Pruszków. Trzy remonty jednocześnie. Duże utrudnienia dla kierowców [MAPA] - Wiadomości Warszawa - WP WawaLove\nPruszków. Trzy remonty jednocześnie. Duże utrudnienia dla kierowców [MAPA]\nTrzy pruszkowskie inwestycje realizowane są jednocześnie.\nW środę w nocy rozpocznie się długo oczekiwany remont Al. Jerozolimskich w Pruszkowie. Nastąpi poszerzenie jezdni. Choć inwestycja planowana była od lat, dopiero teraz doczeka się realizacji, gdyż wcześniej nie było na nią pieniędzy. Problemem dla kierowców chcących dojechać z- lub do Warszawy, jest fakt, iż równocześnie zaplanowano przebudowę Al. Wojska Polskiego oraz ulicy Kościelnej. Spowoduje to bardzo duże utrudnienia. Dlaczego zdecydowano się na to, by wszystkie inwestycje realizowane były jednocześnie?\n- Obecnie remontujemy Al. Wojska Polskiego. Jest to drugi etap tej inwestycji. Pierwszy przeprowadzony został w lipcu. Kiedy skończyliśmy wspomniany pierwszy etap inwestycji, okazało się, że w ramach przetargu zostało sporo oszczędności, które chcieliśmy wykorzystać jako rozszerzenie zamówienia. Gdybyśmy tego nie zrobili, musielibyśmy oddać środki do budżetu województwa. Dlatego inwestycje zbiegły się w czasie. Dzięki temu 2,5 kilometrowy odcinek zostanie wyremontowany - mówi WawaLove.pl Monika Burdon, rzecznik Mazowieckiego Zarządu Dróg Wojewódzkich\nDo końca listopada w Al. Wojska Polskiego ruch będzie odbywać się wahadłowo. Do tego czasu wykonawca ma termin oddania inwestycji. W ostatnich kilkunastu dniach aura nam nie sprzyjała, przez co remont trochę się przedłużał - powiedziała Burdon.\n- Odcinek DW 719 (przedłużenie Al. Jerozolimskich) będzie całkowicie wyłączony z ruchu. Wyznaczono objazdy. Przetarg na budowę ogłoszony został w marcu. Procedura przetargowa, liczne odwołania, przesunięcia terminu, opracowanie organizacji ruchu, wszystko to spowodowało, że prace mogą być rozpoczęte dopiero teraz. Poszerzenie Al. Jerozolimskich będzie trwać do sierpnia 2017 roku. Nie mogliśmy przesunąć terminu o kolejny miesiąc, tak by nie zbiegało się to z innymi pracami w tym rejonie. Mamy nadzieję, że wykonawca remontu Al. Wojska Polskiego dołoży wszelkich starań, by jak najszybciej ten odcinek trasy został oddany do użytku. Pozostało tam tylko frezowanie i położenie nowej nawierzchni.\n- Remont ulicy Kościelnej jest zdaje się powiatową inwestycją, nie należącą do nas. Zapewne wiąże się to dostępnością środków, które akurat teraz w budżecie są. Dlatego, jak się domyślam, jest ona realizowana własnie w tym terminie - dodała Monika Burdon, rzecznik Mazowieckiego Zarządu Dróg Wojewódzkich.\n- Jest nam przykro i przepraszamy mieszkańców, że wszystkie prace zbiegły się w jednym momencie, ale każdy remont generuje utrudnienia. Szczególnie tam, gdzie mamy do czynienia z ruchem kilkudziesięciu tysięcy aut na dobę - podsumowała Burdon.\nSzczegółowe informacje o utrudnienach i zmianach na DW 719 dostępne <<>>\nPoszerzenie odcinka Al. Jerozolimskich planowane było od kilku lat. Inwestycja wciąż była przekładana, głównie ze względu na brak środków finansowych w budżecie województwa mazowieckiego. To bowiem właśnie ta jednostka samorządu jest zarządcą Al. Jerozolimskich, czyli fragmentu drogi wojewódzkiej nr 719.\nOdcinek drogi od skrzyżowania z ul. Partyzantów do ul. Bohaterów Warszawy zostanie wyłączony z ruchu. Wyznaczono objazdy. Samochody ciężarowe będą kierowane na autostradę A2, zaś „osobówki” na drogi powiatowe przez Pęcice i Reguły.\nCo dokładnie będzie zrobione? Przede wszystkim zostanie poszerzona i przebudowana droga, w planach jest również przebudowa magistrali wodociągowej. Generalnym wykonawcą jest firma Strabag. Koszt wykonania zadania wyniesie 20 mln zł.\nPrzeczytaj też: Już wkrótce start pierwszego lodowiska w stolicy! Zobacz, gdzie pojeździsz na łyżwach


''Wezwanie Ziemii'' - Orson Scott Card\nPrzybyli, żeby posłuchać jej śpiewu, przybyli z całej Basiliki. Kokor z ogromną przyjemnością patrzyła, jak się rozpromieniają, kiedy – w końcu – wyszła na scenę i muzycy zaczęli delikatnie trącać struny oraz dmuchać w swoje instrumenty, tworząc łagodny podkład muzyczny, który zawsze jej akompaniował. „Kokor wreszcie nam zaśpiewa”, mówiły ich twarze. Ten wyraz ich twarzy podobał jej się bardziej od wszystkich innych, jakie w życiu widziała, nawet bardziej niż mina mężczyzny przepełnionego żądzą w ostatnich chwilach przed osiągnięciem zaspokojenia. Ponieważ dobrze wiedziała, że mężczyzna przywiązuje niewielką wagę do tego, kto mu daje rozkosz miłosną, natomiast publiczność przywiązuje dużą wagę do tego, że nie kto inny, tylko właśnie Kokor stoi na scenie i otwiera usta, wyśpiewując wysokie, podniosłe dźwięki swoim niewiarygodnie słodkim, lirycznym głosem, który płynie na fali muzyki jak płatki kwiatów na powierzchni strumienia.\nPrzynajmniej chciała, żeby było. Tak sobie to wyobrażała, dopóki nie weszła na scenę i nie zobaczyła, jak na nią patrzą. Dziś wieczorem publiczność składała się głównie z mężczyzn. Mężczyzn, którzy omiatali ją wzrokiem od stóp do głów. Powinnam odmówić śpiewania w komediach, po raz kolejny powiedziała sobie w duchu. Powinnam się domagać, żeby traktowali mnie poważnie, tak jak moją ukochaną siostrę Sevet z tym jej niskim jak u mężczyzny i skrzekliwym głosem. Na nią patrzą z wyrazem estetycznej ekstazy. Zarówno mężczyźni, jak i kobiety na widowni. Oni nie lustrują jej ciała z góry na dół, szacując, jak się ono porusza pod ubraniem – częściowo dlatego, że jest taka tłusta, iż oglądanie jej nie jest żadną przyjemnością – pod kostiumem porusza się bardzo niezgrabnie, biedactwo. Oczywiście, że zamykają oczy i słuchają jej głosu – to znacznie lepsze od oglądania Sevet.\nCo za kłamstwo. Ależ jestem kłamczuchą, nawet kiedy rozmawiam sama ze sobą!\nNie mogę być taka niecierpliwa. To tylko kwestia czasu. Sevet jest starsza, ja mam zaledwie osiemnaście lat. Ona też musiała przez jakiś czas grać w komediach, dopóki nie zdobyła sławy.\nKokor przypomniała sobie, jak jej siostra mówiła na początku swojej kariery – ponad dwa lata temu – że musi ciągle studzić zapał swoich wielbicieli, którzy mieli skłonność do wchodzenia do jej garderoby w stanie pełnej gotowości do natychmiastowego uprawiania miłości, aż musiała sobie wynająć ochronę osobistą, by zniechęcić bardziej namiętnych adoratorów.\n– W tym wszystkim chodzi tylko o seks – stwierdziła wtedy Sevet. – Pieśni, przedstawienia, w nich wszystkich chodzi o seks i tylko o tym marzy publiczność. Trzeba jedynie uważać, żeby nie marzyli zbyt gorliwie lub zbyt konkretnie!\nDobra rada? Niezbyt. Im bardziej o tobie marzą, tym większa wartość pieniężna twojego nazwiska na ulotkach reklamujących sztukę. Aż w końcu, jeśli ci się poszczęści, jeśli jesteś wystarczająco dobra, ulotka nie musi wcale podawać tytułu spektaklu. Wystarczy twoje nazwisko, miejsce, dzień, godzinę… i kiedy wychodzisz na scenę, oni wszyscy tam są, setki ludzi, i kiedy muzyka zaczyna grać, nie patrzą na ciebie jak na ostatnią nadzieję umierającego z głodu człowieka, patrzą na ciebie jak na najwznioślejsze marzenie uszlachetnionej duszy.\nKokor wkroczyła na swoje miejsce na scenie. Rozległy się oklaski. Zwróciła się do widowni i zaśpiewała ekscytującym, wysokim głosem.\n– Cóż to było? – zapytał Gulya, aktor odgrywający starego zbereźnika. – Czemu już wrzeszczysz? Jeszcze cię nawet nie dotknąłem.\nPubliczność roześmiała się, ale niewystarczająco. Ta sztuka była w opałach. Kokor dobrze wiedziała, że ten spektakl od samego początku ma słabe punkty, ale przy takiej anemicznej reakcji ludzi skazany był na fiasko. Tak więc za kilka dni będzie musiała znów zacząć próby. Kolejne przedstawienie. Kolejny zestaw głupich słów i głupich melodii do zapamiętania.\nSevet sama decydowała, co zaśpiewa. Autorzy pieśni przychodzili do niej i błagali, żeby wykonała ich kompozycje. Nie musiała niewłaściwie używać swojego głosu, żeby wzbudzać śmiech publiczności.\n– Nie wrzeszczałam – zaśpiewała Kokor.\n– Teraz wrzeszczysz – zaśpiewał Gulya, przysuwając się do niej i zaczynając ją pieścić. Jego chrapliwy bas zawsze wywoływał śmiech, kiedy Gulya w ten sposób nim śpiewał, i publiczność tak właśnie zareagowała. Może w sumie uda im się wyciągnąć to przedstawienie z bagna.\n– Ale teraz mnie dotykasz!\nZaśpiewała najwyższy dźwięk w skali swojego głosu, który zawisł w powietrzu… Jak ptak, jak wzlatujący ptak, gdyby tylko widzowie słuchali, zwracając uwagę na piękno.\nGulya strasznie się skrzywił i cofnął rękę z jej piersi. Kokor natychmiast obniżyła dźwięk o dwie oktawy. Nagrodzono to śmiechem. Jak dotąd najlepszy śmiech w trakcie tej sceny. Dziewczyna wiedziała jednak, że połowa publiczności śmieje się z tego, że Gulya wykonał taki świetny komiczny obrót, kiedy zdjął rękę z jej piersi. Był mistrzem, naprawdę. To smutne, że błaznowanie, w którym się specjalizował, trochę wyszło ostatnio z mody. Gulya z wiekiem robił się coraz lepszy, ale publiczność szukała bardziej zjadliwych, złośliwych komedii młodych satyryków, brutalnych, ostrych komedii, które dawały chociaż złudzenie, że kogoś ranią.\nScena toczyła się dalej. Rozlegały się śmiechy. Występ dobiegł końca. Aplauz. Kokor wybiegła ze sceny z ulgą – i rozczarowaniem. Nikt na widowni nie skandował jej nazwiska; nikt nawet nie wykrzyknął go ani razu. Jak długo będzie musiała czekać?\n– To było zbyt ładne – powiedziała Tumannu, kierownik sceniczny, ze skwaszoną miną. – Ten dźwięk ma brzmieć, jakbyś osiągała orgazm, a nie jak ptasi śpiew.\n– Tak, tak – odrzekła Kokor. – Przepraszam.\nZawsze ze wszystkimi się zgadzała, a potem robiła, co chciała. Ta komedia nie była warta jej pracy, jeśli Kokor nie mogła przynajmniej od czasu do czasu popisać się swoim głosem. I ludzie roześmiali się, kiedy to zrobiła po swojemu, prawda? Nikt więc nie mógł powiedzieć, że zrobiła to źle. Tumannu po prostu chciała ją zmusić do posłuszeństwa, a Kokor nie zamierzała być posłuszna. Posłuszeństwo jest dobre dla dzieci, mężów i zwierząt domowych.\n– Nie jak ptasi śpiew – powtórzyła Tumannu.\n– A może jak śpiew ptaka osiągającego orgazm? – zapytał Gulya, który też przyszedł za kulisy.\nKokor zachichotała. Nawet Tumannu zdobyła się na swój powściągliwy, kwaśny uśmieszek.\n– Ktoś na ciebie czeka, Kokor – powiedziała.\nto mężczyzna. Ale nie żaden wielbiciel jej talentu, ponieważ wtedy byłby wśród publiczności. Już go kiedyś widziała. Ach tak – pojawiał się od czasu do czasu, kiedy stały mąż matki, Wetchik, przychodził z wizytą. Ten człowiek był głównym służącym Wetchika, nieprawdaż? Kierował jego interesem w branży egzotycznych kwiatów, kiedy Wetchik podróżował z karawaną. Jak się nazywał?\n– Jestem Rashgallivak – przedstawił się. Był bardzo poważny.\n– Z głębokim żalem informuję, że pani ojciec padł ofiarą brutalnej przemocy.\nCo za niezwykła wiadomość! Przez chwilę Kokor nie mogła pojąć, o co chodzi.\nCzy ktoś go zranił?\n– Śmiertelnie, proszę pani.\n– Och! – Kryło się w tym jakieś znaczenie i zamierzała je znaleźć. – A więc to by znaczyło, że… nie żyje?\n– Zaczepiono go na ulicy i zamordowano z zimną krwią – wyjaśnił Rashgallivak.\nWłaściwie nie było to nawet dziwne, jeśli się zastanowić. Ojciec zachowywał się ostatnio jak tyran, wysyłając na ulice zamaskowanych żołnierzy. Zastraszając wszystkich. Ale był taki silny i energiczny, że trudno sobie wyobrazić, iż cokolwiek może mu stać na drodze przez dłuższy czas. Z pewnością nie na zawsze.\n– Nie ma nadziei, że… wyzdrowieje?\nGulya stał tak blisko, że mógł się teraz z łatwością wtrącić do rozmowy.\n– Wydaje się, że to normalny przypadek śmierci, proszę pani, a to oznacza, że rokowania nie są dobre.\nRashgallivak odepchnął go dość brutalnie.\n– To nie było zabawne – rzekł.\n– Czy teraz wpuszczają krytyków za kulisy? – zapytał Gulya. – W trakcie przedstawienia?\n– Idź sobie, Gulya – powiedziała Kokor. Błędem było pójście do łóżka z tym starym człowiekiem. Od tamtej pory wyobrażał sobie, że może rościć sobie jakieś prawa do niej.\n– Naturalnie najlepiej by było, gdyby pani poszła ze mną – zaproponował Rashgallivak.\n– Ależ skąd! Nie, wcale nie byłoby najlepiej. – Za kogo on się uważa? O ile wiedziała, nie był z nią w żaden sposób spokrewniony. Będzie musiała pójść do matki. Czy matka już wie? – Czy matka…?\n– Naturalnie ją pierwszą zawiadomiłem. Powiedziała mi, gdzie mogę panią znaleźć. Czasy są niebezpieczne i obiecałem jej, że będę panią ochraniać.\nKokor wiedziała, że on kłamie. Czemu miałaby potrzebować tego obcego człowieka do ochrony? Przed czym? Mężczyźni jednak zawsze zachowują się w ten sposób, upierając się, że kobieta, która niczego się nie boi, potrzebuje opieki. Posiadanie na własność – to mężczyźni zawsze mają na myśli, kiedy mówią o ochronie. Gdyby chciała, aby jakiś mężczyzna posiadał ją na własność, to miałaby męża, obojętne jaki on był. Nie potrzebowała, żeby troszczył się o nią ten stary pizduk.\n– Gdzie jest Sevet?\n– Jeszcze jej nie znaleziono. Muszę nalegać, żeby pani ze mną poszła.\nTeraz Tumannu musiała wkroczyć do akcji.\n– Nigdzie nie pójdzie. Ma jeszcze trzy sceny do zagrania, włącznie z punktem kulminacyjnym.\nRashgallivak odwrócił się do niej i teraz pojawiła się w jego zachowaniu jakaś oznaka godności zamiast zwykłego, bliżej niesprecyzowanego oszołomienia.\n– Jej ojciec został zabity, a pani przypuszcza, że ona zostanie, żeby dokończyć przedstawienie?\nA może od samego początku zachowywał się z godnością, a ona po prostu nie dostrzegała tego do tej pory?\n– Sevet powinna się dowiedzieć o ojcu – stwierdziła Kokor.\n– Dowie się, gdy tylko ją znajdziemy.\nJacy my? – pomyślała Kokor. Miejsza z tym. Ja wiem, gdzie ją znaleźć. Znam wszystkie miejsca jej schadzek, do których zabiera kochanków, żeby nie robić afrontu swojemu biednemu mężowi. Związek małżeński Sevet i Vasa, tak jak Kokor i Obringa, był elastyczny, ale wydawało się, że Vas gorzej się z tym czuje niż Obring. Niektórzy mężczyźni są tacy… uczuleni na punkcie swojego terytorium. Prawdopodobnie dlatego, że Vas był naukowcem, a nie artystą. Z kolei Obring rozumiał artystyczne życie. Nigdy nawet by mu się nie śniło, żeby egzekwować od Kokor wszystkie postanowienia ich kontraktu małżeńskiego. Czasami dość wesoło żartował na temat mężczyzn, z którymi się widywała.\nOczywiście Kokor nigdy by nie znieważyła Obringa, wspominając swoich kochanków. Jeżeli słyszał pogłoski o jakimś, to jedna sprawa. Kiedy o tym wspominał, potrząsała głową i mówiła: „Ty głuptasie. Jesteś jedynym mężczyzną, którego kocham”.\nI jakimś dziwnym sposobem była to prawda. Obring był taki kochany, nawet jeśli nie miał za grosz talentu aktorskiego. Zawsze przynosił jej prezenty i opowiadał najcudowniejsze plotki. Nic dziwnego, że już dwa razy odnawiała z nim kontrakt małżeński – ludzie często komentowali jej wierność, że już trzeci rok pozostaje żoną swojego pierwszego męża, a przecież jest młoda i piękna, mogła poślubić, kogo tylko chciała. To prawda, że wyszła za niego przede wszystkim po to, by sprawić przyjemność jego matce, starej Dhel, która służyła jako jej cioteczka i była najdroższą przyjaciółką matki. Ale polubiła Obringa, naprawdę go polubiła. Stan małżeński z nim był bardzo wygodny i słodki. Dopóki mogła sypiać, z kim jej się tylko podobało.\nZabawnie byłoby znaleźć Sevet, przyłapać ją na gorącym uczynku i zobaczyć, z kim jest w łóżku dziś wieczorem. Kokor już od lat nie zaskoczyła jej w ten sposób. Zastać ją z jakimś nagim, spoconym mężczyzną, powiedzieć jej, że ojciec nie żyje, a potem obserwować twarz tego biednego mężczyzny, kiedy stopniowo zaczyna zdawać sobie sprawę, że to koniec miłości dla niego tej nocy!\n– Ja powiem Sevet – oznajmiła Kokor.\n– Pójdzie pani ze mną – nalegał Rashgallivak.\n– Zostaniesz do końca spektaklu – oświadczyła Tumannu.\n– To przedstawienie to zwykłe… otsoss – powiedziała Kokor, używając najbardziej ordynarnego określenia, jakie zdołała wymyślić.\nTumannu aż się zatchnęła, Rashgallivak poczerwieniał, a Gulya zachichotał swoim niskim głosem.\nKokor poklepała Tumannu po ramieniu.\n– W porządku. Wylatuję z pracy.\n– Tak, wylatujesz! – krzyknęła Tumannu. – I jeśli wyjdziesz stąd dziś wieczorem, to twoja kariera jest skończona!\nRashgallivak uśmiechnął się do niej szyderczo.\n– Z takim dużym udziałem w spadku po ojcu wykupi pani teatrzyk razem z pani matką.\nTumannu spojrzała wyzywająco.\n– Czyżby? A kto był jej ojcem, Gaballufix?\nRashgallivak wyglądał na zaskoczonego.\nTumannu najwyraźniej nie wiedziała. Kokor uświadomiła sobie, że nigdy o tym jej nie wspomniała. A to oznaczało, że nie wykorzystywała nazwiska swojego ojca, co z kolei oznaczało, iż dostała tę rolę dzięki swojemu talentowi. Jakie to cudowne!\n– Wiedziałam, że jest siostrą wielkiej Sevet – stwierdziła Tumannu. – Myślicie, że czemu ją wynajęłam? Ale nigdy nie przyszło mi do głowy, że mają tego samego ojca.\nKokor przez chwilę czuła gniew, ale natychmiast go powściągnęła i doskonale opanowała. Nic dobrego by nigdy nie przyszło z tego, że pozwoliłaby swobodnie płonąć takiemu płomieniowi. Nie wiadomo, co by zrobiła lub powiedziała, gdyby kiedykolwiek dała upust emocjom w takiej chwili.\n– Muszę znaleźć Sevet – powiedziała.\n– Nie – zaprzeczył Rashgallivak. Może zamierzał jeszcze coś powiedzieć, ale w tym samym momencie położył rękę na ramieniu Kokor, żeby ją powstrzymać, a to spowodowało, że dziewczyna uderzyła go mocno kolanem w krocze, tak jak uczono wszystkie aktorki komediowe, kiedy niepożądany wielbiciel stawał się zbyt natarczywy. Był to odruch. Kokor właściwie nie chciała tego zrobić. A już na pewno nie chciała tego zrobić z taką siłą. Rashgallivak nie ważył wiele i od kopniaka aż uniósł się w powietrze.\n– Muszę znaleźć Sevet – powtórzyła Kokor gwoli wyjaśnienia.\nRashgallivak prawdopodobnie jej nie słyszał. Zbyt głośno jęczał, zwijając się z bólu na drewnianej podłodze.\n– Gdzie jest dublerka? – zainteresowała się Tumannu. – Biedna mała bizdunka, nie została nawet uprzedzona.\n– Boli? – zapytał Rashgallivaka Gulya. – To znaczy, jak to jest z bólem, kiedy się o nim myśli?\nKokor ruszyła w ciemność, kierując się w stronę Bohomazów. Jej udo pulsowało tuż nad kolanem, w miejscu, którym tak mocno uderzyła Rashgallivaka w krocze. Prawdopodobnie zrobi się siniec i będzie musiała zastosować maskującą maść na nogi. Co\nOjciec nie żyje, myślała. To ja muszę o tym powiedzieć Sevet. Błagam, żeby nikt inny nie znalazł jej przede mną. Został zamordowany. Ludzie będą o tym gadać przez wiele lat. Ładnie będę wyglądać w bieli żałobnej. Biedna Sevet – zawsze wydaje się czerwona jak burak, kiedy nosi białe rzeczy. Ale nie ośmieli się zdjąć żałoby, dopóki ja tego nie zrobię. Mogę opłakiwać biednego tatusia latami.\nKokor śmiała się w duchu przez całą drogę.\nA potem uświadomiła sobie, że wcale się nie śmieje, tylko że płacze. Dlaczego płaczę? – zastanawiała się. Ponieważ ojciec nie żyje. To musi być powodem, właśnie stąd to całe poruszenie. Ojciec, biedny ojciec. Chyba go kochałam, bo płaczę mimowolnie, nawet gdy nikt nie patrzy. Któż by zgadł, że go kochałam?\n– Obudź się! – rozległ się natarczywy szept. – Cioteczka Rasa chce się z nami zobaczyć. Obudź się!\nLuet nie mogła zrozumieć, dlaczego Hushidh to mówi.\n– Nawet nie spałam – wymamrotała.\n– Owszem, spałaś – powiedziała jej siostra Hushidh. – Chrapałaś.\n– Pewnie krzyczałam jak gęś.\n– Ryczałaś jak osioł, ale moja miłość do ciebie przemienia to w muzykę.\n– Dlatego to robię – odcięła się Luet. – Żebyś miała muzykę w nocy.\nSięgnęła po sukienkę domową i naciągnęła ją przez głowę.\n– Cioteczka Rasa chce się z nami widzieć – ponaglała Hushidh. – Chodź szybko.\nWyślizgnęła się z pokoju, poruszając się tanecznym krokiem, a jej suknia unosiła się za nią w powietrzu. W butach lub sandałach Hushidh zawsze ciężko stąpała, ale boso poruszała się jak kobieta we śnie, jak pyłek kwiatowy na wietrze.\nLuet wyszła za siostrą na korytarz, nadal zapinając sukienkę. Cóż mogła to być za sprawa, że Rasa chciała rozmawiać z nią i z Hushidh? Zważywszy na wszystkie ostatnie kłopoty, Luet obawiała się najgorszego. Czy to możliwe, że Nafai, syn Rasy, mimo wszystko nie uciekł z miasta?\nZaledwie wczoraj Luet poprowadziła go zakazanymi ścieżkami aż do jeziora, które tylko kobiety mogły oglądać. Gdyż Naddusza powiedziała jej, że Nafai musi pływać w nim jak kobieta, jak wodna wieszczka – jak sama Luet. Toteż zabrała go tam i nie został zabity za świętokradztwo. Potem wyprowadziła go przez Bramę Prywatną i przeprowadziła przez Leśne Bezdroża. Myślała, że jest bezpieczny. Ale oczywiście nie był. Ponieważ po prostu nie chciał iść na pustynię, z powrotem do namiotu swojego ojca – nie chciał iść bez tego, po co ojciec go wysłał.\nCioteczka Rasa czekała w swoim pokoju. Nie sama. Był z nią jakiś żołnierz. Nie był to człowiek Gaballufixa – najemnik, zbir, który by udawał, że należy do gwardii Palwashantu. Nie, ten żołnierz był jednym ze strażników miasta, stróżem bramy.\nLuet rozpoznała jedynie jego insygnia, ponieważ Rasa wyglądała na przestraszoną… nie, właściwie nie. Takiego stanu emocjonalnego Luet jeszcze nigdy u niej nie widziała. W szeroko rozwartych oczach błyszczały łzy, twarz nie świadczyła już o zdecydowanym charakterze, lecz była obwisła i zmęczona, jak gdyby w sercu Rasy kłębiły się emocje, których jej oblicze nie potrafiło wyrazić.\n– Gaballufix nie żyje – oznajmiła Rasa.\nTo wiele wyjaśniało. W ciągu ostatnich miesięcy Gaballufix był wrogiem – zgraja jego płatnych tolczoków terroryzowała ludzi na ulicach, a potem oddziały jego zamaskowanych i anonimowych żołnierzy terroryzowały ludzi jeszcze bardziej, kiedy ostentacyjnie pilnowały, aby obywatele Basiliki czuli się „bezpiecznie”. Kiedyś jednak Gaballufix był również mężem Rasy, ojcem jej dwóch córek, Sevet i Kokor. Kochali się wtedy, a więzi rodzinnych nie można ot tak zerwać, przynajmniej w pojęciu kobiety takiej poważnej jak Rasa. Luet nie była więzostruktorką, tak jak jej siostra Hushidh, ale wiedziała, że Rasa nadal czuje więź z Gaballufixem, mimo że potępiała jego wszystkie ostatnie działania.\n– Współczuję wdowie po nim – powiedziała Luet – ale cieszę się w imieniu miasta.\nHushidh jednak spojrzała badawczo na żołnierza.\n– Przypuszczam, że ten człowiek nie przyniósł ci tej wiadomości, cioteczko Raso.\n– To prawda – potwierdziła Rasa. – O śmierci Gaballufixa dowiedziałam się od Rashgallivaka. Rashgallivak został mianowany… nowym Wetchikiem.\nLuet wiedziała, że był to druzgocący cios. Oznaczało to, że mąż Rasy, Volemak, który był Wetchikiem, nie ma teraz żadnego majątku, żadnych praw, żadnej pozycji w klanie Palwashantu. A Rashgallivak, który był jego zaufanym służącym, zajmował teraz jego miejsce. Czy na świecie nie ma już honoru?\n– Kiedy Rashgallivak osiągnął ten zaszczyt?\n– Przed śmiercią Gaballufixa. Oczywiście Gab go mianował i jestem pewna, że zrobił to z niekłamaną radością. Jest więc jakaś sprawiedliwość w tym, że Rash objął przywództwo nad klanem Palwashantu, zajmując również miejsce Gaballufixa. Szybko pnie się po drabinie społecznej. Podczas gdy inni spadają. Roptat także zginął dziś wieczorem.\n– Nie! – szepnęła Hushidh.\nRoptat był przywódcą partii sprzyjającej Gorayni, ugrupowania, które próbowało uchronić Basilikę od nadchodzącej wojny między Gorayni a Potokgavanem. Jaka była szansa na utrzymanie pokoju po jego śmierci?\n– Tak, obaj dziś zginęli – potwierdziła Rasa. – Przywódcy obu partii, które wprowadziły rozłam w naszym mieście. Ale najgorsza z tego wszystkiego jest pogłoska, że obu zabił mój syn Nafai.\n– Nieprawda! – zaprzeczyła Luet. – To niemożliwe.\n– Tak myślałam – oświadczyła Rasa. – Nie obudziłam was z powodu tej pogłoski.\nTeraz Luet w pełni zrozumiała, dlaczego na twarzy cioteczki Rasy maluje się niepokój. Nafai był jej chlubą, młodzieńcem błyskotliwym… i kimś więcej – Luet dobrze wiedziała, że Nafai jest również bliski Nadduszy. To, co się jemu przydarzyło, było ważne nie tylko dla tych, którzy go kochali, lecz również dla miasta, a może dla świata.\n– A więc ten żołnierz ma wiadomości o Nafaiu? – zapytała Luet.\nRasa skinęła żołnierzowi, który do tej pory siedział w milczeniu.\n– Nazywam się Smelost – przedstawił się i wstał. – Pilnowałem bramy. Zobaczyłem, jak podchodzi dwóch mężczyzn. Jeden z nich położył kciuk na ekranie i komputer zidentyfikował go jako Zdoraba, skarbnika Gaballufixa.\n– A drugi? – zapytała Hushidh.\n– Był zamaskowany, ale miał na sobie rzeczy Gaballufixa. Zdorab się do niego zwracał tym imieniem i usiłował mnie przekonać, żebym nie kazał mu kłaść kciuka na ekranie. Ale musiałem to zrobić, ponieważ zamordowano Roptata i próbowaliśmy nie dopuścić do ucieczki zabójcy. Powiedziano nam, że mordercą jest najmłodszy syn Rasy, Nafai. Gaballufix nam to powiedział.\n– A więc czy kazał pan Gaballufixowi położyć kciuk na ekranie? – zapytała Luet.\n– Przysunął się do mnie i szepnął: „A jeżeli mordercą jest ten, który wysunął to fałszywe oskarżenie?”. Cóż, tak właśnie niektórzy z nas myśleli, że Gaballufix oskarża Nafaia o zamordowanie Roptata, żeby zatuszować własną winę. A potem ten żołnierz – ten, którego Zdorab nazywał Gaballufixem – położył kciuk na ekranie i komputer podał imię „Nafai”.\n– Co pan wtedy zrobił? – zapytała Luet.\n– Sprzeniewierzyłem się przysiędze i rozkazom. Natychmiast wymazałem jego imię i pozwoliłem mu przejść. Byłem przekonany, że… że jest niewinny. Że nie zabił Roptata. Ale jego wyjście z miasta zostało zarejestrowane, a także to, że go wypuściłem, wiedząc, kim jest. Nic sobie z tego nie robiłem, bo pierwotny meldunek pochodził od Gaballufixa, a oto stał przede mną jego skarbnik z chłopcem. Pomyślałam sobie, że Gaballufix nie mógłby zaprotestować, skoro był tam jego człowiek. W najgorszym razie groziła mi utrata pracy.\n– Tak czy owak pozwoliłby pan mu wyjść – powiedziała Hushidh. – Nawet gdyby nie towarzyszył mu człowiek Gaballufixa.\nSmelost patrzył na nią przez chwilę, a potem uśmiechnął się półgębkiem.\n– Byłem stronnikiem Roptata. To absurd uważać, że mógłby go zabić syn Wetchika.\n– Nafai ma dopiero czternaście lat – zauważyła Luet. – To absurd uważać, że mógłby kogokolwiek zabić.\n– Wcale nie – zaprzeczył Smelost. – Powiadomiono nas, że znaleziono ciało Gaballufixa. Z odciętą głową. I bez ubrania. Mogłem jedynie wywnioskować, że Nafai zdjął ubranie ze zwłok Gaballufixa. Że prawie na pewno Nafai i Zdorab go zabili. Nafai jest duży jak na czternastolatka, jeżeli naprawdę ma tylko tyle lat. Jest już mężczyzną. Mógł to zrobić. Zdorab – to mało prawdopodobne. – Smelost zachichotał kpiąco. – Teraz to i tak nie ma znaczenia, bo wyleją mnie z pracy. Obawiam się jednak, że powieszą mnie za współudział w morderstwie, bo pozwoliłem mu wyjść. Dlatego przyszedłem tutaj.\n– Do wdowy po zamordowanym? – zapytała Luet.\n– Do matki domniemanego mordercy – poprawiła ją Hushidh. – Ten człowiek kocha Basilikę.\n– Tak – potwierdził żołnierz – i cieszę się, że o tym wiecie. Nie wypełniłem obowiązku, lecz zrobiłem to, co uważałem za właściwe.\n– Potrzebuję porady. – Rasa spoglądała na przemian na Luet i Hushidh. – Ten człowiek, Smelost, przyszedł do mnie po ochronę, bo uratował mojego syna. A tymczasem mój syn uważany jest za mordercę i teraz przypuszczam, że naprawdę może być winny. Nie jestem wodną wieszczką. Nie jestem więzostruktorką. Co jest słuszne i właściwe? Czego chce Naddusza? Musicie mi powiedzieć. Musicie mi poradzić!\n– Naddusza nic mi nie powiedziała – oznajmiła Luet. – Wiem tylko to, co tu dziś usłyszałam.\n– A jeżeli chodzi o interpretację – dodała Hushidh – widzę tylko to, że ten człowiek kocha Basilikę i że zaplątana jesteś w sieć miłości, która uniemożliwia ci podjęcie decyzji. Zginął ojciec twoich córek, a ty je kochasz – i jego też, nawet jego kochasz. Wierzysz jednak, że zabił go Nafai, a swojego syna kochasz jeszcze bardziej. Szanujesz również tego żołnierza i masz wobec niego dług honorowy. A przede wszystkim kochasz Basilikę. Nie wiesz jednak, co musisz zrobić dla dobra swojego miasta.\n– Wiem, na czym polega mój dylemat, Shuya, natomiast nie wiem, jak go rozwiązać.\n– Muszę uciekać z miasta – rzekł Smelost. – Myślałem, że może mnie pani ochronić. Wiedziałem, że jest pani matką Nafaia, ale zapomniałem, że jest pani wdową po Gaballufixie.\n– Wcale nie – zaprzeczyła Rasa. – Już wiele lat temu zerwałam z nim kontrakt. Od tamtej pory żenił się wielokrotnie. Moim mężem jest teraz Wetchik. Lub raczej człowiek, który kiedyś nim był, a teraz jest zbiegiem bez ziemi, którego syn może się okazać mordercą. – Uśmiechnęła się z goryczą. – W tej kwestii nie mogę nic zrobić, ale mogę pana ochronić, i tak uczynię.\n– Nie możesz, cioteczko Raso – odezwała się Hushidh. – Za bardzo jesteś związana z tymi wszystkimi tajemnicami. Rada Basiliki zawsze cię wysłucha, ale nie będzie, polegając wyłącznie na twoim słowie, ochraniać żołnierza, który uchybił obowiązkom. Oboje będziecie ponosić przez to jeszcze większą winę.\n– Czy tak mówi więzostruktorka? – zapytała Rasa.\n– Tak mówi twoja uczennica – odparła Hushidh – która wyjaśnia ci to, co sama byś wydedukowała, gdybyś nie była taka zdezorientowana.\nPo policzku Rasy spłynęła łza.\n– Co się stanie z moim miastem?\nLuet nigdy nie widziała, żeby Rasa, ta wspaniała nauczycielka, mądra i poważana kobieta, była tak przestraszona, tak niepewna siebie. Status siostrzenicy, uczennicy, którą wybrano, by mieszkała w jej domu, był największym zaszczytem, jaki mógł spotkać młodą kobietę w Basilice.\n– Wetchik, mój Volemak, powiedział, że kieruje nim Naddusza. – Rasa wyrzuciła z siebie te słowa z goryczą. – Cóż to za przewodniczka? Czy Naddusza mu powiedziała, żeby przysłał moich synów z powrotem do miasta, gdzie nieomal ich zabito? Czy Naddusza zrobiła z mojego syna mordercę i zbiega? Cóż Naddusza wyprawia? Najprawdopodobniej nie ma z tym nic wspólnego. Gaballufix miał rację; mój ukochany Volemak postradał zmysły, a nasi synowie zostali wciągnięci w jego szaleństwo.\nLuet nie mogła już dłużej tego słuchać.\n– Wstydź się, cioteczko!\n– Cicho, Lutya! – zawołała Hushidh.\n– Wstydź się, cioteczko Raso – powtórzyła Luet. – To, że tobie wydaje się to przerażające i pogmatwane, nie oznacza, że Naddusza tego nie rozumie. Ja wiem, że Naddusza kieruje Wetchikiem, a także Nafaiem. To wszystko w jakiś sposób wyjdzie Basilice na dobre.\nTu się mylisz – zaprzeczyła Rasa. – Naddusza nie darzy Basiliki jakąś szczególną miłością. Sprawuje pieczę nad całym światem. A jeżeli cały świat odniesie jakąś korzyść ze zniszczenia Basiliki? Dla Nadduszy małe miasta i mali ludzie nic nie znaczą; ona tka ogromny gobelin.\n– A więc musimy chylić przed nią czoło – powiedziała Luet.\n– Chyl czoło przed kim tylko chcesz – odparła jej Rasa. – Ja nie będę chylić czoła przed Nadduszą, jeśli zamierza zrobić z moich synów morderców, a moje miasto obrócić w pył. Jeżeli taki jest właśnie zamiar Nadduszy, to jestem jej wrogiem. Rozumiesz mnie?\n– Mów ciszej, cioteczko Raso – wtrąciła Hushidh. – Obudzisz dzieci.\nRasa umilkła na chwilę, po czym oświadczyła półgłosem:\n– Powiedziałam, co mam do powiedzenia.\nNie jesteś wrogiem Nadduszy – zaprzeczyła Luet. – Proszę, poczekaj jeszcze trochę. Pozwól, że spróbuję się dowiedzieć, jaki Naddusza ma w tym cel. Właśnie po to mnie tu sprowadziłaś, prawda? Żebym ci powiedziała, co Naddusza planuje.\n– Tak – przyznała Rasa.\n– Nie wydaję rozkazów Nadduszy – ciągnęła Luet – ale ją zapytam. Zaczekaj tu, a ja…\n– Nie – zaprotestowała Rasa. – Nie ma czasu, żebyś chodziła do jeziora.\n– Nie do jeziora. Do mojego pokoju. Żeby spać. Śnić. Nasłuchiwać jej głosu, oczekiwać wizji. O ile nadejdzie.\n– A więc pospiesz się – powiedziała Rasa. – Mniej więcej za godzinę muszę podjąć jakąś decyzję. – Będzie się tu zjawiać coraz więcej ludzi i będę musiała działać.\n– Nie wydaję rozkazów Nadduszy – powtórzyła Luet. – A ona ma własne plany. Nie postępuje zgodnie z twoimi.\nKokor poszła do ulubionej kryjówki Sevet, do której siostra zabierała swoich kochanków, żeby Vas się o nich nie dowiedział, ale Sevet tam nie było.\n– Już tu nie przychodzi – powiedziała Iliva, przyjaciółka Sevet. – Ani do pozostałych miejsc w Bohomazach. Może jest wierna mężowi! – Wybuchnęła śmiechem i życzyła Kokor dobrej nocy.\nA więc Kokor nie będzie mogła zaskoczyć siostry. To ją bardzo rozczarowało.\nDlaczego Sevet znalazła sobie nową kryjówkę? Czy mąż chodził jej szukać? Miał za wiele godności, by to robić! Faktem jednak pozostawało, że Sevet porzuciła swoje stare kryjówki, mimo że Iliva i jej inne przyjaciółki z radością nadal by udzielały jej schronienia.\nMogło to oznaczać tylko jedno. Sevet znalazła nowego kochanka, nawiązała trwałą, a nie przelotną znajomość, i był to ktoś tak ważny w mieście, że musieli znaleźć nową kryjówkę, ponieważ gdyby sprawa wyszła na jaw, skandal na pewno dotarłby do uszu Vasa.\nJakie to rozkoszne, pomyślała Kokor. Próbowała sobie wyobrazić, kto by to mógł być, który z najsławniejszych mężczyzn w mieście mógł zdobyć serce Sevet. Oczywiście jakiś żonaty; żaden mężczyzna nie miał prawa spędzać choćby jednej nocy w mieście, jeżeli nie miał żony będącej obywatelką Basiliki. Kiedy więc Kokor w końcu odkryje tajemnicę Sevet, skandal będzie rzeczywiście przepyszny, gdyż dzięki zranionej, łkającej żonie Sevet wyjdzie na jeszcze większą zdzirę.\nI ja to wygadam, pomyślała Kokor. Ponieważ ukryła ten romans przede mną i nic mi nie powiedziała, nie muszę jej chronić. Nie ufała mi, więc czemuż ja miałabym być godna zaufania?\nOczywiście nie rozpowie tego sama. Znała niejednego satyryka w Amfiteatrze, który bardzo będzie chciał poznać szczegóły, aby pierwszy mógł zniesławić słodką Sevet i jej kochanka w sztuce. A cena, jaką Kokor od niego zażąda za informacje, nie będzie wysoka – jedynie szansa zagrania roli Sevet, kiedy satyryk wystawi zniesławiające przedstawienie. To szybko położy kres groźbom Tumannu, że zbojkotuje Kokor.\nBędę naśladować głos Sevet, pomyślała Kokor. I ośmieszę jej sposób śpiewania. Nikt nie potrafi jej tak dokładnie naśladować jak ja. Nikt nie zna wszystkich wad jej głosu tak jak ja. Pożałuje, że ukryła przede mną swój sekret! A przy tym będę występować w masce i zaprzeczę wszystkiemu; nawet jeśli sama matka mnie poprosi, żebym przysięgła na Nadduszę, wyprę się. Nie tylko Sevet umie dotrzymać tajemnicy.\nByło już późno, do świtu brakowało zaledwie kilku godzin, lecz do końca ostatnich komedii pozostawała jeszcze dobra godzina. Gdyby Kokor poszła szybko do swojego teatru, prawdopodobnie mogłaby nawet wrócić na scenę i przynajmniej wziąć udział w finale. Nie mogła jednak znieść myśli o roli, którą musiałaby odgrywać przed Tumannu – błagać o wybaczenie, przyrzekać, że już nigdy więcej nie wyjdzie sobie w trakcie sztuki, łkać. To byłoby zbyt poniżające. Żadna córka Gaballufixa nie powinna być zmuszona do płaszczenia się przed zwykłym kierownikiem scenicznym!\nTylko że teraz, kiedy on nie żyje, jakie znaczenie będzie miało to, czy jestem jego córką?… Ta myśl ją przeraziła. Zastanawiała się, czy ten człowiek, Rash, miał rację, czy ojciec zostawił jej dość pieniędzy, by była bardzo bogata i kupiła sobie teatr. To by było miłe, prawda? To by rozwiązało wszystkie problemy. Sevet oczywiście miałaby tyle samo pieniędzy i prawdopodobnie też kupiłaby sobie teatr, bo jak zwykle musiałaby przyćmić Kokor i pozbawić ją wszelkich szans zdobycia sławy. Kokor jednak okazałaby się lepszą organizatorką i doprowadziłaby do upadku nędznego, odtwórczego teatru Sevet, a po jego klapie cały spadek siostry by przepadł, natomiast Kokor byłaby główną postacią w basilikańskim teatrze i nadszedłby taki dzień, kiedy Sevet by błagała ją o główną rolę w jednej ze sztuk, a Kokor objęłaby siostrę, załkała i powiedziała: „Och, moja kochana siostro, marzę o tym, żeby wykorzystać twoje zdolności na scenie, ale mam zobowiązania wobec moich sponsorów i nie mogę ich narażać na straty finansowe, wystawiając sztukę, w której główną rolę gra przebrzmiała gwiazda”.\nOch, to było rozkoszne marzenie! Wprawdzie Sevet była starsza zaledwie o rok, ale to nieważne. Teraz może zajmować lepszą pozycję, lecz już niedługo widzowie będą bardziej cenili młodość i wtedy Kokor będzie miała przewagę. Młodość i uroda – w obu tych aspektach Kokor zawsze będzie górowała nad Sevet. Ponadto nie miała mniej talentu od siostry.\nDotarła do domu, niewielkiego mieszkania, które wraz z Obringiem wynajmowała w dzielnicy Wzgórza. Było skromne, ale bardzo ładne. Przynajmniej tego nauczyła się od swojej cioteczki Dhelembuvex, matki Obringa: lepiej mieć małą, ale ładnie urządzoną klitkę, niż duży, ale brzydko zagospodarowany pałac. „Kobieta musi pokazać, że jest kwiatem doskonałości” – mawiała zawsze cioteczka Dhel.\nKokor wyraziła to znacznie lepiej w aforyzmie, który opublikowała w wieku zaledwie piętnastu lat, zanim poślubiła Obringa i opuściła dom matki:\no subtelnej barwie\ni delikatnym zapachu\nwywołuje większy zachwyt od paradnego kwiatu,\nktóry domaga się uwagi,\nale nie może się poszczycić niczym,\nczego nie można zobaczyć na pierwszy rzut oka\nlub poczuć na samym początku.\nNajwiększą dumą napawało Kokor to, że wersy o idealnym pączku były krótkie i proste, natomiast linijki o paradnym kwiecie długie i niezdarne. Jednak ku jej rozczarowaniu żaden znamienity kompozytor nie napisał arii z tekstem jej aforyzmu, a młodzi, którzy przychodzili do niej ze swoimi melodiami, byli pozbawionymi talentu oszustami niemającymi pojęcia, jak skomponować pieśń, która nadawałaby się dla głosu Kokor. Nawet się z nimi nie przespała – z wyjątkiem jednego, który miał taki nieśmiały i słodki wyraz twarzy. Ach, w ciemnościach był tygrysem! Spotykała się z nim przez trzy dni, ale upierał się, żeby jej śpiewać swoje melodie, więc go odprawiła.\nJuż sobie prawie przypomniała, kiedy weszła do domu i usłyszała dziwny odgłos pohukiwania dochodzący z tylnego pokoju. Jak gdyby natrafiła na mieszkające za Małym Jeziorem gibony, które sapią i pohukują, paplając do siebie: „Och. Hu. U-u. Huuu”.\nTylko że to nie były gibony, prawda? I odgłosy dochodziły z sypialni, do której wchodziło się krętymi schodami. Wpadające przez okno w dachu światło księżyca oświetlało jej drogę, kiedy wbiegała po schodach na palcach, po cichu, ponieważ wiedziała, że zastanie męża, Obringa, z jakąś ladacznicą w swoim łóżku, a to było niesłychanym pogwałceniem wszelkich zasad przyzwoitości. Czy on w ogóle się z nią nie liczy? Ona nigdy nie sprowadza kochanków do domu, prawda? Nigdy nie pozwala, żeby pocili się na jego pościeli, prawda? Jakaś sprawiedliwość musi istnieć i to będzie wspaniała scena zranionej dumy, kiedy Kokor wyrzuci kurewkę z domu bez ubrania! Dziwka będzie musiała wracać nago, a Kokor zobaczy, jak Obring będzie ją przepraszał i jak będzie próbował wszystko naprawić, składając jej przyrzeczenia i skomląc, ale teraz nie ma już co do tego żadnych wątpliwości, Kokor nie odnowi z nim kontraktu, a on zobaczy, co się dzieje z mężczyzną, który zdradza ją w żywe oczy.\nW zalanej światłem księżyca sypialni Kokor zastała Obringa pochłoniętego dokładnie taką czynnością, jakiej się spodziewała. Nie widziała jego twarzy ani twarzy kobiety, której bez reszty poświęcał uwagę, ale nie potrzebowała ani dziennego światła, ani szkła powiększającego, by wiedzieć, co to wszystko oznacza.\nZadziałało to zgodnie z jej oczekiwaniami. Najwyraźniej nie usłyszeli, jak wchodzi po schodach, i jej głos zmroził Obringa. Znieruchomiał. Po chwili odwrócił głowę i z głupią miną spojrzał na nią.\n– Kyoka! Wróciłaś wcześniej.\n– Powinnam była się domyślić – odezwała się kobieta na łóżku. Jej twarz nadal pozostawała ukryta za gołymi plecami Obringa, ale Kokor od razu rozpoznała ten głos. – Twoje przedstawienie jest takie marne, że przerwali je w połowie.\nKokor nie zwróciła uwagi na obelgę, nie zauważyła, że w głosie Sevet nie było śladu zażenowania. Myślała tylko o jednym: To dlatego musiała znaleźć nową kryjówkę; nie dlatego, że jej kochankiem jest ktoś sławny, ale żeby ukryć prawdę przede mną.\n– Setki twoich wielbicieli chciałyby się z tobą walić co wieczór – szepnęła. – Ale ty musiałaś mieć mojego męża.\n– Och, nie bierz tego tak do siebie! – Sevet wsparła się na łokciach. Jej piersi opadły na boki. Kokor bardzo podobał się widok tych obwisłych piersi, była zachwycona, że w wieku dziewiętnastu lat Sevet wyglądała na dużo starszą i grubszą od niej. Obring jednak pragnął tego ciała, wykorzystywał to ciało na łóżku, na którym tyle nocy sypiał obok doskonałego ciała Kokor. Jak mogło go w ogóle podniecać takie ciało, skoro tyle razy widział rano nagą Kokor po kąpieli?\n– Nie korzystałaś z Obringa, a on jest taki słodki – ciągnęła Sevet. – Gdybyś kiedykolwiek pofatygowała się go zadowolić, nie spojrzałby na mnie.\n– Przepraszam – wymamrotał Obring. – Nie chciałem.\nCo za oburzająca, dziecinna reakcja! Kokor jednak udało się stłumić wściekłość. Powściągnęła ją, jakby zamknęła huragan w butelce.\n– To był przypadek, prawda? – szepnęła. – Potknąłeś się i upadłeś, ubranie zsunęło się z ciebie i zupełnie przypadkowo znalazłeś się na mojej siostrze?\n– To znaczy… Chciałem to przerwać, w ciągu tych wszystkich miesięcy…\n– Miesięcy! – powtórzyła Kokor.\n– Już nic nie mów, pieseczku – wtrąciła Sevet. – Tylko pogarszasz sprawę.\nNazywasz go „pieseczkiem”? – zapytała Kokor. Obie tak nazywały nastolatków, którzy do nich wzdychali, kiedy osiągnęły dojrzałość.\n– Był taki chętny – odparła Sevet, wyślizgując się spod Obringa. – Po prostu nie mogłam go tak nie nazwać i jemu się to podoba.\nObring usiadł na łóżku. Nie próbował się zakryć; było jasne, że tego wieczoru akt miłosny przestał go interesować.\n– Nie przejmuj się tym, Obring. – Sevet zaczęła zbierać ubranie z podłogi. – Ona i tak odnowi z tobą kontrakt, bo inaczej ludzie by o niej gadali. Będzie odnawiać z tobą kontrakt tak długo, jak tylko będziesz chciał, po to tylko, żeby powstrzymać cię przed rozpowiadaniem tej historii.\nKokor zobaczyła, jak brzuch Sevet się fałduje, jak jej piersi się kołyszą, kiedy się pochylała. A jednak to ona wzięła sobie jej męża. Na domiar wszystkiego musiała mieć nawet jego. To było nie do zniesienia.\n– Zaśpiewaj – szepnęła Kokor.\n– Co? – zapytała Sevet, odwracając się do niej i zakrywając się suknią.\nZaśpiewaj pieśń, ty dawalko, tym swoim ładnym głosem.\nSevet popatrzyła w oczy Kokor i wyraz rozbawienia połączonego ze znudzeniem zniknął z jej twarzy.\n– Teraz nie będę śpiewać, ty mała idiotko!\n– Nie dla mnie – rzekła Kokor. – Dla ojca.\n– A co jest z ojcem? – Sevet wykrzywiła się w udawanym współczuciu. – Och, czy mała Kyoka na mnie doniesie? Będzie się śmiał. A potem weźmie Obringa na popijawę!\n– Pieśń pogrzebową dla ojca – dodała Kokor.\n– Pogrzebową? – Teraz Sevet wyglądała na zdezorientowaną, zmartwioną.\n– Kiedy ty tu rżnęłaś się z mężem swojej siostry, ktoś zamordował ojca. Gdybyś była człowiekiem, przejęłabyś się tym. Nawet gibony opłakują swoich zmarłych.\n– Nie wiedziałam… Skąd miałam wiedzieć?\n– Szukałam cię po wszystkich twoich kryjówkach. Odeszłam w trakcie przedstawienia, straciłam pracę, żeby cię odszukać i powiedzieć ci o ojcu, a oto gdzie cię znalazłam i co robiłaś.\n– Jesteś kłamczuchą. Czemu miałabym wierzyć?\n– Ja nigdy tego nie zrobiłam z Vasem – wyznała Kokor. – Nawet wtedy, kiedy mnie błagał.\nNigdy cię o to nie prosił! Nie wierzę w twoje kłamstwa!\n– Powiedział mi, że choć raz chciałby posiąść kobietę, która jest naprawdę piękna. Kobietę, której ciało jest młode, smukłe i słodkie. Ale odmówiłam, bo jesteś moją siostrą.\n– Kłamiesz. Nigdy cię o to nie prosił.\n– Może kłamię. Ale prosił.\n– Nie Vas!\n– Vas! Ma duży pieprzyk na wewnętrznej stronie uda. Odmówiłam mu, bo jesteś moją siostrą.\n– O ojcu też kłamiesz.\n– Leżał w kałuży krwi. Zamordowany na ulicy. Nie jest to dobra noc dla naszej kochanej rodziny. Ojciec nie żyje. Ja zostałam zdradzona. A ty…\n– Zaśpiewaj dla niego – powiedziała Kokor.\n– Na pogrzebie, o ile nie kłamiesz.\n– Zaśpiewaj teraz.\n– Ty mała kuro, ty mała kaczko, nigdy nie będę śpiewać na twój rozkaz!\nOd dawna dokuczała Kokor, że gdacze i kwacze, zamiast śpiewać – nie było to nic nadzwyczajnego, lecz pogarda i odraza w głosie Sevet wzburzyły Kokor do takiego stopnia, że nie mogła się opanować. Nie mogła już powstrzymać burzy, która nią targała.\n– No właśnie! Na mój rozkaz już nigdy nie zaśpiewasz!\nJak kot zadała cios, ale nie pazurem, tylko pięścią. Sevet podniosła gwałtownie ręce, żeby osłonić twarz. Kokor jednak nie zamierzała poranić twarzy siostry. Nie twarz była obiektem jej nienawiści. Nie, trafiła pięścią w miejsce, w które celowała, pod brodą Sevet, w gardło, gdzie krtań pozostawała ukryta pod grubą warstwą ciała, gdzie znajdowało się źródło głosu.\nSiostra nie wydała żadnego dźwięku, choć od siły ciosu poleciała do tyłu. Upadła, chwytając się za gardło; skręcała się na podłodze, dławiąc się, pokasłując. Obring krzyknął i skoczył naprzód, klękając przy niej.\n– Sevet! – zawołał. – Sevet, nic ci nie jest?\nTylko bełkotała w odpowiedzi, a potem zaczęła się dusić i kaszleć. Krwią. Kokor widziała jej krew na udach Obringa. Krew z gardła Sevet, pobłyskująca czernią w świetle księżyca. Jak ci smakuje w ustach, Sevet? – pomyślała. Jakie to uczucie mieć ją na swoim ciele, Obring? Jej krew, jak dar dziewicy, mój podarunek dla was obojga.\nSevet strasznie charczała.\n– Wody! – krzyknął Obring. – Przynieś wody, Kyoka, żeby przepłukać jej usta. Ona krwawi, nie widzisz? Coś ty jej zrobiła!\nKyoka podeszła do umywalki – swojej umywalki – wzięła filiżankę – swoją filiżankę – i przyniosła ją napełnioną Obringowi, który spróbował wlać trochę wody do ust Sevet. Ona jednak wypluła wodę, krztusząc się, łapiąc z trudem oddech, dusząc się krwią.\n– Lekarza! – zawołał Obring. – Sprowadź lekarza! Bustiya mieszka obok, jest lekarką, przyjdzie.\n– Na pomoc – wymamrotała Kokor. – Chodź szybko. Na pomoc. – Mówiła tak cicho, że prawie sama nie słyszała własnego głosu.\nObring wstał i spojrzał na nią z wściekłością.\n– Nie dotykaj jej – rozkazał. – Sam sprowadzę lekarkę.\nWyszedł raźnym krokiem z pokoju. Wykazywał się teraz taką siłą. Nagi jak mityczny bóg, jak imperator Gorayni ze zdjęć – uosobienie męskości – tak wyglądał Obring, kiedy wychodził, żeby poszukać lekarza, który mógłby uratować jego damę.\nKokor patrzyła, jak siostra drapie paznokciami po podłodze, jak szarpie sobie skórę na szyi, jakby chciała tam zrobić dziurę, by móc oddychać. Oczy Sevet wychodziły z orbit, krew ściekała z ust na podłogę.\n– Miałaś wszystko – powiedziała Kokor. – Wszystko. Ale nawet jego nie mogłaś mi zostawić.\nSevet bełkotała. Wpatrywała się w Kokor z udręką i panicznym strachem.\n– Nie umrzesz – ciągnęła Kokor. – Nie jestem morderczynią. Nie jestem zdrajczynią.\nAle potem przyszło jej do głowy, że Sevet może umrzeć. Ma tyle krwi w gardle, może się zadławić. I wtedy wina spadnie na Kokor.\n– Nikt nie może mnie winić. Dziś wieczorem zginął ojciec, a ja przyszłam do domu i zastałam cię z moim mężem, a potem mi dokuczałaś. Nikt mnie nie będzie winić. Mam dopiero osiemnaście lat, jestem jeszcze dzieckiem. A zresztą to był wypadek. Chciałam wydrapać ci oczy, ale chybiłam, to wszystko.\nSevet się zakrztusiła. Zwymiotowała na podłogę. Cuchnęło strasznie. Taki bałagan – wszystko będzie poplamione i odór nigdy nie zniknie. I wszyscy będą winić Kokor, jeśli Sevet umrze. Plama, która nigdy nie zniknie, będzie zemstą Sevet. To jej sposób na wyrównanie rachunków: umrzeć i pozwolić, by Kokor do końca życia nazywano morderczynią.\nNo cóż, ja ci pokażę! Nie pozwolę ci umrzeć. Właściwie uratuję ci życie.\nTak więc kiedy Obring wrócił z lekarką, Kokor klęczała przy siostrze i robiła jej sztuczne oddychanie. Obring odciągnął ją na bok, żeby zrobić miejsce dla lekarki. I kiedy Bustiya wepchnęła rurkę do gardła Sevet, kiedy na twarzy Sevet pojawił się wyraz udręki, Obring poczuł zapach krwi oraz wymiocin i zobaczył plamy na twarzy i sukni Kokor. Objął ją i szepnął:\n– Ty ją naprawdę kochasz. Nie mogłaś pozwolić, żeby umarła.\nKokor przywarła wtedy do niego i załkała.\n– Nie mogę zasnąć – oświadczyła nieszczęśliwym głosem Luet. – Jak mogę śnić, jeśli nie mogę spać?\n– Mniejsza z tym – powiedziała Rasa. – Wiem, co zrobić. Naddusza nie musi nam mówić. Smelost ma opuścić Basilikę, ponieważ Hushidh ma rację, nie mogę go teraz ochronić.\n– Nie wyjadę stąd – oznajmił Smelost. – Już podjąłem decyzję. To moje miasto i poniosę konsekwencje tego, co uczyniłem.\n– Czy pan kocha Basilikę? – zapytała Rasa. – Zatem niech pan nie dopuści do tego, żeby ludzie Gaballufixa mieli kozła ofiarnego, na którego mogą zwalić całą winę. Niech pan im nie daje szansy postawienia pana przed sądem i wykorzystania tego jako wymówki, by przejąć kontrolę nad strażą i zrobić z jego zamaskowanych żołnierzy jedyny organ władzy w mieście.\nPrzez chwilę Smelost patrzył na nią groźnie, po czym skinął głową.\n– Rozumiem. Zatem dla dobra Basiliki wyjadę.\n– Dokąd? – zapytała Hushidh. – Dokąd możesz go wysłać, cioteczko Raso?\n– Oczywiście na północ do Gorayni. Dam panu dość prowiantu i pieniędzy, aby pan tam dotarł. A także list z wyjaśnieniem, jak uratował pan człowieka, który… zabił Gaballufixa. Oni będą wiedzieć, co to znaczy – muszą mieć szpiegów, którzy im donieśli, że Gab usiłował zawładnąć Basiliką, aby zawrzeć sojusz z Potokgavanem. Może Roptat był z nimi w kontakcie.\n– Nigdy! – wykrzyknął Smelost. – Roptat nie był zdrajcą!\n– Oczywiście, że nie – przyznała uspokajająco Rasa. – Chodzi o to, że Gab był ich wrogiem, a to czyni z pana ich przyjaciela. To minimum, co mogą zrobić: przyjąć pana do siebie.\n– Jak długo będę musiał pozostać poza miastem? – zapytał Smelost. – Jest tu kobieta, którą kocham. Mam syna.\n– Niedługo. Po śmierci Gaba sytuacja wkrótce wróci do normy. To on był powodem całego zamętu. Teraz znów zapanuje pokój. Oby Naddusza wybaczyła mi, że tak mówię, ale jeśli Nafai go zabił, to zrobił dobry uczynek, przynajmniej dla Basiliki.\n– Tak szybko! – wykrzyknęła Rasa.\n– Nie mogą wiedzieć, że tu jestem – stwierdził Smelost.\n– Shuya, zaprowadź go do kuchni i daj mu prowiant. Zatrzymam ich przy drzwiach, jak długo zdołam. Luet, pomóż siostrze.\nAle przed drzwiami nie stali żołnierze Palwashantu, strażnicy miasta czy jacyś inni przedstawiciele władz. Stał tam Vas, mąż Sevet.\n– Przepraszam, że niepokoję panią o tej porze.\n– Mnie i wszystkich moich domowników – powiedziała Rasa. – Już mi wiadomo, że ojciec Sevet nie żyje, ale wiem, że masz jak najlepsze intencje, przychodząc do…\n– Nie żyje? – zapytał Vas. – Gaballufix? To może wyjaśnia… Nie, to niczego nie wyjaśnia.\nWyglądał na przestraszonego i rozgniewanego. Rasa nigdy go nie widziała w takim stanie.\n– A więc co się stało? – zapytała Rasa. – Jeśli nie wiedziałeś, że Gab nie żyje, to dlaczego tu jesteś?\n– Przyszedł po mnie jeden z sąsiadów Kokor. Chodzi o Sevet. Została uderzona w gardło, prawie umarła. To bardzo poważna rana. Myślałem, że będzie pani chciała ze mną pójść.\n– Zostawiłeś ją? Żeby przyjść do mnie?\n– Nie byłem z nią – wyjaśnił Vas. – Jest w domu Kokor.\n– Dlaczego Sevya miałaby tam być? – Służąca już pomagała swojej pani włożyć płaszcz, aby Rasa mogła wyjść na zewnątrz. – Kokor grała dziś w teatrze, prawda? W nowej sztuce.\n– Sevya była z Obringiem – powiedział Vas. Wyszedł z nią na werandę; służąca zamknęła za nimi drzwi. – Dlatego Kyoka ją uderzyła.\n– Kyoka ją uderzyła… Kyoka?!\n– Nakryła ich razem. W każdym razie tak mi powiedział sąsiad. Obring poszedł nagusieńki po lekarkę, a kiedy wrócili, Sevya była naga. Kyoka robiła jej sztuczne oddychanie. Włożyli Sevet rurkę do gardła i teraz może oddychać, nie umrze. To wszystko, co sąsiad potrafił mi powiedzieć.\n– Że Sevet żyje – rzuciła z goryczą Rasa – i kto był nagi.\n– Może lepiej by było, gdyby Kokor po prostu ją zabiła, jeśli Sevet ma stracić głos – stwierdził Vas.\n– Biedna Sevya – podsumowała Rasa. Ulicami maszerowali żołnierze, ale Rasa nie zwracała na nich uwagi. – W ciągu jednej nocy stracić ojca i głos.\n– Wszyscy coś dzisiaj straciliśmy, prawda? – zapytał Vas z goryczą.\n– To nie dotyczy ciebie – sprostowała Rasa. – Myślę, że Sevet naprawdę cię kocha, na swój sposób.\n– Wiem. Obie nienawidzą się tak bardzo, że zrobią wszystko, by się nawzajem zranić. Ale myślałem, że jest coraz lepiej.\n– Może teraz będzie lepiej – stwierdziła Rasa. – Gorzej już być nie może.\n– Kyoka też tego próbowała. Dwa razy. Odesłałem ją z kwitkiem. Dlaczego Obring nie mógł być na tyle mądry, by odmówić Sevet?\n– Jest mądry – powiedziała Rasa. – Tylko że brakuje mu siły.\nScena w domu Kokor była bardzo wzruszająca. Ktoś posprzątał pokój, pościel nie była już zmięta, lecz gładka z wyjątkiem miejsca, w którym leżała Sevet ubrana w jedną z najskromniejszych koszul nocnych Kokor. Obring też zdążył się ubrać i teraz w kącie pocieszał łkającą Kokor. Lekarka przywitała się z Rasą w drzwiach pokoju.\n– Usunęłam krew z płuc – wyjaśniła. – Nie grozi jej śmierć, ale rurki do oddychania nie wolno na razie wyjmować. Wkrótce przyjdzie laryngolog. Może to jeszcze nie koniec jej kariery.\nRasa usiadła obok córki na łóżku i chwyciła rękę Sevyi. Odór wymiocin nadal unosił się w powietrzu, mimo że podłoga była mokra po szorowaniu.\n– Cóż, Sevya – szepnęła Rasa – wygrałaś tę rundę czy przegrałaś?\nZ oczu Sevet wypłynęły łzy.\nPo drugiej stronie pokoju Vas stał nad Obringiem i Kokor. Twarz mu poczerwieniała. Od gniewu? A może miał rumieńce jedynie z powodu wyczerpującego spaceru?\n– Obring, ty nędzny draniu! Tylko głupiec szcza do zupy swojego brata.\nObring podniósł na niego wzrok, ukazując wymizerowaną twarz, a potem znów spojrzał na swoją żonę, która rozszlochała się. Rasa znała Kokor wystarczająco dobrze, by wiedzieć, że choć córka płacze szczerze, stara się przy tym wzbudzić litość. Rasa nie miała dla niej ani krzty współczucia. Dobrze wiedziała, jak jej córki niewiele sobie robiły z klauzuli wyłączności w swoich kontraktach małżeńskich, i nie miała współczucia dla niewiernych ludzi, którzy czuli się urażeni, odkrywając, że ich partnerzy też są niewierni.\nTeraz Sevet cierpiała, nie Kokor. Nie było możliwe, by matka przestała zwracać uwagę na Sevet tylko dlatego, że Kokor zachowuje się tak hałaśliwie, a Sevet milczy.\n– Jestem z tobą, moja kochana córko – powiedziała Rasa. – To jeszcze nie koniec świata. Żyjesz, a twój mąż cię kocha. Niech na razie to będzie twoją muzyką.\nSevet uścisnęła mocno jej rękę, oddychała płytko i głośno.\n– Czy już się dowiedziała o ojcu? – zwróciła się Rasa do lekarki.\n– Wie – odparł Obring. – Kyoka nam powiedziała.\n– Dzięki Nadduszy, że czeka nas tylko jeden pogrzeb – westchnęła Rasa.\n– Kyoka uratowała siostrze życie – wyjaśnił Obring. – Dała jej oddech.\nNie, to ja dałam jej oddech, pomyślała Rasa. Dałam jej oddech, ale, niestety, nie mogłam jej dać rozumu ani sprawić, by zachowywała się przyzwoicie. Nie potrafiłam dopilnować, żeby trzymała się z dala od łóżka siostry, z dala od jej męża. Ale dałam jej oddech. Czy to cierpienie czegoś ją nauczy? Może litości. Lub przynajmniej powściągliwości. Czegoś, co sprawi, że ten incydent przyniesie jakąś korzyść. Czegoś, co sprawi, że stanie się ona moją córką, a nie Gaballufixa, jak to dotychczas było w przypadku obu dziewczyn.\nOby to wszystko wyszło na dobre, modliła się w duchu. Ale potem zastanowiła się, do kogo się modli. Do Nadduszy, której ingerencja spowodowała powstanie tak wielu problemów? Od niej nie uzyskam żadnej pomocy. Teraz jestem zdana na siebie, sama muszę próbować ochronić moją rodzinę i moje miasto w nadchodzącym strasznym okresie. Nie mam ani wpływów, ani władzy, z wyjątkiem siły, która wypływa z miłości i mądrości. Miłości mi nie brakuje. Gdybym tylko mogła być pewna, że nie brakuje mi również mądrości!\nOpublikowano dnia: 2011-04-22 (1273 odsłon)


Praca Arche Consulting , Wrocław: nowe oferty pracy. Znaleźć pracę na pl.trud.com\nPraca w Arche Consulting: 17 ofert pracy\nKsięgowa/y GL z j. niemieckim\nMiędzynarodowa firma poszukuje do swojego zespołu w dziale księgowości osoby na stanowisko specjalisty GL ze znajomością języka niemieckiego. Obowiązki: księgowanie w księdze głównej przygotowanie i wykonanie ...\nKsięgowa/y AP lub GL z j. niemieckim lub francuskim\nObowiązki: realizacja zadań związanych z pracą w obszarze AP lub GL, monitorowanie zmian przepisów z zakresu rachunkowości i podatków oraz właściwe ich stosowanie, sporządzanie okresowych zestawień i raportów, ...\nObowiązki: odpowiedzialność za kontroling finansowy w zakładzie produkcyjnym zatrudniającym ok. 200 pracowników, udział w tworzeniu budżetu i nadzór nad jego realizacją, udział w procesie zamknięcia ...\nO pracodawcy: Naszym Klientem jest międzynarodowa, rozwijająca się firma usługowa. Szukamy osoby, która przejmie odpowiedzialność za całość aspektów bezpieczeństwa i higieny pracy w organizacji. ...\nZakres obowiązków: zarządzanie zespołem liczącym od 100 pracowników wzwyż, nadzorowanie pracy kilku linii produkcyjnych, przestrzeganie zasad BHP, tworzenie i modyfikowanie planów produkcyjnych, bieżące rozwiązywanie problemów ...\nObowiązki: kontrola jakości procesów produkcyjnych, analiza danych jakościowych i podejmowanie działań zapobiegawczych, nadzór nad reklamacjami wewnątrz i zewnątrz organizacji, zatwierdzanie PPAP dla części u ...\nObowiązki: obsługa kadrowo - płacowa pracowników (ok. 200 osób) naliczanie wynagrodzeń oraz sporządzenie list płac rozliczanie i prowadzenie ewidencji czasu pracy, absencji, urlopów przygotowywanie ...\nObowiązki: kontrola, modyfikacja i udoskonalanie przebiegu procesu produkcyjnego, wdrażanie nowych technologii, uruchamianie nowych procesów, nadzór nad uruchamianiem maszyn produkcyjnych, prowadzenie ...\nObowiązki: aktywna i skuteczna sprzedaż usług ochrony na powierzonym obszarze, samodzielne prowadzenie negocjacji z potencjalnymi klientami, przygotowywanie kalkulacji i ofert handlowych, bieżące ...\nZakres obowiązków: zarządzanie zespołem liczącym od 100 pracowników wzwyż, nadzorowanie pracy kilku linii produkcyjnych, przestrzeganie zasad BHP, tworzenie i modyfikowanie planów produkcyjnych, bieżące ...


Autor: Łukasz Obrał • Opublikowane: 03.03.2009\nNabycie w spadku nieruchomości znajdującej się za granicą\nZgodnie z art. 2 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (j.t. Dz. U. z 2004 r. Nr 142, poz. 1514) nabycie własności rzeczy znajdujących się za granicą lub praw majątkowych wykonywanych za granicą podlega podatkowi, jeżeli w chwili otwarcia spadku lub zawarcia umowy darowizny nabywca był obywatelem polskim lub miał miejsce stałego pobytu w Polsce.\nZ pytania wynika, że Pani i brat w chwili nabycia spadku byliście obywatelami Polski i mieliście Państwo miejsce stałego pobytu w Polsce. Dlatego właśnie na Pani i na bracie ciąży zobowiązanie do zapłaty podatku od spadku po matce zgodnie z ustawą o podatku od spadku i darowizn.\nMama nie była polską obywatelką i dlatego spadkobranie nie odbywa się według prawa polskiego, a polski sąd nie ma jurysdykcji do wydania postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku. Wynika to z art. 34 ustawy Prawo międzynarodowe prywatne, zgodnie z którym w sprawach spadkowych właściwe jest prawo ojczyste spadkodawcy z chwili jego śmierci. Natomiast według art. 1108 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego do jurysdykcji krajowej należą sprawy spadkowe, jeżeli spadkodawca w chwili śmierci miał obywatelstwo polskie lub nie posiadając żadnego obywatelstwa, zamieszkiwał w Polsce.\nTu należy wskazać, że między Rzeczpospolitą Polską a Ukrainą sporządzono w Kijowie 12 stycznia 1993 r. Konwencję między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Ukrainy w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku. Konwencja ta nie dotyczy jednak podatku od spadku i jeżeli zapłaci Pani podatek od spadku na Ukrainie, będzie Pani objęta obowiązkiem podatkowym również w Polsce.\nKiedy powstaje obowiązek podatkowy stosownie do art. 6 ust. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn?\nStosownie do art. 6 ust. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn obowiązek podatkowy powstaje, przy nabyciu w drodze dziedziczenia, z chwilą przyjęcia spadku. Jeżeli nabycie niezgłoszone do opodatkowania stwierdzono następnie pismem, to obowiązek podatkowy powstaje z chwilą sporządzenia pisma; jeżeli pismem takim jest orzeczenie sądu, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą uprawomocnienia się orzeczenia. W przypadku gdy nabycia nie zgłoszono do opodatkowania, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą powołania się przez podatnika przed organem podatkowym lub organem kontroli skarbowej na fakt nabycia (art. 6 ust. 4 ustawy).\nZgodnie z przepisami prawa ukraińskiego spadkobierca, który przyjął spadek, w skład którego wchodzi majątek nieruchomy, zobowiązany jest zwrócić się do notariusza w celu otrzymania świadectwa prawa do spadku majątku nieruchomego. Świadectwo to wydawane jest spadkobiercom po upływie 6 miesięcy od chwili otwarcia spadku (a więc od chwili śmierci spadkodawcy). To świadectwo może zostać potraktowane jako pismo, które stwierdza nabycie przez Panią spadku po matce.\nChwila sporządzenia świadectwa prawa do spadku majątku nieruchomego przez notariusza może więc wyznaczać chwilę powstania obowiązku podatkowego.\nWażny w powyższej sprawie jest również przepis art. 1299 ust. 2 Kodeksu ukraińskiego, zgodnie z którym prawo własności spadkobiercy do majątku nieruchomego powstaje z chwilą państwowej rejestracji tego majątku. Z tego przepisu wynika więc, że prawo własności mieszkania nabędzie Pani dopiero po zarejestrowaniu tego mieszkania.\nTen przepis jest ważny, ponieważ podatkowi od spadków i darowizn podlega nabycie przez osoby fizyczne własności rzeczy. Dopóki nie nabędzie Pani własności mieszkania pochodzącego ze spadku, obowiązek podatkowy nie powstanie.\nZgodnie z art. 4a ust. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn zwalnia się od podatku nabycie własności rzeczy lub praw majątkowych zstępnych, wstępnych, pasierba, rodzeństwo, ojczyma i macochę, jeżeli zgłoszą nabycie własności rzeczy lub praw majątkowych właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego w terminie miesiąca od dnia powstania obowiązku podatkowego powstałego na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 2–8 i ust. 2, a w razie nabycia w drodze dziedziczenia – w terminie miesiąca od dnia uprawomocnienia się orzeczenia sądu stwierdzającego nabycie spadku.\nPrzepis powyższy nie uwzględnia w ogóle zwolnienia od podatku od spadku, w sytuacji kiedy nabycia spadku sąd nie stwierdził orzeczeniem. Przepis wyraźnie wskazuje, że ze zwolnienia można skorzystać, jeżeli spadkobiercy zgłoszą nabycie własności rzeczy do urzędu skarbowego w terminie miesiąca od dnia uprawomocnienia się orzeczenia sądu stwierdzającego nabycie spadku.\nPojawia się problem, czy w sytuacji, w której nie dysponuje Pani orzeczeniem sądu o nabyciu spadku, może Pani skorzystać ze zwolnienia podatkowego, a jeżeli tak – to w jakim terminie musi Pani zgłosić w urzędzie skarbowym nabycie spadku.\nZgodnie z art. 6 ust. 2 ustawy o podatku od spadków i darowizn przy nabyciu pod warunkiem zawieszającym – obowiązek podatkowy powstaje z chwilą spełnienia warunku. W razie takiego nabycia spadku można skorzystać ze zwolnienia podatkowego, jeżeli zgłosi się nabycie rzeczy w terminie miesiąca od spełnienia warunku.\nNabycie mieszkania w spadku znajdującego się na Ukrainie\nW Pani sytuacji nabędzie Pani prawo własności mieszkania dopiero wówczas, kiedy zarejestruje Pani majątek nieruchomy nabyty w spadku w odpowiednim organie ukraińskim. Można więc uznać, że jest to nabycie własności nieruchomości pod swoistym warunkiem – jeżeli nie zarejestruje Pani majątku, nie stanie się Pani właścicielką mieszkania.\nPrzede wszystkim ze względu na to, że nabędzie Pani własność nieruchomości na Ukrainie, obowiązek podatkowy powstanie z chwilą nabycia własności nieruchomości, czyli – zgodnie z ukraińskimi przepisami – dopiero po zarejestrowaniu tego majątku w odpowiednim organie ukraińskim. Po tym nabyciu powinna Pani zgłosić nabycie w urzędzie skarbowym w terminie miesięcznym.\nZe względu na różnice pomiędzy przepisami polskimi a ukraińskimi dotyczącymi nabycia spadku – własność nieruchomości w prawie ukraińskim nabywa się w drodze spadku z chwilą państwowej rejestracji majątku nieruchomego, a w prawie polskim z chwilą otwarcia spadku (śmierci spadkodawcy) – sprawa jest nad wyraz skomplikowana. Z tego też powodu może się Pani spotkać z różnymi interpretacjami Pani sytuacji w świetle ustawy o podatku od spadków i darowizn.\nSprawę komplikuje również możliwość ubiegania się przez Panią o zwolnienie z podatku na podstawie art. 4a ust. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn. Dlatego też warto zapytać w urzędzie skarbowym, jaka wedle urzędników jest Pani sytuacja.\nNabycie spadku na Ukrainie i związany z tym obowiązek zapłaty podatku od spadku\nZaznaczę, że w Pani sprawie przeglądnąłem interpretacje urzędów skarbowych i ministra finansów, poszukując podobnych spraw, jednak nie znalazłem żadnej interpretacji, która odnosiłaby się do nabycia spadku na Ukrainie i związanym z tym obowiązkiem zapłaty podatku od spadku. Jednak w sprawach dotyczących innych państw (np. Anglii, Holandii) spotykałem się z różnymi interpretacjami prawa podatkowego.\nMogłaby Pani wystąpić do Ministra Finansów z wnioskiem o wydanie interpretacji w Pani sytuacji, ale przypuszczam, że nim nadejdzie odpowiedź na Pani wniosek, będzie Pani już właścicielką mieszkania na Ukrainie. Może się więc zdarzyć, że zgłosi Pani nabycie własności mieszkania na Ukrainie, w czasie kiedy minister będzie rozpatrywał Pani interpretację. Jeżeli organ podatkowy prowadzi postępowanie podatkowe w sprawie objętej wnioskiem o interpretację, interpretacja nie jest wydawana.\nW sprawie ukraińskiego organu, w którym powinna Pani zarejestrować majątek, aby nabyć prawo własności mieszkania, może się Pani zwrócić do konsulatu RP na Ukrainie (np. drogą e-mailową). Z pewnością konsul wskaże Pani odpowiedni organ, który dokonuje państwowej rejestracji majątku zgodnie z przepisami prawa ukraińskiego.\nMój ojciec ma otrzymać spadek po ciotce z Anglii. Prawnik angielski będący zarządcą spadku chce tymczasowo rozdzielić majątek (są wolne środki, ale też jest dom, który ma być dopiero sprzedany). 1) Czy gdy ojciec otrzyma część pieniędzy, będzie musiał złożyć w urzędzie skarbowym zeznanie o nabyciu s\nCzy dziedzicząc mieszkanie po rodzicach jako jedyna córka, mogę ubiegać się o zwolnienie z podatku od spadku, jeśli mam już własne mieszkanie? Jeśli nie, to czy dziedziczyć może moja córka, nie płacąc podatku? Czy można sprawy spadkowe załatwić u notariusza? Moja mama zmarła w 2005 r., tata w t\nJestem jedynym spadkobiercą po bracie, który zmarł w 1997 r., pozostawiając gospodarstwo rolne, Akt poświadczenia dziedziczenia został sporządzony w 2015 r. Na jakim druku powinienem wypełnić zgłoszenie dziedziczenia do US i jaki podatek mnie obowiązuje? W rozmowie telefonicznej z pracownicą US powi\nMój mąż w 2004 r. został zatrzymany za jazdę po alkoholu i skazany na trzy miesiące więzienia w zawieszeniu na trzy lata. Niestety, w 2007 r. popełnił ten sam czyn, więc karę odwieszono. Obecnie stara się o pracę i potrzebuje zaświadczenia o niekaralności. Czy możliwe jest wcześniejsze zatarcie\nMieszkanie w testamencie po kuzynce a podatek Co i jak mam zgłosić do US po śmierci żony? Zgłoszenie dziedziczenia do US - który druk? Podatek od starego spadku Kiedy powstaje obowiązek podatkowy w podatku od spadku? Zwolnienie z podatku od spadku Po ilu latach ulega przedawnieniu prawo nabycia spadku? Zasiłek pogrzebowy z ZUS a obowiązek podatkowy Wynajem mieszkania nabytego z prawem do ulgi podatkowej Sprzedaż odziedziczonej nieruchomości w Niemczech a podatek w Polsce


Prezenty dla nastolatków umilające powrót do szkoły | Prezenty\nPrezenty dla nastolatków: zawsze na czas\nNajpierw w szkole, później w pracy – punktualność jest bardzo ważna. Kupując nastolatkowi na prezent fajny zegarek na pewno przyczynisz się do tego, że nie będzie spóźniał się na lekcje. Zerkając często na swój nowy, modny gadżet najzwyczajniej w świecie, nie będzie w stanie przegapić godziny, no chyba, że specjalnie 😉\nPrezenty dla nastolatków: poranna dawka mocy\nO poranku cenna jest każda dodatkowa minuta snu. Przez to, nie zawsze mamy czas na wypicie kubka kawy, który będzie w stanie postawić nas na nogi. By już od pierwszej lekcji uczeń był skupiony na zajęciach podaruj mu kubek termiczny, w który zrobi sobie kawę lub słodką, gorącą czekoladę do wypicia w czasie drogi do szkoły.\nPrezenty dla nastolatków: zorganizowany uczeń\nOd uczniów naprawdę dużo się wymaga. Nie dość, że mają zadawane mnóstwo zadań, to dodatkowo ciągle ich wiedza poddawana jest testom. Czasem niełatwo odnaleźć się w terminach. By pomóc nastolatkowi się zorganizować wybierz dla niego kalendarz, w którym będzie mógł swobodnie rozpisać zakres obowiązków szkolnych i domowych.\nPrezenty dla nastolatków: zmniejszenie obciążenia\nKsiążki, zeszyty, piórnik, drugie śniadanie… Plecaki szkolne mieszczą mnóstwo rzeczy, które w sumie ważą około 10 kilogramów. Nie jest to lekki bagaż do noszenia na co dzień. Dlatego takie ważne dla kręgosłupa jest by plecak był dobrze wyprofilowany. Być może nastolatkowie jeszcze nie myślą o tym, jakie wady postawy mogą wynikać z nieodpowiednio rozłożonego ciężaru, ale w przyszłości na pewno docenią, że ktoś zadbał o ich plecy.\nPrezenty dla nastolatków: własny, muzyczny świat\nCzasami najlepszym sposobem, żeby dobrze się nastroić na cały dzień, jest włożenie słuchawek w uszy i odpłynięcie wraz z muzyką do innej rzeczywistości. To samo dotyczy zrelaksowania się po ciężkim dniu albo odstresowania przed ważnym sprawdzianem. Jeśli zatem Twój uczeń wciąż nie posiada modnych słuchawek, rozpoczęcie roku będzie doskonałą okazją na taki prezent.\nCiekawi Cię co jeszcze możesz podarować dla nastolatka? Wejdź także tutaj:\nco kupić nastolatkowi? dla nastolatka dla nastolatki dla nastolatków do szkoły nowy rok szkolny\nPoprzedni postPrezenty dla dzieci na powitanie roku szkolnego\nNastępny postPrezent na 40 urodziny dla kolegi, którego nie znasz zbyt dobrze


Tour de Romandie: Etap dla Fulgsanga, Roglic nadal liderem - Polsat Sport\nTour de Romandie: Etap dla Fulgsanga, Roglic nadal liderem\nDuńczyk Jakob Fuglsang (Astana) wygrał, po samotnym ataku na ostatnich kilometrach, czwarty etap kolarskiego wyścigu Tour de Romandie prowadzący górskimi drogami wokół Sionu. Koszulkę lidera zachował drugi na mecie Słoweniec Primoz Roglic (LottoNL-Jumbo).\nLosy etapu i prawdopodobnie klasyfikacji generalnej rozstrzygnęły się na podjeździe na ostatnią z pięciu sobotnich górskich premii, trzydzieści kilometrów przed metą. Peleton porwał się na kilkunastokilometrowym podjeździe, a na czele znaleźli się kandydaci do czołowych lokat w końcowej klasyfikacji z liderem Primozem Roglicem.\nJego pozycję kilkakrotnie atakował młody Kolumbijczyk z grupy Sky Egan Bernal, drugi w klasyfikacji z zaledwie sześciosekundową stratą do lidera. Roglic reagował jednak błyskawicznie na każde przyspieszenie i trzymał się jak cień za plecami najgroźniejszego rywala. Na zjeździe do mety z kilkuosobowej czołówki zaatakował samotnie Fuglsang i pędząc po wąskich, krętych drogach z prędkością przekraczającą momentami 90 km/godz, szybko zyskał kilkadziesiąt sekund przewagi.\nGrupka faworytów niezbyt energicznie ścigała Duńczyka, skupiając się na walce o pozostałe dwa miejsca premiowane bonifikatami czasowymi. Na "kresce" najszybszy z nich był jadący w żółtym trykocie Roglic, minimalnie wyprzedzając Bernala i powiększając do ośmiu sekund przewagę nad Kolumbijczykiem w klasyfikacji generalnej.\nWyniki czwartego etapu (Sion - Sion, 149 km):\n1. Jakob Fuglsang (Dania/Astana) 4:18.48\n2. Primoz Roglic (Słowenia/LottoNL-Jumbo) strata 48 s\n3. Egan Arley Bernal (Kolumbia/Sky)\n4. Rui Costa (Portugalia/UAE Team Emirates) obaj ten sam czas\n5. Richie Porte (Australia/BMC) 50\n6. Rohan Dennis (Australia/BMC) 2.09\n45. Paweł Poljański (Polska/Bora-hansgrohe) 10.14\n1. Primoz Roglic (Słowenia/LottoNL-Jumbo) 12:59.09\n2. Egan Bernal (Kolumbia/Sky) strata 8 s\n3. Richie Porte (Australia/BMC) 35\n4. Jakob Fuglsang (Dania/Astana) 1.16\n5. Rui Costa (Portugalia/UAE Team Emirates) 1.23\n6. Steven Kruijswijk (Holandia/LottoNL-Jumbo) 1.32\n55. Paweł Poljański (Polska/Bora-hansgrohe) 19.05\nOstatni, piąty etap prowadzi z Mont-sur-Rolle do Genewy. Kolarze będą mieli w niedzielę do pokonania 182 km w pagórkowatym terenie z trzema górskimi premiami trzeciej kategorii.\nINNE KOLARSTWO TOUR DE ROMANDIE


Niebezpiecznie przy wysepce, apel\nw sprawie montażu oświetlenia. `Ścinają` znaki, wiele razy w roku...\nMieszkańcy, ale też kierowcy, apelują publicznie do zarządcy drogi (Powiat Chojnicki), aby przy wysepce spowalniającej ruch oraz przy oddalonym o 20 metrów przejściu dla pieszych (trasa Śliwice – Czersk, na rogatkach Czerska) pojawiło się oświetlenie. W ciągu roku dochodzi tutaj do ok. 10 zdarzeń, w których samochody uderzają w znaki na wysepce. Podobnie było w nocy z soboty na niedzielę. Ktoś wjechał w znaki, które ostatecznie znalazły się w przydrożnym rowie. Na jezdni pozostały metalowe...\nFerie zimowe z Gminnym Centrum Kultury (Czersk, Łąg)\nFerie zimowe z Gminnym Centrum Kultury - zapisy:\nUczennica LO w Czersku Najlepszym Sportowcem Powiatu Chojnickiego\nPoznajcie Wanessę Kasprzak, uczennicę klasy 1d czerskiego LO, która zdobyła tytuł Najlepszego Sportowca Powiatu Chojnickiego. Nazywam się Wanessa, mam 16 lat, mieszkam w Czersku. Moją pasją oraz sportem, który uprawiam, jest jeździectwo. 6 lat temu zaczęłam jeździć w pobliskim gospodarstwie. Niedługo potem zaproponowano mi pierwszy start w...


Top Orbit – Radio Orbit\nSimple Jimi – Idę tam sam\nSimple Jimi to muzyk, tekściarz, kompozytor. Mieszka w Poznaniu. „Lubię obserwować, później cedzić, aż wyłazi ze mnie esencja rzeczywistości. Witajcie w mojej bajce.” Piosenka „Idę tam sam” zapowiada większy projekt o którym wkrótce usłyszymy. Artysta zaprasza na akustyczną trasę koncertową, która nosi taki sam tytuł jak singiel promujący. https://www.youtube.com/watch?v=1Ke-m9-UVqk\nMeteora – Droga gwiazd\nZespół Meteora powstał w roku 2015 z inicjatywy trzech przyjaciół: Wokalisty Krzysztofa Łagiedo i gitarzystów: Andrzeja Siwulskiego i Marcina Szarka. W późniejszym okresie dołączył do grupy Piotr Jasiński, który do współpracy zaprosił również basistę Mateusza Skibę. W roku 2018 nagrali EP „Nowy Świat”, a jesienią 2019 ukazała się debiutancka duża płyta „Droga z gwiazd,” z […]\nAnywhere Us to rockowy zespół z Poznania. „Cień” to nowy singiel promujący debiutancką EPkę „Why”. Nie ma prawdziwej muzyki bez emocji. Nasza muzyka jest ich echem, sposobem komunikowania się, dzielenia się nimi z innymi. Podobnie teksty, które odzwierciedlają otaczającą nas rzeczywistość. Są obrazami zdarzeń. Zwyczajnych, które przytrafiają się najczęściej, ale także tych skomplikowanych, wieloznacznych. Żywimy […]\nNowa piosenka zespołu FreeTrip. Wychowali się na muzyce „Wielkiej Czwórki z Seattle” (Nirvany, Soundgarden, Alice In Chains, Pearl Jam) praz amerykańskiego szybkiego, skocznego punka. Pod wpływem licznych zdarzeń ukierunkowali jednak swoją twórczość w stronę alternatywnego rocka. Niepokorni i głodni sukcesu przemierzają świat pełen kolców, burz i strachu, by odnaleźć w nim samych siebie. FreeTrip – […]\nExpertyza – grupa założona przez Mateusza Zienkiewicza oraz Daniela Krystkiewicza, w sierpniu 2011 roku. Expertyza – zróżnicowana nastrojowo, obszerna stylistycznie, ocierająca się o kilka gatunków muzycznych, m.in. klasyczny rock, pop, muzykę alternatywną, blues a nawet reggae. Najnowsze nagranie pt. „Uciec” ociera się brzmieniowo o końcówkę lat 70-ych. Zespół debiutował w Radiu Orbit w roku 2016 […]\nEleanor Gray – Musimy chcieć się bać\n„Musimy chcieć się bać” to nowa propozycja od zespołu Eleanor Gray. Utwór opowiada o walce z depresją, chorobą, która przez wielu uważana jest za słaby charakter, jesienną chandrę, lenistwo, czy brak ogarnięcia życiowego. Depresję się leczy, sama nie mija. Może ona dotknąć każdego bez względu na stan majątkowy, wyznanie, kolor skóry, poglądy polityczne, czy orientację […]\n„Kurz i krew” to tytuł najnowszej, trzeciej płyty zespołu Mjut. Tym razem grupa przygotowała koncepcyjny album opowiadający o różnych aspektach rozstania; jego przyczynach, trudnych przejściach i bolesnych konsekwencjach. Nie jest to jednak zbiór piosenek wyłącznie smutnych, a niektóre z nich, takie jak singlowy „Piotruś pan” czy „Wszystkich świętych”, są wręcz lekkie i zabawne. Tym razem […]\nUtwór zapowiada nowy album studyjny „Warrior”, którego premiera będzie miała miejsce się już na początku marca 2020 roku. Hannibal to muzyczna kanonada bębnów torująca sobie drogę pośród licznych śladów gitary elektrycznej oraz pulsującego basu, która stanowi historię młodzieńczej brawury zderzonej z obliczem stonowanej dojrzałości. Długogrająca płyta będzie zawierała 9 utworów, które na tle dotychczasowych wydawnictw […]\nMuzopatia – Kanibalizm\n„Kanibalizm” to kolejny singiel z ostatniej EP-ki Muzopatii pt. „III”. Wcześniej z tej EP-ki prezentowaliśmy utwór „Odczucie” który spędził na liście Top Orbit 6 tygodni. „Muzopatia – psychosomatyczny zespół objawów wad nabytych charakteryzujący się namolną, w porównaniu do populacji zdrowej, nieuzasadnioną fascynacją dźwiękiem i jego brzmieniem. Zaburzenie objawia się głównie nieadekwatnym do rzeczywistości postrzeganiem muzyki, […]\npies – Męczą mnie (ft. Gosia Zielińska)\nPies to czterech chłopaków z poznańskich Jeżyc. Ich muzyka to miłe melodie i slackerski feeling, to przełom lata i jesieni zamknięty w piosenkach, to kawałki o ułomnościach, porażkach i tęsknocie podane przy akompaniamencie pływających na falach pogłosu gitar. Na swoim koncie mają wydaną w 2017 roku EP-kę „Minus” i m.in koncert na ubiegłorocznej edycji Festiwalu […]\nWe Hate Roses to kwartet, który w swojej twórczości łączy elementy grunge’u i punka. W skład wchodzą wokalistka Daisy Kowalsky, udzielająca się również w Das Moon, gitarzystka Anna Żelichowska, basistka Aga Bot i perkusista Mateusz Mazowiecki. Grają surowy, melodyjny grunge z elementami punka i stonera. Są wściekli, smutni, ładni, brzydcy, marudni, pobudzeni i robią z […]\nKarol Ossoliński – Nie pytaj o jutro\nKarol Ossoliński, muzyk, producentmuzyczny, wokalista, tekściarz i pasjonat muzyki pojawiał się w Radiu Orbit w róznych projektach na przestrzeni ostatnich 5 lat. M.in jako Sissico, Neurotic Boy a ostatnio występując w projekcie Wata. Obecnie artysta promuje swój solowy materiał, piosenką „Nie pytaj o jutro”. Debiutancki, solowy album będzie nosił tytuł „Wychodząc z cienia”.\nbruklin Cała Góra Barwinków Chelsea Wolfe Chorzy Chłopiec z Zabawkami Clödie Ereles Hoops Klisze Kurczat Lev TT. Miasto Gniewu Milcz Serce Mole Molk Moriah Woods Organizm Podsumowanie Roku Pumarosa Spirit of 84 The Ace of Void the Cassino The Moon Top Orbit VHS Wye Oak


Zarys historii | Klub Strzelectwa Sportowego LOK Bursztyn Kalisz - Part 5\n3. Klub Strzelectwa Sportowego Ligi Obrony Kraju BURSZTYN w Kaliszu\nPo okresie zahamowania prężnej działalności w dniu 4 stycznia 1984 roku odbyło się zebranie sprawozdawczo-wyborcze klubu, które dokonało gruntownych zmian. Starsi działacze wybrani zostali do Komisji Rewizyjnej (Roman Ostenda, Wacław Wojciechowski i Jerzy Kowalczyk), natomiast do Zarządu zostali wybrani: Zbigniew Musisz (Prezes), Czesław Bębel i Jerzy Sawczyn (Wiceprezesi), Władysław Dębowski (Skarbnik), Henryk Kubik (Sekretarz) oraz Stanisław Tomczak i Stanisław Krawczyk (Członkowie Zarządu). Na jednym z pierwszych (13 czerwca 1984 roku) posiedzeń Zarząd przyjął nową nazwę klubu – Klub Strzelectwa Sportowego Ligi Obrony Kraju BURSZTYN w Kaliszu (pomysł Stanisława Tomczaka), dokonał gruntownej weryfikacji członków (ze 116 pozostało 51) oraz przyjął regulamin klubu (projekt opracował Stanisław Tomczak). Tryb pracy Zarządu obejmował comiesięczne posiedzenia oraz roczne zebrania sprawozdawcze – ogólne członków (w miesiącu grudniu). Tematyka posiedzeń Zarządu (1984 – 12 posiedzeń, 1985 – 10, 1986 – 8) oraz działania tam wypracowane ukierunkowywały działalność klubu na sport wyczynowy. Opracowany został biuletyn do szkół ponadpodstawowych miasta Kalisza propagujący sport strzelecki i werbujący młodzież do szkolenia w klubie. Organizowano spotkania z nauczycielami PO celem wypracowania systemu poszukiwań utalentowanej młodzieży w tym zakresie.\nPodstawowym jednak tematem w 1984 roku było zabezpieczenie bazy szkoleniowo-sportowej umożliwiającej prowadzenie zajęć oraz zawodów. Zarząd Miejski LOK określił w umowie z Radą Wojewódzką PZŁ w Kaliszu zasady wykorzystania strzelnicy w Wolicy (3 dni w tygodniu) a klub podejmował próby wykonania zadaszenia na osi 50 m (projekt Jerzego Perskawca). Obok strzelnicy sportowej uzgodniono również z TKKF Majków możliwość prowadzenia treningów i zawodów z broni pneumatycznej, zdobywającej sobie coraz większą popularność. Klub dzięki pomocy ZW LOK zakupił od osób prywatnych dwa pistolety na CO2 m-ki DAISY-1200 (1985 rok) i SMITH & WESSON prod. USA (1987 rok), które po niezbędnych przeróbkach (wymiana luf na gwintowane oraz regulowanych przyrządów celowniczych) pozwalały na osiąganie z nich wyników już na poziomie wyczynowym (np. z DAISY Ryszard Rogacki uzyskał wynik 366/400 pkt.).\nZakupiono ponadto (1987 rok) 4 pistolety MCU Margolin (szybkostrzelne), które po przeróbkach wykonanych przez Czesława Bębla i wydatnej pomocy ze strony KSO WALTER w Pabianicach, stały się pełnowartościowymi do uprawiania konkurencji Psz-2×30.\nW 1985 roku we własnym zakresie z inicjatywy i według opracowanego przez Stanisława Tomczaka projektu, wykonano obrotnicę do strzelań konkurencji Psp-30+30 oraz Psz-2×30 – część mechaniczną wykonał Czesław Bębel oraz Stanisław Krawczyk, natomiast zasilanie i sterowanie Piotr Tomczak. Obrotnica umiejscowiona została na strzelnicy w Wolicy, co pozwoliło na przeprowadzanie treningów i zawodów również w tych technicznych konkurencjach. Zaowocowało to zdecydowanym podniesieniem poziomu zawodników i pozwoliło na zdobywanie przez nich w okresie późniejszym medalowych pozycji na zawodach wyższej rangi (np. III miejsce Ryszarda Rogackiego w Mistrzostwa Polski LOK w Katowicach w konkurencji Psz-2×30).\nDzięki zabezpieczonej bazie możliwe było prowadzenie cyklicznych treningów prowadzonych przez Czesława Bębla, Jerzego Sawczyna i Stanisława Sośnickiego (broń długa) oraz Stanisława i Andrzeja Tomczaka (broń krótka) – procentujące wzrostem poziomu sportowego, co w latach następnych doprowadziło do zdecydowanej dominacji klubu w województwie kaliskim.\nWzbogacony został kalendarz klubowych imprez strzeleckich:\n* styczeń – zawody z okazji wyzwolenia miasta Kalisza (broń pneumatyczna)\n* marzec – zawody klubowe (broń pneumatyczna)\n* maj – rejonowa spartakiada młodzieży (broń sportowa)\n* wrzesień – klubowe i międzyklubowe zawody strzeleckie woj. kaliskiego (broń sportowa),\nktóre obok kalendarza imprez wojewódzkich LOK, pozwalały na uzyskiwanie i dalsze podnoszenie poziomu sportowego zawodników. W czerwcu 1984 roku 12 osobowy zespół klubu wziął udział w Międzywojewódzkich Zawodach Klubowych LOK w Lesznie.\nSystem wyłaniania Mistrza Klubu oparto na dwóch startach łącznie (z broni pneumatycznej oraz sportowej) honorowane pucharem przechodnim i nagrodami pieniężnymi, ale większe znaczenie nabierały wyniki uzyskiwane w pełnych konkurencjach PZSS na różnych zawodach – rekordy województwa oraz zdobywane normy klas sportowych nagradzano wysokimi nagrodami pieniężnymi.\nW roku 1984 zdobyli je; Małgorzata Bębel (II kl. sportowa – Kst-60l), Złote Odznaki PZSS – Ryszard Rogacki (Psp-30+30), Stanisław Tomczak (Pdw-60, Psp-30+30 i Psz-2×30), Srebrne Odznaki – Elżbieta Światła (Psp-30+30), Ewa Matusiak (Psp-30+30), Piotr Tomczak (Pdw-60, Psp-30+30 i Psz-2×30), Piotr Bębel (Kst-60l) i Stanisław Krawczyk (Kst-3×20). Stanowili oni kadrę klubu w latach 1984 – 1990 wraz z; Małgorzatą Ciszak, Małgorzatą Szmagier, Dorotą i Dariuszem Olbratowskim, Wojciechem Szymczakiem, Czesławem Bęblem, Andrzejem Tomczakiem, Henrykiem Kubikiem, Jerzym Perskawcem, Stanisławem Sośnickim oraz Tomaszem Światłym.\nZarząd klubu próbował w 1984 roku dokonać zmian w regulaminie Jesiennych Zawodów Strzeleckich Ziemi Kaliskiej w zakresie podziału na dwie konkurencje; karabinek standard oraz pistolet sportowy (dotychczas funkcjonowała łączna klasyfikacja). Wobec nie uwzględnienia tych propozycji przez ZM LOK w Kaliszu zdecydowano nie wystawiać zespołów klubowych w XXIV Zawodach (zezwolono zawodnikom na występ w innych zespołach). Jednak w roku następnym w jubileuszowych XXV zawodach (z udziałem zespołu GST Erfurt z NRD) skorzystano z sugestii klubu unowocześniając regulamin, który w ogólnym zarysie obowiązuje do dnia dzisiejszego. Pobyt zespołu GST zapoczątkował okres współpracy klubu z tą organizacją, polegający na wymianie doświadczeń oraz wyjazdach (dwukrotnie) zespołu klubowego do NRD i rewizytach w Polsce.\nPobyt na zawodach w Lesznie oraz w NRD zrodził ideę budowy strzelnicy sportowej – w pełni spełniającej wymogi sportu wyczynowego, zlokalizowanej w centrum miasta Kalisza. Temat ten zdominował prace Zarządu, a opracowana przez Stanisława Tomczaka, Henryka Kubika, Czesława Bębla i Jerzego Perskawca) makieta i plan marzeń – służyły jako materiał poglądowy w poszukiwaniu sojuszników w realizacji tego przedsięwzięcia na różnorodnych naradach, spotkaniach z udziałem władz miasta, województwa oraz miejskimi i wojewódzkimi władzami LOK. Członkowie Zarządu poszukiwali odpowiednich miejsc, napotykano jednak każdorazowo na różnorodne bariery. Mimo ogromnego zaangażowania członków Klubu oraz Zarządu Miejskiego LOK, a zwłaszcza Prezesa Jana Ziemniaka, ciągnące się różnorodne formalności a później procesy prywatyzacyjne spowodowały upadek tej idei.\nSprawą budowy strzelnicy próbowano zainteresować środki masowego przekazu – zwłaszcza Ziemię Kaliską umieszczając na jej łamach kilka artykułów o potrzebie jej budowy oraz popularyzujące strzelectwo sportowe. Inną formą popularyzacji miała być projektowana wystawa historii i osiągnięć klubu – proponowana w wystawach sklepowych Cepelii lub Pod filarem w kaliskim rynku. Tematem tym zajęli się Jerzy Sawczyn i Stanisław Tomczak oraz Piotr Tomczak i Stanisław Krawczyk. Zgromadzono niezbędną dokumentację i trofea. Do wystawy jednak nie doszło, bo w trakcie jej przygotowywania zagubiono większość eksponatów.\nW roku 1985 w II Liceum Ogólnokształcącym im. Tadeusza Kościuszki w Kaliszu młodzież pod nadzorem Edwarda Błotnego dokonała adaptacji strychu szkoły (przy ul. Szkolnej) na strzelnicę sportową i pneumatyczną. Prowadzone tam szkolenie młodzieży zaowocowało nawiązaniem współpracy i podpisania porozumienia między tą szkołą a KSS LOK, dokoptowując Edwarda Błotnego do składu Zarządu i powierzenie mu funkcji Wiceprezesa ds. młodzieży, a czołowi zawodnicy szkoły reprezentowali klub w imprezach strzeleckich (Monika John, Jacek Benedyczak, Joanna Mikołajczyk, Małgorzata Kaczyńska).\nBardzo aktywna działalność Klubu opierającego swą pracę na autentycznej społecznej aktywności (jedynie Władysław Dębowski był pracownikiem etatowym LOK, odpowiedzialnym za całokształt społecznej działalności w rejonie Kalisza) – spowodowała konieczność zatrudnienia pracownika realizującego ambitny program szkoleniowo-sportowy. Zarząd przedstawił propozycję zatrudnienia Stanisława Sośnickiego, co nie znalazło zrozumienia ze strony ZW LOK w Kaliszu. Dopiero w 1987 roku ZM LOK zatrudnił Andrzeja Tomczaka, a później Zbigniewa Paprzyckiego.\nW uznaniu szczególnych zasług w roku 1986 ZG LOK odznaczył KSS LOK BURSZTYN – Medalem za Zasługi dla LOK a w prowadzonym w latach 1986 – 1989 współzawodnictwie o miano Przodującego Klubu Strzelectwa Sportowego i Letnich Sportów Obronnych – klub trzykrotnie zdobywał I miejsce i puchar przechodni ZW LOK na własność. Wyróżnieniem było również przydzielenie karabinka pneumatycznego MLG Suhl (prod. NRD).\nStan klubu w omawianym okresie przedstawiał się następująco; 1984 – 78 (nowoprzyjętych – 25), 1985 – 77 (8), 1986 – 95 (13), 1987 – 92 (16), 1988 – 80 (18), 1989 – 79 (8), 1990 – 60 (1).\nSkładki stanowiły główną część funduszy klubu (obok dotacji z MKKFiT i Wojewódzkiej Federacji Sportu, w której klub został zarejestrowany w 1985 roku), oraz dochodów z organizacji imprez. Środki te pozwalały na prowadzenie skromnej działalności bez możliwości zakupu sprzętu (jedynie amunicji) – koszty podróży na zawody pokrywał ZW i ZM LOK.\nW związku z trudnościami komunikacyjnymi do Opola i regresem w działalności Okręgowego Związku Strzelectwa Sportowego, w roku 1986 podjęto starania o zmianę przynależności – do OZSS w Łodzi. Wymagało to akceptacji PZSS, OZSS w Opolu i Łodzi. WFS w Kaliszu oraz ZG i ZW LOK. Załatwiono to jednak sprawnie i w tymże roku rozpoczęto współpracę trwającą do końca 1998 roku.\nW roku 1986 miała miejsce próba transferu Ryszarda Rogackiego, czołowego wówczas zawodnika klubu w broni krótkiej, do WKS Orzeł Łódź, ale obietnice przekazania 2 wyczynowych pistoletów pneumatycznych marki Feinwerkbau okazały się nierealne i do przejścia nie doszło.\nPrzeniesienie i zarejestrowanie w OZSS w Łodzi procentowało częstymi kontaktami i współpracą z Pabianickim KSO Walter i wymianami zespołów na zawody oraz uczestnictwo w Mistrzostwach OZSS (w 1986 roku – III m-ce Stanisław Tomczak – Ppn-60 i Ryszard Rogacki – Ppn-40) czy innych zawodach, np. I m-ce zespołu w VII Ogólnopolskim Turnieju Strzeleckim LOK – Łódź Górna, I m-ce Stanisława Tomczaka w konkurencji Psp-30 w Ogólnopolskich Zawodach Weteranów LOK w Pabianicach.\nProwadzone było również szkolenie i przygotowanie młodzieży do Spartakiad Młodzieży, jednak poza Ryszardem Rogackim (trzykrotnie) Małgorzatą Bębel, Małgorzatą Kaczyńską i Piotrem Bęblem nie udało się zakwalifikować do finałów, a najlepszym osiągnięciem było VI m-ce Ryszarda Rogackiego w Psp-30+30 w 1986 roku w Mysłowicach. W 1989 roku Ryszard Rogacki zakwalifikowany został do kadry LOK, uczestniczył w meczu strzeleckim LOK-OWTPN (Bułgaria) oraz powołano go na zgrupowanie kadry LOK w Starachowicach i międzynarodowe zawody organizacji obronnych Braterstwo i Przyjaźń w Suhl (NRD). W nagrodę za jego występy w 1990 roku klub otrzymał z ZG LOK pistolet pneumatyczny Feinwerkbau C-10.\nW roku 1987 pojawiły się w Zarządzie konflikty i niesnaski spowodowane brakiem zrozumienia działalności wyczynowej przez cześć członków Zarządu, niepowodzeń w podejmowanych inicjatywach (budowa strzelnicy, wystawa itp.) oraz podziału w zarządzie naszkoleniowców i grupę towarzyską. Charakterystyczną była podjęta uchwała o wydalaniu z posiedzeń i wyznaczeniu wysokich kar pieniężnych (1000 zł) dla osób przychodzących na posiedzenia pod wpływem alkoholu. Kulminacja konfliktu nastąpiła w dniu 26 października 1988 roku, na którym zgłoszono wotum nieufności wobec form pracy Prezesa Klubu (wniosek zgłosili; Henryk Kubik, Stanisław Krawczyk, Stanisław Tomczak i Jerzy Sawczyn) a Stanisław Tomczak złożył rezygnację z pracy w Zarządzie. Postanowiono dokonać zmian w Zarządzie – funkcję Prezesa objął Stefan Kaziród, Wiceprezesami zostali Zbigniew Paprzycki (ds. organizacyjnych, Czesław Bębel (ds. szkolenia), Edward Błotny (ds. młodzieży), Sekretarz – Henryk Kubik, Skarbnik – Władysław Dębowski oraz członkowie Zarządu; Stanisław Krawczyk, Stanisław Tomczak, Jerzy Sawczyn i Zbigniew Musisz.\nZmiana Prezesa Klubu nie wniosła nic nowego do pracy Zarządu. Zwoływane w 1989 roku posiedzenia oraz zebranie ogólne członków faktycznie się nie odbywały z uwagi na brak frekwencji, a próby znalezienia lokalu na strzelnicę pneumatyczną kończyły się niepowodzeniem, jak również nic nowego nie było w temacie budowy strzelnicy sportowej. Ponadto w 1989 roku wskutek istniejących nieporozumień wynikających z niesłusznych oskarżeń ze strony PŻŁ w stosunku do klubu (rzekome niszczenie urządzeń PZŁ przez członków klubu) zawieszona została możliwość prowadzenia treningów i zawodów na strzelnicy w Wolicy z wykorzystaniem usytuowanej tam obrotnicy do pistoletowych strzelań szybkich, która została zdemontowana. Tym samym uprawianie tych konkurencji w klubie zostało zawieszone. Był to znaczący cios dla klubu, gdyż wtedy konkurencje Psp-30+30 i Psz-2×30 były wiodącymi w klubie i właśnie w nich zawodnicy klubowi osiągali najwyższy poziom sportowy. W wyniku powstałej sytuacji uznano więc, iż dalsza działalność Klubu nie jest możliwa i Prezes zawiesił ją w 1990 roku. Bardzo istotny wpływ na ten stan rzeczy miała długa i ciężka choroba jak również wielomiesięczna absencja Władysława Dębowskiego, który zmarł w tymże roku.


Coraz więcej firm buduje biznes opierając go na rekomendacjach — Radio Łódź\npon, 13 lis 2017 22:43:25 +0100\nBNI czyli Business Networking International to tak zwana reklama szeptana, z której korzysta coraz więcej firm na świecie. To rodzaj najtańszej i najskuteczniejszej reklamy, która działa na zasadzie wzajemności. Łódzka grupa zajmująca się tego typu reklamą obchodzi 10-cio lecie.\n- Mierzmy ile biznesów i na jakie kwoty udało się przeprowadzić dzięki naszym rekomendacjom. Twarde parametry potwierdzają naszą efektywność - mówi wiceprezes Łódzkiej Grupy BNI Edyta Karpińska\nKonferencję w Łodzi zorganizowano w ramach Światowego Tygodnia Przedsiębiorczości.


fim - MotoRmania - Motocykle, skutery, newsy, testy, wydarzenia,\nWalki zdyskwalifikowanego na dwa lata Anthony’ego Westa z Międzynarodową Federacją Motocyklową ciąg dalszy. Tym razem Australijczyk wytoczył naprawdę ciężkie działa, ale czy aby nie przesadza? »\nMistrzowie MotoGP i WorldSBK odebrali medale w Berlinie\nW miniony weekend w Berlinie odbyła się specjalna gala FIM, podczas której oficjalnie swoje medale odebrało 34 motocyklowych mistrzów świata, w tym oczywiście Marc Marquez. »\nVideo-podsumowanie sezonu MŚ Endurance 2015: najlepsze momenty\nMistrzostwa Świata Endurance zakończyły się 21. września – to właśnie tego dnia odbyła się czwarta, finałowa, 24-godzinna runda na torze Le Mans. Jak być może pamiętacie, tytuł mistrzowski zgarnęła ekipa Yamaha Racing – GMT 94 – Michelin, na drugim miejscu zameldował... »\nMotoGP w Brnie: video z najlepszymi momentami\nMiędzynarodowa Federacja Motocyklowa FIM właśnie udostępniła video z MotoGP w Brnie, a my czym prędzej dzielimy się nim z Wami! »


dieta Archives - Kuchnia na wzgórzu - blog kulinarny\n3 lipca 2016 3 lipca 2016 UlcikDietetyczne przepisy, Książka na niedzielę - recenzje\nZdrowy detoks – Ewa Jarosz.\n7 lipca 2015 6 lipca 2015 UlcikDietetyczne przepisy, Napoje, Owocowe przepisy\n19 czerwca 2013 19 czerwca 2013 UlcikAkcje blogowe, Metamorfoza / Naturhouse\nMetamorfoza .. finał się zbliża\nMetamorfoza ..a dokładnie trzy miesięczny program pod wpływem którego miałam się zmienić dobiega końca. W tym tygodniu zamiast odwiedzać siłownię będę odwiedzać inne miejsca które pomogą mi stać się jeszcze piękniejszą ;) Przede mną dentysta,Czytaj dalej\n11 czerwca 2013 9 czerwca 2013 UlcikKuchnie Świata, Metamorfoza / Naturhouse, Warzywa\nUwielbiam makarony w każdej postaci jako, że obecnie jestem na diecie i nie za bardzo powinnam je jeść. Kombinuję jak się da, żeby jednak móc je jeść. Makaron najczęściej jem w dni kiedy idę naCzytaj dalej\n10 maja 2013 10 maja 2013 UlcikMetamorfoza / Naturhouse\nKolejny tydzień metamorfozy minął pod znakiem lekkich problemów zdrowotnych, ale już z nich wychodzę mam nadzieję i że będzie coraz lepiej. Siłowni chwilowo nie było ze względów powyższych, ale dieta jak najbardziej. Co jem toCzytaj dalej\n26 kwietnia 2013 Ulciklunch do pracy, Metamorfoza / Naturhouse, Obiad, Potrawy z mięsem\nDietetyczny obiad .. o, tak taki rządzi ostatnio na moim stole jak pewnie wiecie. Ale dobrze mi z tym, nie kuszą mnie panierki, zawiesiste sosy .. bo widać różnicę w rozmiarze ubrań :) KurczakCzytaj dalej\n3 maja 2012 11 listopada 2015 kuchnianawzgorzuDeser, dieta Dukana, Słodkie\nPaski w szklance czyli deser na diecie Dukana\nMoja przygoda z tą dietą zaczęła się w marcu bodajże, trwała do czerwca i na wakacje wzięłam wolne i niestety to widać ;) więc wracam z powrotem na znany szlak. To jest pyszny deser któryCzytaj dalej\n💚Powiem Wam, że fajnie jest rano wstać i zacz\nDzisiejszy środowy poranek !Schodzę z góry a\nTak, to ja .. czasami jakieś swoje zdjęcie tu ws


Bezpieczne ciepło | Przegląd Pożarniczy - PP KGPSP\nStrona główna/Rozmaitości/Bezpieczne ciepło\nRóżności Krzysztof Drożdżol\nPoruszane zagadnienia dotyczyły bezpieczeństwa środowiska i użytkowania urządzeń grzewczo-wentylacyjnych. Podczas poszczególnych sesji omawiano bezpieczeństwo eksploatacji urządzeń grzewczych, bezpieczeństwo pożarowe oraz alternatywne rozwiązania w technice kominowej. Bardzo ciekawym punktem programu konferencji był referat kpt. Piotra Gerlitza z Komendy Miejskiej PSP w Opolu pt. Rozwój pożarów wewnętrznych - teoria i praktyka, którego element stanowiła symulacja pożaru przedstawiona na modelach domów mieszkalnych.\nKrzysztof Drożdżol Krzysztof Drożdżol\nŚwięto poznańskiej szkoły


Dom i ogród – Najlepsze tresci\nEksperci nie mają wątpliwości, że warto zakupować plexi na wymiar. Wszystko dlatego, że komponenty tego typu mają naprawdę różnego rodzaju zalety właśnie po swojej stronie. Plexi na wymiar jest realizowane przez coraz więcej przedsiębiorstw.\nDlaczego warto mieć dobrej jakości panele fotowoltaiczne lub solary np na dachu własnego domu albo mieszkania? To przykładowo szansa na to, ażeby zaoszczędzić stosunkowo wiele pieniędzy. Bez wątpienia, na samym początku należy liczyć się z tym, że będą bezdyskusyjne wydatki, aczkolwiek pełno osób ma tego świadomość i mimo wszystko decydują się właśnie na takie rozwiązanie. …\nSpecjaliści wykonują tego typu elementy nie od tego dnia i gwarantują w rzeczywistości bardzo dobre usługi na wysokim pułapie. Dlaczego warto zdecydować się właśnie na opisywane w tym momencie akcesoria? Należycie zrobione balustrady na schody, balkon albo poręcze są z dużą dokładnością zrealizowane przy pomocy odpowiedniego materiału. Na komponentach nikt tak realnie nie oszczędza.


..::Szafa Ramonies: Moje nowe gałki oczne\nNapisała ramonies o 21:09\nel_martina 19 października 2011 21:46\nWow! Sliczne te galki!!!! Cudny naszyjnik!!!\nweasel 19 października 2011 22:40\nAle skojarzenie Ci przyszło do głowy ;P\nAle muszę przyznać, że naszyjnik jest świetny, nie pogardziłabym nim!\nasiunia 19 października 2011 22:45\nWow! Naszyjnik rzeczywiście pierwsza klasa!!! Ależ on jest świetny!!! Masz oko do naszyjników :D\nŚlicznie wyszłaś na tych zdjęciach, gdzie masz bluzeczkę w paski :) Szczególnie na pierwszym :)\nKasia 19 października 2011 23:28\nTen naszyjnik mnie trochę przeraża!:D\nStadion może był chlubą Pń, gdy go nie zaczęli powiększać, bo teraz to bida i wilgoć ponoć;)\nBTW, masz piękny uśmiech!\nDisturbed Style 20 października 2011 02:03\nCiekawy naszyjnik :) Ogólnie podobają mi się Twoje zdjęcia :) Patrząc na nie wnioskuję, że jesteś bardzo pozytywną osobą :D\nlimonka 20 października 2011 07:22\nOku*wa, naszyjnik mnie rozpierdzielił. CUDOWNY!!!\nagg 20 października 2011 19:35\nzajebiaszczy ten naszyjnik!\nMadameBijou 20 października 2011 20:05\npiękny naszyjnik :) buty też wyglądają ciekawie, ale szkoda, że okazały się niewygodne.\nIga 21 października 2011 18:31\nNiepotrzebnie patrzyłam na dwa pierwsze zdjęcia ;-) Zdałam sobie sprawę, jak bardzo tęsknię za wrześniową pogodą, ale najbardziej za wakacjami...\nMasz oko do naszyjników, serio. I tygrys, i gałki są świetne! <3\nPS Chwilę temu rozpakowałam paczuszkę od Ciebie. Jeszcze raz bardzo dziękuję! :) Wszystkie drobiazgi są świetne - zwłaszcza lakiery, od których jestem uzależniona i opaska! Co do opaski... nie wiem, czy miałaś w tym jakiś wkład, ale cudownie pachnie! :D\n..::ramonies 21 października 2011 18:36\nIga, cieszę się niezmiernie! Co do zapachu to owszem, psiknęłam opaskę perfumami, żeby trochę "siebie" w paczuszkę włożyć:)\nPanna A 22 października 2011 19:17\nPiękne te gałki oczne i tygrysek :)