Sza! Teraz czytam: września 2016\nZ czym kojarzy się Wam dom pachnący świeżym, drożdżowym ciastem? Mnie z ciepłem i bezpieczeństwem. Ale czy wszystko w tym domu jest idealne? Jak wiemy nie ma ideałów, czasem potrzebna jest ta kruszonka, która pokruszy się to tu, to tam. I to w tym wszystkim jest najpiękniejsze. Bo prostota jest najpiękniejsza.\nMonika Oleksa zabiera nas do Lublina oraz Nałęczowa, gdzie przedstawia nam losy zwyczajnych czterech kobiet, które ma się wrażenie że można spotkać tuż obok, na ulicy, po sąsiedzku, z rożnych domów, które zmagają się z różnymi problemami i troskami. Problemy z córką, emigracja zarobkowa, przemoc w rodzinie, alkoholizm, utrata pracy to tylko przedsmak tego, czego możecie spodziewać po tej lekturze. Jednak pomimo tych codziennych kłopotów autorka pokazuje jak ważne jest, aby potrafić dostrzec pojawiające się najmniejsze radości naszego życia oraz to, jak ważni są ludzie, którzy nas otaczają oraz jak wielki wpływ mają na nasze życie. Obala przy tym wiele stereotypów.\nAutorka wykazała się niezwykłą znajomością kobiecej duszy. Obnaża nasze najczulsze struny w sposób, który daje do myślenia.\n"Nie ma sensu dążyć do ideału, bo po drodze tylko sam siebie człowiek rozczarowuje. Nie warto też stawiać sobie zbyt wysoko poprzeczek, bo zamartwiając się, jak je przeskoczyć, traci się to, co w życiu naprawdę cenne."\nPojawia się ciekawy wątek miłości dojrzałej, w której bohaterowie próbują odnaleźć się na nowo.\n"Czasami w życiu człowieka zdarza się taka miłość, której nie jesteś w stanie do końca wyrzucić ze swojego serca. Czasami jedno uczucie powoduje, że nigdy już nie potrafisz odnaleźć siebie przy boku kogoś innego."\nAkcja toczy się niespiesznie, ale wciąga, porywa w swój w świat bohaterów, który w pewnym momencie traktujemy, jak nasz własny. Dzieje się to za sprawą emocji i wspomnianych wcześniej przeze mnie problemów, jakie wypływają z powieści.\nKażde wydarzenie dopracowane jest w najdrobniejszym szczególe. Pełno tu detali, a każde zdanie przepełnione jest poezją, ale poezją nie nachalną, bez zbędnego patosu, która nie nudzi, a daje powieści innego, wyjątkowego wymiaru. Po prostu zostałam oczarowana pięknem języka pani Moniki.\nCiepła, mądra i życiowa opowieść o kobiecości, sile przyjaźni, miłości dojrzałej i determinacji. To również powieść, która zmusza nad do zastanowienia się nad tym, co jest w naszym życiu ważne, nad tym jak wyglądają nasze relacje z najbliższymi. Oraz o tym, by nie zastanawiać się nad tym "co by było gdyby". Polecam każdej kobiecie poszukującej iskierki nadziei w swojej szarej codzienności.\nAutor: Izabela Wyszomirska o 10:23:00 2 komentarze:\nEtykiety: Oleksa Monika\nChamberlain porusza w swojej książce problemy natury etycznej (Joelle zachodzi w ciążę z mężem swojej przyjaciółki, która już nigdy nie będzie żoną pełnym słowa tego znaczeniu dla swojego męża, gdyż wylew wywołał nieodwracalne zmiany w jej mózgu), a także temat rasizmu w latach 50 i 60-tych w Stanach Zjednoczonych. Opisuje życie w komunie, gdzie nikt nie miał na nic tzw. parcia, a ludzie żyli w spokoju i harmonii.\nSzczerze współczułam Lisbeth, wręcz nie mogę wyobrazić sobie, żeby moi rodzice kiedykolwiek potraktowali mnie lub moją siostrę gorzej lub lepiej, aby którąś z nas traktowali inaczej. Dzieci powinny być dla rodziców jednakowo ważne, bez względu na to, ile ich mamy, jakie maja charaktery itp. Lisbeth była pozbawiona przez swoją matkę miłości, uczucia, zainteresowania, mimo że urodziła się zaledwie kilka minut po swojej bliźniaczce. Była dla matki dzieckiem niechcianym. Jedynie ojciec okazywał jej miłość i troskę, którą nie mogła zbyt długo się cieszyć, bo ten umiera. Może zawsze liczyć na siostrę, jej wsparcie i zrozumienie, ale miłości matki nic nie jest w stanie zastąpić. Żyje w cieniu siostry, ale nie ma do niej żalu, bo to nie jej wina.\nAutorka pokazuje, że miłość to nie tylko piękne wyznania, słowa, ale coś znacznie więcej. To niekiedy świadome skazanie się na cierpienie, odkładanie własnych potrzeb i pragnień na bok, na daleką przyszłość, aby tylko uszczęśliwić innych.\nChamberlain urozmaica fabułę książki dodając elementy magii, ale magii która w tym przypadku bardzo dobrze się wpasowuje w treść. Chodzi mianowicie o uzdrowicielkę. Niezależnie od tego czy wierzymy w cuda czy też nie, ten wątek na pewno jest interesujący. Co więcej jest niejako punktem zapalnym do dalszych wydarzeń i zaskakującego zakończenia.\nBohaterowie zostali dobrze wykreowani, są realni, barwni, mają swoje słabości, przez co są bliżsi nam i z ciekawością śledzimy ich losy. Od samego początku bardzo polubiłam ciepłego mężczyznę, jakim jest Liam, który sam wychowuje dziecko. Rozczulił mnie z jakim oddaniem zajmuje się synem.\nTo niezwykle ciepła, wzruszająca książka o miłości, oddaniu, poświęceniu. Przywraca wiarę w to, że na świecie są jeszcze dobrzy ludzie. To dowód na to, że prawdziwa miłość przezwycięży wszelkie przeciwności losu. Wystarczy tylko trochę odwagi, aby wyjść z cienia.\nAutor: Izabela Wyszomirska o 13:29:00 2 komentarze:\nEtykiety: Chamberlain Diane\nTytułowe niewypowiedziane słowa - co znaczą? Myślę, że nigdy nie jest za późno na to, aby szczerze porozmawiać - takie jest przesłanie tytułu. Mamy tu przykład na to, jak ważne są w relacjach międzyludzkich słowa - te wypowiadanie niepotrzebnie i te ważne, ukryte gdzieś głęboko. To książka, gdzie mamy miłość, uczucia, namiętności, fascynacje, prozę życia, rutynę w związku, samotność we dwoje, niespełnione oczekiwania, lojalność, odpowiedzialność, wolność, niemożność porozumienia się, prawo do szczęścia. Autorka pokazuje, że jesteśmy tylko ludźmi, często ulegającymi słabościom, gdzie towarzyszą nam wahania, rozterki i oczekiwania. Pokazuje też jak ważna jest wierność własnej osobie i wierność składanym przez siebie obietnicom, które przecież nie zawsze tak łatwo dotrzymać. Widzimy jak kruche jest szczęście, często uzależnione od drugiej osoby i dlatego powinniśmy walczyć o związek.\n"Bo co ja właściwie osiągnąłem? Stoję w miejscu jak dobrze zakorzeniony dąb. Coraz mniej mi się chce."\nPrzyjęło się, że lepiej coś przemilczeć, niż powiedzieć to głośno raniąc drugą osobę. Ale czy na pewno przemilczenie jest lepsze? I dla kogo? Kołakowska pokazuje nam w swojej książce, jakie konsekwencje wynikają z tego, kiedy się pewne rzeczy przemilczy. I to my sami musimy dokonać wyboru, czy rzeczywiście lepiej jest milczeć, czy powiedzieć prawdę.\n"Padło między nimi bardzo wiele słów, ale żadne z nich nawet nie zająknęło się o życiowym partnerze. Oboje zdawali sobie sprawę z przemilczenia niewygodnego tematu. Było to im potrzebne. I było wygodne."\nBohaterowie zostali dobrze nakreśleni psychologicznie i bardzo realistycznie, są wyraziści, pełnokrwiści, ze swoimi dylematami, lękami, marzeniami, z którymi było mi bardzo żal się rozstawać. Szczególnie kibicowałam Hance, za to rozpieszczony przez matkę Mariusz drażnił mnie.\nAkcja nie galopuje, ale zdecydowanie nie jest nudno. Pojawiają się momenty refleksji i zadumy. Zakończenie zaś mocno zaskakuje.\nKsiążka niesie przesłanie, że o marzenia trzeba walczyć, że nie wolno nam poddawać się przy niepowodzeniach.\nPowieść poleciłabym raczej kobietom "dojrzalszym", które wiedzą, że życie to nie bajka i że z zza zakrętu nie wyskoczy książę na białym koniu. Książka prawdziwa, głęboka, zmuszająca do refleksji.\nAutor: Izabela Wyszomirska o 11:31:00 1 komentarz:\nCzy zdarzyło się Wam, że czuliście potrzebę zmian, jednak baliście się zaryzykować, rezygnowaliście ze swoich marzeń, przyjmując za monetę to, co znane jako bardziej bezpieczniejsze? O tym wszystkim właśnie będzie najnowsza powieść Anny Karpińskiej.\n"Kochanie, życzę ci, żebyś nigdy nie przestała marzyć. Jeżeli będziesz pewna swoich marzeń, one się spełnią. I tego ci życzę. Spełnienia."\nKsiążka rozpoczyna się dość przygnębiającym klimatem, smutno, melancholijnie, ale im dalej wraz z upływającymi stronami wcale taka nie jest.\nAutorka porusza problem nastoletniej ciąży, śmierci męża, dziecka. W ciekawy sposób opisuje również skomplikowane relacje matki i córki oraz konsekwencje zbyt wielkiego poświęcania i zbyt długo skrywanych tajemnic. Tu nie ma prostych rozwiązań. Tu serce walczy z rozumem. Jest też trudna przeszłość, która ma swoje konsekwencje i wpływa na sposób postrzegania świata.\nNie zabrakło nagłych zwrotów akcji i niespodzianek. Pojawiają się zagadki, rodzinne sekrety, które dodają kolorytu powieści. Powieść wywołuje całą paletę emocji - smutek, złość, rozczarowanie, rozgoryczenie, niepewność, tęsknotę. I choć może nie ma wielkiego bum!, to książka wcale nie nudzi, bo dzieje się naprawdę sporo, a wspomniane przeze mnie wcześniej wątki okazują się interesujące.\nJest też temat żałoby, który może pomóc tym czytelnikom, którzy właśnie przechodzą ten trudny okres, poradzić sobie ze stratą osoby najbliższej. Widać, że autorka doskonale rozumie uczucia towarzyszące żałobie.\nPojawia się oczywiście historia miłosna, a raczej dwie. Mamy uczucie zarówno te dojrzałe, ale i te młodzieńcze. Autorka poradziła sobie w obu przypadkach.\nNaprzemienna narracja doskonale oddaje emocje i myśli obu bohaterek, które są w różnym wieku, więc któraś z nich zawsze będzie nam bliższa, bo tak jak i one, tak i my jesteśmy na różnym etapie życia.\nJedynie do czego można się przyczepić to tytuł, który może wprowadzać w błąd. Sugeruje romans, a tymczasem dostajemy opowieść o skomplikowanych relacjach matki i córki.\nTo książka o poszukiwaniu własnej tożsamości i swojego miejsca na świecie w hiszpańskim klimacie. O miłości wiecznej oraz tej, która leczy rany. O zaufaniu, nadziei, lękach, obawach, odwadze. Ale przede wszystkim to książka o tym, że zawsze warto walczyć o swoje marzenia i szczęście, bo nikt inny za nas tego nie zrobi. Może tego szczęścia szukamy nie tam, gdzie powinniśmy, a może w ogóle go nie dostrzegamy, albo nie chcemy dostrzec lub zadowalamy się jego namiastką? Pamiętajmy, wszystko zależy tylko i wyłącznie od nas samych.\nMyślę, że w tej opowieści każda kobieta, niezależnie od wieku, odnajdzie cząstkę siebie. Ale szczególnie polecam ją dojrzalszym kobietom, które zmagają się z trudami życia i nie wierzą, że może je spotkać jeszcze coś dobrego.\nAutor: Izabela Wyszomirska o 10:21:00 1 komentarz:\n"Odczuwanie więzi z drugim człowiekiem to jak nawiązanie kontaktu z inną galaktyką - nie sposób wytłumaczyć, dlaczego się udało."\nTo moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki. Po "Próżnej" tak naprawdę nie wiedziałam czego się spodziewać. Myślałam że dostanę kolejną typową kobiecą powieść obyczajową, ale tu zostałam kompletnie zaskoczona. Zaskoczył mnie zarówno styl autorki, jak i sama treść.\nRozpoczynając czytanie "Próżnej" zastanawiałam się nad tytułem, jakie ma on znaczenie. Przy pierwszych stronach nawiązywał jedynie do nazwy ulicy zlokalizowanej blisko miejsca pracy bohaterek, ale ku mojemu zaskoczeniu, im dalej w fabułę, tym zyskiwał nowe, głębsze znaczenie. Słowo "próżna" ma tu bardzo wymowny charakter. Odnosi się bowiem do stylu życia bohaterów tej książki, do ich egoizmu, do zapatrzenia w swoje "ja".\nAkcja osadzona została w polskiej rzeczywistości. Widzimy tu samo życie, realia takimi, jakie są. Autorka nie stara się upiększać niczego na siłę, nie koloryzuje, nie idealizuje, pokazuje wszystko, tak, jak jest.\nNiezwykle ciekawym wątkiem okazał się problem współczesnych kobiet, a mianowicie wybór: kariera czy rodzina. Sylwia Zientek nakreśla nam priorytety, jakimi zwykliśmy się kierować. Bo goniąc za pieniędzmi i sukcesem, gdzieś po drodze gubimy własną tożsamość, zatracamy siebie oraz wszystko to, co powinno być dla nas najważniejsze. Mamy tu również temat wierności małżeńskiej, dążenie do realizacji zamierzonych celów, znaczenie rodziny, niespełnioną miłość, siłę przyjaźni. Uświadamia nam to, jaki wpływ mają niedomówienia i nieporozumienia na życie, jak może to zaważyć na naszej przyszłości. Wszystko to przedstawione jest z różnych perspektyw. Jest więc okazja, aby dokładnie poznać portrety psychologiczne bohaterów, ich przemyślenia, różne punkty widzenia na daną sprawę. I trzeba powiedzieć, że postaci są prawdziwi, wyraziści. Tu każdy z nas znajdzie swoje odbicie w którymś z bohaterów.\n"W chwili zwątpienia patrzysz w oczy swojego dziecka i wiesz, że Bóg istnieje."\nAutorka serwuje nam wiele wartościowych kwestii odnoszących się do literatury i sztuki, charakteru Warszawy oraz Paryża (gdzie widać u autorki fascynację tym miastem).\nKsiążka pełna jest retrospekcji, mamy ciągły przeskok z postaci do postaci, że niejednokrotnie można się pogubić. Tak więc trzeba się dość mocno skupić. Dialogów jest niewiele, ale to w niczym nie przeszkadza. Mamy za to dużą ilość detali, szczegółów, jak chociażby w ubiorze bohaterów, w opisie realistycznych czy klimatycznych miejsc. Ci, którzy szukają w tej powieści mknącej akcji, mogą być zawiedzeni. Ale za to ci, którzy oczekują lektury refleksyjnej, płynącej swoim nurtem, która zmusi do pewnych przemyśleń, będą usatysfakcjonowani.\nPo lekturze tej powieści mogę powiedzieć, że dostałam wspaniały przekrój postaw jaki występuje w społeczeństwie. A kryzys wartości, jaki nas dopada - zawsze przecież można coś zmienić w naszym życiu.\nAutor: Izabela Wyszomirska o 10:09:00 2 komentarze:\nWiatr wspomnień jest wielowątkową, refleksyjną opowieścią o zwykłych ludziach, zaufaniu i marzeniach. To, że miłość jest lekarstwem dla duszy, nie dla każdego staje się oczywiste. A los lubi płatać figle...Dorota Schrammek w swych powieściach prezentuje różne postawy ludzkie, motywy podejmowanych decyzji, a przede wszystkim podpowiada Czytelnikom, co i jak warto zmienić, aby życie było bardziej udane i szczęśliwsze.\n"Wiatr wspomnień" to książka o ludziach takich jak my, z ich większymi i mniejszymi marzeniami oraz problemami dnia codziennego. Autorka wskazuje na bardzo istotne tematy i kwestie, o których często zdarza się nam zapominać - bezinteresowna pomoc, tolerancja czy druga szansa.\nPrzyjemnie było przeżywać wraz z bohaterami ich osobiste większe i mniejsze dramaty, rozczarowania, lęki, niepewność, stawiać czoło życiowym przeciwnościom losu oraz walczyć z nimi szukając dobrych rozwiązań i odpowiedzi na nurtujące ich pytania, a także marzyć. Ciekawe było również odkrywanie tajemnic kilku bohaterów, m.in. wątek przeszłości tajemniczej Anny, wątek dżentelmena w białych rękawiczkach i wątek pana Stanisława i jego żony Marysi, który zrobił na mnie największe wrażenie. Więcej nie będę zdradzać, aby nie popsuć Wam zabawy.\nTu każdy z bohaterów jest wyrazisty, pokazuje swoje żywe emocje, a ich losy są w doskonały sposób splecione. Niejako płyniemy przez ich wspomnienia okraszone tęsknotą, marzeniami, planami i nadziejami. Postaci są tacy jak my, łatwo się z nimi utożsamić i polubić. Autorka pozwala popełniać im błędy, mieć słabości, z drugiej zaś strony pokazuje, że z każdej porażki można wyciągnąć wnioski i spróbować osiągnąć sukces.\nKolejny raz przekonałam się, że pani Dorota ma niezwykły zmysł obserwacji tego, co się wokół niej dzieje, co przekłada się na karty powieści.\nKsiążka bawi, wzrusza, skłania do refleksji, a nawet złości. Pełno w niej ciepła i życiowej mądrości. To powieść o sile wiary, nadziei i miłości, o wartości przyjaźni i wierności, o tym, że pozory czasami mylą.\nZajrzyjcie do tętniącego turystycznym życiem Pobierowa, na pewno nie będziecie się nudzić.\nTu o Horyzontach uczuć\nA tu o Na brzegu życia\nAutor: Izabela Wyszomirska o 08:38:00 2 komentarze:\nEtykiety: Schrammek Dorota\nAutor: Izabela Wyszomirska o 09:44:00 3 komentarze:\n"Dlaczego kura? Dlaczego nie kaczka albo inne zwierzę? - Może dlatego, ze życie kury jest w sumie dość nudne. Dziobanie, oddanie kupra kogutowi, wydalenie jaj."\nAutorka niczego w tej książce nie owija w bawełnę, nie upiększa, nie oszczędza, prosto z mostu pisze samą prawdę, widać, że jest doskonałą obserwatorką otaczającego ją świata i ludzi. Książka naszpikowana mnóstwem celnych spostrzeżeń na temat relacji damsko-męskich i płynącym z niej przesłaniem, że nawet z najtrudniejszej sytuacji można znaleźć jakieś wyjście. Oraz to, ze najpierw powinniśmy cenić i pokochać same siebie, by potem docenili nas inni. Bo nie ma ludzi bez wad, kompleksów (każdy człowiek jest na swój sposób wyjątkowy i niepowtarzalny), ważne by to wszystko w sobie zaakceptować.\nTo książka o pięknej przyjaźni, o sile kobiet, oraz o tym, że w każdym wieku można być szczęśliwym - wystarczy tylko odrobinę o siebie i swoje marzenia zawalczyć. Bawiłam się świetnie, powieść idealnie doprawiona - i słodka i gorzka zarazem - polecam wszystkim, kobiety niech się zainspirują, a panowie wyciągną wnioski (wówczas być może bardziej docenicie pracę w domu swoich kobiet). Mam wielką ochotę podać "Rosół z kury domowej" wszystkim męskim szowinistom, aby potem zapytać, jak im smakował?\nAutor: Izabela Wyszomirska o 11:15:00 5 komentarzy:\n"Jesteśmy skażone genem nadopiekuńczości. Nic dziwnego,że współcześni faceci śpią z pluszowymi misiami, nawet jeśli tylko mentalnymi."\nMaminsynek - kim jest? Czy chcielibyście spotkać takiego na swojej drodze? Ja w żadnym wypadku! A maminsynkiem nie można stać się w jeden dzień. To proces, który zaczyna się od chwili urodzin. A z upływem czasu taka nadopiekuńcza miłość jest niszcząca dla obu stron. Tak więc drogie mamy, pozwólcie swoim synom na własne życie, nie osaczajcie ich jak kwoki, niech wyfruną z gniazda.\n"Maminsynek" to lektura słodko-gorzka, pełna życiowych obserwacji, ale przy tym lekka, napisana z wielkim dystansem. Autorka pisze o prawdziwym życiu, zawiłych relacjach damsko-męskich, o małżeństwie, macierzyństwie oraz o tym, do czego doprowadzić może matczyna nadopiekuńczość i nadmiar miłości. Bo czyż nie otaczają nas czterdziestoletni chłopcy, którzy na każde skinienie mamusi lecą jak na złamanie karku?\n"Faceci zespoleni z matkami potrzebują więcej czasu. Trzeba ich odrywać od piersi stopniowo, delikatnie, jak plaster, który przykleiłyśmy sobie w miejscu z włoskami. Gwałtowne szarpnięcie boli, ale kiedy chuchasz, dmuchasz i zeskrobujesz kawałek po kawałku paznokciem, ból staje się bardziej znośny."\nNie do uwierzenia wydaje się to, że 30-letni Leander nie widzi nic złego w tym, iż to matka podejmuje za niego najważniejsze decyzje życiowe, jak wybór studiów czy miejsca pracy. A jakby tego było mało, razem świętują nawet utratę dziewictwa Leandra, co w tej książce najbardziej mnie zszokowało. Podziwiam Amelię za to, że z takim uporem i zaangażowaniem dążyła do celu i tyle wytrzymała z przyszłym mężem i teściową.\nBardzo przypadł mi do gustu ironiczno-sarkastyczny humor powieści. Poza tym książka wyróżnia się pięknym stylem, językiem i niebanalną fabułą. Wszystko w tej książce jest przemyślane i dopracowane w najmniejszym szczególe. widać, że Natasza Socha jest świetną obserwatorką otaczającego ją świata.\nBohaterowie mają swoje zalety i wady, zostali trochę wyolbrzymieni, niemal skarykaturowani, ale to zadziałało na plus, bo dzięki temu możemy w pełni spojrzeć na nasze cechy, których często na co dzień nie dostrzegamy.\nKsiążka wzbudziła we mnie szereg skrajnych emocji i uczuć. Uśmiech przez łzy. Przed przeczytaniem tek książki czasem miałam wrażenie, że otacza nas wychuchanych i rozpieszczonych do granic możliwości pokolenie maminsynków. A po tej tekturze jestem tego pewna. To powieść ku przestrodze. Książkę polecam wszystkim matkom, żonom i narzeczonym, wszystkim kobietom, które pragną, aby ich dzieci zdobyły zdrowe wzorce zachowań. To jedna z moich ulubionych książek. Przeczytajcie, bo naprawdę warto!!!\nAutor: Izabela Wyszomirska o 12:57:00 4 komentarze:\nSięgając po tę książkę spodziewałam się czegoś innego, lżejszego, a zostałam mile zaskoczona. Otrzymałam książkę mądrą, trudną, ważną, budzącą skrajne emocje, z którymi ciężko było mi przejść do porządku dziennego. Tu nic w tej książce nie jest proste, jednoznaczne. A sam tytuł jest metaforą chłodu bojącego z serc ludzkich. To obraz społeczeństwa zaściankowego, zapatrzonego w siebie, zamkniętego na wszystko to, co inne i nowe.\nAutorka w "Mieście z lodu" porusza szereg trudnych i ważnych tematów. Jednym z nich jest problem choroby afektywnej dwubiegunowej. Skłania nas przy tym do refleksji, do zastanowienia się nad tym czy osoba dotknięta tą chorobą powinna mieć dziecko. Oraz do tego, co znaczy pojęcie "dobra matka". Teresę oskarżano o niedopilnowanie córki, gdy ta znalazła się w górach, gdzie dochodzi do tragedii. Mamy tu również problem odrzucenia, gdzie zdarza się, że ludzie którzy różnią się od innych, zostają odtrąceni przez resztę społeczeństwa.\nBardzo interesujący okazał się wątek dziennikarzy, który zwłaszcza w kontekście medialnych nagonek lub też zamiatania niektórych spraw pod dywan, daje do myślenia. Drugim był wątek związany z hejterami internetowymi, którzy swoimi komentarzami sami wydają wyrok, tak naprawdę nie znając prawdy i danej osoby, a mogą tym samym skrzywdzić, zniszczyć niewinną osobę. Tu nasuwa się pytanie: czy mamy prawo kogokolwiek oceniać?\nBohaterowie są dobrze wykreowani, niebanalni, interesujący. Moje serce zdobył Aleksander - mężczyzna wyrozumiały, dobroduszny, o wrażliwym sercu. A to jak postąpił, czy w ogóle mógł postąpić inaczej... zastanawiam się do tej pory.\nMałgorzata Warda postanowiła poprowadzić narrację przez 13-letnią Agatę - córkę Teresy. Uważam, że to trafiony i ciekawy zabieg. Pojawiają się tu liczne retrospekcje z lat dzieciństwa oraz młodzieńczego życia, które na zawsze zdefiniowały to, kim i jaka jest Teresa.\nKsiążka została dopracowana w najdrobniejszym szczególe, wszystko do siebie pasuje, nic nie jest naciągnięte czy przekombinowane. A zakończenie mocno szokuje. Nie takiego się spodziewałam, ale najwidoczniej takie miało być.\nTo książka o odpowiedzialności, walce z chorobą, relacjach matki i córki, tolerancji, sile przetrwania oraz wrażliwości społecznej. Zmusza do głębszych refleksji nad ludzkimi relacjami, tolerancją wobec inności czy choroby. Powieść przygnębiająca, smutna, po prostu wieje chłodem. Jak w tytule. Przez cały czas czułam to napięcie i emocje, które towarzyszyły mi podczas lektury. Tę książkę trzeba przeczytać.\nAutor: Izabela Wyszomirska o 10:18:00 4 komentarze:\nAutor: Izabela Wyszomirska o 13:44:00 2 komentarze:


Bieganie moją pasją, czy uzależnieniem? : Krótki tydzień...\nbył ten miniony, bo znowu długi "łikend" na wyjeździe. Cztery dni biegania: pn 13km, wt 11km, śr 16km, czw 16km = 56 km/tydzień. Pierwsze dwa dni to udeptywanie ścieżek wokół tzw. "bałtyku" Miasto postanowiło w szumnie zwanym Parku Lisiniec zrobić ścieżkę rekreacyjną wokół adriatyku i bałtyku, ale oczywiście idzie Im "jak krew z nosa" Środa Lisiniec i Bialska, a czwartek tradycyjnie wspólny trening na trasie biegu częstochowskiego.\nwyjątkowo nie na sportowo;)\nKolejne cztery dni to urlop od biegania i totalna regeneracja. Bardzo kociło mnie zabrać buty biegowe. Pomyślałem jednak: pół roku biegania i ponad 1700 kilometrów, więc kilkudniowa przerwa nie zaszkodzi. Tym bardziej, że ostatnio "produkcja" endorfin spadła:( a dookoła letni "wysyp" kontuzji. Lepiej na zimne dmuchać, bo Bieg Pokoju Pamięci dzieci Zamojszczyzny już za dwa miesiące.\nPo czterech dniach luzu we wtorek szesnaście kilometrów i ciężkooo:( nogi drewniane, a i trochę balastu po weselnego chyba ciążyło dlatego wolnooo.\nŚroda testowanie nowych ścieżek na bałtyku. Pętle, pętelki, ósemki i w godzinkę dwanaście kilometrów na liczniku.\nCzwartek stały element tygodnia wspólny trening na trasie biegu częstochowskiego i jak tydzień wstecz trzy kółeczka, czyli szesnaście kilometrów tym razem za... Madzią na rowerze hi,hi...\nSobota gwoźdź programu każdego tygodnia sobotnie spotkanie biegowe w alei brzozowej. Frekwencja kiepska, niestety Ci co bardzo by chcieli jak Basia - kontuzja:( /zdrówka Basiu!/ innym za wcześnie, a jeszcze innym nie pasuje, lub się nie podoba. A przecież spotkania na Bialskiej to kolebka Zabieganych. Stała sobotnia trasa to 11,5km. Z dobiegiem z domu i powrót daje mi piętnaście kilometrów:) Chyba, że jak często bywa mnie poniesie;) dziś tylko nieznacznie zboczyłem z kursu i nabiegałem siedemnaście.\nTygodniowy przebieg sześćdziesiąt jeden kilosów, czyli znów kilometraż w górę:)


9 porad. Gdy nie potrafisz wydawać mniej niż zarabiasz?\n9 prostych porad, gdy nie potrafisz wydawać mniej niż zarabiasz?\nDodano: 13 marca 2021, 15:42 5\nBez względu na to, jak dobrze sobie radzisz finansowo, w końcu zbankrutujesz, jeśli konsekwentnie będziesz wydawać więcej, niż zarabiasz. To fakt.\nŁatwo jest uzależnić się od luksusu, zwłaszcza gdy z lekkością możesz sobie na to pozwolić. Ale co się dzieje, gdy aktualnie nie stać Cię na to? Czy pragnienie luksusu po prostu znika? Oczywiście nie. Zamiast tego delikatnie utrzymuje się przy życiu i buduje napięcie finansowe.\nLudzie często ulegają błędnemu przekonaniu, że przedmiot lub pożądana czynność muszą być drogie, aby można je było nazwać luksusem. Ale tak nie jest. Wszystko, co wykracza poza podstawowe codzienne potrzeby, jest luksusem. Bez względu na to, jak mało się wydaje.\nWydawaj mniej niż zarabiasz jest zdecydowanie jedną z tych rzeczy, o których o wiele łatwiej jest mówić niż zrobić.\nZapewne dawno straciłaś rachubę, ile razy mówiłaś sobie, żeby zacząć mądrzej wydawać i oszczędzać, tylko po to, by wpaść prosto z powrotem do króliczej nory.\nKiedy wydajesz pieniądze, otrzymujesz natychmiastowe rezultaty. Jeśli wyłożysz 500 złotych na ładną parę skórzanych butów, dostaniesz coś, w czym możesz dobrze wyglądać i poczuć się komfortowo jeszcze tego samego wieczoru.\nJeśli wrzucisz te same 5 stówek do banku, coś otrzyma bank, a Ty nie otrzymasz emocji, które lubisz. Szczerze mówiąc, zyskasz również jakieś tam bezpieczeństwo (jeśli nie ma problematycznej inflacji) i stopniową akumulację kapitału.\nJednak nijak ma się to do Twoich tendencji angażowania się w emocjonalne wydatki.\nPrzez lata status finansowy wielu ludzi zmienia się. W niektórych miesiącach opływają w gotówkę, w innych są zmuszeni liczyć każdego grosza. Na szczęście te wzloty i upadki powinny posłużyć pewnej analizie, aby uniknąć popełnienia tych samych błędów w przyszłości.\nCo ma więc zdecydowaną tendencję do zdołowania sytuacji finansowej?\n№1. Wydawanie pieniędzy, których jeszcze nie otrzymałaś\nUnikaj obiecywania pieniędzy komuś na podstawie obietnicy złożonej przez kogoś innego Tobie. Nazywam to „przekazywaniem obietnicy”. Jeśli usłyszysz: „prześlij mi dane swojego konta, a zostaniesz zaksięgowana jutro rano”, nie idziesz na zakupy. Nie kupujesz przedmiotów na kredyt z nadzieją, że spłacisz wierzycielowi pieniądze, których się właśnie spodziewasz.\nDzielenie skóry na wciąż żyjącym niedźwiedziu jest prowokacją dla sił równoważących, to spiętrzenie potencjału. I wszystko może się wydarzyć przed jutrzejszym rankiem. Fundusze mogą nigdy nie spłynąć, a pokopane wydatki postawią Cię w jeszcze trudniejszej sytuacji.\nOczekiwane pieniądze nie nadają są do wydania, dopóki nie znajdą się w Twoich rękach.\n№2. Oszczędzanie pieniędzy po yyy... wydatkach\nOszczędzanie pieniędzy nie jest łatwym zadaniem. Tym bardziej, gdy co krok słyszysz, że pieniądz to energia i nie można jej zatrzymać w skarbcu, bo się zemści. Jednak raczej błędem jest wydawanie praktycznie wszystkiego, w nadziei, że jednak coś na koniec miesiąca zostanie. Nawet jeśli uważasz, że masz dobry powód.\nZwykle reszta będzie wynosić zero, ponieważ dopóki masz dostęp do pieniędzy, zawsze będzie wiele rzeczy, na które możesz je wydać. Dlatego oddzielenie oszczędności od dochodu zawsze powinno być Twoim priorytetem. Niechby to był co miesiąc najmniejszy stały procent (1?, 2?, 10%?) dochodu umieszczany poza Twoim łatwym zasięgiem. Na przykład na koncie, do którego nie podłączasz żadnej karty.\n№3. Oczekiwanie lub żądanie pieniędzy od innej osoby, ponieważ jest bogata\nJeśli należysz do tych (większości?), którzy uważają, że bogacze to najczęściej dusigrosze albo/i złodzieje, potrzebujesz poważnego zresetowania umysłu. Aby stać się bogatym, należy umieć identyfikować to, co ma wartość, i rzeczy, które jej nie mają. Dotyczy to również ludzi i relacji.\nJeśli w żaden sposób nie wniosłaś żadnej wartości w życie lub majątek drugiego człowieka, dlaczego miałabyś czuć się uprawniona do jego pieniędzy?\nIlekroć masz okazję spotkać się z kimś bardziej zamożnym niż Ty, oprzyj się pokusie proszenia go o cokolwiek poza radą i pomysłami, jak zrobić to, co udało mu się z powodzeniem zrobić. Będziesz zaskoczona, jak chętnie podzielą się z Tobą swoją wiedzą i jak wiele skorzystasz z ich doświadczenia. I zawsze postaraj się jakoś odwdzięczyć.\n№4. Przechowywanie nasion zamiast ich sadzenia\nBardzo często spotyka się ludzi, którzy stają się bardzo dobrzy w oszczędzaniu pieniędzy, i to im wystarcza do komfortowego samopoczucia. Jest to poważny błąd. Pomyśl o wszystkich zaoszczędzonych pieniądzach jak o nasionach. Jeśli ich nie zasadzisz i zostawisz gdzieś w szufladzie, żadna ilość magii ani modlitw nie sprawi, że wzrosną. Pieniądze należy rozumieć jako energię, która musi płynąć.\nUwięzione w skarbcu pieniądze, podobnie jak nasiona zaczynają tracić na wartości i giną (są zjadane przez inflację). Bez względu na to, w jakim kraju mieszkasz, gospodarka nieustannie się zmienia, a aby utrzymać się na powierzchni, po prostu nie możesz sobie pozwolić na stanie w miejscu. Przeanalizuj różne możliwości inwestowania w biznes własny, czy cudzy, wybierz opcję, która odpowiada Twojemu apetytowi na ryzyko.\n№5. Pożyczanie pieniędzy, których nie chcesz stracić\nIstnieje kilka powodów, dla których możesz zdecydować się komuś pożyczyć pieniądze. Może to być pożyczka osobista znajomemu lub ściśle biznesowa z dodatkowym oprocentowaniem. Bez względu na powód, UNIKAJ pożyczania pieniędzy, których nie chcesz stracić raz na ZAWSZE. Do tego przyjaźnie i relacje biznesowe mogą zostać utracone.\nNigdy też nie składaj podpisu w celu poręczenia kogoś w kwestii finansowej, jeśli nie chcesz lub nie jesteś w stanie spłacić pożyczki w imieniu tej osoby. Obciążasz się kłopotami, których mogłabyś po prostu nie mieć.\n№6. Trzymanie pieniędzy, których nie powinnaś wydawać w zasięgu ręki\nJeśli planujesz wydać na placu handlowym tylko 50, czy 100 złotych, po co jechać tam z 200 złotymi? Jak wspomniałam wyżej, nigdy nie brakuje rzeczy do kupienia, o ile masz jakiekolwiek dostępne pieniądze.\nGłównym celem firm zajmujących się marketingiem i reklamą na całym świecie jest pożarcie każdego zarobionego prze Ciebie grosza na tyle kreatywnych sposobów, na ile tylko mogą wymyślić. Przypomnij sobie ile razy kupiłaś rzeczy, tylko dlatego, że mogłaś je kupić, których użyłaś tylko raz, albo prawdopodobnie nigdy nie użyjesz.\nNa szczęście ten problem ma bardzo proste rozwiązanie. Jeśli masz więcej pieniędzy, niż planujesz wydać w najbliższym czasie, odłóż je, najlepiej w miejsce, do którego nie masz łatwego dostępu. Już coś wymyślisz.\n№7. Wydawanie pieniędzy na rzeczy, bez których możesz się obejść\nTak jak z gadaniem, którego potem żałujesz.\nZadaj sobie wcześniej pytania:\nCzy ja w ogóle tego potrzebuję?\nCzy nie mam już czegoś bardzo podobnego?\nTo tylko niektóre z pytań, które możesz sobie zadać przed dokonaniem niepotrzebnego zakupu. Czasami powstrzymają Cię przed kontynuowaniem tego absurdum. Impulsowe wydawanie pieniędzy to okropny nawyk, z którym radzę Ci się zmierzyć.\nPodobno działa wejście na minimalizm, ale nie wszystkich cieszy. Nie wszystkim podoba się estetycznie. Nie wszyscy dobrze się czują wśród szkła, metalu, led jarzeniówek i przeciągów. Już bardziej odnajdą się w szałasie z watrą na klepisku.\nProste rozwiązanie dla każdej rozrzutnicy płynnie prowadzi z powrotem do №6. Jeśli nie masz ułatwionego dostępu do pieniędzy natychmiast, trudniej będzie Ci je głupio wydawać.\n№8. Branie oprocentowanej pożyczki na rozpoczęcie działalności gospodarczej\nJest to trudne, ponieważ większość ludzi nie widzi z tym problemu, jąka się, lub zapewnia o konieczności i dobrodziejstwie dźwigni finansowej, więc pozwól mi wyjaśnić.\nPożyczając, czy to od banku, firmy czy osoby fizycznej, dostajesz termin, w którym musisz spłacić pożyczkę (wraz z odsetkami). W trakcie trwania pożyczki termin ten nie ulega zmianie. Jeśli nie dotrzymasz terminu, odsetki wzrosną. Koniec końców jedno jest pewne, w taki czy inny sposób musisz spłacić pożyczkę.\nI tutaj znowu pojawia się problem piętrzenia potencjałów, i jak spod ziemi reakcja sił równoważących.\nCzęsto więc dzieje się na opak. Załóżmy, że wykorzystałaś tę pożyczkę, aby założyć firmę. Nie ma gwarancji, ile pieniędzy zarobi Twoja firma przed upływem terminu pożyczki. Jeśli masz szczęście i biznes zacznie przynosić zyski dość wcześnie (co zawsze i w każdej chwili może się zmienić).\nA wiec, jeśli nadejdzie termin, a Twoja firma ma się wystarczająco dobrze, by spłacić pożyczkę, możesz podziękować swoim gwiazdom. Rozegrałaś to bez prowokacji sił równoważących, kontrolowałaś umysł,nie dałaś się na dłużej podczepić pod bankierskie wahadło destrukcji.\nJeśli jednak Twoja firma nie jest w stanie sprostać finansowo zadłużeniu, jesteś teraz bardziej w dupie niż wtedy, gdy zaczynałaś.\nPożyczanie pieniędzy z oprocentowaniem długu ma najmniejszy sens tylko w przypadku poważnej sytuacji kryzysowej lub pomocy w sfinalizowaniu lukratywnego kontraktu. Na czym jesteś pewna, że zarobisz więcej pieniędzy.\nJednak wiedz, że ta pewność, to również piętrzenie potencjałów. Pewność wygranej może projektować sukces w zwierciadle rzeczywistości, ale może także go zapeszyć. To jest tak zwany "nos na dwoje wróżył".\n№ 9. Konsekwentnie żyj za swoje i niech Ci chociaż trochę zostaje\nJeśli masz bęben z wlotem mniejszym niż wylot, bęben nigdy się nie zapełni. W rzeczywistości to tylko kwestia czasu, zanim bęben wyschnie. Jeśli jednak odwrócisz tę dynamikę, bęben sam się przepełni.\nDla dobrego samopoczucia finansowego istotne jest, aby dochody zawsze przewyższały wydatki. Bez względu na to, jak dobrze sobie radzisz finansowo, w końcu zbankrutujesz, jeśli konsekwentnie będziesz wydawać więcej, niż zarabiasz. To jest fakt.\nMądry człowiek uczy się na swoich błędach. Jeszcze mądrzejszy potrafi się uczyć na błędach innych.\nNie musisz być jeszcze mądrzejsza, po prostu bądź mądrą dziewuchą. A Twoje przepływy wpłyną na dobrostan finansowy Twój. Twoich bliskich. I tych z którymi zechcesz się podzielić.


zatrucie tlenkiem węgla : Lublin112.pl – Wiadomości z Lublina i regionu. Ważne informacje z kraju\n10:38 2 lipca 2019\nTagi: opole lubelskie, straż pożarna, zatrucie tlenkiem węgla,\nDo szpitala z objawami zatrucia tlenkiem węgla trafiły dwie młode osoby. Trwa ustalanie w jakich okolicznościach doszło do zdarzenia.\n09:58 19 kwietnia 2019\nTagi: lpr, śmigłowiec, ułęż, zatrucie tlenkiem węgla,\n09:42 23 lutego 2018\nTagi: milejów, śmiertelny wypadek, zatrucie tlenkiem węgla,\nTrwa ustalanie okoliczności śmierci 33-letniego mieszkańca gminy Milejów. Ciało mężczyzny zostało znalezione w garażu na jednej z posesji.\nLublin: Rodzina zatruła się czadem. Matka zasłabła, dziecko wezwało służby ratunkowe\n21:44 15 stycznia 2018\nTagi: balladyny, czad, lublin, zatrucie tlenkiem węgla,\nTrzy osoby, w tym dwoje dzieci, trafiło do szpitali po zatruciu tlenkiem węgla. Pomoc wezwało dziecko, które przebudziło się nad ranem.\n16:29 9 stycznia 2016\nTagi: akcja ratunkowa, czad, straż pożarna, tlenek węgla, zatrucie tlenkiem węgla,\nW sobotę po południu na ul. Lubartowskiej interweniowali strażacy. W jednej z kamienic doszło do pożaru sadzy w przewodzie kominowym.


AVENE XeraCalm A.D. Krem uzupełniający lipidy 200 ml - Nawilżanie ciała - Ciało - Kosmetyki - Apteka Europejska\nKrem przywraca wrodzoną odporność skóry i odbudowują barierę hydrolipidową. Formuła produktu zawiera Cząsteczkę I-modulia (w stężeniu 0,4%), o bezpośrednim działaniu łagodzącym świąd i objawy zapalenia oraz wspomagającym odporność skóry. Woda termalna Avène wykazuje właściwości kojące, łagodzące podrażnienia i przeciwzapalne. Kompleks CER-OMEGA zwalcza suchość skóry oraz odbudowuje warstwę ochronną skóry u osób z atopowym zapaleniem skóry. Krem jest bezpieczny dla wymagającej nadwrażliwej skóry dzięki zastosowaniu konceptu „kosmetyku sterylnego”, który związany jest z procesem, gwarantującym sterylizację podczas całego procesu produkcji dermokosmetyku. W ten proces wchodzą: całkowita sterylizacja podczas całego procesu produkcji; całkowicie szczelny system zamknięcia; selekcja wyłącznie niezbędnych składników dla zapewnienia bezpieczeństwa i skuteczności formuły.


ConTrust 4 grudnia 2015 Ogrzewanie postojowe dla dużych i małych2015-12-04T09:00:21+01:00 Motoryzacja No Comment\nTen kto nie dysponuje garażem, każdą zimową podróż samochodem rozpoczyna od skrobania szyb i rozgrzewania silnika. Tę czasochłonną i średnio przyjemną czynność można pominąć, korzystając z ogrzewania postojowego Webasto.\nDla małych aut miejskich\nLuksus nie zależy od rozmiaru, a w przestrzeni miejskiej bezcenna jest możliwość zaparkowania wszędzie tam, gdzie nie zmieszczą się wielkie limuzyny czy SUV-y. Prowadząc tej wielkości samochód nie trzeba rezygnować z ciepłego wnętrza, rozgrzanego silnika, czy odmrożonych i odśnieżonych szyb, gdyż w każdym małym aucie można zamontować zarówno sprawdzony system Thermo Top E, jak i nowy kompaktowy model Thermo Top Evo 4.\nRównież kierowcy samochodów klasy średniej mają do wyboru dwa modele urządzeń Webasto – Thermo Top C lub kompaktowy model Thermo Top Evo 5. Drugi model jest standardowo wyposażony w funkcję inteligentnego sterowania ogrzewaniem (Intelligent Heat Control), która precyzyjnie reguluje moc grzewczą w stosunku do żądanej temperatury czynnika chłodniczego, oszczędzając przy tym paliwo i energię elektryczną.\nDzięki wydajnemu ogrzewaniu postojowemu Webasto również w dużych pojazdach, niezależnie od tego, czy to SUV, samochód terenowy czy też limuzyna, nie trzeba rezygnować z odmrożonych szyb i komfortowych temperatur. Wystarczy wybrać jeden z dwóch modeli urządzeń Thermo Top P lub Thermo Top Evo 5+, których montaż nie nastręcza najmniejszych problemów, nawet w przypadku ograniczonej przestrzeni w komorze silnika.\nDiesle szybciej i łatwiej\nWspółczesne silniki Diesla są bardzo wydajne i generują niewielkie ilości ciepła odpadowego, które można wykorzystać do ogrzewania wnętrza. Dlatego wiele takich pojazdów jest fabrycznie wyposażonych w dogrzewacze, które mają wiele elementów ogrzewania postojowego. Przy pomocy zestawu modernizacyjnego dla danego typu pojazdu oraz wybranego elementu obsługowego, można niedrogo rozbudować taki dogrzewacz i uzyskać w pełni funkcjonalne ogrzewanie postojowe. Czas modernizacji zależy od pojazdu, ale zwykle nie przekracza trzech godzin.\nJakość potwierdzona przez TÜV i Dekra\nWedług testów porównawczych przeprowadzonych przez TÜV South (niemiecki urząd ds. kontroli technicznej), rozwiązania Thermo Top Evo firmy Webasto rozmrażają przednie szyby szybciej i przy mniejszym zużyciu paliwa i energii elektrycznej, dzięki czemu są znacznie bardziej wydajne niż porównywalne produkty konkurentów. Ponadto w testach przeprowadzonych przez TÜV Austria, moduł Webasto Telestart wyróżniał się o 50% większym zasięgiem na tle porównywalnych produktów konkurentów. Natomiast niemiecka organizacja DEKRA przeprowadziła kompleksowe testy systemu Thermo Top Evo i orzekła: gdy przednia szyba pokryta jest równomierną warstwą lodu, a pojazd stał przez 8 godzin w temperaturze -7°C, rozmrożenie szyby trwa 30 minut. Ponadto, DEKRA potwierdziła, że wstępnie ogrzany silnik spala mniej paliwa podczas rozruchu, co w dużej mierze rekompensuje zużycie paliwa przez ogrzewanie postojowe Webasto.\nciężarówki, ogrzewanie, samochody, webasto, zima\n« Sodexo po raz piąty z tytułem Business Superbrands\nWidoczni i szanowani – wizerunek Lekarzy w sieci »


Kurier Międzyrzecki. Miesięcznik Informacyjny Międzyrzeczan, nr 1 (styczeń 1995 r.)\nKurier Międzyrzecki. Miesięcznik Informacyjny Międzyrzeczan, nr 2 (luty 1995 r.)\nKurier Międzyrzecki. Miesięcznik Informacyjny Międzyrzeczan, nr 3 (marzec 1995 r.)\nKurier Międzyrzecki. Miesięcznik Informacyjny Międzyrzeczan, nr 4 (kwiecień 1995 r.)\nKurier Międzyrzecki. Miesięcznik Informacyjny Międzyrzeczan, nr 5 (maj 1995 r.)\nKurier Międzyrzecki. Miesięcznik Informacyjny Międzyrzeczan, nr 6 (czerwiec 1995 r.)\nKurier Międzyrzecki. Miesięcznik Informacyjny Międzyrzeczan, nr 8 (sierpień 1995 r.)\nKurier Międzyrzecki. Miesięcznik Informacyjny Międzyrzeczan, nr 9 (wrzesień 1995 r.)\nKurier Międzyrzecki. Miesięcznik Informacyjny Międzyrzeczan, nr 10 (październik 1995 r.)\nKurier Międzyrzecki. Miesięcznik Informacyjny Międzyrzeczan, nr 11 (listopad 1995 r.)\nKurier Międzyrzecki. Miesięcznik Informacyjny Międzyrzeczan, nr 12 (grudzień 1995 r.)\nKurier Międzyrzecki. Wakacyjne Wydanie Specjalne\nKurier Międzyrzecki. Miesięcznik Informacyjny Międzyrzeczan, nr 12 (grudzień 1995 r.) Sep 9, 2019


Noclegi Białowieża, noclegi w Białowieży, telefon, nocleg, pokoje gościnne\nBiałowieża to niewielka miejscowość leżąca we wschodniej Polsce, nieopodal przejścia granicznego z Białorusią. Według historyków pierwsze ślady działalności człowieka na tym terenie pochodzą z młodszej epoki kamienia, więc ich wiek szacuje się na około 5 tysięcy lat. Obecnie Białowieża odgrywa istotną rolę w rozwoju turystyki w tym regionie, kusząc przede wszystkim wspaniałymi walorami przyrodniczymi.\nOferta noclegowa Białowieży może nie przypomina tej rodem z największych polskich kurortów wypoczynkowych, ale z pewnością zaspokoi oczekiwania gości przybywających licznie na spotkanie z naturą. Zdecydowany prym wśród ofert noclegów w Białowieży wiodą obiekty agroturystyczne, prezentujące rozmaity standard za najczęściej bardzo korzystną cenę.\nEleganckie hotele i pensjonaty co prawda należą tu do rzadkości, jednak osoby poszukujące noclegu w Białowieży połączonego z dodatkowymi usługami, przy odrobinie wysiłku również znajdą coś dla siebie. Rozwiązaniem alternatywnym może być zakwaterowanie w pokojach gościnnych, kwaterach prywatnych lub domkach letniskowych.\nNa spotkanie z przyrodą i historią\nBiałowieża swoją sławę zawdzięcza przede wszystkim bezpośredniemu sąsiedztwu Puszczy Białowieskiej i Białowieskiego Parku Narodowego, który został wpisany na prestiżową listę światowego dziedzictwa UNESCO. To doskonałe miejsce dla pasjonatów przyrody, którzy odwiedzają między innymi Rezerwat Pokazowy Żubrów lub obserwują zwierzęta żyjące na wolności, w tym rzadkie gatunki ptaków, niespotykane już w innych częściach kraju.\nWśród najpopularniejszych form aktywności uprawianych w Białowieży wyróżnia się piesze wędrówki, wycieczki rowerowe, przejażdżki konne oraz kajakarstwo. Z kolei do najważniejszych i najcenniejszych obiektów w tej miejscowości zalicza się zabytkowy obelisk na grobli pałacowej, prawosławną cerkiew parafialną, XIX-wieczny Park Pałacowy, stację kolejową Białowieża Towarowa z początku XX wieku oraz skansen budownictwa drewnianego.\nBiałowieża to znakomita propozycja dla osób poszukujących miejsca na wypoczynek, będącego swoistą oazą ciszy i spokoju. Otoczenie przyrody i położenie z dala od cywilizacyjnego zgiełku z pewnością wpłynie kojąco na samopoczucie i pozwoli efektywnie zregenerować siły. To także świetna alternatywa dla wszystkich, nieco zmęczonych gwarem panującym w tłumnie odwiedzanych kurortach.\nagroturystyka (65) pokoje gościnne (9) dom do wynajęcia (8) pensjonat (4) hotel (3) apartament (3) kwatera prywatna (3) dom letniskowy (2) kemping (1) usługi noclegowe (1)\nBiałowieża i okolica\nPokoje gościnne od 91 do 93 z 93 w Białowieży\nhotel Białowieża (1.40 km od centrum)\nagroturystyka Białowieża (0.20 km od centrum)\nU Michała Camping nr 124\nkemping Białowieża (2.50 km od centrum)\nCo warto zwiedzić w Białowieży:\nPuszcza Białowieska to nie tylko wędrówka śladami historii, która sięga tu epoki neolitu. To świat nienaznaczony pośpiechem, hałasem ani stresem, lecz odznaczający się spokojem, harm...


Miejsce imprezy: Muzeum Warszawskiej Pragi, Targowa 50/52\nData rozpoczęcia: 2019-09-22 10:00\nW czasie Międzynarodowego Festiwalu Filmowego Kino Dzieci odbędzie się seria wydarzeń Kino Dzieci o wychowaniu, skierowana do dorosłych uczestników: rodziców, opiekunów, nauczycieli i edukatorów. 22 września 2019 r. w Muzeum Warszawskiej Pragi odbędą się warsztaty dla nauczycieli prowadzone przez Annę Równy, Macieja Sobieszczańskiego i Barbarę Szczekałę, organizowane przez Akademię Nowe Horyzonty.\nWeekendowe warsztaty z krytyki filmowej, których uczestniczki i uczestnicy pogłębią wiedzę dotyczącą kina – jego języka, historii, jak i współczesnych nurtów. Rozwiną umiejętności z zakresu analizy i interpretacji filmu. Będą też mieli okazję skonfrontować swoje doświadczenia z zawodowcami. W programie warsztatów znajdą się m.in. zajęcia dotyczące wykorzystywania filmu w edukacji, zjawisk we współczesnym kinie, związków kina z nowymi mediami, specyfiki współczesnej krytyki filmowej i jej rodzajów oraz scenariusza filmowego i uniwersalnych zasad tworzenia opowiadania.\nAnna Równy – metodyk edukacji filmowej i koordynatorka merytoryczna Nowych Horyzontów Edukacji Filmowej; Maciej Sobieszczański – scenarzysta, reżyser i wykładowca Szkoły Filmowej w Łodzi; Barbara Szczekała – filmoznawczyni i redaktorka czasopisma „EKRANy””.\nWstęp – 50 zł, zapisy poprzez formularz na www.kinodzieci.pl od 12.08 do 1.09\nzobacz wszystkie 925 przedszkola w Warszawie\nMiejsce: Wrocław, Ośrodek Harmonia, ul. Bednarska 19/8


Rezonator kwarcowy - Elportal - Forum\nPost autor: solark » 03 wrz 2017, 18:39\nPoruszam ten temat bo natknąłem się na schemat generatora kwarcowego z użyciem rezonatora kwarcowego w książce Pana Piotra Góreckiego "Układy cyfrowe" a poza tym ten temat nie był chyba jeszcze poruszany na forum.\nNie wiem po prostu jak działa taki rezonator kwarcowy w sensie jak go spolaryzować i na jakiej zasadzie działa?\nPost autor: tom5555 » 03 wrz 2017, 22:29\nW układach generatorów rezonator kwarcowy umieszcza się w miejscu indukcyjności, najczęściej w układzie generatora Colpittsa. Rezonator wykorzystuje zjawisko rezonansu mechanicznego z jednoczesnym zjawiskiem piezzoelektrycznym.\nPost autor: solark » 04 wrz 2017, 13:05\nDzięki tom5555 za odpowiedz ale nie za bardzo rozumiem tych definicji z wikipedii\nOj przydał by się jakiś artykuł na ten temat a może kiedyś w "Elektronice dla Wszystkich" był artykuł na ten temat?\nPost autor: Jony130 » 04 wrz 2017, 14:48\nRezonator kwarcowy/ceramiczny zazwyczaj dwukońcówkowy element elektroniczny pasywny (bierny).\nKtóry wykorzystuje zjawisko rezonansu mechanicznego w piezoelektryku. Czyli "sam z siebie kwarc" nie wytarza żadnych "drgań".\nDla nas elektronik nie jest ważna "jak kwarc to robi". Nas interesują jego właściwości elektryczne.\nI okazało się, że kwarc zachowuje się jak obwód RLC o nietypowych wariactwach. Duża indukcyjność, mała pojemność i rezystancja o wartości kilkuset omów.\nZ tego wynika że na początku mażesz traktować kwarc jako filtr pasmowo-przepustowy bardzo stromej charter o częstotliwości środkowej zaznaczonej na obudowie.\nI zazwyczaj kupujemy kwarc o porządniej przez nas częstotliwości i wstawiamy go do obwodu typowej aplikacji (generator Pierce'a) i czasami zawracamy sobie głowę "pojemność obciążenia" CL jaką ma "widzieć" kwarc aby poprawnie oscylował na zadanej częstotliwości.\nhttp://www.tme.eu/pl/Document/96acf44e0 ... hc49_v.pdf (CL)\nI w skład pojemności CL wchodzą też pojemności montażowe (Cstray).\nhttps://blog.adafruit.com/2012/01/24/ch ... ur-design/\nA resztą szczegółowy nie zawracamy sobie głowy.\nPost autor: solark » 05 wrz 2017, 12:39\nDziękuję bardzo Jony130 za wyczerpującą odpowiedz\nMam tylko pytanie czy generowany sygnał jest prostokątny i jaka jest jego amplituda?\nNo i w jaki sposób go zasilamy i gdzie otrzemujemy generowany przebieg skoro są tylko 2 nużki tego rezonatora?\nPost autor: Jony130 » 07 wrz 2017, 17:32\nsolark pisze: Mam tylko pytanie czy generowany sygnał jest prostokątny i jaka jest jego amplituda?\nTo już zależy od konstrukcji generatora.\nsolark pisze: i gdzie otrzemujemy generowany przebieg skoro są tylko 2 nużki tego rezonatora?\nA gdzie ja napisałem, że "goły" rezonator kwarcowy "wytwarza" jakikolwiek przebieg?\nChociaż istnieje coś takiego jak generator kwarcowy (ale to już bardziej układ generatora + kwarc w jednej obudowie)\nhttp://www.tme.eu/pl/Document/56757259b ... S010D8.pdf\nAle one wymagają tylko podłączenia pod napięcie i na wyjściu dają przebieg prostokątny a "rezonator kwarcowy" mają "wbudowany" w środku. I jak widać mają cztery nóżki (minimum 3, Vcc, Out i GND.)


: 20 mar 2020, o 08:35\nPowiedz tylko które płaty masz, tzn z jakim profilem, prototypowe czy jakieś inne.\nPłaty prototypowe Mh32, miałem w planie zbudować drugi komplet na S3021 ale wynikły problemy z wycięciem więc na planach stanęło\n: 24 mar 2020, o 11:11\nJeszcze kilka słów w temacie Foki, jak lata, najtrafniej opisał to kol milo, ja się pod tym podpisuję "obiema ręcyma"\nWyposażenie mojej F\nsilnik DUALSKY GLIDER XM2838EG-11\nPiasta do śm. składanego 20mm/Ø4 +5°, łopatki Aeronaut CAM CARBON 11x7\nESC Dualsky 45A XC-45-Lite\nlotki EMAX ES3302\nkierunek JX PDI-D56MG\nMasa modelu do lotu-1320g, i to tyle w temacie Foki, teraz tylko latać, latać latać\n: 24 mar 2020, o 13:00\nNo to super! Gratulacje z dobrego oblotu. To piękne uczucie\nIle startów tylu lądowań!\n: 2 cze 2020, o 20:34\n"Foka" tak jak "Kobuz" i inne polskie szybowce maja zakończenie płata w postaci płozy. W oryginale owa płoza jest przykręcana (?) lub w inny sposób mocowana do reszty płata. W czasie eksploatacji mojej Foki, również Kobuza, wiele razy "udawało" mi się oderwać zakończenie płata. Były to różne sytuacje, ale najczęstsze to podczas transportu. W moich modelach płoza była przyklejona do ostatniego żeberka, powierzchnia klejenia siłą rzeczy była mała - zaprasowana folia pokryciowa . Bardzo mnie to irytowało. Projektując nowe płaty do Foki wymyśliłem aby płozę przykręcać.\nW nowo zaprojektowanym płacie /profil S3021/ ostatnie żeberko jest ze sklejki balsowo-lipowej 3 mm, z otworkami na wkręty. Podobnie płoza. Chciałbym jeszcze wspomnieć, że podczas startów za Tukanem, pewnie w wyniku tarcia płozy o murawę, strasznie się poszczerbiły zakończenia płata. Płoza w budowanych aktualnie skrzydłach - jest na formatkach - została obustronnie przelaminowana tkaniną 80 g/m^2, ściśnięte ściskami między dwoma kawałkami szyby i streczem, oszlifowana, pomalowana /sprajem Motip/ i czeka na przykręcenie do płacika. Wkręty M2, krótkie, nawet jak ulegną wyrwaniu w wyniku jakiegoś cyrkla, będzie to moim zdaniem łatwe do naprawy. Kilka fotek pokazujących kolejne fazy budowy.\nSkrzydła się budują, za kilkanaście dni może będą gotowe.\nDSCN5285.jpg [ 172.6 KiB | Przeglądany 3614 razy ]\nDSCN5286.jpg [ 193.61 KiB | Przeglądany 3614 razy ]\nDSCN5288.jpg [ 188.71 KiB | Przeglądany 3614 razy ]\n: 18 cze 2020, o 14:08\nPłaciki właściwie zrobione, tylko pokryć folią. Może w weekend oblatam Fokę z nowymi płatami na profilu S3021. Na zdjęciach ostateczna przymiarka i szczegóły płozy na końcówce. Moim zdaniem wygląda o wiele lepiej niż przyklejana .\nDSCN5294.jpg [ 279.14 KiB | Przeglądany 3441 razy ]\nDSCN5295.jpg [ 262.84 KiB | Przeglądany 3441 razy ]\nDSCN5296.jpg [ 294.3 KiB | Przeglądany 3441 razy ]\n: 18 cze 2020, o 19:23\nZakończenia skrzydeł eleganckie, no to czekamy niecierpliwie na ponowny oblot\n: 19 cze 2020, o 10:36\nMilo to oklejaj i lecimy ja w przyszłą środę jestem w domu.\n: 22 cze 2020, o 20:54\nPisałem wcześniej, że postaram się wykonać nowe skrzydła lekko. Dzisiaj okleiłem. Paczuszka z ModeleMax miała zawierać folię białą standard Oracal, przysłali białą ale Oracal Scale. Nie wiem dlaczego, no ale cóż, wyjścia nie ma, oklejam . Dodam tylko, że ta Scale ma od spodu warstwę srebrnego....barwnika?, nie jest transparentna. Poprzednie płaty mają średnio, powiedzmy, po 190 g, nowe mają średnio po 165 g. W pewnym stopniu udało się. Urwałem z ogólnego ciężaru ok 40 gram, zobaczymy jak się wyważy. "Gołe płaty" bez serw, miały średnio ok 150 gram. Jutro montaż serw, wyważanie i postaram się ulotnić Fokę.\nDSCN5309.jpg [ 232.08 KiB | Przeglądany 3344 razy ]\nDSCN5310.jpg [ 202.84 KiB | Przeglądany 3344 razy ]\n: 23 cze 2020, o 22:38\nDzisiaj późnym wieczorem, wybrałem się na lotnisko, była chyba 20, oblatałem Fokę z nowymi płatami. Cały dzień bardzo mocno wiało, wieczorem troszeczkę się uspokoiło. Pozwoliło to na wykonanie kilku lotów.\nCo napisać . Model wyraźnie się uspokoił. Udało mi się zmniejszyć masę do lotu do 1410 gram ( ), czyli urwałem jeszcze ok 50 gram wagi. Foka nie wpada już tak szybko w korek, można powoli polatać. Jest delikatny spadek doskonałości. Osiągi pod wiatr zauważalnie słabsze. Te kilka lotów wymusiły zmiany podstawowych trymów, szczególnie zakresu wychyleń lotek. Ogólnie pilotaż jest przyjemniejszy, jednak czegoś mi jeszcze brakuje. Sam nie wiem. Model bardzo gwałtownie reaguje na wychylenia sw, pomimo że i tak są bardzo niewielkie. Po powrocie z lotniska jeszcze raz wszystko przeliczyłem, jest ok . Może to wina silnej turbulencji, wiatru.....tak czy inaczej czeka mnie dużo lotów i kolejna wnikliwa kontrola ustawień.\nPodsumowując, loty udane, nawet pokusiłem się o "małe akro" , Kobuz to nie jest ale dość sprawnie wymiatał .\n: 24 cze 2020, o 22:37\nFilm z jednego z dzisiejszych lotów. Trochę pozmieniałem konfigurację modelu. Postaram się jutro to wszystko dokładnie opisać. Ogólnie była bardzo silna turbulencja i wiatr. Zapraszam do oglądania.


Krwawnik, mniszek, ułudka - Natalia de Barbaro | Książka w Lubimyczytac.pl - Opinie, oceny, ceny\nWydawnictwo: Agora poezja\nKrwawnik, mniszek, ułudka to zapis poetyckiej drogi, którą podąża od lat Natalia de Barbaro, coraz wyraźniej, pewniej moszcząc się w języku, w którym wypowiada swoje liryczne „ja”.\nZbiór, na który składają się wznowienia tomów, wydanej w 2010 roku Ciemni i Tkanki z 2017 roku, wzbogacają niepublikowane dotąd wiersze. Te pierwsze pokazują, jak poszukiwała właściwych sobie środków wyrazu, krążąc wokół tematów, w których to, co drobne, materialne odbija się w tym, co metafizyczne. Te drugie, nowe utwory poetyckie potwierdzają, że kierunek, w jakim zmierza poezja de Barbaro nie zmienił się, choć dojrzał, wyostrzył się, już nie pyta o pozwolenie tylko jasno i precyzyjnie opowiada o światach, na które poetka chce, byśmy zwrócili uwagę. Upomina się o nią dla tego, co wciąż jeszcze nieutracone, czyli warte naszego starania.\nTo poezja kameralnego, ale odważnego mówienia. Opowiadania sobie historii cudzego i własnego istnienia.\n17 opinii 19 ocen 1 dyskusji\nW poszukiwaniu... Natalia de Barbaro\nCiemnia Natalia de Barbaro\nUcieszyłam się bardzo z tego powodu, że po dłuższym czasie powrócę ponownie do przeczytania gatunku literackiego mniej popularnego wśród czytelników w odbiorze, jakim są wiersze.\nZdecydowałam się na zapoznanie z nieznaną mi do tej pory twórczością autorki Pani Natalii de Barbaro, ponieważ uważam, że zawsze należy zaobserwować podjęte działania ze strony autorki w dziedzinie literackiej bliskiej jej sercu i powołaniu dzięki, któremu czuje spełnienie zawodowe przynoszące radość ze spełnianej misji, jakim jest pisanie wierszy.\nAnalizując wiersze zamieszczone w 3 częściach o nadanym ciekawie brzmiącym tytule tomiku wierszy - '' Krwawnik, mniszek, ułudka'' zastanawiałam, się czym kierowała autorka, co miała, na myśli tworząc, je a przede wszystkim próbowałam zrozumieć ich najważniejszy przekaz oraz to czy ja rozumiem główną treść w nich zawartą.\nGdy rozpoczęłam czytanie wierszy zamieszczonych w pierwszej części '' Ciemni'' to odnoszę niezwykłe wrażenie, że tak jakbym poniekąd uczestniczyła w wędrówce ich życia u tych osób, które występują w roli anonimowego podmiotu lirycznego.\nUważam, że jest to budująca postawa, gdyż, świadczy, o tym, jak bardzo ważna jest obecność bliskości, aby nie odczuwać spotykanej na naszej drodze dość często samotności, która w odbiorze nie jest odbierana jako pozytywny czynnik, lecz ten negatywny. Poczucie niespełnienia i ludzkiego ignorowania.\nPodczas czytania tychże wierszy można pozwolić również na doznawanie uczucia pełnego nostalgii, smutku, bo coś przeżyliśmy, odchodzi nagle w zapomnienie.\nMogłabym z łatwością ocenić, który z zamieszczonych w tomiku wierszy - '' Krwawnik, mniszek, ułudka'' podoba mi się najlepiej, gdyż zawiera w sobie to coś, a szczególnie tajemnicza ukrytą głębie treści poznania przekazu tych najważniejszych poetki.\nPrzykłady tych wierszy są następujące: '' Podpowiedź'', '' Huśtawka'', ''Wysłannik''.\nW całościowym odbiorze zawarte w tym tomie wiersze są napisane językiem zrozumiałym i można do nich powracać w chwilach nostalgii.\nWydawnictwu Agora dziękuje za podarowanie mi do zrecenzowania tomiku wierszy - '' Krwawnik, mniszek, ułudka'' autorstwa Pani Natalii de Barbaro.\nZdecydowałam się na zapoznanie z nieznaną mi do tej pory twórczością autorki Pani Natalii de Barbaro, ponieważ uważam, że zawsze należy zaobserwować podjęte działania ze strony autorki w...\nWiersze Natalii to nie wyłącznie emocje. To poetyckie historie zaczerpnięte z życia.\nPoezji nie potrafię i nie zamierzam oceniać w kategorii dobra-zła czy nudna-ciekawa. Dany głos albo się czuje, albo jest się wobec niego obojętnym. Zawsze jednak warto dać szansę, bo mało jest tak pięknych uczuć, jak to gdy odnajdziemy siebie w cudzej poezji. Gdy poczujemy, że cudze słowa są słowami naszego serca. To doświadczenie, które bardzo sobie cenię.\nCo do wydania — jestem ogromną fanką struktury okładki. Jest chropowata dzięki materiałowej siateczce naklejonej na gładki papier. To i wstążeczka do zaznaczania miejsca przerwanej lektury nadają tomikowi przyjemnej estetyki, która wyróżnia się w tłumie, choć cała reszta została wydrukowana bez dodatkowych ozdobników. Jest minimalistycznie, ale nie nudno.\nPoezji nie potrafię i nie zamierzam oceniać w kategorii dobra-zła czy nudna-ciekawa. Dany głos albo się czuje, albo jest się wobec niego obojętnym. Zawsze jednak warto dać szansę, bo mało jest tak pięknych uczuć, jak to gdy odnajdziemy siebie w cudzej poezji. Gdy poczujemy, że cudze słowa...\nSą książki, które oprócz czasu w naszym życiu musza współgrać także z miejscem, w którym po nie sięgamy. Szczególnie poezja, wyostrzająca naszą wrażliwość, powinna harmonizować z otoczeniem.\nZ tego właśnie powodu po „Krwawnik, Mniszek, Ułudkę” sięgnęłam pewnego zimowego popołudnia, siedząc na tarasie starego, drewnianego domu na skraju lasu. Stworzyłam idealna scenerię aby zapoznać się z poezją Natalii de Barbaro. Zagłębiłam się w poetycką opowieść o relacji i poszukiwaniu samej siebie. Dałam się ponieść motywom drogi, tej bliższej i dalekiej.\nJak to z tomikami bywa, jedne wiersze poruszyły mnie bardziej niż inne, których sens w tym alurat momencie życia do mnie nie dociera. Było to jednak spotkanie przyjemne i ciekawa literacka odmiana.\nZ tego właśnie powodu po „Krwawnik, Mniszek, Ułudkę” sięgnęłam pewnego zimowego popołudnia, siedząc na tarasie starego, drewnianego domu na skraju lasu. Stworzyłam idealna scenerię...\nPOEZJA TAK WIELE UKRYWA I ODKRYWA.\nKolejne strony tak różne są od siebie i tak głębokie. Pozornie małe słowo niesie tak ogromny ładunek emocjonalny. Rzeczywistość staje się „ułudką”.\nZgrzebne wydają się te wiersze, jak prosta i zgrzebna jest sama okładka tomika. Jest to jednak prawda pozorna, bo głębia skrywa się w fakturze.\nŚwietny tomik na zatrzymanie, przemyślenie, odkrycie nowych ważnych dla nas prawd.\nŚwietny tomik na zatrzymanie, przemyślenie,...\nNie znałam wcześniej twórczości Natalii de Barbaro, nawet jej głośnej "Czułej przewodniczki". Zainteresował mnie tomik o urokliwym tytule "Krwawnik, mniszek, ułudka". Przeczytałam zawarte w nim wiersze jeden raz, potem drugi, próbując wniknąć w poetyckie światy autorki. Odniosłam wrażenie, że nie bardzo mi się to udaje. Przejrzałam tomik kolejny raz, zatrzymałam się przy utworach, które przemówiły do mnie bardziej niż inne. To raczej krótsze wiersze i to te z nowych. Poczułam więź z podmiotem lirycznym, który poprowadził mnie "ścieżkami na szwach popękanymi", kazał zastanowić się nad tym, czy słońce "niedługo umrze", nad "porządkiem rzeczy", nad płomieniem i wodą.\nDoceniam wrażliwość poetki, ciekawe obrazowanie, np. obraz wahającego się wiersza, książki, która "za dwa rozdziały odjedzie i nigdy już tu nie wróci", snów.\nChyba jednak nie odnalazłam się do końca w świecie poezji Natalii de Barbaro, ale kto wie, może gdy za jakiś czas znów otworzę ten ciekawie wydany tomik, jakiś wiersz, czy wiersze zwrócą moją uwagę.\nW każdym razie cieszę się, że mogłam trochę odejść od prozy w świat poezji.\nNie znałam wcześniej twórczości Natalii de Barbaro, nawet jej głośnej "Czułej przewodniczki". Zainteresował mnie tomik o urokliwym tytule "Krwawnik, mniszek, ułudka". Przeczytałam zawarte w nim wiersze jeden raz, potem drugi, próbując wniknąć w poetyckie światy autorki. Odniosłam wrażenie, że nie bardzo mi się to udaje. Przejrzałam tomik kolejny raz, zatrzymałam się przy...\nLiryczny głos de Barbaro jest ciekawy i oryginalny. W swoich wierszach autorka porusza takie tematy jak: relacje międzyludzkie, miłość, samotność, tęsknota, przemijanie, tożsamość. To poezja osobista, kameralna, dość oszczędna w słowach.\nDe Barbaro porusza wiele tematów, dbając o to, by forma nie przysłoniła treści i była jasna, dzięki temu jej liryka jest uniwersalna. Maksimum treści przy minimum słów. Ciekawe metafory. Refleksje słaniające do przemyśleń. Przystępna forma. „Krwawnik, mniszek, ułudka” to interesujący przykład polskiej, kobiecej poezji współczesnej.\nWięcej na blogu: https://urocznica.pl/recenzja-krwawnik-mniszek-uludka-n-de-barbaro/.\nDe Barbaro porusza wiele tematów, dbając o to, by forma nie przysłoniła treści i była jasna, dzięki temu jej liryka jest uniwersalna....\n„Rana jest piękna”.\nIleż treści kryje się za tą krótką myślą wybrzmiewającą w pierwszym słyszeniu! A ile w niej emocji! Sprzecznych. Idealnie pasująca do tego zbiorczego tomiku poezji i z niego wyłowiona. Z wiersza bez tytułu, bo takich jest w nim większość. Pochodzących z dwóch wcześniej wydanych tomików – „Ciemnia” i „Tkanka” i pod takimiż tytułami tutaj umieszczonych, ale uzupełnionych o kolejne, anonsowane przez zbiorczy tytuł - „Z nowych wierszy”.\nUniwersalnych w tematyce.\nAscetycznych w formie, bo rzadko obszernych. Częściej dwu lub jednozwrotkowych, a nawet dwuwersowych. Oszczędnych w ilości słów, za to brzemiennych skojarzeniami, esencjonalnych myślami i gęstych emocjami. Pełne metafor i elementów metafizycznych łamiących schematy oraz szablony myślowe i wprowadzające realizm magiczny. Zmuszające do wyjścia z utartej ścieżki dobrze znanych pojęć, by w ich dychotomii, wzajemnym wykluczaniu się i antagonizmie odnaleźć symbiozę oraz współistnienie w oksymoronicznej niemożności, formalnie odrzucanej w gramatyce przez językoznawców. Bo jak można jednocześnie pójść w dwóch różnych kierunkach? Tutaj można, a nawet trzeba, by doznać nowego i nieprawdopodobnego. Wierszy próbujących może nie tyle odpowiedzieć na stawiane pytania, ile wypowiedzieć je, sformułować językiem plastycznie dopasowywanym do przekazu faktów z szeroko pojętej egzystencji człowieczej. Językiem bardzo osobistym. Wydawałoby się hermetycznym i niezrozumiałym, ale nie o zrozumienie tutaj chodzi, a o ten dreszcz biegnący wzdłuż kręgosłupa oznaczający jedno – to moje słowa dotąd niewypowiedziane, mój wiersz słyszany dotąd w duszy i ciepło w sercu pojawiające się w momencie wspólnoty uczuć – autora i czytelnika. To język emocji jest w nich najważniejszy, bo nieuzurpujący sobie prawa do jedynej słusznej interpretacji. Słowo ze swoją zawartością jest tylko punktem wyjścia i wejścia do krainy emocji, w której odnajduje się momenty styczne. To przestrzeń pozostawiona przez autorkę czytelnikowi, w której wchodzi z nim w interakcje zaraz po wybrzmieniu ostatniego wersu, zdania, słowa, po którym nie ma kropki, za to jest zachęta w postaci – „A potem całkiem znienacka, to”... „To” stające się również moim, a jednocześnie darem możliwości dopowiedzenia przez mnie od autorki. Mogłam współbrzmieć, bo byłam, jak bohaterowie wierszy - nikim i każdym, nim, nią lub mną. Mogłam łatwo utożsamić się z nimi i ich przeżyciami. Autorka namawiała również do wynurzenia się z otoczenia, rzeczywistości i spojrzenia na nie z dystansu – „Patrz z daleka: też na to, do czego ci blisko. / Patrz z daleka na wszystko. Bo rzeczy są małe”. A zwłaszcza na życie i to, co w nim nas spotyka i co w nim przeżywamy.\nTakie też były te wiersze.\nWycinki szczegółów wziętych z uważnej obserwacji ogółu zakończone zdaniem wydawałoby się zamykającym, ale jednocześnie pozostawionym czytelnikowi w zawieszeniu, które dopominało się o kontynuację przez odbiorcę. Przyciągało bogatą pożywką treści - myśli, skojarzeń, doświadczeń, odczuć. Autorka dawała klucz do może zamkniętej wyobraźni? Może polemiki własnej i z wcześniej czytanymi wierszami innych poetów? Bo niby te same tematy życiowe, ale inaczej podane, z innej perspektywy.\nPrzede wszystkim odmiennym językiem narracji.\nTo on jest dla mnie w poezji definiującymi go liniami papilarnymi. Tutaj kochającym nieoczywistość, niedookreśloność, giętkość, niedosłowność, wieloznaczność, a przede wszystkim zestawianie ze sobą sprzeczności pojęć, by osiągać zaskoczenie dwoistości w jednym, kiedy czyta się - „ktoś kocha nas na pewno chyba” na jednym wydechu. Można tak? Na pewno można pokazać, jak czyni to autorka, niemożliwe możliwym, nieprawdopodobne prawdopodobnym, a nierzeczywiste rzeczywistym, bo „w tej samej kobiecie, która wie: / jest ich tyle, co liter w imieniu”. To dlatego śmierć z dystansu tworzonym przez precyzyjnie dobrane słowa i środki stylistyczne stawała się znośna, a życie piękne – „Śpiewnie wiedzie się każdy dzień / ku swojej skończoności: kropce pierwszej gwiazdy”. Miłość nie ma nic ze złudnego romantyzmu, bo „dziwne, że tym się okazała: / ty, ledwie punkt na mapie, ja, co na ciebie patrzę”. Ludzie w swej kruchości to szybko zużywający się „parciany” materiał. Życie to huśtawka, na której „niebezpieczna, bezpieczna/ jest podróż do góry – na dół”. Los, przeznaczenie to „w kieszeni kamyk, który w nocy / zamienia się w kamień, głaz / który się toczy na mnie, co czekam / u podnóża góry”. Grzech zawsze się zdarzy, bo „zdarzy się przypadkiem. Grzech zdarzy się na ostatniej / prostej tuż koło domu”. Codzienność to trud wykonania zadania – robienia miejsca: „daremności”, „dla bolenia”, „temu, co się już nie stanie”. Jednym zdaniem – życie ubrane w słowa, z emocjami pod spodem.\nPiękna rana przez nas pielęgnowana.\nCzasami od nas niezależnie, często dla własnej, masochistycznej lub sadystycznej przyjemności i na własne życzenie, bo „rana tu rządzi: ona będzie mówić, / ty będziesz słuchać jej cierpkiej czerwieni, / aż się z własnego zachcenia nie zamknie”. Jątrzona przekonaniem, że „mój los, kiedy się nudzi, bawi się dźwigniami/ zwodzonych mostów”. To dlatego tak silnie wybrzmiewał w tych wierszach dystans jako sposób na nazwanie odczuwanych emocji, ułożenie ich w sobie, przyjrzenie się im z boku, a przez to ostateczne ukojenie, złapanie równowagi, balansu wiecznej huśtawki i odnalezieniu w sobie dziecka, bo „wystarczy spojrzeć: on jest poza tym wszystkim. / On jeden będzie wyjęty spod tej surowej reguły, / której ty się wypłacasz”. Warto spróbować, zwłaszcza że „nasz czas trwa krótko” i wszystkie, liczne sposoby, jakie znamy i stosujemy, mogą tylko odrobinę wydłużyć drogę ku „kropce pierwszej gwiazdy”, ale nie zmienić lub unicestwić.\n„...aż dziw, że nie potrafią/ ocalić nas”! – chciałoby się dodać za autorką.\nTo dlatego też ten zbiorek otulony jest w okładkę-opatrunek, bo pokrytą drobną siateczką z białych nitek niczym medyczna gaza, a lecznicza rola tytułowych roślin silnie kojarzy się z leczeniem zadrapań, stłuczeń i stanów zapalnych. A pod tą zewnętrzną warstwą do odkrycia tyle znaczeń, przeżyć, emocji i pewności/niepewności jej gojenia/jątrzenia...\nJa odnalazłam w nich przede wszystkim kobietę.\nIch wielość w jednej i jedną w wielu. Tytanicznie silnej pomimo ran zadanych przez życie, w której obliczu posiadanej mocy nawet „śmierć traci pewność”. Taką widziałam ją w wielu odsłonach wierszy, a szczególnie w podrozdziale „One”. Jednak najbliższy mojemu sercu był ostatni, dwuwersowy – „Niesyte, zaiste, jest serce / dziewczynki, co idzie ulicą”. Z prowokującym myśli brakiem kropki na końcu wiersza, bo może to nowy sposób na „to całe wszystko”? A przynajmniej przypomnienie o niej we mnie, bo mimo wszystko „chcę, żebyś wiedziała: ktoś cię maluje teraz, / nie jesteś postradana” – zapewnia narrator. Bo tylko ty siebie samą możesz wpuścić do „krewnej ciemni serca”. Te wiersze niczym stany emocjonalne tylko w tym czule i delikatnie pomogą odnaleźć się i siebie w nich, ku ukojeniu.\nMam wrażenie, że to poetycka wersja prozatorskiej „Czułej Przewodniczki” tej autorki.\nIleż treści kryje się za tą krótką myślą wybrzmiewającą w pierwszym słyszeniu! A ile w niej emocji! Sprzecznych. Idealnie pasująca do tego zbiorczego tomiku poezji i z niego wyłowiona. Z wiersza bez tytułu, bo takich jest w nim większość. Pochodzących z dwóch wcześniej wydanych tomików – „Ciemnia” i „Tkanka” i pod takimiż tytułami tutaj umieszczonych,...\nJa muszę się teraz publicznie przyznać, ze dawno już nie miałam w ręku żadnego tomiku z poezją. Nie mogę nawet w mojej pamięci odnaleźć co tak naprawdę z poezji ostatnio czytałam. Postanowiłam to zmienić i dlatego dzisiaj chciałabym zaprezentować Wam tomik „Krwawnik, mniszek, ułudka”, którego autorką jest zapewne znana wszystkim Natalia de Barbaro.\n„Krwawnik, mniszek, ułudka” to zbiór wierszy napisanych z niesamowitą wrażliwością, przepełnionych emocjami, które tak naprawdę skrywają się we wnętrzu każdego z nas. Mamy tutaj miłość, samotność, ale też tęsknotę i świadomość straty. Autorka za pośrednictwem tych wierszy pokazuje i uświadamia nam, to, jak ważna jest obecna chwila.\nOczywiście lekturę tego tomiku dawkowałam sobie przez kilka ostatnich dni, próbując ją zgłębić, a także otworzyć się na świat autorki. Czytałam fragmentami o poranku, przy filiżance z herbatą tak aby mieć idealne okoliczności do skupienia i do przemyśleń.\nNie da się ocenić czyjejś wrażliwości zawartej w kilku liniach tekstu, ale jedno jest pewne – poezja powinna oddziaływać na czytelnika i zmuszać go do refleksji, co w przypadku tego tomiku miało miejsce…\nNiedawno odwiedzałam Centrum Nauki Kopernik w Warszawie. Była tam taka maszyna, Wielka Mrówa Maszyna. Sprawdzałam – to Elektrybał! Robot wzorowany na postaci z „Cyberiady” Stanisława Lema. Układa m.in.: limeryki, haiku, ballady, sonety czy epitafia. na podstawie dwóch słów – kluczy. Poprosiłam o sonet ze słowami „skry” i „wątpliwa”.\nPrzyjemność przeczytania „tworu” była średnia. Rozkład wierszy zachowany, ale cóż – nie to, nie to! Słowa były wymieszane, papka słownikowa bez kleju! Najbardziej literacki wers brzmiał: „Za rogiem czai się już sroga zima”. To już wolę pana Andrusa jak tworzy swoje wierze, piosenki – i z sensem i humorem!\nCzytając tomik „Krwawnik, mniszek, ułudka” też miałam wrażenie, że to „zupa nic”, niby wszystko, a nic. Składniki są, a każdy sobie osobno gra, nie tworząc kształtu, treści. Oczywiście, kaję się, nie jestem wybitnym znawcą poezji współczesnej, czytam ją od czasu do czasu, chwytam lub nie, nuży mnie lub ciekawi. Bywa! Ale w poezji jednak szukam tego uderzenia, tej jednej myśli, błysku, żebym wiedziała, że inteligencja, wrażliwość, sposób wypowiedzi mnie kieruje i wznosi (jednak wznosi!) ponad życie!\nAnalizując kolejne wiersze w tomie, z czasem znalazłam pojedyncze myśli, które mnie ciut ruszyły. Takie mgnienia, które zaważyły na fakcie, że nie przekreślam do końca poezji Natalii de Barbaro.\nPrzyjemność przeczytania „tworu” była...\n„Krwawnik, mniszek, ułudka” to zapis poetyckiej drogi, którą podąża od lat Natalia de Barbaro, coraz wyraźniej, pewniej moszcząc się w języku, w którym wypowiada swoje liryczne „ja”.\nNowy zbiór wierszy Natalii de Barbaro jest świetną propozycją dla czytelników, którzy w poezji nie szukają wyłącznie uniesień emocjonalnych i krasomówstwa, lecz pogłębionej refleksji. Każdy z wierszy niesie odrębne przesłanie – można je zatem czytać także „na wyrywki”. Po poezję Natalii de Barbaro warto sięgać także wielokrotnie, choćby po to tylko, by zatrzymać się na chwilę w codziennym pośpiechu. Zachwyca również minimalistyczne wydanie tomiku wierszy. Polecam\nNowy zbiór wierszy Natalii de Barbaro jest świetną propozycją dla czytelników, którzy w poezji nie szukają wyłącznie uniesień emocjonalnych i krasomówstwa, lecz pogłębionej refleksji. Każdy z...\nKrwawnik, mniszek, ułudka: aż dziw, że nie potrafią ocalić nas.\nNatalia de Barbaro Krwawnik, mniszek, ułudka Zobacz więcej\nMiłość: jakie to dziwne , że tym się okazała : ty, ledwie punkt na mapie , ja , co na ciebie patrzę.\nPrzyjechałam tu pisać. Być może wyjadę z niczym. Dokądkolwiek pójdę ona tu zostanie: sosna która nie chciała zamienić się w papier.\nZrecenzuj książkę „ Krwawnik, mniszek, ułudka”. Mamy 30 egzemplarzy!


Heterodoks kontra neoklasyk. Kto zwycięży w wielkim starciu ekonomistów? - - Forsal.pl – Biznes, Gospodarka, Świat\nforsal.plHeterodoks kontra neoklasyk. Kto zwycięży w wielkim starciu ekonomistów?\nHeterodoks kontra neoklasyk. Kto zwycięży w wielkim starciu ekonomistów?\n14 września 2015, 06:00\nWyobraźmy sobie, że pokryzysowa debata ekonomiczna to walka bokserska. W narożniku niebieskim przedstawiciel ekonomii neoklasycznej. Absolutny mistrz, lecz ostatnio w słabej kondycji. W narożniku czerwonym pretendent. Zawodnik z obozu ekonomii heterodoksyjnej, do niedawna boksujący w amatorskiej lidze. Słychać gong. Starcie się rozpoczyna\nZanim zaczniemy śledzić wymianę ciosów, przyjrzyjmy się pięściarzom. Na początek obrońca tytułu, czyli ekonomia neoklasyczna, zwana też ekonomią głównego nurtu. Co to takiego? Najłatwiej mówić o jej początkach. Wyrosła w latach 70. XIX w. z prac takich myślicieli, jak Anglik William Jevons czy Francuz Léon Walras. A przede wszystkim Alfred Marshall – postać ciesząca się w swoim czasie popularnością porównywalną z tą, którą cieszyć się będą później John Maynard Keynes i Milton Friedman.\nPrzyjęło się, że dzisiejsi liberalni ekonomiści za swojego protoplastę uważają Adama Smitha. Tymczasem powinni odwoływać się właśnie do Walrasa czy Marshalla. A to dlatego, że dopiero neoklasykom udało się podnieść ekonomię do rangi nauki ścisłej rządzącej się obiektywnymi prawidłami. Z ich perspektywy żyjący sto lat wcześniej Smith z całym bagażem rozważań etycznych uprawiał w najlepszym wypadku ekonomię polityczną. To neoklasykom zawdzięczamy tchnięcie życia w koncepcję homo oeconomicus. Zaludniających gospodarkę racjonalnych i egoistycznych jednostek, napędzanych przez dwie fundamentalne siły. Maksymalizację użyteczności (stanu posiadania, przyjemności i zadowolenia) i minimalizację dezużyteczności (bólu, braku przyjemności i zadowolenia). To wtedy ekonomista zaczął pretendować do roli naukowca, który uzbrojony w niezawodne szkło powiększające widzi aktorów gospodarczych poruszających się niczym mrówki w wielkim kopcu. I dzięki badaniu ich reakcji na różne bodźce jest w stanie przewidzieć, jak mrówki się zachowają, albo wręcz zmusić je do odpowiedniej działalności.\nNeoklasycy byli dziećmi swoich czasów. Pochodzili z krajów, które były potęgami ówczesnego kapitalistycznego świata. To sprawiało, że w automatyczny sposób przyjmowali perspektywę zwycięzcy. Ich ekonomia objaśniała świat, w którym wygrywają silni. Od klasyków (Smith i Ricardo) neoklasycy przejęli przekonanie, że nawet jeśli jednostki działają z pobudek egoistycznych, to dzięki konkurencji ich działania prowadzą do rezultatów dobrych dla całego społeczeństwa. To wówczas największe triumfy święciła wiara w to, że rynek – jeżeli tylko pozwolić mu działać w naturalny sposób – dąży do stanu równowagi. Nic dziwnego, że neoklasycyzm z przełomu XIX w. i XX w. stał się świetnym ekonomicznym uzasadnieniem polityki leseferystycznej. Głoszącej, że homo oeconomicus dobrze wie, co robi, więc najlepiej mu nie przeszkadzać. Nietrudno zgadnąć, że popularność leseferyzmu największa była wśród tych grup społecznych, które w warunkach kapitalistycznego rozkwitu osiągały największe sukcesy. Im niżej na drabince społecznej, tym z poparciem dla leseferyzmu było gorzej. Ale tym nikt się nie musiał zbytnio przejmować, bo demokracja była jeszcze w większości zachodnich krajów w powijakach. Neoklasyczny leseferyzm królował więc niepodzielnie wśród ówczesnych elit zachodniego świata.\n>>> Czytaj też: Czy długi należy spłacać? Ekonomiści są w tej kwestii podzieleni\nNic jednak nie trwa wiecznie. Kolejne kryzysy gospodarcze były coraz głębsze. Nadszedł 1929 r. i Wielka Depresja, która nawet najbardziej zatwardziałych neoklasyków zmusiła do refleksji, czy aby na pewno rynki potrafią dążyć do samoregulacji. Nieuczciwością byłoby twierdzenie, że neoklasycy się przed tą odpowiedzią uchylali. Jedną z nich był keynesizm, wymyślony przez ucznia Alfreda Marshalla. Na ten temat pisaliśmy już jednak sporo w jednym z poprzednich odcinków „Podręcznika”. Tutaj interesują nas te odpowiedzi neoklasyków, które nie zrywały z całym dorobkiem Smitha, Jevonsa i Marshalla. Tylko próbowały dopasować go do nowych wyzwań. Na przykład prace Brytyjczyka Arthura Pigou, który jako pierwszy (już w latach 20. XX w.) zwrócił uwagę na tzw. koszty zewnętrzne. Czyli sytuację, gdy fabryka zanieczyszcza powietrze albo wodę, bo nie musi za nie płacić ceny rynkowej. W ten sposób maksymalizujący swoją użyteczność przerzuca prawdziwe koszty działalności na resztę społeczeństwa. To dla Pigou sytuacja, gdy do gry powinien wkroczyć rząd i skorygować działanie rynku, nie zaś czekać, aż zadziałają automatyczne stabilizatory. Takie teorie przerzucały mosty między neoklasykami a rosnącymi w siłę w pokryzysowym świecie keynesistami. Mosty te miały już wkrótce posłużyć do prawdziwego intelektualnego desantu.\nZwykło się uważać, że lata 1930–1970 to w zachodniej myśli ekonomicznej czas niepodzielnego panowania keynesizmu. Prawda jest bardziej skomplikowana. Tak naprawdę szkoła neoklasyczna z jej racjonalnym homo oeconomicusem nigdy nie wypadła z gry. Przeciwnie. Stopniowo kolonizowała realnie istniejący keynesizm, by w pewnym momencie całkowicie przejąć jego duszę. Było to zresztą kością niezgody w głośnym w latach 50. sporze pomiędzy keynesistami brytyjskimi (prym wiodła uczennica Keynesa Joan Robinson) a amerykańskimi (takimi jak doradca wielu amerykańskich prezydentów Paul Samuelson). W tym sporze szło głównie o związek między płacą a rozmiarami zatrudnienia. Według keynesistów amerykańskich u źródeł bezrobocia leżą trzy przyczyny: brak zgody związków zawodowych na redukcje płac, utrzymywanie przez rządy płacy minimalnej oraz monopolistyczne struktury rynku, które nie pozwalają rozwinąć skrzydeł wolnej konkurencji. W ten sposób Samuelson i jego akolici przyznali w zasadzie rację ekonomii neoklasycznej. Jedyna różnica pomiędzy nimi była taka, że klasycy domagali się rozpędzenia związków, porzucenia płacy minimalnej i rozbicia monopoli. Natomiast keynesiści spod znaku Samuelsona twierdzili, że wystarczy zwiększać wydatki rządowe tak bardzo, by popyt wzrósł do poziomu, przy którym cała produkcja zostanie sprzedana pomimo zawyżonego poziomu cen i płac. Zdaniem „prawdziwych keynesistów” (tych od Robinson) to była zdrada.\nW zasadzie już od lat 50. amerykańska (a za nią światowa) debata ekonomiczna odbywała się pomiędzy coraz śmielej wracającymi do swoich leseferystycznych korzeni neoklasykami a neoklasykami udającymi nowych keynesistów. Pierwsi przedstawiali kolejne wyrafinowane dowody na to, że rynek potrafi samoistnie wrócić do stanu równowagi (teoria racjonalnych oczekiwań Lucasa i Sargenta lub hipoteza efektywnego rynku Famy), ci drudzy dołożyli od siebie jeszcze parę elementów, jak istnienie niedoskonałej konkurencji, asymetrię informacji lub koszty transakcyjne. Oba nurty w sumie zgadzały się, że homo oeconomicus i rynki dążące do równowagi to faktycznie niepodważalna prawda. Im bliżej było naszych czasów, tym prawdziwi neoklasycy dominowali coraz bardziej na uniwersytetach i w debacie ekonomicznej.\nChoć nowym keynesistom (George Akerlof, Paul Krugman, Joseph Stiglitz) zdarzało się dostać Nobla, to szkoła neoklasyczna – jak przystało na dominującego na rynku gracza – potrafiła wchłonąć pączkujące na obrzeżach ekonomiczne „start-upy”. Na przykład niezwykle modną w latach 90. nową ekonomię instytucjonalną (Douglas North, Ronald Coase), monetarystów Miltona Friedmana czy nawet radykalnie prorynkowych przedstawicieli szkoły austriackiej (Hayek i jego libertariańscy następcy). W panującej na świecie po zawaleniu się bloku wschodniego atmosferze końca historii łączył ich wspólny mianownik – wolny rynek. Różnił stopień wiary w jego nieomylność. Taka właśnie była przedkryzysowa ekonomia głównego nurtu. Najpotężniejsza formacja intelektualna w całej historii ekonomii.\n>>> Czytaj też: Grecki kryzys wiele zmienił. Rośnie napięcie między bogatym centrum a biednymi peryferiami\nJak astronom z astrologiem\nZostawmy teraz na chwilę czempiona u szczytu chwały i przypatrzmy się bliżej kontestującemu jego prymat pretendentowi, czyli ekonomii heterodoksyjnej. Aby zrozumieć wagowe dysproporcje między zawodnikami, posłużmy się przykładem. W styczniu 2007 r. w chicagowskim hotelu Hyatt odbywa się zjazd Allied Social Science Associations (ASSA) – największej w Ameryce organizacji skupiającej profesjonalnych ekonomistów. Dziewięć tysięcy uczestników, pośród nich wielu laureatów Nagrody Nobla, gawędzi nad darmowymi przekąskami i korzysta z dobrodziejstw baru. Czekający w kolejce po alkohol goście umilają sobie czas rozważaniami, czy „Milton by to pochwalił”. Chodzi oczywiście o zmarłego rok wcześniej Miltona Friedmana, który nieraz podkreślał, że „nie ma czegoś takiego jak darmowy lunch”. W tym samym czasie w jednej z małych hotelowych salek odbywa się spotkanie organizowane przez Economic Policy Institute (EPI), waszyngtoński think tank postulujący podniesienie płacy minimalnej, zwiększenie redystrybucji i propagowanie uzwiązkowienia. Słowem wszystko to, co – wedle neoklasyków – przeczy zdrowemu ekonomicznemu rozsądkowi. Na sali ok. 30 osób i tyle samo kanapeczek z serem. Piwo jest, ale kosztuje 6 dolarów. „To i tak najlepsza frekwencja, jaką mieliśmy od lat" – mówi jeden z organizatorów.\nPrzytoczona historyjka pochodzi z artykułu dziennikarza lewicowego tygodnika „The Nation” Christophera Hayesa. I może być przerysowana. Ale dobrze oddaje położenie, w jakim znajdowali się jeszcze do niedawna ekonomiści heterodoksyjni. Niby byli częścią amerykańskiego środowiska ekonomicznego, ale izolowaną, nieliczną i – co tu dużo mówić – głęboko sfrustrowaną i pełną niechęci wobec dominujących neoklasyków.\nSkąd się wzięli? Na początku były to jednostki sprzeciwiające się podejściu ortodoksyjnemu (stąd nazwa „heterodoks”). Ot, akademicy otwarcie krytykujący – ich zdaniem pozorny spór – między neoklasykami i nowymi keynesistami. Jednym (jak zmarłemu w 2006 r. Johnowi Kennethowi Galbraithowi) udało się zyskać popularność opinii publicznej. Inni (jak zmarły w 1996 r. Hyman Minsky) doczekali się uznania po śmierci. A jeszcze inni zagrzebywali się w swojej niszy (jak środowisko marksizującego magazynu „Monthly Review” z Paulem Sweezym i Paulem Baranem). Przywołuję przykład USA jako państwa nadającego ton globalnej debacie ekonomicznej, choć podobnych ekonomicznych dysydentów można pewnie znaleźć w wielu krajach. Również w Polsce (Tadeusz Kowalik).\nWydawało się, że ruch ekonomii heterodoksyjnej nabierze rozpędu z początkiem XXI w., gdy po raz pierwszy od lat 60. doszło do (niedużych, ale zauważalnych) wystąpień studenckich. W 2000 r. zbuntowali się studenci ekonomii z prestiżowej francuskiej École Normale Supérieure – zarzucili profesorom, że kompletnie pozbyli się refleksji i krytycyzmu wobec ekonomii neoklasycznej. Do podobnych wydarzeń doszło później na kilku uniwersytetach w Niemczech i Wielkiej Brytanii. Powstał nawet ruch tzw. ekonomii postautystycznej.\nHeterodoksi powoływali do życia własne ekonomiczne periodyki, twierdząc, że na publikacje w uznanych uniwersyteckich pismach liczyć nie mogą. Bo tam panuje przekonanie, że jak ktoś podaje w wątpliwość podstawowe dogmaty ekonomii neoklasycznej, to jest uznawany za szarlatana. Heterodoksi ze zgrozą cytowali wypowiedź neoklasycznego ekonomisty z Berkeley Hala Variana (został potem głównym ekonomistą Google), który przy okazji debaty o liberalizacji handlu międzynarodowego stwierdził, że nie ma sensu prezentować argumentów za i przeciw. Bo to jakby astronom (w tej roli zostali obsadzeni zwolennicy wolnego handlu) dyskutował z astrologiem (krytykiem liberalizacji). „Żyjemy w czasach, gdy myślenie neoklasyczne przypomina rasizm. Ekonomista głównego nurtu złapany za słowo wszystkiego się oczywiście wyprze, ale jakoś tak się składa, że na uniwersytetach i w debacie publicznej prym wiodą przedstawiciele tylko jednej kasty” – pisał w 2006 r. w jednym z heterodoksyjnych przeglądów Janis Warufakis. Wtedy młody i niepokorny ekonomista z Uniwersytetu Ateńskiego, któremu pewnie się nie śniło, że zostanie kiedyś najbardziej kontrowersyjnym ministrem finansów w Unii Europejskiej.\nZostańmy na chwilę przy tekście Warufakisa (napisanym do spółki z Niemcem Christianem Arnspergerem). Nosi tytuł „Co to jest ekonomia neoklasyczna?”, ale tak naprawdę stanowi dobry sposób na zrozumienie, w jaki właściwie sposób heterodoksi odróżniają się od ekonomii głównego nurtu. Otóż różnice są trzy. Po pierwsze, heterodoksom nie podoba się, że mimo wszystkich zastrzeżeń neoklasycy każdy problem sprowadzą w ostatecznym rozrachunku do perspektywy indywidualnej jednostki. Nawet jak dopuszczają, że ta jednostka (lub firma) musi po drodze pokonać wiele pułapek (wspomniane już asymetrie informacji, koszty transakcyjne itd.), to i tak na koniec wylezie z niej indywiduum. Wyprane z kontekstu krajowego, przynależności klasowej czy społecznych oczekiwań. Mówiąc krótko: neoklasycy są jak zegarmistrzowie, którzy twierdzą, że można zrozumieć funkcjonowanie zegara, oglądając bardzo dokładnie poszczególne trybiki i kółeczka. I to jest ich zdaniem wiedza pewna. Gdy ktoś próbuje z nimi na ten temat dyskutować, posyłają go do stu diabłów i nazywają szarlatanem. Po drugie, neoklasycy jak pijany płotu uchwycili się wiary w to, że homo oeconomicus dąży do maksymalizacji swojej użyteczności. I to mimo zapełniających od lat kolejne biblioteczne półki badań z dziedziny ekonomii behawioralnej, które czarno na białym pokazują, że działanie w zgodzie z własnym interesem to tylko czubek góry lodowej ludzkich motywacji. Po trzecie, wreszcie Warufakis (a z nim heterodoksi) zarzuca neoklasykom uparte tkwienie w przekonaniu o istnieniu w gospodarce stanu mitycznej równowagi, od którego się raz oddalamy, a raz zbliżamy. Co sprawia, że regularnie zamykają uszy na argumenty tych wszystkich ekonomistów (od Marksa przez Minsky’ego po Piketty’ego), którzy twierdzą, że kapitalizm to system permanentnie i samoczynnie wytrącający się ze stanu równowagi. Te trzy punkty sprawiają, że z neoklasykiem po prostu nie da się porozumieć, bo on i tak wie lepiej. A jak fakty mówią co innego, to tym gorzej dla faktów.\nGdy Warufakis pisał ten tekst, tego typu ataki na neoklasyków w niczym nie przypominały prawdziwych ciosów. Dysproporcja pomiędzy konkurentami była tak przytłaczająca, że mieliśmy raczej do czynienia z komarem, który próbuje ukąsić słonia. Co oczywiście nie robi na nim większego wrażenia, no może w ostateczności skłania zwierzę do lekkiego machnięcia uchem. Sytuacja zmieniła się po 2008 r., od tamtej pory z każdą kolejną dużą debatą ekonomiczną słoń maleje, komar rośnie.\nNajpierw był głęboki spór o „wkład” sektora finansowego w wybuch kryzysu. Zwróćmy uwagę, że wówczas prócz tradycyjnego sporu na linii neoklasycy (mniej regulacji) – nowi keynesiści (więcej regulacji) pojawiły się nowe argumenty. Na przykład renesans zainteresowania pismami zapomnianego Hymana Minsky’ego. A ostatnio pojawiło się pytanie, czy problem nie tkwi w nadmiernej finansjalizacji gospodarki i odejścia od jej wymiaru produkcyjnego. A to są już jak najbardziej argumenty podnoszone przez ekonomistów heterodoksyjnych, jak Paul Sweezy czy Paul Baran. Drugą wielką debatą, w której heterodoksi mają coraz więcej do powiedzenia, jest spór o dług (zarówno publiczny, jak i prywatny) kumulujący się w gospodarkach kapitalistycznych. I tutaj odpowiedź neoklasyczna (polityka oszczędnościowa) natrafiła na opór ze strony pozostających w sojuszu keynesistów i heterodoksów wprowadzających do gry argumenty klasowe (austerity to sposób na spłacenie długu przez społeczne doły) czy międzynarodowe (wadliwa konstrukcja strefy euro, nierównowaga pomiędzy bogatą w kapitał Północą i zadłużonym Południem). Trzecia z kolei debata dotyczy kwestii nierówności majątkowych i (coraz częściej) stagnacji płac. Jeszcze dekadę temu takie stawianie sprawy zostałoby przez neoklasyków zduszone w zarodku, choć już wtedy nierówności były wielkie, a stagnacja płac dostrzegalna.\nI tak wracamy do przytoczonego na wstępie obrazka przedstawiającego dwóch bokserów. To już nie jest pojedynek słonia z muchą. Naprzeciw siebie stoją pięściarze coraz bardziej równi sobie. A to dopiero pierwsza runda.\nAmica liczy na wzrost sprzedaży o 50 mln zł w II półr., podobnie jak w I poł. br\nEltor(2015-09-14 09:13) Zgłoś naruszenie 00\nNie mogę. Pierwsze zdanie i w głowie pojawia się myśl "Woś???". Zjeżdżam na dół i... tak!\nPanie redaktorze, znowu mokry sen z Marksem w roli głównej?\ndżejdżej(2015-09-14 09:27) Zgłoś naruszenie 00\nA tak naprawdę wygrywa, zawsze i wszędzie... RAFAŁ WOŚ! Bo jego racja jest bardziej mojsza niż twoja twojsza!\nJak żyć? Dawnom nie czytał Pana, dopiero teraz czuję, że żyję!!!\nlubię konkurencję i wybór alternatywnych rozwiązań(2015-09-14 09:53) Zgłoś naruszenie 00\nSporo źródeł. Dobrze, że wsłuchuje się Pan w obie strony dyskusji.\nWtrącę tylko jedno subiektywne spojrzenie. Mianowicie oddzieliłbym praktykę od teorii.\nW TEORII rynki regulowane, certyfikaty, patenty mają słuszne idee mają zapobiegać temu o czym pan mówi.\nW PRAKTYCE najsłabszym ogniwem tego łańcucha jest człowiek i.lub podmiot gospodarczy wykorzystujący regulacje, certyfikaty i procedury patentowe do ograniczania konkurencji przez co w długim terminie nie pójdziemy do przodu.\nPROBLEMEM dzisiejszym jest to, że mamy swego rodzaju KONIA TROJAŃSKIEGO a mianowicie ludzie głoszący wolny rynek wcale nie są wolnorynkowcami i dziś jesteśmy w sytuacji gdzie pod definicją wolnego rynku (podnoszenie słusznych idei) przemyca się narzędzia ograniczające konkurencję poprzez kontrolę przepływu kapitału.\nI między innymi dlatego ten bunt. I dobrze, że powstaje bo być może uwypukli to, że ludzie w TEORII głoszący wolny rynek wcale nie wdrażają go w PRAKTYCE.\nJest jeszcze jedna sprawa wolny rynek nie musi oznaczać wolnej amerykanki przy czym dostosowanie nie musi się odbyć drogą regulacji (nakazów), patentów (ograniczanie konkurencji) i certyfikatów (wpływanie na strumień pieniędzy) a np. poprzez mentalną ewolucję.\nPiotr34(2015-09-14 09:53) Zgłoś naruszenie 00\nSlon juz pada-gdyby walka byla uczciwa to wkrotce komar by go wyssal.Problem w tym ze sedziuja plutokraci ktorzy postawili wszystko na wygrana slonia.\nelo(2015-09-14 13:46) Zgłoś naruszenie 00\nRafał Woś kolejny raz jakieś smutne lewackie teorie ...\nAdam Fularz(2015-09-14 17:17) Zgłoś naruszenie 00\nPanie Woś, jestem neoklasycznym ekonomistą i nie ma w Polsce bardziej pogardzanej szkoły myśli ekonomicznej. Neoklasycy w Polsce nie istnieją, na uczelniach uczy się keynesizmu. Mam neoklasyczne wydanicctwo ekonomiczne- Instytut Ekonomiczny- nie było pieniędzy nawet na opłacenie domeny. Neoklasycy w Polsce przegrali.


Irytująca Polska | JEKKE\n← Najdłużej trwająca najkrótsza wojna\nDla tych, którzy czekają na wpisy…. →\nOpublikowano 06/08/2017, autor: Noah Donnersmarck\nMiędzymorze, baśń o śpiących rycerzach pod Giewontem, Wielka Polska to rojenia, które nie mają nic wspólnego z rzeczywistością. Polska jest słaba i nie ma, dziś, podkreślam dziś, możliwości dogonienia wiodących państw europejskich, by stać się centrum Europy Środkowej.\nTo, co jest naturalnym kierunkiem Polski dla przeskoczenia swoistej „pułapki geopolitycznej”, w której Polska znajduje się, a co może być siłą Polski i teoretycznie świadczy o jej dużym potencjale strategicznym , zostało zaprzepaszczone. Ten kierunek to Wschód, a wiec kraje bałtyckie, Białoruś i Ukraina. Jednakże kraje te orientują się nie na najbliższego sąsiada, jakim jest dla nich Polska, ale na USA, Niemcy, a kraje bałtyckie na Skandynawię. Polska poprzez irytujące zachowanie swoich elit, poprzez gadanie i budowanie swojego „potencjału” i „siły” na umacnianiu przekonania, we własnym społeczeństwie, że powodzenie Polski zależy od dobrych relacji z tym, czy innym przywódcą. Jest to siła na dwa tygodnie, bo „przyjaźń” kończy się tam, gdzie zaczynają się interesy. One się liczą i tylko one. Wspólne zdjęcie, poklepywanie po plecach i słowa o Polakach, jaki to cudowny i potrzebny Europie i światu kraj nie zastąpią realnego potencjału ekonomicznego i militarnego Polski. Nikt tego nie zauważa. Budowana jest narracja, że obecność w NATO i wydawanie 2% PKB na armię zapewnia Polsce bezpieczeństwo. Zwróćmy uwag, że słynny art. 5 Traktatu Północnoatlantyckiego wymaga jednomyślności w decyzji o udzieleniu pomocy jednemu z zaatakowanych państw członkowskich. A jaki interes mieć może np. Grecja w podjęciu decyzji w obronie Polski przed atakiem Rosji? Polska zaniechała budowę własnej siły opartej o swoją wielkość gospodarczą, a zablokowany potencjał ekonomiczny społeczeństwa polskiego przekreśla jakiekolwiek szanse na zbudowanie silnego i sprawnego państwa. W czasach I Rzeczypospolitej kraje środkowoeuropejskie w sposób naturalny ciążyły ku Polsce, jako ośrodka gospodarczego i kulturalnego, dziś do Lachów nikt nie chce iść, Polska przestała być naturalnym, wynikającym z geografii jej położenia, sojusznikiem i pomostem do Europy Zachodniej. Stosunki Polski z Litwą, Białorusią i Ukrainą są złe, a będą jeszcze gorsze. Ci, którzy od 28 lat są kierownikami polskiego państwa, swojej niemocy i braku wizji rozwoju stosunków z najbliższymi sąsiadami nie są w stanie „przeskoczyć”. Ich jedynym rozwiązaniem jest powielanie sposobu uprawiania polityki z lat 1945-1989, kiedy to o powodzeniu kolejnego I sekretarza decydowały jego dobre stosunki z przywódcą radzieckim, a dziś w Brukseli, Berlinie, czy Waszyngtonie. Polska miota się od ściany do ściany i nie jest traktowana poważnie. Gdy decydowano o Ukrainie, Polski nie było nawet w przedsionku sali, gdzie obradowano.\nNawet, jeśli Polacy będą pracować dwa razy ciężej, przysłowiowe „25 godzin” na dobę, nie dogonią gospodarki Niemiec, gdyż u zarania tego wyścigu popełnione zostały takie błędy, które dały Niemcom „fory” na starcie, dziś popełnia się nowe, które w przypadku kryzysu Unii, czy jej rozpadu, bedą dla Polski tragiczne w skutkach w wymiarze geopolitycznym. Polska nie jest także w zainteresowaniu politycznym Rosji jako możliwy partner, gdyż pochodną stosunku do Polski są relacje na osi Moskwa-Berlin i Paryż.\nPeryferie polityczne Europy…\nDo tego doprowadziły „elity”, którym kręgosłup państwowy, zdolność myślenia strategicznego i w kategoriach interesu złamał komunizm. „Ptaszek w klatce” karmiony z ręki, po wypuszczeniu na wolność nie stał się orłem…\nTen wpis został opublikowany w kategorii judaizm i oznaczony tagami irytująca Polska, Międzymorze, Polska. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.