Powstaje Partia Polaków Ukrainy | Dziennik Polski\nPowstaje Partia Polaków Ukrainy\nRedakcja 6 października 2011, 11:15\n„Polacy Wschodniej i Zachodniej Ukrainy nareszcie się zjednoczyli” – pod takim znamiennym tytułem na stronie internetowej Chmielnickiego Obwodowego Ośrodka Związku Polaków Ukrainy 13 września zamieścił tekst W. Wojdewicz.\nPoświęcony jest on stworzeniu na Ukrainie nowej partii – Partii Polaków Ukrainy. Zjazd założycielski zebrał pod dachem kijowskiego Domu Uczonych delegatów z 28 organizacji, skupiających Polaków, zamieszkujących na Ukrainie. Planowano przyjazd 140 delegatów, a przybyło około 200. Z tego zarejestrowało się tylko 120, ponieważ rejestracja „kosztowała” 75 hrywien od osoby.\nIlość delegatów z poszczególnych ośrodków rozłożyła się tak: Żytomierz – 24 osoby, Kijów – 27, Winnica – 15, Charków, Chmielnicki i Dniepropietrowsk – po 6, Odessa – 4, Lwów, Iwano-Frankowsk, Tarnopol, Czerniowce – po 2-4 osoby.\nZebranie poprowadził prezes związki Polaków Ukrainy Stanisław Kostecki, a w prezydium zasiedli prezesi Emil Legowicz ze Lwowa, Wiktoria Laskowska-Szczur z Żytomierza, prezesi z Dniepropietrowska, Charkowa i Chmielnickiego. Prezesi poszczególnych ośrodków w swych wypowiedziach przybliżyli swoją działalność i odnieśli się do stworzenia partii. Przewodnicząca z Sewastopola opowiedziała o nowo otwartym konsulacie i o polskiej społeczności, liczącej 4,5 tys. osób. Emil Legowicz ze Lwowa zaznaczył, że stworzenie polskiej partii już od dawna jest kwestią niezwykle aktualną. Stanisław Denis z Charkowa, podkreślił, że nazwę partii trzeba wymyśleć bardziej „życiową”, a Wiktoria Laskowską-Szczur z Żytomierza zaproponowała wersję „Polska Partia Demokratyczna”.\nPo intensywnych obradach przyjęto statut i program nowej partii. Nazwę Partii postanowiono przyjąć w zaproponowanej wersji – Partia Polaków Ukrainy. Sekretarzem generalnym PPU został wybrany Stanisław Kostecki, wybrano też władze nowej partii. Jako główne cele działalności PPU Stanisław Kostecki określił polityczną obronę interesów obywateli Ukrainy polskiego pochodzenia, ich działalności biznesowej i wspieranie europejskiej integracji Ukrainy. Nowa partia określa się jako chrześcijańsko-demokratyczna.\nDelegatów zjazdu i nowo wybrane władze pobłogosławił ks. Leszek z diecezji kijowskiej. Następnie odbył się koncert zespołów ludowych, w którym też udział wzięła Zasłużona Artystka Ukrainy Wiktoria Radik.\nObecnie partia przygotowuje się do rejestracji w Ministerstwie Sprawiedliwości Ukrainy. Do rejestracji potrzeba co najmniej 10 000 podpisów jej zwolenników. Według nieoficjalnych danych na Ukrainie może zamieszkiwać do 3 mln osób polskiego pochodzenia.\nInformacje i fotografie ze zjazdu przekazał naszej redakcji PIOTR FRIZ – przewodniczący Polskiego Towarzystwa Kulturalno-Oświatowego Obwodu Tarnopolskiego.


Konsultacja | rogozno.wlkp.net.pl\n25 lutego w świetlicy Spółdzielni Mieszkaniowej w Rogoźnie odbyła się kolejna konsultacja społeczna dotycząca założeń Krajowej Mapy zagrożeń bezpieczeństwa w Polsce. Konsultacje przeprowadzili: rogoziński komendant Piotr Warnke oraz jego zastępca Krzysztof Ryżek, którzy przedstawili zgromadzonym zagadnienie dotyczące tworzonej mapy zagrożeń. Konsultacje społeczne mają na celu tworzenie mapy zagrożeń dla powiatu obornickiego. Jest to również okazja, aby mieszkańcy oraz przedstawiciele instytucji mogli porozmawiać i przekazać swoje spostrzeżenia dotyczące lokalnych zagrożeń. W trakcie dyskusji mieszkańcy osiedla wymienili swoje spostrzeżenia w zakresie tworzenia map zagrożeń. Uczestnicy konsultacji chętnie dzielili się z przedstawicielami policji swoimi spostrzeżeniami i uwagami na temat zagrożeń i niebezpiecznych miejsc w ich okolicy. Mieszkańcy wskazywali konkretne miejsca, w których dochodzi do popełniania wykroczeń m.in. nieprawidłowego parkowania pojazdów.\n9 września... 28/09/2015\nPoprzedni Poprzedni wpis: Sposób na zaległe alimenty\nNastępny Następny wpis: Trzeba zgłosić każdą świnię


Cena marzeń - Sherryl Woods - ebook - Legimi online\nLegimi > Katalog ebooków i audiobooków > Cena marzeń - ebook\nCena marzeń ebook\nOpis ebooka Cena marzeń - Sherryl Woods\nOpinie o ebooku Cena marzeń - Sherryl Woods\nFragment ebooka Cena marzeń - Sherryl Woods\nHelen Decatur uważała się za osobę opanowaną, kompetentną i kierującą się racjonalnymi przesłankami. Ceniła te cechy, to dzięki nim zyskała renomę znakomitej prawniczki. Jednak teraz, tuż po wyjściu z sądu, chętnie posunęłaby się do mniej wyważonych zachowań, by co niektórym przywrócić rozum i elementarne poczucie przyzwoitości.\nNie miała żadnych dowodów – bo regularne spotkania na polu golfowym to zbyt mało – by wykazać, że sędzia, pozwany i jego adwokat dogadali się w sprawie finansowego zadośćuczynienia dla Caroline Holliday. Kolejne przerwy w rozprawie, wyznaczanie nowych terminów, czepianie się drobiazgów; jednym słowem, gra na zwłokę i doprowadzenie klientki Helen do takiego stanu, by poszła na ugodę. Po trzydziestu latach małżeństwa miała dostać żałosną sumkę na otarcie łez.\nDziś sędzia znów przystał na wniosek Brada Hollidaya i zgodził się na przełożenie rozprawy, bo jego adwokat, Jimmy Bob West, jakoby nie otrzymał wszystkich dokumentów. Helen przedstawiła pokwitowanie z firmy kurierskiej, lecz sędzia Lester Rockingham był nieugięty.\n– Nie ma powodu do nadmiernego pośpiechu – pouczył ją surowo. – W końcu działamy we wspólnym interesie.\n– Niekoniecznie – mruknęła pod nosem, lecz musiała pogodzić się z takim obrotem sprawy. Nie ma jednak tego złego, co by na dobre nie wyszło, jako że Helen, zyskawszy dodatkowy czas, ponownie przyjrzy się finansom męża Caroline. Wyobrażała już sobie, jak bezczelny uśmieszek znika z twarzy Brada Hollidaya, gdy wyjdą na jaw nieścisłości w jego oświadczeniu majątkowym. Zaskakująco szybko dostarczył szczegółowe dokumenty, jakby zebranie tak wielu danych wymagało jedynie pstryknięcia palcami. Intuicja podpowiadała jej, że chodzi o sprytne oszustwo, natomiast prawdziwy majątek pozostał w ukryciu.\nAdwokat Brada Hollidaya, rumiany mężczyzna z zaczesanymi do tyłu włosami i rubasznym poczuciem humoru, unikał jej spojrzenia, co dawało Helen swego rodzaju satysfakcję. Znali się od dawna i Jimmy Bob wiedział, że w konfrontacji z nią musi bardzo uważać, by nie narazić się na ciętą ripostę. Nie słyszała, by zachował się w oczywisty sposób nieetycznie, jednak lubił balansować na granicy prawa.\n– Przykro mi, że tak wyszło. – Helen spojrzała na zrezygnowaną Caroline, zbierając papiery. – Ale długo tak nie pociągną. Nie da się odwlekać sprawy w nieskończoność.\n– Zobaczysz, że tak będzie. Bradowi się nie śpieszy. Teraz w głowie mu tylko viagra i panienki. Nie zależy mu na szybkim rozwodzie, nawet pasuje mu taka sytuacja. Ma pretekst, by się z nikim nie wiązać. Bez żadnych konsekwencji może robić, na co tylko ma ochotę. Uważa, że każda, która się z nim zadaje, robi to na własną odpowiedzialność.\n– Co ty w nim widziałaś?\nTo pytanie Helen zadała nie po raz pierwszy. Nie mogła pojąć, czemu mądre i atrakcyjne kobiety wychodzą za facetów, którzy nie są ich warci. Nie była dobrze nastawiona do małżeństwa. Przyjaciółki twierdziły, że to z powodu specyfiki jej pracy. Przecież od lat uczestniczyła w okropnych nieraz rozwodach. Było w tym dużo prawdy, tym bardziej że udanych związków znała niewiele, mogłaby wyliczyć je na palcach jednej ręki. Maddie Maddox, przyjaciółka i wspólniczka, była szczęśliwą mężatką, choć najpierw musiała zaliczyć rozwód. Dana Sue Sullivan, druga przyjaciółka i wspólniczka, po burzliwym rozstaniu po jakimś czasie wróciła do byłego męża i dopiero ich powtórny związek naprawdę dobrze rokował.\n– Brad nie był kiedyś taki – z nostalgią odparła Caroline. – Kiedy go poznałam, był opiekuńczy i troskliwy. Okazał się wspaniałym ojcem i cudownym mężem, bardzo się o nas starał. Jeszcze kilka tygodni temu dałabym głowę, że stanowimy solidne, trwałe małżeństwo.\nWiele razy słyszała podobne historie. Kiedy u Brada wykryto raka prostaty, poczuł się zagrożony. Ledwie skończył leczenie, koniecznie chciał dowieść sobie i całemu światu, że nadal jest mężczyzną i zupełnie stracił rozum. Zamiast trwać przy rodzinie, która z oddaniem wspierała go w czasie choroby, zaczął uganiać się za panienkami, wręcz kolekcjonować kolejne zdobycze.\nTak to właśnie wygląda, pomyślała. Nic dziwnego, że stawała się coraz bardziej cyniczna. Czuła się znużona, ogarniało ją zniechęcenie. Najchętniej poszłaby poćwiczyć z godzinkę na siłowni, by rozładować stres. Niestety było to niemożliwe, bo w kancelarii czekali klienci. Cieszyła się, że nie może narzekać na brak pracy, jednak ostatnio coraz częściej zastanawiała się, po co aż tak się szarpie, po prostu zabija samą siebie.\nOdniosła sukces zawodowy, finansowo powodziło się jej lepiej niż nieźle, w Serenity miała piękny przytulny dom, brakowało jej tylko czasu, by się nim cieszyć. Miała oddane przyjaciółki, jednak do tej pory nie założyła rodziny. Zadowalała się rolą przyszywanej cioci dla dzieci Maddie i Dany Sue.\nPoniekąd sama była temu winna, bo za bardzo poświęcała się pracy, a im więcej miała na koncie przeprowadzonych rozwodów, tym mniej chęci na stały związek. Zbyt wielkim ryzykiem było zaangażować się całym sercem w coś tak niepewnego i nieprzewidywalnego.\nWeszła do kancelarii mieszczącej się w domu przy bocznej uliczce. Sekretarka podniosła na nią wzrok. Siwowłosa Barb Dixon dobiegała sześćdziesiątki. Z Helen była od samego początku. Wychowała i wykształciła trzech synów, choć wdowie nie było łatwo tego dokonać. W kontaktach z klientami wykazywała się wyjątkową cierpliwością i zrozumieniem, a w stosunku do swej pracodawczyni była lojalna do bólu. Co nie przeszkadzało, by od czasu do czasu przemówiła Helen do rozumu, uważała to bowiem za swoje prawo i obowiązek. Niewiele osób miało odwagę zrobić coś takiego.\n– Klientka umówiona na drugą czeka już prawie godzinę – rzekła z przekąsem. – Następna osoba pojawi się lada chwila.\nHelen zerknęła na terminarz. Barb poza doświadczeniem miała doskonałe wyczucie, potrafiła ocenić, ile czasu należy zarezerwować dla danego klienta.\n– Karen Ames? – zdziwiła się Helen. – Pracuje w restauracji Dany Sue. W jakiej sprawie przyszła?\n– Nie wyjaśniła. Powiedziała tylko, że koniecznie musi z tobą porozmawiać. Akurat było okienko, bo ktoś odwołał spotkanie, więc ją wcisnęłam. Jeśli załatwisz ją szybko, to trochę nadrobisz opóźnienie.\n– No dobrze. Przeproś panią Hendricks, gdy przyjdzie. Zaproponuj herbatę i ciasteczka. Będzie się wykręcać, że jest na diecie, ale z radością da się złamać. Niedawno przyuważyłam ją, jak łasowała u Whartonów, pochłaniając truskawkowe lody.\n– Nie ma sprawy – rzekła sekretarka.\nHelen weszła do gabinetu. Brzoskwiniowe ściany i antyczne meble robiły dobre wrażenie. Karen siedziała na brzeżku krzesła i nerwowo gryzła paznokcie. Jasne włosy spięte w koński ogon, wielkie niebieskie oczy, delikatne rysy. Wyglądała niemal jak nastolatka, choć miała dwadzieścia kilka lat i była matką dwojga dzieci.\n– Przepraszam za spóźnienie – zagaiła Helen. – Rozprawa się przeciągnęła ponad miarę.\n– Nie szkodzi. I tak się cieszę, że mogłam się do pani dostać.\n– Boję się, że Dana Sue wyrzuci mnie z pracy! – ze łzami w oczach wypaliła Karen. – Nie wiem, co począć. Mam dwoje dzieci. Mój były mąż od roku nie płaci alimentów. Jeśli stracę pracę, znajdziemy się na ulicy. Właściciel mieszkania już zagroził, że wyrzuci nas na bruk.\nHelen ze ściśniętym sercem patrzyła na roztrzęsioną, bladą kobietę. Biedaczka była doprowadzona do ostateczności.\n– Karen, Dana Sue jest moją przyjaciółką i wspólniczką, wiesz o tym. Dlaczego zwróciłaś się do mnie? Nie mogę reprezentować twoich interesów, ale chętnie polecę kogoś, kto mógłby się tego podjąć.\n– Nie, proszę. Miałam nadzieję że coś mi pani poradzi, właśnie dlatego że się przyjaźnicie. Ostatnio tak się składało, że co i rusz nie mogłam przyjść do pracy, z powodu dzieci. A to chorowały, a to zrezygnowała opiekunka. To normalne, że dzieci są dla mnie najważniejsze. Mają tylko mnie.\n– Oczywiście, że dzieci są na pierwszym miejscu. – Helen coraz dotkliwiej przeżywała bolesną prawdę, że ominęły ją takie dylematy.\n– Umieram z przerażenia na myśl, że zostaniemy bez dachu nad głową.\n– To się na pewno nie stanie – stwierdziła z przekonaniem. – Czy Dana Sue zna twoją sytuację? Wie, że nie dostajesz alimentów i grozi ci eksmisja?\n– Krępowałam się o tym mówić. Gdybym opowiadała w pracy o problemach finansowych, świadczyłoby to o braku profesjonalizmu. Nikomu nic nie mówiłam. Ani Danie Sue, ani Erikowi. Zawsze podawałam prawdziwe powody, dlaczego nie mogę przyjść, ale ile można słuchać o ciągłych kłopotach z dziećmi? Powinnam być na miejscu, robić, co do mnie należy. A tak Dana Sue nie może na mnie polegać.\n– Czyli znalazła się w trudnej sytuacji, prawda?\n– Doskonale zdaję sobie z tego sprawę, zwłaszcza że zatrudnia niewiele osób, więc nie ma kto mnie zastąpić. Prawdę mówiąc, nawet gdy jesteśmy wszyscy, to i tak z trudem się wyrabiamy. Szukałam nowej opiekunki, ale mam z tym poważny problem. Dwójka małych dzieci, no i te godziny. Nikt nie chce się zgodzić na takie warunki. Świetlica jest czynna krótko, a jeśli dziecko zachoruje, to go nie przyjmą. – Z rezygnacją opuściła ramiona. – Wcześniej wszystko było jak należy, nie oszczędzałam się. Lubię tę pracę i jestem wdzięczna Danie Sue, że mnie zatrudniła. Gdy pomyślę, że mogę zostać zwolniona…\n– Na razie do tego nie doszło – uspokajająco powiedziała Helen. – Dana Sue ma o tobie jak najlepsze zdanie, choć z drugiej strony personel powinien być niezawodny.\n– Wiem – żałośnie potaknęła Karen. – Już tracę głowę. Co mam teraz zrobić?\nHelen zamyśliła się. Nie specjalizowała się w prawie pracy, lecz była pewna, że Dana Sue nie złamie przepisów, zwalniając Karen za notoryczną absencję w pracy. Tym bardziej że wcześniej ją ostrzegała. Zarazem Helen była przekonana, że przyjaciółka nie odtrąci kogoś, kto znalazł się w dramatycznej sytuacji. Pracownicy byli dla niej jak rodzina, między innymi dlatego jej restauracja odniosła taki sukces.\n– Może spotkamy się we trzy i spróbujemy znaleźć jakieś rozwiązanie? – zaproponowała. – Znam Danę Sue, ma złote serce. Z pewnością przeżywa ogromny stres, zastanawiając się, czy wymówić ci pracę. Poza tym sporo zainwestowała, szkoląc cię na zastępcę szefa kuchni. W przeciwieństwie do poprzednika, świetnie się sprawdziłaś. Wiem też, że wymyśliłaś nowe przepisy, które przypadły klientom do gustu. No i mogła na ciebie liczyć, gdy miała problemy rodzinne. Mam nadzieję, że dojdziemy do kompromisu. Gdyby dała ci trochę czasu, z pewnością ułożyłabyś swoje sprawy.\n– Byłoby super!\n– Jest jeszcze problem opiekunki – ostudziła ją Helen. – Choć na pewno znajdzie się ktoś chętny.\nOczy Karen przygasły. Biedaczka już dawno straciła nadzieję, że jej los się odmieni.\n– Przepraszam, jeśli stawiam panią w niezręcznej sytuacji.\n– Skądże. Gdyby chodziło o pozew o niesłuszne zwolnienie z pracy, musiałabym odmówić, bo z Daną Sue łączy mnie bliska znajomość. Co innego spotkać się i szczerze porozmawiać. Uważam, że to optymalne rozwiązanie.\n– Tak, dziękuję. Tylko że… – Karen wyraźnie się zaniepokoiła. – Nie wiem, jakie są pani stawki, ale przyrzekam, że ureguluję należność najszybciej, jak będę mogła. Może pani sprawdzić, że nie mam długów. Odkąd mąż mnie zostawił, wychodzę ze skóry, by spłacać rachunki. Raz zdarzyło mi się tydzień spóźnić z czynszem, co strasznie zdenerwowało właściciela. Tylko czeka na pretekst, żeby nas wyrzucić i wynająć mieszkanie za wyższą stawkę.\n– Nie ma o czym mówić. Potraktujmy to jako niezobowiązującą pogawędkę, zgoda?\nW oczach Karen błysnęły łzy, po chwili pociekły jej po policzkach. Otarła je niecierpliwie.\n– Pani Decatur, nie wiem, jak dziękować. Naprawdę nie wiem.\n– Po pierwsze, mów do mnie po imieniu. I jak na razie nie dziękuj. Najpierw zobaczmy, czy uda się znaleźć rozwiązanie, które zadowoli obie strony.\nNie przypuszczała, żeby był z tym jakiś problem. Gdy Dana Sue pozna sytuację Karen, na pewno jej pomoże. Restauracja prosperowała na tyle dobrze, że zatrudnienie kogoś, kto w razie potrzeby mógłby zastąpić Karen, nie zrujnuje firmy. Zresztą w najgorszym wypadku sama mogłaby ją zastąpić. Już nieraz tak bywało, gdy Dana Sue przeżywała trudne chwile.\nPraca z Erikiem miała swoje zalety. To jedyny mężczyzna, który nie czuł się przy niej onieśmielony. Podobało jej się to, choć zarazem nieco frustrowało.\nLubiła krojenie i siekanie, te zajęcia wykonywane pod czujnym okiem mistrza naprawdę ją uspokajały. Po ciężkim dniu w sali sądowej rozładowywała stres, wyobrażając sobie, że na desce leży oporny świadek czy zrzędliwy sędzia. Dziś chętnie by posiekała na drobne kawałeczki sędziego Rockinghama, Brada i jego adwokata.\n– Jutro pracujesz?\n– Jeśli opiekunka przyjdzie, to jestem od dziesiątej do siódmej, aż minie wieczorny szczyt.\n– Pogadam z Daną Sue, ustalę termin i dam ci znać. Będzie dobrze, Karen, zobaczysz. Masz moje słowo.\nNawet gdyby przyszło jej zastąpić ją w kuchni. Zrobi wszystko, by Karen nie straciła pracy. Może nawet spróbuje dobrać się do jej byłego mężulka. Wprawdzie Karen o to nie prosiła, ale chętnie zrobi coś dla innych.\nKaren wyszła z kancelarii przepełniona nadzieją. Może jeszcze nie wszystko stracone? Znała Helen, wiedziała, jak bardzo jest oddana ludziom, którzy powierzyli jej swoje sprawy. Dana Sue, perfekcjonistka jakich mało, przy niej mogła uchodzić co najwyżej za nieco ekscentryczną.\nWeszła do nieciekawego domu, w którym wynajmowała dwupokojowe mieszkanko, i zapukała do sąsiadki. Frances Wingate, pani dobrze po osiemdziesiątce, choć nigdy by się do tego nie przyznała, zgodziła się przez kilka godzin zaopiekować dziećmi. Zarówno pięcioletnią Daisy, jak i trzyletniego Macka rozpierała energia. Wprawdzie córeczka lubiła rysować i oglądać książeczki, a synek zwykle przesypiał godzinkę, jednak chwile spokoju nie trwały długo. Już stojąc w drzwiach, Karen usłyszała płacz Macka.\n– Ty dzidziu! Zobacz, co zrobiłeś z moim rysunkiem! – krzyczała Daisy.\nKaren popatrzyła na Frances ze skruchą.\n– Przepraszam, że tak długo to trwało.\n– Nic się nie stało. – Starsza pani wcale nie wyglądała na wykończoną. – Dopiero co zaczęli. Mack obudził się minutę temu i pobiegł zobaczyć, co robi Daisy. Porwał jej rysunek, to miał być prezent dla ciebie. Właśnie chciałam zawołać ich na mleko i ciasteczka, żeby załagodzić sprzeczkę. Może też dasz się namówić? Ciasteczka z czekoladą, dziś rano pieczone.\n– Nie masz już dość tych rozrabiaków? Pewnie marzysz o chwili ciszy i spokoju.\n– W moim wieku za takimi rzeczami aż tak się nie tęskni. Lubię być z dziećmi. Przypominam sobie, jak moje były takie małe, choć trudno uwierzyć, że minęło już tyle lat. Moje prawnuki są starsze od tej dwójki. No wejdź, usiądź na chwilę. Dam im, co trzeba, a potem w spokoju sobie pogadamy.\nFrances podreptała do kuchni, a Karen ruszyła do salonu. Dzieci wciąż się kłóciły. Gdy Daisy spostrzegła mamę, rzuciła się w jej kierunku, wyciągając rączki.\n– Mamusiu! Mack porwał rysunek, który miał być dla ciebie – powiedziała płaczliwie, w jej oczach lśniły łzy.\nDziewczynka robiła się coraz cięższa, ale Karen wzięła ją na ręce i przytuliła do piersi.\n– Skarbie, on ma dopiero trzy latka. Na pewno nie chciał porwać twojego rysunku.\n– Ale go popsuł – załkała Daisy.\n– Narysujesz drugi, jeszcze ładniejszy – pocieszyła ją. – Umiesz pięknie rysować.\nMack złapał ją za nogę, szlochając rozpaczliwie.\n– Mama! – zawodził. – Na rączki!\nBól zaczynał pulsować jej w głowie. Trzymając córeczkę, usiadła przy stole. Posadziła Daisy na jednym kolanie, na drugim synka. Urażona córka zaczęła się wyrywać.\n– Poczekaj – stanowczo rzekła Karen. – Porozmawiajmy.\n– On jest dzidziuś – gniewnie stwierdziła dziewczynka. – On nigdy nie słucha.\n– No właśnie – podchwyciła Karen. – Mack jest malutki i nie rozumie, że coś jest dla ciebie ważne. Ty jesteś starszą siostrzyczką, dlatego sama musisz pilnować swoich rzeczy, żeby ci ich nie popsuł. Postarasz się tak robić?\n– Dobrze – przystała z rezygnacją.\n– Kto ma ochotę na mleko i ciasteczka? – zawołała Frances.\nDzieci błyskawicznie zeskoczyły z kolan mamy i z dzikim pędem rzuciły się do kuchni. Przepadały za ciasteczkami Frances, wolały je nawet od wymyślnych deserów, które Karen czasami przynosiła z restauracji.\n– A może urządzimy sobie piknik? – zaproponowała Frances. – Na podłodze rozłożymy obrus, dam wam mleko i ciasteczka.\n– Uwielbiam pikniki! – zawołała Daisy.\n– Ja też – rozpromieniła się Frances. – A wiecie, dlaczego pikniki w domu są takie fajne?\n– Dlaczego? – zapytała Daisy.\n– Bo nie ma mrówek.\nKaren pomogła rozłożyć plastikowy obrus w biało-czerwoną krateczkę i postawiła na nim talerz z ciastkami.\n– Dla każdego po dwa. – Frances włączyła telewizor i podała pilota Daisy. – Poszukaj tego programu z kreskówkami, co go tak lubicie.\nTo był dodatkowy powód, dla którego dzieciaki uwielbiały przychodzić do Frances. W domu nie było kabla, jedynie trzy główne programy i jeden lokalny, na którym szły same powtórki.\n– To ich na chwilę zajmie – powiedziała z uśmiechem. – Zaparzyłam herbatę. Usiądź, zaraz ją przyniosę.\n– Siedź. Jak nie będę sobie dawać rady, zamieszkam w domu seniora na końcu ulicy.\nWiedziała, że z Frances nie ma co dyskutować. Była uparta i niezależna. Może dlatego tak fantastycznie się trzymała. Jej dzieci wpadały do Karen, by się upewnić, czy mama dobrze sobie radzi, ale starsza pani tryskała energią. Udzielała się w kościele, regularnie chodziła do biblioteki, do niedawna pracowała jako wolontariuszka w szpitalu, odwiedzała samotnych i potrzebujących.\nJej mieszkanie było przytulne i miłe, pełne bibelotów i pamiątek przeszłości. Każda z tych rzeczy miała swoją historię. Dzieci, nawet Mack, nauczyły się, że niczego nie można dotykać, jedynie oglądać. Raz zdarzyło się wprawdzie, że niechcący coś zostało stłuczone, lecz Frances zbyła to komentarzem: „Jedna rzecz mniej do odkurzania”.\nNalała herbaty i badawczo popatrzyła na Karen.\n– Jesteś spięta. Spotkanie nie poszło po twojej myśli?\n– Poszło lepiej, niż się spodziewałam, ale najważniejsza rozmowa odbędzie się jutro. Prawniczka, z którą się konsultowałam, uważa, że powinnyśmy usiąść z moją szefową i poszukać rozwiązania. Ona jest dobrej myśli, ja mniej.\n– Chyba nie obawiasz się, że Dana Sue cię zwolni? – z niedowierzaniem rzekła Frances.\n– Wcale bym się jej nie dziwiła.\n– Skarbie, Dana Sue to wspaniała kobieta. Nie wyrzuci człowieka z pracy tylko dlatego, że mu się coś nie układa. Wiesz, że uczyłam ją, gdy była w drugiej klasie? – Zmarszczyła twarz w uśmiechu. – Ależ była z niej łobuzica! Twoja Daisy przy niej to aniołek.\n– Niemożliwe! – roześmiała się Karen.\n– Dobrze poznałam jej rodziców, ją też. Do dziś mi o tym przypomina, gdy wpadam do niej na lunch. Mówi, że potem już nikt nie zdołał utrzymać jej w ryzach. Porozmawiam z nią, jeśli myślisz, że to coś pomoże.\n– Pomoże mi tylko znalezienie opiekunki, w innym przypadku nie dam rady normalnie pracować.\nFrances popatrzyła na nią ze smutkiem.\n– Chętnie bym z nimi została, ale nie czuję się na siłach. Z Daisy pewnie bym sobie poradziła, ale na ganianie za Mackiem jestem za stara.\n– Bywają dni, kiedy też czuję się na to za stara – wyznała Karen. – Naprawdę jestem ci strasznie wdzięczna, że czasem się nimi zajmujesz. O nic więcej nawet bym nie śmiała cię prosić.\nFrances popatrzyła na nią ze współczuciem.\n– Miałaś jakieś wieści od ich ojca? Przysłał pieniądze?\nKaren pokręciła głową. Już na samo wspomnienie, jak Ray zostawił ją i dzieci na pastwę losu, dostawała i furii, i migreny.\n– Nie chcę o tym myśleć – odparła gorzko. – Najważniejsza jest praca. Na niej muszę się skupić, bo inaczej wylądujemy na ulicy.\n– W razie czego przeprowadzicie się do mnie – oznajmiła Frances. – Nie zostaniecie bez dachu nad głową. Tym się nie martw.\n– To wykluczone.\n– Nie mów tak. Musimy sobie pomagać. Nie dam rady zajmować się dziećmi przez cały dzień, ale zapewnię wam ciepły kąt.\nPrzez chwilę Karen nie mogła wydobyć z siebie słowa. Modliła się, by nie doszło do sytuacji, w której musiałaby skorzystać z propozycji Frances, lecz była do głębi poruszona. Jeszcze nikt nie okazał jej tak wiele serca. Helen też wyciągnęła do niej rękę, obiecała walczyć o jej posadę. Od rana zżerał ją lęk o przyszłość. Teraz zaczynała kiełkować w niej nadzieja.\nKiedy ostatni klient opuścił gabinet, dochodziła siódma. Barb wyszła do domu dobrą godzinę temu. Helen zgasiła światło i zamknęła kancelarię. Kolejny dzień minął.\nWyszła na ulicę. Iść do pustego domu, czy może wpaść do restauracji Dany Sue, zjeść porządny posiłek i zamienić kilka słów z przyjaciółką? Słodkie Magnolie, jak nazywano je w szkolnych czasach, ostatnio miały coraz mniej okazji do pogaduszek. A tego Helen bardzo brakowało. Wprawdzie Barb umówiła je na jutro, ale dobrze byłoby przygotować grunt do rozmowy z Karen.\nRestauracja jak zwykle była pełna gości. Choć Serenity liczyło zaledwie trzy i pół tysiąca mieszkańców, Dana Sue nie mogła narzekać na brak klientów. Serwowane u niej potrawy cieszyły się zasłużoną sławą, a entuzjastyczne recenzje krytyków kulinarnych ściągały do miasteczka tłumy gości.\nStojąca przy wejściu Brenda uśmiechnęła się do Helen.\n– Za kilka minut zwolni się stolik. Zechce pani poczekać?\n– Nie ma sprawy. Dużo ryzykuję, zaglądając do kuchni?\n– Jest pani gotowa zakasać rękawy i wziąć się do roboty? Dana Sue i Erik mają dziś prawdziwe urwanie głowy. Od tej ostatniej recenzji codziennie mamy straszny młyn, ludzie pchają się drzwiami i oknami. Jak tak dalej pójdzie, trzeba będzie zatrudnić więcej osób. Ja i Paul ledwie się wyrabiamy z obsługą gości, choć pomagają nam chłopcy z kuchni. Aha, dania dnia już wyszły z godzinę temu.\n– Dobrze wiedzieć. – Ruszyła do kuchni.\nJuż od progu zauważyła przyjaciółkę. Dana Sue właśnie nakładała kolejne porcje na talerze. Zręcznie je udekorowała i przeniosła na blat do odbioru.\nNa widok Helen odetchnęła z ulgą.\n– Wkładaj fartuch – zarządziła. – Musisz nam pomóc, bo mamy istne piekło.\n– Na moje oko powinnaś mieć więcej ludzi. A gdzie Erik? – Zdjęła żakiet i sięgnęła po fartuch.\n– Tuż za tobą – odpowiedział głęboki męski głos. – Uważaj, bo mam pełne ręce.\nOdwróciła się. Erik niósł tacę wyładowaną świeżo upieczonymi ciastami. Poczuła słodki aromat wanilii, cynamonu i brzoskwiń.\n– Odrobinkę tych pyszności, a przez cały wieczór będę harować jak wół – powiedziała błagalnym tonem.\nErik wyszczerzył zęby w uśmiechu.\n– Dostaniesz całe ciasto, ale później, teraz nie ma czasu na jedzenie. Przygotuj mi porcję sosu do ryby, z mango i papai. – Popatrzył na jej kosztowną jedwabną bluzkę. Ciuszek od znanego projektanta wart dwieście dolarów. – Zdajesz sobie sprawę, że to od razu pójdzie do czyszczenia?\nHelen wzruszyła ramionami. Miała jeszcze z tuzin takich bluzek. Niewielka strata.\nErik popatrzył na nią ciepło.\n– Właśnie to mi się w tobie podoba. Ostra pani prawnik, która w sądzie walczy na noże, tak przynajmniej o tobie mówią, ale pod tą maską kryje się złote serce. Gdy przyjaciółka jest w potrzebie, na nic się nie oglądasz, tylko śpieszysz z pomocą.\nNie spodziewała się po nim takiego komplementu. Erik, zazwyczaj małomówny, nieraz zaskoczył ją celną uwagą. Ciekawił ją jako człowiek.\nPuściła do niego oko.\n– Jestem spokojna, bo sądząc po dzisiejszym obłożeniu, Dana Sue zrefunduje mi tę bluzkę.\n– No nie, nie mów tak! Nie rozwiewaj mych złudzeń. Pamiętasz, jak się robi ten sos?\n– Nie, ale zaraz znajdę przepis. Nim się obejrzysz, wszystko będzie gotowe. Nie musisz nade mną stać.\n– Akurat! – zaśmiała się Dana Sue. – Już to widzę. Nie spuści cię z oka, skoro ma okazję kogoś nadzorować.\nHelen zabrała się do roboty, od czasu do czasu zerkając na Erika. Podziwiała jego zręczność, opanowanie i wprawę, z którą szykował kolejne potrawy. Do „Sullivan's” przyszedł prosto po szkole. Początkowo pracował jako cukiernik, ale szybko okazało się, że jest naprawdę świetny. Kilka tygodni temu Dana Sue oficjalnie mianowała go swoim zastępcą.\nBył mężczyzną koło czterdziestki, bystrym, miłym w obejściu i absolutnie lojalnym w stosunku do Dany Sue. Gastronomią zainteresował się dość późno, zapewne była dla niego odskocznią od poprzedniego zawodu. Skończył Atlanta Culinary Institute i stał się świetnym fachowcem. Do tego miał ujmujący charakter, a także był atrakcyjnym mężczyzną. Helen nie tylko uwielbiała jego wypieki, zdarzało się jej również łakomie patrzeć na muskularny tors i zręczne dłonie Erika, co zresztą bardzo ją dziwiło, jako że silni, wysportowani mężczyźni nigdy nie byli w jej typie. Pociągali ją uładzeni profesjonaliści z najwyższej półki.\nPrzez kolejne dwie godziny pracowała, aż furczało. Przydzielano jej najprostsze prace, ale nie protestowała. Lubiła ten zamęt i zgiełk, harówkę na najwyższych obrotach, wszystko w biegu, stres i napięcie. Gdyby tak samo było w domowej kuchni, może nawet nauczyłaby się gotować. Na razie jej umiejętności ograniczały się do jajecznicy, oczywiście jeśli nie zapomniała kupić jajek. Za to wspaniale przyrządzała margaritę, bo w czasie studiów podczas wakacji pracowała jako barmanka w „Hiltonie”. Dostawała niezłe napiwki, nawiązała świetne znajomości i wiele nauczyła się na temat ludzkiej natury.\nWreszcie wydano ostatnie potrawy i w sali zostało tylko kilkoro gości. Helen padała ze zmęczenia. Nie czuła nóg i umierała z głodu.\n– Idźcie odpocząć. – Erik wypchnął Danę Sue i Helen na salę. – Za kilka minut przyniosę wam jedzenie.\n– Pod warunkiem, że też z nami usiądziesz – oznajmiła Dana Sue. – Przez cały wieczór nie miałeś chwili wytchnienia.\n– Zaraz do was przyjdę. Idźcie odpocząć, a Helen niech ściągnie te idiotyczne koturny.\nZrobiła lekko urażoną minę i wyciągnęła nogę obutą w seksowne nic na wielkich obcasach. Obuwie to była jej słabość.\n– Co ci się nie podoba w moich sandałkach?\nErik popatrzył na jej pomalowane różowym lakierem paznokcie, powoli przesunął wzrokiem wyżej, aż do brzegu spódnicy.\n– Jako facet jestem za, lecz jako ktoś, kto widział, jak balansujesz na tych szczudłach przez ostatnich kilka godzin, powiem tylko, że nie nadają się do noszenia przez długi czas.\nUdobruchał ją tym stwierdzeniem.\n– Jest w tym trochę racji – powiedziała z uśmiechem. – Jeśli zamierzasz częściej zaganiać mnie do pomocy, to może powinnam przynieść tu sobie tenisówki na zmianę.\n– Tenisówki? Masz coś takiego? – teatralnie zdumiała się Dana Sue.\n– Daj spokój. A niby w czym ćwiczę?\n– Rozumiem. Masz na myśli te, które zamówiłaś przez internet, oczywiście w kolorach dopasowanych do stroju na siłownię.\nErik nie krył rozbawienia.\n– Tenisówki z marketu ci nie odpowiadają?\nHelen skrzywiła się pogardliwie.\n– Takie ma każdy. – Spojrzała na przyjaciółkę. – Chodźmy. Nie będę dyskutować na te tematy z facetem w wytartych dżinsach i poplamionym T-shircie, który nie ma pojęcia o modzie, choć uważa, że jest niebywale seksowny.\n– Dla mnie najważniejsze jest to, jak sobie radzi z patelnią i garnkami.\nDana Sue puściła oko do swego zastępcy i pociągnęła Helen na salę, gdzie usiadły w dyskretnie odseparowanej loży.\nHelen z westchnieniem zrzuciła z nóg sandałki.\n– Tylko ani słowa Erikowi. Naprawdę nie da się w nich długo chodzić. Na tańce odpadają.\n– Za to wygląda się w nich rewelacyjnie – ze śmiechem podsumowała Dana Sue. – Nie pamiętam, kiedy ostatnio takie włożyłam. Na tych obcasach skręciłabym sobie kark.\n– Pożyczę ci je, jak będziesz chciała zbić Ronniego z nóg.\nDana Sue rozjaśniła się.\n– Nie muszę. Nie ma znaczenia, co włożę. Jest we mnie wpatrzony jak w obrazek. I postaram się, żeby tak zostało na najdłuższe lata. A nawet jeśli to zauroczenie minie, zrobię wszystko, by nasze małżeństwo przetrwało.\n– W życiu bym nie pomyślała, że powiem coś takiego po tym, jak znowu się zeszliście. Wiesz, zazdroszczę ci.\n– Więc czemu w ogóle się nie starasz? Kiedy ostatni raz byłaś na randce? Mam na myśli prawdziwą randkę, a nie dyskusję z koleżką po fachu.\n– Chronicznie brak mi czasu! Praca, wciąż nowe sprawy, ludzkie dramaty – gwałtownie broniła się Helen. – Poza tym klub, ćwiczenia na siłowni – zarzucała przyjaciółkę słowami. – Nie mam choćby pięciu minut luzu.\n– Tak mówisz? – Dana Sue popatrzyła na nią sceptycznie. – Właśnie spędziłaś ponad dwie godziny w mojej kuchni. Akurat starczyłaby na dobrą randkę.\nHelen wzruszyła ramionami.\n– To co innego. Mam frajdę. I jestem na luzie.\n– Tak? Przecież Erik przez cały czas dyryguje, co i jak masz robić. Dwóch kandydatów na kuchcików, którzy przyszli na próbę, od razu dało nogę.\n– Erik jest perfekcjonistą. Cenię takie podejście. Zresztą ty i on to co innego. Ja nie mam tyle do stracenia, pomagam z doskoku. Co mi grozi, jeśli coś zawalę?\n– Wtedy zabronię ci wstępu do kuchni, choć co zrobi Erik, to jego sprawa. A właśnie, przyszłaś dziś z jakiegoś powodu, czy może liczyłaś, że zaprzęgniemy cię do roboty?\n– Szczerze mówiąc, chciałam zamienić z tobą kilka słów.\n– Chodzi o Karen.\nDana Sue zrobiła wielkie oczy.\n– Chcesz porozmawiać ze mną o Karen? To dlatego Barb umówiła nas na jutro… Myślałam, że w sprawie klubu. – Podniosła rękę. – Poczekaj, Erik już niesie nam jedzenie. Skoro chodzi o Karen, to on również będzie zainteresowany. I powinien wziąć udział w jutrzejszym spotkaniu.\nErik postawił na stole pięknie ugarnirowane porcje ryby z owocowym sosem, dzikim ryżem i glazurowanymi marchewkami.\n– A moje ciasto? – z miejsca dopytała Helen.\n– Dostaniesz, jak oddasz pusty talerz – droczył się Erik, siadając obok niej. – Ciasto to nagroda.\n– Kto tak powiedział? – Naburmuszyła się.\n– Szef kuchni. No już, bierz się do jedzenia. – Gdy sięgnęli po widelce, Erik spytał: – O czym rozmawiałyście? Obie miałyście strasznie poważne miny.\n– O Karen – ponuro odparła Dana Sue. Wzięła do ust kolejny kęs. – Helen wywołała temat.\nErik badawczo spojrzał na Helen.\n– Co masz z nią wspólnego? – zapytał podejrzliwie.\n– Przyszła dziś do mnie. Obawia się, że straci pracę.\nDana Sue i Erik wymienili porozumiewawcze spojrzenia.\n– Widzę, że jest coś na rzeczy. Chodzi o jej absencję?\nDana Sue pokiwała głową.\n– Trudno mi zdecydować się na taki krok, ale nie mam wyjścia. Nie może być tak, że ona co i rusz dzwoni, że nie może przyjść do pracy. I tak się ledwie wyrabiamy, a na niej zupełnie nie można polegać.\n– Wiesz, dlaczego nie przychodzi?\n– Z powodu problemów z dziećmi – rzekł Erik.\n– Szczerze jej współczuję – powiedziała Dana Sue. – Jednak to jest praca, a przez Karen wszystko się sypie. Nie może tak być, że jej obowiązki spadają na mnie i na Erika. Muszę mieć osobę, na której mogę polegać. – Na jej twarzy odmalował się niepokój. – Chce mnie oskarżyć? Dlatego się do ciebie zwróciła?\n– Nie. – Helen odłożyła widelec. – Wie równie dobrze jak my wszyscy, że nie mogłabym jej reprezentować. Przyszłą do mnie po poradę, a to zupełnie inna sprawa. Uważam, że powinnyśmy się spotkać i poszukać wyjścia, które zadowoli obie strony.\n– Stawiasz Danę Sue w trudnej sytuacji – pośpieszył z odsieczą Erik. – Helen, mówiąc wprost, ona jest pod ścianą.\n– Wiem, ale Karen również. Nie mamy do czynienia z nieodpowiedzialną panienką, która bimba sobie na pracę. Poświęciliście dużo czasu, żeby ją przyuczyć. Niech przedstawi wam swoje racje. Może uda się coś wymyślić.\nErik nie wyglądał na przekonanego, lecz Dana Sue stwierdziła z namysłem:\n– Okej, spróbujmy.\n– Dzięki. – Helen spojrzała na Erika. – A ty na razie powstrzymaj się od ocen, dobrze?\n– Postaram się, ale mówiąc szczerze, jakoś tego nie widzę. Chcę być przy tej rozmowie. Nie rozumiem, dlaczego stanęłaś po stronie Karen, a nie twojej przyjaciółki.\n– Nie staję po niczyjej stronie – odparowała Helen. – Chodzi o negocjacje, znalezienie rozwiązania, w którym nie ma przegranych.\n– Co Danie Sue z tego przyjdzie?\n– Utrzyma świetną pracownicę. – Wciąż mówiła spokojnym głosem, choć podejście Erika bardzo ją wkurzyło. Zupełnie jakby był jedynym opiekunem Dany Sue. Po pierwsze nikogo takiego nie potrzebowała, bo świetnie dawała sobie radę sama, a po drugie zawsze stała przy niej, nim jeszcze Erik się pojawił. – Przecież wiesz, że Karen naprawdę jest dobra. Sam często to mówiłeś.\n– Co z tego, skoro nie raczy pojawiać się w pracy?\n– To już przesada! – Co za bezduszny facet, dodała w duchu Helen.\n– Przestańcie – mitygowała Dana Sue. – Erik, chodzi o spotkanie, to nie jest żadne poświęcenie z naszej strony. Helen ma rację. Karen, gdy już tu jest, świetnie się sprawdza.\n– Oby tylko twoja najlepsza kumpela nie przymusiła cię do czegoś, co zaszkodzi restauracji.\n– Nigdy nikogo do niczego nie przymusiłam. – Helen, choć głodna jak diabli, całkiem straciła apetyt.\n– Tak? – z przekąsem spytał Erik. – A czyj to był pomysł, by przegonić jej męża na cztery wiatry? Pięknie to posłużyło ich córce, prawda?\nDana Sue popatrzyła na niego z przyganą.\n– Erik, to dawne dzieje. Annie jest w dobrej formie, Ronnie i ja też.\n– Ale nie dzięki niej.\nHelen patrzyła na niego z niedowierzaniem. Dana Sue chciała coś powiedzieć, ale nie dopuściła jej do głosu.\n– Sama potrafię się bronić. – Popatrzyła na Erika. – Nie było cię wtedy w Serenity. Nie wiesz, co trzeba było zrobić.\n– To prawda. – Spojrzał na nią z napięciem. – Przyjechałem w chwili, gdy Annie wylądowała w szpitalu i wszystko nagle zaczęło się walić.\n– To nie była moja wina – stanowczo stwierdziła Helen.\n– Na pewno? Zapadła na anoreksję, bo poczuła się porzucona przez ojca. A może coś mi się pomyliło? – zadrwił gorzko. – Ty do tego doprowadziłaś!\n– To zbytnie uproszczenie – weszła mu w słowo Dana Sue, lecz nawet na nią nie spojrzeli.\nHelen przysunęła się jeszcze bliżej Erika.\n– Po prostu mówię, jak jest.\n– Idź do diabła! – Szturchnęła Danę Sue, by zrobiła jej przejście, i złapała spod stolika sandałki. – To do jutra. – Z kwaśną miną spojrzała na Erika. – Proponuję, żebyś darował sobie to spotkanie.\n– Nie ma mowy. Ktoś musi trzymać rękę na pulsie, żeby zwyciężył zdrowy rozsądek.\n– Masz na myśli siebie? Co ty na to, Dano Sue?\n– Nie wierzę własnym uszom. Co w was wstąpiło?\n– Tak działa na mnie ta przemądrzała pani adwokat.\n– A na mnie tak działają zadufani w sobie faceci, którym się wydaje, że pozjadali wszystkie rozumy. – Zagotowała się, widząc jego taksujące spojrzenie. – A nie zjedli nawet jednej szarej komórki.\n– Aha, czyli już nie chcesz ciasta, bo ja je upiekłem.\nTu ją miał. Przez cały wieczór cieszyła się na łasuchowanie, lecz duma… Och, jak ocalić honor i zarazem zadowolić żołądek?\n– Do pieczenia rozumu nie trzeba – rzekła gderliwie i chyłkiem posunęła do kuchni.\nPorwała z blatu ciasto, powąchała, rozkoszując się cudownym zapachem. W dzikim zapamiętaniu sięgnęła po widelec i nabrała porządną porcję. Jeszcze jeden kęs, Erik i tak się nie dowie. Z rozanieloną twarzą wyszła z ciastem na salę, ujrzała Erika… i z całej tej okropnej konfuzji rzuciła w niego jego kulinarnym dziełem.\nDana Sue zamarła na moment, a potem ryknęła śmiechem. Helen patrzyła, jak ciasto opada na podkoszulek Erika. Była tym tak zaabsorbowana, że nie spostrzegła błysku w jego oczach.\nNim zdążyła się cofnąć, Erik starł z twarzy resztki ciasta, pochwycił ją w ramiona i przywarł do jej ust.\nOd razu wiedziała, że nie zapomni tego pachnącego brzoskwiniami pocałunku. W dodatku to wszystko działo się na oczach zafascynowanej Dany Sue i kilku zapóźnionych gości. Jutro całe miasteczko będzie huczało od plotek. Helen Decatur, prawniczka wyciągająca ludzi z kłopotów, sama wpadła w niezłe tarapaty.\nNie miał pojęcia, co go opętało. Kiedy oderwał od niej usta, zażenowany spojrzał na Danę Sue i skrył się w kuchni. Musiał w samotności zastanowić się, co najlepszego zrobił. Dlaczego najpierw tak się jej czepiał, a potem skradł buziaka?\nHelen jest przemądrzała i zbyt pewna siebie, lecz jednocześnie to partnerka biznesowa i przyjaciółka jego szefowej. W dodatku wiele razy, gdy sytuacja zaczynała ich przerastać, zakasywała rękawy i pracowała w kuchni.\nNo właśnie, może na tym polega problem. Bo pozory mylą. Helen jest chłodna, opanowana, ubrana w szpanerskie ciuchy, ale to tylko zewnętrzna maska. W istocie jest osobą wrażliwą i otwartą na innych, zawsze gotową pośpieszyć z pomocą. W kuchni wykonywała polecenia bez słowa sprzeciwu, w dodatku perfekcyjnie. Jest też absolutnie uczciwa. Prawdę mówiąc, naprawdę ją polubił, mimo że potrafiła zajść mu za skórę. Prowokował ją, choć przecież doskonale wiedział, że zawsze trzymała stronę Dany Sue i nigdy jej nie zawiedzie.\nDroczył się z nią, tak bywa. Ale co mu strzeliło do głowy, żeby ją pocałować? Przeholował. Będzie musiał się za to pokajać.\nChoć oddała mu pocałunek, i to jak! Z takim żarem i pożądaniem, że aż go to poraziło. Z tego wszystkiego musiał uciec do kuchni. Ostatni raz tak zwiewał, gdy w trzeciej klasie Susie Mackinaw cmoknęła go w policzek na oczach rozbawionych kolegów.\nNalał sobie kawy i zaczął sprzątać kuchnię. Nie, to nie tak. Uciekał od kobiet od czasu, gdy jego żona zmarła przy porodzie. Jako ratownik medyczny zdawał sobie sprawę z zagrożenia, gdy zaczęła przedwcześnie rodzić i dostała krwotoku. Był z nią w karetce, kiedy na sygnale jechali do szpitala. Zdawało mu się, że to trwało wieczność. Nim znaleźli się na izbie przyjęć, wiedział, że już jest za późno. Samantha straciła mnóstwo krwi, słabła w oczach. Dziecko urodziło się zbyt wcześnie, by można je było uratować.\nCzuł się tak, jakby wyrwano mu serce. Stracił wiarę w sens tego, co dotąd robił. Skoro nie zdołał ocalić żony, to jak pomoże innym?\nWziął miesiąc zwolnienia i z rozpaczy pił na umór. Potem poszedł do szefa i złożył wymówienie. Gabe Sanchez próbował przemówić mu do rozumu, sugerował terapię, jednak Erik nieodwołalnie skreślił zawody związane z medycyną.\nBył wtedy w takim stanie, że niewiele brakowało, by stoczył się na samo dno. Bree, przyjaciółka zmarłej żony, podsunęła mu pomysł, by poszedł do szkoły gastronomicznej. Uznał to za bzdurę, lecz Bree, wspomagana przez męża, w końcu dopięła swego.\n– Nie znam nikogo, kto tak radzi sobie w kuchni jak ty – przekonywała. – W dodatku lubisz to. Chociaż spróbuj, przynajmniej oderwiesz się od bolesnych wspomnień. Może otworzysz restaurację albo firmę cateringową? A jeśli nie, to od czasu do czasu przyjdziesz do nas coś ugotować. Najważniejsze, żebyś zaczął myśleć o przyszłości. Samantha wcale by nie chciała, żebyś się tak zatracał w rozpaczy.\nMachnąłby na to ręką, gdyby kilka dni później Bree nie przyniosła mu formularza i nie przypilnowała, by go wypełnił. Potem zapakowała zgłoszenie, dołączyła czek i zaniosła na pocztę.\n– Potraktuj to jako prezent ode mnie i od Bena – powiedziała. – Gdy już dorobisz się swojej knajpki, będziesz zapraszać nas na rocznicowe kolacje.\nPo kilku tygodniach przyszło zawiadomienie, że został przyjęty. Erik szybko zorientował się, że właśnie tego było mu trzeba. Nim skończył studia, nie pojmował, jak mógł wiązać przyszłość z inną profesją.\nJego specjalnością były wypieki, natomiast Dana Sue szukała cukiernika. Początkowo miał wątpliwości, czy przenieść się z Atlanty do niewielkiej mieściny, lecz kiedy zobaczył Serenity i „Sullivan's”, zmienił zdanie. Miasteczko go oczarowało, ujrzał tu szansę na oderwanie się od przeszłości. Podobała mu się restauracja, zaimponowała mu Dana Sue, która postawiła sobie za cel ożywienie podupadłej Serenity.\nPrzez chwilę miał nadzieję, że kontakty z Daną Sue nabiorą bardziej osobistego charakteru, lecz szybko zrozumiał, że nadal kochała byłego męża.\nWrósł w nowe otoczenie. Dana Sue, jej córka, a nawet Karen stały się jego nową rodziną. Helen zapewne uważa go teraz za bezlitosnego drania, ale tylko starał się oszczędzić szefowej następnych stresów.\nHelen jest twarda, nie potrzebuje obrońców. Tym bardziej niepojęte, czemu tak znienacka ją pocałował. Zawsze uważał siebie za obrońcę uciśnionych, ale ona nie szukała pocieszenia.\nHm, może musiało dojść do tego pocałunku. To niesamowita kobieta, choć stanowczo zbyt skryta i pewna siebie. Przeciwieństwa czasami tak działają na siebie, że dochodzi do wybuchu. Ma to już za sobą, napięcie opadło. I duża szansa, że powtórki nie będzie.\nCieszył się, że znalazł racjonalne wytłumaczenie dla tego dziwnego zdarzenia, kiedy do kuchni weszła Dana Sue. Stanęła obok niego przy zlewozmywaku.\n– No i co z tym buziakiem? – zagaiła.\n– Ot, taki impuls – mruknął lekceważąco.\n– Ten impuls szykował się od jakiegoś czasu. Za każdym razem, gdy jesteście razem, coś czuje się w powietrzu.\n– Masz rację, takie swoiste napięcie.\n– Erotyczne, mówiąc dokładniej – sprecyzowała z błyskiem w oku. – Czemu dotąd nic nie robiłeś w tej sprawie?\n– Ja i Helen? – Erik przewrócił oczami. – Zwariowałaś?\n– Raczej nie. Jesteś niesamowitym facetem. Ona jest niesamowitą kobietą. Oboje zasługujecie na kogoś wyjątkowego.\n– Nie wiem, jak Helen, ale ja nie zamierzam się z nikim wiązać.\n– Nie tak dawno mówiłeś coś innego.\n– Aż wreszcie zrozumiałem, że nie mam u ciebie żadnych szans – odparł z uśmiechem.\n– Nie zwiedziesz mnie. Jeśli lubisz wyzwania, to Helen nadaje się jeszcze lepiej niż ja. Pomyśl, ile trzeba zachodu, żeby zmieniła zdanie.\n– A jeśli to zrobi? Powiem, że to była tylko zabawa?\n– Zgłupiałeś? Zakochasz się w niej po uszy i ożenisz się.\n– Jakoś tego nie widzę. Nie potrafię wyobrazić sobie jej szykownych łaszków wiszących w szafie obok moich dżinsów.\n– Po tym dzisiejszym buziaku ja to widzę. A mając w pamięci ten słodki obrazek, jak Helen stąd zwiała, ona chyba też.\n– Daj spokój z tymi babskimi intrygami. To twoja przyjaciółka, tym bardziej powinienem trzymać się od niej z daleka.\n– Dlaczego? Masz moje błogosławieństwo, więcej, zachęcam cię do tego.\n– A jeśli ktoś źle na tym wyjdzie? Zostanie ze złamanym sercem? Rozwali mu się życie? Czyją wtedy weźmiesz stronę?\n– Tak się nie stanie – odparła po namyśle.\n– Skąd to wiesz? Widzisz przyszłość?\n– Nie, ale wierzę w was. Między wami iskrzy. Coś takiego nie zdarza się często, uwierz mi. Nie zmarnuj tego.\n– Mam inne zdanie.\n– Cóż, zobaczymy. Może jednak zdołam cię namówić. Albo Helen. Najważniejsze, żeby jedno z was dało się przekonać.\n– Nie masz na to wpływu – zareplikował, choć w głębi duszy wiedział, że to tylko słowa. Musiał naprawdę mieć się na baczności.\nCholera. To jutrzejsze spotkanie. Znów znajdzie się obok Helen i Dany Sue, a wspomnienie tego pocałunku wciąż jest takie świeże.\nPrzez całe przedpołudnie Karen była zdenerwowana i spięta. Obawiała się, jak przebiegnie wyznaczone na drugą spotkanie z Helen. Erik też był nie w sosie, widziała to po jego minie i posępnych spojrzeniach, które rzucał w jej stronę. Bardzo możliwe, że od samego początku był przeciwko tej rozmowie. Dana Sue była uprzedzająco miła, jednak napięta atmosfera atakowała wszystkich i stawała się coraz trudniejsza do wytrzymania.\nJak na złość trafiła się wyjątkowo kapryśna klientka. Trzykrotnie odsyłała do kuchni potrawy. Erik i Dana Sue ciągnęli zapałki, które z nich pójdzie ją udobruchać. Wypadło na szefową. Na szczęście szampan i wymyślne desery na koszt firmy dla całego stolika przyniosły oczekiwany skutek i chimeryczna damulka wreszcie się uspokoiła. Za to Dana Sue miała popsuty humor, podobnie zresztą jak Erik.\nDokładnie o drugiej do restauracji weszła Helen. Miała na sobie elegancki kostium, modne ciemne okulary i szpanerskie pantofle, które pewnie kosztowały więcej niż Karen zarabiała nawet nie przez tydzień, ale cały miesiąc.\nOstentacyjnie ignorując Erika, uśmiechnęła się do Karen, a potem powiedziała do Dany Sue:\n– Gdzie siadamy? W twoim pokoiku będzie za ciasno, chyba że Erik odpuści sobie to spotkanie.\nW jej tonie zabrzmiała chłodna, zaczepna nuta, jakiej nigdy wcześniej Karen nie słyszała. Cóż, nie rokowało to najlepiej.\n– Nic z tego – uciął Erik.\n– Chodźmy na salę – z udaną swobodą rzekła Dana Sue. – Karen, chcesz coś do picia? A ty, Helen?\n– Ja dziękuję. – Karen była tak spięta, że nic nie zdołałaby przełknąć. Zaraz zdecyduje się jej przyszłość.\n– Ja też – powiedziała Helen.\n– No to zaczynajmy – z wymuszonym uśmiechem rzekła Dana Sue, kierując się na salę.\n– Mógłbym zamienić z Helen kilka słów? – ponuro zagadnął Erik.\nDana Sue wzięła Karen pod rękę i pociągnęła ją do wyjścia.\n– Macie minutę, a potem dołączcie do nas.\n– O co chodzi? – cicho spytała Karen.\n– Wieczorem trochę się posprzeczali. Może teraz się dogadają.\nLedwie skończyła te słowa, do sali weszła Helen. Miała chmurne spojrzenie.\nKaren z niepokojem zerknęła na szefową.\n– To chyba zły znak, co? – szepnęła.\n– Na to wygląda. – Dana Sue zmarszczyła czoło na widok idącego za Helen Erika. Miał minę jak chmura gradowa.\n– Zaczynajmy – zagaiła Helen, gdy zajęli miejsca. – Przypominam, że to tylko przyjacielska dyskusja. Spróbujmy znaleźć rozwiązanie, które dla wszystkich będzie korzystne. Karen zdaje sobie sprawę, że jej absencja powoduje poważne problemy w funkcjonowaniu restauracji. Karen, możesz wyjaśnić, dlaczego nie przychodziłaś i dlaczego dopiero teraz o tym chcesz rozmawiać?\nKaren z trudem przełknęła ślinę. Unikała patrzenia na naburmuszonego Erika. Wbijając wzrok w Danę Sue, łamiącym się głosem opowiedziała o kolejnych chorobach dzieci, odejściu opiekunki i problemach finansowych.\n– Nie chciałam o tym mówić, by nie obarczać was moimi kłopotami. Wiem, że nie możecie na mnie polegać i że takie zachowanie jest niedopuszczalne, ale obiecuję, że to się zmieni. Jak tylko znajdę opiekunkę, nie opuszczę ani jednego dnia, ani minuty.\nHelen uciszyła ją gestem.\n– Proszę cię, nie obiecuj czegoś, czego nie możesz zagwarantować. Jesteś sama, a wszystkiego nie da się przewidzieć. Powiem wam, jakie jest moje zdanie, zwłaszcza po tym, czego wczoraj sama byłam świadkiem. Otóż czy nie wydaje wam się, że nadszedł czas, by zatrudnić jeszcze jedną osobę, wyszkolić ją tak jak Karen? Wtedy w razie kolejnej sytuacji kryzysowej byłby ktoś na zastępstwo.\n– Z powodu problemów Karen Dana Sue ma zatrudnić więcej osób? Niby dlaczego? – zaoponował Erik.\n– Bo dodatkowa pomoc jest wam potrzebna – zareplikowała. – Karen zgodnie z grafikiem wczoraj miała wolne, a w kuchni był taki młyn, że ledwie się wyrabialiście. Gdybym nie przyszła…\n– Dalibyśmy sobie radę – przerwał jej Erik. – Zawsze tak jest.\n– Helen ma rację – weszła mu w słowo Dana Sue. – Ostatnio przychodzą tabuny klientów i bez dodatkowego personelu się nie obejdzie. Szukam pracowników, niektórzy już byli na próbę, ale na razie nikt się nie nadał. Pewnie powinnam bardziej się przyłożyć. Nie śpieszyłam się z obawy, że te tłumy gości wkrótce się zmniejszą. Zwykle tak bywa, że po entuzjastycznych recenzjach ludzie walą drzwiami i oknami, ale po jakimś czasie sytuacja wraca do normy. Jeśli zatrudnię dodatkowe osoby, lecz okaże się, że nie ma dla nich pracy, będę musiała je zwolnić, a tego wolałabym uniknąć.\n– Można zatrudnić kogoś do prac pomocniczych – rzekł Erik. – Ale Karen ma robić co innego. Jeśli znów nawali, to co wtedy?\n– Wtedy przyda się ktoś, kto będzie mógł ją zastąpić – powiedziała Helen. – Ktoś z odpowiednimi kwalifikacjami.\n– To oznacza zwiększenie kosztów – z naciskiem podsumował Erik. – Chyba zdajesz sobie z tego sprawę?\nKaren przeniosła wzrok z Erika na Helen. Intuicyjnie czuła, że między tą dwójką toczy się jakaś gra, która nie ma związku z jej sytuacją. To spotkanie nie przyniesie satysfakcjonującego rozwiązania, chyba że weźmie sprawy w swoje ręce. Miała pewien pomysł, lecz dotąd go nie ujawniała. Zrozumiała jednak, że nie ma nic do stracenia.\n– Mam propozycję – odezwała się cicho.\nPopatrzyli na nią ze zdumieniem, jakby zapomnieli o jej obecności.\n– Śmiało – zachęciła Helen.\n– Mam koleżankę z poprzedniej pracy. Tess musiała odejść, bo miała podobną sytuację jak ja. Sama wychowuje dzieci i często coś niespodziewanie jej wypadało. Dlatego została zwolniona. Zaczęła pracować w telemarketingu, ale nie cierpi tej pracy i chętnie wróciłaby do restauracji. A jest naprawdę świetna.\nErik sposępniał jeszcze bardziej.\n– Skoro zwolnili ją, bo jest niesolidna, to po co mielibyśmy brać ją sobie na głowę? To tylko mnożenie problemów.\n– Bo jest wymarzona na to stanowisko, wszystko potrafi – żarliwie powiedziała Karen. Nie mogła się poddać, musiała ich przekonać, by dali Tess szansę. – Jest bardzo szybka. Chętnie się uczy. Jest twórcza. Umie pracować pod presją stresu. Doskonale zna się na pracy w kuchni.\n– To nie zmienia istoty sprawy – napastliwie skontrował Erik.\n– Na litość boską, daj jej skończyć! – prychnęła Helen.\n– Och, najmocniej przepraszam, ale jakoś to do mnie nie przemawia – odparował, mierząc ją ostrym spojrzeniem.\nNagle Karen olśniło. Między nimi coś się zaczyna. Wprawdzie nie doszły jej żadne plotki, lecz napięcie między nimi było wręcz namacalne.\nStłumiła uśmiech, poruszyła ręką, by zwrócić na siebie uwagę. Dana Sue nie kryła rozbawienia.\n– Oto jaki mam pomysł – oznajmiła Karen. – Podzielimy się z Tess moim etatem.\nHelen zrobiła wielkie oczy, ale Dana Sue wydawała się zaintrygowana.\n– Jak to by wyglądało w praktyce? – zapytała. – Nie potrzebujecie pracy na pełen etat?\n– Owszem, ale restauracja jest otwarta siedem dni w tygodniu. I dłużej niż osiem godzin. Jedna z nas miałaby trzy, druga cztery dni w tygodniu. Można tak ułożyć grafik, byśmy pracowały na zakładkę. Na weekendy potrzeba dodatkowych osób. Tess i ja mogłybyśmy się umawiać, kiedy która pracuje. Tym sposobem któraś zawsze by była na miejscu. Mało prawdopodobne, byśmy jednocześnie znalazły się w sytuacji podbramkowej.\n– To mi się podoba! – zawołała Helen. – Co o tym myślicie?\nKaren wstrzymała oddech.\n– To by mogło wypalić – powoli rzekła Dana Sue. – Potrzebujemy dodatkowego wsparcia. Spotkam się z Tess, zobaczymy, co z tego wyniknie. W każdym razie to by rozwiązało wiele problemów. Erik, co ty na to?\nNadal miał mroczne spojrzenie, lecz skinął głową.\n– To jest wyjście, oczywiście pod warunkiem, że przynajmniej jedna z was zawsze będzie w pracy. – Po raz pierwszy popatrzył na Karen. – To mi się w tobie podoba. Szukasz niestandardowych rozwiązań i nie obawiasz się ryzyka.\n– Dzięki – odparła z pełnym ulgi uśmiechem. – Byłam zdesperowana, więc musiałam coś wymyślić. Zobaczycie, że Tess przypadnie wam do gustu. Jest pogodna, energiczna i bardzo lojalna. Na pewno bez problemu się dogadamy, więc nigdy nie zostaniecie bez pomocy.\n– No dobrze, niech się ze mną skontaktuje – rzekła Dana Sue. – Weźmiemy ją na próbę.\nHelen oparła się wygodniej. Miała zadowoloną minę.\n– To rozwiązanie odpowiada wszystkim stronom. Dobra robota, Karen. Dzięki, Dano Sue.\nUwadze Karen nie umknęło, że pani mecenas celowo pominęła Erika.\n– Na mnie już pora. – Helen podniosła się z miejsca. – Muszę wracać do kancelarii.\nErik poderwał się od stołu.\n– Odprowadzę cię – rzekł tonem nieznoszącym sprzeciwu. – Wracam za dziesięć minut – rzucił do Dany Sue.\n– Nie musisz się śpieszyć! – zawołała za nim.\nKiedy zniknęli, Karen popatrzyła na roześmianą Danę Sue.\n– Czy oni…? – zawiesiła głos.\n– Jeszcze nie, ale mam przeczucie, że to stanie się szybko.\n– No nie… Chyba muszę się napić mrożonej herbaty. Robi się gorąco. Aż zaschło mi w gardle.\nDana Sue wybuchnęła śmiechem.\n– Prawda? Chodź, ja też się napiję. Coś mi się widzi, że przez jakiś czas w kuchni będziemy same.\nŻałowała, że przyszła na piechotę. Gdyby przyjechała samochodem, wsiadłaby i zatrzasnęła drzwi tuż przed nosem Erika. Szedł obok niej, a przedłużające się milczenie działało jej na nerwy. W końcu miała dość.\n– Jeśli masz mi coś to powiedzenia, to słucham – wycedziła. – Jeśli nie, zostaw mnie samą.\n– Zastanawiam się, co powiedzieć.\n– Możesz powiedzieć: „przepraszam”. Albo „nie miałem racji”. Też pasuje.\n– W takim razie jedno i drugie.\nZatrzymała się i obróciła, by popatrzeć mu prosto w twarz.\n– To wszystko? Podsuwam ci propozycje, a ty je tylko potwierdzasz? Nawet nie raczysz powtórzyć?\n– Ty jesteś dobra w gadaniu. Powiedziałaś to, co chciałaś usłyszeć. Tak to sobie wykoncypowałem.\n– No nie! A chociaż wiesz, za co przepraszasz?\n– Za ten pocałunek? – zapytał bez przekonania.\nRozbroił ją. Gdzie się podziała jego pewność siebie?\n– Od tego możesz zacząć.\n– A jest jeszcze coś? – Mówił z powagą, lecz w jego głosie pojawiła się lżejsza nuta.\n– Tak. Wobec Karen zachowałeś się jak ostatni arogant.\n– Zaraz, zaraz! Działałem w interesie restauracji. Tobie też powinno na tym zależeć, bo przyjaźnisz się z Daną Sue.\n– Oczywiście, że mi zależy! Nie uważasz, że rozwiązanie, do którego doszliśmy, jest optymalne dla wszystkich?\n– Być może, jednak Karen sama przyznała, że jej znajoma została zwolniona, bo okazała się niesolidna. Dla mnie to nie jest dobra rekomendacja, niezależnie od jej umiejętności zawodowych.\n– Uparty jak osioł – mruknęła do siebie.\n– I dobrze. – Przyjrzała mu się badawczo. – Wydawało mi się, że lubisz Karen.\n– Lubię wiele osób, ale to nie znaczy, że chciałbym z nimi pracować.\nHelen uśmiechnęła się pod nosem. Ruszyła przed siebie.\n– Czy to znaczy, że nie masz nic przeciwko pracy z ludźmi, za którymi nie przepadasz?\n– Jeśli dobrze sobie radzą, czemu nie. – Zmrużył oczy. – Do czego zmierzasz?\n– Mam wrażenie, że niespecjalnie mnie lubisz?\n– Po prostu mnie irytujesz.\n– A wczoraj wieczorem? – droczyła się.\n– Wtedy też.\n– Mimo to świetnie się nam razem pracowało. Interesujące.\n– Co w tym takiego ciekawego?\n– Twój sposób myślenia. Mogę jeszcze o coś zapytać?\n– Przesłuchania to twoja mocna strona.\n– Jak miał się do tego ten buziak?\nZaskoczyła go. Poczuł, że oblewa się rumieńcem.\n– Już za to przeprosiłem…\n– Wiem, ale jak to się stało? Dlaczego? Czy tak działa na ciebie gorąca dyskusja? A może to nagła żądza czy pragnienie odwetu za rzucenie w ciebie ciastem?\n– Sam chciałbym to wiedzieć.\n– Zastanów się nad tym. – Popatrzyła na niego. – Chciałabym to wiedzieć, by na przyszłość uniknąć podobnych sytuacji.\n– Ja też. – Przyjrzał się jej. – Ciebie to też wciągnęło.\n– Mogę udowodnić, że kłamiesz.\nProwokował ją, wytrącał z równowagi. A jednocześnie w tym całym swym zmieszaniu był taki słodki. Postanowiła odwrócić sytuację i cmoknęła go w policzek. Miała nadzieję, że jeszcze bardziej zbije go z tropu.\n– Daj znać, gdy dojdziesz do jakichś wniosków. Już minęliśmy kancelarię, muszę wracać. Do zobaczenia.\n– Poczekaj! – zawołał za nią. – A ty mnie nie przeprosisz?\n– Rzuciłaś we mnie ciastem.\n– Zasłużyłeś sobie na to.\n– Tak jak i ty zasłużyłaś na ten pocałunek. Chyba powinienem wycofać przeprosiny. W końcu może dojść do powtórki.\nZmierzyła go ostrym spojrzeniem.\n– Wybij to sobie z głowy.\nW jego oczach dostrzegła niebezpieczny błysk. Gdy Erik postąpił ku niej, pośpiesznie się cofnęła, zahaczając obcasem o dziurę w chodniku.\n– Dobrze, niech ci będzie, przepraszam za to cholerne ciasto – powiedziała szybko. – Na mnie naprawdę już pora.\nOdwróciła się i na tyle szybko, na ile pozwalały jej niebotyczne obcasy, ruszyła przed siebie. Pewnie nie wyglądało to zbyt ciekawe, jeśli Erik odprowadzał ją wzrokiem, ale nie zależało jej na zrobieniu na nim wrażenia.\n– Kobiety! – mruknął do siebie, patrząc, jak chwiejnym krokiem wpadła na schodki do kancelarii.\nNie wszystkie kobiety, ta jedna. To Helen doprowadzała go do białej gorączki. Musi jej unikać, po prostu. Może przekona Danę Sue, by nie wpuszczała jej do kuchni. Chociaż to z góry przegrana sprawa, skoro szefowa już zaczęła bawić się w swatkę. Jeśli się zastanowić, to bardzo prawdopodobne, że dzieje się tak już od dobrych kilku miesięcy, choć dopiero teraz się zorientował. Już wtedy zaczęła angażować Helen do pomocy w kuchni. Spóźnione protesty to woda na młyn Dany Sue. Lepiej trzymać język za zębami.\nWrócił do restauracji. Dana Sue i Karen nie patrzyły na niego, lecz z doświadczenia wiedział, że szefowa długo nie wytrzyma. Nigdy nie była w stanie poskromić ciekawości i tak długo wierciła człowiekowi dziurę w brzuchu, aż wszystko wyśpiewał. Pod tym względem niewiele ustępowała swej przyjaciółce.\nZajął się puddingiem. W piątkowe wieczory to był deser firmowy i goście bardzo się go domagali. Wyłożył blaszki mieszaniną bułki i jabłek, zalał je masą i wstawił do piekarnika. Po upieczeniu poda go na ciepło z sosem toffi, bitą śmietaną lub lodami cynamonowymi, jak sobie kto zażyczy.\nOdchodząc od piekarnika, zobaczył utkwione w siebie oczy Dany Sue, ale nim zdążyła zarzucić go pytaniami, do kuchni wszedł Ronnie. Należy mu się piwo za to wyczucie, uznał w duchu Erik.\n– Cześć wszystkim! – Ronnie pochwycił żonę w ramiona. – Jak leci?\nDana Sue znacząco popatrzyła na Erika.\n– Właśnie miałam zaproponować chwilę oddechu przed wieczornym szczytem.\n– Ja jestem zajęty – z miejsca odparł Erik, wyciągając składniki na ciasteczka. Zrobi je zawczasu i zamrozi.\n– A co masz w planie? – sceptycznie spytała Dana Sue.\n– Będę piec ciastka na przyszły tydzień.\nRozjaśniła się w uśmiechu.\n– Coś mi to wygląda na zwykły wykręt. – Wzięła go pod ramię. – Zróbmy sobie przerwę. Przyniesiesz mrożonej herbaty? – spytała męża.\nRonnie współczująco popatrzył na Erika.\n– Wybacz, stary, ale ona tu rządzi.\n– W domu też?\n– To zależy. Powiedzmy, że panuje względna równowaga. Na nieszczęście dla ciebie jesteśmy w jej restauracji, a tu nie mam nic do powiedzenia.\n– Pantoflarz – mruknął ze złością. – Mężczyźni powinni trzymać sztamę.\n– Zwykle tak – przystał Ronnie – tyle że zaciekawiło mnie, dlaczego tak panicznie starasz się uniknąć zwykłej towarzyskiej rozmowy.\n– Skończyliście? – zniecierpliwiła się Dana Sue. – Bo nie zostanie nam czasu na pogawędkę.\n– I bardzo dobrze – sarknął Erik.\nKaren zachichotała i zaraz zasłoniła twarz papierowym ręcznikiem.\n– Ty zdrajco – pieklił się. – No dobrze, miejmy za sobą to przesłuchanie.\n– Przesłuchanie? – Dana Sue spojrzała na niego z urazą. – Po prostu chcę usłyszeć, co tam u ciebie.\nErik uśmiechnął się mimowolnie.\n– Nie zalewaj.\n– Wyszedłeś na pół godziny, a przez ten czas wiele może się zdarzyć. – Poklepała miejsce obok siebie. – Siadaj.\n– Przytulaj do siebie mężulka. – Przysiadł na drugim końcu ławy, jak najdalej od Dany Sue.\nWyraźnie ją to rozbawiło.\n– Jak poszła pogawędka z Helen? Daliście sobie buziaka na zgodę? – zapytała, gdy jej mąż usiadł obok niej.\n– Ty i Helen? – Ronnie uniósł brwi. – Czegoś takiego nigdy bym sobie nie wyobraził.\n– Cicho – usadziła go Dana Sue.\n– To tylko fantazje twojej żony.\n– Nie wymyśliłam sobie tego waszego pocałunku – odparowała. – Było w nim tyle żaru, że stal by się rozgrzała do czerwoności.\n– Znasz się na stali? – spytał Erik.\n– Dobra, dobra. Mówię, jak było. A teraz odpowiadaj. Poszedłeś ją odprowadzić. Był buziak na zgodę?\n– Trochę pogadaliśmy z Helen i na tym koniec. Mogę już iść? Bo pudding spali się na węgiel.\n– Spokojnie, jeszcze z dziesięć minut powinien siedzieć w piecu. Chcę poznać szczegóły.\n– W takim razie zadzwoń do Helen. – Wstał. – Za godzinę otwieramy, a ja mam jeszcze sporo do zrobienia. – Odszedł, nie oglądając się za siebie.\n– Nie licz, że zapomnę! – zawołała za nim.\nWiedział, że to nie są słowa rzucone na wiatr. Dana Sue, jak większość kobiet, miała dobrą pamięć, a jeśli wytknęła sobie jakiś cel, parła do niego jak czołg. Teraz zawzięła się, żeby połączyć go z Helen. Wiedział, że czeka go ciężka przeprawa.\nOd tamtego zakończonego buziakiem wieczoru minęło już kilka dni, lecz Helen nie mogła o nim zapomnieć. Pamiętała też, jak następnego dnia Dana Sue zerkała na nią i Erika. Znała te spojrzenia. Przyjaciółka podejrzewała, że między nimi coś się zaczyna, a w każdym razie miała taką nadzieję. Tak czy inaczej, Helen wolała zejść jej z drogi, by uniknąć niewygodnych pytań.\nNiestety dłużej już nie mogła się wymigiwać. Powinna pojawić się w klubie, zwłaszcza że sama nalegała na regularne spotkania wspólniczek. Jeśli teraz się nie pokaże, tylko potwierdzi podejrzenia Dany Sue.\nZresztą ostatnio widywały się coraz rzadziej i brakowało jej pogaduszek z przyjaciółkami. Maddie była pochłonięta mężem i maleńkim dzieckiem, Dana Sue miała na głowie restaurację, a wolny czas poświęcała na pielęgnowanie odnowionego związku z Ronniem. Nic dziwnego, że Helen coraz częściej czuła się odstawiona na boczny tor, choć przyjaciółki byłyby szczerze zdumione, gdyby coś takiego usłyszały.\nMiała złe przeczucia, ale wzięła się w garść. Przeszła przez siłownię, machając do trenera Elliotta Cruza i znajomych pań ćwiczących na rowerach treningowych.\nZajrzała do spa wypełnionego lawendowym aromatem. Jeanette robiła rozanielonej klientce masaż twarzy. Helen zaciągnęła się zapachem. Już dawno chciała zafundować sobie odprężający masaż, lecz tygodnie mijały, a ona wciąż nie miała czasu.\n– Wszystko gra? – zapytała kosmetyczkę. Podkupiły ją z luksusowego salonu w Charlestonie. Króciutkie czarne włosy i ogromne ciemne oczy przydawały Jeanette egzotycznego uroku. Wiele klientek było przekonanych, że pochodziła z Europy, jednak śpiewne, południowe brzmienie głosu od razu rozwiewało wątpliwości.\n– Jak najbardziej – odparła Jeanette. – Przypomnij Maddie, by powiedziała wam o moim nowym pomyśle.\nJeanette tryskała energią, była też bardzo kreatywna. Szybko zdobyła grono stałych klientek, a dochody z zabiegów kosmetycznych stanowiły pokaźną część zysku. Klub kwitł, bo zaproponowane usługi wypełniły niszę rynkową.\nZatrudniły jeszcze jedną kosmetyczkę, a Jeanette znacznie rozszerzyła ofertę. Mieszkanki Serenity, nawet te, które nigdy nie korzystały z takich przybytków, traktując zabiegi upiększające jako fanaberie, teraz coraz częściej pozwalały sobie na odrobinę luksusu i polecały spa znajomym. Akcje promocyjne również przyciągały nowe klientki. Oby tylko tak dalej!\nNie mogła już dłużej się ociągać. Wyszła na patio i od razu spostrzegła Maddie. Przyjaciółka usadowiła się w cieniu. Miała przymknięte oczy, pewnie drzemała. Helen zatrzymała się niezdecydowana.\nDopiero niedawno Maddie wyznała przyjaciółkom, że znowu jest w ciąży. Mieli już z Calem jedno dziecko i nie planowali następnego, ale skoro los tak chciał… Poprzednią ciążę Maddie zniosła wyjątkowo dobrze, jednak na wszelki wypadek wolała milczeć, póki nie minie pierwszy trymestr.\nWieść o tym, że przyjaciółka będzie miała kolejne dziecko, poruszyła Helen. Dla Maddie to żaden problem, natomiast ona wciąż się miotała i nie potrafiła podjąć decyzji. Już poprzednia ciąża przyjaciółki obudziła w niej nieznane wcześniej tęsknoty, a kiedy na świecie pojawiła się maleńka córeczka Maddie, Helen bardzo zapragnęła mieć dziecko. Biorąc Jessicę Lynn w ramiona i wdychając słodki zapach niemowlęcia, marzyła o własnym. To pragnienie było tak dojmujące i rozpaczliwe, że aż nie mogła tego pojąć. Do tej pory była zadowolona ze swej niezależności i życia w pojedynkę. Rola ciotki dzieci przyjaciółek absolutnie jej wystarczała.


8 pokoje, dom na sprzedaż - Gdynia, Chylonia - 59587937 • www.otodom.pl\nTen dom na sprzedaż (ID w Otodom 59587937) wydaje mi się interesujący. Chętnie poznam więcej szczegółów przed umówieniem wizyty. Pozdrawiam.\nNa sprzedaż dom mieszkalny jednorodzinny w zabudowie bliźniaczej.\nDom mieszkalny 2 kondygnacyjny: parter i piętro o powierzchni 115m2.\nNiepodpiwniczony, rzut domu w kształcie litery C dom pokryty asymetrycznym dachem dwuspadowym.\nBudynek wybudowany w okresie przedwojenny jako parterowym z niewielkim poddaszem w latach 80-tych podwyższono nieznacznie poddasze i włączono w funkcję mieszkalną budynku gospodarczego. Działka 130m2 ogrodzona.\nParter 68,5 m2 : 9 pomieszczeń użytkowych: przedsionek, kuchnia, łazienka z wc oraz 5 pokoi\nPoddasze 48,2m2 : 4 pomieszczenia użytkowe, schody na poddasze + 3pomieszczenia , całość do wykończenia brak tynków wewnętrznych oraz posadzek. Ogrzewanie z pieca gazowego, kanaliza miejska, w większości okna PCV, dach blacho-dachówka..\nW części domu zamieszkana stan techniczny dobry , druga część w podwórku do remontu natomiast może stanowić odrębne mieszkanie , posiada samodzielne wejście, poddasze do wykończenia. Dom położony w rejonie domków jednorodzinnych, blisko SKM -2 minuty pieszo, niedaleko ul. Hutnicza, ryneczek Gdynia Chylonia oraz cała infrastruktura, sklepy, biedronka, przystanki autobusowe.\nMożliwość rozliczenia w mieszkaniu 2-3 pokojowym na terenie trójmiasta i Rumi lub Redy.\nNr oferty w Otodom: 59587937\nNr oferty w biurze nieruchomości: DB09411


Polska Fundacja Badań nad Zarządzaniem tworzy z jednej strony forum wymiany informacji i najlepszych praktyk, z drugiej – prowadzi badania z szeroko rozumianego zakresu teorii i praktyki zarządzania, ze szczególnym uwzględnieniem psychologii organizacji. Z tego względu pracownicy Fundacji publikują zarówno w czasopismach naukowych, jak i dla szerokich kręgów odbiorców, głównie w prasie branżowej.\nProwadzone w Fundacji badania ogniskują się między innymi wokół przywództwa oraz kategorii problemowych, takich jak: efektywność, innowacyjność, jakość zarządzania czy etyka w funkcjonowaniu organizacji. Fundacja realizuje swoje projekty zarówno we współpracy z partnerami polskimi, jak i zagranicznymi (m.in. Center for Creative Leadership z USA, International Institute of Business z Ukrainy czy globalne organizacje: Noble Manhattan Coaching i International Institute of Coaching & Mentoring).\nFundacja prowadzi również działalność edukacyjną, zmierzającą do poprawy jakości zarządzania, a współfinansowaną ze środków unijnych. Placówką kształcenia ustawicznego Polskiej Fundacji Badań nad Zarządzaniem jest IBD Business School, wpisana do ewidencji szkół i placówek niepublicznych prowadzonej przez Miasto Stołeczne Warszawa (Zaświadczenie nr 12, wydane przez Biuro Edukacji Urzędu m.st. Warszawy).


szara, brzydka cera z przebarwieniami - Wizaz.pl\nszara, brzydka cera z przebarwieniami\n2012-12-25, 13:41 #1\nZwracam się do Was, gdyż już nie mogę na siebie patrzeć, a dokładniej na swoją cerę...\nMam dość jasną karnację, zimą skóra jest dość problemowa. Co jakiś czas wyskakuje mi jakieś małe paskudztwo, czego efektem są różowe plamki i punkty na twarzy.\nMarzy mi się gładka, jasne i promienna cera. Co tu zrobić? Podkład nigdy nie chce pożadnie pokryć tych przebarwień.\nCo do dbania o cerę, do zmywania makijażu i codziennego oczyszczania używam płynu miceralnego, na dzień, stosuję tonik i krem ziaji (antybakteryjny, prrzeciw pryszczom), na noc zamiast kremu antybakteryjnego, używam witaminowego, tłustego, również z ziaji.\nCo jeszcze mogę zrobić? Może zmienić coś w mojej diecie, by poprawić wygląd skóry?\n2012-12-25, 14:35 #2\nDot.: szara, brzydka cera z przebarwieniami\na jesteś pewna że to są przebarwienia a nie problemy cery naczynkowej ?\n2012-12-25, 14:41 #3\nPo czym dokładnie zaczęłaś obserwować, że Twoja cera się zmienia? Pytam bo ja mam problem z przebarwieniami i są mocniejsze albo w ogóle zaczynają wychodzić przy słońcu.\n2012-12-25, 15:26 #4\nMoże spróbuj peelingów. Enzymatyczny z Ziaji jest całkiem fajny. Natomiast jeśli chodzi o wypryski (po których mogą zostać przebarwienia), to może właśnie kremy tej firmy im "pomagają". Często w składzie mają parafinę. Nie wiem jak u ciebie, ale ja muszę unikać parafiny na niektórych partaich twarzy. Oczywiście przyczyną może być jakikolwiek inny składnik, chociaż prafina należy do skutecznych zapychaczy.\nKremy z filtrem to też dobry pomysł, ale nie przyniosą szybkich efektów. Dopiero po dłuższym stosowaniu zapobiegną powstawaniu nowych przebarwień pod warunkiem, że powstawały one pod wpływem promieniowania UV.\n2012-12-25, 17:54 #5\nJeżeli chodzi o pozbycie się przebarwień to warto spróbować enzymatycznego peelingu z 12% kwasem glikolowym. http://wizaz.pl/kosmetyki/produkt,37...-a-12-aha.html Obowiązkowo należy stosować jednak filtry minimum 50+ przez cały rok, nie tylko latem. Jest to dość kontrowersyjny kosmetyk, na jednych działa świetnie (usuwając przebarwienia), na innych wcale. Jestem jeszcze w fazie testowania go, ale zaczynam się obawiać, że będę należec do tej drugiej grupy. Nie zauważyłam, aby rozjaśniał plamki, wygładził skórę twarzy, ale taki efekt osiągnęłabym zwyczajnym peelingiem mechanicznym. A dodatkowo chyba mnie zapycha. Piszę chyba, bo odkąd go używam, pojawiło mi się na twarzy kilka podskórnych grudek, dość dużych i bolesnych. Nie wiem czy to wina Glyco, ponieważ takie krostki pojawiały się u mnie zawsze, choc nie z taką częstotliwością jak teraz. Będę obserwować. Nie mniej, krem ma wiele zwolenniczek, które twierdzą, że czyni cuda. Spróbuj, może akurat Tobie będzie odpowiadał.\nCzas edycji: 2012-12-26 o 20:00\n2012-12-25, 22:09 #6\nMam 18 lat, wszystko związane jest z drobnymi wypryskami, którym toważyszą ogromne, czerwone place, które nie chcą znikać z mojej twarzy. W obliczu bardzo jasnej karnacji, niemiłosiernie rzucają się w oczy. Dodatkowo ta szarość...\n2012-12-28, 22:01 #7\njasna cera i kilkanaście czerwonych plam na policzkach- znam to . W dodatku mam tłustą cerę, jest ziemista, bez energii... hmm. stosowałam wiele leków i nic. Chyba to wina złej diety\nWyślij prywatną wiadomość do zwyklyprzypadek\nZnajdź więcej postów zwyklyprzypadek\n2013-01-02, 20:56 #8\nRadziłabym przejść się z tym do dermatologa.\n2013-04-06, 23:30 #9\nJa jak miałam problemy z cera i wypryskami to stosowałam sudokrem, który ładnie mi je wysuszał. Teraz nie mam już z nimi problemu, ale zauważyłam, że od dymu tytoniowego (moi rodzice dużo palą), klimy w pracy suchego powietrza w domu (na full mam odkręcone kaloryfery) skóra zrobiła się taka matowa, szara. Do tego jeszcze mam zmarszczki pod oczami. Źle to wygląda. Poczytałam trochę i zaczęłam używać kremu z kwasem hialuronowym, piję dużo wody i zaczęłam pomagać organizmowi się nawilżyć łykając relastan. Po dwóch miechach widzę poprawę. Twarz mam promienna, wygładzoną i taką naciągniętą. Lepiej zdecydowanie się czuję i czekam na wiosnę Powodzonka!\nZnajdź więcej postów nieufna Mika


Klaudia Tworo: Podłogi z żywicy | Dekorian Home\nKlaudia Tworo: Podłogi z żywicy\nProjektant wnętrz i inwestor stoją dziś w obliczu zupełnie nowych możliwości. Wszystko dzięki podłogom żywicznym. Posadzki żywiczne, do niedawna kojarzone były wyłącznie z wnętrzami przemysłowymi. Aktualnie można je coraz częściej spotkać w domach i to nie tylko w garażu czy w kotłowni, ale także w salonie czy kuchni.\nIch niewątpliwym atutem jest długa żywotność. Dzieje się tak za sprawą wyjątkowej twardości materiału oraz wytrzymałości na uszkodzenia mechaniczne. Bez spoinowa technika wykonania pozwala uzyskać dużą gładką powierzchnię bez żadnych widocznych łączeń. Dodatkową zaletą posadzki żywicznej jest jej odporność na promieniowanie UV, a co za tym idzie, nie wyblaknie z czasem i nie zżółknie. Natomiast dzięki jej naturalnym właściwościom antyelektrostatycznym, kurz oraz inne zanieczyszczenia nie są przyciągane, a więc ten rodzaj wykończenia jest przyjazny alergikom. Co ważne, można je z powodzeniem stosować także na ogrzewaniu podłogowym\nDecydując się na taką podłogę, stajemy przed wyborem rodzaju posadzki żywicznej, a także samej żywicy. W przypadku żywicy na rynku dostępne są dwa rodzaje: żywica poliuretanowa oraz epoksydowa. Obydwa rodzaje żywic charakteryzuje nierozpuszczalność i nietopliwość, a także bardzo dobra przyczepność do prawie wszystkich materiałów. Z tą różnicą, iż żywice poliuretanowe odznaczają się dużą odpornością na czynniki chemiczne oraz atmosferyczne. Sam rodzaj posadzki żywicznej zależy od tego gdzie chcemy ją zastosować. W przypadku kuchni czy korytarza lepiej sprawdzą się posadzki grubowarstwowe czy grubowarstwowe kwarcowe 2-4 mm, które przeznaczone są do pomieszczeń narażonych na duży ruch pieszych. Podłogi cienkowarstwowe 0,5 mm nie są tak odporne na intensywną eksploatację, jednak ich zaletą jest możliwość wykonania wylewki samemu.\nŻywice można barwić, w związku z czym do dyspozycji mamy szeroką gamę kolorów. Posadzkę można wykończyć w macie, półmacie lub połysku. Należy jednak pamiętać, że ten ostatni rodzaj wykończenia wymaga częstej pielęgnacji i jest dużo bardziej podatny na ewentualne zarysowania. Warto nadmienić, że posadzki żywiczne można łączyć także z innymi rodzajami pokryć podłogowych. Oznacza to zatem, że możemy zalać betonową wylewkę, warstwą posadzki żywicznej, aby uzyskać ciekawy efekt betonowej podłogi. Najnowsze technologie pozwalają także na umieszczenie pod warstwą zabezpieczającą dowolnej grafiki. Od niedawna prawdziwym hitem na rynku wnętrzarskim są posadzki żywiczne imitujące wylewany beton. Takie rozwiązanie idealnie nadaje się do wnętrz, w których chcemy uzyskać industrialny look.\nJak zatem dobrać posadzkę żywiczną do wnętrza? Wszystko zależy od tego jaki charakter i styl ma wnętrze. Jeśli zależy nam na zyskaniu przestrzeni i prostej formy w wnętrzu, zdecydowanie najlepiej sprawdzi się gładka żywica. Kiedy jednak zależy nam na wyostrzeniu we wnętrzu nowoczesnego, a zarazem mocno designerskiego stylu warto pokusić się o posadzkę żywiczną ze strukturą. Będzie nie tylko ciekawym akcentem, ale nada wnętrzu charakteru.\nWylewki żywicze dają szeroki wachlarz możliwości. Można je stosować, niemal we wszystkich pomieszczeniach, a nawet pokrywać nimi schody i powierzchnie pionowe. W zależności od konieczności, można wybrać taki ich rodzaj, by jak najlepiej spełniały swoją funkcje.\nWięcej informacji na: www.klaudiatworo.com


Odpowiedzą za kradzież kosmetyków - Aktualności - KPP w Pruszkowie\nPruszkowscy policjanci zatrzymali dwie osoby, które w jednej z miejscowych drogerii ukradły kosmetyki o łącznej wartości ponad 2000 zł. Ich łupem padły między innymi perfumy oraz kremy. Odpowiedzą za kradzież, za co grozi kara do 5 lat pozbawienia wolności.\nKosmetyki zabezpieczone przez policjanów\nWe wtorek przed godziną 19.00 dyżurny pruszkowskiej komendy otrzymał informację, o ujętych na kradzieży 37-letniej kobiecie i 40-letnim mężczyźnie. Policjanci na miejscu ustalili, że kobieta wkładała do torby pudełka z perfumami oraz kremy, a towarzyszący jej mężczyzna wskazywał jej co ma ukraść. Dalsze ustalenia mundurowych wykazały, że ta para dokonywała wcześniejszych kradzieży.\nPolicjanci zatrzymali kobietę i mężczyznę i przewieźli na komendę. Podczas sprawdzenia w policyjnej bazie okazało sie, że 40-latek jest poszukiwany przez prokuraturę w Pruszkowie celem ustalenia miejsca pobytu.\nZatrzymana kobieta miała w torebce różne kosmetyki, których pochodzenia nie potrafiła wyjaśnić. Zostały one zabezpieczone przez policjantów.\nWczoraj dochodzeniowcy z Pruszkowa przedstawili parze zarzuty kradzieży mienia.


MSWiA o sytuacji pogodowej: wszystko pod kontrolą - Silesion.pl\nCzytasz: MSWiA o sytuacji pogodowej: wszystko pod kontrolą\nStrona główna News MSWiA o sytuacji pogodowej: wszystko pod kontrolą\nMSWiA o sytuacji pogodowej: wszystko pod kontrolą\nSzef MSWiA Mariusz Błaszczak zapowiedział, że w piątek odbierze meldunki służb na temat stanu przygotowań do ewentualnej akcji w związku z pogodą.\nZapewnił jednocześnie, że sytuacja jest pod kontrolą.\nBłaszczak powiedział w radiowej Trójce, że w piątek odbędzie się odprawa z Komendantem Głównym PSP, komendantami wojewódzkimi PSP z czterech województw i wojewodami. Chodzi o woj. śląskie, dolnośląskie, małopolskie i opolskie.\n- Odbiorę meldunki służb na temat stanu przygotowań do ewentualnej akcji ratunkowej. Służby są przygotowane do tego, by nieść pomoc mieszkańcom. Są przekroczone stany wód, szczególnie w województwie śląskim, ale sytuacja jest pod kontrola - podkreślił Błaszczak.\nIMiGW wydało ostrzeżenia hydrologiczne dla pięciu województw w Polsce. Według ostatnich danych Instytutu deszcz pada w całym kraju.\nW czwartek pogotowie przeciwpowodziowe ogłosił starosta częstochowski na terenie 5 gmin: Kamienica Polska, Poczesna, Mstów, Kłomnice i Kruszyna z powodu wysokiego stanu wody Warty. Śląskie rzeki przekroczyły w wielu miejscach stany ostrzegawcze, w jednym – alarmowy. Pogotowie przeciwpowodziowe ogłosił również prezydent Oświęcimia.\n"Nie ma pozwolenia na nadużycia w policji"\nJest reakcja MSWiA po próbie samobójczej policjantów w Zabrzu.\nAż trudno uwierzyć, że rząd, który z taką zaciekłością chce usunąć z przestrzeni publicznej wszelkie skojarzenia z komunizmem wystawia taką propozycję!\n"Polska to oaza bezpieczeństwa"\nPremier Szydło podziękowała w Bielsku-Białej wszystkim , którzy pełniąc dyżur i służbę dbają o bezpieczeństwo Polaków.\nSzef MON z wizytą u komandosów


Wywiad z autorem Zbigniewem Zborowskim – Readingspace\nWywiad z autorem Zbigniewem Zborowskim\n28 lutego 2016 w AKTUALNOŚCI // komentarze: 0\nPatrząc na pana życiorys, można by pomyśleć, że jest pan człowiekiem czynu i przygody. Studia w łódzkiej Filmówce, flirt z dziennikarstwem i reportażem, penetracja azjatyckiego interioru, wolontariat w odległych zakątkach świata, nurkowanie… Czy łatwo było zamienić intensywność takiego życia na ciszę, spokój i skupienie, których wymaga praca nad książką? Skąd w ogóle taki pomysł?\nNie uważam się za człowieka czynu, ale raczej za kogoś mocno niezdecydowanego. Szybko się nudzę, niestety. To moja wada. Studium scenariuszowego w Łodzi nie ukończyłem, reportaże przestałem pisać, a najgłębsza woda, w jakiej ostatnio nurkuję, to wanna. Ale cóż, dobrze mi z tym. Dzięki takiemu podejściu życie wciąż przynosi mi coś nowego. Może jutro zapiszę się wreszcie na kurs pilotażu? A może kupię telewizor i wyhoduję sobie piwny brzuszek? Lub złapię się za coś jeszcze zupełnie innego? Droga jest wciąż otwarta, możliwości wiele. I tylko czasu coraz mniej 😉\nSkąd czerpie pan inspiracje do swoich książek? Czy uważa pan, że pana powieści się jednolite gatunkowo?\nZ tą inspiracją to różnie bywa. Thriller „Nowy drapieżnik” wydumałem sobie w głowie na zasadzie, co by było gdyby. Nosiłem w sobie pomysł przez kilka lat, poddawałem go próbom – czy to się broni, czy jest zgodne z fizjologią ludzkiego mózgu. Kolejne dwie książki natomiast – „Trzy odbicia w lustrze” i „Pąki lodowych róż” – wzięły się z jednego impulsu. W ręce wpadły mi listy mojej babci z czasów okupacji. Niesamowita lektura! To, co przeczytałem, zestawiłem z opowieściami ojca o wywózce na Sybir i nagle błysk – uświadomiłem sobie, że mam dobrą podstawę do napisania książki. Wymyśliłem bohaterów, fabułę i… samo poszło.\nCzy łatwo było panu znaleźć wydawcę dla swojej pierwszej książki? Jak to wyglądało?\nJak każdy, kto dopiero zaczyna, posłałem książkę do kilku wydawców. Odpowiedziało czterech. Trzech było na tak, jeden na nie. Z tych trzech najlepiej rozmawiało mi się z wydawnictwem ZYSK. Oni zresztą odezwali się pierwsi. Jesteśmy ze sobą do dzisiaj i bardzo sobie tę współpracę chwalę!\nCzy ma pan jakąś metodę pisania? Co pana motywuje?\nMoja metoda sprowadza się do prostej zasady. Najpierw wymyślam fabułę i bohaterów. Sporo czasu poświęcam analizie ich psychiki, a także przemianie, która ma w nich nastąpić na kolejnych stronach książki. Zastanawiam się też, na ile prawdopodobna i spójna jest historia, która ma się im przydarzyć. Kiedy wreszcie jestem zadowolony, siadam do pisania. A co mnie motywuje? To, co każdego autora – uznanie czytelnika 🙂\nChciałabym, by zdradził pan jakieś swoje marzenie, niekoniecznie literackie…\nMarzeń nie wolno zdradzać. Marzenia trzeba wcielać w życie 🙂\nKiedy możemy spodziewać się kolejnej książki i o czym będzie?\nTeraz zamierzyłem się na kryminał. Mam w głowie fajną historię. Jak zwykle, postawię na fakty (także te historyczne), wprowadzę wiele autentycznych postaci, no i skonsultuję całość ze starymi policyjnymi wygami, których znam z dawnych czasów. Wierzę więc, że uda mi się wciągnąć w tę mroczną grę czytelników.


Jak chronić się przed współuzależnieniem? - itrening.pl\nWspółuzależnienie to zaburzenie, które pojawia się u osób, które muszą żyć w relacji z osobą uzależnioną. Taka osoba będzie powodować w rodzinie całą gamę destrukcyjnych zachowań, co sprawi, że współuzależniony reaguje w taki sposób, że przejmuje odpowiedzialność, nadmiernie kontroluje całą sytuację, chce zabezpieczać rodzinę, sprawy finansowe, społeczne, w ten sposób jednak umacnia również uzależnienie u partnera, dlatego syndrom współuzależnienia jest bardzo ważny i trzeba kontrolować swoje zachowania, by się przed nim uchronić. Warto zauważyć, że cechy współuzależnienia nie będą występować u wszystkich partnerów osoby uzależnionej. Część osób jest w stanie sobie z tym radzić. Warto więc zastanowić się jakie ewentualnie czynniki mogą chronić przed pojawieniem się współuzależnienia. Aby ten temat podjąć zwraca się uwagę na czynniki środowiskowe oraz ewentualnie wszelkie indywidualne cechy występujące u danej osoby. Sprawdź opinie specjalistów z kloszard.com.pl\nNajważniejszą wartością chroniącą dla osoby potencjalnie współuzależnionej będą osobiste zasoby. Niezwykle istotna będzie zaradność osobista, umiejętność działania tak by samodzielnie kształtować swoje życie. Znaczenie ma także taka kwestia jak wykształcenie, zasoby intelektualne czy możliwość wykonywania własnej pracy zawodowej. Zdecydowanie mniej narażone na współuzależnienie jak podają badania są osoby, które będą w stanie działać i funkcjonować niezależnie, są w stanie zadbać o realizację swoich potrzeb, jasno komunikują swoje oczekiwania i dbają o relację z innymi. Są w stanie dbać o doświadczenie swojego życia, nie poddają się traumatycznej codzienności związanej z życiem z osobą uzależnioną.\nCzynniki środowiskowe chroniące przed współuzależnieniem\nOsoba, która chce zadbać o ochronę przed współuzależnieniem musi przede wszystkim dbać o to, by zachowana była równowaga w związku. Nie może być sytuacji, w której dopuszczona będzie przemoc fizyczna, psychiczna czy seksualna. Umiejętności rozmawiania z innymi, co sprawi, że ewentualnie będzie można zbudować sobie emocjonalne wsparcie, zabezpieczenie nawet, gdy kryzys się nasili. Ważne będzie poszukiwanie osób, do których w każdej chwili zwracać się można z prośbą o pomoc.\nNie da się zaprzeczyć, że im dłużej trwa uzależnienie i sytuacja kryzysowa w domu tym trudniej będzie ochronić się przed współuzależnieniem. Cały czas będzie trzeba swoje siły skupiać na walce z osobistą sytuacją rodzinną. Nawet jeśli osoba wydaje się być silna, ma duże predyspozycji indywidualne do ochrony przed współuzależnieniem to długo trwające przeciążenia i trudności mogą sprawić, że to współuzależnienie jednak zacznie się u takiej osoby rozwijać. Wtedy zaczną się kształtować zmiany w sferze emocjonalnej, poznawczej i osobowości. Jeśli osoba czuje, że życie wychodzi z jej kontroli to pomoc profesjonalistów zajmujących się psychoterapią czy terapią uzależnień może być nieoceniona i warto będzie z niej skorzystać. Dzięki wsparciu możliwe, że wróci się na pozytywną drogę i dalej ta ochrona przed współuzależnieniem zostanie utrzymana.\nWięcej informacji znajdziesz na: naukajazdypuk.pl\nBól zęba - przyczyny. Co możesz...


Weekend w Paryżu Last Minute - Weekend w Paryżu\nGG: 76 52 793\nTel. : 514 223 282\nSprawdź nasze oferty na stronie www.hotele-paryz.france-hotel-online.com\nWeekend w Paryżu Last Minute\nWeekend w Paryżu dla Dwojga\nTani Weekend w Paryżu\nHotele Paryż - Specjaliści z Paryża z profesjonalną obsługą po polsku\nWeekend w Paryżu > \nWeekend w Paryżu last minute to oferta dla tych, którym trudno jest zaplanować wyjazd z dużym wyprzedzeniem. Dobrze jest zaplanować wszystko od A do Z, tak aby uniknąć niepotrzebnej zwłoki w planowaniu czasu wolnego już na miejscu. Im więcej informacji zostanie zebranych, im lepiej dograny będzie transport i organizacja czasu wolnego tym więcej skorzystają Państwo z weekendu w Paryżu.\nLast Minute Paryż Weekend\nZachęcamy do przeczytania kilku wskazówek na last minute Paryż Weekend.\nWeekend w Paryżu samolotem - jeśli wybierasz się do Paryża na maksymalnie 3 dni to zdecydowanie najlepszym pomysłem jest rezerwować lot, zamiast korzystać z transportu samochodem. Weekend w Paryżu samolotem - transport w jedną stronę zabierze Państwu maksymalnie 2,15h. Najwygodniej jest rezerwować loty na lotnisko Charles de Gaulle, z którego do centrum można dostać się licznymi środkami komunikacji, w tym pociągiem RER B (40 minut podróży do centrum Paryża, cena: € 8,50 za osobę dorosłą).\nHotele w Paryżu - jeśli rezerwują Państwo weekend w Paryżu samolotem z lądowaniem na:\nlotnisku Charles de Gaulle/ Roissy, Orly - najlepiej jest rezerwować hotele w pobliżu linii RER B, która przecina dzielnice: 1, 2, 5, 6, 10, 14, 18. W ten sposób z lotniska dostaniesz się prosto pod hotel i unikniesz długich przesiadek.\nlotnisku Beauvais - które znajduje się 60km od centrum Paryża. Stąd muszą Państwo wziąć autobus, który wysadzi Państwa na Porte Maillot po zachodniej stronie Paryża. Najprościej i oszczędniej jest zatrzymać się w hotelu w pobliżu Porte Maillot w dzielnicy 16, 17. Drugim rozwiązaniem, jest zatrzymać się w hotelu w Paryżu w pobliżu linii metra 1 oraz linii pociągów RER A, które przecinają dzielnice: 1,2, 4, 12,16,17.\nZwiedzanie Paryża na Paryż weekend last minute - wybierz pierwszy w miesiącu weekend w Paryżu. Każda, pierwsza niedziela miesiąca to wolny wstęp do każdego muzeum. Najlepiej zaplanować swój plan zwiedzanie, tak aby mieć gwarancję, że zobaczą Państwo najważniejsze i najciekawsze miejsca, a z drugiej strony wrócą Państwo do domu wypoczęci oraz zadowoleni. Nie ma sensu rzucać się z motyką na Słońce i wspominać wyjazd do Paryża jako czas gonitwy i zamętu.\nZobacz naszą pełną ofertę hoteli na Weekend w Paryżu Last Minute!


"Przepowiednia" z forum - Katastrofa w Smoleńsku - Paranormalne.pl\nNapisano 17.01.2013 - 19:57\nJakiś czas temu pojawił się zrzut ekranu z jednego z forów obrazkowych. Ten "pisany z przyszłości", o wojnie, przegranej Polski na Euro z Czechami i tak dalej. Nie udało się ustalić autentyczności, bowiem do tematu nie było linka. Do tego już jest.\nCiekawostka z pewnego forum, nie znalazłem tematu w wyszukiwarce. Dwa wybrane posty użytkownika Gladius. Zwróćcie uwagę na datę.\nZ uwagi na niską jakość zrzutu (nie wiem jak to poprawić, wina fotosika, na kompie jest w porządku) kopiuję wspomniane wypowiedzi:\n23.10.2005 20:38 gladius\n24.10.2005 00:08 gladius\nBramkarz - ten cały Donald też jest niewiele wart, i właściwie nie dziwię się, że nie chcieli na niego głosować. Tragedią jest to, że nie powstrzymano kaczyzmu. Teraz tylko snajper albo katastrofa prezydenckiego samolotu może pomóc.\nPrzypomnienie - "Pakt Stabilizacyjny" zaproponowano dopiero kilka miesięcy później - 19 stycznia 2006 - a katastrofa była 10 kwietnia 2010. Niesłychany zmysł polityczny.\nNapisano 17.01.2013 - 20:42\nNie widzę w tym nic niezwykłego. Podobnie jak większość przepowiedni jest to napisane w ten sposób,że bardzo łatwo dopasować do tego wiele wersji. Po prostu trochę szczęścia(dla autora) z samolotem prezydenckim, a resztę łatwo już dopasować do obecnej sytuacji politycznej.\nUżytkownik Astro1004 edytował ten post 17.01.2013 - 20:54\nNapisano 17.01.2013 - 20:52\nPost z 2005 roku, szansa, że do 2010 roku w całym "polskojęzycznym internecie" mogła się znaleźć wzmianka o katastrofie prezydenckiego samolotu jest ogromna raczej nie wiązałbym tego z przepowiednią, a czystym przypadkiem\nNapisano 17.01.2013 - 21:16\nDlatego słowo przepowiednia ująłem w cudzysłów jednocześnie nawiązując do podobnych tego typu treści wrzucanych na forum w ciągu ostatnich kilku miesięcy.\nNapisano 17.01.2013 - 21:38\nCzysty przypadek, aż jestem pod wrażeniem bezsensowności istnienia tego tematu.\nDla mnie nielogicznym jest znaleźć cos podobnego po takim czasie, więc wychodzi, że @gladius i @Karaś to ta sama osoba.\n...pamięć dobrą masz, ale w tych "egzemplarzach" to norma.\nPrzeraża cię to?\nNapisano 17.01.2013 - 22:42\nCo do oskarżeń Tomorrow się nie zgodzę, bo raz wydaje mi się, że osoba z reputacją dobrą, raczej nie byłaby skłonna do robienia takich numerów, a dwa gdy się czasem krąży po internecie, bez celu lub w jakims celu to można często spotkać posty bardzo stare\nNapisano 18.01.2013 - 01:21\nOh, nie. Szukałem wspomnianego tematu o przepowiedni z krochana. Wpisz w Google Grafika "przepowiednia krochan", kliknij pierwszy odnośnik i przeczytaj wątek na gry-online, w którym pojawia się link do nitki z Gladiusem. Przykre, że nadal nie rozumiesz po co założyłem ten wątek. Myślisz, że bez powodu wspomniałem o "podobnych tego typu treściach wrzucanych na forum w ciągu ostatnich kilku miesięcy" ?\nNapisano 18.01.2013 - 01:28\nCiekawe, bo ja osobiście miałem kiedyś przeczucie, o złym końcu lotów Lecha Kaczyńskiego. Tylko że jak pamiętam to raczej dotyczyło podróży do Gruzji i "przypadkowego" zestrzelenia, więc raczej nie trafiłem... Oczywiście do głowy mi nie przyszło tego zapisać, trochę szkoda, bo może byłbym teraz sławny\nNapisano 18.01.2013 - 04:10\nMnie osobiście żal tych ludzi z tego screena ale cóż, kazdy prezentuje jakiś tam swój poziom i oddaje głosy na podobnym sobie. Viva La Tuskoland\nUżytkownik Vaqowsky edytował ten post 18.01.2013 - 04:11\nNapisano 18.01.2013 - 08:45\nPójdźmy dalej ...\nWypadek lotniczy premiera Leszka Millera miał miejsce 4 grudnia 2003 roku, kiedy to wojskowy śmigłowiec Mi-8 z 36 Specjalnego Pułku Lotnictwa Transportowego z premierem Leszkiem Millerem na pokładzie uległ awarii pod Piasecznem.\nPremier doznał złamania dwóch kręgów piersiowych. Na pokładzie śmigłowca było 15 osób: czterech członków załogi i 11 pasażerów. Nikt nie zginął.\nUznajmy również Leszka Millera za proroka! Po katastrofie śmigłowca mówił o konieczności wymiany floty i twierdził, że pewnie tylko jakaś katastrofa spowoduje wymianę rządowych samolotów ....\n#11 Gość_Mad Butcher\nNapisano 18.01.2013 - 09:00\n"Kaczyzm"? "Chamoobora"? Człowiek, który to pisał, niczym nie różni się od tych swoich "zer"\nNapisano 18.01.2013 - 11:48\nMały wycinek strony jako screen bardzo łatwo sfałszować - wystarczy zrzucić ją na dysk, zmienić źródło (treść posta) według najnowszej sytuacji w kraju bądź na świecie i zrobić zrzut ekranu. I już masz dokładną przepowiednię ze starą datą.\n#13 Code 06\nNapisano 18.01.2013 - 13:28\nZ tego co pamiętam na tym forum była awiaria dat tzw wyświetlało że post jest napisany o kilka lat do tyłu, został napisany właśnie gdzieś stosunkowo niedawno.\nUżytkownik Code 06 edytował ten post 18.01.2013 - 13:29\nNapisano 20.01.2013 - 19:42\nKurde, nawet datę w poście - jeśli się ma prawa administratora, jest wręcz banalnie podrobić, z resztą, na pewno wielu ludzi przewidywało, że taki właśnie będzie rząd Kaczyńskiego - z tym samolotem prezydenckim imo. - fart, z resztą nie pierwszy raz zdażają się zamachy stanu w polityce.\nNapisano 21.01.2013 - 10:11\nNie trzeba mieć ani administratora, ani zrzucać nic na dysk. Najłatwiej to zrobić w google chrome.


Pobierz Asfalt Overdrive android Karbonn smart A51\nNie jest konieczne, aby podjąć grę Asphalt Overdrive jako kontynuacja ósmym wyścigu Asfalt, które, jeśli się nie mylę, był nazywany "rośnie", to oddzielny projekt, że wszystkie koncepcje trudno nazwać wyścig, ale biegacz biegacz ... Gameloft też zrobić całkiem pomyślnie tak, że mamy próbę scalenia dwóch udanych gatunku. Pozwól nam uzyskać szczegółowe informacje.\nMiami, palmy, szybkie samochody, dominacja różowym i niebieskim na plakatach ... gdzieś to widziałem, na przykład w wielkiej grze Vice City, seria GTA. Plagiat jest trudno nazwać to, wszystko jedno, prawdopodobnie dlatego, że wszystkie osiemdziesiątych wyglądać, a my znajdujemy się w tych latach, co w ogóle jest bardzo ładne i piękne, szczególnie jeśli kochasz świetną pogodę, Wybrzeże i palmy rosnące wzdłuż drogi. Grafika, jak zwykle w wyścigu przez tego dewelopera wygląda świetnie, animacja jest również nie ma problemu, tak aby wizualnie pracował w pięciu, a nie inaczej.\nHistoria i napełniania gry.\nW historii swojego bohatera jest byłym kaskaderem, który nie może usiedzieć w miejscu i postanowił zacząć źle się zachowywać na ulicach, zdobywając udział w wyścigach, które nie wziąć się zdarzyć. Jednak to, co masz do czynienia jest to, aby uciec przed policją, wykonuj sztuczki i zniszczyć niektóre elementy wystroju, które poławia się na drodze, nie zawód jest najbardziej ekscytujące, aby być uczciwym. I, w tym szyny przejść posiadają wyłącznie prosto rozmieszczanie taśmy do taśmy. Gra dodana zdolność dostrajania, który jest zredukowany do zaledwie trzech parametrów (wiecie co) i, oczywiście, garażu, gdzie można kupić nowe maszyny. Przy okazji na temat samochodów, wiele z nich całkiem nowy (mam na myśli zakres) i nie może istnieć w latach 80-tych, ale to wybaczalne. Ale oprócz niezbyt dobrej gry w grze jest jedna duża wada - Donat. To odnosi się do waluty w grze, jeśli chcesz być bogaty i kupić wszystko, co mieści się na twoich oczach i energii marnuje się w trakcie gry, a przez długi czas jest skumulowaną, z chipem jesteś zbyt dobrze.\nZalety i cechy gry Asphalt Overdrive:\npiękny obraz i projektowanie\no trzy tuziny samochodów\nsiedem rodzajów pracy\nciekawe efekty i dynamiczny soundtrack\nmają okazję grać z przyjaciółmi na całym świecie\nGra jest zintegrowana z Facebook, istnieją statystyki\nmają możliwość tworzenia własnych wyścigów gang\nWady gry Asphalt Overdrive:\nwszechobecne Donut z energią\ndługie ładowanie poziomów\njawne stosowanie znanej nazwy\nWniosek: piękne i wysokiej jakości gry, które, niestety, się nudzić i ciągle prosi o pieniądze. Ponadto, aby pozbyć się poczucia oszustwa, gdy czeka na wyścig i ma zawodnik jest bardzo trudne, na podstawie doświadczenia, nie jest dobrą rzeczą, że mimo tego, nie ma wpływu na popularność gry wśród fanów.\nAsfalt Overdrive dla Karbonn smart A51