„Można oczy zamknąć na rzeczywistość, ale nie na wspomnienia.”: Rozdział 4\nCichutki głosik Sophie wyrwał mnie z zupełnie niepotrzebnych myśli. Dziewczynka kurczowo ściskała w swoich małych dłoniach róg pościeli, wpatrując się we mnie z niepokojem. Dopiero po chwili dotarło do mnie to, że nadal płyną mi łzy. Pozbyłam się ich natychmiast, wycierając policzki wierzchem dłoni. Oczy Sophie były zaszklone, zupełnie tak, jakby zaraz miała się rozpłakać. Zagryzłam wargę i przysunęłam się do niej, przytulając lekko do siebie.\n— Tak, kochanie? — zapytałam szeptem, głaszcząc moją córkę po plecach w celu uspokojenia.\n— Miałam zły sen — powiedziała, przytulając się jeszcze mocniej do mnie. — Było bardzo ciemno, nic nie widziałam, a ciebie nigdzie nie było, chociaż ciągle cię wołałam. Bardzo się bałam i zaczęłam krzyczeć, ale był ze mną Rudolf. Wiesz mamo, że on ożył? Powiedział, żebym się nie bała, bo jestem bardzo dzielna. I gdy przestałam krzyczeć, zobaczyłam ciebie. Rudolf jest bardzo mądry, mamusiu.\n— Oczywiście, że jest mądry. W końcu to Rudolf, prawda?\nSophie w odpowiedzi pokiwała energicznie głową, odsuwając się nieco i uśmiechając w moją stronę. Przymknęła na chwilę oczy, ale zaraz po chwili z powrotem je otworzyła, upewniając się, czy aby na pewno jestem przy niej.\n— Trochę się boję — szepnęła, jakby bała się powiedzieć cokolwiek głośniej, by nikt niepożądany tego nie usłyszał.\n— Włączę lampkę, dobrze?\nOdwróciłam się więc na chwilę i włączyłam lampę, stojącą na małej szafeczce, obok mojego łóżka. Po chwili z powrotem wpatrywałam się w Sophie, a ona we mnie. W pewnej chwili pomyślałam, że chciałabym wiedzieć, o czym tak intensywnie rozmyślała dziewczynka. Widocznie ona również chciała poznać moje myśli, ponieważ przymrużyła oczy i ściągnęła brwi. W duchu zachichotałam. W tym momencie wyglądała tak samo jak ja, gdy uczyłam się na jakiś przedmiot w Hogwarcie i nie mogłam czegoś zrozumieć.\n— Wiesz, Sophie — zaczęłam, przykrywając się szczelniej kołdrą — możesz na mnie liczyć, możesz mi wszystko powiedzieć bez żadnych obaw, że komuś powiem. Wszystko zostaje między nami. Poza tym… zawsze przy tobie będę, choćby nie wiem co miało się dziać. Nigdy cię nie zostawię, wiesz?\nMała blondynka w odpowiedzi pokiwała głową i przytuliła się do mnie. Po kilku minutach było już słychać spokojny, miarowy oddech. Zasnęła. Nie wiem czemu, ale miałam dziwne przeczucie, że w ciągu następnych dni coś niezaprzeczalnie i bezpowrotnie się zmieni. Miałam nadzieję, iż to tylko mój mózg wytwarza skomplikowane myśli, bym nie mogła usnąć. Nic poważnego nie mogło się stać, byłam tego pewna. W końcu nic dziwnego nie działo się od czterech lat — moje życie było zwykłą rutyną, którą zabarwiała jedynie Sophie. To dzięki niej dni, wydające mi się takie same, były wypełnione wspólnymi zabawami, głośnymi śmiechami, ale czasem też łzami. Sophie nie była idealnym dzieckiem; często obrażała się, kiedy nie dostawała tego, czego chciała lub tupała ze złością nogą, gdy nie pozwalałam jej na coś. Czasami wydawało mi się to zabawne, ale zdarzały się też chwile, gdy byłam zła za to, jak rozrabiała.\nDelikatnie, tak aby nie obudzić Sophie, wstałam z łóżka i na swoje miejsce położyłam dużą poduszkę. Nie chciałam, żeby spadła z łóżka, co zdarzyło się niejednokrotnie. Najpierw się śmiała, a później wpadała w płacz.\nWyszłam z pokoju, zamykając za sobą drzwi i uważając, by nie zaskrzypiały. Wiedziałam, że każdy dźwięk może ją w tym momencie zbudzić — dopiero niedawno udało jej się zasnąć, więc jej sen był jeszcze słaby.\nSkierowałam się w stronę kuchni. Zegar wiszący na ścianie wskazał właśnie godzinę dwudziestą. Zwykle o tej porze Sophie chodziła się kąpać. Dzisiaj postanowiłam już jej nie męczyć i odpuścić ten jeden raz. Ten dzień musiał ją bardzo zmęczyć, skoro już w drodze z przedszkola do domu zasnęła.\nPodeszłam do radia i włączyłam je, od razu ściszając, ponieważ było nastawione dość głośno. Musiałam choć trochę odprężyć się po całym dniu, słuchając wieczornych wiadomości i pijąc samotnie lampkę wina. Tak było dobrze. Okłamywałam się twierdząc, że nie potrzebuję żadnych zmian. W głębi duszy wiedziałam, iż ciągle czegoś mi brak.\nWyjęłam z lodówki butelkę wina, od razu sięgając po kieliszek z szafki. Usiadłam przy stole, wsłuchując się w głos mężczyzny, który właśnie prowadził wiadomości. Poinformował o tym, że w tym miesiącu będzie można zaobserwować spadające gwiazdy, życzył udanego wieczoru i pożegnał się z słuchaczami. „Pewnie Sophie chciałaby zobaczyć takie gwiazdy, które spadają z nieba” — pomyślałam. Sprawiłabym jej tym ogromną frajdę. Niestety musiałabym wyjechać gdzieś na czysty teren, z dala od ulicznego zgiełku, a w tym momencie nie było to możliwe. Musiałam pracować od rana do wieczora, bez możliwości urlopu. W myślach po raz kolejny przeklęłam Jacka Davisa. W końcu nadejdzie ten dzień, kiedy z uśmiechem satysfakcji na ustach położę wypowiedzenie na jego biurku. Już zdążyłam wyobrazić sobie jego minę pełną niedowierzenia.\nNalałam wina do kieliszka i uniosłam go do swoich ust, zamaczając je w czerwonym trunku. Było idealne: lekko schłodzone, półsłodkie. Starałam się nie myśleć o tym, że jutrzejszego dnia znowu muszę iść do pracy i znowu będę musiała widzieć twarz Jacka. Nienawidziłam go z całego serca. Moje myśli nagle zostały odciągnięte od osoby Davisa przez piosenkę, która została puszczona w radiu. Odłożyłam kieliszek z winem na blat stołu i podeszłam do okna, wyglądając przez nie. Nie chciałam wracać do tamtych bolesnych wspomnień, nie po tym, co musiałam przejść. Chciałam, by pewien rozdział w moim życiu wreszcie się zakończył, ale ilekroć udawało mi się zapominać, coś ciągle mi przypominało o nim i znowu do tego wracałam. Czasem było to zobaczenie zwykłej gazety — „Proroka Codziennego” czy też „Czarownicy”. Wbrew wszystkiemu w mugolskim świecie można było się natknąć na nie bardzo często. Zwykli ludzie zachowywali się tak, jakby zupełnie nie widzieli poruszających się zdjęć i być może właśnie tak było. Nie wiedziałam, ile zmieniło się w czarodziejskim świecie od mojego zniknięcia.\nSophie również zdawała się nie widzieć poruszających się zdjęć na pierwszych stronach gazet dla czarodziei. Było to dla mnie nieco dziwne, ponieważ zarówno i ja, i Oliver byliśmy przecież czarodziejami, a Sophie nadal nie wykazywała żadnych zdolności magicznych. Możliwe, że było jeszcze za wcześnie, więc nie myślałam o tym tak dużo.\nZbyt dużo myśli jak na jeden wieczór. Ponownie wsłuchałam się w piosenkę, która leciała w radiu. Przymknęłam lekko oczy. W tej chwili pojęłam, że znów, wbrew mojej woli, zatracam się we własnych wspomnieniach.\nChodziłam od jednej ściany do drugiej, zaciskając nerwowo pięści. Starałam się oddychać spokojnie i miarowo — nie chciałam, by maleństwu przez moją nerwowość coś się stało. Na całe szczęście mdłości przeszły, kiedy zaczęłam pić zioła przepisane przez magomedyczkę. To uspokoiło rodziców i nie domagali się dodatkowych badań.\nO ciąży nikt nie wiedział. Sama zastanawiałam się jak to możliwe, że przez dwa miesiące udawało mi się ukrywać zaokrąglony już brzuszek. Dopiero dzisiaj, gdy poczułam pierwsze poruszenie się dziecka, zrozumiałam coś. Musiałam w końcu powiedzieć rodzicom o ciąży. Nie chciałam dłużej ich unikać, zamykać się w swoim pokoju czy wychodzić na całe dnie z domu. Zasługiwali na to, by poznać wreszcie prawdę o tym, co udawało mi się ukrywać przez tak długi czas. Zresztą, nawet i bez tego rodzice ostatniego czasu poświęcali mi mało uwagi. Zwykle spotykaliśmy się na kolacji, tylko czasami na obiedzie. Zastanawiałam się, czy mają mi za złe to, że nadal z nimi mieszkam. Mimo tego iż było mnie stać na własne mieszkanie, chciałam spędzić trochę czasu z osobami, które wychowywały mnie przez dziewiętnaście lat. Kiedy rzuciłam na nich Obliviate, nie miałam żadnych szans, żeby się z nimi spotkać. Dopiero od momentu, gdy cofnęłam zaklęcie, zaczęliśmy z powrotem rozmawiać. A mimo wszystko miałam wrażenie, że coś jest nie tak.\nKilka razy głęboko odetchnęłam, uspokajając szybkie bicie serca. Na ostatniej wizycie magomedyczka powiedziała mi, że mam się nie denerwować, spędzać dużo czasu na świeżym powietrzu i jeść same zdrowe rzeczy. Starałam się stosować do jej poleceń, ale czasami było trudno, szczególnie z ostatnim. Miałam ochotę na wszystko, poczynając od frytek ze śmietaną, a kończąc na lodach z ketchupem. Nigdy nie zapomnę zaskoczonej miny Harry’ego, kiedy w kawiarni zamówiłam sobie trzy kawałki ciasta i pucharek lodów. Jednak nie skomentował tego, za co byłam mu ogromnie wdzięczna. On również nie wiedział o maleńkiej istocie, którą nosiłam pod sercem od pięciu miesięcy. Nikt nie wiedział.\nPotarłam skronie kciukami i ruszyłam w stronę wyjścia z pokoju. Mimowolnie skierowałam dłoń w stronę zaokrąglonego brzuszka i pogłaskałam go. W odpowiedzi maleństwo kopnęło mnie lekko zupełnie tak, jakby chciało mnie uspokoić. I rzeczywiście właśnie tak się stało. Wyszłam z pokoju z nowymi siłami i pewnością siebie; cokolwiek powiedzą rodzice, dam radę.\nZeszłam po schodach, przytrzymując się barierki.\nRodzice siedzieli w kuchni przy stole, cicho rozmawiając między sobą. Zmarszczyłam brwi. Od długiego czasu właśnie tak się zachowywali. Rozmawiali po kryjomu, jakby bali się, że usłyszę coś, czego nie powinnam była usłyszeć. W tle grała cicha, smętna piosenka, idealnie pasująca do mojego obecnego nastroju.\n— Cześć — zaczęłam cicho, zajmując miejsce przy stole. Mama obdarzyła mnie niecierpliwym spojrzeniem i skupiła swój wzrok na swoich dłoniach. — Muszę powiedzieć wam coś ważnego.\nTato podniósł oczy na mnie i lekko się uśmiechnął, chcąc dodać mi nieco odwagi. Skutek był wręcz przeciwny, bo ponownie zaczęłam się stresować, a dłonie zaczęły się pocić. Mama za to podniosła prawą brew do góry, utrzymując na twarzy sztuczny uśmiech.\n— Jestem w ciąży — powiedziałam spokojnie, obserwując reakcję rodziców. Na początku ich twarze zdobiło zdziwienie, szczególnie u taty. Za to mama… w jej oczach pojawił się niebezpieczny błysk, a dobrze wiedziałam, co to oznacza.\n— Tak? — zapytała, wstając od stołu. W odpowiedzi pokiwałam głową, spuszczając wzrok na swoje dłonie. — Już od jakiegoś czasu mieliśmy zamiar porozmawiać z tobą, Hermiono. Zmieniłaś się. To wszystko przez ten cały magiczny świat, który przyniósł ci ogromną sławę i pieniądze. Nie tak cię wychowywaliśmy, powinnaś się wstydzić.\nZ każdym słowem wypowiadanym przez moją własną matkę zaczęłam utwierdzać się w przekonaniu, że źle zrobiłam mówiąc im o ciąży. Równie dobrze mogłam nic nie mówić, wyjechać gdzieś i zamieszkać z dala od Londynu, kontaktując się jedynie z przyjaciółmi. Dobrze widziałam, jak zachowywali się od długiego czasu, a mimo to próbowałam podjąć się wyzwania, próbować ratować n a s z ą rodzinę.\n— Zawiodłam się. Nie w tej chwili, chociaż uważam, że zachowałaś się po prostu jak głupia, niemądra nastolatka, ale wtedy, kiedy wyczyściłaś nam pamięć, odłączając nas, bez naszej zgody, od życia, które mieliśmy. Wysłałaś nas do Australii, myśląc, że gdy wasza „wojna” się skończy, wrócisz, a my odzyskamy pamięć i wszystko będzie tak jak dawniej. Jesteś naprawdę bardzo naiwna, jeżeli w to wierzyłaś. Nigdy nie zaufam ci już, Hermiono. Nigdy. Jedyne co możesz zrobić w tym momencie to zniknąć z naszego życia, z życia swoich przyjaciół, zostawić ich w spokoju. Zostaw wszystkich w spokoju, po prostu zniknij. Ta ciąża jedynie przekonała mnie do końca, że nie pasujesz do naszego życia.\n— Ale… — zaczęłam, jednak krzyk mamy, który po chwili rozniósł się po całym domu sprawił, że nie miałam już ani siły, ani ochoty protestować. Chciałam zapaść się pod ziemię.\n— Nie ma żadnego ale! — wrzasnęła. — Masz zniknąć z naszego życia, czy to ci się podoba, czy też nie! Przestaliśmy być rodziną, kiedy ty wszystko zniszczyłaś, rzucając na nas swoje zaklęcia. A my nie tyle, co boimy się magii, ale brzydzimy się nią. Powinnaś to już dawno zrozumieć — zakończyła sucho, wychodząc z kuchni. Zamknęła za sobą drzwi, przy okazji głośno nimi trzaskając.\nByłam zbyt roztrzęsiona, by cokolwiek zrobić, powiedzieć. Ojciec siedział na swoim miejscu i wpatrywał się w drzwi, za którymi zniknęła przed chwilą mama. Poczułam w oczach gromadzące się łzy, ale nie dałam im wyjść na zewnątrz. Zatrzymałam je w sobie. Chciałam być silna dla tej maleńkiej istoty, rozwijającej się pod moim sercem. Tylko i wyłącznie dla niej.\nWstałam od stołu, głośno szurając krzesłem, gdy je odsunęłam. Przy wyjściu z kuchni zatrzymał mnie głos taty.\n— Przykro mi, że tak wyszło.\nZaśmiałam się cicho pod nosem. Odwróciłam się w jego stronę, a jedyne co udało mi się zobaczyć w jego oczach, to zwykła troska i cierpienie.\n— Podejrzewałam, że tak właśnie się stanie. Magia zniszczyła wszystko, co było mi bliskie. Wyniosę się z domu jeszcze dzisiaj, kiedy spakuję swoje rzeczy.\n— Hermiono… Będziesz dobrą matką. Przyślij mi zdjęcie mojego wnuka, dobrze? — powiedział z nadzieją w głosie.\n— Dobrze, tato — odparłam łamiącym się głosem. Po kilku sekundach stałam wtulona w ramiona mojego ojca.\n— Dla swojego dobra i dobra dziecka nie kontaktuj się z przyjaciółmi. Jestem pewien, że matka doskonale zadba o to, żeby dowiedzieli się, iż wyjechałaś w ważnych sprawach. Pewnie coś wymyśli.\n— Ale należą im się wyjaśnienia, nie mogę…\n— Musisz to zrobić. Musisz wyjechać i zostawić za sobą to życie, zacząć nowe z nowymi ludźmi. Będę wysyłał ci pieniądze, dopóki nie znajdziesz żadnej pracy. Poradzisz sobie, córeczko. Wiesz, że nie możesz zostać tym bardziej, kiedy jest tu mama. Nie poznaję jej, to nie jest ta sama kobieta, której przyrzekałem miłość do końca moich dni przed ołtarzem. — Uśmiechnął się smutno. Na tym nasza rozmowa się skończyła. Wyszłam z kuchni nawet nie trudząc się, by zamknąć za sobą drzwi.\nPo niecałej godzinie byłam już spakowana. Nie było tego wiele. Dwie walizki i duża podróżna torba. Do portfela schowałam wszystkie oszczędności, które posiadałam. Różdżkę zaś włożyłam do kieszeni walizki. Chciałam zapomnieć o niej, jak i o wszystkim związanym z magią. To ona spowodowała, że moja rodzina się rozpadła. Nie miałam do rodziców żadnego żalu, w pewnym stopniu ich rozumiałam. Zmarnowałam dwa cenne lata ich życia. Nie powinnam była tego robić, choć działałam tak tylko dlatego, by ich ochronić.\nPo raz ostatni spojrzałam na pokój, którego ściany tak wiele razy słyszały mój płacz, śmiech… Nic się w nim nie zmieniło od mojego pierwszego wyjazdu do Hogwartu. Nie dostrzegłam, że już wtedy mama zaczęła się ode mnie oddalać, coraz mniej rozmawiać. Jedynego pocieszenia mogłam szukać u taty, to on zwykle słuchał opowieści o moich przygodach i to on mówił, bym nie przejmowała się wyzwiskami od strony innych ludzi. Wierzył we mnie zawsze, do samego końca.\nGłęboko westchnęłam. Teraz musiałam zamknąć ten rozdział życia za sobą. Wiedziałam, że będzie on się za mną długo ciągnął, przynosząc mi w nieoczekiwanych chwilach bolesne wspomnienia. Pragnęłam zapomnieć o wszystkich zaklęciach, których tak namiętnie uczyłam się przez siedem lat.\nMusiałam zacząć radzić sobie zupełnie sama. Tak jak prosił mnie tata, zniknęłam z życia moich przyjaciół, zamieszkałam na obrzeżach Londynu. Byłam pewna, że nikt nie będzie mnie tam szukał — w końcu mogłam wybrać każdy kraj na świecie, więc czemu miałaby to być Anglia? Zresztą tak jak szybko moje zniknięcie wywołało aferę w gazetach, tak szybko wszystko z powrotem ucichło. Mogłam normalnie żyć i tak właśnie było. W niektórych chwilach powracałam do wspomnień, kiedy moja własna matka kazała mi się wynieść z rodzinnego domu i w moim sercu pojawiał się ogromny żal i ból.\nDopiero po pewnym czasie zdałam sobie sprawę z tego, jak bardzo brakuje mi nie tylko moich rodziców, ale głównie przyjaciół. Tęskniłam za nimi; pragnęłam wygadać się Ginny, przytulić Harry’ego i pośmiać z Ronem.\nBrakowało mi mojego dawnego życia — chociaż przez bardzo długi czas okłamywałam się, iż wcale tak nie jest.\nPrzetarłam dłonią zmęczone oczy. Ja również, mimo wczesnej pory, byłam bardzo zmęczona. Wstałam od stołu, wylałam resztę wina do zlewu i ruszyłam w stronę sypialni. Jedyne o czym marzyłam, to przespanie spokojnie całej nocy. Delikatnie położyłam się obok Sophie i przykryłam się dobrze kołdrą. Lampkę zostawiłam zapaloną; wolałam, żeby w pokoju było jasno na wszelki wypadek, gdyby Sophie się obudziła. Zamknęłam oczy i po zaledwie kilku minutach odpłynęłam w świat snu. Zapanował we mnie długo poszukiwany spokój.\nObudziłam się wcześnie, bo było przed siódmą. Sophie spała zupełnie odkryta — najwyraźniej musiało być jej wyjątkowo ciepło w nocy, ponieważ dziewczynka była cała spocona. Mi za to było przeraźliwie zimno i obudziłam się przykryta kołdrą po czubek nosa.\nPełna sił na nowy dzień, wstałam i od razu się przeciągnęłam. Powolnym krokiem wyszłam z pokoju i od razu weszłam do łazienki, gdzie doprowadziłam się do porządku, zaczynając od wykąpania się, a kończąc na rozczesaniu włosów i umyciu zębów. Następnie przeszłam do kuchni, gdzie z lodówki wyjęłam masło i szynkę. Z szafki wyciągnęłam chleb i zaczęłam robić kanapki. Kątem oka zerknęłam na zegar — pokazywał już za piętnaście ósmą. Naszykowane kanapki położyłam na talerzu, który zaraz postawiłam na stole i poszłam obudzić Sophie. W końcu musiała wstawać, żebym ja nie spóźniła się do pracy, a ona do przedszkola.\nWeszłam do pokoju. Nic się nie zmieniło; ciągle leżała w tej samej pozycji.\n— Sophie, kochanie, wstajemy — zaczęłam, podchodząc do rolet i podciągając je do góry. Nie zdziwiłam się, gdy za oknem dostrzegłam padający deszcz. Takie właśnie były uroki Londynu.\nSophie nie poruszyła się nawet o centymetr. Westchnęłam i podeszłam do łóżka, siadając na jego brzegu.\n— Chyba nie chcesz się spóźnić do przedszkola?\nW odpowiedzi mała blondynka mruknęła coś pod nosem i schowała swoją twarz w poduszkę. Pogłaskałam jej włosy, zatrzymując swoją dłoń na czole mojej córki. Była cała rozpalona. Nic nie mówiąc, szybko wstałam i biegiem ruszyłam do sypialni. Z szafki wyjęłam termometr i z powrotem wróciłam do pokoju, o mało nie przewracając się po drodze o buty.\n— Sophie… Musisz usiąść — powiedziałam, jednak ona nie zareagowała. Nie czekając, wzięłam Sophie na ręce, sadzając na kolanach i od razu przykrywając ją kołdrą. Nie zwracała na mnie zupełnie uwagi, jakby znajdowała się w innym świecie.\nRtęciowy termometr włożyłam pod pachę Sophie i przycisnęłam go jej ramieniem. Serce waliło mi jak szalone. Byłam niesamowicie spokojna — wiedziałam, że w takich sytuacjach stres nie jest wskazany, by nie przestraszyć dziecka. Po trzech minutach wyjęłam termometr i zerknęłam na niego. Pokręciłam z niedowierzaniem głową. Sophie miała temperaturę trzydzieści dziewięć i pół. Zagryzłam wargę, zastanawiając się, co powinnam zrobić. Było zrozumiałe, że dzisiaj nie pokażę się w pracy, nawet się nad tym nie zastanawiałam.\nNagły kaszel Sophie wytrącił mnie z sekundowego zawieszenia. Otworzyła oczy — były zaszklone, jakby zasnute delikatną mgiełką. Zupełnie nie miałam pojęcia co robić. Dzwonić na pogotowie, do lekarza? Nie po raz pierwszy miała gorączkę, ale pierwszy raz była ona tak wysoka.\nPołożyłam Sophie ponownie do łóżka, przykrywając z powrotem kołdrą. Pocałowałam ją w czoło, wyszeptałam ciche „za sekundę wrócę” i szybko wybiegłam z pokoju. Jak na złość w drzwiach wejściowych zaciął się zamek i musiałam chwilę się z nim męczyć, nim w końcu udało mi się je otworzyć. Wyszłam z domu, stając naprzeciwko sąsiednich drzwi.\nMoja sąsiadka — Ruby — była pielęgniarką, pracowała w miejscowym szpitalu. Zadzwoniłam dzwonkiem, a kiedy nie usłyszałam żadnego dźwięku za drzwiami, zadzwoniłam kolejny raz. Wreszcie usłyszałam całą paletę wyzwisk; chyba obudziłam sąsiadów. W tym momencie jednak się tym nie przejmowałam. Przed moimi oczami nadal był obraz Sophie, a w głowie jedna myśl świeciła, niczym lampka: „Szybciej, szybciej…”.\nDrzwi się otworzyły. Stał w nich Matthew, mąż Ruby. Spojrzał na mnie z ukosa, ale gdy zobaczył moją minę pełną przerażenia, przepuścił w drzwiach, nawet nie pytając o powód wizyty.\n— Ruby! — krzyknęłam, zatrzymując się w przedpokoju. Kobieta, mająca ponad czterdzieści lat, wybiegła z sypialni w szlafroku oraz z papilotami na głowie.\n— Co się stało? — zapytała przerażona, podchodząc do mnie.\n— Sophie… — Tyle wystarczyło. Kobieta minęła mnie bez słowa i pobiegła w stronę mojego mieszkania, a ja zaraz za nią. Matthew również ruszył za nami, nie do końca świadomy tego, co się działo.\nSophie leżała na łóżku w tej samej pozycji. Ruby pochylała się nad nią, co chwilę szepcząc coś niezrozumiałego.\nPodeszłam bliżej łóżka. Dziewczynka była przeraźliwie blada. Poczułam, że w moich oczach zaczynają nabierać się łzy, ale nie dałam im wyjść na zewnątrz. Nie mogłam teraz się załamywać. Nagle wydarzyło się kilka rzeczy na raz. Nie potrafiłam nawet zarejestrować momentu, kiedy Sophie gwałtownie kaszlnęła. Dopiero gdy Ruby odsunęła się od małej blondynki, zauważyłam, iż z jej noska ciurkiem leci krew. Zatkałam usta dłonią, cudem powstrzymując się od szlochu.\n— Hermiono, przynieś mi szybko zimną wodę i ręczniki! — krzyknęła Ruby, odwracając się w moją stronę. Pokiwałam głową i wybiegłam z pokoju, szybko napełniając miskę przezroczystą cieczą. Złapałam ręcznik, który był zawieszony z łazience i wróciłam do pokoju. — Matthew, dzwoń na pogotowie, natychmiast.\nRuby pochylała się nad Sophie i zacisnęła skrzydełka nosa u dziewczynki. Krew jednak ciągle się lała, a ja miałam wrażenie, że z mojej córki ulatuje życie. Sąsiad mówił coś przez telefon, rozmawiał z kimś, jednak nie byłam w stanie zrozumieć tego, co mówi. Wpatrywałam się w mój maleńki skarb i wydawało mi się, iż właśnie tracę najważniejszą osobę w moim życiu. Automatycznie podeszłam do łóżka i usiadłam na jego drugim brzegu, nie spuszczając wzroku z Sophie. Nie miałam pojęcia, co zrobić. Miałam wrażenie, że cokolwiek uczynię, będzie to złe i niewłaściwie…\n— Sophie… — szepnęłam łamliwym głosem, sięgając po jej rękę i głaszcząc ją powoli. Była przeraźliwie zimna.\nRuby podniosła dziewczynkę do pozycji siedzącej, a ja usiadłam za nią, by ją podtrzymywać. Położyła na karku zimny ręcznik, wciąż uciskając nos Sophie.\nPo chwili, która wydawała mi się całą wiecznością, usłyszałam przeraźliwe wycie karetki pogotowia. Wszystko, co działo się w kolejnych chwilach, działo się w zwolnionym tempie. Trzech ratowników wbiegło do pokoju, natychmiast znajdując się przy łóżku. Jeden z nich podniósł bezwładne ciało Sophie, kładąc je na noszach.\n— Pani jest matką dziewczynki? — zapytał ratownik. Pokiwałam w odpowiedzi głową, po czym wybiegłam z domu za dwójką lekarzy, niosących nosze z Sophie. Przy wyjściu z domu przytuliłam Ruby i szepnęłam ciche „dziękuję”. Nawet nie zadbałam o zamknięcie drzwi.\nZe swoich mieszkań wychylali się mieszkańcy klatki, sprawdzając, co się dzieje. Wybiegłam z bloku i zauważyłam, że wsadzają nosze z Sophie do ambulansu. Jeden z ratowników pomógł mi wejść i po chwili jechaliśmy w stronę szpitala. Podczas gdy lekarze podłączali moją córkę do kroplówek, ja trzymałam ją za rękę, ani na chwilę nie puszczając. Jedyne, co wiedziałam, to to, że nie dam jej skrzywdzić ani odejść.\nCzas w szpitalu strasznie się dłużył. Wskazówka zegara zdawała się ze mnie kpić, poruszając się dwa razy wolniej — przynajmniej właśnie tak mi się wydawało. Chodziłam po korytarzu mijając ludzi, którzy właśnie przeżywali własne tragedie. Niektórzy, tak jak ja, czekali na jakiekolwiek informacje, obgryzając ze stresu paznokcie. Inni, znając już przykre wiadomości, łkali w ramionach bliskich osób. Ja byłam sama. Nie miałam z kim porozmawiać, nie miał mnie kto pocieszyć, powiedzieć kilka słów, które wsparłyby choć trochę na duchu i naprowadziły na chwilę na pozytywne myśli.\nTen dzień miał być idealny! Miałam wstać rano, zjeść razem z Sophie śniadanie, a później z podniesioną głową pokazać się w pracy. Jednak nagle mój misternie ułożony plan zburzył się, niczym domek z piasku. Wszystko obróciło się o sto osiemdziesiąt stopni, zmieniając wszystko. Starałam się nie myśleć o tym, że nie pojawiłam się w pracy. Pewnie Jack się wściekł. Ale wytłumaczenie, iż Sophie znalazła się w szpitalu, niewiele by dało. Potrząsnęłam głową. Nie powinnam myśleć o pracy, tylko i wyłącznie o mojej maleńkiej córeczce. Kiedy coś zaczęło się dziać z jej zdrowiem, a ja tego nie zauważyłam? Kiedy pojawiły się pierwsze objawy i co, na Boga, jej było?\nWłaśnie w tym momencie z sali, w której znajdowała się Sophie, wyszła lekarka. Nie miała przekonującej miny. Zauważyła mnie, skinęła lekko głową i od razu ruszyła w moją stronę. Owa pani doktor była kobietą, zajmującą się wszystkich chorobami Sophie od jej urodzenia. Jej kartę zdrowia znała dokładnie na pamięć. Była osobą dość młodą; miała około czterdziestu pięciu lat.\n— Może pani już odwiedzić córkę — powiedziała, uśmiechając się. — Chciałabym także poważnie porozmawiać z panią na temat Sophie. — Jej poważna mina wywołała na moim ciele dreszcze, spowodowane strachem, którego nie dało się opisać żadnymi słowami. Westchnęłam i zgodziłam się, kiwając głową. Po chwili odeszłam, zmierzając w stronę sali, w której leżała moja córka.\nOtworzyłam bezdźwięcznie drzwi, bojąc się, że nawet ciche skrzypnięcie ją obudzi. Wyglądała na taką małą i bezbronną wśród rozstawionych kroplówek i szpitalnego łóżka, na którym leżała. Jej jasne włosy rozsypane były na całej poduszce. Pociągnęłam nosem, przy okazji starając się nie myśleć o rozmowie, która czekała na mnie po wyjściu z tej sali. Nie ukrywałam tego, że się bałam — drżałam na całym ciele.\nPodeszłam do łóżka i przystawiłam sobie krzesło, zaraz na nim siadając. Uśmiechnęłam się przez łzy. Tak długo dzisiejszego dnia powstrzymywałam płacz, aż wreszcie mogłam sobie na to pozwolić. Łudziłam się, iż łzy oczyszczą mnie z bólu i smutku, a stało się jednak zupełnie inaczej. Cicho płakałam, opierając swoje czoło o dłoń Sophie. Dopiero po kilku minutach uspokoiłam się i podniosłam wzrok do góry.\nTak bardzo się bałam… Nie potrafiłam w tej chwili opisać tego uczucia. Bezgraniczny ból został połączony ze zwykłą bezsilnością.\nPoprawiłam włoski Sophie, układając je tak, aby nie leżały na całej poduszce. Wytarłam ostatnie łzy i głęboko odetchnęłam.\n— Och, Sophie… — szepnęłam. Nie chciałam się ponownie rozklejać, ale w takim momencie było to naprawdę trudne. W najgorszych chwilach człowiek nie umie się podnieść mimo tego że jak bardzo pragnie być silny i twardy. Poczucie winy przyciska jednak tak mocno, aż zaczyna brakować tchu. I nie można nic na to poradzić, pozostaje jedynie pogodzić się z tym coraz bardziej obezwładniającym uczuciem. — Zaraz wrócę, obiecuję.\nZanim wyszłam z pokoju, jeszcze raz zerknęłam na Sophie. Zauważyłam, iż nie ma przy niej Rudolfa — misia. Gdy się obudzi, będzie niezadowolona. Koniecznie musiałam jechać do domu i przywieźć jej maskotkę.\nRuszyłam korytarzem w stronę gabinetu lekarki prowadzącej przypadek Sophie. Po drodze minęłam starszą panią, która szła podtrzymując się lekarza. Uśmiechnęła się ciepło, dodając mi trochę otuchy, jakby mój wyraz twarzy pokazywał już, co przeżywam wewnątrz i jak bardzo potrzebuję wsparcia ze strony innych osób.\n— Proszę! — zawołała pani doktor. Nacisnęłam klamkę i weszłam do środka. Rolety, które były przysłonięte do połowy, nadawały pokojowi nieco tajemniczej atmosfery. Poza tym gabinet był zupełnie normalny. Pod oknem stało biurko, ukryte pod stertą papierów i różnych teczek. Przy ścianie znajdowała się komoda z różnorodnymi książkami lekarskimi. Usiadłam na drewnianym krześle, kładąc swoje dłonie na kolanach. Zerknęłam na stosik wizytówek leżących na biurku — Charlotte Hughes.\n— A więc… O czym chciała pani porozmawiać? — spytałam, zakładając zabłąkany kosmyk włosów za ucho.\n— Oczywiście o Sophie. Krwotok z nosa udało nam się zatamować, choć straciła naprawdę dużo krwi. Gorączka nadal się utrzymuje, ale zbiliśmy ją trochę antybiotykami podawanymi dożylnie przez kroplówki. Jednak to nie gorączka mnie zmartwiła, a krwotok z nosa i siniaki na udzie. Widziała je pani?\n— Zauważyłam je dopiero wczoraj wieczorem, kiedy kładłam ją spać. Miałam zapytać ją, czy o coś się uderzyła, ale postanowiłam zrobić to rano, tyle że nie zdążyłam.\n— Otóż… No cóż, siniaki nie są wynikiem uderzenia. Nie zauważyła pani, żeby ostatnimi czasy Sophie była bardziej zmęczona, chodziła wcześniej spać? — zapytała, mrużąc oczy. Zawsze to robiła, kiedy głęboko się nad czymś zastanawiała.\n— Owszem, ostatnio była zmęczona, ale nie skarżyła się na żaden ból. Jedynie ostatnio powiedziała, że obudziła się w nocy, ponieważ bolała ją głowa. Może mi pani powiedzieć wreszcie, o co chodzi?\n— Siniaki, krwotok, osłabienie i gorączka są jednym z najczęstszych objawów poważnej choroby. Przykro mi, pani Hermiono — powiedziała, ciągle patrząc mi w oczy.\n— Może mi pani powiedzieć, co jest Sophie? — krzyknęłam, wstając z krzesła i stając przed biurkiem. Lekarka spuściła wzrok na swoje dłonie, powodując tym samym u mnie nieprzejednany ból. Chciałam, żeby to wszystko okazało się okropnym koszmarem; chciałam w końcu się z niego obudzić.\n— Sophie prawdopodobnie ma ostrą białaczkę limfoblastyczną. Zwykle występuje ona u dzieci w wieku pani córki. Badania krwi potwierdziły nasze przypuszczenia. Liczba leukocytów jest znacznie podwyższona, za to neutrofili jest o wiele za mało. W rozmazie wykryliśmy limfoblasty. Żeby jeszcze dodatkowo się upewnić, proponowałabym zrobić biopsję szpiku, dla pewności. Chcę tylko, aby wiedziała pani, że Sophie ma naprawdę złe wyniki. Białaczka limfoblastyczna jest nowotworem złośliwym — być może rozwijał się już od kilku lat, tyle że nie pojawiły się żadne objawy. Teraz za to choroba dała o sobie znać. Naprawdę bardzo mi przykro.\nSiedziałam, nieruchomo wpatrując się w punkt na ścianie. Głośno przełknęłam ślinę, czując, że powoli wszystko zaczyna do mnie docierać. Zapomniałam jak się oddycha. Sophie ma białaczkę, moja córka ma białaczkę…\n— Chciałabym też pani coś zaproponować — ciągnęła. Upewniła się, że jej słucham i zaczęła mówić dalej. — Oczywiście jest wiele klinik w Europie, które mogą zapewnić fachową opiekę, jednak… w Denver, w Stanach Zjednoczonych, znajduje się jedna z najlepszych klinik onkologicznych na świecie. Tam Sophie zostałaby objęta fachową opieką… Oczywiście nie chcę nic pani narzucać, ponieważ koszty leczenia tam są naprawdę ogromne. Poza tym wiem to stąd, że pracuje tam moja siostra, na stanowisku pielęgniarki.\n— Może pani napisać mi jak się nazywa ta klinika? — zapytałam, próbując utrzymać spokojny głos. Głęboko oddychałam, nie dając sobie teraz pozwolić na jakiekolwiek łzy. Jeszcze nie do końca wiedziałam, co się dzieje, musiałam w samotności to wszystko przemyśleć, zacząć układać jakiś plan.\n— Oczywiście — powiedziała. Natychmiast sięgnęła po karteczkę i napisała na niej kilka słów. — Wiem, że to jest pytanie bardzo osobiste, więc mam nadzieję, że nie pogniewa się pani na mnie. Czy stać panią na taki wyjazd z córką?\n— Nie gniewam się — odparłam automatycznie. W kącikach moich oczu zebrały się już łzy. Musiałam stąd jak najszybciej wyjść.\nMiałam świadomość tego, że nie stać mnie na taki wyjazd. Nie miałam odłożonych praktycznie żadnych oszczędności; żyłam od jednej wypłaty do drugiej. Przez głowę przemknęła mi myśl, iż przecież w banku Gringocie w mojej skrytce nadal spoczywają tysiące galeonów, czekające na wydanie.\n— Stać mnie na taki wyjazd. Czy… mogę już wyjść? — zapytałam, zaciskając wargi. Lekarka skinęła głową, a ja wybiegłam z gabinetu, zatrzaskując za sobą głośno drzwi. A na korytarzu… Rozpłakałam się jak małe dziecko, czując, że wszystko wymknęło mi się spod kontroli.\nMrs M. o 23:18:00\nmay jailer 24 lipca 2014 10:04\nNo jak Ty mogłaś! Białaczka! Nie wiem jak to robisz, ale każdy Twój rozdział wywołuje u mnie jakieś emocje - tym razem znowu chciało mi się płakać (ale ja płaczę zawsze, o wszystko ^^). Co nie zmienia faktu, że był super - aż nie chciało mi się wierzyć, że pani Granger miała aż takie pretensje... co jak co, ale Hermiona chciała ich chronić. Może trafił ją jakiś Confundus albo coś ^^ Mam nadzieję, że Sophie wydobrzeje (na tyle, na ile można wydobrzeć z nowotworu...)\nMam takie przeczucie, że Draco odegra dużą rolę w leczeniu... ciekawe, czy słuszne ;>\nMrs M. 25 lipca 2014 08:44\nW mojej głowie zrodził się taki pomysł, no i cóż, mogłam. :P\nJa też nie wiem, jak ja to robię, jeśli w ogóle to robię.\nEj, ja też ciągle płaczę! Ogólnie jestem strasznie wrażliwa i wszystko mnie wzrusza, serio.\nPani Granger nie trafił Confundus. Kobiecie się coś przestawiło w głowie. xD\nCzy Sophie wyzdrowieje? Ach, to moja tajemnica. Nie zdradzę jej nikomu.\nSpotkanie z Draco już niedługo!\nAnonimowy 24 lipca 2014 11:44\nRozdział jest super . Chociaż bardzo martwiłam się o Sophie . :( Czemu ona nie odbierze tej kasy z Gringotta? ! ? ! ? !\nPozdrawiam i życzę weny . ! ;DDD\nMrs M. 25 lipca 2014 08:45\nDziękuję, cieszę się, że Ci się spodobał. :)\nA kto powiedział, że nie odbierze kasy z Gringotta? Wszystko w kolejnym rozdziale!\nAnonimowy 24 lipca 2014 12:29\nDobrze zrobilas zmieniajac nazwe miasta na Denver. Forks kojarzy mi sie tylko i wylacznie z saga Zmierzch...\nMrs M. 25 lipca 2014 08:46\nTak też pomyślałam - nie chciałam, żeby moje opowiadanie kojarzono przez nazwę tego miasta ze Zmierzchem.\nCharly 24 lipca 2014 12:59\nŚwietny rozdział, choć smutny. Hermiona jest wspaniałą matką. Tyle już przeszła w swoim życiu, a teraz jeszcze choroba jej córki. Z Malfoyem za pewne nie będzie łatwo, ale mam nadzieję, że pomoże Hermionie przetrwać trudne chwile ;) Czekam na kolejny rozdział!\nMrs M. 25 lipca 2014 08:47\nCieszę się, Ci się spodobał. Szczerze powiedziawszy dużo rozdziałów będzie właśnie takich smutnych, chociaż będą i momenty szczęścia. :)\nJaką rolę odegra Draco w życiu Hermiony? To już niedługo, chociaż wydaje mi się, że już co nieco podejrzewacie.\nnutelkam 24 lipca 2014 14:19\nCudowny rozdział! Szkoda mi Sophie :c Mam nadzieję, że uda się ją wyleczyć. Czekam na kolejny i życzę weny! :)\nMrs M. 25 lipca 2014 08:48\nDziękuję! Cieszę się, że Ci się podobał. Czy uda się ją wyleczyć? To już w kolejnych rozdziałach. :)\nNuśka Granger. 24 lipca 2014 14:47\nNiesamowity rozdział...aż nie wiem co napisać, strasznie mi szkoda Sopgi :( i mam nadzieję, że wyleczą ją...Fajnie by było gdyby Mina wruciła do magi. Rozdział ogólnie wspaniały mimo, że momentami chcialo mi się płakać (po prostu znam niemal identyczny przypadek i to z bardzo bliskiej rodziny...cały czas myślałam o Kasi...)\nMrs M. 25 lipca 2014 08:51\nBardzo się cieszę, że Ci się spodobał. Bardzo się starałam. :)\nHm, co będzie z magią, czy Hermiona do niej powróci... To już niedługo będzie wyjaśnione, przynajmniej taki mam plan.\nBardzo mi przykro z powodu Kasi. Mam nadzieję, że wszystko idzie w dobrą stronę... :) Trzymam za nią kciuki!\nFajne opowiadanie. Świetny rozdział, choć bardzo smutny, biedna Sophi. Czekam na kolejny rozdział.\nMrs M. 25 lipca 2014 08:52\nKasiaa 24 lipca 2014 15:14\nPo pierwsze - rozdział djdbdhsjs *-*\nPo drugie - matka Hermiony to...\nPo trzecie - płaczę przez ciebie! No jak mogłaś, jak?! Znaczy wiedziałam że coś jej jest ale tak poważna choroba... :c\nAle spotkanie dramionów będzie, więc jest ok :d\nMrs M. 25 lipca 2014 08:53\nHaha, dziękuję. :)\nNaprawdę płaczesz? Nie wierzę. :P Ta choroba była zaplanowana już od początku opowiadania, więc to i tak wreszcie by się stało.\nNie wiem co mam pisac rozdzial jesst swietny:) nie spodziewalam sie ze mala moze az tak ciezko zachorowac..jestem ciekawa kiedy sspotka sssie z przyjaciolmi...\npsss. myslalam ze mala jesst corka dracona:)\nMrs M. 25 lipca 2014 08:54\nDziękuję bardzo. :) Spotkanie Hermiony z przyjaciółmi odbędzie się w dość dziwnych okolicznościach. Mam nadzieję, że się Wam spodoba.\nSophie nie jest córką Draco, tylko Olivera Wooda. :)\nMia Vlad 24 lipca 2014 16:20\nŚwietny rozdział, rozkręcasz się, biedna Sophie, ale wyjdzie z tego, jestem pewna. Poza tym Herma tęskni za przyjaciółmi, jestem ciekawa kiedy się spotkają i czy w g ogóle. Życzę weny i czekam na nexta,\nMrs M. 25 lipca 2014 08:56\nDziękuję! Czy Sophie wyjdzie z choroby, jaką jest białaczka? Niedługo się dowiecie... :)\nAch, mogę zdradzić, że się spotkają. A co. Nic więcej już nie powiem. :D\nMia Vlad 4 sierpnia 2014 17:21\nNie wiedziałam gdzie to napisać więc piszę tu pod swoim komentarzem. Zostałaś nominowana do Liebster Award i Versatile Award. Więcej informacji na moim blogu: the-streetangel.blogspot.com Życzę weny ;)\nLa Tua Cantante 24 lipca 2014 18:41\nPrzeczytałam rozdział, jak tylko go wstawiłaś, ale blogspot mnie nie lubi i postanowił nie publikować mojego komentarza, no bo po co. -.-\nTak bardzo żal mi Sophie.. Taka malutka dziewczynka, a już musi tyle wycierpieć. No i Hermiona. Ma i tak skomplikowane życie, a choroba córki nie pomoże jej w sytuacji... No ale jest jakiś plus... Jadą do Draco ! :)\nRodzice Hermiony zachowali się tak, że aż mi szkoda słów, na strzępienie sobie klawiatury. Wiem, że ja sama nie przedstawiam relacji rodzicielskich najlepiej (niedopowiedzenie roku:D) Ale tu aż kipi od negatywnych emocji dla nich! Jak można tak potraktować własne dziecko?!\nZ niecierpliwością czekam na kolejny.:)\nMrs M. 25 lipca 2014 08:58\nBo blogspot jest zły i okrutny! Mi też pożera komentarze. ;_;\nMasz rację, Hermiona i tak ma trudno, a do tego jeszcze dowiedziała się o chorobie Sophie. Jest jednak rzeczywiście ten plus. :D\nNo cóż, tak jak wspomniałam w rozdziale, rodzice Hermiony stracili do niej zaufanie, gdy usunęła im pamięć.\nNadia Rosmanowa 24 lipca 2014 20:02\nCałkowicie się zgadzam naprawdę niesamowicie piszesz nie ma tu żadnych wątpliwości.\nBiedna mała Sophie.\nNie spodziewałam się takiej dramatycznej choroby i mam nadzieję że jej pomogą.\nWygląda na to ze Hermiona będzie musiała przełknąć dumę i zgłosić się po pomoc.\nNa pewno nie będzie to dla niej łatwe zwłaszcza po wcześniejszych przeżyciach.\nAj już czuje ciarki na plecach.\nW dodatku tak wiele poświęciła.\nPrzyjaciół, rodzinę i bliskich.\nNie wiem jak sama dąłabym radę na jej miejscu\nNo i jeszcze dużo przed nią.\nCoraz bardziej zagłębiam się w opowiadanie i uważam że jest niezwykle wciągające.\nCieszę się że miałam zaszczyt wejść na Twojego bloga by komentować rozdziały.\nJuż czekam na kolejny i pozdrawiam mocno.\nMrs M. 25 lipca 2014 09:02\nOjeju, bardzo miło mi to czytać! Naprawdę bardzo dziękuję za te słowa.\nChorobę Sophie miałam zaplanowaną już od początku opowiadania. Tak postanowiłam i tak zrobiłam. :)\nHermiona rzeczywiście nie ma łatwo. Ciągle musi pokonywać jakieś przeszkody. Teraz doszła choroba Sophie, więc Hermiona rozpocznie walkę o jej życie.\nemersonn 24 lipca 2014 20:43\nNo wiem, smutne historie są dla mnie itepe, ale, kurczę, bez przesady proszę.\nA poza tym, to przyjemny rozdzialik. ;3\nPS. Nie spodziewałam się tego po mamie Hermiony ;_;\nJa też tak wyglądam. :O\nHm. Przykro mi to mówić, ale takich smutnych rozdzialików jeszcze trochę będzie.\nJesteś niezaprzeczalnie wkurzającą, dobrą pisarką!\nPo prostu no nie ma słów na Twój talent. Każdy rozdział wprowadza nowe wątki, rozwiązuje stare, każdy jest po prostu potrzebny. Nie ma ani jednego nudnego rozdziału. Jak ci się to udaje naprawdę nie wiem. Ale cieszę się, że mogę je czytać.\nPrzyznam szczerze, że na początku byłam pewna, iż to opowiadanie będzie nudne, nie warte czasu. Wiele historii podobnych do tej przeczytałam. Na szczęście pomyliłam się. Wprowadzasz na moją buzię uśmiech kiedy czytam rozdziały, ale też smutek, łzy się jeszcze nie zdarzyły ale wiem, że jesteś wstanie to zrobić. Pisałam chyba już o tym ale powtórzę, masz niebywały talent do wciągania czytelnika w historię, staję się główną bohaterką i przeżywam to co ona. A wspomnienia opanowałaś po mistrzowsku!\nDobra a teraz rozdział. No co za menda z tej matki. No jak mogła tak nawrzeszczeć na ciężarną kobietę w dodatku córkę! Ale przynajmniej tata dodał trochę otuchy. Hermiona rzeczywiście jest dobrą matką. Trochę mi jej żal bo do wszystkiego w życiu musiała dojść sama, nikt jej nie pomagał, nikt nie wspierał.\nNo i białaczka. Mam nadzieję, że maleństwa nie uśmiercisz. Byłabyś wtedy okrutna.\nBiedna Sophie, taka malutka a już choruje na białaczkę, mam nadzieję, że wyzdrowieje.\nP.S. W rozdziałach znalazłam literówki :)\nMrs M. 25 lipca 2014 09:32\nAle dlaczego jestem wkurzająca. :C\nNie no, myślę, że taka super dobra to nie jestem. XD Ale bardzo dziękuję za te słowa, czytanie ich sprawia mi przyjemność.\nTak właśnie chciałam by było - niby wprowadzam tajemnice, ale wkrótce je wyjaśniam w postaci wspomnień. Cieszę się, że nie ma takich nudnych, wlekących się rozdziałów. Miło mi to słyszeć. :)\nNo to nieźle. Muszę Ci powiedzieć, że ja również wątpiłam w tą historię, ale teraz znowu zaczynam wierzyć, że może mi się udać.\nHah, o wspomnienia zawsze najbardziej się boję, więc cieszę się, że się podobają!\nTak, Hermiona z pewnością nie miała łatwo i jeszcze kilka razy los będzie rzucał jej pod nogi kłody.\nHm, czy ją uśmiercę? Mam już w głowie całe opowiadanie, razem z końcówką, więc.. Jestem jak na razie cicho.\nDziękuję bardzo za taki długi komentarz. :)\nHm, literówki powiadasz? Gdy znajdę wolną chwilę spróbuję je wyłapać.\nVilene 24 lipca 2014 23:24\nDzień dobry, wspaniały rozdział, nic więcej nie umiem w tym momencie powiedzieć, dziękuję, do widzenia.\nMrs M. 25 lipca 2014 09:38\nDzień dobry, dziękuję, do widzenia. xD\nCrucio 25 lipca 2014 03:30\nHermiona jednak wybrała mugolski świat, co mimo wszystko nieco mnie dziwi. Jej rodzina nie rozpadła się przez magię, a przez brak zrozumienia ze strony rodziców, szczególnie ze strony matki. To było tak, jakby wysłali ją do szkoły z internatem - wymówka, że zawiniła magia, jest po prostu śmieszna. Nie cierpię jej matki, a wykreowana jej postać w ten sposób była sporym zaskoczeniem.\nJest to drugie opowiadanie jakie czytam, gdzie rodzice nie są czyści i dobrzy, jacy powinni być. Muszę przyznać, że nie lubię ich takich - wolę kochanych rodziców-dentystów, którzy tęsknią za swoją córeczką i strasznie się o nią troszczą, więc za każdym razem, kiedy trafiam na jakiegoś ficka, właśnie w ten sposób myślę. Tym razem błędnie.\nEch, wciąż czuję (?) jakieś dziwne zgrzyty w głowie. Okej, ma dziecko. Ale JAK mogła odciąć się od magicznego świata, który był jej drugim domem przez kilka ładnych lat? Gdzie jest "druga" rodzina, która przyjmowała ją za każdym razem do siebie chociaż na kilka dni przed wakacjami czy na święta? Wszyscy przyjaciele? Gdzie zniknęli? Mam nadzieję, że zostanie to wkrótce wyjaśnione, bo zdecydowanie nie da mi to spokoju. Chyba lubię "wszystko" wiedzieć, jak stara Hermiona. :)\nMam tak, że jak coś się pojawi w mojej głowie, od razu muszę to zapisać (by nie zapomnieć). Po napisaniu tego wyżej i tego niżej również (taki piękny chaos tutaj) dokończyłam rozdział i kilka rzeczy się wyjaśniło, jednak na miejscu Ginny czy Harry'ego nie spoczęłabym, dopóki nie odnalazłabym jej żywej. :)\nZ drugiej strony Hermiona okazuje się dość słaba w stosunku do zniewagi. Gdzie podziała się uparta Gryfonka, która zawsze stawiała na swoim? Która zanosiła się gniewem i oburzeniem, ale równocześnie wykazywała mnóstwo empatii, zrozumienia, dobroci, troski i pomocy? Wykraczasz poza ramy obrazu, w której zwykłam widzieć Hermionę. Czy to dobrze, czy źle - nie mam pojęcia. :)\nNapisałaś, że mogła wybrać każdy kraj, a potem wspomniałaś o Londynie, co samo siebie wyklucza, bo Londyn nie jest krajem, tylko miastem. :P I wszystko dzieje się na obrzeżach Londynu (prawda?), a lekarka wspomina o Stanach Zjednoczonych dodając, że nie znaczy to, że w Europie nie ma dobrych szpitali... Ale dlaczego nie o Wielkiej Brytanii?\nOpowiadanie jest nieco przytłaczające - wciąga i wciąż czuć niedosyt po każdym skończonym rozdziale, ale mimo wszystko cała otoczka jest smutna, melancholijna i jakby pozbawiona nadziei. Początkowo pojawia się Hermiona - samotna matka z czteroletnią córeczką, która jest jej całym światem. Kobieta sama wspomina, że gdyby nie córka, już dawno by się poddała. Jest wzmianka, że nie ma nikogo i ledwo sobie radzi, ciężko pracuje na utrzymanie siebie i Sophie. Jest również mowa o tym, że rodzice się od niej odwrócili i starych przyjaciół również zabrakło. Przez rozpad rodziny zniknęła z magicznego świata i przeniosła się na obrzeża Londynu. Zaczęła pracę jako recepcjonistka, nienawidząc swojego szefa. Prócz kilku odbytych rozmów ze swoją koleżanką i obecnością swojej córki, wszystko w jej życiu jest złe i smutne. Ma się wrażenie, jakby Hermiona była cały czas przybita - być może przygniata ją przyszłość. Nie było nigdzie miejsca na żarty, na głośne wybuchy śmiechu i niezrównaną radość. Sophie płacze i ma koszmary, a jej mama wciąż zatraca się w niewesołych wspomnieniach. Później okazuje się, że jej córka ma białaczkę. To przechyla czarę po raz kolejny na tę "gorszą" stronę i w jakiś sposób podłamuje kobietę.\nCzuję ciężar - być może zbyt dużo tych złych emocji naraz.\nCrucio 25 lipca 2014 03:31\nCzęść dalsza (ograniczenie znaków):\nPojawia się również Draco, którego zabita deskami przeszłość również nie ominęła i wciąż daje o sobie znać. Zostaje lekarzem, tak jak Hermiona przenosząc się do mugolskiego świata, by zacząć od nowa i odkupić swoje winy. Jedynym jego codziennym kompanem jest pies, a poza tym nie ma nikogo prócz przyjaciółki-pielęgniarki. Cienie przeszłości gnębią go, a on mimo wszystko stara się na nowo zacząć żyć. Tutaj również nie ma powodów, by zacząć się śmiać; nie ma miejsca na żarty, na śmieszne docinki; wszystko pozostaje smutne i melancholijne, tak, jak w poprzednich sytuacjach.\nTwoje opowiadanie jest naprawdę bardzo, bardzo dobre! Nic nie jest odpychające, beznadziejne czy oklepane. Masz ciekawe pomysły i zaskakujesz nimi co rusz czytelników. Adres bloga i belka nawiązują do całego klimatu opowiadania - "jakby podły nastrój nie opuszczał nikogo".\nWow, poza tym ktoś tak dobry komentuje moje opowiadanie - powinnam być dumna!:) Dziękuję bardzo za tak świetnego bloga, za tak świetną historię i z niecierpliwością wyczekuję kolejnego rozdziału. :)\nPS Za błędy pardon.\nMrs M. 25 lipca 2014 09:59\nOjeju, jaki długi komentarz! Spróbuję na niego odpowiedzieć, chociaż nie wiem czy mi się uda.\nHm, Hermiona powiedziała "Magia zniszczyła wszystko, co było mi bliskie." Był też fragment, gdy matka Hermiony powiedziała, że nie tyle co boją się magii, a się nią brzydzą. Ale masz rację - ich rodzina rozpadła się przez brak zrozumienia. Nie zrozumieli, że ona chciała ich w ten sposób ochronić.\nOch, czasem trzeba coś zmienić. xD\nOdcięła się od magicznego świata, tak jak prosił ją ojciec. Zauważ, że Hermiona chciała poinformować swoich przyjaciół, ale rodzice kazali zostawić ich w spokoju. W końcu się poddała i zrobiła tak, jak prosili. Było także napisane, że w gazetach była afera o zniknięciu Hermiony, więc przyjaciele nie zostawili jej zniknięcia bez żadnego komentarza. A może nadal ją szukają? Tego nie wiesz. :P\nHm, ja również nie mam pojęcia. Hermiona jeszcze pokaże tą swoją upartą stronę, dążącą do swojego. Jak? Myślę, że spokojnie można się tego domyśleć.\nOch, ale gafa! Pisałam rozdział dość szybko i nie zwróciłam na to uwagi - zaraz poprawię ten błąd.\nHm. Hermiona mieszka na obrzeżach Londynu. Postanowiła nie przeprowadzać się do innego kraju myśląc, że raczej nie będą jej szukać w Anglii - przecież mogła wybrać każde miejsce na świecie, więc czemu miałaby nadal mieszkać w Londynie?\nLekarka wspomniała, że w Europie jest wiele dobrych klinik onkologicznych, ale jedna z najlepszych na świecie znajduje się w Denver, w Stanach Zjednoczonych. A w Denver mieszka Draco. Wspomniałam o tym w poprzednim rozdziale, albo i nawet jeszcze wcześniejszym.\nHm, szczerze powiedziawszy taki był mój cel. Chciałam, żeby te rozdziały były nieco smutne, żeby było widać, że bohaterowie mają trudno w życiu, a bolesne wspomnienia, o których chcieliby zapomnieć, wciąż wracają.\nHm, rzeczywiście nie ma tych śmiechów, żartów, ale napisałam w tym rozdziale "To dzięki niej dni, wydające mi się takie same, były wypełnione wspólnymi zabawami, głośnymi śmiechami (...)". Gdybym miała opisywać wszystko od jej narodzin, nie wiem czy starczyłoby mi życia. :P Taaak, białaczka przechyliła szalę na gorszą stronę, jednak Hermiona nie podda się tak łatwo. Będzie walczyć.\nHm, czujesz ciężar - zbyt dużo emocji na raz. Teraz jestem trochę zagubiona, ponieważ pod poprzednim rozdziałem, o ile dobrze pamiętam, zarzucono mi mniej opisów emocji itd.\nPo całym komentarzu miałam wrażenie, że nie do końca wszystko Ci się spodobało. Więc cieszę się, że jednak Ci się choć trochę podoba. :)\nAch, miałam napisać to samo o Tobie! Jesteś świetną pisarką, a zechciałaś przeczytać moje rozdziały i zostawić swoją opinię - jest mi bardzo miło!\nJeszcze raz dziękuję za tak długi komentarz; na te pod wcześniejszymi rozdziałami odpowiem jutro, lub w niedzielę, jako że właśnie wyjeżdżam. :)\nCrucio 28 lipca 2014 11:19\nPrzyczepię się tylko do jednego (paskuda) - nie miej wrażenia, że mi się aż tak nie podobało, bo jesteś genialną osobą, wspaniale piszesz i wszystko cudownie się czyta. A drobiazgi do których się przyczepiłam nie mają w ogóle znaczenia. ;) Więc żadne "choć trochę podoba", bo podoba mi się bardzo, bardzo mocno, kochana! I dziękuję za taką wyczerpującą odpowiedź, doceniam:*\nMrs M. 28 lipca 2014 20:12\nAch, jaka paskuda, wręcz przeciwnie! Dziękuję, dziękuję. Uwaga, zaraz się zarumienię. :)\nLubię odpowiadać na wszystkie komentarze, więc odpowiadanie na Twój było dla mnie przyjemnością. :)\nLayls 25 lipca 2014 13:34\nNa początku zacznę mój jakże cudowny komentarz słowami " Chyba Cię zabiję Mrs. M" !\nDlaczego ty to robisz i mi, i Sophie ????\nOna była taka cudowna,urocza , a tu nagle wpada Mrs. M i baaaam !\n" Melinie daj mi do niej cierpliwość"\nJeżeli będzie z Sophie źle to nie będzie tak miło , pamiętaj !\nSwoją opinię wyraziła jak zawsze urocza i piękna\nLayls :) xd\nMrs M. 26 lipca 2014 22:00\nCzekałam na to. xD\nA wiesz, głównie dlatego, że właśnie taki miałam pomysł. Chcę się sprawdzić i zobaczyć, czy uda mi się coś takiego napisać.\nKwestia Sophie jest już zaplanowana i nic jej nie zmieni. :)\nManea Divina 25 lipca 2014 13:41\nNo to wchodzimy w najgorsze.. Niby sie spodziewałam, ale przyznam się szczerze, że mną wstrząsnęło. Nie wyobrażam sobie takiej sytuacji - strata dziecka jest najgorszym co może spotkać matkę... Dlatego też nie do końca rozumiem zachowanie pani Granger. Jest zła i rozgoryczona okej, rozumiem, ma powód, ale dlaczego od razu wyrzuca swoją córkę za próg i nie chce jej znać? Ciężko mi to pojąć :x\nRozdział świetny. Nie potrafiłam oderwać się ani na moment, naprawdę. Piszesz świetnie, wciągająco i dojrzale.\nPrzepraszam, że tak późno, ale też jestem zarobiona :x czekam na kolejny!\nMrs M. 26 lipca 2014 22:02\nDziękuję! Twoja opinia jest dla mnie bardzo ważna, więc cieszę się, że udało mi się Ciebie nieco zszokować, no i spodobało Ci się. ;)\nLumossy 25 lipca 2014 14:22\nNie spotkałam jeszcze opowiadania dramione, w którym:\na) Hermiona miałaby dziecko z Woodem i..\nb) ... to dziecko zachorowałoby na białaczkę.\nJestem obecnie w absolutnym szoku. I spodziewam się po Tobie wszystkiego - nawet tego, że możesz biedną Sophie uśmiercić.\nA tak zbaczając z tych smutnych tonów, bo nie tylko wokół nich się opowiadanie to kręci, to uwielbiam moment (z któregoś z wcześniejszych rozdziałów) jak Hermiona tańczy z córką w kuchni przy piosence z radia. Rozczuliła mnie <3\nCzekam na nowy rozdział bardzo niecierpliwie :D\nMrs M. 26 lipca 2014 22:04\nA więc cieszę się, że udało mi się Ciebie zaskoczyć. :)\nKurde, teraz wychodzę na nie wiadomo jak złą. :c\nTak, była ta scena! Żeby nie było, że moje opowiadanie jest takie smutne.\nNela B 25 lipca 2014 15:24\nOkej, muszę się uspokoić...No rany, mam łzy w oczach ! :CCC\nAle zacznijmy od początku. Więc jak zawsze, wszystko jest idealnie opisane. Fajnie, że w końcu wyjaśniło się czemu Hermiona opuściła wszystkich. Trudno było mi uwierzyć , że została do tego zmuszona, przekonana przez rodziców i to z takiego błahego nawet powodu. Ale jak napisałaś jej mama faktycznie musiała się zmienić. Strasznie mi żal Harry'ego i Gin, Rona. Stracili przyjaciółkę..\nDobra teraz dalej. OMG ONA MA BIAŁACZKĘ !!!\nJeju nasz kochana, malutka Sophie jest choraa...Jejku nie no...Jedynym plusem jest chyba to, że spotka Dracona w tej klinice w Denver.\nWiesz jaka jestem wkurzona, że nie wiem co będzie dalej ?? :((\nTwoje opowiadanie jest niezaprzeczalnie cudowne !!!!\nRozumiem Cię, u mnie też już od dawna nie ma rozdziału, pojawi się dopiero w pon jak co ;). Ech te wakacje...:)\nZ bólem serca, pozdrawiam i życzę weny <333\nNela B 25 lipca 2014 16:45\nA i jeszcze jakbyś mogła mnie zawiadamiać o nowych notkach, bo właśnie jak widać jestem zawsze opóźniona ;)\nMrs M. 26 lipca 2014 22:11\nOjeju, naprawdę masz łzy w oczach? Więc jest mi dość miło.\nCieszę się, że zadowoliłam cię opisami, staram się je pisać nieco dłuższe, chociaż wiem, że niektórzy ich nie lubią, no ale cóż - muszę się jakoś rozwijać.\nJako jedyna zauważyłaś to, co powiedział tata Hermiony - że matka Hermiony się zmieniła. Poza tym zaczęła brzydzić się magią i wszystkim z nią związanym; zaczęła odsuwać od Hermiony, gdy ta dostała list z Hogwartu - napisałam o tym. :)\nSophie ma białaczkę, tak. Na szczęście ja wiem co będzie dalej! :P\nDziękuję, dziękuję. Bardzo dziękuję, naprawdę.\nCieszę się też, że mnie rozumiesz. Naprawdę nie wiem jak jeszcze wytrzymam ten miesiąc, chociaż wolę chyba spędzać te dni tak, niż wrócić do szkoły....\nPromise 25 lipca 2014 17:49\nOkropnie zachowała się matka Hermiony! Nie rozumiem jak można coś takiego powiedzieć własnemu dziecku, w szczególności w chwili, gdy dowiadujesz się, że zostajesz babcią! Biedna Hermiona, i biedna Sophie! Jest tak młoda, a tyle już przeszła i tyle jeszcze przed nią! To takie niesprawiedliwe...\nMrs M. 26 lipca 2014 22:12\nMama Hermiony od dłuższego czasu szykowała się do tej rozmowy, a ciąża przechyliła szalę i przyśpieszyła tę rozmowę.\nMasz rację - jeszcze wiele przed Hermioną, jak i Sophie. Dużo przejdą.\nTyśka 28 lipca 2014 14:17\nMrs M. 28 lipca 2014 20:08\nArisuyo Chan 28 lipca 2014 19:37\nMój komentarz chyba zniknie w tym tłoku :c\nZdziwiła mnie reakcja mamy Miony, wydawało mi się, że to dobra kobieta i będzie się cieszyć, ale no - każdy inaczej przedstawia postacie.\nNo i mała ma białaczkę... Przecież to jest ogromna tragedia :c Mam nadzieję, że Dracze wyleczy Sophie albo zrobi cokolwiek! Domyślam się, że ona może umrzeć i to mnie smuci, bo nikomu nie życzę takiego losu :c\nLiczę na happyend, jakieś radosne nowiny w następnym rozdziale\nMrs M. 28 lipca 2014 20:11\nAleż skąd, nic nie zginie! :)\nMasz rację, inaczej przedstawiłam jej postać, niż w innych opowiadaniach.\nTak, białaczka jest okropną chorobą i tragedią dla całej rodziny - tutaj to tragedia dla Hermiony. Czy Sophie umrze? Na to pytanie odpowiecie sobie wy sami czytając kolejne rozdziały. :)\nNo i ogromnie się cieszę, że mam nową czytelniczkę!\nfioletoowa 31 lipca 2014 00:29\nPowinnam o tej porze spać, a co robię? Czytam Dramione. Co się ze mną dzieje, doprawdy nie wiem, ale to Twoja wina, M., i Twojego cudownego opowiadania. Nie, wróć, nie cudownego, raczej intrygującego i wciągającego. Bo jak można nazwać historię cudowną, w której autor posuwa się do TAKICH rzeczy. Zaiste okropne, nie rób tak więcej, dostałam palpitacji serca, gdy przeczytałam o chorobie Sophie. Czy Ty masz uczucia? Pewnie nie, skoro zdecydowałaś się na taki, a nie inny krok. To boli, wiesz? Ech, a co ja się będę, sama wiesz najlepiej ;____;\nOjć, mama Hermiony zły bohaterem? Podoba mi się! Zwykle są to starzy, dobrzy, mili i nudni dentyści, a tu widzę pani Granger ma nie tylko pazurek, ale i żadnych śladów moralności. Nie wiem czemu, ale ten pomysł przypadł mi do gustu - jestem na tak!\nA teraz moje Ty kochanie - co się dzieje? Brak weny? Brak chęci? Jest lato, słoneczko świeci, ptaszki śpiewają, fruwają, srają na głowę niewinnym przechodniom, a Tobie brak weny do pisania? Mam nadzieję, że sierpień będzie dla Ciebie przyjemniejszym miesiącem i uda Ci się napisać dla nas szybciutko kolejny rozdział. Nie ma mnie dwa tygodnie (zaczynając od jutra), więc proszę o łaskę i litość nad biedną Natalią, gdy będzie wracała umordowana z obozu harcerskiego, a w jej głowie będzie tylko jedno pytanie - czy jest nowy rozdział u M.? Jeśli nie chcesz żebym ukradła samochód rodziców po przyjeździe i przyjechała do Ciebie, dając Ci solidnego kopa w tyłek, to bierz się za pisanie :* (wierz mi, nie chcesz, nie mam prawa jazdy *jeszcze*, a znajdę Cię nawet na końcu świata *przy okazji potrącając kilku przechodniów - tak, jestem do tego zdolna*).\nŚlę do Ciebie wenę i swój język (czy raczej palce), bo trochę za bardzo się rozpisałam. Trzymaj się ciepło, korzystaj z pogody, wychodź jak najczęściej się da, baw się dobrze i pamiętaj o blogu (ja Ci o nim na pewno nie dam zapomnieć :*)\nP.S. Komentarz spóźniony, ale trochę dłuższy niż poprzednie, ha!\nMrs M. 31 lipca 2014 16:50\nJasne, jasne, teraz zwalajcie wszystko na biedną M, bo czemu nie. ;_; A tak w ogóle to bardzo dziękuję za nazwanie mojej historii cudowną - nie, wróć - intrygującą i wciągającą. Hm, chyba właśnie chciałam Was zaskoczyć chorobą Sophie. I cóż, chyba mi się udało. Hm, czy mam uczucia? Nie wiem sama... To nie mi oceniać. Chociaż wydaje mi się, że trochę ich mam.\nAch, pierwsza osoba napisała, że podoba się zły charakterek pani Granger. Uf. Kamień z serca.\nBrak weny, brak chęci, wszystko po kolei! Ja też mam taką nadzieję, że sierpień będzie obfity w przyjemniejsze wydarzenia, chociaż wcale się na to nie zapowiada.\nHm, dwa tygodnie? Myślę, że przez taki czas uda mi się napisać rozdział. O ile powróci wena i chęci, a zmęczenie odejdzie precz. Na chwilę obecną wracam do domu z pracy i od razu kładę się do łóżka, bo nie mam siły nic więcej robić.;_; Haha, możesz przyjechać, zapraszam! Może nawet coś ugotuję na Twoje przybycie? :D\nDziękuję, dziękuję. Może w końcu coś się ruszy. Ja o blogu pamiętam i nigdy nie zapomnę - ale pytanie czy inni o mnie pamiętają?\nCharlotte Petrova 31 lipca 2014 18:25\nZaskoczyłaś mnie, naprawdę, białaczka? Powiem tylko, że nie spodziewałam się, naprawdę! Ta wiadomość mną doszczętnie wstrząsnęła, i niesamowicie zaskoczyła :)\nPowiem szczerze, że robi się coraz ciekawiej, już nie mogę się doczekać kolejnego rozdziału.\nMrs M. 31 lipca 2014 20:47\nChciałam Was zaskoczyć, więc nawet się cieszę, że mi się to udało. :)\nKolejny rozdział... Muszę trochę pomyśleć.\nKatarzyna Pisze 1 sierpnia 2014 21:27\nbiedna sophie, na szczęście mamy do czynienia z hermioną, a ona zawsze sobie poradzi; teraz pozostaje czekać na podróż i spotkanie z draco\nMrs M. 2 sierpnia 2014 13:03\nNooo, czy Hermiona sobie poradzi..? To się okaże. Podróż postaram się opisać w kolejnym rozdziale, ale nie wiem, czy mi wyjdzie, ponieważ Hermiona ma dużo do załatwienia przed wyjazdem. :)\nFelix Felicis 2 sierpnia 2014 04:07\nAle mi szkoda małej Sophie :( miejmy nadzieję, że Herm szybko coś zaradzi :) w dodatku szczerze mówiąc nie spodziewałam się takiego zachowania u matki Hermiony. W każdym fanfiku napotykałam tę miłą i opiekuńczą wersję, a tutaj taki myk :D teraz tylko spotkanie z Draco po latach. Jedynie myślę, że będą się z początku chociaż tolerować że względu na okoliczności. A później że dobrze się zaopiekuje samotną matką-Granger. :P No nic czekam, czekam i się doczekać nie mogę. =) masz moje zapewnienie że będę tu częstym gościem.\nJedynym słowem: super :D\nW wolnej chwili zapraszam na mój blog:\nPozdrawiam serdecznie i życzę dużo dużo weny aż do epilogu :)\nMrs M. 2 sierpnia 2014 13:09\nPrzed Hermioną jeszcze długa droga, tak samo jak i przed Sophie.\nHaha, no tak, trzeba troszkę rozmaitości. :D Wszędzie jest dobra i kochana, a u mnie zimna i nieczuła.\nDobrze myślisz. :) Wiadomo, że nie będą się kłócić o byle jakie sprawy, kiedy Sophie może umrzeć. Ale nic więcej już nie mówię!\nCieszę się z nowego czytelnika! Witam, witam. Mam nadzieję, że będziesz zostawiała po sobie komentarze z opiniami. :)\nWejdę do Ciebie, gdy znajdę wolną chwilę.\nNever 3 sierpnia 2014 22:54\nWitaj M! :D\nDziś wpadam do ciebie na chwilę, choć twój blog jest na mojej liście "przeczytać i zacząć się wreszcie udzielać ty leniwa krowo". Zrobię to w najbliższym czasie, bo bardzo podoba mi się klimat jaki budujesz :>\nNo, ale do rzeczy. Wpadam, by przekazać ci nominację do Liebster Award. Także proszę, bo uważam, że zasługujesz i jestem ciekawa jak odpowiesz na moje pytania :)\nMrs M. 5 sierpnia 2014 16:28\nDziękuję, zaraz zabiorę się za odpowiadanie na pytania. :)\nPrincess Andromeda 4 sierpnia 2014 14:00\nNigdy nie spodziewałabym się, że rodzice Hermiony tak ją potraktują ;/\nJak wgl można powiedzieć swojemu dziecku takie rzeczy ?!\nNo tak, rodzą się potwory i później mają dzieci ;c\nEch, sorry, że tak późno komentuję, ale nie miałam ostatnio czasu ;c\nEch, SOphie jest taka słodka <3\nA Rudolf to kto ? Przeoczyłam coś ? xD\nDobra, zmykam ;)\nMrs M. 6 sierpnia 2014 09:08\nAno można, można. :D\nRudolf to nieodłączny przyjaciel Sophie - miś.\nQuarellia 5 sierpnia 2014 20:57\nMuszę ci powiedzieć, że cholernie dobrze piszesz. Przeczytałam dzisiaj obydwa twoje blogi i doszłam do wniosku, że twój styl pisania bardzo przypadł mi do gustu. Na początku twojego poprzedniego bloga miałaś jeszcze ciutek nieokrzesany styl, ale jakby każda autorka miała twoje zdolności choćby na końcu historii byłabym wniebowzięta. Zawsze powtarzam sobie, że blog jest dobry, kiedy w czasie czytania nie mam ochoty, co chwila poprawiać autorki, bo ja bym to napisała inaczej, użyła innego sformułowania, u ciebie ta sytuacja w całej twórczości zdarzyła sie tylko kilka razy na sporą ilość marteriału, bo nikt nie jest idealny. Dodatkowo twoją korzyścią są niebanalne i innowacyjne pomysły, oczywiście momentami stosujesz triki, które utarły się wśód osób tworzących Dramione jak znęcanie się Lucjusza nad Narcyzą ale nie można być we wszystkim orginalnym\nPrzechodząc już bezpośrednio do tej historii. Narracja na Wybitny. Mówię zupełnie serio, jakby byłaby to książka, nie powiedziałabym, że została napisana przez amatorkę. Opisy nie są na siłę, są integralną częścią tekstu. Klimat jest dobrze waważony. Bohaterowie są melancholijni, ale nie dramatyzują. Akcja rozwija się w dobrym tempie, pomału i starannie budując do spotkania głównych bohaterów. Plus pomysły: kiedy przeczytałam, że Hermiona jest samotną matką wychowującą dziecię o blond lokach, zaczynałam się bać że to kolejna historia, gdzie ojcem jest Draco, a jednak nie mamy tu Wooda; matka wyrzucająca Hermionę na bruk i nie przepadająca za magią -świetne i uzasadnione, plus białaczka Sophie - która swoją drogą jest tutaj dzieckiem z własną osobowością, a nie małą laleczką, co się chwali.\nNo to teraz troszkę, rzeczy które mi przeszkadzają: coś, bez czego ta historia, by nie powstała, czyli akcja Granger-Wood; wydaje mi się ona troszkę zbyt nieodpowiedzialna jak na Hermionę, dodatkowo to, że daje szefowi sobą pomiatać też nie pasuje mi to do jej charakteru; inna rzecz, nie wiem po co umieściłaś scenę Malfoy - Parkinson, wydaje mi się ona średnio potrzebna, chyba że masz w niej jakoś ukryty plan na rozwinięcie tej relacji w przyszłości. Uprzedzam, że to moja subiektywna opinia i nie mam prawa zmieniać twojej wizji, to po prostu, rzeczy ktore mi zgrzytają.\nJestem bardzo ciekawa dwóch rzeczy. Dlaczego Malfoy wylądował w mugolskim świecie? Bo musiało to być coś mającego na niego kolosalny wpływ. Nie wyobrażam sobie Draco tak po prostu odrzucającego wszystkie uprzedzenia do mugoli i żyjącego bez magii. Jestem rownież ciekawa jak rozwiążesz sytuację pt. przychodzi Granger do lekarza a tam Malfoy. Bo może to pójść w wielu kierunkach.\nMrs M. 6 sierpnia 2014 09:28\nNaprawdę bardzo dziękuję. To miłe czytać, że komuś podoba się to, co piszę. Haha, mój poprzedni blog był moim pierwszym jakimkolwiek tworem - były to moje początki pisania, więc przez cały czas starałam się uczyć, brałam rady czytelników do serca. Dziękuję też, że po przeczytaniu mojej poprzedniej historii zdecydowałaś się wejść na tego bloga. :)\nJejku, jeszcze nigdy nikt nie powiedział mi tak miłych słów. Naprawdę bardzo dziękuję. Myślę, że jeszcze wiele muszę się nauczyć i przede mną bardzo długa droga.\nNie mogłabym zrobić z Draco ojca Sophie. Nie, nie. Zbyt wiele czytam takich blogów.\nCo do tego, co Ci przeszkadza - Hermiona przeszła wiele i jeszcze wiele przed nią. Pod wpływem wszystkich wydarzeń zmieniła się, stała się ostrożniejsza itd. Jeśli chodzi o jej szefa - Jacka - opiszę to bardziej w kolejnym rozdziale. Hermiona teraz rozpocznie przemianę; będzie walczyła o życie córki i zrobi wszystko, by ta nie umarła.\nScena Malfoy - Parkinson może i jest mało potrzebna, ale masz rację, mam swój plan. Pansy się jeszcze pokaże w kolejnych rozdziałach.\nDlaczego Draco wylądował w mugolskim świecie? To wszystko będzie opisane, nie wiem czy w kolejnym rozdziale, czy jeszcze kolejnym, ale na pewno będzie to wyjaśnione.\nJeszcze nie wiem jak rozwiążę tą sytuację; muszę pomyśleć. Może w końcu przyjdzie mi to głowy jakiś pomysł.\nDziękuję za taki długi i szczery komentarz. Cieszę się, że napisałaś, co Ci przeszkadza, ale też co Ci się spodobało. Dziękuję. :)\nMagda Wawrzynek 6 sierpnia 2014 10:51\nOjejku, M. Ty to potrafisz chwycić z serducho i wypruć flaki. M. zawodowiec <3\nBardzo martwię się o Sophie. Biorę ją troszkę za moją siostrę, bo ten mały potworek też ma cztery latka, blond włoski, a w przedszkolu wciąż siedzi w kącie :D\nGdyby coś się stało mojej Milence, chyba denerwowałabym się tak jak moja mama.\nTatuś też się ulotnił, ale ja nie o tym.\nTo okropne, to jak matka potraktowała Hermionę. Mama powinna być jej największym oparciem, najlepszą przyjaciółką. Bała się magii - ale czy to powód, by wyrzec się dziecka, które nosiła pod własnym sercem ?\nNaprawdę, jest mi z tego powodu smutno. Dochodzi do tego jeszcze białaczka małej Sophie. To straszne. Mam nadzieję, że w Denver Draco *bo to przecież oczywiste xD* pomoże Hermionie. Że wyleczy Sophie. I że będzie padać Wizzolami z nieba.\nMrs M. 8 sierpnia 2014 12:40\nWypruć flaki, tak bardzo smaczne. Dzięki. C:\nPrzed Sophie jest bardzo długa droga.\nNo tak jakoś wyszło. xD\nHm, czy Draco pomoże wyleczyć Sophie? Dowiecie się tego podczas czytania kolejnych rozdziałów.\nKikyo Beta 8 sierpnia 2014 09:39\nRozkleiłam się... Strasznie realistycznie opisane. Chyba będę wpadać częściej. :)\nCieszę się, że udało mi się chwycić Ciebie za serce. :)\nSalvio Hexia 8 sierpnia 2014 13:22\nKurde, M. Jak to możliwe, że nie czytałam nowego rozdziału? No jak?:(\nJest on twoim najlepszym rozdziałem na tym blogu, twój cholerny debiut.\nAkcja toczyła się tak szybko, że nie wiem, kiedy rozdział przeczytałam... cudo!\nSzczerze mówiąc to pamiętam, że coś mi się nie podobało, jakiś wątek, ale kompletnie zapomniałam, co to było, bo .... no jezu, jestem kurde zauroczona tym rozdziałem, że mam zacmienie umysłu. :(\nCzekam na dramionów... bardzo, bardzo czekam!\nMrs M. 8 sierpnia 2014 13:39\nNo nie wiem jak to możliwe. :C Myślałam, że o mnie zapomniałaś!\nSerio jest najlepszy? Mam inne wrażenie. xD\nOch, weź sobie przypomnij. Chciałabym wiedzieć. Może białaczka Sophie Ci się nie spodobała?\nDramiony niedługo, ale na pewno nie będzie ich w kolejnym rozdziale.\nEdyta Hellwig 13 sierpnia 2014 21:45\nOwlShadow 30 sierpnia 2014 16:52\nDobra, przyznaję się, jestem chora psychicznie,bo jak przeczytałam objawy to już wiedziałam, że to białaczka i przez to od razu na twarzy wyskoczył mi wielki banan. Tak, wiem, to nieodpowiednie i naganne zachowanie z mojej strony. Wiesz, że w mojej miniaturce rozważałam ALL, ale w końcu zdecydowałam się na przewlekłą białaczkę szpikową? :3 Tak, to chore, ale cóż, takie życie przyszłego studenta medycyny :D (hematologio, nadchodzę! xD)\nPS Długaśny komentarz dostaniesz pod ostatnim rozdziałem ^^\nPS Ej, serio, poprawiłaś mi humor tą białaczką... ;______;\nAnonimowy 21 września 2014 08:23\nMoja biedna Sophie... ;c Przez Ciebie płacze.\nRozdział bardzo ciekawy i co najważniejsze zaskakujący. Nie moge się doczekać spotkania Dramione.\nturtledove 22 listopada 2014 22:41\nuuu czyli jednak sie spotkają\nPanna T . 1 stycznia 2015 22:44\nBiałaczka? Widzę, że ktoś tutaj przewiduje moje choroby :) . Rozdział naprawdę fantastyczny, wszystko tak dokładnie opisujesz, jestem naprawdę pod wrażeniem.\nSzkoda mi Sophie i Hermiony i szczerze mówiąc zawiodłam się na tym, że jednak Granger wyparła się magii. Cóż, jej matka również nie była zbyt mądra, jednak każde opowiadanie inne. Ogólnie jestem zadowolona i mam nadzieję, że Draco zaopiekuję się naszą małą i Gryfonką. :)\nAnonimowy 12 grudnia 2015 04:20\nO kurcze. Aż mi się płakać zachciało jak czytałam że Sophie ma krwotok z nosa i ledwo żyję. Potrafisz opisywać takie straszne rzeczy. Nie dziwię się, że Hermiona tak kiepsko się trzyma. Spadło to na nią jak grom z jasnego nieba. Mimo to myśli logicznie i juz zaczyna walczyć o zdrowie Sophie. Szkoda, że w tym rozdziale nie było nic o Draco.\nArcanum Felis 23 września 2017 15:23\nNawet nie wiem, jak skomentować ten rozdział. Ciężko mi cokolwiek napisać, bo nadal nie mogę wyjść z szoku. Białaczka? W czwartym rozdziale... zapowiada się bardzo emocjonująco. Zawsze szkoda mi dzieci, szczególnie tych, które chorują na takie straszne choroby. Wyjazd do Denver daje nadzieję na spotkanie Draco i Hermiony. I chyba tylko to mnie cieszy w tej chorobie.\nMuszę jeszcze wspomnieć o matce Hermiony. Nie spodziewałam się tego, że może się tak zachować wobec swojej córki. Kazać jej zniknąć, bo zaszła w ciążę? Była dorosła, więc co w tym złego? Oczywiście nie miała męża, no ale i tak jestem zaskoczona. Dobrze, że chociaż ojciec Hermiony zachował się tak, jak powinien. Brawa dla niego!\nPS. Na bloga trafiłam/em dzięki Akcji komentatorskiej „Magiczne Smakołyki”.


Metamorfoza przyjaciółek - Wizaz.pl\nPoprzedni artykuł: Przez sterczący brzuch unikasz dopasowanych sukienek? Znamy na to spos... Następny artykuł: Czy Agnieszka Jastrzębska schudła? Jej zdjęcie w bikini nie pozostawia...\nKiedyś razem imprzowały, dziś razem ćwiczą. Dwie przyjaciółki przeszły spektakularną metamorfozę!\nFitness, 17.07.2018, 16:49\n, tagi: odchudzanie, metamorfozy\nDwie najlepsze przyjaciółki w ciągu zaledwie pięciu lat całkowicie zmieniły swój styl życia i wygląd. Teraz zdrowsze, szczuplejsze i ładniejsze najlepsze kumpele zachęcają innych do zmiany.\nAerin Gaines i Gwen Swanson poznały się w podstawówce i od tamtej pory są nierozłączne. Przez lata razem chodziły do szkoły, imprezowały i... tyły. Pięć lat temu zapragnęły zmienić swój wygląd i - oczywiście razem - zaczęły ćwiczyć i inaczej się odżywiać. Zmiany, jakie zaszły w ich wyglądzie i życiu, przerosły ich najśmielsze marzenia.\nZobacz także: Ta 22-latka ważyła 136 kilo, dziś wygląda jak modelka!\nNiedawno przyjaciółki opublikowały na Instagramie zdjęcia, na których widać je w 2013 roku i w 2018 roku. I trudno uwierzyć, że na obu fotach są te same kobiety. Starsze zdjęcie zostało zrobione przy okazji jakiegoś rodzinnego święta. Aerin i Gwen są na nim wystrojone i mocno umalowane. Na fotce zrobionej w tym roku obie kobiety są w sportowych strojach, bez makijażu i zarumienione po treningu. Wrażenie po porównaniu obu zdjęć jest niesamowite: zgrzane i nieumalowane 28-latki wyglądają o wiele lepiej niż odpicowane 23-latki!\nPost udostępniony przez Sweat Happy (@sweat.happy) Cze 26, 2018 o 1:10 PDT\nAerin Gaines i Gwen Swanson przyznały, że zaczęły trenować i inaczej się odżywać tylko po to, żeby schudnąć. Ale zmiany, jakie zaszły w życiu każdej z nich, były znacznie poważniejsze i nie dotyczyły tylko rozmiarów ciuchów.\nSzczerze mówiąc, zaczęłyśmy to robić, bo chciałyśmy "być chude" - tłumaczą przyjaciółki. - Ale szybko odkryłyśmy w sobie głęboką pasję dla zdrowia i fitnessu. Uświadomiłyśmy sobie, że dobrze jest czuć się dobrze, a ładny wygląd to tylko bonus.\nPost udostępniony przez Sweat Happy (@sweat.happy) Sty 16, 2018 o 12:48 PST\nJesteśmy pod wrażeniem metamorfozy przyjaciółek. Ale jesteśmy też przekonani, że było im łatwiej. Dlaczego? Bo wzajemnie wspierały się w swoich wysiłkach. Z wyników badania przeprowadzonego przez naukowców związanych z Uniwersytetem Dartmouth wynika, że osoby, które miały kogoś, z kim mogły ćwiczyć, z większym sukcesem traciły zbędne kilogramy niż ci, którzy trenowali w samotności.\nPost udostępniony przez Sweat Happy (@sweat.happy) Gru 26, 2017 o 6:49 PST\nZobacz także: Ta rodzina chodziła razem na siłownię. Sześciopaka dorobił się nawet... dziadek\nA wy co myślicie o historii dwóch odchudzających się przyjaciółek - zainspirowała was do treningów z najlepszą kumpelą?\nZobacz także: 5 sposobów, dzięki którym okres nie będzie koszmarem\n17 stycznia 2019, 15:48


Zawartość Lorduś - strona 3 - forum.benchmark.pl\nNie bajki, ludzie tak grafiki naprawiali. Na pclabie gościu zamrażarką naprawił jakiegoś 6800, tutaj ktoś się też chwalił, że piekarnik działa (najczęściej na "zimne luty" pomaga).\nŚciągasz chłodzenie, wkładasz na 10 minut do pieca rozgrzanego do 200 stopni Celsjusza, zakładasz chłodzenie. Pełna instrukcja na: http://www.youtube.com/watch?v=fX20mDeZ ... re=related Druga opcja to zamrożenie karty. Trzeba owinąć ją ręcznikami papierowymi, włożyć do worka plastikowego, szczelnie zamknąć i do zamrażarki. Potem rozmrażać, dla bezpieczeństwa koło 2 dni, żeby pozbyć się ewentualnej wilgoci.\nNowy zestaw, kilka pytań\nLorduś odpowiedział Alek345 → na temat → Komputery, zestawy komputerowe\nPłytkę można zmienić, ale na Asrocka 870 Extreme3 - chłodzona sekcja zasilania Wprawdzie 4+1 a nie 8+2 jak u Gigabyte'a ale zauważyłem, że Gigabyte stosuje 2 mosfety na cewkę w sekcjach 8+2, a u Asrocka w sekcji 4+1 zazwyczaj na jedną cewkę przypadają 3 mosfety - jeśli się mylę, to niech mnie ktoś poprawi, ale przez takie kombinowanie sekcje na obu płytach mają podobne możliwości. A jeśli o zasilacz chodzi, to polecam coś od Corsaira np. VX 550W A za pamięć nie ma co przepłacać - bierz http://www.ram.net.pl/product_info.php? ... s_id=50940 - jak trafisz na Microny to 1600MHz CL7 robisz z\nA jaki zasilacz i grafa? Także podpisuję się pod Athlonem X3 - sam mam takiego i jestem bardzo zadowolony. Świetny procesor za nie najwyższą cenę.\nLorduś odpowiedział temat → Benchmark i forum\nZapomniałeś o biadoleniu "ja mam tak słabego kompa, a tamten ma dużo mocniejszy. Jak wygram ,to obiecuję, że zacznę newsy pisać". Wiem, że wpisuje się to w pkt 2, ale jest to etap warty wyróżnienia\nCzy zasilacz wytrzyma ??\nLorduś odpowiedział pitersz15 → na temat → Obudowy i zasilacze\nCzy wytrzyma - być może. Spisz dane z tabliczki znamionowej, ewentualnie cyknij jej fotkę. Ale czy chcesz sprzęt ryzykować, skoro za ~100-140 zł można dobry używany zasilacz kupić?\nNie "krztusi się"?\n4. Do czego komp będzie głównie służył?\nTeż myślałem, że o OCZ chodzi, ale tekst dotyczył zasilacza Hipro\n[Kupię] kartę graficzną pci-e jak najtaniej\nLorduś odpowiedział sygxk4iz → na temat → Kupię\n2 skrajnie różne metody na uratowanie grafy: a) na kilka dni do zamrażarki lb b) na 10 minut do pieca 200 stopni Celsjusza Może pomoże\nLorduś odpowiedział zachcio → na temat → Komputery, zestawy komputerowe\nHipro? Ani to tragedia, ani wybitny produkt. Trochęza drogi ,w tej cenie są lepsze konstrukcje. Zestaw polecony przez Siwca jest dobry, ale można by trochę pokombinować. Biorąc Athlona X3 435 i płytę Asrock M3A770DE lub MSI 770-C45 oszczędzasz około 200 zł. Po sprzedaniu swojej karty (jakieś 300 zł powinieneś wyciągnąć) miałbyś 500 zł na nową kartę graficzną - Geforce GTS250, Radeon HD4850 lub HD5750 (ten ostatni z tej trójki najbardziej energooszczędny) będą szybsze i mniej kłopotliwe od twojej obecnej grafiki\nLorduś odpowiedział mokil → na temat → Procesory i płyty główne\n99% płyt z mostkiem południowym SB710 lub SB750 ma ACC = odblokowują rdzenie i cache w Phenomach i Athlonach (była bodajże jedna płyta MSI, gdzie w nowszej wersji zastąpiono SB600 SB750 ale nie poprowadzono nowych ścieżek na laminacie ) @mokil - recenzje obu płyt możesz przeczytać na portalu pccentre.pl - i ASrock i MSi wypadły bardzo dobrze EDIT: A z resztą, masz recenzje Asrocka M3A770DE i MSI 770-C45 oraz ASrock'a M3N78D - na nForce 720 - nieco tańsza płyta, z NCC, też można odblokowywać rdzenie. http://pccentre.pl/products/show/ASRock_M3A770DE/id=822 http://pccentre.pl/pr\nOj tam, oj tam. Brak drugiego pci-e i wszystkie sata wyprowadzone prostopadle to nie powód by nazwać płytę lipną. A ostatnio ludzie dostają ją na czarnym PCB A jeśli o płycie mowa to i tak najlepiej ASrocka M3A770DE wziąć.\nAMD PHENOM II X2 Dual Core\nLorduś odpowiedział TheWiktor1210 → na temat → Procesory i płyty główne\nAthlon X3 - obowiązkowy budżetowy proc, bardzo dobra wydajność za niedużą mamonę. W porównaniu do Athlona 240 wypada dużo lepiej - ten 3 rdzń jednak dużo daje. A płytę polecam albo MSI (polecony przez kolegę wyżej, bardzo udany model, z dobrym O/C) albo Asrock M3A770DE. No chyba, że szukasz płyty na DDR2 to wtedy szukaj ASrocka A785GXH/128M.\nZgadzam się co do procesora i chipsetu, ale płyta zwycięzcy, która przyjmie w swój zielony slot pci-e, zajęty obecnie przez HD3850, nowego HD5850 marki ASrock będzie I obudowa by mu się jeszcze przydała, bo ostatnie upały ukazały wszelkie słabości Tracera vel "hermetyczna szczelność"\nMobo do 250 zł z integrą AM3 + procek + ram\nLorduś odpowiedział dodzik18 → na temat → Procesory i płyty główne\nTo równie dobrze można coś na AM2 wziąć: 1 jajowy Athlon, płyta za jakieś 60 zł i trochę ramu\nWahania napięcia zasilacza, jaki TANI DOBRY zasilacz?\nLorduś odpowiedział Grubskee → na temat → Obudowy i zasilacze\nAmacrox 350W używany chodzi po jakieś 80 zł a napięcia trzyma dobrze, sprawdzałem\nhttp://img805.imageshack.us/img805/135/przechwytywanie2.th.png O/C nieduże ale za to jakie napięcie (komp w domu jest, pasi, żeby mało papu brał...)\nLorduś odpowiedział Sebool_uk → na temat → Komputery, zestawy komputerowe\nŻeby było jasne - pod Lliano (czyli desktopowe CPU+GPU) AMD wprowadzi nową podstawkę - socket FM1. Pod Bulldozery także będzie nowa podstawka - AM3 rev.2 (czyli AM3+) czyli na 99% powtórka z sytuacji AM2>AM2+ - większość ASrocków dostanie od razu support, potem Ggiabyte pomału będzie się budził, Asus i MSI jakby od niechcenia. Jest też opcja taka, że AMD wymusi na producentach płyt wsparcie Bulldozera na chipsetach 8xx a z resztą będzie "rubta co chceta". I bierz Xeona\nzmiana procesora :]\nLorduś odpowiedział marocco → na temat → Procesory i płyty główne\nAthlona X3 425 można łatwo zrobić "e" - wystarczy obniżyć napięcie. Wiele płyt ładuje Athlonom 1,425V i szczerze mówiąc dziwię się, czemu tak jest. W końcu zwiększa to tylko ilość pobieranego prądu... Ja mam mojego X3 podkręconego do 3.5GHz a napięcie ustawione na sztywno - 1,35V. Przy domyślnym zegarze można swobodnie zejść do 1,20-1,15V. Procesory z serii "e" są jednak bardzo łakomym kąskiem, bo zazwyczaj są to CPU z okolic środka wafla i zazwyczaj lepiej się kręcą, do tego na niższym napięciu. A różnica wydajności zbyt duża nie będzie (7750 to dość szybki procek, tyle tylko, że energoże\nTaka w sumie dziwna sytuacja się zrobiła. Z jednej strony wydajność Core i7 pozwala sądzić, że to one są rozwiązaniem przyszłościowym - podejrzewam, że ładnych parę lat będzie można na takim [email protected],5~4GHz posiedzieć. Z drugiej strony Buldozery mogą, ale nie muszą okazać się demonem wydajnościowym. Jak znam życie to AMD pójdzie drogą Ati - nie robić najmocniejszych CPU tylko znaleźć kompromis między wydajnością, ceną i poborem prądu i w ten sposób przyciągnąć do siebie klientów. Tak więc każda z tych platform może ale nie musi być przyszłościowa - wszystko zależy od konkurencji\nNo co ty Torture, żadnego neona? Katody? Ledzika choćby małego? Wentylatory bez podświetlenia? Do tego obudowa bez czarnego środka i okna? FUJ\nJak się usuwa pastę termoprzewodzącą, domowy sposób?\nLorduś odpowiedział Grubskee → na temat → Procesory i płyty główne\nTakie pęcherzyki powietrza rozproszone po całej powierzchni IHS pogarszają chłodzenie CPU bardziej niż nie do końca rozsmarowana pasta (w przypadku ziarnka grochu). Ostatnio założyłem schładzacz na procka z zastosowaniem metody "smarki na całej powierzchni" i mam zdecydowanie za wysokie temperatury (fakt, że podstawkę radiatora muszę zeszlifować, bo patyną się pokryła, ale temp i tak są za wysokie).\nmetoda na rozsmarowanie po całej powierzchni nie jest zbyt dobra\n@up dokładnie. Zazwyczaj stosowałem metodę ziarnko ryżu, ale ostatnio postanowiłem rozsmarować pastę kartą i powiem jedno - MX-2 się do tego nie nadaje, bardzo słabo przylega do IHS procesora a świetnie do karty A do usuwania pasty the best jest 2-propanol (czy jak kto woli izopropanol). Świetny jest aceton ale czysty, mocno stężony- ten to dopiero pięknie wszystko rozpuszcza (tylko ma bardzo niską temperaturę wrzenia - radzę nie lać sobie po ręce ).


Naleśniki cieniutkie - przepisy na naleśniki cieniutkie z popularnych blogów - Durszlak.pl\nPrzepis na naleśniki cieniutkie\nNaleśniki kukurydziane- cieniutkie i chrupiące 691\nWiele prób podjęłam za nim odkryłam idealny przepis na naleśniki z mąki kukurydzianej. Dotąd wychodziły albo za grube albo zbyt mączne i ciągle daleko było im do ideału. Ale te zapewniam Was są właśni Zobacz więcej\nNaleśniki kakaowe 3402\nWersja naleśników dla tych, którym znudziły się tradycyjne, a roboty nie ma z nimi więcej Ilość: około 10 naleśników Składniki: ciasto: 1 jajko 1 szklanka mleka 1 szklanka mąki cukier waniliowy 1/4 sz Zobacz więcej\nCieniutkie francuskie naleśniki według Julii Child 92\nNaszą dzisiejszą propozycją są fantastyczne cieniutkie naleśniki z kuchni francuskiej znakomitej Julii Child. Fantastyczne dlatego, że z odpowiednim farszem mogą stać się eleganckim daniem obiadowym, Zobacz więcej\nNaleśniki z wędzonym łososiem 2320\nnaleśniki z płatkami owsianymi 4264\nNaleśniki do krokietów-cieniutkie 614\nCieniutkie naleśniki z marcapone i kajmakiem 132\nZe słonecznikowca zostało mi jeszcze mascarpone i masa kajmakowa, a że nie lubię nic wyrzucać wymyśliłam naleśniki. Przepis na ciasto naleśnikowe był już na moim blogu, ale powtórzę go jeszcze raz, bo Zobacz więcej\nNaleśniki - cieńkie i elastyczne 4880\nNaleśniki - cieńkie i elastyczne Naleśniki każdy umie, każdy zna a przepisów jest wiele... Ja mam swój ulubiony, dzięki któremu wychodzą mi cieniutkie, miękkie i co ważne elastyczne. Świetnie nadają s Zobacz więcej\nW końcu znalazłam idealny przepis na ciasto naleśnikowe. Składniki: 500 ml mleka szkl.+ 3 płaskie łyżki mąki pszennej szczypta soli łyżka oleju jajko olej do smażenia Wykonanie: Do miski wsypać mąkę, Zobacz więcej\nCieniutkie naleśniki. Przepis podstawowy. Dobry wieczór. Ostatnio znowu piszę nocami, ale może to i dobrze, bo dziś chciałam Wam zaproponować coś na śniadanie. Dzisiejszy przepis będzie dla początkują Zobacz więcej\nCrepes-cieniutkie naleśniki francuskie 60\nJeszcze do niedawna nie robiłam naleśników, ponieważ nie lubię ciężkich, grubych, ociekających tłuszczem placków. W końcu udało mi się znaleźć przepis na idealnie cieniutkie naleśniki. SKŁADNIKI: (4-5 Zobacz więcej\nCieniutkie naleśniki do krokietów... 562\nCieniutkie naleśniki do krokietów... Według mnie najbardziej nudna i mozolna robota przed świętami... Smażenie naleśników! Podrzucam Wam przepis na cieniutkie, puszyste naleśniki, które idealnie nadaj Zobacz więcej


O klimieSTUDIUM PRZYPADKU Jak leczyć zęby W 9 Dni?Wszystko o taksówkach i transporcie osobowymKosmetyki z róży i inne naturalne produktyJak dostać dopłaty na fotowoltaikęZe świata biznesu - o myjniach samochodowychO druku cyfrowym i nie tylko. Poligrafia ogółemPoradnik pacjenta - wizyta u dentystyMasz dom? Na pewno kiedyś przyda Ci się wynajem podnośnika koszowegoZamek centralny vwArtykuł dla psich fanówElectricians in actionO czystych i brudnych dywanachWymarzony urlop w tym roku? Zobacz gdzie pojechać i co zwiedzićDużo słońca, ciepło, morze i pyszne jedzenie - Hiszpania!Gdy ząb boliO samochodach - kilka informacjiTwój biznes - kilka poradO bieliźnie i odzieży aktywnej termicznieBiznesowe www, co musisz wiedzieć Where can you buy serpentine belt and where not? Can you buy serpentine belt in 2020?Zdrowe zęby są ważniejsze, niż myśliszCo warto wiedzieć o energetyce słonecznej?Jak efektywnie sprzątać?Electric services and their clientsArtykuł o kwestiach stomatologicznychDużo słońca, bardzo ciepło i bajeczne krajobrazy Vi skal til tannlegen Fakty o odzieży termoaktywnej i nie tylkoJakie plany na urlop? Może Hiszpania?


Gejowska Pikieta w Łodzi w Parku na Zdrowiu - Strona 65 - forum.o2.pl\nGejowska Pikieta w Łodzi w Parku na Zdrowiu\n1 « 63 64 65 66 67 » 69 Strony tematu:\npossię nie possam, głąbie\nWy smiecie! Uwazajcie na siebie ! Bo kibole wam ryje obija!!!! Juz jest zasadzka na was @@@ smiecie @@@ane ! Zdjecia rodzinom beda pokazywane ! Moze sie nauczycie !!!\nach gay boys\nKibol to gorszy gatunek rodzaju ludzkiego. Tylko noby interesują się piłką kopaną.\nZebyscie sie pedały nie zdziwiły pewnego dnia. Jak spłoniecie w ogniu piekelnym. Albo pbudzicie w szpitalu z szczota druciana w dupie. To wam sie odechce odrazu pedałowania .\nNie wiem czy wam wiadomo . Ale park jest juz minitorowany. Odpowiednie sluzby zajeły sie monitoringem calego parku gdzie nikt juz nie jest anonimowy. Wszelkie schadzki,spotkania sa poddawane obserwacji. W razie niepokojacych zachowan osób przebywających w parku bądź innym tego podobnym odpowiednie sluzby maja prawo wylegitymowac danego osobnika oraz postawic zarzut. Radze wam sie pilnowac . Pare osob jest juz na celowniku. Niepokojace zachowania beda skutkowac zamknieciem w odpowiednich miejscach (wiezienie,odwyk,szpital psychiatryczny) Pozdrawiamy słuźba leśna\ngdzie w łodzi dostane poppersa od ręki ?\nw dupie z twoim pampersem\ni z tobą. Wyp\nszukam zadbanego faceta na sex spotkania lub stały związek\nmam 24lata mój profil na portalu randkowym http://randkivip.pl mój nik Tomek88\npiszcie panowie mogę się do was nawet przeprowadzić lub wynająć mieszkanie w waszym mieście\nszukam faceta zadabenego od 21 do 45lat\nmoje fotki tu https://leadn.pl/p_uri/wdlD02gZrgOkbMPk7oN6/ e5kqy7h/?parametr=\nmój nik damiano88hot\nnapisz na portalu spotkamy sie\nnapisz do mnie na portalu http://dziwki24.pl/gay\nszukam zadbanego i milego gaya moja oferta i fotka tu http://poloniainfo.pl/sex-randki-polska/25-p oznam-gaya-warszawa\nja ci sie spodobam napisz\nktoś teraz, natychmiast!?\nCześć panowie czy przychodzi ktoś na pikowte? Jak ostatnio bywalem to nikogo nie było nie wiem może tak trafiłem. Tam było miło kiedyś pozdrawiam starszych\nktoś na lublinku?\nktoś na lublinku? (19.03.2019.22 15:40):\nJa bardzo chętnie ale nie wiem gdzie to jest. Jak coś to mój mail damian.nowak175@interia.pl\nLub pisz tutaj ja mlody\nWchodźcie na mynalgo! Perturbujcie się!\nW którym dokładnie miejscu na Zdrowiu można spotkać chętnych panów? Jest jakaś pora dnia, gdzie są większe szanse na to (np. późnym wieczorem)?\nRobi się coraz cieplej, więc fajnie byłoby kiedyś na łonie natury zabawić się z jakimś fajnym mężczyzną, ale nie wiem, jak podejść do tematu, jakiś obeznany podpowie, gdzie i kiedy robi się ciekawie na Zdrowiu?\nna ostro jazde bez trymanki. Kajdanki snakers piss lanie po ryju spuszczanie sie do ryja i dupska walenie po ryju z liscia adiki po moddzie i dupie ssanie brudnych i zapoconych sztomporów szczanie i sranie do ryja\nJa ci wylize rowa pale nofi pachy mordke dupcie kutasa i nogi\nTy masz mnieruchac wspolnie z 30cm dido.ja chetny\n513047471 pozdrawiam robert\nBisex22 (19.03.2019.27 10:41):\nTo jest przy ogrodzeniu za aqua parkiem. Byłem tam wczoraj i był chłopak 20 lat penis około 14 cm ale spermy to było bardzo dużo chyba mu się podobało. Pozdrawiam Cię i do zobaczenia\nGdzie na lublinku się spotykać ie chce tam przyjść i się zabawic\nKto dzis lublinek??? @@@ne fajnemu z duza pałka!!!\nJadę zaraz na Lublinek. Mam nadzieję, że będzie komu wylizać pupę...\nKrzysiek43 (19.04.2019.01 10:00):\nHej może będziesz dziś wieczorem bo mieszkam niedaleko i byś mi @@@nął?\nPrzecież stamtąd wychodzi kupa!\ndr kau (19.04.2019.01 12:26):\nSkoro o 10 to przecież wiadomo, że rano się zwykle sra. A znając życie nikt po sraniu nie robi lewatywy.\nPanowie czy udzieli ktoś wskazówki gdzie się kierować na lublinek w sęsie miejsce spotkań?\nChętnyxxx (19.04.2019.01 11:21):\nO której ci pasuje i gdzie?\nKrzysiek43 (19.04.2019.01 14:25):\nMoże 20:00 ? Podaj maila to do ciebie napiszę\nEj nigdy nie bylem na lublinku tylko na zdrowiu. Ale tam sa istatnio same stare dziady tylko raz byl fajny koles . Gdzie dokldnie jest to miejsce na lublinku jakas wskazowka szczegolna?\nKtos o 17 na lublinku???


Izolacje techniczne - zim Termoizolacja Izolacja Termiczna Izolacje Przemysłowe Izolacja Dźwiękochłonna\nPrzepływ ciepła powszechnie występuje w przyrodzie i technice. Zjawisko to zachodzi wówczas, gdy występuje różnica temperatur między ciałami. Może być ono realizowane trzema różnymi sposobami, różniącymi się mechanizmami fizycznymi. Są to: przewodzenie, konwekcja i promieniowanie cieplne.\nStrumień ciepła przepływający przez izolację określają następujące wielkości:\nróżnica temperatur pomiędzy zewnętrznymi powierzchniami warstw izolacji Δt,\nParametrem charakteryzującym izolację cieplną jest współczynnik przewodzenia ciepła. Im niższa wartość tego współczynnika, tym materiał ma lepsze właściwości izolacyjne. Najniższą wartość tego współczynnika posiadają gazy i materiały izolacyjne (λ=0,015÷0,15 W/mK), a najwyższą stopy metali oraz metale (λ=5÷500W/mK).\nPowody stosowania izolacji.\nW wielu przypadkach w technice zjawisko przepływu ciepła jest niepożądane, ze względu na powodowanie strat i zmniejszanie sprawności procesów wykorzystujących ciepło. Całkowite wyeliminowanie tego zjawiska między ciałami o różnych temperaturach nie jest możliwe, istnieją jednak metody prowadzące do znacznego zmniejszenia jego intensywności.\nTechnika izolacyjna zajmuje się zmniejszeniem gęstości strumienia ciepła poprzez stosowanie odpowiednich materiałów izolacyjnych posiadających odpowiednie właściwości fizyczne. Stosuje się ją w instalacjach, gdzie intensywne przekazywanie ciepła jest niekorzystne. Dodatkowo, wykorzystanie izolacji wpływa na oszczędność energii.\nIzolacje stosuje się w:\nPonadto, technika ta znajduje zastosowanie w ochronie osób i urządzeń przed wpływem wysokiej lub niskiej temperatury.\nPrzepływ ciepła jest rozpatrywany pomiędzy trzema ciałami:\nciało chronione przed stratami ciepła,\nDobór odpowiedniej izolacji zarówno decyduje o oszczędności kosztów energii, jak i o prawidłowym działaniu instalacji technologicznej. Może więc rozstrzygać o tym, czy dana instalacja spełnia swoje zadania, czy też nie.\nPrzy doborze wymiarów i rodzaju materiału izolacyjnego, należy zapewnić:\nutrzymanie temperatury powierzchni zewnętrznej przewodu lub aparatu na odpowiednio niskim poziomie,\nutrzymanie temperatury procesu wewnątrz aparatu, lub temperatury nośnika ciepła wewnątrz przewodu na jak najwyższym poziomie.\nZależność strat ciepła od warunków atmosferycznych.\nWiatr i deszcz powodują zwiększenie strat ciepła w przewodach prowadzonych napowietrznie. Dla przewodów o wystarczającej grubości izolacji straty te wynoszą od 2% do 4%. W przypadku małej grubości izolacji straty te sięgają od 8% do 12%.\nWymagania dla izolacji cieplnej:\nefektywność cieplna, zależna od właściwości cieplnych zastosowanej izolacji,\nniska zawartość wilgoci i mała zdolność do absorpcji z otoczenia,\nodporność na szybkie zmiany temperatur.\nDodatkowo, pod uwagę należy wziąć:\ngęstość materiału izolacyjnego,\nnieszkodliwość dla środowiska i człowieka.\nCharakterystyka materiałów termoizolacyjnych.\nPolska Norma PN-89/B-04620 definiuje materiał termoizolacyjny, jako materiał o współczynniku przewodzenia ciepła w temperaturze 20°C nie większym niż λ=0,175 W/mK , przeznaczony do izolacji termicznej budynków, urządzeń technologicznych, rurociągów, przemysłowych urządzeń cieplnych i chłodniczych. Wspólną cechą materiałów izolacyjnych jest ich budowa, złożona z:\nsubstancji stałej (osnowy),\nkomórek (porów), wypełnionych powietrzem lub innymi gazami, a w niektórych przypadkach częściowo lub całkowicie wodą,\nsubstancji tworzącej włókna lub cząstki o niewielkich wymiarach.\nNajczęściej spotykane surowce do produkcji materiałów termoizolacyjnych.\nSyntetyczne materiały organiczne otrzymywane na bazie:\nPodział materiałów izolacyjnych.\nZgodnie z normą PN-89/B-04620, podział materiałów termoizolacyjnych prowadzi się przy zastosowaniu następujących kryteriów klasyfikacyjnych:\nrodzaj surowców wyjściowych: nieorganiczne i komórkowe,\nstruktura materiału: włókniste, komórkowe, ziarniste,\nkształt wyrobu: luźne, płaskie, inne,\nzawartość lepiszcza: z lepiszczem, bez lepiszcza,\ncharakterystyka palności: niepalne, palne (niezapalne, trudno zapalne, łatwo zapalne),\nrozprzestrzenianie ognia: nierozprzestrzeniające ognia, słabo rozprzestrzeniające ogień, silnie rozprzestrzeniające ogień.\nPodstawowe wyroby termoizolacyjne stosowane w technice:\nwełna (wata) – materiał bezkształtny w postaci luźno ułożonych włókien naturalnych, z tworzyw sztucznych, minerałów, żużli,\nmata termoizolacyjna – wyrób elastyczny, płaski, składający się z warstwy materiały włóknistego,\nmata Lamella – mata termoizolacyjna, składająca się z pasm materiału włóknistego i jednostronnej lub dwu stronnej okładziny,\nfilc termoizolacyjny – wyrób elastyczny płaski, stanowiący warstwę wełny mineralnej, zawierający lepiszcze,\npłyta termoizolacyjna – wyrób płaski, sztywny, w kształcie prostopadłościanu z materiału komórkowego, włóknistego z lepiszczem lub ziarnistego z lepiszczem\npłyta Lamella – płyta termoizolacyjna składająca się z pasm materiału włóknistego z lepiszczem, przyklejonych do sztywnej okładziny, przy zachowaniu prostopadłego ułożenia włókien do jej powierzchni,\npłyta termoizolacyjna warstwowa – płyta termoizolacyjna, składająca się ze sztywnych okładzin i izolacyjnej warstwy środkowej z materiału włóknistego z lepiszczem lub materiału komórkowego,\notulina termoizolacyjna – wyrób sztywny w kształcie cylindra lub półcylindra z materiału komórkowego, włóknistego z lepiszczem lub ziarnistego z lepiszczem,\nkształtka termoizolacyjna – wyrób sztywny o złożonym kształcie z materiału komórkowego, włóknistego z lepiszczem lub ziarnistego z lepiszczem,\nbloczek termoizolacyjny – wyrób sztywny o regularnym kształcie, z materiału komórkowego, włóknistego z lepiszczem lub ziarnistego z lepiszczem,\nsznur termoizolacyjny – wyrób elastyczny z materiału włóknistego w oplocie lub okładzinie,\nrury preizolowane – system złożony z rury przewodowej stalowej, rury osłonowej i warstwy izolacji wypełniającej przestrzeń pomiędzy obiema rurami.\nPorównanie właściwości wybranych materiałów izolacyjnych.\nZakres stosowanych temperatur\nprodukowane grubości elementów\ntwarda pianka poliuretanowa PUR\n12÷50 oraz 60, 80, 120, 160\npianka izocjanurowa PIR\nstyropian wytłaczany XPS\nelastyczna pianka melaminowa\nspieniony kauczuk nitrylowy\n35÷60 oraz 80, 120, 160, 200\nporowate materiały krzemionkowe\nmateriał na bazie tlenku magnezu


Musisz mieć ze sobą limonkę: Chlebek bananowo daktylowy czyli dobry początek\nŚwiat mi uciekł.\nRoland powiedziałby, że „poszedł naprzód”.\nNiedawno szukałam zgubionego sierpnia a dziś okazuje się, że to był dopiero początek serii zawieruszonych dni i tygodni.\nKto sprowadził do kalendarza koniec października? Jakieś znicze trzeba kupować, groby spośród liści odzyskać. Biec trzeba donice z chryzantemami jak brzoskwinie kupić nim zostaną do wyboru tylko te biedulki, które kupią bardziej ode mnie zapominalscy.\nA tu jeszcze dynie się szczerzą przypominając, że Halloween zagląda zezem do kuchni.\nWyrzuty sumienia urosły mi na jestestwie jak bąble po barszczu. Jak ja mogłam się tak zapuścić?\nInternet odwiedzam tylko gdy szukam elektryka lub porad w stylu „jak podnieść mebel o wadze 300 kg nie mordując kręgosłupa i dysponując jedną parą rąk”.\nJakiegoś amoku dostałam albo zaćmienia. Na mózg mi padło i oderwało od realnego życia na, jak się okazało, długie miesiące.\nZamknęłam się w domowej kapsule czasu a wiadomo, że ten płynie tutaj inaczej. Ogłuchłam i oślepłam na zewnętrzność.\nKiedy dziś palce zaprowadziły mnie do moich ulubionych blogów, oniemiałam ze zdziwienia. Czytania mam na całe zimowe miesiące. Piszecie, pieczecie, gotujecie, wycinacie i kleicie. A ja jak śpiąca królewna tkwię obok.\nCo prawda trochę się w tym moim i MMŻ życiu działo, ale żeby tak całkiem odpaść od głównych nurtów...?\nCiągle jeszcze biegam, mierzę, przestawiam i marudzę, ale to już ostatnie rozedrgane dni.\nAby samą siebie zdyscyplinować i zaliczyć pierwszą próbę powrotu do normalności kupiłam dziś gęś.\nTo oznacza, że kołaczą się we mnie namiastki dawnej „ja”i hasło „listopad” wywołuje prawidłowe skojarzenia. Na pierwszego listopada piekę gęś. Niech to będzie pierwszy krok zrobiony w dobrym kierunku.\nNa razie aby oswoić nowy dom i przegonić stare zapachy upiekłam najbardziej aromatyczny chleb na świecie. Lepki jak jesienna wieczorna mgła, słodki jak światło świec i pachnący jak wymarzony dom – z bananami, daktylami i muscavado.\nZ tym chlebkiem obok i filiżanką herbaty poczytam sobie co u was.\nChlebek bananowo daktylowy\n(foremka 23cm na 11cm)\ntemp. : 175 stopni\npół szklanki ciemnego cukru muscavado\nObieramy trzy banany i miksujemy z daktylami i jajkami w blenderze.\nMasło miksujemy na biały puch dodając muscavado i syrop klonowy.\nMąkę przesiewamy z cynamonem, proszkiem i sodą.\nŁączymy masę maślaną z masą bananową. Wsypujemy mąkę i mieszamy łyżką.\nForemkę smarujemy masłem.\nPrzekładamy ciasto do foremki. Ostatni banan obieramy i kroimy wzdłuż. Układamy połówki banana na wierzchu ciasta.\nForemkę wstawiamy do piekarnika i pieczemy godzinę.\nUpieczone ciasto może wystygnąć w piekarniku.\nJest wilgotne, lekko dymne w smaku i absolutnie pyszne.\nMój pierwszy wypiek w nowiutkim domu, z nowego piekarnika.\nAutor: Limonka o 17:46\nEtykiety: banany, cynamon, daktyle, masło, mąka, muscavado\nMisiówa i Spółka:-) 28 października 2015 22:05\nLimonko, najważniejsze, że jesteś, a wszystko w swoim czasie się poukłada.Ściskam ciepło imwysyłam moc pozytywnach fluidów:)))\nCiasteczko 30 października 2015 11:55\nTen chlebek to wybuch smaku! Z czasem tak jest ze biegnie jak szalony, ale Limonko nie daj mu sie! Ges jest na pewno dobrym znakiem :)\nMajka 15 listopada 2015 10:22\nale narobiłaś smaku a ten zapach w calym domu to dopiero jest piękne ,,buziaczki .CZas kto by się nim przejmował jak ciagle biegiem i ciągle brak własnie CZASU.\ngin 26 listopada 2015 19:01\nZnam to doskonale - choć listopad zwyczajowo się dłuży, mi umknął nie wiadomo kiedy. A tu już pierniczki trzeba piec, ciasteczka do puszek i o świątecznych porządkach pomyśleć...