Wczoraj iskierka, dzisiaj idea, jutro do celu. Nieco rozjaśniając sytuacje z pierwszego zdania: moje rodzeństwo ze znajomymi zmierza autostopem przez Istambuł do Tbilisi i dalej. Iskierka zapala idee: dlaczego mam przepuszczać pieniądze tu, skoro mogę gdzie indziej i na dodatek pożyteczniej? Dlaczegóż by nie na Zakaukaziu?\n...ale tymczasem w drogę. Czasu nie za wiele zostało, po wszystkich różnorakich drobnostkach jakie trzeba było podopinać przed wyjazdem, tym bardziej, ze samolot mam z Kijowa, a sama podróż ze Lwowa do stolicy Ukrainy to jakieś 10 godzin. Tak więc START.\n8.08.2006 r., godz. 15:00 - wylot z Krakowa... na Rzeszów;\n15:45 - nic nie mogę "złowić", wiec powoli zawracam na pociąg, ale...\n15:46 - zatrzymuje się autko. Tylko do Bochni, ale zawsze to do przodu i szybciej teoretycznie niż pociąg;\n16:25 - Bochnia - nic, na dodatek zaczyna kropić;\n16:55 - ponownie zawracam na pociąg;\n17:06 + opóźnienie - zagadany lekko stoję na peronie z biletem w ręce, podjeżdża pociąg do Przemyśla, a ja... nie wsiadam! Co się stało? To ten pan w niebieskim to nie konduktor z tego pociągu? Hm, widocznie tak miało być. Bilet do zwrotu i 10% w plecy, ale co gorsza teraz to się dopiero robi późno! Biegnę na autobus, bo pewnie pójdzie szybciej niż stopem. Akurat jedzie coś do Tarnowa, wiec pakuje się i... nie wierzę w to, co się dzieje. Do przejechania zaledwie 40 km, ale... cała droga w remoncie, każde miejsce, gdzie przepływa pod nią woda rozkopane, a przejazd zastąpiony lekko zwalniającym objazdem, ale... są jeszcze ciekawsze przeszkody ? ruch wahadłowy. Jeden, drugi, trzeci odcinek... po 10 min. czekania! Toż to jakaś paranoja, obłęd! Autobus jest już ponad godzinę opóźniony i jak tak dalej pójdzie, to nie zdążę na następny pociąg... a miało być szybciej...\nCzekając na wahadle staram się nie tracić czasu. Przechadzam się pomiędzy samochodami szukając okazji, ale w najbliższym otoczeniu kolejki nici. Nie ma jednak tego złego. Bardzo intryguje mnie jedna staruszka łada na jakichś wschodnich "blachach" i znaczkiem UZ. Skąd oni są? Nie domyślam się, bo Uzbekistan wydaje mi się zbyt odległy, zbyt abstrakcyjny. A jednak... rodzinka wraca z jakiejś konferencji z Katowic (potem do mnie dotrze jakiej), aż pod granice tadżycką i afgańską. 5000 km w jedną stronę ładą żigulą!!!\nNiestety mają komplet, a Tarnów z Bochni osiągam po 2 godzinach! $40 km, co daje średnią prędkość 20 km/h! Może trzeba było jechać na rowerze?\nW końcu jednak wsiadam do pociągu i ląduje o 23 w Przemyślu. Ale się czasem człowiek namorduje niepotrzebnie, ale jest O.K.- na razie tylko 3 godziny poślizgu, ale koniecznie trzeba jak najszybciej dotrzeć do Lwowa.\nKalkulując czas i pieniądze, pieniądze i czas, decyduje się wsiąść do pociągu sypialnego prosto do Kijowa. Ha, mogłem to zrobić w Krakowie o 21-szej z minutami, ale... w Przemyślu okazuje się, że taki pociąg akurat dziś nie jedzie. Tak więc nagroda "Bobla" dla drogowców i informacji kolejowej w Tarnowie!!! Wyjeżdżam z tego kraju.\nMedyka, oj dawno tu nie byłem. Pozmieniało się, że hej. Po naszej stronie całodobowe centrum handlowe, bary, sklepiki, kantory. Jest północ, a ruch jak w dzień, a może jeszcze większy? Do przejścia drogowego stoi duża kolejka autobusów i samochodów, chyba ze wszystkich byłych republik ZSRR. Za przednią szybą widnieje logo i napis "Strażnica". Chyba skądś to znam? Nagle do mnie dociera, w jednej chwili - kolorowe gazetki z wizjami raju, które docierają na wycieraczki naszych mieszkań, zaczepki na ulicach i rozmowy o Bogu i jedynej drodze do zbawienia... aha, świadkowie Jehowy.\nCiekawe, czy dla nich to spotkanie to coś w rodzaju pielgrzymki, czy o co właściwie chodzi? Może kiedyś się dowiem. Na razie przekraczam granicę. Pierwszy, inauguracyjny stempel od polskiego pogranicznika w nowym paszporcie i... czy wygram z czasem?...\nZakaukazie 2006 - Cz. 2 - Ukraina\nWyścigu z czasem finały\nStara, dobra Medyka. Przejście długim korytarzem pomiędzy drucianymi siatkami i mrowiem wręcz niewyobrażalnie krzątających się "mrówek"... ależ płyną te papierosy, spirytus, wódka i...\n...i Ukraina. Czas działa na moją niekorzyść. Z polskiej północy robi się tutejsza pierwsza. Po tej stronie także kwitnie nocne życie, tyle, że busik do Lwowa dopiero nad ranem, a taxi zbyt drogie. Obserwuję więc i kombinuję. Zagaduję gościa, który jechał tym samym busem do Medyki i okazuje się, że to też świadek Jehowy. ...i zaczyna się nawracanie po ukraińsku. Biblia to słowo boże, jedyna prawda, wyznacznik działania, droga do zbawienia. Widzisz, co tu jest napisane? Ci, którzy nie wierzą w Jezusa Chrystusa zostaną zgładzeni na wieki! Chcesz zostać stracony? No widzisz, że nie. A jak Cię coś boli w życiu, to nie jesteś szczęśliwy. A może Cię boleć fizycznie i duchowo. I wiesz jak można sobie z tym poradzić? Studiując Biblię... i w kółko Macieju, tyle że w niezwyczajnym, i przez to ciekawszym, ukraińskim wymiarze. A niszczysz swoje zdrowie? (Nie wiem, może o to piwko chodzi?) Tak nie można. Chciałbyś, żeby twoje dziecko nie dbało o siebie? Nie? No widzisz, i Bóg też nie chce, żeby jego dzieci źle czyniły? O co ci chodzi człowieku? Jestem szczęśliwy i staram się czynić dobrze bliźniemu i światu. Odczep się!\nOdczepił się i nadjechała marszrutka (busik) do Lwowa. W środku klimaty ukraińskiego disko i mkniemy przez ciemną noc. Oj, dawno tu nie byłem, już prawie zapomniałem...\nDworzec kolejowy we Lwowie. Nie mam siły studiować rozkładu po trzeciej z kolei nieprzespanej nocy. Uderzam do "informacji", skąd odbijam się od jednego okienka, do drugiego zamkniętego i jeszcze jednego..., ping-pong od jednej strony holu do drugiej. O tym też zapomniałem. Po 15 min. wciąż nie wiem nawet, o której odjeżdża pociąg do Kijowa, nie mówiąc już o kupnie biletu. Z ludzi przewijających się przez dworzec wyłapuję "zagubioną owieczkę" - grubego księdza, który akurat też jedzie do Kijowa. Może z nim pójdzie łatwiej. Przerzucamy się na dworzec autobusowy, skąd o 6.50 odjeżdża ekspres do Kijowa. 2 godziny czekania i dalsze upragnione 9 godzin spania. Jeszcze tylko przerzucić się na lotnisko... Zdążyłem!!!, a po krótkim już czasie owo fantastyczne uczucie odrywania się od ziemi i już jesteśmy ponad chmurami.\nZakaukazie 2006 - Cz. 3 - Gruzja\nW sumie w regionie pojawiam się w nietypowy jak na mnie sposób. Tbilisi nocą, z lotu ptaka, iskrząca mrugającymi światełkami wieża telewizyjna i proste linie miejskich arterii. Wydaje się, że niektóre dzielnice nie mają w ogóle oświetlenia, takie zaciemnienie przeciwlotnicze, ale może mi się tylko wydaje, że tam są w ogóle jakieś domy? Mechaniczny ptak siada bezpiecznie na płycie lotniska, a wtedy na pokładzie Georgian Airways rozlegają się oklaski... czyżby miękkie lądowanie było tu czymś nadzwyczajnym?\nSzybka odprawa (Polacy nie potrzebują wiz do Gruzji) i wypadam prosto w kłębiący się przed lotniskiem tłum. Jest kawałek po północy (tu znowu godzina do tyłu) i nikt nie czeka na mnie z tabliczka "Witaj w Gruzji Pająk". A jednak... od razu wyławia mnie z tłumu przyjaciel-taksówkarz. Prawdę mówiąc rozważam nocleg gdzieś nieopodal w krzakach, ale może warto by się przespać w jakichś ludzkich warunkach? Propozycje, negocjacje, brak specjalnego zainteresowania z mojej strony itd., aż w końcu cena spada z 40 do 10 euro (tyle, ile za transfer autobusem z lotniska) z tym, że jeszcze zobaczę miasto nocą i skończę gdzieś na kwaterze. Przynajmniej taką mam nadzieję i wrażenie po rozmówcy, bo samemu bywa czasem łyso. Zabieram na pokład jeszcze tureckiego właściciela przylotniskowej restauracji i ruszamy.\nWołga się toczy i już po chwili wiem, jakie zasady drogowe tu panują. Nie jakieś tam przepisy, pasy wymalowane na drodze, nie mówiąc już o bezpieczeństwa (bo tych w ogóle nie ma). Kto silniejszy - ma pierwszeństwo, kto sprytniejszy - jedzie.\nWieża telewizyjna, tym razem z dołu, ulica G. Busha, rzeka Kura, cerkiew jedna, druga, dziesiąta, parlament, kasyno, Sheraton i parę innych hoteli, bary, panienki itd.- Tbilisi nocą, przez okno taksówki.\nW końcu jest i kwatera, co prawda 3 razy droższa, niż miała być, ale jest. Tak w ogóle fakt, że taksówkarz zawsze każe zostać mi w aucie i sam dogaduje cenę noclegu (którą z nim ustaliłem), to chyba zapowiedź tego, że dla "innostrancow" ceny szybko pną się tu w górę.\nDobranoc Wam, choć u Was dopiero północ.\nZakaukazie 2006 - Cz. 4 - Gruzja\nTbilisi by day\nTbilisi, Tibilisi czy może Tifilis? Nie mam pojęcia, jak poprawnie po polsku brzmi nazwa stolicy Gruzji. Tutaj, jeżeli nie jest ona napisana okrąglutkimi, gruzińskimi znaczkami (bo obowiązuje tu równie abstrakcyjny alfabet jak arabski czy japoński) widzi się Tbilisi.\nTak w ogóle, to nie wiem prawie nic o regionie, w którym się znalazłem. Nie mam żadnego przewodnika, żadnych informacji z sieci, ani nawet prostej mapy. Poleciałem zupełnie w ciemno i zobaczymy co przyniesie los.\nZ kwatery wychodzę przez wąski korytarz (w którym wczoraj urzędował wściekle ujadający kaukaz) i sklep, na jakąś boczną uliczkę. Wczoraj już trochę zauważyłem, jak wyglądają takie uliczki, ale teraz mam okazję przyjrzeć im się dokładniej. Jeśli jest kostka brukowa, to jest powiedzmy nieźle, ale jeśli nawierzchnią był kiedyś asfalt, który wydaje się być niegdyś położonym wprost na bitą drogę, to... geolodzy itp. powinni sobie wyobrazić wyżłobione w niezbyt twardej skale drogi spływu wody, przeradzające się miejscami w mini-kaniony. No nie wiem, czy widziałem kiedyś coś takiego i na taką skalę! Jak oni po tym jeżdżą? Po obu stronach owych "suchych koryt potoków" stoją kamieniczki, widać, że kiedyś naprawdę piękne i oryginalne, które dziś w większości prezentują niestety jedynie różne stadia rozkładu. Ale to musiało być kiedyś ładne miasto, te zdobienia, drewniane ganki i balkoniki itp., a dziś - odpadające tynki (jeśli jeszcze jakieś się ostały) i łuszcząca się farba, zawalone drewniane elementy albo w ogóle tylko puste mury ziejące pustymi otworami okiennymi, bez kondygnacji, bez niczego... Oczywiście są też normalniejsze ulice i dzielnice, eleganckie domy, dobre sklepy, plastik i szkło... No a przede wszystkim są też inne motywy architektoniczne gruzińskiej stolicy, podejrzewam, że częstokroć równie stare jak polska państwowość, jako że Gruzja to jeden z pierwszych chrześcijańskich krajów na świecie. Cerkwie (a może kościółki?, bo to nie katolicki lecz gruziński Kościół), dziesiątki cerkwi. Na skałach ponad rzeką Kurą, pomiędzy zrujnowanymi kamieniczkami, na otaczających miasto wzgórzach... Ich stan jest o niebo lepszy, choć...\nZakaukazie 2006 - Cz. 5 - Gruzja\nTbilisi by day cd.- Gimnastyka\n...zostawmy jednak te czerwono-ceglane i kamienne zabytki. Nawet nie za bardzo wyciągam aparat, bo jakby to ująć oczy mam z przodu i z tyłu głowy. Bieda wokoło (choć oczywiście wymieszana z najwyższym luksusem) i to chyba dużo cięższa psychicznie dla miejscowych niż afrykańska, bo kiedyś było tu o wiele, wiele lepiej. Kwitnąca republika ZSRR, ojczyzna tyrana Stalina i jednego z najlepszych win świata, niegdysiejszy kurort Związku Radzieckiego... a dziś? Cóż, chyba ogólnospołeczne przygnębienie, a ten brak uśmiechu, o którym pisałem w odniesieniu do Polski w ostatniej relacji z Sahary 2006, ma tu chyba dużo głębszy wymiar, a ich czarne oczy nieodgadnione. Co prawda zaczepiani na ulicy ludzie są zazwyczaj bardzo pomocni (czasem aż za bardzo), miły kontakt łapie się też w sklepach, barach itp., ale o całości nie wiem co do końca mam myśleć. Tym bardziej, że oni sami twierdzą, że nie jest tu dla mnie zbyt bezpiecznie (przed Tbilisi ostrzega także LP). Trzeba wyjechać ze stolicy, żeby zobaczyć na czym naprawdę Gruzja stoi. Tak więc dość obserwowania ulic spod barowych parasoli, dość włóczenia się ulicami pomiędzy ludźmi, dla których z fryzury jestem najwidoczniej wyjątkowym oryginałem, dość zaglądania w czarne oczy przepięknych tbilisanek...\nKierunek dworzec, czyli potencjalnie najniebezpieczniejsze miejsce w mieście. Te wszystkie typy z mętnymi spojrzeniami, które pojawiają się za moimi plecami, ci goście, którzy jakoś dziwnie blisko i tłoczno się zjawiają, gdy się zatrzymam - to na pewno nie jest mój wymysł i paranoja. Nie wiem, czy jesteście w stanie wyobrazić sobie, ile się trzeba nagimnastykować, żeby było bezpiecznie? Na szczęście mam swoje sposoby i wciąż poznaję nowe... no i Anioła Stróża :-). Z pociągu, autobusu, marszrutki dziś już nici w kierunku, w którym chcę uderzyć. Cóż, pogimnastykuję się też jutro na tym dworcu. Przecież sport to zdrowie, ale to jeszcze nie koniec, bo trzeba gdzieś przenocować. Kwatery, czyli najtańsza opcja noclegowa, łowi się właśnie pod dworcem. Tyle, że ceny jeszcze wyższe niż wczoraj, tak samo jak za pokój w obskurnym hotelu dworcowym (6-te piętro dworca kolejowego!, z przerażającą klatką schodową, pomimo tego, że na I jest posterunek policji). Z negocjacji cenowych nici (ależ uparta kobieta), ale mniejsza z tym, tym bardziej, że znowu robi się dziwnie tłoczno, a ze "ścieżek" po igłach na rękach wielu z tych gości mogłyby z powodzeniem startować Boeingi. Niech będzie te 20 larów (3 razy drożej niż dla tutejszych) za te "komfortowe warunki"...\n...które okazują się być jedynie prawie że oddzielnym pokojem w mieszkaniu-noclegowni nieopodal dworca. TV w pokoju? Owszem, tyle że obok, w zbiorowym. Łóżko przy łóżku nieopodal zbieranina ludzi. Prysznic? Hm, wanna i kranik z ciurkającą zimną wodą, więc nie koniec gimnastyki, bo prysznic nie działa... Za to z okna widoki właściwe. Hala targowa, warzywa, owoce, mięso i cokolwiek, a w oddali cerkwie i migocąca wieża telewizyjna. Pod blokiem też ktoś dobija interesu i 3 świnie bez głów wędrują do czyjegoś mieszkania. Ciekawe jak ma się ta okolica do Nowej Huty, nawet tej tak mitycznie wyniesionej przez media do rangi najniebezpieczniejszej dzielnicy w Polsce? Coś czuję, że Nowa Huta dla obcokrajowca w porównaniu z tym tu to pikuś.\nP.S. Pamiętajcie, że to tylko moje subiektywne relacje i akurat taki czas i tacy ludzie po drodze. Mam nadzieję, że daalej będzie luźniej, bo jak nie, to sobie nie powypoczywam na "wczasach" :-)\nP.S.2 Lary czy dolary? W bankomatach w Gruzji można sobie wybrać walutę do wypłacenia...a ja mam tylko euro (które tu się jeszcze nie do końca przyjęło!) i lary, no i odjechane przeciwsłoneczne okulary :-)\nZakaukazie 2006 - Cz. 6 - Gruzja\nTbilisi dnia drugiego\nNocleg nie był najszczęśliwszym trafem- pół nocy nie przespane dzięki wściekle gryzącym pchłom, pluskwom albo nie wiadomo czemu jeszcze. Nie wiem, nie widziałem, ale doskonale poczułem. Szczęśliwie opuszczam jednak klatkę schodową wyjętą niczym z najstraszniejszych odcinków 997, a na ulicy czuję się już dużo pewniej niż wczoraj. Dziwnych typów jakby mniej albo sprytniej ich unikam, za to zagadywani na ulicy ludzie zawsze bardzo, ale to bardzo pomocni. Częstokroć poświęcają mi kilka minut, żeby coś pokazać zamiast po prostu wytłumaczyć drogę.\nTen dzień, to dzień ambasad, w których jednak nic nie udaje mi się załatwić. Wiza do Azerbejdżanu to 40 euro i chyba nie zmieści się w moim budżecie (w ogóle liczyłem, że będzie tu dużo taniej), zaś Armeńską dostaje się na granicy (chyba, że wsiądzie się do pociągu "expresowego"). Tak jak w Afryce, w tej podróży też czekam na drugą i trzecią ekipę. Ostatnie wieści mówią, że autostopem dotarli dopiero w okolice Istambułu, więc postanawiam skoczyć na parę dni do Armenii (pięknie tak zmieniać plany z dnia na dzień, z godziny na godzinę...). Pociąg dopiero o 15:40, więc jeszcze parę barów po drodze (bo na zwiedzanie tego miasta nie mam najmniejszej ochoty), w których w odróżnieniu od wczorajszego samotnego dnia nawiązuję ciekawe i sympatyczne znajomości, no ale już pora zbierać się na dworzec.\nZakaukazie 2006 - Cz. 7 - Gruzja/Armenia\nPoradzieckim pociągiem do kraju Ormian\nTak jak chyba w całym byłym ZSRR do wyboru mam dwie opcje: zbiorowe wagony z miejscami do leżenia- "plackartny" oraz 4-roosobowe przedziały z miejscami do spania- "kupiejny" (plus lux, no ale to nie wchodzi w grę). Wybieram tę drugą opcję, nieco droższą (i tak zaoszczędzam na noclegu, ale bardziej komfortową i bezpieczniejszą. Moi przedziałowi towarzysze to małżeństwo, on Ormianin, ona Rosjanka. Jakoś specjalnie towarzysko nie będzie, bo zbyt zajęci są sobą, więc lokuje się na pięterku z zamiarem obfotografowania drogi przez uchylone okno, ale ponad 40 stopni, zaduch i kilka piwek robi swoje... Budzę się dopiero na granicy gruzińskiej przyklejony na całej rozciągłości do dermy, tak, że aż nie mogę się odkleić. Na leżance kałuża, a mój przód wygląda jakby właśnie wyszedł z basenu, tyle tylko że nie orzeźwiająco, ale lepko. W przedziałach zaduch nie do wytrzymania, więc wszyscy wylegli na peron. Babuszki sprzedają prażony słonecznik i inne domowo wyrabiane smakołyki, pomiędzy podróżnymi spacerują krowy i nikomu nie przeszkadza, że zostawiają za sobą "miny poślizgowe". Odprawa trwa długie godziny, podczas których poznaję innych pasażerów. Kiedy wreszcie ruszamy, jest już dużo bardziej swojsko.\nStrona ormiańska sprawia wrażenie dużo bardziej militarnej, pewnie za sprawą dziwnie dużej ilości żołnierzy w khaki. Tu mam dostać wizę i w związku z tym poznaję innych pasażerów spoza ormiańskiego świata bezwizowego. Zbyt wielu ich nie ma: 3 Francuzów ormiańskiego para z Japonii. "Bystro, bystro", 30 euro (bo niestety nie mam takiej sumy w dolarach, więc moja strata) i wiza wklejona w paszport. Tak swoją drogą, to pierwszy raz jestem w regionie, gdzie dolar jest bardziej popularny niż euro i gdzie dready są aż takim kuriozum. Gdy wracam na peron okazuje się, że jeden gość z tego zastępu wojaków przez 10 lat mieszkał w Giżycku. Ma 18 lat i musiał wrócić do Armenii na służbę wojskową. 2 lata wyjęte z życia, ale tutaj jest to chyba trochę inaczej traktowane, w obliczu 2 odwiecznych wrogów na wschodzie i zachodzie: Azerbejdżanu i Turcji, którzy w dalszym ciągu, w XXI wieku, najchętniej podzieliliby Armenię między siebie. Zagadujemy się razem z grupą jego kolegów, a pociąg powoli zaczyna ruszać... tym razem jednak udaje mi się wsiąść :-).\nNoc nie przynosi ulgi w przedziale. Pociąg toczy się powoli, na dodatek zatrzymując się co chwila na stacjach, więc chwilowy przewiew nie daje wytchnienia. Poza tym buja jak na statku, a koła wydają takie zgrzyty, jakby szyny ułożone były specjalnie do ich spiłowywania. Dopiero nad ranem robi się mniej parno i wręcz zimno.\nNie trwa to jednak zbyt długo, bo pierwsze promienie słońca szybko windują temperaturę. Za to w porannym świetle potężny wulkan z ośnieżonym czubkiem- Aparat (ponad 5000 m n.p.m.), wyrastający z równiny robi imponujące wrażenie. Ta święta góra Ormian i legendarne miejsce osiadnięcia po potopie Arki Noego leży obecnie w Turcji. Rzeź na Ormianach w czasie I wojny światowej do dziś (już blisko 100 lat) dzieli oba narody. Turcy nigdy nie przeprosili za tamte wydarzenia (a starają się przyłączyć do UE!) i nadal szkodzą jak mogą Ormianom, zaś ci ze swojej stolicy- Erewania, co dzień patrzą na swój, zagarnięty przez muzułmanów, święty szczyt.\nZakaukazie 2006 - Cz. 8 - Armenia\nPociągiem do Erywania dojeżdża się poprzez równinę pomiędzy potężnym Araratem (5137 m n.p.m.), a nieco niższym Aragatsem (4090 m n.p.m.). Patrzę przez okno. Gruz, gruz, gruz... Skąd oni wzięli tyle gruzu i dlaczego wysypywali go tak w szczerym polu? Dopiero po chwili dociera do mnie, że to nie żaden gruz, tylko kamienny grad bombardujący okolice stratowulkanów (m.in. Araratu) podczas ich erupcji. Zresztą z wulkanicznego materiału wzniesiona jest większość budynków po drodze jak i w samym Erywaniu. Pięknie, tylko stan tych domostw po drodze to ciężka sprawa... ale może tu rzadko pada?. I nieważne, czy to dach dachówkowy, azbestowy, czy blaszany, i tak dziurawy jak sito. Są też zupełnie oryginalne konstrukcje domostw zmontowanych z bud starych ciężarówek, pociągów, czy kontenerów i obudowywane jakimś innym materiałem (często owymi wulkanitami: tufami bądź bazaltami) na różnorakie sposoby.\nAle centrum Erywania to już oczywiście zupełnie inna bajka.\nZakaukazie 2006 - Cz. 9 - Armenia\nErywań (Erewań, Jerewan)\nOd 1 stycznia 2006 roku poprawna polska nazwa stolicy Armenii brzmi Erywań, zaś Polska po ormiańsku to chyba jedyny europejski stan- Lechastan. Ormiańska stolica to m.in. kolorowe kamienice z czarnych, czerwonych i różowych bloków wulkanicznych skał. Dlatego też wiele domów wygląda jakby było zbudowanych z klocków, ciesząc oko zabawnymi fasadami w różnokolorową kratkę. Pomiędzy nimi jeden wielki plac budowy. Całkowicie rozkopana jest główna ulica-deptak miasta, powstają nowoczesne biurowce i bloki mieszkalne. Zadziwiająco dużo inwestycji jak na byłą republikę radziecką, no ale w spuściźnie po komunie sterczą w panoramie miasta także sowieckie bloki i tak jak w całym byłym ZSRR wiele z nich wygląda jak sklecone z niewiadomo czego piętrowe slumsy (ten "zwyczaj" zabudowywania balkonów czym popadnie:-). Dużo jest jednak takich zupełnie oryginalnych "wieżowców", z barwną, wulkaniczno-kamienną mozaiką fasad. Opera i kulturalne centrum stolicy (ale o tym później), fontanny z pluskającymi się w nich dzieciakami (tak jak w Tbilisi) i górujący nad miastem, nigdy nie dokończony monument z okazji 50-ciolecia sowieckiej Armenii (tzw. Kaskady). Parę lat temu znalazł się prywatny sponsor, który za grube miliony dolarów kontynuuje dzieło, tyle, że w innym stylu i dla zaznaczenia nowej ery w życiu kulturalnym Ormian. Potężne schody prowadzą na szczyt wzgórza poprzez setki wapiennych schodków, pomiędzy kolorowymi klombami, pomnikami i rzeźbami, i daalej przez prowadzone z rozmachem roboty budowlane. Na zachód słońca ściąga tu wiele par, rodzin, turystów i innych spacerowiczów, zaś z bazaltowego tarasu na szczycie patrzymy tak jak potężny obelisk "Matki Ormianki", na budzący się do nocnego życia (po bardzo gorącym dniu) Erywań na tle potężnego stożka Araratu. Aż trudno uwierzyć, że biały czubek wulkanu pokrywa gruba warstwa śniegu skoro tutaj w dzień termometr wskazuje boskie 42oC, zaś nocą słupek rtęci obniża się tylko do 33 oC!\nZakaukazie 2006 - Cz. 10 - Armenia - Erywań\nKulturalne rozważania nad "robaczkami"\nOrmianie mają zapisane w genach zdolności do robienia interesów, co od razu rzuca się w oczy na ulicach Erywania (i nie tylko). Sklepy i sklepiki, bary i "barki", agencje turystyczne itd.,itp. Wydaje się, że każdy robi tu jakiś biznes, a na dodatek ogólnonarodowa życzliwość, tolerancja i otwartość. W porównaniu z Tbilisi czuję się całkowicie bezpiecznie, choć tak jak tam stanowię takie dziwo, za którym każdy się ogląda. Gdybyście widzieli różnorodność min i reakcji! :-). Ale jak wszędzie, dzięki temu nawiązuje się szybko wiele ciekawych znajomości...\nWieczorem i nocą, kiedy temperatura spada do 30-35oC, na ulice miasta tłumnie wylegają ludzie. Wszystkie kawiarnie pełne, randki, rodzinne posiedzenia i posiedzenia po prostu. Odpicowane chłopaki, piękne, wystrojone dziewczyny... jeśli tylko gustujesz w brunetkach- raj na ziemi!\nPewnego wieczoru trafiam do "Stop’a" na naprawdę fantastycznie porywający koncert armeńskiego jazz-rocka. Długie godziny upływają przy dźwiękach, przy których ciężko usiedzieć bez ruchu. Długie godziny przeradzają się w dłuższe godziny armeńskiego jam-session. Nie wiem dlaczego, ale właśnie w tym klimacie przychodzi mi do głowy abstrakcja literko-literacka alfabetu armeńskiego (i gruzińskiego). Może dlatego, że muzyka dochodząca do uszu pochodzi z przestrzeni, tak jak armeńskie abecadło z kosmosu? Zaokrąglone znaczki-literki, z których do tej pory nie jestem w stanie rozpoznać nic. Magia, może trochę łatwiejsza do załapania niż arabskie robaczki, ale jednak. Może najwyższy czas zacząć się szkolić?... bo np. taniego hotelu na ulicy (a te zazwyczaj nie mają napisów w łacińskich literkach) nie jestem w stanie rozpoznać. Nie mam zielonego pojęcia, czy szyld na ulicy zaprasza do zakładu fryzjerskiego, krawca, czy może hotelu. Tak samo autobusy i busiki opisane są zaokrąglonymi znaczkami, ale skoro zawsze znajdzie się ktoś pomocny, może to i lepiej być analfabetą...?\nZakaukazie 2006 - Cz. 11 - Armenia - Geghard i Garni\nSkalny klasztor, rzymska świątynia i inne wulkaniczne cuda\nNa kwaterze, do której trafiłem w Erywaniu (dzięki fenomenalnie, szczególnie jak na te rejony, działającej informacji turystycznej) poznaję Antonina, młodego Francuza, studenta geografii. Jako, że we dwójkę raźniej i taniej wybieramy się razem na wycieczkę do doliny rzeki Azat. Położony jakieś 30 km od stolicy cel osiągamy marszrutką (Garni) i dalej do klasztoru na samym końcu drogi taryfą (Geghard).\nKlasztor Geghard swą nazwę zawdzięcza relikwii, jaka wg legendy była tu przechowywana- kawałka włóczni, którą przebito Chrystusa podczas ukrzyżowania. Kompleks klasztorny stanowią wyryte w miękkim, wulkanicznym tufie kościoły i cele mnichów. Podania mówią, że założony został już w IV w, jednakże najstarsza z podziemnych kaplic- św. Grzegorza, datowana jest na VII w. Jest niedziela i akurat ormiańskie święto dziękczynne za pomyślne zbiory winogron (winne dożynki). W związku z tym do klasztoru, jednego z ważniejszych centrów religijnych kraju, ściągają na odpust tłumy: pielgrzymi, wycieczkowicze ze stolicy i turyści zza granicy. Wśród tych ostatnich najwięcej jest chyba Rosjan, ale słyszę też swojski język. Dzień dobry. Starszy turysta ze stolicy jest wyraźnie zaskoczony, ale nie przestaje myszkować, jak tu zrobić zdjęcie klasztoru z góry, z widokiem na dolinę. W krótkiej rozmowie dowiaduję się, że jego celem jest odwiedzenie wszystkich miejsc z listy UNESCO. Tymczasem "odhaczył" jakieś 270 w 87 krajach. No, ja tymczasem "zaliczam" jakiś 49 kraj, ale może mam jeszcze trochę czasu na zamknięcie listy państw świata?... i wierzę w to tym mocniej, gdy słyszę takie oto pytania:\n- A jak tutaj dojechałeś?\n- Normalnie, marszrutką.\n- Tak jakby (Francuz jest zupełnie bezużyteczny bez znajomości rosyjskiego)\n- No widzisz, mówiłam, że się da. My wynajęliśmy samochód z przewodnikiem - wtrąca się żona. Fajnie, tylko ciekawe ile trzeba zapłacić za taki komfort? Pewnie ze 4 moje normalne dniówki?\nW kościele unosi się słodki zapach topionego wosku i kadzidła. Wierni zapalają świeczki w swoich intencjach i ustawiają je w specjalnych pojemnikach z piaskiem, w różnych częściach kościoła. Na skupionych w modlitwie twarzach tańczą blaski płomieni, a sprzed głównego ołtarza rozlega się co jakiś czas śpiewne błogosławieństwo kapłana, na które melodyjnie odpowiada cała reszta kościoła. Jedna z kaplic kryje źródełko, z którego woda ma na pewno jakieś uzdrowicielskie i cudowne właściwości, bo trudno się do niego dopchać, a pielgrzymi nabierają ją litrami do kanisterków i plastikowych butelek. Wyrzeźbione w tufie płaskorzeźby i symbole nabierają jeszcze bardziej mistycznego wymiaru w tej zadymionej i pachnącej wonnościami atmosferze. Na zewnątrz, w świetle dziennym, fasada kościoła oraz pokryte fantazyjnymi ornamentami tablice nagrobne, tzw. khachkary, czyli wyrzeźbione w kamieniu, bogato zdobione krzyże (XII-XIII w), prezentują się równie fenomenalnie. Ponad klasztorem górują zaś urzekające pokłady tufu złożone tu niegdyś po erupcjach okolicznych wulkanów, a w okolicy możemy także podeptać sobie trochę po czarnym "szkle", tyle że równie wulkanicznym.\nPrzy drodze do klasztoru rozstawiły się ze swoimi wyrobami babuszki i rzemieślnicy. Na straganach można znaleźć rzeźbione, drewniane krzyżyki, szklane paciorki, różnorakie wisiorki i 150 innych wyrobów. Kobiety zachwalają duże, okrągłe i zdobione wypieki (m.in. "gata"- słodkie ciasto drożdżowe z orzechami i kruszonką) oraz "sujukh"- słodkie przysmaki z winogron i orzechów w kolorze bursztynowo-rubinowym. Jeszcze wczesna godzina, ale rodziny już urządzają sobie pikniki, a pełnia święta tuż tuż. Trzeba się spieszyć, żeby zająć dobre miejsce w cieniu, nad orzeźwiającym potokiem. Kosze z jedzeniem i napoje, już rozpalane są ogniska i "grille", a do drzewa stoi przywiązana brunatna owca. Ciekawe, czy w unoszącym się w powietrzu zapachu pieczonej i smażonej baraniny wie, co ją czeka? Czerwona krew na zielonej trawie i przysmak na świętujących podniebienia. Tymczasem zadowalam się szkliwem wulkanicznym w kieszeni, choć chętnie przysiadłbym się do jakiegoś pikniku...\nGarni to już zupełnie inna bajka. Hellenistyczno-romańska świątynia o 24-ech kolumnach wzniesiona w całości z bazaltu, ponad doliną rzeki Azat i Garni. Przy wejściu widnieją napisy w języku ormiańskim, ale wyryte są też inskrypcje po arabsku (prawdopodobnie z czasów najazdu w X w.). Nie ma natomiast napisów greckich czy łacińskich? Łaźnie znajdujące się nieopodal ozdobione zostały geomozaiką składającą się z 15-tu rodzajów naturalnego kamienia.\nA dolina, a właściwie kanion? Tak imponująca sprawa, że nie mam pojęcia, jak to ująć? Kilkudziesięciometrowe bazaltowe słupy tworzą ściany wąwozu. Rzeka Azat wcięła się głęboko w głąb ziemi tworząc malowniczy przełom. W "bazaltowych organach" szumi woda- cudowna, wulkaniczna symfonia. Po obu stronach rzeki, we wszystkich czarujących miejscach rozłożyły się na pikniki ormiańskie rodzinki, palą się ogniska, smażą się rybki i baranie szaszłyki. W rzece chłodzą się chyba najsłodsze na świecie arbuzy. W jednym miejscu dwa potoki łączą się w jeden, z tym, że w jednym woda jest przerażająco zimna, podczas gdy w drugim wyjątkowo ciepła. Nie wiem dlaczego tak jest, ale do kąpieli wybiorę ten drugi. Dzieciaki zaczynają się coraz bardziej popisywać, przechodząc wygłupami jeden drugiego, zaś na brzegu pojawia się coraz więcej ciekawskich spacerowiczów. Halo, halo, tym razem "maupa" w kąpieli :-).\nPora wracać do Erywania, tylko jak się stąd wydostać? Zeszliśmy dzięki uprzejmości strażnika przez jakiś zamknięty teren, ale jak wrócić? Wiekowy zaporożec kończy moje dumania. Dwóch młodych chłopaków podrzuci nas do góry do Garni, ale taką maszyną droga to będzie niezwykła. Zapłon na 2 druciki i jazda, tyle że z postojami co kawałek na polanie rozgrzanego silnika wiaderkiem wody. Jeszcze parę nietypowych rozwiązań pomagających autku jechać i staruszek daje rady.\nZakaukazie 2006 - Cz. 12 - Armenia\nJezioro Sevan - ormiańskie morze\nZe stolicy prowadzi szeroka, powiedzmy że dwupasmowa i dwujezdniowa droga nad ormiańskie morze. Powiedzmy, że dwupasmowa, bo w rzeczywistości pasy tutaj to rzecz względna, a samochody pływają po szosie bez specjalnych reguł czyniąc ją wielopasmową. Owe 80 km można przemknąć w mniej niż godzinę, chyba że szukając środka transportu trafi się na jakiś rozlatujący autobus bądź marszrutkę. Jedną z ciekawszych scen z drogi jest wycieczka trzymająca z tyłu autokar na 12% podjeździe!... przygoda :-). A podjeżdża się większość drogi, od gorących równin spod Araratu do orzeźwiających 1900 m n.p.m. Dzięki swemu położeniu Jezioro Sevan jest wakacyjnym kurortem dla armeńskiej stolicy i innych turystów, wytchnieniem od 40-tu paru stopni Erywania nad lazurową taflą wody (jez. ma 80x30 km). Kempingi na zachodnim brzegu jeziora pełne są wczasowiczów spędzających rodzinnie czas na plaży, grillujących towarzystw przy zadaszonych przed słońcem stolikach, przed bungalowami, w restauracjach... Dzieciaki konstruują zamki z drobnego żwirku, po wodzie suną skutery i pedałują rowerki, wokoło półpustynne góry, a na wprost największa atrakcja turystyczna okolicy- półwysep Sevanavank z dwoma kościółkami górującymi nad jeziorem.\nPonoć św. Mesrop Masztoc (twórca armeńskiego alfabetu, ukończonego ostatecznie w 406 r.) miał wizję postaci przekraczających jezioro, które wskazały mu to miejsce do założenia kościoła. Zostały one wzniesione w 874 roku (tak, w tym kraju brakuje w datach jedynki z przodu!), jeden pod wezwaniem Apostołów (Arakselots), drugi Matki Boskiej (Astvatsatsin). Malutkie kościółki na planie krzyża zbudowano oczywiście z wulkanicznych bloków. Bogato zdobione tablice z krucyfiksami ustawione przed jednym z nich przyciągają także swoją geo-różnobarwnością: różowy, czerwony, zielony, szary, czarny... Zaglądam do środka. Odwiedzający kupują u kościelnego i kościelnej świece i zapalają je w skupieniu w znanych tylko im i Bogu intencjach. Ksiądz czy pop (nie wiem jak nazywa się kapłan w tym obrządku) siedzi uśmiechnięty pod ołtarzem bawiąc się komórką. Co jakiś czas podchodzi do niego ktoś po błogosławieństwo, a wtedy cały kościół rozbrzmiewa śpiewającą modlitwą zebranych. A potem cisza, każdy wraca do swojego skupienia. Opuszczam kościół tak jak robią to tutejsi, cofam się przez drzwi twarzą do ołtarza wykonując ręką znak krzyża. Już za drzwiami dogania mnie kapłan, kładzie dłoń na głowie i szepta jakieś niezrozumiałe "zaklęcia"...\nZakaukazie 2006 - Cz. 13 - Armenia\nDreadloki w Kraju Ormian\nNie tylko ksiądz chciał dotknąć tego, co widział pierwszy raz w życiu :-). "Pobłogosławione" dready wywołują tu takie reakcje, zaskoczenie i zainteresowanie, jak nigdzie indziej na świecie (gdzie zdarzyło mi się dotychczas być). Na ulicy ogląda się dosłownie każdy i to z tak przeróżnymi minami, że można by otworzyć galerię ludzkich min ze zmieniającą się ekspozycją codziennie, przynajmniej przez najbliższe 100 lat. A przecież w Europie to już tak spowszedniała fryzura, no ale nie tu...\nKierowcy zwalniają (czasem nawet specjalnie zawracają) i przestają zupełnie zwracać uwagę na to, co dzieje się na drodze. Boję się, że w końcu dojdzie do jakiegoś wypadku. Kelnerki z trudem przyjmują zamówienie, a sklepikarze w zwolnionym tempie podają towar. Kucharki nie zaczną przygotowywać potrawy, dopóki nie podejdą bliżej przyjrzeć się, co to takiego. A już wszyscy są w siódmym niebie, gdy mogą dotknąć...\nOrmianie są raczej tolerancyjnym narodem w stosunku do obcych kultur, religii, itp. (w Erywaniu działa 6 meczetów, w przeciwieństwie do pozamykanych kościołów w Azerbejdżanie). Są też chyba dosyć powściągliwi, bo mimo żywego zainteresowania, mało kto odważa się mnie zaczepić. W sumie jednak powstaje z tego wszystkiego swoisty kabaret... i przypadkowe, ciekawe znajomości. Miluśko jest z dziewczynami- one oglądają się za mną, ja za nimi:-). Kiedy parę koleżanek postanawia zrobić sobie ze mną zdjęcie, zaczyna się cyrkowa zabawa w podchody i speszona komedia gra nadal:-). Chłopaki palcami-nożyczkami sugerują obcięcie, ale jak się okazuje w rozmowie, takie włosy to chyba chodliwy towar w tych stronach. Ile za kilogram? (Teraz, to ja się dziwię!). Kilkaset dolarów? Wow, ale i tak nie mamy o czym rozmawiać- od 9-ciu lat kumuluję mądrość i energię do działania.\nSwoją drogą, ciekawe co będzie się wyrabiać, jak w końcu spotkam się z autostopową ekipą. Pięciu dreadgłowych bujających się po Zakaukaziu i krótko obcięta dziewczyna mogą wywołać zupełnie nieprzewidywalne reakcje... rewolucja kulturalna o krok!\nZakaukazie 2006 - Cz. 14 - Armenia\nIdea porywa mnie w jednej chwili. Da się pojechać do Górskiego Karabachu, a na dodatek w paszporcie przybędzie dość oryginalna wiza. Co prawda z taką wklejką nie wjedzie się na pewno do Azerbejdżanu, ale tam podczas tego wyjazdu już nie dotrę. Zatem do roboty!\nAuto-stopo-taksówka z powrotem do stolicy (Erywań to jedyne pewne miejsce, gdzie można dostać wizę. Ponoć w stolicy Karabachu- Stepanakercie też jest to już możliwe, ale nigdy nic nie wiadomo) i wizyta w Przedstawicielstwie Republiki Górskiego Karabachu. Tu chwila papierkowej roboty ze wskazaniem adresów kwater lub hoteli (w tej kwestii urząd okazuje się być bardzo pomocny, działając jednocześnie jak informacja turystyczna i rezerwując nocleg, oczywiście w odpowiednim przedziale cenowym) oraz wyszczególnieniem "zamieszkałych" miejsc, które zamierza się odwiedzić, zdjęcie i 11 tysięcy drahmów (około 22 euro), a po przerwie obiadowej wiza wraz z kartą akredytacyjną do odbioru.\nZakaukazie 2006 - Oby epilog\nMilitarne perypetie i azerski areszt z polskiej perspektywy\n(Parę słów wstępu na początek. Jestem już w Polsce na praktykach nadmorskich, zaś z relacjami Zakaukazie 2006 grubo do tyłu:-). Komputerowo, bo na papierze są, no ale nieważne. Spotkalem się z 5 osobową ekipą (Siostra- Ola i Grzesiek, brat Bolek, Maniek i Zbyszek) w Armenii, a po jakimś tygodniu rozstaliśmy się w Tbilisi w Gruzji. 2 dni później dochodzą do mnie dziwne wieści z Azerbejdżanu, gdzie ekipa ruszyła pociągiem w tym samym czasie, kiedy ja do spowrotem Europy (przynajmniej teoretycznie :-). A zatem:\nWieczorkiem, po pierwszym dniu praktyk nadmorskich (WGGiOŚ AGH-UST w Krakowie). Plażowa knajpka i piwko. Telefon wibruje. Przekaz wiadomości od ekipy z Azerbejdżanu i... zaskoczenie niesamowite lecz uśmiechnięte i luźne na pierwszy rzut oka. Sms o treści "Od Greg: Sie! Zawinęli nas za przejście obok złomowiska czołgów i siedzimy na dołku już 9 godzin. Jak się jutro nie odezwiemy to dzwoń do MSZtu. Dzieje się. Pzdr". !Ale jazz! Wrażenie mam, że oryginalna aczkolwiek czasochłonna i kieszeń odchudzająca przygoda, ale w sumie kto wie jakie klimaty i co się wyrabia? Chyba jednak nie jest źle, skoro nie zabrali mu telefonu? Odpowiedź na odpowiedź dodaje parę wątków i... wątpliwości. "Zawinęli nas koło miasta Puta, jakieś 20 km na południe od Baku. Byliśmy w wojsku, potem nas przewieźli na komisariat nie wiemy gdzie? Niech se Dziadzia wsadzi... rejestracje." O k..., zapomniałem, że Młody (pasjonat różnego rodzaju wraków i dziwnych ich części, które potem wmontowuje w swoje obrazy i instalacje) ma ze sobą tablice rejestracyjną, którą znalazłem na wraku pojazdu pancernego w Górskim Karabachu (Nagorny Karabach). Niby nic, tyle, że oba kraje są ze sobą w stanie wojny, a z Karabaską wizą w paszporcie nie ma co się nawet starać o wjazd do Azerbejdżanu. Jakieś czołgi, armeńskie wizy w paszporcie i jeszcze ten element z Karabachu... hm, to już zalatuje szpiegostwem. W sumie tablica mogła zostać znaleziona na drodze gdziekolwiek na terenie byłego ZSRR. Ot, po prostu radziecka rejestracja, ale tu okazuje się być chyba elementem wysoce niekorzystnym.\nP.S. Mam nadzieję, że Młody ma ze sobą pałki w celi do poćwiczenia swego perkusjonowania :-)\nNastępnego dnia daalej nieustająca burza mózgu. Za jakie sznurki pociągnąć i w jakiej kolejności, jeśli sytuacja w Azerbejdżanie się nie wyprostuje? Poczekam do jakiejś 10-tej, czyli tamtejszej 12-tej, a potem...? MSZ, polska ambasada w Baku, media? Jednak o 9:56 przychodzi sms o treści: Zwolnili nas o 6-tej rano po przesłuchaniach i trzepance. Jedziemy jeszcze do armii odebrać aparaty i mapy. Pisz na blogu co chcesz. Zrób zakręt z czołgami. Pzdr". To się rozjaśniło, choć słońce za ciężkimi chmurami. Wytrzyma przynajmniej w tym punkcie praktyki? W Azerbejdżanie pewnie jakieś czterdzieści parę stopni i "lampa". Ciekawe jak ich wewnętrzne baro-termometry wskazują? Po przygodzie i dalej do następnej, wojskowo ostrożniej, przez nadkaspijski kraj? Czy może załoga ma już dość Azerbejdżanu, a wulkany błotne zostaną tylko na zdjęciu w przewodniku? A może tak, a może nie, w każdym bądź razie daalej !...!\nDaalej Dzieciaki Kolorowe!\nP.S. Nie rozpisuję się i więcej nie komentuję, bo to byłoby na tyle z polskiej pozycji. Dodam jeszcze tylko, że MSZ powiedział, że ich to nie interesuje i można dzwonić ewentualnie do polskiej ambasady w Baku. Tak więc pozostaje nam tylko czekać na bezpośrednie relacje i wrażenia z azerskiego aresztu (w sieci pewnie za jakiś czas na http://podrozniki.blog.onet.pl).\nP.S.2. Dzieciaki Kolorowe jadą daalej. Wulkany błotne, kąpiel w Morzu (jeziorze) Kaspijskim pomiędzy szybami naftowymi i wogóle ciekawie, miło i przyjaźnie. Zatem powodzonka i dozox w kraju.


WOS << Podręczniki << Uczniowie i Studenci << Księgarnia internetowa - DomMarket.pl\nStrona główna >> Uczniowie i Studenci >> Podręczniki >> WOS\nZeszyt ćwiczeń jest uzupełnieniem podręcznika "Wiedza o społeczeństwie". Autorka podaje wiele ciekawych ćwiczeń, krzyżówek, diagramów, tekstów źródłowych. Książka zawiera także interesujące i zróżnicowane ilustracje wspomagające proces nauczania.\nPodręcznik został podzielony na dwie części: I - ?Zrozumieć państwo? oraz II ? ?Zrozumieć gospodarkę?. Każda część podzielona została na grupy tematyczne. Część pierwsza zawiera tematy opisujące następujące problemy: naród, państwo, demokracja, Konstytucja Rzeczpospolitej Polskiej, władza ustawodawcza, władza wykonawcza, władza sądownicza, życie publiczne. Część druga zawiera opis problemów: przemiany gospodarcze w Polsce po 1989 r., gospodarstwo domowe, przedsiębiorca i przedsiębiorstwo w gospodarce rynkowej, człowiek w gospodarce rynkowej, etyka życia gospodarczego. Każdy z tematów zawiera opis i wyjaśnienie podstawowych instytucji, instrumentów gospodarczych, dzięki czemu uczeń zdobędzie niezbędny aparat pojęciowy. W podręczniku uczeń znajdzie wiele ćwiczeń, które pozwolą mu ?przełożenie? wiedzy teoretycznej na praktyczną. Znajdujące się diagramy i wykresy zmuszają ucznia do myślenia, poszukiwania wniosków i kojarzenia faktów. Integralną częścią podręcznika są wykresy, fotografie, tabele i rysunki. Dzięki temu podręcznik ma charakter podręcznika dynamicznego, który może przyciągnąć uwagę ucznia i zaciekawić. Nr dopuszczenia: 85/04\nWiedza o społeczeństwie Podręcznik Gimnazjum kl.I\nPodręcznik został podzielony na dwie części: I - "Zrozumieć społeczeństwo" oraz II ? "Zrozumieć gospodarkę". Każda część podzielona została na grupy tematyczne. Część pierwsza zawiera tematy opisujące następujące problemy: człowiek, grupa społeczna, społeczeństwo, szkoła, samorząd terytorialny. Część druga zawiera opis problemów: gospodarka rynkowa, pieniądz, budżet państwa, podatki, banki, papiery wartościowe. Każdy z tematów zawiera opis i wyjaśnienie podstawowych instytucji, instrumentów gospodarczych, dzięki czemu uczeń zdobędzie niezbędny aparat pojęciowy. W podręczniku uczeń znajdzie wiele ćwiczeń, które pozwolą mu "przełożenie" wiedzy teoretycznej na praktyczną. Znajdujące się diagramy i wykresy zmuszają ucznia do myślenia, poszukiwania wniosków i kojarzenia faktów. Integralną częścią podręcznika są wykresy, fotografie, tabele i rysunki. Dzięki temu podręcznik ma charakter podręcznika dynamicznego, który może przyciągnąć uwagę ucznia i zaciekawić.\nGensler Maria,Marciniak Ewa\nWiedza o społeczeństwie Podręcznik Wychowanie obywatelskie\nW skład pakietu edukacyjnego dla gimnazjum wchodzi program nauczania, podręcznik i zeszyt ćwiczeń dla ucznia.rki przygotowały podręcznik, w którym wyselekcjonowały materiał rzeczowy tak, by gwarantował zrealizowanie celów zawartych w "Podstawie programowej..." i programie nauczania, a jednocześnie, by był dostosowany do możliwości recepcyjnych młodzieży gimnazjalnej. Kompozycja książki pozwala traktować poszczególne tematy w niej poruszane jako tematy jednostek lekcyjnych. Układ wewnętrzny tematów odpowiada elementom lekcji i jej tokowi. Podręcznik jest ukierunkowany na wiadomości mające zastosowanie w codziennym życiu każdego obywatela. Prezentuje wzory pism, objaśnia tryb postępowania przy załatwianiu spraw w urzędach itd.żka jest bogato ilustrowana, kolorowe zdjęcia, diagramy, wykresy ułatwiają nauczanie i zapamiętywanie treści niezbędnych do kształtowania umiejętności poruszania się we współczesnym świecie. Zastosowano w niej wyróżnienia mające charakter informacji o stopniu ważności i znaczeniu poszczególnych fragmentów tekstów.\nWiedza o społeczeństwie. Wychowanie obywatelskie. Zeszyt ćwiczeń gimnazjum\nW skład pakietu wchodzi program nauczania, podręcznik i zeszyt ćwiczeń dla uczniów.tanowi uzupełnienie podręcznika. Uczeń może z nim pracować zarówno w klasie, jak i w domu. Wykonanie zadań zawartych w zeszycie umożliwi opanowanie pewnych sprawności, które wymagają z jednej strony wiedzy merytorycznej, z drugiej zaś ćwiczenia umiejętności pisania podań, życiorysu, wypełniania wniosków, ankiet itd. Ćwiczenia są opracowane pod kątem przygotowania dzieci do zadań egzaminacyjnych po zakończonej nauce w gimnazjum. Uczniowie mogą więc doskonalić umiejętność odczytywania i interpretowania prostych tekstów normatywnych, zaznaczania związków w strukturze państwa, orientowania się w kompetencjach poszczególnych organów samorządowych, co ułatwi im w przyszłości korzystanie z usług tych organów, wyszukiwania podstawy prawnej działania organów administracji państwowej i samorządowej w celu kontrolowania przestrzegania prawa w stosunku do nich jako obywateli, orientacji w prawach człowieka i obywatela i obowiązkach obywatelskich. Stopień trudności ćwiczeń jest zróżnicowany, dostosowany do potrzeb nauczyciela realizującego program nauczania i możliwości uczniów, którzy osiągają różny stopień dojrzałości w tym samym wieku.\nKulesza Michał,Kruk-Kubarska Joanna\nWiedza o społeczeństwie. Wychowanie obywatelskie. Podręcznik dla gimnazjum\nAutorzy przekazują uczniom wiedzę na temat tego, jak żyć i funkcjonować w rodzinie, grupie, społeczeństwie i państwie. W tym praktycznym przewodniku pomagają zrozumieć, jakie są obowiązki i prawa obywatela, samorządu i państwa, czym jest konstytucja, służba publiczna i co to znaczy być dobrym obywatelem państwa. się w nim przystępnie wyjaśnione trudne pojęcia z zakresu socjologii i polityki, liczne ciekawostki, sentencje wybitnych postaci, ciekawa bibliografia oraz ćwiczenia i polecenia, w tym zadania domowe dla ucznia.ęcznik ma przejrzystą strukturę. W ramach 32 tematów, które mogą tworzyć oddzielne jednostki lekcyjne, został podzielony na 3 części:; poświęcona ćwiczeniu umiejętności praktycznych, które umożliwiają uczniom sprawne funkcjonowanie w społeczeństwie;; przekazuje wiedzę o instytucjach życia publicznego i procedurach w nich obowiązujących;; omawia zagrożenia i problemy życia codziennego. zaletą jest bardzo obrazowy, komunikatywny język wykładu, który przybliża uczniowi omawiany problem, także rozbudza jego zainteresowanie szeroko rozumianym życiem społecznym.\nChoińska-Mika Jolanta,Jędrusik Maciej\nHistoria i wiedza o społeczeństwie Podręcznik\nPodręcznik został napisany zgodnie z programem nauczania dla zasadniczej szkoły zawodowej wydanym przez WSiP. Jest przewidziany do pracy z uczniami w klasie I i klasie II zasadniczej szkoły zawodowej (przygotowany na dwie godziny w cyklu kształcenia).dręczniku, tak jak to zostało zapisane w programie nauczania, przyjęto układ problemowy. Historia i wiedza o społeczeństwie nie są rozdzielone, wprost przeciwnie, zostały ze sobą powiązane. Punktem wyjścia stały się zagadnienia współczesne, których genezę ma pokazać historia. Przy doborze treści historycznych położono nacisk na dzieje Polski. Autorom chodziło bowiem o to, by absolwent zasadniczej szkoły zawodowej wiedział i rozumiał przede wszystkim, jaki charakter mają i na czym polegają zmiany zachodzące w naszym kraju i w jakim stopniu różnorodne procesy dziejące się w innych krajach wpływają na sytuację w Polsce. By był w stanie ocenić rolę i miejsce naszego kraju w dzisiejszej Europie i świecie. to zatem systematyczny wykład historii Polski na tle dziejów powszechnych; autorzy odwołują się do wybranych zagadnień, korespondujących z problematyką poruszaną w ramach szeroko rozumianego WOS-u.Podręcznik w ten sposób spełni oczekiwania tych nauczycieli, którzy uważają, że na tym etapie kształcenia wiedza faktograficzna powinna być znacznie zredukowana na rzecz uczenia umiejętności przydatnych w dorosłym życiu; łączenia faktów, szukania związków, wyjaśniania przyczyn, skutków, wiązania przeszłości z teraźniejszością.\nWiedza o społeczeństwie, państwie i prawie jest podręcznikiem dla szkół ponadgimnazjalnych, prezentującym najważniejsze wiadomości o społeczeństwie, polityce, państwie, prawie i zagadnieniach ekonomicznych, związanych z finansową polityką państwa (numer dopuszczenia: 168/02).\nWiedza o społeczeństwie 3 Zeszyt ćwiczeń\nW zeszycie ćwiczeń znajdują się zadania i ćwiczenia,ułatwiające powtórzenie,sprawdzenie i utrwalenie zdobytej wiedzy i umiejętności z zakresu Wiedzy o społeczeństwie.


Wojownicy Nekronów | Astronomican | FANDOM powered by Wikia\n(Przekierowano z Wojownik Nekronów)\n"Moi wojownicy nie potrzebują umysłów. Mają tylko walczyć i ginąć, kształtując w ten sposób moją bezgraniczną chwałę. Jedynie najłaskawsi i najbardziej dobroduszni władcy mogą uwolnić swoich poddanych od brzemienia niezależności, czy zgodzisz się ze mną?"\nThaszar Niepokonany - Najwyższy Arcygenerał Świata Koronnego Zapanec\nWojownicy Nekronów (ang. Necron Warrior) stanowią trzon przedwiecznej armii i makabryczne świadectwo przeszłości swojej rasy.\nPrzed biotransferem każdy z Wojowników był normalnym Nekrontyrem trudniącym się rzemiosłem, rolnictwem lub handlem. Po przybyciu C'tan zapadła decyzja, aby każdy przedstawiciel rasy został obdarzony nowym, nieśmiertelnym ciałem. Siłą zaciągnięci do biokuźni otrzymali znacznie gorsze ciała niż ich panowie. Czy to w skutek przypadku, niedopracowania, bądź celowego działania możnych, pospólstwo zostało niemal pozbawione świadomości, wspomnień i cech żywych istot.\nWojownicy są zupełnie ogołoceni z instynktu i uczuć. W zamian za to zwiększono ich determinację i odporność. Każde polecenie wykonują z niebywałą zaciętością. Trzeba poważnie uszkodzić każdego osobnika, by ten zaprzestał walki. Pozbawiony ręki, nogi lub nawet głowy Nekron może wciąż nacierać. Systemy naprawcze mogą w ciągu kilku minut przywrócić Wojownikowi zdolność do kontynuowania ataku, co dodatkowo umacniana jego nieustępliwość.\nRuchy Wojowników bywają bardzo chaotyczne. Kończyny choć precyzyjne i silne są także powolne. Toporne konstrukcje pełne są nieszczelności, pokryte rdzą i zabrudzeniami. Źle funkcjonujące synapsy zbyt często doprowadzają do potknięć nawet na stosunkowo prostym terenie. Cała sylwetka mogłaby wzbudzać żałość, gdyby nie bezlitosny blask bijący z oczu Wojownika, ponura aura żywego trupa i śmiertelna precyzja podczas każdej salwy z broni gaussowkiej.\nW przeciwieństwie do pozostałych formacji Nekronów Wojownicy są zupełnie niesamodzielni. Poza podstawowymi odruchami pozostają w pełni podlegli władcy i jego nieugiętej woli. Gdy jej zabraknie, falanga zatrzymuje się i przechodzi w tryb obronny. Wojownicy będą odpowiadać precyzyjnym ostrzałem z Oprawców, jednak nie ruszą na wroga, ani nie cofną się, gdy będą okrążani.\nChoć w Wojownikach nie pozostało wiele z żywych istot, w każdym z nich wciąż tli się wola życia. Można ją dostrzec tylko w czasie najbardziej ekstremalnych sytuacjach. Jeśli ujawni się u nich instynkt samozachowawczy może dojść do sytuacji, że Wojownicy zaczną się cofać. Zdarza się to jednak niebywale rzadko. Wojownik może walczyć z niewyobrażalną wytrwałością, maszerować przez pole minowe i strefę bombardowania, gdzie każda inna istota dawno rzuciłaby się do panicznej ucieczki.\nWszystko to Nekrońscy Wojownicy czynią w absolutnej ciszy. Pozbawiono ich mowy, bo nie uznano ich za godnych tego zbytku. Jedynie w momencie śmierci z ust tych maszyn wydobywa się elektryczny i przenikliwy krzyk przypominający upiorny wrzask wydawany przez konające stworzenia. Nie wiadomo, czy jest ono ostrzeżeniem dla innych Nekronów, czy próbą odtworzenia agonalnego odgłosu.\nKodeks: Nekroni 5-ed. str. 33


Pracownia Wokalna Ewa Szydłowska – dni otwarte – World Voice Day 2021\nDescription: WItajcie Kochani! Wychodzimy do Was z niepowtarzalną inicjatywą. Nasza Pracownia Wokalna wraz z wieloma wspaniałymi nauczycielami i przyjaciółmi śpiewu dołączyła w tym roku do Festiwalu Światowy Dzień Głosu. Nie może Cię zabraknąć! PROGRAM: Przygotowaliśmy dla Ciebie Dni Otwarte w naszej Pracowni Wokalnej, podczas których dowiesz się jak powstaje Twój głos i jak poprawnie się nim posługiwać. Zajęcia są dla każdego!!! Jeśli ciekawi Cię jak świadomie używać swojego głosu, chronić go oraz sprawić, żeby brzmiał jeszcze lepiej, D O Ł Ą C Z DO N A S JUŻ D Z I Ś!!! Więcej informacji pod numerem telefonu: 785-921-002 lub na profilu facebook.com/PracowniaWokalna-108388787679359 Zapraszamy!!!\nCity/place: Szczecin Venue address: Ul. Tkacka 19-22\n« Musically?Visually – koncert online\nEnergia głosu – Morion »


Bhp Ruda Śląska - JARMIN - katalog stron\nNasza firma powstała, aby nieść merytoryczną pomoc w zakresie szkolenie BHP Ruda Śląska po atrakcyjnych cenach dla firm na terenie aglomeracji śląskiej. Proponujemy w tym zakresie kompleksową obsługę, która obejmuje: przeprowadzanie szkolenia BHP Ruda Śląska wszystkich grup pracowniczych, zarządzanie bezpieczeństwem i ochronę środowiska, przestrzeganie przepisów bhp, analiza oceny ryzyka zawodowego, kontrola warunków bhp i ppoż., pomoc w zakresie doradztwa oraz zaopatrzenie firmy w artykuły bhp. Zatem nie czekaj, odwiedź naszą stronę internetową, na której znajdziesz adres, żeby się z nami skontaktować, nawiązać współpracę. Proponujemy ocenę ryzyka zawodowego, poprawę bezpieczeństwa pracy na zakładzie, szkolenia BHP, wykłady, szeroki zakres usług, profesjonalne sporządzenie wszelkiej dokumentacji oraz konkurencyjne ceny. Gwarantujemy doświadczenie oraz wysoką jakość naszych usług, które zapewniają pracownicy o wysokich kwalifikacjach niezbędnych do pełnienia służby w zakresie szkoleń BHP Bytom. Serdecznie zapraszamy!\nszkolenia bhp zabrze, zabrze, bhp, szkolenia, bhp ruda śląska, bhp ruda śląska, bhp bytom\nOśrodek Szkolenia Kierowców Robert PlutaPrawo Jazdy na Raty II Aleja N.M.P 35 CzęstochowaProfesjonalne szkolenie kierowców w zakresie kat. A, A1, B Jako nieliczni na śląsku posiadamy PROFESJONALNY SYMULATOR ! sprawdz koniecznie www.prawko.c... więcej »


A słyszeliście, że istnieją [url=http://www.sklep-aurelka.pl/]buty z obcasem thomasa dla dzieci[/url]? Co sądzicie o takich bucikach. Warto kupować czy to lekka przesada? Wiadomo w wieku gdy dziecko idzie do komunii- oki, ale wcześniej :/\n» buty dla dzieci na obcasie\n#1 2016-04-26 08:14:12\nA słyszeliście, że istnieją buty z obcasem thomasa dla dzieci?\nCo sądzicie o takich bucikach. Warto kupować czy to lekka przesada?\nWiadomo w wieku gdy dziecko idzie do komunii- oki, ale wcześniej\nOpieka nad dzieckiem - Czytanie dzieci - Witam mam pytanie odnośnie takiego tematu : [url=www.wyspa.edu.pl]czytanie dzieci[/url]. Mianowicie [url=www...\nPomoc dla dzieci autystycznych - Drogie koleżanki i koledzy. Mam do Was ogromna prośbę. Przeczytajcie strone linku, który Wam przesyłam i prosze o oddanie głosu...\nSelectCare - opiekunki do dzieci, osób starszych w Polsce - Polecam firmę SelectCare, która działa przede wszystkim na terenie Wrocławia. Oferują opiekę nad osobami starszymi, dziećmi, a także zwierzętami...\nKindergeld - pieniądze na dzieci w Niemczech - jak załatwić kindergeld , wie ktoś może z Was ?\nDzieci podopiecznej się mną wysługują! - Trafiła mi się bardzo fajna oferta, opieka nad babcia prawie całkiem sprawną, na chodzie, właściwie do towarzystwa, juz myslalam ze to bedzie miejsce na dłużej, a tu jej dzieci zaczeły wysługiwać się mną na każdym kroku! Na początku przyjechała cała rodzina, to z czystej uprzejmości podałam kawe, zrobilam ciasto...


Blacha łącznikowa 80 …\nTrwała blacha łącznikowa GAH ALBERTS stworzona z myślą o łączeniu ze sobą różnych materiałów w sposób praktyczny, niezawodny oraz bardzo stabilny. Ten płaski łącznik został wykonany z materiałów odpornych na różne formy zużycia czy też uszkodzenia, więc zapewnia wieloletnią skuteczność.\nrozmiar 80x15 mm.\nstandardowa konstrukcja płaska.\n4 otwory na wkręty lub śruby.\nDzięki solidnej konstrukcji i czterem otworom montażowym, łącznik ten zapewnia bardzo solidne i stabilne połączenie różnych materiałów. Trwała konstrukcja metalowa została ocynkowana i jest w ten sposób chroniona przed wilgocią, niską temperaturą oraz innymi niekorzystnymi czynnikami.


Ekrany akustyczne: Najprostsze rozwiązania nie zawsze są najlepsze - Rynek Infrastruktury: Porty, Stocznie, Lotnisko, Porty lotnicze, Autostrada, Obwodnica, Energetyka, Ciepłownictwo, Linie kolejowe, PKP PLK, Telekomunikacja, Operatorzy\nEkrany akustyczne: Najprostsze rozwiązania nie zawsze są najlepsze\n| Rynek Infrastruktury ⚫ źródło: Rynek Infrastruktury ⚫ 17.08.2012 ⚫ ▶\n– Problemem jest automatyzm stosowania najprostszych rozwiązań, niezbyt opłacalnych i atrakcyjnych z punktu widzenia ekonomicznego i estetycznego – mówi na temat ekranów akustycznych dr Maciej Smętkowski z Centrum Europejskich Studiów Regionalnych i Lokalnych Uniwersytetu Warszawskiego.\nOpinia doktora Macieja Smętkowskiego to kolejny głos w dyskusji na temat budowy ekranów akustycznych przy polskich drogach i torowiskach.\n- Na tę sprawę można spojrzeć z trzech różnych aspektów. Po pierwsze z perspektywy krajów wyżej rozwiniętych, zachodnioeuropejskich. Tam z hałasem udaje się walczyć w innej formie, niż u nas, gdzie jedynym stosowanym rozwiązaniem są wysokie ekrany. Nie jestem inżynierem, nie wiem, z czego to wynika. Ale w Austrii czy w Szwajcarii torowiska kolejowe czy tramwajowe są na tyle wyciszone, że nie ma potrzeby stosowania ekranów. Polski przykład pokazuje pewną niemoc naszych inżynierów i budowniczych, być może też w jakimś stopniu projektantów. Dlaczego nie da się zrobić tak, aby hałas był na tyle niewielki, by nie było potrzeby stosowania dodatkowego wytłumienia? Wszystko jest kwestią planowania - uważa dr Smętkowski.\n- Po drugie, jeśli nawet w krajach zachodnich stosuje się jakieś rozwiązania dodatkowe to takie, które nie ingerują w krajobraz. Dobrze znam obszar metropolitalny Kopenhagi. Przy drogach szybkiego ruch są tam nasypy obsadzone zielenią. To rozwiązanie zbliżone do naturalnego, nie szpecące krajobrazu. Przygotowuje się statystyki zagrożenia hałasem. Z roku na rok udaje się systematycznie eliminować ten problem. I znów wracamy do problemu planowania: projektowania tras, zostawiania rezerw pod nasypy, pasy zieleni - dodaje.\n- Trzecia sprawa to racjonalność ekonomiczna. Duża część tras szybkiego ruchu przebiega przez obszary rzadziej zabudowane. Czy każde siedlisko, każde domostwo powinno być automatycznie chronione przed hałasem? Koszt wybudowania ekranów może przewyższać w takim przypadku wartość samych zabudowań. Być może stać na to kraje bardziej zamożne niż Polska. U nas niestety działa się niejako automatycznie. Są normy, dokonuje się pomiarów, jeśli normy są przekroczone bezrefleksyjnie stosuje się przepisy i mechanicznie buduje się ekrany - twierdzi dr Smętkowski.\n- Oczywiście uważam, że ochrona przed hałasem powinna być. Natomiast problemem jest automatyzm stosowania najprostszych rozwiązań, które z punktu widzenia ekonomicznego i estetycznego nie są ani zbyt opłacalne, ani atrakcyjne. Za kilka lat ekrany będą wymagały modernizacji i kolejnych nakładów finansowych. Natomiast chociażby obsadzone krzewami nasypy są rozwiązaniem trwałym, nie wymagających dodatkowych działań i późniejszych ingerencji - podkreśla Smętkowski.


Opis: Rok 1935. Indiana Jones finalizuje transakcjê z szefem chiñskiego gangu. Niestety zamiast obiecanej zap³aty za wy¶wiadczone us³ugi zostaje otruty. Udaje mu siê jednak uratowaæ dziêki Willie Scott. Uciekaj±c przed ¶cigaj±c± ich chiñsk± mafi±, przypadkowo trafiaj± do Indii, gdzie zostaj± zatrzymani w jednej z wiosek zagubionych w d¿ungli. Sêdziwy szaman prowadzi ich do naczelnika. Ten obiecuje im transport do Delhi pod warunkiem, ¿e wcze¶niej archeolog odnajdzie ¶wiêty kamieñ skradziony przez wyznawców krwio¿erczej bogini Kali.


Cykl wideo "Wilkowicz Sam na Sam" na stałe w ramówce Sport.pl • Agora S.A. - Polska spółka medialna\nCykl wideo "Wilkowicz Sam na ...\nOd czwartku, 27 kwietnia br. nowe odcinki programu Pawła Wilkowicza dla Sport.pl będą emitowane w każdy czwartek o godzinie 15:00. Nie zmienia się sprawdzona formuła programu, w której ważne osobowości ze świata sportu opowiadają o swoich sukcesach i cenie, jaką przyszło im za nie zapłacić, a także o kulisach sportowych zmagań. Program zyska nową oprawę dźwiękową i graficzną.\n- Zostać ze sportowcem sam na sam jest dziś coraz trudniej. I dlatego tak bardzo to sobie cenię - mówi gospodarz programu Paweł Wilkowicz.\nW pierwszym odcinku „Wilkowicz Sam na Sam” w nowej ramówce na pytania odpowie Tomasz Adamek, były zawodowy mistrz świata organizacji IBF i IBO w kategorii junior ciężkiej oraz WBC w kategorii półciężkiej, medalista mistrzostw Europy amatorów i międzynarodowy mistrz Polski.\n- Sukces nadawanego od lutego 2015 roku cyklu wideo „Wilkowicz Sam na Sam" zachęcił nas do wprowadzenia tego formatu na stałe - mówi Marcin Gadziński, dyrektor i wydawca Sport.pl. - Wywiady Pawła są uznawane za najlepsze sportowe rozmowy wideo w polskim internecie i nie mam wątpliwości, że to charyzmatyczny prowadzący i gwiazdy sportu decydują o sile tego formatu.\nPaweł Wilkowicz to jeden z najczęściej nagradzanych polskich dziennikarzy sportowych. Jest multimedialnym korespondentem najważniejszych wydarzeń sportowych m.in. Igrzysk Olimpijskich oraz Mistrzostw Europy i Świata w Piłce Nożnej. Szeroko komentowany wywiad z Justyną Kowalczyk o depresji przyniósł mu prestiżowe drugie miejsce w głosowaniu na dziennikarza roku w plebiscycie Grand Press 2014. Za rozmowę z mistrzynią olimpijską w biegach narciarskich został doceniony zarówno przez branżę dziennikarską (wyróżnienie w 10. edycji Nagrody Radia ZET im. Andrzeja Wojciechowskiego), jak i studentów dziennikarstwa (Nagroda MediaTory 2014).\nPaweł Wilkowicz jest również autorem autoryzowanej biografii kapitana reprezentacji Polski i napastnika Bayernu Monachium, Roberta Lewandowskiego pt. „Nienasycony”.\nPracuje w Sport.pl od 2013 roku.\nPremiera nowych odcinków cyklu „Wilkowicz Sam na Sam” będzie miała miejsce jednocześnie w portalu Gazeta.pl, Sport.pl, na kanale Sport.pl na YouTube oraz na profilu portalu


O firmie - Dla profesjonalistów - Sanpol\nStrona główna HurtProgram lojalnościowyProgram lojalnościowy\nprogram lojalnościowy SANPOL\nWiemy, że nasz sukces zależy od Twojego powodzenia, dlatego chcemy wspierać Twój rozwój - zarówno zawodowy, jak i prywatny. Właśnie z myślą o Tobie uruchomiliśmy program lojalnościowy Zainstaluj Korzyści.\nDzięki uczestnictwu w programie otrzymasz nie tylko najlepsze jakościowo produkty i fachową pomoc naszych doradców w Sanpol, ale również atrakcyjne nagrody!\nPrzygotowaliśmy cały wachlarz nagród, takich jak: sprzęt AGD, urządzenia biurowe i specjalistyczne, czy materiały promocyjne dla Twojej firmy. Przy każdym zakupie będziesz otrzymywał punkty, które później wymienisz na nagrody. Nasz program ma służyć Tobie -dlatego sam wybierzesz intreresujący Cię prezent z naszego katalogu.\nNa co dzień skupiasz się na zaspokajaniu potrzeb Twoich Klientów, oferując im swoją wiedzę, umiejętności i fachowe rozwiązania. Dzięki programowi Zainstaluj Korzyści będziesz mógł mysleć nie tylko o swoich Klientach, ale również o sobie.\nZebrane punkty wymienisz na nagrody z naszego katalogu. To, jakie upominki wybierzesz,\nzależy od Ciebie. W naszym katalogu czekają:\nnowoczesne telefony i tablety,\nsprzęt AGD dla Twojego domu i firmy,\npraktyczne ubrania dla instalatorów,\nfachowe urządzenia, które ułatwią Ci pracę,\nmateriały reklamowe, które pozwolą wypromować Twoją firmę,\ni inne produkty, przydatne w pracy i na co dzień\nPrzyznajemy punkty za każdą wydaną złotówkę!\nZasady programu są proste: Ty kupujesz produkty w Sanpol, a my przydzielamy Ci punkty.\nIch liczbę oraz pozostałe niezbędne informacje możesz zawsze sprawdzić logując się na swoim\nkoncie na stronie: www.zainstalujkorzysci.pl\nZacznij aktywnie korzystać z programu już dziś i Zainstaluj Korzyści dla siebie!\nSzeroki asortyment więcej\nDobra dostępność więcej\n61 87 46 800\n61 87 46 811\nSąd Rejonowy Poznań Nowe Miasto i Wilda, VII Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego;\ndowolny Poznań - Pokrzywno Poznań - Składowa Przeźmierowo Piła Zielona Góra Gorzów Wlkp. Ostrów Wlkp. Bydgoszcz Chechło k. Gliwic Gliwice Częstochowa Rybnik Ustroń Bielsko-Biała Wrocław-Bielany Wrocławskie Wałbrzych Dzierżoniów Kraków Lublin Radom Białystok Warszawa Cała Polska\ndowolny techniczno-informacyjne śniadanie dla instalatora elektryczne gazowe ciepłownicze energetyczne


Stół Do Jadalni Czarny Silas - Woood - Sklep Bihome.pl\nStół Silas 90x220 czarny do jadalni dąb Woood\nKod produktu 373652-BN\nID produktu 89000674\nStół Silas czarny do jadalni 90x220xh75 cm dąb Woood to propozycja renomowanej holenderskiej firmy Woood - zdecydowanie warta Twojej uwagi. Do Jadalni stół Silas będzie ozdobą Twego wnętrza wszędze tam gdzie zbiera się rodzina i goście. Jego obecność nada wnętrzu wyjątkowego charakteru i stylu. Świetnie sprawdzi się oczywiście w jadalni. Nowoczesny Czarny stół do jadalni jest niezwykle wygodny do tego estetyczny i trwały. Bez wątpienia zakup na lata!\nWymiary: 75x220x90 (h x b x d)\nSzafa Silas dębowa dąb Woood\nBiurko Silas czarne jesion Woood\nSzafka TV Silas czarna dąb Woood\nKredens Silas czarny jesion Woood


http://www.log-system.pl - nplus.pl - katalog stron\nMagazyn czy biuro to przestrzeń specyficzna, której wypełnienie musi przeplatać w sobie elegancję z ergonomią. Aranżację łączącą te cechy odnajdziemy bez wątpienia na tej stronie. Takie produkty jak http://www.log-system.pl/52,suwnice-bramowe.html, urządzenia dźwignicowe, pojemniki czy wózki paletowe to tylko fragment szerokiego wachlarza produktów, które sklep ten dziś nam proponuje. Wyprodukowane z wysokiej klasy materiałów, profesjonalne doradztwo w trakcie wyboru, czy nawet pomoc przy projektowaniu obiektu to bez wątpienia zalety znalezionej tu firmy. Wyposażenie przestrzeni z tym partnerem staje się więc przyjemnością.\nStrona o identyfikatorze 3020, została odwiedzona 984 razy, z czego 28 osób postanowiło ją odwiedzić.\nregały magazynowe metalowe, regały do archiwum, wyposażenie magazynów, Regały, log-system\nMeble używane to fantastyczna okazja do zakupu wartościowych mebli w atrakcyjnej cenie, ale nie tylko. Jest to również okazja do zmiany aranżacji wnętrza swojego mieszkania albo domu w niższych kosztach. Wprowadziliśmy u...\nNowoczesna produkcja mebli Bydgoszcz »\nProducent mebli tapicerowanych "Breit-Pol" z Bydgoszczy to ludzie, którym śmiało możecie zawierzyć, jeżeli chodzi o wyposażenie do domów. To ludzie, którzy mają własną stolarnię, tapicernię a oprócz tego szwaln...\nRemontujesz łazienkę a także chcesz nabyć wyjątkowe umeblowanie za niewielkie pieniądze? Szukasz czegoś oryginalnego a także w tym samym czasie taniego? Lubisz eksperymentować z wystrojem wnętrz, a nie chcesz na to przez...\nZobacz szczegóły wpisu » Data dodania wpisu - 27.08.2020\nspis stron (6), finanse (2), biuro rachunkowe (3), tworzenie stron (4), pozycjonowanie (8), internet (6), google (3), apartamenty (3), płatny katalog stron (3), perfumy (3), CDN Optima (2), Comarch (2), odchudzanie (3), tworzenie stron www (3), porady (3), Wrocław (5), katalog www (6), seo katalog (3), paliwa (3), darmowy katalog stron (3), strony www (5), biura rachunkowe (2), zdrowie (3), uroda (4), suplementy (3), wrózby (3), pozycjonowanie stron (7), katalog stron (14), dieta (4), reklama (6)


II Międzynarodowy Memoriał Zbigniewa Księskiego - wyniki, ZDJĘCIA\nFundacja "Zmieniamy Życie" wraz z Młodzieżowym Domem Kultury "Pod Akacją" w Lublinie zorganizowali 26 października 2019r. II Międzynarodowy Memoriał Zbigniewa Księskiego. Przedstawiamy wyniki i zdjęcia z turnieju.\n"Pierwsza, nie ostatnia" - wernisaż wystawy prac plastycznych (ZDJĘCIA)\n"Pierwsza, nie ostatnia" - wernisaż wystawy prac plastycznych uczestniczek i uczestników zajęć w Pracowni Plastycznej z elementami historii sztuki MDK "Pod Akacją" pod kierunkiem p. Kamili Śpiewli-Kasperek (ZDJĘCIA).\nPOŻEGNANIE LATA - inauguracja roku w MDK "Pod Akacją" (ZDJĘCIA)\nZ żalem żegnamy lato ale z radością rozpoczynamy nowy rok kulturalno-oświatowy 2019/2020 w MDK "Pod Akacją". Zapraszamy do oglądania zdjęć ze wspólnej zabawy podczas imprezy inauguracyjnej!\nUroczyste podsumowanie konkursu "Klasztor w sercu miasta" - edycji 2018/19 - wyniki, ZDJĘCIA.\nOrganizator: MDK "Pod Akacją" w Lublinie oraz współorganizator - Instytut Sztuk Pięknych Wydział Artystyczny UMCS zapraszają do udziału w XVII Ogólnopolskim Konkursie Plastycznym "GRAFIKA 2019".\nFundacja "Ruchu Solidarności Rodzin" we współpracy z Młodzieżowym Domem Kultury "Pod Akacją" zrealizowała w 2019 roku drugi projekt "Galerii Dziecięcej na Śródmieściu".\nLETNIE WARSZTATY ARTYSTYCZNE w MDK "Pod Akacją" - dla naszych stałych i okresowych uczestników - ZDJĘCIA\nArtystki z MDK wzięły udział w siedemnastej edycji Międzynarodowego Konkursu Plastycznego "Inne Spojrzenie" w Sosnowcu i zdobyły wspaniałe nagrody...\nW dniach 20 i 21 czerwca 2019 roku w Brześciu (Białoruś) odbył się uroczysty finał I Międzynarodowego Konkursu Exlibrisu Dzieci i Młodzieży "EXLIBRIS BREST 2019". Wśród laureatów konkursu znalazły się uczestniczki zajęć w MDK "Pod Akacją".\n13 czerwca 2019 roku w Młodzieżowym Domu Kultury "Pod Akacją" w Lublinie odbył się koncert "MUZYCZNE POWITANIE LATA", którym pianiści, dziecięcy zespół wokalno-instrumentalny oraz gitarzyści podsumowali swoją całoroczną pracę.\nPracownia malarstwa i rysunku Młodzieżowego Domu Kultury "Pod Akacją" w Lublinie pod kierunkiem p. Iwonny Jedlińskiej zaprasza na wystawy prac plastycznych Wiktorii Rzążewskiej i Doroty Smalec (ZDJĘCIA i FILM z wernisażu).


Nowe mieszkania Krapkowice 2022 / 2023 - wybierzdewelopera.pl\nStrona główna › Opolskie › Nowe mieszkania Krapkowice\nod 4 961 za m²\nNowe mieszkania w Krapkowicach – Rynek pierwotny\nKażdy chciałby zostać właścicielem nowego mieszkania w Krapkowicach. Rynek pierwotny w tym mieście staje się coraz ciekawszy. Co powoduje, że mieszkańcy częściej decydują się na zmianę dotychczasowych lokali na mieszkania deweloperskie. Wybór nowych inwestycji jest bardzo duży. Dlatego każdy znajdzie odpowiednie lokum dla siebie. Mieszkania na sprzedaż można przeglądać w internecie, w biurze pośredniczącym lub spacerując po mieście. Dodać tutaj należy, że decydując się na rynek pierwotny w Krapkowicach, warto kupić mieszkanie jeszcze na samym początku realizacji budowy inwestycji. Oferta dostępnych lokali jest wtedy największa i można wybrać najlepsze nowe mieszkanie. Ponadto warto na tym etapie wynegocjować też cenę z firmą deweloperską. Jeśli zastanawiasz się nad tym, na co należy zwrócić uwagę wybierając nowe mieszkanie w Krapkowicach, to koniecznie przeczytaj dalszą część tego artykułu. Dowiesz się z niego również jakie informacje trzeba obowiązkowo sprawdzić przed dokonaniem zakupu nieruchomości.\nJak wybrać najlepsze nowe mieszkanie w Krapkowicach?\nZapotrzebowanie na nowe inwestycje w Krapkowicach stale rośnie. Firmy deweloperskie chętnie budują tutaj nowe mieszkania. Co powoduje, że rynek pierwotny jest w tym mieście atrakcyjny. Inwestycje deweloperskie realizowane są w przeróżnych lokalizacjach. Wszystko po to, aby zachęcić do zakupu mieszkania od dewelopera w Krapkowicach. Niestety nie zawsze zakup nowej inwestycji okazuje się dobrym wyborem. Po jakimś czasie okazuje się, że lokalizacja jest nieodpowiednia. Dojazdy zajmują zbyt dużo czasu, a wyprawy do odległych sklepów też nie należą do przyjemnych. Dodatkowo ściany zaczynają pękać, a w łazience przecieka instalacja. Jak zatem uniknąć tych błędów przed zakupem mieszkania od dewelopera? W pierwszej kolejności powinno się określić najważniejsze potrzeby wszystkich przyszłych mieszkańców. Ustalić, jaka lokalizacja będzie najodpowiedniejsza oraz najmniej problematyczna. Należy tutaj wziąć pod uwagę, że niektóre mieszkania deweloperskie w Krapkowicach stawiane są w miejscach jeszcze słabo skomunikowanych. Następnie trzeba rozważyć jaki układ mieszkania będzie zadowalający. Czy potrzebny jest duży balkon? Czy kuchnia ma być oddzielnym pomieszczeniem? Jaka ma być orientacja okien względem stron świata? Czy potrzebujemy garażu podziemnego, czy wystarczające będzie miejsce parkingowe? Wszystko powinno się dokładnie przeanalizować, aby uniknąć w przyszłości niezadowolenia z dokonanego zakupu. Warto tutaj zapamiętać, że nowe mieszkanie w Krapkowicach, będzie miejscem, w którym powinno czuć się komfortowo, ponieważ będzie się w nim mieszkało przez kilka lub kilkanaście najbliższych lat.\nMieszkania na sprzedaż w Krapkowicach – wybór uczciwego dewelopera\nNowe mieszkania w Krapkowicach przyciągają uwagę nie tylko swoim nowoczesnym budownictwem, ale również wieloma innymi udogodnieniami. Oprócz tego, że osiedla bywają całkowicie ogrodzone, to w środku znajdują się place zabaw, siłownie na świeżym powietrzu czy też miejsca do spotkań lokatorów. Ponadto deweloperzy oferują całodobowy monitoring oraz ochronę. Jak zatem sprawdzić, czy składane obietnice zostaną spełnione? Pierwszym krokiem jest sprawdzenie danych wybranej firmy deweloperskiej. Można do tego posłużyć się jej stroną internetową, na której powinno się znaleźć większość najważniejszych informacji. Na pewno będą tam dane kontaktowe, dokładny adres oraz pełna nazwa. Podawane też są numery NIP i REGON, dzięki którym można mieć pewność, że firma istnieje. Na stronie mogą też być dostępne oferty mieszkań obecnie realizowanych inwestycji. Jeśli będą tam się znajdowały starsze propozycje lokali, z realizacji sprzed kilku lat, to można stwierdzić, że mieszkania tego dewelopera nie są aż na tyle atrakcyjne. W dalszym kroku należy zapoznać się z ważnym dokumentem, jakim jest prospekt informacyjny nowej inwestycji. Składa się on z części ogólnej oraz indywidualnej. W części ogólnej znajdują się między innymi dane firmy deweloperskiej i jej sytuacja finansowa, pozwolenie na budowę, stan infrastrukturalny oraz wykaz wcześniejszych inwestycji. Część indywidualna zawiera opisy, parametry i ceny lokali, charakterystykę rozkładu pomieszczeń, liczbę kondygnacji i inne cenne informacje. Dodatkowo zalecane jest wcześniejsze przeczytanie wzoru umowy deweloperskiej. Pozwoli to wyłapać niezrozumiałe zapisy, które będzie można jeszcze wyjaśnić, zanim podpisze się umowę na długie lata. Ponadto w księdze wieczystej można sprawdzić, czy wybrana firma deweloperska jest faktycznym właścicielem gruntu, na którym mają powstać nowe inwestycje. Warto tutaj jeszcze dodać, że dobrym pomysłem jest udanie się na jedno z wybudowanych już osiedli, aby uzyskać informację od jego mieszkańców na temat tego, czy są zadowoleni ze swojego wyboru, bądź czy mają jakieś obiekcje. Dzięki czemu uzyskasz wiarygodne informacje i pozwoli to podjąć słuszną decyzję, jaką jest zakup nowego mieszkania w Krapkowicach.


Pakistan walczy z falą morderczych upałów: są ofiary śmiertelne\nRekordowa fala upałów: zanotowano 150 ofiar śmiertelnych. Mieszkańcy Karaczi walczą ze skutkami upału.\nW Pakistanie tragiczna w skutkach fala upałów\nMieszkańcy Pakistanu zmagają się z falą upałów. Z powodu wysokich temperatur notuje się 150 ofiar śmiertelnych. Takich upałów nie było od 80 lat. Większość ofiar to mieszkańcy portowego miasta Karaczi, w którym temperatura sięgała 45. stopni Celsjusza. Skutkiem upałów jest rekordowa liczba ofiar. Tylko podczas ostatniego weekendu zmarło 114 osób. W Karaczi, w południowej miejscowości Pakistanu, zanotowano rekordowy wzrost temperatury. Słupek rtęci wskazywał 45 stopni Celsjusza, temperatura minimalna wynosiła 32 stopnie a wilgotność powietrza 45. Od 21.06.2015 roku temperatura wzrosła do 44. stopni Celsjusza i balansowała na poziomie 43. stopni.\nSetki pacjentów odwodnionych, majaczących i z wysoką gorączką przebywa w miejscowych szpitalach. Jeden z największych szpitali w Karaczi, Centrum Medyczne Jinnach poinformowało o 85. zgonach mieszkańców Pakistanu będących wynikiem wyczerpania i udaru słonecznego.\nSkutki fali upałów w Pakistanie\nWysokie temperatury są również przyczyną przeciążenia sieci energetycznej. Taka sytuacja miała miejsce w pierwszym dniu muzułmańskiego postu ramadan. Skutki upału były przyczyną postępującej awarii instalacji elektrycznej, która pozostawiła wiele rodzin bez wody i prądu. Zarówno rząd federalny, jak również prywatne firmy odpowiedzialne za dostarczanie energii elektrycznej zapewniły, że nie będzie przerw w dostawie prądu. Niegospodarność Pakistanu oznacza, że kraj cierpi z powodu ośmiogodzinnych przerw w dostawie prądu nawet w bogatych dzielnicach kraju. W biedniejszych regionach sytuacja jest znacznie gorsza.\nZ powodu ekstremalnych warunków uniwersytet w Karaczi przełożył termin egzaminów dla studentów. Według synoptyków temperatura powinna ulec obniżeniu w ciągu najbliższych godzin. Najwyższą temperaturę odnotowano w 1979 roku w Karaczi - wynosiła ona wówczas 47 stopni. W maju tego roku w sąsiadujących z Pakistanem Indiach ponad 1800 osób zmarło z powodu upałów dochodzących do 50 stopni Celsjusza.\nŹródło:tvn meteo.pl, kurier.lubelski.pl


Ogłoszenia z Morizon.pl także na Wirtualnej Polsce\nNa Morizon.wp.pl będą pojawiać się wszystkie oferty z Morizon.pl: dotyczące wynajmu i sprzedaży nieruchomości, zamieszczane przez osoby prywatne, biura nieruchomości i deweloperów. Ogłoszeniodawcy nie będą za dodatkowo płacili.\nPrzedstawiciele Morizon SA tłumaczą, że zdecydowali się na tę współpracę, żeby znacząco poszerzyć zasięg ogłoszeń z ich serwisu. - To wymierna korzyść dla wszystkich ogłoszeniodawców poszukujących klientów na zakup lub wynajem swoich nieruchomości. Dotarcie do nowej, dużej grupy potencjalnych klientów znacznie zwiększa szanse na szybkie doprowadzenie do transakcji - podkreślają w komunikacie prasowym.\nW lipcu br. serwis Morizon.pl zanotował 355,2 tys. użytkowników i 4,85 mln odsłon, a portal WP.pl - 12,98 mln użytkowników i 2,35 mld odsłon (według Megapanelu PBI/Gemius - zobacz jego pełne wyniki).\nDołącz do dyskusji: Ogłoszenia z Morizon.pl także na Wirtualnej Polsce


Róg ulic w Nowym Jorku nazwano na cześć Billa Cunninghama - Fashion Post\nFashion Post - Kultura - Miejsca - Róg ulic w Nowym Jorku nazwano na cześć Billa Cunninghama - 08.07.2016\nRóg ulic w Nowym Jorku nazwano na cześć Billa Cunninghama\nWładze miasta zadziałały ekspresowo. Kilkanaście dni po rozpoczęciu akcji w Nowym Jorku już powstał róg upamiętniający zmarłego niedawno pioniera fotografii streetstyle’owej, Billa Cunninghama.\nOdejście Billa Cunninghama było wielką stratą nie tylko dla świata mody i sztuki, lecz także nowojorczyków. Fotograf większość swojego życia mieszkał właśnie w tym mieście, z nim czuł więź, a śmierć artysty sprawiła, że spora część mieszkańców metropolii zwyczajnie poczuła pustkę. Szybko powstała petycja, w której proszono władze Wielkiego Jabłka o upamiętnienie artysty.\nDowiedz się więcej: Świat mody żegna legendę – Bill Cunningham odszedł w wieku 87 lat\nZeszłotygodniowa petycja szybko zyskała aprobatę władz Nowego Jorku i już teraz mieszkańcy i turyści mogą podziwiać Róg Billa Cunninghama na skrzyżowaniu alei 57. i 5. Wszyscy są pod wrażeniem tempa, w jakim procedowaną nad tą sprawą. Wyobrażacie sobie, żeby w Polsce równie dużo energii urzędnicy poświęcali na sprawy apolitycznych artystów? My śmiemy wątpić…\nZdjęcie zamieszczone przez użytkownika stylishsarahnyc (@stylishsarahnyc) 6 Lip, 2016 o 10:28 PDT\nTagi:Bill Cunningham / fajnie! / Nowy Jork


Archiwa: Praca - Praca bez tajemnic\nŚwiat został urządzony w taki sposób, że zdecydowana większość z nas albo szukała, albo szuka, albo będzie szukać pracy. Niektórym (na przykład mnie) zdarza się to częściej, innym rzadziej, a jeszcze innym tylko jeden raz w życiu. Choć tacy, w dzisiejszych czasach, są w zdecydowanej mniejszości.\nOsoby, które z różnych powodów wracają na rynek pracy mniej lub bardziej regularnie, szybko wypracowują sobie własne metody poszukiwań i przeważnie za każdym razem je powtarzają, w myśl zasady, że skoro kiedyś tam zadziałało, to tym razem też powinno. I nieraz są ogromnie zdumieni, gdy okazuje się, że coś jednak w tym szukaniu nie gra i okres bezrobocia zaczyna się niepokojąco przedłużać.\nDlatego warto wybić się ze znanego schematu. Dobrze zastosować nowe metody. Zwłaszcza, że to wcale nie oznacza rezygnacji ze starych. Po prostu im więcej różnych działań podejmiesz, tym więcej masz możliwości i tym większa staje się Twoja skuteczność. A na skuteczności wszak zależy Ci najbardziej.\nOK, różni znają różne sposoby. Dla różnych różne sposoby są naturalne i najlepsze. Dlatego chciałabym przyjrzeć się kilku metodom szukania pracy, aby każdy z Was mógł sobie uzupełnić własną listę o te, których jeszcze nie zdarzyło mu się wypróbować.\nMetoda pierwsza – odpowiadanie na ogłoszenia\nZawsze, kiedy prowadzę zajęcia z aktywizacji zawodowej i zadaję pytanie, o sposoby poszukiwania pracy, odpowiadanie na anonse pojawia się na samym początku wymienianej przez kursantów listy. Fakt, takie działanie wydaje się najbardziej oczywista – firma ma wakat, zamieszcza ogłoszenie, a chętne osoby na nie aplikują.\nOczywiście zawsze warto odpowiadać na ogłoszenia, zwłaszcza, kiedy stanowisko nas interesuje. Trzeba jednak pamiętać, że to metoda, której skuteczność wynosi zaledwie kilkanaście procent. Przede wszystkim z powodu ogromnej konkurencji – np. na ogłoszenia dotyczące stanowisk biurowych potrafi przyjść kilkaset aplikacji. Aby przebić się przez taką stertę CV, potrzeba – poza spełnieniem kluczowych wymagań – świetnie zredagowanych dokumentów i… odrobiny szczęścia. 🙂 Aczkolwiek opowieści o rzucaniu dokumentów w górę i zbieraniu tego, co spadnie na biurko, należy zdecydowanie włożyć tam, gdzie ich miejsce, czyli między miejskie legendy.\nAbsolutnie nieskuteczne jest także słanie aplikacji „jak leci”, na wszystkie ogłoszenia po kolei. Takie działanie od razu rzuca się oczy i odstrasza rekruterów. Ale wiele osób wciąż tak robi. Może dlatego, że to świetny sposób, aby uspokoić sumienie. „Wysłałam dwieście CV i NIKT nie odpowiada!” Jak to brzmi? Imponująco i strasznie zarazem. Nic, tylko współczuć i wieszać psy na podłym systemie, który nie docenia wybitnych specjalistów. 😛 A tymczasem lepiej wysłać dziesięć porządnie zredagowanych życiorysów do starannie wyselekcjonowanych firm, niż setkę byle jakich do przypadkowych pracodawców.\nAha, jeszcze jedno – wbrew wszelkim możliwym pozorom wysłanie aplikacji, to bierna metoda poszukiwania pracy. Wysyłam, a potem siedzę i czekam, czy się do mnie odezwą. I nie mam praktycznie żadnego wpływu, czy to zrobią, czy też nie.\nMetoda druga – aplikowanie samodzielne\nZdecydowanie jest to metoda aktywna. Polega na tym, że wybierasz sobie jedną lub kilka firm, które z jakiegoś wzglądu Cię interesują (branża, produkty, stanowisko, misja), a następnie odpowiednio redagujesz dokumenty i wysyłasz do HRu, do kierownika interesującego Cię działu lub do właściciela – wszystko od wielkości przedsiębiorstwa. Niektóre firmy mają na swoich stronach zakładki dotyczące kariery i można się do nich zgłaszać tą drogą.\nW przypadku samodzielnego aplikowania ważne jest to, aby wiedzieć, czego się dokładnie szuka i dlaczego, i napisać o tym chociażby w liście motywacyjnym. Może się okazać, że akurat wstrzelisz się w zapotrzebowanie albo w wakat i dostaniesz zaproszenie na rozmowę.\nGorzej, jeśli wyślesz dokumenty tylko z informacją, że interesuje Cię „jakieś” lub „dowolne” stanowisko. Sorry, to nie działa w taki sposób. Nikt nie będzie miał czasu ani ochoty, aby zastanawiać się nad tym, jaka właściwie praca mogłaby Ci przypaść do gustu, a na jaką ofertę się obrazisz. Nikt nie zdecyduje za Ciebie i nie weźmie za tę decyzję odpowiedzialności.\nMetoda trzecia – publiczne służby zatrudnienia\nMówiąc krótko i wprost – są to instytucje rynku pracy powołane Ustawą m.in. do walki z bezrobociem. Czyli przede wszystkim Wojewódzkie Urzędy Pracy oraz Powiatowe Urzędy Pracy.\nNa temat publicznych służb zatrudnienia ich klienci wypowiadają się w różnym tonie. Faktem jest jednak to, że zarejestrowanie się w PUP nigdy Ci nie zaszkodzi. A bywa wręcz koniecznością, jeśli nie masz innej możliwości uzyskania ubezpieczenia zdrowotnego.\nA co jeszcze można zyskać wchodząc w bliższą znajomość z PUP?\nosoby niepracujące, które w okresie osiemnastu miesięcy przed rejestracją przepracowały co najmniej 365 dni, mogą oczywiście otrzymać zasiłek dla bezrobotnych.\nosoby zarejestrowane mogą skorzystać z pośrednictwa pracy.\nosoby bezrobotne, które chcą podnieść kwalifikacje mogą starać się o sfinansowanie szkoleń\nosoby bezrobotne, które chcą założyć własną firmę, mogą wystąpić o dofinansowanie działalności.\nosoby bezrobotne będące w szczególnej sytuacji i chcące zdobyć doświadczenie zawodowe, mogę ubiegać się o staż.\nosoby pracujące w wieku 45+ mogą ubiegać o sfinansowanie szkoleń lub studiów podyplomowych.\nosoby, które pracują albo mają przyznaną rentę, mogą zarejestrować się w PUP jako poszukujący pracy i dzięki temu mieć dostęp do wybranych ofert.\nZ racji m.in. tego, że do Urzędów Pracy zgłasza się wiele osób, chcąc tam coś uzyskać lub załatwić, musisz uzbroić się w cierpliwość. I pytać, pytać, pytać. I jeszcze raz pytać. 😉 Oczywiście wiąże się to ze spełnieniem różnych warunków, ale zawsze warto się dowiedzieć, jakie są te warunki, bo a nuż możesz sobie z nimi jakoś poradzić.\nMetoda czwarta – agencje doradztwa personalnego\nAgencje Doradztwa Personalnego, to prywatne firmy – często duże i międzynarodowe – zajmujące się poszukiwaniem pracowników na zlecenie pracodawców. Są wśród nich head hunterzy, którzy potrafią namierzyć i namówić na zmianę pracy konkretnego specjalistę potrzebnego ich klientowi, są agencje, które po prostu wyręczają klientów w przeprowadzaniu procesów rekrutacji.\nFirmy często decydują się na skorzystanie z takiej usługi, ponieważ dzięki temu mogą oszczędzić wiele czasu i pieniędzy. Nie muszą zatrudniać własnych specjalistów od rekrutacji i nie muszę odrywać od pracy innych specjalistów.\nAgencje Doradztwa Personalnego działają w różny sposób – korzystają z własnych baz, czasem dają ogłoszenia, przeczesują portale poświęcone karierze – jeśli jesteś specjalistą w jakiejś ciekawej dziedzinie, np. w informatyce, na bank miałeś okazję już się z nimi zetknąć.\nJeśli więc widzisz ogłoszenie sygnowane przez agencję, spokojnie możesz wysłać tam CV. Jeśli nie przejdziesz akurat w tej rekrutacji, która Cię interesowała, to – o ile wyrazisz na zgodę – Twoje dane pozostaną w bazie na przyszłość i będziesz mieć szansę na udział w innych naborach. Możesz też zarejestrować się bezpośrednio w bazie.\nJest tylko jedno „ale” – nie oczekuj, że agencja znajdzie Ci pracę. Z tego względu, że zawsze występuje w imieniu pracodawcy i to jego interesy reprezentuje, a nie Twoje.\nMetoda piąta – targi pracy\nTargi pracy są różne – branżowe, uczelniane, lokalne, ogólnokrajowe, lokalne, wielkie i małe. Organizowane przez miasta, dzielnice, urzędy pracy i przeróżne instytucje. Informacje o nich znajdziesz przede wszystkim w internecie, a czasem w prasie.\nCzęsto targi – szczególnie te ogromne i organizowane w bardzo prestiżowych miejscach – mają w dużej mierze charakter reklamowy i wystawcy mogą się tam popromować, ale pamiętaj – zawsze, ale to zawsze, będą tam jakieś oferty pracy. I może właśnie ta Twoja też.\nMetoda szósta – organizacje pozarządowe\nOrganizacje pozarządowe realizują głównie projekty finansowane z funduszy unijnych lub Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych. Jeśli jesteś osobą z orzeczeniem o niepełnosprawności, na pewno gdzieś w okolicy znajdziesz fundację lub stowarzyszenie, które zaproponuje Ci kompleksową pomoc w szukaniu pracy. Jeśli orzeczenia nie posiadasz, też się rozejrzyj. A nuż trafisz na projekt, dzięki któremu będziesz mógł poduczyć się języka lub komputera. Sprawdź tutaj.\nA jeśli szukasz pracy w organizacji pozarządowej lub instytucji non-profit, zajrzyj na tę stronę. Znajdziesz nie tylko ogłoszenia o naborach, ale także informacje i różnych kursach, niektóre z nich są bezpłatne.\nMetoda siódma – siatka kontaktów\nDoskonale sobie zdaję sprawę z tego, że mit tzw. „znajomości” doskonale się u nas trzyma i bardzo negatywnie się kojarzy. Nie, nie będę się upierać, że zdarzają się sytuacje, kiedy ktoś zostaje zatrudniany tylko i wyłącznie dlatego, że jest krewnym lub znajomym jakiegoś królika. Jednakże w zdecydowanej większości przypadków sytuacja wygląda zupełnie inaczej. Firmy komercyjne lub organizacje pracujące wynikowo, przeważnie nie bawią się w takie rzeczy, przede wszystkim zależy im na osobach, które będą kompetentne i skuteczne. Człowiek, za którego ktoś może poręczyć, jest w związku z tym bardziej wiarygodny, niż ktoś przypadkowy z ogłoszenia. Bo w końcu jaki pracownik o zdrowych zmysłach poleci swojemu przełożonemu kogoś, kto się nie nadaje do pracy? Wszak sam później będzie musiał świecić za tego kogoś oczami. 🙂 Co ciekawe, doszło już do tego, że niektóre organizacje płacą swoim pracownikom premie za polecenie specjalisty, który się sprawdzi na swoim stanowisku.\nDlatego koniecznie mów swoim znajomym, że szukasz pracy. I nie, nie muszą Cię od razu polecać i za Ciebie ręczyć. W wielu wypadkach wystarczy, że Cię poinformują o odbywającym się w firmie naborze – większość rekrutacji toczy się na tzw. ukrytym rynku pracy, czyli mówiąc wprost – nie o nich ogłoszeń.\nAha, i najważniejsze – zawsze określaj jaki rodzaj pracy albo jakie stanowisko Cię interesuje. Bo tutaj, tak samo jak w przypadku firm, do których aplikujemy samodzielnie, nikt nie będzie się zastanawiał za Ciebie. Nikt nie weźmie odpowiedzialności za Twoje decyzje. A przez kontakty naprawdę warto szukać pracy, bo to jest zdecydowanie najskuteczniejsza i najpewniejsza metoda.\nSiedem sposobów szukania pracy was last modified: Marzec 23rd, 2017 by Ida Żmiejewska\n23 marca 2017 0 komentarzy\nprzezIda Żmiejewska 24 listopada 2016\nCV jakie jest, widzi każdy zainteresowany. Czasem upchnięte na jednej stronie niczym spis treści książki pt. „Moje życie zawodowe”. Czasem wtłoczone w wynaleziony w necie szablon. Inny rodzaj życiorysu czyli o…\nPoszukiwanie pracyRefleksjeRozwój osobisty\nprzezIda Żmiejewska 2 czerwca 2016\nMoja praca polega nie tylko na rozmowach z ludźmi, ale także na wyszukiwaniu w Internecie mniej lub bardziej potrzebnych informacji. Na temat szkoleń, wymogów stawianych kandydatom na różne stanowiska, poziomu wynagrodzeń,…\nprzezIda Żmiejewska 15 października 2015\nNo dobrze, przyznam się bez bicia, ja też nie lubię pisać listów motywacyjnych. Gdyby ktoś kiedyś dał mi taki wybór, wolałabym przygotować pięć zawodowych życiorysów niż jeden list. List motywacyjny czyli…


Użytkownicy Windows Vista, 7 i 8.1 koniecznie zainstalujcie tę aktualizację!\nJeśli jeszcze tego nie zrobiliście, to użytkownicy systemów Windows: Vista, 7 i 8.1 powinni jak najszybciej skorzystać z usługi Windows Update w celu pobrania najnowszej, krytycznej aktualizacji oznaczonej numerkiem 3079904. Bez niej możliwe jest zdalne wykonanie kodu zaszytego na przykład w stronie...\nJeśli jeszcze tego nie zrobiliście, to użytkownicy systemów Windows: Vista, 7 i 8.1 powinni jak najszybciej skorzystać z usługi Windows Update w celu pobrania najnowszej, krytycznej aktualizacji oznaczonej numerkiem 3079904. Bez niej możliwe jest zdalne wykonanie kodu zaszytego na przykład w stronie internetowej.\nNiedługo po uruchomieniu mojego komputera z Windows 8.1 zostałem powitany komunikatem z prośbą o jak najszybsze pobranie i zainstalowanie aktualizacji. Z czymś takim spotkałem się po raz pierwszy, gdyż do tej pory zwracałem uwagę tylko na powiadomienia w prawym dolnym rogu na ekranie logowania lub "dymki" z zasobnika systemowego. Okazuje się, że nie bez powodu Microsoft tak nachalnie wręcz chce dotrzeć z informacją do użytkowników. Problem jest naprawdę spory.\nSkwapliwie przygotowana strona internetowa lub dokument korzystający z czcionek OpenType mogły być na tyle groźne, że na naszym komputerze wykonany zostałby niemal dowolny kod, który z całą pewnością nie przyniósłby niczego dobrego. Aktualizacja musiała więc być udostępniona poza harmonogramem Microsoftu i jak najszybciej zostać zainstalowana. Jeśli z jakichś powodów nie możecie skorzystać z usługi Windows Update możliwe jest także odwiedzenie tej strony w celu pobrania instalatora konkretnego uaktualnienia.\nZalecamy, jedną lub drugą metodą, zabezpieczyć swój komputer jak najszybciej. Windows jest najpopularniejszym komputerowym systemem operacyjnym, więc potencjalnie zagrożonych użytkowników są miliony. Osób zainteresowanych wykorzystaniem tego typu luki nie brakuje, dlatego nie należy ryzykować. Nie zapomnijcie uruchomić ponownie komputera po zakończeniu instalacji.\nwindows 7windows vistaBezpieczeństwoWindows 8.1


Rozszerzenie pliku .ONTX - Jak otworzyć plik ONTX? File Extension ONTX - FileTypes\nJeżeli trafiłeś w to miejsce, to wysoce prawdopodobne jest, że masz problem z plikiem ONTX. Jeżeli chcesz otworzyć plik ONTX, bądź rozwiązać inny problem dotyczący tego typu pliku, zapoznaj się szczegółowo z informacjami na tej stronie.\nInformacje o pliku ONTX\nCo to jest plik ONTX?\nPlik używany przez wolnego oprogramowania Biblii. Przechowuje tłumaczenie Biblii w zaszyfrowanym formacie. Różniczki z pliku .ONT, które nie korzystają z szyfrowania. Umożliwia użytkownikom i dostawcom zewnętrznym ochronę ich wersji Biblii.\nPliki ONTX są często rozpowszechniane jako pliki wykonywalne ".Ontx.Exe", które podczas instalacji są instalowane samoczynnie.\nNajczęstszy problem, który występuje w momencie gdy nie możesz otworzyć pliku ONTX jest kuriozalny - brak zainstalowanej opdpowiedniej aplikacji na Twoim urządzeniu. Rozwiązanie jest badzo proste, wystarczy wybrać i zainstalować jednen (bądź kilka) program do obsługi ONTX z listy którą znajdziesz na tej stornie. Po poprawnej instalacji koputer powinien sam powiązać zainstalowane przed chwilą oprogramowanie z plikiem ONTX którego nie możesz otworzyć.\nProgramy, które otworzą plik ONTX\nInne problemy z plikiem ONTX\nPobrałeś i poprawnie zainstalowałeś jeden z programów a problem z plikiem ONTX nadal występuje? Może być kilka przyczyn takiej sytuacji - przedstawiamy kilka powodów, które tworzą najwięcej problemy z plikami ONTX:\nplik ONTX którego dotyczy problem jest uszkodzony\nw "Rejestrrze Windows" nie istnieje odpowiednie powiązanie pliku ONTX z zainstalowanym programem do jego obsługi\naplikacja, która obsługuje plik ONTX nie posiada odpowiednich zasobów komputera, albo nie zostały zainstalowane odpowiednie sterowniki które pozwolą programowi się uruchomić


Poznań: darmowe posiłki dla Romów? Pomysł radnego Boruczkowskiego | Poznews.pl\nPoznań: darmowe posiłki dla Romów? Pomysł radnego Boruczkowskiego\nLut 19, 2018 | News\nDarmowe posiłki dla Romów to tylko jeden z postulatów z długiej listy pomysłów na poprawę warunków życia tej grupy na ogródkach działkowych przy ul. Lechickiej. Radny PiS Michał Boruczkowski w specjalnej interpelacji pyta także prezydenta Poznania czy miasto dba o stan higieny i zdrowia Romów na działkach oraz ich ubiór? Radny dopytuje jakie podjęto działania by znaleźć miejsce zatrudnienia dla członków tej społeczności? MIchał Boruczkowski dopytuje także czy Romowie korzystają z programu 500+? W sumie pytań dotyczących jakości życia Romów na ogródkach działkowych radny sformułował 13. Interpelacja wpłynęła przed kilkoma dniami dlatego prezydent ma jeszcze sporo czasu na odpowiedź.\nJeszcze kilka lat temu ogródki działkowe przy ul. Lechickiej tętniły życiem ale grunt odzyskali prywatni właściciele. Altanki częściowo zostały wyburzone ale nie rozpoczęła się żadna inwestycja. Za to do pozostałości po ogródkach wprowadzili się bezdomni i Romowie. Na byłych ogródkach zaczęło dochodzić do licznych pożarów. Mieszkańcy okolicznych bloków skarżą się także na dużą liczbę śmieci rozrzucanych przez bezdomnych na sąsiedzkim osiedlu.\nW sprawę niedawno włączył się Rzecznik Praw Obywatelskich, miasto także szuka pomysłu na rozwiązanie problemu nielegalnych mieszkańców porzuconych działek. Największym problemem jest jednak postawa właścicieli terenu, którzy nie odbierają korespondencji wzywającej ich do uprzątnięcia i zabezpieczenia swojego terenu.\nCałą interpelacje radnego Boruczkowskiego przeczytać można tutaj:


530 tysięcy – wojna trzystoletnia. 115 tysięcy w ciągu kilkunastu lat wojen śląskich wiek później. Epidemia tyfusu w 1847 i 1848 – ponad 50 tys. w prowincji górnośląskieh, w tym w bliskim nam powiecie pszczyńskim – tysiąc z głodu, 7 tys. od zarazy. 56 tys. na frontach pierwszej wojny światowej. To liczby ofiar górnośląskich tragedii. Dlaczego tylko jedna z nich miano Tragedii Górnośląskiej otrzymała? Czy może dlatego, że zebrała równie krwawe żniwo w jeszcze krótszym okresie czasu niż wymienione wcześniej wydarzenia? Albo dlatego była usprawiedliwiona i uzasadniona? Przecież Ślązacy byli obywatelami zbrodniczej III Rzeszy. A może dlatego, że miała zostać przemilczana, bo wiązała się ze straszliwym paradoksem – endeckią ideę państwa jednolitego etnicznie wprowadziła w życie administracja komunistyczna przy milczącej akceptacji rządu londyńskiego?\nTragedia Górnośląska to określenia na zbiór represji, jakich doświadczyli w roku 1945 i latach późniejszych cywilni mieszkańcy Górnego Śląska. Za zbrodniczymi i masowymi aktami stała wkraczająca do kraju Armia Czerwona, a później władze komunistyczne: sowieckie, jak i polskie. Przejście linii frontu wschodniego wiązało się z licznymi mordami, gwałtami, grabieżami i dewastacją dziedzictwa kulturowego. Polityka nowej komunistycznej administracji polegająca na budowie państwa jednolitego etnicznie otworzyła drogę ku ponownemu otwarciu obozów i miejsc odosobnienia, procesom weryfikacyjnym i rehabilitacyjnym oraz wysiedleniom Ślązaków uznanych za Niemców.\nByły to masowe represje sowieckie i polskie, które dotknęły ludność cywilną z motywów narodowościowych w latach 1945-1946.\nDefinicja opracowana przez Sympozjum “Wokół Tragedii Górnośląskiej. Rozważania - analizy - polemiki"\nŚwiętochłowice nie jest nawet wierzchołkiem góry lodowej, gdy uświadomimy sobie, że w latach 1945-56 powstało ponad 200 obozów pracy przymusowej dla ludności uznanej za niemiecką i oczekującej na "rehabilitację".\ndr Andrzej Sznajder, dyrektor Oddziału IPN w Katowicach