Forum E-RAJDY.PL • Zobacz wątek - Puchar RBR.PL - Rajd Nikon (10.08.2007 - 13.08.2007)\nPuchar RBR.PL - Rajd Nikon (10.08.2007 - 13.08.2007)\nprzez ZABOLSKI Marcin » Pt, 10 sie 2007, 19:06\nGdzie? Na Pribramie! W bardzo dziwnym poślizgu (na prostej!) ratując się jak tylko można...zahaczyłem kibiców i cały wynik (po w miare równej jeździe) został zmarnowany. Strata czasowa gigantyczna. Wyprowadziło mnie to trochę z równowagi i na następnym odcinku miałem już kilka wypadów poza drogę, aż w końcu w kolejnym "dziwnym poślizgu" przydzwoniłem w drzewka.\n[ Dodano: Pią Sie 10, 2007 19:07 ]\nLukasz Cywka napisał(a): Proszę o requesta.\nprzez Maciek Wilk » Pt, 10 sie 2007, 19:37\ntak sobie z marszu pojechałem na 45 min przed imprezą 3 dniową ale może w poniedziałek dam rady dokończyć ...\nwogóle piękny rajdzik, co prawda żenadnie jechałem ale co, meta etapu ... czechosłowację to wogóle może 2 razy w życiu na klawiaturce myknołem no i rozdziewiczonko było, spoko auto jak piłeczka, ale już wiem co i jak ... na przyszłość ...\nfajnie powodzonka, kurcze mam teraz urlopik to przed następnym potrenuję, co by Wam tak łatwo nie było pozdro.\nprzez Marcin Tomaszewski » Pt, 10 sie 2007, 20:35\nWidzę,że przesiew jest masakryczny ... boje się trochę tego rajdu punkty najważniejsze!\nprzez Kuba Jureczko » Pt, 10 sie 2007, 20:42\nprzez CYWKA Marcin » Pt, 10 sie 2007, 20:48\nMarcin Tomaszewski napisał(a): Widzę,że przesiew jest masakryczny\nnoo ja na przykład pełen nadziei na dobry wynik moją wymarzoną fabią kit car (choć wiedziałem że jest za twarda na pribrama) dałem się ponieść emocją i na pribramie zostałem na mostku i "the end".\nprzez Leszek Kapłan » Pt, 10 sie 2007, 21:35\nprosze o requesta.\nNiestety zdołałem przejechać tylko pierwszy oes,zakończył się całkiem nieźleale na drugi już nie wyjechałem ...\nprzez Lukasz Kucharski » Pt, 10 sie 2007, 21:56\nNo etap ciężki i to niebył mój dzień.\nBizona nie lubie, ale jako tako znam. Ale pribram to porażka max nie lubie i nie jeżdże po nim\nDzisiaj miałem chwile czasu to pojechałem, jutro niestety nie mógłbym\nFatalny set na Pribrama, auto skakało po całej drodze musiałem bardzo odpuszczać. Mój błąd, na pozostałych prowadziło sie przyzwoicie, ale nie miałem czasu aby ustawić seta, który pasowałby na wszystkie oesy a szkoda.\nAle po tym co widze to ciesze się że dojechałem\nPowodzenie dla reszty!\nPowalcze jeszcze na drugim etapie\nprzez Kubosh » Pt, 10 sie 2007, 22:26\nWidze że dzisiejszy etap to jak safari na asfalcie, bardzo się ciesze ze jestem na mecie. Byłem w miare zadowolony, ale ostatnia pętla mnie załamała straciłem tam około pół minuty do czasu jak powinienem osiągnąć, miałbym bezpieczna przewagę nad jadącym z kłopotami Łukaszem, a tak jestem 2 sekundy za nim. Drugiego dnia spróbuje z nim powalczyć Może założe śrenią skrzynie na drugi etap bo wydaje mi się że może to trohce pomóc... Zapowiada się cieżka walka zobaczymy co sie da zrobić\nprzez bodziec01 » Pt, 10 sie 2007, 23:36\nProszę o uznanie requesta,\nniestety wszystko poza samochodem miało kolor czarny, trudno więc było jechać nic nie widząc.\nprzez rav_rs » So, 11 sie 2007, 01:11\nJest to piąty mój rajd w pucharze i jak do tej pory najbardziej udany pierwszy etap\nOdcinki pierwszego etapu bardzo trudne ale jednak jest sukces jak często powtarza partia rządząca Pierwsza pętla w moim wykonaniu była najlepsza, na kolejnych starałem się utrzymać równe tempo z pierwszej ale raczej priorytetem było dojechanie do mety bez większego ryzyka. Największe problemy zaczęły się na 9 os Ludkowice-Świerki gdzie pojawiły się problemy techniczne z komputerem i zaczęło "przycinać" grę przez co hamując do szykany przed beczkami gra się zatrzymała a kiedy odzyskałem kontrolę byłem w lesie. Jak mawia premier to pewnie w moim komputerze "muszą być czynni inni szatani" Najważniejsze jednak że udało się powrócić na drogę bez pomocy kibiców i samochód pozwolił na kontynuację jazdy.\nI tu chciałbym wyrazić swoje zdanie na temat podziału rajdu na etapy i jak dla mnie jest to bardzo dobre rozwiązanie.\nPodsumowując jestem bardzo zadowolony ze swojego dotychczasowego przejazdu i mam nadzieje dotrzeć do mety drugiego etapu\nDołączył(a): 17 grudnia 2006\nprzez FIA » So, 11 sie 2007, 01:34\nWell, to na pewno nie byl moj dzien :-)\nMialem mala przygode na OS4 i rozbilem szybe wiec cala petle musialem pojechac z ograniczona widocznoscia. Na ostatniej petli probowalem przyspieszyc ale skonczylo sie kilkoma bledami wiec ostatni oes etapu (stryckovy) postanowilem odpuscic calkowicie. To byl blad niestety - rozluzniony nieco palec zeslizgnal sie z galki w joyu i wypadlem na prostej w pole. Bylo to zaraz po wjechaniu na szutrowy lacznik, w polu byl jakis wielki glaz nigdy wczesniej go nie widzialem a tu taka niespodzianka.\nprzez Racer D » So, 11 sie 2007, 06:48\nNo i fajnie plan na 100%. Pierwszy etap za mną, auto całe parę niewielkich przygód w tym mój niewdzięczny Momos decentrował się kilkakrotnie tak że musiałem się zatrzymywac i centrowac sprzęt. Czasy przeciętne, do poprzednika mam przepaśc czasową - nie pozostaje nic tylko zachowac spokoj w drugiej czesci i dowiezc miejsce w pierwszej dziesiatce N-ki. Pozdrowienia\nprzez BILSKI Marcin » So, 11 sie 2007, 07:12\nJa juz tez po pierwszysm etapie ale etap do bani na 2 SS za mocno chyba przyciełem zakręt wybiło mnie a jak spadłem na cztery łapy to tylny zawias był juz uszkodzony, a zobaczyłem to dopiero na starcie do oesu 3, i tak jechałem 20km/g żeby dokulac sie do mety i na serwis i straciłem tam jakieś 2min, a potem już bez fajerwerków spokojnym tempem do mety etapu (chyba troche za spokojnym). W generalce teoretycznie szanse powalczenia o dwie pozycje z Mackiem Wilkiem i z daniello123 ale niestety prawdopodobnie dzisiaj wyjeżdzam na wczasy i przez drętwe podziały na etapy nie będzie mi dane skończyć rajdu\nGratulacje dla zwyciezców jak zawsze poza zasięgiem\nprzez Tomek Wrobel » So, 11 sie 2007, 10:50\nno to dzisiaj sobie smigne ale pewnie jak zawsze wypadne na 1 os.\npozdro i gumowych drzew dla tych kturzy jeszce nie jechali\nprzez tomek bryk » So, 11 sie 2007, 12:46\nA ja już pojechałem. Byłoby całkiem nieźle, gdyby nie błąd na ostatnim oesie tej pętli.\ndwóch fajnych zawodników w s1600 mijałem po drodze - niezłe czasy , bardzo niezłe.\nCzekamy w takim razie na reszte stawki. Powodzenia.\nprzez Marcin Szopa » So, 11 sie 2007, 13:26\nBez żadnych dzwonów, samochód nieuszkodzony, miejsce dobre (jak na razie ) mało błędów jechałem Swoim tempem, byle było tak samo na 2etapie Powodzenia reszcie ścigantów\nprzez ZABOLSKI Marcin » So, 11 sie 2007, 14:39\nJakim cudem w rajdzie pojechał Czech Lukas Utrata?\nprzez Mateusz Pryk » So, 11 sie 2007, 14:45\nA odpowie mi ktoś na pytanie które zadałem w tym temacie???? dzisiaj ostatni dzień pierwszego etapu a ja dalej nie wiem czy mogę jechać\nprzez Deire » So, 11 sie 2007, 15:00\nMarcin Zabolski napisał(a): Jakim cudem w rajdzie pojechał Czech Lukas Utrata?\nmoże zbajerował jakiegoś uczestnika pucharu ?\nprzez Mateusz Brzeski » So, 11 sie 2007, 15:09\nprzecie zagraniczni gracze tyż mogą pojechać\nprzez Marcin Tomaszewski » So, 11 sie 2007, 15:42\nMateusz Brzeski napisał(a):\n....ale po uprzednim zgłoszeniu się do rozgrywek...\nprzez CZEPIEL Janusz » So, 11 sie 2007, 16:30\nNo więc jazda bez jakiegokolwiek treningu (właczyłem Ryśka pierwszy raz od tygodnia) i pojechałem ale niestety tylko do trzeciego OS-u. Już pod koniec pribramu było cięcie a tam był kamień i niestety już dalej nie pojechałem. Trzeba się ostro wziąść za zrobienie nowych setów i powinno byc lepiej.\nprzez Marcin Tomaszewski » So, 11 sie 2007, 18:41\nProsze o requesta nie wystartowałem nawet do 1 oesu\nedit: już wporządku\nprzez Tomek Wrobel » So, 11 sie 2007, 19:29\nProsze o uznanie requesta.\nponieważ wywalilo mnie do pulpitu.\nprzez Pawel Lizakowski » So, 11 sie 2007, 19:39\nNo w końcu powrót do tradycji! Bo już się martwiłem tym że dojeżdżam za często do mety...\nPopełniłem błąd (nie zwalam winy na niesprawną kierownicę) już na drugim oesie, by na trzecim zakończyć rajd. Podbiło mnie na drugim mostku, potem drzewo, i samochód stanął w płomieniach. Na szczęście udało się ugasić, ale był to koniec mojego rodzinnego rajdu.\nLukasz Kucharski napisał(a): Bizona nie lubie, ale jako tako znam\nNo a kurde podlałem tamte krzaczki, ale widać za późno, bo nie zdążyły urosnąć\nprzez Lukasz Kucharski » So, 11 sie 2007, 19:46\nHaaaaa urosnąć urosły, ale moja ekipa zdążyła je wyciąć\nprzez Marcin Tomaszewski » So, 11 sie 2007, 19:51\nPanowie brawa dla Tomka Bryka, pokazał klasę na Pribramie niczym Bryan Bouffier w RSMP Ja nawet nie próbowałem go gonić na Pribramie bo jechałem naprawde na max tego co mogę Póki co mam 20 s. straty, plan na następny etap jest taki,żeby utrzymać tempo i ewentualnie walczyć o podium\nprzez Leszek Kapłan » So, 11 sie 2007, 20:08\nsorki dowiem sie czy dostane requesta bo nie zostało juz za duzo czasu\nprzez Kuba Jureczko » So, 11 sie 2007, 20:10\nprzez ZABOLSKI Marcin » So, 11 sie 2007, 20:24\nDrodzy "requestowicze". Dziś mam dobry dzień to uprzejmię tłumaczę.\n1. Według regulaminu request można uznać osobie, która w wynikach na czeskiej stronie w zakładce "Retired Cars" ma komunikat "Did not start to SS xx". To na wstępie dyskwalifikuje Kubę Jureczko, który ma komunikat "Crashed on SS1". Z kolei leo106rallye może się starać o requesta, bo ma komunikat "Did not start to SS2".\n2. Ale żeby w ogóle dostać requesta trzeba go wpierw wysłać Aby to zrobić na czeskiej stronie, gdzie są informacje o rajdzie ( http://rbr.onlineracing.cz/index.php?ac ... f8e1834e24 ) należy wybrać tam opcję "Request for reset tournament" a później czekać, aż ktoś z Wielce Szanownego Zarządu go uzna. Mam nadzieję, że wszystko jasne\nDo Mateusza Pryka - według regulaminu nie możesz wystartować pod innym nickiem niż tym, pod którym jesteś zgłoszony. Jeśli Szef Pucharu, Łukasz Bednarz nie zabierze głosu w tej sprawie to oficjalnie jechać nie możesz.


Ciastka Chrust w wersji Walentynkowej\nMąkę przesiej na stolnicę, zrób wgłębienie dodaj śmietanę, żółtka spirytus, proszek do pieczenia i sól. Zagnieść ciasto, podzielić je na 2 części. Każdą partię rozwałkować i wykrawać foremką serca. Pierwsza partia lekko mi się "zdeformowała", dlatego później każde serce nakładałam na łyżkę cedzakową i delikatnie wykładałam na gorący olej (smażymy na złoto). Układamy na papierowy ręcznik.\nGotowe posypujemy cukrem pudrem i zjadamy! :)\nMuffinki czekoladowe z mashmallowsem\nMaślane ciasteczka – bałwanki


Scenariusz zajęć edukacyjnych "Owoce w szkole" kl. II.\nSCENARIUSZ ZAJĘĆ EDUKACYJNYCH - REALIZACJA PROGRAMU „OWOCE W SZKOLE” W KLASIE II\nTEMAT: Jesienne smakołyki.\n- Utrwalanie nazw owoców i warzyw zbieranych jesienią – ich znaczenie dla człowieka\n- Przypomnienie zasad higieny podczas przygotowywania posiłków\n- czyta teksty i słucha z uwagą tekstów oraz wypowiada się na ich temat\n- zna nazwy warzyw i owoców zbieranych jesienią oraz sposoby ich przechowywania\n- zna składniki potrzebne do przygotowania zupy\n- porządkuje zdania wg kolejności zdarzeń\n- zna zasady higieny podczas przygotowywania posiłków\n- sprawnie dodaje i odejmuje w zakresie 10\n- tekst „Z ogrodu i sadu”\n- ilustracje warzyw i owoców\n- tekst opowiadania „Gdzie kucharek sześć…”\n- rozsypanka zdaniowa\n- konturowe obrazki owoców z kolorowego papieru\nPROWADZĄCA: Anna Pankau\n1. Głośne czytanie tekstu „Z ogrodu i sadu” - sprawdzenie zrozumienia tekstu (odpowiedzi na pytania dotyczące tekstu i ilustracji)\n2. Rozmowa o warzywach i owocach zbieranych jesienią oraz sposobach ich przechowywania na podstawie ilustracji, własnych doświadczeń dzieci i informacji nauczyciela.\n3. „Łap piłkę” – zabawa ruchowa: dziecko stojące w środku kola rzuca piłkę do wybranej osoby, wypowiadając dowolny wyraz. Dzieci chwytają piłkę tylko wtedy, gdy podanym wyrazem jest nazwa owocu lub warzywa.\n4. „Gdzie kucharek sześć…” – praca z tekstem opowiadania. Wysłuchanie opowiadania, wskazanie bohaterów i określenie ich roli w przygotowywaniu zupy.\n5. Porządkowanie zdań wg kolejności zdarzeń, umieszczenie ich w konturze garnka na tablicy, głośne przeczytanie i przepisanie.\n6. Ustalenie kolejności czynności podczas przygotowywania warzyw na zupę, opowiadanie o tych czynnościach, zwrócenie uwagi na zasady higieny podczas przygotowywania posiłków. Wyszukanie w zdaniach czasowników.\n7. Dodawanie i odejmowanie w zakresie 10.\nĆwiczenia w rachunku pamięciowym: nauczyciel podaje liczbę i jeden z jej składników, a dzieci obliczają i podnoszą kartonik z brakującym składnikiem. Zapisywanie liczb na rysunkach owoców.\nTEMAT: Poznajemy świat za pomocą zmysłów.\n- Wartości odżywcze warzyw i owoców.\n- Rozpoznawanie przedmiotów na podstawie kształtu i smaku – klasyfikacja jakościowa.\n- Zapoznanie dzieci ze sposobami przetwarzania świeżych owoców i warzyw na zapasy zimowe przechowywane w spiżarni.\n- zna wartość odżywczą warzyw i owoców\n- zna sposoby przechowywania warzyw i owoców\n- rozumie szkodliwość spożywania słodyczy, chipsów i napojów gazowanych\n- bada wybranymi zmysłami cechy spożywanych warzyw i owoców\n- zapisuje w tabeli informacje uzyskane podczas pracy badawczej i je odczytuje\n- wykonuje pracę plastyczną\n- praca badawcza\n- ilustracje owoców i warzyw oraz ich przetworów\n- wiersz M. Kownackiej „W spiżarni”\n- ilustracja spiżarni wraz z półkami, na których przechowywane są przetwory\n- kawałki owoców i warzyw surowych i gotowanych, 3 rodzaje surówek\n- patyczek do modelowania\n1. W spiżarni – ćwiczenia wzbogacające słownictwo.\n- Rozmowa o sposobach przechowywania zapasów z ogrodu, sadu i lasu na podstawie własnych doświadczeń i ilustracji\n- Ćwiczenia słownikowe przygotowujące do wysłuchania wiersza. Dzieci czytają napisy z kartoników umieszczonych na tablicy: soki, dżemy, kompoty, miód, cebula, grzyby suszone, kapusta, ogórki kiszone, czosnek, gwoździe, oczy, uszy, szczotka. Spośród nich wybierają tylko te, które są nazwami zapasów na zimę.\n2. Słuchanie wiersza M. Kownackiej „W spiżarni” i rozmowa na temat utworu.\n3. Wyszukiwanie i podkreślanie w tekście nazw zapasów na zimę i łączenie ich z odpowiednimi elementami ilustracji. Ustalenie, które z podkreślonych nazw nie są zilustrowane. Dorysowanie górnej półki oraz słoików z miodem i dżemem. Nazwanie przetworów, które stoją na półkach i których nazwy nie wystąpiły w wierszu (soki, galaretki).\n4. Jaki ma smak? – określanie smaku potraw, owoców i warzyw\n- Zgadnij, co jesz? – gra dydaktyczna: nauczyciel częstuje dzieci, które mają zasłonięte oczy, potrawami ustawionymi na stole (owocami, warzywami, surówkami). Dzieci podaja nazwę zjedzonego warzywa lub owocu.\n- Rozmowa o wartościach odżywczych owoców i warzyw: witaminy i sole mineralne w owocach i warzywach, ich znaczenie dla rozwoju organizmu, skutki podjadania słodyczy i chipsów, uzasadnienie, dlaczego warto spożywać owoce i warzywa oraz potrawy z nich wykonane zamiast słodyczy, chipsów i napojów gazowanych.\n- Samodzielne próby badawcze: sprawdzanie smaku produktów słodkich, słonych, kwaśnych i notowanie wyników obserwacji w tabeli. Porównanie zapisów w tabelach i zapisanie wniosków.\n5. „Jesienne warzywa” – wyklejanka z plasteliny.\n- Wyjaśnienie zadania plastycznego\n- Rysowanie konturów wybranego warzywa i wyklejanie go plasteliną. Modelowanie powierzchni rysunku za pomocą patyczka.\n- Rozpoznawanie za pomocą dotyku faktury wyklejanki i jej nazywanie .\nTEMAT: Skąd się biorą nowalijki przez cały rok?\n- Krzewienie postaw wzmacniających dbałość o swoje zdrowie.\n- Wychowanie w duchu ekologii.\n- wie, jakie warunki potrzebne są do prawidłowego rozwoju roślin\n- wie, jakie znaczenie dla zdrowia ma właściwe odżywianie się\n- rozumie potrzebę organizowania pracy zespołowej\n- zna znaczenie pojęć: nowalijki, witaminy\n- poznaje pojęcia: żywność ekologiczna i ekologiczne uprawy\n- poznaje możliwości upraw warzyw w szklarni i w tunelu foliowym\n- praca z ilustracją\n- kosz z nowalijkami\n- informacje o wartości odżywczej warzyw i owoców\n- symbole ilustrujące warunki rozwoju roślin\n- tektury z nazwami warzyw\n- wycinki z kolorowych czasopism i broszur z warzywami i owocami\n- zdania z ukrytymi nazwami nowalijek\n1. „W poszukiwaniu skarbu” – zabawa w „Ciepło – zimno”. Dziecko, które wraca zza drzwi, szuka ukrytego w klasie skarbu (warzywa). Pozostałe dzieci są nawigatorami, którzy za pomocą słów: ciepło, zimno, gorąco prowadzą szukającego do celu.\n2. „Dlaczego warto jeść nowalijki?” – wypowiedzi na temat potrzeby spożywania nowalijek.\n- Oglądanie zawartości kosza młodymi warzywami i rozmowa kierowana z dziećmi. Dzieci podchodzą do kosza, wyjmują jedno z warzyw i podają jego nazwę.\n- Rozwiązanie rebusu i wyjaśnienie pojęcia nowalijka.\n- Swobodne wypowiedzi dzieci na temat spożywania nowalijek w ich domach.\n- Wyszukiwanie w zdaniach ukrytych nazw nowalijek i pisanie ich.\n3. „Co to jest? – zabawy utrwalające nazwy nowalijek.\n- Dzieci z zawiązanymi oczami wyjmują jedną z nowalijek z kosza i za pomocą zmysłu dotyku, węchu i Samku rozpoznają ją i nazywają.\n- Nauczyciel ukrywa pod serwetką dowolna nowalijkę. Jedno z dzieci zagląda pod serwetkę i opisuje jej wygląd, smak oraz zapach. Pozostałe dzieci na podstawie tego opisu podaja nazwę rozpoznanego warzywa.\n4. „Skąd się biorą nowalijki?” – warunki uprawy roślin w szklarniach.\n- Wypowiedzi na temat warunków rozwoju roślin na podstawie symboli umieszczonych na tablicy.\n- Słuchanie wypowiedzi nauczyciela dotyczącej warunków uprawy warzyw w szklarni.\n- Wyjaśnienie nauczyciela dotyczące upraw ekologicznych (zaniechanie stosowania nawozów sztucznych i pestycydów, które powodują gromadzenie się w organizmie trucizn i związków dlań szkodliwych, stosowanie środków naturalnych) i żywności ekologicznej (sprzedawana w wyznaczonych miejscach, droższa, ale zdrowsza).\n5. „Jedz owoce i warzywa!” – wykonanie plakatu techniką mieszaną.\n- Wykonanie w grupach plakatu zachęcającego do spożywania nowalijek. Wykorzystanie wycinków z kolorowych czasopism i broszur.\nOpracowanie : Anna Pankau


Czy jeden Windows może "zarazić" drugiego Windowsa? - Problemy z oprogramowaniem - dobreprogramy - forum\nCzy jeden Windows może "zarazić" drugiego Windowsa?\nmichall1 (michałł) 2012-11-14 22:27:13 UTC #1\nCześć. Mój problem dotyczy bezpieczeństwa.\nMam zainstalowane dwa Windowsy na jednym dysku. Jest to 7 i 8. Chciałbym zapytać czy w przypadku, kiedy w trakcie korzystania np. z Siódemki do systemu dostałby mi się jakiś syf w postaci wirusa czy malware to szkodniki te są w stanie w jakiś sposó zarazić mi także windows 8 :?: Jest taka możliwość, czy może systemy są od siebie odizolowane i śmieci zostają tylko na zainfekowanym systemie :?:\nCedar (Cedar) 2012-11-14 22:29:48 UTC #2\nOczywiście, że jest możliwość zarażenia. Wirus np. dopisuje się do danego rodzaju pliku na całym dysku niezależnie czy to ta sama partycja czy inna. Skoro ty masz dostęp do innych partycji to i wirus nie ma z tym problemu.\nLewanxd (Lewanxd) 2012-11-14 22:39:31 UTC #3\nCzęsto wirusy atakują pliki wykonywalne *.exe, tak więc nie ma znaczenia partycja - gdy zarażony plik uruchomisz w pozornie czystym systemie, wirus może przedostać się do innych ważnych plików.\nmozilla007 (mozilla007) 2012-11-14 23:36:16 UTC #4\nNiestety produkty MS nie są tak zaawansowane, by móc odseparować dwa systemy, nie mówiąc tutaj o partycjach. Jeśli coś się dostanie na jeden system to jest bardzo duże prawdopodobieństwo, że będzie dalej sobie hasało po dysku i na to najlepsza rada to odwirusować, format też bardzo dobrze pomaga, a najlepszym wyjściem to zmienić system i mieć problem z głowy na lata.\nMrBeckham666 (MrBeckham666) 2012-11-14 23:49:26 UTC #5\ndlatego to się wirus nazywa bo przechodzi z pliku na plik po prostu rozmnazają się.\nNie raz spotkałem się z komputerem gdzie 80% plików była zarazona przez jednego wirusa;]


Wzruszenie i niespodzianki w Przedszkolu Samorządowym w Dobrzykowie - Miejsko- Gminna Biblioteka Publiczna w Gąbinie\nJesteś tutaj:Strona główna » Wzruszenie i niespodzianki w Przedszkolu Samorządowym w Dobrzykowie\nWzruszenie i niespodzianki w Przedszkolu Samorządowym w Dobrzykowie\nW dniu 27.05.2021 r. ponownie mogłam zobaczyć się z moimi Ulubieńcami z Przedszkola Samorządowego w Dobrzykowie. W kilku zdaniach chcę opowiedzieć Wam jak wyglądało to spotkanie.\nByło ono wyjątkowe ponieważ dzieci zrobiły mi ogromną niespodziankę. Każda z trzech grup: tj. „Krasnali”, „Skrzatów” oraz „Witaminek” wykonała z pomocą Pań Przedszkolanek przepiękne kwiatki oraz laurkę nimi ozdobioną. Wspaniałe prezenty otrzymałam w związku z niedawno obchodzonym Dniem Bibliotekarza oraz Dniem Matki. Od jednej z grup dostałam również życzenia imieninowe. Było to dla mnie ogromnym zaskoczeniem i nie ukrywam - wzruszeniem.\nGrupie „Skrzatów” przeczytałam dwie książeczki: Anny Leblanc pt. ”Miś Brumi mały pomocnik” oraz Edyty Zarębskiej pt. „Antek i stara jabłonka”. Od dzieci otrzymałam jeszcze jeden wspaniały prezent. „Skrzaty” zaśpiewały dla mnie piosenkę z okazji Dnia Mamy.\nNajmłodszej grupie „Krasnali” przeczytałam bajeczki pt. „Kanarek Karol” oraz „Małą Kotkę”. Milusińscy z zainteresowaniem wysłuchali historii bohaterów.\nGrupie „Witaminek” przeczytałam wiersze Juliana Tuwima pt. „Rzepka” oraz „Ptasie radio”. Dzieci bawiły się ze mną również w kalambury. Dużo uśmiechu i radości wywołały odgadywane przez „Witaminki” tytuły bajek.\nTradycją z moich odwiedzin są nasze wspólne zdjęcia, które umieszczam poniżej.\nZ ogromną przyjemnością czekam na kolejne spotkanie z moimi uroczymi Przedszkolakami.\nCopyright © 2021 Miejsko- Gminna Biblioteka Publiczna w Gąbinie


Głosowanie przegrane przez windę to nie pierwsza takie zdarzenie. Przez toaletę upadł rząd | Polityka - Wiadomości Gazeta.pl\nWiktoria Beczek 27.05.2021 21:11\nJeden senator zatrzasnął się w windzie, inny nie mógł połączyć się z siecią i większości senackiej nie udało się przyjąć poprawek, o które tak zacięcie walczyła. Tym razem chodziło tylko o preambułę do ustawy, ale polska historia zna przecież przypadek upadku rządu przez przedłużającą się wizytę w toalecie.\nW czwartek Senat głosował nad przyjęciem preambuły do ustawy o Funduszu Odbudowy. Preambuła zobowiązywała rząd do wydatkowania środków zgodnie z zasadami sprawiedliwości, transparentności i praworządności. Ostatecznie senatorowie przegłosowali ustawę bez poprawek, bo dwaj senatorowie KO mieli problemy - Leszek Czarnobaj miał zatrzasnąć się w windzie, a Aleksander Pociej pomylił się i zagłosował przeciwko.\nZaskakujący wynik głosowania w Senacie. Fundusz Odbudowy bez preambuły\nProblemy żołądkowe obaliły rząd\nGłosowanie nad preambułą przywodzi na myśl zdarzenie sprzed niemal 30 lat, kiedy poseł Zbigniew Dyka utkwił w toalecie, a kiedy z niej wyszedł, Polska nie miała już rządu.\nKonflikt rządu Hanny Suchockiej z "Solidarnością" doprowadził do wniosku o wotum nieufności. Sejm, wówczas złożony z bardzo wielu małych partii o niewiele mówiących nazwach (jak Polska Partia Przyjaciół Piwa), a w skład koalicji rządzącej wchodziło osiem ugrupowań. Mimo większości po stronie Suchockiej przegłosowano wniosek o wotum i rząd upadł. Zabrakło jednego głosu spóźnionego posła - Zbigniewa Dyki.\nNajczęściej powtarzana wersja to ta o problemach żołądkowych, które Dykę zatrzymały w toalecie. On sam po latach stwierdził, że chodziło jednak o "problem z windą". Możliwe jednak, że Dyka celowo nie pojawił się na głosowaniu, bo krótko wcześniej został odwołany ze stanowiska ministra sprawiedliwości. Tego się już nie dowiemy, bo Zbigniew Dyka zmarł w 2019 roku.\nZiobro przed Trybunał Stanu. Premierka nie przyszła\nPolitycy Platformy Obywatelskiej wielokrotnie wyrażali żal z powodu innego głosowania, które przepadło ze względu na nieobecność. Chodzi o wniosek, by postawić Zbigniewa Ziobrę przed Trybunałem Stanu. Głosowanie miało się odbyć tuż przed końcem kadencji Sejmu, ale decydujący nie był jeden, ale pięć głosów. Do postawienia Ziobry przed Trybunałem potrzeba było 276 głosów, "za" zagłosowało 271.\nTylko z PO nie głosowało dziewięcioro parlamentarzystów. Wśród nich była premier Ewa Kopacz. - Pięciu głosów zabrakło? To nawet gdybym była, to by i tak czterech brakowało - komentowała wówczas Kopacz.\nZ PSL nie pojawiło się siedmiu posłów, w tym wicepremier Janusz Piechociński. Dwóch posłów PSL postanowiło się wstrzymać, a jeden zagłosował przeciwko.


należy do najłatwiejszych i przyjemnych. Unikajmy więc różnego rodzaju sądów jak ognia. Niestety czasem nie jesteśmy w stanie uniknąć takiego spotkania. Jeśli ktoś się rozwodził, to wie o czym mówię. Roz\nDodane: 26-05-2019 07:16\nUbranka i akcesoria dla niemowlakaUczyć bhp dobrze?Propozycje zabawek dla dziewczynekKrótko o bluzkach i bluzach oraz o modzieUdana imprezaPodzespoły samochodowe i jego naprawaWalka z pasożytamiO geodezji, budowach i działkachMobilne ogrzewaniePrzewozy, transfery i inne przejazdy trasówkamiNa szybko o tworzeniu aplikacji na potrzeby firm The right equipment for the type of printing Powrót dywanów na salony!Porady dla księgowych myjnie bezdotykowe cena zakupu2021 jest dobry aby dokonać rozwoduLekkostrawnie - o ślubie i weseluW gąszczu przepisów polskiego prawaTworzenie sklepów dla internetu. Co powinien mieć e-sklep?Bo dom powinien być ciepłyOgólnie o odzieży medycznejPrawo - nie warto być ignorantemDlaczego firmy organizujące eventy wynajmują mebleSlip rings - what they are?Jak dokonać rozwodu - zmiany w 2021Zamawianie oprogramowania dedykowanegoOgólnie o technikach grzewczychW 2020 można dobrze wyjść cało z dachowania ale czy za za 10 lat też?Poradnik pacjenta - dobry stomatolog ZabrzeO kawie


Z życia religijnego Ziemi Tuczyńskiej\nWizytacje dziekańskie w parafii Tuczno z 1949 r. oraz w parafii Marcinkowice z 1955 r.\nFunkcjonowanie parafii na terenie dekanatu wałeckiego było przedmiotem licznych wizytacji dziekańskich już w czasach nowożytnych. Jako przykład może posłużyć wizytacja z I poł. XIX w. w ówczesnej Schloppe (Człopa), przeprowadzona przez ks. dziekana Antoniego Perzyńskiego z Wałcza. Szczegółowej oceny wizytacji A. Perzyńskiego dokonał ostatnio Jarosław Ciechanowicz. Problematyka ta, odnosząca się do czasów po II wojnie światowej, nie znalazła należytego odzwierciedlenia w badaniach regionalnych historyków. Odczuwalny jest brak opracowań na ten temat. Prezentowane wizytacje w parafii Tuczno (1949 r.) oraz w parafii Marcinkowice (1955 r.), zostały przeprowadzone przez księdza dziekana Bernarda Zawadę. Opis lustracyjny inwentarza gospodarczego, biur parafialnych oraz próba wyjaśnienia problemu nauczania religii w szkołach podległych obydwóm parafiom, odsłaniają nieznane wydarzenia religijne, mające miejsce w regionie wałeckim. Wnioski nakreślone przez wizytującego ks. B. Zawadę oddają specyficzny klimat czasów stalinowskich. Ukazane zostały m.in. trudności nurtujące proboszczów niniejszych parafii, w tym także ich mieszkańców.\nPrzytoczony materiał źródłowy znajduje się w zasobach Archiwum Diecezji Koszalińsko-Kołobrzeskiej w Koszalinie. Artykuł jest przyczynkiem do dalszych badań nad życiem religijnym Tuczna i Marcinkowic. Działalność wałeckich parafii po 1945 r. zasługuje na odrębną analizę badawczą. Ze względu na zachowane źródła archiwalne (często jednak w formie szczątkowej), warto przygotować publikację na temat powojennych dziejów religijnych wspomnianych parafii. Wskazane jest przeprowadzenie kwerendy źródłowej w archiwach Instytutu Pamięci Narodowej oraz w archiwach kościelnych.\n„Zgodnie z § 33 rozporządzenia o prawach i obowiązkach Księży Dziekanów z 8 czerwca 1946 r. i z załączoną do tegoż rozporządzenia instrukcją o wizytacji parafialnej dokonywanej przez księży Dziekanów, wizytowałem dnia 7 i 8 lipca 1949 r. kościół parafialny w Tucznie.\nCzynności wstępne odbyły się zgodnie z przepisami, po czym zrewidowałem tabernakulum i naczynia, w których przechowuje się Najśw. Sakrament. Z egzaminu dzieci w katechizmie przekonałem się, że dzieci są bardzo dobrze uczone w nauce religii. Egzamin wypadł bardzo dobrze. Pytania stawiane przez ks. proboszcza były bardzo jasno, prosto i logicznie. Odpowiedzi dzieci były pewne, śmiałe i szybkie. Egzamin trwał 20 minut. Na koniec i ja stawiłem kilka pytań, ale dzieci nie lękały się, odpowiadały tak samo śmiało i pewnie. Dzieci są wprawione do biegu myśli za nauczycielem, biorą wszystkie udział i zauważyłem, że wszystkie pracują umysłowo na lekcji. Świadczy to, że ks. proboszcz, gdy uczy w szkole, to w lekcje wkłada całą swoją energię i ducha. Zauważyłem nadto, że dzieci lubią i kochają ks. proboszcza. Przekonałem się też, że dzieci umieją pieśni religijne, zaintonowałem w toku egzaminu dwie stosowne pieśni eucharystyczne i do Serca Jezusowego, ale dzieci doskonale śpiewały.\nNagrobek na cmentarzu żydowskim w Tucznie (zdjęcie autora).\nStwierdziłem, że na terenie parafii są cztery szkoły powszechne, a mianowicie: w Tucznie VI oddziałowa, w Rzeczycy V oddziałowa, w Strzelnie i Prusinowie IV oddziałowe. Nauka religii odbywała się we wszystkich szkołach regularne do końca roku szkolnego, tj. po dwie godziny tygodniowo w każdej klasie. W Tucznie uczył religii sam ks. proboszcz, w Rzeczycy również ks. proboszcz dojeżdżał, a gdy nieraz nie mógł jechać, to dojeżdżał syn kościelnego w zastępstwie. Do Strzelna dojeżdżał również ks. proboszcz. W Prusinowie uczyła kierowniczka, do półrocza uczyła w ramach planowych godzin lekcyjnych, a od półrocza, kiedy jej zabroniono, to uczyła dzieci poza lekcjami, po południu, jako przygotowanie dzieci do I-ej Komunii św. Zwolniwszy dzieci, zbadałem zgodność majątku ruchomego i nieruchomego kościoła i beneficjum i stwierdziłem, że wszystko zgadza się z inwentarzem, zatwierdzonym przez Kurię dnia 28.III.1947 r.\nWizytowałem też szczegółowo cały kościół i przekonałem się, że wszystko w kościele jest utrzymane w porządku. Ołtarze przepisowo nakryte potrójnymi obrusami, we wszystkich ołtarzach są relikwie, za wyjątkiem jednego ołtarza bocznego, z którego portatyl jest wyjęty i wypożyczony SS Elżbietankom. Zauważyłem, że tabernakulum w głównym ołtarzu jest mocno spróchniałe, ale ks. proboszcz zaznaczył, że już się wykonuje nowe tabernakulum z drzewa dębowego, stylowe i odpowiednie do tej świątyni. Zauważone małe niedociągnięcia i przeoczenia ks. proboszcz zaraz sobie zanotował, aby je usunął, jak np. chorągwie znajdujące się w bocznej kaplicy nie opierać, ale przymocować do ławki; baldachim znajdujący się w przedsionku kościoła zabezpieczyć pokrowcem. Zrewidowałem też dokładnie zakrystie i stwierdziłem, że wszystkie paramenta są dobrze przechowywane w szafach i komodach. Bielizna kościelna czysta, ornaty w szufladach przewietrznych. Naczynia liturgiczne w futerałach. Zakrystia jest doskonale zabezpieczona przed ewentualnymi włamaniami.\nBadając stan zewnętrzny kościoła oraz budynków kościelnych i beneficjalnych nie zauważyłem żadnych poważniejszych uszkodzeń, jedynie należałoby bramę wejściową od plebanii na cmentarz kościelny otynkować, a tym zabezpieczyć przed dalszym niszczeniem się muru. W budynkach beneficjalnych zauważyłem wzorowy porządek i czystość. Dachy, ogrodzenia, wszystko jest w należytym porządku.\nW biurze parafialnym stwierdziłem, że wszystkie księgi parafialne są dobrze prowadzone. Nie zauważyłem żadnych istotnych braków. Nie ma tylko następujących ksiąg parafialnych: księgi stanu dusz, cmentarnej, konwersacji, tematów kazań, spisu dzieci do I-ej Komunii św., bierzmowanych. Protokoły kanonicznego badania narzeczonych – przejrzałem dokładnie i nie zauważyłem braków. Przejrzałem też siedem fascykuł, w których są uporządkowane dokumenty archiwum parafialnego i rozmaitych spraw.\nNastępnie starałem się przekonać o stanie moralnym parafii i o stosunku wiernych do proboszcza i uważam, że parafia moralnie dobrze jest postawiona. Lud jest pobożny, bierze w nabożeństwach czynny udział przez śpiew i responsoria. Śpiew ludu bardzo dobrze postawiony. Wszyscy są wyrobieni i karni. W stosunku do ks. proboszcza są oddani, odnoszą się z szacunkiem. Wszyscy parafianie pozdrawiają księży staropolskim: „Niech będzie…”. Zauważyłem, że parafianie kochają swego ks. proboszcza.\nOdnośnie do życia i gorliwości proboszcza stwierdzam co następuje: ks. proboszcz jest człowiekiem bezpośrednim, towarzyskim, w pracy energicznym, gorliwym. W pracę swą wkłada całego swego ducha i energię. To się parafianom podoba. Jedno tylko jest nie dobre, ks. proboszcz czasami zapomina się i przekracza umiar w piciu wódki. W tym go po bratersku upomniałem, aby bacząc na wielką godność kapłańską, nadto na czasy jakie obecnie przeżywamy, aby za wszelką cenę szanował się i nie dawał zgorszenia.\nPrzechodząc z ks. proboszczem kwestionariusz wizytacyjny, zwróciłem mu szczególną uwagę na następujące niedociągnięcia:\n1) bramę boczną, wiodącą z plebanii na cmentarz kościelny, otynkować.\n2) wykonać małą naprawę w ogrodzeniu cmentarza grzebalnego.\n3) wprowadzić księgę stanu dusz.\n4) wprowadzić księgę I-ej Komunii św. dzieci.\n5) założyć Krucjatę Eucharystyczną.\nNa konferencję zgłosiło się około 350 parafian.\nCzaplinek-Tuczno, dnia 8 lipca 1949 r.”.\n„Zgodnie z § 33 rozporządzenia o prawach i obowiązkach Księży Dziekanów z 8 czerwca 1946 r. i z załączoną do tegoż rozporządzenia instrukcją o wizytacji parafialnej dokonywanej przez księży Dziekanów, wizytowałem dnia 6 października 1955 r. kościół parafialny w Marcinkowicach.\nCzynności wstępne odbyły się zgodnie z przepisami. Nie było obecnych wiernych; kościół, zakrystię i tabernakulum zrewidowałem w obecności Ks. Proboszcza. W kościele panuje porządek, czystość. Ołtarze są czysto utrzymane, tabernakulum również. Ściany kościoła wymagają odświeżenia, ale zważywszy, że kościół jest zabytkiem, nie będzie łatwą rzeczą wziąć się Ks. Proboszczowi do malowania kościoła. Kościół jest mały, może pomieścić z górą 500 osób. Razi w kościele nieszczęśliwy jego układ: duża stosunkowo kruchta (przedsionek), chór zbyt wysoko i bez organów. Kaplica znajdująca się po prawej stronie kościoła ma ślady zacieków.\nZakrystia jest bardzo mała, wilgotna, ma tylko jedno okno, czuć wilgoć i stęchliznę. Należałoby odsunąć szafę (kredens) i przekonać się, czy od strony ściany nie psują się deski kredensu. W zakrystii jest tablica tytułu kościoła, tablica z imieniem Papieża, Ordynariusza i Oratio imperata, jest też klęcznik z modlitwami Praeparatio ad Missam.\nBadając stan zewnętrzny kościoła zauważyłem, że pomimo przeprowadzonej poprawki dachu, jest jeszcze kilka dachówek uszkodzonych w dachu kościoła; a również w wieży pęknięcie muru od czasów działań wojennych jeszcze nie zafugowano. Ta szczelina w murze powoduje dalsze niszczenie muru przez zacieki, zwłaszcza w porze zimowej. Chociaż mur jest gruby i mocny, to jednak wiemy, że siła przyrody jest większa i w porze zimowej może mur pękać. Plac przy kościele jest obwiedziony dobrym oparkanieniem i znajduje się w porządku. Budynki plebańskie wymagają koniecznego remontu. Zwłaszcza dach na plebanii. Na ogół dach jest dobry, tylko w niektórych miejscach odsunięte są dachówki, ten stan trwa już od kilku lat. Ks. Proboszcz zaręcza, że jeszcze w tym miesiącu paźdz. będzie przeprowadzona naprawa dachu na plebanii. Inne budynki, jak stodoła i budynki gospodarcze mają dachy dobre. Budynki gospodarcze niszczeją. Jest w nich mur pruski, belki próchnieją, zwłaszcza przy futrynach drzwi. Budynki są prawie puste i dlatego Ks. Proboszcz uważa, że nie ma konieczności je naprawić. Podsunąłem Ks. Proboszczowi, że jednak przy dobrej woli i gorliwości można by gospodarczym sposobem wymienić zepsute belki w futrynach i wstawić drzwi, bo brak jest drzwi do budynków gospodarczych. Tam, gdzie Ks. Proboszcz używa, tj. stajnia dla konia, garaż na motor, są drzwi, widać stąd, że można by i cały budynek gospodarczy zabezpieczyć. Ks. Proboszcz szacuje budynki kościelne z punktu doraźnej korzyści dla siebie. Nie liczy się z tym, że następca jego będzie chciał wykorzystać wszystkie budynki beneficjalne, nawet gospodarcze.\nNagrobek na cmentarzu poewangelickim w Marcinkowicach (zdjęcie autora).\nW biurze parafialnym stwierdziłem, że księgi parafialne są prowadzone starannie i pismem czytelnym. Jest zdecydowana różnica od zeszłorocznej wizytacji dziekańskiej; akta są uporządkowane, księgi prowadzone czysto, protokóły kanonicznego badania narzeczonych prowadzone są dokładnie. Brak jest księgi konwersji. Konwersje są zanotowane tylko w protokółach. Nie trudno będzie sporządzić akta konwersji w specjalnej ku temu księdze, mając protokóły przeprowadzonych konwersji. Po przejrzeniu i zrewidowaniu biura parafialnego, zanim przeszedłem do omówienia dekretu powizytacyjnego z poprzedniej wizytacji dziekańskiej, przeszedłem do kwestii nauczania religii w parafii.\nNa terenie parafii jest 9 szkół podstawowych, a mianowicie w następujących miejscowościach: 1/ Marcinkowice, 2/ Mirosławiec, 3/ Jamno, 4/ Lubiesz, 5/ Bronikowo, 6/ Pruchnowo, 7/ Hanki, 8/ Łowicz, 9/ Stara Korytnica.\nKs. Proboszcz uczy religii dzieci poza szkołą, na terenie parafii w dwóch punktach, tj. w Mirosławcu 3 razy w tygodniu i w Marcinkowicach 3 razy w tygodniu. Według oświadczenia Ks. Proboszcza do Mirosławca przychodzą dzieci z samego Mirosławca, z Hanek i Łowicza. Do Marcinkowic przychodzą dzieci z samych Marcinkowic, z Jamna, Lubieszy i Bronikowa. Ks. Proboszcz oświadczył, że z Lubieszy i Bronikowa słabo dzieci przychodzą. Natomiast dzieci w Pruchnowie i Starej Korytnicy nie mają religii od początku samego. Dzieci w Pruchnowie jest około 30, a w Starej Korytnicy około 26.\nOmawiając tę kwestię podkreśliłem Ks. Proboszczowi, że sprawa nauczania religii dzieci jest najpilniejszą i najodpowiedzialniejszą. Tutaj trzeba wykazać całą gorliwość kapłańską. Zaniedbanie nauczania dzieci prawd bożych jest stratą niepowetowaną dla Boga, Kościoła i Ojczyzny. Powiedziałem Ks. Proboszczowi, że jeżeli wykazuje dużo sprytu i zapobiegliwości o sprawy doczesne, o utrzymanie siebie i najbliższej służby, tak również trzeba wykazać ten spryt i umiejętność i gorliwość w zorganizowaniu sobie pomocy w katechizacji. Stwierdzam, że Ks. Proboszcz Bąk ma zdolność do załatwiania spraw, które przynoszą mu osobistą korzyść. Jestem pewny, że również potrafił wyszukać sobie odpowiednią siłę pomocniczą w nauczaniu dzieci religii i jestem pewny, że gdyby chciał, to by zabezpieczył utrzymanie dla katechety, czy katechetki.\nNauczanie dzieci religii w parafii Marcinkowice jest wciąż problemem zaniedbanym. Strach pomyśleć, że są wioski takie, w których młodzież szkolna od pierwszej klasy do klasy ostatniej nie ma religii. Wiadomości religijne zdobywają te dzieci tylko w okresie przygotowawczym do pierwszej Komunii św. Sam Ks. Proboszcz przyznał mi ten stan. Sądzę, że nie ma drugiej parafii w dekanacie wałeckim tak zaniedbanej pod względem nauczania, jak parafia Marcinkowice. Przyznał mi Ks. Proboszcz rację, że można było w Mirosławcu mieć 2 razy religię w tygodniu, a ten trzeci dzień poświęcić dla Starej Korytnicy. Przecież z Mirosławca jest wygodna komunikacja koleją do Korytnicy. Ma Ks. Proboszcz dobry motocykl, na którym jeździ. Mógłby w miesiącach od kwietnia do listopada, z wyłączeniem miesięcy wakacyjnych, jeździć do Pruchnowa, bodaj raz w tygodniu. Mógłby też jeździć do Bronikowa i Lubieszy. W tych dwóch ostatnich wioskach jest dużo dzieci, są szkoły siedmiooddziałowe. Widać z oświadczenia Ks. Proboszcza, że dzieci z Bronikowa i Lubieszy słabo uczęszczają na religię do Marcinkowic. Ani w ub. roku, ani w tym roku nie miałem szczęścia widzieć się z dziećmi, a wyraziłem Ks. Proboszczowi gorące życzenie, abym mógł się zetknąć z dziećmi.\nW ub. roku w protokóle powizytacyjnym otrzymał Ks. Proboszcz szczególnie mocny nakaz, aby problem nauczania rozwiązał z korzyścią dla wszystkich dzieci całej swej parafii. Skutkiem tego polecenia Kurii było wielkie oburzenie Ks. Proboszcza na Dziekana. Tymczasem przy obecnej wizytacji nic, zupełnie nic się nie zmieniło na lepsze. Z bólem serca stwierdzam, że taki opłakany stan trwa w tej parafii od początku. Są bowiem wioski, które przez 10 lat nie miały nauki religii. Dzieci zdobywają z tych wiosek wiadomości religijne tylko w okresie przygotowawczym do pierwszej Komunii św. My wiemy ile mogą się nauczyć dzieci w tak krótkim czasie, a ile tym dzieciom pozostaje z tych wiadomości. Nie wiem, czy jest druga parafia w dekanacie wałeckim tak zaniedbana pod względem nauczania dzieci, jak parafia Marcinkowice.\nPrzechodząc nad tym problemem do konkretnych wniosków podałem Ks. Proboszczowi sposoby rozwiązania tej trudności. Przyjąć trzeba koniecznie do parafii siłę pomocniczą, katechetkę, względnie katechetę. Środki na utrzymanie podałem, ofiary z opłatków, część ofiar z kolędy i na pewno to wystarczy na cały rok. Wskazałem Ks. Proboszczowi Bąkowi przykład parafii Rudki, gdzie młody Ks. Proboszcz Jaszkiewicz od samego przejęcia parafii postarał się o katechetę i wspólnie ze sobą objął dzieci całej parafii. Nie szczędzi trudu, ani ofiar pieniężnych, aby tylko ratować dusze dziecięce przed zeświecczeniem. Przez tę ofiarę zdobywa się serca młodzieży i wdzięczność rodziców. Zaniedbanie tego obowiązku odczuwa Ks. Proboszcz od swych parafian, niejednokrotnie daje się słyszeć, że Ks. Proboszcz nie troszczy się o dzieci, o ich wychowanie religijne.\nPo tak dokładnym omówieniu sprawy nauczania przeszedłem z Ks. Proboszczem do rozpatrzenia dekretu powizytacyjnego z ostatniej wizytacji dziekańskiej. I stwierdziłem, że:\nAd 1/ Budynki gospodarcze i dach na plebanii, w momencie wizytacji nie zostały jeszcze poprawione. Mają być w tym miesiącu październiku.\nAd 2/ Dekretu odpustowego jeszcze Ks. Proboszcz nie uzyskał w Kurii Ordynariatu. Przyobiecał, że w najbliższych dniach prześle wnioski w tej sprawie.\nAd 3/ Testamentu Ks. Proboszcz jeszcze nie sporządził. Trzeba było długo przekonywać, że przecież nic na tym Ks. Proboszcz nie straci, bo już przez śmierć pozbędzie się wszystkiego, a testament sporządzony przez Ks. Proboszcza da świadectwo pośmiertne, że żył po kapłańsku i umarł po kapłańsku, nie przywiązywał się zbytnio do tych marności ziemskich. Ks. Proboszcz sądził, tak się wyraził, że sporządzenie testamentu odbierze mu prawa dysponowania za życia jego majątkiem. Przyobiecał, że wkrótce sporządzi wyśle testament do Kurii Ordynariatu.\nAd 4/ Kluczyk drugi do tabernakulum jest.\nAd 5/ Biuro parafialne z całą jego zawartością jest już porządnie i dobrze prowadzone.\nAd 6/ Sprawa mebli nie jest jeszcze jasno postawiona. Ks. Proboszcz wyszczególnił do jakich pokoi meble są przygotowane. Ale gdy się zapytałem które to są meble, czy te, które tu widzimy? – odpowiedział, że nie, że te meble są na strychu. Jakie one są, w jakim stanie, nie wiadomo. Ks. Proboszcz nie raczył z okazji wizytacji pokazać tych mebli. Wiadomo, że meble używane, na parterze są w bardzo dobrym stanie. Są to meble po niemieckim proboszczu i jest kwestia, czy Ks. Proboszcz Bąk nabył do tych mebli prawo własności przez Opłacenie w Urzędzie Likwidacyjnym, czy ma na te meble prawo własności? Uważa je za swoją własność.\nMam obawę, że przy zmianie rządcy parafii, następca będzie miał niepewne meble, tak co do ich jakości, jak co do ilości.\nAd 7/ Co do nauczania dzieci religii, już wyżej było powiedziane.\nProtokół z rewizji kasy kościelnej w Marcinkowicach (6 X 1955 r.).\nTrudno jest mi zorientować się o stanie moralnym parafii, jak i o stosunku wiernych do proboszcza. Parafianie mówią, że nie wiedzieli, iż miała być wizytacja, gdyż nie widziałem w księdze niedzielnych ogłoszeń wzmianki o mającej się odbyć wizytacji dziekańskiej w parafii.\nKs. Proboszcz oświadczył, iż pobożność wiernych w Mirosławcu jest większa, aniżeli w Marcinkowicach. Być może, że tu przyczyną słabej frekwencji na niedzielne nabożeństwa jest miejscowy duży zespół PGR, który w okresach lata i jesieni zatrudnia ludzi nawet w niedziele i święta, gdy zachodzi tego potrzeba.\nBadając podane w kwestionariuszu liczby przy komuniach niedzielnych, codziennych, w pierwsze piątki, czy też frekwencji na nabożeństwa, mam wrażenie, że podane liczby są niejednokrotnie przesadzone. Ogólnie patrząc na duszpasterstwo Ks. Proboszcza, można jeszcze jedno zauważyć, że Ks. Proboszcz mało się udziela swym najbliższym sąsiadom i mało też korzysta z usługi swych sąsiadów. A przecież od czasu do czasu jest wskazanym, aby zawitał obcy kapłan do spowiedzi, czy ze słowem bożym. Ludzie tego pragną.\nNa potwierdzenie tego mam w aktach dziekańskich skargę Ks. Proboszcza Kasprowicza na Ks. Proboszcza Bąka, że w bieżącym roku zawiódł go z pomocą w spowiedzi wielkanocnej. Jest już ogólna opinia, że na Ks. Proboszcza Bąka nie można liczyć z pomocą.\nKończąc wizytację, prosiłem Ks. Proboszcza, aby jak najprędzej załatwił polecenia nie wypełnione z poprzedniej wizytacji, a szczególnie rozwiązał kwestię nauczania dzieci religii, naprawienia dachu na plebanii. Życząc Ks. Proboszczowi błogosławieństwa w jego trudnościach, poleciłem go opiece Boskiego Serca Jezusowego i Niepokalanemu Sercu Maryi. Ks. Zawada Bernard Dziekan”.\nPromocja książek o Żołnierzach Wyklętych\nDnia 21 lutego 2017 r. w Wałeckim Centrum Kultury odbyło się spotkanie autorskie z Kajetanem Rajskim oraz Dariuszem Żurkiem. Głównym celem spotkania była promocja kwartalnika "Wyklęci" oraz publikacji pt. "Znad Prosny nad Odrę. Żołnierz Wyklęty Jan Żurek ps. Groźny". Spotkanie prowadził ks. dr Jarosław Wąsowicz z Piły.\nZ dziejów Różewa\nRóżewo znajduje się w obrębie, otoczonym wieńcem ok. 40 wyburzeń, których większa część powstała w 1834 roku po tzw. podziale miejscowości. We wsi rolnicy sprzedawali rzemieślnikom oraz innym „wolnym ludziom” swoje folwarki i budowali nowe zagrody chłopskie, aby móc radykalnie zarządzać daleko oddalonymi gruntami.\nMiejsce, na których powstały nowe folwarki określane było mianem „Knasterrahm”. Na mapie podziałowej zagrody chłopskie (fermy) nie były naniesione na granicy polnej, ale tutejsze pola nazwane zostały „Polami Rehmelsa”. Skąd właściwie wzięła się ta nazwa?\nW Różewie nie było osoby (właściciela) o nazwisku Rehmel, tak więc określenie to musiało powstać zupełnie z innego powodu. Są do tego następujące przypuszczenia. Gdy w XIII wieku Różewo zostało założone przez pewnego najemcę, który dokonał pomiaru wsi, sprowadził rolników i jako sołtys otrzymał dużą część pola, cały obszar wsi nie był wykarczowany. Pewna część (co było zwyczajem) zachowała się i istniała dalej jako las gminny, jak również okolica „Rahmod”. Dopiero później wykarczowano las gminny, przy czym jego pozostałości zostały spalone, aż „trzaskało” („knastern” w tłumaczeniu na polski oznacza trzaskać). Wyjaśnienia nazwy można szukać także w starym wierszu pt. „Knasterrahmschen”. Oto jego treść:\nKachur siedzi na szczycie,\nOtto łata sobie buta;\nKühn zarzyna cielaka,\nFranz Friske zarzyna kurczaka.\nWszędzie pachnie radością.\nJesse ze swoim długim nosem\ngania wszystkie żaby na łące.\nWszystkie grunty, rozciągające się pomiędzy „Knasterrahm” i „Weckwert- Prandtke” były wówczas własnością chłopów lub sołtysa. Pola ciągnące się po obydwóch stron drogi Schrotzera nazywały się „Duhrkesplan”, „Hoppenplan”, Primusplan”, „Wegnersplan” i „Schackow-Vorwerk”. Ta ostatnio wymieniona część majątku była dawniej działką gruntową sołtysa i ok. 1834 roku należała do sołtysa Zummacha, a następnie do Schackowa, od którego odkupił ją właściciel dóbr szlacheckich Philipp Wahnschaffe, który zarządzał nią jak folwarkiem. Rezydencją byłej działki gruntownej sołtysa była ferma, należąca do murarza Augusta Witta. Inne części położone były w zachodniej części wsi i rozciągały się od „Schulzweg” aż za „Grasbruch”, pomiędzy „Wegberg” i drogami wiejskimi do Arnsfelde. Od 1580 do 1639 roku urząd sołtysa sprawowała rodzina Storz. Z upływem czasu (do 1835 roku) majątek ziemski sołtysa podzielony został na 4 części. Pierwszą z nich była część należąca do Zummacha, drugą stanowił późniejszy „Redelsplan”, zarządzany przez posiadacza Redela. Trzecia część należała w 1834 roku do Westphala i graniczyła z „Redelsplanem”; fermę posiadał do 1945 roku piekarz Ost, natomiast czwarta część rozciągała się aż do drogi wiejskiej w Arnsfelde. W późniejszym czasie część ta określana była jako „Ziemia Sołtysa”, zwłaszcza, że jej właściciel sprawował urząd sołtysa wsi na sołtysim dworze do 1885 roku - późniejszej własności ewangelickiego pastora o nazwisku Schulz.\nDo roku 1834 grunt obejmował tylko obszar położony z lewej strony drogi Schrotzera. Granica przebiegała przy „Knasterrahm”, wzdłuż obrębu Breitenstein (Dobino), skręcała na zachód od Quiramer Feldmark, obejmowała ceglany lasek, a następnie prowadziła dokładnie w południowym kierunku (wzdłuż pól należących do H. Pockrandta i Sonnenerga) obok domów ziemskich pracowników „Roter Strumph” i „Umlauf”. Ze starej cegielni, w której do 1880 roku wypalane były cegły, przeznaczone do budowy budynków gospodarczych, pozostały tylko zawalone mury. Obok cegielni w Różewie zlecono budowę stanowiska strzelniczego, przeznaczonego miejscowemu związkowi strzelców. W pierwszych dniach maja każdego roku strzelcy otwierali sezon strzelecki. Przy dźwiękach kapeli muzycznej szli na stanowiska strzeleckie, które znajdowały się na brzegu lasu.\nKuźnia znajdowała się w samym środku wsi przy stawie, zasilanym przede wszystkim przez wodę deszczową, która spływała do ścieku z górnej części miejscowości. Następnie woda przelewała się i kierowała dalej, płynąc przez rozwidlony rów (obok fermy Bruna Kortha). Nawarstwione w stawie opadające zawiesiny sprawiły, że w przeciągu jednego roku staw stał się płytki. Wielu interesantów, zarządzających swoją urodzajną ziemią, pracowało nad przywróceniem dawnej chłonności stawu. Ze stawu korzystał wiejski kowal, aby ochłodzić przymocowane do kół wozu obręcze (opony), oraz dzieci, które wiosną i latem biegały po nim boso z podwiniętymi nogawkami. Popołudniami i wieczorami powracało z łąki bydło, któremu staw służył jako wodopój. Późną jesienią, w okresie gdy zarzynano utuczone gęsi, gospodynie pozwalały swoim zwierzętom na obfitą kąpiel w stawie, w celu oczyszczenia zabrudzonych przy tuczeniu piór.\nWiejska kuźnia pochodziła prawdopodobnie z czasów (zanim dokonano w 1834 roku podziału gruntu w Różewie), w których kowal otrzymywał za swoją pracę deputat. Do niej należała również część pola zwana „Schmiedeplan”, którą udostępniono kowalowi. Naprzeciw niej znajdowała się część użytkowana przez stróża nocnego o nazwie „Nachtwächterplan”. Praca kowala obejmowała wiele czynności. Wykonywane przez kołodzieja wozy polne trafiały do kuźni, ponieważ należało je „podkuć” i wymienić zużyte części zamienne. Do nowych kół przyłączano obręcze. Sprzęt stosowany do pracy w polu (np. pług) samodzielnie wykonywał kowal; oprócz tego ostrzył on stępione nożyczki, podkuwał samodzielnie wykonanymi podkowami konie, w nowych obręczach wywiercał ręczną wiertarką potrzebne otwory. Wszystko wykonywał rękoma, ponieważ nie było wtedy odpowiednich maszyn.\nPierwsza maszyna wiertnicza pojawiła się w kuźni ok. 1900 roku. W tamtych czasach nie było węgla kamiennego. Kowal zadowalał się węglem drzewnym, które otrzymywał w dużej mierze poprzez pieczenie chleba. Każdy rolnik posiadał oddalon od swojej posiadłości piec, w którym chłopka przez 14 dni piekła chleb. Do kuźni dostarczany był węgiel drzewny za pomocą wózka. Przyjmuje się, że kuźnia w Różewie powstała w okresie lokowania wsi. Miał w niej pracować kowal, który oferował swoje usługi dla rolników. Rodzina Klawun mieszkała w Różewie od ok. 1800 roku. Kowal Andreas Klawun był poważaną osobistością. Oprócz pracy w kuźni zasłynął jako „doktor koni”. Wiele ciekawostek, dotyczących chorób koni, dowiedział się od swoich przodków, które później przekazywał swoim następcom. Zabierano go wszędzie, gdzie były chore konie. Jego zainteresowanie końmi było tak wielkie, że znał wszystkie konie z pobliskich i dalekich okolic. A. Klawun należał do wybranej przez chłopów deputacji, która w 1819 roku pośredniczyła w sprzedaży małych wówczas gruntów w Różewie. Grunty te, będące od 1812 roku w posiadaniu Otto Wilhelma z Herzberga, zostały sprzedane rolnikom za 16 tys. talarów. Aby wpłacić zaliczkę i wejść w posiadanie części kapitału obrotowego, rolnicy pożyczyli 5.900 talarów od handlowca o nazwisku Stargardt. Kupione gospodarstwo rolne, które uprawiano pracując zbiorowo. Początkowo było to opłacalne, ale wkrótce zaczęły pojawiać się nieprzewidywalne straty. Ceny zboża i bydła obniżyły się, a niezapłacone odsetki zostały wyegzekwowane poprzez zajęcie zboża i bydła. Grunty zaś poddano w 1828 roku licytacji. Aby nie utracić reszty majątku, przejął je poprzedni właściciel, a w momencie gdy większość rolników stała się bankrutami, automatycznie przestali być właścicielami i stali się pracownikami majątku ziemskiego. Członków deputacji, którzy doradzali kupno, uznano za kozłów ofiarnych. W gminie powstało wiele zatargów. Andreas Klawun zrezygnował w pracy w kuźni. Zaczął pracę jako niezależny mistrz (kowal) w nowej kuźni, znajdującej się w zachodniej części wsi, którą wybudował własnymi rękoma. Należała ona później do jego syna Andreasa, który pozostawił w spadku swojemu synowi Robertowi.\nPrzez dłuższy czas kuźnia wiejska była w posiadaniu rodziny Rehbein. W 1900 roku odkupił ją od Augusta Rehbeina starszy brat Roberta Klawuna Martin, dzięki temu kuźnia znowu była w posiadaniu rodziny Klawun. Wg wspomnień byłych mieszkańców Różewa „Martin Klawun wymachiwał młotem kuźniczym przez 45 lat. Odgłosy kowadła słychać było w całej wsi od rana do późna. Kowal odwiedzany był przez chłopów, szczególnie w deszczowe dni, kiedy nie można było pracować na polu. Przy takich okazjach spożywano czasem alkohol. Wtedy też wszyscy rozmawiali i komentowali otwarcie nowe zdarzenia we wsi. Wrodzony spryt mistrza przyczyniał się do skracania czasu pracy. Czasami podchodził on do swoich uczniów i serdecznie głaskał ich po twarzy. Martin Klawun był wielkim przyjacielem dzieci. Oczywiście zauważyliśmy to i odwiedzaliśmy go chętnie w kuźni. Pomagaliśmy mu często, wypróbowywaliśmy ciężki młot kowalski, ogrzewaliśmy się przed kominem, przypatrywaliśmy się z zainteresowaniem podkuwaniu koni i tam zazwyczaj spędzaliśmy czas”.\nMartin Klawun przez kilka lat sprawował funkcję dozorcy sikawek Ochotniczej Straży Pożarnej w Różewie. Wers z pewnego wiersza o członkach straży charakteryzuje Klawuna następująco:\nDozorca sikawek pan Klawun\nczynił wszystko co w jego mocy.\nCzasami jednak tryskał wodą\nw miejsce, gdzie wcale się nie paliło.\nW styczniu 1945 roku 75-letni Klawun wraz z żoną Alwine opuścił Różewo. Oboje spędzili swoje ostatnie lata u córki Berty Maron w Heidelberg. Kuźnia została rozebrana przez Polaków. Czarna topola nad stawem wskazuje, gdzie się ona znajdowała...\nOświata do 1945 r.\nJednym z najważniejszych okresów w życiu jest zapewne dla nas wszystkich czas szkolny. Również po latach, podczas spotkań z byłymi przyjaciółmi ze szkoły, chętnie poruszane i gorliwie wspominane są wspólnie przeżyte chwile z tamtych beztroskich i niezapomnianych dziecięcych lat. Bez przedłożenia szkolnej kroniki lub innych akt nie wiemy, kiedy wiejskie dzieci z Różewa po raz pierwszy rozpoczęły codzienną drogę do szkoły. Z tego samego powodu nie da się również stwierdzić, gdzie znajdował się pierwszy budynek szkolny oraz kto był pierwszym nauczycielem na wsi, który nauczał uczniów religii, czytania, pisania i liczenia. Źródła niemieckie przyjmują, że był to dymisjonowany podoficer lub znający się gruntownie na czytaniu i pisaniu uczciwy szewc czy krawiec, który raczej kijem niż psychologicznymi sztuczkami przekazywał swoją wiedzę. W momencie gdy trzeba było wykonywać prace rzemieślnicze, kontrolę nad klasą przejmowała jego żona, która potrafiła czasami uderzyć nieposłusznego chłopca mokrą szmatą w twarz, utrzymując w ten sposób porządek.\nW latach 1835-40 szkoła ewangelicka w Różewie prowadzona była przez nauczyciela o nazwisku Plath, który pracował w miejscowości aż do śmierci. Został pochowany na miejscowym cmentarzu. Dzieci z Różewa uczyły się w oddzielnych szkołach wyznaniowych. Szkoła katolicka od ok. 1880 roku znajdowała się w budynku, w którym Paul Raatz prowadził swoją piekarnię. Budynek ten jest do dziś określany mianem „starej szkoły”. Dwa pomieszczenia służyły tu jako klasy szkolne, zaś przy ulicy położone było mieszkanie „pierwszego nauczyciela”. Takim nauczycielem był Jakob Dobberstein, który nauczał w Różewie przez kilka lat. Bardzo małe podwórze otaczały stajnia, stodoła i ubikacje. Konkretny plac zabaw dla szkolnej młodzieży nie istniał. Dzieci bawiły się podczas przerw na wiejskim placu obok „szkolnej stajni”. Tutaj leżało również bezpłatnie przywiezione przez rolników ze służby zamkowej drzewo, które musiało zostać później rozłupane przez tzw. „wolnych ludzi” – małych chałupników, którzy nie posiadali koni. Kiedy pewnego dnia nauczyciel Dobberstein zauważył, że jego zapas drewna zmniejszył się, wywiercił w kilku drzwiach otwory, wsypał do dziur proch i porządnie je zatkał. Wkrótce dowiedział się, że u jego dobrego sąsiada z wielkim hukiem pękł piec i złodziej drewna został złapany.\nDrugim katolickim nauczycielem w tamtych czasach był Waldach, który mieszkał początkowo na małym, szkolnym poddaszu. Poślubił on Wiktorię, córkę Dobbersteina i po przejściu teścia na emeryturę przejął stanowisko „pierwszego nauczyciela”. Waldach był poważaną osobistością, uważano go za „pół Świętego”, szczególnie wtedy, gdy na słowa powitalne uczniów: „Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus!” odpowiadał pastoralnym tonem: „Na wieki, wieków Amen!”. We wsi nazywano go zazwyczaj „stary Waldach”. Leon Waldach przejął zawód po ojcu i przez kilka lat pracował jako nauczyciel katolickiej szkoły. Nie był żonaty i zmarł młodo na suchoty, a szybkiemu rozwojowi choroby sprzyjało zbyt częste spożywanie alkoholu.\nStary ewangelicki budynek szkolny z jedną klasą i małym służbowym mieszkaniem dla nauczyciela, znajdował się przy ulicy w górnej części wsi. Ogródek przed szkołą graniczył z ulicą. Pozostałościami tego ogródka była stara, rosnąca przy szkolnej stajni grusza. Mała górka, przez którą przebiegała droga do wioski i na której znajdowała się szkoła, nazywana była „szkolną górą”. Zastępcą wspomnianego Plath’a był nauczyciel Eisenschmidt. Pracował w Różewie do końca życia. Jego grób otaczała krata z kutego żelaza, a na płycie zamieszczony był epigraf. Jego następca nazywał się Priedigkeit, który pracował jako nauczyciel muzyki. Z czasem opuścił Różewo i objął nową posadę.\nZarówno katolicka, jak i grożąca zawaleniem szkoła ewangelicka nie spełniały późniejszych wymogów szkolnych. Obok ewangelickiej szkoły ok. 1880 roku powstała nowa dwupiętrowa placówka dla obydwu konfesji. Aby móc wznieść budynek i poszerzyć cały grunt szkolny, został dokupiony z północnej strony kawałek ziemi od gospodarza o nazwisku Hirsch. W nowej szkole, na obydwóch piętrach znajdowało się po dwie klasy z jednym służbowym mieszkaniem dla nauczyciela (na dole dla katolików, u góry dla ewangelików). Stara ewangelicka szkoła została zburzona, a na jej miejscu wybudowano dla dwóch nauczycieli nową szkolną stajnię z zadaszoną stodołą. W późniejszym czasie poszerzono je poprzez zakupienie starej zagrody chłopskiej aż do „ślepej uliczki”. Ziemię, na której znajdowała się stara katolicka szkoła kupił rolnik Martin Küssel (ojciec Teodora), który urządził tutaj dla swojego pasierba Karla Zimmermanna warsztat stolarski. Kiedy ten przeprowadził się do Berlina, a w szkole przez kilka lat mieszkali lokatorzy, sprzedał ziemię Teodorowi Küssel, na której podczas I wojny światowej prowadzona była mleczarnia, dopóki nie przejął jej piekarz Henning. Ostatecznie przeszła ona w posiadanie Paula Raatza, który dalej prowadził piekarnię.\nW nowej szkole mieszkał „stary Waldach” i ewangelicki nauczyciel Hermann Köpp – następca Priedigkeita. Ponieważ początkowo nie było ogrodów użytkowych dla rodzin nauczycielskich, założono je na bardzo obszernym placu przy katolickim kościele, w północnej części wsi. Plac ten nazywany był przez ludzi „Kuhberg”- krowia góra, ponieważ dawniej zbierał się tu ze stadem bydła pastuch i gnał je na pastwisko. W ogrodach użytkowych stały uporządkowane w rzędach dzikie drzewa owocowe, które uszlachetnione sprzedawane były w pobliskiej okolicy właścicielom ogrodów. Ogrody nauczycieli nosiły nazwę „Szkoły drzew”. Dobrą opinią jako hodowcy drzew owocowych cieszyli się Waldach, Priedigkeit oraz Köpp, którzy nauczali również sztuki uszlachetniania drzew. Nauczyciel Otto Röer (następca Köppa) uwielbiał hodowlę jesionu płaczącego, który był wówczas chętnie sadzony nad grobami zmarłych.\nJako drugi nauczyciel w katolickiej szkole za czasów Waldacha zatrudniony był Roman Krüger, który został współzarządcą w tartaku. Następnie nauczycielem został Herman Köpp, którego w wieku ok. 50 lat pochłonęła ciężka choroba. Następcą Hermana Köppa został w 1898 roku nauczyciel Otto Röer. Wg wspomnień „O. Röer pilnie, zręcznie i sumiennie wykonywał swoją pracę, wielu jego uczniów zawdzięczało mu podwaliny późniejszej kariery. Działał również jako urzędnik stanu cywilnego i organista w ewangelickim kościele, gdzie przez 14 dni odprawiał nabożeństwo liturgiczne. Roztropnie i aktywnie poświęcał się gustownej rozbudowie posiadłości, odziedziczonej po swoim teściu Hermannie Zimmermannie. Głęboko wstrząśnięci jego nagłą śmiercią w 1934 roku byli wszyscy mieszkańcy Różewa”.\nPrawie w tym samym czasie co Röer przybył do Różewa pochodzący z Tütz (Tuczna) Paul Schmidt, który pełnił funkcję drugiego nauczyciela w katolickiej szkole. Po odejściu Waldacha na emeryturę zostało mu przekazane stanowisko „pierwszego nauczyciela”. Przez wiele lat był on związany ze wsią i ceniono go szczególnie jako pełnego humoru mówcę podczas różnych okazji i uroczystości organizowanych dla dzieci. Doglądał również funkcji organisty w katolickim kościele. Swoją żonę sprowadził z miejscowości Wittkow. Urząd po nim sprawował przez kilka lat Leo Waldach. Chwilowo mieszkał z matką i siostrą w nieużytkowanym, należącym do ewangelickiej szkoły pomieszczeniu szkolnym, przedzielonym zasłoną. Następcą urzędu po jego wczesnej śmierci został Roman Dzioba, który przybył do Różewa w 1913 r. z miejscowości Gursen. Brał udział w I wojny światowej, podczas której poległ w 1918 roku.\nWskutek dużego przyrostu liczby uczniów szkoła ewangelicka przed I wojną światową stała się dwuklasowa. Nowo utworzona klasa otrzymała konieczne wyposażenie, a lekcję rozpoczynało dwóch nauczycieli. Drugim nauczycielem był Benno Werner, który zdał drugi egzamin nauczycielski i wyjechał do niemieckiej szkoły dla obcokrajowców w Palermo. Jego następcą został Ernst Kunz, który poległ podczas wojny jako oficer. Wkrótce posada została zajęta przez będącego na „polu walki” Waltera Laase, który powrócił do kraju pod koniec 1920 roku, po ciężkim zranieniu i rosyjskiej niewoli. W tym trudnym okresie nauczyciel Röer sam zajmował się przepełnionymi klasami. W grudniu 1918 roku posadę drugiego nauczyciela objął Leo Klatt z miejscowości Dyck (Dzikowo). Oprócz sukcesywnej pracy w szkole Klatt organizował coroczne uroczystości dla dzieci, które obchodzone były przez obie szkoły wyznaniowe. Swój muzyczny talent wykorzystał do pielęgnowania muzyki oraz do utworzenia w gminie chóru mieszanego. Był również jednym ze współzałożycieli bractwa strzeleckiego i klubu piłkarskiego w Różewie. W październiku 1928 roku, po przejściu Schmidta na emeryturę, Klatt objął stanowisko „pierwszego nauczyciela”, urząd organisty oraz służbowe mieszkanie. Na okres 4 lat wyprowadził się jednak do domu stolarza Wagnera, a następnie od 1932 do 1934 r. do mieszkania służbowego Röera. W 1934 roku przeprowadził się do Wałcza, skąd w styczniu 1945 roku, w wieku 80 lat uciekł do Mecklenburga. Dwa lata później zmarł. „Kiedy podczas wojny często brakowało najpotrzebniejszych pomocy naukowych (ołówków, zeszytów, papieru itd.), Klatt pozwolił sobie na wygłoszenie następującej wzmianki: „Niemieckie Królestwo przerodziło się w Niemiecką „odnogę”. „Miejscowi przywódcy” dowiedzieli się nieoficjalnie o jego wypowiedzi, zgłosili to dyrekcji powiatu, wskutek czego Klatt otrzymał natychmiastowe przeniesienie. Musiał opuścić Różewo do 1.11.1943 roku. 20.11.1943 roku objął kierownicze stanowisko w szkole w Damerau. Przed końcem wojny został przydzielony do oddziału saperów w Gross Born i tam wpadł w ręce posuwających się naprzód Rosjan”.\nNauczycielem pomocniczym w szkole katolickiej w Różewie był w latach 1923-1925 Clemenz Schulz, a jego następcą do 1928 roku Paul Reinholz, który zdał drugi egzamin nauczycielski. Za czasów Klatta drugim nauczycielem był Max Polzin z Knakendorf (od 1929 do 1945 roku), natomiast nauczycielem pomocniczym Leo Maier z Rokitten (od 1929 do 1932 roku), Franz Born z miejscowości Schneidemühl (od 1932 do 1934 roku) oraz Alfred Kühn z Preußendorf (do 1938 roku).\nW sierpniu 1934 roku, po śmierci Röera w szkole ewangelickiej pracowali Egon Neugebauer, Walter Bormann, a od lata 1938 roku Erich Gust. Jesienią tego samego roku obie szkoły zostały połączone w jedną wspólną szkołę, w której były trzy etaty: nauczali Klatt, Gust i Polzin. Gust poległ podczas wojny, Polzin pozostał w Różewie do 1945 r.


Brytyjska policja wznawia sprawę zaginionego bramkarza Kamila Biecke\nNiedawno okazało się, że policja wznowiła śledztwo w sprawie zaginionego bramkarza Kamila Biecke. Sprawa przybrała nowy obrót. Teraz pod uwagę brana jest możliwość zabójstwa legendy polskiej piłki nożnej.\nOd zaginięcia bramkarza minęły prawie trzy lata. Bramkarz zdążył zagrać dla kilku polskich klubów, w tym dla Lechii Gdańsk. W 2016 roku przeniósł się na stałe do Wielkiej Brytanii. Ostatni raz widziano go w Luton na początku grudnia 2018 roku.\nFunkcjonariusze policji powiedzieli, że śledztwo uzupełniające ujawniło nowe szczegóły dotyczące sprawy. Już sześć dni po zaginięciu bramkarza zgłoszono jego zaginięcie. W 2019 roku policjanci uważali, że mają do czynienia z umyślnym zabójstwem.\nOrgany ścigania nie wykluczały, że słynny polski sportowiec zginął z powodu uzależnienia od hazardu. Pojawiały się wersje, które uwzględniały uzależnienie od narkotyków.\nZnajomi mówili, że Kamil często zapraszał ich do kasyn i opowiadał o grze u bukmacherów i w kasynach internetowych. Policjanci nie wykluczali, że mogło to być zabójstwo związane z długami. Zakłady sportowe były ulubioną rozrywką bramkarza w ostatnich latach. Nie szczędził pieniędzy i często pożyczał gotówkę. Przypuszcza się, że uzależnienie Polaka zaczęło się od niewinnych bonusów na start bez depozytu, które nowi klienci otrzymywali za darmo. Szybko jednak wszystko przerodziło się w duże sumy pieniędzy i długi.\nW grudniu ubiegłego roku funkcjonariusze policji ujawnili, że zamierzają prowadzić dalsze dochodzenie w sprawie zaginionego bramkarza. Organy ścigania proszą każdego, kto ma informacje o ostatnim miejscu pobytu bramkarza, jego powiązaniach, otoczeniu i skłonnościach, o kontakt w celu uzyskania szczegółów i zeznań.\nNawet najmniejszy szczegół pomoże posunąć naprzód sprawę zaginionego lub zmarłego bramkarza. Organy ścigania powiedziały, że dochodzenie będzie kontynuowane, dopóki funkcjonariusze organów ścigania nie uzyskają odpowiedzi na wszystkie pytania dotyczące tej sprawy.\nFunkcjonariusze policji są przekonani, że odpowiedzi leżą na powierzchni. Próbują odtworzyć obraz dnia, w którym bramkarz był ostatnio widziany tak dokładnie, jak to możliwe. Stróże prawa powiedzieli, że przez trzy lata dokładnie badali sprawę i rozważali różne wersje.


maroko co to jest\nDefinicja Maroko: zach. Afryce, od XVII w. zjednoczony jako sułtanat, od końca XIX w. teren.\nCo znaczy MAROKO: państwo arab. w pn.-zach. Afryce, od XVII w. zjednoczony jako sułtanat, od końca XIX w. teren rywalizacji wpływów Francji, Anglii, Hiszpanii i Niemiec. W 1905 i 1911 teren będący z tychże przyczyn przyczyną kryzysów międzynar. Od 1907 opanowany poprzez Francję, 1912 przewarzająca część M. została protektoratem franc., mniejsza pn. część hiszp. Od 1956 kraj niepodległe\nCo znaczy i strajków studenckich w PRL wskutek kryzysowych zjawisk w życiu gosp. i społ.--polit. rozpoczęty naprawdę 30 I zdjęciem w Warszawie z afisza Dziadów Mickiewicza. Manifestacje, później strajki maroko.\nCo znaczy najstarsza stolica staroż. Egiptu, ośrodek kultu Ptaha, do dziś pozostały słynne ruiny piramid maroko.\nCo znaczy Komunistów, napisany poprzez K. Marksa i F. Engelsa pod koniec 1847, wydany w II 1848 w Londynie; walkę klas ukazali jako fundamentalną siłę rozwoju społ., sformułowali cele i zadania rewol. partii maroko.\nCzym jest Maroko znaczenie w Postać biografia M .\nCo to jest Maroko co znaczy\nBiografia MAROKO życiorys.\nCo zrobił Maroko historia.\nCo znaczy maroko informacje.\nZnaczenie maroko co to jest.


DOM SPRZEDAŻ Kalety Tarnogórski Śląskie Agencja Nieruchomości Woźniakowski Nieruchomości\nPrzesyłam link do ciekawej oferty: https://wozniakowskinieruchomosci.pl/dom-sprzedaz-227m2-535000pln-kalety-slaskie,224/10573/ODS\n2 356,83 PLN\nNieruchomość usytuowana na działce o powierzchni 420 metrów kwadratowych ogrodzona, z miejscem na altanę, w bardzo spokojnej okolicy, niedaleko lasu, a zarazem z dostępem do pełnej infrastruktury miejskiej.\nDom o powierzchni całkowitej 227 metrów kwadratowych, a 140 metrach kwadratowych użytkowych, składa się z:\n- pomieszczenie na opał, składzik\n- kuchnia letnia (pomieszczenie gospodarcze)\n- 4 duże oddzielne pokoje (2 z wyjściem na 30 m^2 taras),\nDom wybudowany w 1987 roku z pustaka, ocieplony i otynkowany.\nWymienione pokrycie dachowe (papa termozgrzewalna) wraz z rynnami, obróbkami itp, w 2020 roku.\nNa podłogach panele i płytki, w wiatrołapie granity.\nNa ścianach tynki i gładzie, sufity podwieszane.\nOgrzewanie piecem na eko groszek 5 klasy emisji spalin.\nNieruchomość z wieloma możliwościami oraz bardzo dobrym układem!\nBardzo jasny i przytulna, pomieszczenia ustawne i słoneczne.\nZdjęcia nie oddają uroku tej nieruchomości!\nDostępne w okolicy: Kościół, Sklep, Restauracja, Apteka, Las


Lalka Voodoo „Uniwersalna” - Store - The Sims™ 3\nLalka voodoo „Uniwersalna”, mocno wypchana wczesnowiosenną sierścią lamy karmionej organicznym, hiszpańskim mchem, to najbardziej uroczy i najmilszy sposób zapanowania nad potężnymi mocami mistycznymi! Nagradzaj swoich przyjaciół i członków rodziny błogosławieństwami i/lub poddawaj ich działaniu różnych klątw i niemocy. Wszystko to za jednym ukłuciem szpilki! Gdy masz w domu lalkę „Uniwersalną”, to Ty panujesz nad voodoo!\nPowiąż Lalkę Voodoo „Uniwersalną” z niczego niespodziewającym się Simem i użyj magii, aby wpływać na jego życie!\nPobłogosław Lalkę Voodoo „Uniwersalną”, aby dać zniewolonemu Simowi nowy nastrójnik „Błogosławieństwo Voodoo” i jeszcze bardziej poprawić jego życie!\nPrzeklnij Lalkę Voodoo „Uniwersalną”, aby dać zniewolonemu Simowi nowy nastrójnik „Klątwa Voodoo”, aby jego życie stało się o wiele gorsze!\nUżyj Lalki Voodoo „Uniwersalnej”, aby zniewolony Sim zadurzył się po uszy w Twoim Simie, dzięki interakcji Strzały Kupidyna! (++ZwDł, nowy nastrójnik „Zadurzenie”)\nChcesz podręczyć swojego zniewolonego Sima? Używaj różnych interakcji, które uprzykrzą mu życie:\nUżyj Mokrych gaci, aby Sim gwałtownie opróżnił pęcherz, Gorącej stopy, aby przypiec mu palce u stóp, albo Igieł i szpilek do kłucia i szturchania.\nUwaga: Nadużywanie swojej mocy może doprowadzić do porażenia prądem lub wywołać Gniew Kupidyna!\nKłucie i szturchanie\nSortuj w/g funkcji -> Rozrywka -> Różne obiekty rozrywkowe\nSortuj w/g pokoju -> Gabinet -> Zainteresowania i umiejętności\nOdrobina magii jest dobra, ale jak wszyscy wiedzą: WIĘCEJ MAGII TO JESZCZE LEPIEJ! Magiczny Kocioł Lorda Vladimira, Lalka Voodoo „Uniwersalna” oraz Kryształowa Kula Jasnowidza zdumieją i zachwycą Twoich Simów, przywołując siły magiczne tak wielkie i...\nZ najgłębszych cieni rzucanych przez migotliwy blask świec wydobywa się magia! Podstępne umysły zebrały najbardziej zaczarowane obiekty z The Sims™ 3 Store i dały im jeszcze więcej czaru, łącząc je z mistycznymi mocami dodatku Nie z tego świata! Od...


Elektryczne Piły Łańcuchowe – Wybieramy Najlepszą Piłę do Ogrodu | VideoTesty.pl\nMoc piły łańcuchowej powinna zostać dobrana do zadań, które przed nami stoją. Do podcinania krzewów i drzew oraz cięcia gałęzi nie potrzebujemy mocnego silnika. Z powodzeniem wystarczą nam te o mocy ok. 1200 W. Taka pilarka będzie nie tylko oszczędniejsza, lecz również lżejsza, a przez to łatwiejsza w manewrowaniu. Jeśli zaś potrzebujesz sprzęt do cięższych zadań, np. do cięcia grubych i twardych pieńków, wybierz model o mocy co najmniej 2000 W. Czym wyższa moc piły łańcuchowej, tym dłuższą prowadnicę możesz założyć.\nNie da się ukryć, że pilarka elektryczna najlepiej nadaje się do zadań ogródkowych. Konieczność dostępu do energii elektrycznej sprawia, że nie zabierzemy jej do lasu. Z tego powodu nie ma sensu kupować elektrycznej piły łańcuchowej o długiej prowadnicy. Do użytku domowego spokojnie wystarczy prowadnica o długości 30-35 centymetrów. Pozwoli Ci przygotować drewno do kominka, pociąć stare deski czy przygotować konstrukcje drewniane. Pamiętaj, że wybierając pilarkę o dłuższej prowadnicy, musi mieć ona wysoką moc. Mając do wyboru piły o tej samej mocy, lepiej wybrać tę z krótszą prowadnicą – będzie wydajniejsza.\nMogłoby się wydawać, że pilarka elektryczna jest bezobsługowa, jednak to nie do końca prawda. Owszem, nie musimy się przejmować dolewaniem paliwa, ani tym bardziej przeglądami silnika, jednak troska o łańcuch jest niezbędna. Aby mógł on bezproblemowo działać, pilarka musi zapewnić mu odpowiednie smarowanie. Sprawdź, jaka jest pojemność zbiorniczka na olej łańcuchowy. Powinno to być min. 200 ml. Mniejsza pojemność wymusi na Tobie częste przerywanie pracy i dolewanie oleju. Przydatną funkcją jest regulacja ilości podawanego oleju. Dzięki temu będziemy mogli wyregulować tę dawkę w zależności od warunków pracy.\nKażdy łańcuch z biegiem czasu się zużywa. Należy go ostrzyć, naciągać, a w przypadku całkowitego zużycia – wymienić. Wszystkie te czynności powinny być jak najprostsze. Najtańsze piły elektryczne wymagają od nas użycia narzędzi. Musimy mieć pod ręką odpowiedni klucz, by to zrobić. Jeśli zależy Ci na wygodzie, wybierz beznarzędziowy system napinania i ściągania łańcucha. Za pomocą pokrętła szybko go naciągniesz i równie momentalnie wymienisz na nowy.\nPrzygotowywanie drewna na opał to satysfakcjonująca, lecz ciężka praca. Po co więc sobie ją utrudniać korzystając z ciężkich spalinowych pilarek? Piła elektryczna jest znacznie lżejsza i poręczniejsza, co z pewnością odczują Twoje mięśnie podczas kilkugodzinnej obróbki drewna. Najlżejsze pilarki elektryczne ważą 3 kilogramy i jest to naprawdę niewiele. Profesjonalne, duże pilarki spalinowe potrafią ważyć zaś nawet 10 kilogramów.\nMogłoby się wydawać, że jest to rzecz, która ma znaczenia. Praktyka pokazuje jednak, że… nic bardziej mylnego! Długi, kilkumetrowy kabel zupełnie nie jest tu zaletą. Wręcz przeciwnie, może jedynie przeszkadzać np. w przechowywaniu pilarki. Znacznie lepiej skorzystać z przedłużacza, zaś sam kabel pilarki niech ma jedynie kilkadziesiąt centymetrów. Podczas prac z drewnem łatwo uszkodzić kabel, a przecież mniejszą stratą będzie zakup nowego przedłużacza, niż konieczność oddania pilarki do naprawy.\nKażda pilarka posiada zabezpieczenia przed odbiciem. Jakie są więc różnice? Choćby te w czułości i szybkości działania. Blokada powinna zadziałać już przy niewielkim nacisku na osłonę, a zatrzymanie łańcucha nie powinno trwać więcej niż ułamek sekundy. Jeśli blokada nie zaskoczy, bądź wyhamuje łańcuch zbyt późno, skutki mogą być opłakane. Inną ważną blokadą jest blokada spustu. Przycisk uruchamiający piłę powinien dać się wcisnąć dopiero po chwyceniu za rękojeść.\nBez względu na to, czy kupujesz piłę łańcuchową do cięcia grubych pni, czy ścinania małych gałązek, najważniejsze są dwie rzeczy – bezpieczeństwo i niezawodność. Obie dostaniesz tylko wtedy, jeśli zdecydujesz się na zakup pilarki znanego, cenionego producenta. Nie ma sensu ryzykować wybierając tanią piłę elektryczną nieznanej firmy. Cięcie drewna to niebezpieczne zajęcie, więc podejdź do tego z głową. Zawsze lepiej dołożyć trochę pieniędzy albo zdecydować się na mniejszy model, niż pluć sobie w brodę. Jeśli chcesz poznać sprawdzone, bezpieczne elektryczne piły łańcuchowe, sprawdź nasz ranking TOP10. Rekomendacje zadowolonych użytkowników mówią same za siebie.


newonce | CD Projekt Red znowu ma pecha. Studio zostało zaatakowane przez hakerów\nCD Projekt Red znowu ma pecha. Studio zostało zaatakowane przez hakerów\nZobacz również:Jako pierwsi poznaliśmy nowe szczegóły dotyczące gry Cyberpunk 2077!\nfot. Patrick T. Fallon/Bloomberg\nOd momentu wydania Cyberpunka 2077 polskie studio CD Projekt Red musi nieustannie mierzyć się z krytyką, groźbami i widmem spadku na giełdzie. Jak widać, to nie koniec złych wydarzeń, które nastąpiły po premierze wyczekiwanej gry.\nAKTUALIZACJA z dnia 11 lutego 2021: Marcin Kosman, autor książki Nie tylko Wiedźmin, ujawnił informacje na temat wymiany dowodów osobistych i weryfikacji w BIK przez pracowników CD Projekt Red. Wszystko jest oczywiście spowodowane wyciekiem danych firmy, które trafiły w niepowołane ręce. Hakerzy nie tylko sprzedali na darkwebowej aukcji (jak podaje portal IGN, za $7 milionów dolarów) kody źródłowe do flagowych produkcji studia - Wiedźmina 3, Cyberpunka czy Gwinta - ale stali się również posiadaczami niezwykle wrażliwych danych na temat osób pracujących w CDPR. Przestępcy podjęli już próbę wzięcia kredytu na skradzione dane, a wszystko wskazuje na to, że mogły ucierpieć też osoby zatrudnione w powiązanej firmie CDP.pl. Kosman dodał, że o wszystkim dowiedział się nie bezpośrednio od CD Projekt Red, a od osób trzecich.\nNie będziemy przytaczać teraz wszystkich błędów, jakie popełnili włodarze CD Projekt Red. Nie ma sensu dłuższe pastwienie się nad ubogimi wersjami Cyberpunka w wersjach na PlayStation 4 i Xbox One. Wszyscy są tego świadomi, napięta atmosfera trochę się rozluźniła, gracze odpuścili, a malkontenctwo ustało. Przez moment wydawało się, że ekipa CDPR może wreszcie zakasać rękawy i skupić się na pracy nad kolejnym update’ami, poprawkami i dodatkami do swojej flagowej produkcji. Niestety, względny spokój został ponownie zakłócony.\nNa Twitterze i Facebooku studia deweloperskiego pojawiło się oświadczenie. Firma CD Projekt Red stała się celem ataku hakerskiego, który doprowadził do kradzieży niezwykle ważnych danych. W oficjalnym komunikacie można wyczytać, że w jego wyniku ucierpiały wewnętrzne systemy firmy, skąd hakerzy wyciągnęli kluczowe dla CDPR pliki i informacje, a na domiar złego zaszyfrowali do nich dostęp. Szefostwo studia zapowiedziało już podjęcie niezbędnych do wyjaśnienia sprawy kroków prawnych, współpracę z odpowiednimi wydziałami kryminalnymi i Prezesem Urzędu Ochrony Danych Osobowych oraz rozpoczęcie odzyskiwania danych z backupów. Ważna informacja dotyczy również ewentualnego wycieku prywatnych danych graczy. Twórcy Wiedźmina i Cyberpunka zapewniają, że na całe szczęście nie doszło do takiej sytuacji.\nStudio otrzymało również krótką notatkę od hakerów, której treść możecie przeczytać poniżej. Co tu dużo mówić - nie wygląda to dobrze. Ludzie stojący za tym cyberatakiem nie podają w niej konkretnych żądań, natomiast ujawniają, do jakich danych uzyskali dostęp i co dokładnie znalazło się w ich posiadaniu. Mowa nie tylko o kodzie źródłowym najważniejszych produkcji CDPR, ale również o tak kluczowych informacjach, jak dane na temat firmy: HR, administracji, księgowości, dokumentów związanych z inwestycjami etc.\nTo nie pierwszy raz, kiedy studio zostało zaatakowane przez hakerów. Podobna sytuacja miała miejsce w 2017 roku, ale wtedy udało się wykraść jedynie informacje na temat Cyberpunka 2077. Obecna sytuacja to operacja na znacznie większą skalę. Mamy nadzieję, że cała sprawa zakończy się pomyślnie, a ekipie CD Projekt Red uda się odzyskać wykradzione dane lub zabezpieczyć ich dalszy wyciek, sprzedaż i wszelkie niechciane działania, jakich mogą stać się celem. Firma dostała 48 godzin na skontaktowanie się z hakerami - będziemy czekać na dalszy rozwój wydarzeń.


Wieniec drożdżowy z powidłami - przepis • Kuchnia Lidla\ndodaj do ulubionych 113\n1 słoik powideł śliwkowych (410 g)\n1 opakowanie śliwek suszonych (150 g)\n1 żółtko jaja, rozmiar M\n500 g mąki pszennej typu 450\n2 jaja, rozmiar M\n1 białko jaja, rozmiar M\nniewielka ilość mąki do posypania kruszonki\nSuszone śliwki pokrojone na mniejsze kawałki, powidła i pomarańcze gotujemy do odparowania soku. Dodajemy cynamon, zdejmujemy z ognia i odstawiamy do wystygnięcia.\nWszystkie składniki mieszamy i wyrabiamy kruszonkę. Odstawiamy do lodówki.\nDrożdże z cukrem mieszamy, aż zmienią konsystencję na płynną. Łączymy z ciepłym mlekiem (podgrzanym do temperatury ok. 40°C). Do miski przesiewamy mąkę. Robimy zagłębienie i wlewamy drożdże z mlekiem. Delikatnie mieszamy z częścią mąki tworząc rozczyn. Przykrywamy ściereczką, odstawiamy na bok do wyrośnięcia na 15-20 minut.\nDo rozczynu dodajemy resztę cukru, cukier wanilinowy, jajka i szczyptę soli. Wyrabiamy ciasto (ręcznie bądź mikserem). Dodajemy rozpuszczone masło oraz otartą skórkę z pomarańczy. Ciasto posypujemy odrobiną mąki, przykrywamy ściereczką i odstawiamy do wyrośnięcia (ciasto powinno podwoić swoją objętość).\nPo wyrośnięciu posypujemy ciasto mąką, układamy, na blacie i rozwałkowujemy cienko do uzyskania dużego prostokąta. Rozsmarowujemy powidła na całej powierzchni ciasta, zwijamy w rulon zaczynając od dłuższej strony (powidła muszą być zakryte).\nMasło rozpuszczamy w rondelku. Krążek lub okrągłe naczynie smarujemy roztopionym masłem, układamy na środku blaszki wyłożonej papierem do pieczenia. Dookoła krążka układamy ciasto tworząc wieniec. Za pomocą ostrego noża nacinamy ciasto co 2-3 cm z zewnętrznej strony. Nacięte końce delikatnie przekręcamy. Wierzch powstałego wieńca smarujemy białkiem i posypujemy kruszonką.\nCiasto ostawiamy do wyrośnięcie na 10-15 minut. Pieczemy ok. 50 minut w temp. 160-165 °C (termoobieg). Upieczony wieniec przekładamy na talerz, dekorujemy cukrem pudrem.\n129 łatwy 1:00 12\nPulchny biszkopt z nutą przypraw korzennych, sprężysta cytrusowo-śmietanowa masa i słodka polewa – połączenie doskonałe.\n219 średni 1:00 10\nTradycyjne ciasteczka o korzennym aromacie udekorowane słodką polewą i kolorową posypką. Cieszą i oko, i podniebienie!\n528 łatwy 1:00\n538 dni temu\nWitam, czy mogę użyć suchych drożdży? Jeśli tak to jaką ilość?\nMożesz użyć suchych drożdży. W tym przepisie potrzebujesz ich ok. 14 g.\nCzy do ciasta można dodać cukier trzcinowy zamiast zwykłego białego ? Pozdrawiam :) Ania\nAniu, możesz dokonać takiej zamiany :) Pozdrawiamy!\nGościu , jak najbardziej można! :)\nCzy z podanego przepisu można zrobić coś ala strucle?\nWłaśnie zrobiłam to ciasto po raz drugi. Tym razem bez cynamonu. Generalnie ciasto wychodzi ogromne ;) Polecam!\nDziękuje Martyna. W takim razie zagości na moim świątecznym stole! ;)\nkasiu, jeśli chcesz zastąpić gotowe powidła śliwkami, dobrze będzie je wcześniej przesmażyć i odparować nadmiar soku. Jeśli Twoje śliwki są kwaśne, warto też dodać do nich nieco cukru.\nWitam, czy zamiast powideł można dodać śliwek węgierek? (specjalnie zamroziłam na święta) Może lepiej byłoby je wtedy podsmażyć w garnku?\nJa pieklam i jest pyszne!! osobiscie dodalabym wiecej mleka ale przeciez nie bede poprawiac mistrza:-)\nWitam, czy ktoś piekł może ciacho i może podzielić się wrażeniami? Chcę upiec na Wigilię a niestety nie będę miała czasu wcześniej "wypróbować" :)\nDrogi erre, najpierw dodajemy 60 g mąki, a potem stopniowo pozostałe 40 g, tak, jak robi to Paweł na filmie. Akurat, niestety nie potrafimy podpowiedzieć, gdzie kupić taki wałek. Nasz Cukiernik miał akurat taki w swojej kuchni :)\nMam pytanie odnośnie wałka. Co to za wielki wałek i gdzie można taki dostać? :)\nPowidła śliwkowe ze śliwkami suszonymi + sok z pomarańczy = fantastyczne połączenie, niebo w buzi. Żałuję, że dodałam cynamonu, absolutnie zabił smak całych powideł. Wielka szkoda, wielki minus.\nTo w końcu ile mąki idzie do kruszonki? 100g czy 60g?\nJeśli pieczesz bez termoobiegu, zwiększ temperaturę o 10 stopni :)\nmam wielką ochotę upiec ten wieniec na święta ale jeżeli nie mam termoobiegu to w jakiej temperaturze piec?\nDrogi Gościu, jeśli obejrzysz filmik, zobaczysz pod jego koniec, jak Paweł nacina ciasto i w jaki sposób je wywija by widać było właśnie ślimaczki z powideł.\nto znaczy przed upieczeniem zostało pokrojone - widać zwinięcie ciasta\nA ja mam pewną uwagę co do wyglądu upieczonego ciasta. Wynika ze zdjęcia, że zwinięte już ciasto zostało pokrojone na kawałki i dopiero włożone do okrągłej formy "otwarciem" do góry - widać przekrój z powidłami.\nDrogi Gościu, możesz skorzystać z przepisu na placek z poniższego linka. Zamiast rabarbaru możesz użyć powideł, które przykryjesz orzechową kruszonką :) https://kuchnialidla.pl/product/Drozdzowy-placek-z-rabarbarem-i-truskawkami\nMam pytanie odnośnie ciasta drożdżowego. Czy można z tego przepisu wykonać tradycyjny placek drożdżowy? Posmarować go powidłami i na końcu posypać kruszonką?\nDrogi Gościu, aby wykonać takie dwukolorowe dekoracje potrzebujesz trzech woreczków do dekorowania. Nie muszą to być trzy rękawy cukiernicze, możesz użyć trzech jednorazowych woreczków do dekorowania. Dwa z nich napełniasz kremami w odmiennych kolorach. Odcinasz końcówki w woreczkach i oba wykładasz (jeden przy drugim) do trzeciego woreczka, który zakończony jest tylką. Tak przygotowanymi kremami możesz zacząć dwukolorową dekorację :)\nMożna mieć do pana Pawła pytanie "techniczne" dotyczące dekorowania ciast, babeczek, itp... Czy jest sposób, żeby z rękawa cukierniczego otrzymać wzory dwukolorowe? Chodzi mi o coś takiego, jak są takie dwukolorowe polewy do rozgrzewania w gorącej wodzie. Dziękuję :-)\nMatyldo, oczywiście :) Też sprawdzą się dobrze w pierniku!\nCzy przygotowane w ten sposób powidła śliwkowe nadadzą się do przełożenia piernika?


Tusze do drukarek – to trzeba wiedzieć – Kobieta i firma\nHome / W firmie Tusze do drukarek – to trzeba wiedzieć\nObecnie prawie w każdym domu, firmie, biurze i przedsiębiorstwie znajduje się co najmniej jedna drukarka lub inny sprzęt wielofunkcyjny, pozwalający na sprawny i szybki wydruk dokumentów. Ogromne znaczenie mają zastosowane w nich tusze. Dlaczego? Zapraszam poniżej.\nBy, każdy sprzęt dobrze działał odpowiednie jest należyte jego użytkowanie, co wiąże się z bieżącą i systematyczną konserwacją oraz odpowiednimi dodatkami, takimi jak np. tusze do drukarek. Klienci mogą wybrać wśród tuszy czarnych i kolorowych. Dodatkowo, ich producenci stworzyli asortyment idealnie pasujący pod konkretne modele (tusze do drukarek od producenta Dr Tusz) oraz te uniwersalne, które z założenia mają pasować do różnych sprzętów od różnorodnych producentów.\nJakie tusze wybrać?\nZdecydowanie nacisk się kładzie, by wybierać jednak te od sprawdzonych producentów, które skierowane są pod konkretne modele. Mimo, iż te są trochę droższe od ich uniwersalnych zamienników, to mają wpływ zarówno na działanie urządzeń, jak i jakość wydruku.\nJak sprawnie wymienić tusz w drukarce?\nTen proces trwa zaledwie kilka sekund, więc każdy może samodzielnie tą czynność wykonać. Wystarczy włączyć urządzenie (i poczekać chwilę, by uruchomiło się), kolejno otworzyć pokrywę dostępu do wkładów,\ngdy karetka przestanie się poruszać. Następnie nacisnąć wkład, który znajduje się w środku (pod wpływem nacisku powinien on wyskoczyć). Następne włożyć nowy tusz w taki sam sposób, jak był włożony poprzedni (lub zgodnie z instrukcją dołączoną do opakowania).\nGdzie kupić dobre tusze?\nTusze do drukarek i innych urządzeń wielofunkcyjnych, warto kupować\nw sprawdzonych miejscach, gdzie klient ma pewność, iż asortyment pochodzi od najlepszych producentów i skierowany jest do konkretnych modeli.\n← Czy warto nawiązać stałą współpracę z firmą cateringową?\nJak przebiega audyt w firmie? →


Dziś Kora obchodziłaby 70. urodziny. Oto największe przeboje Kory i Maanam\nDo domu/Kino i muzyka/Dziś Kora obchodziłaby 70. urodziny. Oto największe przeboje Kory i Maanam\n8 czerwca Kora obchodziłaby 70. urodziny. Olga „Kora” Sipowicz była niekwestionowaną ikoną polskiego rocka, która zapisała się w historii Polskiej muzyki. Niezwykle charyzmatyczna wokalistka zostawiła po sobie wielkie przeboje, które stworzyła wspólnie z zespołem Maanam. Wśród wciąż granych przez stacje radiowe hitów są m.in. „Kocham cię, kochanie moje” czy „Boskie Buenos”.\nKora urodziła się 8 czerwca 1951 roku w Krakowie. Artystka zmarła 28 lipca 2018 roku po pięcioletniej walce z chorobą nowotworową. Olga „Kora” Sipowicz odeszła w swoim domu na Roztoczu w otoczeniu najbliższych i ukochanych zwierząt.\nKora była autorką tekstów i piosenkarką rockową. Artystka zapisała się w historii polskiego rocka. W latach 1976-2008 Kora była wokalistką zespołu Maanam. Wspólnie z zespołem stworzyła wiele niezapomnianych przebojów. Artystka nagrywała też utwory solowe i tomik poezji „Krakowski spleen”.\nArtystka chętnie wypowiadała się na różne kontrowersyjne tematy. Kora popierała min. legalizację marihuany czy liberalizację prawa aborcyjnego w Polsce.\nKora obchodziłaby 8 czerwca 70. urodziny. Największe przeboje Kory i Maanam\nDzięki niezwykłym przebojom Kora na zawsze pozostanie w naszej pamięci. Wspólnie z Maanam nagrała kilkadziesiąt piosenek, które zapisały się w historii polskiej muzyki rockowej. Za większość tekstów rockowego zespołu odpowiadała Kora.\nWśród najbardziej znanych utworów nagranych przez Korę i Maanam są m.in.:\n„Boskie Buenos” to singiel Maanam wydany w 1980 roku. Tekst piosenki był inspirowany fragmentem argentyńskiej powieści „Żeby cię lepiej zjeść” Eduardo Gudino Kieffera.\n„O! Nie rób tyle hałasu” – utwór Maanam z drugiego albumu studyjnego „O!” zajął pierwsze miejsce drugiego notowania Listy Przebojów Programu Trzeciego w 1982 roku.\n„Krakowski spleen” – to hit z trzeciego albumu studyjnego Maanam zatytułowanego „Nocny patrol” z 1983 oku. Tytuł tego przeboju tłumaczy się jako „krakowska depresja” i opowiada o stanie wojennym w Polsce.\n„Kocham cię, kochanie moje” to zdecydowanie największy i najbardziej znany przebój zespołu Maanam wydany w 1983 roku. Przez wiele tygodni królował na pierwszym miejscu Listy Przebojów Programu Trzeciego. Utwór był wielokrotnie coverowany przez różnych artystów.\n„Lucciola” – utwór jest fragmentem filmu Ryszarda Lenczewskiego „Mental Cut:. W 1983 roku zespół Maanam nagrał angielską wersję przeboju zatytułowaną „Wet Cat”. Luciolla ma dwa znaczenia w języku włoskim. To robaczek świętojański, ale też tytuł magazynu dla prostytutek.\n„Lipstick On The Glass” – teledysk do tego utworu jest fragmentem filmu Ryszarda Lenczewskiego. Piosenka jest jednym z pierwszych w Polsce homoerotyków. Opowiada o miłości kobiety do kobiety. Teledysk nakręcono w Łodzi.\n„Wyjątkowo zimny maj” to piosenka pochodząca z pierwszego wydanego w wolnej Polsce albumu „Derwisz i Anioł”. Maanam nagrał ją po kilkuletniej przewie w działalności.\nDziałalność solowa Kory\nKiedy zespół Maanam po raz pierwszy zawiesił działalność w 1986 roku, Kora nagrała z zespołem Pudelsi płytę „Bela Pupa”. Na albumie wydanym w 1988 roku można znaleźć utwory Piotra Marka. Wśród utworów są m.in. „Hoża Moyra”:\nPierwszą solową płytą Kory jest „Ja pana w podróż zabiorę” z muzyką Jerzego Wasowskiego i słowami Jeremiego Przybory. Na płycie znalazły się utwory Kabaretu Starszych Panów:\nW 2010 roku kora nagrała niezwykle osobisty utwór „Zabawa w chowanego”. Artystka opowiedziała w nim o dramacie, który ją spotkał. Artystka opowiedziała w nim o tym, że była molestowana przez księdza. Pod tym samym tytułem w 2020 roku ukazał się film Tomasza Sekielskiego mówiący o pedofilii w kościele:\nPierwsza solowa płyta Kory została wydana po rozpadzie zespołu Maanam. Album „Ping pong” ukazał się w listopadzie 2011 roku. Miał specjalną limitowaną edycję. Wśród 10 utworów Kory na płycie znalazł się m.in. tytułowy „Ping pong”: