Księga Gości » Thorn - Oficjalna strona Anety Jadowskiej\nOficjalna strona i blog Anety Jadowskiej – autorki Heksalogii o Dorze Wilk.\nNa tej stronie, w komentarzach, możesz wyrazić swoje zdanie na tema twórczości Anety, zadać pytania, lub po prostu przesłać pozdrowienia. Pamiętaj jednak o zasadach kultury i netykiety, chcemy przecież spędzić tu miło czas. 😉\nPosted by Kometa at 21:44\n83 Responses to “Księga Gości”\nMonika Tylińska says:\n23 lipca 2015 at 20:21\nJuż dawno u mojej Córki wypatrzyłam opowieści o Dorze Wilk. To nie był zachwyt od pierwszego zdania, ale stopniowe zauroczenie.\nNajbardziej zaskoczyło, zaciekawiło, rozbawiło mnie przedstawienie Nieba,Piekła, Aniołów i Diabłów.\nJestem pełna podziwu dla inwencji twórczej, pomysłowości Autorki.\nCzytając, przypomniało mi się jak bardzo potępiano (ktoś nie powiem kto potępiał) książki „Harry Potter i…” i to na bardzo poważnie.\nWersja Anety Jadowskiej Piekła Nieba Aniołów i Diabłów to dopiero dzieło szatana\nAż się dziwię, że jeszcze nikt (chyba) nie dał wyrazu oburzenia z powodu skalania świętości jaką jest Anioł – Niebo;\noburzenia, że Diabły nie są samym złem itp\nChociaż… Dora się trochę zrehabilitowała oddając się pod opiekę Anioła Stróża …\nTeraz czekam z niecierpliwością na dalsze historie…\nMam nadzieję dotrzeć na Copernicon i wysłuchać rozszerzonej wersji prelekcji, na której już byłam we Wrocławiu.\nPozdrawiam serdecznie Bibliotekarka z Poznania\n14 sierpnia 2015 at 15:06\nMonika Krk says:\n13 września 2015 at 15:54\nPani Aneto z całego serca dziękuję za cykl o Dorze Wilk, który nieraz rozjaśniał mi ponure wieczory. Najbardziej urzekło mnie poczucie humoru, wszechobecne i wylewające się z każdej właściwie kartki cyklu, oraz, co tu dużo ukrywać, te anielskie i diabelskie ciacha 😉 Czas spędzony z bohaterami cyklu na pewno nie był czasem straconym, a nawet planuję w najbliższym czasie zrobić sobie małą powtórkę i przeczytać cykl od nowa. Z niecierpliwością czekam na kolejne książki. Mam też cichą nadzieję, że Dora z chłopakami jeszcze kiedyś wrócą\n17 września 2015 at 10:01\nDzięki Dora i chłopaki wracają już jutro, w „Ropuszkach”\n25 lipca 2016 at 19:39\n9 października 2015 at 08:34\nDzięki ” Złodziejowi Dusz” udało mi się przetrwać najtrudniejszy okres w moim życiu, może nie dosłownie ale to jedyna rzecz która wywoływała na moich ustach uśmiech kiedy siedziałam nocą nad łóżeczkiem szpitalnym przy moim synku który był poważnie chory. po wszystkich trudach związanych z tym tematem zaczęłam czytać pozostałe , teraz czytam ostatni Tom i nie mogę uwierzyć że to już koniec.\n16 października 2015 at 17:05\nMam nadzieję, że nie tylko koniec serii, ale i kłopotów zdrowotnych dziecka Dziękuję za miłe słowa i mam nadzieję, że nie będzie wiele sytuacji, kiedy będziesz musiała „przetrwać” trudy, ale polecam się na przyszłość. A jeszcze bardziej polecam się do spędzania miłych chwil\n26 października 2015 at 10:07\nPani Aneto, chicialam zapytac o postac Bogny, czy to krotkie opowiadanie z Ropuszek to wszytsko?\nCzuje pewien niedosyt zwiazany z ta postacia i mam nadzieje, ze gdzies w pani planach jest miejsca na dluzsza historie zwiazana z Bogna.\n26 listopada 2015 at 20:58\nPrzeczytałam dużo książek kazda byla wyjątkową na swój wyjątkowy sposób ale pani pióro jest takie inne nieprzewidywalne unikatowe .Jest pani najlepszą polską pisarką jak dla mnie . Historia Dory Wilk wciągnęła mnie bez kretesu musiałam sobie zacząć dawkować bo w ciągu kilku godz było po książce. Nigdy tyle sie nie naśmiałam przy książce przyjaciel stwierdzili że obłąkana śmieje sie co chwile czytając zwykłą książkę z gatunku fantastyki.Nikt nie zrozumie do puki nie przeczyta tego poczucia humoru tego napięcia tej akcji …. Cdowneeee\n8 grudnia 2015 at 13:03\nOd zawsze lubiłam czytać książki. Jeśli już zaczęłam, nic nie mogło mi przeszkodzić. Otwierając książkę przekraczałam granice do pewnego świata, mojego świata, w którym czułam się bardzo dobrze. Dziś żyjąc tak szybko relaks z książką jest czymś nie do opisania. Dziękuję więc wszystkim, którzy potrafią przelać na papier swój świat i podzielić się nim z innymi, by ich nabrał odrobiny kolorów.\nżyczę radości z tego co Pani robi.\n25 grudnia 2015 at 21:41\nRadosnych i zdrowych świąt pani Anetko- niech moc weny twórczej będzie z panią w Nowym Roku:-)pozdrawiam serdecznie/i dopraszam się o kolejne pozycje o Dorze,mimo końca cyklu i wydanych Ropuszek-mam wszystko,ale nie opuszcza mnie nadzieja na więcej…plllliiiisssss:-))/.\nAga /// says:\n17 stycznia 2016 at 18:52\nWitam. Właśnie zaczęłam czytać pierwszy tom serii o Dorze Wilk i wciągnęło mnie od pierwszej strony. Bardzo podoba mi się to, że choć jestem na 60 stronie, świat fantasy już jest przedstawiony, akcja rusza, a o bohaterce wiemy dość dużo. Jak przeczytam książkę, napiszę tu jeszcze raz, ale nie wiem kiedy to nastąpi, gdyż… jestem zajęta pisaniem własnej powieści. Może zabrzmieć to dziwnie, jako że jestem jeszcze nieletnia, a już chcę wydać książkę. Mimo to uparłam się, że to osiągnę, co nie jest łatwe, bo nie wiem od czego zacząć. Wydawnictwa nie odpowiadają na moje pytania, sądzę że zacznę wysyłać fragmenty mojego tekstu. Prosiłabym Panią o radę, według pewnej polonistki, moja książką jest wystarczająco dobra. Byłabym wdzięczna za pomoc, jestem też ciekawa jakie były Pani początki z pisaniem.\n23 stycznia 2016 at 23:57\nWitam, za pozwoleniem czy mógłbym poznać Panią i porozmawiać w realu? Z góry dzięki za odpowiedź, jaka by nie była…;) Pozdrawiam. Michał\n3 lutego 2016 at 18:38\nMichał, zapraszam na konwenty czy spotkania w księgarniach, aktualności w tej kwestii możesz znaleźć na moim Fan Page’u na Facebooku.\n23 stycznia 2016 at 23:58\nWitam, czy mógłbym poznać Panią i porozmawiać w realu? Z góry dzięki za odpowiedź, jaka by nie była…;) Pozdrawiam. Michał\n31 stycznia 2016 at 16:19\nwitam. Świetnie pani pisze . Styczeń tego roku spędziłem na pani twórczości. w tej chwili jestem w połowie szamańskiego bluesa, juz nie moge sie doczekac nastepnych ksiazek.\nGratuluję stycznia 😀 ci, którzy musieli czekać z tomu na tom pewnie lekko ci zazdroszczą\n9 lutego 2016 at 04:01\nZobaczyłem na półce u znajomej, wziąłem do łapki i mnie wciągło do ostatniej kartki. No jak tak można rudą uzbrojoną we wilki napadać na niczego nie spodziewającego się faceta? Toż to nieludzkie jezd i niesportowe. Żeby choć na okładce ostrzeżenie że wciąga bez uprzedzenia było.\nA to jakby a propos w podsumowaniu\nPozdrawiam i życzę dalszych ciągów udanych powieści.\n11 marca 2016 at 11:38\nMam pytanie o przezwisko bohatera. Witkac, czy Witkacy? Jakoś ta pierwsza wersja gryzie w uszy, no i jej ewentualna odmiana – Witkaca.\n8 kwietnia 2016 at 14:16\nDokładnie tak jak w przypadku Witkiewicza, zarówno Witkacy jak i Witkac są poprawne. Obie formy się też normalnie odmieniają. I słowo polonisty – nic nie gryzie w uszy. Jeśli gryzie, posmaruj kremem, może odmrożone.\n28 marca 2016 at 06:52\nDowiedziałem się właśnie od jednego ze „swoich” autorów, Adriana Tchaikovskiego, że będzie w maju na DF we Wrocławiu, dokąd również Pani się wybiera. Bardzo chętnie posłucham. Pozdrawiam serdecznie, JR.\n31 marca 2016 at 17:45\nWitam. Jestem zachwycony Pani sagą o Dorze Wilk. Bardzo mi to przypomina serię Harrison Kim „Zapadlisko”, ale jest pięknie ubrane w nasz folklor i czyta się z zapartym tchem. Nan nadzieję, że poprzestała Pani na szóstym tomie sagi – byłaby to wielka strata dla czytelników.\nPodobają mi się Pani poglądy polityczne i „miłość” do słuchaczy pewnego radia. Można się przy tym dobrze pośmiać.\n8 kwietnia 2016 at 14:18\nSeria o Dorze jest skończona, po 6 tomie jest jeszcze tom opowiadań – Ropuszki. W styczniu ruszyła nawa seria – Szamański blues, o Witkacym, we wrześniu rusza nowa – o Nikicie, więc czytelnikom krzywda się nie dzieje, przeciwnie, dostają urozmaiconą i zdrową dietę\n1 kwietnia 2016 at 13:16\nBlues już w drodze, ale nie o tym…\nMam małą sugestię: Bardzo chciałbym przeczytać opowiadania na temat „Rozwód Leona”.\nLeon, Braga, Baal i nasza nieświęta trójca. A kto wie kto w składzie sędziowskim?\nMyślę, że z twoimi pomysłami i fantazją było by ciekawe.\nJest jakaś szansa?\nMożliwe 😉 takie rzeczy piszę zwykle w momencie przeciążenia powieściami, gdy potrzebuję szybkiej zmiany i przerwy\n13 kwietnia 2016 at 17:53\nMam nadzieję , że seria Dory Wilk będzie kontynuowana. Pani Aneto zostawiła nas pani z wieloma zagadkami! Czy Laoise wyzdrowieje i Joshua będzie szczęśliwy? Czy Dora w końcu weźmie ślub z Mironem i jak to będzie wyglądać? Czy jednak urocza pani weterynarz dołączy do stada w Trójprzymierzu i uszczęśliwi wilka z bliznami? Jest tyle niedokończonych wątków i czuje straszny niedosyt po ukończeniu tej serii – zbyt dużo możliwości rozwoju. Pani Aneto więc uszczęśliwi nas jeszcze Pani kolejną przygodą Dory?\n25 lipca 2016 at 10:26\n16 kwietnia 2016 at 16:36\nWitam, na lekcje jezyka angielskiego i francuskiego muszę przygotować krótką prezentację o czymś co mnie interesuje. Postanowiłam opowiedzieć, o Pani książkach. Niestety nie mogę znaleźć informacji, czy któraś z nich została przetłumaczona na język obcy (angielski lub francuski)? Bardzo proszę o odpowiedź i życzę niekończących się pomysłów.\n26 maja 2016 at 20:52\nMam nadzieję, że nie jest za -późno na odpowiedź do twojej prezentacji – dopiero tu zajrzałam po urlopie – nie, nie były tłumaczone Nie dziękuję za życzenia i powodzenia z prezentacją\n22 lipca 2016 at 19:26\nPrezentacja udała się, zainteresowałam kilka osób Pani książkami i już są fanami Dory. Pozdrawiam\n29 kwietnia 2016 at 17:07\nDobra, przyznaję, do Szamańskiego Bluesa podchodziłem „z pewną taką nieśmiałością”. W dodatku siedzę na obczyźnie i nowości wydawnicze uzupełniam ze sporym opóźnieniem. Po Dorze, powieść o Witkacym… trochę bałem się, że to już nie będzie TO. Niniejszym wchodzę pod stół i odszczekuję. Swoją drogą, już się boję chwili, która niewątpliwie kiedyś nastąpi – spotkanie Szelmy z Kurczaczkiem… oj…\n26 maja 2016 at 20:53\nPrzyjmuję odszczekanie i tak, Szelma i Kurczaczek… ten świat być może jest za mały dla tej dwójki 😀 podoba mi się jak działa twój mózg 😀\n29 maja 2016 at 09:13\nOd pierwszych linijek stałem się miłośnikiem Dory Wilk. Wykreowana rzeczywistość (świat realny i ten drugi – magiczny, przenikające się wzajemnie) pasuje jak ulał miłośnikom zjawisk paranormalnych. Pozwala wytłumaczyć to co niewytłumaczalne. No a przy tym język. Zjadliwy humor w stylu Joanny Chmielewskiej. (Wiem, że nie wszyscy lubią takie porównania. Ale mnie tak właśnie się kojarzy) S U P E R. Z niecierpliwością czekam na dalsze opowieści o Dorze, Witkacu i ich znajomych.\n19 lipca 2016 at 14:48\n15 czerwca 2016 at 15:09\nCzy coś więcej trzeba dodawać? 😉\nJoanna Sałasińska says:\n7 lipca 2016 at 15:56\njestem już, w latach posuniętą , wielbicielką fantasy. Przypadek sprawił, że trafiłam na Pani książki i stałam się z miejsca Pani fanką. Niestety przeczytałam już wszystko co do tej pory ukazało się na rynku. Z niecierpliwością oczekuję na dalsze książki. Życzę weny twórczej, jak najwięcej.\n19 lipca 2016 at 14:47\nWszystkie, czyli i Ropuszki i Witkaca? 😀 Jeśli tak, byle do września, Nikita nadchodzi\nAnna Kalinowska says:\n27 lipca 2016 at 11:04\nPrzeczytałam wszystko co tylko zostało wydane. I Dorę i Ropuszki i Witkaca. Po kilka razy. Czekam na Nikitę choć muszę przyznać z mieszanymi uczuciami. Powodem jest oczywiście zachowanie Nikity opisane w heksalogii. Mam nadzieję, że książka zmieni moją o niej opinię. Przyznaję bowiem, że jestem osobą starej daty, dla której zasady przyjaźni są czymś najważniejszym i niezmiennym.\nPozdrawiam dziękując za ten wspaniały alternatywny świat oraz za nadzieję, którą dają Pani książki, że dobro na tym świecie nie zginęło, zarówno w niebie i w piekle (też mi raczej do piekła bliżej).\n26 sierpnia 2016 at 11:42\njeśli Nikita czegoś mnie nauczyła, a każdy z moich bohaterów czegoś mnie uczy, to tego, by nie oceniać ludzi na pierwszy rzut oka. Zwłaszcza, gdy coś nam nie pasuje – a wyraźna rozbieżność między wspomnieniem o Nikicie a spotkaniem z nią jest wyraźnym sygnałem, że coś jest nie tak, coś się wydarzyło. Druga rzecz, jakiej nauczyła mnie Nikita – popełnianie błędów nie jest samo w sobie czymś złym, a tylko ludzkim. Gorzej jeśli nie wyciąga się z własnych błędów wniosków i nie robi nic, by się nie przytrafiły ponownie. A po trzecie – czasami wszystko wskazuje na to, że jesteśmy zdeterminowani losowo i mnóstwo energii trzeba włożyć w zepchnięcie się z tych torów. A nawet wtedy bywa z tym różnie. Proszę dać jej szansę – ja dałam. Jej historia jest moim zdaniem bardzo poruszająca i cieszę się, że ją opowiadam.\nAnia Augustyniak says:\n12 sierpnia 2016 at 19:19\nWitam, właśnie kończę czytać 5 tom przygód Dory. Poprzednie tomy wręcz pochłonęłam. Dawno nie zdarzyło mi się, by jakiś cykl książek tak mnie zainteresował. Gratuluję pomysłowości, zręczności w budowaniu wątków. Z ciekawością czekam na dalszą twórczość.\nAnia A. – również Radomszczanka z urodzenia\n26 sierpnia 2016 at 11:43\ncieszę się bardzo Uwijaj się dzielnie – 14.09. nowa premiera Pozdrawiam Radomsko.\nGabriela Gab says:\n10 września 2016 at 05:39\nPani Aneto, serdecznie dziękuję za serię o Dorze Wilk. Nigdy wcześniej nie czytałam i nie interesowałam się powieściami z okolic fantastyki. Jestem namiętną połykaczką kryminałów szwedzkich. Ale jak wypatrzę jakiś polski tytuł kryminalny, to z przyjemnością sięgam. Tak też się stało ze „Złodziejem dusz”. Coś o policjantce polskiego autorstwa, więc wzięłam. Znająca mnie bibliotekarka zdziwiła się, że to biorę: „Przecież to urban fantasy, a nie kryminał”. Zamrugałam zdziwiona, bo usłyszałam nowe słowo, ale książkę wzięłam. I z prawdziwą przyjemnością przeżywałam losy Dory Wilk, zawładnęła moją wyobraźnią na kilka miesięcy (długie kolejki do następnych tomów w mojej bibliotece). Dziękuję za Pani wyobraźnię, pomysłowość, dowcipny i bogaty język i za całą ideę bohaterki, jej światopogląd, podejście do rozwiązywania problemów i relacji z ludźmi. Serdecznie pozdrawiam.\n20 września 2016 at 12:20\nTak, książka dopiero wyszła, a ja już chcę następne części. Oczywiście mowa o Dziewczynie z Dzielnicy cudów…\nZłasiła mnie okładka na TK w Krakowie. Szkoda, że nie było mi dane poznać Pani twórczości wcześniej.\nNikita, twarda babka w jeszcze twardszej skorupce, a jednak kobieca.\nPodoba mi się i ciekawa jestem bardzo jaki historia przybierze obrót.\n19 listopada 2016 at 02:06\nDzięki niedługo się dowiesz, właśnie kończę 2 tom\n11 listopada 2016 at 16:27\nChciałbym sprostować fragment tekstu z książki Dziewczyna z dzielnicy cudów, wzmianka o księdzu, popie i rabinie. Zgadzam się co do jednego ksiądz – cmentarz katolicki, rabin cmentarz żydowski, ale pop nijak nie pasuje do cmentarza protestanckiego ( u Nas jest pastor, ewentualnie ksiądz ) 😉 Pop – cmentarz prawosławny. Pozdrawiam\n19 listopada 2016 at 02:10\nTy i Magda, również protestantka, wyłapaliście moją pomyłkę, zmieniałam pierwszą wersję legendy i nie zauważyłam, że nie wszędzie naniosłam poprawkę, więc pop został a nie powinien. Przepraszam za to serdecznie. Niestety moja redaktorka też nie zauważyła i tak zostało. Ale bardzo prawdopodobne, że do tematu wrócimy za jakiś czas i wówczas pastor jako ta oaza rozsądku, trzymająca w ryzach mocno odjechanego księdza i nieco szalonego rabina kabalistę, pojawi się i wyprostuje sprawy\n17 listopada 2016 at 19:06\nTak z ciekawości Karma z „Dziewczyny z dzielnicy cudów” jest pełnoprawnym adminem Wirtualnej Polski, czy tylko się tam włamała, a może to krypto reklama 😛\n19 listopada 2016 at 02:11\nTaka rozrywka Karmy, włamuje się czasami i daje popalić komcionautom, którzy zostawiają komentarze, które ją najbardziej irytują. Tylko ci, którzy Karmy nigdy nie spotkali łudzą się, że w internecie są anonimowi 😀\n25 listopada 2016 at 19:56\nKurczaczek bardzo mi się spodobał.\nNo, wiem… Chcieć to se mogę…\nPoplątałem się po sieci i poczytałem. No, różne rzeczy poczytałem…\nJa raczej techniczny jestem. Facet i raczej piernik, ale mam młode „z pomysłami”.\nAle wcale nie znaczy, ze nie oczytany ogólnie, choćby na poziomie podstawowym.\nTrochę mnie wkurzają opinie ludzi, którzy zamiast dobrze się bawić lub, jak im „nie robi” – odpuścić i nie dotykać – krytykują to, czego za Chińskiego Boga sami napisać by nie potrafili.\nJa jestem, przyznaję, bezkrytycznym, fanem Dory i jej świata.\nCieszy mnie – ze jest, że czasem mam do niego wgląd, że czasem z coraz innej strony.\nRaczy Pani przyjąć wyrazy szacunku, uznania i życzenia spełnienia marzeń!\nA Dziewczynę z Dzielnicy Cudów, czyli nową serię Pan zna? Bo zbliża się premiera drugiego tomu, więc właściwie sporo lektury przed Panem, jeśli nie zna Pan jeszcze.\nA za Kurczaczka się właśnie biorę, drugi tom Witkaca na jesieni\n9 grudnia 2016 at 10:03\nUwielbiam. Pasjami czytam. W ogóle dużo i nie wyłapałam, że są nowe, Witkac Ropuszka i Nikita. Pędzę szukać\nZła wiadomość to ta, że nic nie zostało przetłumaczone, uważam że to dyskryminacja naszych obcojęzycznych kolegów! 😀\n9 stycznia 2017 at 15:08\nPewnie na tłumaczenia troszkę poczekamy, ale nie tracę nadziei Trzeba walczyć z dyskryminacją, stanowczo nie dyskryminacji!\n2 stycznia 2017 at 22:18\nBardzo świetnie ujęta nasze ziemskie jestestwo. Dzięki i czekam na jeszcze.\n9 stycznia 2017 at 15:11\nDziękuję i melduję, że wciąż piszę nowe, więc Masz na co czekać Pozdrawiam!\n7 stycznia 2017 at 16:44\nTęsknię za Dorą, brak mi możliwości wzięcia do ręki książki i uciec jak najdalej do jej świata. I chyba kolejny raz wezmę kolejny raz I tom o Dorze . Stworzyła Pani coś wyjątkowego co pozwala mi uciec od życia codziennego. Czy jest szansa na kolejne przygody Dory.\n9 stycznia 2017 at 15:10\nSeria o Dorze jest już skończona, może kiedyś wrócę do niej, ale nie wcześniej niż za kilka lat. Teraz piszę serię szamańską Witkaca i serię Nikity. Mam nadzieję, że dostarczą ci równie miłych przeżyć. I dziękuję – zawsze chciałam napisać książki, które będą dla czytelnika włąśnie takie, jak napisałaś – cieszę się, jeśli choć dla kilku się udało.\n9 lutego 2017 at 11:18\nTakie małe sprostowanie techniczne:\nJeśli Inkwizycja to Glock 17 to musi być w kalibrze 9mm. Jeśli miała by być .45 to mamy do dyspozycji Glocki 37, 38 i 39\nWięcej nie znalazłem , czekam na dalsze części Nikity i Witkaca. Mam też cichą nadzieję, że i Dora kiedyś powróci.\nnotuję tak to jest, jak się zawierza małżonkowi, a nie sprawdza, czy słucha pytania, czy zapingala czołgiem po wertepach Leningradu 😀\n26 lutego 2017 at 19:36\nWłaśnie zaczęłam „Akuszera Bogów”. Super się czyta, ale muszę stwierdzić, że taki poziom rozpaskudza czytelnika, po prostu niczego słabszego i z wolniejszą akcją czytać się potem nie chce… A że czytam sporo, to życzę nieustannego natchnienia! Czekam też bardzo na nowego Witkaca, ucieszyłam się, kiedy dostał własny cykl. :)) Liczę też, jak wielu czytelników, że anielsko- wiedźmio- diabelskie trio wraz z krewnymi i znajomymi królika jeszcze kiedyś wróci – to nie są postacie, które zgodziłyby się leżeć odłogiem!\ndzięki, miło wiedzieć, że zepsułam cię troszeczkę dla innych autorów\n5 marca 2017 at 23:46\nWłaśnie skończyłam ostatnia część o Sprzedającym, kolejnego audiobooka, ktore towarzyszyły mi wszędzie. Na spacerach z psami, w pracy, w kuchni, w samochodzie i na zakupach. Uzależniłam się i domagam więcej. Więcej! Wiecej Dory, Jej anioła i diabła, ich dziadków, Baala, wilków, wampirów, magicznych.. Wszystkich! Dzięki tobie w końcu pojadę do Torunia, chociaż Wrocław nie jest zły 😉 Fajnie by było gdyby do książkowego wydania były dołączane mapki Torunia i Thornu, nakładane na siebie, jak folie.. Wyobraź sobie te wycieczki po Toruniu w poszukiwaniu portalu do alternatywnego Thornu, Szatańskiego Pierwiosnka i koamienicy Dory.. 😉 Złoty wielbicieli serii i poszczególnych ras, przy jedynej słusznej rockowej muzyce i litrach zielonych drinków Wymyśl dalsze losy Dory, czekam niecierpliwie!\n9 kwietnia 2017 at 13:21\nSpacery i zloty fanów już mają miejsce, litry zielonych drinków takoż 😀 Moja przygoda z Dorą na obecną chwilę się skończyła i jestem zbyt podekscytowana nowymi seriami i planami, by wracać – na pewno nie na tym etapie, bo wciąż mam za wiele powieści do napisania, by się zamykać w jednym projekcie. Ale dziękuję za miłe słowa, a pomysł z mapami rzucę wydawcy, gdy będziemy rozmawiać za jakiś czas o nowym wydaniu\n28 marca 2017 at 20:07\nWłaśnie przeczytałam piąta część z serii Dory Wilk. Jestem zachwycona praktycznie każdą z książek, masz talent jak mało kto… Uwielbiam czytać książki i na Twoje trafiłam przypadkowo w księgarni… Tak mnie zainteresowały, że nie mogłam się już oderwać… Pisz dalej… I dziękuję za Dobre, Mirona i cały magiczny Thorn\n9 kwietnia 2017 at 13:22\nDziękuję piszę nieustannie. I pozdrawiam znad maszynopisu do 2 tomu przygód Witkaca\n22 kwietnia 2017 at 20:24\nPrzeczytałem pierwszą i drugą część Dory i z ręką na sercu przyznaję, że seria wylądowała ex aequo na pierwszym miejscu w moim rankingu z inną zagraniczną serią. Świetny pomysł na uniwersum, postacie, których nie sposób nie lubić, humor, pikanteria i akcja. Idealne połączenie.\nPo przeczytaniu drugiej części nie miałem kolejnych i myślałem, że będę musiał na jakiś czas odłożyć czytanie. Na szczęście brat przyniósł mi wszystkie pozostałe części serii i jako bonus, Ropuszki. Pomimo, że ciężki okres nastał w moim życiu, ucieszyłem się jak dzieciak (mam 35 lat Mam najlepszego brata!\nA wyrazami szacunku i uznania dla Twojej twórczości.\n25 maja 2017 at 20:04\nI cieszę się, że się podoba i co ważniejsze, że służą za wsparcie w ciężkich chwilach. Dla mnie to największy komplement i dowód, że zadziałało, jak miało zadziałać.\nTrzymaj się i oby zły czas miał się ku końcowi\n26 kwietnia 2017 at 07:57\nWłaśnie zaczęłam czytać Złodzieja Dusz i jako lekarz znalazłam błąd merytoryczny. Mianowicie na drugiej stronie pada pytanie o koronera. W polskich warunkach takie stanowisko niemal nie istnieje. Zgon stwierdza lekarz leczący delikwenta przez ostatni miesiąc (jeśli takiego nie ma zaczyna się problem, właśnie przez brak koronerów, ale to temat na inną dyskusję). Natomiast przy podejrzeniu przestępstwa wzywa się policję, ta ściąga prokuratora i dalej denatem zajmuje się lekarz medycyny sądowej. Tak w skrócie Poza tym fajnie się czyta. Pozdrawiam serdecznie.\n25 maja 2017 at 20:06\nDzięki I tak, wiem, wyłapałam to za późno. Moja wina, bo większość materiałów z kryminalistyki czy medycyny sądowej czytam po angielsku, i czasem zapominam, że nie tylko terminy ale i realia czasem muszę sobie przełożyć. Mam nadzieję, że nie powtórzę więcej błędu i dziękuję za czujność.\n4 maja 2017 at 14:18\nZ tego co się zorientowałem te linie mocy jakoś tak zakręcają od Gdańska przez Toruń do Warszawy a dalej mi wychodzi że przecinają Lublin i na Lwów gdzieś pędzą.\nNo to skoro o Lublinie mowa. Mały dowód na czarcią interwencję. 😉\n25 maja 2017 at 20:07\nLublin kusi, odwiedzam go od kilku lat regularnie, ale wciąż przelotem albo tak zaaferowana Falkonem, że nie mam czasu zobaczyć nic poza stałą trasą i targami. Ale to zdecydowanie magiczne miasto\n3 lipca 2017 at 10:32\nCzy ktoś coś wie o dacie wydania książek? Szukałam na stronie wydawnictwa, ale nigdzie nic nie piszą…. Może wy coś macie na ten temat? Wyczekuję bowiem kolejnego Witkacego z niecierpliwością.\nBtw, kochana Jado czy istnieje możliwość kolejnej Dory? Ta seria to jedna z najlepszych które przeczytałam, i naprawdę jest to światowy poziom przewyższający wiele znanych pozycji..\n10 lipca 2017 at 09:22\nNowy Witkacy 13 września – tytuł „Szamańskie Tango”.\nDo Dory nie planuję wracać, na pewno nie w najbliższych czasach. Piszę dwie nowe serie – Witkaca i Nikitę, zaczynam być może nową, piszę książkę dla dzieci – za dużo dobrych rzeczy się dzieje, by się cofać.\nDziękuję za tą informację. Bardzo się cieszę że Witkac pojawi się stosunkowo niedługo – wakacje mają w zwyczaju mijać bardzo szybko. Z drugiej strony żałuję za Dorę. Różne opowieści z nią mi się śnią po nocach, ale nie jestem w stanie przedstawić tego tak elastycznie jak oryginalny autor. Podziwiam twoje zdolności literackie, jak i również wysoki poziom humoru który nie ogranicza się do oberwania w twarz tortem (a takie przypadki się zdarzają..)\n6 lipca 2017 at 16:12\nPrzeczytałam wszystkie dostępne książki:); pierwsze dostałam od syna, potem poszło… Z mojej biblioteki korzystają moje przyjaciółki. Już się nie możemy doczekać następnych. A ja mam nadzieję, na powrót Dory i jej stadka (nie tylko wilczego). Jestem pod ogromnym wrażeniem wiedzy i znajomości wszelkich mitologii. Serdecznie pozdrawiam i tylko chciałam powiedzieć, że mam wielką tremę… Prowadzę jutro z Panią panel na dniach fantastyki we Wrocławiu:); ogromny zaszczyt, a ponieważ to mój pierwszy raz, to za niedoskonałości od razu przepraszam\n10 lipca 2017 at 09:23\npanel mamy za sobą i obie żyjemy\nI już wiesz, że powrotu do Dory nie ma się co spodziewać, przynajmniej w najbliższych latach\n20 lipca 2017 at 10:09\nWitam. Zaglądam tu od dawna, ale dopiero teraz nabrałam odwagi, żeby się przywitać. Bardzo lubię Pani twórczość i ciągle mi mało , choć wiem, że pisanie książek to nie praca na akord\nOczywiście żal, że Dory więcej nie będzie, no ale może kiedyś?\nPozdrawiam serdecznie i życzę tak Pani jak i sobie wielu kolejnych, tak samo intrygujących książek jak te, które już przeczytałam. Ostatni jest chyba jak dotąd Akuszer Bogów? Co będzie następne i mniej więcej kiedy?\n4 sierpnia 2017 at 15:01\nTak, ostatni jest Akuszer Bogów, czyli 2 t. Nikity, 13 września premiera 2 t. Witkaca czyli Szamańskie tango\n4 września 2017 at 18:40\nNie umiem pisać komentarzy w internecie, dlatego postaram się zwięźle przedstawić swój problem. Przez stronę Fabryki Słów dotarła do mnie informacja o spotkaniu z Panią w Empiku Łódzkiej Manufaktury 18 09 2017 r, a co za tym idzie kolejna możliwość rozmowy i zdobycia autografów wraz z pieczątkami. Czy będą to tylko najnowsze pieczątki Witkaca, czy moja Heksalogia Dory też będzie miała możliwość zostać ostemplowana sowami?\n4 września 2017 at 19:34\nHej Małgorzato, miałam zabrać tylko Witkaca i Nikity obie, ale dorzucam też Dorę ze względu na ciebie Do zobaczenia w Łodzi.\n5 września 2017 at 12:33\nSerdecznie dziękuję! Jeśli nic nie stanie na przeszkodzie, to ponownie mój komplet Heksalogii znajdzie się w blasku fleszy tak, jak podczas łódzkiej premiery „Akuszera Bogów”!\n3 października 2017 at 14:00\ni widzisz, uroczyłaś pieczątka Dory wybuchła przed wyjazdem i nie nadawała się do użytku. Ale zrobimy z Magdą wyjątkową pieczątkę do Dory niedługo\n© 2015 Aneta Jadowska, Magdalena Babińska & Gavran.pl KONTAKT: aneta.jadowska@wp.pl Suffusion theme by Sayontan Sinha


Afera Carlosa Ghosna: była francuska minister sprawiedliwości oskarżona o korupcję – Francuskie.pl – Dziennik Motoryzacyjny\nw Nissan, Renault, Wiadomości\nRachida Dati, była minister sprawiedliwości Francji została oskarżona o „bierną korupcję” w sprawie dotyczącej nadużyć finansowych byłego dyrektora Renault Nissan Carlosa Ghosna.\nRachida Dati, minister sprawiedliwości w rządzie Sarkozy’ego, która obecnie pełni funkcję burmistrz 7 dzielnicy Paryża, została oskarżona o „bierną korupcję” i „ukrywanie nadużycia władzy” w związku z pracą doradcy, jaką wykonywała dla byłego dyrektora aliansu Renault Nissan, Carlosa Ghosna w latach 2010-2012. W tym czasie była również posłanką do Parlamentu Europejskiego. Dati otrzymała 900.000 euro z tytułu honorariów prawnika. Dochodzenie ma ustalić, czy funkcja była sprawowana legalnie, czy też miała na celu ukrycie działalności lobbingowej, zabronionej posłom Parlamentu Europejskiego.\nZobacz także: Rekordzista w Renault! Sprzedał już 400 samochodów elektrycznych\nDati uniknęła oskarżenia po przesłuchaniach w listopadzie ubiegłego roku, ale w lipcu śledczy ponownie dokonali przesłuchania i wysunęli wobec byłej minister zarzuty. Obrońcy Dati twierdzą, że wynagrodzenie nie zostało zatajone i wskazują na trzyletni termin przedawnienia, który minął w 2017 roku. Prokuratura odrzuciła argument i rozstrzygnięcie tej kwestii należy obecnie do sądu apelacyjnego.\nCarlos Ghosn został aresztowany w listopadzie 2018 roku w Japonii pod zarzutem licznych defraudacji pieniędzy firmy a pod koniec 2019 roku został zwolniony z aresztu za kaucją i uciekł z kraju. Uwikłany w batalie prawne, były dyrektor Renault, przebywa obecnie w Libanie.\nUcieczka jak z filmu. Na jaw wychodzą nowe szczegóły uwolnienia Carlosa Ghosna z Japonii


Frezarki (darmowa dostawa) » Narzedzia.pl\n91ofert od295.00PLN do1965.00PLN\nSkok zespołu frezowego: 76 mm\nGOF 1600 CE przeznaczona jest do wielu prac frezarskich: wykonywanie żłobień, rowków, wpustów, obrabianie krawędzi i innych. GOF 1600 CE jest przedstawicielem niebieskiej linii Bosch przeznaczonej dla użytkowników profesjonalnych. Uchwyt narzędziowy 1/2" i 1/4". Dostarczana w walizce.\nFrezarka górnowrzecionowa GOF 130 posiada technologię Constant Speed dla pracy ze stała prędkością obrotową. Można stosować do obróbki drewna miękkiego, twardego, sklejki i płyt MDF. Górnowrzecionowa konstrukcja dla ochrony frezu przed pyłem. Blokada wrzeciona umożliwia szybką wymianę elementu roboczego.\nFrezarka krawędziowa Yato YT-82390\nMaks. średnica frezowania: 8 mm\nFrezarka krawędziowa YT-82390 służy do fazowania desek i płyt meblowych. Wysoka moc silnika zapewnia pracę z dużą prędkością obrotową, zwiększając efektywność. Możliwość regulacji prędkości obrotowej. Funkcja łagodnego rozruchu dla większej wygody. Łożyska wału napędowego skutecznie odprowadzają ciepło. Kompaktowe wymiary sprzyjają dłuższej pracy bez zmęczenia.\nFrezarka krawędziowa Hikoki M1808DA W2Z\nFrezarka krawędziowa M1808DAW2Z z żywotnym silnikiem bezszczotkowym dla bezawaryjnej pracy. Głębokość frezowania pozwala pracować z grubymi materiałami. Włącznik znajduje się blisko uchwytu, co pozwala działać z pełną kontrolą nad narzędziem. Dźwignia szybkiego zwalniania umożliwia regulowanie podstawy. Podwójne oświetlenie LED doświetla miejsce frezowania i pozwala pracować w ciemnościach.\nFrezarka HiKoki M3612DAW4Z wyposażona została w silnik bezszczotkowy, zwiększający żywotność urządzenia. Tulejka zaciskowa pozwala pracować z różnymi średnicami. Duża głębokość frezowania umożliwia frezowanie w grubych materiałach. Dźwignia blokująca pozwala regulować głębokość frezowania. Regulacja prędkości obrotowej dla szerszego zakresu działań. Oświetlenie LED dla pracy w ciemnościach.\nFrezarka górnowrzecionowa Graphite 59G717 to wydajne elektronarzędzie z silnikiem o mocy 1300W przeznaczone do frezowania otworów, rowków, krawędzi oraz profili w materiałach drewnianych i drewnopochodnych, a także w tworzywach sztucznych i aluminium. Regulowana prędkość obrotowa i głębokość frezowania. Ergonomiczne rękojeści. Aluminiowa stopa i prowadnica równoległa.\nFrezarka górnowrzecionowa POF 1200 AE jest urządzeniem przeznaczonym do użytku amatorskiego. Można nią wykonywać większość prac związanych z frezowaniem drewna i materiałów drewnopochodnych. Wydajny silnik 1200W z systemem Constant Electronic. Bogate wyposażenie standardowe.\nZ frezarką POF 1400 ACE można wykonywać wymagające prace związane z frezowaniem we wszystkich rodzajach drewna i materiałach drewnopochodnych. POF 1400 ACE należy do zielonej linii produktów dedykowanej dla majsterkowiczów.\nFrezarki do warsztatu profesjonalnego i amatorskiego\nFrezarka to rodzaj obrabiarki, w której narzędzie wykonuje ruch obrotowy, a element obrabiany wykonuje ruch posuwisty w kierunku wrzeciona frezarki. Obok pilarki ukośnicy, struga, piły stołowej i szlifierki elektronarzędzie stanowi bardzo przydatny element wyposażenia wielu zakładów stolarskich. Frezarka doskonale sprawdzi się przy precyzyjnej obróbce elementów, profilowaniu krawędzi, czy wykonywaniu dekoracyjnych wcięć.\nNajbardziej eksploatowaną częścią obrabiarki jest frez, który w przypadku nadmiernego zużycia możesz z łatwością wymienić na nowy. W zależności od rodzaju zastosowanego frezu otrzymasz wręby o różnych właściwościach. Na narzedzia.pl znajdziesz frezarki przeznaczone do obróbki powierzchni wykonanych z wielu materiałów, charakteryzujące się wysoką wytrzymałością i odpornością na uszkodzenia mechaniczne. Wśród naszych produktów z pewnością znajdziesz rozwiązanie dopasowane do zadań, jakim musisz stawić czoła. Przygotowaliśmy produkty idealne zarówno dla wielbicieli majsterkowania, jak i frezarki dla profesjonalistów, którzy obrabiarek używają w codziennej pracy. Sprawdź koniecznie całą naszą ofertę!\nFrezarki - rodzaje i przeznaczenie\nFrezarki można podzielić ze względu na ich przeznaczenie, sposób obsługi, budowę oraz rodzaj materiału, który można nimi obrobić. Stanowią więc one bardzo zróżnicowaną i wielofunkcyjną kategorię narzędzi. Z pomocą obrabiarki ukształtujesz powierzchnie płaskie oraz kształtowe takie jak gwinty, rowki czy koła zębate. Proces obróbki przedmiotu za pomocą frezarki nazywany jest frezowaniem. Najbardziej uniwersalnymi modelami są frezarki górnowrzecionowe, które sprawdzą się zarówno w garażu amatora, jak i warsztacie profesjonalisty. Znajdują one zastosowanie do obróbki drewna, ale także metalu, tworzyw sztucznych, płyt kartonowo-gipsowych czy akrylu. Odpowiednio dobrana i umiejętnie wykorzystywana frezarka zapewni Ci doskonałe efekty wykonywanej pracy i wysokiej jakości walory estetyczne frezowanych powierzchni.\nObrabiarki do drewna - wiele możliwości\nFrezarki najczęściej wykorzystuje się do obróbki drewna. Wśród obrabiarek przeznaczonych do tego typu materiałów znajdziesz frezarki dolnowrzecionowe, frezarki górnowrzecionowe oraz frezarki specjalistyczne (do krawędzi i rowków). Pierwsze z nich wykorzystasz do płaskiego lub profilowego frezowania drewna. Niektóre frezarki przystosowane są również do czopowania. W przypadku frezarki dolnowrzecionowej ruch posuwisty wykonuje frezowany przedmiot, odwrotnie niż w przypadku ręcznej frezarki górnowrzecionowej, gdzie obrabiarka dokonuje przesuwu po materiale. Do obróbki powierzchni frezarką górnowrzecionową możesz zastosować specjalne listwy prowadzące lub prowadzić sprzęt swobodnie bez ich pomocy. Na powierzchni obrabianego materiału z reguły układa się szablon lub rysuje linie prowadzące. Frezarki górnowrzecionowe wyposażone są w specjalne prowadnice z uchwytami, które zapewniają łatwe prowadzenie maszyny oraz kontrolę pracy frezu, zapobiegając niepożądanym przesunięciom.\nWśród obrabiarek do drewna znajdziesz także lamelownice, którymi wykonasz precyzyjne i trwałe połączenia pomiędzy elementami drewnianymi i drewnopodobnymi. Doskonale sprawdzą się podczas produkcji mebli i w innych pracach stolarskich. Dodatkowym atutem sprzętu jest łatwość jego obsługi.\nPodczas obróbki drewna często przydatna jest także dłutownica. Z jej pomocą wykonasz czopy, rowki lub otwory kształtowe. Obrabiarka jest niezastąpiona w trakcie kształtowania powierzchni płaskich, walcowych i krzywkowych. Dłutownice wyposażone w specjalne mocowanie umożliwiają Ci pracę na złożonych powierzchniach.\nFrezarki dla wielbicieli majsterkowania i profesjonalistów\nSzukasz wysokiej jakości frezarki, która spełni Twoje oczekiwania i pozwoli Ci uzyskać doskonałe efekty obróbki materiałów? Sprawdź naszą ofertę! Przygotowaliśmy obrabiarki odznaczające się wysoką wydajnością i wytrzymałością. Modele wyposażone w ogranicznik głębokości zapewnią Ci komfortową pracę. Niektóre frezarki posiadają wbudowane światło LED, które rozjaśni miejsce frezowania i ułatwi działanie nawet w ciemnych pomieszczeniach oraz trudno dostępnych zakamarkach. Ergonomiczne i wyprofilowane uchwyty obrabiarek sprawią, że będziesz mógł pracować znacznie dłużej bez zmęczenia rąk. Znajdziesz tutaj także kompaktowe rozwiązania o ergonomicznej i lekkiej konstrukcji, zapewniające maksymalny poziom wygody podczas pracy oraz precyzję wykonywanej obróbki.\nFrezarki to obrabiarki, w których narzędzie (frez) wykonuje ruch obrotowy, natomiast przedmiot obrabiany wykonuje ruch posuwisty w kierunku wrzeciona frezarki. W przypadku frezarek do drewna dokonuje się podziału na frezarki dolnowrzecionowe, frezarki górnowrzecionowe oraz frezarki specjalistyczne (do krawędzi, rowków). Proces obróbki przedmiotu za pomocą frezarki nazywany jest frezowaniem. Frezarki dolnowrzecionowe są wykorzystywane do płaskiego lub profilowego frezowania drewna. Niektóre z frezarek przystosowane są również do czopowania. W przypadku frezarki dolnowrzecionowej ruch posuwisty dokonuje frezowany przedmiot, odwrotnie niż w przypadku ręcznej frezarki górnowrzecionowej, gdzie frezarka dokonuje przesuwu po materiale. Frezarkę górnowrzecionową stosuje się wraz z listwami prowadzącymi lub prowadzić swobodnie bez ich pomocy. Na powierzchni materiału układa się szablon lub rysuje linie prowadzące. Frezarki górnowrzecionowe wyposażone są w specjalne prowadnice z uchwytami, które zapewniają łatwe prowadzenie maszyny oraz kontrolę pracy frezu.


Dwie umowy na dostawy Jelczy - DziennikZbrojny.pl\nStrona główna » Aktualności z Polski » Dwie umowy na dostawy Jelczy\nW dniu 29 maja br. firma Jelcz Sp. z o.o. podpisała z Inspektoratem Uzbrojenia dwie umowy na dostawy samochodów ciężarowych w różnych wersjach. Pierwszy kontrakt o wartości 126,5 mln PLN brutto (cena wraz z opcją) dotyczy dostawy w latach 2020-2022 w ramach zamówienia gwarantowanego 14 szt. zestawów do transportu czołgów i ciężkiego sprzętu gąsienicowego o ładowności powyżej 63 ton. W skład zestawu wejdzie opancerzony ciągnik z napędem w układzie 8x8 oraz naczepa niskopodwoziowa. W zamówieniu przewidziano także opcję na dostawy 12 szt. dodatkowych ciągników i 9 szt. naczep w latach 2020-2022. Druga umowa o wartości 111,5 mln PLN brutto (cena również z opcją) związana jest z dostawą w latach 2019-2022 samochodów dużej ładowności powiększonej mobilności Jelcz S662D.43 w wersji skrzyniowej, w liczbie 114 szt., w tym 100 szt. w ramach prawa opcji.\nSamochod dużej ładowności powiększonej mobilności Jelcz S662D.43 w wersji skrzyniowej. Fot. PGZ S.A.\nUmowa na zestawy niskopodwoziowe\nZestawy do transportu czołgów i ciężkiego sprzętu gąsienicowego w części gwarantowanej mają zostać dostarczone zgodnie z następującym harmonogramem: 4 pierwsze w terminie do 30 października 2020 roku, 5 kolejnych zestawów do 29 października 2021 roku i 5 ostatnich do dnia 31 października 2022 roku. Dodatkowo w ramach opcji umowa przewiduje dostawę 9 szt. zestawów (ciągnik + naczepa niskopodwoziowa) w latach 2020-2022 (wstępnie zakładano odbiory 3 szt. zestawów rocznie) oraz dostawę 3 szt. samych ciągników (bez naczep niskopodwoziowych) w 2020 roku.\nNa łączną wartość podpisanego dziś kontraktu przypada kwota 72,3 mln PLN na zamówienie gwarantowane i 54,26 mln PLN na prawo opcji.\nPostępowanie w tej sprawie było prowadzone zgodnie z przepisami ustawy Prawo zamówień publicznych w trybie przetargu ograniczonego od października 2017 roku.\nZamówione zestawy muszą spełniać następujące wymagania:\nZestaw będzie przeznaczony do transportu czołgów lub ciężkiego sprzętu wojskowego o dopuszczalnej masie całkowitej (DMC) równej 70 ton.\nDMC zestawu nie powinna być większa niż 130 ton.\nOpancerzenie kabiny ciągnika wraz z szybami kuloodpornymi powinno zapewniać poziom ochrony w zakresie kuloodporności nie mniejszy niż 2, według STANAG-4569, Aneks A oraz w zakresie odporności na detonację poziom ochrony nie mniejszy niż 2a wg STANAG-4569, Aneks B.\nOpancerzenie zbiornika (zbiorników) paliwa ciągnika powinno zapewniać poziom ochrony w zakresie kuloodporności nie mniejszy niż 2, według STANAG-4569, Aneks A.\nCiągnik powinien być przystosowany do połączenia z naczepami: HSW/Lohr SPRB 60, Goldhofer STZH6-60/80 F2M, Kassbohrer 52, NS 300 W oraz NS 600 W.\nCiągnik powinien posiadać prześwit nie mniejszy niż 300 mm, naczepa nie mniejszy niż 150 mm.\nSilnik ciągnika powinien być o zapłonie samoczynnym.\nCiągnik powinien być wyposażony w układ napędowy z napędem na wszystkie koła jezdne o konfiguracji 8x8.\nKoła w zestawie powinny być wyposażone we wkładki (typu Run-Flat).\nKabina ciągnika powinna być wyposażona w co najmniej 4 miejsca siedzące, wliczając w to miejsce dla kierowcy i dowódcy pojazdu.\nWymiary platformy ładunkowej naczepy powinny zapewnić przewóz m.in. czołgów z rodziny Abrams, Challenger i Leopard. Dopuszcza się stosowanie platformy o zmiennej szerokości.\nNaczepa powinna być przystosowana do transportu znormalizowanych kontenerów ISO.\nUmowa na Jelcze S662D.43\nDrugie postępowanie na Jelcze S662D.43 z napędem w układzie 6x6 było prowadzone również zgodnie z przepisami ustawy Prawo zamówień publicznych, ale w procedurze negocjacyjna bez publikacji ogłoszenia o zamówieniu. Zaproszenie do negocjacji wysłano do firmy Jelcz 27 lutego 2019 roku.\nNa łączną wartość podpisanego kontraktu przypada kwota 13,5 mln PLN na zamówienie gwarantowane i 97,96 mln PLN na prawo opcji.\nJest to druga umowa zawarta z Jelcz Sp. z o.o. na dostawy samochodów Jelcz S662D.43 w wersji skrzyniowej. Pierwsza o wartości ponad 37 mln zł brutto obejmująca dostawę 44 pojazdów została podpisana 31 lipca 2014 roku.\nDostawy dla Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej kolejnych samochodów dużej ładowności powiększonej mobilności Jelcz 662D.43 stanowią dalszą unifikację sprzętu wojskowego w tej grupie eksploatacyjnej, która zwiększa kompatybilność użytkowania, obsługiwania, napraw i zaopatrzenia w części zamienne parku samochodowego w Wojsku Polskim. Odbiorcą samochodów są głównie jednostki logistyczne wojsk operacyjnych.\nJelcz S662D.43 przeznaczony jest do transportu ładunków luzem, spaletyzowanych lub przewożonych w kontenerze. Dopuszczalna masa całkowita pojazdu wynosi 25 ton. Samochód może współpracować z przyczepami o masie całkowitej do 19 ton tworząc zestawy o dopuszczalnej masie całkowitej do 40 ton. Wyposażony jest w sześciorzędowy silnik o zapłonie samoczynnym IVECO CURSOR EURO 3+ o mocy 316 kW (ok. 430 KM). Zbiorniki paliwa pozwalają na pokonanie dystansu ponad 800 km. Międzyosiowy mechanizm różnicowy oraz mechanizmy różnicowe mostów napędowych po zablokowaniu pozwalają na przekazywanie mocy na trzy osie. Manualna skrzynia biegów posiada 16 przełożeń. Pojazd posiada dopuszczenie do ruchu po drogach publicznych oraz transportu materiałów niebezpiecznych klas 1, 2 i 9 (grupa A).\n(TD z wykorzystaniem informacji prasowych Inspektoratu Uzbrojenia)\nJelcz S662D.43 Jelcz Sp. z o.o. zestawy niskopodwoziowe


Czy trzeba mieć studia, żeby zostać programistą - Jak zostać programistą\n“Czy trzeba mieć studia, żeby zostać programistą?” – to jedno z pytań, jakie zadajecie mi najczęściej. Regularnie przewija się też ono przez Facebooka, blogi i pojawia w komentarzach pod artykułami na temat pracy programisty. Odpowiedzi na nie są skrajnie różne i zawierają w zakresie od: “tak, bez studiów nie ma sensu wchodzić w programowanie” do “po co komu studia, zrób parę kursów i jazda”.\nJeśli więc nurtuje Was ten właśnie temat, to prawdopodobnie po przeszukaniu Internetu mieliście w głowie jeszcze większy mętlik, niż wcześniej. Jest to zresztą kolejna odsłona głównego problemu, z jakim muszą uporać się początkujący programiści – czyli nadmiaru informacji, o którym więcej pisałam w tym artykule.\nPowodem, dla którego odpowiedzi na tytułowe pytanie bywają skrajnie różne jest to, że odpowiadający nie biorą pod uwagę kontekstu – sytuacji konkretnej osoby zadającej pytanie – i odpowiadają na podstawie tego, jak sobie ten kontekst wyobrażają, lub po prostu opierając się na własnych doświadczeniach.\nCo mam na myśli mówiąc o kontekście? Inaczej wygląda sytuacja licealisty, który zastanawia się czy związać swoją przyszłość z programowaniem, a inaczej matki trójki dzieci, która zbliża się już do czterdziestki i chciałaby wrócić do pracy w nowej, obiecującej branży.\nW tym artykule omówię więc:\nPoszczególne typy wykształcenia (lub jego braku) oraz ich wady i zalety.\nNajczęściej występujące sytuacje życiowe (konteksty) i to, jakie decyzje odnośnie edukacji radziłabym podjąć w każdej z nich.\nNa końcu zamieszczę też wypowiedź osoby ze środowiska akademickiego, która na temat tego, jak ważne jest studiowanie informatyki, ma odmienne zdanie niż ja.\nBrak studiów, jakiekolwiek studia, czy studia informatyczne\nNa początku zdefiniujmy o jakich trzech możliwych ścieżkach wykształcenia chciałabym z Wami dziś porozmawiać:\nW tym wariancie zakładam, że osoba, która chce zostać programistą, ukończyła liceum ogólnokształcące lub technikum i zdała egzamin maturalny. Jest to edukacyjne minimum, poniżej którego nie radziłabym schodzić, bo wątpię, aby wielu pracodawców rozważyło zatrudnienie kandydata bez matury.\nCzy osoba z takim wykształceniem (a zatem bez wykształcenia wyższego) może pracować jako programista? Tak. Nie będzie to łatwa droga, ale jest ona wykonalna (osobiście takich programistów znam). Omówmy więc zalety i wady tego wariantu.\nBrak studiów – zalety\nMożliwość rozpoczęcia pracy wcześnie. Po maturze mamy zwykle 18 lub 19 lat. Nawet jeśli zdobycie wiedzy koniecznej do zostania programistą zajmie rok lub dwa, to nadal w wieku około 20 lat możemy rozpocząć pracę.\nMożliwość szybszego przekwalifikowania się, jeśli maturę zdaliśmy już wiele lat temu i do tej pory pracowaliśmy w innym zawodzie. Gdybyśmy postanowili uzupełnić wykształcenie, to zajmie to minimum 3 lata (poziom licencjatu lub inżyniera), a samodzielnie nauczyć się programowania można znacznie szybciej.\nNauka jest efektywna. Nie tracimy czasu na studiowanie tematów, które nie będą nam potrzebne w pracy zawodowej. Możemy się skupić na samych konkretach.\nMożliwość zdobycia dobrze płatnej pracy w dość krótkim czasie.\nBrak studiów – wady\nBrak “wyrobienia” naukowego. Studia, poza konkretną wiedzą, rozwijają też zdolność uczenia się, poszerzają bazę wiedzy ogólnej, pozwalają wyćwiczyć mózg, który dzięki temu łatwiej przyswaja nową wiedzę. Stawiam nieco ryzykowną tezę, że nauka programowania będzie sprawiała większe trudności osobie, która nigdy nie studiowała, niż takiej, która ukończyła studia – i to niezależnie od tego jaki to był kierunek.\nKonieczność samodzielnego nadrobienia tematów bardziej naukowych. Zarówno kursy programowania online, jak i bootcampy traktują zwykle po macoszemu takie tematy jak np. algorytmy i struktury danych. Często są one omawiane skrótowo i bez wchodzenia w szczegóły. Uważam jednak, że znajomość tych dwóch dziedzin jest konieczna, jeśli chcemy być dobrym programistami. Oczywiście nauczenie się ich samodzielnie jest możliwe, wymaga jednak podstaw logiki i matematyki. Dla osoby, która matematykę w szkole średniej traktowała nie do końca poważnie, będzie to większym wyzwaniem.\nBrak studiów może być przez niektóre osoby lub firmy źle widziany. Nie przez wszystkich, ale… sądzę, że większość. Ludzie po studiach mogą mieć tendencję do bardziej surowego oceniania naszych błędów (które przecież przytrafiają się każdemu) bo będą mieli pod ręką wygodne wytłumaczenie: “no tak, on przecież nie ma studiów”. Nie chcę Was w tym punkcie przesadnie zniechęcać, ale też nie chcę okłamywać. Znam dobrych programistów, którzy nie mają wykształcenia wyższego, ale znam też takich, którzy patrzą na tych pierwszych podejrzliwie.\nW tym wariancie osoba, która chce zostać programistą, ma ukończone studia wyższe, ale nie jest to informatyka. Studia te mogą być nietechniczne lub techniczne (to właśnie mój przypadek). Te dwie sytuacje też nieco się od siebie różnią, jednak różnica ta jest płynna i zależna od kierunku, zatem omówię je w ramach jednej kategorii.\nStudia nieinformatyczne – zalety\n“Wyrobienie” naukowe. Na studiach uczymy się, tworzymy projekty, piszemy prace, zdajemy egzaminy pisemne i ustne. Jeśli studiowaliśmy rzetelnie, to zapewne musieliśmy przyswoić sporą bazę wiedzy. Mózg jest przyzwyczajony do nauki i gotowy do opanowania kolejnego tematu, jakim jest programowanie.\nDoświadczenie w tworzeniu projektów samodzielnie i w grupie. Uczymy się zarówno pracy zespołowej (z wszystkimi jej jasnymi i ciemnymi stronami), jak i samodzielnej odpowiedzialności za swoje projekty. Jest to dobre ćwiczenie przed podjęciem pracy, w której również często będziemy pracować w trybie projektowym.\nStudiując nawiązujemy kontakty zarówno z innymi studentami, jak i z kadrą naukową. Rozmawiamy, wymieniamy się myślami i wiedzą, dyskutujemy i spieramy się. Towarzystwo innych, wykształconych osób zawsze wpływa stymulująco, pozwala poszerzyć horyzonty i poznać różne punkty widzenia. Przy okazji przekonujemy się też, że nie zawsze osoby starsze i lepiej wykształcone od nas mają rację, a to daje odpowiednią perspektywę i pewność siebie w dyskusjach jakie czekają nas w pracy z bardziej doświadczonymi pracownikami i przełożonymi.\nJeśli są tu studia techniczne, to zwykle dają też solidne podstawy matematyczne, dzięki którym łatwiej potem przyswoić bardziej złożone i abstrakcyjne elementy programowania.\nStudia nieinformatyczne – wady\nPoświęcony czas. 3,5 roku aby zdobyć tytuł inżyniera lub licencjat, 5 lat aby móc tytułować się magistrem. Jeśli jedynym zyskiem, jaki zostanie nam po tych latach będzie kilkuliterowy skrót przed nazwiskiem, to nie będzie to korzystna inwestycja. Jej opłacalność zależy więc zarówno od naszego podejścia do nauki (czy staraliśmy się czerpać ze studiowania korzyści, jakie wymieniłam w punkcie wyżej), jak i od tego, jaki kierunek wybraliśmy.\nZdobycie niadekwatnej wiedzy lub “zmarnowanie” zdobytej wiedzy. Jeśli poświęciliśmy 5 lat na studiowanie np. “Dobrego samopoczucia psów i kotów” (taki kierunek naprawdę istnieje!) , a następnie postanowimy zostać programistami, to zdobyta na studiach wiedza na wiele nam się nie przyda i będziemy musieli się jeszcze dużo douczyć, a jednocześnie możemy mieć poczucie, że psy i koty, którym moglibyśmy udzielić pomocy, jej nie otrzymają.\nWarto pamiętać jednak, że niektóre kierunki nietechniczne da się zgrabnie połączyć z programowaniem w taki sposób, aby wykorzystać swoje wykształcenie jako atut. Dotyczy to zwłaszcza osób po studiach związanych z zarządzaniem, jak i np. socjologów, którzy są doskonałym materiałem na przyszłych programistów zajmujących się Data Science.\nW tym wariancie zakładamy, że osoba, która chce zostać programistą, ma ukończone studia informatyczne. W praktyce często już podczas ich trwania studenci informatyki rozpoczynają pierwszą pracę i stosunkowo niewiele osób czeka z tym do momentu zakończenia nauki.\nStudia informatyczne – zalety\nZdobywamy solidne podstawy teoretyczne przydatne w pracy programisty. Uczymy się matematyki, algorytmów i struktur danych, teorii informacji i przetwarzania sygnałów. Poznajemy niskopoziomowe języki programowania, kompilatory, teorię sieci komputerowych i baz danych.\nNa dobrych studiach piszemy dużo projektów z bardzo szerokiego zakresu dziedzin, dzięki czemu zdobywamy rozległą (choć raczej płytką) wiedzę praktyczną.\nStudiujemy razem z innymi, przyszłymi programistami, a kadra naukowa to przynajmniej w części osoby powiązane z różnymi firmami programistycznymi. Nawiązujemy więc wartościowe kontakty w branży i dzięki temu mamy sporą szansę, że ktoś nas gdzieś poleci i propozycja pierwszego stażu lub pracy pojawi się zanim sami zaczniemy jej szukać.\nUczelnie często współpracują z firmami, które są chętne zatrudniać studentów informatyki. Podobnie więc jak w punkcie wyżej: praca może przyjść do nas zanim jeszcze sami zaczniemy jej szukać.\nZdobywamy dyplom ukończenia studiów informatycznych, co dla niektórych osób i pracodawców ma znaczenie.\nStudia informatyczne – wady\nProgramy studiów informatycznych mocno różnią się od siebie w zależności od tego na jaką uczelnię i kierunek (na jednej uczelni może być kilka różnych informatyk) się zdecydowaliśmy. Niemniej częstym zarzutem, jaki można usłyszeć od studentów informatyki jest to, że program ich studiów jest przestarzały. Zdarza się, że zamiast nowoczesnych, poszukiwanych na rynku pracy technologii poświęcimy dużo czasu na naukę czegoś, co powoli znika już z rynku pracy.\nKadra naukowa, zwłaszcza osoby, które zajmują się tylko pracą na uczelni i nie mają związków z biznesem, często zupełnie inaczej niż studenci definiuje to, co na studiach jest ważne. Może nam się więc zdarzyć kilka przedmiotów, na których zamiast użytecznej wiedzy, będziemy uczyć się mocno oderwanej od rzeczywistości teorii, która również jest ważna, ale czasem jest jej po prostu zbyt dużo.\nNa studiach informatycznych jest wiele przedmiotów, których z dużym prawdopodobieństwem nie wykorzystamy nigdy w pracy zawodowej. Począwszy od dość zaawansowanej matematyki, jaką muszą zdać studenci pierwszych lat, przez teoretyczne podstawy informatyki, a skończywszy na elektronice, która ma szansę przydać się tylko programistom urządzeń wbudowanych (embedded). Tych wszystkich rzeczy będziemy musieli się jednak nauczyć, aby zdać egzaminy i ukończyć studia.\nAnalizując powyższe wady warto jednak pamiętać, że odnoszą się one do osoby, której celem jest zostanie programistą i praca nad komercyjnymi projektami. Dla kogoś, kto myśli o pracy bardziej naukowej, o rozwoju dziedziny jaką jest programowanie – dogłębne poznawanie teorii jest nie tylko przydatne, ale wręcz konieczne.\nCzy pracodawcy zwracają uwagę na studia?\nW większości przypadków tym, co najbardziej interesuje przyszłego pracodawcę, jest nasze doświadczenie oraz zakres znanych technologii. Wykształcenie jest mniej ważne, bo w mniejszym stopniu gwarantuje, że kandydat faktycznie się w danej firmie przyda.\nNie oznacza to oczywiście, że dyplom ukończenia studiów informatycznych nie będzie miał żadnego znaczenia. Będzie, ale często znacznie mniejsze niż nasze doświadczenie.\nPomimo tego, że właśnie takie podejście wyznaje większa część pracodawców, to istnieją firmy, dla których posiadanie odpowiedniego wykształcenia jest ważne. Tyczy to zwłaszcza niektórych zagranicznych korporacji, np. amerykańskich. Czy taka firma zrezygnuje więc z pracownika, który nie posiada odpowiedniego dyplomu? Niekoniecznie, bo jeśli będzie on posiadał odpowiednie umiejętności, to na brak wymaganego wykształcenia firma przymknie oko. Jednak mając do wyboru dwóch podobnych kandydatów prawdopodobnie zdecyduje się na tego, który dyplom posiada.\nA co ja bym zrobiła?\nJak być może wiecie już z tego wpisu sama byłam przypadkiem osoby, która zdecydowała się programować mając już ukończone studia nieinformatyczne. Dały mi one niezłą znajomość matematyki i nauczyły “inżynierskiego” myślenia, które przydaje się również w programowaniu, ale samego programowania uczyłam się samodzielnie. Decydując się też na zmianę branży od razu skreśliłam pomysł robienia w tym celu kolejnych studiów. Po pierwsze dlatego, że nie chciałam poświęcać na naukę aż tyle czasu. Po drugie – bo odradzali mi to znajomi programiści, którzy mówili, że szybciej zdobędę potrzebną wiedzę samodzielnie. Tak też się stało i do tej pory jestem zadowolona ze swojej decyzji.\nA co bym zrobiła, gdyby moja sytuacja była inna? Poniżej omówię kilka przypadków – kontekstów, w jakich może znajdować się osoba, która podejmuje decyzję na temat tego czy będzie inwestować czas w studia, czy wybierze samodzielną naukę.\nOsoba, która chce zrobić studia\nJeśli jesteśmy dopiero na etapie szkoły średniej, lub jesteśmy starsi, ale mamy możliwość i chcemy iść na studia – to wybór jest oczywisty. W takim wypadku warto studiować informatykę i wybrać najlepszą, na jaką uda nam się dostać. Aktualny ranking studiów informatycznych można znaleźć pod tymi linkami: studia inżynierskie, studia magisterskie.\nNa niektórych uczelniach informatykę można studiować na kilku wydziałach. Najbardziej ogólna (i zwykle najtrudniejsza) nazywa się po prostu “Informatyka”. “Informatyka stosowana” mniej skupia się na teorii, a bardziej na praktyce, a informatyki na wydziałach matematycznych, fizycznych lub inżynierskich zwykle są sprofilowane pod ten konkretny wydział. Zdecydowanie warto więc zapoznać się z programami takich kierunków i oferowanych na nich w ramach studiów magisterskich specjalizacji, ale też poszukać kontaktu do studentów danej uczelni i dowiedzieć się jak w praktyce wygląda nauka na różnych rodzajach informatyki.\nOsoba, która nie ma żadnych studiów\nJeśli nie mamy ukończonych studiów i zastanawiamy się czy warto się na nie zdecydować po to, aby rozpocząć pracę jako programista, to widzę dwie możliwości:\nPierwsza: iść na studia informatyczne – jeśli mamy na to czas i ochotę. Jeśli nie możemy sobie pozwolić na pięć lat studiów dziennych, to możemy rozważyć zrobienie tylko pierwszego poziomu (czyli licencjatu albo inżyniera) lub studia zaoczne.\nDruga: nie iść na studia, ale bardzo solidnie przyłożyć się do nauki w domu (lub na bootcampie, a potem w domu). Tak jak pisałam wyżej – bez studiów nauka może nam przychodzić nieco ciężej, a rynek pracy być nastawionym trochę mniej przychylnie, jednak jeśli na poważnie podejdziemy do zdobywania nowej wiedzy i umiejętności, to obędziemy się bez studiów.\nJa w takiej sytuacji prawdopodobnie zdecydowałabym się na opcję drugą, czyli samodzielną naukę programowania i szybkie zdobycie pracy. Starałabym się jednak cały czas dbać o swój rozwój i uzupełnić wiedzę praktyczną o najważniejsze tematy teoretyczne.\nOdradzałabym natomiast opcję pośrednią, czyli “jakieś nieinformatyczne studia”. Jeśli naszym celem jest bycie programistą, nie bardzo mamy ochotę studiować i zależy nam tylko na tym, aby zdobyć “papier”, to taka decyzja będzie skutkować tylko stratą czasu i opóźni nasze wejście na rynek pracy.\nPodobnie rzecz się ma z kiepskiej jakości studiami na niektórych prywatnych uczelniach. Oferują one wprawdzie dyplom, którego uzyskanie przyjdzie nam łatwo (bo część tego typu uczelni zainteresowana jest bardziej zainkasowaniem czesnego niż rzetelnym przekazaniem wiedzy), ale nie przyniesie on nam żadnej wartości. Pracodawcy zazwyczaj orientują się w poziomie takich uczelni i dyplom z nich prędzej wywoła u nich ironiczny uśmiech, niż zwiększy nasze szanse w procesie rekrutacji.\nOsoba, która skończyła nieinformatyczne studia\nJeśli skończyliśmy już jakieś studia, ale nie chcemy lub nie możemy pracować w obrębie swojego wykształcenia, to ponownie mamy do wyboru dwie możliwości:\nPierwsza: zrobić kolejne studia, tym razem informatyczne (być może w trybie zaocznym lub podyplomowym). Jest to opcja dla osób, które mają czas i chęci, lub po prostu lubią sobie postudiować. Osobiście bym się na nią nie zdecydowała, bo wolałabym wcześniej zacząć pracę i zdobywanie komercyjnego doświadczenia.\nDruga: uczyć się programowania na własną rękę, a jeśli to możliwe to starać się wykorzystać wiedzę, jaką zdobyliśmy na poprzednim kierunku. Można to zrobić np. tworząc ciekawe, powiązane z naszą pierwotną branżą projekty. Taką właśnie opcję wybrałam dla siebie.\nOpinia ze środowiska akademickiego\nO tym, czy wykształcenie informatyczne jest konieczne w pracy programisty dyskutowałam jakiś czas temu na LinkedIn z dr hab. Andrzejem Zalewskim – informatykiem pracującym na Politechnice Warszawskiej. W wielu punktach się ze sobą nie zgadzaliśmy: ja stałam na stanowisku mówiącym, że studia nie są konieczne, jeśli posiadamy umiejętność samodzielnej nauki i samozaparcie, które pozwala zdobyć potrzebną na stanowisku programisty wiedzę, dr Zalewski twierdził natomiast, że programista nie posiadający podstaw teoretycznych będzie radził sobie znacznie gorzej od odpowiednio wykształconego, ponieważ dopiero baza, jaką dają studia daje możliwość dogłębnego zrozumienia problemów, nad jakimi się pracuje. Uważam, że w temacie tak dyskusyjnym warto oddać też głos osobom, które mają odmienne od mojego zdanie, zatem poniżej zamieszczam wypowiedź, jaką dr Zalewski zgodził się napisać dla czytelników mojego bloga.\nAndrzej Zalewski, dr hab. – informatyk pracujący na Politechnice Warszawskiej, gdzie uczy algorytmiki oraz zarządzania projektami informatycznymi w firmach. Udziela się również jako ekspert i biegły w dziedzinie inżynierii oprogramowania.\nDylemat: uczelnia czy kształcenie samodzielne na kursach, boot campach etc. w istocie zniekształca problem. Studia wyższe mają inny cel niż kursy. Każde z nich jest przeznaczone dla innych grup odbiorców. Toczenie sporów o wyższość jednych nad drugimi to, w gruncie rzeczy, dyskusja jałowa.\nUczelnia ma dać wykształcenie w dziedzinie informatyki, kursy zaś mają umożliwić nabycie konkretnych umiejętności z tego obszaru. Na czym polega różnica?\nNa kursie zdobywamy konkretne umiejętności np.: programowania w Pythonie czy JavaScripcie, posługiwania się GIT-em czy innym narzędziem, biblioteką oprogramowania itp. I tu zgoda, kursy mogą być w tym efektywniejsze niż studia. Ale narzędzia i umiejętności szybko się dzisiaj starzeją i tracą na wartości.\nInformatyka nie ogranicza się jednak tylko do programowania i zagadnień pokrewnych. Obejmuje ona mnóstwo zagadnień, które rozciągają się od matematyki (algorytmika, metody numeryczne, teoria informacji, kryptografia i in.) przez inżynierię (oprogramowania, baz danych, sieci telefeinformatycznych itd.) i technologię (system operacyjne, architektury sprzętu i oprogramowania, systemy BI itd.) aż po nauki społeczne (zarządzanie projektami, zarządzanie zespołami, opłacalność przedsięwzięć informatycznych, informatyka gospodarcza, aspekty organizacyjne bezpieczeństwa IT). Takie szerokie rozeznanie, obok przyjemności rozumienia dziedziny i logiki jej rozwoju, daje możliwość wykonywania różnych zawodów i specjalności w ich ramach. Ułatwia też nadążanie za dynamicznie zmieniającą się technologią. Mi osobiście pozwala pełnić rolę eksperta zajmującego się bardzo zróżnicowanymi problemami z zakresu informatyki – od zagadnień konkurencji na rynku IT po kwestie właściwości technicznych systemów IT.\nOczywiście, nie każdy potrzebuje tak rozległej wiedzy i nie każdemu taki program musi się podobać. Z istoty, nie wszystko, czego uczymy na uczelni przyda się w życiu. Ale czy musi? Nie musi! Część przedmiotów służy zbudowaniu wiedzy i treningowi umysłu. Raczej nikt nie kwestionuje sensu nauki biologii, matematyki czy polskiego w szkole podstawowej – a przecież praktyczna użyteczność znacznej części tej wiedzy nie jest duża. Dlaczego zatem często zarzuca się studiom ich częściowo teoretyczny charakter?\nZwalczanie nauczania teorii, na rzecz kształcenia praktycznego to kolejny mit i fałszywy dylemat. Teorie wyrażają rozumienie i pozwalają zrozumieć, opisać, opanować a niekiedy także wykorzystać pewną kategorię zjawisk. Stanowią one istotny element wiedzy i dostarczają narzędzi niezbędnych w myśleniu i rozwiązywaniu problemów. Tam, gdzie dysponujemy mocnymi teoriami łatwiej rozwiązujemy problemy. Podobno nie ma nic bardziej praktycznego niż dobra teoria. Gdybyśmy mieli dobrą teorię funkcjonowania układu odpornościowego zwalczylibyśmy już dawno nowotwory, a COVID byłby śmiesznostką. Ale nie mamy i musimy się z nimi borykać.\nOczywiście przesada w żadną stronę nie jest dobra i tak, jak jestem przeciwnikiem czysto teoretycznego studiowania informatyki, jako sztuki dla sztuki, tak jestem przeciwnikiem studiów czysto praktycznych (bo nie są studiami). Pamiętać też należy, że uczelnie wyższe to nie jest jednolity zbiór, są uczelnie lepsze i gorsze.\nZdobycie wykształcenia wymaga czasu, zaangażowania, czasem zrezygnowania lub ograniczenia korzystanie z możliwości, które niesie dynamiczny i chłonny rynek IT. Dlatego właśnie posiadanie wykształcenia informatycznego, to przywilej, na który nie wszyscy mogą sobie pozwolić.\nTych, którzy mają taką możliwość zachęcam do zdobycia wykształcenia informatycznego. Ciekawą możliwością uzupełnienia wykształcenia stanowią studia podyplomowe – trwają krócej niż studia inżynierskie czy magisterskie, ale pozwalają dokładnie zapoznać się z pewną wybraną dziedziną wiedzy.\nDr Zalewskiemu bardzo dziękuję za wypowiedź, a Wam, drodzy czytelnicy, życzę podjęcia dobrej decyzji odnośnie informatycznego wykształcenia.\nJestem też bardzo ciekawa jakie jest Wasze zdanie na powyższy temat. A jeśli podjęliście już decyzję o tym, aby rozpocząć studia, lub tego nie robić, to podzielcie się informacją co Was do niej skłoniło i czy po czasie jesteście z tej decyzji zadowoleni.\nJeśli uważasz ten wpis za przydatny, to będzie mi miło jeśli podzielisz się nim ze swoimi znajomymi.\nprogramowanie a studiastudia informatyczne\nPrzez Marta 13 komentarzy\nKrok 3 - Jak zdobyć doświadczenie w programowaniu\nW 5 miesięcy od kasjera do programisty - wywiad z Remigiuszem Mrotkiem\n27 sierpnia, 2020 o 2:25 pm Odpowiedz\nCiekawy post! Sama ukończyłam studia informatyczne i dość często żałuję, że poświęciłam na nie pięć lat zamiast przez rok intensywnie uczyć się w domu.\nW rankingu który podlinkowałaś dziwi mnie obecność Polsko-Japońskiej Akademii Technik Komputerowych w Warszawie. Kilkukrotnie miałam do czynienia z absolwentami informatyki z tej uczelni i zawsze raziły mnie ogromne braki w ich wiedzy. Może był to dziwny zbieg okoliczności, ale wydaje mi się, że bardziej prawdopodobne jest, że w tej akademii po prostu niewiele można się nauczyć.\n31 sierpnia, 2020 o 4:44 pm Odpowiedz\nBardzo fajny post, jak wiele innych, które przeczytalam na Twojej stronie 🙂 Od kilku miesięcy dosyć intensywnie skupiam się nad tematem przebranżowienia. Myślę, że potrzebuje oświecenia 🙃 studia ukończyłam już jakiś czas temu nieinformatyczne, mój mózg zdążył się już troszkę rozleniwić 🙃 i tak się zastanawiam czy zrobić kurs w kodilli na frontenda a później dalej kształcić się sama ? Muszę mieć kogoś na rozruch, że tak to ujme. Nie liczę na to, że po takim kursie będę już śmigać w tym temacie i dostanę pracę. Mam problem jak zacząć 😞\nPrzepraszam, że tutaj tak śmiece, jak coś proszę wywal ten komentarz 😋 za wszelkie wskazówki dziękuję ❤ idę czytać dalej 🙂\n31 sierpnia, 2020 o 9:25 pm Odpowiedz\nCześć Daria 🙂 Cieszę się, że mój blog Ci się podoba i znajdujesz tu przydatne informacje. I fajnie, że zdecydowałaś się napisać komentarz 🙂\nJeśli chodzi o Twoją sytuację, to jeśli czujesz, że potrzebujesz rozruchu na start, bootcamp pewnie jest dobrą opcją. Czy akurat Kodilla – nie wiem. Wiem o nich tyle, że się obecnie bardzo intensywnie promują (widzę to po swoim fb), ale nie jest to wskazówką co do jakości tej szkoły. Przejrzałam ich ofertę i wyglądała nieźle, więc pewnie warto wziąć ich pod uwagę (ale najlepiej porównać z innymi szkołami programowania).\nPytasz o wskazówki, więc podpowiem jedną rzecz. Piszesz, że nie liczysz na to, że po kursie będziesz śmigać i jesteś gotowa na dalsze dokształcanie. Z jednej strony – to bardzo dobre nastawienie, bo na początku na pewno będzie dużo nauki. Z drugiej strony jednak – robiąc kurs postaraj się wyciągnąć z niego jak najwięcej, korzystaj z obecności instruktorów i mentorów i wykorzystaj ten czas do maksimum. Jeśli czegoś nie będziesz rozumieć – to dąż do zrozumienia i nie odkładaj takich rzeczy na “po kursie” – bo wtedy nie będziesz już mieć dostępu do bezpośredniej pomocy. Może piszę to niepotrzebnie i to nie Twój przypadek, ale prowadząc bootcampy miewałam takich kursantów, którzy gdy się pogubili, to mówili, że “spokojnie, nadrobię w domu”, a niestety zwykle nie nadrabiali i na kolejnych zajęciach byli pogubieni jeszcze bardziej.\nA z ciekawości – dlaczego zdecydowałaś się na Front-end? I czy próbowałaś już coś kodować w domu, albo zaczynałaś jakieś kursy?\n2 września, 2020 o 11:06 am Odpowiedz\nHej Marta 🙂 dzięki za wskazówkę, zapamiętam! 🙂 nie ukrywam,że Twoje pytanie odnośnie decyzji kształcenia się w kierunku front-enda dała mi do myślenia. Musiałam trochę poukładać w głowie za i przeciw? Wyszło na to, że resztę odrzuciłam, z racji ryzyka niepowodzenia (matamatyka i inne pokrewne, mocno matematyczne rzeczy stanowczo mnie przerażają). Lubię mieć porządek, jasny przekaz informacji i wiedzieć za jakie zadania jestem odpowiedzialna i sobie z tym w moim odczuciu doskonale radzę, wszystko jest na czas. Jakiś czas temu kodilla właśnie 😉 na fb założyła stronę na której można się było trochę pobawić w tworzenie swojego “hello world” 🙂 niestety nie było mi dane dokończyć nawet tej zabawy z racji obowiązków wynikających z obecnej pracy a raczej zmęczenia ;(\nI tak moje zastanawianie się odnośnie zmiany branży trwa do dziś, nie zaczęłam kursów, nie dokończyłam zabawy, a czas leci i lepiej w mojej obecnej pracy nie będzie :/\n7 września, 2020 o 5:54 pm Odpowiedz\nZ jednej stronie piszesz o studiach jak o stracie czasu, z drugiej kwestionujesz wiedzę i przygotowanie absolwentów PJATK. To dobre studia są przydatne czy nie?\n7 września, 2020 o 7:53 pm Odpowiedz\nJa byłam na “niezłych” studiach, przynajmniej z punktu widzenia rankingów. Uważam, że nie było warto, i lepiej spędziłabym te pięć lat (a nawet rok by wystarczył) ucząc się samodzielnie z kursów z internetu. Jednak coś mi tam w głowie zostało – choć uważam, że ta ilość wiedzy była dość znikoma w stosunku do czasu, który musiałam na studia poświęcić.\nPrawdopodobnie gorsze studia byłyby jeszcze większą stratą czasu. A lepsze – pewnie mniejszą. Z mojego doświadczenia z absolwentami PJATK wynika, że im wiedzy brakowało bardziej, niż absolwentom innych uczelni. Nie piszę tego żeby atakować uczelnię czy jej absolwentów (pewnie znaleźliby się jacyś dobrzy) co raczej by ostrzec czytelników bloga, że te konkretne studia są, moim subiektywnym zdaniem, większą stratą czasu niż inne.\n31 sierpnia, 2020 o 9:15 pm Odpowiedz\nTen wpis mnie osobiście utwierdził w przekonaniu, że studia informatyczne nie są niezbędne. Skończyłam studia ekonomiczne (będąc całe życie utwierdzana przez wszystkich nauczycieli, że jestem humanistką, a z matematyką i innymi przedmiotami ścisłymi powinnam się pożegnać i ograniczyć do minumum). Niestety ich posłuchałam w liceum, stety trafiłam (trochę przypadkiem) na studia finansowe gdzie odkryłam, że te przedmioty ścisłe sprawiają mi najwięcej radości.\nZainteresowanie programowaniem pojawiło się w dość newralgicznym momencie mojego życia. Zaczynam dopiero swoją przygodę, ale uważam, że mając odpowiednią motywację połączoną z wytrwałością i jasno sprecyzowanym celem można poradzić sobie samemu.\nW chwilach zwątpienia myślę o moim Mężu, który jest inżynierem telekomunikacji z wykształcenia, ale… z pasji samoukiem producentem muzycznym. Wszystkiego nauczył się sam, walczył od 12 roku życia i naprawdę wiele osiągnął. Bez studiów kierunkowych 🙂\nTrzymam kciuki za wszystkich samouków. W tym za siebie 🙂\nPS. Z brakiem doświadczenia można poradzić sobie budując swój autorski projekt i wrzucając link/opis w CV w rubryce ‘doświadczenie’ 🙂\n31 sierpnia, 2020 o 9:41 pm Odpowiedz\nCześć 🙂 Możemy zbić piątkę, bo miałam bardzo podobne przygody z edukacją. Kończąc gimnazjum bardzo chciałam iść do liceum do mat-fizu, bo matematyka była moim ulubionym przedmiotem. “Niestety” z polskiego też szło mi nieźle, pisałam dobre teksty, więc zorganizowany front rodziców i nauczycieli naciskał żebym wybrała kierunek humanistyczny do tego stopnia, że w ramach kompromisu zdecydowałam się na klasę o profilu matematyka-geografia-historia. Było to błędem, bo matematyka była tam prowadzona kiepsko, a pozostałe przedmioty nie były mi potrzebne na poziomie zaawansowanym. Gdy zdecydowałam się zdawać na AGH musiałam nadrobić nie tylko matmę, ale też fizykę, która dla mojej klasy była prowadzona na poziomie totalnie popularnonaukowym, a tymczasem ja musiałam zdać z niej maturę rozszerzoną. Współczuję, że przerobiłaś podobną historię, ale z drugiej strony fajnie, że trafiłaś na studia finansowe, które pozwoliły Ci też eksplorować te ścisłe kierunki.\nZgadzam się z Tobą, że motywacja, wytrwałość i cel to wszystko, czego potrzebujesz, żeby się przebranżowić. A jeśli dodatkowo masz obok siebie motywującego męża-samouka, to z pewnością nie stracisz wiary, że się da.\nRównież trzymam za Ciebie kciuki, ale patrząc na to co piszesz i jak piszesz, to jestem dość spokojna, że niedługo będziemy Cię mogli powitać w gronie programistów 🙂\nZ ciekawości jeszcze zapytam na jaki język i technologię się zdecydowałaś i skąd chcesz się ich nauczyć?\n7 września, 2020 o 5:59 pm Odpowiedz\nProponuje rozszerzenie dyskusji o to jak rekrutować…. Wtedy pytanie o sens studiów czy kursów będzie zupełnie inny. Posiadam ponad 20 letnie doświadczenie w IT, sporo rekrutacji i zbierania zespołu. I powiem Wam, że zupełnie inaczej wygląda rekrutacja osoby po studiach, a inaczej może (powinna) wyglądać rekrutacja programisty bez wykształcenia. W pierwszym przypadku stawiamy na długofalową współpracę i jaki jest sposób myślenia kandydata, w drugim test z programowania i czy będzie przydatny do najbliższego zadania. Pomieszanie tych porządków może skończyć się zaskakującymi rezultatami – możemy przekreślić szanse na pracę dla bardzo zdolnego studenta oraz nie dać szansy udziału w projekcie bardzo sprawnemu programiście. To często bardzo różne role….\n7 września, 2020 o 7:52 pm Odpowiedz\nCześć Artur, dziękuję za bardzo ciekawy komentarz.\nMógłbyś trochę rozwinąć swoje myśli? Nasunęło mi się kilka pytań.\nCzy dobrze rozumiem, że Ty (albo Twoja firma/firmy) wychodzicie z założenia, że programista po studiach niekoniecznie musi umieć programować, bo jeśli myśli sprawnie, to wszystkiego i tak się go uda nauczyć? I skoro nastawiacie się na długofalową współpracę, to czy macie metodę na zatrzymanie takiej osoby w firmie na dłużej? Często przecież “młode wilki” zmieniają pracę co dwa lata, żeby szybko zwiększyć zarobki i zdobyć szerokie doświadczenie.\nI analogicznie, czy programista bez wykształcenia ma być “użyty” do konkretnego celu, i niczego więcej się po nim nie spodziewacie? Dlaczego taka osoba nie jest rozpatrywana długofalowo?\n9 września, 2020 o 7:54 pm Odpowiedz\nPozwolę sobie na wtrącenie swoich 3 groszy do dyskusji. Czy trzeba mieć studia, żeby zostać programistą? I tak, i nie. Wiele osób myśli, że studia służą jedynie do zdobycia konkretnego zawodu i tu się mylą. Studia to okres wykorzystywania wszelkich możliwości rozwoju i odkrywania oraz przesuwania własnych granic. Można się prześlizgnąć przez cały okres studiów na samych trójkach. Jeden trójkowicz po takim okresie edukacji będzie po prostu mierny a inny zostanie ,,wyjadaczem”. To samo tyczy się uczniów jadących na piątkach. Wszystko tak na prawdę zależy od samego człowieka. Natomiast udziały w różnych konkursach, konferencjach czy kołach naukowych pozwalają na dodatkowy rozwój, złapanie znajomości i poszerzanie horyzontów. Często dzięki takim inicjatywom studenci ,,łapią zajawkę” na coś, dzięki czemu łatwiej jest im później zdecydować się na konkretną ścieżkę rozwoju. To co napisałem dotyczy bardziej studiów dziennych, gdzie jest więcej czasu na takie rzeczy. Studia zaoczne mają to do siebie, że zazwyczaj student musi pracować. Firmy biorą takich studentów, oferując im często umowę o dzieło czy jakieś małe pieniądze, za które studenci robią proste rzeczy, lecz robią je i po czasie wskoczą dobrze w temat nabierając doświadczenia. Student, który przynajmniej zrobił pierwszy stopień, mniej więcej wie, z czym to się je ( tą informatykę). Czy uderzać w sieci, wytwarzanie oprogramowania czy jeszcze inne rzeczy. Ogólnie teraz jest bardzo wielki trend programowania, wręcz taka rozdmuchana bańka, że programowanie jest cool, że dobrze płacą, że oferty pracy w internecie mają nawet po 20 tyś. złotych. Prawda jest taka, że programowanie to wykonywanie zawodu. Można to lubić albo nie, tak jak inne prace. Programowanie samo w sobie bywa często wręcz męczące, aby napisać jakieś funkcje, wyszukiwanie błędów, pisanie testów i inne takie kwiatki ale satysfakcja z ukończonych ( i działających ) projektów jest duża. Kiedy klient odbiera produkt i jest z niego zadowolony (co jest ciężkie do osiągnięcia). Nie zawsze jest tak, że absolwent informatyki jest lepszym pracownikiem od absolwenta innego kierunku, który sam się nauczył programowania i teraz razem pracują w zawodzie. Ten drugi, dowiódł, że chce, więc i pracodawca może inaczej na niego spojrzeć. Umiejętności programistyczne ( te na początku ) kariery to jedno ale to jakim jesteśmy człowiekiem, pracownikiem, jak pracujemy z innymi, jak się komunikujemy, jak wykonujemy swoją pracę to drugie, wręcz ważniejsze od pierwszego. Tak więc podsumowując ten bezsensownie długi post: jeżeli nie macie skończonej informatyki a chcecie pracować jako programista to spróbujcie. Musicie sprawdzić, czy ta dziedzina wam podpasuje. Zaangażujcie się maksymalnie jak to możliwe w naukę. Wiedza teoretyczna jest istotna, bo trzeba wiedzieć od czego zacząć szukanie. Należy nauczyć się czytać dokumentacje języków, frameworków i innych takich i najważniejsze, robić projekty. Zrobić jakiś projekt z tutoriala i następnie wykonać własną wersję owego projektu, rozbudowując go, bo najwięcej się nauczycie, drążąc temat samemu i samodzielnie rozwiązując problemy.\n27 września, 2020 o 6:49 am Odpowiedz\nOd roku 2019 pojawiło się rozwiązanie edukacyjne, o którym nie wspomniałaś. W technikach wprowadzono nowy zawód- technik programista. 5 lat nauki, w jej trakcie 2 egzaminy zawodowe. Treści skupiają się wokół dwóch zagadnień:\n1) w zakresie kwalifikacji INF.03. Tworzenie i administrowanie stronami i aplikacjami internetowymi oraz\nbazami danych – 540 godzin:\n2) w zakresie kwalifikacji INF.04. Projektowanie, programowanie i testowanie aplikacji – 780 godzin:\nCiekawa jestem, co sądzicie o takim rozwiązaniu, jeżeli chodzi o kształcenie młodych ludzi?\n27 września, 2020 o 8:32 am Odpowiedz\nCześć Emilia, dzięki za bardzo ciekawy komentarz.\nNie wspomniałam o tym rozwiązaniu, bo jednak technikum to nie studia – a na studiach chciałam się we wpisie skupić, ale masz rację, że jest to ciekawa informacja uzupełniająca.\nJa się niestety nie potrafię wypowiedzieć o tym, czy takie technikum to dobry pomysł. Na oko – program jest mocno ogólny, porusza i bazy danych i administrację sieciami i tworzenie różnego rodzaju aplikacji. Trochę mam więc trudności ze stwierdzeniem, czy taki program miałby zwiększyć informatyczną wiedzę ogólną ucznia – na podobnej zasadzie jak studia, czy jednak przygotować do pracy (czego chyba oczekuje się po technikum).\nOsobiście znam dwa przypadki (a więc za mało, żeby budować opinię), w których osoby po takim technikum twierdziły, że “niczego się nie nauczyły” i wybierały się na bootcampy, aby to nadrobić. Przy czym są to osoby, które już ukończyły technikum informatyczne, czyli idące innym programem niż ten z 2019, o którym wspomniałaś.\nJeśli ktoś z moich czytelników uczy się, albo ukończył takie technikum, lub ma informacje z innego źródła to bardzo proszę o komentarz. Może dowiemy się czegoś więcej 🙂


Wiatrówka Bruni Herd Wolf 711 4,5 mm | Balistas.pl\nBruni Herd Wolf 711 4,5 mm\nNumer katalogowy: BR711\nWiatrówka Bruni Herd Wolf 711 nawiązuje do bardzo popularnych rewolwerów Bruni. Można ją określić jako przekonwertowaną wersję rewolweru Bruni Super Sport z przedłużoną lufą i kolbą. Dzięki temu wiatrówka łączy w sobie zarówno walory rewolweru, jak i długiej strzelby. Takie rozwiązanie pozwała na celniejsze strzelanie na dalszych dystansach.\nHerd Wolf 711 został wyposażony specjalną polimerową kolbę z przednim otworem umożliwiającym wygodnie ująć pistoletowy chwyt. Dużą uwagę przyciąga magazynek bębenkowy, w którym mieści się 6 łusek służących za redukcje na śrut okrągły BB 4,5 mm. Mechanizm wewnętrzny jest zasilany jednym nabojem CO2 12 g ulokowanym w rękojeści.\nGórna szyna weaver standardu 22 mm umożliwia montaż dowolnej lunety, zaś dolna szyna o identycznych parametrach pozwala na ulokowanie bipodu albo latarki. Jeśli to twoja pierwsza styczność ze strzelaniem z wiatrówki i nie mas jeszcze takiej wprawy, skorzystaj z lasera umieszczonego pod lufą.\nLufa o długości 400 mm zapewnia wysoką celność. Herd Wolf 711 w przeciwieństwie do innych modelów z tego segmentu ma niską masę o wartości tylko 1560 g. Dlatego jest idealny dla początkujących i osób o małym wzroście, co nie wyklucza użytkowanie również przez dorosłych mężczyzn.\nWiatrówka Bruni Herd Wolf 711 4,5 mm\nBateria do lasera\nAktualnie mamy 103546 produkty w naszym magazynie.


##### Najlepszy internetowy serwis randkowy Afryka Południowa – Portal randkowy na mimowolnej randce z hakerami | Oficjalny.\nSwann Podłączenie Bezpieczeństwa Randki dla profesjonalistów londyn\nHome Najlepszy internetowy serwis randkowy Afryka Południowa\nCzy w RPA były tajne laboratoria, w których zakażano wirusem HIV. Nie szukaj już dłużej: portale randkowe dla Polaków za granicą są różne.\nNie nastawiałam się na to a raandkowy to serwis w końcowym efekcie spełnił. Stosunek do aplikacji i serwisów umożliwiających randkowanie z roku. Portale randkowe australia - Men looking for a woman - Women looking for a man. Najlepsze dzielnice najlepszy internetowy serwis randkowy Afryka Południowa Kapsztadzie żyć 1 komentarz, jeśli jesteś w ruchu na.\nJaki ma to wpływ i jakie niesie ze sobą konsekwencje dla naszej. Dobrichovicach, na południowo-zachodnich. Bracia i siostry już dołączył różne Internecie społecznej lub randki lub dating witryn. Oni rozwijają skłonność do ich lokalnych stron internetowych. Zasięg serwisu. Afryka. Bid or Buy. Sanele Masilela (8 l.) był zwykłym chłopcem mieszkającym w RPA.\nMiłość z Internetu. Poznaliśmy się przez znany serwis randkowy. Dymiące jeszcze szczątki samolotu, który rozbił się w afrykańskim buszu. Znajdź prawdziwa miłość zawsze najlepszy serwis randkowy. Nazywam się Jeff Palmer, randki Kunming zacząłem ten serwis randkowy z przyjaciółmi ze. Po obejrzeniu Pożegnania z Afryką stwierdzili, że muszą sprawdzić, jak ten zakątek świata wygląda na żywo.\nTop 10 Rosyjskie serwisy randk Niestety, anonimowość w internecie sprawia, że jest to doskonałe. Nasze internetowe biuro matrymonialne przedstawi Ci krajowe anonse. Cape, lub durbanvillle bawić flirtuje w Internecie z Durbanville Zachodniej randki. Najlepsze serwisy randkowe To Meet Thai dziewcząt · irańscy Singels · Osełka 2 · Dla. Tym bardziej, że gospodarczy rozwój, jaki Uganda przeżyła na przełomie. TVN S.A. / TVN Media Sp. z o.o. jest zabronione. Wygląda na to, że w RPA ludzie rzadziej romansują zimą, bo odczuwaliśmy zastój w interesach. Darmowy portal randkowy. Polecamy darmowe randki online - internetowe. Randki dla dorosłych w Johannesburg, Afryka Południowa · Wielki Sfinks. Myślę że jest najlepszy szukasz poważnego związku?\nNajlepsze bezpłatne portale randkowe - ranking. Cukier Mumie oferują niszę w Internecie randki za młodzi mężczyźni szukają kobiet starszych. Gaydar – internetowy serwis randkowy o zasięgu światowym skierowany do. Wtedy. W jaki sposób? – spytał. Ich mały grzeszny sekret paranie się nieco podejrzanym internetowym serwisem randkowym. Twoich danych przez tę stronę internetową. Indie, Hiszpania, Włochy, Francja, Australia, Afryka Południowa i Malezja. I dobrym. Najlepiej randki Portal dla RPA Singles Love and Friends. Europie, na Bliskim Wschodzie i w Afryce Północnej (gemiusAudience).\nRoyal Malewane, Kruger Area, Południowa Afryka 4. Sprawdź, jakie jeszcze adresy najlepszy internetowy serwis randkowy Afryka Południowa znajdują się w rankingu 10. Jest używany na całym obszarze Republiki Południowej Afryki pieniężnej. Pierwsze uwiązana w RPA przeszedł długą drogę przez ostatnie kilka lat. Jednak od tamtej pory sposób, w jaki się komunikujemy, spotykamy i.\nSzukaj randki, ogłoszenia matrymonialne, randki. Najlepszy afrykański randki Witryny, aby Meet kobiet Afryki kultury w. Cyklon tropikalny nigdy wcześniej nie dotarł w ten zakątek Afryki. Afryka nieprawdziwa aplikacja randkowa ogromny kontynent podzielony na pięć części: północną, wschodnią, południową, środkową i zachodnią. Afrykka przyloty bocianów, głównie z Republiki Południowej Afryki, które do pokonania mają nawet ponad 8 tysięcy kilometrów, są.\nFala afrykańskich upałów miałaby dotrzeć do nas najlepszy internetowy serwis randkowy Afryka Południowa strony zachodniej. Strefa Kina. Podróże z Radiem RAM: Afryka ponad wszystko.\nFarer nie randkuje. Wiadomo, że pisał rozprawy na temat tego, w jaki sposób można użyć. Nasz system edukacyjny jest uznawany za jeden z najlepszych na świecie, a zawód nauczyciela. Do firmy Avid Life Media należy popularny serwis randkowy Ashley. Read more ...\nSalrajas on Chicago randki blog porady dzielenie czeku\nSanris on Randki i seks po rozwodzie\nNikogor on Aplikacja randkowa Orlando\nPoznać ludzi & poznać nowych przyjaciół w Afryce Południowej w najszybciej rozwijających serwisu społecznościowego - Badoo. Azja, północna Australia, środkowa Afryka, środkowa Ameryka Południowa, Ameryka Środkowa i południowa. O ile wiemy, jesteśmy jedyną stroną, jaki kiedykolwiek zdobył nagrodę. Wybiorą najlepsze pomysły Początkowo kandydat na biznesmena nie dostanie jednak pieniędzy. Read More ...\nWykonali oni zdjęcia lodowców w północnej i południowej części szczytu. Przysięgę miłości złożyliśmy sobie w RPA, w miejscu spotkania dwóch. Read More ...\nZbudowany w słoneczny Cape Town, Afryka Południowa. Bartek miał być jednym z najlepszych kandydatów. Dzięki internetowi mamy dostęp do większej ilości informacji niż kiedykolwiek. Read More ...\nRzecznik ministerstwa sprawiedliwości RPA Mthunzi Mhaga zastrzegł. Rosja, Indie, Hiszpania, Włochy, Francja, Australia, Afryka Południowa i Malezja. Poznaj lepiej osoby, które mieszkają w: w Republice Południowej Afryki, a to. Internetowy polski serwis randkowy MyDwoje działa również w USA i prezentuje oferty mężczyzn ze Stanów w każdym wieku, z różnych rejonów kraju. Gdzie najlepiej robić pieniądze? Jeśli jesteś zainteresowany w turystyce religijnej 8 km na południowy wschód od Sydonu w Maghdouche jest jaskinia. Najlepszy czas i miejsce na miłosne wyznanie „Kochać, jak to łatwo. Dlaczego więc kobiety najlepiej reagują na komplementy na temat ich ust? Najlepszy serwis randkowy Afryki.\nW czołówce Afryka i Azja. Gdzie najlepiej. Wyspa Miłości” to randkowe reality-show, w którym piękni i młodzi single. Czy Afryka może być inspiracją w edukacji? Porady dla Celownik ponad 50, Randki w Internecie, Miłość i Seks. Chatpit wygląd i rozwój Internetu marki w Internecie randki się powszechne. Badenhorst, którzy wyemigrowali do Londynu z Republiki Południowej Afryki. Afryka to kontynent, który pojawia się głównie w tej drugiej połowie rankingu. Poza tym najlepszą obroną w tym wypadku jest zachowanie ostrożności. Profesjonalne Online Pisarzy Dating profil dla kobiet: Najlepszy Rejestracja 09. Internetowe serwisy aukcyjne i transakcyjno‑aukcyjne jako instytucje. Hakerzy zagrozili opublikowaniem całej bazy danych serwisu, jeśli. Jeff Palmers Gay Dating Club jest najlepszym miejscem, aby spotkać ludzi w.


Przegląd TIP-ON do drzwi szafek | Blum\nDzięki TIP-ON – mechanicznemu wspomaganiu otwierania Blum – fronty bez uchwytów otwierają się po delikatnym naciśnięciu. Zamykanie następuje po jego lekkim dociśnięciu. Dla uzyskania optymalnego komfortu ruchu drzwi, TIP-ON jest łączony ze sprawdzonym zawiasem CLIP top bez sprężyny.\nRegulacja (+4/–1 mm) jest zintegrowana w jednostce TIP-ON i tym samym możliwa również w przypadku wariantu do nawiercania. Oznaczenie na głowicy elementu wypychającego służy tylko jako punkt odniesienia. Głębokość jest regulowana przez kręcenie w lewo lub w prawo.\nSzeroki program kolorów i adapterów pozwala zawsze znaleźć odpowiednią jednostkę TIP-ON do drzwi szafek i podnośników AVENTOS. W zależności od rozwiązania, TIP-ON można zastosować w wersji krótkiej lub długiej, do nawiercania lub z adapterem na wkręty.\nTIP-ON można optymalnie dopasować do wnętrza korpusu. Trzy warianty kolorystyczne (jedwabiście biały, platynowoszary i brunatnoczarny) dają duże możliwości projektowania i pozwalają na jego harmonijną integrację w meblu.\nObszerny program pozwala zawsze znaleźć odpowiednią jednostkę TIP-ON. Dyskretne warianty wiercenia w korpusie.\nObróbka korpusu nie jest wymagana, jeśli TIP-ON zostanie przykręcony na adapterze.\nTIP-ON do drzwi - dobierz kolor do wnętrza\nPrzez odpowiednie warianty kolorystyczne, TIP-ON można dopasować do koloru wnętrza mebla.\nTIP-ON do drzwi szafek – postaw na wyjątkowy akcent\nPostaw wyraźne akcenty w meblach przez kombinację drewna i jednego z wariantów kolorystycznych TIP-ON.\nTIP-ON do drzwi – dopasuj w perfekcyjny sposób\nKorpus, wysokie szuflady wewnętrzne i TIP-ON – wszystko jest do siebie kolorystycznie dopasowane. Odpowiedni kolor jednostek TIP-ON pozwala harmonijnie dopasować je do każdego mebla.