Jest taka szkoła, inna niż wszystkie. W tej szkole czas nauki, tworzenia, prania i sprzątania, zadumy i rozmowy nie jest wyznaczany przez dzwonek, ten czas jest niepodzielny. Podobnie przestrzeń, ta do nauki, mieszkania, tworzenia i myślenia też jest jedna, bez granic. Czas jest długi, bo nie okaleczony przez telewizję, knajpy i inne elementy cywilizacyjnego zgiełku, a przestrzeń ogromna: w pałacowych salach o wysokości 7 metrów, w 18-hektarowym parku, w całym, okolicznym Beskidzie Niskim i aż po Bieszczady. Czego można się nauczyć w tej szkole? Bardzo wielu rzeczy. Można nauczyć się własnoręcznie wyrabiać wszystko to, co potrzebne do życia: naczynia, kosze, sztućce, tkaniny, meble, ozdoby. Można poznać i uszanować myśl twórczą naszych dziadów i pradziadów, ich pomysłowość, skromność i pracowitość. Można doświadczyć tolerancji, spróbować samotności i wspólnotowości. Można też wystawić na próbę własne poczucie wolności i odpowiedzialności. Wszystko to proponuje jedyny ocalały po okresie wielkich przemian w Polsce uniwersytet ludowy. Niegdyś ośrodek ideowy o fatalnej reputacji, na który władze komunistyczne zawsze znajdowały pieniądze.\nObecnie jedyna w kraju szkoła rzemiosła ludowego i artystycznego, która walczy o przetrwanie. Szkoła mieści się w zabytkowym pałacu, należącym niegdyś do zacnej i zasłużonej dla kraju rodziny Ostaszewskich, słynącej ze wpierania ruchów powstańczych w XIX wieku. Przedostatni dziedzic Wzdowa Adam Ostaszewski był niezwykle ciekawą postacią. Wsławił się jako twórca systemu kosmologicznego opartego na mitologiach indoeuropejskich. W parku pałacowym wybudował obserwatorium astronomiczne, a nawet samodzielnie skonstruował prototyp samolotu. Nazywany był nie bez powodu Leonardem z Wzdowa. Jego posąg stoi w parku na osi pałacu i tchnie twórczą energią i duchem wolnej wyobraźni. Wydaje się, że funkcja, jaką obecnie pełni obiekt jest naturalną konsekwencją procesu, w jakim uczestniczy od dziesiątek lat pałacowe miejsce. Jednak szkoła w pałacu to wielkie wyzwanie. W czasach, kiedy wszystko, aby mogło istnieć, musi przynosić zysk, trudno o wsparcie dla kulturotwórczych funkcji obiektów historycznych. Uniwersytet ludowy we Wzdowie tego wsparcia też nie ma. Jest szkołą niepubliczną. Utrzymuje się z czesnego słuchaczy oraz z dotacji, które pokrywają 30% kosztów bieżących. Dzięki tym środkom można zapłacić nauczycielom skromne pensje i ogrzać obiekt zimą. O najskromniejszych remontach nawet nie ma co marzyć. Aż strach patrzeć na starzejący się dach, czy wymagające odświeżenia ściany.\nSzkoła jest jedyną w swoim rodzaju w skali kraju.\nW Szwecji, czy Niemczech są dziesiątki takich szkół. Zresztą dyrektor Andrzej Kijowski utrzymuje z wieloma z nich stały kontakt i próbuje uruchomić współpracę. Z zazdrością opowiada o tym, jak to w tych krajach kultywuje się obecnie ludową tradycję i związane z nią stare rzemiosła. A przede wszystkim gwarantuje się tego typu ośrodkom podstawy egzystencji. U nas, w ramach reformy edukacji\nwprowadza się do szkół program regionalizmu, przy jednoczesnym całkowitym braku wykwalifikowanej do tego kadry nauczycielskiej. Szansa dla uniwersytetu ludowego? A jakże! Mogą się tu odbywać szkolenia dla nauczycieli tylko, że szkoła nie ma prawa wydać kursantom żadnego dokumentu uprawniającego później do nauczania sztuki regionalnej. Problem leży też w tym, że takiego zawodu jak instruktor rękodzieła nie ma w ramach resortu oświaty. Ten zawód jest w resorcie kultury i sztuki. Ale wiadomo, że Ministerstwo Kultury i Sztuki nie będzie finansowało oświaty, a oświata kultury i sztuki. Brakuje symbolicznych zapisów w kilku ustawach, które dałyby podstawy do finansowania i rozszerzenia działalności szkoły. I nie ma szans na wprowadzenie takich zmian, póki taka szkoła jest jedna i nie ma za sobą żadnej grupy nacisku. Kolejny punkt reformy, jakże słusznej w swych teoretycznych założeniach, pozostanie niemożliwy do zrealizowania, jeżeli nie będzie nauczycieli przygotowanych do nauki sztuki ludowej i rękodzieła. Miejmy nadzieję, że Małopolski Uniwersytet Ludowy we Wzdowie, mimo niesprzyjających okoliczności, będzie istniał i przyjmował w swe progi wszystkich ciekawych naszej ludowej tradycji. O szkole i panujących w niej zwyczajach pozwólmy wypowiedzieć się nauczycielom i uczniom.\nDyrektor Andrzej Kijowski\n... jako malarz nieprzetartych szlaków:\nZajmuję się malarstwem sztalugowym, sporadycznie rzeźbą i fotografią. Przeważającym tematem w mojej twórczości jest pejzaż nie skażony śladami ludzkiej działalności. Maluję pejzaż niedostępny z utartych szlaków wędrówek człowieka. Są to zakątki na obrzeżach lasu, zakamarki lasów, brzegi strumieni, rzek, stawów czy wreszcie oczek wodnych, które czasami swe życie zawdzięczają chwilowej obfitości deszczu, wysychając w promieniach słońca i rodząc się na nowo przy kolejnych opadach. Miejsca te znaczone są niekiedy tylko śladami racic saren przychodzących do wodopoju. W pejzażach tych pojawiają się chwile trwające czasami kilka sekund, znikające jak błysk słońca na wodzie, zmieniające się jak obłoki na niebie, ulotne jak mgła poranna czy wieczorna. Staram się uchwycić te zmieniające się stany przyrody i zapisać je w formie malarskiej. Posługuję się najczęściej barwą ciepłą w całym obrazie lub ciepłym światłem ślizgającym się po liściach, gałęziach czy kamieniach. Nie jest to jednak wcale regułą, czasami pejzaże są chłodne, przejmujące swoistym niepokojem o to co zdarzy się za chwilę. Swoje obrazy maluję najczęściej na podstawie tego, co zapamiętałem z wędrówek po lesie, stru-\nmieniach i bezdrożach. Notuję w swojej pamięci zaobserwowane zjawiska i odtwarzam je lub interpretuję w pracowni. Światło pojawiające się w moich pejzażach czasami nie ma określonego źródła, po prostu jest, istnieje w naturze i nie należy pytać o jego pochodzenie. W większości obrazów najważniejszym bohaterem jest nastrój budowany światłem, kolorem, rodzajem wybranych fragmentów natury. Bliski jest mi nastrój spokoju, może nawet melancholii i zadumy nad przemijaniem losów ludzkich i trwałością natury.\n… jako dyrektor Małopolskiego Uniwersytetu Ludowego: Uważam, że warto zachować trochę naszej tradycji. Choćby po to, żeby nie stracić tego, czego nie powinniśmy się wstydzić przed światem. Coraz mniej jest już ludzi, którzy zajmują się swoim fachem, rzemiosłem z pokolenia na pokolenie. Te babcie i ci dziadkowie po prostu wymierają. Nagle może się okazać, że w naszym otoczeniu zaistnieje wielka pustka, którą zapełni plastik i produkcja masowa.\nZresztą już wypełnia, a przecież lepiej mieć wokół siebie coś własnego, charakterystycznego, prawdziwego...\nDo naszej szkoły trafiają dość szczególni słuchacze. Ja bym ich podzielił na dwie grupy. Proszę potraktować z poczuciem humoru to, co teraz powiem, bo nie mam w sobie żadnych wrogich uczuć, ale to są „ normalni” i „ wegetarianie”. Do tej pory nie doszło jeszcze do konfrontacji, ale myślę, że nadszedł czas, żeby się zbuntować, bo jak przez cały tydzień do jedzenia jest tu tylko kasza... W tym roku pojawiła się trzecia grupa: weganie, chyba po to bym polubił wegetarian... Ale mówiąc poważnie są to absolwenci najprzeróżniejszych szkół. Od ogólniaka do technikum kolejowego. Po wyglądzie widać, że są zbuntowani wobec tzw. Normalnej oświaty i związanym z nią rygorom. Tutaj mają komfort swobody, ale czasem okazuje się, że ta swoboda działa przeciwko nim. Wówczas zaczynają się brać za siebie i po prostu pracować. Nikt tutaj nie zwraca uwagi na to, czy ktoś ma dredy, czy ich nie ma.\nTrudno jest się wyróżnić wyglądem, bo nic nikogo nie dziwi. Nikt nikogo nie kontroluje, tylko na koniec semestru każdy musi rozliczyć się z wykonanej pracy. A żeby mieć zaliczenia, to czegoś się trzeba nauczyć. Żeby się nauczyć, trzeba chodzić na zajęcia, chociaż nie ma tu dzwonków. Jest to swego rodzaju szkoła życia. Szkoła przystosowania i życia społecznego.\nW szkole dziwny wygląd nie robi na nikim wrażenia, ale inaczej jest poza szkołą. Mieszkańcy wsi byli bardzo nieufni, kiedy kilka lat temu pojawili się pierwsi dredziarze. Jednak dziś już się przyzwyczaili i posyłają nawet swoje dzieci na zajęcia, które dla nich organizujemy. Niemniej jednak świat szkoły pozostaje dla nich światem obcym. Dlaczego? Paradoks tej sytuacji polega na tym, że szkoła ma w swoim założeniu „ludowość”. A tymczasem folkloru jako takiego już nie ma. To, co jest obecnie przeszło w tzw. folkloryzm.\nWróćmy jednak w tej opowieści do naszych uczniów. Wielu z nich traktuje pobyt tutaj na zasadzie oderwania się od środowiska, w którym przebywali wcześniej. Niektórzy mówią, że gdyby nie przyjechali tutaj, to wylądowaliby wśród narkomanów. Przyjeżdżają, żeby znaleźć pomysł na życie. Większość z nich jest zorientowana jakoś tam na ekologię i bliska im jest przyroda. Wobec tego to miejsce jest dla nich idealne. Mają park, a dalej wspaniałą, nieskażoną przyrodę Beskidu Niskiego i Bieszczadów. Nasza szkoła i miejsce, w którym się znajduje – to enklawa. Tu każdy, kto interesuje się sztuką, a wobec tego jest jakąś indywidualnością, ma się gdzie schować, może znaleźć dla siebie niszę. Na zajęciach w szkole jest w grupie, w społeczności, potem ma warunki do tego, by pobyć w samotności. Wydaje mi się, że taka placówka nie mogłaby funkcjonować w większym mieście. Musi mieć przestrzeń wokół siebie, ciszę i harmonię.\n...co uniwersytet ma do zaoferowania\nChciałbym wymienić wszystko to, co jesteśmy w stanie zaoferować naszym ewentualnym słuchaczom. Po pierwsze: tolerancję. Tolerancję dla wszelkich możliwych postaw, przy zachowaniu podstawowych norm przyzwoitego zachowania. To wystarczy by być tutaj akceptowanym. Po drugie: czyste powietrze i dorodny drzewostan w postaci 18-hektarowego parku. Ponadto możemy zaoferować pomysł na życie. W czasach, kiedy w zasadzie każdy magister może być bezrobotny, możemy zaproponować koncepcję życia dość komfortowego, bo po skończeniu naszego uniwersytetu można zarabiać mając z tego, co się robi przyjemność. Przy odrobinie samozaparcia naprawdę można żyć z rękodzieła. Są tacy słuchacze, którzy z tego żyją. Oprócz tego wystawiamy dokument, który upoważnia do podjęcia pracy w placówkach kulturalno-oświatowych. Dajemy dyplom instruktora rękodzieła artystycznego .\nNauka u nas jest, myślę, również dobrą ofertą dla studentów, czy absolwentów wydziałów etnologii i etnografii. Wiedza teoretyczna zdobyta na studiach to jeszcze nie wszystko. Nabywszy umiejętności praktyczne w wiklinie, rzeźbie, hafcie i koronce można szybciej znaleźć pracę np. na stanowisku konserwatora obiektów ludowych w skansenie. Poza tym myślę, że panuje tutaj dość dobry klimat. Stanowimy jedną, wielką rodzinę, w której, wiadomo, zdarzają się różne sytuacje, ale da się spędzić miło te dwa lata i jeszcze się czegoś nauczyć przy okazji. No i ma się satysfakcję, że potrafi się robić rzeczy, które już mało kto potrafi.\nRoland Kuliński tak mówi o sobie we Wzdowie: Wybór szkoły w dużej mierze podyktowany był moim odmiennym od „normalnego” postrzeganiem świata. Kilka lat temu, kiedy zauważyłem swój związek ze światem przyrody w radykalny sposób zmienił się mój osobisty system wartości. Można by powiedzieć, że odnalazłem swoje miejsce w świecie. Było to na tyle mocne doświadczenie, że zacząłem kierować swoje życie w taki sposób, aby zachować harmonię z przyrodą. W każdym aspekcie mojego życia musiałem dokonywać wyboru i tak też stało się z edukacją. Skończyłem szkołę średnią jako wykwalifikowany urzędnik i jedyną rzeczą,jakiej byłem pewien to przekonanie, że kontynuacja nauki w tym kierunku byłaby nieporozumieniem. Przez kilka lat wzbierało we mnie uczucie, że konieczne jest szukanie jakiejś alternatywy dla siebie. Brakowało pieniędzy i stanąłem przed koniecznością podjęcia pracy. Osoba, która posiada system wartości odmienny od 99% społeczeństwa ma szczególny problem z pogodzeniem własnych wartości w konfrontacji z rzeczywistością. Rozpoczęły się kolejne poszukiwania, chciałem coś robić, realizować się, mieć z tego przyjemność i oto pewnego dnia usłyszałem od mojej bliskiej znajomej, że gdzieś niedaleko istnieje takie miejsce, jak Wzdów. Taka malutka wioska pomiędzy Krosnem, a Sanokiem, której wyjątkowość polega na tym, że jest tam szkoła rękodzieła artystycznego. Zainteresowało mnie to na tyle, że postanowiłem sprawdzić czym ta szkoła jest. Przyjechałem i to, co zobaczyłem sprawiło, że zostałem.\nPrzed szkołą stoją ogromne konstrukcje z wikliny, których autorzy siedzą teraz w pracowniach rzeźbiarskich, ceramicznych, tkackich, malarskich. To było niesamowite odkrycie pewnej społeczności, która na obrzeżach cywilizacji tworzy swój własny świat. Okazało się, że większość tych osób ma podobne poglądy, taki światopogląd, w którym mamona nie zajmuje wcale najwyższej pozycji - pana świata, a szacunek dla życia jest normą. To było bardzo pozytywne doznanie. Teraz zaczynam drugi rok nauki i jestem naprawdę zadowolony ze swojego wyboru. Oczywiście nie ma tu idylli. Zdarzają się trudne sytuacje w relacjach pomiędzy nami. Jednak potrafimy je neutralizować i uczyć się rozwiązywać wszelkie konflikty. Mała społeczność sprzyja rozładowaniu napięć. Panuje tu bardzo osobliwa atmosfera. Słowo rodzina może byłoby pewnym nadużyciem, ale naprawdę często tak właśnie się czujemy, jak w rodzinie. Jest mi tu bardzo dobrze. Mogę uczyć się rzeczy, z których w przyszłości będę mógł się utrzymać nie idąc na żaden kompromis, w którym elementem przetargowym miałyby być moje ideały. I to dla mnie w tej szkole jest chyba najważniejsze.\nUczę projektowania form użytkowych. Osiem albo dziewięć lat temu przyjechałam w Bieszczady i zapragnęłam zostać na tych terenach. Nie dostałam się na studia i szukałam dla siebie jakiejś szkoły. Znalazłam tę i tu zostałam. Trafiłam na koniec poprzedniego okresu działania szkoły. Obecny dyrektor, pan Andrzej Kijowski uczył tutaj malarstwa. Trzy lata później został dyrektorem. Od tego czasu szkoła się całkowicie zmieniła, oczywiście na korzyść.\nUczę projektowania. Zadaję jakiś temat, wprowadzam, po czym wychodzę. Po jakimś czasie wracam. Widzę, że nikogo nie ma w sali, ale słyszę muzykę dochodzącą z sali teatralnej. Wchodzę i widzę dziewczynę z mojej grupy: w ogromnej, pustej sali, na środku, przy stoliczku siedzi sobie i ... projektuje. Inny uczeń siedzi w parku. Tak wygląda atmosfera w tej szkole. Myślę, że jest wyjątkowa.\nTych, którzy tu przyjeżdżają nazwałam: „niepokorni”. Są zbuntowani, czegoś szukają, mają nie przeciętną wrażliwość. Nie lubię określenia - artyści, ale oni trochę nimi są, w dobrym tego słowa znaczeniu. Obserwuję czasami zabawne rzeczy. Przyjeżdżają ci niepokorni, zbuntowani, zazwyczaj dziwnie wyglądający młodzi ludzie. Poprzez swój wyróżniający się wygląd pragną zamanifestować swoją odmienność. Po czym spotykają tutaj samych takich, jak oni. Nikt z nich już się tu nie wyróżnia i nie zwraca niczyjej szczególnej uwagi. Dla niektórych to szok. Muszą zacząć siebie traktować zwyczajnie, jak jednego z wielu. To niezła szkoła życia. Po dwóch latach pobytu tutaj nadal widzą w sobie wyjątkowość, ale zaczynają ją również dostrzegać w każdym innym człowieku, nawet tym spoza szkoły, w zwykłym mieszkańcu okolicznej wsi, czy miasteczka.\nWieś traktuje szkołę jak inny świat, jak oddzielną wieś we wsi. Stosunki z mieszkańcami układają się jednak dobrze. Kupujemy u gospodarzy sery, mleko, jajka. Moje dziecko chodzi do tutejszej szkoły. Ale kiedy zapraszamy na wystawę naszych prac, to przychodzą tylko pojedyncze osoby. Dochodzą do nas opinie o naszych uczniach, że dziwnie wyglądają, że mogliby się uczesać. Staramy się przełamywać ten dystans. Myślę, że coraz bardziej obie strony starają się siebie szanować i akceptować.\nCzy nasz świat potrafi zaakceptować i uszanować takie wewnętrzne światy jak Uniwersytet Ludowy we Wzdowie? Bądźmy dobrej myśli. Musimy ochraniać i wspierać tych, którzy podejmują się prawdziwych wyzwań życia niekoniecznie według wskazówek reklam telewizyjnych. Uniwersytet stoi otworem dla wszystkich, którzy chcą się tam uczyć rękodzieła, a my wszyscy, którym bliski jest bioregionalizm i dzika przyroda powinniśmy życzyć mu powodzenia i coraz większej popularności.


Tylko w Katowicach przeszczepy komórek macierzystych u chorych na SM - Progenis\nW Klinice Hematologii i Transplantacji Szpiku Śląskiego Uniwersytetu Medycznego w Katowicach stosuje się nowatorską metodę leczenia chorych na stwardnienie rozsiane – przeszczepy macierzystych komórek krwiotwórczych.Pobiera się je od samych pacjentów.\nTo niekiedy bardzo żmudna praca, bo potrzebne do przeszczepu komórki trzeba wręcz „ciułać”, wykonując szereg pobrań, gdyż chorzy na stwardnienie rozsiane nie mają ich zbyt wiele.\nRekordzista z katowickiej kliniki miał uzbieranych aż 30 pojemniczków, by z nich uzyskać odpowiednią do przeszczepu porcję. W sumie hematolodzy z Katowic pomogli już 12 chorym na SM, a dwóch kolejnych czeka na zabieg.\n– Dzięki transplantacji możliwe jest zatrzymanie postępu choroby, a nawet cofnięcie objawów SM – wyjaśnia prof. Sławomira Kyrcz-Krzemień, kierownik Kliniki i Katedry Hematologii i Transplantacji Szpiku.\nPrzeszczep komórek u chorych na SM jest zarezerwowany dla sytuacji, w których choroba rozwija się szybko, agresywnie. Nie jest brane pod uwagę kryterium wieku. O zakwalifikowaniu do leczenia decyduje zespół złożony z hematologów i neurologów. Sam zabieg obarczony jest dużym ryzykiem, dlatego tym bardziej należy podkreślić fakt, że wszystkie transplantacje w katowickiej klinice zakończyły się sukcesem!\n– Bardzo ważne jest, by w odpowiednim momencie zakwalifikować chorego do transplantacji tj. wtedy, gdy choroba nie poczyni nieodwracalnych zmian. Tu apel do neurologów, by w stosowanej terapii u swoich pacjentów wzięli pod uwagę przeszczep – dodaje prof. Kyrcz-Krzemień.\nStwardnienie rozsiane to choroba ośrodkowego układu nerwowego. Bardzo często rozwija się agresywnie, uniemożliwiając chorym normalne funkcjonowanie w rodzinie, społeczeństwie. Chory ma zaburzenia mowy, niedowłady rąk, problemy z chodzeniem związane m.in. z zaburzeniami równowagi. Niepełnosprawność cały czas postępuje.\nPolska znajduje się na jednym z dalszych miejsc w Europie jeśli chodzi o dostęp chorych na SM do właściwej i skuteczenej terapii. Od stycznia tego roku pacjenci mają szansę skorzystania z leczenia specyfikami nowej generacji, ale zakwalifikowanie do programu wymaga spełnienia wielu rygorystycznych warunków. Specjaliści zgodnie twierdzą, że pięcioletni okres udziału w programie jest zbyt krótki.


Teratozoospermia - Męskie sprawy - strona 50 - Forum OvuFriend\nWysłany: 12 kwietnia 2016, 20:41\nWczoraj bylam u nowego gina w moich okolicach rewelacja bede napewno do niego jezdzic zaczynam kolejny cykl z nowym lekarzem\nzdecydowlam tez ze hsg zrobie u niego prywatnie bede sie czula bezpieczniej itp... boje sie szpitali zaplanowany zabieg w nastepnym cyklu trzymajcie kciuki wypada na poczatek maja bo to sie robi jakos po miesiaczce ? Ktorys dzien cyklu..\nWczoraj bylam u nowego gina w moich okolicach rewelacja bede napewno do niego jezdzic zaczynam kolejny cykl z nowym lekarzem zdecydowlam tez ze hsg zrobie u niego prywatnie bede sie czula bezpieczniej itp... boje sie szpitali zaplanowany zabieg w nastepnym cyklu trzymajcie kciuki wypada na poczatek maja bo to sie robi jakos po miesiaczce ? Ktorys dzien cyklu..\nWysłany: 12 kwietnia 2016, 20:51\nNa pewno będziemy trzymać kciuki a mogę zapytać ile kosztuje hsg u niego? Bo mój życzy sobie 800 zł\n[QUOTE=Dodka91]Wczoraj bylam u nowego gina w moich okolicach rewelacja bede napewno do niego jezdzic zaczynam kolejny cykl z nowym lekarzem zdecydowlam tez ze hsg zrobie u niego prywatnie bede sie czula bezpieczniej itp... boje sie szpitali zaplanowany zabieg w nastepnym cyklu trzymajcie kciuki wypada na poczatek maja bo to sie robi jakos po miesiaczce ? Ktorys dzien cyklu..[/QUOTE] Na pewno będziemy trzymać kciuki :) a mogę zapytać ile kosztuje hsg u niego? Bo mój życzy sobie 800 zł\nWysłany: 12 kwietnia 2016, 20:58\n450zl dlatego sie zgodzilam to dobra cena za uczucie bezpieczeństwa moim zdaniem\n450zl :) dlatego sie zgodzilam to dobra cena za uczucie bezpieczeństwa moim zdaniem :)\nhas sie robi po miesiaczce zeby miec pewnosc ze ciazy nie ma:)\nDziewczyny moje AMH 17,06 masakra jednym słowem\nWysłany: 13 kwietnia 2016, 07:42\nDodka ja mialam chyba w 9 dc hsg. Tez mysle ze 450 to dobra cena. Powodzenia\nWysłany: 13 kwietnia 2016, 10:42\nJa mam takie samo... Lekarz mi powiedzial ze\nWysoka rezerwa jajnikowa z dobrym rokowaniem na stymulację. Badanie w 3 dniu cyklu. Jednorazowe oznaczenie niczego nie rozstrzyga na przyszłość.\nA jak my pbie badalysmy w 16 to nie wiem czy to mialo na to wplyw?\n[QUOTE=Dodka91]Dziewczyny moje AMH 17,06 masakra jednym słowem[/QUOTE] Ja mam takie samo... Lekarz mi powiedzial ze Wysoka rezerwa jajnikowa z dobrym rokowaniem na stymulację. Badanie w 3 dniu cyklu. Jednorazowe oznaczenie niczego nie rozstrzyga na przyszłość. A jak my pbie badalysmy w 16 to nie wiem czy to mialo na to wplyw?\nWysłany: 13 kwietnia 2016, 11:42\nAlimak moze to czas wylaczyc sie? Ja sie nad tym zastanawiam, moj gin ciagle mi powtarza nie mysl o tym! Nie sprawdzaj dni, sluzu, itd, ciesz sie sexem. Ja mysle ze cos musi w tym byc bo u nas teoretycznie jest wszystko ok a 1,5 roku ciazy nie ma. A ile tych wpadkowych i latwo zaghodzacych jakby sie zaczelo badac na pewno nie maja wszystkiego ok. Tylko nikt z nich tego nie sprawdza.\nCo do AMH moj gin twierdzi ze to sciema, zeby na to nie patrzec.\nJa mam 25dc i zawsze od 23-24 go do dzien przed okresem bola mnie cycki, a teraz nie, mimo progesteronu dopochwowo. To chyba kiepsko z moim progesteronem? Przynajmniej jak bola to na dwoje babka wrozyla\nAlimak moze to czas wylaczyc sie? Ja sie nad tym zastanawiam, moj gin ciagle mi powtarza nie mysl o tym! Nie sprawdzaj dni, sluzu, itd, ciesz sie sexem. Ja mysle ze cos musi w tym byc bo u nas teoretycznie jest wszystko ok a 1,5 roku ciazy nie ma. A ile tych wpadkowych i latwo zaghodzacych jakby sie zaczelo badac na pewno nie maja wszystkiego ok. Tylko nikt z nich tego nie sprawdza. Co do AMH moj gin twierdzi ze to sciema, zeby na to nie patrzec. Ja mam 25dc i zawsze od 23-24 go do dzien przed okresem bola mnie cycki, a teraz nie, mimo progesteronu dopochwowo. To chyba kiepsko z moim progesteronem? Przynajmniej jak bola to na dwoje babka wrozyla\nWysłany: 13 kwietnia 2016, 12:07\nA z nowości u nas to mąż wczoraj powtarzał badanie i wyszły gorsze wyniki niż poprzednie hmm.\nZmieniły się głównie:\n- czas upłynnienia z 15 do teraz 35 minut, ale to jeszcze spoko,\n- pH 7,5 - teraz 8,2\n- koncentracja 24 mln/ml, teraz 17mln/ml (norma od 15)\n- no i przede wszystkim pogorszył się ruch postępowy - wcześniej wynosił 65 %\na teraz tylko 23 % (norma od 32 %, zastanawiam się skąd taka zmiana)\n- morfologia bez zmian 3 %\nDo tego stłukłam dziś rano mój termometr owulacyjny może jakiś znak, żeby sobie dać z tym spokój.\na maz cos suplementował ?? ostatnio czytalam tutaj ze niby paru osobom po suplach sie pogorszyło ale cos mi sie nie wydaje ze to glowna przyczyna tylko wlasnie rozmyslanie o tym i kminienie bo stres niszczy wszystko\n[QUOTE=Alimak]A z nowości u nas to mąż wczoraj powtarzał badanie i wyszły gorsze wyniki niż poprzednie hmm. Zmieniły się głównie: - czas upłynnienia z 15 do teraz 35 minut, ale to jeszcze spoko, - pH 7,5 - teraz 8,2 - koncentracja 24 mln/ml, teraz 17mln/ml (norma od 15) - no i przede wszystkim pogorszył się ruch postępowy - wcześniej wynosił 65 % a teraz tylko 23 % (norma od 32 %, zastanawiam się skąd taka zmiana) - morfologia bez zmian 3 % Do tego stłukłam dziś rano mój termometr owulacyjny :/ może jakiś znak, żeby sobie dać z tym spokój.[/QUOTE] a maz cos suplementował ?? ostatnio czytalam tutaj ze niby paru osobom po suplach sie pogorszyło ale cos mi sie nie wydaje ze to glowna przyczyna tylko wlasnie rozmyslanie o tym i kminienie bo stres niszczy wszystko\nWysłany: 13 kwietnia 2016, 12:09\nja ide jutro do gina wieczorem na monitoring, dzis mam 11 dc, od wczoraj nagle jajniki przestały mnie bolec a bolały mnie od 6-9 dc bo bylam na clo a teraz cisza... martwi mnie to strasznie.\ndodatkowo plamie od tego czasu al nie wiem czy to ne moja wina bo bralam ciagle acard nawet w czasie miesiączki wiec moze sobie sama troche szkode narobiłam ?\ngin mowi ze takie plamiena przy clo sa bardzoczeste poki co mu wierze.\nco do ahm to tak jak pisalam powiedzial ze rezerwa jest wysoka, rokowania sa dobre ze to lepiej niz jak jest niska.\nwiadomo jajniki policystyczne sa nieoblizalne bo znam kilka par co maja z takich jajnikow ciaze mnogie ( 2 pary maja trojaczki)\ntrzeba wierzyc i ufa...\n[QUOTE=Lanta]Alimak moze to czas wylaczyc sie? Ja sie nad tym zastanawiam, moj gin ciagle mi powtarza nie mysl o tym! Nie sprawdzaj dni, sluzu, itd, ciesz sie sexem. Ja mysle ze cos musi w tym byc bo u nas teoretycznie jest wszystko ok a 1,5 roku ciazy nie ma. A ile tych wpadkowych i latwo zaghodzacych jakby sie zaczelo badac na pewno nie maja wszystkiego ok. Tylko nikt z nich tego nie sprawdza. Co do AMH moj gin twierdzi ze to sciema, zeby na to nie patrzec. Ja mam 25dc i zawsze od 23-24 go do dzien przed okresem bola mnie cycki, a teraz nie, mimo progesteronu dopochwowo. To chyba kiepsko z moim progesteronem? Przynajmniej jak bola to na dwoje babka wrozyla[/QUOTE] ja ide jutro do gina wieczorem na monitoring, dzis mam 11 dc, od wczoraj nagle jajniki przestały mnie bolec a bolały mnie od 6-9 dc bo bylam na clo a teraz cisza... martwi mnie to strasznie. dodatkowo plamie od tego czasu al nie wiem czy to ne moja wina bo bralam ciagle acard nawet w czasie miesiączki wiec moze sobie sama troche szkode narobiłam ? gin mowi ze takie plamiena przy clo sa bardzoczeste poki co mu wierze. co do ahm to tak jak pisalam powiedzial ze rezerwa jest wysoka, rokowania sa dobre ze to lepiej niz jak jest niska. wiadomo jajniki policystyczne sa nieoblizalne bo znam kilka par co maja z takich jajnikow ciaze mnogie ( 2 pary maja trojaczki) trzeba wierzyc i ufa...\nNam zlecil androlog w klinice wszystkie powyższe plus glukoze i ogólna morfologię. Jak wrócę do domu sprawdzę czy nic nie pominęłam. Robił na czczo, i dr zalecił zrobić między 8-10 rano.\nWysłany: 13 kwietnia 2016, 16:48\nDziewczyny czy Wasi kochani mężowie robili badania hormonów?\nJeśli tak to jakie się powinno zrobić, czy trzeba być na czczo, czy zlecił je doktor czy sami z siebie robiliście?\nBombarduję pytaniami bo mój chce jutro zrobić i mamy w planie:\n[QUOTE=Alimak]Dziewczyny czy Wasi kochani mężowie robili badania hormonów? Jeśli tak to jakie się powinno zrobić, czy trzeba być na czczo, czy zlecił je doktor czy sami z siebie robiliście? :) Bombarduję pytaniami ;) bo mój chce jutro zrobić i mamy w planie: - testosteron - estradiol - FSH - LH - prolaktyna Czy coś pominęłam?[/QUOTE] jeszcze TSH\nAlimak a czy mi się wydaje czy te badanie kolejny po krócej niż 3 msc przerwy robiliscie ?\nWysłany: 13 kwietnia 2016, 21:36\npodoba mi sie ten wpis z blizniakami i trojaczkami rozmarzylam się\n[QUOTE=domiszka]ja ide jutro do gina wieczorem na monitoring, dzis mam 11 dc, od wczoraj nagle jajniki przestały mnie bolec a bolały mnie od 6-9 dc bo bylam na clo a teraz cisza... martwi mnie to strasznie. dodatkowo plamie od tego czasu al nie wiem czy to ne moja wina bo bralam ciagle acard nawet w czasie miesiączki wiec moze sobie sama troche szkode narobiłam ? gin mowi ze takie plamiena przy clo sa bardzoczeste poki co mu wierze. co do ahm to tak jak pisalam powiedzial ze rezerwa jest wysoka, rokowania sa dobre ze to lepiej niz jak jest niska. wiadomo jajniki policystyczne sa nieoblizalne bo znam kilka par co maja z takich jajnikow ciaze mnogie ( 2 pary maja trojaczki) trzeba wierzyc i ufa...[/QUOTE] podoba mi sie ten wpis z blizniakami i trojaczkami <3 rozmarzylam się <3\nLanta mam pytanie przeczytalam w opisie u Ciebie ze udalo wam sie pokonac terotozoospermie a jak wam sie udalo ? gratuluję :*\n[QUOTE=Lanta]Dodka ja mialam chyba w 9 dc hsg. Tez mysle ze 450 to dobra cena. Powodzenia[/QUOTE] Lanta mam pytanie przeczytalam w opisie u Ciebie ze udalo wam sie pokonac terotozoospermie a jak wam sie udalo ? :) gratuluję :*\nWysłany: 13 kwietnia 2016, 22:08\nDomniszka dobrze kojarzysz, drugie badanie było dokładnie 5,5 tygodnia po pierwszym\nZdecydowanie za szybko, poszło z tego samego sortu odczekajcie chwile jeszcze ☺\n[QUOTE=Alimak]Domniszka dobrze kojarzysz, drugie badanie było dokładnie 5,5 tygodnia po pierwszym :)[/QUOTE] Zdecydowanie za szybko, poszło z tego samego sortu odczekajcie chwile jeszcze ☺\nWysłany: 13 kwietnia 2016, 22:38\nDodka wg wpisow innych to juz sama nie wiem co nam pomoglo najbardziej. Przede wszystkim, nie pamietam czy Wy robiliscie fragmentacje dna? Mi madra kolezanka ktora byla w podobnej a nawet gorszej sytuacji powiedziala ze to jest wyznacznik czy moze sie morfologia ruszyc. I tak po pierwszych zlych wynikach maz odstawil z dnia na dzien papierosy, ograniczyl alko, wstawil magnez b6 i b12 plus geriavit pharmaton. Od maja do sierpnia z 1,77 bylo na prawie 6%. Dodatkowo zrobil fragmentacje i ona wyszla dobrze. Kolejne badanie bylo w pazdzierniku przed moim hsg, bylo jakos ponad 4% czyli niby dobrze ale spadek. Potem od listopada maz zaczal cwiczyc, jesc duzo bialka, bananow, migdalow, orzechy, zurawina, wlaczyl l karnityne, bo cwiczyl 3-4 razy w tyg. Naparwde sie lepiej odzywial i duzo cwiczen. Noi bach 15.40 w lutym. Jak mi to poazal to serio myslalam ze pani w lab sie pomylila. Ale moj gin twierdzi ze wszystko jest do zrobienia.\nA ta moja madra kolezanka z 1% zaszla ńiedawno po ponad 3 latach staran ☺\nDodka wg wpisow innych to juz sama nie wiem co nam pomoglo najbardziej. Przede wszystkim, nie pamietam czy Wy robiliscie fragmentacje dna? Mi madra kolezanka ktora byla w podobnej a nawet gorszej sytuacji powiedziala ze to jest wyznacznik czy moze sie morfologia ruszyc. I tak po pierwszych zlych wynikach maz odstawil z dnia na dzien papierosy, ograniczyl alko, wstawil magnez b6 i b12 plus geriavit pharmaton. Od maja do sierpnia z 1,77 bylo na prawie 6%. Dodatkowo zrobil fragmentacje i ona wyszla dobrze. Kolejne badanie bylo w pazdzierniku przed moim hsg, bylo jakos ponad 4% czyli niby dobrze ale spadek. Potem od listopada maz zaczal cwiczyc, jesc duzo bialka, bananow, migdalow, orzechy, zurawina, wlaczyl l karnityne, bo cwiczyl 3-4 razy w tyg. Naparwde sie lepiej odzywial i duzo cwiczen. Noi bach 15.40 w lutym. Jak mi to poazal to serio myslalam ze pani w lab sie pomylila. Ale moj gin twierdzi ze wszystko jest do zrobienia. A ta moja madra kolezanka z 1% zaszla ńiedawno po ponad 3 latach staran ☺\nWysłany: 13 kwietnia 2016, 22:40\nDokladnie tak, z tego co wiem to potrzeba ok 72-75 dni na odnowe plemnikow, szkoda kasy na szybsze badania.\n[QUOTE=domiszka]Zdecydowanie za szybko, poszło z tego samego sortu odczekajcie chwile jeszcze ☺[/QUOTE] Dokladnie tak, z tego co wiem to potrzeba ok 72-75 dni na odnowe plemnikow, szkoda kasy na szybsze badania.\nWysłany: 13 kwietnia 2016, 23:01\nWiem wiem dziewczyn, że na całkiem nową armię trzeba poczekać ale mąż chciał zrobić badania w innym miejscu, żeby sprawdzić wiarygodność pierwszego miejsca\na Wy Domniszka robiliście to pierwsze a potem tylko posiew, tak?\nrobilismy pierwsze badania i posiew jednoczesnie, z jednej próbki były oba badania.\ngronkowca juz nie mamy maz beirze dalej ta hurtownie supli i cwiczy wiecej, wdrozył rower, niby laski na forum mowia ze nie powinno sie ale nam lekarz powiedział zeby nie wierzyc we wszystkie bzdury, ze owszem jest korelacja miedzy rowerem a problemami ale w przypadku zawodowców albo osob ktore bardzo duzo na rowerze jezdza po nawet 100 km na trase.i to po kilak razy w tygodniu\nmoj maz robi kolo 50 km tygodniowo bo jezdzi tak po 2 razy po 20 km jak jest pogoda ale tez nie regularnie bo wiadomo z czasem róznie bywa\nkoncem maja poczatkiem czerwca badania, serio tak sie ich boje ze nie wiem czy chce zeby je robił\n[QUOTE=Alimak]Wiem wiem dziewczyn, że na całkiem nową armię trzeba poczekać ale mąż chciał zrobić badania w innym miejscu, żeby sprawdzić wiarygodność pierwszego miejsca :) a Wy Domniszka robiliście to pierwsze a potem tylko posiew, tak?[/QUOTE] robilismy pierwsze badania i posiew jednoczesnie, z jednej próbki były oba badania. gronkowca juz nie mamy maz beirze dalej ta hurtownie supli i cwiczy wiecej, wdrozył rower, niby laski na forum mowia ze nie powinno sie ale nam lekarz powiedział zeby nie wierzyc we wszystkie bzdury, ze owszem jest korelacja miedzy rowerem a problemami ale w przypadku zawodowców albo osob ktore bardzo duzo na rowerze jezdza po nawet 100 km na trase.i to po kilak razy w tygodniu moj maz robi kolo 50 km tygodniowo bo jezdzi tak po 2 razy po 20 km jak jest pogoda ale tez nie regularnie bo wiadomo z czasem róznie bywa :) koncem maja poczatkiem czerwca badania, serio tak sie ich boje ze nie wiem czy chce zeby je robił :P\nWysłany: 14 kwietnia 2016, 08:03\nDomiszka my tez będziemy robic tak kolejne badanie nasienia zobaczysz cos czuje ze nie będziemy juz musialy byloby cudownie\n[QUOTE=domiszka]robilismy pierwsze badania i posiew jednoczesnie, z jednej próbki były oba badania. gronkowca juz nie mamy maz beirze dalej ta hurtownie supli i cwiczy wiecej, wdrozył rower, niby laski na forum mowia ze nie powinno sie ale nam lekarz powiedział zeby nie wierzyc we wszystkie bzdury, ze owszem jest korelacja miedzy rowerem a problemami ale w przypadku zawodowców albo osob ktore bardzo duzo na rowerze jezdza po nawet 100 km na trase.i to po kilak razy w tygodniu moj maz robi kolo 50 km tygodniowo bo jezdzi tak po 2 razy po 20 km jak jest pogoda ale tez nie regularnie bo wiadomo z czasem róznie bywa :) koncem maja poczatkiem czerwca badania, serio tak sie ich boje ze nie wiem czy chce zeby je robił :P[/QUOTE] Domiszka my tez będziemy robic tak kolejne badanie nasienia :) zobaczysz cos czuje ze nie będziemy juz musialy <3 byloby cudownie <3


XXI NIEDZIELA ZWYKŁA – 24 VIII 2014 r.\nKażda niedzielna Eucharystia jest czasem umocnienia naszej wiary. W dzień Pański przychodzimy, aby wspólnie słuchać słowa Bożego, modlić się, składać Najświętszą Ofiarę i umacniać się przyjęciem Komunii św. W dzisiejszej ewangelii Jezus stawia swoim uczniom ważne pytania: „Za kogo uważają Mnie ludzie? Za kogo wy Mnie uważacie?”. Jezus stawia dziś także nam to najważniejsze pytanie: „A za kogo ty Mnie uważasz? Kim dla ciebie jestem?”. Jezu Chryste, Ty jesteś naszym Panem i Zbawicielem. Niestety tak często w naszym życiu ta odpowiedź nie jest tak wyraźna. Przez nasze grzechy zapieramy się Ciebie, dlatego na początku tej Mszy św. pragniemy Ci je wyznać i prosić o Twoje miłosierdzie.\nXX NIEDZIELA ZWYKŁA – 17 VIII 2014 r.\nCzasem trapią nas wątpliwości: „Czy ja jestem godzien stanąć przed Bogiem i uczestniczyć w Najświętszej Ofierze? Przecież w moim życiu tak często pojawiają się grzechy i niewierności”. Dziś Jezus przypomina nam, że każdy człowiek potrzebuje zbawienia i każdy może ten wielki dar otrzymać. Warunkiem jest jedynie nasze pokorne przyznanie się do grzechów i wiara, której przykład daje nam dzisiaj kobieta kananejska, o której usłyszymy w ewangelii. Stańmy więc przed Bogiem na początku tej Mszy św. z wiarą i pokornie wyznajmy nasze winy.\nJezus zabiera nas dziś ze sobą na górę modlitwy, na górę eucharystycznej przemiany. Obyśmy odczuli tutaj potrzebę spotkania z Nim – spotkania, które nas przemienia. Obyśmy mogli razem z Piotrem zawołać w duchu głębokiego zaufania: „Panie, pozwól mi przyjść do Ciebie po wodzie”. Niech ta Eucharystia będzie dla nas źródłem nowej mocy do chrześcijańskiego życia, nowej odwagi, którą daje nam Jezus: „To Ja jestem, odwagi, nie bójcie się”. Niech ta odwaga i obietnica Jezusa dadzą nam moc przemieniania naszej codzienności.


Kokosowo-jabłkowe smarowidło na chleb - naturalnie.pro\nOpublikowano 18 stycznia 2016 18 stycznia 2016 Autor Redaktor Elżbieta\nKokosowo-jabłkowe smarowidło na chleb\nKategorie:Wegetariańskie potrawy Tagijabłka, olej kokosowy 1 Komentarz\n‒ Zauważyłaś, że reneta traktowana inaczej niż pozostałe jabłka? ‒ powiedziałam do Sylwii, u której zaopatruję się ostatnio w ekologiczne warzywa. Sklepik Sylwii jest malutki, przyjazny dla klienta, można zamienić kilka słów i kupić m.in. pyszne śliwki suszone (krajowe, zeszłoroczne, z dużą ilością słońca z ostatniego lata), intensywnie pachnącą natkę pietruszki i oczywiście szare renety!\n‒ Tak! ‒ Sylwia przyznała mi rację. ‒ Reneta jest szczególna!\nZ renetami sprawa ma się podobnie jak ze śledziami ‒ śledź to śledź, a nie żadna ryba, jak mówią niektórzy.\nSzara i złota ‒ reneta wyszła zwycięsko ze wszystkich jabłkowych mód. Dyskretna, skromna, nie narzuca się, a jednak jest niezastąpiona! To jabłko do „zadań specjalnych”. Zimowa szarlotka ‒ proszę bardzo! Ale najlepsza z renetami. Do cebularza, do kapusty czerwonej, białej ‒ surowej i kiszonej, na śniadanie do płatków owsianych itp. Ona jest ponadczasowa i niezniszczalna ‒ jak w naszej szafie kostium z tweedu albo trencz Burberry.\nDo dzisiejszego smarowidła również użyłam szarej renety kupionej u Sylwii.\nPrzepis jest naprawdę nieskomplikowany. Wiele osób go zna, to tzw. smalec wegański. Poniżej moja wersja z 13 stycznia. Zrobiłam go na wyjazd nad morze.\nSmarowidło na chleb z oleju kokosowego\nPotrzebujemy: olej kokosowy (dostępny w marketach), cebulę, jabłko (jeżeli nie macie szarej renety, użyjcie innej odmiany, trudno, ale zapewniam, że reneta w tym wypadku to jest to!), majeranek, sól do smaku.\n‒ cebulę kroimy w drobną kostkę;\n‒ duże jabłko obieramy ze skórki i kroimy w drobne cząstki;\n‒ topimy na rozgrzanej patelni olej kokosowy (ja dałam 1/2 słoika o pojemności 500 ml);\n‒ dodajemy pokrojoną cebulę, potem, po zeszkleniu cebuli ‒ jabłko, majeranek (majeranku nie skąpić!), sól (ja dodałam sól z prażonym siemieniem lnianym);\n‒ dusimy to wszystko mieszając drewnianą łyżką, po czym przelewamy do miseczki albo słoika i odstawiamy w chłodne miejsce. Smarowidło musi stężeć.\nA ja takie smarowidło w słoiku biorę nad Bałtyk. Zimno i wietrznie pewnie będzie, ale kromka z takim wegańskim specjałem, popijana gorącą herbatą z termosu na zimowej plaży rozgrzeje jak należy.\nTutaj załącznik muzyczny. Właśnie tak wygląda Bałtyk zimową porą ‒ pięknie!\nZdjęcie: Chris Isherwood/flickr.com, https://creativecommons.org/licenses/by-sa/2.0/\n← Wegański cebularz\nKomentarz “Kokosowo-jabłkowe smarowidło na chleb”\nKokos bardzo lubię, ale wolę zajadać kawałki świeżego kokosa. Jako przkąska na spacerze zimowym dobrze się sprawdza.


Filip Wolański i Daniel Torres zasilają kartę walk KSW44! - Sportowy Ekspress.pl\nFilip Wolański i Daniel Torres zasilają kartę walk KSW44!\nFilip Wolański i debiutujący w KSW, Daniel Torres zmierzą się ze sobą 9 czerwca, na KSW 44, w Ergo Arenie.\nFilip Wolański (11-2, 3KO, 2SUB) zawodnik klubu Grappling Kraków, może pochwalić się dobrą passą, ponieważ z 11 ostatnich pojedynków, aż 10 wygrał. Porażki zaznał z rąk obecnego pretendenta do tytułu mistrzowskiego, Marcina Wrzoska. Filip w ostatnich pojedynkach pokonywał takich zawodników jak Denilson de Oliviera i Bartłomiej Kopera. Wolański jest zawodnikiem, któremu nie brakuje ani umiejętności, ani serca do walki. Udowodnia to w każdym pojedynku, ale to walka z Marcinem Wrzoskiem zapisała się najbardziej w pamięci kibiców, a ich bój został okrzyknięty najlepszym pojedynkiem 2016r. nad Wisłą.\nDaniel Torres (7-3, 4KO, 1SUB) również może pochwalić się świetną passą. Z 8 ostatnich pojedynków, 7 z nich było wygranych, w tym 2 przez nokaut. 24 letni Brazylijczyk zadebiutuje w organizacji KSW. W marcu na gali FEN 20, zaprezentował się w bardzo dobrej formie, pokonując Kamila Łebkowskiego. Daniel będzie wymagającym zawodnikiem dla Filipa i obaj panowie na pewno dostarczą sporych emocji. Ten pojedynek, to bardzo dobry ruch włodarzy KSW i każdy chętnie zobaczy to starcie.\nKategorie:\tAktualności\t/ Bez odpowiedzi / przez Monika Bartłomiejczak 15 maja 2018


Składam wszystkim odwiedzającym mój blog życzenia miłe i serdeczne. Niechaj wam będzie wiosennie, słonecznie a przede wszystkim świątecznie:) Życzę Wam zdrowych, radosnych i spokojnych Świąt.\nWielkanocne jajo na patyku w kwiatowym wydaniu:) W końcu zakupiłam sztuczne kwiatki i mogłam zrealizować pomysł, który krążył mi po głowie już jakiś czas. Podstawą jaja jest kawałek ściętej starej gałęzi wiśni, którą pobieliłam suchym pędzlem. Jaja z poprzedniego postu nabrały innego wyglądu, gdy dodałam parę kwiatków:) Kula pobielona z winorośli, która wisiała w ogródku całą zimę, teraz w wiosennym wydaniu. Pozdrawiam serdecznie :)


Kochaj i nie żądaj zbyt wiele. Po prostu kochaj! |\nOpublikowano 21 listopada 2010 Autor: little_lady_\n- Idź już spać. Późno jest, – Justin mówił i głaskał mnie po głowie.\n- O której masz samolot? – zmieniałam temat, nie chciałam iść spać.\n- Lot numer 180, na lotnisku muszę być o 4:00, i trasę zaczynam od Londynu. A teraz Kotek idź już spać. – pocałował mnie w czoło.\n- Ale ja się boję. – szepnęłam.\n- Bo jak się obudzę, to Cię tu nie będzie.\n- Alę wrócę. – powiedział i zaczął cichutko śpiewać Overboard. Po chwili zasnęłam.\nMiałam rację. Gdy się obudziłam, to go już nie było. Zeszłam na dół do kuchni, gdzie zastałam David’a.\n- No hej… – odpowiedziałam. Nasypałam sobie musli do miski i zalałam mlekiem. Razem z Dave’m poszłam do salonu. Chłopak włączył tv, leciały wiadomości.\n‚Z ostatniej chwili. Samolot wylatujący z Atlanty do Londynu wpadł w bardzo silne turbulencje i spadł niedaleko wysp brytyjskich, Był to lot numer 180. Nikt nie przeżył. ‚\nUsłyszałam, a po mojej głowie wciąż latały słowa ‚Wrócę’ i ‚Nikt nie przeżył.’\n- Nie wróci. – szepnęłam i rozpłakałam się.\nTaaaak! To już koniec tego opowiadania.\nMam nadzieję, że się podoba, jak nie trudno xd\nCałe opowiadanie dedykuję Isabell, Emiily, Caroline, Monikk, wgl wszystkim którzy komentowali i czytali.\nOraz dziisiejsza dedykacja specjalnie dla Mariusza ! Yeah xdd haha xdd\nmyślałam, że zemdleję xd\nnie ważne xd oo xd\nCo do waszych blogów, to proszę,informujcie mnie dalej. Bedę dalej wchodzić i czytać.\nA teraz jeszcze jedna ważna sprawa. xd\nMam taką prośbę, aby każdy kto czytał to opowiadanie chociaż raz skomentował właśnie pod tą ostatni notką, chciałabym wiedzieć, ile osób czytała, i co sadzicie. ; ) Mam nadzieje, że ktoś czytałx d ha xd\nA teraz Kociaki kończę i dale j zacieszam bo pokazał na mnie < 3 xd oo xd\nBaaaaaaaaaj ; *\n021. Rozdział dwudziesty ‚Kocham Cię’\nOpublikowano 19 listopada 2010 Autor: little_lady_\n‚Błagam Cię, przyjdź tu! Potrzebuje Cię!’ Wiadomość o takiej treści wysłałam do Mii, która przybyła po 10 minutach razem z Michelle.\n- David! – krzyknęłam, a kiedy już przyszedł powiedziałam – Zaopiekujesz się chwilę Michelle?\n- eee . ja?\n- Nie, ten obok. – rozejrzał się jak debil po pokoju, uśmiechnął, gdy jego oczy natknęły się na Mię, i odezwał się.\n- Dla mnie… – odezwała się Mia, podeszła do niego i pocałowała lekko.\n- Ehe – pokiwał głową. – A dostanę nagrodę potem? – pokiwał brwiami.\n- Tak, tak, ale weź już Michelle – ponaglała go dziewczyna.\n- No to chodź mała – wyciągnął do niej ręce, a ona po chwili do niego podeszła i uderzyła z otwartej dłoni w twarz.\n- Nie jestem mala! – powiedziała, odwróciła się do niego plecami i założyła ręce na piersi.\n- No to teraz sobie przeskrobałeś – zaśmiałam się.\n- Dobra, nie jesteś mała. Chodź idziemy na lody. – próbował ją przekupić.\n- Jakie tylko zechcesz.\n- No to okejek! – uwiesiła mu się na szyi i wyszli z pokoju.\n- No więc o co chodzi? – spytała mnie Mia, gdy tylko drzwi się zamknęły.\n- Za 30 minut muszę być gotowa na randkę.\n- Co?! Z kim?! Czemu ja się dopiero o tym dowiaduję?!\n- Spokojnie… no, ee z Justinem….\n- Nie krzycz tyle, tylko mi pomóż! Zostało nam 29 minut!\n- Okej! Idź do łazienki, masz 10 minut na prysznic, wcześniej włącz prostownice. Zaraz tu wszystko przygotuję.\nPoszłam. Wzięłam szybko prysznic, umyłam zęby, wypachniłam się, wysuszyłam włosy i wykonałam całą resztę czynności. Weszłam z powrotem do pokoju.\n- Ubierzesz to, to i to. – podała mi czarne leginsy,czarne szpilki, białą tunikę i czarny pasek. Cofnęłam się do pomieszczenia i założyłam to co mi podała, po chwili dziewczyna do mnie przyszła, zrobiła makijaż i wyprostowała włosy.\n- I jak? – Obróciłam się stojąc przed nią.\n- Idealnie. – skomentowała.\n- A nie mogę ubrać trampek?\n- Nie! To jest randka. - Dzwonek do drzwi… – Otworzę. – powiedziała i pobiegła na dół. Spakowałam szybko torebkę i zeszłam powoli na dół.\n- Wow. – powiedział cicho Justin gdy mnie zobaczył. – Wyglądasz niesamowicie.\n- Dziękuję – spłonęłam rumieńcem. Chłopak miał na sobie czarne rurki i białą koszulę i biało czarne buty. – Ty też.\n- Dzięki. ee To dla Ciebie – powiedział i wręczył mi czerwoną różę.\n- Mia, wstawisz ją do wazonu? – podałam kwiatek przyjaciółce.\n- Ehe. Idźcie już – zaśmiała się i wypchnęła nas z domu. - Miłego wieczoru.\n- Miłej zabawy w rodziców. – odezwałam się jeszcze i poszłam z Justinem.\nPodeszliśmy do jego samochodu. Chłopak otworzył mi drzwi, weszłam do środka. Po chwili chłopak już był obok mnie.\n- Gdzie jedziemy? – Spytałam.\n- Do ‚de Luce’.\n- Bieber! To jest najdroższa restauracja w Atlancie!\nResztę drogi przejechaliśmy w ciszy. Gdy byliśmy już pod restauracją, Justin zaparkował otworzył mi drzwi i złapał za dłoń, nie sprzeciwiałam się. To w końcu randka. Kelner zaprowadził nas do naszego stolika. Tuż przy oknie z najlepszym widokiem. Zamówiliśmy jedzenie i zaczęliśmy rozmawiać, o wszystkim. Poczułam się jak wtedy w samolocie, jakbym go znała od zawsze. Chociaż tym razem było inaczej. Czułam, jakby był dla mnie kimś więcej niż przyjacielem. Nie wiem czemu tak. Po prostu. Skończyliśmy jeść swoje dania, Justin zapłacił za rachunek i wyszliśmy z lokalu. Otworzył mi drzwi samochodu, a ja szybko weszłam do środka.\n- Justin, to nie jest droga do domu. Gdzie jedziemy?\n- Muszę Ci coś pokazać. – powiedział. Włączył radio i akurat leciała piosenka Vanessy Hudgens ‚Paper Cut’. Szybko przełączyłam, Zawsze gdy słuchałam tej piosenki, to chciało mi się płakać. Na następnej stacji leciało ‚Love Like Woe’ The Ready Set. teraz razem z Justinem zaczęliśmy się wygłupiać. Dojechaliśmy na miejsce. Taras widokowy. Było strasznie romantycznie.\n- Lady, ja chciałbym wiedzieć, co do mnie czujesz…. – spojrzał mi w oczy, a ja nie wiedziałam co mu odpowiedzieć. Po ostatnich dniach, i dzisiejszym śnie na pewno nie jest tylko przyjacielem. Ale go nie kocham. Nie wiem.\n- Justin ja… ja nie wiem… Jesteś więcej niż tylko zwykłym przyjacielem, ale ja nie wiem… I ja nie jestem gotowa, żeby z kim być…\n- Poczekam, tak długo jak trzeba. Kocham Cię Lady.\nW tym momencie, nie wiem czemu, tak po prostu, pod wpływem impulsu, chwili, pocałowałam go. Był to pocałunek bardzo namiętny, romantyczny, a zarazem niespodziewany i porywczy. Gdy tylko zaprzestaliśmy, sobie spojrzeliśmy sobie w oczy.\nUciekłam, po prostu uciekłam i wsiadłam do samochodu.\n- Dlaczego? – spytał gdy usiadł na miejscu kierowcy.\n- Nie wiem, nie pytaj. Zawieź mnie do domu. Proszę. Muszę pomyśleć…\n- Jak tylko sobie życzysz.. – odpalił samochód i ruszyliśmy do domu. Chłopak odprowadził mnie pod same drzwi.\n- Bardzo Ci dziękuję za dziś, za wszystko. Było świetnie. – Musnęłam lekko jego policzek.\n- To ja Ci dziękuję. – uśmiechnął się szeroko. Weszłam do domu. i skierowałam się do swojego pokoju. Wchodząc na górę po schodach ściągnęłam szpilki. Od razu lepiej!\nKolejne dni mijały jak zawsze, tyle że tym razem codziennie spotykałam się z Justinem. Zabierał mnie w różne romantyczne miejsca i było nam świetnie. Czy to wszystko nie dzieje się za szybko…?\nDo końca wakacji zostały 2 tygodnie, a ja z Justinem właśnie siedzieliśmy na plaży i rozmawialiśmy, znowu. Jego znajomi już dawno pojechali. Teraz zostaliśmy już sami. Tak jakby.\nOdwróciłam się w jego stronę i spojrzałam głęboko w jego oczy, musnęłam lekko jego usta. I to wystarczyło. Właśnie w tej chwili zrozumiałam, że go kocham.\n- Chcę z Tobą być, kocham Cię. – powiedziałam cicho.\n- Ja Ciebie też mała. – uśmiechnął się szeroko, pocałował mnie namiętnie i powiedział to po raz kolejny.\n- Kocham Cię Lady…\n- Lady! – krzyknęła Mia.- Nawet nie wiesz, jak się cieszę, że w końcu jesteś szczęśliwa!\n- Tak, ja też się cieszę. – uśmiechnęłam się lekko.\n- Ja się nie żenię! Ja wychodzę za mąż!\n- Wychodzisz za mąż i ja nic o tym nie wiem?! [tu mega wielki dedyk dla Moniki! Kotek, koooooooooooooooocham < 33 Dziękuję! ; ***]\n- Nie głupku! – zaczęłyśmy się śmiać. - A jak ci się układa z moim kochanym braciszkiem?\n- Jest idealnie!\n- No tak! Kupuje mi kwiaty, moje ulubione! Pamięta o wszystkim, po prostu żyć nie umierać! no i co najważniejsze! Kochamy się!\n- No i tak ma być – rzuciłam w nią poduszką. Oddała mi. I tak właśnie zaczęła się wojna na poduszki.\n- Ejj, co tu się dzieje? - do pokoju weszli nasi chłopacy.\n- Co dziś robimy? – spytała Mia i usiadła na łóżku.\n- A co byście chciały? Plaża, lody, kino, maraton filmowy w domu? Jakieś inne propozycje?\n- Chcę lody czekoladowe, pizze z szynką i kebabem, Mountain Dew, truskawki w czekoladzie i banany. – odpowiedziałam. – Do tego oglądamy komedie romantyczne i będzie idealnie!\n- Nie! – zaczęliśmy się śmiać. Chłopacy skoczyli do sklepu po jedzenie i picie, Mia zadzwoniła po pizzę, a ja przyniosłam do salonu koce, poduszki i wszystko przygotowałam. Po 15 minutach siedziałam z przyjaciółką w kuchni i czekałśmy na chłopaków z akupami. Kiedy już uporalyśmy się ze wszystkim, a pizza czekała na nas w salonie, poszłyśmy do chłopaków. Na pierwszy ogień poszła ‚Ostatnia piosenka’, a następnie ‚Wciąż ją kocham’ oraz ‚Szkoła uczuć’. Chłopacy nie mieli nic do gadania. Zasnęłam pod koniec ostatniego filmu. Przebudziłam się w nocy i spojrzałam ze Justin, Mia i David te śpią obok mnie. Nie chcąc ich budzić, poszłam dalej spać. Gdy rano się obudziłam, koło mnie nie było nikogo. Tylko karteczka. ‚Poszedłem do domu, nie chciałem Cię budzić, słodko spałaś. Kocham Cię xox Justin < 3′ Uśmiechnęłam się lekko i poszłam na górę dalej spać.\n‚Ubierz się wygodnie, będę za 10 minut. Kocham.’ Takiego sms’a dostałam od Justina przed chwilą.. Wygodnie. ee… Wyjrzałam przez okno, aby sprawdzić pogodę. Jest ciepło, słońce grzeje. Nie szkodzi, że to już ostatnie dni wakacji. Weszłam do garderoby. Sięgnęłam bo krótkie jeansowe, bufiaste spodenki i białą koszulkę z jakimiś napisami. Może być. Założyłam do tego jeszcze biało-jeansowe trampki i było idealnie. Musnęłam jeszcze usta ulubionym błyszczykiem Justina i zeszłam na dół. Chłopak już stal przed domem.\n- Hej kochanie. – Przywitał mnie soczystym buziakiem.\n- Hej – odpowiedziałam. – Gdzie dziś idziemy?\n- Dzisiaj idziemy do lasu. Pokażę Ci coś.\n- Okej – uśmiechnęłam się. On tylko pocałował mnie w czoło szliśmy spokojnie dalej rozmawiając.\n- Zamknij oczy – powiedział, a ja zrobiłam co kazał. Zawiązał mi opaskę na oczy.\n- Justin, co ty planujesz? – zaśmiałam się. On tylko musnął moje usta i wziął mnie na ręce. – Gdzie idziemy? Znaczy, gdzie mnie niesiesz?\nPostawił mnie na ziemię i ściągnął opaskę.\n- Wow. – powiedziałam i przyjrzałam się wszystkiemu bardziej. Polana, a wokół pełno drzew, do tego mały staw i wszystko razem wyglądało ślicznie. Na trawie ułożony był koc, i jakieś przekąski. Usiedliśmy na kocu i spojrzeliśmy\n- Dla Ciebie wszystko. – szepnął i pocałował mnie namiętnie.\n- Muszę Ci coś powiedzieć. – spuścił wzrok.\n- O co chodzi? – zaniepokoiłam się trochę.\n- Bo.. ja wyjeżdżam. W trasę.\n- Ale. nie, Justin, nie. Tak krótko ze sobą jesteśmy, a ty już wyjeżdżasz! – po moim policzku spłynęła łza.\n- Nie płacz kochanie – otarł kciukiem słoną kroplę.\n- Na ile wyjeżdżasz? – spytałam dalej płacząc. Milczał. Spojrzałam na niego. – Ile? - powtórzyłam pytanie.\n- Dziesięć miesięcy. – odpowiedział cicho.\n- Ale, ale to jest prawie cały rok! Justin! – teraz już płakałam jak dziecko. Takie małe dziecko któremu zabrano lizaka.\n- Ja wiem kochanie, ale muszę… Nie mogę tego odwołać. Przepraszam… – mówił.\n- Kiedy jedziesz? – spytałam łkając cicho. Znowu nie odpowiadał. – Powiedz coś. Justin…\n- Dziś w nocy mam samolot. – Nie wiem, czy można było, ale rozpłakałam się bardziej.\n- Nie zostawiaj mnie! Justin! Ja nie dam rady bez Ciebie! Nie zostawiaj mnie samej.\n- Przepraszam kochanie, ale muszę… – wtuliłam się w niego i płakałam.\n- Nie. Nie. Nie zostawiaj mnie… Nie chcę być sama. Justin! – płakałam w jego koszulkę. On przytulił mnie mocniej do siebie i zaczął kołysać.\n- Ćśś, już dobrze, wrócę do Ciebie. Kocham Cię.\nTaaa! No więc jutro dodam epilog i to już koniec tego opowiadania!\nDedyk dla Monikk < 33 Kotek, kocham cię! dziękuję za wszystko! i kolejny dedyk dla mojej kochanej Krish ; ppp hah xd\nDobra Chciałabym też mega podziękować Emily, Isabell, Caroline i wgl wszystkim xd Czekamy na jutro < 333333\nA teraz sobie idę xd Komentujcie; *\n020. Rozdział dziewiętnasty ‚No bo ja … jestem w ciąży’\nOpublikowano 14 listopada 2010 Autor: little_lady_\n- Lady idź do domu, wyśpij się. – nagadywał mnie Bieber.\n- Nie. Zostanę tu z Tobą.\n- Ale nie musisz. – upierał się. – Mam tu dobrą opiekę, a ty się wyśpisz, zjesz coś, i jutro przyjdziesz.\n- Ale ja chcę,.\n- Wcale nie chcesz. Czujesz, że to Twoja wina, że tu leżę. – spuścił głowę na dół. Nie odpowiedziałam przez dłuższą chwilę. Zabolało. Ale uświadomiłam sobie, właśnie w tym momencie, że to nie dlatego tu leżę. Znaczy, w pewnym stopniu tak, ale martwię się o niego. Martwię, bo, ee… zależy mi na nim? Może. w jakimś stopniu. Stop! Co ja wygaduję! Mi. Nie. Zależy. Na. Bieberze!\n- Lady… – Justin pomachał mi ręką przed oczyma.\n- Zawiesiłaś się chyba…\n- Ach… Na czym skończyliśmy?\n- Na tym, że czujesz się odpowiedzialna za to, że tu leżę, choć to nie prawda.\n- Po pierwsze, to jest prawda, po drugie, nie siedzę tu tylko z tego powodu, a po trzecie jakbym chciała, to bym wyszła, ale chce tu z Tobą siedzieć.\n- Nie spałaś od wczoraj! Ja już jutro wychodzę, idź do domu i wyśpij się.\n- Ale… – chciałam zaprzeczyć, ale nie dopuścił mnie do głosu.\n- Nie ma ale. Teraz wychodzisz i idziesz do domu.\n- Dobra, już dobra. Idę do domu. – zgodziłam się, nie miałam innego wyjścia.\nGdy tylko weszłam do domu skierowałam się do swojego pokoju.\n- Lady, to ty?! – ze swojego pokoju wyszedł Dave. Gdy tylko mnie zobaczył, podszedł i mnie przytulił. – Jak się czujesz?\n- Dobrze, trochę spać mi się chce.\n- Idź się połóż, a jak wstaniesz, to zrobię Ci coś do jedzenia.\n- Ehe. – cmoknął mnie w czoło.\n- Dobranoc. – szybko poszłam do siebie i po prostu się położyłam. Byłam tak zmęczona, że oczy mi się kleiły, ale nie mogłam zasnąć. Po chwili dostałam sms-a. Sięgnęłam po telefon, wiadomość była od Justina.\n‚Hej ; * Śpisz już? Jeśli Cię obudziłem to przepraszam! Mogłabyś wpaść do mnie jutro jak wyjdę ze szpitala? xox Justin’\nSzybko mu odpisałam, że mnie nie obudził i, że przyjdę, a po chwili zasnęłam.\n- Kochanie! Stęskniłem się! – Justin podszedł do mnie i pocałował namiętnie.\n- Też się za Tobą stęskniłam. – odpowiedziałam gdy tylko odsunął się ode mnie. Lecz nie trwało to długo, ponieważ znowu zaczął mnie całować.\n- Wracamy? – zapytał, a ja tylko pokiwałam głową, chłopak objął mnie ręką i ruszyliśmy ku wyjściu z lotniska. Gdy tylko weszliśmy do jego limuzyny i byliśmy poza widocznością paparazzi, chłopak znowu zaczął mnie całować, nie przeszkadzało mi to. Odwzajemniałam pocałunki. Kochałam czuć jego usta na swoich. Każdy jego dotyk sprawiał mi przyjemność. Każde jego słowa kierowane do mnie, były przepełnione miłością i czułością . Oderwaliśmy się od siebie.\n- Kocham Cię. – wyszeptał tuż przy moich ustach.\n- Ja Ciebie też.. Nawet nie wiesz jak bardzo. Nie zamieniłabym Cię na nic na świecie. – powiedziałam równie cicho jak on. – Justin… – odezwałam się z nutką zawahania w głosie.\n- No bo ja … jestem w ciąży – spuściłam wzrok, a po policzku spłynęła mi jedna łza…\n- Hope. – nie reagowałam. – Hope do cholery spójrz na mnie! - uniósł się. Podniosłam wzrok.\n- Kocham Cię i przejdziemy przez to razem. Tak? I nie płacz już. Będzie dobrze.\n- Ehe… – przytulił mnie, a po chwili odsunął się i spojrzał na mój brzuch.\n- Cześć dziecino, tu taj twój tatuś – uśmiechnął się i pogłaskał mnie po brzuchu. Znowu mnie przytulił, – Będziemy szczęśliwą rodziną. – Spojrzał na mnie i po chwili dodał - Kochanie, wiesz, że ja chcę więcej, niż tylko jednego szkraba? Co najmniej trójkę.\nObudziłam się i i spojrzałam przed siebie. Okna Justina… Czy to możliwe, że mi na nim zależy? Przecież to Bieber. Ale ten sen. Był taki rzeczywisty. Ale ja nie kocham Justina… Wstałam i poszłam do pokoju Dave’a.. Był środek nocy.\n- Śpisz? – spytałam cicho.\n- Już nie. Co chcesz? – odpowiedział zaspany.\n- Przepraszam, że Cię obudziłam… Miałam dziwny sen.\n- I tylko po to przyszłaś?\n- Wiesz, niepotrzebnie przychodziłam. Mogłam zadzwonić do Mii.\n- Ojj, nie marudź, tylko mów, nie wyspany jestem. Sorry.\n- Echh… No bo w tym śnie, ja byłam z Justinem… I ja byłam go odebrać z lotniska, mówił, że mnie kocha, i… i snilo mi sie, ze byłam w ciąży z nim… I on chciał tego dziecka.\n- I co w związku z tym snem? -spytał.\n- Ja przecież nic do niego nie czuję… Czemu śniło mi się coś takiego?\n- Lady, jesteś tego pewna? Znam Cię, nie siedziałabyś dla byle kogo w szpitalu tyle czasu. Możesz mi odpowiedzieć na kilka pytań? – pokiwałam głową. – Kochałaś Etan’a?\n- Ale z nim byłaś.\n- Nie uważasz, że to było raczej przywiązanie?\n- To samo…\n- A siedziałabyś u któregoś z nich 2 dni w szpitalu? Nawet gdyby byli w śpiączce?\n- No właśnie, a teraz idź już spać… I zostań już tutaj. – ziewnął i przytulił mnie. – Dobranoc siostra.\n- Ehe, dobrej nocy. Dzięki…\nPo chwili już spałam. Rano obudził mnie zapach spalonych naleśników. Rano – godzina czternasta…\n- Słucham Ciebie Kochana Siostro!\n- Znowu spaliłeś naleśniki? – krzyknęłam schodząc po schodach.. Gdy tylko weszłam do kuchni zobaczyłam Justina. – ee hej?\n- Wypisali mnie rano, i nie mogłem się doczekać, aż przyjdziesz, więc ja jestem tu. – uśmiechnął się nieśmiało.\n- Dave, nie spal kuchni, Bieber za mną na górę. - powiedziałam i poszłam szybko do swojego pokoju, a chłopak poszedł za mną.\n- Czego chcesz? Mów szybko.\nPowinnam robić fizykę lub uczyć się na polski, ale ćśś xd\nI jak;d? Podoba się? Jeszcze jeden rozdział i epilog;d Zadowoleni;d?\nTa notka z dedykacją dla pana który mega seksownie wygląda w białej koszuli xddd hah xd\nDziękuję wszystkim co byli xd\nA teraz idę xd paaa;******\n019. Rozdział osiemnasty ‚Teraz już siedziałam cicho i łzy napłynęły mi do oczu.’\nOpublikowano 31 października 2010 Autor: little_lady_\n- I co z nim? – spytałam lekarza który wyszedł z sali Justina.\n- Na razie jest nieprzytomny, ale stan jest stabilny, wyjdzie z tego.\n- Mogę do niego wejść? – lekarz tylko pokiwał głową w odpowiedzi, a ja od razu weszłam do środka. Chłopak leżał nieruchomo na łóżku szpitalnym, a jego twarz nie wyrażała żadnych uczuć. Widziałam, że ma kilka siniaków, ale chyba nic większego. Usiadłam na krzesełku obok jego łóżka i wpatrywałam się w niego. To wszystko moja wina! Gdyby nie ja, nie było by go tu! Po moich policzkach zaczęły powoli spływać łzy.\n*Oczami David’a*[haa xd muszą być jakieś urozmaicenia;d]\nCholera! Co się dzieje?! Justin deklu odbierz! ugh! Mia! Może ona będzie wiedziała co się dzieje. Wybrałem jej numer, jeden sygnał, drugi, odebrała.\n- Mia! Co się dzieje u Lady!?\n- ee, nie wiem. Miał być u niej tylko Tom.\n- Kurw, de!\n- Nie wiem, jestem już w drodze do domu, kocham cię, cześć!\nRozłączyłem się i przyśpieszyłem jeszcze bardziej. Po 10 minutach byłem domu. W środku nikogo nie było. Poszedłem do domu Justina. Zadzwoniłem i po chwili otworzył mi jakiś mały chłopak.\n- Nie.. Wyszedł jakiś czas temu, gdy zobaczył coś przez okno.\n- Chris, kto to? – odezwał się jakiś kobiecy głos, a po chwili ujrzałem mamę Justina? chyba. nie widziałem jej nigdy wcześniej.\n- Dobry wieczór, jestem David, mieszkam obok.\n- Ach… – w tym momencie zadzwonił jej telefon. – Przepraszam, zaraz wrócę, a ty chłopcze wejdź..\nOdebrała telefon i za chwilę wróciła do mnie i Chrisa.\n- Justin jest w szpitalu!\n- Lady! – usłyszałam głos Dave’a. Odwróciłam głowę, w drzwiach do sali stał mój brat, Caitlin, Chris, Chaz, Ryan i mama Justina.\n- Dziecko! Ty płaczesz! – podeszła do mnie p. Bieber. – Nie płacz..\n- Lady, możesz na chwilkę? – spytał mój brat, ja tylko kiwnęłam głową i wyszliśmy z sali. – Co się stało? – zapytał, a ja się jeszcze bardziej rozpłakałam i przytuliłam do niego. - Cśś, już dobrze. Uspokój się i powiedz, co się stało.\n- No bo to wszystko moja wina!\n- Na pewno nie! Uspokój się i opowiedz co się działo. – wdech, wydech, wdech, wydech.\n- No bo – szlochałam – był u mnie Tom, i.. i .. – widziałam, że chłopak się skrzywił, – on próbował mnie… – pociągnęłam nosem.\n- Zabije go. – syknął.\n- I wtedy wpadł Justin, i oni się poboli – nie wiem czy możliwe, ale chyba zaczęłam jeszcze bardziej płakać. – I Justin zemdlał, a Tom uciekł. I to moja wina!\n- To nie jest Twoja wina! – przytulił mnie bardziej do siebie, a z sali wszyscy wyszli.\n- Jedziemy – oznajmiła mama Justina.\n- Ja zostaje. – powiedziałam i weszłam do pomieszczenia, w którym leżał Justin i usiadłam ana krzesełku obok łóżka. Chyba zrozumieli, że nie mają po co mnie namawiać na powrót do domu, bo i tak bym została.\nJest już po 11. Przesiedziałam tu całą noc czekając, aż chłopak się obudzi. Ale on dalej leżał w takiej samej pozycji z zamkniętymi oczyma. Do sali wszedł Chaz..\n- Hej – przywitał się. – Obudził się?\n- Nie – pokiwałam głową – Jesteś sam.\n- Jak widać. A jak ty się czujesz?\n- ee, chyba dobrze. Chaz, możemy pogadać?\n- Taak, jasne. O co chodzi?\n- Tak mi trochę głupio o to pytać.\n- ee Jesteś gejem? – spytałam szybko.\n- No bo, kilka dni temu, ja , widziałam Cię jak się całowałeś na plaży, z Nate’m… Nie żeby coś, ja nie mam nic do osób innej orientacji, tylko, po prostu,. zdziwiłam się trochę.\n- Każdy się dziwi… - widziałam, że był trochę zmieszany całą sytuacją. Ja trochę też, ale on bardziej. – Mogę liczyć na dyskrecję? - spytał.\n- Tak! Nikomu nie powiem, a czy ktoś jeszcze o tym wie?\n- Justin, Chris, Ryan, Caitlin, i kilku znajomych w Kanadzie.\n- No nie ważne. Muszę już lecieć. Trzymaj się.\n- Dzięki, paa – powiedziałam i odwróciłam się znowu w stronę Biebsa. Siedziałam tak obok niego jeszcze jakiś czas. Po prostu wpatrywałam się w niego jak w obrazek.\n- Lady .. – usłyszałam jego cichy szept.\n- Justin! Odezwij się jeszcze! – on się odezwał! Obudził się!\n- Hope… – powoli otworzył oczy.\n- Obudziłeś się! Poczekaj, idę po lekarza. Wybiegłam z sali,a po chwili wróciłam do niej z jakimś starszym facetem.\n- Jak pan się czuje, panie - spojrzał na kartki w swoim notesie, – panie Bieber?\n- Boli mnie głowa… – wyszeptał.\n- Coś jeszcze pana boli, ma pan mdłości, mroczki przed oczami?\nChłopak nie dopowiedział, tylko pokiwał głowa na nie.\n-To dobrze. Zaraz podamy panu leki i już jutro będzie mógł pan iść do domu.\nWyszedł z sali. A za chwilę pielęgniarka przyszła z tabletkami.\n- Lady, byłaś tu cały czas? – spytał brunet gdy kobieta wyszła.\n- No tak… – pokiwałam głową.\n- Bo ja musiałam! To przeze mnie tu leżysz.! To moja wina!\n- To nie Twoja wina! – zaprotestował od razu.\n- Jak to nie moja!\n- Lady, on chciał Cię zgwałcić! A Ty mówisz, że to Twoja wina! - Teraz już siedziałam cicho i łzy napłynęły mi do oczu. – Ja przepraszam, Lady, nie chciałem.\n- To nie Twoja wina – powiedziałam cicho.\nTa da! Koniec tego rozdziału! To już osiemnasty rozdział! Dojedziemy do 20, potem epilog i koniec;d\nNotka dla Emi !\nŻeby Ci się wszystko udało tak jak ty chcesz! Żeby było fajnie, żebyś poznała Nicka i Zaca , żebyś my się spotkały iżebyś ładnie maturę zdała < 33 I wgl wszystkiego naj <3333\nHAPI SŁIT OSIEMNASTKI;D\nŻegnajcie ludki! < 33\n018. Rozdział siedemnasty ‚Oddawaj żelki!’\nOpublikowano 24 października 2010 Autor: little_lady_\n- Bajki! – krzyknęła Michelle i podbiegła do mnie – Lady, włąć mi bajki!\nWzięłam ją na ręce i zaniosłam do siebie do pokoju. Włączyłam jej telewizor i jakiś kanał z bajkami.\n- Jakby coś się działo, to wołaj, dobrze?\n- Ehe. Kiwnęła głową i oczarowana bajkami wpatrywała się w tv. Wróciłam do salonu gdzie miała czekać na mnie Mia, lecz tam było pusto. W kuchni to samo, przejrzałam jeszcze kilka pomieszczeń, aż doszłam do pokoju Dave’a. Zapukałam, nikt nie odpowiedział. Uchyliłam lekko drzwi zajrzałam do środka. Na łóżku leżał mój brat całujący się z moją najlepszą przyjaciółką. Szyby są, i nie chodzi mi o pocałunek, Mia była już bez koszulki.\n- Ghkhm. – odchrząknęłam cicho. Nic. – Ghkhm! – powtórzyłam czynność, z tym szczegółem, że dwa razy głośniej. Szybko odsunęli się od siebie.\n- O, Lady .. eee – odezwał się Dave. -Trzeba będzie odwołać imprezę. – spojrzałam na niego pytająco – Muszę wyjechać na kilka dni, a Tobie samej nie pozwalam robić żadnych imprez.\n- Żadnych! Będę sprawdzał.\n- Dobra, dobra. Zero imprez. Zrozumiałam. – powiedziałam i spojrzałam na Mię. – idziesz?\n- Ehe. – powiedziała cicho i razem poszłyśmy do mojego pokoju,\n- Od kiedy wy.. – zaczęłam.\n- Od jakiegoś czasu. – odpowiedziała cicho.\n- Ale wy jesteście ze sobą, czy …\n- Jesteśmy – powiedziała nieśmiało.\n- To czemu ja nic o tym nie wiem?! – prawie krzyknęłam.\n- Miałaś tyle swoich spraw na głowie, że nie chciałam cię martwić. – powiedziała i wpatrywała się w okno. – Czy to nie David? – spytała. Odwróciłam się i przyjrzałam bardziej.\n- Jest, tylko co on robi u Justina?!\nNudy, nudy, nudy… Czy w tej telewizji nie leci już nic normalnego?! Chaz gdzieś wyszedł, Chris wcina żelki, a Ryana bajeruje Caitlin na ogrodzie. Dzwonek. Podszedłem do drzwi.\n- David? – zdziwiłem się. Na początku trzymałem się z nim żeby być bliżej Hope, ale okazał się być ok, więc chociaż jest starszy to jakoś się dogadujemy.\n- Mam prośbę. – ręką pokazałem, żeby wszedł do środka. Udaliśmy się do mojego pokoju,\n- Mógłbyś zadzwonić do mnie jutro, jakby coś się działo u mnie w domu?\n- Jasne – zgodziłem się, chociaż zdziwiło mnie to pytanie. - A skąd taka prośba?\n- Wyjeżdżam jutro rano, wracam za kilka dni, a wcześniej z Lady planowałem imprezę, nie chcę, żeby robiła ją sama.\n- Dobra ja lecę! Mia jest u Lady – uśmiechnął się cwaniacko i poszedł do siebie.\nJest przed 16, a ja się nudzę i czekam na Toma.Skoro nie mogę zrobić imprezy, to chcę mieć chociaż trochę przyjemności. Chłopak miał być za dwie godziny i zostać na noc. Sięgnęłam po gitarę i wyszłam na balkon. Zaczęłam grać piosenkę Taylor Swift, Love Story. Moje nucenie przerodziło się w cichy śpiew który stawał się coraz głośniejszy.\n- Ślicznie śpiewasz – usłyszałam głos Caitlin.\n- Dzięki - spojrzałam na nią, a obok niej stał Justin .\n- Hej – powiedział cicho, a Cait weszła do domu. – Czemu tak szybko wyszłaś?\n- Ee, nie ważne. – no przecież nie powiem mu prawdy!\n- Ach… Masz czas dzisiaj? – zapytał nieśmiało?\n- Do osie… Nie, nie mam.. Przykro mi. Może kiedyś. – gdyby Tom zobaczył mnie z Justinem to byłoby źle. A nie chciałam, żeby sytuacja wczoraj się powtórzyła.\n- Nie szkodzi.. ee, to ja idę już… – powiedział i zniknął za drzwiami. Zrobiłam to samo. Odłożyłam instrument na miejsce i zeszłam na dół. Wchodząc do kuchni usłyszałam dzwonek. podeszłam do drzwi i otworzyłam, a moim oczom ukazał się Bieber.\n- Przepraszam – powiedział szybko.\n- Za to co teraz zrobię. – spojrzałam na niego pytająco i czekałam na jego ruch. Jego wzrok dalej mnie przepraszał. W tym momencie wpił się w moje usta. Odepchnęłam go od siebie.\n- Kocham Cię – usłyszałam jego ciche słowa.\n- Odejdź. – powiedziałam.\n- Idź – zrobił co kazałam. Zamknęłam drzwi, oparłam się i zsunęłam po nich. Po jakichś 5 minutach podniosłam się i ruszyłam do kuchni. Wzięłam paczkę żelek i zmierzałam w kierunku salonu. Zaczęłam jeść i myśleć nad tym co się stało. WYpadałoby powiedzieć o całym zdarzeniu Tomowi, ale boję się tego jak zareaguje. Nie wiem ile czasu spędziłam przed telewizorem, ale przeszkodził mi dzwonek.\n- Hej kochanie – usłyszałam gdy tylko otworzyłam.\n- No hej – uśmiechnęłam się a chłopak po chwili wpił się w moje usta.\n- Dziś już chyba nie będzie nam przeszkadzał – powiedział przestając mnie całować.\n- Raczej nie, ale ja – zaczął mnie całować po szyi. – Tom, przestań, Obiecaj mi, że nie dojdzie dziś do niczego więcej.\n- Dla Ciebie wszystko. – uśmiechnął się. Spojrzał na mnie cwaniacko i wziął na ręce.\n- Co ty robisz?! Tom!\n- Zanoszę Cię do pokoju.\nPołożył mnie na łóżku i zaczął namiętnie całować. Oddawałam pocałunki. Był taki gorący. Szybko pozbył się mojej koszulki, a ja zaczęłam rozpinać guziki jego koszuli. Po chwili byliśmy już na samej bieliźnie. Jego ręce wędrowały w stronę rozpięcia mojego stanika.\n- Tom nie…\n- Kotku, wiem, że tego chcesz.. – Ściągnął go bez większego problemu, był silniejszy.\n- Nie. – zaczęłam się z nim szarpać.\n- Nie szarp się, to nie będzie bolało.\n*chwilę wcześniej Oczami Justina*\n- Chris! Oddawaj żelki!\n- Nie! Moje!\n- No już dobra, dobra, podzielę sie z tobą. – siedzieliśmy na kanapie u mnie w pokoju i oglądaliśmy tv jedząc żelki. Spojrzałem przez okno. Zły pomysł. Hope i Tom całujący się u niej na łóżku. Wstałem, zasłoniłem rolety i wychodząc z pokoju powiedziałem:\nMiałem ochotę iść tam i to przerwać, ale to jest jej wybór. Ubrałem buty i wyszedłem z domu. Plaża, to będzie dobre miejsce. Przechodząc obok domu Hope usłyszałem krzyki, jej krzyki. Wbiegłem do środka jednocześnie pisząc do David’a, że ma wracać, bo coś się dzieje. Wbiegłem do jej pokoju i zobaczyłem nagą dziewczynę i jej chłopaka który usiłuje ją zgwałcić! Podleciałem do niego i zepchnąłem go z dziewczyny. Zacząłem się z nim bić, spojrzałem na dziewczynę, siedziała skulona na łóżku przykryta pościelą. Ta chwila nieuwagi spowodowała, że dostałem w twarz, i chyba zemdlałem bo dalej nie pamiętam.\nSiedziałam na łóżku i patrzyłam na chłopaków. Justin, on, on zemdlał. Tom szybko uciekł z pokoju, ale wiedziałam, że muszę coś zrobić, Bieber nie może tak leżeć, zadzwoniłam po pogotowie i szybko się ubrałam. Podeszłam od chłopaka, ale nie wiedziałam co robić, zaczęłam do niego mówić, przynajmniej próbowałam. Potem przyjechała karetka, zabrali go, a ja pojechałam z nimi.\nTa da.. Beznadzieja!\nNie musicie czytać! Nie umeim opisywać! i wgl! echh…\nWiem, ze okropne…\nTaaak, jak tylko ludziki wyjda z teatu Musia idzie sie poprzytulac i po swoj aparat xd i pomeczyc Łysego i Karoline;d\nA teraz się uczyć na biologie i lekcje robić. o ;p\nA teraz bardzo ważna dla mnie część notki ; )\nPo pierwsze, notkę dedykuję Emi i Izie < 333\nEmiś < 3 Jesteś ze mną zawsze, kiedy Cię potrzebuje nie lubisz Biebera, ale i tak słuchasz gdy o nim mówię, zawsze mogę na Ciebie liczyć! Jesteś kochana, i wgl, gdyby nie ty, wiele rzeczy w moim życiu było by innych… Mieszkasz daleko, ale ja wierze, że się zobaczymy, uda się ; ** Kocham Cię i Dziękuję! < 3 [ Wiesz, że w Marcu będą dwa lata;d?]\nIzuuuu! < 33 Kotek! Boooziu! Kocham Cię, jesteś najlepsza! W piątek do Ciebie! taak;d Nagramy coś;d hmm? nie ważne , to potem, a teraz chciałabym ci podziękować bardzo, za to że jesteś, że potrafisz do mnei przyjechać, żeby mnie po prostu przytulić, bo wiesz, że tego potrzebuję. Jesteś niesamowita, i dobrze o tym wiesz! Zawsze kiedy się spotykamy potrafisz poprawić mi humor, potrafisz sprawić, że się uśmiecham, nawet wtedy kiedy cały dzień jest zły! Kocham < 3\nKocham Was obie i dziękuję bardzo! Jesteście najlepsze!\nP.S. Dziś mijają dwa lata od premiery HSM 3 xd\n017. Rozdział szesnasty ‚Nie będziesz mi mówił, z kim mogę, a z kim nie mogę się spotykać!’\nOpublikowano 26 września 2010 Autor: little_lady_\nSiedziałam na łóżku tępo patrząc w jeden punkt. To wszystko działo się tak szybko. Gdyby do czegoś doszło to.. ja.. i on.. Może to nawet dobrze, że Dave nam przerwał.. bo, ja.. nie chcę tego jeszcze. Usłyszałam pukanie. Osoba nie czekała na mój odzew tylko od razu otworzyła. W drzwiach ujrzałam Davida.\n- Czyś Ty oszalała?! – wykrzyknął zaraz po tym jak zamknął drzwi.\n- Daj mi spokój – odpowiedziałam cicho.\n- Spokój?! Dziewczyno o czym ty myślałaś?!\n- Zostaw mnie samą – odezwałam się ledwie słyszalnie.\n- Lady – usiadł obok mnie. – nie chcę an Ciebie krzyczeć, ale..\n- Ale to robisz. – przerwałam mu.\n- Daj mi dokończyć – pokiwałam twierdząco głową. – Ale jakoś muszę Ci to wytłumaczyć, Tom nie jest chłopakiem da Ciebie…\n- Nie będziesz mi mówił, z kim mogę, a z kim nie mogę się spotykać!\n- Posłuchaj! Znam go dość dobrze. Wiem, co on robi z dziewczynami. Nigdy nie zauważyłaś, że z żadną dziewczyną nie był dłużej niż miesiąc? – tu miał rację. – On chce od ciebie tylko jednego!\n- To nie prawda! On mnie kocha!\n- Lady! Obiecaj mi coś – powiedział spokojnie, a ja spojrzałam na niego pytająco. – Nie zrobisz nic głupiego. Obiecaj mi to, proszę.\n- Nie zrobię. Obiecuję. – przytulił mnie lekko. i poszedł do siebie. Spojrzałam na zegarek. Było już po północy. Wzięłam swoją piżamę i skierowałam się do łazienki. Nalałam wody do wanny i zanurzyłam się w gorącej cieczy . Wykonałam wszystkie czynności które miałam zrobić i wróciłam do pokoju. Położyłam się do łóżka i szybko zasnęłam.\n- Hope! – usłyszałam krzyk mamy. – Zejdź na dół.\n- Zrobiłam to, co kazała,a na dole czekała już cała moja rodzina.\n- O co chodzi? – zapytałam od razu.\n- Do końca wakacji wyjeżdżamy do cioci na wieś – mama spojrzała na mnie i Davida. – zostajecie w domu. Marie jedzie z nami. Wrócimy dzień przed rozpoczęciem roku szkolnego.\n- Zostawiamy wam pieniądze, są w słoiku na ciastka. Telefony macie, jakby coś się działo to dzwońcie. Wyjeżdżamy jeszcze dziś.\n- A dokładnie to o której? – dopytywał się Dave.\n- Aha. Pomóc wam w czymś? – spytał jeszcze.\n- Nie, nie trzeba, idźcie już do siebie.\nNie czekałam długo, tylko od razu poszłam do Marie i spytałam się jak było z Tony’m. Kiedy już dowiedziałam się tego co chciałam, poszłam do siebie. Usiadłam na łóżku i sięgnęłam ręką po telefon. Wybrałam numer Mii. Pierwszy sygnał, drugi… Gdzie ona trzyma komórkę?!\n- Halo. – w końcu.\n- Wpadniesz do mnie za jakieś dwie godziny? - spytałam.\n- Jasne, tylko będę musiała wziąć Michelle. Mama pojechała na jakąś konferencję czy coś.\n- Spoko. Będę czekać Paa – odpowiedziałam i rozłączyłam się. Michelle była jej 3 letnią siostrą. Mieszkają same z mamą . Ich ojciec nie żyje. Zmarł 2 lata temu i Mia bardzo to przeżyła, choć teraz już jest lepiej. Usłyszałam dźwięk pukania do drzwi, a do pokoju wsunęła się głowa mojego brata.\n- Mogę? – pokiwałam twierdząco głową. Wszedł do pokoju i zamknął za sobą drzwi.\n- O co chodzi? – spytałam gdy usiadł obok mnie na łóżku.\n- Co ty na to, aby jutro zrobić imprezę?\n- Chociaż raz nie musiałam za ciebie myśleć – zaśmiałam się.\n- Zaproś ludzi. Jutro punkt 20:00. – wyszczerzył się i wyszedł. Mia będzie za dwie godziny. Nie mając co robić, stwierdziłam, że pójdę na spacer. Założyłam buty i wyszłam z domu. Powoli zmierzałam w stronę plaży. Po drodze, rozmyślałam o tym, kogo jutro zaprosić. Wyśle kilka sms-ów i powiem, żeby przesłali dalej. Usłyszałam dzwonek mojego telefonu.\n- Hej Skarbie – usłyszałam głos Toma.\n- O, ty ty – powiedziałam uśmiechając się sama do siebie.\n- No ja – zaśmiał się – Co robisz?\n- Idę na plażę. Będziesz jutro u mnie o 20? Będzie impreza – oznajmiłam.\n- Jasne, że będę. – odpowiedział.\n- Właśnie doszłam – powiedziałam. Na plaży zauważyłam Chaza. – Muszę już kończyć. Pa.\n- Kocham Cię – powiedział, a ja rozłączyłam się szybko. Chciałam podejść do Somersa, ale on zaczął całować się z jakimś chłopakiem. Przyjrzałam się temu chłopakowi dokładniej, poznałam go. To był Nate! Ten sam Nate który trzyma się z Ethanem. Chaz i Nate! Oni! Booooziu! [musiałąm xd dop.aut.] Szybko uciekłam z plaży. Nioe chciałam, żeby mnie zauważyli. Gdy tylko odbiegłam dość daleko, postanowiłam pójść po Mię. Po drodze nie myślałam o niczym. Po prostu szłam. Kiedy już widziałam dom przyjaciółki, mimowolnie się uśmiechnęłam. Podeszłam do drzwi i zadzwoniłam dzwonkiem., a po chwili stałam już przed Mią.\n- Poczekasz chwilkę? -zapytała.\n- Jasne – powiedziałam, a ona pobiegła w głąb domu. Zaraz znowu by ła przy mnie, lecz tym razem ze swoją młodszą siostrą.\n- Hej mała -uśmiechnęłam się do niej.\n- Lady! – krzyknęła uradowana i wyciągnęła rączki w moją stronę. Podniosłam ją i razem z Mią poszłyśmy w stronę mojego domu.\nta daa xd\nja wiem! przepraszam! długo nie pisałam!\nAle nastepna notka bedzie jeszcze we wrzesniu! obiecuje!\na teraz dalej oglądam Camp Rock 2;d haha xdd\n< 33 paa; **\ndedyk dla, ee, mojego kolegi z matematyki który i tak tego nie przeczyta xdd\n016. Rozdział piętnasty ‚Lad.. ojj, sory..’\nOpublikowano 31 sierpnia 2010 Autor: little_lady_\nOd razu uciekłam z imprezy. Pobiegłam szybko do domu. Zamknęłam się w pokoju na klucz. Przebrałam się w szorty i koszulkę i usiadłam na łóżko. Nogi podkuliłam pod brodę. Siedziałam tak dość długo. Nie płakałam, po postu siedziałam i wlepiałam wzrok w jeden punkt. Po jakimś czasie ktoś zaczął się dobijać do drzwi mojego pokoju.\n- Lady otwórz! – usłyszanym głos mojego brata. Nie zareagowałam.\n- Lady, kochanie proszę otwórz! – tym razem głos Toma doszedł do moich uszu.\n- Lady do cholery otwórz! Jeśli nie otworzysz zadzwonię po policję pogotowie czy cokolwiek innego! – wstałam z łóżka i poczłapałam do drzwi. Otworzyłam i wróciłam na łóżko.\n- Co Ci się stało? – podszedł do mnie Dave.\n- Nic.. – nawet nie spojrzałam na mojego chłopaka. – Możesz zostawić mnie samą?\n- Nie wiem czy powinienem – skrzywił się i spojrzał na Toma.\n- Ech.. Ok, ale jeśli On tu będzie jeszcze prze godzinę, to sam osobiście przyjdę i go wyrzuć – powiedział i wyszedł.\n- Lady, przepraszam, ja nie chciałem, poniosło mnie, przepraszam. Ja naprawdę nie chciałem. Kocham Cię, ty to wiesz. Przepraszam. – powiedział, usiadł obok i obiął mnie ręką. Spojrzał w moje oczy i wyszeptał. – Przepraszam, błagam wybacz mi.\n- A jeśli to się powtórzy? Nie chcę się bać będąc przy Tobie.\n- Przysięgam, że to się już nie powtórzy – dalej patrzył mi w oczy, widziałam, że mówi szczerze.\n- Ja nie wiem.. – po policzku spłynęła mi jedna łza.\n- Ne płacz, błagam, nie chcę abyś płakała przeze mnie. Przepraszam. Proszę wybacz mi.\nSiedziałam cicho. Spuściłam wzrok. On lekko musnął moje usta.\n- Mogę? – spytał. Pokiwałam głową. Jego usta momentalnie przyległy do moich. Całował mnie tak delikatnie. Wiem, że bał się, że mu zaraz ucieknę. Odwzajemniałam pocałunki. Położyłam się na łóżko nie odrywając się od niego. Leżał nade mną, podpierając się jedną ręką, a drugą gładząc moje plecy.\n- Hope! – usłyszałam krzyk siostry. Nie zareagowałam, dalej całowałam się z Tomem. Lecz to nie było dobrym pomysłem, bo po chwili drzwi mojego pokoju otworzyły się a w nich stała krzycząca Marie – Lad.. ojj, sory..- powiedziała i pobiegła do siebie.\n- Poczekasz chwilkę? – zapytałam chłopaka, a on pokiwał głową. Poszłam do pokoju siostry.\n- Błagam, błagam, pomóż mi! - zaczęła od razu.\n- No bo umówiłam się z..\n- Z kim?! – zdziwiło mnie to, że w ogóle się z kimś umówiła.\n- No z Tonym. - zrobiła się czerwona.\n- Błagam Cię, pomóż mi wybrać w co mam się ubrać..\n- I tylko dlatego mi przeszkodziłaś? – skrzywiłam się. – Ne mogłabym Ci jutro pomóc?\n- Jutro jak wstaniesz to mnie pomalujesz i zrobisz włosy. Na ciuchy nie będzie czasu.\nOtworzyłam jej szafę i zaczęłam przeglądać jej ciuchy. No tak, ona tu nic nie ma. Kucnęłam, rozsunęłam ciuchy wiszące na wieszakach, otworzyłam malutkie drzwiczki i przeszłam do ‚normalnej’ garderoby. Wiedział o niej tylko Dave, no i ja oczywiście. Rodzice nie mieli zielonego pojęcia, że Marie ma też normalne ubrania. – Ubierz to, to i to – podałam jej czarne rurki, szarą tunikę i trampki tego samego koloru co spodnie. – O której jutro wychodzisz?\n-O 11 ma przyjść Tony.\n- Obudź mnie o 9:30 – wyszłam z jej garderoby a następnie pokoju.\n- Już jestem Skarbie. – powiedziałam gdy weszłam do pokoju. Zamknęłam drzwi na klucz. – Teraz już nam nikt nie przeszkodzi. Uśmiechnęłam się do niego, podeszłam i lekko musnęłam jego dolną wargę. Pocałował mnie namiętnie.\n- Zamierzamy robić dziś coś innego? – zaśmiałam się.\n- Jak chcesz. – uśmiechnął się.\n- Obejrzymy jakiś film? – spytałam.\n- Wybierz coś kochanie – podeszłam do szafki i wybrałam ‚Titanica’. Włożyłam płytę do DVD i usiadłam obok Toma.\n- Będziesz płakać, prawda? – zapytał po 5 minutach filmu.\n- Jak zawsze – odpowiedziałam i wtuliłam się w niego. Oglądaliśmy film zajadając się żelkami.\n- Chcesz coś do picia? – zapytałam po jakimś czasie.\n- Może być – włączyłam pauzę, musnęłam lekko usta chłopaka i zeszłam na dół. Wyciągnęłam z lodówki dwie puszki Pepsi. Już chciałam iść do góry, lecz zawołała mnie mama.\n- Tak? – zwróciłam się do niej.\n- Nie mam nic przeciwko temu, aby twoi przyjaciele zostawali tu na noc, mogą tu przesiadywać ile chcą, ale proszę, aby jednak dziś Tom poszedł do domu.\n- Ehe.. – powiedziałam, pocałowałam ją w policzek i poszłam na górę.\n- Jestem – powiedziałam, odłożyłam puszki na szafkę i wtuliłam się w chłopaka.\n- Kocha Cię Skarbie – wyszeptał mi do ucha.\n- Wiem – wyszczerzyłam się. – Mama prosiła, abyś niedługo poszedł do domu.\n- Trochę się zasiedziałem.. – zaczął.\n- Ale zostań jeszcze. – pocałowałam go w usta. On szybko odwzajemnił pocałunek. jego ręce złapały moje biodra a ja zawiesiłam dłonie na jego karku. Nie przerywając pocałunku podniósł i położył mnie na łóżko. Zaczął całować moją szyję, a po chwili dekolt. Włożyłam ręce pod jego koszulkę, czułam, że gładzę dłońmi 6 równych kosteczek. Na chwilę przestał mnie całować i szybko ściągnął z siebie koszulkę. Tym razem to on leżał a ja siedziałam na nim okrakiem i całowałam go po torsie. Tom swoimi rękoma zaczął ściągać ze mnie bluzkę. Nie chcąc dłużej czekać, zrobiłam to szybko za neigo. Jego usta były wszędzie. W jednej chwili na moim dekolcie, a w następnej już na moim brzuchu. Moje ręce wędrowały po jego ciele, dotarły do rozporka. Kilka sekund później mój chłopak był już na samych bokserkach. Znowu siedziałam na nim okrakiem. Całowałam się z nim cały czas. Nagle drzwi do mojego pokoju otworzyły się i do środka wpadł David.\n- Wynocha! – krzyknął w stronę Toma. – No już!\nChłopak szybko ubrał się i wyszedł w pośpiechu, a ja założyłam moją bluzkę. Siedziałam na łóżku i nie robiłam nic innego.\nDedyk for Emiii, Izuu, i Monik!\nA teraz wywiad z Izu xd\n- Kto jest Twoją inspiracją?\n- Muzyczną Demi Lovato, The Ready Set, Jonas Brothers, Taylor Swift, Beyonce i Never Shout Never.\n- Oni, ponieważ uwielbiam ich muzykę i każde z nich ma naprawdę talent.\n- Czy oprócz muzycznych jakieś inne inspiracje?\n- Pisarskie, to zdecydowanie Paulo Coelho, Dan Brown i moja przyjaciółka Emilka.\n- Od kiedy interesujesz się śpiewem?\n- Tak dla zabawy – od kiedy pamiętam. Na serio od dwóch lat.\n- Ulubiony artysta i dlaczego akurat on?\n- Demi Lovato. Ma niesamowity głos, śpiewa na żywo, przy czym jest miłą i serdeczną osobą. Dzięki jej muzyce mam siłę i wierzę w to, że mi się uda.\n- Najlepsza piosenka której moglabyś sluchać caly czas?\n- W moim przypadku to niemożliwe! Ale mam trzy, która chyba nigdy mi się nie znudzą. Love Like Woe – The Ready Set, A little bit longer – Jonas Brothers i Don’t forget – Demi Lovato.\n- Jakbyś nie śpiewała, czym byś się zajmowała i dlaczego?\n- Pisaniem. Kocham pisać opowiadania, blogi. Mogę wtedy wymyślać wszystko tak jak ja chcę. Mogę przelać moje emocje na kartkę papieru. Dlatego kocham to robić.\n-Czym chciałabyś się zajmować będąc sławną oprócz muzyki?\n- Pomaganiem innym. Nie tylko biednym i chorym, ale także osobom, które są utalentowane, a nie mogą się wybić. Na pewno chciałabym się zająć chorymi na astmę (ponieważ sama też choruję). Chciałabym też nadal pisać.\n- Kocham Cię Głupku ; **\n- Ja ciebie też, kochana :*\nTWITTER TEAMU ISABELL\nKoniec notki, tyle, następna we wrześniu xd żegnajcie paa;*\n015. Rozdział czternasty ‚To już nie jest ten sam Justin co kiedyś’\nOpublikowano 26 lipca 2010 Autor: little_lady_\n- Lady – usłyszałam głos mojego brata. – Słyszysz mnie? Lady, błagam obudź się. Marie przynieś szklankę wody. – Chciałam otworzyć oczy, ale nie mogłam. Powieki były za ciężkie. Starałam się coś zobaczyć. Powoli otworzyłam jedno oko, a potem drugie.\n- Lady! – wykrzyknął mój brat. – Zemdlałaś…\n- Czemu? – nie pamiętałam kompletnie nic.\n- Chyba na widok krwi.\n- Auu – syknęłam i złapałam się za głowę. Powoli zaczęło mi się przypominać co się działo.\n- Już jest dobrze. – uśmiechnęłam się blado. W tym momencie weszła Marie.\n- Na pewno wszystko OK? - chłopak dalej się dopytywał.\n- Ehe. – wstałam i sprawdziłam czy utrzymam się na nogach. Jest dobrze. Stoję. Ciszę przerwał dzwonek do drzwi.\n- Ja otworzę, a ty idź do siebie.\nPoszłam do swojego pokoju i położyłam się na łóżku. Po chwili ktoś zapukał do moich drzwi.\n- Proszę! – powiedziałam głośniej, a moim oczom ukazał się Ryan.\n- Hej – przywitał się i usiadł obok mnie.\n- Co Cię do mnie sprowadza? – zapytała, a on udał, że myśli.\n- Emm, ogólnie rzec biorąc, to nic, tylko pokłóciłem się z Bieberem i przyszedłem pogadać.\n- Ach.. A o co się pokłóciliście? – zaczęłam dopytywać.\n- Takie tam.. Po prostu to już nie jest ten sam Justin co kiedyś. – westchnął.\n- Kiedyś zrozumie, i z powrotem będzie taki jak wcześniej. – szurnęłam go w ramię.\n- Słyszałem, że masz się pojawić dziś na imprezie.\n- To dobrze słyszałeś – pokazałam mu język. – Wezmę jeszcze znajomych. – gdy to powiedziałam, usłyszałam pukanie.\n- Wejść! – krzyknęłam, a drzwi otworzyły się i zobaczyłam mojego chłopaka.\n- Cześć Skarbie. – powiedział, zamknął za sobą drzwi i podszedł do mnie.\n- Hej. – pocałował mnie czule w usta. – Tom, to jest Ryan, mój kumpel, Ryan, to jest Tom, mój chłopak.\n- Siema – uścisnęli sobie dłonie.\n- To ja może lepiej już pójdę. – powiedział Ryan i poszedł w kierunku wyjścia – To do zobaczenia o 20.\n- Gdzie idziesz na 20? – Tom spytał od razu gdy drzwi się zamknęły.\n- Na imprezę Skarbie, a ty idziesz ze mną, weźmiemy jeszcze Mię, Matta, Maxa i Kathrine.\n- Ehe – musnął moje usta.\n- Która to już jest godzina? -zapytałam.\n- Jest już po 16:30. – odpowiedział spoglądając na zegarek.\n- To trzeba zadzwonić do reszty.\nMia i Kathrine były już u mnie po 17. Teraz jest już po 19. Chłopacy mieli być za jakieś 30 minut. Mia właśnie wyszła z łazienki.\n- I jak? – spytała i okręciła się wokół własnej osi.\n- Świetnie – odezwała się Kate. Obie już wyglądały cudownie. Mia miała na sobie czarne krótkie spodenki, fioletową, ciemną, luźną bluzkę i tego samego kolory rajstopy i trampki koloru spodenki. Makijaż zrobiony przez Kathrine idealnie pasował do całej reszty. Włosy natomiast miała pofalowane. Wyglądała olśniewająco. Kate miała na sobie krótką jeansową spódniczkę i białą bokserkę z srebrnym nadrukiem i baleriny. Jej blond włosy ułożone były podobnie do fryzury Mii.\n- To teraz ja – weszłam do łazienki i ubrałam się w czarną sukienkę. Była ona do połowy ud i bez ramiączek [KLIK]. Ubrałam do tego czarne szpilki i zawołałam dziewczyny.\n- Kate zrobisz mi makijaż? Mia, a ty włosy? – skinęły głowami i zabrały się do roboty. Efekt końcowy był wspaniały.\n- Wyglądasz cudowanie – oświadczyła blondynka. Usłyszałam dzwonek do drzwi.\n- Zaraz wrócę – oznajmiłam i pobiegłam otworzyć drzwi. Ujrzałam chłopaków.\n-Wyglądasz .. wow. – Tom podszedł do mnie i czule pocałował.\n- Czy wy.. – zaczął Max.\n- Ach, tak, jesteśmy razem. – odpowiedziałam. – Czekajcie, pójdę po dziewczyny. – dodałam i poszłam na górę.\n- Siema Chris – potargałam mu włosy.\nUsiadłam na kanapie pod ścianą i rozejrzałam się dookoła.\n- Mogę prosić do tańca? – usłyszałam głos mojego chłopaka.\n- Oczywiście. – uśmiechnęłam się i wyszłam na parkiet. Akurat włączyli wolną piosenkę. Oparłam głowę o klatkę piersiową Toma i kołysałam się razem z nim w rytm muzyki.\n- Kocham Cię, wiesz? – szepnął mi do ucha.\n- Ehe – musnęłam lekko jego usta.\nImpreza była świetna. Bawiłam się wspaniale, tańczyłam głownie w większej grupie z dziewczynami, lub z jakimś chłopakiem który poprosił o taniec. Wyszłam na zewnątrz z zamiarem odpoczęcia od tego hałasu.\n- Jak się bawisz? – usłyszałam głos Biebera.\n- Dobrze – uśmiechnęłam się do niego. Widziałam, że na jego twarzy pojawiło się zakłopotanie. - O co chodzi?\n- Bo, ja chciałem Ci coś wyjaśnić.\n- hę. .. ?\n- Pamiętasz gdy Ryan mówił, że Ann zmarła? – zapytał ze spuszczoną głową.\n- Cait nie może się po tym otrząsnąć, to była jej najlepsza przyjaciółka.. To dlatego ta impreza, chciałem poprawić jakoś jej humor… Ale to i tak niczego nie zmieni. Ona mnie nienawidzi, to wszystko moja wina…\n- To nie Twoja wina. A Caitlin w końcu przejdzie. – odpowiedziałam spokojnie.\n- Moja! Gdyby nie moja głupota, to nic by się nie stało, a Annie by tu była!\n- Justin, nie możesz się obwiniać .\n- Cii . – przerwałam mu.\n- Jesteś jedyną osobą, która się ode mnie nie odwróciła.\n- I będę nawet jesli coś się będzie działo, wal drzwiami i oknami – zaśmiałam się cicho i przytuliłam go.\n- Lady! – krzyknął Tom.\n- Tak Skarbie? – podeszłam do niego. Złapał mnei za nadgarstek i zaciągnął do jakiegoś pokoju na górze.\n- Auu, Tom! o co Ci chodzi?! – krzyknęłam.\n- Czemu przytulałaś tego cwela?\n- To nie cwel! Jest moim przyjacielem! Teraz ma tylko mnei, nie mogę go zostawić!\n- Jesteś moją dzieczyną! Tylko moją! Nie możesz się do niego przytulać.\n- Mogę robić co chcę! – wykrzyknęlami spojrzałam mu prosto w oczy. Dostałam z otwartej ręki w twarz. I to od mojego chłopaka. Złapałam sie za zaczerwieniony policzek, a po chwili spłynęla po nim jedna słona łza.\nTa da xd Ja wiem! koszmar! i przepraszam, że tak długo!\nNotka dla Moniki ;pp Bo się małpa prosi i prosi;p\nA dziś nocka z Izą! < 333\nIzuuuuuu! aw xd\nSukienka Lady, to moja kcohana sukienka;d aw xd\ni teraz jeszcze jednox d\nwchodzicie TU i TU\n014. Rozdział trzynasty ‚słabo…’\nOpublikowano 30 czerwca 2010 Autor: little_lady_\nObudził mnie dzwonek do drzwi. Nie chciało mi się wstawać. Ktoś na pewno otworzy. Po chwili usłyszałam czyjąś rozmowę, lecz nie na tyle głośno, aby słyszała, o czym rozmawiali.\nGłosy ucichły, a ja chwilę później usłyszałam pukanie do drzwi.\n- Śpię! – krzyknęłam. Ale mimo moich protestów ten ‚ktoś’ i tak wszedł. Otworzyłam powoli jedno oko, a potem drugie. Ujrzałam Biebera.\n- Czego chcesz, lepiej wyjdź zanim Cię uszkodzę! – syknęłam.\n- Chciałem przeprosić!\n- Ty wiesz co to znaczy to słowo?\n- Hope, ja naprawdę szczerze przepraszam.\n- Ok, ok, idź już….\n- Ale… Nie chcę, żebyś była na mnie zła…\n- Nie jestem, idź już – powiedziałam szybko.\n- Przecież widzę, nie chcę, żebyś była na mnie zła, chcę mieć w Tobie przyjaciółkę… Przepraszam, wiem, że głupio zrobiłem, ale teraz już wiem… Przepraszam.. – spuścił głowę na dół.\n- Ok, ech, przeprosiny przyjęte.\n- Niech Ci będzie,- a co mi tam.\n- Przyjdziesz dziś do nie na imprezę? – zapytał.\n- Możesz wzią przyjaciół – uśmiechnął się.\n- Okej, będę.. – O której?\n- O 20, – powiedział – Do zobaczenia.\nI wyszedł. Spojrzałam na zegarek. 9:57. Dobra. Trzeba wstać. Wygramoliłam się z łóżka, wzięłam ciuchy z garderoby i weszłam do łazienki. Wykonałam wszystkie poranne czynności i wróciłam do pokoju. Przejrzałam się w lustrze. Krótkie jeansowe spodenki i luźna koszulka z napisami. Zeszłam na dół i zrobiłam sobie płatki. Poszłam do salonu i włączyłam telewizor i zjadłam śniadanie. Skończyłam i włożyłam miskę do zmywarki Wchodząc do góry oczywiście się potknęłam.\n- Auu! – syknęłam z bólu. Dość głośno, bo David wyleciał od razu ze swojego pokoju.\n- Co się stało? – Zapytał i podbiegł do mnie.\n- Przewróciłam się tylko, ale nic mi nie jest. – wtedy spojrzałam na swoje kolano. Było zdarte. Moje kolano , jak i schody były we krwi.\n- Auu, – i znowu syknęłam. A an widok krwi zrobiło mi się słabo.\n- Chodź do łazienki, tam gdzieś jest apteczka. – powiedział Dave. Wziął mnie na ręce i zaniósł do łazienki.\n- Uważaj, może szczypać – zaśmiał się i polał moje kolano wodą utlenioną. Zacisnęłam zęby. Nie patrzyłam w jego stronę, bo wiedziałam, że zobaczę krew.\n- David.. trochę mi – spojrzałam na niego i jednocześnie na czerwoną ciecz. – słabo … – dalej pamiętam już tylko ciemność.\nWiem! krótkie i beznadziejne! i wgl beee!\nNastępny będzie dłuższy, obiecuję!\nWiecie , że was kocham , nie? xd\nkasqu, więcej Chrisa!\nIzuuuu! Kiedy do mnie na noc;p ?\nEmi dzięki! zawsze wierzysz , że mi się uda, i tak jest xd\nhaha! Dostałam się do 1lo! aww!\n013. Rozdział dwunasty ‚Tak’\nOpublikowano 13 czerwca 2010 Autor: little_lady_\nObudziłam się, lecz jeszcze nie otworzyłam oczu. Poczułam czyjąś dłoń na policzku. Powoli podniosłam powieki i ujrzałam Toma.\n– Dzień dobry Skarbie – uśmiechnął się.\n– Jak tu wszedłeś? – spytałam go.\n– Twoja mama mnie wpuściła gdy wychodziła do pracy.\n– A która jest godzina i od której tu jesteś – zapytałam ziewając.\n– Jest – spojrzał na zegarek – 10:23 a ja tu siedzę od 8:30.\n– Mogłeś mnie obudzić! – szurnęłam go w ramię.\n– Tak słodko spałaś, a poza tym, spodobał mi się ten widok.\n– Jakieś plany na dziś? – spojrzałam mu w oczy.\n- Emm… – udał że myśli, a po chwili musnął moje usta.\n– A oprócz tego? – zaśmiałam się. Wtedy pocałował mnie bardziej namiętnie , szybko odwzajemniłam pocałunek.\n– Hej mała, wstał… – do pokoju wpadł David. Odkleiłam się od Toma i spojrzałam na brata. – Eee, to ja wam nie przeszkadzam. – tak szybko jak wszedł, tak już go nie było.\n– Może spotkamy się dziś z Mią, Mattem i wgl wszystkimi? – zaproponowałam.\n– Możemy – uśmiechnął się.\n– Wyślę wszystkim wiadomości, żeby byli o 16 w kawiarni.\n– Ehe – mruknął. – Hope…\n– Nie mów Hope, Lady. – poprawiłam go.\n– No więc Lady …\n– Nie zaczyna się od ‘no więc’ – zaśmiałam się.\n– Lady, czy my.. ee.. jesteśmy razem? – zapytał nie patrząc mi w oczy.\n– Nie wiem… Ja, nie chcę być znowu zraniona…\n– Nie zranię Cię! Obiecuję… Lady.. Kocham Cię..\n– Ja nie wiem, Tom… Ja już nic nie wiem. – po moim policzku spłynęła jedna samotna łza.\n– Nie płacz – wytarł kciukiem słoną kroplę z mojego policzka. – Nie skrzywdzę Cię. Proszę, zaufaj mi …\n– Ja nie wiem czy umiem… Boję się…\n– Wiesz, że nie umiałbym Cię zranić.\n– Tom, wiem, ale ja… ja nie umiem, przepraszam… – powiedziałam cicho. Bałam się tego, że mnie zostawi. Nie chcę zostać znowu zraniona. Tom jest dla mnie bardzo ważny. Nie jestem gotowa, żeby się z kimś wiązać. To wszystko dzieje się tak szybko…\n– Kocham cię i poczekam, aż będziesz gotowa.\n– Dziękuję – uśmiechnęłam się blado i przytuliłam go.\n– Leć się ubrać, a ja tu poczekam. – cmoknęłam go w policzek, wzięłam ciuchy z garderoby i poszłam do łazienki. Wykonałam podstawowe czynności i weszłam z powrotem do pokoju. Zastałam tam nie tylko Toma, ale także Davida.\n– Już o nic . –David posłał Tomowi przeszywające spojrzenie i wyszedł.\n– O co poszło? – spojrzałam na Toma pytająco.\n– Nic takiego., to jak, co robimy? – szybko zmienił temat.\n– Jest przed 12. Zresztą. To mało ważne, musisz zjeść śniadanie.\n– Musisz, musisz. Nie pozwolę na to, abyś mi się zagłodziła.\nSiedziałam już z Tomem w kawiarni i czekaliśmy na resztę. Nie odzywaliśmy się do siebie, ja wlepiłam wzrok w moją lemoniadę, a on cały czas gapił się na mnie. Po chwili przyszła Mia, a tuż za nią do kawiarni weszła reszta znajomych,\n– Może wy przemówicie jej do rozumu, bo ja już nie mam siły! – powiedział Matt, pokazując na moją najlepszą przyjaciółkę.\n– Co jest? – spytałam od razu.\n– ZNOWU – podkreślił to słowo – prawie wpadła pod samochód! Samochód, ba, to nawet nie był samochód! Tylko wielka ciężarówka!\n– Ale nic mi nie jest! Żyję! – krzyknęła brunetka.\n- Jak tak dalej pójdzie to zginiesz przed swoją 18-stką!\n– Ludzie! Ogarnijcie się! – krzyknęłam. – Mia, uważaj, kiedy chodzisz na ulicę, a wy się uspokójcie, nic jej nie jest.\nZamówiliśmy lody i rozmawialiśmy. Cały czas się śmialiśmy i wygłupialiśmy.\n– Nie zgadniecie, co Matt zrobił dziś w nocy! – odezwał się Max.\n- Zamknij się głupku! – przerwał mu chłopak.\n- Nie! Otóż nasz kochany, mądry i zdolny kolega lunatykował dziś w nocy! – śmiał się cały czas.\n– Nie odważysz się! - To chyba była groźba. Matt był o rok starszy ode mnie. Czytaj, od Maxa też.\n– A jednak! Gdy lunatykował doszedł do kuchni i wziął mopa w ręce! Zaczął go całować, a w przerwach powtarzał cały czas jedno imię! Będę dziś dla Ciebie wyjątkowo miły i nie powiem czyje to imię. – to ostatnie zdanie wypowiedział patrząc na Matta. Wszyscy cały czas się śmieli, a główny bohater opowieści siedział naburmuszony. Potem dalej rozmawialiśmy i wygłupialiśmy się.\n- Dobra ludzie, wracam już do domu. – uśmiechnęłam się i zmierzałam w stronę wyjścia z kawiarni.\n- Odprowadzę Cię – podszedł do mnie Tom.\nSzliśmy w stronę mojego domu. Obiął mnie w pasie, a ja wtuliłam się w niego i w ciszy zmierzaliśmy do domu.\n– Tak. – powiedziałam cicho, ale tak, aby usłyszał.\n- Chcę z Tobą być i jestem tego pewna – zatrzymał się i spojrzał na mnie. Musnął moją dolną wargę.\n– Kocham Cię – powiedział i pocałował mnie namiętnie, a ja z przyjemnością odwzajemniłam pocałunek.\nZ dedykiem dla kasqu i Izuu mojej!\nMucha chcieć w Polsce Biebera!\na teraz idę się męczyć z ćwiczeniami!\nNie wiem kiedy next! ;P\nP.S. Droga kasqu! Chcę więcej Chrisa i nowe notki!\nP.S.2 xd Obiecałam Karolinie:P\nZa miłość się nie płaci!; **\nWszystkich wizyt: 28324\nPodsumowanie;d1. Blog powstał : 02.02.2010r.2. Pierwsza notka : 07.02.2010r.3. Pierwszy komentarz : 07.02.2010r.4. Ilość komentarzy do dnia 21.11.2010r. do godziny 01:10 : 3295. Ilość wejść do dnia 21.11.2010r. do godziny 01:11 : 187606. Skład opowiadania: prolog, 20 rozdziałów, epilog.7. Najwięcej komentarzy: 35 - notka 010. Rozdział dziewiąty 'Znudziła mi się!'8. Jest to JEDYNE opowiadanie, które skończyłam pisać ; )9. Zacieszam, bo było bosko i kochamy Animę i OFCĘ xd < 33 10. DZIĘKUJĘ!


Kiełbaski zawijane w kapustę przepis - Durszlak.pl\nPrzepis na kiełbaski zawijane w kapustę\nZawijane kiełbaski w cieście francuskim 66\nKolejna szybka i smaczna przekąska. Często gości u nas w domu, kiedy dopadnie kogoś "nagły głód" Bardzo lubię ciasto francuskie, za to że szybko można z niego wyczarować smaczne jedzonko. Składniki - Zobacz więcej\nGulasz czosnkowy z kapustą, fasolą i ziołową... 38\nMłoda kapusta z kiełbasą 6607\nKaszanka w kapuście kiszonej z grilla 1738\nGrillowana kapusta i ziemniaki 94\n. Rada: jeśli nie macie pokrywy przy grillu wystarczy odwrócić podczas pieczenia kapustę i ziemniaki. Smacznego :) Zobacz więcej\nMłoda kapusta z kiełbaską 52\nMłoda kapusta z kiełbaską Zobacz więcej\nPieczona kapusta pekińska 650\nKapusta pekińska daje dużo możliwości kulinarnych. Można ją jeść w surówkach, dusić bigosik, zawijać gołąbki i zapiekać, co też uczyniłam. Pięknie pachnie czosnkiem, jest miękka i idealna jako warzywn Zobacz więcej\nKiełbaski zapiekane z kapustą 262\nKiełbaski zapiekane z kapustą12 marca 2013 przez Gosia | Brak komentarzy Bardzo sycące danie, które idealnie nadaje się na zimowe spotkanie przy piwku. Świetnie smakuje z pieczonymi ziemniakami lub ch Zobacz więcej\nGołąbki bez zawijania z młodą kapustą i kaszą... 158\nZawijane bułeczki z ciasta francuskiego z... 78\nKrem z młodej kapusty z kiełbaskami twarogowymi 54\nKrem z młodej kapusty z kiełbaskami twarogowymi Przedstawiam dzisiaj pierwszą zupę jaką nauczyłam się robić podczas Warsztatów Akademii Kulinarnej pod okiem Marcina Budynka. Jedyną modyfikacją, którą Zobacz więcej\nKapusta z przyprawami i kiełbaskami 99\nJa po prostu uwielbiam potrawy z kiszoną kapustą albo samą kiszoną kapustę bez niczego. Jesienią i zimą często przyrządzam z nią potrawy albo podaję ją do stołu w formie sałatki doprawionej sur Zobacz więcej\nBiała kiełbasa z warzywami w cieście francuskim 26\nBiała kiełbasa z warzywami w cieście francuskim Składniki: Etapy przygotowania: Z kapusty pozbywamy się grubszych nerwów, dzielimy na liście i parzymy osolonym wrzątkiem. Zagotowujemy mleko z cukrem i Zobacz więcej\nMłoda kapusta z kiełbasą 5741\nBiała kiełbasa z warzywami w cieście francuskim 23\nNie wiem, jak Wy, ale ja po prostu uwielbiam gołąbki! Gołąbki jak to gołąbki – najlepiej smakują u mamy, wiadomo… ;) Ale ponieważ mama daleko, czasem nie ma wyjścia – trzeba zakasać rękawy i przygot Zobacz więcej