem należy tutaj przywołać na pamięć przykazanie dziewiąte: <>. Nie tylko <>, ale też <>. Nie daj się uwikłać wszystkim tym siłom pożądania, które drzemią w tobie jako <>. Nie daj się opanować (1 Kor 3, 3). (Rz 8, 13). Ciało samo nie ma innej perspektywy – tylko duch ją ma. (tamże). A siły ducha są w człowieku. I działa też w sercach ludzkich miłość, która jest z Ducha Świętego. A zatem – podjąć to, co każdy z nas ma w sobie z ducha i z Ducha Świętego”.\n4. Kulturowy wymiar IX Przykazania\nSwoim włocławskim rozważaniom na temat dziewiątego przykazania Ojciec Święty – dość nieoczekiwanie dla niektórych – nadał wymiar kulturowy. W imię autentycznej wolności ludzkiego ducha wzywał bowiem do tego, by „nie dać się (...) uwikłać całej tej cywilizacji pożądania i użycia, która panoszy się wśród nas i nadaje sobie nazwę europejskości, panoszy się wśród nas, korzystając z różnych środków przekazu i uwodzenia”. I zapytywał czysto retorycznie: „Czy jest to cywilizacja – czy raczej antycywilizacja? Kultura – czy raczej antykultura? Tu trzeba wrócić do elementarnych rozróżnień. Przecież kulturą jest to, co czyni człowieka bardziej człowiekiem. Nie to, co tylko jego człowieczeństwo”.\nNieco więcej niż rok po czwartej pielgrzymce do Polski i po swoim przemówieniu we Włocławku, dnia 11 października 1992 roku, w trzydziestą rocznicę rozpoczęcia Soboru Watykańskiego drugiego, Jan Paweł II podpisał Konstytucję Apostolską Fidei depositum, mocą której opublikował Katechizm Kościoła Katolickiego. W wyłożonej w nim nauce Kościoła dotyczącej dziewiątego przykazania Dekalogu wiele miejsca zostało poświęcone walce o czystość i o związanej z tą walką wstydliwości. Także te rozważania mają charakter kulturowy, a zarazem antropologiczny. Czytamy bowiem w Katechizmie: „Formy, jakie przybiera wstydliwość, są różne w różnych kulturach. Wszędzie jednak jawi się ona jako dostrzeżenie duchowej godności właściwej człowiekowi” (KKK, 2524). „Wstydliwość strzeże tajemnicy osób i ich miłości. Zachęca do cierpliwości i umiarkowania w związku miłości; domaga się, by zostały spełnione warunki daru i pełnego wzajemnego oddania się mężczyzny i kobiety. Wstydliwość jest skromnością. Wpływa na wybór ubioru. Zachowuje milczenie lub dystans tam, gdzie pojawia się niebezpieczeństwo niezdrowej ciekawości. Staje się dyskrecją” (KKK, 2522). „Istnieje wstydliwość zarówno uczuć, jak i ciała. Sprzeciwia się ona, na przykład, służącemu niezdrowej ciekawości przedstawianiu ciała ludzkiego w pewnych reklamach lub dążeniom niektórych środków przekazu posuwających się za daleko w przedstawianiu intymności człowieka. Wstydliwość inspiruje styl życia, który pozwala na przeciwstawienie się wymaganiom mody i presji panujących ideologii” (KKK, 2523).\nTa antropologia domaga się konkretnej realizacji w życiu społecznym. Katechizm Kościoła Katolickiego mówi o tym w sposób jednoznaczny, wskazując zwłaszcza na dwie jego płaszczyzny: klimat społeczny, jaki należy tworzyć, oraz wychowanie oparte na właściwej antropologii. „Czystość chrześcijańska domaga się oczyszczenia klimatu społecznego. Wymaga ona od środków społecznego przekazu informacji troszczącej się o szacunek i umiarkowanie. Czystość serca wyzwala z rozpowszechnionego erotyzmu i oddala od widowisk, które sprzyjają niezdrowej ciekawości i iluzji” (KKK, 2525). „To, co jest nazywane permisywizmem obyczajów, opiera się na błędnej koncepcji wolności ludzkiej; by mogła ona wzrastać, powinna najpierw pozwolić kształtować się przez prawo moralne. Należy wymagać od osób odpowiedzialnych za wychowanie, by nauczanie młodzieży obejmowało poszanowanie prawdy, przymioty serca oraz moralną i duchową godność człowieka” (2526).\n5. Uniwersalny charakter chrześcijańskiego przesłania na temat człowieka\nDzisiaj dość często można spotkać się z głośno formułowanymi stwierdzeniami, że teologia chrześcijańska, mówiąca o wewnętrznym rozdarciu człowieka oraz o związanej z tym problemem wstydliwości, jest sprawą określonej religii. Dlatego też w dobie kulturowego pluralizmu nie ma ona prawa narzucać swych wizji wolnym, żyjącym w systemach demokratycznych społecznościom. Co najwyżej wizje te mogą być akceptowane przez niektóre osoby, które w swoim życiu prywatnym zdecydowały się postępować według jej zaleceń. W każdym razie nauczanie Kościoła zawarte w jego Katechizmie, jak również przekazywane w innych formach, na przykład to, które Jan Paweł II głosił w trakcie swych pielgrzymek do Polski, ma charakter czysto konfesyjny. Przyjęcie tegoż nauczania przez ludzi sprawujących władzę publiczną mogłoby sprawić, że państwa demokratyczne stałyby się – jak to aż nadto często słyszeliśmy ostatnio w naszym Kraju – „republikami wyznaniowymi”.\nTego rodzaju argumentacje i zarzuty każą Kościołowi szukać jeszcze innego rodzaju argumentacji, z którą – broniąc godności osoby ludzkiej – pragnie on zwrócić się ze swym przesłaniem o człowieku do współczesnego świata. Jest to argumentacja, która ma charakter nie teologiczny, lecz antropologiczny. Do niej odwołał się Ojciec Święty Jan Paweł II w swym słynnym przemówieniu z dnia 2 czerwca 1980 roku w UNESCO w Paryżu. Papież wiedział, do kogo zwraca się ze swoim orędziem. Wiedział, że jego odbiorcami są ludzie, będący przedstawicielami wielu narodów i kultur, że wśród nich są zarówno wierzący w Boga czy jakieś bóstwa, jak i agnostycy czy ateiści. Doskonale też zdawał sobie sprawę z tego, że większości z nich nie jest w stanie przekonać, odwołując się do argumentów wywodzących się z chrześcijańskiej teologii. Że zwracając się do nich wszystkich musi znaleźć wspólny dla wszystkich fundament. Natomiast zakładał, że ze strony jego słuchaczy jest przynajmniej jedno: dobra wola, aby jego argumentację usłyszeć, rozważyć i ewentualnie ją przyjąć.\nTym wspólnym dla wszystkich punktem fundamentem stał się dla niego sam człowiek i jego osobowa godność. Jan Paweł II mówił wtedy: „trzeba do końca i integralnie widzieć człowieka jako szczególną, samoistną wartość, jako podmiot związany z osobową transcendencją. Trzeba tego człowieka afirmować dla niego samego, nie dla jakichkolwiek innych racji czy względów – jedynie dla niego samego! Trzeba tego człowieka po prostu miłować dlatego, że jest człowiekiem – trzeba wymagać dla niego miłości ze względu na szczególną godność, jaką posiada” (Jan Paweł II, Przemówienie w UNESCO, 2 VI 1980, n. 10).\nRzeczywistością, w której i poprzez którą człowiek najbardziej wyraża siebie, jest kultura. Dlatego też, rozpoczynając najbardziej istotną część swego przemówienia, Jan Paweł II zacytował św. Tomasza z Akwinu: „Genus humanum arte et ratione vivit – rodzaj ludzki żyje dzięki sztuce i rozumowi”. Szerzej zaś biorąc: „człowiek żyje prawdziwie ludzkim życiem dzięki kulturze. Jego życie jest kulturą również i w tym znaczeniu, że poprzez nią człowiek odznacza się i odróżnia od całej reszty istnień wchodzących w skład widzialnego świata: człowiek nie może obejść się bez kultury. Kultura jest właściwym sposobem istnienia i bytowania człowieka” (tamże, 6).\nWynika z tego podwójna więź człowieka z kulturą. Z jednej strony człowiek jest bowiem jej podmiotem, czyli sprawcą. Z drugiej natomiast jest on „jedynym właściwym jej przedmiotem i celem” (por. tamże, 7). W związku z tą podwójną więzią Jan Paweł II wprowadził szczególnie ważne kryterium, poprzez które możemy osądzić, co jest kulturą, a co należałoby osądzić jako anty-kulturę: „Kultura jest tym, przez co człowiek jako człowiek staje się bardziej człowiekiem: bardziej <> (tamże). Wagę tego kryterium tłumaczył Papież poprzez odwołanie się do Marcelowskiego rozróżnienia między „być” a „mieć”: „Kultura pozostaje zawsze w istotnym i koniecznym związku z tym, czym (raczej: kim) człowiek <>, natomiast związek jej z tym, co człowiek <> (posiada), o tyle jest ważny dla kultury, o tyle jest kulturotwórczy, o ile człowiek poprzez to, co posiada, może równocześnie pełniej jako człowiek, pełniej stawać się człowiekiem we wszystkich właściwych dla człowieczeństwa wymiarach swego bytowania” (tamże).\n6. Troska o moralność\nW tle tego podanego przez Jana Pawła II kryterium kultury znajduje się problem wolności człowieka i jej właściwego zastosowania. Nie jest przecież stosownym użyciem wolności to, co nie pozwala człowiekowi stać się bardziej człowiekiem, co narusza jego naturalną godność i co go moralnie degraduje. Tak bardzo broniona – i słusznie – wolność w dziedzinie sztuki musi mieć swoje granice. Nie może stać się dowolnością, bezkarnie obrażającą innych ludzi. Stąd Jan Paweł II z wielkim naciskiem podkreślał: „Nie ulega też wątpliwości, że pierwszym i podstawowym wymiarem kultury jest zdrowa moralność: kultura moralna” (tamże, 12). Wraz z nią powinno iść wychowanie, oparte właśnie o tę zdrową moralność (por. tamże, 11-12).\nW świetle powyższych stwierdzeń raz jeszcze, jak echo, wracają słowa Papieża z Włocławka: nie wolno „dać się (...) uwikłać całej tej cywilizacji pożądania i użycia, która panoszy się wśród nas i nadaje sobie nazwę europejskości, panoszy się wśród nas, korzystając z różnych środków przekazu i uwodzenia. Czy jest to cywilizacja – czy raczej antycywilizacja? Kultura – czy raczej antykultura? Tu trzeba wrócić do elementarnych rozróżnień. Przecież kulturą jest to, co czyni człowieka bardziej człowiekiem. Nie to, co tylko jego człowieczeństwo”.\nW związku z tym jawi się zasadnicze pytanie, jaka jest rola państwa, a zwłaszcza ministerstwa kultury wobec tego, co Jan Paweł II nazywa cywilizacją „pożądania i użycia”, która korzysta – w imię tak zwanej wolności artystycznej – „z różnych środków przekazu i uwodzenia”? Wiemy: nie jest to bynajmniej pytanie pozbawione wyraźnego kontekstu. Pamiętamy przecież niedawną wielką burzę medialną związaną z wystąpieniem obecnego ministra kultury oraz z protestem Kurii wrocławskiej w odniesieniu do skandalizującego spektaklu, zapowiadanego jako pornograficzny, w jednym z teatrów wrocławskich. Wiemy również o protestach związanych z podobną działalnością znanego teatru w innym wielkim mieście naszego kraju. Czy na tego typu działalność mogą być przeznaczane publiczne pieniądze?\nW świetle nauczania Jana Pawła II, zwłaszcza zawartego w jego przemówieniu w UNESCO, pytanie to jawi się jako czysto retoryczne. Warto, być może, odnieść się tu także do niektórych stwierdzeń zawartych w „Preambule” ogłoszonej w 1997 roku Konstytucji RP. Ci, którzy ją ustanawiali, określili się najpierw jako: „zarówno wierzący w Boga, będącego źródłem prawdy, sprawiedliwości, dobra i piękna, jak i nie podzielający tej wiary, a te uniwersalne wartości wywodzący z innych źródeł”. Następnie tak oto odnieśli się do swego aktu: „w poczuciu odpowiedzialności przed Bogiem lub przed własnym sumieniem ustanawiamy Konstytucję Rzeczypospolitej Polskiej jako prawa podstawowe dla państwa oparte na poszanowaniu wolności i sprawiedliwości, współdziałaniu władz, dialogu społecznym oraz na zasadzie pomocniczości umacniającej uprawnienia obywateli i ich wspólnot”. Jest zatem mowa: o Bogu, sumieniu, prawdzie, sprawiedliwości, dobru i pięknie.\nNie ulega żadnej wątpliwości: bez wierności treściom zawartym w tych pojęciach nie ma prawdziwej kultury. Jest tylko „zużywanie” naszego człowieczeństwa. A przecież nie może do tego dopuszczać władza, która chce uczciwie służyć swemu narodowi i swemu państwu.\nJak wszystkie sprawy, które odnoszą się do walki duchowej człowieka, tak również te, związane z dziewiątym przykazaniem Dekalogu, trzeba nam nieustanie omadlać, aby każdego dnia zwyciężały w nas „siły ducha”. Jakże więc nie nawiązać tutaj do słów św. Pawła z czytanego dzisiaj fragmentu Listu do Filipian, gdzie Apostoł narodów pisał: „modlę się o to, aby miłość wasza doskonaliła się coraz bardziej i bardziej w głębszym poznaniu i wszelkim wyczuciu dla oceny tego, co lepsze, abyście byli czyści i bez zarzutu na dzień Chrystusa, napełnieni plonem sprawiedliwości, [nabytym] przez Jezusa Chrystusa ku chwale i czci Boga” (Flp 1, 8-11).


Archiwa: PORADNIK - Mr. Fashion - męskie sprawy nie tylko dla mężczyzn\nJak zmienić swój styl? Pierwsze kroki w świecie mody\nNigdy nie przywiązywałeś uwagi, do tego jak się ubierasz? Twój garnitur pamięta pewnie jeszcze studniówkę, najlepiej czujesz się w bluzach z kapturem, a jeansy uważasz za szczyt elegancji. Przeczytaj ten wpis i rozpocznij zmianę swojego stylu.\nWyprzedaże w sklepach to moment, kiedy możesz kupić produkty odzieżowe w niższej cenie. Czasem zdarza się jednak, że wrócisz z takiej wyprawy niezadowolony. Sprawdź, na co zwrócić uwagę, aby zakupy na wyprzedażach zawsze zakończyły się sukcesem.


Tomasovia rozgromiła osłabione Orlęta – Lubsport - wiadomości sportowe, wyniki i relacje live\nEfektowne zwycięstwo w 10. serii gier rozgrywek IV-ligowych odnieśli piłkarze Tomasovii Tomaszów Lubelski. Podopieczni Pawła Babiarza pokonali przed własną publicznością Orlęta Łuków 6:0. Kadra na ten mecz trapionego kontuzjami zespołu z Łukowa liczyła zaledwie dwunastu graczy. Trener Robert Różański nie miał zbyt wielkiego pola manewru, bowiem jego jedynym rezerwowym był bramkarz. Gospodarze skrzętnie wykorzystali problemy rywali i dzięki dobrej grze zaaplikowali im sześć bramek. Bramkarza Orląt dwukrotnie pokonał Wesley Vincent Cain. Po jednym trafieniu dołożyli Michał Towbin, Wojciech Gęborys, Miłosz Turewicz i Jakub Szuta.\nOrlęta Łuków przyjechały na ten mecz w nieco okrojonym składzie. W pierwszej połowie rywale wyglądali przyzwoicie na naszym tle. Mimo tego, że prowadziliśmy do przerwy 2:0, to obawialiśmy się o końcowy rezultat. Przeciwnicy nam nie zagrozili, ale prezentowali się nieźle. Jeśli chodzi o mój zespół, to rozegraliśmy bardzo dobre spotkanie, przede wszystkim w fazie obrony. Po porażce z Powiślakiem Końskowola (przegrana 2:1 w poprzedniej kolejce – przyp. red.) postanowiłem, że zagramy wysoko. Dałem drużynie szansę na pokazanie sportowej złości. Mówiąc żartobliwie, puściłem lejce i to wypaliło. Chłopcy wyładowali się i wyszło to bardzo dobrze: zwycięstwem 6:0 odniesionym w niezłym stylu. Mierzyliśmy się z osłabionym przeciwnikiem, ale to pokazuje, że mamy duże możliwości.\nRezultat dużo mówi o tym spotkaniu. W mojej ocenie pierwsza połowa nie była zła. Przegrywaliśmy do przerwy 0:2, ale z przebiegu tej pierwszej części byliśmy równorzędnym przeciwnikiem dla Tomasovii Tomaszów Lubelski. Długimi fragmentami utrzymywaliśmy się przy piłce i prowadziliśmy grę. Mieliśmy problem ze stwarzaniem okazji do strzelenia bramki, lecz rywale też wykorzystali wszystko, co mieli. Najpierw na początku meczu straciliśmy bramkę po niefortunnym zagraniu Sebastiana Sowisza. Później trafienie do szatni, które też miało wpływ na przebieg drugiej połowy. W niegroźnej sytuacji straciliśmy piłkę w środku pola, a rywale jednym podaniem doprowadzili do akcji sam na sam bramkarzem. Po przerwie przeciwnicy szybko zdobyli trzecią i chwilę potem czwartą bramkę. Wtedy mój zespół praktycznie pogodził się z porażką. Tym bardziej że w tym spotkaniu nie byliśmy w stanie nawet zareagować, bo na ławce rezerwowych nie mieliśmy żadnego gracza z pola. Jest to pewne wytłumaczenie, jednak nie umniejszamy dobrej gry zespołu z Tomaszowa Lubelskiego. Są doświadczoną ekipą i znajdują się w czołówce ligowej tabeli. Ta drużyna gra ze sobą już nie pierwszy sezon i także z tego wziął się ten wysoki wynik.\nW następnej kolejce Tomasovia Tomaszów Lubelski zagra na wyjeździe z Huczwą Tyszowce (13 października, 15:00). Natomiast Orlęta Łuków podejmą Unię Hrubieszów (12 października, 15:00).\nTomasovia Tomaszów Lubelski – Orlęta Łuków 6:0 (2:0)\nBramki: Michał Towbin 5, Wesley Vincent Cain 45′, 54′, Wojciech Gęborys 52′, Miłosz Turewicz 85′, Jakub Szuta 89′\nTomasovia: Krawczyk – D. Szuta, Chmura, Smoła, Łeń – Baran (70′ J. Szuta), Gęborys (61′ Krosman), Towbin (54′ Żerucha), Stożek (76′ Turewicz), Pleskacz – Cain (70′ Żurawski).\nOrlęta: Kuźma – Jemioł, Miszta, Sadowski, Sowisz – Charmuszko, Kierych, Szustek, Siemieniuk, Kurowski – Łukasiewicz.\nŻółte kartki: Michał Towbin – Krzysztof Kierych\nTagi4. ligaIV LigaIV liga lubelskaJakub SzutaMichał TowbinMiłosz TurewiczOrlęta ŁukówPaweł BabiarzRobert RóżańskiTomasovia Tomaszów LubelskiWesley vincent CainWojciech Gęborys


Lacydyna - działanie, dawkowanie, opis leku - Dlapacjentow.pl\nDlaPacjentow > Leki > Lacydyna\nLacydyna 28 szt., tabl. powl.\n22,23 zł 2018-01-25\nSilnie działający antagonista kanału wapniowego. Działa prawie wyłącznie na mięśnie gładkie naczyń krwionośnych. Rozszerzając tętniczki obwodowe powoduje zmniejszenie oporu obwodowego i w rezultacie obniżenie ciśnienia tętniczego. Lacydypina po podaniu doustnym jest szybko, lecz w małym stopniu wchłaniana z przewodu pokarmowego i podlega znacznemu metabolizmowi podczas pierwszego przejścia przez wątrobę (biodostępność ok. 10%). Cmax jest osiągane 30-150 min po podaniu. Silnie wiąże się z białkami (>95%). Jest metabolizowana w wątrobie z udziałem izoenzymu CYP3A4. Główne metabolity mają bardzo małą aktywność farmakodynamiczną. Około 70% dawki jest wydalane w postaci metabolitów z kałem, pozostała część w postaci metabolitów z moczem. T0,5 w stanie stacjonarnym wynosi 13-19 h.\nDoustnie. Dorośli: początkowo 2 mg raz na dobę. Dawkę można zwiększyć do 4 mg na dobę, a następnie (w razie konieczności) do 6 mg na dobę, każdorazowo w odstępach co najmniej 3-4 tygodniowych. Nie stwierdzono, aby dawki >6 mg/dobę były znacząco bardziej skuteczne. Szczególne grupy pacjentów. U pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby może być konieczne zmniejszenie dawki. Nie ma konieczności dostosowania dawki u pacjentów w podeszłym wieku ani u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Nie zaleca się jej stosowania u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat. Sposób podania. Przyjmować codziennie o tej samej porze, najlepiej rano. Tabl. 4 mg można podzielić na równe dawki.\nLeczenie pierwotnego nadciśnienia tętniczego w monoterapii lub w skojarzeniu z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi, w tym z β-adrenolitykami, lekami moczopędnymi i inhibitorami ACE.\nNadwrażliwość na składniki preparatu. Zwężenie zastawki aorty (pochodne dihydropirydyny zmniejszają przepływ krwi w tętnicach wieńcowych). Zawał mięśnia sercowego oraz okres miesiąca od wystąpienia zawału serca. Ciężka niewydolności lewej komory serca. Wstrząs kardiogenny lub niestabilna dławica piersiowa.\nBardzo ostrożnie stosować u pacjentów, u których wystąpiła wcześniej reakcja alergiczna na inną pochodną dihydropirydyny (ryzyko reakcji krzyżowej). Ostrożnie stosować u pacjentów: z zaburzeniami czynności wątroby (zwiększona biodostępność lacydypiny i możliwość nasilenia działania hipotensyjnego); z zaburzeniami automatyzmu i przewodzenia w wywiadzie (istnieje teoretyczna możliwość wpływu lacydypiny na czynność węzła zatokowego i węzła przedsionkowo-komorowego); z wrodzonym lub udokumentowanym nabytym wydłużeniem odstępu QT lub leczonych jednocześnie lekami, które wydłużają odstęp QT, w tym lekami przeciwarytmicznymi klasy I i III, trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi, niektórymi lekami przeciwpsychotycznymi, antybiotykami (np. erytromycyna) i niektórymi lekami przeciwhistaminowymi (np. terfenadyną); z małą rezerwą czynnościową serca. Brak jest dowodów skuteczności lacydypiny we wtórnej prewencji zawału serca. Nie ustalono skuteczności i bezpieczeństwa stosowania lacydypiny w leczeniu nadciśnienia złośliwego. U pacjentów, u których rozwija się niestabilna dławica piersiowa lub wstrząs kardiogenny należy przerwać stosowanie lacydypiny, pod nadzorem lekarza. Brak doświadczeń dotyczących stosowania lacydypiny u dzieci <18 lat - nie stosować. Ze względu na zawartość laktozy, leku nie należy stosować u pacjentów z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy typu Lapp lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.\nCzęsto: zawroty głowy i ból głowy (zwykle ustępujące w czasie dalszego leczenia), kołatanie serca (zwykle ustępujące w czasie dalszego leczenia), tachykardia, nagłe zaczerwienienie, zwłaszcza twarzy (zwykle ustępujące w czasie dalszego leczenia), dyskomfort w jamie brzusznej, nudności, wysypka, rumień, świąd, wielomocz, osłabienie, obrzęk (zwykle ustępujący w czasie dalszego leczenia), przemijające zwiększenie aktywności fosfatazy alkalicznej (czasami istotne klinicznie). Niezbyt często: omdlenie, dławica piersiowa, niedociśnienie tętnicze, rozrost dziąseł. Rzadko: obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, kurcze mięśni. Bardzo rzadko: depresja, drżenie.\nW ciąży stosować tylko w przypadku, gdy oczekiwane korzyści dla matki przewyższają potencjalne ryzyko dla płodu lub noworodka. Lacydypina może powodować osłabienie czynności skurczowej mięśnia macicy w czasie porodu. Lacydypina i jej metabolity prawdopodobnie przenikają do mleka matki - unikać stosowania w okresie laktacji (można stosować podczas karmienia piersią tylko, jeśli korzyści dla matki są większe niż potencjalne ryzyko wystąpienia działań niepożądanych u niemowlęcia). U niektórych pacjentów leczonych antagonistami wapnia odnotowano występowanie odwracalnych zmian biochemicznych w główce plemników, które mogą utrudniać zapłodnienie.\nInhibitory CYP3A4 (np. ketokonazol, itrakonazol) oraz induktory CYP3A4 (np. fenytoina, karbamazepina, fenobarbital i ryfampicyna) mogą odpowiednio hamować lub przyspieszać metabolizm lacydypiny - zachować ostrożność podczas łącznego stosowania i jeśli to konieczne dostosować dawkę lacydypiny. Cymetydyna może zwiększać stężenie lacydypiny we krwi. Lacydypiny nie należy przyjmować jednocześnie z sokiem grejpfrutowym, gdyż może on wpływać na jej biodostępność. Łączne stosowanie lacydypiny i innych leków powodujących obniżenie ciśnienia tętniczego, takich jak: β- adrenolityki, leki moczopędne, inhibitory ACE może nasilić działanie hipotensyjne. Nie stwierdzono specyficznych interakcji z powszechnie stosowanymi lekami hipotensyjnymi (tj. β-adrenolitykami, lekami moczopędnymi), digoksyną, tolbutamidem czy warfaryną. Alkohol może nasilać działanie lacydypiny. Kortykosteroidy lub tertrakozakt mogą osłabiać działanie przeciwnadciśnieniowe lacydypiny. U pacjentów po przeszczepach nerek, leczonych cyklosporyną, stwierdzono, że lacydypina normalizuje zmniejszoną filtrację kłębuszkową i zmniejszony przepływ nerkowy spowodowany podawaniem cyklosporyny.\nLacydyna, cena 100% 22,23 zł


Charakterystyka gospodarki - Portal - Krotoszyn - oficjalna strona miasta\nKrotoszyn to jedna z lepiej rozwiniętych gospodarczo gmin Wielkopolski. Zalegają tu płytko pod ziemią gliny i iły pstre, pełnowartościowe surowce do produkcji materiałów budowlanych. W krajobrazie gospodarczym Krotoszyna dominuje przemysł maszynowy, budowlany, lekki i rolno-spożywczy. Nowoczesne wyposażenie telekomunikacyjne łączy miasto i gminę z całym światem. Rozwinięta infrastruktura techniczna (drogi, kanalizacja, gazyfikacja, oczyszczalnia ścieków) stwarza doskonałe warunki do rozwoju gospodarczego.\nRozwinięta gospodarka Krotoszyna pozwala na import i eksport towarów, usług, na kooperację przemysłową i tworzenie spółek typu joint ventures. Swój kapitał ulokowały tutaj firmy niemieckie i holenderskie.\nDo prawidłowego funkcjonowania gospodarki rynkowej konieczna jest obecność banków. Te, które w Krotoszynie istnieją, spełniają doskonale swoją rolę. Wspieraniem działalności gospodarczej zajmują się także działające w Krotoszynie stowarzyszenia: Klub Przedsiębiorców Ziemi Krotoszyńskiej, Krotoszyńskie Centrum Przedsiębiorczości, Krotoszyńskie Zrzeszenie Handlu i Usług oraz Cech Rzemiosł Różnych.\nWładze miasta prowadzą politykę podejmowania inicjatyw gospodarczych. Między innymi zwalniają przedsiębiorców z podatków lokalnych. Miasto i Gmina Krotoszyn oferuje nieruchomości pod inwestycje dotyczące przemysłu elektronicznego, lekkiego, budowlanego, przetwórstwa rolno-spożywczego, hotelarstwa, gastronomii, transportu, handlu i usług.\nW Krotoszynie działa jedna z najszybciej rozwijających się stref przemysłowych – Wałbrzyska Specjalna Strefa Ekonomiczna „INVEST-PARK”. Podstrefa Krotoszyn zlokalizowana jest w północno-wschodniej części Miasta Krotoszyn w całości mieszcząc się w jego granicach. Podzielona jest na dwa obszary o łącznej powierzchni 49,71 ha. Podstrefa położona jest na granicy województwa dolnośląskiego i wielkopolskiego, co dodatkowo podwyższa jej atrakcyjność. Więcej informacji na temat WSSE "INVEST-PARK".\nAktywność gospodarcza mieszkańców miasta i gminy wyraża się również liczbą podmiotów gospodarczych osób fizycznych. Obecnie zarejestrowanych jest ok. 2700 podmiotów gospodarczych.\nLicznik odwiedzin od 09.04.1998:46 229 659


Technologia | Teraz Fakty\nTechnologia10 kwietnia 2022\nPlastry plastykowe są uniwersalnym rozwiązaniem do oznakowania pacjentów i osób które przechodzą rehabilitację. Wykonane są ze specjalnego tworzywa, które jest nie tylko łatwe w użyciu, ale także bardzo odporne na warunki atmosferyczne i szybkie zużywanie…\nCzym są łożyska i w jaki sposób wykonuje…\nŁożysko (podpora) to część urządzenia technicznego (maszyny, mechanizmu), która podtrzymuje (inaczej łożyskujące) inną jego część (łożyskowaną) w taki sposób, że umożliwia jej względny ruch obrotowy (np. wał, oś). W związku z tym wymaga starannego montażu,…\nWarsztat – jakie kluczowe wyposażenie powinno się w…\nWarsztat to miejsce wykonywania różnego rodzaju drobnych prac i napraw. Uznawany jest za prawdziwe królestwo mężczyzn, w którym potrafią spędzać długie godziny. Aby pomieszczenie było jak najbardziej funkcjonalne, należy zadbać o odpowiednie rozmieszczenie poszczególnych narzędzi,…\nSilnik to podstawowy element w każdej maszynie. Bez niego żaden samochód czy inny pojazd nie mógłby się poruszać, dlatego musi pozostać w pełni sprawny. Niestety silniki nie są niezniszczalne i przy częstej lub intensywnej eksploatacji…\nProjektory – ich zastosowanie oraz akcesoria do niego…\nProjektory wykorzystuje się w wielu różnych miejscach. Spotkać je można na zajęciach dydaktycznych, spotkaniach biznesowych czy w zwykłych domach. Coraz częściej zastępują mniej wszechstronne rzutniki, które wyświetlają jedynie obrazy nieruchome. Jakie zastosowanie mają projektory? Jak…\nJak się zaopatrzyć w potrzebne urządzenia przemysłowe do…\nNowoczesne przedsiębiorstwo przemysłowe potrzebuje maszyn, które zwiększą jego możliwości produkcyjne, czy też przetwórcze. Jest do tego potrzebna wysoko wykwalifikowana kadra zarządzająca oraz doskonale przeszkolona siła robocza, jednak człowieka coraz częściej zastępują maszyny niewymagające odpoczynku, urlopów,…\nJak usprawnić technologicznie pracę zakładu przemysłowego – co…\nW zakładach przemysłowych realizowane są codziennie zaawansowane zadania o charakterze produkcyjnym lub przetworzeniowym. Istnieje wiele metod na zwiększenie wydajności pracy w takim obiekcie. Warto przede wszystkim zadbać o wyposażenie go w funkcjonalne urządzenia ułatwiające przeprowadzanie…\nŁożyska to elementy służące do podtrzymywania istotnych części i umożliwiające ich ruch obrotowy. Gdyby nie łożyska, wiele maszyn i urządzeń nie mogłoby funkcjonować prawidłowo, a zaawansowanych prac nie dałoby się w ogóle wykonywać. Łożyska znajdują…\nFotowoltaika – czym jest i jakie zalety ze…\nFotowoltaika pozwala na pozyskiwanie energii z promieniowania słonecznego. Słońce jest bowiem jednym z najważniejszych odnawialnych źródeł, dlatego popularność tego typu instalacji stale rośnie. Zanim jednak zdecydujemy się na montaż paneli fotowoltaicznych na swojej posesji warto…\nSłużebność przesyłu – czym jest i na czym…\nUstanowienie służebności przesyłu następuje zazwyczaj pomiędzy przedsiębiorcą, do którego należą urządzenia a właścicielem nieruchomości, na której zostały one postawione. Zawarta pomiędzy nimi umowa dotyczy wszelkich praw i obowiązków obu spisujących ją stron. W tym tego,…


Aby młodych zafascynować Bogiem…\nO o. mitracie Eugeniuszu Cebulskim, dziś nestorze kapłanów diecezji wrocławsko-szczecińskiej, można by pisać wiele. 3 marca 2019 roku, w niedzielę poprzedzającą Wielki Post, Liturgią, celebrowaną przez arcybiskupa wrocławskiego i szczecińskiego Jerzego z duchownymi wrocławskich parafii w cerkwi św.św. Cyryla i Metodego i św. Anny na Piasku, rozpoczęto obchody ponadpięćdziesięciolecia posługi kapłańskiej oraz osiemdziesięciolecia urodzin kapłana. Tego dnia oficjalnie pożegnano go jako proboszcza tej parafii.\nW październiku 2018 roku arcybiskup Jerzy parafii św.św. Cyryla i Metodego nadał charakter cywilno-wojskowy, przenosząc wojskową cerkiew z katedralnej parafii Podniesienia Świętego Krzyża, a funkcję proboszcza przekazując o. mitratowi płk. Eugeniuszowi Bójce. Uroczystości pożegnania długoletniego proboszcza postanowiono połączyć z jego jubileuszem i zaplanowano na tydzień przed 80. urodzinami.\nNa zakończenie Liturgii odprawiono molebien w intencji jubilata i jego rodziny.\n– Życie o. Eugeniusza Cebulskiego stało się źródłem inspiracji nie tylko dla nas, wiernych tej diecezji, ale także dla świata, historyków i ludzi nauki na tych terenach – mówił władyka Jerzy po Liturgii.\nArcybiskup wspomniał, że o. Eugeniusz Cebulski służył pomocą przy wielu publikacjach dotyczących prawosławia na Dolnym Śląsku.\n– Ojcze Eugeniuszu, osiemdziesiąt lat to piękny wiek, ale to wciąż mało. To piękny wiek dla nas, ludzi, ale w odniesieniu do Boga to jest tylko krótki etap.\nPodkreślił, że jubilat ma za sobą ponad pół wieku kapłaństwa, którego największym owocem jest parafia i cerkiew św.św. Cyryla i Metodego, a także syn kapłan, o. prot. Grzegorz Cebulski, wikariusz parafii oraz założyciel chóru Oktoich, dyrygent chóru cerkwi św.św. Cyryla i Metodego, także podczas jubileuszowej Liturgii kierujący wspaniale śpiewającym chórem parafii, składającym się z również z chórzystów Oktoichu. – To jest wielki dar, jeżeli z kapłańskiej rodziny wychodzi kapłan. To wielki dar, że dzisiaj jest tu tak dużo ludzi, którzy przyszli, żeby złożyć życzenia swojemu kapłanowi, ojcu duchowemu i wieloletniemu proboszczowi. Najbardziej ujmujące jest to, że ojciec Eugeniusz zna każdego z was. Zna wasze problemy, radości i smutki.\nArcybiskup Jerzy czcigodnemu jubilatowi życzył zdrowia, błogosławieństwa Bożego. Podziękował za pracę dla Cerkwi. Za każdą Liturgię, każdą homilię. Serdecznie podziękował również w imieniu własnym, a także całej diecezji za Sokołowsko, za Wrocław, za wszystkie miejsca, gdzie dostojny kapłan pełnił swoją służbę.\nW imieniu zwierzchnika Cerkwi w Polsce, metropolity Sawy, łączącego się w tym dniu w modlitwie ze wspólnotą na Piasku, przekazał życzenia i wyrazy uznania, także w imieniu całej Cerkwi w Polsce. Cerkwi, jak powiedział, umęczonej, ale też światłej i żyjącej, dynamicznej, rozwijającej się, co też jest wkładem o. Eugeniusza Cebulskiego.\n– To już nie jest diaspora – mówił władyka Jerzy o diecezji wrocławsko-szczecińskiej. Prosił też, żeby jak najwięcej mówić i pisać o niej, wykorzystując słowa dostojnego jubilata, będącego żywą historią Cerkwi.\nW imieniu synodu Cerkwi w Polsce władyka wręczył jubilatowi order św. Marii Magdaleny II stopnia z ozdobami oraz w imieniu diecezji, przy znacznym wsparciu parafii na Piasku, krzyż z ozdobami.\nZa trud współkapłaństwa podziękował matuszce Arlecie Cebulskiej. Za klasę, za przykład, za ogromne wyczucie i wzór do naśladowania, szczególnie dla małżonek kapłanów. – Bycie żoną kapłana, który może być przenoszony z miejsca na miejsce, któremu czasami trzeba podporządkować swoje życie, swoją pasję, zawód i pracę, to trudne i szczególne wyzwanie. Matuszka jest sercem kapłana w życiu rodzinnym, dodaje mu otuchy i sił – powiedział arcybiskup.\nHenryk Kalinowski, dyrektor Urzędu Stanu Cywilnego we Wrocławiu, wręczył o. Eugeniuszowi i matuszce Arlecie dyplomy i pamiątkowe medale, nadane przez prezydenta Andrzeja Dudę z okazji jubileuszu związku małżeńskiego. List gratulacyjny wystosował też prezydent Wrocławia Jacek Sutryk, w którym podkreślił zasługi o. Eugeniusza dla miasta, m.in. podniesienie z ruin pierwszej barokowej świątyni Wrocławia.\nJubilat zwrócił się do zebranych, by – korzystając ze spisanych wspomnień – podsumować swoje życie. Miał zaledwie pół roku, gdy ojciec, Jan Cebulski, zostawił żonę Helenę z dziećmi, by wziąć udział w kampanii wrześniowej. Walczył pod Krojantami, Warszawą i Zamościem, gdzie został ranny i trafił do niewoli. Jego rodziną zajęli się krewni z jego rodzinnej wsi Orle, dziś w województwie kujawsko-pomorskim:\n– Chcę prosić Pana, aby przed świętych aniołów obliczem umieścił wszystkich, którzy mi słowo zbawienia zwiastowali – kapłanów w pomorskiej wsi – szczególnie ks. Pawła Matausza, który – odwiedzając rodziców – zachodził w latach 1936-1937 do dzisiejszej cerkwi, która była wtedy kościołem starokatolickim.\nProści, a przy tym szlachetni ludzie przykładem swego życia uczyli mnie dobra i podstaw zacności, choć wziętej z małej wsi. Kajetan, Hieronim, nauczyciel Paweł Malach.\nO. Eugeniusz już w wojsku zetknął się z ludźmi o prawosławnych korzeniach, dowódcą pułku w szkole podoficerskiej był Mikołaj Harłamow, pochodzący z Chełma, w dzieciństwie prisłużnik w tamtejszej cerkwi.\n– Wciąż mam przed oczami pierwsze spotkanie ze świętej pamięci metropolitą Bazylim, wówczas biskupem wrocławskim, dźwigającym ciężar odbudowy naszej katedry, ale przede wszystkim tamtych, niełatwych czasów – wspominał. – To on i kapłani tamtych dni, o. Atanazy Sławiński, o. Teodor Kuczyński, sybirak, mój ojciec duchowy i też sybirak, męczennik za wiarę, o. Konstanty Bajko, stali się przykładem podążania za Chrystusem i głoszenia Jego życiodajnych słów. To właśnie władyka Bazyli przyjął przyszłego kapłana do Cerkwi i w 1966 roku udzielił mu święceń we wrocławskiej katedrze\n– Nie mogę nie wspomnieć o łemkowskich cerkołciach i wygnańcach, którzy je zapełniali, a mnie okazali zaufanie i serdeczność – mówił o o. Mikołaju Poleszczuku, proboszczu parafii w Przemkowie i o. mitracie Michale Żuku, dziekanie okręgu lubińsko-legnickiego oraz proboszczu parafii Świętej Trójcy w Lubinie. –


Zdjęcia: Puste Miejsce, darmowe zdjęcia stockowe wysokiej jakości: 25 000+\nZdjęcia z kategorii Puste Miejsce\n25 045 zasobów 1 kolekcja\nFuturystyczne puste podium science fiction w pokoju z prezentacją produktu. renderowanie 3d\nZielony pusty pokój autentyczny wystrój wnętrz\nPuste miejsce betonu bielu ściany tekstury tło\nBiznes kobieta siedzi przy biurku, patrząc na bok i wskazując palcem na puste miejsce na białym tle\nCudowny widok na puste uliczki starego miasta martina franca z pięknymi domami pomalowanymi na biało wśród zieleni. klasyczny niebieski motorower na tle antycznych budynków. miły dzień w trasie?\nPuste drewniane ławki na świeżym powietrzu w słoneczny dzień\nPiękny widok na puste uliczki starego miasta martina franca z pięknymi bielonymi domami. cudowny dzień w miejscowości turystycznej, apulia, włochy.\nŁadny widok na puste uliczki starego miasta martina franca z pięknymi bielonymi domami. cudowny dzień w miejscowości turystycznej, apulia, włochy.\nTło studyjne koncepcja streszczenie puste światło gradientowe fioletowe tło pokoju studyjnego dla produktu p\nPoziome ujęcie dość kręcone włosy kobieta uśmiecha się toothily trzyma rękę na brodzie nosi okulary przeciwsłoneczne w kształcie serca i casualową koszulkę na białym tle nad różowym tłem puste puste miejsce na reklamę\nUjęcie pozytywnej kobiety z kręconymi włosami, uśmiechającej się szeroko, noszącej okulary przeciwsłoneczne w kształcie serca i koszulkę z kolorowymi cukierkami izolowanymi na różowym tle, puste miejsce na treść reklamową\nStudio background concept streszczenie puste światło gradientowe fioletowe tło pokoju studyjnego dla produktu zwykłe tło studyjne\nPuste wnętrze pokoju - biała ściana z drzwiami i drewnianą podłogą\nTrzy puste arkusze ze spinaczami do papieru na białym tle zdjęcie z miejscem na kopię\nKobieta znak transparent zerkające przez krawędź puste pusty papier z miejsca kopiowania tekstu piękna kobieta kaukaski patrząc zaskoczony i przestraszony zabawny izolowany na żółtym tle\nPrzystojny biznesmen pokazując puste placardsolated na białym tle\nPapier jest zmiętą teksturą puste tło zmięty papier tekstury tła do różnych celów


Na pomoc rojom pszczół. Jak je chronić przed zagładą? - Nauka - polskieradio.pl\nJak uratować pszczoły przed wyginięciem? (Czat Czwórki/Czwórka)\nPasieka Artystyczna - dom pszczół w wielkim mieście\nOstatnia aktualizacja: 27.03.2017 13:44\nWszechobecna chemia, nawozy i zanieczyszczenia środowiska prowadzą do kurczenia się populacji pszczół w Polsce i na świecie. Dlatego miejscem, które ma uświadomić nam ogromną wartość tych owadów jest lubelska Miejska Pasieka Artystyczna.\nBędąc w Lublinie, w mieście, w którym znajduje się jedyne w Europie Państwowe Technikum Pszczelarskie, warto odwiedzić pszczoły na dachu Centrum Spotkania Kultur.Foto: Shutterstock.com/Lipatova Maryna\n02'51 Miejska Pasieka Artystyczna - dlaczego warto odwiedzić to miejsce? (Pierwsze słyszę/Czwórka)\n- Nasze pszczoły właśnie zbudziły się do życia po zimie - opowiadał Marcin Sydziński z Pasieki w rozmowie z Czwórką. Jak podkreślał, to miejsce powstało, by przypominać mieszkańcom Lublina i innych dużych miast o tym, jak ważne jest dla nas środowisko naturalne. Mieści się na dachu Centrum Spotkania Kultur. - Kluczową rzeczą dla roślinności, która przecież pomaga nam żyć w miastach, są zapylacze, czyli m.in. pszczoły. Tymczasem od wielu lat człowiek jest mniej lub bardziej wyrafinowanym rabusiem owoców ich pracy, czyli miodu - tłumaczył.\nAby zebrać nektar na 1 kg miodu pszczoły muszą odwiedzić około 4 milionów kwiatów. Jak działa Miejska Pasieka Artystyczna i co - poza widokiem pszczół - oferuje odwiedzającym?\nMarcin Sydziński Ludzie, którzy do nas przychodzą, mogą dowiedzieć się czegoś o historii pszczół i ich ważnej funkcji w przyrodzie\nZobacz więcej na temat: pszczoły ekologia Kamil Jasieński Justyna Tylczyńska Czwórka Lublin KULTURA


Obuwie jest bardzo ważnym uzupełnieniem ubioru. Chociaż moda nie jest najistotniejsza, należy pamiętać, by dostosować swoje buty do aktualnie panujących trendów.\nJakiego rodzaju buty są najmodniejsze w ciepłym sezonie wiosenno-letnim? Wygodnym oraz bardzo praktycznym wyborem będą klapki inblu. To tak naprawdę must have, zarówno dla pań, jak i mężczyzn. Klapki są niezwykle wygodne i dopasowują się do wielu niezobowiązujących, letnich strojów. Tego rodzaju obuwie w istocie ma wiele fasonów i niewątpliwie każdy wybierze klapki dla siebie.\nTak naprawdę klapki uchodzą za jedne z bardziej komfortowych butów. Większa część z nich ma całkowicie płaską podeszwę, co sprawia, że stopy nie przemęczają się. Czasami tego typu buty robią wrażenie, że chodzimy jak kaczka i że nasz ubiór jest niestarannie wybrany. Wszystko zależy od wybranego wzoru. Do klapek najlepiej jest dobierać długie sukienki, spódnice maxi i jeansy – a więc wszystko to, co ukrywa całkiem nogi. W ten sposób można uniknąć optycznego skrócenia nóg. Każdego rodzaju klapeczki Inblu będą na pewno prezentować się idealnie w tradycyjnych, typowo miejskich połączeniach: bardzo luźnych spodniach, jasnej koszuli oraz torebką i okularami - sprawdź Stworzy to luźny strój, odpowiedni na spacery lub zakupy.\nKlapki nierzadko stają się obiektem żartów ze swojej prostoty. Czas jednak odmienić swoje uprzedzenia, ponieważ ten model obuwia jest w istocie niezwykle komfortowy. Klapki świetnie nadają się na plażę, ale i spacery w mieście. Świetnie zastępują niewygodne buty na szpilkach.


Trudny początek, a później kanonada Napoli! Kolejny gol Zielińskiego • Aktualności Ligi Mistrzów • LM Liga Mistrzów wyniki\nTrudny początek, a później kanonada Napoli! Kolejny gol Zielińskiego\nAutor: Kacper Chwedoruk | 10.09.2017 22:45 | komentarzy: 1 | kategoria: Recenzja meczu |\nW pierwszy weekend po przerwie reprezentacyjnej było dużo niespodziewanych wyników. Bologna FC, która w niedzielny wieczór gościła SSC Napoli, chciała sprawić kolejną sensację. Gospodarzom to się nie udało, chociaż rozmontowanie obrony rywala przez klub Polaków trwało dość długo.\nNapoli nie było w stanie narzucić swoich warunków gry. Mimo, iż zawodnicy Maurizio Sarriego utrzymywali piłkę w posiadaniu, to nie przynosiło to żadnych efektów. Przyjezdni mierzyli się z ostrą grą Bologni, która już w pierwszej połowie meczu otrzymała aż cztery żółte kartki.\nGospodarze mieli dwie dogodne sytuacje, jednak w premierowym przypadku zabrakło celności. W drugim zaś gola zabrał im arbiter, słusznie odgwizdując spalonego Matti Destro. Jedyną szansę na otwarcie wyniku meczu przed przerwą dla Napoli miał Marek Hamsik, ale uderzył prosto w golkipera.\nPo zmianie stron goście wciąż mieli problem ze sforsowaniem dobrej defensywy rywala. Zmienić to miał Piotr Zieliński, który w 62 minucie. spotkania pojawił się na placu. Wejście naszego rodaka szybko przyniosło efekt bramkowy, jednak nie brał on udziału w tej akcji.\nNiemalże wszystko w swoje ręce wziął Lorenzo Insingie. Reprezentant Włoch idealnym dośrodkowaniem obsłużył Jose Callejona. Argentyńczyk bez problemu wykorzystał podanie i strzałem głową po raz pierwszy w tym meczu trafił do siatki.\nW końcówce spotkania klub z Neapolu pokazał swoją klasę, dwukrotnie podwyższając wynik spotkania. Najpierw na listę strzelców wpisał się Dries Mertens. Gwiazdor Napoli wykorzystał zabawę Pulgara i odebrał mu futbolówkę. Pomknął z nią w stronę bramki, pewnym strzałem pokonując Mirante.\nBolognę dobił Zieliński, który wykorzystał podanie Callejona. Argentyńczyk, chociaż znajdował się w dogodnej pozycji do oddania strzału, to zagrał do lepiej ustawionego pomocnika. Polak miał pustą bramkę i tym samym strzelił drugiego gola w sezonie.\nOdnotujmy, że cały mecz na ławce rezerwowych spędził inny reprezentant Polski, Arkadiusz Milik.\nBologna FC – SSC Napoli 0:3 (0:0) Callejon 66', Mertens 83', Zieliński 88'\nCzytaj więcej o: Włochy, Dries Mertens, Jose Callejon, Bologna, SSC Napoli, piotr zieliński, Serie A TIM


Martwi mnie to od jakiegoś czasu i bardzo doceniam wkład innych profesjonalistów.\nKrótkie tło: zacząłem programować, gdy moi rodzice kupili mi pierwszy komputer w 1988 roku (w wieku 14 lat mam teraz 39 lat). Przeszedłem kilka innych ścieżek kariery, zanim ostatecznie zostałem profesjonalnym programistą w 1997 roku. Być może późno rozkwitłem, ale tak właśnie było. Nadal jestem zadowolony z mojego wyboru, uwielbiam programować i uważam się za dobrego w tym, co robię.\nOstatnio zauważyłem, że im więcej zdobywam doświadczenia, tym dłużej zajmuje mi ukończenie projektów lub niektórych zadań w projekcie. Nie idę jeszcze na starczą. Po prostu widziałem tak wiele różnych sposobów, w jakie rzeczy mogą pójść nie tak. A potencjalne pułapki i problemy, o których wiem i pamiętam, stają się coraz większe.\nTrywialny przykład: kiedyś było „okej, napisz plik tutaj”. Teraz martwię się o uprawnienia, blokowanie, współbieżność, operacje atomowe, pośrednie / frameworki, różne systemy plików, liczbę plików w katalogu, przewidywalne nazwy plików tymczasowych, jakość losowości w moim PRNG, niedobory mocy w środku dowolnego obsługa, zrozumiały interfejs API do tego, co robię, odpowiednia dokumentacja itp. itp.\nKrótko mówiąc, problemy już dawno zmieniły się z „jak to zrobić” na „jaki jest najlepszy / najbezpieczniejszy sposób”.\nWynik jest taki, że ukończenie projektu zajmuje mi więcej czasu niż nowicjusz. Moja wersja może być solidna i tak nieprzenikniona, jak wiem, jak to zrobić, ale trwa to dłużej.\nPowyższy przykład „Utwórz plik” był właśnie przykładem. Rzeczywiste zadania są oczywiście bardziej złożone, ale mniej dostosowane do ogólnych pytań takich jak to. Mam nadzieję, że rozumiesz, dokąd zmierzam. Nie mam problemu z opracowaniem wydajnych algorytmów, uwielbiam matematykę, lubię złożone przedmioty, nie mam trudności z koncentracją. Myślę, że mam problem z doświadczeniem, a co za tym idzie ze strachem przed błędami (wewnętrznymi lub zewnętrznymi).\nPrawie dwie godziny dziennie spędzam na czytaniu o nowych rozwiązaniach, nowych technikach, językach, platformach, zagrożeniach bezpieczeństwa i tak dalej. Problem polega na tym, że im więcej wiedzy zdobywam, tym wolniej pracuję nad realizacją projektów.\nKluczowa lekcja to: trzymać się wymagań, a nie więcej . W ten sposób nie będziesz próbował wdrożyć funkcji, które nie są potrzebne.\nRozważasz zwinną metodologię rozwoju zamiast modelu wodospadu. Najpierw dostarczaj duże rzeczy, a resztę iteracyjnie. To nowa koncepcja, ale pomaga zmniejszyć ryzyko i koszty.\nPodsumowując punkty widzenia i dodając moje (na wypadek, gdybyś przegapił): Powinieneś rozważyć projekty, które są bardziej krytyczne dla misji (z punktu widzenia biznesu, nie z punktu widzenia bezpieczeństwa) lub mają wyższe wymagania dotyczące jakości (niskiej wady) w porównaniu z bogactwem funkcji. Innymi słowy, szukaj projektów, w których najbardziej cenione są twoje najlepsze umiejętności.\nKiedy czytasz jedną z książek na temat jakości kodu, jednym z głośnych tematów jest, choć tworzenie dobrego kodu może przede wszystkim kosztować więcej, ale w dłuższej perspektywie będzie kosztować mniej po uwzględnieniu konserwacji.\n„Zrób najprostszą rzecz, która może działać”. Gdy to zrobisz, zdecydujesz, czy musisz się martwić o coś innego.\nNie jesteś wolniejszy w realizacji projektów. Wcześniej myślałeś, że twoje nowicjusze zostały zrealizowane, kiedy tak naprawdę nie były. Powinieneś sprzedać tę jakość klientom.\n„Ta firma może to zrobić szybciej i taniej, ale czy to naprawdę zrobione? A może polujesz na błędy przez lata?”\nPoza tym musisz poznać i zaakceptować stary idiom: „Idealny jest wrogiem dobra”.\nprzypomina mi „dobry, szybki, tani, wybierz dwa” - kiedy mniej wiedziałeś, że poświęcasz się „dobremu”, a teraz, gdy wiesz więcej, poświęcasz się na „poście”.\n@Neil nic nie może być wolne od błędów. Zawsze będzie problem, po prostu stają się mniejsze lub bardziej złożone. Idealnie OP powinien znaleźć się znak, gdzie jest on wypełnieniem szybko wystarczająco i pozostawienie kilku wystarczająco błędów będzie zadowolony z jego jakości i utrzymać klienta zadowolony z czasu i kosztów\n@Neil „Na czas. O budżecie. Na Marsie. Wybierz dwa”.\n@Leonardo: nie, forma Telastyna jest poprawna (i to dość stare powiedzenie . Zobacz także YAGNI i „jeśli to działa, nie naprawiaj”.\nTa odpowiedź to bzdury. Dalej, spróbuj powiedzieć potencjalnemu klientowi, że zrobisz to za 40 000 zamiast 20 000, ale z 10-krotnie wyższą jakością i niezawodnością. Powiedzą wam: „Mój budżet wynosi 20 000 i nie potrzebuję tej jakości”. W pewnym momencie musisz zaakceptować fakt, że 99% klientów tak naprawdę nie dba o jakość, a jakakolwiek jakość będzie twoją osobistą inwestycją.\nWygląda na to, że czas dołączyć do ciemnej strony: zarządzania.\nNie sugeruję, żebyś zrezygnował z programowania i został menedżerem. Wygląda jednak na to, że całe przytoczone do tej pory doświadczenie miało charakter techniczny. W prostej operacji zapisywania pliku możesz pomyśleć o 10 różnych aspektach, których mniej dojrzały programista nigdy nie wziąłby pod uwagę. Niekoniecznie zła rzecz, ale ...\nCiemna strona dotyczy wartości bieżącej. Chodzi o dokonanie minimalnej inwestycji w celu uzyskania maksymalnego zysku (analiza kosztów i korzyści). W biznesie wszystko sprowadza się do tego, ile mnie to będzie kosztować, prawdopodobieństwo sukcesu, prawdopodobieństwo awarii, prawdopodobieństwo spektakularnej awarii i potencjalnego zysku. Zrobić matematykę; działaj odpowiednio.\nDziała to równie dobrze, gdy jesteś programistą: utwórz plik tymczasowy, ignorując uprawnienia i kolizje nazw - 5 min. Zysk netto, reszta zespołu może rozpocząć pracę nad dowolnym kodem zależnym od obecności tego pliku. Czy to idealne rozwiązanie? Absolutnie nie. Czy dostaniesz 99%, 95%, może 90%? Tak, prawdopodobnie tak będzie.\nKolejne pytanie: jak oceniasz dług techniczny? Niektórzy uważają, że należy to wyeliminować. Myślę, że ci ludzie się mylą. Podobnie jak w biznesie, dług techniczny pozwala pożyczyć „gotówkę” lub „czas” w celu dostarczenia czegoś wcześniej. Co jest lepsze: Idealne rozwiązanie za 2 lata lub całkowity hack, którego klient może użyć i kupić w ciągu 4 miesięcy? Każda sytuacja jest inna, ale w niektórych sytuacjach, jeśli poczekasz 2 lata, klient już zarejestruje się w konkurencji.\nKluczem jest zarządzanie długiem technicznym w taki sam sposób, jak dobrze zarządzana firma zarządza długiem finansowym. Jeśli nie weźmiesz wystarczająco dużo, nie uzyskasz optymalnego zwrotu z inwestycji. Jeśli przyjmiesz za dużo, zainteresowanie cię zabije.\nTak więc moja rada: zacznij oceniać swoją pracę na podstawie tego, czy maksymalizujesz swoją wartość, zamiast maksymalizować dokładność. A jeśli ćwiczysz to, rozwiniesz tę samą intuicję, którą już rozwinąłeś w swojej dziedzinie techniki.\nNa marginesie, ostatnio zacząłem ćwiczyć technikę pomodoro i to bardzo pomogło. Zamiast iść na styczną do stycznej, skup się w krótkich odstępach czasu, a następnie przydziel pomodoros na przyszłe prace / badania. To zdumiewające, ile razy zanotowałem notatkę, żeby zbadać jakiś temat, ale godzinę później, gdy nadszedł czas, pomyślałem sobie: „Są co najmniej 3 inne rzeczy, które mogę zrobić z dzisiejszym czasem, które są bardziej cenne”.\nWięc według ciebie celowe tworzenie błędów jest dopuszczalne, o ile występują wystarczająco rzadko?\n@scai - wybierasz swoje bitwy. Jestem w branży od 15 lat i nie widziałem ani jednego wydania w 3 firmach, w których do tej pory pracowałem, które zawierały 0 błędów. Po prostu tak się nie dzieje w prawdziwym świecie. Nie twierdzę, że celowo wprowadziłeś uszkodzony kod, ale istnieje pewien poziom doskonałości i wypunktowania, który po prostu się nie opłaca\n„Umyślne” utworzenie błędu oznaczałoby, że sam błąd był zamierzony - co nie jest tym samym, co świadomość możliwości, a nawet konkretnego istnienia błędu lub niezgodności. Mam aplikację HTML5, która nie działa poprawnie w IE6, zdaję sobie z tego sprawę, nawet podejrzewałam, że tak się stanie, kiedy ją stworzę - po prostu „tym, którzy mają znaczenie, nie przeszkadza, a tym, którzy mają to przeciwko nie ważne ". Możesz świadomie zbudować most, który nie wytrzyma ataku nuklearnego, i to jest w porządku.\n+100 za przyjęcie długu technicznego. Podobnie jak PO, starałem się wyeliminować cały dług techniczny. Nigdy nie myślałem o tym, że dług techniczny jest w porządku, dopóki odsetki nie zabiją cię. Teraz widzę, że zarządzanie długiem jest o wiele ważniejsze niż jego eliminacja. Nigdy wcześniej o tym nie myślałem. (przy okazji używam również techniki pomodoro).\nTa odpowiedź ściśle odzwierciedla moje własne doświadczenia i zaciąga dług techniczny. Bardziej niż celowe tworzenie go, po prostu powierzając pracę młodszym pracownikom, w naturalny sposób powstaje dług techniczny, który należy naprawić później, kształcąc ich w tym procesie. Zasadniczo po osiągnięciu tego etapu MUSISZ zainwestować w naukę o kompromisach i myśleć w kategoriach zaciągania pożyczek, które muszą zostać później spłacone. Dzieje się tak, ponieważ MUSISZ powierzyć pracę młodszemu personelowi tylko dlatego, że jest tylko jeden z was, a nawet jeśli otrzymujesz niższą jakość, możesz dostarczyć to, co byłoby niemożliwe tylko dla ciebie.\nMiałem (prawdopodobnie) ten sam problem wiele lat temu, trwał kilka lat i go pokonałem. Być może zainteresuje Cię to, jak to osiągnąłem, nawet jeśli nie jestem pewien, czy moja droga będzie dotyczyła Ciebie.\nPowinieneś także rzucić okiem: Siedem etapów wiedzy specjalistycznej w zakresie inżynierii oprogramowania Pokazuje, że produktywność jest w dużej mierze efektem ubocznym poziomu umiejętności. Możliwe, że nadal znajdujesz się w pewnym momencie pomiędzy etapem 3 a etapem 4 w technologii, której obecnie używasz (biegłość w umiejętnościach zależy od technologii, możesz opanować niektóre technologie, jednocześnie ucząc się innych).\nTeraz zaczynam od świadectwa biograficznego.\nTrochę kontekstu. Mam 47 lat. Zacząłem programować w wieku 12 lat 80-tych. Podczas liceum pracowałem również jako profesjonalny programista gier w niepełnym wymiarze godzin. Zasadniczo nie dostałem tyle pieniędzy, tylko tyle, żeby kupić sprzęt, ale podobało mi się to i wiele się nauczyłem. W wieku 18 lat rozpocząłem formalną naukę informatyki.\nW rezultacie, kiedy skończyłem 20 lat, za każdym razem, gdy zaczynałem jakieś zadanie programistyczne, znałem wiele sposobów rozwiązania zadanych problemów i byłem bardzo świadomy wielu parametrów i pułapek pod ręką, a także wad i ograniczeń dowolnej metody.\nW pewnym momencie (powiedzmy, że ma około 26 lat) napisanie jakiegokolwiek programu stało się dla mnie naprawdę trudne. Było tak wiele możliwości, że nie mogłem już wybierać między nimi. Przez kilka lat (zrób to 6) przestałem nawet programować i stałem się pisarzem wiadomości technicznych.\nNiemniej jednak nigdy całkowicie nie przestałem próbować programować. I w pewnym momencie wrócił. Kluczem było dla mnie ekstremalne programowanie, a dokładniej zasada prostoty: „Napisz najprostszą rzecz, która może zadziałać”.\nZasadniczo zmusiłem się, żeby nie dbać o wydajność kodu (to była moja główna blokada, unikaj nieefektywnych projektów), ale po prostu idź najłatwiej. Zmusiłem też mnie do mniejszej dbałości o błędy i odłożyłem obsługę błędów na później, po napisaniu testów podnoszących błąd (tak naprawdę to TDD).\nTego się nauczyłem, kiedy pisałem. Kiedy nie wiem, co napisać, lub wiedziałem, że to, co piszę, było złe . Po prostu idź dalej. Właściwie napisz złe rzeczy. W końcu poprawię to później. Lub jeśli naprawdę jest tak źle, usuń go i przepisz, ale szybciej jest napisać rzeczy dwa razy, które napiszą wszystko za pierwszym razem.\nNaprawdę bardzo prawdopodobne jest, że kod, który Twoim zdaniem jest dobry na początku, będzie wymagał tyle samo usprawnienia, co naprawdę zły.\nJeśli podążysz ścieżką prostoty, otrzymasz również dodatkową premię. Łatwo akceptujesz usunięcie / zmianę wstępnego projektu / kodowania. Masz bardziej elastyczny umysł.\nPrzyzwyczaiłem się także umieszczać tymczasowy komentarz w kodzie, wyjaśniając, czego nie robiłem teraz i zamierzałem zrobić później, gdy kod będzie funkcjonować w normalnym przypadku użycia.\nUczestniczyłem również w XP Dojo i ćwiczyłem kata kodu z innymi programistami, aby zinternalizować praktyki XP. Pomogło. Dzięki temu powyższe metody formalne stały się instynktowne. Pomogło również programowanie w parach. Praca z młodymi programistami nabiera rozpędu, ale z doświadczeniem widać także to, czego nie robią. Na przykład w moim przypadku często widzę, jak angażują się w zbyt skomplikowane projekty i znam koszmar projektowania, który może do nich doprowadzić. Tak poszło. Zrobił to. Miałem problemy.\nNajważniejszym dla mnie jest utrzymanie przepływu. Bycie szybkim naprawdę udaje się utrzymać przepływ.\nTeraz wróciłem jako profesjonalny programista i wierzę, że jestem lepszy i szybszy dzięki głębszemu zrozumieniu tego, co robię. Ćwicząc TDD, wciąż mogę być nieco wolniejszy niż gdy byłem młodym bykiem (i niczego nie testowałem), ale nie mam też refaktoryzacji strachu i na pewno spędzam znacznie mniej czasu na debugowaniu (prawie wcale nie ma czasu, zrób to mniej niż 10% czasu) ).\nPodsumowując: Pokonałem blokadę kodu za pomocą zwinnych metod (XP), przechodząc do uproszczenia, a następnie refaktoryzacji i ćwicząc, aby zrobić to instynktownie. To zadziałało dla mnie. Nie jestem pewien, czy można go uogólnić na kogokolwiek innego.\nJeśli chodzi o poziom nabywania umiejętności, głównie nauczyłem się akceptować to, że za każdym razem, gdy zmieniam technologię (uczę się nowego języka, nowych ram itp.), Przechodzę przez etap, w którym zwalniam. Jest to normalne i ostatecznie to przezwycięży. Mogę to również zrekompensować dobrą metodologią i umiejętnościami programowania ogólnego i nie będzie to stanowić większego problemu.\n+1 za „dwa razy szybciej jest pisać rzeczy, które za pierwszym razem piszą wszystko idealnie”\n+1 za udostępnienie osobistej historii, która, jak się spodziewam, będzie rozpoznawalna i przydatna dla pytającego.\nZgadzam się, możesz mieć blok programistyczny (jak blok programisty). Nie możesz poradzić sobie ze złożonością, więc zgadujesz. Lekarstwo jest takie samo jak dla bloku pisarza; napisz coś . Gdy tylko pojawi się coś na ekranie, podpowie Ci, jak postępować. Prawdopodobnie otrzymałeś tę radę w mniej przejrzystej formie, ponieważ „Nie martw się wydajnością / błędami / czymkolwiek, po prostu szybko coś zrób”. Cóż, to połowa odpowiedzi. Druga połowa polega na tym, że po przejściu przez pusty ekran, wykonywanie rzeczywistej obsługi błędów, wydajne działanie algo lub cokolwiek jest proste.\n@SeattleCPlusPlus: Zgadzam się, że jest to proste w przypadku prostych problemów, prawdopodobnie w przypadku większości kodów algorytmicznych. Nie jest to takie proste, gdy chcesz uzyskać dobre struktury klas. Reguły refaktoryzacji nie są całkowicie bezużyteczne.\nWażną częścią programowania jest zarządzanie i kontrolowanie złożoności, a dla mnie osobiście jest to jeden z najważniejszych problemów. Jeśli zostanie to zignorowane, wówczas wzrośnie częstotliwość braków lub, jak w twoim przypadku, ETA gotowego oprogramowania gwałtownie wzrośnie.\nZłożonością oprogramowania można sterować i zarządzać z wielu różnych poziomów i sposobów, ale dobrą zasadą jest uzyskanie pewnej perspektywy: „Najwyższym priorytetem każdego projektu oprogramowania jest zadowolenie klienta, które jest funkcją jego oczekiwań”.\nInnymi słowy, złożoność oprogramowania zależy w dużej mierze od umiejętności opanowania oczekiwań klienta.\nPrzyjmując ten pogląd, stają się oczywiste dwa ważne punkty:\noczekiwania klienta muszą być jasno określone (w dowolnej formie);\nOczekiwania klientów mogą być zawsze modyfikowane i odbywa się to poprzez sztukę negocjacji.\nTwój przykład jest bardzo dobry: „po prostu napisz” kontra „mnóstwo innych rozważań”. Pomyśl o tym - jeśli ktoś zapisuje wyczerpujące wymagania dla obu wariantów, czy może istnieć równoważność opisanych funkcji?\nBudowa F16 różni się od budowy Cessny, chociaż oba mogą latać.\nProsta odpowiedź brzmi: zaakceptuj.\nWe wszystkich systemach trzeba dokonać kompromisu między niezawodnością, solidnością, bezpieczeństwem, szybkością, kosztami sprzętu, kosztami rozwoju, czasem wprowadzenia produktu na rynek, jak to nazywasz. Nie zawsze zgadzasz się ze sposobem, w jaki klient dokonuje tych kompromisów, ale to nie ty podejmujesz te decyzje. Możesz jedynie podać przemyślaną opinię. Rozwój oprogramowania obejmuje całą gamę, od „mojej osobistej strony internetowej” po „uruchomienie reaktora jądrowego”, a kod musi być odpowiednio napisany. Jeśli awaria oznacza „przeładuj moją osobistą stronę”, to kogo to naprawdę obchodzi, jeśli tak się stanie? Ale jeśli awaria oznacza „Czarnobyl”, wtedy preferujesz solidny kod, jeśli cokolwiek jest nieco przypadkowe dla moich upodobań.\nNiektórzy klienci chętnie przyjmą kod poziomu „Proof of Concept” i uruchomią go w swoich aktywnych systemach, a często mają dobrze przyzwyczajonych administratorów systemów. IME ich systemy są zwykle niedostępne przez około godzinę w środku nocy, podczas gdy następuje kilka zaplanowanych restartów. Ale podjęli decyzję biznesową, że właśnie tak chcą rzucić. Idealnie, ponieważ ich pole jest tak szybkie, że wysokiej jakości kod nigdy nie byłby gotowy, ale często dlatego, że nie widzą wartości (jeśli system „po prostu działa”, nigdy go nie zauważa, dlatego system nie reprezentuje wartości dla pieniądze). Jeśli zbytnio ci to przeszkadza, staraj się unikać tych klientów.\nBycie na bieżąco to czas, który wszyscy musimy spędzić, a przynajmniej powinniśmy spędzić. Czasami sprawi to, że będziesz pracować, innym razem po prostu utrzyma twój umysł w dobrej formie. Tak czy inaczej, spróbuj się tym cieszyć.\nTen „nieco swobodny dla moich upodobań” kawałek w twoim porównaniu w Czarnobylu sprawił, że mój dzień. Zaśmiałem się głośno :)\nWygląda na to, że Twoje umiejętności byłyby bardzo przydatne do tworzenia bardzo wysokiej jakości systemów o kluczowym znaczeniu, takich jak aplikacje związane z finansami / handlem, nadawanie, lotnictwo, obrona ...\nBłędy w tego rodzaju aplikacjach są bardzo kosztowne i zatrudniają ludzi, którzy myślą podobnie jak ty, ponieważ możesz zająć się wszystkimi przypadkami.\nPrawda jest taka, że nowoczesne systemy stają się coraz bardziej złożone. Komputer jest teraz podobny do tej gry „Jenga”, w której wszystkie te elementy polegają na wielu innych. Wyciągnij niewłaściwy kawałek, a pojawi się błąd, wyciągnij prawidłowy / konieczny kawałek, a nadal może pojawić się błąd. Im bardziej złożony system, tym więcej czasu poświęcisz na zastanowienie się nad sposobami uczynienia kodu bardziej niezawodnym i, miejmy nadzieję, również bezpieczniejszym. Szybkość byłaby dobra, ale myślę, że prędkość ostatnio zajmuje dużo miejsca, gdy słyszysz w wiadomościach, że włamano się do firmy „XYZ” i skradziono 6 milionów numerów kart kredytowych klientów.\nTwoi klienci mogą nie chcieć słyszeć, że ich program musi być bezpieczny, solidny itp. Ale możesz im powiedzieć, że ich samochód nie potrzebuje pasów bezpieczeństwa i poduszek powietrznych, a ich dom nie potrzebuje zamków i drzwi ... bo kto chce usłyszeć wszystko że?\nJeśli zastanawiasz się nad tym, podchodzisz do rzeczy we właściwy sposób, z tym wyjątkiem, że musisz wybrać strategię, która wydaje się „konkretna” i po prostu iść z nią.\nWygląda na to, że jesteś świadomy swojej skłonności do myślenia o wszystkim, co może pójść nie tak.\nDoświadczeni Ostrożni Programiści często uczą się podążać za mantrą YAGNI, nie będziesz jej potrzebować, gdy będą próbować powrócić do szczupłego, zwinnego i produktywnego przepływu pracy po tym, jak zbyt dusią się w chwastach trybu awaryjnego-analizy-zniknął-amok.\nJeśli jednak piszesz coś w dziedzinie, w której poziom opieki jest nie mniejszy niż wymaga tego profesjonalizm, powinieneś zdawać sobie sprawę, że twoją „prędkość”, twoją „produktywność”, w ujęciu netto, można zmierzyć na podstawie tego, ile dobrego ( lub wyrządzić szkodę), które wyrządzasz swojej firmie, klientom oraz pakietowi oprogramowania lub rodzinie produktów, którą budujesz lub konserwujesz.\nUwzględnij całkowity koszt utrzymania, całkowity koszt posiadania oraz całkowity koszt wdrożenia i utrzymania rozwiązań, gdy rozważasz zmiany w swoim podejściu. Szybsze działanie i popełnianie większej liczby błędów może, ale nie musi, poprawić sytuację.\nJeśli pracujesz w dobrej firmie, prawdopodobnie możesz porozmawiać o tym we własnym zespole i ze swoim przełożonym, bez ograniczania kariery. Jeśli nie możesz, teraz jest dobry moment, aby się tego dowiedzieć i znaleźć nową pracę.\nYAGNI uratował mnie, gdy przechodziłem przez ten etap. Ta odpowiedź wymaga więcej głosów pozytywnych. Problem „jestem zbyt wolny” nie może być jedynie zaakceptowany; nie są czasy, kiedy to OK, aby poświęcić się doskonałą architekturę, aby go z drzwi szybko.\nJedyne, co widzę, to: „Stajesz się coraz bardziej cenny”.\nW miarę zdobywania doświadczenia dowiadujesz się o rzeczach, których powinieneś unikać, a to czyni cię lepszym od innych.\nZauważyłbyś jedną rzecz, że Twój kod byłby teraz bezpieczniejszy i łatwiejszy w utrzymaniu.\nJedyne, co musisz zrobić, to wyjaśnić swojemu klientowi, dlaczego zajęło to trochę czasu i jak byłoby dla niego przydatne.\nMusisz pokazać im głębię swojej wiedzy.\nMusisz powiedzieć im, dlaczego to zrobiłeś, co zrobiłeś i jak to będzie miało znaczenie dla nich i ich interesów.\nMoją sugestią byłoby skoncentrowanie się na tej części.\nw razie wątpliwości domyślnie źle cytuje Knutha ...\n„Przedwczesna optymalizacja jest źródłem wszelkiego zła”.\nOto, co sugeruję, ponieważ wydaje się, że masz od czasu do czasu problem ...\nCo naprawdę dla mnie działa ...\nNapisz testy jednostkowe, jakby cały kod został wykonany.\nco naprawdę zrobiłeś:\nprzejrzyj wymagania dotyczące warstw modelu\nnaprawdę ustaliłem podział pracy, które obiekty są za co odpowiedzialne\nzabierz się do pracy w środowisku, w którym możesz faktycznie przejść przez działający kod, dzięki czemu rzeczy są o wiele szybsze i dokładniejsze ...\nopieraj się również na stwierdzeniach we wczesnym etapie rozwoju ... a następnie dowiedz się, jakie środki zaradcze należy wdrożyć, a nie napiszesz kodu, który jest nieosiągalny lub trudny do przetestowania.\nBrzmi jak wujek Bob, SOLIDNY facet.\nMyślę, że powinieneś trzymać się standardów kodowania, ale upewnij się, że masz bezpośredni kontakt ze swoimi klientami. Wielu klientów nie wie, co potrzeba / kosztuje zbudowanie dobrego oprogramowania. Edukowanie ich jest częścią pracy profesjonalnego programisty.\nBez względu na to, czy jesteś zwinny, czy wodospad, klient otrzymuje jakąś zgodę na to, czego oczekuje od aplikacji. Zbyt wielu programistów (OK, może więcej sprzedawców) jest winnych worków z piaskiem . „Nie powiedzieli, że chcą dobrze zabezpieczonej witryny”. W większości przypadków dzieje się tak dlatego, że ich nie pytano. „Nie masz nic przeciwko, jeśli Twoja witryna e-commerce zostanie zhakowana?” Oczywiście, że ich to obchodzi i dlaczego miałbyś to zbudować, aby ktoś mógł przeniknąć do bezpieczeństwa? Musisz ich edukować.\nUpewnij się tylko, że robisz tylko to, za co klient ci płaci. Częścią twojego serwisu jest twoje doświadczenie. Klienci oczekują, że znasz pułapki, bez konieczności pytania. To od nich zależy spełnienie wymagań. Możesz przekazać klientom, którzy chcą czegoś taniego.\nWłaściwie to właśnie wziąłeś przykład najgorszego: oprogramowania sieciowego, w którym oficjalnie konkurencyjne są noob php. Cena jest niezwykle ważnym czynnikiem, a kiedy dostarczam oprogramowanie wysokiej jakości, moi klienci płacą za oprogramowanie, a ja płacę za wysoką jakość.\nPomyśl o praktycznych konsekwencjach błędu w porównaniu do wszystkich innych problemów, które wymagają rozwiązania.\nRozważ następujące konsekwencje utworzenia źle napisanego fragmentu kodu:\nCała baza danych jest zrzucana co drugi miesiąc. 48 godzin przestoju podczas przywracania kopii zapasowych.\nDane klientów zostają powiązane. Zamówienia o wartości 200 USD są wysyłane do niewłaściwych klientów miesięcznie.\nRaz w tygodniu zamówienie utknie w złym stanie. Zamów statki, ale magazyn, aby za każdym razem dzwonić do działu pomocy technicznej.\nRaz na około dwa tygodnie aplikacja ulega awarii, a użytkownik musi ponownie wprowadzić dane o wartości 2 minut.\nRaz w miesiącu aplikacja zawiesza się przy uruchomieniu. Użytkownik musi zabić proces i zacząć od nowa.\nPierwszy jest oczywiście nie do przyjęcia. # 2 - # 5 może, ale nie musi, w zależności od charakteru firmy. # 2 - # 5 należy ocenić w kontekście innych problemów, przed którymi stoi firma.\nIdealnie # 2 - # 5 nigdy by się nie wydarzyło. W prawdziwym życiu, przy sprzecznych priorytetach, osoby podpisujące twoją wypłatę mogą chcieć, abyś pracował nad innymi rzeczami, zamiast pisać idealny kod, który nigdy nie ma problemu. Nie będą pod wrażeniem, jeśli numer 5 zostanie naprawiony kosztem nie naprawienia poważniejszego błędu w innym programie.\nRozwiązaniem jest utworzenie kolekcji bibliotek z często używanymi funkcjami, które można ponownie wykorzystać w różnych projektach. Na przykład mam bibliotekę StringFunctions.dll .NET, która wykonuje takie czynności, jak kodowanie, szyfrowanie, deszyfrowanie, ocena wyrażeń regularnych itp. W ten sposób nie muszę ciągle przepisywać rzeczy, które się nie zmieniają.\nPosiadanie opakowania do zadań tworzenia plików również ma sens. Twoja biblioteka może udostępniać metodę o nazwie GetFile (), która wykonuje wszystkie sprawdzenia za Ciebie i zwraca wartość null lub plik (lub cokolwiek, co uznasz za przydatne).\n— Kapitanie Kenpachi\nMyślę, że musisz nauczyć się decydować, ile trzeba zrobić dla danego projektu. Niektóre projekty mogą być trywialne i naprawdę nie musisz poświęcać tyle czasu na ich doskonalenie. Nie wszystko będzie wymagało solidnego szyfrowania ani skalowania do milionów użytkowników.\nNapisanie programu, który można dobrze skalować dla ponad miliona użytkowników, będzie wymagało czasu i doświadczenia, które masz teraz, ale jeśli wiesz, że Twoja aplikacja nie będzie używana przez więcej niż 1000 użytkowników, nie ma sensu wydawać wszystkich tym razem doskonaląc go.\nMyślę, że jest to ważny etap w twojej karierze programistycznej i teraz musisz przejść do następnego poziomu, który dotyczy dojrzałości, a nie programowania. Musisz być w stanie poprawnie zdecydować, ile czasu i kodu powinno wystarczyć na konkretny projekt.\nI podobnie jak wszystko inne, możesz to osiągnąć również poprzez praktykę. Spróbuj więc zdecydować o tym, zanim zaczniesz projekt, czasem nawet, gdy już nad nim pracujesz, z doświadczeniem, które również przejdziesz. Na początku może być kilka trafień i chybień, ale z czasem je udoskonalisz (podejmowanie decyzji, a nie kodowanie).\n@Zilk, nie jestem świetnym programistą i programuję od 1998 roku. Nawet teraz mam do czynienia z tym problemem. Ale zdałem sobie sprawę, że ostatecznie jakość ma znaczenie. Jeśli dzisiaj umrę, ktoś powinien być w stanie odebrać to, co robię teraz, z miejsca, w którym opuściłem. Takie powinny być standardy programowania (Universal).\nTeraz przeniosłem się z programisty na architekta. Przejście do zarządzania zmienia linię. Jeśli chcesz kontynuować swoją pasję, możesz zostać Architektem.\nPoczątkowo jako architekt techniczny -> architekt rozwiązań -> architekt przedsiębiorstw -> główny architekt i tak dalej.\nJako architekt poprowadzisz ludzi do sukcesu. Ludzie tacy jak ty, którzy programują od dziesięcioleci, te lata doświadczenia, które można wykorzystać, aby poprowadzić innych.\nJak ptak wyżej leci więcej lądów, które widzi, więc twoje doświadczenie.\nPozwól, że powiem ci, że programowanie poprawnej implementacji jest ważne niż szybsze programowanie niewłaściwej implementacji. Niedawno jeden z moich juniorów zaprogramował coś złego i kosztowało to bank dużo pieniędzy. Oczywiście, że dostarczyliśmy na czas wcześniej, ale to nie miało sensu! Czy powierzono mi rolę przewodnika, mimo że ten sam junior zakodowałby, że problem nie miałby miejsca. Podaję ten przykład, aby podkreślić, że dobre wskazówki są również ważne. Niektórzy nazywają tę pracę konsultacją.\nInną opcją jest: przestań pisać kod, zamiast tego sprzedaj swoją wiedzę specjalistyczną w wykrywaniu problemów z wyprzedzeniem.\nInnymi słowy, zostań konsultantem .\nWiele organizacji chętnie płaci drogie dolary (jeśli nie najwyższe dolary), aby ktoś dostrzegł problemy, zanim spędził miesiące na tworzeniu kodu, który sprawia problemy. Powszechnie wiadomo, że naprawienie błędu w projekcie jest o rząd wielkości tańsze / łatwiejsze niż naprawienie go po jego zakodowaniu, przetestowaniu i wdrożeniu.\nNie będziesz pisać tyle kodu i prawdopodobnie możesz tego przegapić, ale wydaje się, że rzeczywiste wiersze kodu nie są twoją podstawową siłą, ale wiedzą, które wiersze kodu należy napisać - a które nie.\n(cóż, jeśli to lubisz ...)\nMoja najlepsza rekomendacja dla Ciebie to: bloki konstrukcyjne.\nStwórz blok budowania plików, któremu zawsze możesz zaufać, stwórz go dla swojego API, przestań marnować czas na pisanie tego samego w kółko. Pomyśl o każdym problemie raz i napraw go raz na zawsze.\nNikt tego nie dogoni, z pewnością nie nowicjusz, który spędza 80% swojego czasu na debugowaniu kodu, który zawodzi w przypadkach, których nie rozumie.\nPrzede wszystkim nie naprawiaj problemów, które nie mogą się zdarzyć, takich jak nieprawidłowe uprawnienia.\nJeśli uprawnienia są niepoprawne, coś jest już nie tak i powinieneś to naprawić, zamiast uczynić program kuloodpornym.\nW pewnym momencie musisz po prostu nie strzelać sobie w stopę, zamiast zawsze sprawdzać, czy zrobiłeś to, czy nie.\nZamiast poświęcać czas na dokumentację, poświęć czas na samodokumentowanie kodu i jak najkrótsze. Zamień wszystkie te funkcje duplikatów. Zmniejsz bibliotekę, zmieniaj nazwy elementów z precyzją.\nNie bądź dla siebie zbyt surowy. Pracujesz w zawodzie o coraz większej złożoności, który wymaga więcej ludzkiej inteligencji, wiedzy i doświadczenia niż kiedykolwiek wcześniej.\nMoc przetwarzania komputera spowalnia - być może wkrótce utknie w martwym punkcie - co prowadzi do konieczności wprowadzenia układów wielordzeniowych, układów numerycznych zasilanych GPU, równoległości itp. Istnieje tylko tyle tranzystorów, które można umieścić na układzie.\nDlatego wielkie postępy obecnie i w przyszłości będą pochodzić od programistów - zaawansowane algorytmy i bardziej wydajny kod.\nJeśli spojrzysz na GTA 4 i GTA 5, różnice są zdumiewające. Ale oba działają na tym samym sprzęcie. Jest to wynik bardzo inteligentnej i zaawansowanej praktyki programowania, która po prostu nie była wymagana ani dostępna 10 lat temu.\nMoże to również oznaczać, że doświadczeni programiści mogą stać się bardziej wartościowi w przyszłości - podobnie jak inne zawody, takie jak inżynieria, w których najwyższe zarobki zwykle pojawiają się na późnym etapie kariery.\nTak jak ty, zacząłem programować w wieku 14 lat, także kiedy dostałem swój pierwszy komputer (chociaż w tym momencie studiowałem przez kilka miesięcy). Jednak mam teraz „tylko” 33 lata. :-)\nMoja sugestia jest taka, że przy opracowywaniu czegoś bierzesz każdy z tych zmartwień (uprawnienia do plików, liczbę plików w katalogu itp.), A następnie wykorzystujesz całe swoje ogromne doświadczenie, aby odpowiedzieć na kilka pytań na ten temat, w tym duchu:\nIle czasu zajmie prawidłowe rozwiązanie tego problemu w kodzie?\nJeśli nie poradzisz sobie z tym właściwie, to jak prawdopodobne jest, że to coś cię ugryzie później?\nJeśli cię gryzie, jakie są konsekwencje?\nUzbrojony w te odpowiedzi tak doświadczony facet nie będzie miał problemów z podjęciem mądrej decyzji. ;-)\nObowiązkiem „weteranów” takich jak ty jest wymyślenie tego rodzaju wymagań, a to obejmuje zarówno identyfikację tego, co może pójść nie tak, jak i określenie potencjalnych problemów, na które należy zwrócić uwagę.\nReakcja PO jest taka, że wszystkie zaobserwowane potencjalne problemy wymagają zapobiegania. Mogło to być prawdą, kiedy zaczynał jako młodszy programista (ponieważ potencjalne problemy, które zidentyfikował, oznaczały zwykle ogromną poprawę jakości), najprawdopodobniej już nie jest to prawdą: jak wyjaśnia @igorrs: nie wyciągaj automatycznie wniosku, że każdy potencjalnemu problemowi, który widzisz, należy zapobiec - świadomie zdecyduj, czy potrzebujesz. To zaletą masz ponad programistów juniorów: mogą tylko zapobiec temu, co widzą, podczas gdy można zapobiec temu, co rzeczywiście wymaga zapobiegania.\nZnajomość wszystkich możliwych kryteriów podczas tworzenia aplikacji jest najważniejsza w tworzeniu wysokiej jakości produktu. Dobrze sobie z tym radzisz. Jedno, co możesz zrobić, to: możesz podzielić wymaganie na poziom jakości, a następnie zmapować poziom z podanym terminem. W ten sposób możesz łatwo dotrzymać terminu projektu.\n— Jagz W.\nWedług słów Edsgera Dijsktry: „Jeśli debugowanie jest procesem usuwania błędów oprogramowania, wówczas programowanie musi być procesem ich wprowadzania”. Robisz tylko mniej tego drugiego, więc musisz zrobić mniej tego pierwszego. To tylko kwestia nauki spędzania czasu na odpowiednim kodowaniu. Nadal jestem stosunkowo młodym programistą (czytam 20ish) i staram się raz kodować coś całkowicie poprawnie. Godzina planowania i 10 minut kodowania jest znacznie lepsza niż 10 minut planowania, godzina kodowania i trzy debugowania.\n— ford prefekt


UZ 26.08.2019 07:49\nJak donosi "Super Express", powołując się nekrolog z "Rzeczpospolitej", msza żałobna w intencji zmarłego Piotra Woźniaka-Staraka ma odbyć się w czwartek 29 sierpnia o godzinie 19.00 w kościele w Konstancinie-Jeziornej przy ul. Anny Walentynowicz 1. Kolejnego dnia, a więc w piątek 30 sierpnia, urna z prochami znanego producenta filmowego zostanie złożona w Fuledzie koło Giżycka.\nŚmierć Piotra Woźniaka-Staraka. Znany producent filmowy zaginął ponad tydzień temu\nPrzypomnijmy, że Piotr Woźniak-Starak zaginął w niedzielę 18 sierpnia. Mężczyzna wpadł do jeziora Kisajno, gdzie pływał motorówką wraz z 27-letnią kobietą. Przez kilka dni producenta filmowego szukały służby. Jego zwłoki odnaleziono 22 czerwca. O śmierci Piotra Woźniaka-Staraka poinformowało Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji.\nPiotr Woźniak-Starak był prywatnie pasierbem właściciela zakładów farmaceutycznych Polpharma Jerzego Staraka, synem restauratorki Anny Woźniak-Starak oraz mężem prezenterki telewizyjnej Agnieszki Woźniak-Starak. Był także producentem filmowym oraz współwłaścicielem i członkiem zarządu przedsiębiorstwa producenckiego Watchoutstudio. Pracował przy produkcji takich filmów jak "Sztuka Kochania. Historia Michaliny Wisłockiej", "Bogowie", "Big Love". Jego firma zajmuje się także realizacją spotów reklamowych - wśród klientów przedsiębiorstwa wymienić można takie marki jak UPC, PKO BP czy Circle K.\n13:56 Będzie nowa formuła wstępowania do wojska. Mariusz Błaszczak: Nie przywracamy obowiązkowej służby


Nowe chwil贸wki 2020 | kalkulator online 馃摬\nPor贸wnywarki finansowe 2020\nTylko dok艂adne zapytanie\n1 Nowe Chwil贸wki 2020 – lista\n1.1 O czym nale偶y pami臋ta膰?\nKliknij, aby oceni膰 wpis\n[W sumie: 0 艢rednio: 0]\nNowe Chwil贸wki 2020 – w kt贸rej firmie po偶yczkowej mo偶esz uzyska膰 po偶yczki chwil贸wki w 2020 roku? Kt贸re kroki powiniene艣 wykona膰 偶eby uzyska膰 chwil贸wk臋 w 2020 roku? Czy s膮 nowe, szczeg贸lne wymagania, jakie musisz spe艂ni膰 podczas starania si臋 o chwil贸wk臋 w 2020 roku? Na te, i szereg innych pyta艅 znajdziesz odpowied藕, czytaj膮c ten artyku艂. Dlatego ju偶 w tym momencie przeczytaj jakie s膮 najnowsze chwil贸wki 2020 oraz poznaj propozycj臋 nowych po偶yczek, b臋d膮cych do dyspozycji w 2020 roku. Mo偶esz tak偶e z艂o偶y膰 od razu wniosek online o now膮 chwil贸wk臋, kt贸ra jest aktualnie dost臋pna online w 2020 roku. Zapraszamy do lektury.\nNowe Chwil贸wki 2020 – lista\nCo oznacza poj臋cie chwil贸wki?\nChwil贸wki, s膮 to kr贸tkoterminowe po偶yczki, udzielane na okres do jednego, dw贸ch miesi臋cy. Po偶yczka pieni臋偶na, przyznana mo偶e zosta膰 jako darmowa b膮d藕 odp艂atna w przeciwie艅stwie do kredytu bankowego, kt贸ry zawsze jest odp艂atny. Dlatego firm po偶yczkowe zacz臋艂y udziela膰 darmowych pierwszych po偶yczek dla nowych Klient贸w, 偶eby zach臋ci膰 ich do korzystania ze swoich us艂ug. Takie rozwi膮zanie stosuj膮 m.in:\nVisset.pl – do 1.000,00 z艂\nHalopo偶yczka – do 2.000,00 z艂\n艁atwyKredyt – do 1.500,00 z艂\nFreezl.pl – do 5.000,00 z艂\nKt贸re kroki powiniene艣 wykona膰, 偶eby uzyska膰 chwil贸wk臋 w 2020 roku?\nPowiniene艣 z艂o偶y膰 wniosek online, czyli wype艂ni膰 formularz elektroniczny, dost臋pny na stronie Po偶yczkodawcy. Czasami nale偶y za艂膮czy膰 skany dokument贸w, potrzebnych w procesie wnioskowania o chwil贸wk臋,\nNast臋pnie powiniene艣 wykona膰 przelew weryfikacyjny w kwocie od 0,001 z艂 do 1,00 z艂 (zale偶nie od wytycznych Po偶yczkodawcy),\nOczekiwa膰 na decyzj臋, podczas kt贸rej Po偶yczkodawca sprawdzi, czy b臋dziesz w stanie zap艂aci膰 ewentualne zobowi膮zania z tyt. chwil贸wki.聽 Oraz sprawdzi, czy nie widniejesz w bazach d艂u偶nik贸w,\nW przypadku decyzji pozytywnej zapozna膰 si臋 z warunkami Umowy o chwil贸wk臋, zaakceptowa膰 Umow臋 wraz z harmonogramem,\nOczekiwa膰 na przelew 艣rodk贸w z tytu艂u uruchomionej po偶yczki na konto, jakie poda艂e艣 w formularzu elektronicznym (wniosku o chwil贸wk臋). I z kt贸rego wykona艂e艣 przelew weryfikacyjny.\nO czym nale偶y pami臋ta膰?\nNa pewno nale偶y przeanalizowa膰, czy b臋dziesz w stanie zap艂aci膰 chwil贸wk臋 wraz z kosztami. Pe艂n膮 kwot臋 koszt贸w dotycz膮c膮 danej chwil贸wki poznasz, czytaj膮c formularz informacyjny dost臋pny na stronie Po偶yczkodawcy (przewa偶nie przy kalkulatorze).\nPami臋taj,聽偶eby w terminie zap艂aci膰 chwil贸wk臋. Pozwoli to na bezproblemowe uzyskanie kolejnej chwil贸wki w przypadku pozytywnej oceny zdolno艣ci do sp艂aty chwil贸wki.\nDowiedz si臋 tak偶e wi臋cej na temat bezpiecze艅stwa zawierania transakcji w internecie, czytaj膮c artyku艂y b臋d膮ce do dyspozycji w sieci.\nJe艣li jeste艣 ju偶 got贸w skorzysta膰 z chwil贸wki, poznaj nasz膮 propozycj臋, obejmuj膮c膮 najnowsze chwil贸wki 2020.\nPierwsza po偶yczka do 3000 z艂otych ca艂kowicie za darmo!\nRRSO dla pierwszej darmowej po偶yczki wynosi 0%, dla kolejnych 1804% (przyk艂ad reprezentatywny).\nAby ubiega膰 si臋 o po偶yczk臋, trzeba posiada膰 polskie obywatelstwo i mie膰 uko艅czone 21 lat.\nRRSO dla pierwszej darmowej po偶yczki wynosi 0%, dla kolejnych 1958% (przyk艂ad reprezentatywny).\nNowe Chwil贸wki 2017 - lista nowych po偶yczek w 2017 roku\nChwil贸wki na 60 dni za darmo - lista chwil贸wek dost臋pnych online\nKalkulator Chwil贸wek 2020\nNast臋pny post Ranking chwil贸wek 2020\nPoprzedni post Ranking chwil贸wek 2019\nZaoszcz臋d藕 na OC/AC\nCzego艣 nie wiesz?\n6 Wa偶nych Zasad Po偶yczek Pozabankowych\nJak bezpiecznie zaci膮gn膮膰 po偶yczk臋 przez internet w firmie po偶yczkowej\nJak oprocentowane s膮 po偶yczki pozabankowe\nJak szybko sp艂aci膰 po偶yczk臋 pozabankow膮\nMarcin o Ranking kredyt贸w got贸wkowych 2019\nMarek o Ranking chwil贸wek 2019\noewonga o Maksymalna Kwota Chwil贸wki\nadmin o Maksymalna Kwota Chwil贸wki\njonatan o Maksymalna Kwota Chwil贸wki\nkalkulator online 馃摬 © 2020. Wszelkie prawa zastrze偶one


Sagi Lubelszczyzny: Wspomnienia "rzezi wołyńskiej" (ZDJĘCIA) - Polskatimes.pl\n15 lipca 2013 15.07.2013 Aktualizacja: 11 lipca 2016 14:22 11.07.2016 14:22\nSaga rodziny Ciechocińskich ©Marcin Paszczak\nOdwiedza Pani jeszcze okolice Równego?\nWcześniej byłam tam parę razy. Kiedy pierwszy raz pojechałam, to tak bardzo ścisnęło mnie w sercu. Poszłam do mojego rodzinnego domu od strony torów. Nadal był tam ogród. Dwa krzaki agrestu, duża jabłoń antonówka, czereśnie i śliwki. To wszystko jeszcze tam rosło.\nRozmawiała Pani z nowymi właścicielami?\nTo byli ci sami, których przydzielono nam do domu pod koniec wojny. Mieli już dorosłe dzieci. Oni przyjeżdżali też do nas, do Polski. Bardzo mili ludzie. Jak mieszkaliśmy wspólnie, to też byli bardzo przychylni. W lutym 1945 roku tatę zabrali do wojska, a ja z mamą zaczęłyśmy się przygotowywać do wyjazdu. Wtedy przydzielili nam do domu rodzinę ukraińską. On był Rosjaninem. Mieli trzech synów i córkę. Zajęli pokój, a my zostałyśmy w kuchni. Mieszkaliśmy tak przez trzy miesiące. To było takie przygotowanie do wymiany. Miałyśmy już kartę repatriacyjną i pytano nas, gdzie chcemy jechać. Mama była z Wolbromia koło Olkusza i tam jechali wszyscy z rodziny. Dziadek Jan Bochenek i babcia Marianna - rodzice mamy, ciotka Gienia, Marysia i Stasia. A my z mamą, nie wiem dlaczego, do Radomska. W końcu wyjechałyśmy. Załadowali nas do wagonów towarowych. Później, kiedy zmieniały się tory z szerokich na wąskie, przerzucili nas do węglarek bez dachów. Na stacji zaczęło się poszukiwanie czegokolwiek, żeby poprzykrywać te wagony. Potem na każdej stacji szukało się jakichś kawałków drewna. Brało się trzy kamienie i rozpalało między nimi ogień, aby zjeść coś gorącego. My miałyśmy z mamą zapasy. Suszona kiełbasa w tłuszczu, suszony makaron, suchary, cukier. Tylko wszystko na sucho. Ja biegałam, żeby wszystko zdobyć, bo mama była chora i nie mogła chodzić. Później ktoś znalazł blachę i przykrył wagon. Ktoś inny przyniósł piecyk. Ludzie zaczęli zostawać po drodze, bo nigdy nie wiadomo było, kiedy pociąg odjedzie i tak kilka miesięcy. W każdym razie, zamiast w Radomsku znalazłyśmy się w Malborku. Później w 1946 roku wylądowaliśmy w Lublinie, bo tata miał znajomego w lubelskiej cegielni, a w Równym pracował właśnie w cegielni.\nPrzyszedłem do Pani po trudne wspomnienia.\nCzasem są trudne. Urodziłam się w 1933 roku i większość wydarzeń pamiętam, choć niektóre uleciały. Może najpierw opowiem o dziadkach, czyli rodzicach mamy. Mama Otolia, tak było zapisane w dokumentach i tak na nią mówili, urodziła się w Wolbromiu, tak jak wszystkie inne dzieci Bochenków. Cztery córki i syn. Dziadek Jan z dziada pradziada był kolejarzem i w pewnym momencie przenieśli go z rodziną do Równego. Tam dziadek miał budkę kolejową, a obok był dom. W czterdziestym trzecim zaczęli mordować. Dziadek i babcia bali się i przenieśli się do nas do Basowego Kąta. Niedaleko Równego, dziś ta wioska jest dzielnicą miasta. Mój tata, Michał, był z zawodu kowalem, ale to już zupełnie inna historia, bo z kolei jego ojciec też był kowalem i tego zawodu nauczył wszystkich synów. Miał dziewięciu synów i jedną córkę. Oni wszyscy mieszkali w pobliżu. Mój tata choć kowal, pracował w sezonie w cegielni, a po sezonie konserwował maszyny.\nPamięta Pani, jak przyjechali do Was dziadkowie?\nNo oczywiście. Mieszkaliśmy razem. Później, kiedy terror ze strony ukraińskiej się nasilił, uciekaliśmy wszyscy na noc do rodziny w pobliżu. Dziadek nadal pracował jako kolejarz i koledzy ostrzegali go, że w nocy może być niebezpiecznie. Wtedy całą rodziną gromadziliśmy się w jednym domu. Wszyscy spali, a dwóch lub trzech mężczyzn pilnowało.\nMieli chociaż jakąś broń?\nA skąd. Gdzieś jakaś siekiera i w razie czego pałki. Ale to niewiele by dało, bo oni byli uzbrojeni. Mogli też podpalić dom. Tego też się obawialiśmy. Naokoło słyszało się o tym co się dzieje, tym bardziej że jeden z najstarszych braci ojca, Jan Wałek, mieszkał w miejscowości Janowa Dolina nad Horyniem i został zamordowany. Mieszkał tam od lat z żoną i dziećmi i te dzieci, moje rodzeństwo stryjeczne, musiały wtedy uciekać. Ich rodzice zostali zamordowani, mimo że Jan mieszkał tam od lat i znał wszystkich. Nie chciał uciekać, choć go ostrzegali. Miał syna, który ożenił się z Ukrainką. Sąsiedzi mówili mu: - Zabieraj dzieci i uciekaj, bo szykują się na ciebie. On jednak powtarzał, że jest tu od lat, zżyty z nimi, więc dlaczego, kto chciałby go skrzywdzić. W końcu przyszli i powiedzieli, że pójdzie z nimi. Jak poszedł, to już nie wrócił. Po jakimś czasie przyszli do stryjenki. Ona poprosiła: - Powiedzcie mi, gdzie jest mój Jasiek. Na co oni: - Chodź z nami, to ci pokażemy, gdzie jest twój Jasiek. Później jeden z nich opowiedział Antkowi, najstarszemu bratu mojego taty, że wzięli ją nad Horyniec i zamordowali, a ciało wrzucili do rzeki.\nWrócimy do Basowego Kąta?\nTam też mordowali. Niedaleko była miejscowość Halerówka i tam moi rodzice mieli dobrych znajomych. Oni wydawali córkę za mąż. Po prostu skromna uroczystość, bo młodzi chcieli się pobrać. Poprosili moją mamę na starościnę. Pamiętam, jak piekła ciasto z cynamonem. Dziś nieraz ja takie piekę. Drożdżowe z cynamonem. Powiedziała, że skoro jest starościną, to choć tyle zrobi, żeby tradycja była i każdemu chociaż po kawałeczku dać. Młodzi poszli na swoje, a po jakimś pół roku przybiegł ojciec z wiadomością, że ich zamordowali w okrutny sposób. Młodzi uciekli do piwnicy i tam ich złapali. Ojciec opowiadał, że kartofle w piwnicy były zbroczone krwią, a temu chłopcu obcięli głowę.\nJak to dziecko, z grupą rodzeństwa i innych dzieciaków poszłam na pogrzeb i, jak to dziecko, przepychałam się do przodu. Ksiądz przemawiał i w pewnym momencie wziął głowę za włosy i ją uniósł. Był strasznie przejęty i mówił o tym, że ludzkość doszła do takiego okrucieństwa. Przemawiał, a ludzie okropnie płakali. Uciekłam i nie pamiętam, kiedy się znalazłam w domu. Tak to przeżyłam. Później, kiedy się ściemniało, to truchlałam ze strachu. Poza tym słyszałam cały czas, co dorośli mówią. Tu wymordowali, tam potopili. W tamtym czasie mama często mnie wysyłała na noc do ciotki do Równego. Bałam się wtedy o rodziców. Myślałam, jak im minęła noc i czy żyją. Wspomnę jeszcze Czechów.\nCzechów? Właśnie tam?\nW pobliżu nas mieszkało wielu Czechów. Mieli duże gospodarstwa, nie tak jak my. No i mieszkało niedaleko nas małżeństwo Czechów z dwójką chłopców, bliźniaków. Bliźniaki miały około ośmiu lat i jeszcze ich pamiętam. Bardzo miła rodzina. Mama chodziła do nich, aby dorobić. Zresztą wiele osób z okolicy tam pracowało. Właśnie ci ukraińscy pracownicy ostrzegali ich, żeby uciekali. Ale oni, tak jak wtedy wszyscy, twierdzili, że nic złego nikomu nie zrobili, to i ich nie spotka krzywda. Przyszli do nich w nocy i wymordowali całą rodzinę. Pokój chłopców był cały obryzgany krwią. Ich ojciec próbował uciekać na stertę słomy. Tam jednak dopadli go i zarąbali siekierą. Oni nie patrzyli, po prostu rąbali. Potrafili zabijać nowo narodzone dzieci, rzucać nimi o ścianę, a kobietom w ciąży rozpłatywać brzuchy. Chodzili całymi bandami. Pamiętam, że dwa domy dalej mieszkała rodzina Ukraińców. Mieli duże gospodarstwo i trzech synów. Wszyscy oni należeli do UPA. Mieli może 16, 17 lat. Kiedy już w tamte okolice weszli Rosjanie, to dali rodzicom warunek, żeby synowie się ujawnili i zgłosili. Jak nie, to ich wywiozą na Syberię. Nie zgłosili się i rodziców z córką wywieźli.\nW 1944 roku miała Pani jedenaście lat. Rodzice nie próbowali jakoś chronić dziecka przed takimi makabrycznymi informacjami?\nCóż. Takie były czasy. Starsi w ogóle nie liczyli się z tym, że dzieci słyszą i widzą to wszystko. Nawet nie próbowali odgraniczyć nas od tych potworności. To był wtedy chleb powszedni. Kolejny mord nie był już nawet jakimś wielkim wydarzeniem. Po prostu na co dzień się o tym mówiło, a dzieci po prostu słuchały.\nNie próbowali jakoś tego wszystkiego wytłumaczyć? Uspokoić?\nCo mieli powiedzieć?! Czym myśmy im zawinili. Nadal nie wierzę w jakiekolwiek porozumienie między nami. Myślę, że oni w dalszym ciągu pałają do nas nienawiścią, a my z kolei do nich, bo tyle od nich wycierpieliśmy.\nNawet z perspektywy czasu nadal Pani tak myśli?\nCo ja myślę? Nie zastanawiałam się nad tym. Po czyjej stronie jest wina i od czego to wszystko się zaczęło? Dlaczego tyle okrucieństwa i nienawiści? Bo przecież z Niemcami była wojna i można powiedzieć, że to w jakiś sposób tłumaczyło mord. Ale tam był wcześniej spokój, byliśmy sąsiadami, a oni nie patrzyli czy starszy, czy młodszy, czy kobieta czy dziecko.\nNiemcy też tam byli.\nNiemcy można powiedzieć, dawali nam namiastkę bezpieczeństwa. Tam, gdzie stacjonowali, upowcy uważali. Niemcy też się ich bali. Jak jakiś Niemiec zapuścił się gdzieś sam, to go likwidowali. Ale Niemców zupełnie nie obchodziło, że Ukraińcy mordowali Polaków.\nDawali namiastkę bezpieczeństwa?\nNa początku i z tego względu, że UPA się ich bała i odwrotnie. Ale później dla nas jedni i drudzy byli zagrożeniem. Jednego brata ojca Niemcy złapali i wywieźli gdzieś do obozu, a później rozstrzelali drugiego brata i jego trzech synów, bo grali w piłkę. Mimo wojny wszyscy młodzi szukali rozrywki. Była tam drużyna Pogoń, chyba w Równym. W 1944 roku wygrali mecz z Niemcami. Wygraną okupili śmiercią. Wszyscy zostali rozstrzelani...\nZapraszamy Państwa do opowiadania swoich rodzinnych historii. Czekamy pod numerem: 81 44 62 800. Adres e-mail: m.jaszak@kurierlubelski.pl\nŹródło: Kurier Lubelski - Rzeź wołyńska. "Banderowcy nie patrzyli, po prostu rąbali"\nrzeź wołyńska wspomnienia\nrzeź wołyńska zdjęcia\nrzeź na wołyniu zdjęcia\nzdjecia z rzezi wolynskiej\nwołyń 1943 wspomnienia\nrzeź na wołyniu wspomnienia\nDobrze że artykuł teraz już otwarty\nja (gość) 11.07.16, 14:20:03\nWarto czytać, wiedzieć, pamiętać... "jeśli ja o nich zapomnę to ty boże w niebie zapomnij o mnie"\ngosc 23210 (gość) 19.08.13, 02:39:52\nto wstyd , zeby placic za historie , chce mi sie zygac na was mutherfuckers\nNie za darmo !\noj ,oj (gość) 16.07.13, 01:53:39\nbo gazeta też kosztuje .\njej (gość) 15.07.13, 19:39:12\nnaiwni niech płacą za piano ja cały ten i inne artykuły przeczytam za darmo w KL i nietylko\nPodpissrt (gość) 15.07.13, 16:42:38