Koniec Google Hangouts — cieszcie się nim, póki jeszcze możecie\nŁukasz Pająk Aplikacje 01-12-2018\nStrona główna > Aplikacje > Koniec Google Hangouts — cieszcie się nim, póki jeszcze możecie\nGoogle robi wiele dla mobilnego rynku. Bez Androida z pewnością dzisiejszy świat mógłby inaczej wyglądać. Jest to więcej niż pewne, bo nikt nawet nie próbował stworzyć systemu na taką skalę. Niemniej Amerykanom też zdarza się często wyjść do konsumentów z niezrozumiałymi propozycjami. W tym roku zostało to dobitnie pokazane, ale skupmy się na samej sferze programistycznej. Zauważyliście, że Google utrzymuje wiele sprzecznych sobie komunikatorów jednocześnie? Oczywiście dla każdego z nich jest jakaś wizja, ale ostatecznie kończy się ona klęską… To samo ma czekać jedną z najpopularniejszych platform, czyli Hangouts.\nTo koniec Hangouts — co Google proponuje w zamian?\nJak podaje portal 9to5Google, Amerykanie mają zamiar zamknąć dostęp do Hangoutsa dla prywatnych potrzeb. Stać się to ma w 2020 roku, więc jeszcze trochę czasu jest, aby znaleźć alternatywę. Jednak czemu tylko firmy mają móc korzystać z tej platformy? W tym momencie przypominamy sobie ruch Google z zeszłego roku — gigant wtedy postanowił, że… rozdrobni Hangoutsa na Hangouts Chat (rozmowy tekstowe) oraz Hangouts Meet (wideorozmowy) i w ten sposób zaproponuje te usługi firmom. Pisałem już, że niektóre ruchy Amerykanów są niezrozumiałe? Niemniej taki właśnie jest cel, a co pozostaje zwykłym konsumentom? Wiadomości Google z RCS, ale tutaj też pojawia się problem. Co prawda Hangoutsa będzie trzeba porzucić dopiero w 2020 roku, ale czy do tego czasu tak zwane „SMS-y 2.0” wejdą w życie w każdym kraju?\nZobacz też: Jak wypada Pixel 3 Lite obok swojego starszego brata?\nJakby nie patrzeć, Hangouts już od dawna umiera, ale jeszcze do niedawna próżno było szukać równie prostej alternatywy. Nie ukrywam, że do dzisiaj korzystam z tej platformy, gdy ze znajomymi muszę porozmawiać przez Internet, żeby chociażby udostępniać ekran pulpitu. W takim razie może Wy polecicie idealne zastępstwo?


projekty i druk\nJesteśmy producentem wysokiej klasy kasetonów świetlnych LED.\nOferujemy produkty z wysokiej półki, ale także wariant ekonomiczny dla bardziej oszczędnych przedsiębiorców.\nDo produkcji używamy tylko sprawdzonych komponentów - Plexi, profile aluminiowe, wodoszczelne moduły LED, hermetyczne zasilacze, wydruki translucentne zapewniające wysokiej jakości ekspozycję grafiki.\nPoniżej główne typy kasetonów LED.\nKaseton świetlny w całosci wykonany z plexi doskonale sprawdza się, gdy chcemy uzyskać efekt świecenia całej powierzchni reklamy, łącznie z bokami.\nRama kasetonu wykonana z profili aluminiowych w kolorze naturalnym lub malowana proszkowo. Taka konstrukcja jest dość lekka, jednak przy większych gabarytach konieczne jest zastosowanie wewnętrznej konstrukcji stalowej. Jako lico stosujemy...\nLico i boki kasetonu wykonane są z wielowarstwowej płyty kompozytowej - Dibond, Tubond, Alubond. Elementy świeltne wycinane / frezowane są w płycie i uzupełniane są plexą przepuszcającą światło. W ten...\nGdy rozmiar kasetonu przekracza wymiar płyty plexi (3x2 m), a chcemy uniknąć łączeń materiału, możemy zastosować lico z tkaniny winylowej (baner Backlight) napinany na specjalnym profilu (BLEED). W ten sposób możemy...\nkasetony - galeria\nOd 14 listopada na terenie Kwidzyna działa nowy market budowlany. Ekipie Graffiti powierzono misję wprowadzenia marki na lokalny rynek. Oklejenie sieci billboardów oraz mobil reklamowy spełniły swoje zadanie znakomicie.\nOklejenie Citroena Jumpera. Projekt - Graffiti, materiały: folie samochodowe + odblask\nW ostatnich dniach pracowaliśmy nad oszyldowaniem nowego centrum handlowego LIWA. 23 listopada zamontowaliśmy trzeci - ostatni komplet liter 3d. Poszczególne znaki mają nawet 3 m wysokości, a najcięższy z znich...\nmiasta - zasięg działania\nNasze produkty możemy dostarczyć do każdego miejsca w Polsce. Regularne działania - montaże i oklejanie witryn, billboardów, aut świadczymy głównie w północnej Polsce. Miasta, w których działamy na codzień: Kwidzyn, Sztum, Malbork, Tczew, Starogard gdański, Gdańsk, Gdynia, Sopot, Grudziądz, Świecie, Bydgoszcz, Toruń, Prabuty, Dzierzgoń, Elbląg\nSłowa - klucze :: popularne tagi\nCzyli to, co faktycznie oferuje moja firma i czego ty możesz szukać:\ndrukarnia, wydruki, ulotki, wizytówki, plakaty, kalendarze\nszyldownictwo, tablice, szyldy, kasetony, oklejanie witryn, litery 3d led, litery świetlne, styrodur, plexi\noklejanie aut firmowych, znakowanie, odzież firmowa, gadżety reklamowe,\nstrony www, systemy cms, systemy crm


Gra Gotowanie Cake Doll House - Darmowe Gry VVIVS\nGotowanie Cake Doll House\nDziecko Roszpunka gotuje tortowe piłkigotowanie\nBratz Fascynujące ciastodla-dziewczyn\nHalloweenowe ciasto Decohalloween\nDidi House Cooking 33gotowanie\nDidi House Cooking 3gotowanie\nGotowanie Magic Birthday Cakegotowanie\nKnf New Year Cake Shop Escapeucieczki\nAnna gotuje sernikgotowanie\nMasza i niedźwiedź domek dla lalekdla-dziewczyn\nŚrednia ocen Gotowanie Cake Doll House (Doll House Cake Cooking) wynosi 0 z 0 głosy na 137 trafień. Grę dodano w dniu 22 marzec, czwartek 2018. Czy lubisz grać w tę grę na przeglądarkę? Sprawdź nasze inne gry, takie jak Mysz niespodzianka Minnie Mouse oraz Minion Gotowanie Banana Cake. Możesz grać za darmo na VVIVS Gotowanie gry. Codziennie dodajemy nowe darmowe gry online, które mogą być odtwarzane w każdej chwili w dowolnym miejscu. Graj we własnym tempie i zmierz się z najlepszymi graczami na świecie walcząc o miejsce w wielkim finale!.\nMusisz zapoznać się z tą grą kucharską, ponieważ, jak widzieliście, przygotowujecie ciasto dla lalek z tymi wszystkimi pysznymi smakami i dekoracjami. Podgrzej masło i rozpocznij tę kulinarną przygodę, w której stworzysz to ciasto od zera. Podczas tej gry nauczysz się niesamowitego przepisu, a na koniec zdobędziesz smaczne ciasto o ładnym kształcie. Baw się dobrze i pozwól nam gotować!\nNie zapomnij drogi graczu poinformować swoich znajomych o naszych darmowych grach. Posiadamy przeróżne i liczne gry z urzekającą grafiką i świetną jakością dźwięku, to sprawia, że granie z nami online stanowi wspaniałą i ekscytującą zabawę . Gwarantujemy wielogodzinną rozrywkę i niezapomniane chwile spędzone przy ulubionych grach. Naszym marzeniem było stworzenie miejsca, gdzie rozrywka i edukacja będą się płynnie przenikać, tak, aby nasi Goście mogli się dobrze zabawić. Grając w darmowe gry na przeglądarkę nie trzeba się rejestrować. Wystarczy wybrać interesującą nas grę, np.: z kategorii „Gotowanie” i czerpać przyjemność z grania. Organizujesz imprezę i nie wiesz jak zapewnić swoim znajomym dodatkowej rozrywki? Dobrze trafiłeś! Teraz możesz grać z nami dosłownie wszędzie, na komputerze, tablecie czy telefonie. Czekają na ciebie godziny niezapomnianej zabawy z zachwycającą grą „Gotowanie Cake Doll House " Czy chcesz zagrać w tę grę?


Adam Bielan - Wiadomosci.gazeta.pl\nJoanna Kluzik-Rostkowska o Adamie Bielanie: Pracuje dla Kaczyńskiego, zawsze w każdej sytuacji\nJoanna Kluzik-Rostkowska skomentowała spór w Porozumieniu pomiędzy Jarosławem Gowinem i Adamem Bielanem. Odnosząc się do okresu, w którym budowała z Bielanem partię Polska Jest Najważniejsza, powiedziała, że "Gowin wykazał się naiwnością, pozwalaj...\nChoć krajowy sąd koleżeński Porozumienia zdecydował o usunięciu Adama Bielana z partii, ten twierdzi, że nie tylko wciąż jest członkiem tego ugrupowania, lecz także tymczasowo pełni obowiązki prezesa. Jak ustalił Onet, Bielan skierował do Gowina...\nKryzys w Porozumieniu. Nieoficjalnie: Ludzie Gowina "dostali oferty". Wśród nich fotel wiceministra\nPremier Mateusz Morawiecki nie powiedział, kogo uważa obecnie za przewodniczącego Porozumienia. Stwierdził też, że nie zostały złożone żadne "formalne wnioski" dotyczące dymisji członków rządu, którzy utracili rekomendację partii Jarosława Gowina....\nBielan: Gowin całej Polsce chciał zapewnić chaos. "Miał przejąć obowiązki głowy państwa"\n- [Jarosław Gowin - przyp. red.] całej Polsce chciał zapewnić chaos, jaki spowodował swoimi zaniechaniami w Porozumieniu - napisał w liście do członków partii Adam Bielan. Dodał, że Gowin "w rzeczywistości" chciał przełożyć wybory prezydenckie na...\nŻalek snuje wizje o Gowinie w roli "konia trojańskiego". Mówi o "bombie pod okrętem Zjednoczonej Prawicy"\n- Opozycja doskonale wie, że nie jest dziś przygotowana do przejęcia władzy. Dlatego Gowin ma na razie zostać w Zjednoczonej Prawicy i czekać. Czekać na moment, aż będzie taki kryzys, że uda się - z udziałem Gowina - doprowadzić do upadku rządu i...\nSondaż: Konflikt w Porozumieniu osłabił Jarosława Gowina - tak uważa co piąty Polak\nCo piąty Polak nie słyszał o konflikcie rozgrywającym się w szeregach Porozumienia - tak wynika z sondażu SW Research przeprowadzonego dla rp.pl. Niemal taka sama liczba respondentów uważa, że konflikt ten osłabił prezesa partii, Jarosława Gowina.\nBielan o decyzji władz Porozumienia: Gowin wpadł w jakąś furię i wycina ludzi na oślep\nAdam Bielan stwierdził, że Jarosław Gowin "nie ma żadnych uprawnień do zwoływania ciał statutowych Porozumienia". - Apeluję do byłego prezesa Jarosława Gowina, żeby się uspokoił - powiedział europoseł.\nMarcin Ociepa rozczarowany działaniem TVP: Ochoczo zaprasza polityków usuniętych z Porozumienia\nWiceprezes Porozumienia, Marcin Ociepa, wyraził swoją dezaprobatę dla sposobu działania newsroomów telewizji publicznej. Jego zdaniem zapraszani są tylko politycy, którzy destabilizują partię.\nKryzys w Porozumieniu. Gowin miał postawić Jarosławowi Kaczyńskiemu ultimatum\nZ ustaleń Onetu wynika, że Jarosław Gowin wystosował list do Jarosława Kaczyńskiego. W piśmie poinformował o zawieszeniu swojego udziału w posiedzeniach Rady Koalicji. Szef Porozumienia ma się domagać uznania go przez PiS za jedynego prezesa...\nBielan twierdzi, że Gowin wiedział o podatku medialnym. "Będzie wykorzystywać okazję, by wbić szpilę"\nAdam Bielan przekonuje, że projekt podatku od reklam był konsultowany z Jarosławem Gowinem. - (...) Jarosław Gowin będzie wykorzystywać każdą okazję, by wbić szpilę własnemu rządowi i by huśtał łódką - powiedział europoseł. Wcześniej rzeczniczka...\n12:22 Będą kolejne podwyżki, m.in. dla prezydenta. PiS złożyło projekt w Sejmie\n12:07 Listy uczniów przyjętych do szkół ponadpodstawowych. Kiedy zostaną opublikowane?\n11:59 Magdalena K. stanie przed sądem. Kobiecie grozi nawet 15 lat więzienia\nWojciech Kasprowski, człowiek Adama Bielana, nie wszedł na razie do zarządu TVP\nWojciech Kasprowski nie został na razie członkiem zarządu Telewizji Polskiej. W głosowaniu nad jego kandydaturą wzięło udział zaledwie dwóch spośród pięciu członków Rady Mediów Narodowych.\nDziennikarz zapytał Morawieckiego, kto jest prezesem Porozumienia. Premier zrobił unik\n- Jestem przekonany, że Zjednoczona Prawica przetrwa i to niewielkie zawirowanie - tak premier Mateusz Morawiecki skomentował we wtorek konflikt wśród działaczy Porozumienia. Szef rządu odmówił jednak jasnej odpowiedzi na pytanie, kogo obecnie uwa...\nAdam Bielan o sytuacji w Porozumieniu: To jest naprawdę stajnia Augiasza\nAdam Bielan stwierdził, że niejasna sytuacja związana ze stanowiskiem prezesa Porozumienia to jedynie "wierzchołek góry lodowej", jaką są problemy formalnoprawne jego ugrupowania. - To jest naprawdę stajnia Augiasza, uporządkowanie tej sytuacji...\nOnet: Do Porozumienia może przejść jeden z polityków PiS. Poplecznicy Gowina byli "odwoływani" z TVP\nJeden z posłów Prawa i Sprawiedliwości planuje opuścić szeregi partii i przejść do Porozumienia - informuje nieoficjalnie Onet. Taki transfer byłby naruszeniem umowy koalicyjnej podpisanej w ubiegłym roku. Portal ustalił też, że w związku z aferą...\nBielan po spotkaniu z Kaczyńskim w siedzibie PiS. "Jesteśmy po imieniu. Nie tytułował mnie prezesem"\nPoseł do PE Adam Bielan odbył w poniedziałek kolejną rozmowę z prezesem PiS Jarosławem Kaczyńskim na temat sytuacji w koalicji rządzącej. Polityk zaznaczył, że w pełni wspiera Zjednoczoną Prawicę. Zapowiedział jednocześnie, że jego "ambicją" nie...\n"Gowin zagrał va banque", "PiS będzie musiało coś przegrać". Kolejny wstrząs w obozie rządowym\n- Teraz to PiS będzie musiało coś przegrać - mówi jeden ze współpracowników Jarosława Gowina. Wicepremier ma 12 posłów, którzy zadeklarowali mu lojalność, więc może utrącić w Sejmie jakąś ważną dla PiS ustawę, by wziąć odwet. Bo w Porozumieniu nik...\nOnet: Media publiczne odwołują udział polityków Porozumienia w swoich programach\nPolitycy Porozumienia kojarzeni z Jarosławem Gowinem nie wystąpią w mediach publicznych, ponieważ te odwołały ich udział w programach - dowiedział się Onet.\nBielan: Gowin tnie na oślep wszystkich w partii, którzy się z nim nie zgadzają. To metody Tuska\n- Jestem przewodniczącym konwencji krajowej, a od 4 lutego, po decyzji krajowego sądu koleżeńskiego, pełnię obowiązki prezesa - zapewnił w Radiu Zet Adam Bielan. Te słowa stoją w oczywistej sprzeczności z piątkowym komunikatem władz partii o...\nKto jest prezesem Porozumienia Jarosława Gowina? Koleżeński sąd wydał stanowisko\n"Pan Jarosław Gowin nie może uważać się za prezesa Porozumienia" - orzekł Krajowy Sąd Koleżeński partii. Z oświadczenia tej jednostki wynika, że Gowin nie dopełnił swojego obowiązku i nie zwołał kongresu, na którym miał zostać wybrany jego następc...\nWedług Żalka Porozumieniem rządzi Adam Bielan. Wicerzecznik: Statut jest precyzyjny, prezesem jest Gowin\nJacek Żalek stwierdził, że pełniącym obowiązki prezesa Porozumienia jest szef rady krajowej, czyli Adam Bielan. Polityk przekonuje, że wynika to ze statutu. - Poseł Żalek ma rację, działamy na podstawie statutu, który jest precyzyjny - prezesem...\nDruga wojna o Porozumienie. Efekt? "Kaczyński wie, że bez naszych 13 szabel rząd straci większość"\nPo dwóch dniach batalii Adama Bielana i Jarosława Gowina o przywództwo w Porozumieniu wyłania się obraz sytuacji. Gowin ma 13 szabel w Sejmie i "teren", a to de facto kończy próbę odbicia wicepremierowi partii. Próbę, na którą zgodę wydać musiał s...\nAdam Bielan: Rozmawiałem z Jarosławem Kaczyńskim i premierem. Koalicja rządowa nie jest zagrożona\n- Rozmawiałem z prezesem PiS Jarosławem Kaczyńskim i przekazałem stanowisko władz Porozumienia, które zamierza nadal być członkiem Zjednoczonej Prawicy - powiedział Adam Bielan. W piątek po konflikcie o przywództwo w partii został z niej wydalony,...\nSpór w Porozumieniu. Rzeczniczka ugrupowania: Bielan i Bortniczuk wyrzuceni z partii. Bielan: Dementuję\nKamil Bortniczuk i Adam Bielan decyzją władz partii zostali wyrzuceni z Porozumienia - poinformowała rzeczniczka ugrupowania. Stanowisko w sprawie zajął już także sąd koleżeński, który potwierdził decyzję członków partii. Bielan uważa, że jest to...\nBielan o kulisach sporu z Gowinem: Postanowił mścić się na tych, którzy mieli go zdradzić\nW jednej z partii koalicyjnych, Porozumieniu, panuje dwuwładza. W zależności od tego, komu zada się pytanie, partii wciąż szefuje Jarosław Gowin lub wykluczony w czwartek europoseł ugrupowania, Adam Bielan. Ten ostatni uchylił rąbka tajemnicy na...\nGowin kontra Bielan - wojna domowa w Porozumieniu. Sprawa może skończyć się w sądzie\nWojna domowa w Porozumieniu Jarosława Gowina wybuchła z całą siłą. Wcześniej zmieniono zamki w biurze krajowym partii. Po dwóch stronach barykady są wicepremier minister rozwoju Jarosław Gowin i europoseł Adam Bielan.\nAdam Bielan zawieszony. Szef komitetu PiS o "niepokojach": Cały czas partnerem PiS jest Jarosław Gowin\nPrzez wewnętrznych przeciwników Jarosław Gowin nie jest uważany za prezesa Porozumienia, koalicjanta Prawa i Sprawiedliwości. Krzysztof Sobolewski, szef komitetu PiS twierdzi natomiast, że nie ma żadnych oficjalnych informacji o tym, aby prezesurę...\nWicerzecznik Porozumienia: Można też napisać uchwałę o tym, że Bielan mianuje się imperatorem galaktycznym\n- Jest piątek i Adam Bielan może obalać, co tylko chce. Ale Jarosława Gowina nie obali [...]. Jestem przekonany, że niektórzy, jeśliby chcieli, mogliby napisać uchwałę, że Adam Bielan mianuje się imperatorem galaktycznym. Ale to nie będzie miało n...\nAdam Bielan: Nie ma miejsca dla uzurpatorów. Gowin nie jest prezesem Porozumienia od 2018 roku\nAdam Bielan odniósł się do doniesień o jego zawieszeniu w prawach członka Porozumienia i o rozłamie w partii. Stwierdził, że jego zdaniem Jarosław Gowin nie jest jej szefem od kwietnia 2018 roku, bo nie odbyło się głosowanie. - Myślę, że zdawał...\nBurza w Porozumieniu. Przed obradami wymieniono zamek w biurze krajowym. Mamy maila z uzasadnieniem\nPrzed obradami prezydium Porozumienia w biurze krajowym partii w Warszawie wymieniono zamki. Gazeta.pl dotarła do maila, w którym tłumaczone jest to względami bezpieczeństwa.\nKonflikt w Porozumieniu. Bielan zastąpił Gowina na stanowisku? Prezesowi miała skończyć się kadencja\nWewnętrzni przeciwnicy Jarosława Gowina w Porozumieniu uważają, że formalnie nie jest on prezesem partii. Według nich na ostatnim kongresie członkowie partii zapomnieli go wybrać na kolejną kadencję. Oznaczałoby to, że władzę w ugrupowaniu przejmu...\nAdam Bielan zawieszony w prawach członka Porozumienia. Bortniczuk: Jest prawnie bezskuteczne\nEuroposeł Adam Bielan, wiceprezes Porozumienia Arkadiusz Urban i zastępca sekretarza generalnego Marcel Klinowski zostali zawieszeni w prawach członka ugrupowania - podają portale rmf24.pl i Interia.pl. Powodem miało być wielokrotne łamanie przez...\nBielan: Nie potrafię teraz odpowiedzieć na pytanie o konkretne skutki prawne wyroku TK\n- Nie potrafię w tym momencie odpowiedzieć na pytanie o konkretne skutki prawne opublikowanego wyroku TK. Sam byłem zaskoczony terminem publikacji. Myślę, że powinniśmy poczekać kilka, kilkanaście dni na poważne analizy obecnego stanu prawnego i...\nBielan pytany o 19-latkę ze złamaną ręką. "Tak się dzieje, jak ktoś wychodzi demonstrować nielegalnie"\nPodczas demonstracji przed komendą policji przy ul. Wilczej w Warszawie funkcjonariusz miał złamać rękę 19-latce. - To jest wydarzenie, którego nie chciałbym widzieć na polskich ulicach, natomiast tak się dzieje, kiedy ktoś wychodzi demonstrować i...\nAdam Bielan o zmianie premiera. "Przywiózł z Brukseli największe, od czasów Kazimierza Wielkiego, pieniądze"\nAdam Bielan został poproszony o komentarz dotyczący nieporozumień wśród liderów ugrupowań tworzących koalicję Zjednoczonej Prawicy. Poseł przekonywał, że czasem dochodzi do różnic zdań, ale "kapitanem jest Mateusz Morawiecki". Polityk dodał, że...\nGościem Porannej Rozmowy Gazeta.pl był Adam Bielan, europoseł Prawa i Sprawiedliwości. Komentował m.in. wtorkowe spotkanie Victora Orbana z Mateuszem Morawieckim, Jarosławem Kaczyńskim i Zbigniewem Ziobrą. - Mam nadzieję, że pan premier Orban...\nDlaczego Jarosław Kaczyński wyszedł z zaprzysiężenia? "Był lekko podziębiony"\n- Rozmawiałem wczoraj z prezesem Kaczyńskim. (...) Był po prostu lekko podziębiony - powiedział Adam Bielan, odnosząc się do wcześniejszego wyjścia prezesa PiS z wtorkowej uroczystości zaprzysiężenia rządu. Jak dodał, przed wydarzeniem polityk...\nPorozumienie będzie miało dwóch reprezentantów w rządzie - poinformował Adam Bielan. Będą to Jarosław Gowin oraz Michał Cieślak.\n- Nie wyobrażam sobie, żeby Porozumienie opuściło Zjednoczoną Prawicę. W naszych szeregach nie ma takich głosów - powiedział Adam Bielan w programie "Jedziemy". Polityk skomentował doniesienia na temat możliwego rozłamu w koalicji rządzącej....\nAdam Bielan o Zjednoczonej Prawicy. "Nie było do tej pory tak udanego projektu politycznego"\nAdam Bielan w rozmowie z Gazeta.pl stwierdził, że "nie było do tej pory tak udanego projektu politycznego, jak Zjednoczona Prawica". Jak podkreślił, rozmowy w obozie rządzącym na temat rekonstrukcji rządu wciąż trwają.\nPiS odbije Senat? Adam Bielan: Jestem przekonany, że będzie to możliwe w najbliższych miesiącach\nAdam Bielan jest pewny, że w najbliższych miesiącach będzie możliwe przejęcie Senatu przez Prawo i Sprawiedliwość. - Opozycja jest dzisiaj w fatalnym stanie, morale tam jest bardzo niskie - zauważa.\n- Będziemy kontynuować jak najlepsze tradycje Porozumienia (...) Myślę, że tego rodzaju partia, która będzie reprezentować republikańskie idee w ramach Zjednoczonej Prawicy , jest potrzebna - mówił Adam Bielan w Popołudniowej Rozmowie w RMF FM w odpowiedzi na pytanie o to, w jakim\nAdam Bielan: Jarosław Kaczyński zna już plany Porozumienia. Zapowiada też zmianę nazwy partii\n- Bardzo wiele moich koleżanek i kolegów nie chce mieć nic wspólnego z osobami, które są dziś w otoczeniu Gowina, którym stawiane są bardzo ciężkie zarzuty medialne i również dlatego będziemy chcieli zmienić nazwę partii - mówił Radiu ZET Adam Bielan. Bielan chce, by Porozumienie połączyło się z\nAdam Bielan i Kamil Bortniczuk utworzą nową partię. "Ale nie odpuścimy Gowinowi Porozumienia"\nza PAP. Polityk nie zdradził jednak szczegółów dotyczących ugrupowania, zaznaczając, że sprawa wymaga dyskrecji. Adam Bielan podał, że prezentację nowej partii zaplanowano na czerwiec, a Jarosław Kaczyński został o tym poinformowany. - Jeśli chodzi o zabieg prawny, który zastosujemy, to będziemy\nAdam Bielan o Porozumieniu: Wstyd mi, że jako partia staliśmy się partią-memem\n- Nasz spór wewnątrz partii nie wynika tylko i wyłącznie z powodów politycznych czy personalnych, tylko to spór o fundamentalnym, ustrojowym znaczeniu - wyjaśnił Adam Bielan. Adam Bielan złożył zażalenie na zarządzenie Sądu Okręgowego Adam Bielan na antenie Polsat News był znów pytany o\nAdam Bielan odpowiada na słowa Jarosława Gowina. "Ma tupet, by coś takiego mówić"\n"nie ma planów podpisania nowej umowy koalicyjnej". Adam Bielan odpowiada na słowa Jarosława Gowina. "Nie jest najważniejszą osobą" Adam Bielan był gościem programu "Tłit" Wirtualnej Polski, gdzie został zapytany o przytoczone słowa wicepremiera Jarosława Gowina\nW Porozumieniu nadal brak porozumienia. Adam Bielan: W tym tygodniu wystąpimy do sądu\nSpór w Porozumieniu nie ustaje. Partia podzieliła się na dwie frakcje, z osobnymi prezesami, sądami koleżeńskimi i rzecznikami prasowymi. Jak podaje Polsat News na swoim Twitterze, w czwartek 18 lutego Adam Bielan zapowiedział skierowanie sprawy do sądu. - W tym tygodniu wystąpimy do sądu\nAdam Bielan przekonywał w "Kropce na i" w TVN24 , że sam Jarosław Gowin jeszcze przed rozpoczęciem konfliktu w Porozumieniu miał zapowiadać, iż będzie dążył do usunięcia swojego nazwiska z nazwy partii. - Myślę, że dojrzała partia polityczna nie powinna mieć żadnych nazwisk polityków w\nKryzys w Porozumieniu Jarosława Gowina rozpoczął się w czwartek 4 lutego. Tego dnia krajowy sąd koleżeński partii zadecydował, że Kamil Bortniczuk i Adam Bielan zostają wykluczeni z ugrupowania. Powodem takiej decyzji miało być łamanie przez nich statutu partii. Krajowy sąd koleżeński\nAdam Bielan: Gowin uznaje za zdrajców polityków, którzy przeciwstawili się jego planom\nBortniczuk, gdzieś po kątach składać posłom propozycje startu z list PSL-u - dodał. Adam Bielan o Gowinie: Dziś mści się, stosując metody Donalda Tuska, które sam krytykował, gdy wychodził z PO Adam Bielan oznajmił, że jest przeciwnikiem koncepcji Jarosława Gowina dotyczącej zbudowania nowego centrum z\ni nieskuteczne" - zaznaczyła. Adam Bielan nie skomentował na razie decyzji o zawieszeniu, udostępnił jedynie wpis Kamila Bortniczuka. Adam Bielan zawieszony w prawach członka Porozumienia Adam Bielan jest obecnie europarlamentarzystą, w latach 1997-2004 był posłem na Sejm RP, następnie od 2004\nKatowice. Kierowca, który śmiertelnie potrącił 19-latkę, przeszedł psychotest. "Bez żadnego problemu"\nHoroskop na sierpień 2021 [Baran, Byk, Bliźnięta, Rak, Lew, Panna, Waga, Skorpion, Strzelec, Koziorożec, Wodnik, Ryby]\nBędą kolejne podwyżki, m.in. dla prezydenta. PiS złożyło projekt w Sejmie\nListy uczniów przyjętych do szkół ponadpodstawowych. Kiedy zostaną opublikowane?\nMagdalena K. stanie przed sądem. Kobiecie grozi nawet 15 lat więzienia\nPożar na wyspie Rodos w Grecji. Turysta: Widzieliśmy z okna hotelu, jak pożar zaczął się rozwijać


Ośrodek Konferencyjno-Wypoczynkowy "DANIEL" Pensjonat 43-450 Ustroń noclegi\nOśrodek Konferencyjno-Wypoczynkowy "DANIEL" - oferuje noclegi 43-450 Ustroń\nNoclegi Pensjonat 43-450 Ustroń\nObiekt nasz usytuowany jest w dzielnicy wczasowo - lecznczej Ustroń-Zawodzie , bliskość naturalnych plaż nad rzeką Wisła oraz wyciągu narciarskiego zapewni udany wyoczynek zarówno latem jak i zimą. Dypsponujemy pokojami za balkonami , T-Sat, efonem oraz pełnym węzłem sanitarnym. zapraszamy noclegi 43-4 Ustroń na pobyty grupowe i indywidualne . Dla potrzeb organizatorów konferencji i szkoleń dysponujemy 5 salami konferencyjymi. W celu blizszego poznania naszego obiektu zapraszamy noclegi 43-4 Ustroń na naszą srone hoteldaniel tanie pokoje i noclegi\nKontakt z obiektem noclegowym Pensjonat 43-450 Ustroń Ośrodek Konferencyjno-Wypoczynkowy "DANIEL" przez formularz nie jest możliwy. Ogłoszenie obiektu jest nieopłacone.\nCennik noclegów w Pensjonat Ośrodek Konferencyjno-Wypoczynkowy "DANIEL" (43-450 Ustroń)\nObiekt czynny cały rok , Aktualnie zapraszamy na pobyty wakacyjne , w okresie letnim ceny promocyjne pobyt już od 60.00zł / osobe ze snadaniem ,terminy pobytówdo uzgodnienia .\nŁaduję mapę położenia Pensjonatu Ośrodek Konferencyjno-Wypoczynkowy "DANIEL", proszę czekać.


Dziwne kariery [Jan Lam null] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00256 019052 16437096 na godz. na dobę w sumie\nDziwne kariery - ebook/epub\nAutor: Jan Lam null Liczba stron: 240\nISBN: 9788726106701 Data wydania: 2019-04-29\nW wielkich księstwach Milicyi i Landweryi życie płynie zwyczajnie. Mieszkańcy byliby całkiem zadowoleni, gdyby nie fatalna okoliczność, że trzydzieści lat temu przyłączono do ich kraju hrabstwo Sokołowskie, którego mieszkańcy uważają się za ludzi „wykształceńszych”, moralniejszych i bogobojniejszych od Milicyan. Sokołowszczanie czują się upokorzeni, że w Wilkowie, czyli stolicy Milicyi, przebywa Ober-Komisarz i Ober-Szpitalnik, kiedy to Sokołów, miasto starsze i poważniejsze, zadowolić musi się prostym komisarzem i szeregowym szpitalnikiem. Mieszkańcy hrabstwa przebiegłością zdobywają wysokie posady, a konflikty zaczynają narastać…\nJan Lam Dziwne kariery Saga\nDziwne karieryTytuł oryginału: Dziwne karieryPrzełożyła:Copyright © 1880, 2019 Jan Lam i SAGA EgmontWszystkie prawa zastrzeżoneISBN: 9788726106701 1. Wydanie w formie e-booka, 2019Format: EPUB 2.0 Ta książka jest chroniona prawem autorskim. Kopiowanie do celów innych niż do użytku własnego jest dozwolone wyłącznie za zgodą SAGA Egmont oraz autora. SAGA Egmont, spółka wydawnictwa Egmont\nROZDZIAŁ I, opisujący stosunki klimatyczne, społeczne, gospodarskie, etnograficzne i polityczne Wielkich Księstw Milicyi i Landweryi, wraz z ich przyległościami. — Oprócz tego czytelnik dowie się początku niniejszej powieści. Ktokolwiek albo sam niedawno opuścił szkoły, albo tez ma dzieci i zwraca uwagę na postępy ich w naukach, ten z pewnością, spostrzegł, ze wydoskonalony przez znakomitych tegoczesnych pedagogów system nauczania w teoryi jest niezrównanym, ale w praktyce zostawia pewne luki, których zapełnienie zostawione jest przypadkowi i czytaniu gazet i powieści. Nie moją rzeczą byłoby wykazywać tu braki w innych dyscyplinach, z konieczności więc tylko wspomnę, że wyłączne zajmowanie się jeografią fizyczną po dwunastu latach mozolnych studyów zostawia w umyśle młodzieńca wrażenie, iż ziemia jest kulą z masy papierowej, starannie lakierowana, i symetrycznie kratkowana, po której, w kształcie przerywanych drobnych kresek, krążą, rozmaite cieple i zimne prądy powietrza i wody, i na której znajdują się rozmaite wysoczyzny i niziny, pasma gór z dolinami podłużnemi i poprzecznemi, jakoteż mniejsze i większe dorzecza — która wszelako oprócz zjawisk geologicznych i meteorologicznych wraz z ich skutkami nie zawiera nic uwagi godnego. Dzięki tej dokładnej znajomości kanwy, na której tkane są ślady istnienia rodzaju ludzkiego, tkanina pozostaje rzeczą zupełnie nieznaną i kiedy już młodzieniec wyrośnie na męża, i zaczyna piórem lub słowem brać udział w życiu publicznem, zadziwia on nieraz ziomków swoich mniemaniem, ze Monachium leży we Włoszech, albo ze Wagner urządza swoje uroczystości melodramatyczne w Bejrucie, w Syryi. Wobec takiego stanu rzeczy autor niniejszej powieści zaledwie może przypuszczać, że dziesiątemu z pomiędzy jego czytelników znana, jest widownia wypadków, które w następnych rozdziałach odbywać się mają. Musiałby on przeto opowiadanie swoje przeplatać nawiasami i odsyłaczami, które dałyby powieści pozór uczonej rozprawy i naraziłyby go na to, ze z jednej strony zniecierpliwiłby i znudził czytelnika, a z drugiej znalazłby się w niebezpieczeństwie, iż go kiedyś powołają, na członka Akademii Umiejętności — tego wielkiego świecznika, przeznaczonego do demonstrowania ad oculos, iż łojówki jakkolwiek wysoko umieszczone na podniebiu wspanialej sali, nie dają wielkiego światła. Lepiej więc będzie, opisać zaraz z góry w osobnym rozdziale teren powiastki wraz ze wszystkiemi jego właściwościami, a dalej dopiero iść torem przez tysiące innych pisarzy wskazanym, t. j. wprowadzić dwoje ludzi, rożnej płci, pragnących połączyć się węzłem małżeństwa i spotykających się z różnemi trudnościami podmiotowemi i przedmiotowemi w ciągu tego pragnienia — dać im doświadczyć naprzemian wiele radości i smutku, a w końcu dać im się pobrać, albo umrzeć z rozpaczy, albo tez wynaleść jaki sposób pośredni, pozwalający położyć słowo „koniec“ pod ostatnim rozdziałem. Wielkie księstwa Milicyi i Landweryi leżą w strefie umiarkowanej, to znaczy, że w lecie gorąco, a w zimie zimno dochodzą tam do 30 stopni Celzyusza, reszta zaś roku bywa średnio zimna. Są to kraje rolnicze i uważane za spichlerz tej części świata; jakoteż w istocie zaledwie raz do roku odzywa się tam wołanie o zapomogę głodową. Głównym ich produktem, tym, któremu zawdzięczają swoją nazwę, i który stanowi jedyny znaczniejszy przedmiot — nie handlu, ale wywozu, są rekruci. Mieszkańcy dostarczają ich tak chętnie, tak są uprzedzającymi w tej mierze, ze jeografowie nadali im tę nazwę równie trafnie, jak są n. p. w Ameryce Wybrzeża Niewolników, Złota, Pieprzu, Kości Słoniowej i t. p. Ludność pod względem etnograficznym dzieli się podług religii. Są chrześcijanie, którzy żegnają się raz, i tacy, którzy żegnają się trzy razy — dla analogii, nazywać będę pierwszych Polakami, a drugich Rusinami — tak, jak nazywalibyśmy „ludźmi“ stworzenia zamieszkujące Marsa, gdyby się udało odkryć je za pomocą jakiego olbrzymiego teleskopu. Są także Nie-chrześcijanie, pełniący funkcye Żydów. Są nakoniec różne żywioły napływowe, o których później będzie mowa. Pod względem społecznym Milicyanie dzielą się na szlachtę, mieszczan i chłopów, jak każde społeczeństwo dobrze zorganizowane. O szlachcie milicyjskiej piszą historycy, że była kiedyś bardzo wojowniczą, że większą część życia przepędzała na koniu, i t. p. Być to może, ale jeżeli to prawda, to przyznać potrzeba, że w biegu czasów charakter i temperament tej szlachty zmienił się nie do poznania. Jest to owszem rasa niesłychanie spokojna i potulna, i w całej Milicyi trudno byłoby sformować chorągiew złożoną ze szlachciców, umiejących jeździć konno. Cechą szlachectwa jest posiadanie większej przestrzeni ziemi. Kto potrafi posiąść jej tyle, co trzech do trzydziestu innych, ten zostaje grandem i staje się przedmiotem czci powszechnej — kto zaś przestaje posiadać ziemię, idzie w mieszczany. Wyjątek stanowią tu tylko grandowie, mniejsi i więksi, dla tych albowiem, skoro się zrujnują, istnieją rozmaite posady — dzięki oryginalnemu politycznemu ustrojowi kraju. Należy bowiem wiedzieć, że przed laty sprzykrzyło się było Milicyanom i Landweryjczykom mieć jakikolwiek rząd własny. Po różnych zmianach, weszli w taki stosunek z sąsiednim królem Chaocyi, że tenże, w zamian za podatki i rekrutów, przysłał im „Oberkomisarza“ i mnóstwo innych urzędników, w celu zarządzania Milicyą i Landweryą. Z czasem atoli król ten spostrzegł, że opłaciwszy Oberkomisarza i kilku komisarzy, może bez wszelkiej trudności ściągnąć podatki i pobrać rekruta, oświadczył więc Milicyanom, że odtąd kontentować się będzie temi dwoma czynnościami rządowemi — a jeżeli Milicyanom potrzeba czego więcej, n. p. szpitali, szkół, dróg, mostów, porządków gminnych, sanitarnych i t. p., to wolno im w tym celu zaprowadzić sobie własne władze i własne podatki. Milicya i Landwerya przyjęły tę propozycyę z uniesieniem — rozpisano czemprędzej obok dawniejszych podatków nowe, a obok władz chaotycznych, ustanowiono autonomiczne. Na wypadek zaś, gdyby król Chaocyi zapotrzebował więcej pieniędzy, lub więcej żołnierzy, zobowiązała się Milicya i Landwerya utrzymywać przy jego boku ambasadę, której obowiązkiem jest pamiętać o tych potrzebach, i która składa się z posłów wybieranych osobno przez szlachtę, mieszczan i chłopów. Tym sposobem powstały w Milicyi dwa rządy: jeden, który pobiera podatki i rekruta dla króla Chaocyi, a drugi, który o ile może i umie, zajmuje się innemi sprawami Milicyi i Landweryi — w pośrodku zaś tego wszystkiego stoi wyż wspomniana ambasada. Ustrój ten odpowiada wybornie usposobieniu i gustom Milicyan, zwłaszcza, gdy król Chaocyi — jakkolwiek oprócz Koszamerdynerów, Morchów i Teremtetów ma 37 różnych narodów podswojem panowaniem, mianuje zawsze Oberkomisarza i Oberszpitalnika, czyli naczelnika rządu autonomicznego, z pomiędzy grandów milicyjskich. Tym sposobem, zadowolenie Milicyan byłoby zupełnem, gdyby nie ta fatalna okoliczność, że przed trzydziestu laty przyłączono do ich kraju hrabstwo Sokołowskie, którego mieszkańcy uważają się za ludzi nierównie wykształceńszych, moralniejszych i bogobojniejszych od Milicyan, i widzą w tem wielkie dla siebie upokorzenie, iż w Wilkowie, jako stolicy Milicyi, przebywa Ober-Komisarz i Ober-Szpitalnik, podczas gdy Sokołów, miasto nierównie starsze i poważniejsze, kontentować się musi prostym komisarzem i ladajakim szpitalnikiem. Z początku Sokołowianie upominali się o osobne dwa naczelne rządy dla siebie, ale spostrzegłszy, że tą drogą nic nie wskórają, wzięli się na inny sposób i opanowali najpierw ambasadę milicyjską w Krachenburgu, stolicy Chaocyi, a następnie, przez swoich grandów, zaczęli wciskać się na najwyższe posady w Wilkowie. Umieli nawet większość grandów milicyjskich przyciągnąć na swoją stronę, przedstawiając im, że Wilków jest siedzibą niebezpiecznych agitacyj, grożących upadkiem religii i społeczeństwa, a nawet, zamąceniem dobrych stosunków Milicyi z Chaocyą i utratą dobrej opinii w Krachenburgu. Jeden tylko jeszcze hrabia Albin Skirgiełło opierał się temu wpływowi Sokołowian na sprawy Milicyi, i ku niemu też demokracya wilkowska, opuszczona przez swoich grando w, spogląda z ufnością. Był to pan tak piękny, tak dawnego rodu, i tak posiadający wszystkie przymioty, które stanowią bohatera, że z przyjemnością naznaczyłbym mu pierwsze miejsce w opowiadaniu, ale niestety nie mogę, a to z dwóch przyczyn. Najpierw, hrabia Skirgiełło nigdy nie zrobił nic nadzwyczajnego, a powtóre, powieść moja obracać się ma w sferach mieszczańskich, grandowie zaś, Oberkomisarze, Oberszpitalnicy i t. p. odgrywać w niej mogą tylko taką rolę, jaką odgrywają w epopei władze nadprzyrodzone, n. p. bogi greckie i rzymskie w Iliadzie i w Eneidzie. Kiedy jeszcze Milicya i Landwerya używały spokojniejszych stosunkowo czasów, zgromadzone było towarzystwo składające się z czterech osób w dworku, położonym na przedmieściu Wilkowa. Był to dworek z gankiem zasłoniętym z dwóch stron gęstemi ścianami dzikiego winogradu. Od ulicy oddzielony był białemi sztachetami i ogródkiem pełnym kwiatów, w którym znajdowało się nadto parę drzew owocowych i cienista altanka, przyparta do parkanu, stanowiącego granicę od sąsiedniej realności. Za dworkiem były oficyny i ogród warzywny, dobrze utrzymany. Wewnątrz dworku, złożonego z pięciu do sześciu pokoików, wszystko znamionowało pewną zamożność gospodarza i wielką zapobiegliwość, skrzętność i schludność gospodyni. Było to około piątej popołudniu, i stół nakryty czerwoną w białe kwiaty serwetą, w bawialnym pokoju, świadczył próżnemi filiżankami i innymi przedmiotami tego rodzaju, że wypito właśnie podwieczorkową kawę. Po pokoju przechadzał się wielkimi krokami jegomość o szpakowatym zaroście twarzy, w czapeczce haftowanej na głowie i z fajką w ustach. Jegomość ten od godziny mówił bezustannie, z wielką emfazą. Treścią jego wykładu były stosunki polityczne wszystkich państw we wszystkich pięciu częściach świata, nie dość, jak utrzymywał, dokładnie i trafnie wyświecone w trzech dziennikach, które leżały na komodzie. Wykładu tego słuchała bez widocznego zajęcia niemłoda już jejmość, siedząca na kanapie za stołem i zajęta odczyszczaniem i układaniem listków róży, przeznaczonych na konfitury. Obok niej siedziała młoda osoba, zbudowana jak łania, o dużych ciemnych oczach, w tej chwili niepospolicie znudzonych, o cerze, której nawet pudr nie mógł odjąć wrodzonej świeżości, i pięknych brunatnych włosach, szkaradnie napiętrzonych i pokudłanych dla oddania hołdu modzie. Przy tym samym stole, na krześle już atoli, trzymał się bardzo sztywnie młody człowiek w czarnym tużurku, zadający sobie wszelką pracę, ażeby się zdawało, że słucha uważnie wykładu szpakowatego jegomości, że podziela znudzenie czarnookiej sąsiadki, i że wraz z niemłodą już jejmością koncentruje całą uwagę swoją na przygotowania do konfitur różanych. Niezwykłe to rozstrzelenie uwagi ze strony sztywnego młodego człowieka w czarnym tużurku tłumaczy się tem, że szpakowaty jegomość był to sekretarz Kluszczyński, ojciec panny Natalii Kluszczyńskiej, czarnookiej szatynki, niemłoda zaś jejmość była panią sekreterzową Kluszczyńską, matką panny Natalii, i że nikt nie mógł wiedzieć, w czyjem ręku spoczywała właściwie władza w domu państwa Kluszczyńskich, podczas gdy władza nad sercem młodego sztywnego człowieka w czarnym tużurku spoczywała niewątpliwie w ręku panny Natalii. Wypadało więc być uważnym na wszystkie strony, ale nie było to łatwo. Od czasu do czasu bowiem pani Kluszczyńska, jak gdyby wywód polityczny pana sekretarza był szmerem tak mało znaczącym jak szum samowaru albo turkot powozów na ulicy, zwracała się do panny Natalii z zapytaniami, odnoszącemi się do różnych szczegółów gospodarskich — albo też panna Natalia bez względu na powikłane stosunki polityczne Europy, Azyi, Afryki i Ameryki, dowiadywała się co jutro grać będą w teatrze, i kiedy odbędzie się zabawa ogrodowa na dochód ochronek; jednocześnie zaś pan sekretarz, podnosząc głos, zatrzymywał się przed zakłopotanym młodzieńcem i wołał: — Głupi chyba nie widzi tego, że w tym roku jeszcze przyjść musi do wojny między Chaocyą a Beocyą — w takim wypadku zaś, pytam pana, co będzie, co będzie? Mówiąc to, pan sekretarz mierzył młodego naszego człowieka tak surowo, jak gdyby go czynił odpowiedzialnym za skutki przewidywanego konfliktu. Młody człowiek, który jeszcze nie odpowiedział był na ostatnie zapytanie panny Natalii, ratował się chwilowo tem, że poprawiał cygareto, które się było rozkleiło. — Co będzie, pytam pana — wołał dalej pan sekretarz — jeżeli nas wypadki zastaną nieprzygotowanymi? Czy ambasada nasza w Krachenburgu, panie tego, zdaje sobie sprawę z tego co się dzieje? Ani mowy! Oberszpitalnik, panie tego, pojechał sobie do wód, Oberkomisarz strzela kaczki w swoich dobrach, a tu panie tego, (było to przysłowie pana sekretarza, ilekroć wpadł w ferwor) milionpięćkroćstotysięcy Laputańczyków stoi o trzy dni marszu od Plejty i powiedz mi pan z łaski swojej, dokąd my zajdziemy? — A kto będzie sprzedawał fanty podczas zabawy? — wtrąciła panna Natalia. Młody człowiek targany w ten sposób, usiłował ile możności przybrać minę odpowiadającą na zapytanie pana sekretarza, że nie wiedzieć doprawdy, „dokąd zajdziemy“, ale że zajdziemy niewątpliwie w jakieś straszne miejsce; a jednocześnie przypomniał sobie; kto będzie sprzedawał losy loteryi fantowej w parku miejskim. Ściśle rzecz biorąc, mógłby był uspokoić pana sekretarza uwagą, że ponieważ wielkie księstwa Milicyi i Landweryi uwolniły się od stu lat od kłopotów wyższej polityki, więc niechajby i pan sekretarz zostawił Chaocyi i Beocyi rozprawienie się z półtoramilionowym zastępem Laputańczyków nad Plejtą — ale to byłoby mogło sprzeciwić się zapatrywaniom pana sekretarza i najbezpieczniej przeto było, nie odzywać się wcale. Trudno było natomiast nieodpowiedzieć pannie Natalii, a jeszcze trudniej zdecydować się na razie, co zrobić. Wtem, na szczęście naszego, bezimiennego dotychczas młodego człowieka, dały się słyszeć kroki i głosy na ganku, i jednocześnie prawie wpadły do pokoju dwa indywidua bardzo ożywione i zaperzone. Obydwa były średniego wzrostu i nie wielkiej tuszy, obydwa posiadały poważnie oszklone oczy, i obydwa miały twarze zakończone u dołu bródkami takiemi, jakie znamy z portretów kardynała Richelieu — a więc bródkami pełnemi przebiegłości dyplomatycznej i ogromnej mądrości stanu. Obydwa indywidua nadto miały w ręku numer dziennika, pachnący świeżem czernidłem drukarskiem — to jest, pachnący albo niepachnący, bo to rzecz gustu. — Czytałeś, sekretarzu? — zawołało pierwsze indywiduum. — I wiesz, dziś wieczór odbywają naradę u Oberszpitalnika, a jutro ogłaszają zgromadzenie wyborców! — dodało indywiduum Nr. 2. Sekretarz wziął dziennik z rąk jednego z przybyłych, odszedł do okna, i trzymając o długość ramienia od oczu, zaczął czytać z miną człowieka świadomego tej okoliczności, że jeżeli on nie sprosta sytuacyi, to już chyba nikt jej nie da rady: — „Jutro na korzyść funduszu rzemieślników, odbędzie się w parku miejskim...“ — Nie to, nie to — zawołała bródka dyplomatyczna Nr. 1. — Tu, niżej: „Dowiadujemy się, że grono bardzo poważnych obywateli naszego miasta zamierza stawiać kandydaturę znakomitego weterana-obrońcy zasad demokratycznych dra Ciemięgi. Nie ma wątpliwości, że wobec tej kandydatury o żadnej innej mowy być nie może“. — I cóż ty na to, sekretarzu? — Hm, Ciemięga dzielny człowiek i ma wiele poważania w Krachenburgu. — Ale uważaj, kto go stawia! Organ Skirgiełły, „Postęp Witkowski!“ Chodzi tu o sparaliżowanie wszystkich zabiegów, wszystkich robót demokratycznych... — Alboż były jakie roboty? — No, nie było żadnych, ale być mogą! Czytaj tylko poniżej doniesienie: Hr. Albin Skirgiełło przybył z Schwitzenbadu do Krachenburga! — Macie racyę... ale co tu począć? — Za kwadrans mamy się zejść w biurze redakcyi „Orędowniczki Witkowskiej.“ Ułożymy listę komitetu i każemy ją zaraz wydrukować. Chodźże prędko, sekretarzu! — Idę, idę, sprawa publiczna wymaga tego koniecznie. Maryśka! daj mi kapelusz i laskę. Ho, ho, jeszcze my tu w Wilkowie nie damy się arystokracyi! Maryśka! Maryśka! — Proszę pani! Syrup wybiega z rądelka! — rzekła, pojawiając się na progu, wezwana na pomoc przeciw arystokracyi Maryśka. Pani Kluszczyńska pospieszyła na pomoc syrupowi, a p. sekretarz znalazłszy tymczasem sam kapelusz i laskę, wybiegł na ulicę w towarzystwie dwóch dyplomatycznych bródek. I tak naraz niespodzianie, nasz sztywny młody człowiek, uwolniony od odpowiedzi na interpelacye polityczne, znalazł się sam na sam z panną Natalią... Sytuacya zawsze ponętna, ale często kłopotliwa. Był to młody człowiek, słusznego wzrostu, liczący lat koło 28miu, regularnych rysów twarzy, ze zgrabnym wąsikiem, z głową krótko ostrzyżoną, oczy miał ciemne, ale bynajmniej nie tak duże, jak panna Natalia — o nie! Potrzeba było kilku par zwykłych oczu, ażeby z nich złożyć jednę źrenicę panny Kluszczyńskiej, i potrzeba było konstelacyi złożonej z takich gwiazd, jakie ma Orion, ażeby w przybliżeniu oddać blask takiej jednej źrenicy. Sztywny młody człowiek miał oczy zaledwie trzeciej lub czwartej wielkości, ale jak to się czasem zdarza małym oczom, miały one pewien wyraz figlarny, który stanowił sprzeczność rażącą z sztywnością ich właściciela. Kto wie zresztą, czyli sztywność ta była wrodzoną, lub też pochodziła jedynie z tużurka angielskiego, zapiętego na przepisaną ilość guzików — jest to bowiem kostium, w którym nawet sylf nie potrafiłby poruszać się z gracyą. Nie zawadzi tu nadmienić, że nasz młody człowiek nazywał się Stanisław Wołodecki, i był z profesyi pedagogiem, a z nałogu poetą. Tête-à-tête zaczęło się od tego, że p. Stanisław zesztywniał jeszcze bardziej, spojrzał jeszcze figlarniej na pannę Natalię, i westchnął, to jest wykonał trzy czynności, nie mające z sobą najmniejszego logicznego związku, a jednak logicznie złączone z tem, co myślał w tej chwili. Panna Natalia zerknęła na niego z pod oka, i chociaż p. Stanisław nie uważał tego, to obowiązkiem powieściopisarza jest zanotować, iż w tej chwili, jak ongi po knującej zdradę fizyonomii Wallenroda, tak po jej twarzy „uśmiech przeleciał, blady i znikomy“, zamaskowany zręcznie zwrotem ku wazonkom, stojącym za nią na oknie. Może jaka łaskawa czytelniczka wytłumaczy czytelnikowi co znaczy taki uśmiech przelatujący po twarzy młodej panienki w chwili, gdy znajduje się sama w pokoju z młodym człowiekiem, który trzyma się sztywnie, spogląda figlarnie, i wzdycha. — Czy pana bardzo bawi polityka? — zagadnęła go nagle. — Nie, nie bardzo... osobliwie gdy... — Osobliwie gdy mój ojciec rozgada się o niej, nieprawdaż? — Nie pani, osobliwie, chciałem powiedzieć... gdy mógłbym mówić o czem innem... z kim innym... — Naprzykład z mamą o konfiturach? — Jaka panna Natalia niedobra, że mię nie chce rozumieć! — Przyznasz pan, że dotychczas nie powiedziałeś nic zrozumiałego. — Nie potrzebuję mówić, że wolałbym rozmawiać z panią... o czemkolwiek, niż zajmować się polityką z największymi mędrcami stanu. — Dlaczegóż pan słuchałeś tak pilnie tego co tato prawił? — Bo... bo chciałbym pozyskać jego względy. — Na cóż panu jego względów? — I pani mię pytasz o to? Tak to zazwyczaj bywa w podobnych razach. Nieśmiały młodzieniec chciałby, ażeby panna zrozumiała pośrednie jego wyznania, a naiwność dziewicza żąda wyjaśnień kategorycznych, aż po półgodzinnej szermierce zapytań i odpowiedzi, ktoś trzeci wejdzie do pokoju, albo tylko skrzypnie drzwiami, i dobra sposobność przemija, czasem niepowrotnie. Była to czterdziesta sposobność, którą opuszczał właśnie p. Stanisław, i przeminęła z powodu, iż p. Kluszczyńska wróciła z kuchni donosząc, iż syrup jeszcze się nie wygotował. Zabawiwszy jeszcze czas jakiś, bohater nasz pożegnał się i wyszedł zrozpaczony. Nie będziemy ścigali duszy naszego bohatera na tych manowcach, któremi błąkała się w ponurej zadumie. Dosyć nam będzie dowiedzieć się, że wrócił do domu i ulżył sobie najpierw, zdejmując i wieszając w szafie czarny tużurek, i wkładając inny, bardziej zastosowany do gorącej pory roku. Następnie próbował jeszcze ulżyć sobie, wylewając na papier niesforny potok bujnych rymów, po którego szalonych fluktach różne gorżkie uczucia tłukły się jak skołatane burzą nawy, pozbawione steru, z poszarpanymi żaglami. Niebawem był tego cały arkusz, i wiersze były niezłe, ale nie wypowiadały nic więcej nad to, że autor ich musi być djabelnie niezadowolonym sam z siebie, skoro tak mocno narzeka na świat, na los i na ludzi. Nawiasem powiedziawszy, taki bywa sens moralny każdego pesymizmu, poetycznego i prozaicznego. Na pochwałę p. Stanisława powiedzieć muszę, że coś nakształt refleksyi podobnej przyszło mu do głowy, i że nie odczytawszy nawet swego utworu, schował go do szuflady, gdzie byłby spoczywał dotychczas, gdyby nie pewna okoliczność, ściśle złączona z gospodarstwem domowem naszego poety. Oto, najmował on pokój z meblami, a wyprowadzając się w jakiś czas później, nie uważał za rzecz potrzebną wypróżnić szuflady, o której wiedział, że nie zawiera nic cennego. Po nim zaś odziedziczył pokój, stolik i szufladę inny poeta, znalazł ów manuskrypt i posłał do Warszawy, gdzie wydrukowano go w pewnem piśmie literackiem, umieszczającem prace pierwszorzędnych jedynie autorów. Poeta Nr. 2. otrzymał za to dziesięć rubli srebrnych (w papierach) i pochwalną wzmiankę w rocznikach literatury, a poeta Nr. 1. nie zubożał wcale. Skazawszy swoje rymy na pogrzebanie w szufladzie, Stanisław przypomniał sobie, że pewien mędrzec rzymski zwykł był znajdować w nauce pociechę i zapomnienie bólów i trosk wszelkiego rodzaju. Wziął tedy z półki książkę, traktującą teoretycznie i praktycznie o konstrukcyi rozmaitych mostów kamiennych, drewnianych i żelaznych, otarł dwie łzy, które mu stanęły były w oczach podczas owego potopu rymotwórczego, i wkrótce wśród rozmaitych formułek i figur o prostych i o krzywych liniach, wojna z Laputańczykami, konfitury różane i czarne oczy panny Natalii już tylko nakształt jakiejś niewyraźnej zmory ciężyły na umyśle ujętym w karby nieubłaganych i wyraźnych prawideł matematycznych. Rzecz oczywista, że żaden romans nie mógłby się rozwinąć, gdyby wszyscy zakochani młodzieńcy postępowali w ten sposób. Ale jest muza, która czuwa nad powieściopisarzami, i nim jeszcze słońce tego dnia zaszło, muza ta wkroczyła do pokoju p. Stanisława, przybrawszy skromną postać pani Janowej, żony stróża kamienicznego, która usługiwała kawalerom, mieszkającym w domu. — Proszę pana profesora — rzekła — tu był jakiś pan sekretarz Klu... Kluska... — Kluszczyński? — zawołał nasz bohater — zrywając się z krzesła, jak gdyby odkrył jaką wadę w jego konstrukcyi i przewidywał, że się zawali. — A, może i Kluszczyński. — Czemużeście go nie prosili na górę, Janowa! Tyle razy wam mówiłem... — Jakżem go miała prosić, kiedy nie chciał iść, jeno mówił, coby pan profesor zara przyszli do niego, bo jakaś tam publika nie cierpi zawołoki. — Pewnie „sprawa publiczna nie cierpi zwłoki!“ Idę natychmiast, idę. Poczciwa ta sprawa publiczna! Pędzę bez zwłoki! I nie wdziawszy nawet napowrót czarnego tużurka, Stanisław chwycił za kapelusz i wybiegł, zostawiając swoje gospodarstwo na łasce Janowej, która ruszała ramiouami i dziwiła się w duchu, jak taki porządny człowiek, profesor, może zajmować się osobami tak dwuznacznej reputacyi, i pędzić za niemi nie zamknąwszy na klucz pokoju. Zszedłszy na dół, nie omieszkała udzielić swoich uwag w tej mierze żonie listonosza, który mieszkał na podwórzu w oficynie. Listonosz zaraz potem przy szklance piwa rozmówił się o tem z woźnym, ten zaś nie będąc Milicyaninem z rodu, ale pochodząc z Chaocyi, miał une idée fixe, że ktokolwiek mówi o zawołokach i o publice, ten dybie na jego posadę. Zaraz więc nazajutrz w południe doszło do wiadomości ober komisarskiej władzy, że niejaki profesor Wołodecki i jakiś sekretarz, jeszcze nie wyśledzony, knują spiski zmierzające do zamącenia dobrych stosunków między Chaocyą z jednej, a Milicyą i Landweryą z drugiej strony — w trzy dni zaś później Rak, organ opinii wychodzący w Sokołowie, umieścił artykuł dający niedwuznacznie do zrozumienia, że Wilków jest siedliskiem niebezpiecznej agitacyi, importowanej z zagranicy, że knują się tam różne rzeczy, mogące narazić kraj na ogromne nieszczęścia, i że ludzie dobrze myślący powinni sparaliżować takie niecne zamachy, wskazując sprawców kompetentnej władzy. Byłoby szczególnie pożądaną rzeczą — mówił dalej Rak — ażeby wyłączny nadzór nad wychowaniem młodzieży oddano kościołowi, wówczas bowiem nie mielibyśmy pedagogów, pod pozorem miłości dobra publicznego, nie znoszącego zwłoki, zatruwających umysły młodociane jadem bezbożności, nieuszanowania świętej spuścizny ojców, zawartej w trądycyi itd. itd. Tymczasem pedagogowi, który dał powód do całej tej chryi, i który w tej chwili pędzi na przedmieście do dworku pp. Kluszczyńskich, sprawa publiczna — o ile ona rozgrywała się w Wilkowie — o tyle tylko wydawała się ważną, o ile pozwalała mu tego samego dnia po raz drugi zbliżyć się do panny Natalii. Wielkiem też było na razie jego rozczarowanie, gdy w bawialnym pokoju, zamiast swojego bóstwa zastał tylko p. sekretarza i jakiegoś młodego człowieka, bardzo ujmującej powierzchowności, którego jedyną może wadą było, że ruszał się i mówił nieco z pańska, grzecznym był z pańska, a w danym razie, nadskakującym z pańska. Był to słuszny mężczyzna o szlachetnych rysach twarzy, o przenikającem spojrzeniu, i nosił czarny zarost starannie utrzymany. Do tych szczegółów, które Stanisław spostrzegł bez niczyjej pomocy, dodał p. sekretarz wiadomość, że jest to dr. Mitręga, nowy nabywca i wydawca Orędowniczki Wilkowskiej. — Jakto, — rzekł — czyliż Kosturski...? — Kosturski panie tego, zostaje w redakcyi, ale to widzisz pan, potrzeba większej forsy, ażeby sparaliżować Skirgiełłę, który nie żałuje pieniędzy na Postąp Witkowski, i pan doktor, który zarówno z nami kocha sprawę publiczną, przyszedł nam w pomoc swoimi funduszami, i swoim talentem. To drugi Girardin, panie tego, drugi Gambetta, a arystokracyi nie cierpi, panie tego! Ale, do rzeczy. Panie Stanisławie, powiedz mi czy jesteś demokratą? — Dokazałbym nie małej sztuki, gdybym chciał być arystokratą. — A co, nie mówiłem doktorowi? To zacna dusza — chodź tu Stasiu, niech cię uściskam! Widzisz, ja mówiłem, że możemy liczyć na ciebie, jak na Zawiszę. Otóż jutro robimy zgromadzenie wyborców, i wybierzemy komitet, który nie dopuści do wyboru dr. Ciemięgi, bo to panie tego, figura Skirgiełły. Lista członków jest już wydrukowaną; masz oto dwieście egzemplarzy; tylko pamiętaj ażebyś przyszedł, i ażebyś zaagitował między kolegami profesorami i innymi znajomymi, niech także przyjdą, i niech każdy oddaje tę listę czerwoną. Lista Ciemięgo wców, pamiętaj, będzie zielona; dowiedzieliśmy się o tem z drukarni. A możebyś tak szepnął na ucho chłopakom, niechby przyszli na galeryę i sykali, gdy będzie mówił Ciemięga, a jak my będziemy mówili, to niech krzyczą: Wiwat kandydat narodowy! — Ale któż jest tym... kandydatem narodowym? — zapytał pedagog, odurzony wirem akcyi politycznej, w którą go wciągano, a nieposiadający się z radości, że ojciec panny Natalii daje mu takie dowody zaufania i sympatyi. — Już ty się tem nie turbuj, kochany Stasiu! — zawołał sekretarz, całując go w policzki. — Idź tylko i spisz się gracko! A nie zapomnij: nasza lista czerwona; antinarodowa zielona! Idźże, a zwijaj się, i daj mi znać około południa, co zrobiłeś. Staś wyszedł, pożegnany po ojcowsku przez sekretarza, i wymieniwszy uścisk ręki z Dr. Mitręgą, który go zapewnił, że będzie uszczęliwionym, jeżeli będzie mógł pielęgnować nadal tak miłą znajomość. — A co, panie tego, nie mówiłem? — zawołał, tryumfując sekretarz po odejściu swego młodego przyjaciela politycznego. — Mamy już dwieście głosów jakby w kieszeni, bo to najpierw profesorowie, to prawdziwa inteligencya, a powtóre, pytam szanownego doktora, który też ojciec rodziny zechce zadzierać z profesorami na tydzień przed egzaminami, ażeby jeszcze chłopcu palnął dwójkę? Ho, ho, znam ja moje miasto, i nie Skirgielle zaczynać ze mną! — Co do mnie, przyznam się, że nie pojmuję, dlaczego panowie wszyscy widzicie uosobienie zasad arystokratycznych w Skirgielle. Przecież nie on jeden tylko jest hrabią! — Ale panie... on panie tego... — prawił sekretarz z miną niezmiernie tajemniczą, nachylając się do ucha swemu gościowi. — Co, panie? — On... dąży do... dyktatury! — Ha, być może, ale widzimy przykłady w historyi, że dyktatura zawsze najściślej łączy się z demokracyą. Kto chce sam dyktować prawa, ten musi wpierw poucinać wszystkie głowy, które się wznoszą nad ogół. Co do mnie, miałem dziś zaszczyt wyjaśnić panom obszernie na zgromadzeniu w redakcyi, jak dalece i z jakich przyczyn jestem przeciwnikiem Skirgiełły. Swoją drogą atoli nie miałbym nic przeciw temu, gdyby mu się udało zostać dyktatorem, i gdyby poucinał pewne głowy. Uważaj pan, panie sekretarzu, że w takim razie my, mielibyśmy do czynienia już tylko z jedną głową hr. Albina! — Jak Boga kocham, panie tego, taki prawda! Więc pan doktor sądzisz, że w gruncie rzeczy, niechajby i Ciemięg...a. — Cóż znowu! Ciemięga jest duszą i ciałem zaprzedany Skirgiełłom, a co innego jest, jak nadmieniłem, skorzystać z czyjej kandydatury, i co innego znowu podawać mu rękę do dopięcia celu. W polityce, panie sekretarzu, najprostsza droga jest najpewniejszą, i dlatego hasłem naszem być powinno: precz z Ciemięgą, precz ze Skirgiełłami! Ale już późno, czas spocząć, jutro czeka nas zadanie nielada! Dobrej nocy szanownemu sekretarzowi! — Do widzenia z kochanym doktorem! Tak, tak, precz z Ciemięgą, precz ze Skirgiełłami! Ten Mitręga, to tęgi człowiek — powtarzał sekretarz, udając się do spoczynku — ale bezemnie niczegoby nie dokazali. Niechno Wołodecki sprowadzi mi profesorów, a zobaczymy, która lista przejdzie, czerwona czy zielona! Na zakończenie tego rozdziału, niechaj mi będzie wolno popełnić jedyną niedyskrecyę. Oto Dr. Mitręga, gdy przybył do hotelu, w którym zajął tymczasowo mieszkanie, zastał czekającego przed drzwiami „numeru“ lokaja w liberyi, który oddał mu bilet w kopercie, ozdobionej koroną z dziewięciu perełkami. Na guzikach liberyi powtarzała się ta sama korona, a pod nią, o ile mię moje wiadomości heral. dyczne nie mylą, błyszczał „Palemon“, od pięciuset lat, jak wiadomo, herb hrabów Skirgiełłów. Bilet zawierał lakoniczne wyrazy: „Co słychać? A. S.“ Dr. Mitręga zawołał lokaja do pokoju i wyjął z necessaire podróżnego bilet i kopertę, ozdobioną owym, tak mało pretensyonalnym znakiem, który w Anglii i we Francyi przedstawia koronę margrabską, a w Milicyi i Land weryi, Hidalgowską, wojewódzkiej równą. Odszukawszy jeszcze atrament i pióro, Dr. Mitręga odpisał: „Słychać tylko tyle, że kandydatura Ciemięgi jest zachwiana. Zresztą potrzeba: pieniędzy, pieniędzy, pieniędzy! M.“\nROZDZIAŁ II, jako p. Stanisław Wołodecki, mitrężąc się przeciw Ciemiędze, mimowoli uciemiężył Mitręgę. Słońce jak gdyby chciało dodać ognia ruchowi politycznemu w Wilkowie, wstało nazajutrz gorętsze niż kiedykolwiek. Stanisław wstał także rozgrzany snami, w których czerwona lista członków komitetu, wetknięta mu w rękę przez sekretarza, przybierała chwilami tak wyraźnie urocze kształty panny Natalii, iż musiał się aż zbudzić, ażeby się przekonać o nieuchwytności sennej złudy. Wypił pospiesznie ranną kawę, zaopatrzył pugilares swój w znaczniejszą niż zwykle kwotę pieniędzy, — takich samych pieniędzy, o jakie w poprzednim rozdziale wołał Dr. Mitręga, ale nierównie mniej wydatnych co do ilości — i wyszedł z domu w tem przekonaniu, że jak Jakób przez tyle lat służył o Rachelę Labanowi, tak i on przez czternaście mozolnych godzin gwoli sekretarzowi obalać będzie Ciemięgów i Skirgiełłów, ażeby zdobyć serce i rękę panny Natalii. Zapas pieniężny, o którym mowa, okazał się bardzo pożytecznym, ze względu na gorąco bowiem trudno było agitować inaczej, jak chyba zapraszając bardzo wpływowych kolegów do chłodnego, sklepionego pokoiku, stanowiącego atynencyę pewnego sklepu korzennego. Tam okazały się wprawdzie niejakie różnice zdań; jedni mianowicie utrzymywali, że nic tak nie chłodzi, jak porter; drudzy dawali pierwszeństwo węgrzynowi, a jeszcze inni oświadczali się za czystym o ile możności wywarem z ojczystych ziemniaków; co się atoli tyczyło czerwonej listy, nietrudno było naszemu bohaterowi pozyskać dla niej wszystkie głosy. Sprawa poruczona mu przez sekretarza stała tedy jak najlepiej, kiedy się towarzystwo rozeszło i zostawiło p. Stanisława w sklepie w celu wyrównania rachunku. — Cóż to? czy zanosi się na jakiś zjazd pedagogów, że was się tylu tu wysypało? — zagadnął go w tej chwili jakiś jegomość, kupujący zapasy cukru i kawy. — Ej, nie — ot, tak, przyszliśmy się ochłodzić — była odpowiedź. — Nie wierzę ci Stasiu, nie wierzę, bo masz jakąś dyplomatyczną i wcale niechłodną minę! Stanisław uśmiechnął się, bo insynuacya ta głaskała jego miłość własną. Od kilku godzin już powtarzał sobie w duchu, że ma niepospolity talent do dyplomacyi. Nagle, myśl genialna przyszła mu do głowy. — Proszę ciebie Władysławie, czy ty jesteś wyborcą? Jegomość, którego bohater nasz nazwał Władysławem, zrobił głową znak potwierdzający, zapłacił za towary, które nabył, i miał się ku wychodowi. Stanisław pospieszył za nim, wziął go za rękę, i szedł z nim w jego stronę. — Bo to widzisz... chciałem ci coś powiedzieć — rzekł tajemniczo. Pan Władysław nie objawiał wprawdzie wielkiej ciekawości, ale słuchał cierpliwie, i wkrótce znalazł się w posiadaniu wszystkich szczegółów tajemniczej misyi powierzonej Stanisławowi. — I powiedz mi — zagadnął go w końcu — zkąd racya, żebyś się tak zasługiwał Kluszczyńskiemu? — Wiesz przecież, że bywam w jego domu... dla jego córki... — odparł Stanisław. — Aha, rozumiem. Kochasz się w pannie Kluszczyńskiej i wyznajesz program polityczny przyszłego swego teścia. Rzecz godna Milicyanina! — Mój kochany, wierz mi, że gdybym nie był przekonanym, że sprawa jest dobra i czysta, za nic w świecie nie dałbym się użyć dla niej! — Co ty możesz wiedzieć, jaka to sprawa! Wierzaj mi, który zjadłem zęby na polityce w Wilkowie, że tutaj nigdy nikt nie może twierdzić z pewnością, czyli jaka sprawa jest dobrą i czystą, lub nie. Ale — dodał po chwili, jakby po namyśle — swoją drogą rad jestem, że wypłatacie figla temu Ciemiędze. Możebyś wstąpił do mnie, tobyśmy pomówili o tej sprawie. Powiadasz tedy, że wasza lista jest czerwona? — Tak, czerwona, a tamta zielona. W tej różnicy kolorów streszczało się niestety wszystko, co Stanisław wiedział dokładniejszego o całej akcyi, do której się zaprzągł. — Możebyś mi mógł dać jeden egzemplarz? — rzekł p. Władysław. — Jak najchętniej; ale zostawiłem wszystkie w domu. Pojmujesz, że byłoby niezręcznością nosić się z listami, które mają być rozdane dopiero wieczór. — Hoho, jaki z ciebie przebiegły polityk! Ale ta twoja przebiegłość pozbawia mię jednego egzemplarza, którybym oddał wieczór przy głosowaniu. — Jakto, pozbawia! Chciej tylko potrudzić się do mnie, a dam ci tyle egzemplarzy, ile zechcesz! Albo nawet... wiesz, jaka doskonała myśl wpada mi do głowy? Ty mieszkasz tak blisko sali wyborczej; ja mam jeszcze mnóstwo bieganiny przed sobą; możebyś pozwolił, kochany Władziu, żebym cały pakiet zostawił u ciebie, a wieczór zamiast wracać do domu, wpadnę tylko na moment i oddasz mi depozyt. P. Władysław zgodził się na to, i pakiet list wyborczych, starannie, do niepoznania, w inną bibułę owinięty, został ulokowany w jego domu, poczem nasz Stanisław poleciał na przedmieście donieść sekretarzowi, że nietylko zapewnił mu głosy wszystkich pedagogów, ale nadto pozyskał dla partyi anticiemięgowskiej poparcie słynnego w mieście dziwaka, a bardzo przytem wpływowego obywatela, p. Władysława Smiechowskiego. O rozkoszy! Sekretarza nie było w domu! Sekreta rzowa była nieubrana! Panna Natalia, czarująca w zgrabnym stroju porannym, przyjęła go sama jedna, wysłuchała całej relacyi i dała mu skosztować z wodą konfitur różanych, które mama wczoraj usmażyła! I dodała czarodziejka, że przecież wypada jej osłodzić mu bodaj czemkolwiek gorzkie trudy zawodu publicznego! Już, już omal nie naprawił wczorajszej nieśmiałości, gdy na nieszczęście sekretarzowa, ukończywszy toaletę, pojawiła się i zapytała go, jak znajduje jej konfitury... Ale — co się odwlecze, to nie uciecze. Tymczasem, dokąd to takim pędem cwałowała dorożka, w której siedział p. Władysław Smiechowski, mając w kieszeni jeden egzemplarz czerwonej listy członków komitetu? Ej, czy nie do drukarni Postępu Witkowskiego? Do głównej kwatery zwolenników Dr. Ciemięgi. Wilków miał osobne swoje obyczaje wyborcze, latami uświęcone. Jednym z nich było, że stronnictwa nie tworzyły komitetów w celu popierania tego lub owego kandydata, ale owszem wszyscy wyborcy razem uważali się „w zasadzie“ jako jedno stronnictwo i wybierali bardzo liczny komitet; ten komitet wybierał ze swego łona podkomitet, a dopiero w łonie tego ostatniego objawiały się różnice zdań, które kończyły się zawsze zaproszeniem kilku lub kilkunastu mniej lub więcej znakomitych ludzi do kandydowania. Znakomitości te odbywały następnie wobec zgromadzeń wyborczych rodzaj popisu krasomówczego, przypominającego owe „kazania na próbę“ w gminach reformowanych, które decydować mają o wyborze przyszłego pastora. Nadaremnie atoli wysilał się zazwyczaj ten i ów na jak najpopularniejszy program polityczny, nadaremnie obiecywał pokazać zęby Chaotom w Krachenburgu, zredukować wszelkie podatki do zera, i wznowić wiek jeżeli nie złoty, to przynajmniej srebrny, przez sierdziste ambasadowanie w Krachenburgu nad Plejtą — gdyby się był zobowiązał zjeść Krachenburg z cegłami i kamieniami i wypić potem Plejtę, na nicby mu się to nie przydało. Nadaremnie także byłby się powoływał na dawne swoje zasługi, nadaremnie przyjaciele jego wskazywaliby jego zdolności, charakter, dążności itp. jako zalety stawiające go wyżej od innych współzawodników — w komitecie bowiem już dawno utworzyła się była większość, która upatrzyła sobie z góry swojego kandydata, i tego ogłaszała „kandydatem narodowym“. Biada śmiałkowi, któryby nie uznał takiego senatusconsultum i ważył się odwoływać do plebiscytu na rzecz innego jakiego kandydata! Zobaczymy może w dalszym ciągu tego opowiadania, co go czekało. Jakkolwiek może szanowny czytelnik znajduje się w tem samem położeniu co autor, tj. jakkolwiek może nie wie, do jakich bliższych i dalszych celów politycznych i lokalnych dążyła partya dr. Ciemięgi, i jej przeciwnika, która świeżo pozyskała „talent i fundusze“ dra Mitręgi, to przynajmniej słowa powyższe wytłumaczą mu, dlaczego jednej i drugiej partyi tyle zależało na tem, ażeby na zgromadzeniu wyborców utrzymała się lista członków komitetu, przez nią ułożona. Radbym przedstawić rzecz dramatycznie i opowiedzieć, w jakiej postawie i jakim krokiem zmierzali wieczorem owego pamiętnego dnia do sali wyborczej najznakomitsi koryfeusze obydwu stronnictw. W takim razie musiałbym atoli dopuścić się wierutnego zmyślenia, żadne żywe oko nie widziało jeszcze bowiem przywódzców agitacyi politycznej w Wilkowie dążących na Kapitol — wyrastają oni tam w danej chwili, jakby z posadzki. Tak stało się i tym razem. Pięć minut przed uderzeniem godziny szóstej, na którą zwołane było zgromadzenie, utworzyły się, a raczej stworzyły się z niczego w sali wyborczej dwie grupy, z niedowierzaniem na siebie spoglądające. W jednej z nich można było widzieć naszych znajomych z dworku pp. Kluszczyńskich, tj. szanownego sekretarza, dra Mitręgę, obiedwie dyplomatyczne bródki à la Richelieu i kilka innych fizyonomij bądź tak poważnych, że nie zostawało w nich miejsca dla sprytu, bądź tak sprytnych, że nie zapowiadały żadnego innego przymiotu moralnego lub intelektualnego. Był tam także p. Kosturski, redaktor Orędowniczki, człowiek, jak mówiono, olbrzymiej pracy i ruchliwości — tak olbrzymiej pracy, iż nie miał nigdy czasu pozapinać wszystkich guzików u swego ubrania, i tak olbrzymiej ruchliwości, że udzielała się ona nawet jego włosom i brodzie, obiedwie te bowiem najpiękniejsze ozdoby wolnego i niezawisłego męża wyglądały u niego tak, jak gdyby król Eol przekupiony przez zwolenników Ciemięgi oddał je na pastwę nieustającą wszystkim swoim wiatrom. Po drugiej stronie sali wyrosła była z posadzki podobna grupa, złożona z samych Ciemięgowców i z redaktorów Postępu. W tej, uderzała oko widza najbardziej trzymająca się nieco na uboczu para, złożona z jednego bardzo długiego i jednego bardzo krótkiego polityka, która zdawała się knować coś niezwykłego i z tego powodu ściągała na siebie badawcze i pełne podejrzliwości spojrzenia członków przeciwnego obozu. O szóstej sala zaczęła się zapełniać. Środek zajęło około stu wyborców, między którymi odznaczała się ścisłą zwartością swoją falanga pedagogów i ojców rodzin, sprowadzona przez naszego przyjaciela, Stanisława Wołodeckiego, któremu p. sekretarz w przechodzie z niewymowną wdzięcznością uścisnął rękę. Około tych obywateli, uprawnionych do głosowania, uszykowało się w sali i na galeryach około tysiąc ciekawych, a gdy już powietrze było nad wszelki wyraz duszne, wstąpił p. Kluszczyński na podwyższenie, zadzwonił, i zagaił zgromadzenie krótką przemową, w której nadmienił, że czyni to z polecenia grona obywateli, przejętych uczuciem, że w tak nader ważnej chwili należy naradzić się gruntownie nad wyborem nowego ambasadora do Krachenburga. Mowa ta nie sprawiła wielkiego wrażenia, może z tego powodu, iż od niepamiętnych czasów zwoływano kilka razy do roku obywateli Wilkowa upewniano ich zawsze, że chwila jest nader ważną. Na wniosek p. Kosturskiego zgodziło się atoli zgromadzenie przez aklamacyę na przewodnictwo p. Kluszczyńskiego; przyjaciele Orędowniczki widzieli w tem bowiem tryumf swojego stronnictwa, a przyjaciele Postępu mieli może nadzieję, że pełniąc obowiązki przewodniczącego p. sekretarz nie będzie mógł szkodzić im swoją wymową i powagą swojego stanowiska w mieście. Nadzieja ta srodze ich zawiodła, przewodniczący rozpoczął bowiem natychmiast rzecz oddawna przygotowaną i niezmiernie długą, której tu nie będziemy powtarzali, bo nie różniła się ona co do treści swojej w niczem od alokucyj szanownego sekretarza do p. Wołodeckiego, które już mieliśmy sposobność słyszeć w pierwszym rozdziale tej powieści. Powiemy tylko, że p. Kluszczyński zakończył swoją mowę doniesieniem, że jest wniosek, ażeby szanowne zgromadzenie przystąpiło do wyboru komitetu przedwyborczego, złożonego z 300 członków — i zapytaniem, czy kto nie życzy sobie zabrać głosu. W odpowiedzi na to podniosło się z krzeseł kilku mówców, najwyżej atoli podniosła się owa niezmiernie długa połowa nierównej pary Postępowców, na którą zwróciliśmy już podejrzenie ogólne, a ponieważ przewodniczący miał nieco krótki wzrok, więc jakoś nie dojrzał nikogo oprócz niej, i oświadczył z rezygnacyą: — P. Słomomłocki ma głos! Jednem poruszeniem niepospolitych swoich nóg, p. Słomomłocki znalazł się na trybunie, co znaczy, iż sięgał głową niemal do sufitu — i rzekł: — Moi panowie! Zanim przystąpimy do wyboru ambasadora, musimy się porozumieć co do instrukcyi, jaką mu damy na drogę... — Za pozwoleniem — ozwała się od drzwi sali figura w mundurowym fraku z niebieskim kołnierzem, w błyszczącej pikelhaubie i z mieczem u boku — wzywam p. przewodniczącego, ażeby przywołał mówcę do porządku, ponieważ według paragrafu 1479 ustawy z dnia 31-go lutego do liczby 83.521 nie wolno ambasadorom dawać na drogę nic, oprócz zaliczki na koszta podróży. — Szanowny pan ober-dozorca rządowy ma słuszność — odparł p. Słomomłocki — i dziękuję mu za jego przestrogę, ponieważ zamiarem moim jest trzymać się ściśle drogi legalnej, która w istocie nie znosi instrukcyi, ale jedynie zaliczkę na koszta podróży. Przystępując tedy do rzeczy, zwracam uwagę waszą, szanowni panowie, że mając, dzięki wolnomyślnym naszym ustawom i dobremu stosunkowi z królestwem Chaocyi, szerokie pole do dyskusyi otwarte przed sobą (huczne oklaski i ober-nadzorca w pikelhaubie z uszanowaniem kiwa głową), powinniśmy porozumieć się między sobą i uchwalić program, podług którego postępować mamy przy zbliżających się wyborach. (Niepokój między Mitręgowcami i wymiana telegraficznych znaków między pp. Kluszczyńskim i Kosturskim, na nieszczęście, obustronnie niezrozumiałych.) W tym celu, grono poważnych obywateli wygotowało projekt... (Mówca wyjmuje papier z kieszeni. Ogromne brawo na galeryi, ogromna wrzawa w obozie Orędowniczki. P. Kosturski woła: To haniebny podstęp! Pikelhauba zbliża się ku trybunie.) — projekt, który, jeżeli szanowne zgromadzenie pozwoli, będę miał zaszczyt odczytać. (Czyta.) „Zgromadzenie wyborców miasta Wilkowa wyraża przekonanie, że interesa Milicyi i Landweryi są identyczne z interesami Chaocyi i Teremtecyi“. „Zgromadzenie wyborców miasta Wilkowa domaga się tedy, ażeby ambasada milicyjska w Krachenb...“ W tej chwili wypadek nieprzewidziany i niezwykły w życiu parlamentarnem przerwał dalszą lekturę programu milicyjsko–chaotycznego. Oto, z poza ramienia mówcy błysnął pozłacany szpic wszechpotężnej pikelhauby, a u kołnierza jego, z popod niebieskiego wyłogu u mundurowego fraka, wyłoniła się pięść odziana w białą łosiową rękawicę, podczas gdy druga taka sama pięść weszła w posiadanie mozolnie spisanego programu. W jednem okamgnieniu trybuna była opróżnioną, a w drugiem wszystko, tj. mówca, program, pikelhauba i frak z mieczem, znikło z sali. Przez sześć miesięcy Wilków nie widział potem p. Słomomłockiego, ani p. Słomomłocki Wilkowa, oprócz kominów jego i to przez kraty... Obrady tymczasem toczyły się dalej, uchwalono bowiem natychmiast, że program jest właściwie rzeczą niepotrzebną, a nawet szkodliwą (ut figura docuit), i że na razie chodzi tylko o wybór komitetu przedwyborczego. Wszyscy mówcy zgodzili się w zdaniu, że komitet ten powinien mieć trzystu członków, a wszyscy z tej ukrytej przyczyny, że tak czerwona lista, jak zielona, obejmowały 300 nazwisk. Niemałe też przerażenie i zamięszanie wywołał jakiś p. Filip Konopski, wyborca z przedmieścia, który oświadczył, że skoro, jak słusznie wykazał szanowny p. przewodniczący, półtora miliona Laputańczyków stoi nad Plejtą, to 300 członków komitetu nie wystarczą, ale potrzeba wybrać najmniej pięciuset. Jedna partya zaczęła podejrzy wać drugą, że ta w ostatniej chwili ułożyła listę obejmującą 500 nazwisk, w skutek czego, gdy obie pierwotne listy zawierały w czterech piątych częściach jedne i te same nazwiska, większość w przyszłym komitecie musiała wypaść w myśl tej partyi, któraby głosowała na 500 kandydatów. Dzięki temu obopólnemu podejrzeniu, nietylko zakrzyczano p. Konopskiego, ale nazajutrz miał on się zpyszna tak w Postępie, jak i w Orędowniczce. Wydarzył się jeszcze i ten epizod, że jakiś luźny zwolennik partyi sokołowskiej wystąpił z oracyą skierowaną przeciw zajmowaniu się polityką w ogóle, poczem oświadczył, że głosować będzie tylko na takiego ambasadora, który pójdzie ręka w rękę z rządem Chaocyi i Teremtecyi, i dodał, że najlepiej byłoby, gdyby Milicya i Landwerya przestały raz uważać się za coś odrębnego od krajów, z któremi je los tak szczęśliwie połączył. I ten byłby padł pod ciosami sprzymierzonych przeciw niemu stronnictw, ale na nieszczęście p. Kosturski w uniesieniu nazwał go Laputańczykiem, i ciężka ta obelga sprawiła dywersyę na jego korzyść, a nawet wywołała tu i owdzie szemranie, które nie pozostało później bez wpływu na rozwój politycznej i romantycznej historyi, którą tu opowiadam. Nakoniec przystąpiono do oddawania głosów. P. Kluszczyński mianował skrutatorów i czuwał z wysokości swojego podwyższenia nad tem, ażeby nie było nadużyć. Oczy jego błyszczały radością, zaledwie bowiem tu i owdzie zaplątała się jaka zielona kartka papieru między czerwone, które oddawano całemi stosami. Należy też przyznać, że nasz pan Stanisław zwijał się po sali, jak gdyby chodziło o jego własny wybór. Namawiał, perswadował, wydzierał nieraz przemocą prawie z rąk tego lub owego wyborcy zieloną listę, a wtykał mu czerwoną. P. Władysław Smiechowski pomagał mu w tem rzetelnie. Skończyło się wreszcie oddawanie list, i zgromadzenie rozeszło się powoli, zostały tylko strony głównie interesowane, tj. naczelnicy stronnictw ze swoimi adjutantami, i skrutatorowie. Po niejakim czasie, ci ostatni oświadczyli, że głosowało 151 wyborców, i że oddano list zielonych 31, a czerwonych 120, a więc czerwona lista zwyciężyła. Oddano jeden jej egzemplarz p. Kluszczyńskiemu do własnoręcznego podpisu — Mitręgowcy klaskali w dłonie i wołali hura! — niektórzy rozbiegli się po mieście, ażeby orbiet urbi ogłosić swoje zwycięstwo; Ciemięgowcy milczeli. Podpisał przewodniczący, podpisał jeden sekretarz, umaczał pióro drugi. Wtem okrzyk przerażenia rozległ się przeciągłem echem po wypróżnionej sali. Reszta zgromadzonych, już w kapeluszach na głowie, zbiegła się i skupiła około stolika. — Co to jest — wołał sekretarz z umaczanem piórem, trzymając je w powietrzu — a był to właściciel bródki à la Richelieu Nr. 2. i nazywał się Wtorkowski (bródka Nr. 1. była własnością p. Czwartkiewicza.) — Co to jest?! — Co, co? — odezwało się kilkanaście głosów. — Co! — zawołał Wtorkowski i zaczął czytać listę: — Abel Franciszek, Bandura Jakób, Bykowski Adam, Ceber Dyonizy, dr. Cygański Juljusz! Co robi dr. Cygański Juliusz na czerwonej liście?! — A może to zielona? — zainterpelował ktoś z boku. — Jużci nie cierpię na daltonizm, i widzę, że czerwona! — Pokaż pan, pokaż! — zawołał sekretarz, ledwie nie odchodząc od zmysłów. Wszystkie obecne głowy utworzyły olbrzymie winne grono nad nieszczęśliwą listą. Nie było wątpliwości — lista była czerwoną, ale nazwiska na niej były te same, co na zielonej; nazwiska popleczników dr. Ciemięgi! — Potrzeba rozpocząć skrutynium na nowo! — wołali Mitręgowcy. — Tu zachodzi fałsz, zdrada! Daremne usiłowania! Na stodwadzieścia list czerwonych, znaleziono zaledwie pięć takich, któreby nie były czerwonemi kopiami listy zielonej. Wprawdzie i na zielonej, z kurtoazyi, znajdowały się nazwiska Kluszczyński, Kosturski, Wtorkowski i Czwartkiewicz — równie jak na pierwotnej czerwonej figurowało kilku stronników Postępu, ale prócz tych czterech, i prócz całego mnóstwa figur bezbarwnych, które dla wypełnienia liczby znajdowały się również na obydwu listach, nie było ani jednego zasadniczego zwolennika Orędowniczki. Dr. Ciemięga był górą, dr. Mitręga wił się u stóp jego jak Szatan u nóg Archanioła Michała. A co najfatalniejsza, pp. Kluszczyński i Wtorkowski mieli to stwierdzić własnoręcznymi podpisami i ogłosić jutro całemu miastu! Półtoratysiąca wyborców i niewyborców, napełniających przedtem salę, nie byłoby wstanie zrobić takiego gwaru, jaki powstał między dwudziestukilku obecnymi. Ciemięgowcy trzymali się za boki od śmiechu, póki porwawszy zwycięską listę z podpisami, nie wybiegli do swojej drukarni, ażeby ją dać wydrukować. Mitręgowcy grozili im pięściami, i powtarzali w niebogłosy: Łotrostwo! Szelmostwo! Zdrada! — Zdrada! — nie wołał ale ryczał p. Kosturski. — Zdrada, zdrada! I oto jest zdrajca! Oto jest! — To mówiąc, targał on nielitościwie za barki bladego śmiertelnie i wielce zmięszanego młodzieńca, którego łaskawi czytelnicy znają jako p. Stanisława Wołodeckiego. — Jest, jest zdrajca! — powtarzał — a oto dowód! I tu, bez ceremonii, wyjął z zanadrza naszemu bohaterowi ośmdziesiąt egzemplarzy czerwonej listy — resztę owych 200, danych mu przez p. Kluszczyńskiego, nierozdaną dla braku większego kompletu wyborców. Wszystkie egzemplarze były sfałszowane, wszystkie ciemięgowskie, i na wszystkich, lojalniej sza od fałszerzy obawa zarządcy drukarni przed skutkami przestępstw prasowych, umieściła u spodu drobniutkim drukiem: „Z drukarni „Postępu Witkowskiego“ pod zarządem M. Czernidłowskiego“. Bohater nasz nie bronił się, nie protestował, nie mógł wymówić słowa. Jako mniej biegły w polityce, nie pojmował całej doniosłości zbrodni, której stał się sprawcą, sam nie wiedząc jakim sposobem. Dokoła niego srożyły się groźne oblicza Mitręgowców, ale nie trwożyły go wcale. Widział on tylko jedno oblicze ojca panny Natalii, a było to oblicze złowrogie, czerwone od gniewu, ciskające pioruny oczyma. — Jak mogłeś pan — zawołał nakoniec sekretarz, tym samym najpierw głosem, którym śp. Juliusz Cezar robił wyrzuty Brutusowi — jak mogłeś (crescendo) dopuścić się takiej (fortissimo) podłości! — Ależ panie sekretarzu — jąkał pedagog, niby student przy egzaminie — to te same listy, które wziąłem od pana! Śmiech serdeczny był odpowiedzią na to tłumaczenie. Sekretarz, drżąc od gniewu, wyjął z kieszeni parę list, które miał w zapasie, i wetknął je pod same oczy delinkwentowi. Niestety! Na każdej stało, drobno, ale wyraźnie: „Z drukarni „Orędowniczki Wilkowskiej“, pod zarządem B. Druckfehleraa. Onby też właśnie, on, sekretarz Kluszczyński, śmiertelny wróg arystokracyi, Postępu, Ciemięgi i Skirgiełły, kopał dołki pod stronnictwem, którego był głową, sercem, i... i wszystkiem! Podłość nad podłościami! Fałszować listę demokratyczną, i jeszcze rzucać kalumnię na siwą głowę tak zacnego i powszechnie szanowanego obywatela. Oburzenie wszystkich obecnych nie znało granic. — Precz z moich oczu! — wołał prezes, silny tem poparciem — precz! Uczciwy człowiek nie poda ręki zdrajcy, zaprzedanemu arystokracyi, Sokołowianom, Skirgielle. i... i Laputańczykom! Precz! Łzy płynęły już od kilku minut po licach naszego bohatera, obrócił się i wyszedł, a na schodach rozszlochał się na dobre. Dziś w południe jeszcze jadł konfitury różane, podane rączką panny Natalii, przed pół godziną jeszcze wzrok sekretarza spoczywał na nim z wyrazem niby ojcowskiego zadowolenia, a teraz! Konfitury zamieniły się w piołun, błogosławieństwo w klątwę! Dziwna rzecz! Nazajutrz Postąp Witkowski, na czele swego numeru, zawierał, co następuje: „Przewrotna agitacya pewnego pisma, zaprzedanego pewnemu ambitnemu magnatowi, i nielicznej klice jego zwolenników, okazała się bezsilną. Na wczorajszem zgromadzeniu wyborców, lista prawdziwie demokratyczna przeszła większością 146 głosów na 151 głosujących. Nawet więc najniżsi słudzy pana hrabiego nie wszyscy głosowali podług jego rozkazu, bo jak obliczyliśmy, było ich siedmiu w sali. Kandydatura dr. Ciemięgi jest zapewnioną“.\n<a href="http://cyfroteka.pl/ebooki/Dziwne_kariery-ebookRO/p1145290i1300956" target="_blank" title="Dziwne kariery [Jan Lam null] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="http://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Dziwne kariery [Jan Lam null] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Jastrzębie-Zdrój, Centrum, ul. Śląska\nPrzedstawiamy Państwu ofertę 2-pokojowego mieszkania typu M3 o pow. 33,37 m2 w niskim bloku, w centrum Jastrzębia-Zdroju. Lokal położony jest na 4 piętrze w budynku z wyremontowaną i ocieploną elewacją. Mieszkanie składa się z salonu, kuchni z oknem, sypialni z wyjściem na balkon, łazienki i przedpokoju. Do lokalu przynalezy piwnica. Niski czynsz: około 280 zł ( bez wywozu śmieci i bez zużycia wody). Mieszkanie czyste i zadbane ale wymagające prac remontowych w celu podniesienia standardu. Nieruchomość również doskonale się nadaje jako inwestycja w wynajmowanie mieszkania. W pieszym zasięgu znajdują się: szkoły, przedszkola, sklepy, w tym galerie handlowe, kino, przuchodnie lekarskie, banki, przystanki komunikacji miejskiej, dużo zieleni. Polecamy i zapraszmay na prezentację. Dla zdecydowanego Klienta cena do negocjacji.


[List królowej Bony (Sforzy) do biskupa poznańskiego Andrzeja Czarnkowskiego, lub jego wikariusza względnie oficjała w sprawie obsady kanonikatu warszawskiego fundi Tarczyn] - Repozytorium Cyfrowe Poloników\nTitle: [List królowej Bony (Sforzy) do biskupa poznańskiego Andrzeja Czarnkowskiego, lub jego wikariusza względnie oficjała w sprawie obsady kanonikatu warszawskiego fundi Tarczyn]\nWarszawa, 13 II 1555\nOryginał. Pod tekstem własnoręczny podpis królowej, pieczątka przez papier. Na marginesach adnotacje archiwalne. Na odwrocie adnotacja o przyjęciu listu przez biskupa poznańskiego 15 II 1555 r.., biskup nakazał wystawienie odpowiedniego dokumentu na rzecz protegowanego królowej. Stan dobry, ślady po zgięciach\nPonieważ kanonikat warszawski fundi Tarczyn zawakował poprzez osiągnięcie innej prebendy przez sekretarza królowej Wita Paschalisa i śmierć ostatniego swojego posesora Erazma Gierlachowskiego, dlatego królowa Bona prosi biskupa poznańskiego Andrzeja Czarnkowskiego, względnie jego wikariusza lub oficjała, aby kanonikat ten przekazać Janowi Dykarskiemu, plebanowi nowogrodzkiemu i kaznodziei królowej.\n[List królowej Bony (Sforzy) do biskupa poznańskiego Andrzeja Czarnkowskiego, lub jego wikariusza względnie oficjała w sprawie obsady kanonikatu warszawskiego fundi Tarczyn] Nov 11, 2020


100 lat temu Ignacy Jan Paderewski „przypadkiem” doprowadził do Powstania Wielkopolskiego - Wiadomości Znad Wilii 100 lat temu Ignacy Jan Paderewski „przypadkiem” doprowadził do Powstania Wielkopolskiego - Wiadomości Znad Wilii\n26 grudnia, 2018 18:16\n100 lat temu Ignacy Jan Paderewski „przypadkiem” doprowadził do Powstania Wielkopolskiego\n26 grudnia 1918 roku do Poznania przybył Ignacy Jan Paderewski, wizyta przyczyniła się do rozpoczęcia Powstania Wielkopolskiego. Artysta symbolem insurekcji został mimowolnie – nie taki był cel jego przyjazdu, zaś wybuch walk był dla dyplomaty sporym kłopotem.\nPowstanie wybuchło 27 grudnia 1918 r. w Poznaniu i było największym zwieńczonym zwycięstwem zrywem niepodległościowym na terenie zaborów.\nJak powiedział PAP historyk dr Marek Rezler, współautor i współredaktor „Encyklopedii Powstania Wielkopolskiego 1918-1919”, choć Paderewski traktowany jest jako jeden z symboli zwycięskiego zrywu, nie przyjechał do Poznania po to, by nawoływać do powstania. Mało tego, wybuch walk w Poznaniu był dla polskiego dyplomaty, goszczącego w formalnie wciąż niemieckim mieście, bardzo niezręczną sytuacją.\nArtysta zatrzymał się w Poznaniu w drodze z Anglii do Warszawy. W mieście nad Wartą miał rozmawiać na temat realiów przyszłego włączenia ziem zaboru pruskiego w granice odrodzonego państwa polskiego.\nMarek Rezler powiedział, że Niemcy, widząc wśród polskich mieszkańców poruszenie zapowiedzianą wizytą znamienitego gościa, starali się nie dopuścić do tego, by Paderewski wysiadał w Poznaniu. By utrudnić Polakom manifestacje patriotyczne, w mieście wygaszono światła uliczne.\nOczekiwany gość przybył do Poznania 26 grudnia po godzinie 21 w towarzystwie małżonki oraz oficerów misji alianckiej. Paderewski został entuzjastycznie powitany przez tłumy Polaków, przewieziono go do hotelu Bazar. Tam artysta wygłosił dwa przemówienia – z okna nad wejściem do hotelu oraz w holu – do oficjeli i dziennikarzy.\nRezler podkreślił, że Paderewski w przemówieniach bynajmniej nie wzywał do chwytania za broń – starał się tonować nastroje i wyrażał radość z odzyskanej przez Polskę niepodległości.\n„Mistrz już po opuszczeniu pociągu zorientował się, w jak niezręcznej sytuacji się znalazł. Był wszak reprezentantem władz wolnej Polski. Gdyby gwałtowne wydarzenia w Poznaniu połączono z jego osobą, byłaby wtedy podstawa do interwencji dyplomatycznej, że Warszawa tworzy fakty dokonane na terenie Niemiec. W efekcie Paderewski porwał tłumy swoją obecnością, ale nie swoim zachowaniem i nie przemówieniami” – powiedział historyk.\nBy nie eskalować emocji wśród Polaków, Paderewski uciekł się do choroby dyplomatycznej i jeszcze 26 grudnia przestał się pojawiać publicznie. Następnego dnia nacjonaliści niemieccy zorganizowali w Poznaniu manifestację, która miała być odpowiedzią na patriotyczne wzmożenie Polaków dzień wcześniej.\nJak podkreślił historyk, nastawienie Niemców do Paderewskiego nie było wrogie, wrogo reagowali za to na widok flag państw ententy, które w związku z jego przyjazdem były licznie wywieszane przez Polaków. Działania takie Niemcy traktowali jako zdradę.\nOkoło godziny 17 Niemcy dotarli w okolice Bazaru, tam stanęli naprzeciw kordonu polskiej Straży Ludowej. Nie wiadomo, z której ze stron padł strzał dający początek powstaniu.\nMarek Rezler podkreślił, że po wybuchu walk Paderewski aż do wyjazdu z Poznania nie opuszczał hotelu. Wszelkie rozmowy z lokalnymi politykami prowadził w miejscu swego zamieszkania. Nie ma też mowy o tym, by, jak później twierdzono, odwiedzał walczących powstańców i zagrzewał ich do boju.\nPo opuszczeniu miasta w noc sylwestrową Paderewski przesłał do Poznania depeszę, w której dziękował za przyjęcie, słowem nie wspominając o powstaniu. Po przyjeździe do Warszawy objął funkcję premiera i szefa dyplomacji. Rok później uczestniczył w Poznaniu w obchodach rocznicy wybuchu Powstania Wielkopolskiego.\n„Niewykluczone, że gdyby Paderewski nie przyjechał do Poznania, powstanie i tak by wybuchło w podobnym terminie. Wystarczył wszak przypadek, pretekst. Artysta nie przyjechał by wywoływać powstanie, ale to nie znaczy, że nie powinniśmy go traktować jako symbolu wielkopolskiego zrywu – nawet jeżeli do wybuchu insurekcji przyczynił się mimowolnie” – zaznaczył Rezler.\nInscenizacja przyjazdu Paderewskiego do Poznania 26 grudnia otwiera od 30 lat w stolicy Wielkopolski obchody z okazji rocznic wybuchu Powstania Wielkopolskiego. Mąż stanu witany jest na Dworcu Letnim, przemawia do zgromadzonych i uczestniczy w koncercie kolęd i pieśni patriotycznych. Przedsięwzięcie jest inicjatywą Poznańskiego Chóru Nauczycieli im. Ignacego Jana Paderewskiego.\nIgnacy Jan Paderewski (1860-1941) był jednym z największych pianistów swojej epoki, artystą koncertującym na całym świecie. W czasie I wojny światowej, wykorzystując liczne znajomości w świecie polityki, wspierał dążenia Polski do odzyskania niepodległości. W 1919 r., już jako premier i minister spraw zagranicznych odrodzonej Polski, stanął razem z Romanem Dmowskim na czele delegacji polskiej na konferencję pokojową w Paryżu i podpisał w imieniu Polski traktat wersalski.\nW Poznaniu imię artysty nosi uczelnia muzyczna a także jedna z ulic w centrum miasta, w bezpośrednim sąsiedztwie Bazaru. W 2015 r. na placu Stefana Stuligrosza przed budynkiem Akademii Muzycznej odsłonięto pomnik Paderewskiego.\nPowstanie Wielkopolskie wybuchło 27 grudnia 1918 r. w Poznaniu. W pierwszym okresie walk, do końca roku, Polakom udało się zdobyć większą część Poznania. Ostatecznie miasto zostało wyzwolone 6 stycznia, kiedy przejęto lotnisko Ławica. Do połowy stycznia wyzwolono też większą część Wielkopolski.


Zasiłek opiekuńczy ZUS - komu przysługuje? Artykuł od Kapitalni.org\nZasiłek opiekuńczy przysługuje każdemu, kto jest objęty ubezpieczeniem chorobowym, czyli np. pracownikowi, wykonawcy pracy nakładczej, zleceniobiorcy, niani czy prowadzącemu działalność gospodarczą. I to wtedy, kiedy musi opiekować się członkiem rodziny. Najczęściej taką pieczę sprawuje się nad chorującymi dziećmi lub np. matką, która po pobycie w szpitalu nie ma siły zająć się potomstwem.\nZasiłek opiekuńczy to forma rekompensaty za utracony zarobek lub inne świadczenie, gdy nie można pracować lub prowadzić działalności gospodarczej, bo trzeba osobiście zająć się chorym lub niedołężnym członkiem rodziny.\nPrawo do zasiłku opiekuńczego ustanawia art. 32 ustawy z 25 czerwca 1999 r.\no świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (Dz.U. z 2019 r. poz. 645 t.j.). Świadczenie to wypłaca Zakład Ubezpieczeń Społecznych.\nZ zasiłku opiekuńczego pracownik skorzysta wtedy, gdy jest zwolniony od wykonywania pracy, bo musi opiekować się:\na) dzieckiem, które nie ukończyło 8 lat i wystąpiła jedna z poniźszych sytuacji:\nw sposób nieprzewidziany zamknięto żłobek, klub dziecięcy, przedszkole lub szkołę, do którego uczęszcza dziecko,\ntrzeba izolować dziecko, bo jest podejrzenie, że roznosi chorobę zakaźną,\nzachorowała niania, z którą rodzic zawarł umowę uaktywniającą, lub dzienny opiekun, który opiekuje się dzieckiem,\nmałżonek lub rodzic dziecka, który stale opiekuje się potomstwem, choruje lub rodzi, a poród lub choroba uniemożliwiają tę opiekę,\nmałżonek lub rodzic dziecka, który stale opiekuje się dzieckiem, przebywa w szpitalu albo innej placówce leczniczej.\nb) dzieckiem niepełnosprawnym (czyli takim, które ma orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności albo o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji), które nie ukończyło 18 lat, jeśli wystąpiła jedna z tych sytuacji:\nmałżonek lub rodzic dziecka, który stale opiekuje się dzieckiem, choruje lub rodzi, a poród lub choroba uniemożliwiają tę opiekę,\nc) chorym dzieckiem niepełnosprawnym, które nie ukończyło 18 lat,\nd) chorym dzieckiem,\ne) innym niż dziecko chorym członkiem rodziny.\nZasiłek opiekuńczy przysługuje opiekunowi, gdy nie ma innych członków rodziny, którzy mogą zapewnić opiekę nad dzieckiem (nie dotyczy to jednak zajmowania się chorym dzieckiem w wieku do lat 2) lub krewnym.\nInnymi członkami rodziny, których można otoczyć opieką, mogą być: małżonek, rodzic, rodzic dziecka, ojczym, macocha, teściowie, dziadkowie, wnuki, rodzeństwo oraz dzieci powyżej 14 lat. Warunkiem jednak jest pozostawanie we wspólnym gospodarstwie domowym. .\nOpieki nad innym chorym nie może sprawować taki członek rodziny, który:\nnie jest sprawny fizycznie lub psychicznie za względu na swój wiek,\nprowadzi gospodarstwo rolne lub działalność gospodarczą,\nnie jest zobowiązany do opieki na podstawie kodeksu rodzinnego i opiekuńczego - jeśli odmawia sprawowania opieki.\nJakie dokumenty należy złożyć do zasiłku?\nGdy rodzic musi zająć się dzieckiem (bo nie działa żłobek lub przedszkole) i został o niej zawiadomiony w terminie krótszym niż 7 dni przed zamknięciem placówki, wówczas pracodawcy wystarczy oświadczenie rodzica o nieprzewidzianym zamknięciu żłobka, przedszkola lub szkoły.\nGdy choruje niania lub dzienny opiekun, także wystarczy oświadczenie rodzica, że musi osobiście opiekować się dzieckiem. Dołącza do tego dokument, np. kopię zwolnienia lekarskiego, który potwierdza, że niania lub dzienny opiekun nie mogą zająć się dzieckiem, ponieważ chorują.\nW razie choroby pracownika, małżonka lub porodu konieczne jest zaświadczenie lekarskie, które zawiera:\nokres i przyczynę, dlaczego musi opiekować się dzieckiem,\nnazwisko dziecka, nad którym trzeba sprawować opieka oraz jego imię, jeśli zostało już nadane,\nOpiekun otrzyma zasiłek zarówno na swoje dzieci lub dzieci małżonka, dzieci przysposobione, te przyjęte na wychowanie i utrzymanie (np. w rodzinie zastępczej) i to niezależnie od okresu swojego ubezpieczenia.\nPrawo do zasiłku mają na równi matka i ojciec dziecka. Ale otrzyma go tylko jedno z rodziców. I to ten rodzic, który wystąpi z wnioskiem o jego wypłatę.\nJeśli matka dziecka, która pobiera zasiłek macierzyński w czasie 8 tygodni po porodzie, nie może opiekować się noworodkiem, to ubezpieczony ojciec dziecka albo inny członek najbliższej rodziny może otrzymać dodatkowy zasiłek opiekuńczy. Ale wtedy musi przerwać zatrudnienie lub inną działalność zarobkową, aby zaopiekować się potomkiem.\nma orzeczenie o niezdolności do samodzielnej egzystencji lub o znacznej niepełnosprawności i stan jej zdrowia nie pozwala na to, aby osobiście zajmować się synem lub córką,\nDodatkowy zasiłek opiekuńczy należy się nie dłużej niż do ukończenia przez dziecko 8 tygodni życia.\nKiedy nie będzie zasiłku?\nZasiłek nie należy się za okres, w którym sprawujący opiekę m.in.:\nma prawo do wynagrodzenia na podstawie przepisów szczególnych,\nbył objęty zwolnieniem lekarskim, a podczas niego pracował lub wykorzystał je niezgodnie z celem, co potwierdziła kontrola e-ZLA.\nIle dni przysługuje zasiłek?\nZasiłek przysługuje w roku kalendarzowym przez:\n60 dni, jeżeli opiekun zajmuje się zdrowym dzieckiem do lat 8. lub chorym dzieckiem do lat 14., w tym także dzieckiem niepełnosprawnym w tym wieku, albo\n14 dni, jeżeli opiekun zajmuje się dzieckiem w wieku ponad 14 lat lub innym chorym członkiem rodziny,\n30 dni, jeśli opiekuje się:\n- chorym dzieckiem niepełnosprawnym, które ukończyło 14 lat, ale nie ukończyło 18 lat, albo\n- dzieckiem niepełnosprawnym, które ukończyło 8 lat, ale nie ukończyło 18 lat, jeśli w wyniku porodu, choroby albo pobytu w szpitalu małżonka lub rodzica dziecka, który stale opiekuje się dzieckiem, nie może on opiekować się dzieckiem niepełnosprawnym.\nJeśli w roku kalendarzowym pracownik czy przedsiębiorca opiekują się wyłącznie niepełnosprawnym dzieckiem oraz innymi chorymi członkami rodziny (i nie ma innych dzieci, które nie ukończyły 14 lat), zasiłek opiekuńczy potrwa łącznie nie dłużej niż 30 dni (z czegonie więcej niż 14 dni może być przeznaczone na opiekę nad chorymi członkami rodziny, np. Matką)\nŁączny okres wypłaty zasiłku opiekuńczego nie może przekroczyć 60 dni w roku kalendarzowym. Nie zależy on od liczby osób uprawnionych do zasiłku, liczby dzieci lub członków rodziny, którzy wymagają troski.\nDo limitu 60 i 14 dni w roku kalendarzowym nie wlicza się okresu pobierania dodatkowego zasiłku opiekuńczego.\nMiesięczny zasiłek opiekuńczy wynosi 80 proc. tzw. podstawy wymiaru zasiłku. Wypłaca się go za każdy dzień, w którym osoba zajmująca się dzieckiem lub innym członkiem rodziny sprawuje opiekę. Wlicza się w to również dni ustawowo wolne od pracy, np. soboty, niedziele i święta.\nPodstawę wymiaru zasiłku stanowi przeciętne miesięczne wynagrodzenie wypłacone za:\n12 miesięcy kalendarzowych poprzedzających miesiąc, w którym powstała niezdolność do pracy albo\nAby dla pracownika ustalić tę podstawę wymiaru zasiłku, przyjmuje się przychód, który jest podstawą wymiaru składki na ubezpieczenie chorobowe, gdy odliczy się potrącone przez pracodawcę składki społeczne.\nNa podstawie art. 16a ustawy z 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 2220 t.j.) otrzymają go osoby, na których ciąży obowiązek alimentacyjny, a także małżonkowie, jeżeli:\nb) rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej po to, aby stale opiekować się osobą o znacznym stopniu niepełnosprawności albo z takim orzeczeniem ze wskazaniami:\nstałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia i edukacji.\nOd 1 listopada 2018 r. do końca października 2019 r. specjalny zasiłek opiekuńczy wynosi 620 zł. O jego przyznaniu decyduje łączny dochód rodziny osoby sprawującej opiekę oraz rodziny osoby wymagającej opieki w przeliczeniu na jedną osobę. Aby otrzymać to wsparcie, dochód nie może przekroczyć 764 zł. W okresie zasiłkowym 2018/2019 wykazuje się dochody za 2017 r.\nJeśli dochodzi do zbiegu uprawnień do specjalnego zasiłku opiekuńczego przysługującego więcej niż jednej osobie sprawującej opiekę nad osobą lub osobami wymagającymi opieki, przyznaje się tylko jeden specjalny zasiłek opiekuńczy. I to tej osobie, która pierwsza złożyła wniosek w tej sprawie.


Free PDF Compressor | Kompresory plików\nProducent NicePDF Software\nFree PDF Compressor jest niewielkim, darmowym programem, którego głównym zadaniem jest kompresja plików PDF. Dzięki temu uzyskujemy niewielkich rozmiarów dokumenty, które można łatwo przesłać pocztą czy umieścić na stronie internetowej.\nProgram do zmniejszania objętości plików PDF charakteryzuje się prostym interfejsem, który pozwala na szybką obsługę danych. Przede wszystkim, podajemy ścieżkę pliku, a następnie miejsce, gdzie zapisany ma być docelowy materiał. Następnie możemy skorzystać z dodatkowych opcji takich jak optymalizacja na potrzeby strony internetowej czy wyświetlanie załączonych notatek.\nFree PDF Compressor pozwala na zmniejszenie rozmiaru plików PDF od 30 do nawet 60%. Program usuwa duplikujące się elementy, możemy też wybrać poziom kompresji - od domyślnego, przez szybki, aż po maksymalną kompresję pliku PDF. Warto zaznaczyć, że jeżeli ząłączamy do dokumentów pliki graficzne, mogą one zostać mocno skompresowane. Natomiast do niewątpliwych zalet Free PDF Compressor należy zaliczyć wyostrzenie tekstu i kompresję tła, dzięki czemu gotowy materiał jest często lepszej jakości niż przed kompresją.\nwinzip xp solitaire fairway scramby 123 go po polsku szyfrowanie plików zip kompresor plików pdf m do rozpakowywania plikow menadzer blackberry download gg java arar download advanced tokens manager pl wszelkie programy program do skanowania naps gpu-z download pl quickpar\nkompresja pdf , zmniejszanie pdf , program do zmniejszania pdf , kompresowanie pdf , zmniejszenie pdf , zmniejszanie pliku pdf , kompresja plików pdf , zmniejszenie rozmiaru pdf , zmniejszanie plików pdf , zmniejszanie rozmiaru pdf