Pogotowie Rodzinne - co to takiego?: maja 2017\n--- Pożegnania nadszedł smutny czas.\n„Śmiech ze łzami pomieszany, ileż w tobie niepokoju”. Ten fragment piosenki doskonale odzwierciedla stan emocji rodziców zastępczych w ostatnich tygodniach pobytu u nich dzieci, które za chwilę mają odejść do nowej rodziny. Po raz pierwszy zdarzyło nam się, że w bardzo krótkim czasie, wszyscy nasi podopieczni zostali zakwalifikowani do adopcji. No, może prawie wszyscy, ponieważ z całej czwórki, tylko Białasek został umieszczony w rodzinie zastępczej (chociaż również z motywacją adopcyjną).\nW przypadku naszej rodziny (będącej pogotowiem rodzinnym), rozstania są nieuchronne. Trzeba to zaakceptować i umieć się na nie przygotować. Jednak nie każde odejście dziecka do nowej rodziny wygląda tak samo. Czasami jest łatwiej, czasami trudniej.\nNajczęściej Majka o wiele bardziej przeżywa rozłąki, chociaż są wyjątki.\nDo widzenia przyjacielu mój, (...) pożegnania nadszedł smutny czas.\nOdejście Białaska na mnie praktycznie nie wywarło większego wrażenia. Chłopiec spędzał noce i poranki w pokoju Majki. W ciągu dnia spał kilka godzin snem południowym, więc tak naprawdę spędzałem z nim może dwie, albo trzy godziny dziennie. Nawet zaskakiwało mnie to, że byłem dla niego kimś ważnym, bo po pierwsze mówił do mnie „tata”, a po drugie gdy tylko mnie zobaczył, to biegł się przytulić z okrzykiem radości. Chociaż, gdy się temu bliżej przyjrzeć, to jest wielu ojców, którzy poza weekendami, widzą swoje pociechy tylko krótko przed ich snem. A jednak dzieci wiedzą, że to tata, i może właśnie przez to, jest on dla nich czasami większą atrakcją od mamy.\nNiewątpliwie Białasek miał dużo silniejsze więzi z Majką. Kilka dni temu spotkała się ona z chłopcem przy okazji rozprawy w sądzie. Nie widzieli się ponad miesiąc. Przypatrywał jej się uważnie, próbując sobie przypomnieć: „skąd ja ją znam”. Jednak, gdy tylko coś chciał, to wyciągał ręce do nowej mamy. Są to typowe reakcje wszystkich dzieci, które od nas odchodzą. Sporo osób powątpiewa w możliwość przenoszenia więzi. Dla mnie, takie zachowanie jest dowodem na to, że dziecko, które nauczyło się nawiązywać więzi, potrafi (zapewne podświadomie) wykorzystać tą umiejętność w dalszym życiu.\nPewnym wyjątkiem jest Gacek – drugi chłopiec, który za kilka tygodni opuści naszą rodzinę. Przez długi czas nie wzbudzał on we mnie żadnych emocji, mimo że razem ze Smerfetką, śpi w mojej sypialni. Jestem więc ostatnią osobą, którą widzi przed snem, kimś na kogo może liczyć w nocy (gdy ma jakieś koszmary senne), oraz pierwszą osobą, którą widzi po przebudzeniu. Do tego spędzamy z sobą średnio dwie godziny poranka, zanim zejdziemy do pokoju dziennego. Gacek przez długi okres wolał żyć w swoim świecie. Gdy Smerfetka wyciągała ręce, aby ją wyjąć z łóżeczka, to Gacek stał przy barierce kołysząc się w prawo i w lewo. Lubił też siedzieć, uderzając głową w ściankę łóżeczka. Było mu wszystko jedno, czy wyjdzie z łóżeczka, czy w nim pozostanie. Rzadko się uśmiechał, nie lubił się przytulać. Wydaje mi się, że dużą rolę odegrała tutaj Smerfetka, którą chłopiec na pewnym etapie swojego życia, zaczął naśladować. Być może to właśnie ona, w jakiś sposób sprawiła, że zaczęliśmy się z Gackiem lubić. Chociaż chłopak w stosunku do Majki też wcześniej nie był jakiś „wylewny”. W tej chwili chłopiec nie tylko się uśmiecha, ale sam przychodzi się przytulać, sam rozdaje buziaki, walczy o swoje prawa w każdej dziedzinie. Niewykluczone jednak, że po przejściu do rodziny adopcyjnej, pewne jego zachowania mogą powrócić.\nDlatego też, o wszystkich takich sprawach musimy powiedzieć rodzicom adopcyjnym. Powoduje to, że przestajemy skupiać się na tym, że niedługo się rozstaniemy, a podchodzimy do tematu, zadaniowo. Próbujemy sobie przypomnieć i zapisać wszystko co jest ważne, co może się przydać nowym rodzicom.\nA ważne są przede wszystkim rytuały, które pomogą dziecku „wejść” w nową rodzinę. Te rytuały zapewne w niedługim czasie się zmienią, jednak na początku są bardzo istotne.\nPodam może prozaiczny przykład sprzed kilku dni. Na co dzień, to ja kąpię wszystkie dzieci i zawsze w pewien sposób odgrywamy identyczne przedstawienie. Ważna jest nawet kolejność wykonywania poszczególnych działań. Najpierw lejemy wodę do wanny, w której to czynności dzieci uczestniczą. Później (po wejściu do wody) rozdawane są witaminki i leki. W dalszej kolejności myjemy zęby, potem bawimy się zabawkami, myjemy całe ciało i głowę, i w końcu wychodzimy (w określonym porządku). Dzieci bardzo lubią się kąpać. Z uśmiechem przychodzą i wychodzą z łazienki.\nJednak ostatnio mnie nie było w domu wieczorem i dzieciaki musiały się wykąpać z Majką. Pierwszą aferę zrobiły przy rozdawaniu witamin (prawdopodobnie kolejność była nie taka). Później nie chciały myć zębów (niestety Majka zapomniała, że swoje zęby musi myć razem z nimi). Na końcu zrobiły awanturę przy wychodzeniu z wody… prawdopodobnie Majka najpierw wyciągnęła z wanny Gacka. Ktoś, kto patrzyłby na to z zewnątrz, zapewne stwierdziłby, że dzieci nie lubią się kąpać.\nJeszcze ciekawsze są rytuały poranne. Po wypiciu mleka, dzieci wychodzą z łóżeczek i zaczynają bawić się na podłodze. Ja leżę sobie w łóżku i prawdę mówiąc, jest to jedna z przyjemniejszych części dnia. Wszystko rozpoczyna się od przyniesienia do mojego łóżka kołderek. Smerfetka wyciąga przez szczebelki swoją, a Gacek swoją. Później ma miejsce zabawa, która przybiera rozmaite kształty … od współpracy i dawania sobie buziaków, poprzez walkę o kawałek papierka, płacze i krzyki. Czasami wszystko dzieje się na dywanie, czasami akcja przenosi się do łóżka. Jej dynamika często mnie zadziwia, chociaż miałem już do czynienia z niejednym dzieckiem. Mamy jednak zasady, których dzieci przestrzegają (sporadycznie tylko strofowane). Spośród wielu szuflad, mogą otwierać tylko jedną i wyrzucać z niej wszystko na środek pokoju. Mogą też otwierać jedno skrzydło drzwi od szafy … i również wyrzucać wszystko na podłogę. Zresztą ogromną frajdę sprawia im zarówno wyrzucanie, jak też wkładanie z powrotem. Kolekcjonuję figurki z brązu, którymi dzieci nie mogą się bawić, a nawet ich dotykać – przestrzegają tego bardzo skrupulatnie. Jednym z rytuałów jest robienie masażu. Gdy Smerfetka kładzie się na brzuchu i mówi „yyy-yyyy”, to wiadomo o co chodzi. Naukę rozpoznawania części twarzy, dzieci mają opanowaną do perfekcji. Gdy chcą się bawić ze mną, a ja chwilowo „przytnę komara”, to klepią mnie po twarzy, ciągną za rękę, a nawet zaczynają po mnie skakać.\nJednak najciekawsze jest to, co dzieje się o godzinie dziewiątej. Wówczas wydaję komendę „wychodzimy”. W tym momencie zaczyna się natychmiastowa ewakuacja. Każde z dzieci zabiera swoją kołderkę i wrzuca ją do swojego łóżeczka. Ponieważ jest to gra na czas (aby jak najszybciej zejść do Majki), to następuje współpraca, co w wieku dwóch lat jest nawet dość dziwne. Ponieważ Gacek nie ma siły przerzucić kołderki przez barierkę łóżeczka, to Smerfetka mu pomaga. Później rozpoczyna się poszukiwanie powyrzucanych butelek od mleka oraz pogubionych smoczków. Gdy widzą, że ociągam się ze wstaniem, to podają mi spodnie, koszulę i ściągają ze mnie kołdrę. W dalszej kolejności pomagają mi powkładać wszystkie wyrzucone z szafy i szuflady rzeczy, a na samym końcu robią „pa-pa” moim figurkom z brązu. W ostatnim czasie zaczęli dawać im (tym najniżej ustawionym) buziaki. Mam nadzieję, że nie zardzewieją – w końcu to brąz.\nByć może trochę rozpuściłem „moje dzieci”, jednak nawet takie szczegóły są ważne, więc lepiej aby rodzice adopcyjni o tym wiedzieli.\nO Gacka jesteśmy bardziej spokojni. Przez jakiś czas był bardzo związany emocjonalnie z Kubusiem (naszą córką). Jej widok i przytulenie był lekarstwem na wszystko. Jednak przygotowania do matury sprawiły, że te relacje uległy rozluźnieniu. Teraz, gdy stanie mu się jakaś krzywda, a w zasięgu wzroku jest Kubuś i ja, to biegnie do mnie. Gdy widzi też Majkę, to nie może się zdecydować, więc siada na podłodze i wrzeszczy. Wydaje mi się, że chłopiec stosunkowo łatwo potrafi wejść i wyjść z odpowiednich relacji, chociaż potrzebuje na to trochę czasu.\nGorzej będzie ze Smerfetką. Dziewczynka jest z nami ponad dwa lata (od urodzenia). Wprawdzie jest ona już zgłoszona do adopcji, to jeszcze nie odbyło się spotkanie z panią psycholog z Ośrodka Adopcyjnego, która zawsze przychodzi do nas zrobić wywiad, przeprowadzić rozmaite testy i porozmawiać z dzieckiem. Chociaż ze Smerfetką to raczej się nie dogada. Najwyżej może uzyskać odpowiedź albo „tak”, albo „nie”. Akurat w tym ośrodku, rodzice adopcyjni określają tylko płeć i wiek dziecka, które chcą przysposobić. Oznacza to, że Smerfetka zostanie zaproponowana pierwszym rodzicom, którzy są na liście pragnących dziewczynkę (lub dziewczynkę i chłopca) na przykład do lat trzech. Niestety może się zdarzyć, że na tej liście będą rodzice mieszkający nawet ponad 100 km od nas. Mam nadzieję, że ośrodek zrozumie, iż w tym przypadku nie wystarczy kilka, czy nawet kilkanaście krótkich spotkań i nieco odejdzie od swoich sztywnych zasad, albo uświadomi rodzicom, że będą musieli wydać sporo pieniędzy na benzynę albo pobyt w hotelu. Zapoznawanie Smerfetki z rodzicami adopcyjnymi musi być procesem rozłożonym w czasie.\nDziewczynka powinna przebywać z nimi coraz częściej, a z nami coraz rzadziej. Nie wystarczy przyjechać i zabrać ją na spacer. Na pewnym etapie, Smerfetka powinna wyjeżdżać na cały dzień i wracać tylko na noc, później również spędzać noce w nowej rodzinie … by któregoś dnia już nie wrócić.\nBędzie to trudny okres. Wiele zależy od dobrej woli i współpracy Ośrodka Adopcyjnego, rodziców adopcyjnych … no i oczywiście naszej, jako rodziców zastępczych.\nNa koniec został jeszcze sześcioletni (niedługo już siedmioletni) Kapsel. On również jest zakwalifikowany do adopcji. Jednak chłopak najprawdopodobniej jeszcze przez dłuższy czas z nami pozostanie. Przed każdym zgłoszeniem dziecka do Ośrodka Adopcyjnego, musimy dokonać jego oceny psychologicznej . Pani psycholog podeszła do sprawy bardzo optymistycznie. Stwierdziła, że wystarczy znaleźć dodatnie elementy, na podstawie których będzie można stworzyć dalszy plan pracy z dzieckiem. Niestety wnioski z jej oceny były takie, że jedynym zasobem chłopca jest jego otwartość … a potem jest otchłań. Faktem jest, że w sferze społecznej, chłopiec funkcjonuje znakomicie. Nie zawsze wykonuje polecenia, nie zawsze je rozumie, ale potrafi porozmawiać z każdym. Zagaduje przypadkowe osoby. Zadaje im pytania, które choć często powodują konsternację, to jednak sprawiają, że chłopak odbierany jest jako bardzo rezolutne dziecko.\nNadal robi siku w majtki. Nadal zdarzają mu się napady złości. Ostatnio w przedszkolu zaczął rzucać krzesłem i zrobił dziury w podłodze. Od pokrycia kosztów jej wymiany uratowało nas to, że jest już zaplanowany za kilka miesięcy remont podłogi.\nAle z drugiej strony potrafi być bardzo miły i uczynny. Ostatnio, gdy był na treningu judo, wybiegł z sali, krzycząc że musi odnaleźć wujka. Gdy mnie dojrzał, to slalomem między innymi rodzicami, dobiegł do mnie, przytulił się i wrócił z powrotem. Wszyscy rodzice przyjęli to z uśmiechem, a być może pomyśleli „co to za super wujek”. Jednak moim zdaniem świadczy to o pewnej nieprzewidywalności jego zachowań. Równie dobrze może kiedyś wyjść przez drzwi tarasowe, albo przez okno (gorzej gdy będzie to okno dachowe), aby odnaleźć mamę.\nI właśnie z punktu widzenia rodziców adopcyjnych (poza istniejącymi opóźnieniami intelektualnymi), problemem może być jej ubóstwianie, co (jak się dobrze zastanowić) w zasadzie jest jego atutem. Gdyby mama biologiczna nagle przestała istnieć w jego świadomości, to najprawdopodobniej przeniósłby swoje uczucia na mamę adopcyjną. W tej chwili, gdy Kapsel spotyka się z mamą, to nie wiedzą o czym mają rozmawiać, ani jak się bawić. Po prostu z sobą są … a w zasadzie obok siebie.\nA jednak gdyby go zapytać, kto nauczył go tego czy tamtego, to odpowie że mama. Przychodząc do nas, nie rozróżniał kolorów, nie potrafił liczyć (znał tylko nazwy cyfr). Gdyby go zapytać teraz skąd wie, że jest to kolor zielony, to odpowie, że mama go tego nauczyła.\nZawsze myślałem, że od momentu zgłoszenia dziecka do danego Ośrodka Adopcyjnego, do czasu umieszczenia go w bazie adopcji zagranicznych, mija kilka, a nawet kilkanaście miesięcy. Tak było dotychczas, jednak każdy przypadek dotyczył dziecka malutkiego, które było proponowane wielu rodzinom.\nW ośrodku, do którego został zgłoszony Kapsel, wiadomo że nie ma chętnych na dziecko sześcioletnie. W ciągu kilku dni znajdzie się więc w bazie wojewódzkiej. Jeżeli sytuacja się powtórzy, to za dwa tygodnie będzie w bazie ogólnokrajowej, a za trzy w bazie zagranicznej.\nWielokrotnie słyszałem o bardzo szybkim kierowaniu dzieci do adopcji zagranicznej, co miało sugerować jakieś nieprawidłowości w tym zakresie (łącznie z handlem dziećmi). Być może Kapsel będzie dla kogoś kolejnym przykładem, potwierdzającym tą tezę.\nUmieszczenie dziecka w bazie danych dzieci przeznaczonych do adopcji zagranicznej, nie jest automatyczne. Postanowienie takie (chociaż może bardziej sugestię) wydaje PCPR. Zawsze jednak jest to konsultowane z rodziną zastępczą, w której przebywa dziecko. W przypadku Kapsla, do nas należało ostateczne zdanie. Nie jest łatwo podjąć taką decyzję, nawet jeżeli wiadomo, że na zagraniczne przysposobienie takiego chłopca jak nasz, nie ma zbyt dużych szans.\nZaczęliśmy jednak rozważać rozmaite warianty przyszłych wydarzeń. Najprawdopodobniej rozpocznie się dla chłopca poszukiwanie rodziny zastępczej, w której mógłby zostać na zawsze. Niestety to „na zawsze” w większości przypadków oznacza, że do pełnoletności. Rodzice biologiczni mają pełne prawa do kontaktów z dzieckiem przebywającym w pieczy zastępczej. Niezależnie od częstotliwości spotkań i zaangażowania, taka mama staje się pewnego rodzaju symbolem, ideałem … wręcz bogiem. Gdy nasz Kapsel nie zgadza się z naszą decyzją, to płacze, krzycząc „mamo kochana, gdzie jesteś”. Przychodząc do naszej rodziny, Kapsel wcale o mamie nie wspominał. Nie miał z nią kontaktu przez ponad pół roku i w żaden sposób nie była mu potrzebna do szczęścia. Jednak ona chciała go odwiedzać, wyrażała chęć „naprawienia” swojego życia, przynajmniej w takim zakresie, aby chłopiec mógł do niej wrócić. Przez długi czas ją wspieraliśmy, uważając że nawet jeśli nie jest idealną matką, to dla małego jest to najlepsze rozwiązanie. Wraz z upływem czasu, coraz bardziej zaczynamy się zgadzać z decyzją podjętą przez sąd (o odebraniu praw rodzicielskich). Jednak jeżeli relacje matki z synem będą podtrzymywane, to będzie to powodowało jej idealizowanie, kosztem rodziny, w której będzie przebywał. Skończy 18 lat, odbierze pieniądze od Państwa na usamodzielnienie się i wróci do mamy. Lata pracy z chłopcem, pójdą na marne.\nDrugą możliwością jest dom dziecka. Wbrew pozorom, rodzice biologiczni, a nawet same dzieci często dążą do takiego rozwiązania. Jest to dla nich sytuacja dużo łatwiejsza - mniejsza kontrola, mniejsze wymagania.\nPodjęliśmy decyzję o umieszczeniu Kapsla (po wyczerpaniu wszelkich możliwości adopcji krajowej) w zagranicznej bazie adopcyjnej, właśnie ze względu na duże prawdopodobieństwo zrealizowania się ostatniego scenariusza.\nWbrew pozorom, rozstanie z Kapslem może wcale nie być takie łatwe. Niewątpliwie jest on trudnym dzieckiem, stwarzającym więcej problemów, niż dającym radość. Jednak może przyjść czas, gdy będziemy musieli go odwieźć i zostawić w domu dziecka. Na samą myśl przechodzą mnie dreszcze. Jak go do tego przygotować? Nie sądzę, abym był w stanie spojrzeć mu wtedy prosto w oczy. On tego nie zrozumie, bo trudno to ogarnąć rozumem. Poczuje się jak pies oddany do schroniska.\nA może jednak znajdzie się rodzina, która zechce go adoptować? Rodzina, której ambicją będzie tylko danie mu miłości, a nie tworzenie poprzeczek, których nie będzie w stanie przeskoczyć, co będzie powodowało tylko frustracje.\nPatrząc na Gacka i Smerfetkę z perspektywy Kapsla, to rozstanie z nimi będzie przyjemnością. Będą łzy, ale będą to łzy radości.\nKiedyś napisałem, że Gacek nie wzbudza we mnie większych emocji, że go lubię … i to wszystko.\nJednak czas jest zarówno naszym przyjacielem jak też wrogiem. Z jednej strony pozwala zapomnieć, a z drugiej strasznie uzależnia. Gacek nie jest już dla mnie tym samym chłopcem, którym był kilka miesięcy temu. O Smerfetce to już nie wspomnę.\nZa kilka dni poznamy rodziców adopcyjnych Gacka. Właśnie zapoznają się z całą dokumentacją chłopca.\nAutor: Pikuś Incognito o 21:05 3 komentarze:\nGłównym celem każdej rodziny zastępczej będącej Pogotowiem Rodzinnym jest powrót dziecka do rodziny biologicznej. Zdarza się to jednak stosunkowo rzadko … i wcale nie wynika ze złych chęci rodziców zastępczych, czy innych instytucji. Rodzice biologiczni dzieci, które u nas przebywają, najczęściej sami sobie odpuszczają starania o odzyskanie swojej pociechy. Kilka miesięcy prób „bycia normalnym”, wyczerpuje ich do tego stopnia, że nie mają siły walczyć dalej. Chociaż może nie wyraziłem się precyzyjnie. Owszem, często mają siłę walczyć … słownie, pisząc rozmaite odwołania, szukając pomocy w mediach. Obiecują dziecku złote góry … A przecież tak naprawdę chodzi tylko o bycie … O bycie z dzieckiem, bycie mamą, tatą, bo nad resztą, przy odrobinie dobrej woli pomocy społecznej, da się jakoś zapanować. W mojej ocenie nie chodzi tutaj o biedę, ale bardziej o syndrom biedaka, mentalność, wybór innego stylu życia – do którego dziecko nijak nie pasuje – ale trzeba o nie walczyć. Rodzice biologiczni dzieci, które mamy pod opieką, często zachowują się jakby mieli sześć żyć (zupełnie jak w grze komputerowej). Dziwią się więc, gdy już przy pierwszym lub drugim podejściu, sąd mówi „game over”.\nNaszym celem (Majki i moim) jest znalezienie dziecku rodziny. Nie ważne, czy będzie to rodzina adopcyjna, zastępcza, czy też dziecko wróci do swojej rodziny biologicznej (jak nie do rodziców, to może do jakiejś cioci, czy babci). Ważne, aby była to rodzina bezpieczna. Aby była to rodzina, w której dziecko chciałoby przebywać i dorastać. Wydawało nam się, że znalezienie rodziny, z którą dziecko zamieszka na zawsze, jest absolutnym priorytetem.\nKrólewna jest przypadkiem, który spowodował, że nasze przekonania, w jakiejś mierze uległy przewartościowaniu.\nKrótko przypomnę jej historię.\nDziewczynka była pierwszym niemowlęciem, które zostało umieszczone w naszej rodzinie zastępczej (a trzecim dzieckiem w kategorii „open”). W dość krótkim czasie okazało się, że jest ona niewidoma, ma porażenie mózgowe i jeszcze kilka innych schorzeń. Mimo tego, że była wolna prawnie i została zgłoszona do Ośrodka Adopcyjnego, nie było żadnego zainteresowania ze strony rodziców adopcyjnych. Również na etapie adopcji zagranicznej, nic się nie zmieniało. Mieliśmy kilka telefonów od przedstawicieli agencji zajmujących się adopcją zagraniczną, jednak skala upośledzenia wszystkich przerastała.\nNam jednak wydawało się, że przecież musi znaleźć się jakaś rodzina, która zechce ją adoptować, albo choćby zechce zostać dla niej rodziną zastępczą. Uznaliśmy, że skoro my ją pokochaliśmy, to równie łatwo pokocha ją ktoś inny. Jak się później okazało, akurat w tym względzie się nie myliliśmy.\nRozpoczęliśmy poszukiwania na własną rękę. PCPR nie miał nic przeciw temu, jednak zaczął brać pod uwagę umieszczenie Królewny w Domu Pomocy Społecznej. Czas płynął … nic się nie działo. Na końcu cieszyliśmy się, że to my mogliśmy wybrać dla dziewczynki taką placówkę, która wydawała nam się najbardziej odpowiednia – przede wszystkim blisko naszego miejsca zamieszkania. I w tym momencie coś drgnęło (chociaż było to już na etapie przekazywania dziewczynki do DPS-u). Odezwali się do nas ludzie, którzy zdecydowali się zaopiekować Królewną. Już o nich kiedyś pisałem. Mam na myśli Nikolę i Teslę. Wielcy ludzie, a po ostatnim naszym spotkaniu okazali się jeszcze bardziej niezwykli.\nTesla jest niewidomy, co wydawało nam się nawet pewnym atutem, bo przecież zna świat Królewny, wie co ona czuje, jak reaguje na pewne bodźce, czy zachowania innych ludzi.\nJednak dla osób, które mogły wydać decyzję o skierowaniu na szkolenie dla rodziców zastępczych, czy też adopcyjnych – było to ogromną przeszkodą. Sugerowały one raczej rozważenie możliwości pozostania rodzicem dla dziecka zdrowego. Bardzo mnie to dziwiło, ponieważ uważałem, że dwu, czy trzyletnie dziecko, swoim temperamentem przerasta zdolności opiekuńcze osoby niewidomej. Gdy widzę nasze dwulatki, przy których trzeba mieć oczy wokół głowy, to perspektywa pozostania rodzicem przez osobę niewidomą dla niepełnosprawnej Królewny, wydawała nam się idealnym rozwiązaniem.\nTak więc Nikola z Teslą zaczęli odwiedzać naszą byłą podopieczną w Domu Pomocy Społecznej, bywało że spędzaliśmy czas wspólnie. Majka do dzisiaj nie zrzekła się opieki prawnej do dziewczynki, aby mieć realny wpływ na jej dalsze losy – które cały czas wiązaliśmy z koniecznością umieszczenia jej w jakiejś rodzinie.\nDopiero teraz zaczynam się zastanawiać, dlaczego przez cały czas nie zadawałem sobie pytania, co czuli Nikola i Tesla, przyjeżdżając w odwiedziny do małej. Widzę przecież zachowania innych rodziców adopcyjnych albo zastępczych, którzy zaczynają odwiedzać dzieci przebywające w naszej rodzinie. Wiem co czują, bo o tym mówią. Najchętniej zabraliby natychmiast dziecko do swojego domu, ale na szczęście rozumieją, że tak nie można, że odejście z naszej rodziny musi być procesem, a nie ostrym cięciem. Jedak oni wiedzą, że jest to w miarę krótki czas – maksymalnie kilka tygodni.\nNikola z Teslą nie znali tego czasu. Być może dlatego nie okazywali aż tak bardzo swoich emocji (które, jak się później okazało, były dokładnie takie same jak w przypadku innych rodziców), za to przystąpili do działania. Zaczęli poszukiwać takiej instytucji, która zdecyduje się ich przeszkolić i dać kwalifikację do pozostania rodziną dla Królewny. Przeprowadzili się więc do miejscowości oddalonej o kilkaset kilometrów od dotychczasowego miejsca zamieszkania, ponieważ tamtejszy PCPR wydawał się być do nich bardzo przychylnie nastawiony. Miesiące mijały … w końcu okazało się, że nic z tego nie wyjdzie. Przeszkody zaczęły się piętrzyć. Chyba największym problemem był fakt, że chodziło o dziecko z innego powiatu (żeby nie powiedzieć, że z drugiego końca Polski). Zaczęliśmy więc rozważać możliwość przeprowadzenia szkolenia dla rodziców zastępczych w naszym mieście (kolejne kilkaset kilometrów dalej). Nasz PCPR zadeklarował chęć dokonania wstępnej kwalifikacji, do której zresztą doszło. Odbyły się pierwsze rozmowy, a nawet badania psychologiczne. Nikola rozpoczęła proces poszukiwania kolejnego mieszkania – nawet była umówiona na spotkanie z zamiarem jego wynajęcia.\nI w tym momencie stało się coś, czego się nie spodziewaliśmy. Nikola z Teslą stwierdzili, że nie ma sensu dalej walczyć o dziewczynkę, że dla jej dobra … się wycofują. Przedstawili argumenty, które dla nas stały się widoczne już jakiś czas temu, ale widząc ich zaangażowanie, ich pasję i miłość do Królewny, nie byliśmy w stanie im tego powiedzieć.\nKrólewna mieszka w DPS-ie już prawie trzy lata. To jest jej dom, ma tam doskonałą opiekę, osoby które zna, które są teraz jej rodziną. Program zajęć rehabilitacyjnych jak również kulturalno-oświatowych (jakkolwiek może to dziwnie brzmieć w przypadku niewidomego dziecka z porażeniem mózgowym) jest tak szeroki, że żaden przeciętny rodzic nie byłby w stanie zapewnić go swojemu dziecku. Być może jest to wyjątkowy ośrodek, a być może należałoby zacząć zmieniać postrzeganie tego rodzaju placówek.\nProblemem przebywających w nim dzieci jest przede wszystkim brak „mamy”, czyli tego jednego, podstawowego opiekuna, który jest dla dziecka najważniejszy, którego głos zawsze wywołuje uśmiech na twarzy, na którego potrafi poczekać nawet kilka dni. DPS, w którym przebywa Królewna, ma w planach znalezienie dla każdego dziecka jakiejś rodziny, która będzie dla niego tym kimś najważniejszym. Bardzo ambitne plany. Wątpię, czy to się uda, ale być może to ja jestem człowiekiem małej wiary.\nNasza Królewna (pomijając jej choroby i zaburzenia) miała wiele szczęścia.\nDzieci przebywające w naszym pogotowiu (w ramach wolontariatu) rehabilituje Natasza. Gdy rozpoczynała swoją przygodę w naszej rodzinie, właśnie kończyła studia. Teraz jest już chyba panią doktor w zakresie fizjoterapii (a w każdym razie prowadzi już zajęcia ze swoimi studentami). Jednak mimo wszystko, cały czas możemy na nią liczyć, ponieważ przyjeżdża do naszych dzieci (nawet wówczas, gdy mamy - jak choćby teraz - „zestaw” niewymagający rehabilitacji).\nKrólewna była jej pierwszą małą pacjentką (podobnie jak naszym pierwszym niemowlakiem w opiece zastępczej). Gdy dziewczynka odeszła do DPS-u, zaczęła ją tam odwiedzać i rehabilitować. Początkowo Królewna traktowała Nataszę jak … pewnego rodzaju oprawcę. Niestety tego typu zajęcia nie są dla dzieci przyjemne. Wielokrotnie jest to związane z mniejszym lub większym bólem. W każdym razie, jeszcze nie mieliśmy dziecka, które cieszyłoby się, widząc panią rehabilitantkę.\nTak samo było w przypadku Królewny. Jednak w pewnym momencie coś się zmieniło. Dziewczynce zaczęły sprawiać przyjemność wspólnie spędzane chwile. Przestały się one kojarzyć z czymś nieprzyjemnym, mimo że z technicznego punktu widzenia niewiele się zmieniło.\nNatasza stawała się dla Królewny „mamą”. Nie są to moje słowa, ale Nikoli, która zaczęła to w pewnym momencie zauważać.\nW tej chwili Natasza zdecydowała się przejąć od Majki funkcję opiekuna prawnego.\nGdy cztery lata temu podjęliśmy decyzję o zaopiekowaniu się Królewną, to jedno z doświadczonych pogotowi rodzinnych stwierdziło, że PCPR nas skrzywdził, że nie powinien nowej rodzinie zastępczej dawać tak bardzo upośledzonego dziecka.\nWówczas zupełnie się z tym nie zgadzaliśmy.\nW tej chwili uważam, że swoją chęcią pomocy Królewnie, to my teraz skrzywdziliśmy Nikolę i Teslę, a być może również Nataszę. Bywam czasami w ośrodku, w którym przebywa dziewczynka i widzę różne dzieci – również te, które mają czterdzieści lat i więcej. Są takie, które nie mówią, nie poruszają się, które nie potrafią samodzielnie jeść (nawet karmione łyżeczką). Są też takie, które pięciokrotnie przewyższają Majkę w kwestii gadulstwa – tyle tylko, że Majka chociaż mówi z sensem.\nTe kilka lat temu, zarówno Majka jak i ja (nie mówiąc nic sobie) rozważaliśmy adopcję Królewny. Mimo, że serce mówiło inaczej, to trzymaliśmy się określonych założeń (reguł, które sobie wyznaczyliśmy zanim zostaliśmy pogotowiem rodzinnym). W tej chwili już takich założeń nie potrzebujemy. Zrozumieliśmy, że dzieci wielokrotnie czują się szczęśliwe, przebywając w placówce. Często nie są to dzieci odebrane tak zwanym rodzinom patologicznym. Wielokrotnie mają one swoich zupełnie normalnych rodziców, którzy odwiedzają je co kilka dni, zabierają na weekendy, święta. Jednak na co dzień są one pod opieką osób, których nie dopadł jeszcze syndrom „zmęczenia materiału”.\nZ upływem czasu, pojęcie rodziny zaczyna mieć dla mnie coraz więcej wymiarów.\nHistoria Królewny jest dla Majki i dla mnie bardzo ważną lekcją, z której wyciągnęliśmy kilka wniosków. Myślę, że mogę się wypowiedzieć również w imieniu mojej żony.\nPrzede wszystkim nie możemy myśleć o szczęściu malucha, przyjmując kryteria rozwoju i opieki nad dzieckiem zdrowym. W przypadku dziecka upośledzonego lub silnie zaburzonego, może być tak, że chęć szukania i znalezienia dla niego rodziny, nie zawsze je uszczęśliwi, za to wielokrotnie możemy skrzywdzić, a nawet zrujnować życie innym osobom.\nPlacówki są dla ludzi. Są wspaniałe Domy Pomocy Społecznej, świetnie funkcjonujące Domy Dziecka. Pod tym względem, moim zdaniem jest coraz lepiej w naszym kraju, a nie wszystkie dzieci nadają się (a często nawet chcą) zamieszkać w rodzinie.\nI trzecia sprawa, to fakt że nie ma takiego dziecka, którego nikt nie jest w stanie pokochać. A nawet wydaje mi się, że w wielu przypadkach, miłość która nie przekłada się na 24 godzinną opiekę, może być dużo bardziej wartościowa.\nAutor: Pikuś Incognito o 18:27 29 komentarzy:\nEtykiety: dom pomocy społecznej, pogotowie rodzinne, rodzina zastępcza\nPrzedstawienie historii tego chłopca jest dla mnie dość trudne. Nie dlatego, że byłem z nim w jakiś szczególny sposób związany, ale dlatego, że był on … zwyczajnym dzieckiem. Wprawdzie los (w tym wypadku jego mama i tata) zafundował mu pobyt w pogotowiu rodzinnym, to z mojego punktu widzenia, w tej historii nie ma niczego szczególnego. Chociaż może się mylę … Może o niezwykłości świadczy fakt, że chłopiec urodził się w rodzinie, w której mógłby mieszkać do dzisiaj. Rodzinie, która do pewnego momentu była … rodziną statystyczną.\nMama chłopca była normalną dziewczyną, osobą która nie wyróżniała się niczym szczególnym. Była ona koleżanką Kubusia (naszej najmłodszej córki) w gimnazjum. Wprawdzie należały one do odrębnych grup „wzajemnej adoracji”, to jednak się znały, a dla rówieśników była ona zwyczajną koleżanką – jakich wiele.\nJej rodzina nie była tak zwaną rodziną patologiczną, wiecznie bezrobotną, wiecznie korzystającą z usług pomocy społecznej. Na jakimś etapie coś poszło nie tak. Tata odszedł , mama „popłynęła”, pojawił się jakiś chłopak (miał być tym wymarzonym, a okazał się dupkiem – chociaż nie dla niej).\nUrodziło się dziecko …, o które niestety trzeba dbać.\nDalsza rodzina początkowo starała się pomagać, wspierać. Nawet tata (właściciel całkiem dobrze prosperującej firmy) chciał być podporą. Jednak chyba nie zostało to zbyt dobrze przyjęte przez mamę Białaska, bo żadna z tych osób nie zechciała pozostać dla chłopca rodziną zastępczą.\nWydawało nam się, że sąd podejmie decyzję o odebraniu praw rodzicielskich i skieruje dziecko do adopcji. Niestety sędzina zdecydowała o umieszczeniu chłopca w rodzinie zastępczej. Uznała więc, że mama Białaska ma jeszcze szansę na odzyskanie dziecka, ale nie nastąpi to w niedługim czasie (bo wówczas chłopiec nadal pozostałby w naszej rodzinie).\nAle czy umieszczenie go w kolejnej rodzinie zastępczej miało większy sens?\nCzy w sytuacji, gdy przez prawie rok mamy do czynienia z równią pochyłą, należy dawać kolejne szanse mamie biologicznej?\nJak zwykle w takich przypadkach jest wiele niedomówień, wiele plotek. Do nas dotarły informacje, że babcia Białaska ”siedzi”, jego tata również, ich mieszkanie zostało zlicytowane za długi. Ile w tym prawdy? Jedyną pewną rzeczą jest to, że po ostatniej rozprawie (na której została podjęta decyzja o umieszczeniu chłopca w rodzinie zastępczej), wszelkie kontakty ustały. A przecież właśnie teraz, mama powinna jeszcze bardziej zawalczyć o odzyskanie chłopca. To teraz powinna być aktywa, odwiedzać go, a przede wszystkim pokazać, że chce zmienić swoje życie na takie, które w opinii sądu dawałoby gwarancję prawidłowego wychowywania dziecka.\nTeoretycznie … W teorii wszystko wydaje się logiczne i proste. Jednak tak naprawdę, to mama Białaska jest jeszcze dzieckiem. Może jest pełnoletnia, ale nie dorosła. Nie ma nikogo, komu mogłaby zaufać, na kim mogłaby się wesprzeć. Dlatego ufa każdemu, kto okaże jej choć odrobinę zainteresowania. Trudno powiedzieć, komu zaufała tym razem, jakie ma plany co do synka i gdzie właściwie się podziewa.\nBiałasek jest jeszcze malutki, nie ma nawet półtora roku. W takich przypadkach rozpoczynamy poszukiwanie takiej rodziny zastępczej, która nie wyklucza adopcji (a nawet ma takie motywacje). Pewnie nie jest to do końca zgodne z intencją sądu, bo ten wolałby zapewne taką rodzinę, która byłaby gotowa za kilka lub kilkanaście miesięcy (a może i parę lat) rozstać się z dzieckiem (gdyby nagle jego mama „stanęła na nogi”). Ja jednak mam wątpliwości, czy takie podejście do sprawy jest dobrym rozwiązaniem. Rodzice zastępczy są wówczas tylko ciocią i wujkiem, a mama (którą widzi raz na jakiś czas) tak naprawdę jest jeszcze dalszą „ciocią”. A dziecko potrzebuje mamy, niekoniecznie tej, która je urodziła.\nW każdym razie rozpoczęliśmy poszukiwania rodziny dla Białaska. Oczywiście nie robimy tego sami, lecz współpracując z PCPR-em. Nawet jeżeli własnymi kanałami udaje nam się znaleźć rodzinę zastępczą, to tak czy inaczej, ostateczna decyzja należy do tego urzędu.\nW tym przypadku, z propozycją wystąpił PCPR, wskazując jako kandydatkę samotną mamę, panią Annę (zresztą dziewczynę, którą już znaliśmy, bo odbywała u nas praktyki kończąc szkolenie dla rodziców zastępczych). Początkowo wydawało nam się, że jest to chybiony pomysł. Intuicja podpowiadała nam, że przecież z pewnością uda się znaleźć dla chłopca pełną rodzinę. Gdy Białasek biegł do mnie krzycząc „tata, tata”, to przychodziły mi do głowy myśli, że już nigdy nie będzie mógł do nikogo tak powiedzieć. Jednak zaczęliśmy wszystko analizować na chłodno, wychodząc z założenia, że choć „myślenie bez intuicji jest puste”, to również „intuicja bez myślenia jest ślepa”. Doszliśmy do wniosku, że nawet umieszczenie Białaska w rodzinie, w której jest i mama i tata, nie daje gwarancji, że tak będzie zawsze. A z kolei samotna mama wcale nie musi być nadopiekuńcza, nie mówiąc o tym, że może wydarzyć się coś, co spowoduje, że przestanie być samotna.\nTak więc Ania zaczęła odwiedzać naszego chłopca. Początkowo przyjeżdżała tylko na kilka godzin, a po miesiącu zabierała go już do swojego domu na całe weekendy. Okazała się osobą bardzo energiczną, pragmatyczną, kimś kto osiąga wyznaczone sobie cele, będąc jednocześnie w zgodzie z własnymi zasadami. Chłopiec bardzo szybko ją zaakceptował. Stali się dla siebie ważni już na etapie pobytu małego w naszej rodzinie.\nAnia nie jest osobą „wylewną”. Swoją osobowością zdecydowanie bardziej przypomina mnie, niż Majkę. Nie wiemy więc, czy w dłuższym okresie będzie chciała utrzymywać z nami jakiekolwiek kontakty. Nie oznacza to, że będzie chciała je zerwać i o nas zapomnieć, ale codzienny pęd dnia może sprawić, że na pielęgnowanie starej znajomości nie wystarczy już czasu. My jesteśmy na coś takiego przygotowani, chociaż lubimy dostawać co jakiś czas zdjęcia lub informacje o dzieciach, które przebywały w naszym domu.\nPoza pewnością siebie, zaczęliśmy jeszcze dostrzegać inne zalety nowej mamy zastępczej.\nDroga, którą ta dziewczyna wybrała jest trudna, a do tego bardzo często krytykowana przez inne osoby, zwłaszcza te pracujące w ośrodkach adopcyjnych. Jakby na całą sprawę nie patrzyć, Białasek był małym i zdrowym dzieckiem. Gdyby w najbliższym czasie sąd jednak podjął decyzję o odebraniu praw rodzicielskich jego mamie, to nie byłoby żadnego problemu ze znalezieniem chętnej rodziny adopcyjnej. Ale w ten sposób można sobie tylko gdybać. Równie dobrze chłopiec mógłby spędzić resztę dzieciństwa w rodzinnym domu dziecka, oczekując na swoją wiecznie nie ogarniętą mamę.\nWrócę jednak do walorów Ani, od których rozpocząłem tą myśl. Chociaż w zasadzie nie chodzi tutaj nawet o tą konkretną dziewczynę, ale o całą grupę rodziców zastępczych, których marzeniem tak naprawdę jest adopcja. Większość rodziców chcących przysposobić dziecko, odrzuca taką drogę, mimo że ma świadomość jej istnienia. Z kolei ci, którzy podejmują się takiego wyzwania, też nie są desperatami. Desperaci raczej nie mają zbyt dużych szans na uzyskanie kwalifikacji do pozostania rodzicem zastępczym.\nJednak jest coś w takich rodzicach zastępczych, co zwraca moją uwagę. Jest to dużo większa otwartość na rodziny biologiczne, a przynajmniej na pomoc dziecku w poszukiwaniu własnych korzeni.\nRodzice adopcyjni dużo częściej zachowują się zaborczo, chcą zapomnieć o rodzicach biologicznych swojego dziecka. Wielokrotnie powrót do tego wątku jest dla nich bolesny, często nie chcą oni rozmawiać o trudnych emocjach – ucinając temat (niezależnie od tego, czy jest to rozmowa z samym dzieckiem, czy też osobą postronną). Osobiście nie spotkałem się z taką sytuacją, ale podobno są rodzice adopcyjni, którzy w pewien sposób poniżają rodziców biologicznych w oczach dziecka – choćby nazywając ich patologią, marginesem społecznym, odbierając im tym samym godność bycia rodzicami tego dziecka. W ten sposób niechcący wzbudzają również w dziecku przeświadczenie, że ono też jest nic nie warte.\nKażdy z rodziców dziecka adoptowanego, bądź zastępczego musi brać pod uwagę to, że jego dziecko prawdopodobnie na pewnym etapie swojego życia, będzie chciało poznać swoją prawdziwą tożsamość, być może odszukać swoich rodziców biologicznych. Nie zawsze tak jest. Sam znam rodzinę, której dzieci adopcyjne nie wykazują najmniejszego zainteresowania rodzicami biologicznymi. Jednak dla wielu osób adoptowanych jest to duży problem. Doświadczenie porzucenia z dzieciństwa może być ogromną traumą, która nie pozwala zbliżyć się do innych osób, w pewien sposób skazując dziecko na samotność, poczucie wyobcowania. To z kolei może powodować depresje, zaburzenia lękowe, fobie, uzależnienia, a nawet choroby psychiczne.\nZarówno rodzice adopcyjni jak też zastępczy mają świadomość, że tak może być. Ja również mam tego świadomość. Pewnie dlatego, gdybym chciał adoptować dziecko, a jakaś siła wyższa dałaby mi stuprocentową pewność, że fakt przysposobienia nigdy nie ujrzy światła dziennego, to moje sumienie pozwoliłoby mi wszystko przed nim zataić. Niestety takiej pewności nie ma, więc pozostaje tylko podjęcie próby przygotowania dziecka do najtrudniejszej lekcji w jego życiu. Wiem, że są rozmaite koncepcje, w myśl których istnieje jakaś naturalna więź pomiędzy członkami rodziny, nawet jeżeli nie wiedzą oni o swoim istnieniu. Takie badania prowadził między innymi niemiecki psychoterapeuta Bert Hellinger. Podobno dzieci adoptowane wielokrotnie czują, że nie pasują do swojej rodziny, że coś jest nie tak. Dopiero dotarcie do swoich korzeni, odnalezienie rodziców lub rodzeństwa, pozwala im na osiągnięcie jakiegoś wewnętrznego spokoju (nawet jeżeli nadal mieszkają z rodziną adopcyjną).\nA może mechanizm jest nieco inny? Może dzieci mające wiedzę, że są adoptowane,zwyczajnie czują potrzebę odnalezienia brakujących fragmentów układanki, bo przecież żaden obrazek nie może mieć białych plam? Nie wiem.\nI na dobrą sprawę, nie wiem dlaczego takie myśli zaczęły mi przychodzić do głowy, gdy zacząłem zastanawiać się nad Anią (nową mamą zastępczą Białaska).\nPora trochę więcej napisać o samym chłopcu, bo w końcu to jego chciałem przedstawić.\nTyle, że nic nie przychodzi mi do głowy. Białasek w zasadzie był „synkiem” Majki. Spał z nią w jej pokoju i to ona wstawała do niego w nocy, to ona była pierwszą osobą, którą chłopiec widział po przebudzeniu, to z nią rozpoczynał każdy nowy dzień. Ja noce spędzam w pokoju Smerfetki i Gacka. Nad ranem biorę ich do swojego łóżka (chociaż może sensowniej byłoby napisać, że wyjmuję ich z łóżeczek, bo później i tak „rozłażą” się po całym pokoju) i prawdę mówiąc nie przejmuję się tym, czy z psychologicznego punktu widzenia jest to dobre, czy nie. Z pewnością jest to czas, w którym można zaobserwować najciekawsze zachowania dzieci (zwłaszcza gdy myślą, że rodzic jeszcze śpi). Jest to też czas, w którym nawiązują się najsilniejsze więzi. Nawet z Gackiem (który jest dla mnie pewnego rodzaju emocjonalną hermafrodytą) jestem bardziej związany, niż byłem z Białaskiem, którego znałem tylko z zachowań dziennych … a to już nie to samo. Od czasu, gdy chłopiec zamieszkał z Anią, wróciłem do sypialni Majki, a „moje dzieci” są tylko na podglądzie elektronicznej niani. Pewnego poranka (gdy dzieci się obudziły domagając się mleka – Smerfetka wołała „tatoo”, a Gacek jak zwykle naśladował czaplę), Majka chciała być miła i pozwolić mi jeszcze trochę pospać. Jednak gdy zadała pytanie „a co ja mam tam z nimi robić?”, to się roześmiałem i zrozumiałem, że te ranki są czymś niepowtarzalnym, osobliwym … mam nadzieję, że nie tylko dla mnie, ale również dla tych maluchów.\nNo tak … opis Białaska zdecydowanie mi nie wychodzi.\nTo może ciekawsze będą zapiski dotyczące jego zachowań sporządzane na przestrzeni ostatniego roku:\n(ukończone 5 miesięcy).\nChłopiec przebywa w naszej rodzinie od niecałych dwóch miesięcy. Powodem umieszczenia go u nas była niedostateczna opieka ze strony rodziców. Dziecko miało problemy skórne i nawet gdy przyszło do nas ze szpitala, nie wyglądało ciekawie. W wypisie była diagnoza podejrzenia atopowego zapalenia skóry. Na tą chorobę nie ma lekarstwa, stosuje się więc leczenie objawowe. Poza maściami przeciwzapalnymi, ważna jest przede wszystkim pielęgnacja, chociaż niektórzy naukowcy uważają, że przyczyną choroby może być nadmierna higiena. Jednak większość skłania się ku twierdzeniu, że jest to choroba genetyczna (a dokładniej, że jest to alergia o podłożu genetycznym). Białasek poza różnymi kremami do smarowania, dostaje również lek przeciwalergiczny. W tej chwili skóra chłopca wygląda już znacznie lepiej, chociaż poprawa nie nastąpiła natychmiast i bywają dni, w których (mimo stałego stosowania leków) widać lekkie pogorszenie. Jednak gdy czytałem o tej przypadłości, to mocno wierzę w to, że jednak nie jest to atopowe zapalenie skóry (zbyt łatwo dało się zaleczyć), zwłaszcza że chłopiec ma stały kontakt z psem, który niejednokrotnie go poliże. No chyba, że rację mają ci, którzy uważają, że przyczyną jest nadmierna higiena.\nBiałasek jest odwiedzany przez mamę i babcię regularnie, nastąpiło też wspólne spotkanie u dermatologa. Są to osoby, które sprawiają wrażenie, że odzyskanie dziecka jest dla nich priorytetem. Mocno wierzymy, że tym razem to się uda, chociaż taką wiarę mieliśmy już kilkukrotnie, a potem coś nie wychodziło. Ale przecież kiedyś musi być ten pierwszy raz.\nBiałasek jest naszym zdaniem w normie rozwojowej. Nie ma niczego, co by nas niepokoiło, ale też póki co, w żadnej dziedzinie nie zapowiada się na geniusza.\nW sferze ruchowej, mieści się we wszelkich dopuszczalnych widełkach. Potrafi przekręcić się z pleców na brzuch, czego jednak nie lubi i natychmiast próbuje ponownie wrócić na plecy. Jednak ta druga sztuka, mimo że podobno łatwiejsza, jeszcze mu się nie udaje.\nUmie przyjąć pozycję „foki”, co jest wstępem do raczkowania, jednak robi to bardzo rzadko (prawdopodobnie dlatego, że nie lubi pozycji brzusznej). Tak więc szybko przechodzi do parteru i próbuje przekręcić się na plecy\nSiedzi już pewnie z podparciem, chociaż staramy się nie przeciążać jego kręgosłupa, czekając, aż będzie gotowy do samodzielnego siadania.\nJest dzieckiem bardzo towarzyskim. Odwraca głowę w kierunku głosu, rozpoznaje domowników, śmieje się do nich. Uwielbia towarzystwo psa, chociaż jeszcze jakiś czas temu był on dla niego upierdliwym stworem, którego pewnie chętnie by się pozbył. Najbardziej lubi, gdy ktoś go trzyma na rękach, ale zadowala się również sytuacją, gdy ktoś się nad nim pochyla i użycza mu swojej ręki do zabawy. A gdy ta ręka zacznie go łaskotać, to kwiczy na całe gardło.\nNa widok znajomych osób, piszczy, śmieje się, macha rączkami. Aktualnie najbardziej jest przywiązany do cioci (czyli mojej żony), chociaż na mój widok rechocze ze śmiechu (ale być może chodzi o to, że mam twarz grzechotki). W każdym razie nie przejawia lęku przed obcymi. Dobry jest każdy, kto ma ochotę poświęcić mu swój czas. Wydaje nam się, że bardziej reaguje na porę dnia. Wieczorem, mniej więcej 2-3 godziny przed spaniem, staje się marudny. Wówczas najlepszym rozwiązaniem jest wyjście na spacer. Przed południem jest bardzo pogodny. Jednak wtedy, gdy mimo wszystko zdarzy mu się zacząć marudzić, to nie reagujemy natychmiast. Wielokrotnie miała miejsce sytuacja, że pocieszył się sam, zajmując się choćby swoimi rączkami lub nóżkami, nie mówiąc o wiszących zabawkach, które uwielbia.\nBardzo lubi muzykę, chociaż chyba najbardziej piosenki wykonywane przez osobę, która w danym momencie się nim opiekuje (nie zwraca nawet uwagi na okropne fałszowanie). Myślę, że tym fałszowaniem nie robimy mu zbyt dużej krzywdy (w końcu nie chcemy zrobić z niego ani wirtuoza, ani piosenkarza), tym bardziej, że podobno śpiew pobudza artykułowanie sylab – a chłopiec zaczyna już gaworzyć.\nBiałasek bardzo sprawnie potrafi bawić się zabawkami używając obu rąk. Przekłada je z jednej ręki do drugiej. Najbardziej lubi te, które wiszą nad nim.\nJest bardzo spostrzegawczy. Gdy od jakiegoś czasu pojawiły się w domu muchy, stanowią one chyba dla chłopca świetną rozrywkę. Gdy przechodzą w pobliżu, to śledzi wzrokiem każdy ich ruch.\nZaczynamy naukę robienia „pa-pa” i zabawę w „a ku-ku”, jednak na razie nic z tego nie wychodzi. Ale na to ma jeszcze trochę czasu.\nZa to zaczyna dostrzegać zależność przyczynowo-skutkową. Oczywiście sprawa podstawowa, to doskonale wie, że jak zacznie płakać, to ktoś do niego przyjdzie. Ale też potrafi zaczepiać uśmiechem, wiedząc że w odpowiedzi też będzie uśmiech. Gdy go nie ma, to jest lekko zmieszany. Nauczył się też odpowiadać cmokaniem na cmokanie. Najpierw to on odpowiadał, ale ostatnio stało się to dla niego chyba pewną formą zagajenia. Gdy mu ktoś nie odcmoknie, to jest niepocieszony.\nJeżeli chodzi o sprawy bardziej przyziemne, to ma już dwa ząbki (zresztą pierwszego odkryła jego babcia). W przypadku Białasak, było to bardzo nieoczekiwane. Inne dzieci mają gorsze samopoczucie, nawet podwyższoną temperaturę, a jemu wyszły tak bez zapowiedzi.\nŚpi bardzo ładnie (czasami lepiej niż roczna Smerfetka). Marzeniem (naszym) jest tylko to, aby sam nauczył się trzymać butelkę, bo pije raczej powoli.\nZaczynamy stopniowo wprowadzać stałe pokarmy, jednak zważywszy na duże prawdopodobieństwo wystąpienia alergii, robimy to powoli, w dużych odstępach czasu (aby się dowiedzieć, czego aktualnie jeszcze jeść nie powinien).\nJest całkiem sporym bobasem. Wielkością i wagą, prawie dorównuje rocznej Smerfetce. Nie jest więc wykluczone, że będzie musiał przenieść się z wanienki do dużej wanny, zanim nauczy się siedzieć.\nNa zakończenie mógłbym powtórzyć to, co napisałem na wstępie. Staramy się wspierać mamę Białaska w procesie odzyskania synka. Jednak sama opieka nad dzieckiem, to nie wszystko (zresztą jest to coś, co potrafi robić, być może powinna tylko do tego podejść z nieco większą odpowiedzialnością, a może bardziej – sumiennością). Są też jednak inne rzeczy w jej życiu, którym musi stawić czoła. Myślę, że sama najlepiej wie o co chodzi.\n(prawie 9 miesięcy).\nChłopiec przebywa u nas od pięciu miesięcy. Spośród wszystkich dzieci, które przewinęły się przez nasze pogotowie, jest najczęściej odwiedzany przez swoją rodzinę (chociaż spotkania nie są regularne). Początkowo Białaska odwiedzała jego mama z babcią. W ostatnim czasie zaczął pojawiać się również tata. Przychodząc do nas, jest bardzo sympatyczny i sprawia wrażenie ojca, dla którego los syna nie jest obojętny. Potrafi się z nim bawić i pielęgnować (np. zmienić pieluchę). Rodzice mają w planie wystąpić do sądu z wnioskiem o możliwość zabierania dziecka do swojego domu 2-3 razy w tygodniu. Chłopiec reaguje na ich obecność bardzo pozytywnie, więc jeżeli zostaniemy poproszeni o wyrażenie opinii, to z pewnością nie będziemy mieli nic przeciw temu.\nW stosunku do stanu sprzed trzech miesięcy, Białasek stał się dużo bardziej ruchliwy. Potrafi już pełzać, a nawet kilka razy przyjął pozycję startową do czworakowania. Nie wiem co „siedzi” w tym momencie w jego główce, ale wydaje mi się, że gdyby ktoś kazał mi skoczyć na spadochronie, to miałby mniej więcej taką minę jak on. Jednak ponieważ chłopiec nie jest dzieckiem strachliwym, to wkrótce z pewnością odważy się na zrobienie pierwszego kroku.\nPosadzony, siedzi pewnie bez podparcia. Jednak sam nie próbuje jeszcze siadać i najpewniej czuje się w pozycji na brzuchu, której jeszcze niedawno bardzo nie lubił.\nNadal jest dzieckiem bardzo towarzyskim, a do tego po powrocie z wakacji (był u rodziny pomocowej) stał się małym wymuszalskim. Na samym początku nie wystarczył mu kontakt wzrokowy ani nawet siedzenie na kolanach. Zadowalał się tylko noszeniem na rękach. Teraz jest już dużo lepiej. Radość potrafi mu sprawić nawet zabawa w grupie innych dzieci.\nW stosunku do obcych, początkowo zachowuje dystans, jednak już po kilku minutach, na „zaczepki” z ich strony reaguje śmiechem i chętnie idzie do nich na kolana. Uważamy, że jest to bardzo pozytywne zachowanie.\nBiałasek cały czas wkłada przedmioty do buzi, jednak robi to coraz rzadziej. Częściej stara się je poznawać wzrokiem i dotykiem. Przekłada się to również na badanie twarzy innych osób. Lubi łapać za nos, uszy, wkładać palce do oka. Niestety najbiedniejszy jest Gacek, ponieważ bardzo takich czułości nie lubi, tyle tylko, że zamiast uciekać (bo przecież potrafi), to siedzi i wrzeszczy. Białasek posługuje się już ruchem pęsetowym. Zwłaszcza gdy któreś z dzieci rozsypie na dywanie jakieś ciastka lub chrupki, to bardzo sprawnie zbiera wszelkie okruszki.\nBardzo lubi grające zabawki. Coraz rzadziej „wali” w nie rączką, aby się odezwały, za to próbuje naciskać palcem odpowiednie przyciski.\nChłopiec potrafi już artykułować kilka sylab. W większości przypadków, bawi się słowotwórstwem i nawet gdy mówi „da”, to tak naprawdę wcale nic nie chce. Chociaż „ta-ta”, chyba kojarzy z mężczyzną. Gdy go kąpię, to wielokrotnie powtarza to słowo, a nawet potrafi go użyć w stosunku do swojego prawdziwego taty, podczas odwiedzin.\nZaczyna naśladować dorosłych, zwłaszcza lubi marszczyć nos.\nBiałasek bardzo lubi się kąpać. Od jakiegoś czasu kąpie się w dużej wannie. Uwielbia zabawę w tsunami. Nie przeraża go nawet to, że czasami zaleje go jakaś większa fala.\nJe coraz bardziej urozmaicone posiłki, które już od kilku miesięcy, nie zawsze mają konsystencję papki, na przykład uwielbia spagetti. Zapoznaje się też z owocami w formie naturalnej: malinami, borówkami, winogronami, jabłkiem, bananem i innymi. Wprawdzie sam smak, często nie powinien mu być obcy, bo przecież kaszki, które dotychczas jadał, też smakują owocami, to jednak wielokrotnie bardzo się dziwi, wyciąga je z buzi, ogląda – chodzi więc chyba również o formę.\nNoce przesypia bardzo ładnie.\nGdybym miał jakoś podsumować Białaska, to musiałbym stwierdzić, że jest chłopcem bezproblemowym, w normie rozwojowej.\nWprawdzie cały czas próbuje absorbować sobą naszą uwagę, to mimo że jest to czasami trochę męczące, wiemy że tak właśnie być powinno.\n(ukończone 11 miesięcy).\nBiałasek pod każdym względem rozwija się bardzo dobrze. Oczywiście są rzeczy, które mógłby już robić, a jeszcze nie robi, jednak wszystko jest w normie rozwojowej.\nNie mamy problemów z jedzeniem i spaniem. Chłopiec potrafi przespać bez przerwy 12 godzin, wypić mleko i ponownie zdrzemnąć się ze dwie godziny .W kwestiach zdrowotnych musimy tylko zwracać większą uwagę na skórę, ponieważ mimo stosowania różnych balsamów i maści, często jest ona zaczerwieniona i chropowata. Jednak nie zauważyliśmy żadnych związków między pogorszeniem się skóry a tym, co dostał do jedzenia. Poza tym nie choruje (pomijając pojawiający się czasami katar, czy kaszel).\nBiałasek jest w tej chwili bardzo ruchliwy. Sprawnie czworakuje i siada. Ostatnio zaczął też stawać przy drabinkach i meblach. Bardzo lubi tą pozycję, ale cały czas boi się zrobić pierwszy krok bez trzymanki.\nChyba wszedł w okres, w którym wydaje mu się, że powinien o sobie decydować. Gdy tego chce, to chętnie współpracuje na przykład przy przewijaniu lub przebieraniu, ale bywają sytuacje, gdy się buntuje. Niestety niewiele jeszcze mówi, więc jego sprzeciw często polega na tym, że siada i wrzeszczy. Bywa, że nie pomaga wzięcie go na ręce, czy też próba zainteresowania go czymś ciekawym. Tak więc, czasami trzeba te kilka minut przeczekać, aż chłopiec sam się uspokoi.\nW kwestii słownictwa, nie można powiedzieć, że jest gadułą. Wypowiada jakieś sylaby typu „ma” czy „da”, a z wyrazów dwusylabowych to najczęściej słyszę „tata”, czasami „mama”.\nDoskonale zna obowiązujące zasady – gdy coś broi, to kątem oka zerka, czy ktoś na niego patrzy.\nBardzo lubi zabawki. Potrafi się nimi bawić zarówno sam jak też w towarzystwie innych dzieci. Chociaż w tym drugim przypadku najczęściej próbuje komuś coś odebrać (nie dając nic w zamian – ale do tego jeszcze dorośnie).\nOstatnio zaczął interesować się książeczkami. Wprawdzie kolorowe obrazki przykuwają jego uwagę, to nie potrafi jeszcze wskazywać co na nich jest. Zresztą podobnie jak ze wskazywaniem części ciała. Na dobrą sprawę tylko pokazywanie „gdzie jest oko”, sprawia mu ogromną przyjemność.\nJeżeli chodzi o sztuczki, które dzieci uwielbiają robić, aby przypodobać się rodzicom, to mogę powiedzieć, że Białasek bardzo ładnie robi „brawo-brawo” i potrafi się przywitać (jednak nie wiadomo dlaczego robi to dwiema rękami). Na naukę robienia „pa-pa”, „jaki jesteś duży”, „jakie dobre” i tym podobnych rzeczy, jest jakiś niepodatny.\nMa bardzo sprawne ręce, potrafi manipulować przedmiotami, wkładać i wykładać mniejsze z większych.\nDoskonale zna imiona wszystkich domowników (chociaż nie potrafi ich wypowiedzieć, nawet w swoim języku).\nPodsumowując – jest dzieckiem, którego nie powstydziłby się żaden rodzic.\n(ukończone 14 miesięcy).\nBiałasek już niedługo odejdzie do rodziny zastępczej.\nSąd nie zdecydował się na odebranie praw rodzicielskich mamie biologicznej, widząc widocznie jakieś światełko w tunelu. Jednak od czasu podjęcia tej decyzji, mama przestała się z nami kontaktować.\nBiorąc pod uwagę umiejętności fizycznie, Białasek radzi sobie całkiem dobrze. Wprawdzie czasami mam wrażenie, że przez pokój przechodzi huragan (bo chłopak chwieje się na wszystkie strony, po czym pada na pupę), to ogólnie rzecz biorąc chodzi bardzo sprawnie. Jest dobrze zbudowany, co powoduje że nawet w konfrontacji siłowej ze starszymi dziećmi, długo potrafi utrzymać się na nogach.\nStaramy się pobudzać go ruchowo, głównie poprzez rozmaite ćwiczenia gimnastyczne, chociaż kontakt z innymi dziećmi oraz pies (będący dla Białaska naturalną przeszkodą, którą stara się pokonać), chyba wystarczająco stymulują jego rozwój motoryczny.\nCały czas ma naturę buntowniczą i chce decydować o sobie. Nawet dzisiaj zdarzyło się, że chciał, abym to ja karmił go przy obiedzie. Przy każdej innej osobie wyrywał się i wrzeszczał – miał chyba taki kaprys, ponieważ zazwyczaj to nie ja daję mu jeść.\nCzęsto w sytuacjach, gdy inne dzieci zaczynają płakać, on wpada we wściekłość. Podam jeden przykład. Niestety jest już na tyle wysoki, że nie może bezkarnie wstawać pod stołem, czy pianinem. Często jeszcze o tym nie pamięta i nabija sobie guzy. Wówczas bierze cokolwiek, co znajdzie w pobliżu i wali tym czymś na oślep. Niebezpieczne jest to, że zdarza mu się w takiej sytuacji paść na podłogę i walić w nią głową.\nW przeciwieństwie do innych dzieci (i niejako na przekór swojej naturze), nie używa słowa „nie”. Za to ciągle odpowiada „tak”. Jednak mówi to chyba świadomie, ponieważ gdy próbujemy trochę zabawić się jego kosztem, to szybko się orientuje.\nJako przykład podam niedawny dialog po przebudzeniu się po drzemce południowej:\n- masz kupę? - „tak”\n- przewiniemy się? - „tak”\n- jesteś głodny? - „tak”\n- już się najadłeś? - „ … he-he”.\nJak każde inne dziecko w jego wieku, uwielbia zabawki rodziców: telefon komórkowy, pilota od telewizora, kluczyki od samochodu, ale również rozmaite śmieci - butelki czy puszki po napojach, torby foliowe, gazety. Czasami mam wrażenie, że im coś jest mniej kolorowe – tym bardziej atrakcyjne. Nadal ulubioną zabawą jest „taplanie się” w psiej misce z wodą, otwieranie szafek, szuflad … niestety nie minie to jeszcze przez kilkanaście miesięcy.\nNie mamy żadnego problemu związanego z odżywianiem. Chłopiec je dużo i chętnie (również owoce i warzywa).\nPotrafi sam się najeść, chociaż w takim przypadku większość posiłku ląduje na podłodze, a podstawowym sztućcem jest własna ręka.\nZasób słów Białąska jest stosunkowo niewielki. Potrafi wypowiedzieć mama, tata, daj oraz kilka neologizmów, których znaczenia jeszcze nie rozszyfrowaliśmy … no i oczywiście „tak”.\nPod względem zdrowotnym nie mamy żadnych problemów. Wprawdzie chłopiec ma nieco bardziej wrażliwą skórę niż inne dzieci (zwłaszcza okresowo złuszczającą się za uszami), to jednak pielęgnacja podstawowymi kremami oraz kąpiele przy użyciu zwyczajnych płynów przeznaczonych dla dzieci, są podstawowymi środkami kosmetycznymi. Czasami tylko trzeba użyć nieco bardziej medycznego produktu.\nNoce nadal przesypia bardzo ładnie.\nGdybym miał go jakoś podsumować, to napisałbym „ideał”.\nTo, że czasami pokrzyczy, albo się wścieka (może jest typem choleryka), próbując wyrazić swoje niezadowolenie, albo sprawia wrażenie egocentryka, dla którego nic nie jest ważne poza własną osobą – jest zupełnie normalne w tym wieku.\nAutor: Pikuś Incognito o 02:19 4 komentarze:


Cudowne działanie witaminy C – wyjaśniamy, jak działa na skórę | Skin Street\n» Cudowne działanie witaminy C – wyjaśniamy, jak działa na skórę\nCudowne działanie witaminy C – wyjaśniamy, jak działa na skórę\nDodano: 21-06-2022 w kategorii: Ciekawostki kosmetyczne, Porady kosmetyczne autor: SkinStreet\nWiele witamin wyróżnia się dobroczynnymi właściwościami dla naszego organizmu. Jest jednak kilka, które mają wyjątkowo pozytywny wpływ na wygląd skóry. Między innymi, to witamina A czy E, niezwykle ważne znaczenie dla skóry ma też witamina C. Tę ostatnią określa się jako witaminę młodości, jedną z najlepiej, a przede wszystkim najdokładniej przebadanych składników odmładzających. Wyróżnia się wszechstronnym działaniem, począwszy od wzmocnienia naturalnej odporności organizmu, a skończywszy na poprawie urody.\nO właściwościach witaminy C naukowcy przekonali się na początku XX w. Wtedy to została wyodrębniona z owoców, a w latach 30. ubiegłego stulecia opisano jej strukturę. Oficjalna nazwa tego składnika, kwas askorbinowy, tłumaczy jego rangę oraz rolę, którą odgrywa w organizmie. Niedobory witaminy C prowadzą do rozwoju poważnej choroby znanej jako szkorbut (scorbutus). W jej wyniku dochodzi do osłabienia, a następnie pękania naczyń krwionośnych, co pociąga za sobą samoistne krwawienia. Prócz tego do objawów należy chwianie się oraz wypadanie zębów, utrudnione gojenie się ran czy złamań, a także patologiczne łamanie się kości.\nJak widać, zbyt niski poziom witaminy C wywołuje szereg niebezpiecznych symptomów. Składnik uczestniczy w licznych procesach metabolicznych, stąd tak istotne, aby ciału go nie brakowało.\nWitamina C działanie na skórę – co daje?\nŻeby cieszyć się dobrym zdrowiem, samopoczuciem oraz wyglądem, należy regularnie dostarczać organizmowi optymalną dawkę witaminy C. Dieta powinna być urozmaicona, bogata w warzywa oraz owoce (w tym cytrusy). Świetnym rozwiązaniem będzie również stosowanie odpowiedniej pielęgnacji. Warto sięgać po kosmetyki z witaminą C, przykładowo kremy, emulsje czy maski. Produkty mogą zawierać ekstrakty lub wyciągi z ziół, kwiatów albo owoców bogatych w kwas askorbinowy (w różnej formie). Dobrym przykładem będą tu cytrusy, czarna porzeczka, jagody goji, rokitnik, dzika róża oraz malina.\nArtykuły kosmetyczne mające w składzie witaminę C wyróżniają się działaniem przeciwzapalnym oraz przeciwstarzeniowym. Dodają skórze blasku oraz ją rozjaśniają, co doceniają zwłaszcza posiadaczki cery z różnego typu niedoskonałościami, przebarwieniami etc. Poza właściwościami antyoksydacyjnymi kosmetyki do twarzy z witaminą C mogą chronić skórę przed szkodliwym promieniowaniem UV. Są polecane wszystkim, ze szczególnym uwzględnieniem osób z cerą dojrzałą oraz naczyniową (witamina wzmacnia naczynia krwionośne). Sprawdzą się w pielęgnacji skóry poszarzałej, matowej, o niejednolitym kolorycie. Mogą poprawić stan oraz wygląd cery u posiadaczy tzw. skóry palacza, czyli ze specyficznym ziemistym odcieniem, przesuszonej, z drobnymi zmarszczkami.\nWitamina C na twarz efekty pielęgnacji\nSystematyczne używanie produktów zawierających kwas askorbinowy przełoży się na piękniejszy, a przede wszystkim młodszy wygląd. Kiedy sięgniemy po kosmetyki z witaminą C, w stosunkowo krótkim czasie uzyskamy znaczącą poprawę stanu cery. Będzie prezentować się zdrowo, promiennie, stanie się bardziej sprężysta oraz elastyczna. Artykuły kosmetyczne mające w recepturze tę witaminę będą ochraniać skórę przed szkodliwym działaniem wolnych rodników oraz stresem oksydacyjnym. Kolejne zalety wykorzystywania w codziennej pielęgnacji produktów z witaminą C to stymulacja tworzenia się nowych włókien kolagenowych oraz kwasu hialuronowego. Jego ilość w organizmie naturalnie zmniejsza się z wiekiem, co widać m.in. po utracie jędrności skóry.\nDobrej jakości serum, maski lub kremy z witaminą C wygładzą drobne zmarszczki, a także spowolnią powstawanie nowych. Kosmetyki typu olejki, balsamyv, emulsje bądź kremy do twarzy zmniejszą ryzyko powstania oparzeń słonecznych. Nowoczesne produkty z tej kategorii można bezpiecznie stosować przez cały rok.\nKosmetyki do twarzy z witaminą C – dlaczego warto?\nWitamina C słynie z dobroczynnego działania na skórę. Powinni zwrócić na nią uwagę przede wszystkim posiadacze cery problematycznej, pozbawionej blasku, zmęczonej oraz wiotkiej. Z używania kosmetyków, które ją zawierają, będą zadowoleni ludzie zmagający się z rozszerzonymi naczynkami. Warto jednak podkreślić, że witamina poradzi sobie ze znakomitą większością niedoskonałości. Produkty do pielęgnacji mające ją w składzie nadają się dla osób w każdym wieku. Mogą być stosowane o każdej porze roku, włącznie z okresem jesienno-zimowym. Zniwelują negatywny wpływ zimna, wiatru, gwałtownych różnic temperatur czy przesuszenia wywołanego przez ogrzewanie. Ukoją, wzmocnią oraz zregenerują skórę, ponadto pomogą ją oczyścić i odświeżyć mieszkańcom dużych miast, nad którymi wisi chmura smogu.\nArtykuły kosmetyczne z kwasem askorbinowym najlepiej stosować regularnie, nie tylko od chwili, w której na naszej skórze pojawią się pierwsze oznaki starzenia. Sprawdzą się bez zarzutu również używane w ramach profilaktyki. Sięgnijmy po nie zapobiegawczo, aby jak najdłużej cieszyć się młodym wyglądem swojej cery.


Mieszkanie 🏠 w Myśliborska 1 - 2 pokoje, 50 m², parter - RynekPierwotny.pl\nBiałołęka (2 359 mieszkań)\nMieszkanie na sprzedaż 2 pokoje o powierzchni 50,11 m²\nZobacz pozostałe mieszkania w inwestycji Myśliborska 1 lub inne propozycje na Żeraniu\nPowierzchnia: 50,11 m²\nNowe 2 pokojowe mieszkanie na sprzedaż o powierzchni 50,1 m² znajduje się w nowo budowanej inwestycji deweloperskiej Myśliborska 1 na Żeraniu przy ul. Myśliborska 1 (8.1 km od centrum Warszawy). Inwestycja została zrealizowana przez dewelopera P. B. Konstanty Strus.\nNowe mieszkanie o oznaczeniu G5 znajduje się na parterze i jest 1-poziomowe. Pomieszczenia mają 260 centymetrów wysokości. W mieszkaniu znajdują się 2 pokoje, jest 1 łazienka. Dla przyszłych mieszkańców deweloper P. B. Konstanty Strus przewidział: miejsca postojowe podziemne.\nMieszkania Białołęka Dworska25 ofert Mieszkania Brzeziny204 oferty Mieszkania Dąbrówka Szlachecka119 ofert Mieszkania Grodzisk467 ofert Mieszkania Henryków173 oferty Mieszkania Kobiałka294 oferty Mieszkania Nowodwory500 ofert Mieszkania Szamocin71 ofert Mieszkania Tarchomin504 oferty


Linki sponsorowane - Reklama PPC - Reklama w Google AdWords - dude.pl\nProwadząc skuteczne kampanie linków sponsorowanych w systemie Google AdWords koncentrujemy się szczególnie na celach biznesowych Klientów. Linki sponsorowane realizowane są zawsze przez certyfikowanych specjalistów AdWords, którzy opracowują najlepsze rozwiązania dedykowane dla każdego Klienta. Doświadczenie naszych specjalistów PPC gwarantuje zachowanie najwyższych standardów oraz znakomitej skuteczności wszystkich powierzonych nam kampaniom, niezależnie od branży, pozycji rynkowej oraz budżetu przeznaczonego na linki sponsorowane naszego Klienta.\nWarto zaufać naszemu zespołowi\nJesteśmy niezwykle skuteczni – jeden specjalista AdWords ma pod swoją opieką niewielką grupę kont Klientów, dzięki czemu jesteśmy w stanie zachować maksymalny poziom zaangażowania w każdą kampanię.\nNie obiecujemy – realizujemy cele biznesowe Klientów, które są dokładnie mierzone poprzez system pomiaru skuteczności linków sponsorowanych za pomocą narzędzi AdWords oraz Analytics.\nWybieramy wyłącznie optymalne rozwiązania reklamy – czy to w wynikach wyszukiwania czy też w sieci partnerskiej Google np. kampanie remarketingowe.\nNie ograniczamy Klientom dostępu do informacji – każdy Klient ma bezpośredni dostęp do konta AdWords, przez co na bieżąco może monitorować każdy detal i aspekt kampanii.\nLinki sponsorowane to nasza pasja. Chętnie dzielimy się naszą wiedzą z Klientem, wychodząc z założenia, że większa świadomość możliwości i korzyści jakie dają linki sponsorowane, przyniesie jeszcze lepsze efekty.\nWybierając strategie promocji bierzemy pod uwagę nie tylko bezpośrednie cele stawiane przez Klienta, ale również analizę dotychczasowych działań marketingowych. Dzięki temu w optymalny sposób dobieramy formę reklamy realizując potrzeby sprzedażowe i wizerunkowe.\nNajkorzystniejsze warunki współpracy\nInstalacja Analytics, śledzenie konwersji oraz analiza wyników GRATIS\nGwarancja najniższej ceny wśród certyfikowanych partnerów Google - Jeśli znajdziesz linki sponsorowane taniej, zgłoś się do nas - przebijemy każdą ofertę.\nLinki sponsorowane są skuteczne\nPłatność tylko za efekt – linki sponsorowane rozliczane są w systemie pay-per-click, koszt naliczany jest wyłącznie za przejście użytkownika na stronę docelową, nie ma opłat za wyświetlenie reklamy.\nPełna kontrola – można dowolnie w każdej chwili decydować na jakie hasła mają wyświetlać się reklamy. Bez ograniczeń można modyfikować strategie marketingowe.\nNatychmiastowy wynik – w ciągu kilkunastu minut od uruchomienia kampanii reklamy zaczynają się wyświetlać i już pierwszego dnia dotrą do potencjalnych klientów.\nDoskonała mierzalność efektów – poprzez śledzenie konwersji i transakcji e-commerce w łatwy i szybki sposób można zidentyfikować obszary o największej skuteczności.\nPosiadamy status Certyfikowanego Partnera Google, a nasi specjaliści posiadają indywidualne kwalifikacje w każdym aspekcie AdWords – zarówno w dziedzinie reklamy w wyszukiwarkach, reklamowania w sieci partnerskiej Google jak i raportowania i analizy.\nTylko kompletna znajomość Google AdWords gwarantuje optymalne zarządzanie kampaniami reklamowymi naszych Klientów.\nStatus certyfikacji można zweryfikować na stronie Wyszukiwarki partnerów Google.


Mieszkanie na sprzedaż, Bydgoszcz, Błonie, 105.00 m2, 475000.00 PLN, Błonie\nOLM-MS-2451 Bydgoszcz, Błonie - mieszkanie na sprzedaż\nW ofercie biura wyjątkowa nieruchomość na osiedlu Błonie w sąsiedztwie bazy wojsk NATO. Mieszkanie zapewnia przestrzeń domu jednorodzinnego oraz zapewnia dobrą komunikację z centrum miasta, bliskość szkół, przedszkoli, punktów usługowo-handlowych.\nBudynek jest z cegły, ogrodzony, monitorowany. Usytuowany w spokojnej i atrakcyjnej okolicy. Wokół budynku dużo zieleni.\nNa metreaż lokalu składa się: przestronny salon (23,4m2) wystawa południowo-zachodnia, oraz trzy wyjątkowo ustawne sypialnie (17m2, 13,1m2, 13m2), osobna kuchnia z możliwością przerobienia na aneks kuchenny (9,8m2) , łazienka (4,1m2), osobne WC (2,0m2), garderoba (2,6m2) – całość świetnie skomunikowana holem o powierzchni 20,4m2.\nDodatkowym walorem tej nieruchomości są niewątpliwie dwa balkony, który zapewnią Państwu miejsce wytchnienia po pracy – jeden przestronny taras (od południowo-zachodniej – ponad 12m2) oraz loggia (od strony północno-zachodniej - 3m2).\nMieszkanie posiada wyjątkowy potencjał do własnej aranżacji.\nDo mieszkania przynależy przestronna piwnica – 13 m2.\nMieszkanie znajduje się w dwupiętrowym bloku z cegły, na terenie ogrodzonym i monitorowanym.\nSymbol oferty OLM-MS-2451\nCena/m2 4523.81 PLN\nPiwnica [m2] 13,00 m²


Przypadki Morrigan Crow. Nevermoor. Tom 1 (Jessica Townsend) książka w księgarni TaniaKsiazka.pl\nPrzypadki Morrigan Crow. Nevermoor. Tom 1\nŚrednia: 4.8 Ilość ocen: 9\nNasza cena: 25,53 zł 39,00 zł Taniej o: 35%\n"Nevermoor" roztacza przed nami świat niesamowity, zupełnie nowy, magiczny i szalony. Tu tryumfuje wyobraźnia, smaku dodaje wyśmienity czarny humor, a sama Morrigan Crow to godna rywalka dla Harry’ego Pottera!\nDawno, dawno temu w zwyczajnym, nudnym świecie żyła sobie pechowa dziewczynka. Urodziła się w pechowy dzień, pod pechową gwiazdą i jedyne, co potrafiła, to przynosić innym pecha. Zdechł ci chomik? To wina Morrigan. Wichura wyrwała twoje ulubione drzewo? To na pewno przez Morrigan. Ale spokojnie, pechowe dzieci nigdy nie żyją długo – wszystkie umierają w swoje jedenaste urodziny.\nMorrigan nie do końca wierzy w te wszystkie brednie, a jednak z niepokojem odlicza dni do urodzin. Szczególnie, że najbliżsi zamiast przygotowywać przyjęcie na jej cześć, powoli szykują się na pogrzeb… Tymczasem w ten dzień rzeczywiście w domu Morrigan zjawia się niecodzienny gość – ale to nie śmierć we wasnej osobie, a całkiem żywy, rudy dżentelmen z propozycją nie do odrzucenia.\nJupiter wyrywa dziewczynkę z jej pechowego świata i w pojeździe przypominającym olbrzymiego mechanicznego pająka zabiera ją do całkiem innego wymiaru, gdzie wszystko jest bajecznie niesamowite. Nowy opiekun chce wprowadzić Morrigan do najbardziej poważanej społeczności w Nevermoor, ale najpierw dziewczyna musi zdać cztery szalenie niebezpieczne testy i wykazać się niezwykłym talentem, który rzuci komisję na kolana. Tylko czy Morrigan potrafi cokolwiek, poza przynoszeniem pecha?\nCzytelnicy pokochają tę poruszającą powieść, która w równej mierze traktuje o magii, jak i o pewności siebie. To dzieło znakomite i pasjonujące.\n"School Library Journal"\nTa książka naprawdę jest świetna. Ma intrygującą fabułę, mnostwo zwrotów akcji, wyraziste postaci i zapewnia sporą dawkę dobrego humoru. To lektura, przy której godziny po prostu znikają - magia!\nDebiut oczekiwany z wielkim napięciem: ekranizacja, wiele wydań obcojęzycznych, porównania z Harrym Potterem... Na szczęście ksiażka zasługuje na tyle uwagi. "Nevermoor" ma swój własny, nieodparty urok, ale fani Pottera na pewno znajdą to wszystko, co kochają.\nPomysłowo skonstruowany świat, silna bohaterka, emocjonująca akcja - słowem: pasjonująca ksiażka.\nZachwycająca szczegółami konstrukcja osobliwego świata, dowcipne dialogi i barwne postaci składają się na pełną magii przygodę, która stanowi pochwałę odwagi, pewności siebie i nadziei.\nTownsend wie doskonale, jak to zrobić, żeby czytelnik niecierpliwie przewracał strony tej pełnej akcji opowieści, która łączy elementy pomysłowego fantasy, pełnej napięcia przygody i tajemniczej intrygi, a to wszystko w wyjątkowo atrakcyjnym opakowaniu.\nTen zabawny i uroczy debiut, pierwsza część historii Morrigan Crow, w wyraźny sposób nawiązuje do Harry’ego Pottera. I jest tak samo kapitalny.\nO serii "Nevermoor"\nZachwycająca seria australijskiej autorki Jessiki Townsend; pierwszy tom porównywanego z "Harrym Potterem” cyklu, która łączy elementy pomysłowego fantasy, przygody i tajemniczej intrygi. Zachwycająca szczegółami konstrukcja osobliwego świata, dowcipne dialogi i barwne postaci składają się na pełną magii opowieść, która stanowi pochwałę odwagi, pewności siebie i nadziei. Książka zgarnęła wszystkie najważniejsze nagrody dla książki dziecięcej w Australii, a także osiągnęła status bestselleru w USA. Prawa do jej wydania kupiło już prawie 40 krajów, a w wytwórni 20th Century Fox powstaje filmowa adaptacja.\nJessisa Townsend mieszka w Sunshine Coast w Australii, ale kilka lat spędziła w Londynie. Prze osiem lat pracowała jako copywriterka, a wcześniej zajmowała się wydawaniem dziecięcego czasopisma o dzikich zwierzętach dla australijskiego zoo Steve'a Irwina. Fascynuje się wieloma rzeczami: transportem publicznym, tajemniczymi starożytnymi miastami, hotelami, świętami Bożego Narodzenia, śpiewakami operowymi, Halloween, tajnymi stowarzyszeniami i gigantycznymi kotami. Wszystkie te fascynacje trafiły na karty jej debiutanckiej powieści "Nevermoor. Przypadki Morrigan Crow". Kontynuacją przygód Morrigan jest "Wundermistrz. Powołanie Morrigan Crow".\nDodana przez Dominika J. w dniu 2018-11-01\nMorrigan Crow od początku była przeklęta. Urodziła się w przeklęty dzień, a jedyne, co naprawdę jej wychodziło, to przynoszenie innym pecha. Jedynym pocieszeniem dla ludzi, którzy z obawy o własne zdrowie unikali przebywania w jej towarzystwie, był fakt, że jej życie – tak jak życie wszystkich przeklętych dzieci – miało zakończyć się w jedenaste urodziny.\nJednak od tego tragicznego losu uratowało ją przybycie tajemniczego rudowłosego dżentelmena, Jupitera Northa, który złożył jej niecodzienną propozycję. Podróż do magicznej krainy Nevermoor, w jaką zabiera Morrigan Jupiter, nigdy nie pojawiła się nawet w najśmielszych snach dziewczynki. Morrigan dostanie tam szansę, aby stać się członkinią elitarnego stowarzyszenia, ale najpierw czekają ją cztery próby, podczas których będzie musiała się wykazać. Czy potrafi coś więcej poza przynoszeniem pecha?\nSpośród grona najlepszych książek, jakie czytaliście, tylko te najbardziej wyjątkowe łączy jeden element – zaskoczenia. Książki, o których wszyscy dobrze mówią, a które potem faktycznie okazują się znakomite, są cudowne, nie można temu zaprzeczyć. Jednak kiedy powieść, po którą sięgacie bez żadnych oczekiwań, właściwie nawet nie mieliście w planach jej czytania, nieoczekiwanie okazuje się arcydziełem, to jest moment godny zapamiętania. I właśnie taka sytuacje przytrafiła mi się w przypadku Nevermoor. Przypadków Morrigan Crow – książki, z której początkowo zrezygnowałam po przeczytaniu opisu na rzecz Podniebnego Kerstin Gier, ponieważ ograniczony czas nie pozwalał mi na czytanie wszystkich dostępnych pozycji. Jednak wydawnictwo z nieznanego mi powodu tak czy inaczej przesłało mi Nevermoor i okazało się to strzałem w dziesiątkę.\nNie chciałabym nikogo zrazić do tej książki stwierdzeniem, że Nevermoor jest połączeniem serii o Harrym Potterze oraz Alicji w Krainie Czarów, ponieważ moglibyście pomyśleć, że w takim razie Jessica Townsend wykorzystała wszystko to, co już istniało. Jednak zupełnie mijałoby się to z prawdą. Choć Nevermoor istotnie ma w sobie coś zarówno z powieści J.K. Rowling, jak i Lewisa Carrolla, to jest niezależnym, oryginalnym tworem. Powiedziałabym, że z Alicji w Krainie Czarów zaczerpnięto nieco tego unikalnego, szalonego klimatu, w którym najbardziej absurdalna rzecz wydaje się być na swoim miejscu. Jest to podobny rodzaj magii, od której ciężko oderwać wzrok.\nNatomiast jeśli chodzi o Harry’ego Pottera, sprawa jest nieco bardziej skomplikowana, ponieważ najbardziej zagorzały wielbiciel Harry’ego Pottera będzie niemal na każdym kroku dostrzegał podobieństwa do serii J.K. Rowling, których czasem zwyczajnie nie da się zignorować. Zdecydowałam jednak, że nie będzie to dla mnie wadą – w końcu to, że ja sama na okrągło żyję w świecie HP, nie oznacza, że dla kogoś kompletnie niezwiązanego z tą serią jakiekolwiek podobieństwa będą problemem. Poza tym nawet jeśli Jessica Townsend inspirowała się J.K. Rowling, nie było to perfidne zerżnięcie połowy motywów, lecz co najwyżej lekka inspiracja niektórymi elementami, które potem autorka i tak przeobraziła na potrzeby realiów własnej książki. Zresztą – Nevermoor jest tak fantastyczna, że zwyczajnie nie mam ochoty doszukiwać się w niej wad.\nCzytając Nevermoor miałam wrażenie, że jestem w domu, poważnie. Doszłam do wniosku, że jest to chyba najlepszy dla mnie typ książek, który momentalnie wbija mnie w fotel i porywa w wir wydarzeń. W tak zwariowanym, oderwanym od rzeczywistości świecie jak Nevermoor, czułam się idealnie. Transport miejski z użyciem parasolek, karzeł wampirzy (albo wampir karłowaty!), dojrzewający żyrandol… to wszystko i wiele wiele więcej sprawiało, że czułam się jak mała dziewczynka w sklepie z ozdobami bożonarodzeniowymi, która nie wie, w którą stronę zwrócić wzrok – tak dużo się tam działo. Nevermoor jest zaskakująco wciągająca i od pierwszych stron zatopiłam się w tym magicznym świecie całkowicie, choć wcale nie miałam takiego zamiaru. Jessica Townsend ma jednak zdolność do wabienia czytelnika i chcąc nie chcąc trzeba tą historię pokochać.\nOgromnym plusem tej powieści są jej bohaterowie. Sama Morrigan Crow jest dosyć zaskakująca, ponieważ mimo że ma zaledwie jedenaście lat, nie jest jedną z tych irytujących, płaczliwych, bez przerwy zabiegających o uwagę dziecięcych bohaterek, które zwykle niesamowicie działają mi na nerwy. Właściwie Morrigan jest wyjątkowo dojrzała jak na swój wiek, choć nie przesadnie, a do tego jest odważna, pomysłowa i ma dobre serce, co również się liczy. Poza samą główną bohaterką mamy tutaj całą plejadę niesamowitych postaci, z którymi zżyłam się i polubiłam w ciągu tych kilku dni czytania. Weźmy na przykład takiego rudowłosego Jupitera Northa, nietuzinkowego mentora Morrigan, który swoją niefrasobliwością i humorem skradł moje serce. Była również Fenestra, kocica nienaturalnych rozmiarów, która pod maską zdystansowania i lekkiej gburowatości była prawdziwie mięciutkim, troskliwym kociakiem. Mogłabym tak wymieniać i wymieniać, ponieważ w Nevermoor roi się od cudownych bohaterów i przysięgam, że tak wspaniałe postaci ciężko znaleźć gdziekolwiek indziej.\nJeśli do tej pory jeszcze nie zdołałam Was przekonać, to wiedzcie, że książka Jessiki Townsend powala również humorem. I to nie takim humorem dla dzieci, czy też prostackim, godnym politowania żartem. Nevermoor jest zabawna w niewymuszony, lecz inteligentny sposób, który niesamowicie przypadł mi go gustu. W ogóle nie jestem w stanie powiedzieć niczego złego o tej książce, więc ta recenzja ma raczej formę tekstu pochwalnego na cześć Nevermoor, ale jest to pochwała w pełni zasłużona.\nKocham ten moment w czytaniu książek, gdy niepozorna powieść okazuje się absolutnie wyjątkowym odkryciem, które zapamiętuje się na długo i poleca każdej osobie, która akurat się nawinie. Nevermoor musicie przeczytać koniecznie, nie chcę słyszeć żadnych wymówek. Jest to pełna magii, humoru, akcji i genialnych bohaterów historia, przez którą płynie się błyskawicznie i z której czerpie się autentyczną przyjemność. Już teraz wiem, że kolejny tom tej serii będzie obowiązkową pozycją, na którą będę czekać w kolejnych miesiącach – po tak znakomitym pierwszym tomie nie mogę sobie tego odpuścić.\nDodana przez Kinga T. w dniu 2021-08-16\nJako fanka tego lżejszego odłamu fantastyki oraz jako osoba raczkująca w literaturze dla nieco młodszych czytelników, nie mogłam przejść obojętnie koło tej serii. Nevermoor to alternatywny świat, w którym wszystko jest możliwe, każdy dzień wygląda inaczej dzięki magii. Zainteresował mnie ten tytuł ze względu na maraton u @[Adres usunięty] z całą trylogią na Instagramie. Jestem pełna szacunku wobec pokładów kreatywności, jakie ma w sobie autorka, wielokrotnie na kartach tej powieści zaskakiwała mnie coraz to ciekawszymi zagraniami fabularnymi. Czytając, miałam wrażenie, że cofam się w czasie do czasów, gdy na topie u mnie były „Opowieści z Narnii” oraz „Koralinę”. Dlaczego? Przez świetną kreację świata oraz delikatnie mroczniejszy klimat. Bardzo podobały mi się relacje między bohaterami, mamy tu motyw przyjaźni, trochę mood stepfather oraz mały wątek romantyczny w klimatach hate-love. Wydaje mi się, że każdy znajdzie coś dla siebie w tej serii, niezależnie od wieku.\nDodana przez Justyna M. w dniu 2021-08-04\nMimo że jestem dorosła z chęcią przeczytałam tę serię. Niezwykle ciekawa opowieść. Wciągnie nie tylko dzieci! Polecam każdemu :)\nDodana przez Patrycja S. w dniu 2021-07-27\nCałe szczęście wszystkie przeczytane przeze mnie pochlebstwa nie były bezpodstawne. Książka jest świetna! Ciekawy pomysł na świat pełen magii z nietuzinkowymi postaciami, wydarzeniami i dziwnościami. Historia Morrigan może nieco mroczna, ale z drugiej strony niosąca ze sobą całą masę otuchy. Przeczytana niemal na raz, bo tak ciężko było się oderwać.\nDodana przez Benita G. w dniu 2021-07-21\nCiekawa pozycja z pewnością zainteresuje fanów Harry’ego Pottera. Ale nie nastawiajcie się. To zupełnie inna książka, łączy je magia, młoda osoba, ale myślę, że nią ma co doszukiwać się podobieństw.\n💥 Fantastyczna, zabawna z pewnością zabierze Was do niezwykłego świata, w którym zapomnicie o wszystkich troskach dnia.\n💥 Bardzo przyjemnie czytało mi się o tak młodej osóbce, która jest nietuzinkowa, młoda, choć bardzo mądra.\n💥 Książkę czyta się wyśmienicie, mimo że skierowana jest do nieco młodszych czytelników, ja nie odczułam tego. Język bardzo przyjemny, bogate słownictwo, nieinfantylny.\n💥 Bohaterowie są doskonale wykreowani, każda postać jest wyrazista, oryginalna, co uważam za ogromny plus.\nDawno, dawno temu za górami, za lasami w zwyczajnym świecie żyła niezwykła dziewczynka. Morrigan Crow urodziła się w pechowy dzień i wszystko związane z tą osóbką było pechowe. Podobno takie osoby nie dożywają 11 urodzin. Morrigan nie do końca w to wierzy w te wszystkie brednie, a jednak z niepokojem odlicza dni. W dzień urodzin rzeczywiście wszystko się zmienia, ale tym razem nie na gorsze. Dziewczynka dostaje niezwykłą propozycję od pewnego tajemniczego dżentelmena...\nZ wielką przyjemnością zachęcam do sięgnięcia po tę książkę. Z pewnością się nie zawiedziecie!\nDodana przez Aleksandra S. w dniu 2021-05-20\nKsiążkę kupiłam siostrze, która niezbyt chętnie czyta, jednak ta książka od początku ją wciągnęła i będąc w połowie powiedziała, że będzie czytać następne tomy. Całość bardzo jej się podobała.\nDodana przez Paulina B. w dniu 2021-05-08\nJuż od dawna zbierałam się by przeczytać tą historię. Za sprawą pojawienia się trzeciego tomu wreszcie nadeszła taka okazja. Podejrzewałam, że przypadnie mi go gustu, ale nawet nie spodziewałam się, że do tego stopnia. To była niesamowita przygoda i już nie mogę się doczekać, aż zabiorę się za kontynuację. To genialna historia i mam nadzieję, że Wy także po nią sięgniecie.\nTo powieść, która od pierwszych stron porywa. Gdy tylko ją zaczęłam nie mogłam się od niej oderwać, przez cały czas siedziała mi w głowie i musiałam jak najszybciej do niej wracać. Akcji było naprawdę dużo, co chwila pojawiało się coś nowego, czytałam ja w wielkim napięciu i jak na szpilkach śledziłam dalsze wydarzenia. Autorka cały czas budowała napięcie i do końca trzymała czytelnika w niepewności, to było straszne, ale i ekscytujące!\nBohaterowie są także świetnie wykreowani. Morrigan zostaje rzucona na głębokie wody. W swoim dotychczasowym życiu była poniżana, nikt jej nie szanował i każdy omijał szerokim łukiem, bojąc się nieszczęścia. Teraz zapoznała się jak powinna być traktowana, ale dalej wisi nad nią pewne fatum. Wreszcie ktoś zaczął ją doceniać, słuchać i wspierać. Ogólnie z charakteru jest urocza. Jest zaradna, pomysłowa i ciekawa świata. Stara się w nim odnaleźć, a to wcale nie jest proste. Jupiter zaś to bardzo komiczna postać, ale też mocno tajemnicza. Do wszystkiego ma takie luźne podejście i niczym się nie przejmuje.\nKsiążkę czyta się naprawdę przyjemnie. Styl autorki jest lekki i wciągający. Przez cały czas mamy w głowie te rozpoczęte wątki, tajemnice i czekamy z niecierpliwością aż to się wyjaśni. Do tego mamy motyw zadań, które są emocjonujące i wciągające jak diabli. Lektura tego to była czysta przyjemność. Mam ogromną nadzieję, że w kolejnych tomach poziom pozostanie ten sam, a może nawet i lepszy!\nDlatego jeśli szukacie bardzo ciekawej, wciągającej i niesztampowej to ten wybór będzie strzałem w dziesiątkę. Może dla niektórych będzie zachęta, dla niektórych zniechęcający argument, ale fanom Harry'ego Pottera z pewnością się spodoba, a może nawet bardziej. Tutaj jest to ciekawsze nawet. Dlatego mam ogromną nadzieję, że dacie Morrigan szansę i razem z nią zachcecie zwiedzić Nevermoor!\nDodana przez Zuzia T. w dniu 2018-11-20\nKupiłam tę książkę mojej 10 letniej córce, ale zanim zdążyłam ją dać sama zaczęłam czytać.. .Historia świetna. Ciekawy język. Bohaterka godna podziwu. A co zachwyciło mnie najbardziej, to alternatywny (od magii) świat, który może gdzieś tam istnieje. Polecam małym czytelnikom i tym trochę większym też.\nKsiążki młodzieżowe są w moim typie, choć w ostatnim czasie nie sięgałam po nie zbyt często. Postanowiłam skusić się na pierwszy tom nowej serii.\nMorrigan Crow była przeklętym dzieckiem i od jej urodzenia było wiadomo, że w wieku 12 lat umrze. Niestety, coś się zadziało i nowa era pojawiła się rok wcześniej. Okazało się, że Morrigan wcale nie musi umierać, a jej wybawicielem okazał się pewien rudzielec. Czy było to dla niej dobre rozwiązanie?\nMimo tego, że powieść ma nieco sztywny początek, bardzo szybko wciągnęłam się w jej lekturę. Najtrudniejsze było wykonanie pierwszego kroku, czyli zabranie się za tę właśnie publikację. Gdy już to nastąpiło pochłonęłam ją w kilka godzin, co jakiś czas wybuchając zdumieniem nad losami bohaterów.\nFabuła opiera się na mrocznej postaci, dzieciach, które mają umrzeć, bo są przeklęte, świecie, o którym mało kto słyszał i czterech próbach, w których udział ma wziąć Morrigan. Nie ukrywam, że od początku można spodziewać się pewnych wydarzeń, jednak niektóre okazały się dość zaskakujące.\nAutorka posługuje się dość prostym językiem. Powieść jest obszerna, ale zawiera dużo faktów z życia bohaterów. W przygotowaniu jest tom drugi, więc pewnie też z ciekawości się z nim zapoznam. Nie ukrywam, że przyjemnie spędziłam czas z tą lekturą.\n,,Nevermoor. Przypadki Morrigan Crow" Jessici Townsend to pierwszy tom młodzieżowej serii, która może spodobać się także nieco starszej grupie odbiorców. Jeśli szukacie niebanalnej historii, ta powinna przypaść Wam do gustu.\nOryginalny tytuł: Nevermoor. The Trials of Morrigan Crow\nPowiązane tematy: Prezent na Pierwszą Komunię Świętą 2021, Prezenty na Dzień Dziecka, Czarny Piątek, Promocja Wielkanocna, Dobre książki i gry na ferie zimowe, Promocja na książki, Prezenty dla dzieci pod choinkę 2021 - Świąteczne Upominki dla dziecka na święta, 15 książek dla fanów Harry'ego Pottera, Darmowa Dostawa, Last Minute, Wyprzedaż magazynowa, polecane, Książka Roku 2018, Książki o czarownicach, Najlepsze książki dla dzieci w wieku 9-12 lat\n28,65 zł 39,00 zł Do koszyka dodaj do schowka\nWundermistrz. Powołanie Morrigan Crow. Nevermoor. Tom 2\nMorrigan Crow udało się umknąć przepowiedni i dzięki pomocy Jupitera Northa trafiła do magicznej krainy Nevermoor. Tam przeszła kilka trudnych egzaminów, a także znalazła bezpieczne schronienie w Hotelu Deukalion. Kiedy wydawać by się mogło, że wszystkie kłopoty zostawiła za sobą, okazuje się, iż...\neBook Wundermistrz. Powołanie Morrigan Crow. Nevermoor. Tom 2 mobi epub\nAudiobook Przypadki Morrigan Crow. Nevermoor. Tom 1 mp3\n„Nevermoor” w interpretacji Jarosława Boberka roztacza przed nami świat niesamowity, zupełnie nowy, magiczny i szalony. Tu tryumfuje wyobraźnia, smaku dodaje wyśmienity czarny humor, a sama Morrigan Crow to godna rywalka dla Harry’ego Pottera! Dawno, dawno temu w zwyczajnym, nudnym świecie żyła...\nAudiobook Wundermistrz. Powołanie Morrigan Crow. Nevermoor. Tom 2 mp3\neBook Nevermoor. Przypadki Morrigan Crow. mobi epub\n„Nevermoor” roztacza przed nami świat niesamowity, zupełnie nowy, magiczny i szalony. Tu tryumfuje wyobraźnia, smaku dodaje wyśmienity czarny humor, a sama Morrigan Crow to godna rywalka dla Harry’ego Pottera! Dawno, dawno temu w zwyczajnym, nudnym świecie żyła sobie pechowa dziewczynka. Urodziła...\nHarry Potter i Książę Półkrwi. Tom 6. Czarna edycja\nSzósty tom bestsellerowego cyklu w poważnej, "dorosłej" okładce. Po nieudanej próbie przechwycenia przepowiedni Lord Voldemort jest gotów uczynić wszystko, by zawładnąć światem czarodziejów. Organizuje tajemny zamach na swego przeciwnika, a narzędziem w jego ręku staje się jeden z uczniów. Czy jego...\nHarry Potter i Insygnia Śmierci. Tom 7. Czarna edycja\nSiódmy tom bestsellerowego cyklu w poważnej, "dorosłej" okładce. Po śmierci Dumbledore'a Zakon Feniksa wzmaga swoją działalność, próbując przeciwstawić się coraz potężniejszym siłom śmierciożerców. Harry wraz z przyjaciółmi opuszcza Hogwart, by odnaleźć sposób na pokonanie Voldemorta. Wyprawa...\n26,41 zł 35,00 zł Do koszyka dodaj do schowka\nHarry Potter i Komnata Tajemnic. Tom 2. Czarna edycja\nDrugi tom bestsellerowego cyklu w poważnej, "dorosłej" okładce. Tym razem Harry będzie musiał się zmierzyć z tajemniczym potworem z komnaty tajemnic na zamku Hogwart. Otworzyć tę komnatę mógł jedynie prawowity dziedzic Slytherina, a wskutek nieszczęśliwego zbiegu okoliczności podejrzenie pada na...\n28,23 zł 44,99 zł Do koszyka dodaj do schowka\nNasza\tcena 25,53 zł\nTaniej o: 13,47 zł (35%)


Promocja Na Lekkiego Ultrabook | gsmManiaK.pl\npromocja na lekkiego ultrabook\nNiezły ultrabook wcale nie musi być drogi, o czym przekonuje nas najnowsza promocja w sklepie GearBest – trafił do niej… ofercie. Promocji z dalekich Chin doczekał się najnowszy laptop Teclast F7 Plus należący do segmentu tańszych ultrabooków. Pomimo… i kosztuje teraz atrakcyjne 1240 złotych. Obniżona [...]\n… przed świąteczną gorączką. W dzisiejszej promocji znalazł się lekki ultrabook z 7-calowym ekranem oraz konsola…który z pewnością kojarzą nasi stali Czytelnicy. Ultrabook o wadze pół kilograma GPD Pocket 2… to niecodzienny ultrabook, którego kupicie za nieco ponad 2330 zł… martwić. Producent [...]\nW sklepach startują promocje z okazji powrotu do szkoły (…i studentom. Wybraliśmy najciekawsze smartfony, tablet, ultrabook i kilka innych przydatnych urządzeń, które nie… smartfon godny polecenia. Aktualizacja: znamy już szczegóły promocji! Jeśli kupisz smartfon i zarejestrujesz jego zakup,…oczywista. Mimo całkiem [...]\n… użytkownika oraz 3-gigabajtową pamięcią RAM. W ramach promocji kupicie go za 154.59 dolarów. (Testowaliśmy ostatnio… jest czym się zainteresować, gdyż Air 12 to Ultrabook stylowy, lekki (tylko 1,28 kg) i przyzwoicie wyposażony… się także Jumper Ezbook 2. Jest to tani Ultrabook z 14-calowym wyświetlaczem, [...]\n… firmy trudniące się sprzedażą Xiaomi, ale dzisiaj w promocjach zdecydowanie wygrywa GearBest. Warto zwrócić szczególną uwagę na… jest czym się zainteresować, gdyż Air 12 to Ultrabook stylowy, lekki (tylko 1,28 kg) i przyzwoicie wyposażony…. A jeżeli wspomnę jeszcze o cenie, która w promocji spada do [...]\n… Uważam, że to jeden z ładniejszych ultrabooków dostępnych na rynku i czekam, aż pojawi…Kwota niemała, ale jeśli poszukajcie podobnie wyposażonego ultrabooka w Polsce, to w Waszej kieszeni zostanie…można przejść również obok designu, który przy lekko przymrużonych oczach można uznać za atrakcyjny. …wybór. [...]\n… pokazał najnowszą edycję kultowej maszyny – ciemnoszarego ultrabooka napędzanego procesorem ósmej generacji Intela i grafiką …wersja z procesorem i5. Uwaga: ruszyła nowa promocja na Xiaomi Mi Notebook Air 13.3″…odnotować fakt, że fabryczna kalibracja kolorów jest lekko przesunięta w stronę barw [...]\n… nasz test LG G6. Po drugie, po ostatnich promocjach jego cena spadła na tyle, że w swojej… do 1000 zł – a teraz, po fali ostatnich promocji wyceniony jeszcze niżej – na niespełna 700 zł! To… lekkich laptopów na rynku nie brakuje – dobrze o tym wiemy, bo najciekawsze zebraliśmy w TOP-10 polecanych [...]\nSzukasz taniego i dobrego notebooka w promocji? To się dobrze składa, bo poniżej… gdzie łatwo zgubi się nawet wytrawny łowca promocji. Specjalnie dla Ciebie przeanalizowałem całą ofertę, wliczając… w to tymczasowe promocje i wybrałem 10 najciekawszych laptopów z GearBest,… a ma znacznie większe możliwości. Jest [...]\n… w laptopie? Zdecydowanie 15,6″ Popularność małych i lekkich laptopów rośnie i to właśnie w tym segmencie… premier – wystarczy rzucić okiem na nasz TOP-10 ultrabooków, aby się o tym przekonać. Mimo to Polacy… już ostatnie jego sztuki, ale po fali tegorocznych promocji i wyprzedaży kosztuje poniżej 4 [...]\nwsparcie dla surface pen, xiaomi mi 8 aparat, asana, android 9 pie dla samsung galaxy s7, najlepsze obecnie dostepne smartfony, gdzie najtaniej lte, jaki 55 cale, jaki powerbank dla galaxy s8, wodoodporne telefony, sony ericsson xperia neo v test


Na podstawie podanego fragmentu utworu Hanny Krall Zdążyć przed... - trudne.pl\nNa podstawie podanego fragmentu utworu Hanny Krall Zdążyć przed...\nUWAGA: 9 osoby uznały to rozwiązanie jako niepoprawne.\nBogiem przedstaw przemyślenia Marka Edelmana o możliwościach godnego\nżycia w czasach Zagłady i różnych poglądach na temat godnej śmierci.\nBardzo proszę o pomoc, muszę to napisać a nie wiem jak się za to zabrać, bardzo nie lubię literatury obozowej i akurat tej książki nie przeczytałam. Gdyby ktoś mógł mi pomóc będę bardzo wdzięczna :)\nMimo czasów wojny, cierpienia, śmierci i nienawiści Edelman widzi możliwość godnego życia. Sam pomagał ludziom- spośród tysięcy, którzy wywożeni byli na śmierć, Edelman wybierał kilku, którzy byli "przydatni", "niezbędni". Ratował w ten sposób kilka istnień, dzięki niemu osoby te mogły żyć- nawet gdyby było to przedłużenie życia o jeden dzień. Życie, w którym pomagamy innym jest życiem godnym. Edelman wspomia o parze, którą w ten sposób uratował. Wkrótce po tym obydwoje zginęli, lecz chłopak zdąrzył wydrukować jedną gazetkę, a dziewczyna rozkolporterować. Umarli, ale wykorzystali swoje życie, żyli i umarli godnie. Innym przykładem jest sytuacja Żyda na beczce. Przed utworzeniem getta SS-mani postawili na beczce starego Żyda. Obcinali mu brodę, wyśmiewali. Tłum również się śmiał, pokazano, że z Żydem można zrobić wszystko, ze jest "czymś" gorszym, nie zasluguje na szacunek czy ludzkie traktowanie.Odtąd Edelman robił wszystko, by nie zostać wepchniętym na beczkę, tzn. by nie obedrzeć się z godności, by żyć godnie. Za godną śmierć Edelman uważa każdą, byle nie żyć czyimś kosztem. Nawet śmierć ludzi, którzy spokojnie szli do wagonów, później "kopali dół" i rozbierali się do naga, była godna. Była nawet trudniejsza od smierci walczących- łatwiej było strzelac i od postrzałów umrzeć\nW trzeciej części zosały ukazane powojenne losy Marka Edelmana, mottem bohatera była myśl: "uratować jedno życie to znaczy zdążyć przed panem Bogiem"\nEdelman pracował w szpitalu na terenie Getta.Przenosił próbki na badania na Polską stronę, gdzie miał wielu przyjaciół.Zaczęło się wywożenie Żydów do likwidacji w obozie w Treblince.Mówiono im, że jadą do pracy na wschodzie, dając im na drogę chleb i marmoladę. Edelman stał przy bramie przez ,którą prowadzono transporty Żydów.Miał możliwość uratowania przed wywiezieniem tych osób, których obecność w Gettcie była jak najdłużej potrzebna.Wskazywał ich Niemcom mówiąc, że nie nadają się do transportu ze względu na słabe zdrowie.\n-Na terenie obozu działała organizacja "ŻOB"-czyli żydowska organizacja bojowa, Edelman należał do kierownictwa tej organizacji.Powstało zbrojne powstanie przeciwko Niemcom, żydzi wiedzieli,że nie mają szans, ale wiedzieli jeśli pozwolą na wywóz do obozu to i tak zginą.Woleli na miejscu zginąć,albo się uratować.\n-Chodziło nam o wybór sposobu umierania - powiedział po wojnie w wywiadzie udzielonym młodej reporterce Hannie Krall.Powstanie wybuchło 19 kwietnia 1943 roku i było dla Niemców całkowitym zaskoczeniem. Walki trwały w Gettcie do 12 maja tego roku.


Magnez- ulubiony pierwiastek prof. Juliana Aleksandrowicza. Czy badanie poziomu magnezu we krwi jest miarodajne? List od Richarda. | Dr Jacek Roik\nSerdecznie pozdrawiam. Richard. Oto próba wyjaśnienia problemu…\nNa ogół przyjmuje się, że niedobór magnezu rozpoznaje się, badając krew ?na magnez?. To powszechne mniemanie, że określenie stężenia magnezu w surowicy krwi jest najlepszym sposobem ujawnienia niedoboru tego pierwiastka w organizmie, jest błędne. Badanie krwi jest wyłącznie wskaźnikiem równowagi bądź braku homeostazy magnezu we krwi. Prawidłowe stężenie magnezu we krwi nie wyklucza jego tkankowych niedoborów, a obniżona wartość magnezu nie jest dowodem jego niedoboru w organizmie. Prawidłowa wartość magnezu we krwi wskazuje na zachowanie sprawnych mechanizmów biochemicznych w organizmie, regulujących jego zawartość we krwi.\nNajbardziej miarodajne oznaczenie poziomu magnezu w organizmie to badanie z włosów. Oto fragment z książki wydanej przez Wydawnictwo „Eneteia” pod tytułem „Magnez a zdrowie”, autor\ndr n. med. Henryk Dudek:\ndrżenie i mrowienie rąk,\nnadpobudliwość psychiczna i ruchowa,\nniepokój, stany lękowe i rozdrażnienie,\nnapady szybkiego bicia serca, określane przez pacjentów jako kołatania serca,\nnapady tężyczkowe, kurcze mięśniowe.\nproblemy zdrowotne związane z zaburzeniem gospodarki magnezowej,\nrodzaj diety (uboga w magnez, dieta jednostronna lub utrudniająca wchłanianie magnezu),\nstyl życia i pracy wskazujący na zwiększone zapotrzebowanie na magnez (sport, stres, wysiłek umysłowy),\ndieta bogato tłuszczowa ? posiłki zawierające dużo różnych tłuszczów i mięsa mają negatywny wpływ na wchłanianie magnezu;\nczęste lub długotrwałe odchudzanie ? jednostronna dieta ubogo białkowa zmniejsza wchłanianie magnezu w układzie pokarmowym, podobnie jak jednostronna dieta z dużą zawartością błonnika;\nnałóg picia kawy i mocnej herbaty ? towarzyszy mu zwiększone wydalanie magnezu, a jednocześnie zwiększone zapotrzebowanie na magnez;\nnadużywanie alkoholu ? powoduje zwiększone zużycie magnezu, a dodatkowo zaburzenia jego wchłaniania;\nczęste (i szybkie) jedzenie potraw typu fast food (hot-dog, hamburger) ? jest to dieta jednostronna, cechująca się niedostateczną ilością magnezu;\nnadużywanie napojów z fosforanami i konserwowych produktów żywnościowych ? fosforany, używane jako konserwanty, zwiększają wydalanie magnezu z organizmu;\ndieta bogato wapniowa lub spożywane przez długi okres preparaty wapniowe zapobiegające osteoporozie powodują zmniejszone wchłanianie magnezu;\ndieta błonnikowa ? wiele obserwacji naukowych wskazuje, że dieta z dużą zawartością błonnika zmniejsza ryzyko zachorowania na nowotwory, stąd wiele osób poddaje się temu rodzajowi jednostronnej diety. Wiadomo, że błonnik absorbuje pierwiastki, w tym także magnez, co po wielu latach może wpłynąć ujemnie na zasoby tkankowe magnezu, podobnie jak inne rodzaje jednostronnej diety.\nWyżej podane informacje pochodzą ze strony www.eneteia.pl\nKategorie: Ogólna. Tagi: arytmia serca, dr n. med. Henryk Dudek, drżenie i mrowienie rąk, kołatanie serca, magnez, nadpobudliwość psychiczna i ruchowa, niepokój, rozdrażnienia, stany lękowe, stałe osłabienie, zaburzenia koncentracji, zmniejszona odporność na stres, łatwe męczenie się. Autor: roik. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.