Sezon 1927 (piłka nożna) - Historia Wisły\nSezon 1927 (piłka nożna)\n1 Sezon 1927\n1.1 Spóźniony jubileusz?\n1.2 Wisła a powstanie Ligi w Polsce\n2 Pierwsza korona Białej Gwiazdy\n3 Przed sezonem\n4 Udane początki\n5 I runda - podsumowanie\n6 Pewny marsz po mistrzostwo\n7 Rywalizacja z 1.FC Katowice\n8 Wisła mistrzem!\n9 Podsumowanie sezonu i gry piłkarzy\n9.1 Wiślacka gra o tron #1: 1927\n10 Prasa o Wiśle\nWisła a powstanie Ligi w Polsce\nPierwsza korona Białej Gwiazdy\nPuchar za MP 1927. Zbiory Muzeum Sportu i Turystyki w Warszawie\nPo okresie wielkiej niepewności, czy pomysł powołania do życia rozgrywek ligowych w Polsce wbrew piłkarskiej centrali wypali, 20 marca 1927 r. rozgrywki te ruszyły pełną parą. Do rywalizacji stanęło ostatecznie 14 drużyn.\nLiga niosła ze sobą wielką niewiadomą - kto okaże się najlepszą drużyną na przestrzeni całego roku? Teraz drużyny musiały się wykazać równą formą przez cały wyczerpujący sezon. 26 spotkań ligowych w ciągu roku i napięty kalendarz rozgrywek sprawiały, że drużyny myślące o najwyższych laurach musiały wykazywać się znakomitą kondycją i posiadać dobre rezerwy. Nic dziwnego, że pierwszy rok funkcjonowania ligi był okresem zbierania doświadczeń, które pozwoliłyby na wyeliminowanie ewentualnych błędów w przygotowaniach drużyn do następnego sezonu. Z tego też powodu trudno było wymieniać faworytów rozgrywek. Wisła jako najlepsza krakowska drużyna niejako z urzędu wymieniana była w gronie faworytów. Tym bardziej, że przedsezonowe pogłoski mówiące o odmowie podpisania deklaracji przystąpienia do rozgrywek ligowych w barwach Wisły Kolarczyka, Ketza, Żelaznego i Skrynkowicza okazały się nieprawdziwe.\nTeoretycznie największe szanse w lidze powinna mieć Pogoń - bezapelacyjnie najlepsza polska drużyna od 1922 r.\nGra przez cały sezon i umiejętność przygotowania drużyny na tak wielki wysiłek mogły jednak doprowadzić do przetasowań w dotychczasowym układzie sił w polskiej piłce. Tak też się stało.\nJak oceniano „Wisła łączyła wysoki stopień umiejętności technicznych i kombinacyjny system gry (dzięki którym zespoły krakowskie i lwowskie odgrywały wówczas decydującą rolę) z przebojowością tak typową dla Śląska”. Bezdyskusyjnym liderem drużyny był Henryk Reyman. Naturalne cechy przywódcze i zdobyty na boiskach piłkarskich autorytet wybitnego strzelca i „reżysera gry” sprawiały, że koledzy z drużyny podporządkowywali się jego poleceniom bez szemrania. Jako kapitan drużyny miał też duży wpływ na skład podstawowej jedenastki.\nWisła rozpoczęła sezon ligowy z pewnym opóźnieniem w porównaniu z innymi zespołami. W ogóle w rozgrywkach nie przestrzegano wspólnych terminów dla poszczególnych kolejek ligowych - stąd brały się spore różnice w ilości rozegranych spotkań między poszczególnymi zespołami. W pierwszym w historii meczu ligowym przyszło Wiśle zmierzyć się z Jutrzenką (3.04). Debiut ligowy w Krakowie nie wypadł zbyt okazale jeśli chodzi o poziom gry. „Czerwoni” wygrali pewnie 4:0, choć gra była dość bezbarwna, „jeżeli pominiemy kilka ciekawszych momentów szczególnie pod bramką Jutrzenki - dzieło dobrze grającego Reymana”. Reyman strzelił ostatnią z bramek w tym meczu, co samo w sobie nie było niczym specjalnym. Zapoczątkowało jednak serię bramek, która dała mu na zakończenie sezonu tytuł króla strzelców. Następny pojedynek z Ruchem odbył się również w Krakowie (10.04). Pewna i zasłużona, choć niewysoka, wygrana 2:0 pozwalała co niektórym upatrywać w Wiśle jednego z faworytów rozgrywek. Pogląd ten szybko został zweryfikowany w meczu wyjazdowym z Klubem Turystów. Przykra i wysoka porażka 1:5 zaskoczyła wszystkich, a odniesiona została bez udziału Reymana, którego obowiązki żołnierskie zatrzymały w Krakowie. To, że bez Reymana „Czerwoni” mogą wygrywać udowodnili dzień później w Warszawie pokonując pewnie Legię 4:1 (18.04). Wisła zagrała w tym meczu szybko i ruchliwie, co wystarczyło na wojskowych. Styl gry Wisły nie zadowalał jednak sportowych komentatorów, którzy po meczu pisali: „Zdawało się, że prowadzący w mistrzostwie Ligi exmistrz Krakowa, jeden z bezsprzecznie najsilniejszych zespołów polskich pokaże grę nie tylko owocną i produkcyjną, ale również piękną i przemyślaną. Tymczasem niedysponowani widać krakowianie sprawili wyraźny zawód”. Jak widać od początku sezonu od Wisły wymagano o wiele więcej niż tylko skutecznej gry.\nNiespodziewanie słabo rozpoczęła sezon Pogoń przegrywając z Czarnymi 1:3. Właśnie Czarni niespodziewanie prowadzili w tabeli ligowej i pierwszy punkt stracili dopiero w meczu z Polonią. Wisła szybko nadrabiała zaległości ligowe.\nJuniorzy Wisły z 1927 roku\nW prasie z rosnącym zainteresowaniem obserwowano zmagania ligowe. Po pierwszy kolejkach silono się nawet na pewne podsumowania. Liga weryfikowała siłę przedsezonowych papierowych tygrysów i jak pisano: zespoły zmuszone zostały do treningu wskutek niespodziewanych porażek, a „półbogi zeszły z niedostępnych piedestałów”. Skończyła się „bezpowrotnie nudna młócka mistrzowska”. Zawody zaczęły interesować całą Polskę, wyniki boiskowe okazywały się często niespodziewane. Spora frekwencja na trybunach, mimo często niesprzyjającej pogody, sprawiała, że pisano z emfazą: „Przez polską piłkę nożną przeszedł potężny, ożywczy i twórczy oddech wielkiego sportu”. O dziwo za faworytów ligi uważano 1.FC, ŁKS, Klub Turystów. Dopiero w dalszej kolejności Wisłę, Czarnych i Pogoń. Zauważano również, że w czołówce drużyn ligowych znajduje się 9 wyrównanych zespołów, a wyniki między nimi są nie do odgadnięcia. Wisłę początkowo niezbyt ceniono, uważając, że jest to drużyna „szybka, twarda, oparta o parę lotnych skrzydłowych Adamka i Balcera, nie potrafi [jednak] nadać grze swej wyrazu i stylu”.\nTwardość, pracowitość i ambicja wystarczyły jednak na pewne pokonanie Hasmonei (24.04 3:1). Co ciekawe był to pierwszy mecz Wisły na własnym boisku (poddanym wcześniej renowacji). Hasmonea niespodziewanie prowadziła w tym meczu po golu bombardiera Steuermana. Potem jednak „Czerwoni” byli w nieustannym ataku co przyniosło im zasłużone zwycięstwo. Dzięki temu Wisła znalazła się na 2. miejscu w tabeli z dorobkiem 8 punktów w 5 meczach. Wyprzedzał ją tylko ŁKS (8 punktów w 4 meczach). Zaliczany do faworytów 1.FC znajdował się w dole tabeli, ale rozegrał dopiero 3 mecze (4:2 w punktach), przegrywając ostatni z Wartą. W ten sposób Wisła wyprzedziła rywali jeśli chodzi o ilość rozegranych spotkań i tak już zostało do końca sezonu.\nO tym, że w lidze każdy wynik był możliwy świadczył pojedynek „Czerwonych” z Polonią w Warszawie (03.05 1:2). Był to niezwykle emocjonujący mecz, dawno niewidziany w Warszawie. Widowisko, które „zapiera dech w piersi i porywa każdego widza”. Do tego przyczyniły się obie drużyny. Gra była może nieco chaotyczna, ale „szybka, ambitna, porywająca i naszpikowana tragicznemi dla obu drużyn momentami podbramkowemi. Groźne sytuacje przewijały się jak we wstędze kinematograficznej i do ostatniej chwili nie można było przesądzić wyniku cyfrowego meczu”. Wisła górowała nad rywalką technicznie i taktycznie. W II. połowie „zdobycie bramki przez Reymana I z rzutu wolnego, który Gross z piersi wypuszcza do siatki zdaje się że przesądza wynik”. Potem jednak do głosu doszła Polonia i nie bez pomocy bramkarza Wisły Folgi strzeliła 2 gole. Z przebiegu gry sprawiedliwszy byłby remis lub nawet wygrana Wisły, ale 2 punkty pozostały w Warszawie.\nWiślacy za tę wpadkę w pełni się zrehabilitowali w kilka dni później. Do Krakowa bowiem zawitała czołowa drużyna ligowa, a zarazem najstarszy polski klub Czarni (8.05 4:0). Nic dziwnego, że na trybunach pojawiła się rekordowa liczba widzów (5000). Kibice przez cały mecz oklaskiwali dobrą grę Wisły, która „zademonstrowała grę piękną i celową, której Czarni zaledwie do pauzy zdołali stawić jaki taki opór”. Serię goli dla Wisły rozpoczął w I połowie Reyman. Po przerwie zdecydowana przewaga Wisły udokumentowana została jeszcze trzema celnymi trafieniami. Wobec porażki ŁKS z Warszawianką 1:2 „Czerwoni” objęli samodzielne prowadzenie w tabeli, mając jednak więcej meczów rozegranych od rywali.\nNastępny pojedynek z ŁKS zapowiadał się więc frapująco, gdyż stawały naprzeciwko siebie dwie najlepsze drużyny ligowe. Nic dziwnego, że mimo ustawicznie padającego deszczu stadion w Łodzi był pełen kibiców (15.05 0:0). Obie drużyny wyraźnie czuły wobec siebie respekt i grały niezwykle ostrożnie w obronie co zadecydowało o bezbramkowym wyniku tego spotkania. Jak pisano po meczu: „ŁKS, dowiódł, że jest absolutnie równorzędnym przeciwnikiem, a nawet przewyższa pod niektórymi względami krakowian”. W tabeli status quo został zachowany, ale dystans do prowadzącej czołówki wyraźnie zmniejszał 1.FC, który zdobył już osiem punktów. Z powodu nierównej ilości rozegranych meczów czytelniejsze było jednak patrzenie na liczbę straconych punktów. W takiej klasyfikacji na czele znajdował się 1.FC z 2 straconymi punktami, ŁKS stracił do tej pory 3, a Wisła aż 5.\nTym niemniej grę Wisły coraz bardziej doceniano. Potwierdził to mecz z Wartą (22.05 4:1). Skutecznego do tej pory egzekutora Reymana zastąpił w tym meczu S. Czulak – autor pierwszego w ligowych występach Wisły hat-tricku. Warta grała w tym dniu chaotycznie i stać ją było tylko na gola honorowego w drugiej połowie meczu. „Czerwoni” nie myśleli więc oddawać pierwszego miejsca w tabeli. Tym bardziej, że punkty stracił ŁKS, przegrywając z Pogonią. Na najgroźniejszego rywala wyrastał jednak niemiecki 1.FC, który szedł od zwycięstwa do zwycięstwa. Nic dziwnego, że następny pojedynek między tymi drużynami był niezwykle ważny dla układu tabeli. Niemcy stracili bowiem do tej pory tylko 2 punkty i remis bądź wygrana w Krakowie stawiałaby ich w roli głównego faworyta do tytułu mistrzowskiego. Do tego dochodził jeszcze kontekst polityczny: 1.FC miał bowiem nie najlepszą sławę w Polsce z powodu antypolskich wystąpień jego kibiców i działaczy. Ostra, zacięta i wyrównana gra w I. połowie zaowocowała tylko jedną bramką Adamka, po której z powodu niebywałego entuzjazmu widowni „trybuna groziła zawaleniem”. Serię niewyzyskanych przez Wisłę sytuacji w tym meczu kończy H. Reyman w 67’: „Wisła jednak nie daje się zdeprymować i w 22 m. Reyman I przebija się przez obronę i strzela swą niechybną bombą bramkę”. Od tej chwili 1.FC. „zaczyna grać ordynarnie, co chwila kilku 'ubitych' „Czerwonych” leży na boisku”. Z tego powodu w 30’ musiał zejść z boiska Reyman - próbowali to wykorzystać Katowiczanie. Po kilku minutach Reyman wraca na boisko „i inicjuje szereg przygniatających ataków Wisły”, których efektem jest 3. i ostatnia bramka meczu strzelona przez Balcera. „Wisła grała świetnie”, prezentując równą grę wszystkich formacji i rozegrała według obserwatorów najlepszy do tej pory mecz ligowy. Dzięki temu zwycięstwu umocniła się w tabeli. Z dorobkiem 15 punktów wyprzedzała 1.FC (12:4) i ŁKS (11:5). W tych też drużynach widziano teraz faworytów rozgrywek. Coraz lepiej jednak radziła sobie Pogoń (4:2 z Wartą) i Legia (4:1 z Hasmoneą).\nBohaterem następnego pojedynku z Warszawianką (16.06 2:0) dla sprawozdawcy „Przeglądu Sportowego” była piłka: „za duża, niedodęta i nieelastyczna wędrowała sobie po wybojach słynnego boiska w Agrykoli nie tam gdzie chcieli gracze, lecz gdzie ją niosła bodaj że zeszłoroczna jeszcze fantazja”. „O przebiegu meczu można powiedzieć tylko tyle, że rządził w nim w sposób wprost dyktatorski przypadek: Warszawianka zgóry oddała mu się w opiekę; Wisła próbowała grać z myślą i celem - bez powodzenia. Chaos gry jako całości przerwały dwie piękne bramki Reymana I-go, pierwsza strzelona przytomnie z podania... Redlicha, druga - Adamka”.\nDobra formę i skuteczną grę napastników potwierdziła Wisła w meczu z TKS (19.06 7:2). Pierwszego hat-tricka w lidze zaliczył w nim Henryk Reyman. Mecz był w zasadzie bez większej historii, gdyż Wisła przeważała nad Torunianami wyraźnie. Rozpoczął się jednak nieszczęśliwie dla Wisły bo już w 3' gospodarze prowadzili 1:0. Potem wszystko wróciło do normy (tzn. Wisła strzelała bramki). Ciekawe rzeczy działy się poza plecami Wisły. Główni rywale tracili bowiem punkty. Najbardziej cieszyła kibiców Wisły przegrana 1.FC u siebie z Legią (2:3). Dzięki temu po raz pierwszy „Czerwoni” prowadzili w tabeli z najmniejszą liczbą straconych punktów (19:5). Radość kibiców trwała jednak krótko, gdyż tydzień później przyszła przykra porażka z Pogonią (26.06 1:4). Spotkaniu temu towarzyszyło ogromne zainteresowanie. Grał wszakże aktualny mistrz Polski z liderem tabeli. I. połowa nie wróżyła Wiśle przykrego zakończenia, gdyż „Czerwoni” grali dobrze i mieli przewagę w polu. Cóż z tego, skoro w drugiej części gry bramki zdobywała tylko Pogoń, imponując ambicją i zaciętością. Bohaterem spotkania tym razem okazał się Wacek Kuchar, który sam zdobył w tym meczu dwie bramki. Nic dziwnego, że siedmiotysięczna widownia szalała z radości na trybunach.\nI runda - podsumowanie\nMecz z Pogonią kończył I. rundę rozgrywek. Szansy dogonienia Wisły nie wykorzystał 1.FC przegrywając z Polonią 1:3. Status quo w tabeli został więc zachowany (Wisła 19:7, 1.FC 18:8, Pogoń i ŁKS 16:10). Pozwalało to obserwatorom na stwierdzenie, że „twardy zespół grodu podwawelskiego jest niewątpliwie najlepszą drużyną ligową”. Potwierdzała to przewaga 1 punktu nad 1.FC i imponujący stosunek bramkowy: 36:16. Dzięki dobrej końcówce rundy do grona faworytów dołączyła też lwowska Pogoń. Ostrożnie jednak oceniano szanse przed rundą rewanżową, mając na uwadze to, że nikt nie mógł przewidzieć czy drużyny będą w stanie utrzymać wyrównaną formę przez cały sezon. Miesięczna przerwa w rozgrywkach powodowała, że na mecze rewanżowe czekano z rosnącym oczekiwaniem. Czas ten wykorzystali także działacze piłkarscy doprowadzając wreszcie po paromiesięcznych negocjacjach do porozumienia między coraz mocniejszą Ligą a słabnącym PZPN. Do ostatecznej ugody doszło w lipcu. Z jej postanowień ciekawy był punkt regulujący kwestię awansu do ligi. Z ligi miał spadać jeden zespół, a wejść miała drogą kooptacji Cracovia i drogą eliminacji jeszcze jeden klub. Tym razem działacze Cracovii z ochotą przyjęli darowane miejsce w lidze. Po pierwszej rundzie spotkań ligowych zaczęto podsumowywać wady i zalety Ligi. Sądzono, że 14 zespołów to jednak zbyt wiele. Dostrzegano też fakt, że zespoły ligowe po raz pierwszy grając tym systemem wykazywały pewne braki treningowe, a szczupła kadra graczy nie gwarantowała równej formy drużyn przez cały sezon.\nPewny marsz po mistrzostwo\nLawina komplementów, która spadła na „Czerwonych”, zmuszała do dobrej gry na krajowych boiskach. W pierwszym meczu po przerwie letniej przyszło się mierzyć Wiśle z Czarnymi. Spotkanie to było żywe i niespodziewanie emocjonujące (szczególnie do przerwy). O skromnym zwycięstwie „Czerwonych” (24.07 3:2) zadecydował „napad, grający szybko i umiejętnie wyzyskujący sprinterskie walory swych skrzydeł”. Decydującego gola o zwycięstwie strzelił na kwadrans przed końcem meczu „czołowy motor akcji tej drużyny” - Reyman.\n„Czołowy motor” Wisły wyraźnie zaskoczył w następnych meczach. Spotkanie z Warszawianką (31.07 8:2) było właściwie sparingiem. Po przerwie przewaga Wisły była tak „przygniatająca, że dwucyfrowy wynik mógłby być prawdziwym wykładnikiem sił obu drużyn... Atak prowadzony przez Reymana I szedł jak na sznurku”. Reyman pobił rekord strzelonych bramek zaliczając aż 5 celnych trafień w tym meczu. Wiśle dotrzymywał już kroku tylko zespół z Katowic po wygranej z Czarnymi 2:0 i lwowska Pogoń.\nSympatycy Cracovii sarkali nieco na styl gry Wisły, w którym brakowało podobno elegancji i błyskotliwej techniki. Tej jak „powszechnie było wiadomo” nie brakowało na a-klasowych boiskach w wykonaniu Cracovii. „Przegląd Sportowy” odpowiadał na te zarzuty, że „drużyna silna i twarda nigdy nie będzie grać lekko i błyskotliwie” - co okazało się także nieprawdą. Pozostawmy jednak na boku sarkania i kompleksy kibiców z drugiej strony Błoń.\nWisła parła teraz od zwycięstwa do zwycięstwa, co potwierdzał mecz z Jutrzenką (7.08 7:2). Siedem bramek w jednym meczu i ponowny hat trick Reymana miały swoją wymowę. Kibicom szczególnie podobała się gra kapitana „Czerwonych” po pauzie. Wtedy to właśnie mecz zamienia się w pojedynek Reymana z bramkarzem gości. 1.FC i Pogoń solidarnie wygrały swoje mecze. Na szczytach piłkarskiego Olimpu nic się więc nie zmieniało.\nO tym ile znaczył Reyman dla swego zespołu świadczyła niespodziewana porażka Wisły w następnym meczu z Wartą (14.08 2:3). Jak pisano w prasie „W ataku brak było wyraźnie Reymana”. Choć jak pisano: „Wisła grała dobrze. Przegrana nie wystawia jej bynajmniej ujemnego świadectwa. Warta wygrała dzięki większemu szczęściu w grze. Taktycznie i siłą fizyczną górowała Wisła”. Straty punktów nie mogła powetować pewna wygrana dzień później w meczu towarzyskim z Wartą (7:1). Rozmiary tej wygranej kazały jednak traktować wynik z dnia poprzedniego jako wypadek przy pracy. 1.FC pewnie pokonał TKS 5:2 i dzięki potknięciu Wisły zajął pierwsze miejsce w tabeli.\nDostrzegano regres formy „Czerwonych”. „Przyczyn słabej gry Wisły szukać należy zdaniem mojem w złej formie Reymana I, który bawiąc ostatnio na manewrach nie jest w najlepszej kondycji fizycznej” - pisano po skromnie wygranym meczu Wisły z Legią (21.08 1:0). Nie najlepsza dyspozycja w tym dniu nie przeszkodziła kapitanowi „Czerwonych” strzelić zwycięską bramkę w zamieszaniu podbramkowym. Kryzys formy Wisły i Reymana okazał się krótkotrwały. Bombardier Wisły dobrze radził sobie z opiekunami. Udowodnił to w następnym pojedynku z Ruchem (28.08 4:0), strzelając 2 gole. Wisła zagrała dobry mecz i praktycznie przez całe spotkanie gra toczyła się pod jej dyktando. „Wisła fizycznie silniejsza przewyższała swego przeciwnika nie tylko lepszą grą taktyczną i techniczną, lecz przede wszystkiem wspaniałym startem do piłki i niezwykłą ambicją. Gra na ogół stała pod lekką przewagą Wisły za wyjątkiem pierwszych 10 minut, kiedy Ruch był panem boiska. Obie drużyny grały ostro lecz fair”. Fortuna sprzyjała wyraźnie Wiśle, gdyż 1.FC przegrał swój pojedynek (z Klubem Turystów 0:2) i stracił pozycję lidera. Wisła miała już 29 punktów zdobytych przy 9 straconych. 1.FC, mając o jeden mecz mniej, tracił do Wisły 3 punkty. Dystans ten nie zmniejszył się po następnej kolejce ligowej, gdyż obie drużyny pewnie wygrały swe mecze. 1.FC z Jutrzenką, a Wisła z ŁKS (4.09 3:1) po 2 rzutach karnych podyktowanych przez nie najlepiej dysponowanego sędziego. Sytuacja w tabeli stawała się klarowna. W zasadzie tylko Wisła i 1.FC liczyły się w walce o pierwsze miejsce. Trzecia w tabeli Pogoń nie dawała jeszcze za wygraną. Miała o 2 mecze mniej od Wisły i 7 pktów straty. Prezentowała jednak dobrą formę o czym świadczyło rozgromienie Legii 11:2.\nRywalizacja z 1.FC Katowice\nKomentatorzy coraz więcej miejsca poświęcali drużynie 1.FC. Była to jednak przede wszystkim drużyna własnego boiska. Z reguły nie przegrała meczów na własnym stadionie w czym niewątpliwie pomagała jej fanatyczna publiczność. Emocje wśród publiczności niemieckiej były podczas meczów tak ogromne, że jak pisano w „Przeglądzie Sportowym” w wypadku niekorzystnego przebiegu meczu groziła ona gościom i sędziemu „zlinczowaniem”. Do tego krytykowano Niemców za brutalną i „ordynarną” grę. W zasadzie mecze z polskimi drużynami były jakby spotkaniami Polska-Niemcy. 1.FC tracił jednak wiele ze swej wartości na wyjazdach. Mecz Wisły z 1.FC zapowiadał się więc jako mecz sezonu i nabierał oczywistych aspektów politycznych.\nPo drodze do niego Wisła musiała jeszcze stoczyć boje z TKS i Klubem Turystów. Mecz z Torunianami okazał się właściwie ostrym sparingiem, w którym „Czerwoni” ćwiczyli siłę i celność swoich strzałów. Powodem było osłabienie drużyny gości, która przyjechała na mecz tylko z 10 zdolnymi do gry zawodnikami. Do tego 4 z nich to byli gracze rezerwowi. Powodem takiego stanu rzeczy było aresztowanie na dworcu w Toruniu kilku czołowych zawodników TKS „aby w ten sposób zmusić ich do występu w meczu mistrzostw wojskowych”. Dzięki temu Wisła wygrała to spotkanie w rekordowym stosunku 15:0, będąc drużyną lepszą nie „'o głowę, lecz o 11 głów'”. Reyman strzelił aż 6 goli w tym spotkaniu. Okazało się, że był to rekord ligowy, który pobił dopiero w 1939 r. Ernest Wilimowski. Katowiczanie wymęczyli zwycięstwo z ŁKS (2:1) i dystans między czołowymi drużynami ligi się nie zmniejszał.\nMecz z TKS nie mówił wiele o formie Wisły. Imponowała jednak dobra dyspozycja strzelecka „Czerwonych”. Potwierdził to mecz z Klubem Turystów (18.09 5:1). „Czerwoni” wygrali pewnie i zasłużenie, nie wysilając się zbytnio. Po tym spotkaniu Wisła miała jeszcze 4 mecze do rozegrania, 1.FC - 6. Pięciopunktowa przewaga Wisły była więc jeszcze do zniwelowania. Pod warunkiem, że 1.FC wygra zaległe mecze i pokona Wisłę w zbliżającym się meczu na swoim stadionie. Niemcy z reguły nie oddawali punktów u siebie. Klasę zespołu niemieckiego doceniano w prasie sportowej (szczególnie jej waleczność). Jak na polskie warunki 1.FC (Erster Fussball Club) był klubem majętnym. Wspierali go bowiem finansowo niemieccy magnaci przemysłowi i sklepikarze.\nJak pisano w „Przeglądzie Sportowym”: „Powiedzmy głośno to, co mówiono sobie na ucho: zwycięstwo jedynej poważnej w kraju drużyny niemieckiej, zdobycie moralnego prymatu przez klub nie polski, lecz przez zespół wchodzący za wrogi - drażniło ambicję narodową sportowców i spotkaniu rywalów nadało charakter "wojny świętej". Doskonała i bitna drużyna katowiczan - stwierdzić to należy sine ira et studio - ale grała i nie ma wszystkich atutów, które uprawniałyby ją do pretendowania o najzaszczytniejszy tytuł w kraju. Brak jej "ciężaru gatunkowego", zbyt jest związana z swem boiskiem i poza niem reprezentuje nie więcej, niż połowę swej siły, z błędów technicznych grzeszy brakiem strzału i tendencją do hyperkombinacji. Ale czyż namiętność klubowa, przywiązanie do barw, wreszcie w tym wypadku szowinizm nacjonalistyczny pozwala na objektywną ocenę samego siebie?! Doszło zatem do tego, że I.F.C. uważało się za najsilniejszą w Polsce drużynę, a że tabela tu i ówdzie wskazywała na co innego, katowiczanie urobili sobie teorię o zwalczaniu drużyny niemieckiej przez sędziów polskich, itp.”.\nNiemcy przygotowywali się do tego meczu niezwykle starannie: podglądali Wisłę w meczu z Klubem Turystów, agitowali swych sympatyków do przyjścia na mecz (w efekcie na mecz ten ściągnęli Niemcy nie tylko z Górnego Śląska ale i zza granicy niemieckiej z Bytomia, Gliwic i Zabrza). Reyman nazwał pojedynek z 1.FC największym meczem w historii TS Wisła.\nWięcej o tym meczu znajdziesz tutaj\nW tym miejscu warto wspomnieć, że spotkanie to oglądała na żywo niespotykana na polskich stadionach liczba widzów: około 15 do 25.000. W tym kilkutysięczna grupa kibiców Wisły, którzy specjalnymi pociągami zjechali do Katowic. Samo spotkanie toczyło się w gorącej atmosferze tak na trybunach jak i na boisku.\nWidownia niemiecka w trakcie meczu zachowywała się skandalicznie grożąc i rzucając obelgi na zawodników Wisły. Kiedy w trakcie meczu kibice niemieccy wpadli na boisko, nie mogąc dopaść graczy Wisły, swą nienawiść wyładowali na piłce, „którą tną nożami na kawałki”. Interweniować mieli wówczas „kirasjerzy na koniach” Według prasy polskiej nie lepiej zachowywali się zawodnicy 1.FC prezentując na boisku „ordynarną grę”, czy wręcz posuwając się „wprost do polowania na kości przeciwnika”. Mecz zakończył się przed czasem. Według „Przeglądu Sportowego” przyczyną zejścia graczy 1.FC z boiska w 28 minucie gry (II. połowy) było nieuznanie przez sędziego bramki strzelonej przez Niemców. Było już wówczas 2:0 dla Wisły po golach Czulaka i Reymana. O ogromnym napięciu towarzyszącym temu spotkaniu może świadczyć fakt, że sędzia ze zdenerwowania odgwizdał koniec meczu na kwadrans przed upływem czasu gry i dopiero po chwili zmienił decyzję. Dla Niemców ten mecz „oczywiście był skandalem”. W prasie polskiej pretensje Niemców uważano za nieuzasadnione i krytykowano graczy 1.FC za pożałowania godny incydent, jakim było zejście z boiska. Potępiano również próby nadawania temu meczowi, jak i zresztą innym na boisku 1.FC, charakteru polityczno-narodowego. Mecz ten potem zweryfikowano jako walkower dla Wisły. Jak wspominał po latach H. Reyman: „Całe społeczeństwo polskie przyjęło z prawdziwą radością wieść o naszym zwycięstwie. Radość Polaków śląskich zamieniła się w swego rodzaju manifestację narodową, była dla niej czynnikiem krzepiącym duchowo. Miły był powrót do Krakowa, gdzie na dworcu czekały nas tysięczne zwolenników, orkiestra zagrała „Krakowiaka”, a graczy wyniosła uradowana brać na ramionach z wagonu. Okrzykom i składaniom gratulacyj nie było końca”.\nPo tym jakże dramatycznym spotkaniu sprawa tytułu mistrzowskiego wydawała się przesądzona. Zostały Wiśle wprawdzie jeszcze 3 mecze do rozegrania, ale nikt nie przypuszczał, by „Czerwoni” wypuścili szansę z rąk. Potwierdził to mecz z Polonią w Krakowie (2.10 7:1). Był on ładnym widowiskiem, a gra prowadzona była w szybkim tempie. „Reyman jak zwykle doskonały” poprowadził zespół do wysokiego zwycięstwa. Sam też strzelił 4 gole. 1.FC załamany po meczu z Wisłą wysoko przegrał z Legią 0:5. Tym samym na dwie kolejki przed końcem Wisła mogła już święcić tytuł mistrza Ligi.\nZdekoncentrowało to nieco piłkarzy Wisły i w następnym meczu ulegli oni niespodziewanie Pogoni. Dla Lwowiaków mecz ten miał spore znaczenie, gdyż w wypadku pokonania 1.FC mogli jeszcze zdobyć tytuł wicemistrzowski. W spotkaniu z Pogonią widać było, że z graczy Wisły uszło nieco powietrze. Było to zrozumiałe biorąc pod uwagę fakt, że niemal od początku sezonu powierzono im obronę „honoru Polaków” w rozgrywkach ligowych. A wyczerpujące pojedynki ligowe wywarły spore piętno na ich kondycji. Widać było spore zmęczenie „Czerwonych” w końcówce II. połowy meczu. Wtedy też gracze Pogoni rozstrzygnęli losy tego pojedynku na swoją korzyść (09.10 0:2.\nSezon ligowy kończyła Wisła remisowym meczem z Hasmoneą we Lwowie (16.10 2:2). Wiślacy wracali ze Lwowa nocnym pociągiem. Z krakowskiego dworca przeszli przez Błonia do domu Vlastimila Hoffmana mieszczącego się przy ulicy Spadzistej. Hoffman „był przyjacielem wszystkich wiślaków, każdy z nich miał swój portret malowany przez mistrza, nawet po kilka, także juniorzy... Jego dom był domem dla każdego wiślaka”. Nic dziwnego, że tej październikowej nocy Wiślacy prowadzeni przez swego kapitana udali się właśnie do niego. „Henryk Reyman zameldował sławnemu artyście zdobycie mistrzostwa. Radość była wielka i wspólna, śpiewy, najpierw hymn narodowy”. Nie było w tym nic dziwnego, gdyż „wszystko czym żyła Wisła znajdowało swe odbicie w dyskusjach w domu przy ul. Spadzistej” .\nWracając do meczu z Hasmoneą to rzeczą charakterystyczną było, że Czulak otwierał konto bramkowe Wisły w pierwszym meczu ligowym z Jutrzenką i zamykał je w meczu z Lwowiakami. Tymi bramkami spinał niczym klamrą snajperski popis Reymana, który z dorobkiem 37 bramek został królem strzelców polskiej Ligi. To rekordowe i nie pobite do dziś osiągnięcie osiągnął w lidze liczącej 13 zespołów. Więcej o tytule króla strzelców znajdziesz tutaj\nPodsumowanie sezonu i gry piłkarzy\nRównie imponująco przedstawiają się osiągnięcia strzeleckie całej drużyny Wisły w pierwszym sezonie ligowym. Wisła była bowiem najskuteczniejszą drużyną, strzelając w całym sezonie aż 94 bramek. Straciła tylko 32 gole - najmniej w lidze. Tylko opierając się na tym dorobku można stwierdzić, że miała najlepszy atak w Polsce i najlepszą obronę. Pierwszemu mistrzowi ligi poświęcono wreszcie sporo miejsca w posezonowych komentarzach. Szukano przyczyn faktu, że to właśnie ta niedoceniana do tej pory drużyna okazała się najlepszą w Polsce. Cenzurki wystawione w „Przeglądzie Sportowym” mówiły wiele. W bramce przez większą część sezonu występował pozyskany z BBSV Emil Folga: nie do końca wyszlifowany talent, grający czasem nonszalancko, słabo wyrobiony gimnastycznie - co odbijało się na jego sprężystości i szybkości. Zimna krew, dobre ustawianie się i szybka orientacja - to były zalety równoważące powyższe wady. Filarem obrony był Skrynkowicz, który nie opuścił żadnego meczu w sezonie ligowym!!! Był szybki, ostry w taklingu, przytomny w gorących momentach. Jako jego partner występował w pierwszych meczach kończący już karierę piłkarską Kaczor: dobry taktyk, choć mało zwrotny i wolny. Zastępujący go Burek imponował na odmianę szybkością i solidnością. W końcówce sezonu powrócił na tę pozycję okularnik Pychowski: gracz nieustępliwy w grze, choć nieco zbyt pobudliwy. W środku pomocy królował Jan Kotlarczyk: najlepszy bodaj gracz Wisły i środek pomocy w Polsce; krępy, silny i przysadzisty. Do tego wytrzymały i pracowity, słynący z dobrych podań i odbioru piłki. Grał spokojnie i rozważnie, idealnie rozkładając swe siły. Według Reymana był prawdziwym filerem drużyny „Czerwonych”. Miał jednak jedną wadę: „właściwego uderzenia piłki nie posiadał i nigdy strzelcem nie był, nie mając w tym kierunku po prostu smykałki”. Był za to wspaniałym taktykiem. Inteligencja, dobra gra głową, świetny stopping, żelazna kondycja - to były jego znaki firmowe, które decydowały o jego wartości. Po jego bokach grywali także gracze nieprzeciętni. Jednym z nich był Wójcik: zawodnik posiadający średnie warunki fizyczne, poprawny i pożyteczny w grze. Zmieniał go Bajorek; gracz przeciętny bez należytej szybkości i elastyczności. Lepsze wrażenie sprawiał przybyły z Cracovii Makowski: elegancki technik, gracz ambitny, słabszy w ustawianiu się na boisku, ale dysponujący celnym strzałem. Na skrzydle imponował swą grą Adamek: jak pisano - jeden z najlepszych piłkarzy jakich wydała ziemia polska. „Żywe srebro” na boisku, cechowały go miażdżące biegi z piłką. Dzięki swej szybkości, zwrotności i ruchliwości gracz niezwykle skuteczny, ale nie najlepiej zachowujący się na boisku. Po drugiej stronie boiska grał kolejny as Wisły, Balcer: posiadał podobne do Adamka walory - „bardziej jednak nieokrzesane i pierwotne”. Był szybki i bojowy - brakowało mu jednak techniki i w grze prezentował zbyt wiele egoizmu. Z łączników wyróżniał się Czulak: grał jednak nierówno i był zbytnim indywidualistą. Jednak gdy miał swój dzień potrafił być niebezpiecznym strzelcem. Powoli żegnający się z piłką Kowalski wystąpił tylko 2 razy w zespole Białej Gwiazdy. Na jego pozycji najczęściej występował najmłodszy z Reymanów: dobry technik, ale za mało wkładał serca do gry. Z innych zawodników warto wymienić występującego i w pomocy i w ataku Józefa Kotlarczyka: zawodnika nie za szybkiego, ale poprawnego technicznie. No i wreszcie na koniec zostawiliśmy Reymana: „najlepszy strzelec ligi, obok szeregu zalet jak wytrzymałość, siła fizyczna, poprawna technika, ustawianie się, posiada poważny defekt w postaci zbytniej powolności. Gdyby graczowi temu dać szybkość i zwrotność W. Kuchara byłby on niezastąpionym kierownikiem napadu naszej reprezentacji”. W sumie ta mozaika graczy dobrych i wybitnych, połączona koleżeństwem i przyjaźnią na boisku i poza nim okazała się najlepszą w Polsce. Byli to ludzie wywodzący się z różnych środowisk społecznych i pracujący w różnych zawodach. Umiłowanie własnego klubu stanowiło wystarczające spoiwo by połączyć tak różne ludzkie charaktery w pracy dla dobra TS Wisła. Warto wymienić ówczesne zawody czołowych piłkarzy Wisły: Folga - urzędnik prywatny, Pychowski - student, Skrynkowicz - monter, Wójcik - drukarz, Kotlarczyk - ślusarz, Makowski - student, Adamek - urzędnik celny, Czulak - monter, Reyman III i Balcer – studenci, Henryk Reyman - zawodowy żołnierz, kapitan WP.\nTak naprawdę to dopiero liga weryfikowała prawdziwą siłę poszczególnych zespołów i klasę zawodników. Teraz liczyła się wyrównana forma drużyn przez cały sezon. Pojedyncza wpadka, przegrany pechowo mecz o niczym jeszcze nie rozstrzygał. Straty można było odrobić w następnych pojedynkach. W rozgrywkach okręgowych wystarczyła praktycznie jedna pechowa porażka z najgroźniejszym rywalem by je przegrać. Do tego wysokie wyniki osiągane ze słabeuszami z dolnych rejonów tabel okręgowych wcale nie przynosiły wielkiej satysfakcji. Podobnie było z napastnikami, których popisy strzeleckie w takich meczach trafiały do annałów i statystyk klubowych, ale pełnego zadowolenia nie mogły przynieść. W powszechnej opinii Wisła do tej pory nie miała szczęścia w mistrzostwach Polski, przegrywając bądź w rozgrywkach okręgowych z Cracovią, bądź zawodząc w finałowych grach w „chwilach kiedy zdawało się, że nic już nie stało na przeszkodzie do sięgnięcia po nęcący wawrzyn”.\nInaczej było w lidze. Tutaj grały ze sobą najsilniejsze kluby w Polsce i najlepsi zawodnicy. Wygranie takiej rywalizacji oznaczało beż żadnych "ale", że się jest najlepszą drużyną w Polsce, a najlepszemu strzelcowi satysfakcję z pokonania równie dobrych współzawodników i udowodnienia, że się jest najlepszym napastnikiem w kraju. I Wisła i Reyman to udowodnili. Osiągnięciom sportowym Wisły na pewno sprzyjała celowa i poukładana praca organizacyjna w klubie. Nic dziwnego, że Wisłę stawiano teraz jako wzór dobrze zorganizowanego klubu sportowego. O Wiśle pisał H. Szatkowski, że ciężką pracą doszła do sukcesów nie tylko w piłce nożnej ale i w innych dyscyplinach sportu mimo „nieprzychylnej jej na ogół opinii sportowej”. Będąc inicjatorką Ligi - pierwsza ją wygrała, co mówiło samo za siebie. Sekcja piłkarska kierowana przez Kopcia była ostoją klubu i jak oceniano: „mogą być w Polsce drużyny lepsze technicznie, mogą być gracze indywidualnie cenniejsi o czołowych asów Wisły, nie ma jednak w tej chwili zespołu, któryby wykazał taki hart i siłę wewnętrzną, jak właśnie Wisła”. System ligowy, ciężki, wyczerpujący wymagał bowiem „siły i spoistości moralnej drużyny - system ten znalazł w Wiśle najlepszą dla tych wymagań w Polsce drużynę”. Z drużyny do tej pory niedocenianej Wisła znalazła się na pierwszych stronach gazet. Starano się opisać jej styl gry, który doprowadził ją do takich sukcesów. Szatkowski kontynuując w „Przeglądzie Sportowym” swe rozważania na ten temat pisał, że Wisła w przeciwieństwie do technicznie grającej Cracovii prezentuje „pełen siły i energji, technicznie skończony (ale na technice się niekończący) typ footballu czeskiego”. Gra Wisły wyłamywała się z pewnych utartych w świadomości dziennikarzy sportowych schematów. Jej styl różnił się od gry Cracovii i nie znajdywał odpowiednika w grze innych krajowych i zagranicznych zespołów. Na pewno Wisła swą grą opierała „na wysokim wyszkoleniu technicznym, przemyślanej taktyce gry, a nade wszystko - nieustępliwej twardości i męskości całego zespołu”. Zgodzić się też można było z Mielechem, który przed nowym sezonem ligowym pisał, że jej „styl jest szczęśliwym połączeniem wyrafinowanego sposobu gry Cracovii z bojowością Pogoni”. Wynikało to po prostu z naturalnych predyspozycji graczy Wisły. Maksymalne wykorzystywanie ich talentów i możliwości na boisku było w ogromnej mierze zasługą Reymana. Mając takich graczy u swego boku jak Balcer i Adamek Reyman opierał grę Wisły właśnie na skrzydłach. Dlatego w meczach „Czerwonych” nie brakowało długich podań na wolne pole, „na fora” na skrzydło - stamtąd wracały potem celne piłki do Reymana, czy łączników, którzy zamieniali je na bramki. Oczywiście nie zawsze ta taktyka zdawała egzamin. Kontuzje, niedyspozycje skrzydłowych, bądź ostre ich krycie zmuszały do zmian w sposobie gry. Reyman to potrafił jak nikt inny w polskiej lidze. Prowadzenie gry skrzydłami nie wpłynęło ujemnie na jego umiejętności prowadzenia gry krótkimi podaniami. Do tego trzeba dodać, że był typem napastnika-przebojowca i w wypadku kiedy jego kolegom po prostu nie szło chętnie sam „szedł na przebój, z reguły kończąc go strzałem”, który jakże często lądował w siatce przeciwnika.\nTaka była mistrzowska Wisła 1927 roku.\nTekst powstał na podstawie rozdziału z książki, Z białą gwiazdą w sercu. Cytaty pochodzą z prasy sportowej, jak również z wydawnictwa rocznicowego wydanego na 30-lecie TS Wisła.\nWiślacka gra o tron #1: 1927\nData publikacji: 06-10-2017 14:30\nPrzed ostatnim ligowym starciem z Jagiellonią Białystok piłkarze Białej Gwiazdy wyszli na rozgrzewkę w okolicznościowych koszulkach, upamiętniających 90-lecie zdobycia pierwszego tytułu mistrzowskiego przez Wiślaków. Ekipa, której trzon stanowili Henryk Reyman, bracia Kotlarczykowie, Stanisław Czulak, Władysław Kowalski czy Mieczysław Balcer, zostawiła w tyle takie zespoły, jak 1. FC Katowice, Wartę Poznań i Legię Warszawa. „Gra o tron” trwała jednak niemal do samego końca. Jak prezentowali się krakowianie w debiutanckim sezonie ligowym w Polsce? Cofnijcie się z nami do 1927 roku!\nPrzed rokiem 1927 mistrzostwa kraju były rozgrywane systemem nieligowym. Najpierw wyłaniano najlepsze drużyny na szczeblu regionalnym, a następnie zwycięzcy poszczególnych grup rywalizowali ze sobą w finałowym turnieju. Nie wszystkie ekipy mogły się ze sobą mierzyć i na dobrą sprawę takie wyniki były po prostu niewspółmierne. Pomysł wprowadzenia pierwszej ligi, w której wystąpi 14 najlepszych zespołów nie został zaakceptowany przez PZPN oraz działaczy Cracovii, którzy nie zdecydowali się na wystawienie własnego zespołu w tych rozgrywkach.\nDebiut na czwórkę!\nZwiązek szybko zreflektował się i już w kolejnym sezonie liga ruszyła pod jego auspicjami. W premierowym sezonie jednak nie można było liczyć ani na wsparcie PZPN-u, ani na udział piłkarzy Cracovii. Do ligi jako drugi krakowski zespół dokooptowano więc Jutrzenkę, z którą Biała Gwiazda zagrała w pierwszej kolejce. W ligowym debiucie Wiślacy zaaplikowali późniejszemu spadkowiczowi 4 gole, nie tracąc żadnego. 3 kwietnia o 15.45 sędzia Bronisław Danzigier z Łodzi zagwizdał po raz pierwszy, a o 16.06 Stanisław Czulak zdobył premierowe trafienie. Jego „ostry” strzał sprawił olbrzymie problemy Julianowi Elsnerowi, który nie utrzymał piłki w rękach, pozwalając jej na wturlanie się do siatki. Tak padł pierwszy z jak dotąd 3361 goli dla Wisły w lidze! Tydzień później, ponownie na stadionie Jutrzenki, znajdującym się w miejscu, w którym dziś kibice dopingują Białą Gwiazdę, krakowianie pokonali Ruch Wielkie Hajduki 2:0. Mecz nie został rozegrany na obiekcie Wisły ze względu na to, iż czekano na… wzmocnienie świeżo posianej trawy.\nPierwsze starcie poza Krakowem odbyło się w Łodzi, a przeciwnikiem był Klub Turystów. Wiślacy musieli radzić sobie bez Henryka Reymana, którego na południu kraju zatrzymały obowiązki wojskowe. Porażka 1:5 pokazała, jak ważnym ogniwem zespołu z Krakowa był jego kapitan. Kolejny mecz krakowianie rozegrali… niecały dzień później w Warszawie. Bez regeneracji i legendy Białej Gwiazdy Wiślacy wygrali z Legią 4:1 po golach Czulaka, Balcera i dwóch Adamka. Na pierwsze spotkanie ligowe w historii na własnym boisku kibice Wisły musieli poczekać do 24 kwietnia 1927 roku. Rywalką krakowian była lwowska Hasmonea, a pierwszym strzelcem ligowego gola na wiślackim obiekcie jej snajper, Zygmunt Steuermann. Wisła nie dopuściła jednak do tego, by przegrać ligowy debiut u siebie i trzykrotnie pokonała bramkarza gości. Dwa trafienia zaliczył Józef Adamek, a wygraną przypieczętował Mieczysław Balcer.\nLider nie do oddania!\nWisła co prawda rozpoczęła sezon nieco później niż inne zespoły, ale delegacje, podczas których krakowianie rozgrywali po dwa mecze sprawiły, że Henryk Reyman i spółka bardzo szybko prześcignęli rywali pod względem liczby rozgrywanych meczów. Jako że większość z nich była wygrana, Biała Gwiazda już w maju wysunęła się na pozycję lidera ligowej stawki. Przyczyniło się do tego wspaniałe zwycięstwo nad 1. FC Katowice u siebie. Wiślacy nie dali szans przedstawicielom mniejszości niemieckiej i pewnie wygrali 3:0, rozpoczynając marsz po mistrzostwo.\nRozpromienieni pokonaniem najgroźniejszego rywala piłkarze Wisły w następnych sześciu spotkaniach zdobyli 28 goli, z czego po siedem zaaplikowali golkiperom TKS-u Toruń i Jutrzenki, a osiem bramkarzowi Warszawianki. Na największy popis strzelecki przyszedł czas 11 września 1927 roku. 6 bramek strzelił Henryk Reyman, po 3 Józef Adamek i Jan Reyman, 2 trafienia dołożył Mieczysław Balcer a dzieła zniszczenia dopełnił Stanisław Czulak i Wisła wygrała z TKS-em Toruń 15:0. Co prawda goście przyjechali na spotkanie rezerwowym składem, gdyż najlepszych piłkarzy z Torunia zatrzymali wojskowi i zmusili do gry w militarnych mistrzostwach kraju, jednak wynik ten do dziś robi olbrzymie wrażenie. Od tego czasu żaden z klubów nawet na chwilę nie zdołał wyprzedzić Wisły w tabeli - nawet gdy 1. FC Katowice zrównało się liczbą punktów, znacznie przegrywało rywalizację bilansem bramkowym.\nNajważniejszy mecz w historii ligi\nW 23. kolejce wszystko mogło się wyjaśnić na korzyść Białej Gwiazdy. W meczu na szczycie, rozgrywanym w Katowicach z „Efcyjem” krakowianie musieli wygrać, by uciec na siedem punktów i być niemal pewnym końcowego triumfu. Tak też się stało - w „najważniejszym spotkaniu w historii polskiej ligi” Wisła pokonała 1. FC 2:0, a katowiczanie opuścili plac gry po 73. minutach, nie zgadzając się z werdyktami arbitra. Krakowianie dzięki bramkom niezawodnego w najważniejszych spotkaniach Stanisława Czulaka oraz Henryka Reymana byli o krok od tytułu. Świętowanie zaczęło się już w drodze na dworzec w stolicy Górnego Śląska. Kibice z całego południa Polski, którzy w potyczce z niemiecką ekipą ściskali kciuki za Wisłę, oficjalnie odprowadzili swych bohaterów na pociąg. Pochód przekształcił się w „manifestację polskości”, a akompaniowała mu orkiestra, grająca polskie pieśni patriotyczne.\nDo stuprocentowego zagwarantowania pierwszego w historii tytułu ligowego wystarczyła wygrana w kolejnym starciu z groźną Polonią Warszawa. Na stadionie Wisły zaczęło się źle, ale skończyło się pięknie - za sprawą Stefana de Jelskiego to goście wyszli na prowadzenie, lecz potem gracze Białej Gwiazdy zaaplikowali rywalom aż 7 goli! Gdy z Warszawy dotarła informacja, że katowiczanie ulegli Legii aż 0:5, na stadionie Wisły rozpoczęło się święto. Już po 24 kolejkach Wisła zgarnęła tytuł, przez co nie była w stanie w pełni skoncentrować się na dwóch ostatnich spotkaniach z lwowskimi drużynami. Najpierw krakowianie przegrali z Pogonią 0:2, a na zakończenie premierowego sezonu zremisowali z Hasmoneą 2:2. Co ciekawe, ostatniego gola w tym meczu, a zarazem 95 Wisły w całych rozgrywkach zdobył Stanisław Czulak - ten sam, który otworzył worek z bramkami w pierwszym meczu z Jutrzenką.\nJak feta, to u wielkiego Wiślaka!\nPo ostatnim, wyjazdowym meczu, krakowianie wsiedli w nocny pociąg do swojego miasta, a następnie przeszli z dworca przez Błonia, aż na ulicę Spadzistą - prosto do domu znanego malarza i wielkiego sympatyka Białej Gwiazdy, Vlastimila Hofmana. To właśnie w jego domu, pełnym portretów Wiślaków, odbyło się przyjęcie, na którym piłkarze świętowali swoje pierwsze mistrzostwo Polski. Z 40 zgromadzonymi punktami i bilansem bramek + 63, Biała Gwiazda znokautowała wszystkich rywali i, jak przyznawały media, absolutnie zasłużenie mogła się z niego cieszyć. Królem strzelców całych rozgrywek został Henryk Reyman, którego 37 goli do dziś pozostaje niepobitym rekordem. A przecież dziś gracze Ekstraklasy mają do dyspozycji nie 26, a aż 37 kolejek!\nLigo pod koniec maja - podsumowanie\nTabela na półmetku\nPodsumowanie na półmetku ligi\nTabele ligowe i królów strzelców na półmetku\nWisła jedzie do Ameryki\nWisła 1927 zdjęcie i krótki opis\nPodsumowanie sezonu "Gazety Porannej"\n6 stycznia - Z inicjatywy Wisły w Krakowie 13 czołowych polskich klubów tworzy Polską Ligę Piłki Nożnej.\n7 stycznia - Władze TS Wisła deklarują przystąpienie klubu do PLPN.\n3 kwietnia - Na inaugurację ligowych rozgrywek Wisła pokonuje Jutrzenkę 4:0.\nPierwszego ligowego gola dla Wisły strzela Stanisław Czulak.\n10 kwietnia - Pokonując Ruch 2:0 Wisła odnosi pierwsze ligowe zwycięstwo w roli gospodarza (choć na boisku Jutrzenki).\n24 kwietnia - Wisła rozgrywa pierwszy ligowy mecz na własnym stadionie.(Wisła - Hasmonea 3:1).\n3 maja w meczu Wisła - Polonia w Warszawie (1:2) pada pierwszy gol strzelony dla Białej Gwiazdy z rzutu wolnego (Henryk Reyman).\n8 maja Wisła pokonuje Czarnych 4:0 a Józef Adamek przechodzi do historii jako autor pierwszego ligowego gola Wisły strzelonego głową.\nTego samego dnia Józef Adamek zapisał się w historii również jako pierwszy Wiślak, który w lidze nie wykorzystał rzutu karnego.\n22 maja w meczu z Wartą 4:1 zostaje ustrzelony pierwszy wiślacki hat trick w lidze. Jego autorem jest Stanisław Czulak.\n16 czerwca swój debiut ligowy w barwach Wisły zalicza Józef Kotlarczyk (Warszawianka - Wisła 0:2)\n24 lipca - w bramce Wisły debiutuje w lidze Maksymilian Koźmin (Czarni Lwów – Wisła Kraków 2:3).\n7 sierpnia Mieczysław Balcer zdobywa pierwszego gola dla Wisły bezpośrednio z rzutu rożnego (Wisła Kraków – Jutrzenka Kraków 7:2).\n14 sierpnia - z Wisłą pożegnał się Władysław Krupa - jej wychowanek, lekarz, żołnierz, pierwszy piłkarz w parlamencie. (Warta Poznań – Wisła Kraków 3:2).\n11 września Wisła odnosi najwyższe w historii zwycięstwo ligowe - 15:0 z TKS Toruń. Nie umniejsza tej zdobyczy fakt, że czołowych graczy z Torunia aresztowano na dworcu i zmuszono do gry w igrzyskach wojskowych. Przeciw Wiśle od początku grało jedynie 10 rezerwowych graczy.\nHenryk Reyman zdobył wówczas sześć bramek, co było rekordową liczbą bramek strzelonych przez jednego gracza w jednym meczu.\n25 września - Tego dnia miał miejsce najważniejszy i najbardziej dramatyczny mecz stoczony przez Wisłę w rozgrywkach ligowych. Decydujący o mistrzowskim tytule pojedynek w Katowicach z niemiecką drużyną 1.FC wygrywa Wisła 2:0 po bramkach Czulaka i Reymana. Po meczu Wiślacy traktowani są jak bohaterowie narodowi.\n2 października Wisła gromi Polonię 7:1 i zapewnia sobie tytuł mistrzowski na dwie kolejki przed końcem rozgrywek.\nPod koniec sezonu Wisła zamontowała na swoim stadionie zegar boiskowy - pierwsze takie rozwiązanie w Polsce.\nHenryk Reyman zostaje królem strzelców ligi z niepobitym do dziś rekordem 37 strzelonych bramek.\nKategorie: Sezon 1927 (piłka nożna) | Artykuły o historii Wisły\nTę stronę ostatnio zmodyfikowano 18:13, 5 kwi 2019.\nTę stronę obejrzano 9 023 razy.


Brexit. Wielka Brytania nie była w czołówce wyjazdów polskich studentów na Erasmusa\nDodano: 3 stycznia 2021, 08:59 0\nPolscy studenci w ramach programu Erasmus najchętniej wyjeżdżają do Hiszpanii, Włoch i Niemiec. Na bardziej odległej pozycji była Wielka Brytania. Od 2021 roku wymiana z tym krajem nie jest możliwa ze względu na jego wyjście z Unii Europejskiej.\nWielka Brytania poza podium wśród polskich sudentów na Erasmusie\n„Wielka Brytania pod względem wyboru przez polskich studentów jako kraju w Erasmusie wcale nie była w czołówce, jeśli chodzi o wybór wyjazdów. Przede wszystkim polscy studenci wyjeżdżali do Hiszpanii, Włoch i Niemiec. Do każdego z tych krajów przyjeżdża każdego roku po około 2 do 1,5 tysiąca studentów z Polski. Zaraz po nich jest Portugalia i Francja – to ok. 1400-1000 studentów. Do Wielkiej Brytanii wyjeżdżało rocznie ok. 500 studentów” – powiedział w rozmowie z PAP dyrektor Fundacji Rozwoju Systemu Edukacji (FRSE) dr Paweł Poszytek. FRSE koordynuje w Polsce działania związane z tym i z innymi edukacyjnymi programami unijnymi.\nWiększe straty dla staży i praktyk w ramach Erasmus Plus\n„Należy pamiętać, że program Erasmus Plus to nie tylko wymiana studencka. Obejmował też wiele projektów międzyinstytucjonalnych z obszaru edukacji szkolnej i zawodowej. W ich przypadku straty po odejściu Wielkiej Brytanii z programu będą bardziej odczuwalne niż w przypadku wymiany studenckiej” – podkreślił.\n„Oczywiście wiąże się to z opłacaniem odpowiedniej składki do ogólnej puli programu. Wielka Brytania będzie miała możliwość powrotu do programu, gdy się na to zdecyduje” – podkreślił dyrektor FRSE.\n„Tworzenie programów opartych na umowach bilateralnych jest bardzo skomplikowane i wymaga wieloletnich przygotowań” – wskazał.\nKoniec Erasmusa to nie koniec współpracy z Wielką Brytanią\nKoniec Erasmusa nie oznacza jednak zakończenia współpracy Polski ze Zjednoczonym Królestwem na polu szkolnictwa wyższego i nauki. Biuro prasowe Narodowej Agencji Wymiany Akademickiej (NAWA) wskazuje, że dzięki ofercie NAWA Brytyjczycy będą mogli przyjechać do Polski w ramach programu imienia Stanisława Ulama, który jest kierowany do naukowców, oraz programu „Poland. My First Choice” , kierowanego do zagranicznych studentów z krajów rozwiniętych. Dodano, że polskie i brytyjskie uczelnie będą mogły również nawiązać współpracę w ramach programu Akademickie Partnerstwa Międzynarodowe.\n„Polacy będą mogli wyjechać do Wielkiej Brytanii w ramach programu im. Bekkera (kierowanego do naukowców), STER (kierowanego do doktorantów), wrócić do Polski z Wielkiej Brytanii w ramach programu Polskie Powroty, a także prowadzić badania w ramach programu Granty Interwencyjne” – wyliczył w informacji przesłanej PAP dyrektor biuro komunikacji i promocji NAWA Radosław Wojnowski.\n„Nie mamy informacji o powołaniu nowego programu studenckiego. Jeżeli taka potrzeba się pojawi, to NAWA jest gotowa na realizację takiego projektu, bazując na swoim doświadczeniu z wielu wcześniejszych programów naukowych, które przeprowadzaliśmy ze studentami i naukowcami z Wielkiej Brytanii” – zapewnił Wojnowski.


Lyft wchodzi na giełdę, Uber też to planuje - Transport Publiczny\nGiełda, Lyft, Uber\nfot. bfishadow, lic. CCA 2.0 Generic\nDwie największe amerykańskie firmy quasitaksówkowe planują sprzedać swoje akcje by zyskać pieniądze na inwestycje. Lyft zrobi to już w przyszłym tygodniu. Inwestorzy się znajdą bo przychody obu mierzy się w miliardach dolarów. Rzecz w tym, że obie przynoszą też straty i to coraz większe.\nW USA kilka lat temu narodziły się dwie firmy, które wyrosły z taksówkowej aplikacji będącej konkurencją dla tradycyjnych taksówek. Uber przemienił się w tym czasie w wielobranżowe konsorcjum o globalnym zasięgu zajmującym się różnymi rzeczami, od dostaw jedzenia, do rozwijania technologii aut autonomicznych. Lyft – mniejszy, a przede wszystkim nieznany poza Ameryką – pozostał przy biznesie przewozowym, choć poza taksówkami rozwija tez odnogi rowerowe, czy hulajnogowe.\nPierwsza publiczna oferta (IPO) akcji, które mają być notowane na giełdzie Nasdaq, ma przynieść Lyftowi zastrzyk finansowy, który pozwoli na doścignięcie Ubera, który, według Reutersa, również w niedługim czasie planuje taki krok. W tym tygodniu przedstawiciele firmy spotykali się z potencjalnymi inwestorami. Kontrolę nad Lyftem mają zachować Logan Green i John Zimmer, którzy założyli ją w 2012 r.\nStart–up rozrósł się w sposób na początku trudny do przewidzenia. Przychód firmy w 2018 r. wyniósł 2,2 mld dol. czyli dwa razy więcej niż rok wcześniej i sześć (!) razy więcej niż w 2016 r. Jednocześnie jednak Lyft rok po roku notuje straty. W 2016 i 2017 r. było to niecałe 700 mln dol. a w zeszłym roku suma ta przeskoczyła 900 mln.\nPodobne wyniki ma zresztą Uber, który w zeszłym roku miał przychód w wysokości 11,3 mld dol. ale jednocześnie zanotował 3,3–miliardową stratę. Dzieje się tak dlatego, że rozwój oznacza stałe inwestycje. Póki co inwestorów to nie odstrasza.\nCzy aplikacje transportowe będzie stać na chmurę?\nLyft kupił największą firmę bikesharingową w USA\nJakub Dybalski 07 lipca 2018\nJakub Dybalski 20 marca 2018


Strona 1 - Stare przygody kota Hatora (opowiastka 3) - opowiadania granice.pl\nStare przygody kota Hatora (opowiastka 3) opowiadania >\nDoświadczając świata, a nawet radośnie i nieprzewidywalnie kreaując rzeczywistość, łączy Hator cechy naiwnego idealisty Filemona i sceptycznego cynika Filemona. Wszak biel i czeń to jego podstawowe barwy, w porywach fantazji natura oplamkowała go i ociapkowała uroczą wielokolorowością, o czym wtajemniczeni już wiedzą. Ani jego osobowość, ani odkrywanie świata nie są czarno-białe, a barwne, pełne dobrej energii. Hator nie jest naiwny jak jego dobranockowy protoplasta (ten młodszy), zachowuje jednak jego radość życia i ciągły zachwyt nad tym, co go spotyka. Czasem bywa to zachwyt wręcz cyrkowy lub nieco naciągany, obliczony na efekt w postaci karmy i głasków. Bezspornie jest on nieprzemijajacy "everlasting love"). Kocina nie jest też abnegatem jak ten czarny z zapiecka. Łaczy ich tzw. zdrowy dystans, wyznacznik sybaryctwa.\nI wreszcie: nocny wypad do kolesi, którzy zamiast miseczek i zakochanych w nich pań, miewają totalną swobodę, ale -bywa- cierpią głód, zimno, obszarpanie. Dosłownie i metaforycznie. Ot, życie! Pewnego sierpniowego wieczoru uległam "grze aktorskiej" mego kociny i poszłam z nim na krótki spacer. Smyczy i szelek nie używamy. Na ich widok Hator zdycha, zamiast reanimacji do życia przywracają go schody klatki i widok podwórka, które przemierza na własnych zasadach. Co się obiegam, wybiegam, nabiegam i ... zabiegam to moje, ale "chwilo trwaj". Tzw. małe radości życia, dzielone z niezwykłym futrzakiem są bezcenne. W ów krytyczny wieczór zbyt dużo było wyąłcznie kociej radości. Poszukiwany chował się w zakamarkach aż do drugiej nad ranem. Dzielnie (z latarką i łzami w oczach), chwilami łamiącym sie głosem nawoływałam koto-osiołka, który poczuł "zew natury". A dodatkowo zaintereswował sie niedaleką i niestety ruchliwą (nawet nocą) ulicą. Oboje wyciągnęliśmy wnioski z zakończonej dwustronnym, pozornie dla mnie zwycięskim fortelem PRZYGODY. Kot się zlitował i dał przechytrzyć. Wrócił do stanu uduchowionego, ale i chytrego "udomowienia". Kiedykolwiek ogarnia go wieczornica-oszołomnica jestem zdecydowana i konsekwentna. Skrytym uciekaczom - mówimy nie. Głos rozsądku i serca. Rzadko tak wyjatkowo zgodny duet. Harmonia, mimo wielu niespodzianek, jest również obecna w nowych przygodach Hatora, o których napiszę niebawem. Obustronny kompromis to "złoty srodek", nie tylko w relacjach międzyludzkich. Z kotem pokroju Hatora:) łatwiej go jednak wypracować i osiągnąć. A jego liczne przygody to źródło nie tylko naszej radosci, ale i towarzyskich anegdot wsród przychylnym "braciom mniejszym" znajomych. Z miauczarnym pozdrowieniem - S.W


Goodyear partnerem próby bicia rekordu - MotoFocus.pl\nStrona główna > Informacje > Nowości > Goodyear partnerem próby bicia rekordu\nWitold Hańczka https://motofocus.pl/ , 11 września 2014, 12:50\nZa kilka tygodni niemiecki rekordzista Rainer Zietlow podejmie próbę pobicia rekordu przejazdu z jednego krańca świata na drugi: z Norwegii do Afryki Południowej. W ramach nawiązanej współpracy Goodyear pomoże mu zrealizować to wyzwanie.\nJuż 21 września br. Zietlow – wielokrotny rekordzista, jeśli chodzi o podróże z jednego końca kontynentu na drugi – rozpocznie kolejną wyprawę. Tym razem wraz z ekipą Challenge4 wyruszy z Przylądka Północnego (Nordkapp) w kierunku odległego o ponad 17 tysięcy kilometrów Przylądka Agulhas w Południowej Afryce.\nAby pokonać trzy kontynenty w rekordowym czasie, samochód Zietlowa, czyli Volkswagen Touareg V6 TDI, zostanie wyposażony w opony GoodyearWrangler HP AllWeather dla pojazdów SUV i 4X4. Próba bicia rekordu potrwa około 10 dni. Zietlow i jego ekipa Challenge4 przejadą przez 19 krajów: Norwegię, Finlandię, Szwecję, Danię, Niemcy, Czechy, Słowację, Węgry, Serbię, Bułgarię, Turcję, Egipt, Sudan, Etiopię, Kenię, Tanzanię, Zambię, Zimbabwe i Republikę Południowej Afryki. Aby dotrzeć na kontynent afrykański, ekipa poleci z Adany w Turcji do Kairu w Egipcie.\nGoodyear dostarczył Zietlowowi i jego ekipie wysokiej klasy opony Wrangler HP AllWeather. Przedstawiciele Goodyeara i ekipa Zietlowa wspólnie przeanalizowali różne typy opon i doszli do wniosku, że najlepszym wyborem będą opony GoodyearWrangler HP AllWeather, przeznaczone dla pojazdów klasy SUV i 4×4, łączące całoroczną sprawność na asfalcie i drogach gruntowych, dobre właściwości terenowe oraz efektywność paliwową. Ponadto opony te wyróżniają się mocną przyczepnością na mokrej nawierzchni, wysoką odpornością na aquaplaning oraz cichą i komfortową jazdą. Razem właściwości te zapewnią ekipie poczucie pewności podczas jazdy do Południowej Afryki.\n– „Jestem podekscytowany możliwością współpracy z Goodyearem przy tym przedsięwzięciu. Poświęciliśmy sporo czasu na określenie naszych potrzeb w związku z podejmowanym wyzwaniem, dlatego jestem przekonany, że Goodyear pomoże nam dojechać do mety. Przy biciu rekordów tego rodzaju nie chodzi o prędkość, ale o właściwe wyposażenie i przygotowanie. Cieszymy się z możliwości podjęcia próby przejechania trzech kontynentów na oponach GoodyearWrangler HP” – powiedział Zietlow.\nRainer i jego zespół z powodzeniem przeprowadzili już próby opon. Łącznie wykorzystanych zostanie sześć opon – cztery zamontowane i dwie zapasowe.\nPozostali partnerzy przedsięwzięcia to Volkswagen, Allianz, Glysantin, LiquiMoly, 3M, BORBET, Champion, Dynaudio, Exide, Ferodo, Getac, Hewlett Packard, Inmarsat, Kuehne + Nagel, Rollei, TÜV Nord i DometicWaeco. Więcej zdjęć, filmów oraz danych i liczb na temat próby bicia rekordu można znaleźć na stronie www.touareg-capetocape.com.\nGoodyear WranglerDuraTrac po raz drugi z rzędu została uznana za najlepszą oponę terenową przez czytelników specjalistycznego niemieckiego czasopisma „Off Road”. Produkt wygrał w kategorii „Opony Trakcyjne”, w której proszono o głosowanie na jeden z dziesięciu nominowanych modeli. W plebiscycie „Off Road 2014” wzięło udział ponad 63 tys. czytelników. Oponie Goodyeara przypadła w udziale około jedna trzecia oddanych […]


Jak schudnąć z cukrzycą typu 1 - Naturealert\nStrona główna Odchudzanie Jak schudnąć z cukrzycą typu 1\nJak schudnąć z cukrzycą typu 1\nUtrata wagi może być trudna dla każdego, a życie z cukrzycą typu 1 zdecydowanie nie ułatwia. Są jednak ludzie, którzy wyruszają, aby schudnąć i kończą tak nadzwyczajnie, że zastanawiasz się, czy nie mają pewnych informacji wewnętrznych.\nTa informacja ISTNIEJE. Jestem tu po to, aby dać wam informacje na temat tego, jak schudnąć z cukrzycą typu 1 (właściwie większość porad dotyczy osób z cukrzycą dowolnego typu).\nBez zbędnych ceregieli… POZNAJMY SIĘ!\nUspokój oczekiwania na początku\nWiększość ludzi ma tę intensywną potrzebę natychmiastowej gratyfikacji. Chcą, żeby wczoraj odeszło 15 funtów! Chociaż jestem za sprawą wydajności, będę krótkim i słodkim i pokazuję rzeczywistość za pomocą quizu pop:\nPrawda czy fałsz: uzyskanie wagi, którą próbujesz stracić, zajęło ponad tydzień.\nOdpowiedź jest niezaprzeczalnie „prawdziwa”. Jeśli więc przybieranie na wadze zajęło Ci X miesięcy, dlaczego straciłbyś go tydzień lub dwa?\nTo nie jest. To wymaga czasu i wspólnego wysiłku. Nie oczekuj natychmiastowej utraty wagi, ale wiedz, że przy odpowiednim kształtowaniu nawyków i spójności będziesz widział rezultaty, których szukasz.\nOgólną zasadą zdrowej utraty wagi jest dążenie do A MAX o wartości 1-2 lbs. na tydzień.\nCzęsto zdarza się, że ludzie żyjący z cukrzycą biorą nawet 2-3 tygodnie, zanim zobaczą jakąkolwiek utratę wagi na nowej diecie.\nZmiana spożycia kalorii i rutynowych ćwiczeń może wymagać zmniejszenia dawki insuliny (lub innych leków przeciwcukrzycowych), a także manipulacji dietą, co wymaga niewielkiej próby i błędu w celu dostosowania.\nGdy piłka się toczy, powolna i kontrolowana utrata masy ciała znacznie zwiększa prawdopodobieństwo, że waga spadnie i ZATRZYMUJE się, niż w przypadku awarii diety i szybkiego utraty wagi.\nUtratę masy można podsumować w następujący sposób:\nKalorie w (jedzenie) <Kalorie na zewnątrz (spalanie) = utrata wagi.\nZ punktu widzenia termodynamiki, jeśli jesz mniej kalorii niż wydajesz, TEORETYCZNIE musisz schudnąć. Żaden system nie jest doskonały, ale to jest ogólne założenie.\nJednak cała ta rada „jedz mniej, niż wydajesz” jest często nadwyrężana, gdy widzisz ludzi, którzy tną swoje diety prawie na nic lub jedzą tylko grejpfruty przez cały dzień. To zadziała w bardzo krótkim czasie, ale poważnie zmniejszy twój metabolizm, podczas gdy w większości stracisz wagę wody, która wróci zaraz po zakończeniu diety.\nPierwszym krokiem w każdym programie odchudzania jest zatem obliczenie, ile kalorii powinno się jeść dziennie w celu zdrowej utraty wagi.\nNa szczęście jest tu przewodnik na temat Diabetes Strong, który wyjaśnia, jak to zrobić w 5 prostych krokach. Zanim więc zaczniesz czytać dalej, przejdź do „Jak znaleźć swoje codzienne zapotrzebowanie na kalorie” i oblicz swoje dzienne zapotrzebowanie na kalorie. Następnie wróć tutaj i kontynuuj ten przewodnik.\nCo powiesz na białko, węglowodany i tłuszcz?\nNie zamierzam tu stać i powiedzieć, że jest tylko jeden sposób, aby schudnąć z cukrzycą typu 1. Doświadczyłem utraty wagi w diecie wysokowęglowodanowej, diecie niskowęglowodanowej i umiarkowanej diecie węglowodanowej.\nWszystkie opierają się na wspomnianym wcześniej równaniu „kalorie, kalorie”.\nAle kilka wskazówek do rozważenia podczas planowania diety:\nBiałko pomaga w sytości i zachowuje masę mięśniową\nInnymi słowy, białko pomoże Ci zachować pełnię na dłużej po posiłkach, co jest kluczowe w sytuacji, w której jesz mniej niż zwykle.\nDodatkowo, gdy ludzie tracą na wadze, skład zazwyczaj wynosi 75% tłuszczu i 25% mięśni1. Jednak dieta wysokobiałkowa została powiązana ze zmniejszeniem ilości mięśni utraconych podczas deficytu kalorycznego.2\nMogę kontynuować i kontynuować cały dzień, ale zostawiam cię z tym:\nZalecenie: Zwiększ ilość białka do 0,5-0,8 g / funt masy ciała na dobę. Pomoże Ci utrzymać ciężko zarobione mięśnie podczas utraty wagi.\nZabawny fakt: dla wszystkich, którzy są zaniepokojeni wpływem diety wysokobiałkowej na nerki, niewiele jest dowodów na to, że dieta wysokobiałkowa jest niebezpieczna dla zdrowej osoby3. W rzeczywistości niższa dieta białkowa może skutkować zmniejszeniem funkcji nerek!\nPoprzedni artykułJak pozbyć się zmarszczek na dłoni w 10 prostych sposobach\nNastępny artykułJak skutecznie zrzucić zbędne kilogramy?


Mikołaj odwiedził dzieci w DSK (wideo, zdjęcia) - Dziennik Wschodni\nMikołaj odwiedził dzieci w DSK (wideo, zdjęcia)\nMikołaj wraz z wolontariuszami programu \_"Projektor–Wolontariat Studencki” odwiedził m. in. podopiec\nMikołaj ze swoją świtą odwiedził małych pacjentów Dziecięcego Szpitala Klinicznego w Lublinie. Najmłodsi otrzymali w poniedziałek listy nadesłane przez uczestników akcji "Listy od cichego przyjaciela”.\nAkcja została zorganizowana po raz trzeci przez Koło Naukowe Studentów Pedagogiki KUL. Tym razem listy przysłało ponad pół tysiąca osób, dzięki czemu udało się pobić ubiegłoroczny rekord.\n– Za pierwszym razem pisali tylko studenci z naszego instytutu, potem akcja rozszerzyła się na całą uczelnię, włączyli się także koledzy z UMCS. A w tym roku listy docierały do nas z całej Polski – mówi Dominika Grzenkowicz, koordynatorka akcji.\nListy trafiły do małych pacjentów, którym święta i Nowy Rok przyszło spędzić w szpitalach w Lublinie, Warszawie i Gdańsku. Mikołaj wraz z wolontariuszami programu "Projektor–Wolontariat Studencki” odwiedził m. in. podopiecznych oddziału hematologii DSK.


Architektura Japonii: lustrzana kawiarnia (strona 2) - Sztuka architektury\nStrona główna Realizacje Kubatura Architektura Japonii: lus...\nArchitektura Japonii: lustrzana kawiarnia\nData dodania: 01.12.2014 Czas czytania: ~ min\nArchitektura Japonii znacząco różni się o tej, wznoszonej w Europie, USA czy Azji. Japońscy architekci wykształcili własny styl, w którym ważną rolę odgrywa minimalizm, często jednak łączący się z oryginalnym traktowaniem bryły. Nie inaczej jest z tej realizacji pracowni Bandesign.\nFascynuje i zaskakuje\nArchitektura Japonii fascynuje wielu badaczy i zwykłych turystów. Odważne podejście do form architektonicznych, połączone z surowością używanych materiałów i z oryginalnymi pomysłami skutkują ciekawą mieszkanką kształtów. Wystarczy w internetową wyszukiwarkę wpisać hasło „architektura w Japonii” by zobaczyć dziesiątki budowli, których na pewno nie ujrzy się w innych częściach świata.


Ciasta na Boże Narodzenie. Pyszny sernik orzechowy na herbatnikach. HIT na święta 2020! [PRZEPIS] | Gazeta Krakowska\nCiasta na Boże Narodzenie. Pyszny sernik orzechowy na herbatnikach. HIT na święta 2020! [PRZEPIS]\nmad 10 grudnia 2020, 11:13\nPyszny sernik orzechowy na świąteczny stół. Fot. Stanisław Romek\nDeser na Boże Narodzenie. Rewelacyjny sernik na herbatnikowym spodzie z masą orzechową. Takie ciasto ozdobi każdy świąteczny stół. A smakuje równie wybornie jak wygląda. Zobaczcie przepis naszych Czytelników!\nCiasta na Boże Narodzenie. Pyszny sernik orzechowy na herbatnikowym spodzie. Przepis naszych Czytelników: Magdaleny i Stanisława Romków, autorów bloga Kuchenne Wariacje.\nPyszny sernik orzechowy na herbatnikowym spodzie bez pieczenia na świąteczny stół\n1 i 1/3 szklanki pokruszonych herbatników kakaowych\nPrzepis na tortownicę o średnicy 17 cm.\nSpód sernika. Do robota wrzucamy pokruszone herbatniki i chwilę miksujemy, a potem dodajemy masło i miksujemy do momentu połączenia składników. Następnie wypełniamy dno tortownicy i podpiekamy w nagrzanym piekarniku do temperatury 175 stopni przez 6 minut.\nMasa orzechowa. Wszystkie składniki dokładnie mieszamy ze sobą, podgrzewamy, a ostatecznie gotujemy przez ok. 10 minut do momentu kiedy masa zgęstnieje. Gotową masę wylewamy na podpieczony spód i odstawiamy na bok.\nMasa serowa. Ser miksujemy i dodajemy po kolei cukier, mąkę, jajka, aromat i śmietanę. Wszystko razem miksujemy na gładką masę i wylewamy na masę orzechową.\nCałość wkładamy do nagrzanego piekarnika do temperatury 175 stopni i pieczemy przez godzinę. Upieczony sernik studzimy, a następnie schładzamy w lodówce.\nJeżeli ktoś chce sernik można oblać rozpuszczoną czekoladą ale warstwa czekolady nie powinna być za gruba bo potem będzie się źle kroić. Sernik ozdabiamy połówkami orzechów.


Dom wolnostojący na sprzedaż Brzeźno,630 000 zł |+60 000 Ofert w WGN!\nDom wolnostojący na sprzedaż Brzeźno\nDomy sprzedaż, wielkopolskie, Brzeźno\nKonin, Brzeźno, dom jednorodzinny, sprzedaż.\nNa sprzedaż zadbany, ciepły i przestronny, 4 pokojowy dom wolnostojący z poddaszem użytkowym o powierzchni 182 m2 z garażem.\nDom ulokowany jest na działce o powierzchni 1200 m2, w spokojnej i bezpieczniej okolicy, otoczeniu lasu oraz zadbanej zabudowy jednorodzinnej.\nDzięki swojej atrakcyjnej lokalizacji najbardziej odpowiada rodzinie, która ceni sobie wygodny dojazd do okolicznych miast, a także spędzanie czasu z dala od miejskiego zgiełku. W pobliżu sklep, szkoła, przystanek autobusowy.\nNajsilniejszym punktem domu jest duży, słoneczny salon z wyjściem na taras, miejscem na wygodną część wypoczynkową i rodzinny stół gościnny.\n- kuchnia 18,6 m2\n- salon+jadalnia 42 m2\n- garderoba 5,8 m2\n- wiatrołap 4,7 m2\n- korytarz 14,9 m2\n- łazienka 8, 1 m2\n- pralnia z małą łazienką 3 m2\n- garaż 44,2 m2\n- przejście z domu do garażu 3 m2\n- kotłownia 5,2 m2\n- częściowo zadaszony taras 74 m2\n- pokój dziecięcy 55 m2\n- dwa pokoje i łazienka do adaptacji.\nDach pokryty dachówką ceramiczną, okna dachowe Fakro, rolety automatyczne z pilotem, parapety wewnętrzne drewniane, schody z drewna, parter ogrzewanie podłogowe+ dodatkowo grzejnik (łazienka i sypialnia).\nMateriał wykonania Karmazyt.\nPiec z podajnikiem.\nW sypialni i salonie sterownik od podgrzewania podłogowego.\nDom sprzedawany wraz z całym wyposażeniem :\nMeble - garderoba, w sypialni łóżko z szafkami i toaletką, jadalnia stół z krzesłami, salon szafka rtv, komoda, lustro, narożnik, ława, tv z dostępem do internetu.\nKuchnia w zabudowie (z licznymi szufladami blum) płyta indykcyjna, piekarnik dual cook, lodówko zamrażarka z filtrem wody i kostkarką, okap, zmywarka, w pralni pralka, w korytarzu lustro z ławeczką, w pokoju dziecięcym łóżko, meble, tv itd.\nŚrednie ceny w tej lokalizacji: 3 040,37 zł/m²\nCena /m² 3 462\nJestem zainteresowany/a ogłoszeniem: dom wolnostojący, Brzeźno, 4 pokoje, 182m². Proszę o kontakt.\nDomy na sprzedaż: Brzeźno - aktualne oferty


Jak skutecznie i sprawnie zapuścić włosy? - Przyjazne treści\nZ pewnością wiele osób, chce mieć długie i piękne włosy.\nW takim wypadku, należy podjąć odpowiednie działania, dzięki którym będzie to w pełni możliwe. Jest to bardzo ważna kwestia, którą należy mieć na uwadze i o której trzeba nieustannie pamiętać. Tylko w takim wypadku będzie się miało pewność, że każda osoba, będzie cieszyć się długimi włosami. Przede wszystkim należy mieć na uwadze, że takie zapuszczanie włosów, musi być odpowiednio przeprowadzone. Tylko w takim wypadku, będzie się miało pewność, że każda osoba, będzie zadowolona. Należy tutaj stosować odpowiednią pielęgnację włosów i właściwe środki, dzięki którym prezentują się one należycie. Nie ma zatem na co dłużej czekać i jeszcze dzisiaj, trzeba zdecydować się na podjęcie tego rodzaju działań. Warto zapoznać się z poradnikami w tym zakresie, jakie można znaleźć za pomocą internetu. W taki sposób, będzie się miało absolutną pewność, że włosy będą mogły spokojnie rosnąć.\nZapuszczanie włosów – co stosować?\nNie ma żadnych wątpliwości, że każda osoba, która chce mieć długie i lśniące włosy, musi zakupić dla siebie właściwe produkty. Jednym z nich, będzie bez wątpia skrzyp. Jest on dodawany do różnego rodzaju szamponów i odżywek. Można również przygotować dla siebie specjalną płukankę z suszonego skrzypu. W takim wypadku, będzie się miało pewność, że korzysta się z doskonałych i polecanych rozwiązań, jakie są na rynku. W taki sposób, będzie można w doskonały sposób zapuścić włosy.\nJeżeli dana osoba, chce doprowadzić do zapuszczenia włosów, https://www.biotynox.pl/porady/zapuszczasz-wlosy-sprawdz-czego-potrzebuja/, to powinna ona odwiedzić niniejszy link. W taki sposób, będzie można się przekonać, jakie są sposoby na zapuszczenie włosów. Będzie to bez wątpienia doskonałe rozwiązanie, które spełni nasze wszystkie oczekiwania i wymagania w tym zakresie. Nie ma się zatem nad czym dłużej zastanawiać.


Sprzedaż artykułów szkolnych online. - deco manufaktura\nHome » Biznes Online » Dla Dzieci » Sprzedaż artykułów szkolnych online.\n2016-07-05|Kategoria: Biznes Online / Dla Dzieci\nPlecaki, tornistry, piórniki, torby na buty to tylko niektóre z akcesoriów szkolnych, które każdy rodzic kupuje dziecku na rozpoczęcie roku szkolnego. Często wiążę się to z bieganiem od sklepu do sklepu i mozolnym poszukiwaniem prawdziwych perełek, które uszczęśliwią nasze pociechy. Aby temu zapobiec warto zaopatrzyć się w artykuły szkolne online, w naszym sklepie internetowym. Jest to wygodne i szybkie rozwiązanie zarówno dla rodziców, jak i dzieci. Dzięki różnorodności i bogatej kolorystyce artykułów każdy maluch wypatrzy coś wyjątkowego dla siebie. Rodzic natomiast załatwi zakupy w kilka minut bez wychodzenia z domu. W naszej ofercie posiadamy wysokiej klasy artykuły szkolne, na których widnieją ulubieńcy dzieci z popularnych kreskówek i komiksów. Zawsze nadążamy za obecnymi trendami oraz dopasowujemy akcesoria do wieku i zainteresowań dzieci. Hello Kitty, Myszka Miki czy Monster High to tylko niektóre z naszych propozycji. Dla tych bardziej wymagających mamy również klasyczne, niebajkowe wzory. Każdemu, kto ceni swój czas, polecamy zamówić artykuły szkolne online.


Pięciokomorowe okna DANLINE 70 - E-okna\nDAKO jest jedną z nielicznych firm w Polsce, która ma ten system w ofercie. Pięciokomorowe okna Danline 70 skierowane są przede wszystkim na rynek skandynawski.\nZaletą systemu Danline 70 jest grubość skrzydła wynosząca 70 mm, która umożliwia montaż pakietu szybowego 42 mm. Rama okienna ma grubość 116 mm. Zarówno w ramie, jak i w skrzydle znajduje się pełna stal podnosząca jakość konstrukcji.\nokna do domu, kolor okien, jakie okna wybrać, ciepłe okna


– Życzę Państwu dobrego roku, wielkich sukcesów i efektów – powiedział minister zwracając się do nauczycieli dodając – dostaliście nieoszlifowane diamenty, od tego jak będziecie z nimi postępować będzie zależało czy będą to cudowne brylanty, czy też kamienie ze skazą. Dziś, na terenie Zespołu Szkół Centrum Kształcenia Rolniczego im. Jadwigi Dziubińskiej w Starym Brześciu [więcej...]\nJak co roku, Lubuska Izba Rolnicza włączyła się w organizację olimpiady dotyczącej wiedzy z zakresu BHP oraz rolnictwa. W dniu 6 grudnia br. tradycyjnie w siedzibie LODR Kalsku licznie zgromadzili się rolnicy i uczniowie szkół rolniczych z województwa lubuskiego. W tym roku po raz pierwszy wprowadzone zostały dwie kategorie: rolnik oraz uczeń. Olimpiada skierowana jest do właścicieli gospodarstw rolnych oraz osób [więcej...]\nMitas 200/70R16 AC70T 94A8/94B TL DOSTAWA GRATIS


Nowości Zara - nowy sezon, nowa kolekcja (FOTO) - Zeberka.pl\nZeberka.pl » Zara » Nowości Zara - nowy sezon, nowa kolekcja (FOTO)\nSprawdźcie propozycje na chłodniejsze dni!\nWyprzedaże wyprzedażami, ale poza nimi w ofercie marek zaczynają pojawiać się też propozycje na nowy sezon... Nowa kolekcja jest już dostępna m.in. w Zarze!\nNowa oferta to ubrania proponowane przede wszystkim na już nieco chłodniejszy sezon. Królują tu cieplejsze zestawy z żakietami, kurtkami i sweterkami w roli głównej.\nNie martwcie się jednak, jeśli nastawiałyście się na nowości w letnim klimacie - nie zabrakło tu i ich. Modne szorty z lekkich materiałów, zwiewne topy i spódnice - je także znajdziecie między nowościami hiszpańskiej marki.\nPoszukajcie tu swoich typów na chłodniejsze dni!\nZapowiedziała własną metamorfozę. Miliony Polek walczą o to, by mieć ciało choć zbliżone do tego, którego ona jest posiadaczką. Inspirują się nią także gwiazdy. Ostatnio treningi zapowiedziała Ewa Farna. Okazuje się jednak, że ... czytaj więcej


Oceniamy: Lumia Selfie - wpworld.pl\nHome / Aktualności • Photo • Programy • Społecznościowe / Oceniamy: Lumia Selfie\n04 Wrz 2014 17:40\nOceniamy: Lumia Selfie\nAktualności, Photo, Programy, Społecznościowe Autoportret, autoportrety, Glam Me teraz to Lumia Selfe, IFA, Lumia Selfe, Microsoft Berlin 4 września, nokia\t1 Comment\nDziś podczas konferencji w Berlinie Nokia/Microsoft poinformował, że aplikacja Lumia Selfe dostępna będzie do końca dnia i słowa dotrzymali. Wcześniej podczas konferencji obawiałem się że Nokia wyrzuciła pieniądze w błoto tworząc kolejną foto-aplikacje, lecz po kilku chwilach muszę stwierdzić, że jestem nią po prostu zachwycony.\nPoniżej krótki ale dosadny opis aplikacji w WPS:\nLumia Selfie to doskonała aplikacja do robienia autoportretów za pomocą przedniego lub głównego aparatu, która pozwala też udostępnić je znajomym.\nTeraz zrobienie idealnego zdjęcia jest bardzo proste. Aplikacja automatycznie poprawi jego jakość i przygotuje do udostępniania.\nMożesz też wyretuszować swoje rysy twarzy i nałożyć niesamowite efekty.\nMnogość filtrów jakie oferuje aplikacja jest ogromna. Lumia Selfie zastępuje obecną aplikację Glam Me. Gdy przełączymy się na główny aparat naszego urządzenia aplikacja wykrywa naszą twarz „piszczeniem” i robi w odpowiednim momencie zdjęcie, co jest po prostu świetne, bo nie każdy ma Nokie Lumie 730 z 5 MP kamerą do wideo-rozmów, ale każdy chce by zdjęcie było jak najlepszej jakości.\nApka jest bardzo dopracowana i świetnie wpasowuje się w stylistykę sytemu, jedyny minus to to, że Nokia/Microsoft robi wiele świetnych aplikacji, ale nie umie połączyć ich w całość, co może sprawiać nam problem, gdy szybko chcemy zrobić zdjęcie.\nPrevious Article Angry Birds Stella dostępny, ale nie dla posiadaczy Windows Phone\nNext Article Lumia 730/735 i 830 – których funkcji zabraknie w najnowszych smartfonach Microsoftu\nGówno na maksa. Co mnie wkurza – robię fotę i chcę od razu przemirrorować (w ogóle co za dureń zrobił, że defaultowo robi lustrzanie?). I już niby obróciło i klikam ten taki zatyczek, że akceptuj – a on nie zapisuje tego zmirrorowania, tylko mi pokazuje jakieś gówniane efekty. Jak ustawić aby nie mirrorowało na dzień dobry? Albo jak zrobić, by zmirrorować (by było jak trzeba) i zapisać od razu? Bo teraz muszę wyjść z Selfie, wejść do galerii, otworzyć fotę w Selfie znowu i dopiero zmirrorować i jest ikonka zapisu. Bez sensu!


Firma Vivamus w grudniu br wspólnie z lokalnymi firmami organizowała po raz pierwszy kiermasz świąteczny, który był również pierwszym w miejscowości. Rybna - gdzie znajduje się siedziba Vivamus to wyjątkowy rynek producencki - lokalne wina, miody, wędliny, cieszące si...\nWarto ciągle przypominać jak ważne jest oznakowanie pieszego i rowerzysty i właściwe poruszanie się po drodze, zwłaszcza po zmroku. Obecnie rynek oferuje szereg atrakcyjnych artykułów odblaskowych - od opasek i breloków poprzez czapki, parasole po kamizelki, bluzy i k...\nNikt z nas nie lubi gdy jest mu zbyt ciepło, nie lubią tego również nasze laptopy. Dźwięk pracującego wiatraczka zwykle uruchamia w naszej głowie myśl "zaraz się wyłączy, za chwilę padnie". Wydumany problem? Absolutnie! Po wpisaniu hasła w google pojawiło się 94000 wyn...\nPozostało niewiele ponad pięćdziesiąt dni do Świąt Bożego Narodzenia. To już ostatni moment na to by pomyśleć nad wyborem kartki do Klienta czy Kontrahenta. Najwyższej jakości papier, laserowe wycięcia, srebrzenia, piękne wzory - to atuty kartek, które proponujemy oraz...\nMiesiące sierpień i wrzesień były dla nas wyjątkowo intensywne - przygotowywaliśmy zestawy upominkowe na targi dla sześciu naszych Klientów. Zrobiliśmy wszystko by mogli rozpocząć targi z taką bazą upominkową jaką zaplanowaliśmy. Dla jednej spośród tych firm zapewniali...\nJesień nadciąga - wystarczy popatrzeć za okno. Można by rzec "ciągle pada..." Parasol to podstawa w walce z pluchą. Może też stanowić doskonały upominek biznesowy.\nRównie chętnie wykorzystywane są w tym celu zarówno parasole długie jak i składane małe. Najczęściej firmy...\nW związku z poszerzeniem zakresu działalności firmy i przystąpieniem do obsługi targów obecnie poszukujemy osoby zainteresowanej pracą w charakterze hostessy (lub do pomocy). Termin 12-14 września, miejsce - Bielsko Biała. Wymagania - znajomość języka angielskiego, dys...\nW dobie otaczającej nas coraz mocniej elektroniki i gadżetów elektronicznych wydawać by się mogło, że kalendarze odejdą w zapomnienie. Poczta w naszym laptopie pełni rolę kalendarza i notatnika, nasze smartfony mają funkcję alarmów i przypominaczy, specjalne programy p...


GUMA SMOOTH ETUI NA TELEFON SAMSUNG GALAXY S6 G920 MIĘTOWY - Cena, Kup teraz\nGUMA SMOOTH ETUI NA TELEFON SAMSUNG GALAXY S6 G920 MIĘTOWY\nTego typu produkty wytwarza się z rozmaitych materiałów. Jednym z nich jest TPU, z którego to wykonane zostały etui dostępne w serii Guma Smooth, pasujące m.in. do telefonu SAMSUNG GALAXY S6.\nDo zalet tego tworzywa zaliczyć można także odporność na ścieranie. Jeżeli na takim etui znajduje się nadruk, można mieć pewność, że zachowa on swój estetyczny wygląd przez długi czas. Nawet mimo codziennego, intensywnego użytkowania, etui takie jak te z linii Guma Smooth SAMSUNG GALAXY S6 w dalszym ciągu prezentują się w pełni efektownie. Warto tu także wspomnieć o odporności termoplastycznego poliuretanu na drgania, wstrząsy, pękanie, rozrywanie, szkodliwe działanie warunków atmosferycznych oraz działanie tłuszczy, olejów i rozpuszczalników. Wszystko to czyni z niego materiał idealny na etui na telefon.\nW ofercie naszego sklepu internetowego FunnyCase.pl znaleźć można niezwykle bogaty wybór wysokiej jakości, trwałych etui na smartfona. Dostępne w serii Guma Smooth modele dostępne są w wielu różnych kolorach: czarnym, różowym, zielonym czy granatowym, co sprawia, że każdy, bez względu na indywidualne preferencje znajdzie tutaj produkt dopasowany do swoich potrzeb. Przykładem jest etui Guma Smooth na telefon SAMSUNG GALAXY S6.\nNapisz opinię - GUMA SMOOTH ETUI NA TELEFON SAMSUNG GALAXY S6 G920 MIĘTOWY\nCase jest wykonany z materiałów wysokiej jakości. I ma ładny, miętowy kolor. Polecam\nObudowa dla aktywnych! Idealnie trzyma telefon, a ten jest bezpieczny! Ładny kolor Case jest wykonany z materiałów wysokiej jakości. I ma ładny, miętowy kolor. Polecam.


Historia Szkoły Podstawowej w Ostrowie\nSzkołę w Ostrowie ufundował właściciel wsi Ostrów, Andrzej Mazurkiewicz w roku 1858.\nBudynek, w którym mieściła się szkoła, częściowo wykorzystywany był na szkołę, częściowo zaś na przytułek dla starców. U zarania swego istnienia była to szkoła jednoklasowa z jednym nauczycielem. W tej formie przetrwała lata niewoli, pozwalając polskim dzieciom zdobyć odrobinę oświaty w czasach największego ucisku ze strony zaborców. Pierwsi nauczyciele w tej szkole to: Lange, Szczawiński, Pawłowski, Turczynowicz, Adamulis, Skierko, Dutkowski.\nW trakcie działań wojennych w 1915 roku, które nie ominęły również wsi Ostrów, szkoła wraz z budynkami szkolnymi została całkowicie spustoszona. Ucierpiała również sama miejscowość Ostrów, w której spłonęła trzecia część budynków. Dlatego też w budynku szkolnym zamieszkali pogorzelcy, a zajęcia szkolne przez pół roku odbywały się w pokoju nauczyciela. Dopiero od 1917 roku uczniowie mogli korzystać również z pozostałych izb lekcyjnych. Również w tym roku, dzięki pomocy miejscowej Rady Szkolnej, wykonano podłogi oraz zakupiono niezbędne pomoce naukowe.\nDzięki poparciu Leona Hempla nauczyciel i późniejszy kierownik szkoły Wacław Rafalski zorganizował Koło Młodzieży, w którym najprężniej działała sekcja teatralna. W trakcie organizowanych przez nią przedstawień zbierano pieniądze, za które zakupiono 270 tomów książek stanowiących zaczątek biblioteki szkolnej.\nOd pierwszego września 1919 roku w wyniku zarządzenia władz szkolnych szkołę rozszerzono na dwuklasową. Jej kierownikiem został dotychczasowy nauczyciel Wacław Rafalski. W szkole pracowała również Urbańska.\nW 1920 roku w przytułku dzielącym pomieszczenia ze szkołą wybuchła epidemia tyfusu plamistego. Lekcje odbywały się z tego powodu w domu ludowym. W skutek zwiększającej się liczby dzieci uczęszczających do szkoły w roku 1920 utworzono klasę trzecią, a w rok później klasę czwartą. Ponieważ w budynku szkolnym było zbyt mało pomieszczeń, zajęcia odbywały się w dwóch wynajętych izbach na wsi. Przybyli również nowi nauczyciele: Sabina Rycerz, Zofia i Wanda Szydłowskie, Jakub Wąsik oraz miejscowy organista Jan Zawiślak.\nW roku szkolnym 1924/25 obowiązki kierownika w zastępstwie Wacława Rafalskiego pełnił Jakub Wąsik. W tym roku rozpoczęła również pracę nowa nauczycielka Wanda Germańska.\nW styczniu 1926 roku Dozór Szkolny w Urzędowie wyznaczył członków opieki szkolnej. Zostali nimi: Maria Węglińska - właścicielka majątku Ostrów, jako opiekun główny oraz Antoni Pokora, ksiądz Henryk Wiśniewski i Wacław Rafalski.\n9 marcu 1926 roku Zarząd Szkoły zwrócił się do Rady Gminnej w Urzędowie o przeprowadzenie remontu kapitalnego szkoły. Sporządzono kosztorys opiewający na kwotę 12 000 złotych, z zastrzeżeniem, że na szkołę zostanie zajęty cały budynek. Kwota ta nie została jednak zatwierdzona przez Wydział Powiatowy. Dopiero w roku 1927 po długich staraniach i dzięki zaangażowaniu mieszkańców rozpoczęto remont szkoły. W budżecie szkolnym na 1927 rok Wydział Powiatowy przeznaczył na remont szkoły 13 000 złotych. 6 maja 1928 roku na zebraniu gromadzkim dokonano zamiany placu należącego do szkoły, a znajdującego się po drugiej stronie gościńca, na plac należący do majątku Marii Węglińskiej, na którym pobudowana była szkoła.\nW dniu 11 listopada 1928 roku poświęcono kamień węgielny pod budowę Szkoły Powszechnej w Ostrowie. Do wzniesienia budynku szkolnego, budynku mieszkalnego i gospodarczego, wyposażenia szkoły w niezbędne pomoce naukowe oraz pokrywania kosztów związanych z utrzymaniem szkoły zostały zobowiązane gminy Urzędów i Wilkołaz. Koszty budowy szkoły obciążyły wszystkich posiadaczy ziemi w gminie Urzędów.\n14 marca 1929 roku został wybrany Komitet Budowy Szkoły, w skład którego weszli: Maria Węglińska - właścicielka wsi Ostrów, Wacław Rafalski - kierownik szkoły, Stanisław Stelmaszczyk - sołtys wsi Ostrów, Józef Moryc - radny z Zadworza oraz Antoni Piasecki - właściciel majątku w Popkowicach - jako przewodniczący komitetu.\nJesienią 1929 roku zalane zostały fundamenty pod tutejszą szkołę. Na skutek braku pieniędzy oraz małej aktywności przewodniczącego komitetu budowy Antoniego Piaseckiego budowa postępowała bardzo powoli. Wzniesienie budynku powierzono majstrowi z Lublina panu Leonowi Kasickiemu. Nadzór techniczny nad budową sprawował inżynier Bogdan Krauze. Jesienią 1930 roku budynek osiągnął stan surowy zamknięty. Najaktywniejszymi przy budowie byli kierownik szkoły, sołtys Stanisław Stelmaszczyk oraz wójt gminy Tadeusz Michalewski. Dzięki staraniom tego ostatniego Kuratorium Okręgu Szkolnego przyznało na budowę szkoły bezzwrotną zapomogę w kwocie 17 000 złotych.\nPonieważ liczba uczniów stale się zwiększała, od 1 września 1926 roku szkoła została przekształcona w sześcioklasową. Pracowali w niej następujący nauczyciele: Wacław Rafalski, Henryka Landówna, Genowefa Sośnicka, Michał Sośnicki, Bronisława Stefańcówna, Stanisław Kalar.\n3 lipca 1930 roku na zebraniu gminnym zwołanym przez wójta gminy Urzędów Ignacego Gładkowskiego podjęto decyzję o zaciągnięciu pożyczki na dokończenie budowy oraz zmianie na stanowisku przewodniczącego Komitetu Budowy. Nowym przewodniczącym został Wacław Rafalski.\nW roku szkolnym 1929/1930 zajęcia lekcyjne odbywały się w wynajętych izbach na wsi, ponieważ budynek szkoły nie był wykończony. Dzięki staraniom starosty w październiku 1930 roku wykończono 5 klas oraz kancelarię. Pozostałe pomieszczenia zostały wykończone w następnym roku. Pomimo poprawy warunków do nauki znaczna część dzieci nie wypełniała obowiązku szkolnego. W roku szkolnym 1930/31 nie pobierało zupełnie nauki 60 dzieci w wieku szkolnym.\nW 1935 roku dotychczasowy kierownik Wacław Rafalski został przeniesiony do Szkoły Powszechnej w Ratoszynie, a na jego miejsce kierownikiem został mianowany Michał Kida - dotychczasowy nauczyciel Szkoły Powszechnej w Potoku Wielkim. Został tu przeniesiony wraz ze swoją żoną, również nauczycielką. Oprócz nich pracowali w tym czasie również: Jadwiga i Brunon Mullerowie, Janina Stepanowa, Bronisława Stefańcówna.\nW maju 1936 roku oraz czerwcu 1937 wyrównano plac szkolny nawożąc 4000 furmanek ziemi, którą ofiarował właściciel majątku Ostrów - Tadeusz Węgliński.\nCiekawie przedstawiał się program uroczystości szkolnych obchodzonych w okresie międzywojennym. Do najważniejszych należały: rozpoczęcie roku szkolnego, rocznica odzyskania niepodległości Polski, jasełka, imieniny marszałka Piłsudskiego, imieniny prezydenta Polski, święto Konstytucji 3-go Maja, zakończenie roku szkolnego.\nW lipcu 1937 roku ogrodzono plac szkolny oraz wybudowano betonową studnię. W 1939 roku rozpoczęto budowę budynku gospodarczego. W czasie II wojny światowej okupanci niemieccy zniszczyli pomoce szkolne oraz bibliotekę, kierownik szkoły Michał Kida został aresztowany i wywieziony do więzienia w Lublinie, a później do obozu koncentracyjnego w Oświęcimiu, gdzie przebywał dwa lata.\nW listopadzie 1945 roku w szkole zorganizowano kursy dla analfabetów oraz kursy historii i geografii dla dzieci, które ukończył szkołę, lecz na świadectwach nie miały ocen z tych przedmiotów. Również w tym roku wybudowano i pokryto słomą szopę na składowanie drewna. Za pieniądze pochodzące ze zbiórek zakupiono książki do biblioteki. Nastąpiła również zmiana na stanowisku kierownika szkoły. Na miejsce Michała Kidy powrócił Wacław Rafalski.\nSytuacja gospodarcza kraju w latach 50-tych stwarzała konieczność podnoszenia na wyższy poziom produkcji rolnej, a tym samym wykształcenia rolników. W tym celu zaczęto w całym kraju organizować 2-letnie szkoły rolnicze przygotowujące młodzież do pracy w rolnictwie. W 1957 roku działało już 55 takich placówek. Jedną z nich była zorganizowana w tymże roku Szkoła Przysposobienia Rolniczego w Ostrowie, mieszcząca się w tym samym budynku, co Szkoła Podstawowa. Pierwszym nauczycielem zawodu był w niej Stanisław Bronikowski. Do klasy pierwszej zapisało się wówczas 27 uczniów. Warunki lokalowe były bardzo trudne, bowiem w budynku szkolnym było 5 izb lekcyjnych. Zajęcia w SPR odbywały się w godzinach wieczornych, często do godziny 21-ej. Z okazji 10-lecia istnienia SPR odbył się w 1967 roku zjazd absolwentów.\nW 1969 SPR przekształcona została w Zasadniczą Szkołę Rolniczą. W tej postaci przetrwała do roku 1973.\nOd roku szkolnego1965/66 rozpoczęto realizację programu ośmioklasowej szkoły podstawowej.\nW 1969 roku dobudowano skrzydło wschodnie, dzięki czemu warunki lokalowe uległy znacznej poprawie.\nW 1971 roku nastąpiła zmiana na stanowisku dyrektora szkoły. Dotychczasowy kierownik Wacław Rafalski odszedł na emeryturę, a na jego miejsce został powołany Jerzy Rafalski.\nOd 1 września 1973 roku dyrektorem szkoły został Henryk Szumny. W 1975 roku utworzono oddział przedszkolny, a w 1977 przedszkole, którego dyrektorem została Otylia Zarzeczna. W maju 1991 roku decyzją Rady Gminy w Wilkołazie przedszkole zostało zlikwidowane.\nW 1984 roku rozprowadzono w budynku szkolnym wodę oraz wykonano sanitariaty wewnątrz budynku. W następnym roku budynek szkolny został skanalizowany, a kuchnia i przedszkole otrzymały bieżącą wodę. W 1988 roku wykonano elewację budynku szkolnego.\nW dniu 14 maja 1995 roku odbyła się uroczystość wręczenia szkole sztandaru.\nOd roku szkolnego 1999/2000 w wyniku zmian w systemie oświaty Szkoła Podstawowa w Ostrowie zostaje sześcioletnią szkołą podstawową. Kształcenie przebiega teraz w dwóch etapach:\n-nauczanie zintegrowane ( klasy I - III )\n-nauczanie blokowe ( klasy IV - VI )\nOd 1 września 1999 roku obowiązki dyrektora Zarząd Gminy Wilkołaz powierza pani mgr Renacie Jamróz. Dotychczasowy dyrektor p. Henryk Szumny po 30 latach pracy przechodzi na emeryturę. Na emeryturę odeszła również pani Lucyna Franc.\nObecnie w sześciu oddziałach uczy się 112 dzieci. Zajęcia prowadzi z nimi 10 nauczycieli. Przy szkole funkcjonuje również oddział przedszkolny, w którym dzieci 6-cio letnie przygotowują się do podjęcia nauki w klasie pierwszej. Od roku szkolnego 2008/2009 przy szkole funkcjonuje przedszkole dla dzieci w wieku 3-5 lat.\nW roku szkolnym 2005/2006 szkoła nasza dzięki wsparciu Ministerstwa Edukacji i Europejskiego Funduszu Społecznego szkoła otrzymała nowoczesną pracownię komputerową, w której uczniowie mogą poszerzać swoje wiadomości z informatyki oraz spędzać czas na zajęciach pozalekcyjnych, a w roku 2007 Internetowe Centrum Informacji Multimedialnej z czterema stanowiskami komputerowymi i oprogramowaniem.\nZdjęcie pierwsze od lewej przedstawia uczniów i nauczycieli przed budynkiem szkoły w roku szkolnym 1935/36, zaś drugie uczniów szkoły wraz z jej kierownikiem M. Kidą podczas wycieczki do Krakowa w roku szkolnym 1936/37.\nNa podstawie artykułu D. Bijak "Zarys dziejów szkoły w Ostrowie"- Głos Ziemi Urzędowskiej rocznik 1999 ora kronik szkolnych opracował Jerzy Lemiecha


kosmetyki twarz maseczki\n Biocelulozowe (7)\n Home SPA Laboratory (3)\n Kremowe (5)\n Mitomo (44)\nCzęsto pielęgnacja skóry ogranicza się do szybkiego zmycia makijażu i nałożenia kremu, a to błąd. Każda skóra, nie tylko ta z widocznymi problemami takimi jak przebarwienia czy zmarszczki potrzebuje od czasu do czasu intensywnej pielęgnacji. Można tu znaleźć maski w różnej postaci: kremowe, shakerowe oraz znane i wygodne w użytkowaniu maski w płachcie i biocellulozowe. Warto stosować maskę wieczorem, by po jej zmyciu skóra miała czas na regenerację, bez konieczności obciążania jej i nakładania makijażu. Przy wyborze maski należy kierować się zawartością składników aktywnych i potrzebami swojej skóry.\nMaski kremowe wystarczy pędzlem, szpatułką lub po prostu czystymi dłońmi nałożyć na czystą skórę, zostawić na około 10-15 minut, bądź inny czas zalecany do danego produktu i zmyć letnią wodą. Kremowa konsystencja nie ogranicza naszych ruchów i nie wymusza na nas siedzenia lub leżenia w jednej pozycji przez określony czas.\nMaski shakerowe wymagają od nas wcześniejszego rozrobienia w miseczce lub dedykowanym shakerze, w zależność od produktu mogą przybrać konsystencję kremu, pianki lub żelu. Do nałożenia takiej maseczki lepiej sprawdzi się pędzel lub szpatułka. Po upływie zalecanego czasu należy delikatnie zmyć maskę, pomocne może być użycie np. zwilżonego małego ręczniczka.\nMaski w płachcie i maski biocellulozowe są w ostatnim czasie najchętniej wybierane ze względu między innymi na wygodę użytkowania. Wystarczy tylko wyciągnąć płachtę z opakowania, nałożyć na oczyszczoną skórę i ponaciągać w różnych kierunkach by dopasować maskę do kształtu swojej twarzy, a resztki serum z opakowania wmasować w skórę szyi i dekoltu. Po około 15 minutach lub szybciej jeśli maska zacznie wysychać nie zmywamy jej tylko ściągamy płachtę ze skóry, a pozostałości serum wmasowujemy w skórę.\nTerapia anti-age z miejską...\nStymulacja skóry, rozświetlenie, dotlenienie\nMaska z zieloną herbatą...\nAntyoksydacyjna maseczka z herbatą matcha i kaolinem do cer...\nMaska biocelulozowa na...\nRozjaśniająca maska biocelulozowa w formie płata dla cery z...\nMaska z czerwoną glinką -...\nMaseczka z czerwoną glinką do cery wrażliwej, delikatnej i...\nMulti-Action Mask 50 ml\nMulti-Action Mask - Terapia wyciszająca z herbatą azjatycką\nNaprawcza maska biocelulozowa w formie płata z komórkami...\nMaseczka z żółtą glinką i węglem aktywnym przeznaczona do cery...\nTerapia nawilżająca z...\nIntensywnie nawilżająca maska biocelulozowa w formie płata dla...\nTerapia matująca z mułem...\nOczyszczenie, normalizacja, nawilżanie\nOczyszczająco – detoksykująca maska biocelulozowa w formie...\nHydro Green Caviar...\nNawilżająca maska biocelulozowa z zielonym kawiorem i kwasem...\nIntensywnie nawilżająca maska biocelulozowa w formie płata do...


Nowy oddział PIP w Grudziądzu. Miasto nie kryje zadowolenia | Prawo pracy | pulshr.pl\nOd lipca mieszkańcy Grudziądza i okolic na miejscu mogą zgłaszać sprawy związane z łamaniem praw pracowników. Otwarto grudziądzki oddział Państwowej Inspekcji Pracy.\n•16 lip 2020 10:12\nW całej Polsce funkcjonują 42 oddziały PIP (fot. pip.gov.pl)\nUtworzenie oddziału jest wynikiem podpisanego w zeszłym roku porozumienia między grudziądzkim samorządem a PIP. Placówka funkcjonuje od 8 lipca, mieści się przy ulicy Waryńskiego 2. Kierownikiem oddziału została p.o. nadinspektora pracy Anna Ograbek.\nZnalazły się w niej również punkt udzielania porad i szkoleń dla pracodawców i pracowników. Ma być miejscem, z którego będzie korzystać ponad 5 tysięcy zarejestrowanych przedsiębiorców i ponad 20 tysięcy pracowników, którzy działają na terenie Grudziądza.\n- Nasza instytucja dzięki współpracy z samorządem może być bliżej pracodawców i bliżej pracowników. Państwowa Inspekcja Pracy będzie na tym terenie doradzała jak przestrzegać przepisów prawa pracy. Ważne jest, aby prowadzić programy prewencyjne, co przyczynia się do zmniejszenia wypadkowości przy pracy. Potrzeby względem inspekcji pracy są bardzo duże, zadania nałożone przez ustawodawcę staramy się wykonywać z należytą starannością i dbałością nie tylko o pracownika, ale również o pracodawcę - mówił w trakcie spotkania Wiesław Łyszczek, główny inspektor pracy.\nMaciej Glamowski, rezydent Grudziądza nie krył zadowolenia z otwarcia oddziału. - Jest to dowód na bardzo dobrą współpracę między samorządem a instytucją centralną. Oddział Państwowej Inspekcji Pracy jest ważną instytucją z punktu widzenia rynku pracy, zarówno dla pracodawców, jak i dla pracowników. Prowadzi także działalność edukacyjną, o której może mniej się mówi, ale która jest równie ważna - podkreślał prezydent Grudziądza.\nW całej Polsce funkcjonują 42 oddziały PIP. W 2019 roku pracowało w nich w sumie 2671 osób.\nDo artykułu: Nowy oddział PIP w Grudziądzu. Miasto nie kryje zadowolenia


Strona główna -> Rosja -> Kuchnia rosyjska\nKuchnia rosyjska łączy w sobie wpływy Europy i Azji. Obecnie w kuchni rosyjskiej znajdziemy oczywiście ślady kuchni słowiańskiej, ale również azjatyckiej, tatarsko-mongolskiej, niemieckiej czy też francuskiej.\nPielmieni przygotowywane są na wiele róznych sposobów, z mięsem, serem a nawet rybą.\nDominuje w niej kwaśno- słodki smak – kwaśne mleko , i wszelkie kwaszone warzywa – buraki, kapusta a nawet marchew i pomidory !. Sziszi czyli kapuśniak znany jest od tysiąca lat. Występuje w wielu odmianach – z mięsem , z cebulą, z sokiem jabłek, z sokiem z kapusty . Spotykany na Uralu i Syberii.\nZ Rosją nieodmiennie kojarzą się pielmieny (pierogi) i bliny (naleśniki ze słonym lub słodkim farszem), zupa Solianka, danie mięsne Boeuf Strogonow czy uzbecki płow. Znane na całym świecie są wywodzące się z Rosji właśnie Kotlet Pożarski, Barszcz bitki Skobielewa, Zupa i masło z raków, chrust i kulebiak. Popularne są też zakuski (przekąski ) i oczywiście słynny kawior . Typową zakuską jest oliwje, sałatka z siekanego mięsa i warzyw obficie polana śmietaną, i sieliodka pod szuboj, relikt kuchni sowieckiej, czyli „śledź w futrze” – sałatka rybna z warzywami.\nCzęsto spotykaną potrawą jest wołowina na sposób syberyjski przykryta żółtym serem (miaso po sibirski) i polędwica z tajgi (wyriezka po tajożnomu) – kawałki steku przyrządzone z ziołami. Mięsa w kuchni rosyjskiej i ryby poddawane są różnym procesom poprawiającym ich jakość i smak. Ryby są solone, zapiekane i suszone, a mięso przetrzymywane około tygodnia w chłodnym miejscu by dojrzało.\nCo piją w Rosji. No oczywiście wódka w dużych ilościach, ale też piwo, miody pitne oraz różnorodne kwasy owocowe i chlebowe wyrabiane w każdym domu. Popularny jest SBITIEN, napój sporządzany z wody lub słabego wina z miodem, cukrem, melasą, sokami i przyprawami, często podprawiany wódką dla wzmocnienia działania.\nDesery i herbata\nDesery to najczęściej różnego rodzaju kisiele i PRIANIKI czyli pierniczki. No i na koniec tradycyjna herbata z samowara , oczywiście z konfiturą. Pamiętajmy w Rosji herbaty się nie słodzi, jeśli chcesz „pić słodką” cukier w grudkach wkłada się do ust i popija gorącym naparem !\nKolej transsyberyjska to ewenement na skalę światową, a to z tej przyczyny, ... Obwód Kaliningradzki\nPowszechnie znany jest termin "enklawa", który określa choćby ...\nTypowymi pamiątkami przywożonymi z Rosji są matrioszki, czyli drewniane malowane zabawki, ... Tradycje w Rosji\nW Rosji Nowy Rok obchodzony jest tak uroczyście jak w Polsce Wigilia. To właśnie ...\nIkona to w tradycji chrześcijaństwa wschodniego (głównie ... Rosja ciekawostki\nMoskiewskie metro przewozi dziennie ok. 9 mln pasażerów. Tyle co dwa ...\nMatrioszka to rosyjska zabawka, składająca się z drewnianych lalek, z ... Kawior\nKuchnia rosyjska - dodaj komentarz: