Poeta (Emerson) - Wikiźródła, wolna biblioteka\nTytuł orygin. The Poet\n Tak zwani u nas znawcy sztuki są to niejednokrotnie ludzie, którzy zdobyli sobie pewną znajomość najbardziej podziwianych dzieł malarskich i rzeźbiarskich i posiadają zamiłowanie wykwintności; jeżeli jednak badać zaczniemy, czy i własny ich duch odpowiada wymaganiom piękna estetycznego, czy do pięknych obrazów podobne są także ich czyny, wówczas przekonamy się, że to zwykli, zmysłowi egoiści. Wykształcenie ich ściśle jest ograniczone, podobnie jak suchy kawał drewna, potarty dla wywołania ognia, w jednem się tylko rozgrzewa miejscu, gdy tymczazem reszta polana pozostaje zimną. Całe ich znawstwo sztuk pięknych polega na znajomości kilku prawideł i szczegółów rzeczowych, albo też na pewnym, przeważnie bardzo ograniczonym sądzie o barwach i kształtach, wygłaszanym dla rozrywki lub popisu. Jak powierzchowne jest pojęcie piękna u naszych miłośników sztuki, widać już z tego, że ludzie ci zatracili snać już całkowicie świadomość zupełnej, bezpośredniej zależności wszelkiej formy od ducha. W filozofii naszej brak nauki o formach. Wtłaczają nas w nasze ciała, jak ogień w panew i noszą z miejsca na miejsce; nikt nie przeczuwa, jak ściśle duch i jego narzędzie wzajemnie sobie odpowiadają, a tem mniej, że narzędzie to jest tylko latoroślą tamtego. Ludzie inteligentni nie wierzą już także w istotną zależność świata materyalnego od ducha i woli. Nawet teologowie, mówiący o duchowem znaczeniu okrętu, obłoku, miasta, uważają to za mrzonkę, i oni wolą stawać na pewnym gruncie dowodów historycznych; co więcej, i nasi poeci zadowalają się mieszczańskim, wyrównanym sposobem życia i utwory swoje piszą z wyobraźni, w bezpiecznem oddaleniu od swych doświadczeń. Najwyższe przecież duchy świata nie ustawały nigdy w badaniu dwojakiego, albo, lepiej mówiąc, czworakiego, a nawet stokrotnego, czy wielokrotniejszego jeszcze znaczenia wszelkich zjawisk zmysłowych: Orfeusz, Empedokles, Heraklit, Plato, Plutarch, Dante, Swedenborg i wszyscy arcymistrze rzeźby, malarstwa, poezyi. Nie jesteśmy bowiem ani panwiami, czy zarzewnicami, ani nawet świecznikami czy pochodniami, jesteśmy dziećmi ognia, z niegośmy się narodzili, ba, zgoła tego nie przeczuwając, jesteśmy niczem więcej, jak tylko przemianami tego bóstwa, oddalonymi od niego o dwa lub trzy stopnie rozwoju. A ukryta i zapoznana ta prawda, że źródła, z których wypływa strumień czasu ze wszystkimi swymi tworami, w najwewnętrzniejszej istocie swej idealne są i piękne, prowadzi nas do badania natury i zadań poety czyli twórcy piękna, do rozpatrywania środków i materyału, którymi się posługuje, do zajmowania się poziomem, na jakim sztuka jego w dzisiejszej znajduje się dobie.\nOlbrzymi to problemat, albowiem poeta jest przedstawicielem ludzkości. W niezliczonym tłumie ludzi cząstkowych jest on człowiekiem całym, uczy nas poznawać nie swoje własne bogactwo, lecz bogactwo ogółu. Młodzieniec uwielbia ludzi genialnych, ponieważ, prawdę powiedziawszy, są oni bardziej nim, niż on sam. I oni i on poczynają z ducha, lecz oni więcej. W oczach ludzi miłujących przyroda zyskuje na pięknie przez to, że w wyobrażeniu swem spoglądają razem z poetą na jej wspaniałość. Odosobniony jest on wśród spółczesnych dzięki swej prawdzie i dzięki swej sztuce, ma jednak za towarzyszkę otuchę, że prędzej czy później dążenie jego musi za sobą wszystkich porwać ludzi. Albowiem wszyscy ludzie żyją z prawdy i potrzebują się wypowiedzieć. W miłości i sztuce, w skąpstwie i polityce, w zabawie i pracy pragniemy ujawnienia bolesnej naszej tajemnicy. Człowiek jest tylko połową siebie, druga połowa to jego wypowiedzenie się.\nAle mimo całego wysiłku przy ujawnianiu swego wnętrza, nigdy go istotnie wyrazić nie umiemy. Nie wiem, dlaczego zawsze potrzebny nam jest tłumacz, przeważna jednak część ludzi zdaje się składać z niepełnoletnich, którzy własnego nie posiedli jeszcze majątku, albo też z niemych, nie umiejących powtórzyć zwierzeń przyrody.\n Niema człowieka, któryby nie przypuszczał, że słońce i gwiazdy, ziemia i woda, cel mają nadzmysłowy. Są, czekają, ażeby mu szczególne świadczyć przysługi. Ale w budowie naszej istnieje jakaś zapora lub nadmiar lenistwa, tak, że przysługi te nie mogą w całej wystąpić pełni. Wrażenia przyrody oddziaływują na nas zbyt słabo, iżby były zdołały zmienić nas w twórców. Przy każdem zetknięciu się z nią powinno w nas huczeć i brzmieć. Każdy powinien być do tyla twórcą, iżby przynajmniej w rozmowie zdołał wyrazić, co się z nim i w nim dzieje. Doświadczyliśmy przecież, że promienie i wrażenia dość mają siły, aby do naszych dotrzeć zmysłów, ale za mało, iżby dosięgnąć czynników ruchowych i wymusić odtworzenie zjawiska swego w słowie. Poeta jest natomiast człowiekiem, w którym moce te są zrównoważone, a w którego budowie niema żadnej zapory; jest człowiakiemczłowiekiem widzącym jasno i opanowującym to, co u innych żyje tylko w snach; przebiega on całą skalę doświadczeń i w ten sposób staje się przedstawicielem całej ludzkości, jako że posiada najpotężniejszą zdolność przyjmowania i udzielania wrażeń.\nAlbowiem wszechświat troje ma dzieci, w tym samym urodzonych czasie, w każdym systemie myślowym pod rozmaitemi występujących imionami, bądź je nazwiemy przyczyną, działaniem i skutkiem bądź poetyczniej, Jowiszem, Plutonem i Neptunem, bądź też, teologicznie, Ojcem, Synem i Duchem, ale którym tutaj nadamy miano mędrca, działacza i wieszcza. Trójca ta oznacza, każdy z osobna, miłość prawdy, miłość dobra, miłość piękna. Jednakową posiadają oni wartość i każdy jest tem, czem jest, całą swą istotą, tak, że go ani przewyższyć, ani analizować nie można, każdy też z tej trójcy posiada, w stanie biernym, zdolność dwóch drugich, gdy tymczasem jego własna z nieograniczoną działa swobodą.\nPoeta jest wieszczem, głosicielem i reprezentuje piękno. Władcą jest samoistnym i stoi w środku wszechświata. Świat nie jest bowiem pomalowany czy upiększony, lecz piękny od początku do końca i Bóg nie stworzył szeregu rzeczy pięknych (obok innych brzydkich), lecz piękno jest stworzycielem wszechbytu. Dlatego też poeta nie jest władcą z cudzej łaski, tylko królem z przysługującego mu prawa. Krytyka nasza zakażona jest materyalistyczną gadaniną, twierdzącą, że zdolności i czynności rękodzielne to najprzedniejsza ludzka zasługa, lekceważącą natomiast tych wsystkichwszystkich, którzy obwieszczają a nie działają, zapomina ona przytem, że niektórzy ludzie, mianowicie poeci, są z natury swojej obwieścicielami, na świat ten zesłanymi po to, iżby go wyrazić słowem, a których nie można mieszać z ludźmi, co, mając odpowiednią dla siebie dziedzinę czynu, pole to opuszczają dla naśladowania tamtych. Ale słowa Homera są dla Homera nie mniej wspaniałe i godne podziwu, jak dla Agamemnona zwycięstwa Agamemnonowe. Poeta nie czeka na bohatera lub mędrca, lecz podobnie jak u nich działanie czy myślenie z bezpośrednich wynika źródeł, tak u niego pisanie; pisze więc to, co wypowiedziane być ma i wypowiedziane być musi, uważając tamtych za zjawiska w stosunku do siebie drugorzędne i za swoje sługi, jakkolwiek sami przez się znaczenie mają pierwszorzędne i są oni dla niego tem, czem modele w pracowni malarza, lub pomocnicy, znoszący architekcie materyał do jego budowy.\nAlbowiem poezya była już napisana, zanim czas się począł, a gdybyśmy tak subtelny posiadali ustrój, iżbyśmy mogli dotrzeć w przestworza, gdzie powietrze jest muzyką, posłyszelibyśmy wówczas owe pierwotne melodye i zapewne spróbowalibyśmy je spisać, ale tu i ówdzie wypada nam z pamięci jakiś wyraz, jakiś wiersz i wtedy to zastępujemy go naszym własnym, i w ten sposób psujemy poemat. Ludzie, delikatniejszem obdarzeni uchem, spisują melodye te wierniej, a transkrypcye ich, jakkolwiek niedoskonałe, stają się pieśniami narodów. Natura bowiem jest tak prawdziwie piękną, jak jest dobrą i rozumną, tak samo też trzeba na nią patrzeć, jak ją spełniać i poznawać. Słowa i czyny są pod względem wartości równorzędnemi formami, objawiającemi energię bożą. I słowa są czynami, a czyny są pewnym rodzajem słów.\nCechą i wiarogodnością poety jest to, że wieści sprawy, których nikt inny przepowiedzieć nie mógł. On jedynie prawdziwym jest nauczycielem, on wie i umie opowiadać, on jedyny mówi nam rzeczy naprawdę nowe, albowiem on jedyny był obecny i wtajemniczony w opisywane przez siebie zjawisko. On to widzi ideje, on opowiada wynikającą z przyczyn konieczność. Nie mówię tutaj o tak zwanych poetyckich talentach, zręcznie i pilnie piszących wiersze, lecz o prawdziwym poecie. Uczestniczyłem niedawno w rozmowie o pewnym nowszym liryku, człowieku o subtelnym umyśle, którego mózg wydawał się być gamą delikatnych melodyi i rytmów, a którego zręczności i panowania nad językiem nie mogliśmy się dosyć nachwalić. Gdy jednakże powstało pytanie, czy nietylko dobrym jest lirykiem, ale i poetą, musieliśmy wszyscy przyznać, że mamy przed sobą jedynie człowieka współczesnego, ale nie człowieka wieczności. Nie wyrasta on bowiem z ciasnych naszych granic, jak poza równik wystrzela Chimborasso, który z upalnej podstawy swej biegnie poprzez wszystkie klimaty i strefy ziemi, który wysokie i barwne swe ściany opasuje roślinnością wszystkich szerokości — nie, liryk nasz podobny jest do parku nowoczesnej siedziby, gruntownie ozdobionego wodotryskami i statuetami, gdzie po promenadach i terasach wysiadują lub przechadzają się dobrze wychowani mężczyźni i kobiety. Wśród całej tej zmiennej muzyki słyszymy zasadniczy ton naszego konwencyonalnego życia. Nasi poeci to ludzie talentu, którzy śpiewają, a nie synowie muzyki. Treść jest dla nich sprawą drugorzędną, ogłada wierszy rzeczą główną.\n Nie rytm bowiem tworzy istotę poematu, lecz treść, która rytm ten wytwarza — myśl tak namiętna i żywotna, że, jak duch rośliny lub zwierzęcia, własną posiada architekturę i przyrodę nowem przyozdabia zjawiskiem. Poeta ma nową myśl, nowe doświadczenie, którem dzieli się z nami, opowiada nam, co się z nim działo, a świat zbogaca się o tyle jego szczęściem. Doświadczenie każdej nowej generacyi nowego domaga się wyznania, a świat zdaje się nieustannie oczekiwać poety. Przypominam sobie z lat młodzieńczych, jak głębokiego doznałem wzruszenia, usłyszawszy pewnego poranku, że młodzieniec, siedzący obok mnie przy stole, okazał się geniuszem. Porzucił swą pracę, powędrował niewiadomo dokąd, i napisał kilkaset wierszy, nie mógł jednakże powiedzieć, czy w wierszach tych wyraził, co czuł; nie mógł nic innego powiedzieć ponadto, że wszystko wydało mu się jak gdyby zmienione: zwierzęta i ludzie, ziemia, niebo i morze. Z jakąż przysłuchiwaliśmy się rozkoszą! Z jaką wiarą! Zdawało się nam, że z dawnego społeczeństwa nie pozostało ani śladu! Siedzieliśmy w zorzy wschodzącego słońca, które jakgdyby wszystkie zagasić miało gwiazdy. Boston zdawał się nam dwa razy tak odległym jak poprzedniego wieczora, albo daleko jeszcze odleglejszym. Rzym — czem był dla nas Rzym? Plutarch i Shakespeare zżółkłymi byli dla nas liśćmi, o Homerze nie było i mowy. Tak, co to znaczy wiedzieć, że w dniu tym dzisiejszym, pod jednym i tym samym dachem, tuż obok nas pisano poezye! Co?! Ten duch przedziwny jeszcze nie zaginął?! Te obrazy kamienne jeszcze się błyszczą, jeszcze żyją?! Wyobrażałem sobie, że wyrocznie dawno już zmilkły i zagasł ogień przyrody, a to przez całą noc wpływała znowu wszystkiemi porami ta wspaniała zorza poranna! Dla każdego człowieka zwiastowanie poety wielką posiada doniosłość, a nikt nie wie, jak bardzo go to obchodzi. Wiadomo nam, że tajemnica świata jest głęboką, ale kto nam ją wyjaśni, tego nie wiemy. Jakaś wędrówka po górach, jakiś nowy kształt twarzy, jakiś nowy człowiek może nam klucz dać do ręki. Wartość geniuszu polega naturalnie na prawdziwości jego objawień. Talent może igrać, może wyprawiać sztuczki, geniusz nowe tworzy walory. Tak daleko doszła ludzkość w zrozumieniu siebie i swych dzieł, a najprzedniejszy jej stróż obwieszcza z swej wieżycy, co widzi. Słowo jego najprawdziwsze ze wszystkich, które kiedykolwiek wypowiedziano, wyrocznia jego jest dla swej doby najwłaściwszym, najmuzykalniejszym, nieomylnym głosem świata.\nWszystko, co uświęconą nazywamy historyą, dowodzi, że narodziny poety są najgłówniejszem wszelkiej chronologi zdarzeniem. Mimo częstych rozczarowań, człowiek nie przestaje oczekiwać brata, któryby go do nowej przykował prawdy, dopóki się nią nie przejmie, dopóki się nie stanie jego własnością. Z jakąż niewysłowioną rozkoszą zaczynam czytać poemat, który uważam za prawdziwie natchniony. Teraz rozprysną się może kajdany, teraz się wyniosę ponad te obłoki i ciemne te przestwora — ciemne, jakkolwiek wydawać się mogą przejrzystemi — teraz z tej niebiańskiej wyżyny prawdy ujrzę i zrozumiem swą własną istotę! Odmłodzi się natura, pogodzę się z życiem, skoro rozpoznam, jak wszystkie, najdrobniejsze szczegóły jedno ożywia pragnienie, skoro swą własną zrozumiem działalność. Życie przestanie być pustym zgiełkiem; patrzeć teraz będę na mężczyzn i kobiety, nauczę się rozpoznawać cechy, odróżniające ich od głupców i czartów. Dzień ten więcej będzie znaczył dla mnie, aniżeli dzień moich narodzin; wówczas posiadłem życie, teraz czyste mam posiąść poznanie. Taką jest moja nadzieja, ale rozkosz muszę odroczyć. Zdarza się częściej, że uskrzydlony ten człowiek, chcący mnie wynieść ku niebiosom, porywa mnie w obłoki i skacze i wiruje razem ze mną od chmury do chmury, twierdząc, że droga jego wiedzie ku niebu, a ja, będący niestety nowicyuszem, spostrzegam późno i powoli, że człowiek ten drogi do nieba wcale nie zna i że niczego więcej nie pragnie, jak tylko, abym podziwiał jego prężność, z jaką na podobieństwo kury lub ryby latającej unosi się nieco ponad ziemię lub wodę; nigdy przecież ten człowiek nie uczyni sobie przybytku w przenikających, wszystko żywiących, przejrzystych przestworzach niebiosów. I oto znowu staczam się w dawne moje kąty, i znowu dawne, nienaturalne prowadzę życie i znowu straciłem wiarę w możność zjawienia się przewódcy, któryby mnie powiódł tam, dokąd z taką rozkoszą pragnąłbym dotrzeć.\nAle dajmy spokój tym ofiarom własnej próżności i z świeżą rozpatrujmy nadzieją, jak przyroda z pomocą godniejszych upewnia popędów, że poeta dochowa wiary swemu posłannictwu obwieszczania tego świata przez piękno, które staje się pięknem nowem i wyższem, skoro będzie wypowiedziane. Przyroda nastręcza mu wszystkie swoje twory jako mowę obrazami. W każdym przedmiocie użytym jako symbol, objawia się druga wartość, daleko donioślejsza od jego pierwszej, pierwotnej wartości, podobnie jak w naciągniętej linie cieśli, melodyjne na wietrze wydającej dźwięki, gdy do niej jak najbliżej przyłożymy ucho. „Rzeczy, wspanialsze od wszelkiego obrazu, wypowiada się obrazami“, mówi Jamblichus. Rzeczy można traktować jako symbole, ponieważ sama przyroda jest symbolem zarówno w swej całości, jakoteż w każdej poszczególnej części. Każda linia, pociągnięta w piasku, ma swoje znaczenie, nie ma ciała bez ducha, czy geniuszu. Wszelka forma jest odbiciem charakteru, wszelki stan jest wynikiem sposobu życia, wszelka harmonia wypływem zdrowia (dlatego też wszelkie upatrywanie piękna powinno być sympatyczne i stanowić właściwość tylko ludzi dobrych).\nPiękno opiera się zawsze na konieczności. Duch tworzy sobie ciało, jak nas mądry uczy Spencer:\nIm czystszy wszelki duch, im bardziej żywa\nMieszka w nim siła niebieskiej światłości,\nTem nadobniejsze ciało on zdobywa,\nW którem chwalebniej i wspanialej gości,\nSzczęśliw z tej swojej czarującej włości.\nBo formą duszy ciało się wyraża,\nBo duszą forma, która ciało stwarza.\nI oto stanęliśmy odrazu już nie na przyjemnych drogach spekulacyi krytycznej, ale na świętym gruncie, po którym winniśmy chodzić w milczeniu i pobożności. Stoimy wobec tajemnicy świata — tam, gdzie jaśń przeistacza się w zjawę, a jedność przemienia się w wielość.\nWszechświat jest uzewnętrznieniem ducha, wszelkie życie wytryska w zjawiskach. Cała nasza wiedza jest wiedzą zmysłów i dlatego też jest powierzchowna. Ziemię i ciała niebieskie, zjawiska fizykalne i chemiczne badamy zmysłami, jak gdyby swój własny miały byt, a przecież są one tylko świtą naszej jaźni. „Potężne niebiosa“ — mówi Proklus — „ukazują w swoich transfiguracyach wyraźne obrazy blasku świadomości zmysłowych, ponieważ wszystkie w ścisłym pozostają związku z utajonymi okresami w życiu natur duchowych“. Dla tego też wiedza wyrasta tylko do miary człowieka i dotrzymuje kroku religii i metafizyce; albo wyrażając to inaczej: stan wiedzy jest indeksem naszej samoświadomości.\nPonieważ wszystko w naturze odpowiada sile duchowej, dlatego też wszelkie zjawisko może tylko dopóty pozostać niepojętem i ciemnem, dopóki w badanym odpowiednia nie obudzi się zdolność.\nNie dziwota więc, iż te wody tak są głębokie, że z religijnym stoimy nad niemi lękiem. Piękność bajki jest dla poety i dla innych dowodem doniosłości jej znaczenia; albo, jeżeli chcemy, każdy człowiek na tyle jest poetą, że posiada wrażliwość na te czarodziejskie moce przyrody. Wszyscy bowiem ludzie uczestniczą w ideach, których uroczystem obwieszczeniem jest wszechświat. Uważam, iż cały urok spoczywa w symbolu. Któż kocha naturę? któż jej nie kocha? Czyż tylko poeci i ludzie wykształceni przepędzają z nią wolne swe chwile? Nie, tak samo i myśliwi, chłopi, ujeżdżacze i rzeźnicy, tylko, że miłość swą wyrażają nie w doborze słów, tylko w wyborze zawodu. Uczony dziwi się, co woźnica lub myśliwy może tak cenić w jeździe, psach, lub koniach. Nie powierzchowne ich właściwości. Rozgadaj się z nim, a przekonasz się, że tak mało sobie je waży, jak każdy inny. Miłość jego ku nim w utajonej spoczywa sympatyi, nie umie on tego wyrazić, ale poddaje się tej żywej sile, której obecność w przyrodzie niejasno odczuwa. Nie zadowoliłoby go żadne naśladownictwo, żadne igranie z temi rzeczami; pragnie on naprawdę mieć naokoło siebie burzę i deszcz, las, skały i żelazo. Droższe jest nam piękno, którego nie możemy objaśnić, aniżeli piękno zrozumiałe. Według surowego, ale głęboko odczutego obrządku, modli się on do przyrody jako symbolu, do przyrody, wyciskającej rzeczom nadprzyrodzonym piętno pewności, do ciała, przelewającego się nadmiarem życia.\nSerdeczność, tajemniczość tego głębokiego przywiązania popycha człowieka wszelkiego stanu do używania znaków i godeł. Szkoły poetów i filozofów nie mniej są upojone swymi symbolami, aniżeli pospólstwo swoimi.\nTrzeba tylko zastanowić się nad potęgą odznak i emblementów w naszem życiu politycznem. Na przykład ta wielka kula, którą toczą od Baltimore do Bunkerhill! A owe pochody polityczne, w których Lovell kroczy ze swą szmatą, Linn ze swym trzewikiem, Salem ze swym okrętem! Przypomnijmy sobie ową beczkę do wina, ów blokhauz, ową palmę karłowatą i te wszystkie inne, niezliczone odznaki partyjne. A cóż dopiero mówić o potędze emblematów narodowych! Na widok kilku gwiazd, lilii albo lampartów, półksiężyca, lwa, orła lub innych obrazów, które Bóg wie, w jaki sposób do takiego doszły znaczenia, umieszczonych na strzępie starej flagi, powiewającej na forcie w jakimś zapadłym kącie świata, może zagotować się krew zarówno w żyłach ludzi najprostszych, jak i największą posiadających ogładę. Ludzie wmawiają w siebie, że nie cierpią poezyi, a przecież sami są poetami i mistykami.\nPominąwszy tę powszechność języka symbolicznego, boskość owego wznioślejszego użytku rzeczy (zamieniającego świat w świątynię, której ściany pokryte są godłami, wizerunkami i przykazaniami bóstwa) poznajemy i po tem, że niema wydarzenia w przyrodzie, któreby w całości nie mieściło w sobie ducha przyrody; wszystkie bowiem nasze podziały spraw i zjawisk, na wysokie czy nizkie, szlachetne czy podłe, znikają z chwilą, gdy przyrodę zaczniemy pojmować symbolicznie. Przenikająca wszystko idea pozwala czynić użytek z wszystkiego, a skarbiec mowy człowieka wszechwiedzącego zawierałby słowa i obrazy, wykluczone z języka salonów. Słowa płaskie, a nawet sprośne — dla sprośnika — nabierają cechy dworności z chwilą wypowiedzenia ich w nowem powiązaniu myśli. Pobożność proroków hebrajskich uświęca prostacką rubaszność ich sposobu wyrażania się. Obrzezanie jest dowodem potęgi poezyi, uszlachetniającej nawet to, co poziome i gorszące. Nikłe, małoznaczne sprawy te same wyświadczają przysługi, co wielkie symbole. Co więcej, im niepozorniejszym jest symbol, wyrażający jakieś przykazanie, tem skuteczniej działa, tem silniej utrwala się w pamięci ludzkiej, podobnie jak my, celem noszenia ze sobą jakiegoś niezbędnego narzędzia najmniejszą wybieramy szkatułkę czy pochewkę. Umysłowi wrażliwemu, obdarzonemu wielką wyobraźnią, sam wykaz słów nowe poddaje idee; opowiadają przecież, że lord Chattam przerzucał słownik Balley’a, ilekroć chciał przemawiać w parlamencie. Najuboższe doświadczenie dostatecznie jest bogate, aby dla wszelkiej myśli odpowiedni znaleźć wyraz. Pocóż ta nieustanna żądza poznania nowych szczegółów? Dzień i noc, dom i ogród, kilka książek, kilka faktów mogą nam te same świadczyć usługi, co wszystkie rzemiosła i wszystkie osobliwości. Dalekośmy jeszcze od tego, aby wyczerpać treść wszystkich, używanych przez nas symbolów. Możemy jeszcze dojść do tego, że używać ich będziemy z przeraźliwą prostotą. Poemat nie potrzebuje być długi. Onego czasu każde słowo było poematem. Każdy nowy stosunek nowy stwarza wyraz. Nawet błędów i szpetności do świętych używamy celów, wyrażając tem samem przekonanie, że zło tego świata tylko złemu oku złem się wydaje. Mitologia starożytna przypisuje naturom boskim ułomności — Wulkan jest kulawy, Kupido ślepy i t. d., aby wyrazić bujność i nadmiar w innym kierunku.\nTylko dzięki oderwaniu, dzięki oddaleniu się od życia bóstwa wydają się nam rzeczy brzydkiemi, a poeta, umiejący wszystkie rzeczy zespolić na nowo z przyrodą i powszechnością, co więcej, dzięki głębszemu wniknięciu sprowadzający nawet rzeczy sztuczne i spaczone do właściwych kształtów przyrody, łatwo daje sobie radę z rzeczami choćby najnieznośniejszemi. Czytelnicy, wykształceni poetycko, widząc fabryki i koleje żelazne wyobrażają sobie, że cierpi na tem poezya krajobrazu, a to dla tego, ponieważ dotychczas, w ich lekturze, rzeczy tych nie uświęciła sztuka; poeta jednak widzi z łatwością, że dadzą się one tak samo w wielkim postawić szeregu, jak ul lub geometryczna przędza pająka. Przyroda przyjmie je niebawem w kręgi swego życia, a pędzący naprzód pociąg kocha jak własne swe twory. Zresztą na umysł jasny i ustalony mechaniczne wynalazki nie wielkie wywierają wrażenie. A przytem, choćbyście milion nowych, najbardziej zdumiewających dodali wynalazków, istota mechaniki nie zyska na wadze ani drobiny. Znaczenie duchowe żadnej nie ulegnie zmianie bez względu na to, czy szczegółów przybędzie dużo czy mało; podobnie jak góra nie ma odpowiedniej wysokości, by złamać krzywiznę ziemi. Kuty na cztery nogi chłopak wiejski przybywa poraz pierwszy do miasta, a zarozumiały mieszczuch czuje niezadowolenie, tak mało widząc w nim podziwu. A ten brak zdumienia przypisać należy nie temu, jakoby chłopak tych wszystkich pięknych domów nie widział, albo nie wiedział, że czegoś podobnego nigdy jeszejeszcze nie oglądał, ale poprostu temu, że załatwia on się z niemi tak samo prędko, jak poeta znajduje miejsce na kolej. Główna wartość rzeczy polega na tem, że podwyższa wielki i stały ogrom życia, wobec którego wszelkie szczegółowe zjawiska razem i każde z osobna wyglądają karłowato, a dla którego muszelkami ozdobiony pas Indyanina i cały handel Ameryki jednakowe mają znaczenie.\nW ten sposób świat oddaje się duchowi na usługi jako verbum i nomen, ale tylko poeta umie językiem tym przemawiać. Bo jakkolwiek życie jest wielkie, jakkolwiek na wszystko czar swój wywiera i wszystko pochłania, i jakkolwiek wszyscy ludzie rozumieją symbole, które mu nadają nazwiska, to przecież nie wszyscy ludzie nauczyli się używać ich samodzielnie. My jesteśmy symbolami i zamieszkujemy symbole; robotnicy, praca i narzędzia, wyrazy i rzeczy, narodziny i śmierć, to wszystko same symbole, ale my dla symbolów tych za dużo zużywamy uczucia i wprowadzeni w błąd zwykłem powszedniem znaczeniem rzeczy, zapominamy, że są ideami. Poeta, mający głębsze zrozumienie istoty rzeczy, udziela im swej siły, dzięki której zapomina się o ich dawnem znaczeniu, nadając wszystkim niemym i bezdusznym przedmiotom oczy i język. Pojmuje niezawisłość idei od symbolu, niezmienność idei, przypadkowość i pierzchliwość symbolu. Tak jak oczy Lynkeusa przenikały ziemię na wskróś, podobnie i poeta przemienia świat w szkło i ukazuje nam istotny dopiero ład i następstwo wszystkiego, co jest. Albowiem dzięki lepszemu zrozumieniu, znajduje się on o krok bliżej wszystkiego, widzi falowanie i przemiany rzeczy; widzi, że wszelka idea jest wielokształtną, że w kształcie wszelkiego stworzenia przemieszkuje siła, zniewalająca je do przybierania kształtów doskonalszych; śledząc w ten sposób najwewnętrzniejszą głąb życia, używa on tych samych kształtów, w których wyraża się to życie, i oto słowa jego toczą się razem z strumieniem przyrody. Wszystkie wydarzenia w państwie zwierzęcem, rodzaj, odżywianie się, ciąża, narodziny i wzrost są symbolami przejścia świata w ducha człowieka, aby się w nim przekształcić i w wyższej pojawić się znowu wartości. Posługuje się on kształtami, odpowiadającymi wewnętrzemuwewnętrznemu ich życiu, a nietylko czczej formie. To właśnie prawdziwą jest wiedzą. Poeta tylko rozumie astronomię, chemię, wegetacyę i życie animalne, nie zatrzymuje się on bowiem na samych zjawiskach, ale posługuje się niemi jako symbolami. On wie, dlaczego pole przestrzeni obsiano kwiatami, które zowiemy słońcem, księżycem i gwiazdami; dlaczego głębię rozległą ozdobiono ludźmi, zwierzętami i bóstwami, albowiem z każdem wypowiedzianem przez siebie słowem jeździ on na nich jako na rumakach myśli.\nMocą tej wiedzy poeta jest rozdawcą nazwisk, twórcą mowy, nazywającym rzeczy zaraz po ich zjawieniu się odpowiednio do ich istoty, nadającym każdej rzeczy właściwe miano i w ten sposób sprawiającym duchowi ową rozkosz, której doznajemy przy należytem rozdzieleniu i rozgraniczeniu rzeczy. Poeci stworzyli wszystkie wyrazy i dlatego też język jest niby archiwum dziejów, a równocześnie i grobowcem muz. Bo jakkolwiek początek przeważnej części naszych słów jest już dzisiaj w zapomnieniu, to przecież ongi każde słowo było łyskiem ducha, iskrą geniuszu i pozostało w obiegu, ponieważ w onej chwili od razu świat zamieniało w symbol i dla tego, kto je pierwszy wypowiedział, i tego, kto je pierwszy posłyszał. Etymolodzy twierdzą, że najbardziej zmartwiałe słowa były ongi promiennymi obrazami. Język kopalną jest poezyą. Podobnie jak wapień na lądzie jest wytworem niesłychanej ilości skamieniałych skorupiaków, tak samo i język składa się z obrazów i przenośni, które dzisiaj w pochodnem swem znaczeniu przestały już nam przypominać poetyczny jego początek. Atoli poeta nadaje rzeczy właściwe miano, ponieważ ją widzi, ponieważ jest jej o krok bliższym, niż wszelki inny człowiek. Ten wyraz, to miano nie jest sztuką, lecz drugą przyrodą, która wyrasta z pierwszej, jak liść wyrasta z drzewa. To, co nazywamy przyrodą, jest jakimś rodzajem regulującego się własną mocą ruchu i zmianą; przyroda też spełnia wszystko własną ręką, nie pozwala, iżby ją chrzcili inni, chrzci się sama i to znowu dzięki przemianom. Przypominam sobie, że pewien poeta tak mi to opisał:\nGeniusz to czynność, zapobiegająca zanikowi rzeczy, bez względu na to, czy zanik ten w całości, czy też tylko częściowo materyalnego i znikomego jest rodzaju. Przyroda ubezpiecza się sama we wszystkich swych dziedzinach. Nikt nie stara się o posianie marnego grzyba, dla tego ona sama wytrząsa z fałd kwiecia nieprzeliczone pyłki rozrodcze, z których każdy, gdy się utrzyma, może jutro lub pojutrze rozsiać nowe ich biliony. Nowy grzyb, powstały w ten sposób, może mieć widoki, których tamten nie miał. Ten atom jego posiewu padł na nowe miejsce, nie podległe już przypadkowi, który o dwie stopy dalej zniszczył jego rodziciela. Przyroda tworzy nowego człowieka, a, doprowadziwszy go do wieku dojrzałości, nie chce narażać się na niebezpieczeństwo nagłej utraty tego cudu, oddziela więc od niego nową jaźń, ażeby gatunek uchronić od wypadków, którym podlega jednostka. Tak samo, gdy dusza poety osiągła dojrzałość myśli, oddziela od niego poematy i pieśni, nieznające lęku, bezsenne, nieśmiertelne potomstwo, nie wystawione na przypadki państwa, czasu, nie znającą lęku, żywotną gromadę skrzydlatych latorośli (tak wielką była potęga duszy, która je zrodziła), chyżo i daleko ulatujących na swych skrzydłach i nieuchronne wijących sobie gniazda w sercach ludzkich. Im bogatsza i piękniejsza dusza poety, tem potężniejsze są te skrzydła. Tak więc nieśmiertelne te pieśni odlatują śmiertelnego swego twórcę; ściga je zgiełkliwe stado obelżywych krytyk, w daleko większej rojących się ilości i grożących im pożarciem: ale brak im skrzydeł. Po króciutkim locie spadają ciężko na ziemię i gniją, ponieważ od dusz, z których się poczęły, nie otrzymały skrzydeł piękna. Za to melodye poety potężnie wynoszą się w górę i wnikają w głębie nieskończonego czasu.\n Tyle powiedział mi ów pieśniarz w swobodniejszym swym języku. Ale przyroda, tworząc nowe indywidua, wyższe ma cele, aniżeli samo ubezpieczeczenieubezpieczenie się, dąży mianowicie do tego, aby ducha uszlachetnić czyli ku doskonalszym poprowadzić go kształtom. Znałem w młodszych latach rzeźbiarza, twórcę posągu młodzieńca w naszym parku. O ile pamiętam, nie umiał on absolutnie powiedzieć, co go czyni szczęśliwym a co nieszczęśliwym, a udało mu się dojść do określenia przedziwnie krętemi drogami. Pewnego dnia wstawszy, — według zwyczaju, przed świtem i spromieniony ujrzawszy poranek, wielki, jak wieczność, z którego się wydobywał, całymi dniami trudził się, jakby wyrazić ten spokój i oto dłuto jego wyciosało z marmuru postać przewspaniałego młodzieńca, Phosphorusa, światłodawcę, na którego widok, jak mówią, wszyscy ludzie pogrążać się muszą w milczeniu. Tak i poeta poddaje się swemu nastrojowi i oto duch, który nim wstrząsał, wypowiada się, ale jako alter idem w całkiem nowych kształtach. To wypowiedzenie się jest organiczne, jest tylko nowym typem, który przybierają rzeczy, skoro się wyzwolą. Powolnie jak przedmioty, oświetlone słońcem, rysują swój obraz na siatkówce oka, tak i one, uczestnicząc w dążeniu wszechświata, dążą do tego, aby w duchu poety daleko subtelniejszą narysować kopię swej istoty. Zamiast przemiany rzeczy w wyższe formy organiczne, zjawia się różnej wartości przemiana ich w melodyę. Nad każdą rzeczą unosi się jego demon czy duch, a powolnie jak zarysy rzeczy odzwierciadlają się w oku, tak duch jego odzwierciadla się w melodyi. Morze, grzbiety gór, Niagara i każda grządka kwiatów istniały dawniej i w doskonalszym stopniu w „przedśpiewach“, falujących w powietrzu jak wonie, a człowiek dostatecznie własnem obdarzony uchem, przechodząc koło nich, posłyszy te dźwięki, spróbuje je spisać bez rozbijania ich na pyłki i bez fałszowania. I w tem też ma uprawnienie krytyka, w przeświadczeniu naszego ducha, że wszystkie poezye są tylko popsutą reprodukcyą tekstu przyrody, z którym powinny się zgadzać. Rym sonetu nie mniej powinien być wdzięczny od skrętów muzyki albo od barwnej przeplatanki równych, a zmiennych form w bukiecie kwiatów. Parzenie się ptaków jest idyllą, ale nie tak nudną, jak nasze idylle; burza dziką jest odą bez fałszywego, napuszonego patosu, lato z swym siewem i żniwami jest pieśnią epicką, podzieloną na wielką ilość przedziwnie wykończonych śpiewów. Dla czegóżby harmonia i prawda, przenikające swym dźwiękiem rzeczy tamte, nie miały przepływać w naszego ducha, dlaczego nie mielibyśmy uczestniczyć w wynalazczej mocy przyrody? To wnikanie w rzeczy, znajdujące swój wyraz w tem, co nazywamy wyobraźnią, jest wysokim rodzajem patrzenia; nikt patrzenia tego nauczyć się nie może, przypadło ono w udziale jedynie duchowi, który sam jest tam, gdzie coś widzi, i sam jest tem, co widzi, duchowi, który sam towarzyszy biegowi i rozwojowi rzeczy poprzez formy i potem rzeczy te, rozwiązane przez siebie, ukazuje innym. Ale bieg rzeczy w głębokiem spełnia się milczeniu. Czyż w tym pochodzie zniosłyby one obok siebie kogoś, co mówi? Nie zniosą szpiega; przedsię człowiek miłujący, poeta jest transcendencyą, wypełnieniem ich własnej natury — poetę zniosą!\nA poeta wypowie się prawdziwie jedynie wówczas, jeżeli całkiem i bez zastrzeżeń podda się owemu tchnieniu boskiemu, wszystkie przenikającemu kształty i jego tylko pójdzie śladem — warunek to niezbędny. Jest to tajemnicą, którą każdy rozumny człowiek szybko pojmuje, że poza siłą ducha, którego jest świadom i którym włada, może inną zdobyć siłę (niejako ducha zdwojonego w sobie), jeżeli całkiem podda się naturze rzeczy; że poza siłą specyalną, w której uczestniczy jako indywiduum, istnieje jeszcze wielka siła powszechna, w której może uczestniczyć, jeżeli zaryzykuje otwarcie swych drzwi, aby w ducha swego eteryczne przepuścić fale i dać im swobodnie krążyć w swem wnętrzu: wówczas to porwie go życie wszechświata, wówczas mowa jego stanie się grzmotem, myśl jego prawem, a słowa jego tak będą powszechnie zrozumiałe, jak rośliny i zwierzęta. Poecie wiadomo, że tylko wówczas zupełnie się wypowiada, jeżeli wyraża się nieco dziko „kwiatem ducha“, jeżeli duchem swoim nie posługuje się jako narzędziem, ale z wszelkiej zwolniwszy go służby, pozwoli mu obrać drogę odpowiednią do swego własnego niebiańskiego życia, albo — jak się wyrażali starożytni — jeżeli przemówi nietylko duchem, ale duchem, który się upoił nektarem. Podobnie jak zbłąkany jeździec puszcza koniowi wodze i odnalezienie drogi pozostawia instynktowi zwierzęcia, tak samo i my powinniśmy postępować z tem boskiem zwierzęciem, które nas przez świat ten prowadzi. Bo skoro tylko instynktowi temu w jakikolwiek sposób dodać możemy bodźca, nowe do wnętrza natury otwierają się nam drogi, duch wnika i przenika rzeczy najtrudniejsze i najwyższe i przemiana staje się możliwą.\nOto dla czego pieśniarze lubią wino i miód, wszelkiego rodzaju narkotyki, kawę, herbatę, opium, dym sandałowego drzewa i tytoniu i wszelkie inne środki animalne, wywołujące podniecenie. Wszyscy ludzie używają wszelkich nadarzających się im środków, aby do sił swych normalnych i tę jeszcze nadzwyczajną dodać siłę, dlatego cenią konwersacyę, muzykę, obrazy, rzeźby, tańce, teatr, podróże, wojnę, zbiegowiska, pożary, grę, politykę i miłość albo też wiedzę, czy odurzenie fizyczne, środki, będące grubszym lub delikatniejszym quasi‑mechanicznym surogatem prawdziwego nektaru, polegającego na owym zachwycie ducha, który się zjawia, skoro duch wniknął w istotę rzeczy. Wszystkie te środki służą tylko odśrodkowej dążności człowieka, tęskniącego ku dali i swobodzie, pomagają mu one do wydobycia się z kaźni ciała, w którą go wtrącono, z więziennego dziedzińca więżących go stosunków indywidualnych. Dlatego też niejeden zawodowy przedstawiciel piękna, niejeden poeta, muzyk i aktor prowadzi w daleko większym stopniu, niż inni, życie wesołe i rozwiązłe; można to powiedzieć o wszystkich z wyjątkiem nielicznych, prawdziwym obdarzonych nektarem, a ponieważ zdobywanie wolności na tej drodze zawsze było błędnem, ponieważ było emancypacyą, nie prowadzącą ku niebu, lecz ku swobodzie w dziedzinach niższych, dlatego też korzyści, w ten sposób zdobyte, musieli wszyscy opłacać zmarnieniem i zepsuciem. Natura nie pozwoli sobie żadnej korzyści wydrzeć podstępem. Duch świata, wielka, spokoju pełna obecność Stwórcy nie da się zakląć czarodziejskimi sztukami wina lub opium. Wzniosłe wizye ukazują się tylko czystej i prostej duszy w prostem i nieskalanem ciele. Środkom narkotycznym zawdzięczamy nie natchnienie, lecz pseudowzruszenie i szał. Milton powiada, że poeta liryczny może sobie pić wino i rozwiązłe prowadzić życie, natomiast epikowi, który ma śpiewać o bóstwach i o tem, jak zstąpili pomiędzy ludzi, przystało pić wodę z naczynia drewnianego. Albowiem poezya nie jest „winem czarta“, lecz winem boga. Dzieje się tu podobnie, jak z zabawkami dziecięcemi. Dłonie i pokoje naszych dzieci napychamy rozmaitymi lalkami, bębnami i końmi drewnianymi, odwracając przez to ich oczy od prostego oblicza przyrody i od rzeczy, które powinny im wystarczyć, od słońca, księżyca, zwierząt, wody i kamieni, które powinny być ich zabawkami. Tak samo i tryb życia poety powinien być nastrojony na tak prosty kamerton, iżby go najzwyklejsze zachwycały wrażenia. Wesołość jego powinna być darem światłości słonecznej, natchnienie powinien czerpać z powietrza, upajać powinna go woda. Duch, spokojnym wystarczający sercom, przemawiający do nich z każdej kępy suchej trawy, z każdego pnia sosnowego, z każdego napół zagrzebanego głazu, oświetlonego bladem słońcem marcowem, duch ten objawia się tylko ubogim, głodnym i prostym. Jeżeli jednak mózg swój napełnisz zgiełkiem Bostonu i Nowego Yorku, modą i rozwiązłością: jeżeli udręczone zmysły podniecać będziesz winem i czarną kawą, juścić w samotnej pustyni lasów jodłowych nie dostrzeżesz promieniowania mądrości bożej.\nJeżeli wyobraźnia oszałamia poetę, to i w innych ludziach nie jest bezczynną. Przemiana wywołuje i w zwykłym widzu radosne wzruszenie. Posługiwanie się symbolami wywiera na wszystkich ludzi wpływ wyzwalający i rozweselający. Zdaje się nam, jakby nas czarodziejska dotknęła różdżka, ni to dzieciom szczęśliwym, kazała nam tańczyć i skakać z radości. Stajemy się podobni do ludzi, którzy z jaskini lub piwnicy na świeże wyszli powietrze. Tak oddziałują na nas przenośnie, bajki, wyrocznie i wszystkie inne formy poetyckie. W ten sposób stają się poeci wyzwalającemi bóstwami. Ludzie naprawdę nowy zdobyli zmysł, w świecie swoim świat mają nowy, co więcej, odkryli całe gniazdo światów, albowiem odgadujemy, że przemiana, raz się zjawiwszy, na jednym się nie zatrzyma. Nie będę zastanawiał się nad tem, jakim urokiem obdarza to zjawisko algebrę i nauki matematyczne, mąjącemające również swoje przenośnie; ale czar ten w każdej czujemy definicyi. Tak n. p. jeżeli Arystoteles określa przestrzeń, jako nieruchome naczynie, zawierające wszystkie rzeczy, albo gdy Plato określa linię jako punkt, będący w ruchu, albo kształt jako ograniczenie ciała stałego i t. p. Jakież radosne odczuwamy poczucie swobody, gdy Witruwiusz wypowiada dawne przekonanie twórców, że architekt, nie posiadający znajomości anatomii, porządnego nie wybuduje domu. Gdy Sokrates mówi w Charmidesie, że pewne choroby duszy leczyć można pewnemi czarnoksięskiemi zamawianiami, będącemi niczem innem, jak tylko świetnemi rozumowaniami, które duszę przywodzą do umiarkowania i opamiętania; gdy Plato świat nazywa zwierzęciem; gdy Timeusz twierdzi, że i rośliny są zwierzętami, lub dowodzi, że człowiek niebiańskiem jest drzewem, rosnącem w zwyż krzewem, to znaczy głową wzniesioną do góry, jak, naśladując go, pisze Jerzy Chapman:\n„Jak w drzewie ludzkiem, którego korzenie\nRosną na miejscu wierzchołka...\ngdy Orfeusz o białych mówi włosach, jako „o kwieciu białem, oznaczającem wiek najwyższy“; gdy Chaucer w swym peanie, sławiącym „Gentilezzę“, człowieka szlachetnej krwi, na podrzędnem znajdującego się stanowisku, porównywa z ogniem, który, choćby go przyniesiono do najciemniejszej chaty, stojącej gdzieś pomiędzy naszemi górami a Kaukazem, przecież stosownie do swej natury tak jasno się pali, jakby go widziało dwadzieścia tysięcy ludzi; gdy Jan w Apokalipsie ujrzał zagładę świata przez grzech i patrzał na gwiazdy, spadające z nieba ni to owoce niedojrzałe, które zrzuca drzewo figowe; gdy Ezop przywodzi nam przed oczy mnóstwo wydarzeń i stosunków z naszego życia codziennego w postaci pochodu zamaskowanych ptaków i czworonogów —: wtedy to widzimy w tem wszystkiem jak gdyby znak radosny, obwieszczający nieśmiertelność naszej istoty we wszystkich tysiącznych ich przemianach i odpływach, wtedy to czujemy, że do nas stosuje się to, co cyganie mówią o sobie: „nadaremnie ich wieszać, przecież i tak nie umrą“.\nTak więc poeci są naprawdę bóstwami wyzwalającemi. Starożytni bardowie brytyjscy oznaczali powołanie swe tytułem: „Oto ci, którzy są wolni na całym świecie“. Są wolni i wyzwalają. Książka, z bujną napisana wyobraźnią, daleko większe wyświadcza nam usługi w pierwszej chwili, gdy nas swymi rozpłomienia obrazami, aniżeli później, gdyśmy już jaknajdokładniej poznali sens autora. Mojem zdaniem jedyną rzeczywistą wartość książki stanowią pierwiastki transcedentalne i niezwykłe. Jeżeli kogoś tak rozpalą i porwą jego myśli, że zapomina o autorach, książkach i publiczności a poddaje się tylko swym snom, które opętały go jak obłęd, wtedy dajcie mi do czytania jego pismo, a ja wam za to oddam i logikę i historyę i krytykę. Cała wartość Pitagorasa, Paracelsa, Korneliusza Agryppy, Kardana, Kepplera, Swedenborga, Schellinga, Okena i wszystkich innych, którzy w kosmogonię swą wprowadzili takie wątpliwe rzeczy, jak anioły i dyabły, jak magia, astrologia, chiromantyka, mesmeryzm, polega na pewności, że tutaj właśnie odstąpiono od rutyny, że nowy tu wystąpił świadek. To także największe ma powodzenie w rozmowie, ta magia swobody, dająca nam świat do ręki, jak piłkę. Ale i swoboda wyda się nam tanią a nawet wszelkiej pozbawioną wartości, jeżeli jakieś wzniosłe wyrażenie doda siły duchowi, że mógłby nawet przyrodę ruszyć z posad i podźwignąć do góry; wtedy dopiero olbrzymie rozwierają się nam widnokręgi. Ludy, czasy i systemy pojawiają się i nikną jak włókna barwnego, wzorzystego dywanu; sen następuje po śnie, a dopóki trwa upojenie, gotowi jesteśmy, kąpiąc się w tem nowem bogactwie naszem, sprzedać nasze łoże, naszą filozofię, naszą religię. Dostateczny też mamy powód, aby cenić to wyzwolenie. Dola biednego owczarza, który, zabłąkawszy się w zawiei, oślepion płatami śniegu, ginie w tej kurniawie o kilka kroków od swego szałasu, oto symbol położenia, w którem znajduje się człowiek. Umieramy nędznie nad brzegiem zdroju życia i prawdy. Zdumiewająca to rzecz, jak niedościgłą jest dla nas każda myśl, prócz tej, która nas właśnie ogarnia. Na nic się nie zda zbliżenie się do niej; kiedyśmy jej najbliżej, jesteśmy od niej tak samo daleko, jak wówczas, gdyśmy byli najdalej. I każda myśl jest więzieniem; tak, każde niebo jest więzieniem. Dla tego miłujemy poetę, wynalazcę, który w jakiejkolwiekbądź formie, czy to w formie pieśni, czynu, spojrzenia, czy zachowania się, nową uraczył nas myślą. Rozbija nasze kajdany i oczom naszym nową otwiera widownię.\nWyzwolenie to drogiem jest dla wszystkich, a moc udzielania go ludziom, z większej wynikając głębi i z szerszego widnokręgu myśli, jest miarą zdolności. Dla tego też żyją tylko książki, stworzone przez wyobraźnię, to znaczy wszystkie te, które wybijają się na takie wyżyny prawdy, że autor widzi przyrodę pod sobą i uważa ją niejako za wykładnik swego własnego ducha. Każdy wiersz, każde zdanie, posiadające tę siłę, stara się samo o swą nieśmiertelność. Religie świata to przecież modły strzeliste kilku zaledwie ludzi, bogatą obdarzonych wyobraźnią.\nAtoli cechą wyobraźni jest to, że płynie, a nie zamarza. Poeta nie zadowolił się barwą i kształtem, lecz pojął ich znaczenie; ale i znaczenie mu wystarczyć nie może, dopóki rzeczy tych nie zamieni w wykładniki swej nowej myśli. I tutaj spoczywa różnica pomiędzy poetą a mistykiem. Mistyk przygważdża symbol do sensu, który w onej chwili prawdziwym był sensem, ale który w następnej już godzinie staje się przestarzałym i błędnym. Albowiem symbole są płynne; wszelki język toczy się naprzód i nieustannie się przetwarza, służy do poruszania się naprzód, jak lektyka lub konie, a nie aby na nim osiąść, jak dom, czy folwark. Mistycyzm polega na pomieszaniu symbolu przypadkowego i indywidualnego z symbolem powszechnym. Zorza poranna jest w oczach Jakóba Boehmego najulubieńszem przypadkowo zjawiskiem śród wszystkich innych i dzięki temu posiada dlań to samo znaczenie, co prawda i wiara; wierzy on wiernie, że i dla wszystkich czytelników te same przedstawiać będzie wartości. Ale tak samo zrozumiale, najbliższy już czytelnik będzie wolał symbol matki z dzieckiem, albo ogrodnika z cebulą lub też jubilera, szlifującego jakiś kamień drogi. Każdy z tych symbolów i miriady innych będą tak samo dobre dla człowieka, w którego oczach odpowiednie mają znaczenie. Nie należy ich tylko przeceniać, trzeba je natomiast z całą chęcią na równoznaczne przekładać wyrazy, jakimi posługują się wszyscy inni. A mistykowi trzeba nieustannie powtarzać: „Wszystko, co mówisz, jest tak samo prawdą bez twych nużących symbolów, jak z nimi. Daj nam raczej trochę algebry, zamiast tej zdawkowej retoryki — ogólnie zrozumiałe znaki, zamiast utartych w jednej wioszczynie — a obaj dojdziemy prędzej do ładu. Snać uczą nas dzieje hierarchii, że błąd wszystkich religij polegał na zbytniem stwardnieniu i skostnieniu symbolu, tak, że ostatecznie stał się tylko szczątkowym wyrostkiem mowy.\nW nowszych czasach nie było człowieka, któryby przyrodę tak przekładał na myśli, jak Swedenborg. Nie znam w dziejach człowieka, dla któregoby przedmioty miały w taki sam sposób wyłączne znaczenie myśli. W oczach jego nieustanna rozgrywa się przemiana. Na czemkolwiek spocznie jego oko, wszystko to duchowym i moralnym ulega popędom. Figi, które spożywa, zmieniają się w winogrona. Gdy który z aniołów jego wypowiada jakąś prawdę, liście wawrzynowe zakwitają w jego ręku. Hałas, który z oddali wydawał mu się skrzypieniem i odgłosem młotów, okazał się z blizka warkiem swarzących się ludzi. W jednej z jego wizyi wydali mu się ludzie, w nadziemskiem widziani oświetleniu, smokami w głębokiej ciemności, ale oni sami uważali się pomiędzy sobą za ludzi, a gdy do ich chaty wtargnęło światło niebieskie, skarżyli się wzajemnie na nagłą ciemność i musieli pozamykać okna, ażeby módz widzieć.\nPosiadał on ów dar spostrzegania, czyniący z poety lub wieszcza przedmiot lęku i przerażenia; widział on, że ten sam człowiek, ta sama gromada ludzi może w własnych oczach i w oczach swych towarzyszy wyglądać zupełnie inaczej, aniżeli w spoglądającej na nich źrenicy duchów wyższych. Niektórzy duchowni, uczoną, według jego opisu, zajęci rozmową, wydali się dzieciom, z pewnego oddalenia, cielskami padłych koni i tym podobnymi potworami. Nasuwa się też odrazu duchowi pytanie, czy owe ryby pod mostem, owe wody na pastwisku, owe psy w podwórzu są naprawdę rybami, wołami i psami, czy też tylko nam się tak wydają? Czy w własnych swych oczach nie są może prosto chodzącymi ludźmi? A wreszcie czy ja sam w oczach wszystkich ludzi wyglądam na człowieka? Bramini i Pitagoras to samo stawiali pytanie, a w oczach poety, który podobne dostrzegł przekształcenie, będzie ono zapewne zgodne z wielu innemi doświadczeniami. Wszyscyśmy przecież nie mniejsze widzieli przemiany na ziarnku pszenicznem albo na gąsienicach. Poeta to właśnie widzi poprzez „żywą szatę“ niezmienną wiekuiście przyrodę, on‑ci to umie wypowiedzieć i grozą i miłością porwać nas za sobą.\nDaremnie rozglądam się za poetą, którego opisuję. Nie umiemy się z dostateczną prostotą i głębią zwrócić do życia, nie mamy też odwagi opiewania naszych własnych czasów i naszych stosunków społecznych. Gdybyśmy dzień nasz tęgą wypełnili pracą, nie wahalibyśmy się głosić jego chwały. Czas i przyroda nie jednego nie poskąpiły nam daru, ale dotąd nie dały nam męża naszej epoki, nie dały nam tej nowej religii, tego pojednawcy, którego wszyscy oczekują. Sława Danta polega na tem, że miał odwagę dzieje własnego żywota olbrzymiemi głoskami wpisać niejako w księgę wszechświata. W Ameryce nie mieliśmy dotąd geniusza, coby okiem tyrana rozpoznał wartość naszego nieocenionego materyału, coby wśród barbarzyństwa i materyalizmu tego świata ujrzał inny karnawał tych samych bogów, którego obraz tak podziwia w Homerze, a który powraca w wiekach średnich i w kalwiństwie. Banki i taryfy, dzienniki i posiedzenia klubów, metodyści i unitaryusze będą tylko w oczach tłumu płytkiego zjawiskiem jałowem i płytkiem, spoczywają bowiem na tym samym podłożu cudownym, na którym stała Troja i świątynia delficka, tak samo też prędko przeminą, jak one. Nie opieśniano dotąd naszych taktyków politycznych, naszych mów wyborczych i agitacyi, naszego rybołóstwa, naszych murzynów i Indyan, naszych statków, złośliwości naszych rzezimieszków i miękkości serca naszych poczciwców, handlu Północy, plantacyi na Południu i karczunków na Zachodzie, nie opiewano dotychczas Oregonu i Teksasu. A jednak w naszych oczach Ameryka jest poematem, geografia jej oślepia naszą wyobraźnię, nie będzie też potrzebowała długo czekać na swoje metra. Ale podobnie jak nie mogę śród mych ziomków odnaleźć tego prawdziwego skojarzenia darów, którego szukam, tak samo przeglądając Chalmersa autologięantologię poetów angielskich z ostatnich pięciu wieków, nie mogłem znaleźć urzeczywistnienia idei poety. Są raczej ludzie utalentowani, aniżeli poeci, jakkolwiek byli pomiędzy nimi i poeci. Ale trzymając się ideału poety, nie będziemy mogli nawet z Homerem i Miltonem tak zupełnie przyjść do ładu. Milton jest zbyt uczony, a Homer zbyt dosłowny i nazbyt historyczny.\nAle czuję, że nie dorosłem do zadania krytyki narodowej i dlatego też chwilkę jeszcze pozostanę przy niewyczerpanym zasobie omawianego pojęcia, aby z poruczoną mi przez Muzę nowinę o sztuce poety załatwić się już do końca.\nSztuka jest drogą twórcy do jego dzieła. Drogi te czyli metody idealne są i wieczne, jakkolwiek mało jest ludzi, którzyby je znali, — częstokroć nie zna ich nawet sam twórca, nie zna ich długie lata, nawet całe życie, dopóki nie wypełni ich warunków. Malarz, rzeźbiarz, kompozytor, rapsod epicki, mówca, wszyscy jedno mają pragnienie: chcą się wypowiedzieć i to symetrycznie i w całości, nie karłowato i ułamkowo. Przypadkiem lub umyślnie poddali się wpływowi pewnych warunków, jak malarz i rzeźbiarz wobec pociągających kształtów ludzkich, jak mówca na zgromadzeniu ludowem, jak tylu innych, szukających czy spotykających się z cieniami, które poruszają ich ducha, które nowe budzą w nich pragnienia. Twórca słyszy jakiś głos, widzi jakiś znak. I oto spostrzega ze zdumieniem, jak go otaczają tłumy demonów. Nie znajduje już spokoju, powiada, jak ów dawny malarz: „Na Boga! To wszystko jest we mnie i musi wyjść ze mnie!“ Ściga piękno, które ujrzał napoły, a które przed nim ucieka. Poeta, znalazłszy się w samotności, przepowiada sobie wiersze. Niejedno z tego, co mówi, jest niewątpliwie powszedniością. Ale tu i ówdzie wydobywają się z niego rzeczy oryginalne i piękne. To go zachwyca, pragnie, aby tego było więcej. W zwykłych naszych rozumowaniach powiadamy: „To mówisz ty, a to mówię ja“; lecz poeta wie, że nie on to mówi, że wydaje mu się to równie obcem i wspaniałem, jak i wam; i on pragnąłby takiej samej wymowy słuchać dalej. Zakosztowawszy raz tej nieśmiertelnej krwi bożej, nie może się nią nasycić, a że w takich poznaniach przedziwnie twórcza przemieszkuje siła, dlatego jest to sprawa niezmiernej wagi, aby rzeczy te wypowiedziano. Jakżeż mało z tego, co wiemy, zawarto w słowach! Ileż to kropli zaczerpnęliśmy z oceanu naszej wiedzy! A jakżeż przypadkowo tylko wydobyły się one na jaw! A ileż to jeszcze tajemnic drzemie w przyrodzie! I stąd pochodzi ta przegwałtowna żądza mowy i śpiewu, stąd dreszcz i bicie serca mówcy u wrót zgromadzenia — niewysłowiona tęsknota, aby myśl wyjawić jako logos czyli SŁOWO.\nPoeto, nie wątpij, a wytrwaj! Mów: „Jest we mnie i musi wyjść ze mnie!“ Stój, rozczarowany i oniemiały, zająknięty i zawstydzony, wygwizdywany i wyszydzany, stój i walcz, aż szał obudzi w tobie ową potęgę marzenia, która każdą noc twojej podda władzy — potęgę, przekraczającą wszystkie granice i zapory, a dzięki której staje się człowiek kierownikiem całego prądu elektryczności. Wszystko, co chodzi i pełza, co staje się i co istnieje, musi jedno po drugiem zjawić się przed nim; kroczyć przed nim jako model i wykładnik jego ducha. Skoro moc tę uzyska, geniusz jego będzie już niewyczerpany. Wszystkie stworzenia dążą parami i według rodzaju do wnętrza jego ducha, jak do arki Noego, ażeby wyjść z niego jako mieszkańcy nowego świata. Jak zapas powietrza niezbędny dla naszego oddychania albo dla ognia na naszym kominku, nie ogranicza się do pewnej ilości galionów, ale, w razie potrzeby całą posługuje się atmosferą, tak i poeta całym rozporządza światem. Dla tego też duchy bogatych poetów, jak Homer, Chaucer, Shakespeare i Rafael, żadnych nie znają szrank prócz kresu życia swych twórców; podobne są do zwierciadła, niesionego po ulicach, odbijającego obraz wszystkich tworów.\nPoeto! Nowe szlachectwo rozdają po łąkach i gajach, nie, jak ongi bywało, w zamkach, z użyciem miecza. Warunki twarde, lecz sprawiedliwe. Musisz się wyrzec świata i znać tylko muzę. Nie wolno ci już znać czasów i obyczajów, łask, polityki i opinii ludzkich; wszystko odbierać masz z rąk muzy. Albowiem czas trwania miast ogłoszą światu dzwony pogrzebne; tam zaś w przyrodzie, liczą się godziny wszechświata kolejnem następstwem pokoleń roślin i zwierząt, liczą się radością, wyrastającą z radości. Wolą‑ci też boską, iżbyś zaprzestał wieloraki, dwoisty prowadzić żywot, iżbyś się zadowolił, by inni działali za ciebie. Inni będą za ciebie światowcami, przedstawicielami wszelkiej dworskości, wszelkiego życia salonowego; inni znowu dokonywać będą za ciebie wielkich, rozgłośnych czynów. Ty zasię przebywać będziesz w ścisłem ukryciu z przyrodą, nie możesz żyć jednocześnie na Kapitolu i Giełdzie. Świat jest pełen wyrzeczeń i ma lata terminowania dla wszystkich; a oto twoje: długi czas uchodzić będziesz za szaleńca i to za nieokrzesanego dziwaka‑odludka. Osłona to i pąkowie, którem Pan ochrania najulubieńsze swe kwiecie, a poznają cię tylko twoi ludzie i najczulszą pocieszać się będą miłością. W pieśni swej nie będziesz mógł nawet wymienić nazwiska przyjaciół, powstrzyma cię dawna wstydliwość wobec świętego ideału. A twoja nagroda jest taka: że ideał stanie się dla ciebie rzeczywistością i że na nietykalną istotę twą spływać będzie, jak deszcze letnie, obfite lecz łagodne. Cały kraj będzie twym zamkiem i parkiem, morze twą kąpielą i stawem, po którym okręty twe żaglować będą bez ceł i zawiści; własnością twoją staną się lasy i rzeki, a ty niezależnym będziesz panem tam, gdzie inni są tylko dzierżawcami i komornikami. Ty, prawdziwy władco lądu! morza! powietrza! Gdzie tylko pada śnieg lub płynie woda lub skrzydlate szybuje ptactwo, gdzie tylko dzień i noc spotykają się w zmierzchu, gdzie niebo błękitne obwieszone jest obłokami lub zasiane gwiazdami, gdzie tylko istnieją kształty o przejrzystych zarysach, gdzie tylko są bramy niebieskich widnokręgów, gdzie tylko przemieszkuje niebezpieczeństwo i groza i miłość, wszędzie tam rozlane jest dla ciebie Piękno, obfite, jak deszcz i choćbyś cały przewędrował świat, nigdy i nigdzie nie znajdziesz nic niepotrzebnego i nic pospolitego.\n↑ So every spirit, as it is more pure,\nAnd hath in it the more ot heavenly light,\nSo it the faires body doth procure\nTo habit in and it more fairly dight,\nWith cheerful grace and amiable sigt.\nFor ot the soul the body form doth take,\n↑ So in our tree ot man, whose nervic root\nSpringt in his top;“.\nTekst jest własnością publiczną (public domain). Szczegóły licencji na stronach autora: Ralph Waldo Emerson i tłumacza: Jan Kasprowicz.\nOstatnio edytowano 2 gru 2020 o 21:54\nTę stronę ostatnio edytowano 2 gru 2020, 21:54.


Stacja Kultura będzie czynna częściej | Rumia Nasze Miasto\nStacja Kultura będzie czynna częściej\nStacja Kultura w Rumi: Miejska Biblioteka Publiczna po przeprowadzce w nowe miejsce ma być czynna nie tylko dłużej (co już stało się faktem), ale także częściej.\nPo przeprowadzce w nowe miejsce Miejska Biblioteka Publiczna zamierza zmienić godziny otwarcia. Obecnie z książnicy można korzystać w poniedziałki i wtorki oraz czwartki i piątki od 9 do 20. Pod koniec tego roku biblioteka ma zacząć działać również w soboty.\nPrzypomnijmy, że biblioteka znajduje się obecnie w budynku dworca PKP. Wejście znajduje się w okolicy jednego z przystanków autobusowych.


KONKURS: Najpiękniejszy zakątek Gminy Olszyna\n24 kwietnia br. Burmistrz Olszyny Leszek Leśko Zarządzeniem Nr 25/2017 ogłosił konkurs Najpiękniejszy zakątek Gminy Olszyna. Konkurs adresowany jest do wszystkich mieszkańców Gminy Olszyna, dbających o estetykę swojego otoczenia i urodę miejsca, w którym mieszkają.\nRywalizacja między uczestnikami konkursu trwać będzie od czerwca 2017 r. do końca sierpnia 2017 r. Aby wziąć udział w konkursie, należy złożyć do dnia 15 czerwca 2017 r. kartę zgłoszenia. Karty zgłoszenia można pobrać w sekretariacie Urzędu Miejskiego lub ze strony www.olszyna.pl i złożyć w sekretariacie Urzędu Miejskiego w Olszynie.\nzgłoszenia - do 15 czerwca 2017 r.\npierwszy przegląd - I połowa lipca 2017 r.\ndrugi przegląd - I połowa sierpnia 2017 r.\nrozstrzygnięcie konkursu - wrzesień 2017 r.


Programy erp przyniosły nową jakość w zarządzaniu przedsiębiorstwem. Pozwalają one sprawnie i skutecznie gromadzić różnorodne dane, powiązane z samą albo kilkoma firmami. Zebrane w jakimś miejscu, łatwo przedstawiają się analizować i wykorzystywać. Dostęp do nich mogą być jakiekolwiek zespoły w biurze czy tylko wybrane.\nProgramy erp znacząco ułatwiają prace takich obszarów jak księgowość lub kadry. Użycie tych aplikacji przyspiesza obieg dokumentów, oraz zmniejsza zużycie materiałów. Taka sprawa ma miejsce, gdy zamiast papierowych wniosków o urlop wprowadzamy wnioski elektroniczne. Nie dość, iż nie zużywamy papieru na ich wykonywanie, to wciąż pojawia się możliwość bieżącej ewidencji nie tylko dni wolnych, jednak również etapu pracy, nieobecności jak też planowania urlopów. Programy erp są w znaczącej mocy intuicyjne a jako takie nie wymagają długotrwałego szkolenia.\nDrinku z nich jest aplikacja Enova, umieszczająca się z 20 modułów podstawowych, jak na dowód "Kadry i płace" czy "Księga Podatkowa". Projekt istnieje w sumie skalowalny, co świadczy że jakiś z odbiorców dobiera rozmiar i funkcjonalność programu do osobistych potrzeb. Zajmowanie się po projekcie jest funkcjonalne natomiast nie nastręcza zwykłemu użytkownikowi większych trudności. Pomimo to, dostawca zadbał o dużej klasie produkty ułatwiające wdrożenie.\nPodręcznik do programu enova pdf jest podzielony na moduły, odpowiadające elementom systemu. Oddzielnie wiec mamy informację do "Kadr i płac", sam do "CRM", "Serwisu", czy "Produkcji". Taka system instrukcji ułatwia szybkie znalezienie interesującej podpowiedzi. Dodatkową zachętą jest łatwy spis treści. Poszczególne elementy dokładnie określają strategia działania - od czasu zalogowania się do jednego efektu pracy. Podręcznik do programu enova pdf przedstawia wszystkie funkcje danego modułu, prowadząc użytkownika nieomal za rękę. Wszystka z prac zaprezentowana jest w organizacji screenów z tradycyjnymi danymi - to zapewne najskuteczniejszy metoda przedstawienia możliwości programu. Szczególnie istotne informacji zebrano w danych tabelach. Tak delikatne i wszechstronne przedstawienie możliwości aplikacji umożliwia podjęcie pracy niemal z marszu, bez długotrwałego wdrożenia i obecności informatyków.


Zresztą jak na stronie Canona otworzysz opis techniczny tej drukarki to przy każdej podanej wartości z ty h powyższych jest odnośnik do jakiejś normy. Przy drukowaniu zdjęć (w trybie drukowania zdjęć) jest podany nawet dokładny papier jaki ma być i norma oraz to, że sterownik drukarki to przetwarza po stronie komputera i to się nie wlicza w deklarowany czas wydruku ;)\nSprawdze jak po kablu to będzie szło:)\nTo chyba jeden z tych przypadków, których nie należy próbować zrozumieć.\nJa miałem np. niedawno taką przygodę z atramentówką HP podłączoną przez WiFi, która po wymianie komputera na nowy z Win 10 zaczęła masakrystycznie wolno drukować - pomiędzy poszczególnymi przesunięciami głowicy robiła co najmniej sekundowe przerwy. Komputer mocniejszy, sterowniki aktualne, połączenie to samo - i wszystko jest w porządku, ale źle działa. W przypadku wydruku bezpośrednio z drukarki, śmigała natomiast bez problemu ze zwykłą szybkością, czyli problem był jak gdyby po stronie komputera (bo z poprzednim komputerem na tym samym łączu też drukowała normalnie). Aż po kilku miesiącach takiego dziadowania z dnia na dzień wszystko się nagle i samo naprawiło i zaczęła działać ze zwykłą szybkością - pojęcia nie wiem, co się stało, może jakaś aktualizacja Windowsów to zmieniła czy coś...


Mimo dość sporej ilości odnalezionych trzewików, wydaje się, iż tylko niewielka cześć pochew posiadała takowy. Przy około 90 okazach znalezionych mieczy, z których każdy posiadał zapewne pochwę, liczba odnalezionych trzewików jest znacznie mniejsza. Ponadto wydaje się, iż wszystkie znalezione u nas okazy trzewików z brązu były importowane. Częste odnajdowanie trzewików bez jakichkolwiek śladów mieczy w okolicy sugeruje, iż ozdoba ta mogła niejako "żyć własnym życiem" będąc np. zwyczajnym środkiem płatniczym.\nMateriał z jakich trzewiki były wykonywane to zarówno żelazo, brąz, mosiądz jak i metale szlachetne - złoto i srebro co sugeruje, iż zarówno średnio majętni jak i bogatsi wojownicy mogli sobie pozwolić na takie ozdobienie pochwy. Ocenia się, że w stosunku do ilości odnalezionych mieczy, trzewików mamy zaledwie 5-10% zatem zdecydowanie nie każda pochwa posiadała takowy lub nie zachowały się one do naszych czasów. Dla przykładu napiszę, iż znalezisko z grodziska w Kołobrzegu-Budzistowie, które uważane jest za fragment trzewika wykonano z poroża łosia co może świadczyć o tym, iż elementy te wykonywano nie tylko z metali ale i mniej trwałych, tanich materiałów.\nRys. 4a Przykłady innych znalezisk: A - Gdańsk, B - Morąg, C - Myślęcin, D - Długosze, E - Dąbrowa, F - Nowiny Bargłowskie, G - Szczecin\nAndrzej Nadolski w książce "Polska broń: broń biała" przytacza ciekawy opis pochwy miecza karolińskiego autorstwa bezimiennego mnicha z Sankt Gallen. Opis ten pochodzący z lat 884-887 podaje nieco odmienną konstrukcję pochwy. Mianowicie sugeruje on, iż deszczułki z drewna bukowego należy pokryć "jakąkolwiek skórą", a dopiero potem powlec tkaniną "utwardzoną najjaśniejszym woskiem".\nJeszcze jedną pochwę słowiańską odnaleziono w Opolu. W przypisach do pracy Andrzeja Janowskiego "Miecz i pochwa - razem i osobno. Wstęp do problematyki". Można przeczytać, iż pochwa ta wykonana była ze skóry owczej (Samsonowicz 1982, s. 81-83). Trudno powiedzieć, czy ta pochwa miała budowę taką jak inne czyli ową owczą skórą obszyte były deseczki czy wykonana była z samej skóry.\n"Większość zabytków to militaria. Badacze znaleźli groty włóczni, a także noże oraz fragmenty mieczy i kolczug. Część broni była celowo zniszczona. W niektórych przypadkach zachowały się też pozostałości wykonanych z dębiny pochew mieczy i drzewc włóczni." Na tę chwilę nie posiadam jednak większej ilości informacji o tym, jakże obiecującym znalezisku.\n"There is wooden core, covered most of times by leather. In the hollow there was sometimes hide, from lambs, or as i heard of - from moles. leather surface was sometimes covered with linen layer."\nPolecam jeszcze, dodatkowo pomiędzy ostrze miecza i pochwę włożyć coś co "rozepchnie" pochwę w większym stopniu niż samo ostrze (np. pasek metalu lub długą linijkę) aby uniknąć ciasnego wychodzenia ostrza z pochwy. Zjawisko to po kilkudziesięciu użyciach znika, ale na początku bywa irytujące i utrudnia życie.\nJeśli chcemy aby wyrównały się wszelkie fałdy powstałe podczas szycia możemy skórę nieco namoczyć. Podczas schnięcia skurczy się ona i dobrze "opnie" szkielet naszej pochwy. (tutaj już koniecznie należy włożyć do wewnątrz miecz oraz coś jeszcze, gdyż schnąca skóra potrafi mocno ścisnąć pochwę).\nAndrzej Janowski - "Miecz i pochwa - razem i osobno. Wstęp do problematyki"\nAndrzej Nadolski - "Polska broń: broń biała"\nW. Garczyński - "Wczesnośredniowieczny miecz z Zalewu Szczecińskiego"


Oszustwa na amerykańskiego żołnierza | Latarnik Kaliski\nWielkopolska Policja odnotowała w ostatnim czasie kilka przypadków oszustw na tzw. amerykańskiego żołnierza. Schemat oszustów, którzy rozkochują samotne, osoby jest zawsze podobny. Nieświadoma ofiara spotyka "idealną połówkę", która jest wrażliwa, czuła, romantyczna i ma świetną pracę. Jak się później okazuje, oszust, wymyślając najróżniejsze kłamstwa, pozyskuje pieniądze od zakochanej osoby.\nWarto pamiętać, że oszuści cały czas modyfikują swój sposób działania i dlatego w każdym przypadku, gdy ktoś próbuje uzyskać od nas pieniądze, trzeba wykazać się dużą ostrożnością. Policja przypomina, że cały czas aktualne są ostrzeżenia dla seniorów przed próbami oszust metodami „na wnuczka, policjanta czy pracownika opieki społecznej”. Najlepiej jednak nie ulegać chwilowemu zauroczeniu, presji czasu i nie przekazywać pieniędzy nieznanym osobom. O wszystkich próbach wyłudzenia pieniędzy należy poinformować policję.


Ryż z warzywami - prostsza wersja risotto KROK PO KROKU\nRyż z warzywami - prostsza wersja risotto\nPrzepisy Redakcja 2018-07-31 12:00:00+0200 opublikowano 31.07.2018\nRyż z warzywami to danie, które każdy chyba potrafi przyrządzić. Zwykle do ugotowanego ryżu dodaje się podsmażone osobno warzywa. My proponujemy ryż z warzywami przyrządzony podobnie jak risotto. Jeśli raz spróbujesz, to wejdzie on na stałe do twojego menu. Ryż ten może być zupełnie osobnym daniem bezmięsnym, ale może też uzupełniać dania mięsne, świetnie smakuje z mięsem prosto z grilla lub z jajkami sadzonymi.\nNawet jeśli nigdy wcześniej nie robiłeś risotto, nie przerażaj się. To prosty sposób, a my poprowadzimy cię krok po kroku do celu. Zaczynamy.\nKalorie (100g): 90 kcal\n200 g ryżu najlepiej długoziarnistego (mogą być 2 woreczki),\n1 niewielki por (tylko zielona część),\npęczek koperku i natka pietruszki,\n0,5-0,7 l bulionu warzywnego,\nprzyprawy: oregano, zioła prowansalskie, majeranek, pieprz\nRyż z warzywami – krok po kroku\nNa suchą gorącą patelnię wysypujemy ryż i prażymy go przez chwilę, aż do momentu, gdy zacznie lekko zmieniać kolor na kremowy. Wtedy dolewamy odrobinę bulionu, co jakiś czas mieszamy i czekamy, aż zostanie on wchłonięty przez ryż. Następnie dolewamy kolejną porcję bulionu i powtarzamy procedurę. Gdy ryż będzie miękki, to oznacza, że jest gotowy.\nW międzyczasie obieramy warzywa, myjemy dokładnie, a następnie ścieramy pietruszkę i marchewkę na tarce o grubych oczkach. Paprykę kroimy w niewielką kosteczkę. Zieloną część pora kroimy na drobniutkie paseczki. Koperek i natkę pietruszki szatkujemy.\nNa drugiej patelni na odrobinie oleju rzepakowego zaczynamy dusić startą marchewkę i pietruszkę oraz pokrojony por. Warzywa doprawiamy sosem sojowym, przyprawami i dusimy je do miękkości. Pod koniec duszenia dorzucamy pokrojoną paprykę i drobno pokrojoną zieleninę. Całość dusimy dalej.\nGdy ryż będzie gotowy, dokładamy do niego warzywa, przygotowane w międzyczasie na drugiej patelni. Całość mieszamy i dusimy razem około 10 minut.\nRyż wykładamy na talerze. Można go jeść jako samodzielne danie albo dodać do niego sadzone jajka, mielone kotlety, schabowe, a nawet rybę. Do wyboru, do koloru. Smacznego


Casanova. Jak wyglądało prawdziwe życie największego uwodziciela wszech czasów? | CiekawostkiHistoryczne.pl\nCiekawostkiHistoryczne.pl > Historia Polski > Casanova. Jak wyglądało prawdziwe życie największego uwodziciela wszech czasów?\nChochlik poprzestawiał nam daty w kalendarzu i zakończył konkurs o tydzień za wcześnie. Przyłapaliśmy go i już ratujemy sytuację. Odpowiedzi można wysyłać zgodnie z planem do 23:59 w sobotę 12 sierpnia, a nagród jest jeszcze więcej. Zachęcamy do udziału i przepraszamy za zamieszanie.\nW naszym konkursie rozdaliśmy już trzy egzemplarze książki Laurence’a Bergreena pod tytułem „Casanova. W świecie uwodziciela”. Aby wygrać nagrodę z nowej puli należy odpowiedzieć prawidłowo na wszystkie pytania i mieć odrobinę szczęścia w trakcie losowania. Pamiętajcie, że każdą z odpowiedzi znajdziecie w naszych artykułach.\nW naszym konkursie możecie wygrać trzy dodatkowe egzemplarze książki Laurence’a Bergreena pod tytułem „Casanova. W świecie uwodziciela” (Znak Horyzont 2017).


Co to jest nocna i świąteczna opieka zdrowotna - kiedy i w jakich godzinach jest udzielana ? - Poradnik.medinfo.pl\nCo to jest nocna i świąteczna opieka zdrowotna – kiedy i w jakich godzinach jest udzielana ?\nw leczenie szpitalne, lekarz rodzinny, Niezbędnik pacjenta, opieka stomatologiczna, wizyta u lekarza specjalisty\nCo to jest nocna i świąteczna opieka zdrowotna – kiedy i w jakich godzinach jest udzielana ?2016-05-252018-02-13http://poradnik.medinfo.pl/wp-content/uploads/2017/01/poradnik-logo-1.jpgPoradnik.medinfo.plhttp://poradnik.medinfo.pl/wp-content/uploads/2016/05/crutches-538883_1920.jpg200px200px\nNocna i świąteczna opieka zdrowotna jest to pomoc medyczna udzielana w zakresie podstawowej opieki zdrowotnej w przypadku nagłego zachorowania lub pogorszenia stanu zdrowia. W przypadku nagłego bólu zęba oraz różnych powikłań wynikających z wcześniejszego leczenia stomatologicznego – można także skorzystać z nocnej i świątecznej opieki stomatologicznej. Każda osoba ubezpieczona w Narodowym Funduszu Zdrowia ma prawo do bezpłatnej pomocy medycznej w dowolnej placówce sprawującej dyżur w ramach nocnej i świątecznej opieki zdrowotnej.\nW jakich godzinach udzielana jest nocna i świąteczna opieka zdrowotna ?\nW jakich godzinach udzielana jest nocna i świąteczna pomoc stomatologiczna ?\nNocna opieka wyjazdowa.\nGdzie można skorzystać z nocnej i świątecznej opieki zdrowotnej ?\nWezwanie lekarza lub pielęgniarki do domu w ramach nocnej i świątecznej opieki zdrowotnej.\nCzy można skorzystać z nocnej i świątecznej opieki zdrowotnej prywatnie ?\nJakie świadczenia są zapewnione przy nocnej i świątecznej opiece zdrowotnej ?\nCzego nie uzyskamy w ramach nocnej i świątecznej opieki zdrowotnej ?\nW jakich godzinach udzielana jest nocna i świąteczna opieka zdrowotna?\nNocna i świąteczna opieka zdrowotna udzielana jest od poniedziałku do piątku w godzinach od 18.00 do 8.00 dnia następnego a także w soboty, niedziele i inne dni ustawowo wolne od pracy w godzinach od 8.00 do 8.00 dnia następnego.\nW jakich godzinach udzielana jest nocna i świąteczna pomoc stomatologiczna?\nNocna pomoc stomatologiczna jest udzielana od poniedziałku do piątku w godzinach od 19.00-7.00 oraz w soboty, niedzielę i święta przez 24 godziny na dobę.\nNocna opieka wyjazdowa\nTo pomoc lekarska w domu ubezpieczonego oraz zapewnienie mu w razie potrzeby kontynuacji leczenia. W przypadku wizyty lekarza w domu Pacjenta, trzeba wezwać lekarza z placówki zabezpieczającej opiekę w jego rejonie zamieszkania.\nZ nocnej i świątecznej opieki można skorzystać kiedy nagle zachorujemy lub pogorszy się nasz stan zdrowia i gdy:\nstosowane przez nas leki lub środki domowe nie przyniosły poprawy naszego stanu zdrowia,\nnie mamy objawów bezpośredniego zagrożenia życia i zdrowia,\npodejrzewamy że do otwarcia Przychodni nasz stan zdrowia może się poważnie pogorszyć.\nSkorzystanie z podstawowej opieki zdrowotnej w ramach nocnej i świątecznej opieki zdrowotnej są uzasadnione w przypadkach:\ngdy zaostrzą się dolegliwości choroby przewlekłej,\nbóle brzucha, głowy które nie przechodzą mimo zastosowania leków przeciwbólowych,\nnagłe bóle kręgosłupa, kończyn stawów, itp.\nGdzie można skorzystać z nocnej i świątecznej opieki zdrowotnej?\nKażda przychodnia w której znajduje się lekarz rodzinny ma obowiązek zamieścić adresy i numery telefonów punktów w których udzielana jest pomoc medyczna po godzinie 18.00 oraz w święta. Informacje na ten temat uzyskamy także w rejestracji.\nMożna również zadzwonić na infolinię oddziału NFZ danego województwa i uzyskać szczegółowe informacje.\nPacjent ubezpieczony może skorzystać z dowolnego punktu nocnej i świątecznej opieki zdrowotnej niezależnie od miejsca zamieszkania. Całodobowo w weekendy i święta można zgłosić się do każdej poradni realizującej nocną i świąteczną opiekę zdrowotną.\nPrzykładowo w województwie świętokrzyskim można skorzystać z nocnej i świątecznej opieki zdrowotnej w placówkach:\nPomoc chirurgiczna ogólna i pomoc chirurgiczna urazowo-ortopedyczna\nWezwanie lekarza lub pielęgniarki do domu w ramach nocnej i świątecznej opieki zdrowotnej\nW razie konieczności, w uzasadnionych medycznie przypadkach, lekarz lub pielęgniarka realizują świadczenia nocnej i świątecznej opieki zdrowotnej w domu chorego. Wezwania telefoniczne, w tym dotyczące świadczeń udzielanych przez pielęgniarki w ramach ciągłości leczenia, są realizowane przez właściwy punkt nocnej i świątecznej opieki zdrowotnej, zgodnie z obszarem zabezpieczenia.\nMożna skorzystać z nocnej i świątecznej pomocy zdrowotnej z placówek które realizują prywatną opiekę medyczną.\nBezpośrednia lub telefoniczna porada lekarska, a także świadczenia udzielane przez pielęgniarkę doraźnie w Przychodni lub w Szpitalu, a w przypadkach uzasadnionych stanem zdrowia pacjenta – w miejscu jego zamieszkania.\nŚwiadczenia udzielane przez pielęgniarkę w warunkach ambulatoryjnych lub w miejscu zamieszkania pacjenta, zlecone przez lekarza ubezpieczenia zdrowotnego, wynikające z potrzeby zachowania ciągłości leczenia lub pielęgnacji.\nZabiegi wykonywane przez pielęgniarkę mogą odbywać się w gabinecie zabiegowym lub w domu pacjenta.\nW ramach nocnej i świątecznej opieki zdrowotnej nie uzyskamy recept na leki w związku z przewlekłą chorobą, zaświadczenia o stanie zdrowia, a także nie uzyskamy wizyty kontrolnej w związku z wcześniej leczoną chorobą, oraz skierowania do specjalisty lub na badania diagnostyczne. Wszystkie wymienione świadczenia możemy uzyskać od poniedziałku do piątku w godzinach od 8.00 do 18.00 w Przychodni Podstawowej Opieki Zdrowotnej.\nnocna i świąteczna opieka stomatologiczna, nocna i świąteczna opieka zdrowotna, nocna i świąteczna pomoc medyczna, opieka medyczna w święta\nNocna i Świąteczna Opieka Zdrowotna – skierowanie, kolejki, rejestracja, składanie skarg\nZespół długoterminowej opieki domowej dla dorosłych, dzieci i młodzieżyNiezbędnik pacjenta, opieka długoterminowa


Ze złości podpalił kościół! 33-latek w rękach policji | Telewizja Republika\nK.B. 12:27 15 października 2019\nPolicjanci z Biskupca zatrzymali 33-latka podejrzanego o podpalenie drzwi zabytkowego kościoła oraz drewnianego wozu. Mężczyzna swoje zachowanie tłumaczył funkcjonariuszom wpływem silnych emocji i dużej dawki spożytego alkoholu. Myślał, że jego działalność przestępcza to tylko zły sen. 33-latek usłyszał już zarzuty do których się ostatecznie przyznał.\nWe wrześniu br., wieczorem w jednym ze sklepów na terenie gminy Biskupiec doszło do sprzeczki między 33-latkiem i jego sąsiadami. Mężczyzna wrócił do domu i postanowił dać nauczkę osobom, które publicznie się z niego naśmiewały oraz rozładować swoje negatywne emocje. 33-latek podłożył ogień pod drzwi zabytkowej wieży kościoła ewangelickiego, potem podpalił drewniany wóz znajdujący się wewnątrz zabudowań sąsiadów. Zmęczony nocnymi wyczynami, wrócił do domu i położył się spać. W tym samym czasie, oficer dyżurny Komisariatu Policji w Biskupcu otrzymał zgłoszenie o pożarze jednego z kościołów na terenie gminy. Natychmiast został wysłany policyjny patrol, który w drodze na miejsce zdarzenia zauważył palący się drewniany wóz. Funkcjonariusze pierwsi rozpoczęli akcję gaśniczą oraz nie dopuścili do rozprzestrzenienia się ognia. Następnie strażacy przejęli gaszenie ognia oraz zapobiegli spaleniu stodoły. Niestety, w wyniku pożaru zniszczeniu uległy drzwi kościoła oraz drewniany wóz.\nNa podstawie zebranych dowodów, funkcjonariusze wytypowali osobę podejrzewaną o dokonanie opisanych przestępstw – okazał się nim 33-letni mieszkaniec gminy Biskupiec. Mężczyzna tłumaczył swoje zachowanie wpływem silnych emocji oraz dużej dawki spożytego alkoholu, a przebudziwszy się w nocy był przekonany, że opisywane wydarzenia nie miały w rzeczywistości miejsca, a były jedynie senną marą.\nTAGI: Kościół, podpalenie, mężczyzna, Olsztyn


Wystawa rysunków „I ta sztuka była rzeczą samą w sobie..." Romana Jenenki\n2 kwietnia 2009 w STOP! GALERIA ul. Krakowskie Przedmieście 39, godz. 18,00 w Lublinie odbędzie się wernisaż wystawy rysunków Romana Jenenki.\nRoman Jenenko swoją artystyczną twórczość określał jako naiwną, lecz wnikliwy odbiorca jego rysunków nie będzie miał wątpliwości, iż mowa jest tu o naiwności świadomej i zamierzonej, o naiwności jako o środku wyrazu.\nJenenko wypracował swój, całkowicie oryginalny styl, kolorowego, nawiązującego do motywów ludowych, sakralnych, a przede wszystkim własnych, mitologicznych – rysunku.\n„Obrazki”, jak miał w zwyczaju nazywać swoje dzieła Roman, zawsze opatrywał tajemniczym epigramem pisanym po ukraińsku, choć nie był to język, którym się posługiwał na co dzień, wyrósł bowiem w tradycji rosyjskojęzycznej, jak większość kijowian. Te napisy – podpisy do rysunków są jak gdyby odrębną, poetycką twórczością Romana.\nZupełnie odrębną dziedzinę twórczości Jenenki stanowiło śpiewanie. Uczył się w Kijowskim Instytucie Kultury, gdzie związał się z zespołem Drewo. Wielką część swojego życia poświęcił na badanie muzycznej warstwy kultury tradycyjnej. Sam był śpiewakiem wybitnym, natychmiast rozpoznawalnym, twórczym.\nW trakcie otwarcia wystawy odbędzie się niezwykły koncert tradycyjnych pieśni, zatytułowany "Monodia ukraińska".\nWykonawcami będą przyjaciele zmarłego przed trzema laty artysty, tak z Polski, jak i Ukrainy (m.in. z zespołów "Z drogi", "Dziczka""Drewo" i "Seluky").\nNa przygotowany specjalnie na tę okazję koncert złożą się pieśni tradycyjne, średniowieczne i dworskie w wykonaniu muzyków rekonstruujących te gatunki muzyki. Roman Jenenko, sam będąc wybitnym wykonawcą ukraińskich pieśni tradycyjnych, często współpracował z wieloma środowiskami, zwłaszcza w Polsce, prowadząc warsztaty głosowe.\n21:58, edward_dziobak , Wydarzenia\nW dniu 26. 03. 2009 o godz 17.00 w Lublinie odbędzie się spotkanie z Andrzejem Bieńkowskim - autorem książek o muzyce wiejskiej - seria "Muzyka odnaleziona".\nSpotkanie autorskie otwiera wystawę malarstwa i fotografii, odbędzie się pokaz filmów etnograficznych Andrzeja Bieńkowskiego\nNa wernisażu spiewać będą śpiewaczki z Łukowej\nWystawę można oglądać od poniedziałku do piątku , w godz. od 10-18.00\nczas trwania wystawy: 26.03-09.04.\n08:11, edward_dziobak , Wydarzenia\nKoncert Pieśni Pasyjnych w Łukowej\nI Koncert Pieśni Pasyjnych odbędzie się 22 marca 2009 roku o godz. 16.00 w kościele w Chmielku.\nW modlitewną zadumę wprowadzą słuchaczy najstarsze, zaczerpnięte z wielowiekowej skarbnicy kulturowej pieśni wielkopostne regionu biłgorajskiego i janowskiego.\nW przegladzie wezmą udział wszystkie zespoły śpiewacze z Łukowej , których na terenie gminy jest osiem , w tym Zespół z Łukowej I - zdobywca 3 Złotych Baszt na Ogólnopolskim Festiwalu Kapel i Śpiewaków Ludowych w Kazimierzu w 2000r. 2004 i w 2008r.\nZespół Śpiewaczy " Jarzębina " z Kocudzy - także zdobywca Złotej Baszty,\nJulianna Okoń z Rudy Solskiej - laureatka Festiwalu w Kazimierzu w 2008r.\noraz p. Zbigniew Butryn - muzykant, lutnik z Janowa Lubelskiego.\nKoncertowi towarzyszyć będzie promocja najnowszej płyty CD z 8 łukowskimi najstarszymi pieśniami wielkopostnymi w wykonaniu Zespołu z Łukowej I.\n11:41, edward_dziobak , Wydarzenia\nZapraszamy do Olsztyna!!!\nStowarzyszenie "Tratwa", Centrum Edukacji i Inicjatyw Kulturalnych oraz Centrum Badań Europy Wschodniej UWM i Miejski Zespół Profilaktyki i Terapii Uzależnień w Olsztynie zapraszają na\nspotkania "Polesie - Pieśni i Ludzie. Ukraina archaiczna i współczesna" oraz Zabawę w Dawnym Stylu\nSpotkania "Polesie-pieśni i ludzie" odbędą się:\n21 lutego w CEIK, ul. Parkowa 1, o godz. 18.30 po spotkaniu "Polesie - Pieśni i Ludzie" odbędzie się ZABAWA W DAWNYM STYLU (walce, tanga, oberki, polki i inne tańce) gdzie zagrają:\nwięcej informacji o wydarzeniu, zdjecia:\n19:03, edward_dziobak , Wydarzenia


Lipsko pożyczka dla zadłużonych z zajęciem komorniczym. Najlepsza Pożyczka ratalna bez bik w Lipsku czerwca 2019 roku Lipsko Pożyczki z komornikiem w domu klienta.\nLipsko pożyczka prywatna:\n- pożyczka dla zadłużonych w Lipsku\n- Gdzie w Lipsku Pożyczka na 30 dni\nGdzie w Lipsku uzyskać pożyczkę dla zadłużonych z zajęciem komorniczym. Pomagamy wyczyścić wpisy w BIK BIG Infomonitor KRD oraz innych bazach.\nSzybki i elastyczny kredyt dopasowany do Twoich możliwości finansowych. Pieniądze to ważna rzecz - skonsultuj Swoją sytuację z Doradcą odpowiedzialnym za finanse Klientów. Przygotowaliśmy gotówkę na dowolny cel, nawet do 250.000 zł. Akceptujemy komornika, opóźnienia w BIK a nawet komplikowaną sytuację finansową. Lipsko Pożyczki z komornikiem w domu klienta Nowe ogłoszenia czerwiec, 2019r. Pożyczka prywatna do domu w Lipsku\nLipsko pożyczka dla zadłużonych z zajęciem komorniczym z gwarantem . Gdzie w Lipsku.\nLipsko pożyczka dla zadłużonych\nGdzie uzyskasz pożyczkę dla zadłużonych w Lipsku.\n1. Szybka pożyczka 30 tys Natychmiastowe pożyczki poza bankowe bez sprawdzania BIK, KRD i innych rejestrów dla osób prywatnych. Zapraszamy wszystkich bez względu na wiek czy historię kredytową. Z nami na pewno się uda. Szybko i bezproblemowo. Pożyczka na dowód bez wychodzenia z domu. Wypełnij krótką ankietę i ciesz sie pieniędzmi szybciej niż myślisz. Mieszkasz w Lipsku? < Potrzebujesz pilnie gotówki ? przyjdź do nas a z miłą chęcią Ci pomożemy . Wystarczy Twój dowód osobisty a udzielimy Ci kredytu na bardzo dobrych warunkach. Bez zbędnych formalności. Szybko i łatwo i z małym oprocentowaniem. Minimum formalności a maksimum korzyści Pożyczki z komornikiem w domu klienta Lipsko Pożyczki z komornikiem w domu klienta czerwca 2019 r.. Legionowo udziele pozyczki prywatnie na procent\n2. Lipsko pożyczka dla zadłużonych z zajęciem komorniczym Adres; nr telefonu do pożyczek. Brakuje ci pieniędzy na codzienne wydatki? Nie spełniasz wymogów bankowych? Pozwól nam rozwiązać twoje finansowe problemy. Pożyczka chwilówka na dowód dostępna dla każdego! Bez sprawdzania BIK i zbędnych formalności Sprawdź naszą ofertę już dzisiaj i przekonaj się jakie to proste najlepsza oferta czerwca 2019 r. Boleslawiec udziele pozyczki prywatnie na procent pożyczka dla zadłużonych z zajęciem komorniczym w Lipsku Pilnie potrzebujesz gotówki. Skorzystaj z możliwości wsparcia finansowego, a kolejne chwilówki otrzymasz z korzystnym oprocentowaniem. Możliwa pożyczka pod zastaw na korzystnych warunkach. Tylko u nas decydując się na pożyczkę na dowód zostaje on natychmiastowo udostępniony, od razu dostajesz pieniądze do ręki. Lipsko pożyczka dla zadłużonych z zajęciem komorniczym\nLipsko Pożyczki z komornikiem bez BIK bez zaświadczeń Nowa oferta. Promocja od niedziela, 16 czerwca 2019r.\tpożyczka dla zadłużonych z zajęciem komorniczym w Lipsku Ekstra pożyczki! U nas wszystko działa w ekspresowym tempie! Udzielamy pożyczek już w 5min. Ekspresowa obsługa klienta. Najniższe oprocentowanie i niskie raty spłacane w mgnienie oka. Łatwe i przejrzyste zasady. Wejdź na naszą stronę już dziś i skontaktuj się z naszym doradcą, a udzielimy Tobie wszelkich informacji. pożyczka dla zadłużonych z zajęciem komorniczym w Lipsku Najlepsza oferta czerwca 2019 r.. Wystarczy dowód osobisty w Lipsku.\nLipsko pożyczka dla zadłużonych z zajęciem komorniczym\nniedziela\tPierwsza pożyczka do domu do 190 dni Chwilówka w ciągu 15 minut. Minimum formalności, bez sprawdzania historii kredytowej. Wystarczy kontakt z nami i kwota, której potrzebujesz pojawi się u Ciebie w ciągu 15 minut. Nie weryfikujemy baz kredytowych. Nie wymagamy poręczenia. Załatwisz wszystko bez wychodzenia z domu. Pożyczki z komornikiem w domu klienta Lipsko. Tylko u nas najlepsze warunki ! Szybka pozyczka z komornikiem za darmo do 190 dni !!! pożyczka dla zadłużonych z zajęciem komorniczym w Lipsku najlesza oferta czerwca 2019 r. pożyczka dla zadłużonych z zajęciem komorniczym w Lipsku\nLipsko pożyczka dla zadłużonych z zajęciem komorniczym 2018-01-08 06:01\tLancut udziele pozyczki prywatnie na procent Szybki i elastyczny kredyt dopasowany do Twoich możliwości finansowych. Pieniądze to ważna rzecz - skonsultuj Swoją sytuację z Doradcą odpowiedzialnym za finanse Klientów. Przygotowaliśmy gotówkę na dowolny cel, nawet do 250.000 zł. Akceptujemy komornika, opóźnienia w BIK a nawet komplikowaną sytuację finansową. pożyczka dla zadłużonych z zajęciem komorniczym w Lipsku Lipsko Pożyczki z komornikiem w domu klienta w Lipsku Zory udziele pozyczki prywatnie na procent\nNajlepsza oferta czerwca 2019 r. Lipsko pożyczka dla zadłużonych z zajęciem komorniczym\nEkspresowa pożyczka od osoby prywatnej. Bez zbędnych formalności, bez żadnych zaświadczeń, bez długiego czasu oczekiwania, ekspresowo i komfortowo! Prywatna osoba udzieli Ci pożyczki na zakupy bez zbędnych formalności. Decyzję o przyznaniu pomocy finansowej otrzymasz błyskawicznie. pożyczka dla zadłużonych z zajęciem komorniczym w Lipsku\nLipsko pożyczka dla zadłużonych z zajęciem komorniczym bez BIK\nPierwsza pożyczka za darmo do 190 dni pożyczka dla zadłużonych z zajęciem komorniczym w Lipsku\nLipsko pożyczka dla zadłużonych z zajęciem komorniczym najlepsza oferta czerwca 2019 r.\nGdzie w Lipsku; Nr. telefonu.\npożyczka dla zadłużonych z zajęciem komorniczym w Lipsku Nowe ogłoszenia czerwiec, 2019r.\npożyczka dla zadłużonych z zajęciem komorniczym w Lipsku @2014-2019 "Lipsko pożyczka dla zadłużonych z zajęciem komorniczym" .pl\nLipsko Chwilówka bezpieczna i uczciwa? Tak tylko z nami. Skorzystaj z pomocy doświadczonego doradcy, który posiada w ofercie kilkanaście pożyczek chwilówek i pomoże Ci wybrać optymalną dla Ciebie i Twoich możliwości i to całkowicie za darmo. Zapraszamy do naszych oddziałów codziennie w godzinach 10:00 - 18:30. Przyjdź i przekonaj się sam


Jak inwestować w fundusze inwestycyjne marzec 2021 | F-Trust\nEfektem wcześniejszych analiz są gotowe portfele modelowe, aktualizowane co miesiąc przez naszych ekspertów. Portfele modelowe o różnym poziomie ryzyka, dopasowane są do profilu inwestycyjnego użytkowników Platformy Funduszy, określonego na podstawie wypełnionego testu wiedzy i doświadczenia na temat inwestowania. Operowanie na realnych funduszach oraz ich wartościach ułatwia zorientowanie się w szerokiej ofercie F-Trust. Szczegółowy podgląd wszystkich portfeli znajduje się na Platformie Funduszy. Pokaż cały proces >\nKOMENTARZ OGÓLNY – MARZEC 2021\nMożemy spojrzeć na ostatnią korektę już z pewnej perspektywy, bo jest z nami od ponad miesiąca. Najwyraźniej dotknęła ona rynki z dużym udziałem spółek wzrostowych, sektora IT czy ogólnie rzecz ujmując spółek o najwyższym momentum rynkowym, czyli tych, które najwyraźniej zyskiwały w ostatnim czasie.\nStosunkowo łagodny wymiar korekta miała na rynkach europejskich. Można nawet pokusić się o stwierdzenie, że na rynku niemieckim czy francuskim o żadnej korekcie nie słyszano. To obraz z góry, gdy zejdziemy na poziom spółek czy sektorów, to wyraźnie widać, że nastąpił szybki przepływ kapitału zgodnie z wszechobecną retoryką od sektora wzrostowego do wartości. Większość zarządzających, z którymi rozmawiamy uważa, że ta tendencja nie zostanie z nami na dłużej. Spodziewają się, że w miarę upływu czasu wyniki spółek wzrostowych ponownie skuszą inwestorów. Dynamikę ostatnich ruchów na rynku akcji łączy się z wyraźnym wzrostem rentowności długu amerykańskiego, co znajduje odzwierciedlenie w historycznych korelacjach między sektorami cyklicznymi i wzrostowymi a ruchem na obligacjach. To jednak, co ma istotne znaczenie obecnie to fakt, że wiele spółek wzrostowych jest wyraźnie zasobna w gotówkę i potencjalny wzrost kosztu pieniądza nie szkodzi ich planom rozwoju. Ma natomiast wpływ na stopę po jakiej dyskontowane są przyszłe przepływy finansowe. Spodziewana dynamika wzrostu PKB w bieżącym roku dla USA jest rekordowo wysoka, a za optymistycznym wariatem przemawia zarówno tempo szczepień, jak i skala interwencji fiskalnej. Naszym zdaniem, najbliższe kwartały powinny być udane dla wielu sektorów gospodarki. W ujęciu globalnym czas na poprawę zysków notowanych spółek. W tym miesiącu częściowo wracamy na pozycje i zwiększamy ekspozycję po stronie akcyjnej.\nProporcja rynków z ujemną dynamiką przyszłych zysków\nPORTFELE DORADZANE – MARZEC 2021\nPortfel wyraźnie skorygował. Częściowo udało nam się złagodzić spadki, ale jednak w części akcyjnej ekspozycja na spółki wzrostowe w sektorze zdrowia sporo zniżkowała. Wracamy z subfunduszu Caspar Stabilny do Caspar Akcji Europejskich. Pozostałe pozycje zostają bez zmian. Ten rok może obfitować w momenty o zwiększonej dynamice zmian wycen, więc inwestorzy, którzy szukają zysku po stronie akcyjnej muszą być na to gotowi.\nPortfel stracił 1,62% w ostatnim miesiącu, była to dosyć umiarkowana strata. Trzeba przyznać, że zmiana z ostatniego miesiąca z Caspar Akcji Europejskich na AXA Globalnej Makroalokacji była błędem. Strategia marekt neutral (zabezpieczenie pozycji na akcjach krótką pozycja na indeksie) tym razem nie dała należytej ochrony. Wracamy zatem do sprawdzonego funduszu z rynku europejskiego o zdywersyfikowanej strukturze sektorowej.\nSpadek wyniósł nieco ponad 3%. Częściowo udało się ochronić kapitał, ale nie wszystkie ruchy zadziałały zgodnie z planem. Na plus zadziałała strategia Skarbiec Value, która zyskała na obecnej rotacji. Wracamy na wcześniejsze pozycje, ale utrzymujemy nieco mniejszy udział części akcyjnej.\nPortfel wyraźnie skorygował, choć nasze działania nieco zmniejszyły wymiar kary. Na plus zadziałała pozycja na spółkach wydobywczych. Wracamy do zamkniętej w styczniu pozycji na Skarbiec Spółek Wzrostowych po bardzo solidnej przecenie, a także do Caspar Akcji Europejskich. Na wypadek kontynuacji korekty zostawiamy jeszcze 20% udział pozycji dłużnej.\nPortfel Specjalistyczny – marzec 2021\nSchłodzenie portfela w ostatnim miesiącu do struktury 50/50 pozwoliło uchronić portfel przed spadkami. Na plus zadziałała pozycja w obligacjach inflacyjnych w euro, sektor wydobywczy, a także nowa pozycja związana z agrobiznesem BlackRock BGF Nutrition A2. Wracamy po solidnej przecenie do sprawdzonych funduszy i ponownie, ale stopniowo odbudowujemy Skarbiec Spółek Wzrostowych. Zmieniamy strukturę na 55/45 na rzecz funduszy akcyjnych. Po stronie dłużnej trzymamy się długu powiązanego z inflacją, a w części akcyjnej trzymamy mocno zdywersyfikowany sektorowo i geograficznie wybór funduszy.\nZALOGUJ SIĘ > OTWÓRZ DARMOWE KONTO >