Agnieszka Olejnik, Taniec pszczół — przeczytaj pełną wersję online w LitRes, strona 4\nAutorzy:Agnieszka Olejnik, Joanna Jax, Magdalena Wala, Agnieszka Janiszewska, Jolanta Maria Kaleta, Maciej Siembieda, Magda Knedler, Maria Paszyńska, Mirosława Kareta, Sabina Waszut, Zofia Mąkosa\nKup i pobierz za 32 zł 23,68 zł ($ 6,00)\nKategoria: współczesna literatura zagraniczna\nTagi: walka o życie, wspomnienia, II wojna światowa, Literatura polska, kolekcja opowiadańEdytuj\nDziewczyna z trudem skinęła głową.\n– Powie mu pani, że byłam?\n– Powiem. On też o ciebie pytał, ale jeszcze nie jest gotowy. Daj mu trochę czasu. Zawiadomimy cię.\nMatka Erniego wcisnęła do kieszeni osłupiałej dziewczyny trzymane w dłoni banknoty i szybko zamknęła drzwi.\nOd tamtej chwili Basia nie potrafiła znaleźć sobie miejsca. Dwa dni później z sercem kołaczącym tak, że chyba było je słychać w całym domu, ponownie odważyła się zapukać do Bindecków. Ale odgłosy, które słyszała za drzwiami, nagle ucichły. Nikt jej nie otworzył. Następnego dnia sytuacja się powtórzyła. Napisała więc list i wrzuciła go przez uchylną mosiężną klapkę pocztową w drzwiach. Bez odpowiedzi.\nKiedy zaczęła się zastanawiać, czy nie poprosić o radę Pawła, i właśnie z tym zamiarem szła do jego mieszkania, na dziedzińcu zaskoczyła ją matka Erniego. Wyglądało, jakby celowo czekała na Basię. Dziewczyna struchlała. Przez moment pomyślała, że może narzeczony nie chce jej widzieć, bo złe języki doniosły mu, że spotyka się z Pawłem. Była niemal pewna, że zaraz usłyszy to od Bindeckowej i nawet nie zdoła się wytłumaczyć. Matka Erniego była zarumieniona i zdenerwowana.\n– Chce, żebyś przyszła – powiedziała bez wstępów. – Dziś wieczorem.\nOdwróciła się, zanim Basia zdążyła zareagować.\n– Nie zapalaj światła – szepnął Erni, gdy Basia parę godzin później weszła do jego pokoju. Włożyła sukienkę, którą najbardziej lubił, nawet pokropiła się perfumami mamy i przyniosła kilka owoców głogu zasuszonych dla niego na szczęście.\nStał odwrócony do okna.\n– Matka mówi, że koniecznie chcesz się ze mną widzieć – powiedział nieswoim głosem, nie odpowiadając na jej powitanie. – Więc dobrze. Nie przedłużajmy tego. Muszę zerwać nasze zaręczyny.\n– Ale... – Głos Basi wyraźnie się załamał. – Dlaczego?\n– Dlatego. – Erni gwałtownie się odwrócił. W poświacie ulicznej latarni wyglądał jak upiór. Jego twarz straciła dawny owal, zamiast fragmentu prawego policzka i nosa miał metalową płytkę pokrytą czymś, co próbowało imitować skórę.\nBasia mimowolnie zatkała dłonią usta, aby nie krzyknąć. Zasuszone owoce głogu wypadły jej z rąk i potoczyły się po podłodze.\n– Teraz rozumiesz? – spytał. – Nie mam prawa żądać, byś resztę życia spędzała z potworem. Znajdź sobie normalnego chłopaka. Choćby Pawła. Zresztą – zamilkł, rozdeptując kulkę głogu, która zatrzymała się u jego stóp – moje życie już się skończyło.\n– Co ty mówisz? – szepnęła. – Co się stało?\n– Erni – odezwała się ciepło i zrobiła krok w jego stronę, ale powstrzymał ją ruchem ręki. – Zawsze byliśmy przyjaciółmi. Od dziecka. Chyba mnie możesz powiedzieć.\nUsiadł na tapczanie. Przez długą chwilę milczał.\n– Byłem... Jestem radiooperatorem i strzelcem pokładowym na Messerschmitcie Bf 110. Parę tygodni temu wracaliśmy z akcji nad Rosją i mój pilot rozkazał otworzyć ogień do ludzi pracujących na polu obok jakiejś wsi. Próbowałem tłumaczyć, że to cywile, powiedziałem nawet, żebyśmy nie marnowali amunicji, bo sądziłem, że to go przekona, ale nie chciał o tym słyszeć. Fanatyczny hitlerowiec. – Erni z rezygnacją pokręcił głową. – Wrzeszczał, że to na pewno partyzanci i że mam ich wszystkich rozwalić, a potem specjalnymi pociskami podpalić ich domy. Odmówiłem. Zaczął krzyczeć, że odda mnie pod sąd wojenny. Chciał nawet odpiąć pasy i szarpać się ze mną, ale siedziałem w tylnej części kabiny i nie dałby rady dosięgnąć. Wtedy, nie wiadomo skąd, pojawił się radziecki myśliwiec. Nie zauważyliśmy go w tym całym zamieszaniu. Pierwsza seria rozwaliła pilota na kawałki. Drugą doświadczony rusek posłał w silniki. To był koniec. Nie musiał nas nawet dobijać.\nBasia słuchała z rozszerzonymi źrenicami.\n– W ostatniej chwili rzuciłem się do przodu i przedzierając się przez kawały mięsa, które zostały z pilota, chwyciłem ster. Udało mi się wyrównać lot, czego sowiecki pilot na szczęście nie zauważył, bo motory messerschmitta zadymiły pół nieba. Miałem szczęście. Podwójne, bo do linii frontu też było niedaleko, dzięki czemu bez silników doleciałem na najbliższe lotnisko polowe. Przydało się doświadczenie szybowcowe. – W jego głosie przez ułamek sekundy zabrzmiało coś w rodzaju dumy, ale zaraz zgasło. – Niestety, nie umiałem wylądować tak ciężką maszyną. Zaryłem dziobem, a odłamki owiewki zmiażdżyły mi twarz. – Erni mimowolnie uniósł dłoń i zbliżył ją do metalowej płytki.\n– Dla mnie to niczego nie zmienia – powiedziała stanowczo Basia. – Dla mnie byłeś i jesteś bohaterem. Uratowałeś mojego stryja, a teraz tych niewinnych wieśniaków. Jakie znaczenie ma ten kawałek metalu? Nie dla urody ci przyrzekałam. Myślałam, że to wiesz.\nChłopak ukrył twarz w dłoniach.\n– To nie wszystko – powiedział po kilku sekundach. – Mam jeszcze dwa tygodnie urlopu na rekonwalescencję, a potem wracam do eskadry. Nikt nie wie, co się wydarzyło, pod sąd mnie nie oddadzą, ale ja nie będę już dłużej zabijał. Rozumiesz? Dość tego.\n– Co chcesz zrobić? – spytała drżącym głosem.\n– Jak? Gdzie? Czym? Szybowcem? – Ożywiła się nagle. – Szybowcem z góry Chełm! Do Szwajcarii!\n– Nie doleci. – Erni prawie się uśmiechnął. – Zresztą nawet gdybym spróbował, zestrzelą mnie sto razy łatwiej niż bażanta. Nie mam planu. – Rozłożył ręce. – Ale myślę nad nim. Jeśli nie wymyślę, to po prostu strzelę sobie w łeb – oświadczył ze spokojem człowieka w pełni przygotowanego na taką ewentualność.\nBasia zaczęła nerwowo chodzić po pokoju.\n– Wiem, gdzie uciekniesz. – Przystanęła przed nim.\n– Gdzie? – Podniósł głowę.\n– Do Polski.\n– Nie ma Polski.\n– Jest – zaprzeczyła. – W lasach. W okolicach Kielc są rejony, w których Niemcy boją się pokazywać. Oddziały partyzanckie dają im tam niezłego łupnia. Wystarczy mieć kontakty... – Urwała w obawie, czy nie mówi za dużo.\n– A ty masz? – spytał Erni.\nSkinęła twierdząco głową.\n– Takie, że mogłabyś...\n– Ale... – Do Erniego powróciły wątpliwości. – Ja jestem z Luftwaffe. Polscy partyzanci mogą mnie co najwyżej rozstrzelać. A nawet jeśli ktoś za mnie poręczy, to jak się przedostanę do Generalnej Guberni?\nBasia zbliżyła się do niego i przytuliła jego głowę.\n– Pamiętasz mojego stryja Heńka? Nawet nie wiesz, kogo uratowałeś.\nPaweł Musioł zdusił niedopałek czubkiem buta i pchnął furtkę prowadzącą na dziedziniec kamienicy przy Strasse der SA, gdy nagle wyrósł przed nim zwalisty żandarm z blachą na piersi i schmeisserem wycelowanym wprost w niego.\n– Halt! – krzyknął. – Hände hoch!\nPaweł przyjrzał mu się uważnie.\n– Zeflik? – zapytał. – Pierunie, co ty ludzi straszysz?\n– Zawrzyj gemba – syknął żandarm i rozejrzał się zaniepokojony. – Nie godom po polsku.\n– Jawohl. – Paweł opuścił ręce uniesione zaledwie do połowy i przeszedł na niemiecki. – Co się dzieje? – spytał.\nZeflik, kolega z podstawówki, z którym nieustannie rywalizowali wzrostem, masą i osiągnięciami w sportach siłowych, opuścił pistolet maszynowy.\n– Przyszliśmy po Ernesta Bindecka – powiedział. – Nie wrócił po urlopie do eskadry. Wiesz coś o tym? To twój kolega, nie?\n– Widziałem go raz, dwa tygodnie temu. Przez okno. Szedł z kubłem wynieść śmieci. Wyglądał strasznie. Chciałem go odwiedzić, ale Bindeckowa powiedziała, że źle się czuje. Dostał postrzał w twarz czy coś. Nie wrócił z urlopu, mówisz? I myślicie, że leży na otomanie, paląc cygaro, i czeka, aż go aresztujecie?\n– Nie moja rzecz – prychnął Zeflik. – Oficer poszedł przesłuchać jego matkę. Na razie to tylko sprawdzamy – wyjaśnił. – Młody Bindeck to bohater. Uratował samolot myśliwski ostrzelany przez ruskich. Mimo że stracił pilota i silniki, doleciał ciężkim messerschmittem jak szybowcem, dasz wiarę? Dostał za to Krzyż Żelazny. Tacy nie dezerterują...\nPaweł pokiwał głową, odchylił mankiet i spojrzał na cyferblat eleganckiej recty kupionej okazyjnie od niemieckiego oficera, który zgrał się w karty.\n– Muszę już iść – powiedział, ale Zeflik przytrzymał go za rękaw płaszcza.\n– Pracujesz gdzieś? – spytał.\n– Pytasz prywatnie? – odparł Paweł. – Czy mnie też sprawdzasz? – Sięgnął do kieszeni i mignął koledze przed oczami swoim bezcennym auswajsem. – Przemysł zbrojeniowy – dodał z dumą.\n– Prywatnie – wyjaśnił Zeflik. – Bo widzisz... – Ściszył głos. – Komu innemu bym tego nie powiedział, ale tobie powiem. Jesteśmy przecież kamratami. – Spojrzał pytająco, na co Paweł zareagował zdecydowanym twierdzącym ruchem głowy. – Ze Wschodu przychodzą złe wieści. – Zeflik wsunął pistolet maszynowy pod prawą pachę. – Mówi się o poborach do Wehrmachtu. Już nie będą patrzeć, czy kto Niemiec, czy Polak. Wszyscy zdatni do noszenia broni z Provinz Oberschlesien pójdą w kamasze. To cię nie obroni. – Wskazał ruchem podbródka dokument tożsamości, który Paweł nadal trzymał w ręku.\n– Czemu mi to mówisz? – spytał.\nZeflik wzruszył ramionami.\n– Kawał chłopa z ciebie. Zgłoś się do nas do żandarmerii na ochotnika. Mogę ci pomóc. – Mrugnął. – Mam znajomych oficerów. Dasz parę dolarów...\n– Mam się zgłosić i jeszcze za to płacić? – Paweł wydawał się rozbawiony. – Przecież mówisz, że sami mnie wezmą. Za darmo.\n– Do armii frontowej. – Zeflik na niego spojrzał. – A my jesteśmy żandarmeria, nie rozumiesz? Regulujemy ruch na drogach, łapiemy dezerterów i robimy porządek na terenach okupowanych, jak ktoś próbuje tam szumieć. Jesteśmy jak policja, tyle że wojskowa. Widzisz różnicę? Ja służę drugi rok i jeszcze z tego nie strzelałem. – Wyciągnął schmeissera spod pachy. – A na froncie ubiją cię raz-dwa. To jak, dasz parę dolarów?\nNajbliższą godzinę Paweł spędził, czekając, aż Basia skończy pranie u sąsiadów ze środkowej klatki.\n– Sto lat cię nie widziałem – ucieszył się, gdy wreszcie wyszła. – Jakoś nie mogłem cię spotkać, ale potem domyśliłem się, że byłaś zajęta. Przecież Erni wrócił...\n– Jego mama wspominała, że chciałeś go odwiedzić. To miłe. Ale on... Odniósł obrażenia... Jego twarz...\n– Wiem – przerwał Paweł, oszczędzając jej zakłopotania. – Bindeckowa wspomniała mi, że chciał z tego powodu zerwać zaręczyny.\nBasia popatrzyła na niego badawczo.\n– To prawda, ale wybiłam mu to z głowy. A co? – zaatakowała niespodziewanie. – Liczyłeś na to? Liczyłeś, że odejdę, bo kiedyś będę się wstydziła pokazać z nim na ulicy? Otóż nie! Nie będę się go wstydzić! Nigdy. Jak tylko wróci z wojny...\n– Póki co to nie dotarł do swojej jednostki. – Paweł odparł jej nagły atak.\n„Skąd wiesz?” – chciała krzyknąć, ale zasady konspiracji, które poznawała od ponad roku, uchroniły ją przed błędem.\n– Co ty mówisz? – spytała wyraźnie przerażona.\n– Prawdę – odparł Paweł. – Dziś u Bidecków była żandarmeria. Drzwi pilnował ten rudy Zeflik, taki olbrzym z naszej podstawówki, pamiętasz go? – I nie czekając na odpowiedź, dodał: – On teraz nosi blachę i schmeissera. Powiedział mi, że Erni mógł zdezerterować.\nBasia milczała, wpatrując się w niego dziwnym wzrokiem.\n– No nic. – Paweł klasnął w dłonie z wyraźnym zakłopotaniem. – Mam nadzieję, że Erniemu nie przytrafi się nic złego i wróci do ciebie cały i zdrowy. Życzę wam szczęścia – dodał, aż zrobiło jej się głupio, że na niego naskoczyła.\n– Paweł... – zaczęła pojednawczo.\n– Nic nie mów. – Położył palec na ustach. – Nie trzeba. Czekałem tu na ciebie, bo chciałem się pożegnać. Ja też idę na wojnę.\n– Jak to? – zaniepokoiła się. – Przecież pracujesz w zbrojeniówce.\n– Co komu po armatach, gdy nie będzie miał kto z nich strzelać? – zapytał ze sztuczną wesołością. – Żołnierze są potrzebni. – Rozłożył ręce w geście bezradności. – Dostałem powołanie – skłamał. – Do żandarmerii. Jak Zeflik. Serwus, Basia. Niech ci się wiedzie.\nWiosna 1945 roku\nOrzeł w gabinecie podpułkownika Jerzego Ziętka nie miał korony, ale dla Henryka Tkocza było to teraz mniej istotne. Znali się jeszcze z trzeciego powstania, a takie znajomości są ważniejsze niż idee i ich wyobrażenia godła państwa. W czasie wojny ich drogi się rozeszły. Jorg Ziętek – przedwojenny urzędnik – został we wrześniu ewakuowany na Wschód, trafił do sowieckiego łagru aż na Kaukazie, skąd poszedł do polskiej armii. Poszedł lewą stroną. Dlatego teraz był wicewojewodą śląskim i jedynym człowiekiem, który mógł spełnić prośbę Henryka Tkocza.\nNawet jeśli Henryk Tkocz poszedł prawą stroną. Był w AK, kontrolował szlaki przerzutowe między Prowincją Górnośląską III Rzeszy a Generalnym Gubernatorstwem, współpracował z oddziałami partyzanckimi od Sędziszowa po Radom, ale przede wszystkim zbierał informacje. Chodziły słuchy, że był jednym z lepszych agentów wywiadu rządu londyńskiego, szefującym siatce, której Niemcom nigdy nie udało się namierzyć. Należała do niej jego własna bratanica, którą kochał jak córkę.\nW jej sprawie przyszedł do wojewody.\nUściskali się serdecznie i usiedli w skórzanych poniemieckich fotelach. Henryk, człowiek konkretny, w parę minut streścił sprawę. Otóż przyjaciel jego bratanicy nazwiskiem Paweł Musioł wrócił parę dni temu z wojny i został przez funkcjonariuszy bezpieczeństwa zabrany do obozu Zgoda w Świętochłowicach. Powód? Musioł był w niemieckiej żandarmerii.\n– Ale – podkreślił Tkocz – został wcielony pod przymusem i jak sam zeznał na piśmie – służył na południu Francji, gdzie nikogo nie skrzywdził. Nie miał jak, bo tam wszyscy wchodzili Niemcom w dupę, istniało prohitlerowskie państwo ze stolicą w Vichy i panowała jedna wielka szczęśliwa kolaboracja.\nMusioł zeznał też, że uciekł z żandarmerii z fałszywym rozkazem wyjazdu i przedostał się przez front oraz że w czasie okupacji należał do ruchu oporu organizującego sabotaże w śląskich fabrykach zbrojeniowych. Słowem: trzeba człowieka uratować. Tym bardziej że ręczy za niego Basia Tkocz – córka brata zamordowanego przez Niemców na początku wojny.\n– Dzielno frelka – podsumował Henryk – kero mi ocaliła życie, kiedy szkopy chycili mie na fedrowaniu wungla i zawarli w magazynie na Murckach. A pomogli jej tacy chopcy jak tyn Pawlik. Niy ma inaczy, Jorguś, trza synkowi pomóc.\nPodpułkownik Ziętek skinął głową i sięgnął po słuchawkę telefonu.\nCzłowiek, który parę dni później stanął w drzwiach dawnego mieszkania Basi przy ulicy, która znów nazywała się Powstańców, był o wiele starszą wersją Pawła Musioła. Jeśli przed wojną porównywała go do filmowego amanta, to teraz wyglądał, jakby pracowała nad nim zdolna charakteryzatorka z zadaniem dodania mu parunastu lat. Schudł, zgarbił się, sczerniał na twarzy i posiwiał. Pod oczami odznaczały się worki z niewyspania, a prawą brew szpeciło paskudne świeże rozcięcie – pamiątka po gościnności obozu Zgoda.\n– Niech cię Bóg błogosławi – powiedział na powitanie i zaczął szlochać.\n– Mamo! – zawołała Basia w głąb mieszkania, żeby nie ulec wzruszeniu. – Niech mama zobaczy, kto przyszedł.\n– Paweł – rozczuliła się pani Tkoczowa. – Wejdź, synku, zaraz zrobię coś do zjedzenia.\n– Nie trzeba, dziękuję – wzbraniał się, zostając za progiem. – Moi rodzice czekają. Ale najpierw przyszedłem do was. Podziękować.\n– Dobrze, że cię puścili. – Basia uścisnęła serdecznie jego dłoń.\n– Będę miał proces – poskarżył się. – Ale dzięki twojemu wstawiennictwu mogę odpowiadać z wolnej stopy. Jesteś teraz ważną figurą...\n– Zwykłą urzędniczką. – Rozproszyła jego podziw ruchem dłoni. – I to nie wiadomo, jak długo, bo nowe władze krzywo patrzą na ludzi z AK. Ale dobrze zrobiłeś, że wysłałeś do mnie gryps ze Świętochłowic. Stryj się uwinął i... Jesteś.\n– Jeszcze raz najpiękniej dziękuję – powiedział Paweł i ukłonił się głęboko. Chciał odejść, gdy nagle coś sobie przypomniał. – Co z Ernim? – spytał i Basia dostrzegła, że nawet po tym wszystkim, co przeszedł, to pytanie sprawiło mu trudność.\n„Zazdrosny jak zawsze” – pomyślała i w jednej chwili zrobiła się smutna.\n– Erni nie żyje – powiedziała cicho. – Zginął w sierpniu zeszłego roku.\nZaskoczyła ją reakcja Pawła. Pokiwał głową, bąknął jakieś wyrazy współczucia, szurnął butami i odszedł. Była pewna, że ktoś ze znajomych już go zawiadomił o śmierci przyjaciela. Zapytał tylko z grzeczności.\nProces trwał krótko. Paweł Musioł pod przysięgą potwierdził przymusowe wcielenie do żandarmerii, przypisując to swojemu słusznemu wzrostowi i posturze. Dzięki odpowiednim warunkom fizycznym uniknął Wehrmachtu i zabijania ludzi. Opowiedział też o służbie we Francji, podając nazwy jednostek i miejscowości, w których po prostu pilnował porządku. Najczęściej zakłócanego przez żołnierzy niemieckich i francuskich z rządu Vichy, którzy wszczynali burdy o względy miejscowych dziwek.\nAle najważniejsze w procesie okazały się zeznania kolegi z fabryki zbrojeniowej, który przed sądem potwierdził udział Pawła w sabotażach. Razem psuli hamulce dział tak, jak pokazał im jeden majster z konspiracji. Na pierwszy rzut oka nic nie było widać, ale po paru wystrzałach na froncie armata przestawała działać. Było śledztwo w tej sprawie, które doprowadziło do majstra. Został aresztowany i zabity. Nikogo nie wydał.\nKiedy po wyroku uniewinniającym wyszli na korytarz, Paweł musiał pilnie iść do toalety, w której za chwilę zniknął też jego świadek. Wyszedł za moment, chowając do kieszeni plik banknotów. Basia chciała zapytać Pawła, czy tamten zażądał pieniędzy za zeznania, ale nagle poczuła, że ma dość przeszłości, strachu, śmierci i tej cholernej wojny, która toczyła się nie tylko na frontach sunących w stronę Berlina, ale również w nich samych.\nPoczekała na Pawła na korytarzu sądu. Gdy wyszedł, ujęła go pod rękę. Drżał.\n– Wiesz – powiedziała – chciałabym, abyśmy zawsze się przyjaźnili.\nA kiedy spojrzał na nią, usiłując rozszyfrować sens tego stwierdzenia, dodała:\n– I żebyśmy nigdy już nie wracali do wojny.\nMiała wrażenie, że on pragnął dokładnie tego samego.\nPobrali się dwa lata później.\nZamieszkali w kamienicy na Powstańców razem z jej mamą. Basię, dokładnie tak jak przewidziała, zwolnili z ważnej posady państwowej za działalność w AK. Została bibliotekarką w górniczym domu kultury. Paweł skończył wieczorowo technikum, dostał awans na kierownika narzędziowni w zakładach metalurgicznych. Urodziło im się dwóch synów. Teraz to oni bawili się w ogródku Tkoczów, w którym niegdyś toczyły się spory narodowościowe. I chyba nimi przesiąkli, bo jeden z braci w latach siedemdziesiątych wyjechał na stałe do Niemiec, drugi został na Śląsku. Młodzieńcy pozostawali w serdecznym kontakcie z wyjątkiem dni, w których odbywały się mecze drużyn piłkarskich Polski i RFN.\nBasia z Pawłem dotrzymali przyrzeczenia złożonego na sądowym korytarzu w Katowicach wiosną czterdziestego piątego. Nigdy nie wracali do wojny.\nLato 1967 roku\nBasia sprzeniewierzyła się tej zasadzie tylko raz. Bez wiedzy Pawła. Gdy wyjechał na kurs do Czechosłowacji, poprosiła stryja, aby się razem wybrali w okolice Kielc. Odwiedzić Erniego.\nHenryk Tkocz odsiedział za AK trzy lata we Wronkach, ale w latach sześćdziesiątych zdawał się już o tym nie pamiętać. Pojechali. Po wizycie na cmentarzu pełnym identycznych partyzanckich kwater spotkali się przy ognisku w dawnym obozowisku zgrupowania. Nad nimi szumiały jodły, w nich grały wspomnienia. Stryj wychylił z metalowej zakrętki termosu sporą porcję wódki, resztki alkoholu strząsnął na ziemię. Dla tych, co w niej leżą.\n– Przywiozłem wam dziewczynę Lotnika – powiedział nieoczekiwanie. Wcześniej przedstawiał Basię jedynie jako bratanicę.\nWokół ogniska zrobiło się cicho. Potem kilka ledwie widocznych w mroku postaci podniosło się z pni ściętych drzew zastępujących ławki. Po kolei podchodzili do Basi i bez słowa całowali jej dłoń.\n– Czy któryś z panów opowie mi, jak to się stało? – spytała, zdziwiona własną odwagą. Jakby nagle nabrała jej od tych szarych mężczyzn, którzy przez lata byli postrachem Niemców.\n– Konar widział – powiedział któryś.\nCisza zapanowała po raz drugi, lecz za moment przerwał ją głos dobiegający od strony pnia pogrążonego w najgłębszym mroku.\n– Lotnik był bohaterem – powiedział człowiek o głosie silnym tak jak jego pseudonim. – Przyjechał do nas z Warszawy, gdzie oddał nieocenione usługi wywiadowi AK, relacjonując wszystko, co wiedział o Luftwaffe. Lotniska, eskadry, samoloty, uzbrojenie, charakterystyki dowódców. Tak było, Heniu? – Konar zwrócił się do stryja Basi, a ten natychmiast potwierdził:\n– Tak było, panie poruczniku.\n– A potem – kontynuował Konar – chłopak, który spadł nam z nieba, został partyzantem jak się patrzy.\nZebrani pomrukami wyrazili aprobatę dla słów porucznika.\n– Mało się odzywał – mówił dalej Konar. – Najczęściej siedział na uboczu i obracał w palcach białe kulki głogu, jakby odmawiał różaniec. Szybko stał się legendą. Ludzie po wsiach sobie o nim opowiadali. Wśród szkopów budził paniczny lęk. Woleliby spotkać się oko w oko z samym diabłem niż z nim. Zawsze nosił panterkę z kapturem, ukrywając twarz, a kto z wrogów tę twarz zobaczył, ten ginął. Był szybki jak błyskawica i nigdy nie chybiał. A jednak – partyzant zawiesił głos – poległ w pojedynku jeden na jednego. Na moich oczach.\nMimo gęstniejącego mroku Basia wpatrywała się w niego z rosnącym napięciem.\n– Niemcy nas zaskoczyli. – Głos Konara wyraźnie posmutniał. – Uciekaliśmy po akcji przez łąkę graniczącą z lasem, gdy nagle zaroiło się od szkopów. Ja zdążyłem wpaść między drzewa, ale rosły zbyt rzadko, aby dać schronienie. Byłbym łatwym celem. Na szczęście zauważyłem spory wykrot i przylgnąłem w nim brzuchem do ziemi, nakrywając się gałęziami. Po chwili powoli uniosłem jedną z nich i wyjrzałem na zewnątrz. Lotnik dobiegał do zagajnika jakieś dwieście metrów po mojej lewej. I nagle stanął jak wryty. Naprzeciwko niego wyrósł Niemiec, który wyszedł z krzaków i chyba też nie zauważył Lotnika, bo był tak samo zaskoczony. Przez parę sekund tkwili naprzeciwko siebie i nagle tamten uniósł empi i puścił krótką serię. Z tak bliska, że Lotnika aż odrzuciło. Upadł na plecy. Musiał zginąć od razu, bo Niemiec bez wahania przyklęknął i przeszukał mu kieszenie. Pewnie szukał map. Mierzyłem do niego ze zdobycznej parabelki, ale przy tej odległości nie miałem szans na celny strzał. – Konar posmutniał jeszcze bardziej. – Tym bardziej że zaraz dobiegło tam paru innych szkopów. Obserwowałem ich, ale jakoś stracili ochotę na pościg za partyzantami w lesie. Odeszli, zostawiając Lotnika tak, jak leżał. Odczekałem kilka minut i gdy Niemcy zniknęli w zabudowaniach wsi, wyczołgałem się i uskoczyłem w gęściejszy las. Do dziś słyszę tamtą serię – dodał cicho i sięgnął po butelkę z wódką.\nZima 1992 roku\nSiedemdziesiąte urodziny babci Basi miały być wielkim wydarzeniem. Zaproszono przyjaciół z kamienicy przy Powstańców, rodzinę syna z byłego RFN i krewnych z całego Śląska. Najlepszy katowicki cukiernik głowił się nad smakiem tortu, a właściciel prywatnego zakładu wędliniarskiego, który miał sklep na Koszutce, peklował szynki. Najmniej przejmowała się urodzinami solenizantka, najbardziej jej piętnastoletnia wnuczka Bożenka, która szykowała coś ekstra. Prezent, jakiego jeszcze nie było. Pracowała nad nim od dawna, w ścisłej tajemnicy. Wypytywana robiła nieprzeniknioną minę i milczała jak grób.\nSekret znał tylko właściciel laboratorium fotograficznego firmy Kodak, sprowadzonego z Zachodu za astronomiczne pieniądze, który przewidział, że ludzie uwolnieni z aresztu PRL-u tłumnie ruszą na zagraniczne wycieczki i będą tam sobie masowo robić zdjęcia. Nie pomylił się.\nPoza produkcją odbitek z plażami, palmami, wieżami Eiffla i ruinami starożytnych świątyń laboratorium potrafiło coś jeszcze. Ze starych zdjęć uzyskiwało świetnie podrasowane kopie. Drukowano je następnie w formie albumu, wyglądającego zupełnie tak samo jak te w księgarni. Bożenka pokochała pomysł od pierwszego wejrzenia. Jesienią, w sekrecie przed wszystkimi, zaczęła gromadzić fundusze i materiały.\nAlbum wyszedł lepiej, niż mogła przypuszczać.\nNa okładce umieszczono piękny portret babci Basi wpisany w kontur serca, imię solenizantki i datę jej szczęśliwej siedemdziesiątki. Zero obok siódemki zastępował okrągły tort ze świeczkami wykonany w graficznym programie komputerowym.\nBasia ujęła album drżącymi rękami. Od paru lat po nieudanej operacji biodra chodziła wsparta na kuli i rzadko wypuszczała się dalej niż do sklepu przy placu Miarki. Nie miała pojęcia o nowinkach z Zachodu dopingujących katowicki wyścig przedsiębiorczości i wolnego rynku, dzięki któremu nareszcie miało być tu jak w Rajchu. Album ze swoimi zdjęciami uznała za normalną książkę wydaną i wydrukowaną i nie mogła się nadziwić, jakim cudem Bożenka dokonała tego cudu. Z niedowierzaniem kręciła głową, czemu wszyscy goście przyglądali się z uroczystą uwagą, obserwując rosnące wzruszenie babci.\nNa pierwszych stronach znajdowały się zdjęcia z dzieciństwa. Basia w becie trzymanym przez rodziców chrzestnych, w wózku na dziedzińcu kamienicy, w białej komunijnej sukience i czarnym szkolnym mundurku. Potem nadchodziła młodość.\nPo przewróceniu kolejnej kartki Basia sięgnęła po okulary, choć radziła sobie bez nich całkiem nieźle.\nPoziom emocji – spotęgowany przez przygotowania do przyjęcia urodzinowego, przyjazd syna niewidzianego od lat i prezent od wnuczki – okazał się zbyt wyczerpujący.\n– Zostawię was na chwilę – powiedziała, z trudem wstając z krzesła. – Muszę wziąć lekarstwo na tarczycę. Bożenko, pomożesz mi?\nPodniosły się głosy zaniepokojenia, ale Basia uciszyła je gestem dłoni.\n– Za parę minut wracam – zapewniła. – Jedzcie, częstujcie się. Paweł – zwróciła się do męża – zajmij się gośćmi.\nDelikatnie asekurowana przez wnuczkę, umieściła prezent pod pachą i podreptała do swojego pokoju. Tu ciężko opadła na wersalkę.\n– Zamknij drzwi – poprosiła Bożenkę. – I usiądź koło mnie.\nGdy wnuczka spełniła obydwa życzenia, Basia przerzuciła kilka kartek albumu i otworzyła go na stronie, na której widniał jej portret w wieku siedemnastu, może osiemnastu lat, w jasnej sukience i z włosami splecionymi w warkocze.\n– Skąd wzięłaś to zdjęcie? – spytała wnuczkę. W jej głosie było coś niedobrego.\nBożenka zaczerwieniła się po czubki uszu.\n– Babciu... – zaczęła drżącym głosem. – Ja bardzo przepraszam, to miała być niespodzianka. Nigdy więcej już tak nie zrobię.\n– Skąd je wzięłaś?\nWnuczka nabrała powietrza.\n– Jak dziadek przeszedł na emeryturę, przyniósł do domu taką kasetkę ze swoimi skarbami, którą wcześniej trzymał w kantorku w pracy. Byłam raz u niego w fabryce i widziałam. Postawił ją na górze regału, tak, że była niewidoczna, ale ja kiedyś podejrzałam, jak ją zdejmuje, a potem otwiera kluczykiem, który zawsze trzymał w szufladzie. Szukając twoich zdjęć do albumu w tajemnicy przed całą rodziną, postanowiłam tam zajrzeć, gdy dziadka nie było. Znalazłam i pożyczyłam na parę godzin to zdjęcie, odkładając je na miejsce, gdy tylko zakład fotograficzny zrobił odbitkę. Przepraszam, babciu, nie powinnam grzebać w nie swoich rzeczach, ale tak bardzo chciałam sprawić ci radość! – Bożenka objęła ją obydwoma ramionami, ale Basia nie odwzajemniła uścisku. Była jak skamieniała.\n– Babciu – przestraszyła się dziewczyna. – Wszystko dobrze? Aż tak się na mnie pogniewałaś?\nBasia przecząco pokręciła głową.\n– Nie... Nie w tym rzecz. Widzisz, tę fotografię dałam w czasie wojny komuś bardzo dla mnie ważnemu, kto miał ją mieć zawsze przy sobie. Nie potrafię zrozumieć, jak to się stało, że trafiła do tej kasetki, o której mówisz.\n– Musimy zapytać dziadka Pawła – uznała Bożenka. Wstała.\n– Zaczekaj – poprosiła Basia. – Muszę uspokoić myśli.\n– Babciu – szepnęła Bożenka. – Co się stało z tym ważnym dla ciebie człowiekiem?\n– Został zabity.\nDziewczyna wyraźnie się zaniepokoiła. Tkwiła na środku pokoju, nie wiedząc, co robić.\nTo niemożliwe... Myśli Basi galopowały pomiędzy rozsądkiem a paniką. Paweł nie mógł dostać tego zdjęcia wtedy w czasie wojny. Chwilę po tym, gdy dała je Erniemu, pożegnali się i chłopak wyszedł z jej mieszkania na Koszutce razem ze stryjem Henrykiem. Tego samego dnia mieli przekroczyć granicę Generalnej Guberni. Czy widział się jeszcze z Pawłem? Niemożliwe. A nawet jeśli, czy oddałby mu zdjęcie ukochanej? Czyli... Paweł wszedł w posiadanie fotografii znacznie później, po śmierci Erniego. Niemiec, który strzelił pierwszy w tamtym zagajniku, musiał przeszukać kieszenie zabitego i zabrać zdjęcie. Ale jak trafiło do Pawła, który służył we Francji? Może dostał je od jakiegoś znajomego żandarma? Przecież to ci z blachami pacyfikowali polskie wsie i walczyli z partyzantką. Musi go natychmiast o to zapytać.\nOtwierała usta z prośbą, aby Bożenka poprosiła dziadka do pokoju, ale w tym samym momencie dostrzegła, że dziewczyna jest bliska płaczu. Niespodzianka z albumem, która miała uszczęśliwić babcię, obróciła się w zło, którego nie rozumiała.\n– Dlaczego ten ważny dla ciebie człowiek został zabity? – spytała niepewnie.\n– Była wojna – odpowiedziała babcia uspokajająco. – On walczył w partyzantce. Zginął w sierpniu czterdziestego czwartego w Kieleckiem, pod Antoniowem. Poproś dziadka i zostaw nas na chwilę samych, dobrze?\nBożenka, która trzymała już dłoń na klamce, odwróciła się.\n– Pod Antoniowem? – powtórzyła. – W kasetce dziadka jest dużo zdjęć z wojny. Chłopskie chaty kryte strzechą, młyn wodny, kapliczka, starsi ubogo ubrani i przerażeni ludzie... Każda z tych fotografii opisana jest na odwrocie dziadkowym charakterem pismem. Wszystkie są z Antoniowa z czterdziestego czwartego roku – dodała.\nZauważyła z przestrachem, że album wysuwa się z rąk babci i spada na podłogę.\nOpowiadanie jest fikcją literacką. Jego inspiracją stała się nigdy nieopisana prawdziwa historia Kurta Johana Podleski (urodzonego w 1920 roku w Raciborzu), która była przedmiotem moich reporterskich poszukiwań pod koniec lat 90. Kurt, mieszkający wraz z rodzicami od 1930 roku w Katowicach, był pilotem szybowcowym. Rok po wybuchu wojny został powołany do wojska i skierowany do jednostki lotniczej w Opolu, a stamtąd – jako nawigator i strzelec pokładowy – na front wschodni.\nKup i pobierz za 32 zł 23,68 zł ($ 8,11 $ 6,00)\nRandka pod jemiołą\nMOBI5,4 MBZgodność z Amazon Kindle\nFB31,6 MBRozwój formatu FB2


W tłusty czwartek zrób coś od serca - zamów pączka i wesprzyj dzieci! W tym roku tłusty czwartek w Krakowie może być wyjątkowy - i to za sprawą każdego z nas! Kucharze Eataway przez całą noc z 27 na 28 lutego usmażą aż 1200 pysznych, domowych pączków, a dochód z ich sprzedaży zostanie przeznaczony na powstanie ogródka warzywnego w krakowskiej placówce opiekuńczo-wychowawczej przy ul. Parkowej 12.\nNajwiększy polski producent styropianu - Termo Organika, który od lat współpracuje z ośrodkiem, już włączył się do akcji i zamówił 120 pączków. Część z nich trafi do podopiecznych placówki. Ty również możesz kupić symbolicznego pączka i wesprzeć szczytny cel!\nPączkowanie dobrocią na szczęście\nNa ten dzień w roku czekają wszyscy! Kolejki do najlepszych cukierni mierzą nawet kilkanaście metrów, a kalorie podobno wtedy się nie liczą. Bo jak wiadomo, kto nie zje pączka - ten nie będzie miał szczęścia! Ale pączek pączkowi nie równy, a szczęściu czasem trzeba dopomóc. Zwłaszcza jeśli chodzi o szczytny cel. W tym roku symboliczny pączek - pyszny, puszysty i pełny różanej marmolady - nabiera nowego znaczenia, ponieważ kucharze Eataway - łączą pyszne pączki z pomaganiem.\n- "Wspólnymi siłami przez całą noc przygotujemy 1200 pączków. Zbieramy na pożyteczny cel! Chcielibyśmy założyć ogród warzywny z prawdziwego zdarzenia dla młodzieży z ośrodka przy ulicy Parkowej 12. Liczę bardzo na efekty akcji. Chęć krakowian do pomagania oraz czerpanie z tego olbrzymiej radości napawa mnie optymizmem. Pączki będzie smażyć ośmiu wolontariuszy - kucharzy Eataway razem z młodymi wychowankami krakowskiej placówki" - mówi organizatorka akcji Marta Bradshaw z Eataway.\nAkcja wystartowała 5 lutego, a pączki zamówić będzie można do 27 lutego. Jak to zrobić? Wystarczy wejść na stronę: http://bit.ly/Pączkujemy_dobrocią zamówić swoje pączkowe pudełko, podać adres dostawy lub odebrać świeżo upieczone pączki osobiście w ośrodku wychowawczym na Parkowej 12 w Podgórzu. Będzie to również świetna okazja do poznania ludzi, którzy je przygotowali! A potem możesz już tylko zajadać się słodkościami z myślą, że to właśnie dzięki Tobie powstanie coś fajnego wokół domu dzieci z ośrodka. Słodko, prawda?\nLokalne wsparcie zawsze na czasie\nCałą inicjatywę pączkowania dobrocią zainicjowała Marta Bradshaw - założycielka portalu Eatawy. Portal łączy amatorów gotowania ze smakoszami, którzy nie obawiają się siąść za stołem w obcej kuchni. Jak sama organizatorka mówi - jeśli potrafisz i lubisz gotować, a do tego kochasz ludzi to idealnie odnajdziesz się w społeczności Eataway. Bo nic tak nie zbliża jak rozmowa przy pysznym jedzeniu!\nMarta Bradshaw pochodzi z Krakowa i od lat działa na rzecz wspierania lokalnych wydarzeń i akcji charytatywnych, podobnie jak Termo Organika - największy producent styropianu w Polsce, którego główna siedziba znajduje się w Krakowie. Producent oryginalnego styropianu w czarne kropki "Dalmatyńczyka" od wielu lat wspiera placówki opiekuńczo-wychowawcze "Parkowa". Termo Organika rokrocznie z każdego metra sześciennego styropianu przekazuje niewielką część zarobku na pomoc potrzebującym dzieciom. To dobrowolne "opodatkowanie" pozwala firmie zebrać znaczącą kwotę na wsparcie wybranych ośrodków społecznych.\n- "Pomagamy ośrodkom znajdującym się w sąsiedztwie naszych fabryk. Od 2004 roku wspieramy krakowskie placówki opiekuńczo-wychowawcze "Parkowa". Uważamy, że każda firma zaangażowana społecznie powinna znaleźć pieniądze na lokalną dobroczynność" - mówi Krzysztof Krzemień z Termo Organiki.\n- "Kiedy od wychowanków krakowskiej placówki dostaliśmy informację o akcji Eataway z przyjemnością włączyliśmy się do dobroczynnego pączkowania. Zachęcamy do tego każdego - razem możemy po prostu więcej!"\nAktualnie pozostało jeszcze 109 pudełek pączków, pakowanych po 8 sztuk. Koszt takiego pudełka to 32 zł. Zachęcamy do włączenia się w akcję. Liczy się każda złotówka.\nNie czekaj, wejdź na stronę internetową i zamów!\nStyropian Silver ściana EPS 70


Wisła pędzi przed siebie : Lublin112.pl Wiadomości z Lublina i regionu. Lublin, Lubelskie, Lubelszczyzna. Ważne informacje z kraju\nWisła pędzi przed siebie 21:20 23-02-2015\nKażdy kibic Dumy Powiśla liczy na wyjście drużyny ze strefy spadkowej, ale nadzieje niepoparte wynikami są płonne. Wiślacy w ostatnich tygodniach pokazują jednak, że warto w nich wierzyć.\nChyba nikomu nie trzeba przypominać fatalnej w wykonaniu Wisły Puławy rundy jesiennej, którą zespół zakończył na kiepskim 15. miejscu, otwierając tym samym strefę spadkową drugiej ligi.\nOstatni mecz rundy z Błękitnymi Stargard Szczeciński nie odbył się ze względu na zły stan murawy, a przed nim Wisła zremisowała bezbramkowo z Okocimskim Brzesko.\nPiłkarze na przerwę zimową udali się zatem w ponurych nastrojach, wiedząc, że po powrocie do treningów czeka ich presja i bardzo dużo pracy.\nPodopieczni Bogdana Bławackiego pierwsze treningi rozpoczęli na początku stycznia, a pierwszy mecz towarzyski odbył się 18 stycznia – Wiślacy pokonali wówczas trzecioligową Lubliniankę Lublin.\nOd tamtej pory Wiślacy rozegrali jeszcze siedem meczy kontrolnych, z czego pięć zakończyło się wygraną, a dwa remisami (oba z Pogonią Siedlce).\nEkipa w sobotę wysoko pokonała Legionovię Legionowo (3:1), a wcześniej rozprawiła się z Bronią Radom (2:1) – oba gole w tym meczu strzelił napastnik Raphael Carioca.\nJeśli wziąć oba ww. spotkania pod lupę, to na jaw wychodzi jeszcze jeden pozytywny aspekt, a mianowicie skuteczna gra dwóch różnych składów – trener Bławacki przetestował w tych meczach dwie różne jedenastki, a obie zdały egzamin.\nSzczególnie zadowolony może być Jarosław Niezgoda, który spotkanie z Legionovią zakończył hat-trickiem. Co ważne, drużyny rywalizują ze sobą w drugiej lidze, a prezentowana przez Wisłę postawa w starciu takim przeciwnikiem daje dobre pojęcie o faktycznym przygotowaniu drużyny.\nPoważny test ambicji drużyny przyjdzie w najbliższym czasie ze strony pierwszoligowej Termaliki Bruk-Bet Nieciecza, która wielokrotnie w ostatnich sezonach ocierała się o awans do Ekstraklasy.\nKolejne sparingi Duma Powiśla rozegra z drużynami Stali Kraśnik oraz KSZO Ostrowiec Świętokrzyski, co będzie także stanowić ostatni sprawdzian przed rozpoczęciem rundy wiosennej.\nRozgrywki drugiej ligi mają według planu zostać wznowione w dniach 7-8 marca. Już od soboty trwają za to piłkarskie zmagania Ekstraklasy, gdzie gra Górnik Łęczna.\nWisłę na początek czeka wyjazdowe spotkanie z Limanovią Limanowa, która obecnie zajmuje ostatnie miejsce w tabeli. Większym wyzwaniem będzie za to spotkanie 21. kolejki (14 marca) z Rakowem Częstochowa.\nZespół Wisły ma duże zaległości do nadrobienia, a utrzymanie się będzie wymagać od drużyny dużego wysiłku. Dla kibiców oznacza to jednak masę emocji. Już od poniedziałku można natomiast zaopatrywać się w bilety i karnety na mecze na stadionie MOSIR przy Hauke-Bosaka.\nWarto zauważyć, że cena wejściówek na rundę wiosenną nie ulegnie zmianie. Normalny bilet jednorazowy zakupiony przed meczem będzie kosztował 10 złotych, a w dniu meczu 12. Bilety ulgowe będą dostępne odpowiednio w cenach 5 i 8 złotych.\nTymczasem karnety dla nowych nabywców posiadających karty kibica kosztować będą 60 złotych. Dla tych, którzy wcześniej wykupili karnety na rundę jesienną, zakupienie karnetu na wiosnę będzie o 10 złotych tańsze.\nNie pozostaje zatem nic innego jak zaopatrzyć się w wejściówki i osobiście wspierać ukochany klub w zmaganiach z rywalami.\nWisłę od teoretycznie bezpiecznej strefy dzieli tylko jeden punkt, ale zapewnienie sobie realnego utrzymania wymagać będzie znacznie większego dorobku punktowego. Wiślacy na razie mają tylko 17 punktów na koncie, stąd do nadrobienia jest jeszcze dużo.


Ojciec Polak | Racjonalista TV\nWspółczesna walka ojców o prawa do opieki nad dzieckiem na równi z matką to spadek po wielu wiekach patriarchatu, na straży którego wiernie stał i przy którym wciąż upiera się Kościół. Ojcu wprawdzie święcie należała się władza rodzicielska, ale władzę opiekuńczą teoretycznie przyznawaną obojgu rodzicom, cedowano na matkę. Rzekomo wyłącznie predestynowaną do jej sprawowania. Toteż za błogosławieństwem Kościoła i prawa świeckiego przez całe stulecia ojcowie chętnie z niej rezygnowali. W konsekwencji kobiety, którym zezwalano realizować się jedynie w macierzyństwie, często zawłaszczały dzieci wyłącznie dla siebie. Równocześnie wiecznie nieobecni ojcowie sami eliminowali się z życia własnych dzieci.\nNa znikomy udział ojców w procesie wychowywania dzieci oraz ojców sądzących, że wywiązują się w pełni z rodzicielskich obowiązków, zapewniając dziecku byt i opłacając naukę, powszechnie narzekano w XIX wieku. W poradnikach lekarskich z przełomu XIX i XX wieku wieku sporadycznie tylko można natknąć się na rady, by ojcowie wyręczali matki, tuląc niemowlęta „przy własnej ciepłej piersi” i nie odmawiali własnemu dziecku tego szczęścia. Wreszcie w dwudziestoleciu międzywojennym pedagodzy zaczęli przekonywać ojców do okazywanie uczuć swoim dzieciom i nawiązywania z nimi więzi. Zasadniczo rola ojca wciąż się nie zmieniła.\nJak żołnierz to nie z wózkiem\nOpiekowanie się dzieckiem nadal uchodziło za zajęcie „niegodne” prawdziwego mężczyzny. Świadczy o tym obowiązujący w II RP w Wojsku Polskim na mocy rozkazu służbowego zakaz noszenia dzieci i pchania wózków dziecięcych przez oficerów w mundurze (w mundurze chodzono wówczas stale, nie tylko w czasie służby). Do wizerunkiem przedwojennego oficera, mającego być „wzorem rycerza i gentlemana” i reprezentantem odrodzonej Polski, ojcostwo dziwnie nie pasowało.\nPolak nie ojciec\nKiedy w XIX wieku w Europie w przemyśle masowo zaczęto zatrudniać kobiety jako tańszą siłę roboczą, wywołało to bezrobocie wśród mężczyzn. W Anglii i Francji jednak wymusiło zmianę modelu życia rodzinnego. Kobiety szły do fabryk, a mężczyźni zostawali w domach, zajmując się gotowaniem, praniem i dziećmi. Tak nie działo się w Polsce. Ojciec Polak, uważając się za stworzonego do wielkich rzeczy, niańczenie dzieci czy pranie pieluch postrzegał za zajęcie uwłaczające męskiej i ojcowskiej godności. Gdy ojcowie tracili pracę, troskę o byt rodziny przejmowały matki, podejmując się najgorzej opłacanych prac. Bezrobotni ojcowie jednak nie wyręczali żon w domowych zajęciach. Praca zawodowa matek w rodzinach robotniczych nie wymusiła też zaangażowania się ojców w opiekę nad dziećmi – zauważali w 1938 roku pracownicy opieki społecznej. Pracujące matki nie mogły jednocześnie sprawować opieki nad dziećmi i roli tej nie przejmowali ojcowie. Mimo obecności ojca w domu, matka by móc pójść do pracy, nierzadko musiała oddać dziecko do płatnego żłobka lub przedszkola.\nIstnieje w polskiej kulturze mit matki Polki, ale nie ma mitu ojca Polaka. Mit dzielnej, zaradnej i katolickiej matki narodził się w opozycji do nieobecnego ojca. Nieobecnego z wielu powodów. Począwszy od kościelnego dogmatu o „niepokalanym poczęciu” gloryfikującego poniekąd samotne macierzyństwo, utożsamiania ojcostwa wyłącznie z władzą i dziedziczeniem, przez uwarunkowania historyczne (powstania i zsyłki), w wyniku których kobiety zmuszone były przejąć rolę mężów i ojców, aż po brak zainteresowania ojców własnymi dziećmi.\nPrzemoc za przyzwoleniem Kościoła\nPatriarchat stawiał na piedestale ojca, rządzącego w rodzinie wedle własnej woli i zasad, które sam stanowił. Ojciec miał być dla dziecka pierwszym przedstawicielem władzy, wymagać bezwzględnego posłuszeństwa i tłumić wszelki sprzeciw. Tradycyjna rodzina opierała się na stosowanej przez ojców przemocy i tyranii. Kościół i prawo przyznawały ojcu prawo dowolnego „rozporządzania” żoną i dziećmi, dysponowania majątkiem i decydowania o przyszłości dzieci. Tak kreowany autorytet surowego ojca oraz „święte” prawo do karania i dyscyplinowania nie pozwalały na spoufalanie z dziećmi i okazywanie im uczuć. W przeciwieństwie do matek ojcom Kościół nie stawiał nader wygórowanych zadań. Ojciec winien łożyć na utrzymanie dzieci, zapewnić katolickie wychowanie i nie dawać złego przykładu, tzn. nie nadużywać alkoholu, unikać hazardu i rozpusty. Spełniwszy te warunki mógł się w domu spokojnie skryć się za przysłowiową gazetą.\nEdward Prądzyński, zwolennik emancypacji kobiet, w 1875 roku pisał wprost o wyzuciu się mężczyzn z ojcowskiej odpowiedzialności. „Straszną dziś próżnię wytwarzają obyczaje pomiędzy (…) ojcem, dla którego nieznośnym płacz niemowlęcia, a matką przykutą do kolebki (…).\nNieślubne dzieci i samotne matki istniały od zawsze, ale formalne zaistnienie nieślubnych ojców to tak naprawdę kwestia zaledwie ostatnich kilkudziesięciu lat. W Polsce mężczyźni długo za punkt honoru uważali wymigać się od nieślubnego ojcostwa, co było banalnie proste, bo zarówno obyczaje i prawo stały po ich stronie. W II Rzeczpospolitej nie udało się zmienić wciąż obowiązującego kuriozalnego przepisu z 1825 roku zakazującego nieślubnym matkom i dzieciom poszukiwania ojca. W ostatnich latach przed wojną – wedle oficjalnych statystyk w Polsce – na świat przychodziło prawie 60 tys. nieślubnych dzieci, przeważnie pozbawionych nazwiska ojca i alimentów. Paradoksalnie część mężczyzn poczuwających się do ojcostwa nieślubnego dziecka i chcących zalegalizować związek z jego matką, nie mogła tego uczynić. Przedwojenni oficerowie wojska polskiego i policjanci nierzadko zmuszeni byli pozostać nieślubnymi ojcami.\nŻona dla mundurowego\nKuriozalne przepisy zabraniały polskim oficerom żenić się, jeśli narzeczona nie posiadała określonego posagu lub nie udowodniła wobec władz, że posiada zapewniony stały odpowiednio wysoki dochód oraz nie wykazała się „nieposzlakowaną opinią”. Oficer na zawarcie małżeństwa potrzebował zawsze zgody przełożonych. Funkcjonariuszom policji z kolei wolno było żenić się dopiero po 7 latach służby i kandydatka na żonę musiała wnieść również stosowny posag lub mieć zapewniony stały dochód. Policjant, który zostawszy ojcem, ożenił się wbrew przepisom, był wydalany ze służby.\nPrze całe stulecia ojcostwo sprowadzano jedynie do władzy, dziedziczenia, łożenia na utrzymanie dzieci i obowiązku wychowania w wierze. Do ojcostwa w przypadku dzieci pozamałżeńskich powszechnie się nie poczuwano. Współcześnie od ojców oczekuje się czynnego zaangażowania się w opiekę i wychowanie dziecka oraz pogodzenia bycia rodzicem z pracą zawodową. Z tym problemem kobiety radzą sobie już od końca dziewiętnastego wieku. W porównaniu z czasami minionymi ojcowie chcą być coraz bardziej obecni w życiu swoich dzieci. Gdzie tu zatem ów nagły, głoszony przez Kościół kryzys ojcostwa? Co najwyżej zasadne byłoby mówienie o kryzysie władzy ojcowskiej, ale ta stała się anachronizmem już w XIX wieku.\nTekst ukazał się na łamach „Tygodnika Faktycznie”\n30 czerwca 2017 at 23:21 - odpowiedz\n"Kuriozalne przepisy zabraniały polskim oficerom żenić się, jeśli narzeczona nie posiadała określonego posagu lub nie udowodniła wobec władz, że posiada zapewniony stały odpowiednio wysoki dochód oraz nie wykazała się „nieposzlakowaną opinią”. Oficer na zawarcie małżeństwa potrzebował zawsze zgody przełożonych. Funkcjonariuszom policji z kolei wolno było żenić się dopiero po 7 latach służby i kandydatka na żonę musiała wnieść również stosowny posag lub mieć zapewniony stały dochód. Policjant, który zostawszy ojcem, ożenił się wbrew przepisom, był wydalany ze służby."\n5 lipca 2017 at 22:28 - odpowiedz\nNo dlatego że zachęcały do życia w konkubinacie\n2 lipca 2017 at 11:09 - odpowiedz\nOczywiście, że nie ma żadnego kryzysu ojcostwa, tylko wręcz odwrotnie, ojcostwo zaczyna wychodzić z mrocznego "kryzysu", w jakim było przez wieki.\nPodobnie nie ma żadnego kryzysu rodziny, tylko jest "kryzys" udawanej rodziny. Po prostu ludzie już nie udają, że "wszystko u nas w porządku", nie udają, że ich związki nadal trwają. To, co Kościół nazywa dawną trwałością rodziny, nie bylo żadną trwalością, tylko koniecznością trwania w nieudanych związkach, często bardzo unieszczęśliwiających.\nUdane, szczęśliwe związki tworzą szczęśliwe rodziny, które i dziś pozostają trwałe.\nZwiązek, który przestał być szczęśliwy sprawia, że cała rodzina przestaje być szczęśliwa, nie ma takich "cudów", że rodzice, którzy są ze soba nieszczęśliwi mają szczęśliwe dzieci. Udawać da się tylko do pewnego stopnia.\nLudzie po wiekach obłudy wreszcie przestają udawać. I to ma być ten kryzys?\n4 lipca 2017 at 17:47 - odpowiedz\nMoże to dlatego, że ludzie biorą sprawy w swoje ręce i żyją tak, jak chcą oni sami, a nie tak, jak im nakazuje pan w sukience 😉\n3 lipca 2017 at 16:51 - odpowiedz\nW dzisiejszych czasach KK nie jest głównym wrogiem tej "emancypacji ojców". Duża część kobiet chcę zabetonować stary układ, bo działa on w ich interesie. Być może kiedyś problemem był patriarchat ale dziś głównym wrogiem ojca-Polaka jest matriarchat szalejący w polskich sądach rodzinnych.\n4 lipca 2017 at 17:20 - odpowiedz\nPrzypomina się "Moralność pani Dulskiej" i pan Felicjan "a niech was wszyscy diabli", który sprawy rodzinne miał serdecznie gdzieś. Jeśli tak miała wyglądać "tradycyjna" męskość, to do luftu z takim czymś, bo to żadna męskość, tylko połączenie lenistwa, tchórzostwa, ignorancji, niedojrzałości i braku szacunku do swojej drugiej połówki. Założyłeś rodzinę, brachu, to zajmuj się nią. Dobrze chociaż, jeśli "Pan i Władca" chociaż dostarczał środków utrzymania, bo jeśli nie, to bywały i pretensje, że lord musi zaczekać na obiadek, aż żona z pracy wróci. To nie było ojcostwo, tylko bezczelne pasożytnictwo. Hmmm… zaczynam rozumieć, czemu religijni "ojcowie" tak zajadle bronią takiego modelu rodziny…\n4 lipca 2017 at 17:27 - odpowiedz\nPS. Jeśli dla kogoś uszczerbkiem dla jego tożsamości płciowej, pewności siebie i godności własnej jest zabawa z dzieckiem, przewijanie, karmienie czy inne obowiązki domowe, to doprawdy żal mi takiego osobnika, bo musi mieć straszliwe i nieustanne problemy z psychiką. A jak dla mnie opieka nad owocem tzw. własnych lędźwi dowodzi męskości, bo wyraża się ona między innymi przez płodność. Bycie tatą to najbardziej satysfakcjonująca psychicznie aktywność w moim życiu i kto tego nie poznał, ten nawet nie powinien zabierać głosu w sprawie, bo nie ma pojęcia o temacie.


Bank Spółdzielczy w Wolbromiu - Kredyt gotówkowy\nJeśli potrzebujesz kredytu gotówkowego na dowolny cel z atrakcyjnym oprocentowaniem, skorzystaj z oferty jaką przygotował dla Ciebie Bank Spółdzielczy w Wolbromiu. W celu uzyskania szczegółowych informacji skontaktuj się z najbliższą placówką Banku.\n- możliwość wcześniejszej spłaty kredytu bez dodatkowych opłat\n- długi okres kredytowania ( do 96 m-cy )\nInformacja o sytuacji płatniczej Wnioskodawcy\nRzeczywista Roczna Stopa Oprocentowania (RRSO) dla reprezentatywnego przykładu wynosi 10,95% przy następujących założeniach: Całkowita kwota kredytu 31.680,00 zł spłacana w 48 miesięcznych ratach. Stopa oprocentowania kredytu w stosunku rocznym 8,50% (oprocentowanie zmienne). Całkowita kwota do zapłaty przez konsumenta\n38.378,37 zł, w tym: całkowita kwota kredytu 31.680,00 zł, całkowity koszt kredytu\n6.698,37 zł, na który składają się odsetki 5.589,57 zł oraz prowizja za udzielenie kredytu 1.108,80 zł. Spłata kredytu nastąpi w 48 ratach malejących(stałe raty kapitałowe i raty odsetkowe naliczone od aktualnego zadłużenia i ich wysokość maleje). Najwyższa rata wynosi 969,86 zł. W reprezentatywnym przykładzie założono, że klient posiada: rachunek bieżący/rolniczy (od 12 m-cy – wpływy co najmniej raz na kwartał) lub ROR/a’vista (od 6 miesięcy- wpływy co miesiąc).\nPrzyznanie kredytu uzależnione jest od posiadania zdolności kredytowej Kredytobiorcy.\nPowyższa kalkulacja została sporządzona na dzień 19.04.2022r.\nO szczegóły prosimy pytać w placówkach Banku Spółdzielczego w Wolbromiu.


Lniany Zaułek-soft white: "czy będziesz kiedyś duszo moja (...)\n"Czy będziesz kiedyś, duszo, dobra,prosta, jedna, naga,\ni bardziej widoczna niż ciało, które Cię otacza?\nCzy zasmakujesz kiedyś w przyjaźni i troskliwej miłości?\nCzy kiedyś będziesz pełna, wolna od braku,\nwyzbyta z tęsknoty?\nCzy nie przestaniesz pożądać niczego-czy to obdarzonego\nduszą, czy bez niej-dla samej przyjemności\nAni też czasu, w którym mogłabyś dłużej z tego korzystać?\nAni miejsca, ani przestrzeni czy łagodnego powietrza?\nAni życzliwości ludzkiej?\nLecz wystarczy ci obecny stan i będziesz odczuwała przyjemność\nze wszystkiego co tu i teraz obecne..."\nRozmyślania Marka Aureliusza,\nksięga dziesiąta, między 170 a 180 rokiem naszej ery\nw oczekiwaniu na święta......\npierwsze(w skali 1:12)zwiastuny\nCiepłe serdeczności ślę:)\nAutor: M.Arta o 11/06/2015 07:32:00 AM\nEtykiety: aranżacje, cytaty, miniatury, skala 1:12\nAvrea 6 listopada 2015 08:00\nno maleńkości , podziwiam ,\nM.Arta 6 listopada 2015 13:27\nDora 6 listopada 2015 09:52\nMoże i miniaturki, ale jakie wdzięczne i urocze :)\nM.Arta 6 listopada 2015 13:26\nmiłe słowa od miłej osoby:)\nJaga Switka 6 listopada 2015 17:17\nAlicja 6 listopada 2015 19:22\nNiezwykłe mikrusie :-).Pozdrawiam.\nMarta Betlej 7 listopada 2015 09:01


Zegarek damski Marc Jacobs Vic MJ3462 | ONE ZERO Autoryzowany sklep\nzegarek Marc Jacobs Vic\nSzykowny i elegancki, damski zegarek Marc Jacobs Vic MJ3462 dla miłośniczek prestiżowych dodatków!\nBransoleta posiada komfortowe i bezpieczne motylkowe zapięcie, dzięki któremu w łatwy i szybki sposób założysz wyszukany dodatek.\nBransoleta oraz kwadratowa koperta zegarka powstały z wysokiej klasy szczotkowanej i polerowanej stali szlachetnej, która nie zawiera niklu i chromu. Dzięki temu nie musisz martwić się o reakcje alergiczne w kontakcie ze skórą.\nCałość pokryto złotem, które nałożono wykorzystując metodę PVD. Ta nowoczesna technologia zwiększa trwałość i odporność na ścieranie, co zapewni Twojemu pięknemu czasomierzowi blask i wspaniały wygląd na długi czas użytkowania.\nSrebrną tarczę zegarka wzbogacono o detale w kolorze złotym.\nOchronę dla tarczy zapewnia szkło mineralne - odporne na pęknięcia i zarysowania, dzięki swojej elastyczności i wytrzymałości.\nPonadczasowy zegarek Marc Jacobs Vic wyposażony jest w japoński mechanizm kwarcowy marki Miyota, produkowany przez firmę Citizen. Precyzję odmierzania czasu umożliwia mu bateria o długiej żywotności. Przed Tobą wiele miesięcy radości z czasomierza i wiele ciekawych stylizacji!\nDodatkową ochroną damskiego zegarka jest wodoszczelność na poziomie 5ATM, dzięki której możesz kąpać się i pływać powierzchniowo. Od teraz możesz czuć się wyjątkowo nawet na basenie!\nPanie, które kultywują modny styl życia będą zachwycone zegarkiem Marc Jacobs Vic MJ3462, który pięknie ozdobi ich nadgarstek.\nNajważniejsze cechy zegarka Marc Jacobs Vic MJ3462:\n16MM - 14MM\nzegarek Karl Lagerfeld BELLEVILLE


Oświetlenie i pokrywy do akwarium morskiego Będzin i okolice - oferty na Morusek.pl\nLista ogłoszeń w kategorii "Oświetlenie i pokrywy do akwarium morskiego Będzin i okolice" Przeglądaj ogłoszenia, zawęź wyszukiwanie do kategorii, województwa lub miasta i znajdź interesujące Cię ogłoszenia. Wybrane pozycje "oświetlenie i pokrywy" możesz też dodać do Twojego schowka by później móc do nich wrócić. Możesz dodać też swoje darmowe ogłoszenia w kategorii"oświetlenie i pokrywy" za darmo. Zapraszamy. Możesz też rozszerzyć wyniki wyszukiwania i zobaczyć wszystkie ogłoszenia typu "Wyposażenie akwarium w Polsce"\nOświetlenie i pokrywy do akwarium morskiego Będzin i okolice - oferty na Morusek.pl - hodowle, szczeniaki, psy, koty oraz inne zwierzęta i akcesoria dla nich - darmowe ogłoszenia i oferty dla zwierząt.\nTu jesteś: Strona główna » Ogłoszenia » Akwarystyka » Akwarystyka morska » Wyposażenie akwarium » Oświetlenie i pokrywy » śląskie » Będzin\nOświetlenie i pokrywy do akwarium morskiego Będzin i okolice


20 września, 12:00 0\n"Kanonierzy" okazali się zbyt trudym przeciwnikiem dla West Ham United. (Fot. Getty Images)\nWest Ham United z Łukaszem Fabiańskim w bramce przegrał na wyjeździe w derbach Londynu z Arsenalem 1:2 w meczu drugiej kolejki angielskiej ekstraklasy piłkarskiej. Pierwsze spotkanie rozegrał natomiast Manchester United i uległ u siebie Crystal Palace 1:3.\nProwadzenie Arsenalowi dał w 25. minucie Francuz Alexandre Lacazette, który wykorzystał dośrodkowanie Gabończyka Pierre'a-Emericka Aubameyanga. Goście wyrównali tuż przed przerwą za sprawą Michaila Antonio.\nW drugiej połowie "Kanonierzy" mieli przewagę, ale długo nie potrafili sforsować obrony West Ham. Udało się dopiero w 85. minucie, kiedy z bliska wpakował piłkę do siatki wprowadzony na boisko osiem minut wcześniej Edward Nketiah.\nManchester nie grał w pierwszej kolejce z powodu sierpniowych występów w europejskich pucharach. W sobotę "Czerwone Diabły" zaprezentowały się bardzo słabo.\nJuż w siódmej minucie prowadzenie Crystal Palace po składnej akcji dał Andros Townsend. Później goście skoncentrowali się na obronie.\nPiłkarze Crystal Palace byli w bardzo dobrej formie podczas meczu z "Czerwonymi Diabłami". (Fot. Getty Images)\nW 74. minucie z rzutu karnego podwyższył Wilfried Zaha. Cała sytuacja była jednak kontrowersyjna. Sędzia skorzystał z systemu VAR i podyktował "jedenastkę" za dotknięcie piłki ręką przez Victora Lindeloefa. Szwed został nią jednak trafiony z bliskiej odległości i nie miał żadnych szans na jej cofnięcie.\nNajpierw do rzutu karnego podszedł Jordan Ayew, a jego uderzenie obronił David De Gea. Sędzia ponownie jednak skorzystał z VAR. Okazało się, że hiszpański bramkarz zbyt szybko odskoczył od linii i karnego powtórzono. Zaha trafił już pewnie.\n"Moim zdaniem karnego nie powinno być. Co niby w takiej sytuacji Victor miał zrobić z ręką? Natomiast samo jego powtórzenie było zgodne z obowiązującymi przepisami" - ocenił trener Manchesteru Ole Gunnar Solskjaer.\nW 80. minucie kontaktową bramkę dla "ManU" zdobył nowy holenderski nabytek Donny van de Beek. Pięć minut później wynik ustalił Zaha.\nWcześniej Leeds United pokonał na własnym stadionie Fulham 4:3, a jedną z bramek zdobył Mateusz Klich. Polak miał też asystę przy trafieniu Patricka Bamforda.\nð¬ "We always try to improve" Marcelo reacts to today's 4-3 win and discusses what the side will look to work on pic.twitter.com/QUI19hdxwb\nGospodarze objęli prowadzenie już w piątej minucie, kiedy po rzucie rożnym mocnym strzałem z bliska pod poprzeczkę popisał się Portugalczyk Helder Costa. "Pawie" miały przewagę, ale w niegroźnej sytuacji faulu we własnym polu karnym dopuścił się jeden z ich obrońców. "Jedenastkę" w 34. minucie wykorzystał Serb Aleksandar Mitrovic.\nLeeds prowadzenie odzyskał jeszcze przed przerwą. Tym razem dla tej ekipy sędzia podyktował rzut karny, a skutecznym egzekutorem okazał się Klich.\nW świetnym stylu gospodarze zaczęli drugą połowę. W 50. minucie Klich idealnie zagrał z głębi pola do Bamforda, który płaskim strzałem umieścił piłkę w siatce. Siedem minut później było już 4:1, a z drugiego gola cieszył się Costa.\nGoście nie złożyli broni, ale zdołali zdobyć tylko dwie bramki. W 62. minucie trafił Bobby Reid, a w 67. ponownie Mitrovic.\nW pierwszym sobotnim spotkaniu Everton pokonał u siebie 5:2 West Bromwich Albion. Hat-trick zanotował Dominic Calvert-Lewin, a na listę strzelców w drużynie gospodarzy wpisali się jeszcze pozyskany latem z Realu Madryt Kolumbijczyk James Rodriguez i Michael Keane.\nGoście od 45. minuty grali w dziesiątkę, kiedy czerwoną kartką został ukarany Kieran Gibbs. Gole dla nich zdobyli Grady Diangana i Brazylijczyk Matheus Pereira. Kamil Grosicki natomiast całe spotkanie przesiedział na ławce rezerwowych.\nDziś w hicie kolejki Chelsea Londyn podejmie broniący tytułu Liverpool, a Southampton Jana Bednarka zagra u siebie z Tottenhamem Hotspur.


BILLA BILLA FARM COTTAGES (Walpole, Australia) - opinie o domek oraz porównanie cen - TripAdvisor\nHotele w pobliżu Billa Billa Farm Cottages\nRestauracje w pobliżu lokalizacji: Billa Billa Farm Cottages\nAtrakcje w pobliżu obiektu Billa Billa Farm Cottages\nBilla Billa Farm Cottages opinie, Walpole\nNr 9 wśród 10 kwater specjalnych w lokalizacji Walpole\n295 Hunter Rd, Walpole, Australia Zachodnia 6398, Australia\n#9 z 10 kwater specjalnych w lokalizacji: Walpole\n295 Hunter Rd, Walpole, Australia Zachodnia 6398 Australia\nPort Lotniczy Albany102 km\nBrisbane, Australia59 przesłanych treści14 podziękowań\nCiepłe, komfortowe zakwaterowanie.\nJest to idealne miejsce na kilka uciec, mieliśmy pod koniec domek, który wychodził na znajduje się wiele pól uprawnych i oczkiem wodnym. Po przyjeździe jest deska z wszystkie szczegółowe informacje dotyczące przydzielonego domku nikt nie powinien być w domu, a także kominek i…\nUżytkownik GayanWeerasoo napisał recenzję gru 2016\nPerth, Australia64 przesłane treści11 podziękowań\nDomki są nieco stary, ale ma wszystkie podstawowe udogodnienia, w tym kominku się ciepła. Duża otwarta przestrzeń do zabawy. Darmowe jazdy konne dla dzieci, to naprawdę fajna rzecz. Moje dzieci bardzo mi się podobało. Telefon komórkowy nie ma recepcji, tak dobry na pobyt z dala…\nUżytkownik Rhys P napisał recenzję mar 2016\nPerth, Australia2 przesłane treści3 podziękowania\nFantastyczne, dostać się z powrotem do natury i odświeżyć umysł\nWspaniali gospodarze, i piękne rustykalne kabiny. natury w najlepszym wydaniu. dzieci (3 i 1) bardzo mi się podobało i kilka dni bez TV i Internet nas całego świata dobra. Dobre miejsce, jeśli chcesz odłączyć się od świata i skupić się na naprawdę liczy.\nUżytkownik Jessie P napisał recenzję mar 2016\nTo naprawdę Martwi mnie oczekiwania niektórzy ludzie nie mają. Jest to farm i to jest to, co dostajesz. Moja młoda rodzina z jednym i 3-letnim dzieckiem zatrzymaliśmy się tu na trzy dni na przerwy Wielkanocnej. i podobało im się to i nie chce się wychodzić. Chcę polecić to…


Noga z gazu na Rdestowej – Prasa Dzielnicowa Trójmiasta\nNoga z gazu na Rdestowej\nOd połowy września kierowcy przejeżdżający przez ulicę Rdestową zauważą nowy znak pionowy. Będzie to wyświetlacz prędkości, którego zadaniem jest uspokojenie ruchu na drogach znajdujących się w sąsiedztwie szkół. Instalacja wyświetlaczy to efekt miejskiej kampanii mającej na celu poprawę bezpieczeństwa najmłodszych gdynian.\n– W ubiegłym tygodniu komunikowałem zakres działań naszej miejskiej specgrupy ds. bezpieczeństwa. I zgodnie z zapowiedzią widzimy pierwsze efekty jej pracy w postaci wyświetlaczy prędkości zainstalowanych na Witominie oraz Dąbrowie. Mamy nadzieję, że to rozwiązanie zwiększy czujność kierowców i podniesie bezpieczeństwo pieszych, a w szczególności dzieci, które samodzielnie uczęszczają do szkoły. Zapewnienie bezpieczeństwa gdyńskim uczniom jest priorytetem – mówi Marek Łucyk, wiceprezydent Gdyni ds. rozwoju.\nCztery wyświetlacze prędkości zostały zainstalowane przed przejściami dla pieszych w miejscu istniejącej sygnalizacji ostrzegawczej „Uwaga Dzieci” w następujących lokalizacjach:\nul. Witomińska – przejście dla pieszych w bezpośrednim sąsiedztwie Zespołu Szkół Specjalnych nr 17 – kierunek centrum,\nul. Witomińska – przejście dla pieszych w bezpośrednim sąsiedztwie Zespołu Szkół Specjalnych nr 17 – kierunek Chwarzno,\nul. Rdestowa – przejście dla pieszych na skrzyżowaniu z ul. Kolendrową (w okolicy Zespołu Wczesnej Edukacji nr 1 i Zespołu Szkolno – Przedszkolnego nr 3),\nul. Rdestowa – przejście dla pieszych na skrzyżowaniu z ul. Lukrecjową (w okolicy Zespołu Wczesnej Edukacji nr 1 i Zespołu Szkolno – Przedszkolnego nr 3).\n– Tydzień przed uruchomieniem wyświetlacze zbierały dane prędkościowe, które umożliwią weryfikację pomiarów przed i po montażu tych urządzeń. Zebrane dane zostaną przeanalizowane przez inżynierów z gdyńskiego zespołu TRISTAR. Ich wnioski pozwolą na decyzję dotyczącą ewentualnego montażu nowych urządzeń przy kolejnych przejściach dla pieszych – mówi Hanna Wyszyńska, rzecznik gdyńskiego Zarządu Dróg i Zieleni.\nAutor artrakOpublikowano 30 września 2019 Kategorie Dąbrowa i DąbrówkaTagi gazeta dabrowa, gazeta na dąbrowie, gazety gdyńskie\nPrasa Dzielnicowa Trójmiasta Noga z gazu na Rdestowej


Aparat do terapii falą uderzeniową - Impactis M+ - producent sprzętu Astar\nPoznaj Impactis M+ – aparat przystosowany do komfortowej pracy\npodczas terapii w gabinetach fizjoterapeutycznych.\nCzytaj o fali uderzeniowej\nurządzenie do fali uderzeniowej\nUrządzenie do terapii falą uderzeniową Impactis M+ umożliwia efektywne leczenie chronicznego bólu związanego z przewlekłymi stanami zapalnymi i zwyrodnieniami ścięgien, torebek stawowych, więzadeł oraz mięśni i kości. Jest również wsparciem w terapii punktów spustowych, czyli szczególnie wrażliwych miejsc charakteryzujących się wzmożonym napięciem, które mogą generować ból promieniujący.\nImpactis M+ – korzyści dla klienta\nWiększy komfort leczenia\nPodczas terapii falą uderzeniową, wytwarzane są impulsy, których częstość powtórzeń może mieć wpływ na niekorzystne odczucia u pacjentów. Osoby wrażliwe źle tolerują niską częstotliwość. Użyty w Impactis M+ zakres generacji impulsów od 1 do 25 Hz pozwala na zwiększenie komfortu pacjenta bez utraty terapeutycznych właściwości zabiegu.\nStosowanie urządzeń, które generują ciśnienie kompresora o maksymalnej wartości 3 bar, działa stymulująco, jednak nie pozwala na osiągnięcie pełnych efektów leczenia. Aby umożliwić użytkownikom aparatu skuteczną terapię zarówno skutków poszczególnych schorzeń jak i wyeliminowanie ich przyczyn, Impactis M+ generuje ciśnienie o wartości aż 5 bar. Dzięki temu urządzenie umożliwia efektywną terapię, nawet w przypadku przewlekłych procesów zwapnienia.\nSzybka terapia bez efektów ubocznych\nKorzystanie z zabiegów fizykoterapeutycznych wykorzystujących falę uderzeniową pozwala niejednokrotnie na uniknięcie interwencji chirurgicznej. Terapia falą uderzeniową jest bowiem całkowicie bezpiecznym, a przy tym wyjątkowo skutecznym zabiegiem stosowanym w ortopedii, rehabilitacji, medycynie sportowej, a także estetycznej. Sesja terapeutyczna trwa około 10 minut.\nImpactis M+ – korzyści dla fizjoterapeuty\nW gabinecie lub mobilnie\nAparat Impactis M+ posiada szereg zastosowań terapeutycznych, a jego stosunkowo niewielka waga sprawia, że urządzenie jest łatwe w transporcie. Dzięki dedykowanej Torbie Pro mieszczącej zarówno Impactisa M+, jak i wszelkie jego akcesoria, aparat do terapii falą uderzeniową pozwala na komfortowe przeprowadzanie zabiegów poza gabinetem.\nW wyposażeniu standardowym Impactis M+ znalazły się trzy transmitery ze stali nierdzewnej:\n10 mm – do terapii punktów spustowych\n15 mm – do terapii większych stawów\n20 mm – do stymulacji mięśni\nDodatkowo Impactis M+ został wyposażony w transmiter tytanowy 15mm, który charakteryzuje się zdecydowanie wyższym transferem energii. Zostało to potwierdzone w specjalistycznym laboratorium w Niemczech.\nProducent gwarantuje żywotność toru balistycznego na 2 miliony uderzeń.\nTryb programowy i manualny\nDzięki wbudowanej encyklopedii opisującej metodykę przeprowadzania poszczególnych zabiegów, wyświetlanej na dużym, kolorowym ekranie, korzystanie z urządzenia do terapii falą uderzeniową Impactis M+ jest wygodne i proste.\nProgramy zabiegowe możemy wybierać korzystając z listy 44 opracowanych terapii jednostek chorobowych lub też poprzez tryb anatomiczny, w którym wybieramy miejsce na ciele przeznaczone do terapii. Doświadczeni fizjoterapeuci mogą wybrać obsługę poprzez swobodny dostęp do wszystkich parametrów urządzenia w trybie manualnym.\nImpactis M+ jest wyposażony w 7-io calowy kolorowy wyświetlacz z ekranem dotykowym. Urządzenie ma dobrze przemyślany interfejs użytkownika, opracowany w oparciu o wieloletnie doświadczenie. Przód pistoletu został zaprojektowany w sposób, który zwiększa komfort pracy z urządzeniem, a system amortyzacji aplikatora pozwala na znaczną redukcję drgań przekazywanych zwrotnie do ręki obsługującego podczas emisji fal uderzeniowych. Takie rozwiązanie czyni wyrób bezpieczniejszym dla fizjoterapeuty. Kolejnym udogodnieniem dla obsługującego jest innowacyjne rozwiązanie nazwane trybem interwałowym. Polega ono na przełączeniu z trybu pojedynczych impulsów do trybu emisji ciągłej poprzez dłuższe przytrzymanie przycisku pistoletu. Takie postępowanie jest szczególnie wygodne w przypadku opracowywania punktów spustowych. Tryb impulsowy pozwala znaleźć punkt spustowy, a tryb ciągły go opracować.\nLeczenie z pomocą Impactis M+ pozwala na osiąganie znakomitych efektów, a opcjonalny transmiter przeznaczony do medycyny estetycznej poszerza zakres zabiegów jakie zaoferować może swoim pacjentom specjalistyczny gabinet fizjoterapeutyczny.\nImpactis M+ to najnowszy aparat do fali uderzeniowej renomowanej polskiej marki Astar – lidera na rynku sprzętu do fizykoterapii i rehabilitacji. Ze względu na nowoczesne rozwiązania, znakomite wsparcie serwisowe oraz wysoka jakość oferowanych urządzeń, Astar jest marką cenioną zarówno w Polsce, jak i na świecie.\npokrętło do nastawiania / regulacji parametrów\ntryby emisji fal uderzeniowych: pojedynczy, ciągły, burst, interwałowy\ntransmitery tytanowe (10, 15 , 20 mm)\ntransmitery ze stali nierdzewnej (10, 15, 20 mm)\nParametry techniczne fali uderzeniowej\nczęstotliwość emisji impulsów (uderzeń)\nżywotność systemu balistycznego\n2 miliony cykli\ngęstość energii, transmiter stalowy TR10\ngęstość energii, transmiter stalowy TR15\ngęstość energii, transmiter stalowy TR20\ngęstość energii, transmiter stalowy TR35\ngęstość energii, transmiter tytanowy TR10-TI\ngęstość energii, transmiter tytanowy TR15-TI\ngęstość energii, transmiter tytanowy TR20-TI\nmaks. 13,1 MPa\nmaks. -11,3 MPa\nZastosowanie fali uderzeniowej pozwala na stymulowanie wybranych obszarów ciała, a także w przypadku urządzeń wytwarzających ciśnienie kompresora powyżej 3.5 bar, terapię jednostek chorobowych, w których występuje przewlekły proces zwapnienia.


VERVA Racing Team ponownie na torze Hungaroring - NewsrmTV\nNewsrmTV » Komuniktaty PR » VERVA Racing Team ponownie na torze Hungaroring\nVERVA Racing Team ponownie na torze Hungaroring\nKuba Giermaziak po ostatnich zawodach na Hockenheim nie ma ani chwili wytchnienia. Już w najbliższy weekend lider klasyfikacji generalnej Porsche Supercup wraz z ekipą VERVA Racing Team uda się na położony obok Budapesztu tor Hungaroring.\nWęgierski obiekt jest najwolniejszym torem w tegorocznym kalendarzu. Trudna technicznie trasa z ciasnymi zakrętami sprawia, że wyprzedzanie jest tutaj niewiarygodnie trudne. Zatem kluczowa dla ostatecznych wyników będzie sesja kwalifikacyjna. Dla Polaka wspieranego przez PKN ORLEN jest to wyjątkowe miejsce. W ubiegłym sezonie zawodnik VERVA Racing Team zajął na Węgrzech 3. miejsce. Jednak niezapomniany był rok 2011. Wtedy Kuba Giermaziak z ogromną przewagą po raz pierwszy zwyciężył w wyścigu serii Porsche Supercup.\nDodatkowo szczególną atmosferę na Hungaroringu co roku zapewniają licznie zebrani polscy kibice. To właśnie na Węgry przyjeżdża najwięcej fanów znad Wisły, którzy tym razem będą mieli okazję dopingować lidera serii Porsche Supercup. Polak nie ukrywa, że bardzo lubi ten tor i zrobi wszystko, aby kibice ponownie usłyszeli Mazurka Dąbrowskiego.\n„Spośród 10 rund kalendarza Porsche Supercup to właśnie wyścig na Węgrzech wzbudza u mnie najwięcej emocji. Bardzo lubię ten trudny technicznie tor i zazwyczaj uzyskuję na nim rewelacyjne wyniki. Ponadto jest tu zawsze wielu Polaków, którzy tworzą wyjątkową atmosferę. Z pewnością będę walczył o zwycięstwo i utrzymanie pozycji lidera serii. Ponownie zapowiada się zacięta walka.”


Piekne sukienki sylwestrowe - myBaze.com\nmyBaze / Odzież / Odzież damska / Sukienki / piekne sukienki sylwestrowe - Kolekcja zima 2019\npiekne sukienki sylwestrowe\nNie ulega wątpliwości, że każda kobieta kocha sukienki. Są one – na przykład piekne sukienki sylwestrowe – synonimem kobiecości, dodają pewności siebie i sprawiają, że czujemy się pięknie i zmysłowo. Sukienki możemy nosić dosłownie na każdą okazję, bez względu na wiek czy typ figury. Na co dzień wybieraj sukienki dzianinowe lub dresowe, np. marki Tommy Jeans, które są niezwykle wygodne. Sukienki między innymi takie jak piekne sukienki sylwestrowe je śmiało łączyć ze szpilkami, botkami na słupku czy w wersji sportowej – z sneakersami. Sukienki sprawdzają się także wtedy, gdy nie mamy pomysłu co na siebie założyć. Wystarczy jeden element garderoby, odpowiednia biżuteria i w zaledwie kilka minut mamy piękną kreację. Na eleganckie wyjścia postaw na klasyczną “małą czarną” lub zwiewną sukienkę. Na popularności zyskują także sukienki z falbanami, wycięciami czy niezwykle modnymi prześwitami. Oferta jest na tyle różnorodna, że z powodzeniem każda kobieta wybierze coś dla siebie, na przykład piekne sukienki sylwestrowe. Przejrzyj bogaty asortyment i wybierz sukienki do pracy, na imprezę, na co dzień czy wielkie uroczystości.\nsukienki sportowe sukienki z długim rękawem sukienki marki lenitif sukienki ze sklepu spartoo pl sukienki marki born2be sukienki z krótkim rękawem pomarańczowe sukienki sukienki ze sklepu merg.pl niebieskie sukienki sukienki na randkę\nZnajdź podobne piekne sukienki sylwestrowe\npiekne sukienki sylwestrowe - zobacz wybrane produkty\nWyjściowa granatowa sukienka z pięknej haftowanej koronki. Na miękką bazę nałożono koronkę w kwiatowy wzór. Dół sukienki częściowo bez podszewki, dodaje lekkości i pokazuje piękno tkaniny. Model ten nie ma rękawów. Posiada zabudowany dekolt pod samą szyją. Z tyłu znajduje się zapięcie. Odcięcie w talii wyszczupla i modeluje sylwetkę. Nie pokazuje zbyt wiele ciała, ale [...]\nPiękna sukienka z dekoltem typu carmen i asymetryczną linią dołu.


Ile w orce spali John Deere 6810? - Farmer po godzinach\nIle w czasie orki spali John Deere 6810? fot. Perqins/YouTube\nDodano: 14-12-2020, 10:53\nDo tego celu ciągnik został zagregowany z 4-skibowym pługiem obracalnym Agro-Masz. Areną zmagań była nieco zamarznięta gleba po nocnym przymrozku sięgającym -6 st. C. Jak John Deere 6810 wypadł w tym teście?\nJohn Deere 6810 produkowany był w latach 1997-2001, a pod jego maskę trafiał 6-cylindrowy silnik o pojemności 6,8 l. Jednostka ta generowała 125 KM mocy maksymalnej oraz 561 Nm maksymalnego momentu obrotowego.\nWłaścicielem tego konkretnego egzemplarza jest popularny twórca internetowy – Perqins i to właśnie on postanowił wykonać polowy test zużycia paliwa.\nDo testu ciągnik został zagregowany z 4-ro skibowym obracalnym pługiem marki Agro-Masz. Pług został rozstawiony maksymalnie, przez co szerokość robocza wyniosła 2 m (4x50 cm).\nZe względu na mroźne warunki rolnik zdecydował się wykonywać orkę przy niższym przełożeniu oraz przy niższej prędkości roboczej sięgającej 8 km/h. Wówczas ciągnik pracował przy dość ekonomicznych obrotach rzędu 1700 obr./min.\nW trosce o jak największą precyzję, do pomiaru zaoranego areału została wykorzystana nawigacja satelitarna. Aby wyeliminować zużycie paliwa w czasie dojazdów na pole, na miejsce testu dostarczony został mobilny zbiornik na olej napędowy.\nPrzed rozpoczęciem testu ciągnik został zatankowany „pod korek”, następnie odbyła się orka, po której uzupełniona została brakująca ilość paliwa.\nObliczenia rolnika wykazały, iż na zaoranie 1 ha powierzchni pola John Deere 6810 zużył niespełna 15 l oleju napędowego. Taki rezultat zdaniem operatora był w pełni satysfakcjonujący.\nPoniżej znajdziecie filmik z tego testu:\nA jakie zużycie paliwa Wy osiągacie w swoich ciągnikach? Koniecznie dajcie znać w komentarzach!\nAktualną ofertę używanych ciągników rolniczych znajdziecie na Giełdzie Rolnej.\nRolnik 2020-12-20 21:52:43\nJohn Deere 6820 + pług gregoire besson 4 skibowy na hydraulice . Szerokość robocza 185 cm . Prędkość 8,5 km /h, głębokość orki 30 cm. Gleba średnio klasy IV a i IV b. Pola wielkości 2,5 - 3 ha, długość pól średnio 350 metrów . Spalanie wyszło 15,2 l/ha. Według teorii że John Deere dużo pali to uważam że spalanie całkiem dobre . Jak mieliśmy Zetora forterre spalanie było nawet nieco wyższe.\nFred 2020-12-18 22:51:29\nU mnie wiadro a u sąsiada dwa wiadra ,taka różnica bo mój jest lepszy.\nJan 2020-12-16 20:56:04\n3 razy zamieszczałem komentarz i usunęli co im pasuje puszczają!!!!!\nWL 2020-12-16 19:24:27\nNH T6070 + kverneland ed 100 + pakomat. 25cm. 16-17 L/ha\nleon29 2020-12-16 19:13:30\nTYM903 (92km) + Akpil KM80 3x44cm obrotowy na resorze 23XII 2015 zaorałem ok.3,8ha ugoru po wykarczowanym lesie, z dojazdem ok.18km w jedna stronę Spalił mi równo 80l Liczyć ok 20l/ha Raczej dużo, to chyba wina małego pługa - 3 skiby Miedzy innymi to przewarzyło szalę, i od 3 lat przestałem orać :)


Polski Klub Audi C4 :: www.audi-c4.pl :: Zobacz temat - [A6 C4 2,8 AAH] v6 tempomat\nPolski Klub Audi C4 Strona Główna » Audi C4 - Forum techniczne » Elektryka » Przełączniki zespolone, zegary, stacyjka, tempomat » [A6 C4 2,8 AAH] v6 tempomat\n[A6 C4 2,8 AAH] v6 tempomat\nWysłany: |25 Lip 2011|, o 18:18 [A6 C4 2,8 AAH] v6 tempomat\nWitam. W moim 2.8 mam ori tempomat tylko jest z nim problem nie działa.. Co może być tego przyczyną? I gdzie znajdują sie poszczególne elementy? Tzn ta pompke już znalazłem siedzi na błotniku za zbiorniczek wspomagania cięgno widać od razu a gdzie jest sterownik i co jeszcze być powinno? I powinna zapalać sie jakaś kontrolka czy w c4 nie ma? Proszę o pomoc bo mnie szlak już trafia przez to.. tempo jest i nie działa a nie lubię jak coś nie działa a sie przydaje.\nOstatnio zmieniony przez szybki-ens |25 Lip 2011|, o 21:42, w całości zmieniany 1 raz\nAudi na (pkt): 5\nWysłany: |25 Lip 2011|, o 21:56\nMi też w mojej nie działa, ale ponoć bez Vag`a nic się nie zdziała Bo może być zdeaktywowany czy jakoś tak\nWysłany: |26 Lip 2011|, o 08:50\nadriang92, żadna kontrolka się nie zapala, spróbuj tego\naktywujemy tempomat podłanczając VAG i kolejno wybieramy:\na jak nie pomoże to przeanalizuj ten temat\nOznaczenie silnika: AMX\nWysłany: |26 Lip 2011|, o 19:55\nFAŁDZIK, AEL opisany w podanym przez ciebie temacie a AAH to dwie inne bajki jeśli chodzi o tempomat. na nic ten temat się nie zda.\nPoza tym proszę o nie podawanie linków do A6 Klub na stronach naszego forum\nJest: Toyota Corolla XI 1.6 Valvematic 132 KM\nWysłany: |26 Lip 2011|, o 20:39\nsprawdzałeś? bo ja nie a zawsze warto spróbować\ntzn. że trzeba niektóre zagadnienia powielać jeszcze raz?\nWysłany: |26 Lip 2011|, o 21:51\nprzykleić treść. Nie podawać linku.\nWysłany: |27 Lip 2011|, o 16:12\nTo raczej nie zadziała w dieslu przepustnica jest elektroniczna w aah na linke wiec jest dodatkowa gruszka podciśnieniowa i pompka ktora ciaga linke i oddzielny sterownik tego całego dziadostwa:P Tylko ciekawe gdzie siedzi o ile w ogóle u mnie siedzi bo może ktoś sie nie bał i z.. i czy też trzeba go aktywować bo może faktycznie nie aktywny. Wie ktoś coś na ten temat? Tak w ogóle działa komuś tempomat w v6? Bo podobno to rzadkość jak sprawny jest\nWysłany: |29 Lip 2011|, o 00:41\nsterownik w orginale jest za schowkiem pasażera,vag własnie zadziała w dizlu bo tempomat jest łaczony bezposrednio z pinami kompa natomiast w benzynie tak jak napisałes jast gruszka pompka i sterownik który wszystkim steruje.\nwłasnie jestem na etapie rezania do swojego a na forach nigdzie nie ma jak to wszystko zmontowac w benzyniaku ale jak ogarne temat to stworze jakies fotostory\njak narazie wsadziłem manetki przy okazji wymieniłem kiere na S-line zmodyfikowałem zegary dodatkowe na białe z S-line i położyłem instalacje pod podpiecie sterownika i manetek a i cholernie ciężko było zamontować krańcówki na pedałach strasznie ciężki dostęp ale jakoś sie udało.A wczesniej podpiołem gruszke do przepustnicy zostało mi jeszcze dorobić uchwyt do pompki i to wszystko pospinac do kupy zeby wkońcu ruszyło po 2 latach szperań po forach i przygotowań\nOstatnio zmieniony przez filon705 |29 Lip 2011|, o 00:52, w całości zmieniany 2 razy\nWysłany: |29 Lip 2011|, o 07:47\nfilon705, no to szacun za wytrwalosc.wiem ze jeden kolo z a80.pl nabywal od znajmego caly komplet i zastanawiam sie czy juz to zalozyl...icek69 jego nick,wejdz podpytaj.\n(I will always remember ....) to juz 5 lat.\nWysłany: |29 Lip 2011|, o 10:30\nDzieki beede szukał A nie wiesz dlaczego to cholerstwo działać nie chce? co mogło w takim razie paść ze nie działa? Gratulacje cierpliwośći\nWysłany: |29 Lip 2011|, o 17:11\nzacznij może od sprawdzenia szczelności układu\na tu masz reszte rysunków\na tak wyglada sterownik którego szukasz za schowkiem\n[ Dodano: 2011-07-29, 17:32 ]\ndzikuje adminisratorowi za szacun ale bede usatysfakcjonowany jak to wkoncu wszystko złoże i bedzie chciało działac. musze przyznac ze niezle sie balem jak wymieniałem kiere ,manetki , pogrzebałem przy zegarach i przy pedałach jak zakładałem krancowki a obok wisiało kupe kabli czy nie wywali mi immo (a wszystko składałem o 1 w nocy przy lampce bo deszcze mi niepozwalały działac przy otwartym aucie a po zonke i dzieciaka musiałem jechac nastepnego dnia)\nOstatnio zmieniony przez filon705 |29 Lip 2011|, o 17:17, w całości zmieniany 2 razy\nWysłany: |30 Lip 2011|, o 10:08\nOk od tego zaczne. Ale mam rozumieć ze wciskam tą membranę przy przepustnicy tak? czy jakaś też przy heblu jest? A jak sprawdzić pompkę?\nDzieki za rysunki wszystkie elementy odnalezione i na miejscu tylko któryś kopie sprawę:p będę szukał który\nWysłany: |31 Lip 2011|, o 15:27\nTak ta membrana zwana jest gruszką podciśnbienia\njak bede miał czas to podesle ci schemat elektryczny podpiecia tempomatu do twojego rocznika\nOstatnio zmieniony przez filon705 |31 Lip 2011|, o 15:31, w całości zmieniany 2 razy\nWysłany: |22 Paź 2011|, o 23:18\nTo ja się podepnę pod temat. Mam awarie z kompem i nie mam dostępu do etki a potrzebuję schematu/informacji gdzie są w naszych a6 c4 wyprowadzone kostki pod tempomat? Potrzebuję jakiejkolwiek informacji, która by mi pomogła je wyszukać... Proszę o pomoc\nWysłany: |23 Paź 2011|, o 17:21\nprosze fotka ze schematem\nPrzełącznik tempomatu Sterownik 12pinowy,[10pinowy]\n1- krańcówka na pedale sprzęgła\_ pedał hamulca 11(3) czerwono-zielony\n2- bezpośrednio do sterownika 10(6) niebieski\n3- bezpośrednio do sterownika 4(2) czerwono-żółty\n4- bezpośrednio do sterownika 8(10) czarno-żółty(niebiesko czerwony)\n5- +12V czarno-niebieski ----------------------------------\n6- do światła stopu czerwono-czarny ---------------------------------------\n1- bezpośrednio do sterownika 7(1) niebiesko-czerwono\n2- bezpośrednio do sterownika 6(4) brązowo-czerwono\n3- bezpośrednio do sterownika 12(7) zielono-niebieski\n5+1*(9+8*) brązowy do masy(-)\n*- Jedynie pojazdy silnikowe z Beit 110KW 9 sygnał prędkości\nOstatnio zmieniony przez filon705 |23 Paź 2011|, o 17:25, w całości zmieniany 2 razy


Młynek do przypraw plastikowy ręczny czterodzielny TOWER - sklep internetowy - garneczki.pl\nMłynek do przypraw plastikowy ręczny czterodzielny TOWER\nPiętrowy młynek do mielenia przypraw\n(kod produktu 8592381105785)\nPiętrowy młynek, w którym jednocześnie można zmielić aż cztery dowolnie wybrane przyprawy.\nWykonany z tworzywa bakelitowego, które jest wyjątkowo łatwe w utrzymaniu w czystości oraz odpornej i trwałej stali nierdzewnej.\nNowoczesny design sprawia, że doskonale pasuje do kuchni o niekonwencjonalnym wystroju.\nUchwyt z silikonu, który nie wyślizguje się z dłoni i zwiększa komfort użytkowania.\nLekki, poręczny, praktyczny.\nDoskonały pomysł na prezent dla postępowej pani domu. Idealnie sprawdzi się na przyjęciu.\nPracuje szybko i niezawodnie. Dopuszczony do kontaktu z żywnością.\nPojedynczy pojemnik Wysokość całkowita: 3,0 cm\nJeżeli chodzi o ten młynek jest bardzo fajnym rozwiązaniem, ponieważ można mielić kilka rzeczy , czosnek, pieprz i inne. Jestem bardzo pozytywnie zaskoczony jego działaniem, oraz bardzo eleganckim wyglądem. Polecam z całego serca.\ndzieki niemu mam zawsze przyprawy pod ręką i mogę je szybko zmielić\nMłynek do pieprzu i soli plastikowy ręczny CAYENNE CZERWONY 18 cm\nMłynek do soli i pieprzu plastikowy MARBLE SZARY 18 cm\nMłynek do pieprzu i soli plastikowy elektryczny OPTI ŻÓŁTY 22,5 cm\nMłynek do pieprzu plastikowy elektryczny ADLER SLIM CZERWONY 23,5 cm


Łukasz Smolarow: Zabrakło skuteczności\n- W przekroju meczu to powiedziałbym, że najsłabszy moment to było to środkowe 15-20 minut gry w pierwszej połowie. To był za długi fragment. Straciliśmy wtedy kontrolę nad tym meczem. W drugiej połowie goniliśmy. Robiliśmy zmiany ofensywne, ale mimo wszystko ciągle brakowało po pierwsze uderzeń celnych, a po drugie bramek - powiedział po spotkaniu Łukasz Smolarow, który poprowadził Lechię w meczu z Pogonią.\nPorażka z Pogonią Szczecin jest piątym meczem ligowym z rzędu bez zwycięstwa Lechii Gdańsk.\n- Jest duże rozczarowanie, bo to mecz przegrany. Głównym czynnikiem, w którym byliśmy słabsi, była skuteczność. Pozostałe statystyki, czyli wymienianie podań, liczba stałych fragmentów gry i liczba strzałów byliśmy lepsi, ale w tej ostatniej statystyce nie przełożyło się to na liczbę celnych strzałów, ani na bramki. Jeden celny strzał to za mało. Bardzo dobre okazje, które mieliśmy - najpierw Lukasa Haraslina, potem Artura Sobiecha i słupek to są te momenty, które, jeśli mówimy o grze ofensywnej, były kluczowe w tym meczu.\nW spotkaniu z Pogonią Lechia miała momenty, w których zdecydowanie przeważała.\n- Pierwsze dziesięć minut było dobre w naszym wykonaniu. Potrafiliśmy narzucić sposób gry. Ten etap meczu zakończył się wraz z niewykorzystaną sytuacją Lukasa. Chwilę potem praktycznie pierwsza akcja Pogoni okazała się skuteczna. W przekroju meczu to powiedziałbym, że najsłabszy moment to było to środkowe 15-20 minut gry w pierwszej połowie. To był za długi fragment. Straciliśmy wtedy kontrolę nad tym meczem. W drugiej połowie goniliśmy. Robiliśmy zmiany ofensywne, ale mimo wszystko ciągle brakowało po pierwsze uderzeń celnych, a po drugie bramek.\nPodczas spotkania drużynę z ławki prowadził sztab trenerski pod przewodnictwem Łukasza Smolarowa, w związku z chwilową niedyspozycją Piotra Stokowca.\n- Byłem w kontakcie z trenerem Stokowcem. Mamy telefony na ławkach. W przerwie też wymieniliśmy dwa zdania o tym, co robimy dalej. Byliśmy w ciągłym kontakcie.


Posiadasz kredyt hipoteczny w złotówkach? » SerFin.pl\nOd 2012 roku Rada Polityki Pieniężnej sukcesywnie obniża stopy procentowe dzięki czemu aktualnie są one na najniższym poziomie w historii. Oczywiście jest to miecz obosieczny i tak jak dla jednych jest to zbawienie tak dla innych jest to udręka. Im stopy procentowe są niższe tym mniejsze są raty kredytu hipotecznego, jednocześnie powoduje to niskie oprocentowanie lokat co ich posiadaczom daje co najwyżej znikomy zysk. Nie dziwi więc zatem ucieczka tych drugich w bardziej ryzykowne formy inwestowania jak chociażby kryptowaluty. Skutkiem tego jest sytuacja w której przeciętny Kowalski ma dzisiaj raty kredytu mniejsze o przeszło 20% w porównaniu z końcem 2012 roku. Pozwoliło to już zaoszczędzić Polakom od tego czasu niecałe 8 mld złotych, jednocześnie mniej więcej o tyle mniej zarobili posiadacze lokat. Niestety, tam gdzie jeden traci, drugi zyskuje.\nCzy posiadacze kredytów hipotecznych dobrze wykorzystują sprzyjające im warunki i czy jednocześnie są świadomi, że nic nie trwa wiecznie? Przeciętna wysokość kredytu mieszkaniowego zaciągniętego w polskich złotych pod koniec 2012 roku wynosiła 125 tys. zł., do spłaty pozostawało jeszcze około 227 rat, a jego oprocentowanie było na poziomie 6,9%. Miesięczna wysokość raty wynosiła wtedy zaledwie około 990 zł i od tamtego czasu tylko spada. Z początkiem 2015 roku opiewała ona na mniej niż 800 zł. „Modelowy” Kowalski miesięcznie płaci na dzień dzisiejszy 20% mniej, w przeciągu przeszło 5 lat czyli od momentu kiedy stopy procentowe tylko maleją mógł on zaoszczędzić kwotę w wysokości około 11 tysięcy złotych. Jeżeli statystyczny posiadacz takiego kredytu, za swój cel obrałby jak najszybsze jego spłacenie i miesięcznie opłacałby ratę w takiej wysokości jak na początku wspomnianego już wielokrotnie 2012 roku miałby już całkiem przyzwoitą nadpłatę co spowodowałoby spłatę dodatkowych około 10% długu, a tym samym sprawiłoby to również obniżenie rat o niecałe 10%. Przeciętny Polak niestety dalekosiężnie nie patrzy, liczy się to co jest tu i teraz(o czym może dobitnie zaświadczać lawinowo wzrastające zadłużenie Polaków), a więc to co zaoszczędzi w danym miesiącu dzięki mniejszej racie kredytu hipotecznego najzwyczajniej w świecie wydaje na bieżąco.\nNiektórzy w swoim życiu po prostu kierują się maksymą „Carpe diem”- chwytaj dzień, część z nas mogła jednak nieco stracić czujność i przyjmować wysokość obecnych rat za coś co się już nie zmieni. Tak jak w przypadku kredytów we frankach tak i tutaj ludzie przywykli do stanu który jest i ciężko im sobie wyobrazić, że mogłoby być inaczej. W przeciwieństwie do pożyczek we frankach tutaj w przypadku wzrostu stóp procentowych skala problemu byłaby niebotycznie wyższa, a w przypadku większej korekty mógłby nastąpić lawinowy przypływ osób nie będących w stanie spłacać swojego zadłużenia. Biorąc pod uwagę, że w 2017 roku średnia wysokość udzielanego kredytu mieszkaniowego wynosiła już 243 tys. zł. w przypadku podwyżki stóp o jeden punkt procentowy średnia rata wzrosłaby o mniej więcej 150 zł co w przypadku powrotu kosztu pieniądza do wartości z roku 2012 dałoby nam już kwotę powyżej 500 zł. Jeżeli więc ktoś zaciągnął kredyt w 2017 roku w przypadku, który na razie sobie trudno wyobrazić, a więc powrotu stóp procentowych z roku 2012 jego miesięczna rata wzrosłaby o ponad 40%. O ile prezes Narodowego Banku Polskiego Adam Glapiński uważa, że stopy procentowe powinny pozostać na niezmienionym poziomie do końca 2018 roku, o tyle analitycy oczekują ich wzrostu już w drugiej połowie roku. Sam prezes NBP przyznaje, że jego zdania nie muszą podzielać pozostali członkowie Rady Polityki Pieniężnej, która to jest odpowiedzialna za wyznaczanie poziomu stóp procentowych. Pytaniem nie jest zatem czy zostaną one podniesione, ale kiedy tak się stanie. Ostatnie lata były dobrym momentem do tego, aby trochę pieniędzy odłożyć lub regularnie dokonywać nadpłaty dzięki czemu ewentualne podniesienie stóp procentowych, a co za tym idzie wzrost rat kredytu hipotecznego nie byłby tak mocno dla nas odczuwalny i nie niósł by ze sobą ryzyka spowodowania dużych szkód w naszych domowych budżetach.\nTagged kredyt hipoteczny Narodowy Bank Polski pożyczki Rada Polityki Pieniężnej stopy procentowe zadłużenie\nKolejny absurd w Urzędzie Pracy. Zobacz jakie ogłoszenie pojawiło się w ofercie. Śmiechu warte.\nPożyczka hipoteczna „od podszewki” – czyli co i jak\n13 marca 2012 13 marca 2012 lm\nBanki pożądają małych firm\n20 marca 2012 20 marca 2012 Konrad Piec