Podatki: Nachodząca rewolucja najmniej dotknie Polaków w Niemczech » Polski Obserwator\nPolacy pracujący za granicą będą musieli rozliczać się ze swoich dochodów w Polsce? Co zmieni się dla Polaków w Niemczech?\n7 czerwca 2017 r. w Paryżu wicepremier Mateusz Morawiecki podpisał konwencję przeciwdziałającą ukrywaniu dochodów przed opodatkowaniem. Konwencja wielostronna implementująca środki traktatowego prawa podatkowego mające na celu zapobieganie erozji podstawy opodatkowania i przenoszeniu zysku („Multilateral convention to implement tax treaty-related measures to prevent base erosion and profit shifting”) pozwoli na jednoczesną zmianę kilkudziesięciu podpisanych przez Polskę umów o unikaniu podwójnego opodatkowania bez konieczności prowadzenia długotrwałych negocjacji dwustronnych. Polska była od samego początku zaangażowana w prace prowadzące do podpisania tej konwencji i uczestniczyła w programie stworzenia 15 działań określanych jako BEPS (Base Erosion Profit Shifting). Chodziło o wypracowanie narzędzi prawnych do zwalczania agresywnej optymalizacji podatkowej. Obecnie szacowane globalne straty w dochodach z powodu erozji podstawy opodatkowania oraz przenoszenia zysków wynoszą od 100 do 240 mld USD rocznie.\nDzięki temu, do umów podatkowych zostaną wprowadzone mechanizmy, które pozwalają na uszczelnienie systemów podatkowych i ograniczenie nieuczciwego unikania opodatkowania na poziomie międzynarodowym. Konwencja będzie promować uczciwą konkurencję między firmami, ponieważ wyeliminuje wiele możliwości międzynarodowej optymalizacji podatkowej.\nRządowy projekt ustawy (który trafił do Sejmu 19 lipca br.) o ratyfikacji Konwencji wielostronnej implementującej środki traktatowego prawa podatkowego mające na celu zapobieganie erozji podstawy opodatkowania i przenoszeniu zysku, sporządzonej w Paryżu dnia 24 listopada 2016 r., zmieni zasady o unikaniu podwójnego opodatkowania.\nKonwencją umów podatkowych zakładane jest objęcie, zawartych przez Polskę aż 78 umów (listę wszystkich państw można znaleźć w tekście projektu) o unikaniu podwójnego opodatkowania zostanie zmienionych z użyciem nowych regulacji, a tylko 11 pozostanie nietkniętych.\nPlanowane jest nieobejmowanie zakresem MLI umów podatkowych zawartych m.in.: z Algierią, Czarnogórą, Gruzją, Guernsey, Jersey, Niemcami, Nigerią, Urugwajem, USA, Wyspą Man i Zambią. W związku z tym, na chwilę obecną Polacy mieszkający w Niemczech nie muszą się niczego obawiać.\nNależy przypomnieć, że obecnie polskie umowy podatkowe przewidują eliminację podwójnego opodatkowania na podstawie metody zwolnienia (wyłączenia z progresją) albo metody zaliczenia proporcjonalnego. Zgodnie z pierwszą metodą, dochód osiągnięty za granicą jest zwolniony z podatku w kraju rezydencji podatkowej, natomiast jest brany pod uwagę jedynie przy obliczaniu stawki podatkowej, według której podatnik będzie zobowiązany rozliczyć podatek od dochodów uzyskanych w kraju rezydencji podatkowej. Metoda proporcjonalnego zaliczenia polega natomiast na tym, że podatek zapłacony od dochodu osiągniętego za granicą jest zaliczany na poczet podatku należnego w kraju rezydencji podatkowej, obliczonego od całości dochodów w takiej proporcji, w jakiej dochód ze źródeł zagranicznych pozostaje w stosunku do całości dochodu podatnika.\nźródło: „Umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania z 78 państwami do zmiany” , autor: Łukasz Kempa; www.mf.gov.pl oraz projektu ustawy


Jedyna Singielka w mieście: MOJA RZECZYWISTOŚĆ, JEGO LONDYN - MR.VOYAGE\nMOJA RZECZYWISTOŚĆ, JEGO LONDYN - MR.VOYAGE\nWraz z końcem mojej wersji bajki "Alicja w krainie czarów" (Singielka w krainie abstrakcji) wróciłam do rzeczywistości. Mój realny świat ma na imię Mr. Voyage. Jest starszy ode mnie ponad 10 lat i od ponad roku mieszka w Londynie. Znam go z widzenia, z pracy, z zdawkowego "Cześć", z czasów kiedy mieszkał w Polsce. Od kilku miesięcy jestem jego "Księżniczką" (Do cholery! Spróbuj wbić do łba!Ja na imię, singielka od kołyski mam!). Nasz kontakt sprowadza się do rozmów wirtualnych, przy dobrych wiatrach - także telefonicznych.\nCzasami mam nieodparte wrażenie, iż Mr. Voyage zapomniał skąd pochodzi. On sam nie wyprowadza mnie z tego przekonania. "Po co mi znajomość języka, którym może posługuje się jakieś 40mln ludzi. Lepiej poznać język którym władają ludzie prawie na całym świecie:) " Nie potrafię się nadziwić, że tak bezproblemowo przekreśla język, który dal mu zapewne wiele radości, wzruszeń, wspomnień...czemu oczywiście daje upust. Próbuję zrewidować jego przekonania, On jednak brnie w swój świat: "Nie wiem czy mam jakieś dobre wspomnienia. Jedyne co mi dał to praca na trzy etaty, 7 dni w tygodniu i kredyty...chociaż, teraz jestem zadowolony, bo mogę z Tobą się kontaktować w tym języku. Tak, to jest powód dla którego ciesze się, ze go znam" Czyż to nie uroczy komplement? Chyba dodam go do najbardziej wyszukanych pochlebstw jakie usłyszałam od płci męskiej.\nPadło sporo słów, Mr. Voyage dopowiedział swoją część i takim sposobem postanowił, że uczyni wszystko bym zamieszkała z Nim w Londynie. W celu bliższego poznania, w czasie Wielkanocy zaprosił mnie do siebie . Grzecznie odmówiłam, wyjaśniając, że nie stać mnie na taką podróż. Mr. Voyage ZA WSZYSTKO P Ł A C I! Znowu tłumaczę, że wystarczająco długo pracowałam, by odzyskać niezależność, nie mogę stracić jej, nawet na chwilę.\nW tym momencie przyznam się bez bicia: MOIM MARZENIEM ZAWSZE BYŁO OSIEDLIĆ SIĘ W ANGLII, W LONDYNIE.\nKiedy jednak zrobiłam zestawienie siebie samej, doszłam do zaskakującego wniosku: JUŻ NIE PRAGNĘ LONDYNU!\nCO JEST DO JASNEJ CHOLERY!\nNa domiar wszystkiego, doprowadza mnie do szału, kiedy w kółko powtarza o znajomości języka w komunikatywnym stopniu ("FLUENT"). Podsyła mi strony, grupy które mają pomóc mi "rozwinąć skrzydła". Wiem, że to ambitne, ale chcę krzyczeć! Mam mnóstwo problemów, praca, mieszkanie, studia, życie uczuciowe...gdzie nie spojrzę FUCK!...nauka języka to ostatnia rzecz o jakiej jestem w stanie obecnie myśleć.\nW chwili, kiedy jak promyk nadziei na horyzoncie pojawił się Mr. Króliczek odstawiam tysiące kilometrów na półkę. Oddycham z ulgą. Poświęcam się MANIAKALNIE nowej znajomości...Tak, bardzo chciałam, by to właśnie Mr. Króliczek tutaj, na POLSKIEJ ziemi, okazał się tym JEDYNYM....niestety bajka skończyła się bez HAPPY END'u. Auć!\nA Mr. Voyage? W tym czasie, traktowałam go trochę jak powietrze. Przez kilka chwil uniesienia Mr. Króliczkiem, był przeźroczysty. Swoją nieobecność podczas naszych 'pisanych rozmów' tłumaczyłam "burdelem w mojej głowie", co nie było do końca kłamstwem. Panna Przybita, to ja. Trudno poukładać sobie sensownie fakty, kiedy:\nTak naprawdę nie chce przeprowadzać się do mężczyzny, którego znam tylko z widzenia. Nie mam ochoty rzucać całego swojego życia, tak skrupulatnie budowanego po rozstaniu z Panem X. Nawet jeśli nie ma Ono poważnych fundamentów, to JEST MOJE!\nPraca też jest moja, NAWET jeśli umowa kończy się wraz z nadejściem lipca.\nMieszkanie też jest moje, NAWET jeśli wynajmowane.\nStudia też są moje, NAWET jeśli nie zaliczę semestru.\nMiłość też jest moja, NAWET jeśli jest tylko nadzieją.\nMętlik urósł do niebagatelnych rozmiarów. Próbowałam wytłumaczyć delikatnie, że się nie uda, że nie chcę zostawiać swojego życia. Mr. Voyage nie chciał o tym słyszeć, twierdząc twardo: "Powiedziałaś, że chcesz zamieszkać w Londynie, wiec biorę to za pewnik" I takim sposobem, wkroczyło małe kłamstwo. Oznajmiłam, że przyjadę wg. planu na sierpień, jednak we wrześniu muszę wrócić do Polski, załatwić kilka spraw... i wracam do Niego. Prawda była jednak inna, o powrocie nie chcę słyszeć!\nI stal się cud. Mr. Voyage pewnej nocy zadzwonił i powiedział, żebym się nie bała, żebym potraktowała tą podroż jako miesięczne wakacje, które z pewnością mi się należą.\n"27 lipca przyjeżdżam do PL, po Ciebie. 28 lipca jedziemy razem do LONDON. Jeśli narodzi się coś miedzy Nami, będzie miło i wtedy będziemy zastanawiać się co dalej"\n" R A T U N K U! Nie chce jechać. Mr. Voyage właśnie oświadczył, że bukuje bilety i mam podać swoje dane. Rozłączyłam się" - Wiadomość tej treści wysłałam do Asji, mojej bliskiej znajomej, singielki z wyboru,\n"Jeżeli masz takie wewnętrzne przekonanie, że nie chcesz jechać, to nie jedź. Widocznie Twoja podświadomość wie lepiej, i nie ma sensu się zmuszać. Może to jednak w Polsce jest to Twoje miejsce" - niemal natychmiast otrzymałam odpowiedź\nZ samego rana zrelacjonowałam Sis, mojej współlokatorce co zrobiłam. Sama wydedukowałam, że moja kobieca intuicja zawiodła mnie tyle razy, że nie powinnam jej w ogóle słuchać. Sis, ze spokojem odpaliła netbooka, i zanim się spostrzegłam wysłałam swoje dane do Mr. Voyage.\nSpróbuj, to tylko miesiąc - błysk w oku Sis, wydał się znajomy.\nJakkolwiek długo analizowałabym tę sytuację, nie otrzymam gotowej odpowiedzi.\nJadę do LONDYNU! Jeszcze do niedawna o tym marzyłam HURRRA!...?\nRozpaczliwie poszukuję chociaż namiastki jasności myślenia.\nChyba upichcę sobie ciastka...w cukierni za rogiem\nAutor: Jedyna singielka w mieście o 00:11\nCherry Lady 20 czerwca 2012 18:14\nPopieram Sis. Uważam, że powinnas pojechać i sie sama przekonać czy coś z tego może być albo czy jestem stworzona do tego aby mieszkać w Londynie. Któż to wie co sie stanie. W życiu warto ryzykować! Lepiej myśleć, że sie chociaż sprobowało, niż myślec co by było gdyby...\nMagdalena S. 21 czerwca 2012 16:53\noj, trzymam za ciebie kciuki, będzie dobrze:) Ja tez uważam, że powinnaś jechać, jak nie pojedziesz to zawsze później możesz tego żałować. Moja dewiza "lepiej żałować, że coś się zrobiło, niż żałować że czegoś się nie zrobiło". Jeśli polecisz to napisz:) Może będzie super!!:D\nwildberry 23 czerwca 2012 14:28\nWg. mnie super, nie mogło by być lepiej!\nW życiu nawet jak jest mega beznadziejnie,to trzeba ryzykować!\nJa wierzę,że będzie wszystko super!\nenchantsme 23 czerwca 2012 19:23\nChętnie mogę Ci pożyczyć mój wianek :D\nJa bym jechała mimo wszystko ;D\nsyllunia 28 czerwca 2012 15:28\nPrzy okazji odwiedzin Twojego bloga zapraszam Cię serdecznie na konkurs, który organizuję z Golden Rose. Do wygrania 3 zestawy kolorowych lakierów do paznokci :)\nAnother pair of shoes 28 czerwca 2012 19:51\nHej :) jestem tu pierwszy raz i muszę przyznać, że ciekawy blog ;) choć ja wyznaję zasadę, że najlepszą i najwierniejszą miłością jest miłość do butów :)\nmh 30 czerwca 2012 22:07\nMoim zdaniem też powinnaś pojechać. Nawet, jeśli nic z tego nie będzie, to przynajmniej sobie pozwiedzasz, a co! Co masz nie korzystac, jak możesz? ;)\nA może coś z tego będzie? Może to początek love story, która sprawi, że już nie będziesz singielką? ;> Nic nie wiadomo ;)\nNAIWNA ALICJA = NIE MA 'HAPPY ENDU' Z MR.KRÓLICZKI...\nTAK, BĘDĘ WERSJĄ IDEALNĄ\nO TYM JAK przestałam być KRÓLICZKIEM


Odcinek IX – Katalońskie jajeczka drugiej świeżości\nKiedy cała sala śpiewała z Jerzym Połomskim, a on był symbolem nowych trendów w muzyce, w jednym z przebojów była mowa o Hiszpanii, leżącej gdzieś za górami. Wiadomo, że wszystko jest względne i jeśli coś dla kogoś leży za górami, to dla kogoś innego będzie leżeć przed górami… Tu, gdzie wędrujemy w niedzielę, 6 lipca 2014 względność obejmuje nawet samo usytuowanie Hiszpanii: względność ma wymiar czasowy. Patrząc z perspektywy Paryża, a nawet i Carcassonne, Hiszpania za górami znalazła się dopiero po podpisaniu Traktatu Pirenejskiego w 1659 r., który zakończył trwające przez 24 lata walki na pograniczu pirenejskim, skutkiem których było odsunięcie dziedziny króla Filipa IV z północnego przedpola Pirenejów aż na główny grzbiet tego pasma i odstąpienie królowi Ludwikowi XIV terenów, nazywanych przez Francuzów krainą Roussillon.\nAle tak naprawdę król Hiszpanii oddawał, a król Francji przyjmował 33 wioski regionu Cerdanii trochę prawem takiej geografii, jaką kierował się imć Onufry Zagłoba, ofiarowując królowi szwedzkiemu Niderlandy, bowiem Cerdania była częścią Katalonii, z dawien dawna będącej regionem samodzielnym, z czasem połączonym z innymi częściami półwyspu Iberyjskiego uniami personalnymi, ale zawsze posiadającym jeśli nie formalną, to przynajmniej kulturową odrębność. Ta po południowej stronie Pirenejów ma od lat autonomię, eksponowaną zresztą bardzo wyraźnie, ma też tradycję własnej samodzielnej państwowości, o odzyskanie której dość hałaśliwie zabiega. Ma poza tym piękną stolicę, no i jeden z najlepszych klubów piłkarskich na świecie.\nFrancuska część Katalonii nie ma prawie nic. Owszem, eksponuje swoja katalońskość na każdym kroku, wszędzie widać flagi w pomarańczowo-czerwone pasy i żądania autonomii, albo zgoła połączenia z Barceloną. Ale nawet nazwę ma zupełnie tutaj obcą – Roussillon jest bardzo francuskie, bardzo ładnie brzmiące, ale jakby zupełnie nie adekwatne do terenu, który określa.\nRoussillon znam, byłem tam, nawet parę razy. Ale nie tutaj, tylko w miejscowości Roussillon w Prowansji – tam rzeczywiście zgodnie z nazwą ziemia jest czerwona, od wielkich pokładów ochry, znajdujących się w okolicy. Tutaj nic takiego nie zauważyłem. Inna rzecz, że nazw o tym brzmieniu jest we Francji więcej.\nDzień wstaje dość pogodny. Pakujemy swój skromny dobytek, który z biegiem dni ma tendencję do rozrastania się, w przeciwieństwie do samochodowego bagażnika i żegnamy naszą dziuplę w carcassońskim hotelu „Premiere classe”. Tydzień minął nie wiedzieć kiedy. Jest niedziela, 6 lipca 2014. Jedziemy Autostradą Dwóch Mórz (A-61) na wschód, w stronę morza, początkowo tą samą drogą, którą przyjechaliśmy. Tuż przed Narboną mijamy widoczny po naszej lewej stronie dziwaczny pomnik, usytuowany w obrębie punktu wypoczynkowego Aire de Pech-Loubat. Pech to po oksytańsku to samo co francuskie Pique, szczyt. Wznoszący się nad parkingiem Pech ma jakieś 60 metrów, ale i tak patrzy się na coś innego. W pierwszej chwili wygląda to na wielkie wywietrzniki, potem na trzy betonowe gwizdki piłkarskie… W założeniu artystycznym jest to jednak pomnik Rycerze katarscy, autorstwa Jacquesa Tissiniera, ustawiony w tym miejscu w 1982 r. O 13-metrowe figury oparte są betonowe kółka, zapewne tarcze, a poniżej leżą betonowe kule – pewno wyrzucone z katapult pociski, które chybiły, poniżej jakby porzucone krzyże katarskie, kilka innych elementów... W sumie bardzo ciekawa, nowoczesna i przemawiająca do wyobraźni instalacja, nie wiem czemu okropnie krytykowana, może z powodu tych kosmicznych rycerzy. Dla wjeżdżających do Kraju Katarów jest to powitanie, dla nas – ostatnie pożegnanie z betonowymi tym razem dobrymi ludźmi.\nDygresja dla wykształciuchów - Narbona:\nNarbona to wielkie miasto (ponad 50 tys. mieszkańców), założone przez Rzymian w -118 r. i nazwane początkowo Colonia Narbo Martius, gdzie słowo narbo wywodzi się z języka celtyckiego i oznacza miejscowość, położoną blisko morza. Dedykacja dla Marsa oznaczała zapewne, że zamieszkiwali ową kolonię weterani wojenni, o czym wiemy na pewno z czasów Juliusza Cezara, który tu osadził kombatantów X legii. Cezar August był Narbonie w -27 r. i ustanowił tu stolicę prowincji, nazwanej Galią Narbońską.\nSzybkiej karierze miasta sprzyjało jego dogodne położenie – na trasie kluczowej drogi via Domita, łączącej Italię z Iberią oraz nad morzem, co pozwoliło tu urządzić drugi (po Ostii, usytuowanej koło Rzymu) port cesarski nad Morzem Śródziemnym. Dziś, co prawda, Narbona ma do morza ponad 10 km, ale przedtem było bliżej.\nW V w. wcielona do wizygockiego królestwa straciła swą stołeczność na rzecz Tuluzy, potem ją odzyskała po podboju arabskim, kiedy to Umajjadowie z Hiszpanii zajęli te tereny i przekształcili Arbunę (jak nazwali Narbonę) w jedną ze stolic prowincji, równorzędną z Andaluzją, Toledo czy Saragossą. Jeszcze jedno nieszczęście spotkało miasto w 859 r., kiedy to najechał je i spalił okrutny wódz Wikingów, Hasting.\nChrześcijańscy biskupi byli tu już od IV w., a w V w. Narbona weszła w skład Septymanii – terenu obejmującego siedem biskupstw wschodniej Langwedocji. Pod koniec IX w. miasto odzyskało dawną świetność i wkrótce stało się ważnym centrum religijnym, zwłaszcza kiedy w 1145 r. w pobliskim Frontfroide powstało opactwo cystersów, jedno z największych na południu Francji. W Narbonie ulokowano arcybiskupstwo, a w czasie krucjaty przeciw Albigensom było tu główne centrum duchowe i materialne sił katolickich. Po krucjacie jednym z arcybiskupów był słynny legat papieski, cysters Arnold Amaury. Do dziś jednym z najpiękniejszych budynków Francji jest narboński pałac arcybiskupi z XIII-XIV w. Pod koniec XIX w. Narbona stała się jednym z głównych centrów produkcji i sprzedaży wina, teraz eksploatuje pobliskie porty, ma przedsiębiorstwa tworzące infrastrukturę drogową i kolejową, produkuje też materiały budowlane i… energię atomową.\nNa przedmieściach Narbony skręcamy na południe i autostradą A-9 jedziemy do Perpignan, gdzie znów nie wjeżdżając do centrum skręcamy na zachód (skomplikowane, przez kilka rond, nadmiar oznaczeń, trzeba wypatrywać nazwy „Prades”) w drogę krajową N-116. Przez wiele kilometrów ciągnie się miejscowe zagłębie sadownicze, tutejszy Grójec. Fascynujące są wielkie sady brzoskwiniowe i morelowe. Mijamy Prades i parkujemy przed dworcem kolejowym w miejscowości Villefranche-de-Conflent. Tutaj zmienimy na jakiś czas środek komunikacji…\nCały nasz dobytek, dość szczelnie wypełniający bagażnik i ¾ tylnego siedzenia toyoty zostawiamy pod drzewem na łasce losu na niestrzeżonym, niemal pustym teraz parkingu i idziemy do kasy. Tutaj, w Villefranche-de-Conflent rozpoczyna się trasa słynnego Żółtego Pociągu, Le Train Jaune. O tym, że jest słynny dowiedziałem się niedawno; dotychczas jedynym słynnym środkiem komunikacji w żółtym kolorze była dla mnie żółta łódź podwodna…\nTrasa prowadzi z Villefranche-de-Conflent do La Tour de Carol i ma w całości 62,5 km. Linię wybudowano na początku XX w. (trochę później niż słowacką elektriczkę w Wysokich Tatrach) jako główną atrakcję turystyczną regionu. Śmiało poprowadzona górami wiedzie wzdłuż rzeki Têt przez wyżynę Cerdagne – a więc dawny teren sporny między Francją a Hiszpanią.\nW kasie nie idzie się dogadać. Na pytanie, o której jest najbliższy odjazd pociągu pani odpowiada nam po katalońsku, a widząc nasze miny przechodzi na fran cu ski, upewniając się, że chodzi nam o… rozkład jazdy. Dobre i to, może być rozkład, ale nie jesteśmy na tyle dobrze przygotowani, żeby wiedzieć do jakiej stacji mamy jechać i jak będzie z powrotem. Jakoś to pokonujemy i po dłuższych negocjacjach kupujemy powrotne bilety nie do końcowej stacji, tylko do środkowej, która się ładnie nazywa Font Romeu. Font to po kataloński źródło, wiadomo, a Romeu to nie może być nic innego jak Romeo, Romeu i Julieta, jasne. Kataloński jest jednym z licznych języków, których nie znam, ale z widzenia rozpoznaję. Do Romea oblecimy w dwie godzinki, z powrotem tyleż, a pociąg do końcowej stacji La Tour de Carol jest dopiero przed szóstą, więc nie ma wyboru.\nTymczasem mamy dwie godziny do odjazdu, więc idziemy do centrumu miasteczka powłóczyć się trochę po średniowieczu. Początkowe wrażenie dość przygnębiające: nad miastem pochylają się z obu stron strome góry masywu Canigou, o agresywnym czerwono brązowym kolorze. Z miejscowego kamienia zbudowana jest większość budynków. Tutaj widać, że Roussillon jest rzeczywiście czerwone. Na zboczu La Tartère nad miastem wznosi się dumnie Fort Libéria, wybudowany pod koniec XVII w. dla militarnego wsparcia podpisanego niedawno traktatu pirenejskiego, według projektów słynnego królewskiego architekta Sébastiena Le Prestre, markiza de Vauban. Idziemy trochę w górę rzeki Têt, przechodzimy przez dwa mostki i cofamy zegarki o kilkaset lat.\n7 Villefranche z lotu ptaka (strona merostwa)\nWedług tradycji, pierwszą osadę założyli tu uciekinierzy z terenów zajętych przez Maurów, tworząc miasteczko obronne, otoczone murami. Karol Wielki, odbijając okolicę z rąk Saracenów, podarował ten teren rodzinie Wilhelmów, przyszłych hrabiów Cerdanii. Z końca IX w. pochodzą pierwsze większe fortyfikacje. W 1092 r. formalnie powstaje - za sprawą hrabiego Wilhelma Rajmunda – miasto, któremu założyciel nadał nazwę Villa Libera, wolne miasto. W XII w. miasto, już dawniej będące głównym miastem regionu Conflent, stało się stolicą Cerdanii, pod nazwą Villafranca, co bynajmniej nie oznacza, że panowała tu Francja, tylko jest dosłownym tłumaczeniem na starofrancuski nazwy Villa Libera. Potem, jako skutek kolejnych konfliktów na styku Katalonii, Hiszpanii i Francji (która zdobyła Villefranche w 1654 r.) ciągle umacniana była infrastruktura obronna miasteczka, czego kulminacją był budowany od 1669 r. Vaubanowski fort Libéria.\nMiasteczko jest małe (ok. 240 mieszkańców), ma dwie główne ulice – św. Jana i św. Jakuba i ogólnie przypomina mi Aigues-Mortes w Camargue. Ale jest jeszcze bardziej malownicze i bardziej kompaktowe. Pierwsze przygnębiające wrażenie znika zupełnie i robi się bardzo sympatycznie. Turystów niespodziewanie dużo i chyba to jest główne źródło utrzymania mieszkańców: sporo sklepów, niewielkich restauracji i stoisk z pamiątkami. Głównym motywem pamiątkarskim są… czarownice. A bierze się to stąd, że według tutejszej legendy, w okolicznych górach rejonu Conflent jest mnóstwo grot, w których zimowały czarownice. Gdy zima się kończyła, czarownice wsiadały na miotły i zlatywały się do miasteczka, żeby razem z mieszkańcami świętować odrodzenie, wiosnę i życie. Czarownica jest więc symbolem radości, szczęścia i powodzenia w życiu.\nWiedźmy mają różne kolory i zajmują się różnymi rzeczami: czerwone przynoszą uśmiech i radość, żółte potrafią ukoić smutek i poprawić finanse, niebieskie i zielone uspokajają gniew, oddalają lęki, pomagają w egzaminach, białe chronią od alergii i melancholii, czarne dodają odwagi i energii życiowej, jasnofioletowe i różowe dodają słodyczy nocom…\nWłóczymy się najpierw po ulicy św. Jakuba. Villefranche była przystankiem na drugorzędnej trasie pielgrzymki do Compostelli, dlatego też tutejszy kościół ma również św. Jakuba za patrona. Wybudowany w XII w. w stylu romańskim, w miejscu wcześniejszej świątyni, później został rozbudowany i w XIII w. wyposażony w gotycką dzwonnicę. Świetny jest – skromny na pierwszy rzut oka – portal wejściowy z XII w., wspierany przez kolumny z romańskimi kapitelami, które zdobią rzeźby fantastycznych potworów. We wnętrzu ciekawe dzieła gotyckie, renesansowe i barokowe. Obok skromne merostwo, a między nimi sympatyczny placyk, zachęcający do odpoczynku. Wracamy uliczką świętego Jana, również pełną czarownic oraz butików z dziełami sztuki. Ciekawe są też doskonale zachowane mury miejskie, niewiele zmienione od XI w., kiedy je zaczęto budować.\nWracamy na dworzec. Żółty pociąg już podstawiony, przed nim niewielka grupka turystów, konduktor sprawdza bilety. Żółty pociąg nie jest wcale całkiem żółty, tylko ma kolory katalońskie: wagony są ciemnożółte z czerwonym obramowaniem. Zrobiło się słonecznie i całkiem ciepło, więc wsiadamy do odkrytego wagonu. Prędkość nie będzie zbyt imponująca, jeśli na pokonanie około 30 km nasza luxtorpeda będzie potrzebowała godziny i pięćdziesięciu minut, więc zapewne ciepłe kurtki nie będą potrzebne, choć oczywiście mamy je ze sobą.\nRuszamy, najpierw powoli jak żółw ociężale przejeżdżamy między miasteczkiem a unoszącą się jakby w powietrzu fortecą Vaubana, potem pociąg zaczyna jechać szybciej i wznosić się coraz wyżej. Pierwsza stacja, Serdinyia, jest całkiem blisko i w okolicy dość cywilizowanej, ale już trochę dalej wjeżdżamy w góry. Dziwne trochę, bo sąsiadują obok siebie stoki zalesione i raczej kopulaste oraz strome i nagie turnie – czyli, krótko mówiąc, trochę jak w Pieninach. Daleko pod wiaduktami, po których jedzie nasz pociąg, płynie rzeka, obok której po szalonych agrafkach szosy jadą samochody osobowe, a nawet autokary.\nNa stacji Bolquère Eyne osiągamy najwyższy punkt trasy – 1592 m n.p.m., czyli jesteśmy o prawie 1200 m wyżej, niż na stacji początkowej. Z gór zaczynają schodzić mgły, zmieniające się w chmury, robi się chłodnawo. Okolica alpejska – szałasy, sporadycznie niewielkie pensjonaty z dość ograniczonym dojazdem, turyści na górskich ścieżkach, pasące się owce i krowy. Pociąg zatrzymuje się na stacji Font Romeu i dalej nie jedzie. Wszyscy wysiadają. Część osób podejmuje dalszą wędrówkę piechotą, inni – tak jak my – czekają na powrót. 15 minut przerwy wykorzystujemy na spacer po peronie i niektórych urządzeniach stacyjnych.\nWsiadamy po chwili wahania ponownie do odkrytego wagonu, ale gdy spadają pierwsze krople deszczu – decyduję się na przejście pod dach. Renatka z Michałem i kilkoma jeszcze osobami dzielnie trwają na coraz bardziej mokrym stanowisku, ale przychodzi konduktor i wypędza wszystkich do krytych wagonów. Ruszamy w deszczu, po chwili przychodzi gwałtowna burza, góry pojawiają się tylko czasem między ciężkimi chmurami. Po godzinie wraca piękna pogoda. W Villefranche wysiadamy w słońcu.\nKlimatyzacja na full, ruszamy z powrotem tą samą drogą, którą przyjechaliśmy. Na przedmieściach Perpignan trochę błądzimy, ale w końcu udaje się nam wywikłać z pułapek bezustannych rond i ślimaków oraz drogowskazów, z których – jak mi się wydaje – wszystkie usiłują skierować nas do Barcelony. Wreszcie łapiemy wiatr w żagle, a satelitę w nawigację i trafiamy na właściwą drogę. W Argeles-sur-Mer po przeszło tygodniu widzimy znowu Morze Śródziemne, a od Banyuls-sur-Mer jedziemy już nadmorskim cornichem, cały czas na południe. I wreszcie ostatnia miejscowość francuska przed granicą z Hiszpanią – Cerbère. Odnajdujemy hotel La Vigie (czy u nas mógłby być hotel o nazwie „Wachta”?), rozpakowujemy się. Będziemy tu dwa dni.\nJest ładnie. Hotel wygodny, taras z widokiem na morze, do którego mamy spory kawałek – w pionie: La Vigie położona jest na wysokim klifie, na plażę zresztą się na razie nie wybieramy. Zbliża się wieczór, ale przebieramy się i idziemy na spacer do portu i na molo.\nDygresja dla wykształciuchów - Cerbère:\nCerbère to najdalej na południe położona miejscowość Francji. Dość spora – ma ponad półtora tysiąca mieszkańców, lokujących się w willach i osiedlach mieszkaniowych położonych wzdłuż morza i nieco dalej, po dwóch stronach ogromnego dworca kolejowego (port przeładunkowy towarów wyjeżdżających do Hiszpanii). Drugim ważnym miejscem jest marina, ze 150 stanowiskami dla jachtów. No i, naturalnie, są góry dość wysokie jak na miejscowość nadmorską: najwyższy punkt, należący administracyjnie do Cerbère wznosi się na 642 nad poziom morza, czyli tak jak ze dwie Gubałówki nad Zakopanem…\nNazwa kojarzy się dość mitologicznie i niemiło, bo z imieniem Cerbera (po francusku właśnie Cerbère) – piekielnego psa z trzema głowami, będącego strażnikiem krainy zmarłych – Hadesu. Zwierzątko znane z mitologii greckiej jednakże z naszym dzisiejszym miejscem pobytu nie ma nic wspólnego – nazwa prawdopodobnie pochodzi od indoeuropejskiego rdzenia kar, oznaczającego skałę i ibero-baskijskiego erri – miejsce. Czyli to by jak najbardziej do Cerbère pasowało. Niektórzy francuscy badacze chcieliby widzieć jako źródłosłów nazwy słowo cerf, jeleń, co wydaje się mało prawdopodobne.\nOkolica musiała być atrakcyjna już dla ludności praceltyckiej, o czym mogą świadczyć zabytki – menhir i trzy dolmeny. W I w. pierwszy geograf rzymski Pomponius Mela zapisał, że Cervaria locus finis Galliae, czyli osiedle Cerbère kończy Galię (zdanie to notabene stało się ważnym argumentem w XVII-wiecznych sporach o przebieg granicy francusko-hiszpańskiej). Od X do XIV w. miejscowość była lennem królewskim, którego realizatorami byli m.in. książę Gausfred i Dominik Isern. Potem, do II połowy XIX w. Cerbère było tylko dzielnicą sąsiedniego Banyuls-sur-Mer a usamodzielniło się z momentem wybudowania tu wielkiej kolejowej stacji granicznej połączonej w 1876 r. tunelem z analogiczną stacją przeładunkową w hiszpańskim Portbou. Współcześnie coraz większe znaczenie ma tu ruch turystyczny.\nAle ruchu – jak na ostatnią miejscowość przed granicą – specjalnie nie widać. Prawda, że turyści, chcący szybko dostać się samochodem z Francji do Hiszpanii i odwrotnie, raczej wybierają gładkie jak stół autostradowe połączenie A-9 z Perpignan do Figueres przez Le Boulou, odległe od Cerbère o 25 km, za wysokimi górami. Jachtów przy marinie także niewiele, no ale jeszcze nie ma pełnego sezonu wakacyjnego. Molo brzydkie, betonowe, stanowi jednak miejsce przechadzek turystów i miejscowej młodzieży, a także miejsce snu bezdomnych kloszardów…\nPrzy księżycu wracamy do hotelu i zasypiamy, ukołysani szumem morza.\nSalvadora Dali poznałem – dowiedziałem się o nim i jego twórczości – już jako bardzo młody człowiek, z lektury „Przekroju”. Oczywiście, krakowskiego „Przekroju”, tego redagowanego przez Mariana Eile, który namiętnie czytywałem i tego wychodzącego pod kierunkiem Mieczysława Czumy, w którym pisywałem. Poznałem – to na pewno za dużo powiedziane. Fascynował mnie swoją – by tak rzec – kontrastowością. Surrealista – ale precyzyjny w swym malarstwie jak mistrzowie Renesansu. Ikona nowoczesności – ale konserwatysta, zwolennik monarchii. Indywidualista i ekscentryk – i przeciwnik anarchii. Niezwykle nowatorski w sztuce – i bardzo tradycyjny w jej promowaniu. Elitarysta – popularny jak świeże bułeczki. Jeden z tych twórców, którzy dzieła – jak to się pisze w kiepskich recenzjach – nikogo nie pozostawiają obojętnym.\nPotem tę sztukę poznałem „twarzą w twarz” – w doskonale urządzonym i bardzo estetycznym muzeum Espace Dali na paryskim Montmartrze. Wydawała mi się wszechstronna, niezwykle intelektualna i wyrafinowana w swej pomysłowości. I ogromnie wysublimowana estetycznie. Ale potem pojechałem do katalońskiego Figueres i zwiedziwszy urządzone przez niego samego muzeum w wielkim pałacu w centrum miasta wyszedłem z tzw. mieszanymi uczuciami, bo nie zmieniając dotychczasowych poglądów na te jego dzieła, które znałem już wcześniej – tutaj walczyłem ogromnie z przychodzącym mi na myśl określeniem „tandeciarz”.\nTeraz, po kilku latach od tamtej pierwszej wizyty, jadę do Figueres ponownie.\nJest poniedziałek, 7 lipca 2014. Wstajemy wcześnie i z żalem stwierdzamy, że jak na wyprawę do Hiszpanii, pogoda zdecydowanie nam nie dopisuje: jest zimno, pochmurno i mglisto. Do granicy w linii prostej mamy 800 metrów, ale droga meandruje zakosami tak, że do Katalonii wjeżdżamy po czterech kilometrach rajdowej jazdy. Oczywiście nie ma żadnej kontroli, nawet nie bardzo wiadomo, gdzie ta granica jest. A poprzednim razem – co prawda na autostradowym przejściu w Perthus – też nas nie kontrolowano, ale na posterunku stali żołnierze z bronią i trzeba było jechać 20 km na godzinę.\nTutaj też jedziemy niewiele więcej, choć Michał lubi ostrą jazdę w górach i ma w tym spore doświadczenie po Rodos, Prowansji, Krecie i Korfu, ale Renatka skrupulatnie patrzy na licznik i dość radykalnie wypowiada swoją opinię na temat i drogi, i jazdy. No i pogody. Po stronie hiszpańskiej jest jeszcze gorzej: widać mniej, a zakrętów więcej. Mijamy kilka niewielkich miejscowości, w tym przygraniczne Portbou, będące niejako lustrzanym odbiciem „naszego” Cerbère, z identycznym wielkim dworcem kolejowym i podobnym portem jachtowym oraz miasteczko, słusznie zwane Colera, za którym szosa staje się trochę bardziej ustatkowana i już po mniej więcej prostej drodze dojeżdżamy do rodzinnego miasta Salvadora Dali.\nFigueres wygląda na większe niż jest: niespełna 40 tys. mieszkańców na powierzchni dwukrotnie mniejszej od Nowego Targu daje ogromną gęstość zaludnienia: prawie 2,5 tysiąca osób na kilometr kwadratowy. Do tego trzeba doliczyć ogromną liczbę turystów, samochodów osobowych, autokarów, ciasne i wąskie uliczki (z wyjątkiem Rambla, bulwaru – szerokiej, dwujezdniowej alei obsadzonej platanami), mniej czy bardziej stylowa zabudowa.\nPo kilku rundkach wokół muzeum znajdujemy wreszcie wjazd na centralny, podziemny oczywiście, parking: początkowo nie wpadliśmy na to, że aby się tam dostać, trzeba wjechać w ulicę z zakazem wjazdu… Parkujemy, i w coraz gęstszej mżawce (nie wiadomo: włożyć pelerynę, czy jeszcze nie, otworzyć parasol, czy może nie warto…) dochodzimy do charakterystycznego, pomalowanego na różowo gmachu, ozdobionego (?) tworzącymi attykę wielkimi jajami w kolorze naturalnym i dziwacznymi złotymi figurami nagich kobiet w pozycjach przypominających znaki telegrafu optycznego. Na ścianach umocowane są dziesiątki gipsowych modeli katalońskich bułeczek…\n99% turystów przyjeżdża tu – tak jak my – wyłącznie po to, żeby zwiedzić Muzeum Salvadora Dali. I wszyscy oni stoją teraz w gigantycznej kolejce przed nami. Tłum wielojęzyczny, ale przeważają Rosjanie, być może dlatego, że żona Salvadora Dali, Gala, była ich rodaczką i to jej dedykowane jest muzeum, urządzone osobiście przez malarza w XIX-wiecznym pałacu, gdzie w latach międzywojennych znajdował się Teatr Miejski. Właśnie tam odbyła się jedna z pierwszych wystaw prac młodego wówczas malarza. W czasie hiszpańskiej wojny domowej (1936-1939) budynek został spalony i prawie całkowicie zniszczony, pozostając w stanie ruiny do 1960 r., kiedy to Dali wspólnie z władzami miasta postanowili gmach odbudować z przeznaczeniem na muzeum jego twórczości. Prace zaczęły się jednak dopiero w 1969 r., pod kierunkiem architektów Joaquima de Ros i Ramisa oraz Alexandra Bonaterry. Muzeum otwarto 28 września 1974 roku, a więc niemal dokładnie 40 lat temu.\nStosownie do dawnego przeznaczenie budynku Salvador Dali nazwał go Teatrem-Muzeum, zgodnie z następującym przesłaniem: Chcę, żeby moje muzeum było jednym wielkim blokiem, labiryntem, wielkim obiektem surrealistycznym. Będzie ono całkowicie teatralnym muzeum. Ludzie, którzy przyjdą je obejrzeć, będą wychodzić z przeświadczeniem, że przeżyli teatralny sen.\nPodstawą ekspozycji stały się własne zbiory Dalego – podobnie jak Picasso był on największym kolekcjonerem własnej twórczości. Jest też nieco prac innych artystów z jego zbiorów. Z czasem muzeum rozrosło się tak, że wchłonęło kilka sąsiednich budynków (w tym w 1984 r. sąsiednią wieżę, którą połączono z muzeum i na cześć zmarłej żony Dalego nazwano Torre Galatea – co stanowi także nawiązanie do słynnej legendy o królu Cypru, rzeźbiarzu Pigmalionie, który zakochał się we własnej rzeźbie imieniem Galatea: Gala była główną modelką Dalego…) i spory dziedziniec, również nasycony dziełami, inspirowanymi przez najbardziej znanego obywatela miasta. Zresztą reklama związana z Dalim pojawia się w różnych miejscach Figueres nie pozwalając nam zapomnieć o tym, po co żeśmy tu przyjechali.\nKolejka posuwa się bardzo powoli, deszcz to gęstnieje, to rzednie, na zmianę opuszczamy zajmowane miejsce, żeby jakoś dotrwać do momentu , kiedy przekroczymy progi owego sanktuarium sztuki. Renata wchodzi fotografować sąsiedni kościół Świętego Piotra (gdzie Dali był chrzczony, miał pierwszą komunię i gdzie odprawiono nabożeństwo po jego śmierci), Michał rozgląda się po sklepach, ja odnajduję logo Banku Katalońskiego La Caixa, projektowane przez Joana Miró i przedstawiające podobno małą dziewczynkę grającą w piłkę. A może to peseta (za czasów Miró nie było euro…), wrzucana do skarbonki? Podobało mi się za poprzedniego pobytu w Katalonii, ale jakoś nie sfotografowałem.\nDygresja dla wykształciuchów - Salvador Dali:\nSalvador Dali (powinienem pisać Dalí, ale język polski to upraszcza) urodził się tu, w Figueres, 11 maja 1904 r. jako syn wziętego notariusza, typowego przedstawiciela katalońskiej klasy średniej. Ale zarówno ambicje, jak i poglądy Salvadora skłoniły go do tego, by oficjalnie się przedstawiać jako Salvador Domingo Felipe Jacinto Dalí i Domènech, markiz Dalí i Pubol … Snobizm? Mania wielkości? Jakieś kompleksy? Pewno wszystko… Ale tytuł jest prawdziwy. W 1982 r. w uznaniu jego wielkich zasług dla Hiszpanii (a zapewne także w dowód wdzięczności dla jego monarchistycznych poglądów) król Juan Carlos nadał mu szlachectwo i tytuł markiza z Pubol.\nPubol to miejscowość niedaleko Figueres, gdzie w 1968 r. malarz kupił średniowieczny zamek i podarował go swojej żonie, która tam za mieszkała, pozwalając mężowi odwiedzać ją tylko na pisemne zaproszenie… Zmarła w 1982 r. w tej samej miejscowości na Costa Brava, gdzie się poznała z Dalim – w Cadaqués, gdzie także mieli dom. Dziś również jest tam muzeum. Po jej śmierci malarz zamieszkał w zamku Pubol i tam właśnie prawdopodobnie na skutek spowodowanego przez niego samego spięcia elektrycznego spowodował pożar, w którym odniósł poważne obrażenia. Niektórzy uważają, że była to próba samobójstwa po śmierci ukochanej Gali. Po powrocie ze szpitala w Barcelonie, w 1984 r. zamieszkał w Wieży Galatea. Zmarł w szpitalu w Figueres 23 stycznia 1989 r. i został pochowany w krypcie pod dawną sceną teatralną na terenie własnego muzeum.\nTalent kilkunastoletniego syna notariusza dostrzeżono dość szybko, a w 1919 r. gdy miał 15 lat – w teatrze, przed którym teraz stoimy, Salvador miał swoją pierwszą publiczną wystawę. Trzy lata później podjął studia w Królewskiej Akademii Sztuk Pięknych w Madrycie, gdzie dość szybko zwrócił na siebie uwagę tak talentem, jak i ekscentrycznością. Wśród jego studenckich przyjaciół znaleźli się m.in. Luis Buñel – z którym później robił filmy Pies andaluzyjski i Złoty wiek (będąc współautorem scenariusza) i Federico Garcia Lorca, którego zbyt daleko idące homoseksualne awanse podobno zdecydowanie odrzucał, ale przyjaźnił się bardzo. Jego talent dostrzegł starszy o 11 lat, sławny już Katalończyk Joan Miró. W 1926 r. Dali został wyrzucony z Akademii za lekceważący stosunek do nauki i profesorów i zaraz wyjechał do Paryża, gdzie Miró zapoznał go z ważnymi postaciami tamtejszej bohemy, m.in. z Picassem. Wtedy też Salvador zapuścił słynne, podkręcane do góry wąsy, które wkrótce stały się jego znakiem firmowym, a on sam był uznawany za czołową postać grupy paryskich surrealistów.\nW 1929 r. w katalońskim uzdrowisku Cadaques poznał Galę – rosyjską imigrantkę Helenę Iwanowną Diakonową, starszą od siebie o 10 lat, będącą wówczas żoną poety Paula Éluarda, jednego z przyjaciół z su rrealistycznej drużyny. Wkrótce zamieszkali razem, Gala rozwiodła się z Eluardem, porzucając też ich jedyną córkę Cecile i w 1934 r. wzięła cichy ślub cywilny z Dalim. Była jego największą, pewno jedyną miłością, nieomal platoniczną zresztą, muzą, inspiracją, modelką, menadżerką i najważniejszym życiowym punktem odniesienia. Kilka lat po śmierci Éluarda, w 1958 r. wzięli ślub kościelny. Nie mieli dzieci. Gala miała posturę i charakter kobietona, ale fascynowała mężczyzn, choć jej z kolei fascynacje były przeważnie dość przelotne, głównie skierowane do znacznie od niej młodszych partnerów, których miewała na pęczki. Z Dalim – podobno – kochali się tylko raz i to kiepsko: mistrz był całkowicie nieczuły na erotykę. Galę traktował jak matkę – i pracodawcę, a dokładniej – jak ekonoma, pędzącego go do roboty. Kochał ją zawsze – nawet wtedy, gdy pozornie się nienawidzili, bili, nawet ciężko raniąc. Nawet wtedy, gdy zdradzała go na jego oczach, wydając na kochanków miliony, zarobione przez niego dzięki twórczości, coraz bardziej rozmieniającej się na drobne.\nJego ustabilizowane życie prywatne, konserwatywne poglądy i ogromna pracowitość zadziwiająco kontrastowały z ekscentrycznością ubioru, zachowania i autoreklamy, czyli tego co dziś jest oczywiste w zachowaniach celebrytów, poprzez starannie dobrane public relations kreujących modę na siebie i popyt na swoje dzieła. Dali i pod tym względem był szalenie nowoczesny. Warto dodać, że fascynował się także nowoczesną techniką i naukami ścisłymi, psychoanalizą i genetyką.\nMamy już niedaleko, kolejka się ożywia, Japończycy składają parasole i robią miliony zdjęć, Rosjanie strofują dzieci, Francuzi dopijają kawę w tekturowych kubkach, siedzący pod ścianą przy wejściu do muzeum skrzypek wycina od ucha, zbierając eurosy do futerału… Ale jeszcze ciągle jesteśmy na dziedzińcu zewnętrznym. Nareszcie wchodzimy – po blisko półtorej godzinie stania w kolejce. W zasadzie nie wiem, czemu nas to tak irytowało: dwie godziny czekaliśmy wczoraj na Żółty Pociąg i nam to nie przeszkadzało, podobnie jak wcześniej na wejście do jaskini Niaux. Ale pewno samo słowo kolejka już tak nam obrzydło po czasach PRL, że ma wartość o wiele bardziej negatywną niż sam czas oczekiwania.\nMuzeum Salvadora Dali w Figueres to przede wszystkim wielka fabryka pieniędzy. Czynne w sezonie codziennie, świątek i piątek 9.00-20.00, poza tym w sierpniu ma wejścia nocne, od 22.00 do 0.30. W poniedziałki zamknięte od października do maja, poza tym 1 stycznia i 25 grudnia. Bilet wstępu kosztuje 12 €, ulgowe (9 €) przysługują studentom, emerytom i bezrobotnym, za darmo mogą wejść dzieci poniżej 8 roku życia, członkowie stowarzyszeń muzealnych Katalonii, członkowie ICOM i dziennikarze. Skwapliwie korzystam.\nWe wnętrzu pierwszym wrażeniem jest chaos. I tłok. Także chaos spowodowany tłokiem – i ludzi, i eksponatów. Moda na surrealizm, jako dość łatwą w odbiorze formę sztuki, poprzez jej anegdotyzm, trwa od kilkudziesięciu lat, a im bardziej nowoczesna twórczość plastyczna odchodzi od pojęcia sztuki w stronę wyłącznie happeningowego wywoływania wrażeń, tym bardziej cenimy to, co leżało na początku drogi, która wielu artystów (a także widzów, a co najgorsze – krytyków) zaprowadziła na manowce. Dodatkowo cały ten piar, o który Salvador Dali tak bardzo dbał i który pamięta mu się przede wszystkim – nadal działa i przyciąga ludzi. Wreszcie – jest to jeden z największych artystów XX wieku i nie można mieć do ludzi pretensji o to, że chcą mieć bezpośredni kontakt z jego sztuką.\nAle żeby mieć ten kontakt – powinno się mieć możliwość obejrzenia dzieł tak jak się chce i w warunkach, umożliwiających choćby minimum spokoju, potrzebnego dla zebrania myśli. Tymczasem w muzeum w Figueres idziesz nie tam, gdzie chcesz (pomijając już to, że jest to rzeczywiście labirynt i w zasadzie błąkasz się nieco przypadkowo), tylko tam, gdzie cię wepchnie tłum. Do niektórych eksponatów, które trzeba oglądać z konkretnego miejsca, żeby zobaczyć ten efekt, o jaki chodziło artyście – ustawiają się następne kolejki. Jest hałas, głośne rozmowy, krzyki i piski dzieci, bezustanny trzask migawek aparatów fotograficznych, błyski fleszu mimo zakazu. Wielka sztuka zamienia się w wielki jarmark.\nJest jeszcze kwestia ekspozycji. Zdaję sobie sprawę, że większość wnętrza została zakomponowana przez samego Dalego i powinniśmy to respektować. Ale coś, co się dobrze sprawdzało w początku lat 80-tych, gdy nie było strefy Schengen i liczba zwiedzających szła może w setki, a nie tysiące – nie koniecznie sprawdza się teraz. Powiem więcej – przez te siedem lat, które minęły od mojej poprzedniej wizyty w tym miejscu – warunki oglądania i percepcji sztuki pogorszyły się drastycznie. Już wtedy nie podobało mi się to chaotyczne bieganie tam i sam, więc po jakiejś godzinie poddałem się i poszedłem na ulicę św. Piotra na wino. Ale wtedy byłem sam (no, nie sam, ale innymi uczestnikami wycieczki zajmowały się inne osoby) i mogłem sobie na taką samowolkę pozwolić. Tutaj chciałem odpracować tamtą niedoróbkę i trochę żałuję.\nJak to robi Paryż, że tam jest miło, kulturalnie i można dzieła podziwiać w atmosferze sztuki, a nie jarmarcznych sztuczek? Bilet do Espace Dali na Montmartrze kosztuje 11,50, czyli prawie tyle samo co w Figueres. Paryż jest, zdaje mi się, nieco większym centrum turystycznym i kulturalnym niż miasteczko w Katalonii i chętnych do zwiedzania tamtejszych muzeów nigdy nie brakuje. Problem chyba polega na tym, że dostęp do Espace jest reglamentowany: jeśli najdzie więcej turystów przed tobą – musisz poczekać, aż zrobią ci miejsce…\nNo i jeszcze jedno: w Figueres jest wszystko: szwarc, mydło i powidło, dzieła małe i duże, dobre i kiepskie, pokazane starannie i byle jak, oby więcej. W Paryżu nie mają tego dużo, ale za to mają rzeczy naprawdę ważne i istotne. Gdy chcemy powiedzieć – pokazać – przedstawić wszystko, najczęściej nie przedstawiamy nic. Może to dlatego, że nazwa miasta pochodzi od pewnego drzewa, które tu w okolicy rośnie często, a jego listek jest uważany za synonim pruderii? A owoc, skądinąd bardzo smaczny, jest symbolem nicości?\nGdybym powiedział, że z Muzeum Salvadora Dali wychodzimy ze sprzecznymi odczuciami – skłamałbym. Nasze odczucia są zupełnie jednoznaczne.\nWracamy do słodkiej Francji. Spacer na molo i wieczorne posiady na tarasie nad zatoką Cerbère trochę łagodzą stargane w Hiszpanii nerwy. Portowe światła i oświetlone sylwetki przepływających daleko statków mają zawsze zbawienny wpływ na nastroje. Na nas troje również.\nRano uświadamiamy sobie, że oto spędziliśmy ostatnią noc najdalej od domu podczas tej wyprawy. Jesteśmy 2200 km od chałupy. Teraz już będziemy powoli wracać.\nNa razie jednak na przedpołudnie zaplanowaliśmy etap krótki: niespełna 50 km do stolicy Roussillon – Perpignan. Zostawiamy samochód w podziemnym parkingu Dalle Arago i wychodzimy na ulicę Ludwika Zamenhoffa. Dziwne, że ten polski Żyd, wynalazca pięknego, choć niepraktycznego języka esperanto, ma ulicę nawet w Perpignan, podobnie jak we wszystkich większych miastach Europy (a nawet Polski!) – a stosowanie jego wynalazku ogranicza się do garstki hobbystów…\nIdziemy zacienionymi bulwarami nad rzeką Têt, co jest dość praktyczne, bo dzień się zrobił – dla odmiany po wczorajszym – ciepły i słoneczny. Nabrzeże Sadi Carnot i leżące po drugiej stronie rzeki nabrzeże Vaubana to ulice, poprowadzone w XIX w. przez prefekta miasta, barona Lassusa de Saint-Geniès, który wykonał podobne działania, co jego paryski kolega, prefekt baron Georges Hausmann: wyburzył dawne zewnętrzne fortyfikacje miejskie i otworzył dla Perpignan drogę do nowoczesności. Kolejne zmiany zaszły tutaj w 1999 r., kiedy to zmodernizowano – ale nie przesadnie – nabrzeże Vaubana, przekształcając je w elegancki i ładnie zabudowany bulwar.\nPrzez most Magenta i plac Verdun dochodzimy dawnej bramy miejskiej, noszącej imię Marii Panny (Notre Dame), która otwiera się na starówkę, nazywaną tutaj cellera, otaczającą średniowieczny kościół św. Jana. Ta brama to część Castillet, zameczku, gdzie w dawnych czasach mieściło się strzeżone wejście do miasta i więzienie, nazywane Bastylią. Cała okolica ma proweniencję XII-wieczną, choć oczywiście mocno unowocześnioną. Ale atmosfery nie tworzą ekskluzywne butiki, sympatyczne restauracyjki, ze stolikami wystawionymi na ulicę, nowoczesne fontanny czy dyskretnie wpasowane w ściany domów bankomaty, tylko wąskie uliczki z rynsztokami przez środek, kolorowe, ceglane domy czy stylizowane na średniowieczne szyldy sklepów i zakładów usługowych. Dochodzimy do monumentalnej katedry św. Jana, widocznej z daleka dzięki dziwacznej, ażurowej wieży zegarowej z pojedynczym dzwonem, utworzonej przez metalową kratownicę, przywodzącą na myśl parkową pergolę…\nNajpierw oglądamy interesującą, nowoczesną instalację Guy Ferrera, umieszczoną na obszernym klasztornym dziedzińcu. Zatytułowana T.O.L.E.R.A.N.C.E., składa się z dziewięciu rzeźb, odpowiadających poszczególnym literom słowa tolerancja. Ładne objaśnienie artysty: Słowo zyskuje znaczenie dzięki każdej ze swoich liter, z których każda jest niezbędna i równie ważna, by mu nadać sens; tak samo różne kultury i idee świata mogą żyć razem i się szanować, w pełnym braterstwie. Czyli coś jakby nowoczesna wariacja na temat Liberté – Égalité – Fraternité…\nPierwszy kościół w tym miejscu powstał w 1025 r., a niecałe 100 lat później dobudowano do niego zabudowania klasztoru augustianów. W 1230 r. kapelania stała się współgospodarzem siedzib y diecezji, wspólnie z sąsiednim miastem Elne. W 1324 r., gdy Perpignan stało się stolicą Królestwa Majorki, władca tego kraju, obejmującego Baleary (Majorka, Minorka i Ibiza), Roussillon i Cerdanię, król Sanchez postanowił rozbudować kościół. Ostateczny kształt jednak nadano katedrze (ten status świątynia otrzymała dopiero w 1601 r.) w wieku XV. Jest to obecnie jednolity stylistycznie kościół w stylu gotyku południowego, zbudowany z cegły, jednonawowy, długi na 80 metrów, ma 18 m szerokości i 26 m wysokości. Wejście i wieża zegarowa pochodzą z XVIII w. Bogate wyposażenie wnętrza w dużej mierze pochodzi z XIV-XVI w., część neogotycka z wieku XIX. Obecna katedra jest przybudowana do starego, wczesno-średniowiecznego, noszącego nazwę Saint Jean-Le-Vieux. W dzwonnicy, umieszczonej w wieży starego kościoła św. Jana znajduje się XIX-wieczny carillon, składający się z 46 dzwonów. Dzwon burdonowy waży przeszło półtorej tony, ma prawie 140 cm średnicy i gra nutę d3.\nMinęło południe, pora na kawę czy coś w tym rodzaju. Siadamy przy stoliku na ulicy, nie jest wykwintnie, ale za to wygodnie. Patrzymy na Perpignan i ludzi, przechodzących po jego ulicach, siedzących w kawiarniach, zatrzymujących się przed sklepami. Jest ładnie, miasto jest ładne i ludzie są sympatyczni.\nZastanawiam się przez moment, co to znaczy, że miasto jest ładne, bo zdaje się często tak mówiłem tam, w Langwedocji, i tutaj, w Roussillon. Chyba najbardziej mi się podoba jednolitość stylistyczna, łatwa do osiągnięcia w miejscowościach liczących kilkuset mieszkańców, nawet miastach, mających ponad tysiąc obywateli. Ale Perpignan ma prawie 120 tysięcy i jest sporą metropolią. Jednak przejścia między nowoczesnymi przedmieściami a stylowym centrum są dość łagodne i świadczą, że miasto rozwijało się harmonijnie, po prostu obrastając nowościami w miarę jak z upływem czasu się rozwijało. Po drugie – miasta zwiedzanego przez nas regionu są czyste, ruch samochodowy jest rozsądnie rozprowadzany poza centrum, mają dużo zieleni i jakiegoś takiego prowincjonalnego spokoju. Paryż, który przecież uwielbiam i tęsknię za nim, jak tylko opuszczę obwodnicę Périphéerique, jest brudny, hałaśliwy i agresywny. Czy jest ładny? Naturalnie, ale jest ładny swoją własną ładnością, którą znam i cenię, szczególnie tę kosmopolityczną anonimowość, która pozwala mi kompletnie się nie przejmować tym, jak wyglądam w oczach innych – bo te oczy kompletnie na mnie nie patrzą.\nAle nie lubię Paryża w zewnętrznych arrondissements, gdzie ze swoją europejską kulturą, językiem i wyglądem czuję się obco, a to przecież oni – ci, którzy okupują Paryż i jego banlieu, a właściwie całą Île-de-France – są tu bardziej obcy niż ja, bo chcą być obcy i chcą się czuć osobno. Tutaj, w Midi tego nie ma. Oczywiście nie mówię o Marsylii, która w pewien sposób jest powtórką z Paryża.\nImigranci są naturalnie i tu. I kompletnie mi nie przeszkadzają, ani piękne dziewczyny w chustach, ani dostojne matrony w dżelabach, ani czarnowłosy chłopcy na motorach, ani seniorzy z szumagami na głowach. Mieszkają tu, pracują, żyją normalnie, nawet mają meczet w północnej części miasta. Są obywatelami tego kraju – a nie wyłącznie konsumentami socjalu…\nPerpignan pewno nie jest typowy, przez swoją wielkość i przez wyraźną i podkreślaną na każdym kroku katalońską odrębność. Co prawda, nad merostwem wiszą dwie flagi: większa, francuska i mniejsza katalońska, ale to raczej wyjątek – w całym mieście jest właściwie pomarańczowo-czerwono, nawet (co uważam za przesadę) – w ołtarzu głównym katedry św. Jana tłem dla postaci patrona jest wypełniająca wnękę pomarańczowo-czerwona flaga. Po drodze w całym Roussillon wszędzie widzimy transparenty z hasłami, nawołującymi do autonomii, albo wręcz do połączenia z „macierzą”, to jest zapirenejską Katalonią i utworzenia państwa ze stolicą w Barcelonie. Interesująco to współgra z wszechobecnymi reklamami miejscowego dziennika „Midi Libre”, Wolne Południe… Wiem, oczywiście, że owo „libre” wywodzi się z 1944 r. i odnosi się do wyzwolenia Langwedocji przez wojska alianckie, które usunęły okupacyjne władze niemieckie, a obecnie dziennik wchodzi w skład paryskiego koncernu „Le Monde”, ale nieźle to harmonizuje z obecnymi trendami.\nDygresja dla wykształciuchów - Perpignan:\nPerpignan – w tym miejscu i pod tą nazwą – wywodzi się z X wieku, kiedy to (w r. 927) po raz pierwszy zapisano jego nazwę, w postaci Perpinianum. Ta forma łacińska wskazuje na to, że była to własność jakiegoś Perpiniusa, a znana jest rzymska rodzina Perpenna, z której pochodził oficer, walczący w -72 na terenach dzisiejszej północnej Hiszpanii. Czy rodzina osiedliła się w tych okolicach i założyła pierwszą osadę? Nie wiadomo.\nStarszą osadą w okolicy było położone na wschód od Perpignan oppidum Ruscino, późniejszy Château Roussillon. Czy pierwotna nazwa – od której później wzięła swoje miano cała prowincja – wywodzi się od łacińskiego słowa russus, czerwony? Jego historia datuje się z -600 roku, kiedy to pierwszą osadę założyli tu Sordonowie, lud iberyjskiego pochodzenia. Potem przyszli Rzymianie i przekształcili Ruscino w twi erdzę, panującą nad okolicznym terenem. Z biegiem czasu oppidum straciło na znaczeniu, a głównym miastem stało się rzymskie Illiberis, potem znane jako Elne. W V w. tereny te zajęli Wizygoci, po nich przyszli Arabowie, w IX w. Karolingowie i to im zawdzięcza swe początki nasze Perpignan.\nW tamtym czasie wiadomo o nim tylko tyle, że istnieje, bo jest wymieniane w korespondencji na inne zupełnie tematy. Ale już w 991 r. hrabstwo Roussillon otrzymuje w spadku Guilabert I i swoją stolicę zakłada właśnie w Perpignan, które od tego momentu zaczyna się szybko rozwijać. Powstaje zamek, kościół św. Jana (poświęcony w 1025 r.), a przy nim szpital, także pod wezwaniem św. Jana. W 1172 r. hrabia Girard II de Roussillon zapisuje swoje ziemie królowi Alfonsowi II i w ten sposób Roussillon staje się częścią królestwa Aragonii. Pod rządami Aragończyków w XII-XIV w. Perpignan przeżywa swoje złote lata, szczególnie kiedy Jakub I „Zdobywca”, wydziela ze swego królestwa tereny dla ukochanego młodszego syna, także Jakuba, tworząc z Balearów, Roussillon, Cerdanii i seniorii Montpellier Królestwo Majorki. W latach 1276-1344 zarówno liczba ludności, jak powierzchnia Perpignan powiększają się czterokrotnie, a ono samo staje się kontynentalną stolicą nowego królestwa.\nKontakty z Francją owszem, trwają, i to nawet na wysokim szczeblu, choć ich charakter jest niejednoznaczny: król Filip III Śmiały, jeszcze jako następca tronu ożenił się w 1262 r. z Izabelą Aragońską, córką Jakuba Zdobywcy i siostrą Jakuba – Króla Majorki. Izabela 9 lat później zmarła wskutek nieszczęśliwego wypadku, Filip odebrał jej bratu Montpelllier, a w 1285 r. wyruszył przeciwko Aragonii, co zakończyło się klęską armii francuskiej i szybkim odwrotem. Sam Filip zachorował na febrę i zmarł w Perpignan w tym samym 1285 r. Jego synem, z małżeństwa z królewną aragońską, był kolejny król Francji, który niezbyt chlubnie zapisał się w historii m.in. jako likwidator zakonu templariuszy – Filip IV Piękny.\nSwoją stołeczność Perpignan straciło w 1344 r., kiedy królestwo Majorki zostało ponownie wcielone do Aragonii. Pierwszą próbę odzyskania miasta dla Francji podjął w 1463 r. król Ludwik XI, ale po 10 latach okupacji mieszkańcy wywołali powstanie i po dwuletnich walkach wygnali Francuzów. Perpignan pozostało w obrębie królestwa hiszpańskiego do 1642 r., kiedy to zostało zdobyte przez wojska Ludwika XIII. W 1659 r. Roussillon i prawie całe północne pogórze pirenejskie znalazło się w obrębie królestwa francuskiego na mocy traktatu pirenejskiego. Francuzi zajęli się budową nowych fortyfikacji miejskich (pod kierunkiem Vaubana), nastąpił też szybki rozwój kulturalny, naukowy i intelektualny, do czego przyczyniła się także mocna pozycja masonerii i rozwój liberalizmu, które to tendencje uosabiał XVIII-wieczny gubernator prowincji, przyszły marszałek Francji Augustin-Joseph de Mailly. Harmonijnego i estetycznego rozwoju Perpignan nie powstrzymały nawet wydarzenia rewolucyjnie ani obie wojny światowe.\nCzeka nas teraz spacerek przez środek miasta do kolejnego ważnego zabytku Perpignan. Bardzo ładny jest centralny plac miasta, nazywający się – jak często we Francji – Place de la Republique. Jego prawdziwą ozdobą jest gustowna fasada kamienicy Maison Fontano, nie zmieniająca się już od półtora wieku, przed którą jest oczywiście fontanna. Na placu jest też kawiarnia, pod placem podziemny parking, a dawną funkcję miejskiego targowiska przypominają odbywające się tu jarmarki.\nCiekawa jest historia tego miejsca, bardzo charakterystyczna dla Francji. Od wieków istniała tu tradycja targowa, a pierwsza nazwa placu – Coronell d’En Vila – zdaje się też do tego się odnosiła. W 1600 r. osiedlili się tu jezuici, którzy wybudowali klasztor, szkołę i kościół św. Wawrzyńca. Półtora wieku później zakon został z Francji wygnany, klasztor przekształcono w teatr miejski, a w okresie po Rewolucji nadano rynkowi nazwę Plac Wolności. Dodatkowym akcentem stały się tu groby dwóch generałów, bohaterów wojny z Hiszpanią w 1793 r. Pochowano ich z honorami na placu w 1800 roku, ale w 1826 po cichu ekshumowano i przeniesiono na pobliski cmentarz św. Marcina. Podczas Pierwszego Cesarstwa plac otrzymał imię Napoleona, a po jego upadku nazwę zmieniono na Plac Królewski, ale mimo tej dostojnej nazwy powrócono do jego pierwotnej funkcji miejskiego targowiska. W 1888 r. wybudowano na nim wielką żelazną halę w stylu Baltarda, a wkrótce potem nazwano go Placem Republiki. Halę zburzono w 1974 r. i umieszczono w jej miejscu modernistyczny pięciopiętrowy parking, co oczywiście wyglądało koszmarnie i nazywano go – excusez le mot – pryszczem na tyłku Perpignan… Ale zburzono go dopiero w 2006 r., przenosząc parking pod ziemię. Dziś plac jest miejscem spacerów, zabaw, wysiadywania w kawiarenkach i barach, no i oczywiście handlu, który jak zwykle trzyma się najmocniej.\nPojawiają się drogowskazy, kierujące nas w stronę Pałacu Królów Majorki, który będzie naszym ostatnim celem w Perpignan. Idziemy najpierw przez starą dzielnicę o miło dla mnie brzmiącej nazwie Saint Mathieu, czyli mniej więcej Świętego Macieja, potem coraz mniej zadbanymi i coraz bardziej nowoczesnymi uliczkami nieco pod górę, wchodzimy w ulicę Trubadurów, mijamy gotycki kościół Panny Marii Królewskiej (Notre-Dame-La-Real) i nagle się pojawia wręcz monumentalna twierdza, ogromnie kontrastująca z otoczeniem. Pałac jest budowlą jednolicie gotycką, ale bez typowej dla gotyckich kościołów strzelistości: ceglany oczywiście, ale zarazem masywny, wręcz przysadzisty, remontowany co prawda przez kilka ostatnich lat, ale z wyczuwalnym piętnem swoich siedmiu wieków istnienia.\nWybudowano go w ostatniej ćwierci XIII w., a jego pierwszym lokatorem był nowo mianowany władca Królestwa Majorki – Jakub II, który osiadł w Perpignan w 1276 r. Pałac wznosi się w południowej części miasta na niewielkim wzgórzu, nazywanym Pagórkiem Królewskim. Całe założenie, oglądane z bliska, jest niezbyt wielkie: pałac mieści się na wyrównanym terenie kwadratu o boku 60 m. Otoczony jest fosą i masywnym barbakanem z krenelażami. Wejście jest od strony zachodniej. Wnętrze miało przestrzeń publiczną – z wielkim dziedzińcem, z którego przechodzi się do dwóch małych dziedzińców, otoczonych pomieszczeniami prywatnej rezydencji. Nad całością dominuje wewnętrzna kaplica, bardzo przypominająca dwupoziomową konstrukcją i misternym wystrojem paryską Sainte Chapelle, pochodzącą mniej więcej z tego samego okresu. Dolna część, służąca prawdopodobnie królowej, nazywana jest kaplicą Marii Magdaleny, górna – bardziej rep rezentacyjna – to królewska kaplica Świętego Krzyża. Niewątpliwie wpływem kultury mauretańskiej jest to, że postacie i figury świętych i aniołów zastąpione zostały dekoracjami w postaci kwiatów, liści i owoców. Za kaplicą znajduje się reprezentacyjna wielka sala, sala tronowa i kancelaria królewska. W dawnych apartamentach królewskich znajduje się dziś… butik winiarski, w innych częściach zachowane są oryginalne wnętrza. Niektóre pomieszczenia wykorzystywane są na czasowe wystawy sztuki, na dziedzińcach organizowane są koncerty.\nPałac jako rezydencja królewska przetrwał tak długo, jak królestwo. Przypomnę, że powstało ono w XIII w., kiedy Jakub I (Jaume) „Zdobywca” odbił Baleary z rąk Saracenów i przyłączył do królestwa Aragonii. W swoim testamencie z 1262 r., (na 14 lat przed śmiercią) zadysponował, że państwo ma być podzielone między synów: pierworodny Piotr III jako następca tronu miał otrzymać ziemię iberyjską, zachowując tytuł króla Aragonii i Walencji oraz hrabiego Barcelony, zaś dla młodszego (wówczas 9-letniego), Jakuba II, utworzono Królestwo Majorki, w skład którego wchodziły Majorka, Minorka, Ibiza, Roussillon, Cerdania i Montpellier.\nOd początku było wiadomo, że to był kiepski pomysł, generujący najpierw kłótnie, potem krwawe wojny w rodzinie aragońskiej. Piotr III prawie natychmiast po śmierci ojca usiłował zająć ziemie brata, co mu się częściowo udało w 1286 r., kiedy to zdobył Perpignan i wygonił Jakuba na wyspy. Królestwo Majorki odzyskało całość terenu jeszcze przed końcem XIII w. dzięki interwencji Francji, a w 1311 r. królem został syn Jakuba – Sancho I, który dzieciństwo spędził w niewoli u stryja, skąd uciekł na dwór francuski. Jego władza była słaba i tylko formalna, bo praktycznie rządy sprawowała Aragonia, której zwierzchnictwo uznawali sami królowie Majorki, uznając się za lenników władców hiszpańskich Jakuba II Sprawiedliwego i Alfonsa IV. Sancho zmarł nie mając legalnego potomka, wobec czego władza nad Majorką miała przejść w ręce Aragonii, jednak układ nie został dotrzymany i na tron wstąpił Jakub III, bratanek Sancha. Cała ta kołomyjka skończyła się tak, jak można się było spodziewać od początku: marionetkowe królestwo zostało zlikwidowane w 1344 r., wraz ze śmiercią króla na polu bitwy, z rąk rycerzy swego kuzyna Piotra IV. Zatem królestwo, którego stolicą było Perpignan, istniało zaledwie 82 lata.\nRezydencja w Perpignan, piękna i kosztowna, była zresztą jedynie formalną siedzibą Królów Majorki, którzy przeważnie przebywali na Balea rach, rządy nad Roussillon powierzając swoim palatynom. Po upadku Majorki interesującym momentem w dziejach zamku był rok 1415, kiedy to właśnie tutaj toczyły się ważne rokowania między znanym dobrze Polakom królem (a późniejszym cesarzem) niemieckim i węgierskim Zygmuntem Luksemburskim a antypapieżem Benedyktem XIII z Awinionu, mające na celu zakończenie tzw. Wielkiej Schizmy Zachodniej, co dokonało się na soborze w niemieckiej Konstancji. Rokowania były trudne, bowiem z początkach XV wieku władzę nad kościołem katolickim sprawowało równocześnie trzech zwalczających się papieży i antypapieży: Benedykt XIII w Awinionie, Jan XXIII w Pizie i Grzegorz XII w Rzymie. Jak wiadomo, sobór wezwał wszystkich trzech do abdykacji, po czym miano wybrać nowego władcę kościoła. Jan się podporządkował, Grzegorz umarł, a Benedykt trwał na tronie nad Rodanem, w efekcie został ekskomunikowany. Nowym papieżem został Marcin V. Niejako na marginesie soboru dokonano efektownego spalenia heretyka Jana Husa, który przybył na sobór w celu dyskusji, zaopatrzony w list żelazny króla Zygmunta, który jednak został zlekceważony przez biskupów – z wyjątkiem większości delegacji polskiej, gorąco przeciw temu protestującej.\nPałac Królów Majorki jednak jest ładnym i interesującym do zwiedzania (4 €) miejscem, odbywają się tu także liczne koncerty i festiwale muzyczne.\nWracamy do samochodu i pomykamy na północ, przez Narbonę w stronę Béziers, gdzie skręcamy w kierunku Sète, wjeżdżamy na mierzeję między Étang du Thau a morzem i znów lokujemy się na plaży, gdzie przeszło tydzień temu zbieraliśmy muszle. Jest po czwartej, doskonała pora na kąpiel i złapanie opalenizny, na którą nie mogliśmy specjalnie liczyć, włócząc się po górach i dolinach Langwedocji.\nAle plany należy tworzyć przy uwzględnieniu realnych okoliczności. Morze Śródziemne w tym roku jest z pewnością zimniejsze niż Bałtyk. Jak szybko wskakuję do wody, tak szybko z niej wyskakuję, dbając starannie o to, by nie zamoczyć się wyżej kolan. Pięknych muszli też już nie ma – albo zostały wyzbierane, albo większa fala zmyła je z powrotem do morza. Pozostaje nam kontemplowanie widoków pięknych chmur, nasłuchiwanie przejeżdżających pociągów TGV i podziwianie dzieci, które nie przejmując się temperaturą bez problemów taplaj ą się w wodzie. Maluchy mają chyba obniżony stopień wrażliwości na zimno…\nMożna też, oczywiście, przymknąć oczy i uruchomić wyobraźnię. Kawałek piasku, na którym siedzimy, razem z całą mierzeją to oczywiście dorobek ostatnich stuleci, efekt ciężkiej pracy wiatru i morskich fal. Ale kiedyś – jeszcze w średniowieczu – jezioro Thau nie istniało, była tu tylko zatoka morska. A dalej na północ od Sète znajdowała się – dziś już nie istniejąca – wyspa La Madeleine. Kolejny Magdaleński ślad na naszej trasie. Za naszymi plecami, po drugiej stronie jeziora Thau znajduje się spora miejscowość Mèze, gdzie podobno w jednym z kościołów znajduje się rzeźba Trzech Marii z Morza. Niby nic takiego – Camargue niedaleko, do miasta Saintes Maries de la Mer jest stąd zaledwie jakieś 60 km…\nAle tych śladów jest więcej. Między Perpignan a morzem jest portowe miasto nazywające się Sainte Marie la Mer, Święta Maria Morska. Prawdopodobnie na cześć Maryi, patronki rybaków. A w tamtejszym romańskim kościele św. Marii jest kaplica świętej Marty – domniemanej siostry Marii Magdaleny – raczej dość rzadko spotykane miano. Pomiędzy Sainte Marie a Perpignan znajduje się do dziś miejsce, nazywane Mas de la Madeleine, dom Magdaleny. A trochę dalej na północny zachód, już w obrębie dawnej rzymskiej miejscowości Ruscino znajduje się posiadłość Domaine de la Madeleine.\nZ tego oczywiście nic bezpośrednio nie wynika – śladów Marii Magdaleny, a raczej jej kultu w rejonie południowej Francji jest bardzo wiele, a jej obecność w tutejszej tradycji jest mocno ugruntowana. Tylko dla uzupełnienia obrazu Midi i jego spraw przywołam w tym miejscu ezoteryczny portal Société Périllos (Périllos to opuszczona dziś wioska w górach Corbières, 20 km na północny zachód od Perpignan). W rozdziale, poświęconym związkom Marii Magdaleny z Rennes-le-Château i regionem Corbières anonimowy autor (André Douzet?) sugeruje, że być może wcale nie wysiadła ona na ląd w Prowansji (w Marsylii lub w Saintes Maries de la Mer - Marie w liczbie mnogiej), tylko właśnie w Sainte Marie la Mer - Maria w liczbie pojedynczej - i udała się przez góry do jednej z grot, jakich sporo jest w okolicach Rennes-les-Bains czy Bugarach. No i tam dokonała żywota i została pochowana w okolicach Arques (patrz odcinek IV, Magdalena i diabeł).\nNie muszę dodawać, jak bardzo ta koncepcja wydaje mi się naciągana. Ale będzie okazja do tego jeszcze wrócić, na razie zaczyna wiać, robi się całkiem chłodno, więc i my wiejemy z tego miejsca. Jedziemy teraz nad morzem, albo nad mniejszymi czy większymi étangami, jeziorami, by zakotwiczyć w najdalej na wschód położonym nadmorskim ośrodku Langwedocji - kurorcie Le Grau du Roi, Ujście Królewskie. Zajeżdżamy do sympatycznego hotelu Miramar, gdzie mamy wszystko: sympatyczny pokój, taras z widokiem na morze, port jachtowy, oświetlone statki pływające gdzieś w oddali, mewy, wysiadujące na dachach i latarniach, promenadę nadmorską przed oknami. Żadnych płonących katarów, zrujnowanych zamków, żadnych tajemniczych kościołów Marii Magdaleny (przeciwnie – jest tu odbudowany niedawno kościółek Świętego Piotra…). Restauracja hotelowa nazywa się sympatycznie Bouillabaise, jest wściekle droga i będziemy ją omijać szerokim łukiem. Zostaniemy tu przez trzy dni. Rozpakowujemy się i korzystając z tego, że wieczór jeszcze młody – idziemy na miasto.\n8 Odcinek X


W jaki sposób poprawić czucie hamowania? - motocykle\nPublished on : 18 marca 2019 8 lipca 2019 Published by : Motocyklista\nFabryczne hamulce stanowią kompromis pomiędzy skutecznością a trwałością. Wymieniając je na takie same, a czasami nawet za mniejsze pieniądze możemy poprawić skuteczność hamowania. Układ hamulcowy musi być zadbany, a jego podstawowe elementy takie jak tarcze i klocki zużywają się po każdym pokonanym kilometrze. Wie o tym każdy, ale nie każdy wie, jak poprawić jego skuteczność.\nUnikaj zamienników, kupuj części oryginalne\nMontowanie zamienników bywa zgubne. W motocyklu warto zainstalować oryginalne części, choć ich zakup może nas więcej kosztować. Większa inwestycja może okazać się zbawienna w najważniejszych momentach podróży motocyklem. Poza tym oryginalne części, takiej jak przykładowo tarcze hamulcowe EBC cechują się nie tylko większą skutecznością, ale przede wszystkim trwałością.\nWybierajmy tarcze hamulcowe z nacięciami\nDlaczego warto kupić tego typu tarcze hamulcowe? Widoczne na nich nacięcia nie są wybrykiem fantazji konstruktorów, a przede wszystkim te specjalne otwory mają na celu odprowadzanie temperatury. Podczas hamowania podzespoły układu hamulcowego potrafią rozgrzać się w bardzo dużym stopniu. Montaż takiego produktu ulepszonego będzie bardziej odporny na pracę w wysokich temperaturach.\nSkrócisz drogę hamowania\nKontroluj „bicie” piasty, ponieważ jeśli jest wyczuwalne, to jest to najbardziej podstawowy komunikat świadczących o konieczności wymiany klocków i tarcz hamulcowych. Mając w takim stanie układ hamulcowy można zapomnieć o krótkiej drodze hamowania. Należy zamontować nowe części, a następnie odpowiednio je dotrzeć. W ten sposób unikniemy pisków, a także szybkiego zużycia podzespołów układu hamulcowego.\nTagged in : części oryginalne klocki hamulcowe tarcze hamulcowe tarcze hamulcowe z nacięciami\nCategorized in : Motocykl Sportowe akcesoria Tarcze hamulcowe


Pseudomonas aeruginosa - pałeczka ropy błękitnej to bakteria należąca to bakterii gram ujemnych. Miejsce jej bytowania to gleba, woda oraz powierzchnia roślin. Szególną właściwością tej bakterii jest zdolność do wytwarzania barwników takich jak: fluoresceina czy melanina. Bakteria ta wytwarza także toksyny, w tym egzotoksynę A, która działa na ośrodkowy układ nerwowy. Ze względu na to, że jest bakterią gram ujemną jest oporna na wiele antybiotyków.\nNarażone na zakażenie pałeczką ropy błękitnej są osoby, które mają obniżoną odporność. Jest szczególnie niebezpieczna dla osób przebywających w szpitalu i właśnie tam dochodzi do największej liczby zarażeń. Ponadto szczególnie podatnymi osobami na zakażenie są także chorujący na mukowiscydozę.\nInfekcje wywoływane pałeczką ropy błękitnej:\n• infekcje ucha\n• zakażenie ran\n• zakażenie układu oddechowego\nW celu ochrony organizmu przed zakażeniem pałeczką ropy błękitnej stosuje się szczepienia przeciwko odpowiednim serotypom bakteryjnym, a także przeciwko egzotoksynie A. Należy także stosować odpowiednie środki higieny oraz pamiętać o odkażaniu ran.\nZadanie z pomiarem stanu wody w rzece\nRodzaje herbów w Polsce


Pracownik ds. Przyjęcia Dostaw, Wrocław - oferty pracy w Praca Money.pl\nMoney.pl Praca praca Wrocław Pracownik ds. Przyjęcia Dostaw\nMagazynier - komplementacja zamówień\nPracownik magazynu (1/2 etatu)\nrozwiń\tPracownik ds. Przyjęcia Dostaw RTV EURO AGD Jako Pracownik ds. Przyjęcia Dostaw jesteś odpowiedzialny za przyjęcie dostawy do sklepu pod względem jakościowym i ilościowym. Do Twoich zadań należy odpowiednie rozmieszczenie towarów w magazynie...\t 2020-01-21 Skawina, Wadowice\nrozwiń\tPracownik ds. Przyjęcia Dostaw RTV EURO AGD Jako Pracownik ds. Przyjęcia Dostaw jesteś odpowiedzialny za przyjęcie dostawy do sklepu pod względem jakościowym i ilościowym. Do Twoich zadań należy odpowiednie rozmieszczenie towarów w magazynie...\t 2020-01-21 Gniezno, Krotoszyn, Poznań, Swarzędz, Swadzim (pow. poznański)\nrozwiń\tPracownik ds. Przyjęcia Dostaw RTV EURO AGD Jako Pracownik ds. Przyjęcia Dostaw jesteś odpowiedzialny za przyjęcie dostawy do sklepu pod względem jakościowym i ilościowym. Do Twoich zadań należy odpowiednie rozmieszczenie towarów w magazynie...\t 2020-01-21 Bełchatów, Łódź, Radomsko, Tomaszów Mazowiecki\nrozwiń\tPracownik ds. Przyjęcia Dostaw RTV EURO AGD Jako Pracownik ds. Przyjęcia Dostaw jesteś odpowiedzialny za przyjęcie dostawy do sklepu pod względem jakościowym i ilościowym. Do Twoich zadań należy odpowiednie rozmieszczenie towarów w magazynie...\t 2020-01-21 Kędzierzyn-Koźle\nrozwiń\tPracownik ds. Przyjęcia Dostaw RTV EURO AGD Jako Pracownik ds. Przyjęcia Dostaw jesteś odpowiedzialny za przyjęcie dostawy do sklepu pod względem jakościowym i ilościowym. Do Twoich zadań należy odpowiednie rozmieszczenie towarów w magazynie...\t 2020-01-21 zachodniopomorskie\nrozwiń\tPracownik ds. Przyjęcia Dostaw RTV EURO AGD Jako Pracownik ds. Przyjęcia Dostaw jesteś odpowiedzialny za przyjęcie dostawy do sklepu pod względem jakościowym i ilościowym. Do Twoich zadań należy odpowiednie rozmieszczenie towarów w magazynie...\t 2020-01-21 Łomża\nrozwiń\tPracownik ds. Przyjęcia Dostaw RTV EURO AGD Jako Pracownik ds. Przyjęcia Dostaw jesteś odpowiedzialny za przyjęcie dostawy do sklepu pod względem jakościowym i ilościowym. Do Twoich zadań należy odpowiednie rozmieszczenie towarów w magazynie...\t 2020-01-21 Bielsko-Biała, Bytom, Cieszyn, Częstochowa, (więcej w ofercie)\nrozwiń\tPracownik ds. Przyjęcia Dostaw RTV EURO AGD Jako Pracownik ds. Przyjęcia Dostaw jesteś odpowiedzialny za przyjęcie dostawy do sklepu pod względem jakościowym i ilościowym. Do Twoich zadań należy odpowiednie rozmieszczenie towarów w magazynie...\t 2020-01-21 Gdańsk, Gdynia, Lębork, Pruszcz Gdański, Rumia, Słupsk\nrozwiń\tPracownik ds. Przyjęcia Dostaw RTV EURO AGD Jako Pracownik ds. Przyjęcia Dostaw jesteś odpowiedzialny za przyjęcie dostawy do sklepu pod względem jakościowym i ilościowym. Do Twoich zadań należy odpowiednie rozmieszczenie towarów w magazynie...\t 2020-01-21 Grudziądz, Włocławek


Wiadomości: Laura Miśkiniene: Ten sezon był inny niż poprzednie\nStrona Główna > Aktualności > Laura Miśkiniene: Ten sezon był inny niż poprzednie\nLaura Miśkiniene: Ten sezon był inny niż poprzednie\n29 kwietnia 2021 08:50\n– Zostałam wybrana MVP sezonu zasadniczego, ale dla mnie nie było to najważniejsze wyróżnienie. Oczywiście, jest to dla mnie wielki zaszczyt, ale najbardziej jestem dumna ze złotych medali i mistrzostwa. Obroniłyśmy tytuł razem, a ja byłam częścią tej drużyny. Cieszę się z zaufania, jakie otrzymałam – mówi podsumowując miniony sezon Laura Miśkiniene, zawodniczka VBW Arki Gdynia.\n– Ten sezon był inny niż poprzednie. Większość meczów grałyśmy bez kibiców, a część z nich została przełożona z powodu koronawirusa. Dotknęło to również naszą drużynę. Dla mnie był to wyjątkowy rok, bo po raz pierwszy zagrałam w Eurolidze i miałam okazję stanąć naprzeciwko najlepszych zawodniczek w Europie i na świecie. Przekonałam się, jak prestiżowe są to rozgrywki. Pamiętam także śmieszną, a zarazem stresującą sytuację – zapomniałam swoich butów na mecz z tureckim Fenerbahce – wspomina zakończony już sezon Laura Miśkiniene.\n– Dla nas miniony sezon w polskiej lidze był bardzo udany. Wygrałyśmy mistrzostwo, co było naszym, celem od pierwszego meczu. Zdobyłyśmy także Puchar Polski i Superpuchar. Jestem szczęśliwa, że mogłam być częścią tej drużyny. Bardzo się cieszę z mojego pobytu w Gdyni. Spotkałam tu świetne zawodniczki, trenerów i sztab. Trudno mi uwierzyć, że sezon już się skończył. Będę tęsknić za drużyną, miastem i tym wszystkim pięknym co mnie tu spotkało – dodała zawodniczka z Litwy, która została wybrana najlepszą zawodniczką rundy zasadniczej. – Zostałam wybrana MVP sezonu zasadniczego, ale dla mnie nie było to najważniejsze wyróżnienie. Oczywiście, jest to dla mnie wielki zaszczyt, ale najbardziej jestem dumna ze złotych medali i mistrzostwa. Obroniłyśmy tytuł razem, a ja byłam częścią tej drużyny. Cieszę się z zaufania, jakie otrzymałam – przyznała.\nDla litewskiej koszykarki był to trzeci sezon w polskiej lidze. Wcześniej grała w Energii Toruń i Artego Bydgoszcz. – W Polsce grałam trzeci sezon i myślę, że w ostatnim roku stałam się lepszą zawodniczką i zyskałam kolejne cenne doświadczenie. Pracowałyśmy z bardzo doświadczonym trenerem, który obdarzył mnie zaufaniem. Po sezonie chciałam podziękować wszystkim kibicom gdyńskiej koszykówki, którzy w tym nietypowym czasie byli z nami oraz śledzili nasze mecze w internecie – zakończyła zawodniczka Arki.\nźródło: Arka Gdynia, opr. własne\nBasket Liga Kobiet, Laura Miskiniene, VBW Arka Gdynia


Paper Bagpack /flowers/ - CZARNY\nPaper Bagpack /flowers/\nPlecak wykonany z łączonych materiałów - przód plecaka stanowi gruby papier - celuloza impregnowana lateksem - zadrukowany w kwiatowy wzór; z tyłu znajduje się warstwa grubej tkaniny bawełnianej w kolorze czarnym/marmurkowym. Plecak zamykany jest na metalowy suwak. Wewnątrz podszewka z grubej tkaniny (260 gr, bawełna 30%, poliester 70%). Wewnątrz znajduje się również kieszonka na drobiazgi.


Zaiskrzyło między wiernymi przywiązanymi do tradycji (hostia przyjmowana na język) i świeckimi tradycjonalistycznymi działaczami katolickimi z jednej strony a władzą kościelną – z drugiej. To w Polsce zdarza się rzadko, gdyż nasz episkopat rzymskokatolicki nawet radykalnym krytykom Kościoła trudno byłoby zaatakować za „lewacki progresizm”.\nCzytaj też: Irlandzkie kłamstwo. Kaczyński źle broni Kościoła\nKomunia na billboardach\nPierwszego października tradycjonalistyczne katolickie Stowarzyszenie im. ks. Piotra Skargi odpaliło w kilku miastach akcję billboardową „Stop Komunii Świętej na rękę!”. Już dwa dni później bp Adam Bałabuch, przewodniczący Komisji ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów przy Konferencji Episkopatu Polski, podpisał obszerny komunikat dotyczący tej zapalnej, jak się okazuje, kwestii.\nKto dokument przeczyta, nie może mieć wątpliwości, że billboardy „Stop Komunii Świętej na rękę” są w kontrze do oficjalnego stanowiska władz kościelnych, a sama akcja nie tylko może siać zamęt wśród wiernych, ale też podrywać autorytet Kościoła instytucjonalnego, stawiając go w sytuacji przysłowiowego „wielbłąda”, który musi się teraz tłumaczyć, że nie przyłączył się do wrogów tradycji.\nCzytaj też: Atakują ks. Wierzbickiego, bo poręczył za Margot\nCo jest „godne”, a co „niegodne”\nWarto zacytować dłuższy fragment komunikatu, bo wydaje się klarownym ucięciem kontrowersji: „Niewłaściwe i krzywdzące wiernych jest twierdzenie, że przyjmowanie Komunii św. na rękę jest brakiem szacunku wobec Najświętszego Sakramentu. Podobnie niesprawiedliwe jest ukazywanie osób przyjmujących Komunię św. na rękę jako tych, którzy »winni są Ciała i Krwi Pańskiej«, z założeniem, że czynią to bez uszanowania, którego domaga się św. Paweł w 1 Liście do Koryntian”.\nCo prawda Sobór Trydencki używa tego fragmentu na przypomnienie o godnym i pełnym czci przyjmowaniu Ciała Pańskiego, ale nadaje mu również wymiar duchowy, ukazując, że niegodnym jest przyjmowanie Komunii w grzechu (Dekr. o Euch., sesja 13: 1/A, r. 7). Dodajmy, że słowo »niegodne« oznacza tu, czego się nie godzi czynić, a tymczasem Kościół w swoim prawie uznaje za »godny« zarówno jeden, jak i drugi sposób przyjmowania Komunii. Potępiając jeden z godziwych sposobów przyjmowania Komunii św., wprowadza się nieład i podział w rodzinie Kościoła”.\nCzytaj też: Biskupi chcą leczyć z homoseksualizmu\nI dalej: „Nie można też stwierdzić, iż Komunia św. na rękę jest sama z siebie profanacją. W ten sposób zarzucałoby się Stolicy Apostolskiej, która dopuszcza Komunię na rękę, że akceptuje profanację (por. Mszał Rzymski, OWMR 161, rzymska instrukcja Redemptionis Sacramentum nr 92). Tymczasem faktyczna profanacja Eucharystii to czyn »mający znamiona dobrowolnej i poważnej pogardy okazywanej świętym postaciom« (instr. Redemptionis Sacramentum 107, por. KPK kan. 1367). Nie można więc zarzucać profanowania Eucharystii osobom, które z różnych powodów pragną przyjąć z wiarą i czcią Komunię św. na rękę, zwłaszcza w okresie pandemii.\nPrzypominamy także wszystkim szafarzom Komunii, zwyczajnym i nadzwyczajnym, że są oni zobowiązani do przestrzegania prawa liturgicznego, które stanowi, że kiedy nie ma niebezpieczeństwa profanacji, nie można ani zmuszać, ani zabraniać Komunii w jednej czy drugiej formie (por. Redempt. Sacr. nr 12). Szafarze nie mogą twierdzić, że samo udzielenie Komunii na rękę stanowi niebezpieczeństwo profanacji, jeśli wierny z wiarą i szacunkiem prosi o tę formę Komunii. Prawo oceniania i zmieniania praktyki liturgicznej należy do Stolicy Apostolskiej i dopóki ona uznaje Komunię na rękę za godziwy sposób udzielania wiernym Ciała Pańskiego, nikt nie powinien tego sposobu potępiać. Kto zaś to czyni, wprowadza nieład i podział w rodzinie Kościoła”.\nDla tradycjonalistów sprawa powinna być zamknięta: biskup przemówił, wyjaśnił, zaapelował. Czy to wystarczy, by spór zakończyć? Przyznajmy, że z jednej strony dla wierzących to spór teologicznie poważny, ale z drugiej strony nieco surrealny w obliczu lawiny nowych zakażeń. Stowarzyszenie w swoim oświadczeniu dotyczącym akcji billboardowej daje do zrozumienia, że nie ma dowodów naukowych, iż przyjęcie hostii do ust jest bardziej niebezpieczne niż przyjęcie sakramentu na ręce. A to drugie, na dodatek, może posłużyć grzechowi profanacji, jeśli hostia nie zostanie od razu spożyta, tylko będzie wyniesiona ze świątyni w nie wiadomo jakim celu.\nI znów: dla niewierzących takie zastrzeżenia mogą zatrącać o paranoję, lecz do pobożnie wierzących, wychowanych tradycyjnie mogą trafiać. Jednak i tu komunikat bp. Bałabucha stawia sprawę jasno: hostia przyjęta na rękę powinna być spożyta natychmiast i w obecności szafarza sakramentu.\nCzytaj też: Dwie nowe afery pedofilskie. Kościół pokazuje gest Piłata\nW tygodniku świeckim spór o komunię św. jest przede wszystkim interesującym przykładem z bieżącego życia Kościoła w naszym kraju w czasie trudnym dla wszystkich – wierzących i niewierzących – obywateli. Warto jednak przypomnieć, że procedura „na dłonie” od dziesięcioleci dominuje wśród katolików w świecie zachodnim z powodów duszpasterskich, estetycznych i higienicznych. Ale dla katolików ultrakonserwatywnych to tylko gorzej.\nOni żadnych nowinek, w których dopatrują się prób „protestantyzacji” Kościoła rzymskiego po prostu nie chcą. Im odpowiada Polska jako katolicki wyjątek w zlaicyzowanej Europie, gotowy do reewangelizacji Zachodu w duchu skrajnie prawicowej katolickiej rewolucji, a może i w sojuszu z ultrakonserwatywnym prawosławiem. W kampanii przed referendum europejskim ówczesne Stowarzyszenie ks. Skargi wzywało do głosowania przeciw wstąpieniu Polski do UE.\nDlatego sięgną po każdą kontrowersję, by ją wykorzystać do swojej „wojny kulturowej”, także w Kościele, by tym sposobem budować bazę społeczną, szerzyć swój ultrakonserwatywny przekaz w stylu Ordo Iuris i ministra Czarnka, zdobywać i utrwalać wpływ polityczny.\nCzytaj też: Narzeczone księży


W wielu sklepach internetowych IdoSell zaczęły się dzisiaj rano odwiedzającym pojawiać plansze ostrzegające o złośliwym oprogramowaniu. Problem dotyczy wszystkich sklepów internetowych wyświetlające kody z Opineo.pl - serwisu zaufanych opinii.\nProblem nie dotyczy sklepów internetowych nie wyświetlających materiałów z domeny www.opineo.pl. Nie sprawia problemu również samo wysyłanie e-maili z prośbami o opinie. Zwracamy przy tym uwagę na to, że problem Opineo.pl nie musi być wcale spowodowany zagrożeniami. Niemal rok temu Google również podczas długiego weekendu uznał domenę iai-shop.com za wyłudzające dane użytkowników. Sprawa aktualnie ma swój finał w sądzie. Dlatego komunikaty Google powinno się do czasu wyjaśnienia sprawy traktować jako błąd Google. IAI zabezpieczyło przy okazji badania sprawy ciekawe materiały, wskazujące na to, że Google i w tym przypadku popełniło błąd.\nBardzo ciekawych wyników dostarcza witryna http://www.virustotal.com , wybraniu aby skanowanie dotyczyło URL i po wpisaniu URL "http: www.opineo.pl/gfx/layout/certyfikat3.jpg" wyraźnie widać, że jedynie mechanizm Google Websafe Browsing zgłasza problem. Jest to ten sam mechanizm, który wadliwie zakwalifikował domenę www.iai-shop.com jako wyłudzającą dane. 32 pozostałe mechanizmy szybko dostępne w tym raporcie pokazują, że zagrożenie nie występuje.


Hashi co.....? - Hashimoto Expert\nHashimoto Expert > Blog > Niedoczynność tarczycy Hashimoto > Hashi co…..?\nPosted on 19 září 2019 15 března 2021\nJuż spieszę z wyjaśnieniem. Hashimoto to nazwa autoagresywnego zapalenia tarczycy, które prowadzi po jakimś czasie do niedoczynności tego narządu. Na początek chciałabym omówić podstawowe kwestie związane z tą chorobą.\nW medycynie klasycznej leczeniem chorób tarczycy zajmuje się endokrynolog. Do momentu diagnozy często nawet nie mamy świadomości, jak nasza tarczyca działa, co ma na nią wpływ oraz jak dieta może wspomagać lub utrudniać pracę tego narządu. Podczas standardowych badań pobiera się próbkę krwi a na podstawie wyników wskazujących poziom hormonów tarczycy, lekarz diagnozuje chorobę. Niski poziom hormonów wskazuje na niedoczynność tarczycy. Jeżeli dodatkowo wyniki pokazują wysokie (ponad normę) stężenie przeciwciał aTPO i/lub aTG to mamy do czynienia z autoagresywną postacią niedoczynności nazywaną Hashimoto.\nNazwa choroby pochodzi od nazwiska japońskiego naukowca, który w latach 20. XX wieku po raz pierwszy opisał tę przypadłość. Czasami osoby chorujące na Hashimoto mogą nie mieć w pełni świadomości, że ta choroba właśnie ich dotyczy.\nBłędne koło – moja rozmowa z endokrynologiem\nSama dowiedziałam się, co to jest Hashimoto przez przypadek półtora roku po stwierdzeniu u mnie niedoczynności. Po raz pierwszy usłyszałam tę nazwę podczas rozmowy z koleżanką, która choruje na Hashimoto. A ponieważ jestem z natury ciekawa od razu sprawdziłam, co to takiego. Odszukałam także swoje wcześniejsze badania tarczycy. Wskazywały, że mam wysoki poziom stężenia przeciwciał aTG – aż ponad sześciokrotnie wyższy niż norma.\nPodczas kolejnej wizyty u endokrynologa drążyłam temat i lekarka potwierdziła moje odkrycie. Niestety wyszłam z jej gabinetu zawiedziona. Na pytanie skąd się u mnie wzięło Hashimoto, nie uzyskałam żadnej konkretnej odpowiedzi.\n– Czy można to jakoś wyleczyć?\n– Raczej nie. To choroba cywilizacyjna. Musiałaby pani zmienić styl życia.\n– Jestem zdecydowana wiele zmienić. Niech mi pani tylko powie co.\n– Wszystko, ale to jest przecież niemożliwe do zrobienia. Szanse na wyleczenie są nikłe.\nDodatkowo w trakcie tej rozmowy miałam wrażenie, że pani doktor jest poirytowana moimi pytaniami.\nTakie rozmowy mogą być frustrujące dla obu stron. Dla pacjenta, gdyż nie uzyskuje on konkretnego rozwiązania poza receptą na leki wyrównujące niski poziom hormonu. Dla endokrynologa, gdyż ma on ograniczoną możliwość działania.\nEndokrynologia nie jest dziedziną, która zajmuje się leczeniem schorzeń z zakresu immunologii i autoagresji, ale leczeniem zaburzeń hormonalnych.\nCzym więc jest autoagresja?\nAutoagresja to stan, w którym nasz układ odpornościowy zaczyna atakować własne tkanki. W chorobie Hashimoto, z różnych powodów, atakowana jest tkanka tarczycy. Podczas tej choroby autoagresywnej ciało produkuje specyficzne przeciwciała przeciwko enzymowi peroksydazie tarczycowej lub przeciwko białku tyreoglobulinie. Oba te składniki są potrzebne do produkcji hormonów tarczycy oznaczanych jako T4 (tyroksyna) oraz T3 (trijodotyronina) .\nDziałanie przeciwciał niszczy tkankę tarczycy. Tworzy się stan zapalny. Endokrynolog w trakcie badania USG może oszacować stopień „zniszczenia”. Nieleczony stan zapalny będzie prowadził do znacznego ubytku tkanki. W pewnym momencie tarczyca może zostać tak zdewastowana przez chorobę, że nie będzie w stanie produkować dostatecznej ilości hormonów. Wtedy konieczne będzie długoterminowe przyjmowanie leków.\nCzemu należy leczyć stany autoagresji?\nLeczenie jest istotne z trzech powodów.\nOchrona tarczycy przed zniszczeniem. Gruczoł ten jest niesamowicie istotny dla naszego zdrowia, gdyż hormony tarczycy sterują mnóstwem podstawowych procesów w naszym ciele.\nNieleczony stan zapalny o podłożu autoimmunologicznym z biegiem czasu może spowodować, że nasz układ odpornościowy zacznie atakować inne narządy. Do schorzeń tarczycy może dojść reumatoidalne zapalenie stawów, toczeń, łuszczyca, stwardnienie rozsiane i wiele innych.\nUkład odpornościowy, który 24 godziny na dobę „walczy” nie działa sprawnie. Tym bardziej jesteśmy wystawieni na ryzyko przeróżnych infekcji. Dodatkowo nasz układ immunologiczny zużywa w tym czasie mnóstwo energii, której i tak w niedoczynności tarczycy jest mało.\nWielu lekarzy holistycznych czy naturopatów jest zdania, że można wprowadzić chorobę w stan remisji, czyli uśpienia, wyciszenia. Dzięki zmianom stylu życia można zatrzymać rozwój choroby i przywrócić normalne funkcjonowanie tarczycy. Duży wpływ na rozwój stanu zapalnego ma dieta. Zmiana nawyków żywieniowych często daje doskonałe efekty w poprawie stanu samopoczucia i poziomu energii. Zmiany te jednak muszą być trwałe, gdyż w przypadku powrotu do starego stylu odżywiania symptomy choroby często powracają.\nJeżeli potrzebujesz spersonalizowanej diety w chorobie Hashimoto lub konsultacji dietetycznej, żeby dowiedzieć się, co służy Twojej tarczycy zapraszam do kontaktu.\n← Domowe kulki a’la Rafaello,


Od samego początku | gazeta 24\nBy zostać adwokatem należy przejść długą i wyboistą drogę. Przede wszystkim trzeba posiadać odpowiednie predyspozycje. Młody prawnik musi być inteligentny, błyskotliwy, mieć świetną pamięć, doskonale znać przepisy prawne, mieć zdolności oratorskie, dar przekonywania, pewność siebie, umiejętność panowania nad stresem oraz posiadać umiejętności retoryczne. Potem są studia. Trudno jest dostać się na wydział, jednak przy dobrych ocenach i wysoko procentowo zdanej maturze mamy duże szanse. Studia prawnicze trwają pięć lat. Podczas tego czasu młody adwokat czy radca prawny przygotowywany jest do swojej roli. Po tym czasie należy odbyć trzyletnią aplikację prawniczą. Kancelaria adwokacka, w której będzie się ją odbywało powinna być jak najlepsza. Im większy prestiż ,tym większe profity w przyszłości i doświadczenie. Co więcej?\nPrzed odbyciem aplikacji prawniczej młody prawnik (czy też radca prawny) ma przed sobą ważne zadanie do wykonania. Jest to egzamin państwowy (egzamin wstępny do aplikacji prawniczej). Składa się on ze 150 różnych pytań jednokrotnego wyboru (każde pytanie za 1pkt). Egzamin trwa cztery godziny. By zdać młody prawnik musi zdobyć 100 pkt. Zaś po ukończeniu trzyletniej aplikacji początkujący adwokat musi zdać egzamin ostateczny –tzw. zawodowy. Składa się on z czterech części: prawo cywilne, karne, administracyjne oraz gospodarcze. Po zaliczeniu tego egzamin młody człowiek może nazwać się adwokatem. To wielki dzień i początek zmian w życiu. Zmian na lepsze.\nDroga z górki\nOtrzymując tytuł zawodowy jedynym zmartwieniem pozostanie tylko kwestia zatrudnienia. Będąc dobrym uczniem i aplikantem jest szansa, by dołączyć do grona adwokatów już poznanych. Jeśli kancelaria adwokacka uznana nas za godnego członka. Początkujący adwokat czy też radca prawny zarabia od 1,500 do 4,000 złotych. To dość duże kwoty jak na sam początek. W miarę rozwoju i zdobycia wykształcenia prawnik zarabia już kwoty powyżej kilkudziesięciu tysięcy miesięcznie. Jednak tak wysokie kwoty zależne są od naszych klientów i naszej obrotności. Dobry prawnik musi być sprytny i wiedzieć gdzie należy się pojawić. Ten zawód to często interesy, trzeba mieć więc oczy i uszy otwarte. Jednak każdy wie, jak bardzo się to opłaca.\n#adwokaci#adwokaci szczecin#adwokat#adwokat szczecin#kancelaria adwokacka#kancelaria adwokacka szczecin#prawnik#prawnik szczecin#radca prawny#radca prawny szczecin


Rumunia i Bułgaria: budowanie politycznego tandemu w UE\n12 października w Bukareszcie odbyło się pierwsze w historii wspólne posiedzenie rządów Rumunii i Bułgarii. Premierzy obu państw ustanowili mechanizm regularnych międzyrządowych konsultacji w celu zacieśnienia współpracy bilateralnej oraz koordynacji stanowisk na forum UE (wspólne posiedzenia gabinetów mają odbywać się co najmniej raz w roku). Podpisano kilkanaście międzyresortowych porozumień, m.in. o współpracy przy projektowaniu dwóch hydroelektrowni na Dunaju i o transgranicznych operacjach policyjnych. Wydano również deklarację, wzywającą do pozytywnego rozpatrzenia podczas październikowej Rady Europejskiej wniosku o wejście obu państw do strefy Schengen. Rada pod koniec września nie wyraziła bowiem zgody na akcesję Rumunii i Bułgarii do obszaru Schengen, choć oba państwa wypełniły związane z tym procesem zobowiązania.\nWspólne posiedzenie rządu i zawarte porozumienia wpisują się w obserwowany od wstąpienia obu krajów do UE (2007) proces zacieśnienia współpracy bilateralnej. Jej przejawem jest przede wszystkim realizacja wspólnych projektów transportowych i energetycznych, m.in. budowa nowych mostów na granicznej rzece Dunaj (na ponad 500-kilometrowym odcinku granicznym funkcjonuje zaledwie jeden most) oraz interkonektora gazowego Ruse–Giurgiu. Rumunia i Bułgaria zacieśniają też współpracę transgraniczną oraz w dziedzinie bezpieczeństwa, m.in. koordynują współpracę w zakresie przeciwdziałania przestępczości granicznej, nielegalnej migracji i korupcji. Rozważane są także wspólne zakupy uzbrojenia (lotnictwo).\nUwidacznia się coraz silniejsza współpraca obu krajów na forum europejskim. Rumunia i Bułgaria prezentują bardzo podobne stanowiska wobec negocjacji wieloletnich ram finansowych UE, prezentują zbieżność poglądów na implementację strategii UE dla regionu Dunaju oraz wspólnie dążą do większego uwzględnienia kierunku czarnomorskiego w polityce unijnej (rozwój synergii czarnomorskiej, tworzenie strategii UE dla Morza Czarnego). Wspólnie też występują na rzecz przyspieszenia integracji państw bałkańskich z UE. Następnego dnia po posiedzeniu rządów ministrowie spraw zagranicznych Rumunii i Bułgarii wystosowali wraz z szefem greckiej dyplomacji wspólny list do Komisji Europejskiej, proponując stworzenie strategii UE dla Bałkanów Zachodnich.\nPomimo różnic społeczno-kulturowych, słabych tradycji bliskiej współpracy i asymetrii potencjałów gospodarczych, bułgarsko-rumuński tandem w UE będzie prawdopodobnie coraz lepiej funkcjonował. Członkostwo w UE wymusza na obu państwach bliższą współpracę na rzecz lepszej realizacji ich interesów w UE i stawienia czoła wyzwaniom, wynikającym z zapóźnień rozwojowych obu państw (duże potrzeby finansowe i zarazem trudności z absorpcją środków unijnych). Sojusz tych państw wzmacnia coraz ściślejsza współpraca gospodarcza (od 2006 roku wartość obrotów handlowych wzrosła trzykrotnie do blisko 3 mld euro), ale także polityczne problemy związane z niechęcią części państw UE do wypełnienia zobowiązań wobec nowych członków (akcesja do strefy Schengen, przepływ siły roboczej) oraz tendencją do politycznej marginalizacji państw peryferyjnych UE.


Biblijne Podstawy Etyki - Sergio Bastianel - 7.00 zł. - Tezeusz.pl\nRok wydania: 1994 Wydawnictwo: WAM Stan: UżywanaRodzaj okładki: Miękka Wymiar: 17x24cm Ilość stron: 135 Waga: 0.25 kg TIN: T01403355\nUwagi: Oprawa lekko wytarta, pożółkła, przybrudzona. Rogi oprawy trochę zagięte. Strony trochę pożółkłe, podpis poprzedniego właściciela. Brzegi stron zakurzone.\nOprawa lekko wytarta, pożółkła, przybrudzona. Rogi oprawy trochę zagięte. Strony trochę pożółkłe, podpis poprzedniego właściciela. Brzegi stron zakurzone.\nRok wydania: 1994 Wydawnictwo: WAM Stan: UżywanaRodzaj okładki: Miękka Wymiar: 13x20.5cm Ilość stron: 135 Waga: 0.25 kg TIN: T01366336\nRok wydania: 1994 Wydawnictwo: WAM Stan: UżywanaRodzaj okładki: Miękka Wymiar: 17x25cm Ilość stron: 135 Waga: 0.2 kg TIN: T01059094\nRok wydania: 1994 Wydawnictwo: WAM Stan: UżywanaRodzaj okładki: Miękka Wymiar: 12x19cm Ilość stron: 135 Waga: 0.2 kg TIN: T01009764