PKO Bank Polski wprowadza złotego do bezpośrednich rozliczeń w Singapurze\nOpublikowano: sobota, 26/10/2019 - 11:44\nPKO Bank Polski we współpracy z jednym z największych banków z Singapuru – OCBC, wprowadził złotego do wzajemnych rozliczeń.\nTym samym klienci banku uzyskali możliwość płacenia bezpośrednio w polskiej walucie w transakcjach dwustronnych, z pominięciem różnic kursowych oraz prowizji dla banków pośredniczących.\n„PKO Bank Polski jest biznesowo zaangażowany w różnych rejonach świata. Cały czas dążymy do tego, by skrócić czas transferu środków ze wszystkich tych obszarów” – mówi Maks Kraczkowski, wiceprezes PKO BP, nadzorujący Obszar Bankowości Międzynarodowej i Transakcyjnej.\nWedług niego, skrócenie procesu transferu środków jest możliwe dzięki kontaktom międzynarodowym z bankami korespondentami PKO BP.\n„Rachunki, które posiadamy w tamtych bankach i odpowiednie rachunki tamtych banków u nas, nie tylko przyspieszają transfer środków, ale też dają możliwość korzystania z szerokiej tabeli walut, w których realizujemy rozliczenia międzynarodowe” – dodaje Maks Kraczkowski.\nAktualnie PKO Bank Polski rozlicza transakcje bezpośrednio w 23 walutach świata, w tym tak egzotycznych, jak dolary singapurskie, hongkońskie czy nowozelandzkie.\nRadosław Ptaszek, dyrektor departamentu bankowości zagranicznej i instytucjonalnej w PKO BP, zwraca uwagę, że niektóre banki w Polsce oferują znacznie więcej walut do rozliczeń zagranicznych.\n„Ale tak naprawdę one nie robią tego bezpośrednio, tylko poprzez swoje banki-matki, gdzieś na świecie. Jeśli my mówimy, że obsługujemy bezpośrednio, to znaczy, że mamy tam banki partnerskie” – mówi Radosław Ptaszek.\nOznacza to, że korzystając z pośrednictwa tylko jednej instytucji finansowej klient może na przykład do Singapuru wysłać pieniądze, zapłacić fakturę w danej walucie i wymienić bezpośrednio złotego na singapurskie dolary (z pominięciem przeliczania na euro lub dolary).\nWedług Radosława Ptaszka, największym wyzwaniem tego obszaru działalności bankowej jest posiadanie kontrahentów w różnych strefach czasowych. „Ponadto każdy kraj ma swój własny wewnętrzny system rozliczeniowy, tak jak u nas ELIXIR. Musimy wiedzieć, jak do niego się dostać oraz jak sformatować transakcję, żeby była automatyczna i poprawna” – mówi dyrektor departamentu bankowości zagranicznej i instytucjonalnej w PKO BP.\n„Jesteśmy zobligowani przestrzegać wielu regulacji zapobiegających praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu, czyli odpowiednio filtrować transakcje” – dodaje Radosław Ptaszek.\n„PKO Bank Polski stara się, żeby współpraca z bankiem – zarówno w Polsce, jak i globalnie – przebiegała po korzystnych cenach dla naszych klientów, zarówno biznesowych, jak i detalicznych” – podkreśla wiceprezes Kraczkowski.\nRozliczenia międzynarodowe były jednym z tematów zorganizowanego przez PKO BP 24 października 2019 r. w Warszawie Międzynarodowego Seminarium Bankowości (PKO International Banking Seminar). Konferencja zgromadziła przedstawicieli 65 banków ze wszystkich regionów świata. Były to osoby zarządzające bankowością zagraniczną.\nCelem spotkania było pogłębienie relacji i nawiązanie nowych kontaktów biznesowych w zakresie bankowości zagranicznej. „PKO BP po raz trzeci organizując tego typu wydarzenie daje jasny sygnał, że jesteśmy bankiem z dużymi aspiracjami międzynarodowymi, które mają pokrycie w sieci naszych kontaktów globalnych” – mówi Maks Kraczkowski.\nPKO Bank Polski jest korporacyjnie obecny w Niemczech, Czechach, wkrótce będzie także na Słowacji. Współpracuje z 1300 bankami z całego świata. „Towarzyszymy przedsiębiorcom, firmom w ich rozwoju naturalnym zarówno w Polsce, ułatwiamy rozwój w Europie, a dzięki bankowości korespondenckiej w dużej mierze usprawniamy ich obecność biznesową na świecie” – podsumowuje wiceprezes Kraczkowski.


Oakley Divisonal Czarny kup i oferty, Dressinn\nOakley - Odzież męska - Koszulki polo\nOpis produktu Oakley Divisonal\nDivisional Golf Polo zapewnia klasyczny wygląd z wszystkimi funkcjami, których oczekujesz od polo golfowego. Materiał odprowadzający wilgoć zapewnia suchość i wygodę, a ochrona UPF 50+ chroni przed promieniami słonecznymi. Dodatkowo ta dopasowana koszulka polo Oakley ma ergonomiczne szwy zapewniające dużą mobilność i subtelne detale z logo nadające nowoczesny wygląd na boisku i poza nim.\nSprawdź Oakley Divisonal w magazynie, w najlepszej cenie. Możesz również zapoznać się z produktami Odzież męska i wybierać nasze najlepsze oferty. Znajdź najnowsze promocje i odkrywaj wszystkie nasze wyprzedaże w Koszulki polo w niesamowitych cenach! Wszystko to, aby zapewnić Ci najlepszą ofertę za każdym razem w dressinn.\nCechy Oakley Divisonal\nZrównoważony rozwój Oakley Divisonal\nOakley Gravity 2.0\nOakley Divisional 2.0


Goldman Sachs: Nadchodzą złote czasy dla miedzi i srebra. Dlaczego te metale są kluczowe dla ożywienia inwestycji na świecie? | 300Gospodarka.pl\nStrona główna Newsy Goldman Sachs: Nadchodzą złote czasy dla miedzi i srebra. Dlaczego te metale są kluczowe dla ożywienia inwestycji na świecie?\nW opinii jego analityków stymulowanie inwestycji jest szybszym i zdecydowanie bardziej skutecznym sposobem na ożywienie gospodarki niż stymulowanie konsumpcji.\nJeżeli motorem wzrostu gospodarczego na świecie mają być inwestycje publiczne, to popyt na metale przemysłowe powinien rosnąć, co z kolei zadziałałoby wspierająco na ceny niektórych metali industrialnych.\nEksperci Goldmana zwracają szczególną uwagę na miedź i srebro, wskazując je jako metale mogące najwięcej zyskać w nowej rzeczywistości przemysłowej.\nJednym z faworytów inwestycyjnych analityków Goldmana jest miedź, która może się okazać największym beneficjentem poprawy nastrojów i koniunktury w chińskim przemyśle. Już teraz poziom zapasów miedzi w Chinach jest rekordowo niski, co działa stymulująco na ceny surowca.\nDodatkowo rośnie ryzyko zakłóceń w wydobyciu. Związki zawodowe w Chile (największy na świecie producent miedzi) coraz głośniej wypowiadają się na temat związanych z koronawirusem zagrożeń dla zdrowia w kopalniach.\nJak twierdzą analitycy, miedź ma naturalne właściwości antywirusowe i antybakteryjne i może być powszechnie wykorzystywana do produkcji np. klamek do drzwi, co wspierałoby popyt przez kilka następnych lat.\nJak wynika z danych Europejskiego Instytutu Miedzi, metal ten skutecznie zwalcza szczepy bakterii, grzyby i wirusy, przez co ma szerokie zastosowanie w ochronie zdrowia, przetwarzaniu żywności, systemach klimatyzacji czy transporcie publicznym.\nPrognoza cenowa na 2021 rok zakłada średnią cenę na poziomie 6,5 tys. dolarów za tonę. To cena o ponad 10 proc. wyższa niż zakładana na rok bieżący.\nDrugim faworytem analityków jest srebro, w którego przypadku ponad 50 proc. popytu pochodzi z sektora przemysłowego, w porównaniu do zaledwie 7 proc. w przypadku złota. W takim układzie powrót koniunktury w przemyśle wydatnie zwiększy zapotrzebowanie na srebro.\nSrebro to w dalszym ciągu bardzo istotny metal w panelach słonecznych – służy jako przewodnik prądu elektrycznego otrzymywanego z konwersji promieniowania słońca wewnątrz ogniwa. A popyt na panele fotowoltaiczne prawdopodobnie przyspieszy, biorąc pod uwagę powszechny kierunek w stronę zeroemisyjnych gospodarek.\nDodatkowo, rynek srebra jest stosunkowo niewielki, co oznacza, że część inwestorów obecnych na rynku metali szlachetnych ze znaczną ekspozycją na złoto zdecyduje się na dywersyfikację portfela w kierunku srebra, co może dodatkowo wspierać wartość surowca.\nAnalitycy Goldmana wskazują, że być może rynek wkracza właśnie w środowisko niemal idealne do tego, aby srebro weszło na długoterminową ścieżkę wzrostową.\nPrognoza cenowa na 2021 rok zakłada średnią cenę na poziomie 21,8 dolarów za uncję. To o prawie 20 proc. wyższa cena niż ta zakładana na rok bieżący.\nPoniżej tabelka zawierająca najnowsze prognozy dla cen surowców:\nGoldman Sachsmetale przemysłowemetale szlachetnemiedźsrebro


» Bransoletka Rubin\nBransoletka zrobiona z kamieni naturalnych -Rubin i Pereł naturalnych- z dodatkiem srebra lub srebra pozłacanego 24k złotem. Jest robiona na gumce jubilerskiej na indywidualny wymiar klienta, który trzeba wpisać w uwagach do zamówienia, bądź z regulacja. Bransoletka może być również wykonana na żyłce jubilerskiej z zapięciem.\nRubin to niezwykle energetyzujący kamień wywierający długotrwałe, pozytywne wibracje na wiele sfer życia jednocześnie. Swoją pracę zaczyna od podstaw - poprawia wiarę w siebie, odwagę i chęci do życia. Pomaga odnaleźć pasję i podtrzymuje ją. Kamień ogólnej siły osobistej. Pomaga w znalezieniu prawdziwej przyjaźni i miłości. Rubin jest również kamieniem opiekuńczym.\nRubin jest zalecany dla znaku: Lwa, Barana, Skorpiona, Raka i Strzelca.


(Nie)bezpieczny urok egzotycznej Turcji - Nasze Sprawy\nStrona główna>Kultura i Sztuka>(Nie)bezpieczny urok egzotycznej Turcji\nNoc z 15 na 16 lipca 2016 roku. W beztroski, wakacyjny urok kurortu Marmaris nagle wdziera się strach i poczucie zagrożenia. Ryk silników przelatujących samolotów i odgłosy strzałów przywodziły na myśl najgorsze skojarzenia. Zamach terrorystyczny? Wojna?\nDopiero następnego dnia okazało się, że była to próba zamachu stanu. Prezydent Turcji Recep Tayyip Erdogan przebywał wtedy w Marmaris, około 1 km od hotelu, w którym spędzałam wakacje.\nTo nie będzie obiektywna relacja. Mój stosunek do Turcji nacechowany jest ogromną, osobistą sympatią dla tego kraju i ludzi. Po raz pierwszy byłam tu w 2005 roku i już wtedy wiedziałam, że Turcja mnie urzekła i zaczarowała. To był wakacyjny dwutygodniowy wyjazd z przyjaciółką. Obie poruszamy się na wózkach inwalidzkich i rezerwacja oferty w jednym z biur podróży była z naszej strony odważnym testowaniem otwartości branży turystycznej na klientów z niepełnosprawnościami.\nPo wyborze hotelu i określeniu naszych oczekiwań wyruszyłyśmy w podróż do Alanyi. Sprawność serwisu na lotnisku, standard hotelu, uroki kurortu, a przede wszystkim uczynność Turków sprawiły, że do dziś z sentymentem wspominam tę podróż. Życzliwość, domyślność i niezwykła chęć niesienia pomocy na każdym kroku to cechy, które wyróżniają mieszkańców Turcji na tle innych nacji. Byłam w wielu krajach, na kilku kontynentach, ale moje doświadczenie podróżnicze pod tym względem ciągle sytuuje Turków na pierwszym miejscu mojej subiektywnej listy. I nie chodzi mi o urzędową uprzejmość pracowników branży turystyczno-hotelowej, która należy do ich obowiązków, ale o tę spontaniczną pomoc niewymuszoną rodzajem wykonywanej pracy.\nMam tu we wdzięcznej pamięci zwyczajnych mieszkańców - ludzi, którzy wychodząc poza standard konwencjonalnej grzeczności, wielokrotnie gotowi byli porzucić swoje stanowisko pracy, poświęcić czas i zadać sobie trud, by pomóc. A do tego niekończące się rozmowy, najchętniej przy zgrabnej szklaneczce herbaty, o której też warto wspomnieć. W Turcji serwują najsmaczniejszą herbatę na świecie. Aromat, kolor nie do odtworzenia po powrocie, nawet przy zakupie najlepszego gatunku. Bo najwyraźniej trzeba odpowiedniego klimatu, wody i powietrza, wprawnej ręki i wysłużonego imbryka, by osiągnąć ten niepowtarzalny smak. I tu uśmiecham się na wspomnienie herbaty zaparzonej na palenisku przez starą kobietę w jakiejś małej wiosce w górach Taurus. Najlepsza w moim życiu!\nKażde większe miasto posiada ulicę imienia Kemala Ataturka. Był pierwszym prezydentem Republiki Turcji. W 1922 roku stanął na czele ruchu nacjonalistycznego i obalając sułtanat zakończył epokę Imperium Ottomańskiego. Po proklamowaniu republiki przeniósł stolicę kraju ze Stambułu do Ankary, wprowadzając autorytarne rządy i modernizację oraz europeizację kraju. W Marmaris widziałam okazały pomnik przywódcy z napisem „Peace at home, Peace in the world", czyli „Pokój w domu, pokój na świecie". Piękne przesłanie, ale historia tego kraju to dzieje wojen i walk o wpływy w regionie.\nObecnie Turcja aspiruje do członkostwa w Unii Europejskiej i w 1999 roku uzyskała oficjalny status kraju kandydującego. Strategiczne położenie sprawia, że państwa wspólnoty muszą liczyć się z decyzjami zapadającymi w Ankarze. Przeciwnicy wstąpienia Turcji do Unii Europejskiej wskazują m.in. na odmienność kulturową, politykę względem Kurdów, kwestię Cypru Północnego, nieuznawanie za ludobójstwo zbrodni dokonanej na ludności ormiańskiej w czasie I wojny światowej i fakt, że tylko 3 proc. kraju leży w Europie.\nRelacje polsko-tureckie to nie tylko historia wielu wojen i podbojów. Zawsze myśląc o Turcji przytaczam niezwykły w swojej wymowie fakt, że było to jedyne państwo, która nie uznało rozbiorów Polski. A przecież mieliśmy za sobą trudne stulecia i wojny prowadzone ze zmiennym szczęściem. „Poseł z Lechistanu jeszcze nie przybył" - oznajmiano na tym dworze przez wiele lat w czasie przyjęć zagranicznych przedstawicieli. Prawda, że piękne? Dla innych państw Polska wtedy nie istniała.\nPiaszczyste plaże, przejrzysta i ciepła woda w morzu, świetna infrastruktura i naprawdę dobre hotele to mocne atuty tureckiej oferty turystycznej. Dla miłośników aktywnego spędzania czasu jest również wiele propozycji – rafting, aquaparki, nurkowanie.\nAlanya była pierwszym miastem jakie poznałam. Zaskoczyła mnie duża liczba... zakładów fryzjerskich. Młodzi mężczyźni przychodzą tam nie tylko dla ładnej fryzury. To również miejsce spotkań towarzyskich.\nOd strony lądu Alanya jest otoczona górami Taurus. Nad miastem góruje twierdza obronna z trzema wieżami. Miałam okazję podziwiać okoliczne krajobrazy z pokładu statku. Miasto było kiedyś bazą wypadową dla piratów. Wokół jest mnóstwo pięknych grot - Grota Kochanków, Jaskinia Piratów.\nAtrakcją regionu jest również przepiękna plaża Kleopatry. Przyciąga swoją legendą i bogatą ofertą dla amatorów sportów wodnych. To tutaj – jak głosi legenda - królowa Egiptu spotykała się z Markiem Antoniuszem. I dziś jest miejscem romantycznych spotkań. Wzdłuż plaży ciągnie się malownicza (i wygodna dla wózkowiczów) promenada.\nTurgutreis to biało- niebieskie miasteczko położone nad Morzem Egejskim. W mieście jest dużo zieleni, ale szczególnie urokliwy jest Sabanci Park, gdzie znajduje się m.in. okazały pomnik admirała Turgut Reisa, od którego miasto przyjęło nazwę. W samym centrum stoi biały meczet z dwoma minaretami. W soboty miasto zamienia się w jedno wielkie targowisko. Duży wybór towarów, zgiełk, dobijanie targu robią duże wrażenie. I ja dałam się ponieść tej atmosferze. W Turcji warto kupić wysokiej jakości artykuły skórzane, wyroby rękodzieła, chałwę i oczywiście lokum, czyli rachatłukum –słynny deser, który nasi przodkowie przywozili z wypraw wojennych.\nBodrum to tureckie Saint Tropez. W starożytności nosiło nazwę Halikarnas i to właśnie tutaj znajdowało się Mauzoleum – jeden z siedmiu cudów świata. Tu też urodził się Herodot, nazwany przez Cycerona „ojcem historii". W centrum stoi zamek św. Piotra, warownia zbudowana przez joannitów w XV wieku. Dla wózkowiczów dostępny jest tylko dziedziniec. W pobliżu jest piękna promenada i marina, a w licznych uliczkach sprzedawcy zachęcają do zakupów albo przynajmniej do krótkiej rozmowy.\nSkusiłam się na pyszne lody dondurma, których warto spróbować choćby ze względu na krótki, żonglerski show prezentowany przy sprzedaży.\nMarmaris tętni życiem, jest pełne kolorów, dźwięków, zachwyca bujną roślinnością. Plaża jest wąska i bardzo zatłoczona, ale pobliska promenada zachęca do spacerów. Dorodne palmy, bugenwille, oleandry dały tu z siebie to, co najpiękniejsze. Przy odrobinie szczęścia można tam spotkać chłopaka sprzedającego świeże małże. Najlepiej smakują z dużą ilością soku cytrynowego. Polecam. Głównym zabytkiem miasta jest zamek zbudowany w 1044 r. p.n.e., później odnowiony w czasach Aleksandra Macedońskiego, a w XVI wieku rozbudowany przez sułtana Sulejmana Wspaniałego.\nWycieczkę z Marmaris na Rodos zarezerwowałam z Polski na kilka dni przed przylotem do Turcji. Polskie biuro działające na miejscu oferuje wiele wycieczek, również z polskim przewodnikiem. Mnie i koleżankę odebrano spod hotelu samochodem osobowym. Rejs promem trwał ok.50 minut. W czasach starożytnych u wejścia do portu stał ogromny posąg Heliosa. Kolos Rodyjski był jednym z siedmiu cudów świata starożytnego. Podobno są plany odbudowania gigantycznego pomnika. Mury obronne miasta Rodos są widoczne już z daleka. Dziś już niczego nie bronią, a zachęcają i kuszą monumentalnym pięknem. Są pozostałością średniowiecznej fortyfikacji.\nZ portu Mandraki na Stare Miasto można dostać się jedną z dziesięciu bram. Brukowane uliczki krzyżują się pod kątem prostym. Mimo pewnych nierówności, całkiem swobodnie można się tu poruszać na wózku inwalidzkim. Mnóstwo ludzi, straganów, sklepików i kafejek. A wśród turystów sporo Polaków. Ruiny i pozostałości dawnych budowli stanowią naturalną scenografię dla całkiem współczesnego, wielojęzycznego zgiełku. Najważniejsze zabytki miasta Rodos to m.in.: pałac Wielkich Mistrzów, meczet Ibrahima Paszy, meczet Sulejmana. W ciągu kilku godzin nie można zobaczyć wszystkich atrakcji, ale można nabrać apetytu na historyczno-kulturową mieszankę przyprawioną dużą ilością greckiego słońca.\nWypoczynek w cieniu polityki\n„Obywatelom polskim przebywającym aktualnie w Turcji zalecamy zachowanie najdalej idącej ostrożności" – tak zaczyna się komunikat Ministerstwa Spraw Zagranicznych dla podróżujących do tego kraju. I choć zamachy terrorystyczne oraz zamieszki, jakie miały ostatnio miejsce, nie były wymierzone bezpośrednio w turystów, to strach i obawy przed wyjazdem są całkowicie uzasadnione.\nSami Turcy bardzo boleśnie odczuli zmniejszone zainteresowanie ich krajem.\nPobyt w Marmaris w lipcu 2016 zapowiadał się jednak bardzo spokojnie. Kameralny hotel, oddalony od gwarnej promenady o kilkaset metrów, zapewniał spokój i wszelkie wygody, jakich oczekiwałam. Nie zawiodłam się też, jeśli chodzi o uprzejmość i gotowość pomocy. Było po turecku, czyli na najwyższym poziomie.\nW nocy z 15 na 16 lipca w ciszę miasta wdarły się odgłosy przelatujących śmigłowców i huk wystrzałów. Razem z koleżanką postanowiłyśmy nie opuszczać pokoju. Włączyłyśmy telewizor. W wiadomościach informowano o zamieszkach w Ankarze i Stambule. Wtedy jeszcze nie wiedziałyśmy, że to co słyszymy, to ewakuacja prezydenta Turcji, który w tym czasie przebywał na urlopie w hotelu położonym ok. 1 km od miejsca naszego pobytu. Recep Erdogan został ostrzeżony przez turecki wywiad o próbie przejęcia władzy. Udało mu się opuścić Marmaris zanim grupa komandosów dotarła do miejsca jego pobytu.\nRyk silników i strzały w środku nocy nietrudno było skojarzyć z zamachem terrorystycznym lub początkiem działań wojennych. W Turcji są bazy NATO, kilka dni wcześniej miał miejsce zamach terrorystyczny w Nicei, więc można było również pomyśleć, że to działania odwetowe. Wszelkie spekulacje w takiej sytuacji są próbą wyciszenia własnego strachu. Po kilkudziesięciu minutach wszystko ucichło. Następnego dnia rodziny i znajomi od rana bombardowali nas pytaniami o nasze bezpieczeństwo, gdyż informacje o próbie puczu w Turcji obiegły już cały świat. Nigdy wcześniej nie dostałam tylu pełnych zaniepokojenia esemesów. W hotelu panował spokój, ale pracownicy byli małomówni, jakby przygaszeni. Wyczuwało się atmosferę przygnębienia i niepewności. W mieście też było spokojnie -żadnego wojska, czy choćby zwiększonej liczby policjantów.\nA na Grand Bazaar handel kwitł w najlepsze. Sprzedawcy zerkali jednak na ekrany telewizorów, śledząc bieżące wiadomości. Przy próbie rozmowy na temat bieżących wydarzeń, machali tylko ręką, mówiąc „ech, polityka". Potencjalnych klientów witali z uśmiechem, proponując coś do picia i zapewniając, że oglądanie nic nie kosztuje. Do zakupów zachęca też coraz częściej spotykany w tureckich sklepach napis „no hassle" oznaczający, ze kupujący nie muszą obawiać się nacisków, pośpiechu i nawet jeśli nic nie kupią, nie spotkają się z niechęcią ze strony sprzedawcy. Zakupy w Turcji to sama przyjemność, choć trzeba dużo cierpliwości, by przejść przez cały rytuał negocjowania ceny. Tureckie przysłowie mówi: „ Tajemnicą powodzenia jest wytrwałość". I dotyczy to obu stron.\nNasze wyobrażenia o Turcji kształtują informacje medialne, wiedza historyczna, relacje podróżnych. Od niedawna również tureckie seriale ogromnie zyskują na popularności, bo kinematografia tego kraju nie była znana szerszej publiczności. Szczególnym powodzeniem cieszył się serial „Wspaniałe stulecie" opowiadający o czasach Sulejmana Wspaniałego.\nZarówno w Turcji jak i na Rodos jest wiele śladów z tych czasów. Turcy zrobili film, w którym elita XVI-wiecznego państwa osmańskiego to ludzie światli, wykształceni, używający (pozwolę sobie wykorzystać tu porównanie Zbigniewa Herberta) miecza i trucizny jak lekarstwa, czyli – tylko w razie potrzeby. Mieszkanki haremu natomiast są sprytne, piękne, mocą urody i pieniądza zdobywają to, czego pragną. I nawet jeśli ta wizja nie jest do końca prawdziwa, to przecież trudno Turkom odmówić prawa do przedstawiania swojej historii w sposób barwny i ciekawy, a na pewno zachęcający do szukania prawdy historycznej. Turcję warto poznawać na wszelkie sposoby, bo to kraj niejednorodny, niezwykły i cudownie fascynujący.


Dzika Kura w pastelowym Kurniku: DUSZE LISTOPADOWE\nA więc jest już ten miesiąc, trochę melancholijny, trochę tajemniczy, zwiastujący sen zimowy, szarawy i z krótkimi dniami... Zaczynający się świętami zmarłych, w środku święto państwowe, pomiędzy moje urodziny, czyjeś imieniny, rocznica śmierci Mamy i Babci... Dla mnie refleksyjny i spowalniający tempo życia. "Dla Polaków niebezpieczna pora.."\nZawsze lubiłam chodzić na cmentarz na Wszystkich Świętych, lubię ten refleksyjny nastrój przy udekorowanych grobach, spotkania z ludźmi nie widzianymi przy innych okazjach. Ale najbardziej lubię moje rozmowy ze zmarłymi. Stoję przy grobach, modląc się za ich dusze, a potem zaczynam rozmowę i gdzieś tam, w głowie, słyszę odpowiedzi, być może wymyślone przeze mnie, być może nie, widzę ich, jak machają do mnie gdzieś z góry, ciesząc się, że o nich pamiętam. To nie są tylko moi bliscy, dziadkowie i rodzice, to też młoda Rosjanka, zmarła w latach 20-tych na gruźlicę, jak mi się wydaje bardzo samotna, to żołnierz, będący jednocześnie poetą, poległy w I wojnie światowej, To profesor przedwojennego gimnazjum, to inżynier kolejnictwa ze Śląska, który prawdopodobnie przyjechał tu na leczenie . Nawiasem mówiąc kiedyś się zaparłam i grzebałam po sieci szukając jakichś informacji o nim, dowiedziałam się, że po odzyskaniu niepodległości organizował całą sieć kolejową na Śląsku i że odszedł z pracy na skutek choroby, jak najbardziej się to zgadzało z jego datą śmierci. Nie ma tu bliskich, od dzieciństwa pamiętam, że babcia opiekowała się tym grobem (tuż obok grobu Dziadka), potem moja Mama, potem ja. Ale dalszego "potem" chyba nie będzie...\nSą groby tych, którzy odeszli w górach, i dawniej i teraz, jak siostry Skotnicówny, które zginęły jako młode, obiecujące taterniczki na Zamarłej Turni... To była ogromna tragedia w przedwojennym Zakopanem, nie mogę sobie wyobrazić rozpaczy matki która w jednym momencie straciła obie córki... Jest symboliczny grób Maćka Berbeki, który pozostał na zawsze na górze jego życia, Broad Peak, są groby przewodników górali z początków taternictwa . Na grobie Bartusia Obrochty , obok grobu moich Dziadków, jest inskrypcja "Poświęcił się i zginął". Wielu takich było. Niech im tam będzie dobrze na niebiańskich graniach...\nChciałam napisać o jeszcze jednym moim odkryciu na naszym cmentarzu. Otóż dawno temu przeczytałam książkę Stanisława Makowieckiego "Ze stepu w Tatry" . To niesłychanie ciekawe wspomnienia autora, który urodził się na Besarabii (Mołdawia) a w 1920 roku przeprowadził się z rodzicami do Zakopanego. Jego opis Zakopanego z lat międzywojennych jest barwny, osobisty i pisany trochę z pozycji kogoś z zewnątrz, przybysza z innego świata, innej kultury. Moja Mama uwielbiała tą książkę, znalazła w niej mnóstwo swoich wspomnień, osób które znała, miejsc, w których bywała. A ja znalazłam na cmentarzu grób matki autora... Maryi Makowieckiej. Data śmierci zgadzała się z informacją w książce. Był to piękny nagrobek z lat 20-tych, z bardzo charakterystycznym krzyżem w kształcie pnia drzewa z sękami. Płyta była z jednej strony zapadnięta w ziemię, ale nie była zniszczona, nazwisko i daty wyryte na marmurowej płytce u podnóża krzyża. Co roku na Wszystkich Świętych zanosiłam tam wiązankę i zapalałam znicze. Jakież było moje zdumienie kilka lat temu, gdy grobu nie znalazłam... Najpierw myślałam, że pomyliłam miejsca, ale potem zorientowałam się, że grób zniknął... Na jego miejscu był już nowy grobowiec. Było mi tak żal, jakby ktoś zniszczył grób kogoś mi bardzo bliskiego. Nie przypuszczałam, że ktoś tknie grób, który wszak był zabytkiem sztuki cmentarnej, był pamięcią o starym Zakopanem... To dla mnie barbarzyństwo. Gdybym wiedziała, to sama bym opłaciła ten grób.\nIstnieje jeszcze w Zakopanem willa MAK, w której mieszkali właśnie Makowieccy. To piękny budynek z wieżyczką, niestety w dość opłakanym stanie. Przeczytałam gdzieś w sieci, że ponoć mają go wyburzać. Wiele pięknych międzywojennych budynków znika w ten sposób z mapy Zakopanego, zastępuje je deweloperka, niestety. Miasto chyba nie chce pamiętać.\nNagrobek pani Makowieckiej był bardzo podobny w stylu, tylko bez postaci aniołka.\nPamięć trzeba pielęgnować, trzeba ją dopieszczać, dawać jej pokarm w postaci wspomnień, miejsc, ludzi, których już nie ma. "Narody tracąc pamięć , tracą życie." Trzeba żyć, pamiętając o tym, co było.\nNa koniec krótki spacer po zabytkowym cmentarzu na Pęksowym Brzyzku, gdzie pochowano wiele osób ważnych dla historii i literatury.\nAutor: Mika o sobota, listopada 01, 2014\nKuferekMajuliki 1 listopada 2014 16:49\nNa Pęksowym Brzyzku jest magicznie, nostalgicznie i ma się uczucie że będąc tam uczestniczy się w czymś ważnym, Może trochę tak jakby dotykać, albo być blisko dotknięcia istoty tego czym jest Polska. Zawsze starałam się tam być w czasie podróży do Zakopanego, które było i jest moją miłością od pierwszego wejrzenia :) Ja dziś moje córki zabrałam w podróż w czasie po rodzinnym albumie. Moja Babcia Róża zabrała podczas repatriacji ze Lwowa tylko dwie rzeczy kompletnie niepraktyczne - album rodzinny gdzie zdjęcia zaczynają się od końcówki 19 wieku i portrety cesarza Franciszka Józefa i cesarzowej SISi które moja prababcia z narażaniem życia ukryła kiedy do ich wsi rodzinnej weszli Rosjanie i likwidowali wszelkie ślady austriackiego zaboru. Tak że dziś u mnie w sepii ale to taki dzień że kolor chyba pasuje .\nMika 1 listopada 2014 17:32\nTo piękny dzień na taką wędrówkę w przeszłość. A masz jeszcze te portrety pary cesarskiej? Ludzie czasem ocalali zupełnie irracjonalne rzeczy, ale album to historia rodziny i nie dziwię się, że Babcia Róża ocaliła właśnie to.\nKuferekMajuliki 1 listopada 2014 17:38\nSą pod pilną pieczą mojego młodszego brata muzealnika-archeologa :) Już kiedy ja byłam dzieckiem były bardzo kruche i delikatne.\nMika 1 listopada 2014 17:39\nTo dobrze, wspaniale mieć takie pamiątki rodzinne i brata o takim zawodzie:)))\nRiannon 1 listopada 2014 17:09\nSzkoda, że znikają z krajobrazu miejscowości ważne dla historii i kultury obiekty. Świadczy to o tym, że większości społeczeństwa nie zależy na pamięci o przeszłości. Ja osobiście boleję nad losem Kossakówki w Krakowie.\nA jeśli chodzi o atmosferę cmentarzy, to wychowana we Wrocławiu, nie bardzo "łykam" tę atmosferę. Olbrzymie cmentarze komunalne bardziej budzą strach przed kieszonkowcami, niż pozwalają na chwilę zadumy. Od wielu lat (od czasów dzieciństwa) nie byłam na grobach w dniu 1 listopada. Szczęściem, wszyscy najbliżsi żyją. Wizyta na cmentarzu, w każdy inny dzień, kiedy jest pusto i mogę się skupić na wspomnieniach o zmarłym to dla mnie bardziej wartościowe przeżycie, niż uczestnictwo w tym dzikim tumulcie. Zdaję sobie jednak sprawę, że małe, klimatyczne cmentarzyki nie mogą być porównywane do wielkomiejskich bezdusznych nekopolii.\nMika 1 listopada 2014 17:37\nTak, chyba masz rację, że wielkie cmentarze komunalne nie mają tej atmosfery. Chociaż i wiejskie się zmieniają, nie zawsze na korzyść. Koleżanka była wczoraj na grobach rodzinnych w małej miejscowości i opowiadała, że nastała moda na grobowce wielkie jak domy i wszyscy się prześcigają, kto wybuduje bardziej okazały...\nZ dużych cmentarzy to bardzo lubię Rakowicki w Krakowie, pełen zieleni i przepięknych starych nagrobków.\nHana 1 listopada 2014 18:18\nByłam właśnie dzisiaj na takim wielkim cmentarzu, na Miłostowie, w Poznaniu. Jedyne, na co ma się tam chęć, to ucieczka, chociaż Miłostowo nie jest jeszcze najgorsze. Poraził mnie tam rząd toi-toiów - rozumiem konieczność, ale można to gdzieś trochę ukryć przecież - zieleni tam akurat nie brakuje. Kakuary skojarzyły mi się z jakimś festynem, bo też tak to wygląda.\nByłam też na małym, starym cmentarzyku, też w mieście. I tam, jak w Zakopanem znikają piękne, stare nagrobki, a na ich miejscu wyrastają lastrikowe, albo granitowe salcesony. Pamiętam ten cmentarz z dzieciństwa - piorunujące wrażenie robił na mnie anioł zadumany na jednym z grobów z 1930. Na szczęście anioł jeszcze jest. Jest tam też ogromny nagrobek najbogatszej chyba rodziny w Polsce i nie tylko, tej na K. Znajduje się w "paradnym" miejscu cmentarza. Nie straszy, bo to ogromna, choć minimalistyczna płyta z czarnego granitu, ale epatuje bogactwem. Czarne, ogromne, granitowe donice i bukiety w nich powalają na kolana. Donica z bukietem (żywym!), nawet nie wiem, co to za kwiaty, jest wielkości mniej więcej takiego kurdupla, jak ja. Na donicę to sporo:))) Nie ma osoby, która przeszłaby mimo obojętnie i chyba o to chodziło...\nW Zakopanem dewastację widziałam na własne oczy - te zrujnowane, przepiękne domy na co trzeciej działce. Nie rozumiem.\nMika 1 listopada 2014 19:38\nWiesz, podobno przy niektórych cmentarzach teraz się sprzedaje baloniki, hot-dogi, słodycze, jeden wielki odpust. To i toi-toie muszą być...\nTo epatowanie bogactwem to i też chyba trochę mania wielkości...Już widzę tą donicę twojej wielkości...\newa 1 listopada 2014 20:03\nDziś w tv pokazali, że i szynki i kiełbasy też sprzedają .\nHana 1 listopada 2014 20:04\nMika, nie podobno, a na pewno! Tak jest na Miłostowie! Nawet nie odpust, a festyn. Tylko patrzeć, jak piwo zaczną sprzedawać.\nZ donicą nic nie przesadzam. Żałuję, że nie miałam aparatu.\nkalipso 1 listopada 2014 20:28\nWidziałam dziś przy wiejskim cmentarzu obwarzanki i lizaki.\nHana 1 listopada 2014 20:36\nEwa, naprawdę? Takie swojskie jadło pod cmentarzem? Przejmiemy obyczaje od innych kultur i będziemy ucztować siedząc na tych wypasionych nagrobkach?\newa 1 listopada 2014 21:02\nTak, naprawdę. I mignęla jeszcze reklama oscypków z Zakopanego.\nMika 1 listopada 2014 22:01\nO matulu! U nas na szczęście nic takiego nie ma, tylko znicze i kwiaty.\nBrujita 1 listopada 2014 22:15\nPięknie to napisałaś Miko i przyznam się, że... to pierwsza moja chwila zadumy w tym dniu...\nOd jakiegoś czasu chodzenie na cmentarz w ten dzień jest dla mnie udręką...\nTak niewiele osób pochyla głowę w modlitwie, na tak niewielu twarzach widać zadumę...\nNajwiększa doniczka z kwiatami, najdroższy znicz... obowiązek...\nZapominamy, że tym, którzy odeszli potrzebna jest nasza pamięć, nasza modlitwa... mówię tutaj z przykrego doświadczenia obserwacji własnej rodziny - niestety :(\nZagłada zabytków... boli mnie tak samo bardzo jak Ciebie... Wciąż nie potrafię zrozumieć, że czeka się na to aż się zawalą zamiast wszelkimi sposobami próbować je ratować...\nMika 1 listopada 2014 22:34\nDzięki Brujito, cieszę się, że się na chwilkę zadumałaś...\nPrześciganie się w dekoracjach grobów to obawiam się zawsze będzie, trzeba się pokazać przed rodziną i znajomymi. Pamięć i modlitwa to powinno być sedno tych dni, a bywa różnie...\nMaria Nowicka 2 listopada 2014 10:20\nKiedyś liczył się symbol ,a nie wygląd tego symbolu . Moja koleżanka ze swoja mamą ,jeszcze za komuny , same robiły znicze ,zdaje sie że z wołowego łoju . One zbierały puste opakowania po zniczach i napełniały je ponownie . Przyjechała do nich kiedyś jakaś ciotka ze wschodu ,która przywiozła własnoręcznie zrobione znicze w słoikach po dżemach z których nawet nie pozdejmowała etykiet . Dla niej najważniejsze było to że dawały światło ,bo do tego miały słuzyć .\nMnemosyne 2 listopada 2014 11:32\nOscypki były i pierogi...chleby ..balony...miody...grała jak zeszłego roku orkiestra. ..norma taka...\nMika 2 listopada 2014 16:29\nMnemo, wszystko wszystkim, ale ta orkiestra to już absolutna paranoja... I gdzie oni grają, na cmentarzu czy przed??\nMnemosyne 2 listopada 2014 19:15\nna cmentarzu, taka dęta. grajkowie wyglądają na Romów. ...\nHana 3 listopada 2014 00:13\nMarija, nie chciałabym za nic w świecie Cię urazić, ale okropnie mnie rozśmieszyła wizja znicza z napisem "dżem truskawkowy" Pudliszki:)))\nLidia 1 listopada 2014 17:11\nNie lubię listopada. Ale jakoś go przezyć trzeba, przeleci zresztą szybciutko.\nNiszczenie starych grobów i stawianie tam nowych to niestety norma dzisiaj. Nawet na małych, wiejskich cmentarzach się zdarza, co miało miejsce tam, gdzie pochowana jest moja rodzina. Znikają stare, piękne nagrobki, a na ich miejscu powstają nowe paskudztwa. I wszystko jest w najlepszym porządku - szkoda gadać po prostu.\nMika 1 listopada 2014 17:38\nTo niestety prawda, a ten nowy porządek wcale mi nie odpowiada...\newa2 1 listopada 2014 18:14\nCmentarz Na Pęksowym Brzyzku zawsze mnie fascynował. Tyle znajomych nazwisk, historia i literatura, szczególny urok miejsca łapie za serce. Wszędzie znikają stare groby, nawet te zabytkowe. Rakowice urokliwe zawsze, 1 listopada nie do przejścia, najlepiej iść w Dzień Zaduszny. Jeszcze palą się znicze, ale ludzi mniej.\nDzisiaj nawet nie odczułam wielkiego ścisku, może dlatego, że Batowice takie rozległe. Niestety jest to cmentarz nowy i sprawia wrażenie targowiska próżności.\nMika 1 listopada 2014 19:00\nPęksowy Brzyzek to bardzo urokliwy cmentarz, nagrobki to wręcz dzieła sztuki. I takie nagromadzenie znanych nazwisk, ludzi tworzących historię, pisarzy, przewodników, sportowców.\nU nas też Dzień Zaduszny mniej tłoczny, więcej miejsca dla zadumy i modlitwy.\nRogata Owca 1 listopada 2014 18:21\nLubię listopad. Jestem listopadowym dzieckiem, jak i Ty, Miko. Od dziecka lubiłam odwiedzać cmentarze. Gdziekolwiek byłam, tam zawsze szłam odwiedzić zmarłych. Tyle się można było dowiedzieć o mieszkańcach, o miłościach, życiu, narodzinach i śmierci. Gdy byłam uczennicą, chodziliśmy zawsze porządkować groby zaniedbane i zapomniane. Do dziś to zresztą robię.\nTe nowe porządki cmentarne nie podobają mi się wcale. Nasz kiedyś mały cmentarzyk przykościelny rozrósł się i niestety zbrzydł, zniknęły stare groby - pana Leguta, którego grobem opiekowała się babcia, pierwszego proboszcza i budowniczego kościoła mego dzieciństwa, którego grób zniszczono i przeniesiono w inne miejsce, bo akurat w tamtym miejscu postanowiono postawić pamiątkę misyjną. Zniknęły skromne groby żołnierskie, zamiast nich stoją wielkie grobowce marmurowe ze złotymi literami. Wycięto stare drzewa. Wszystko się zmienia.\nNie podoba mi się już też kraina mojego beztroskiego dzieciństwa. Łąki zniknęły. Na nich stoją domy, a każdy inny. Krajobraz jak ze złego snu. Jeżdżę już tam tylko na cmentarz, zawsze kilka dni przed Świętem Zmarłych i latem.\nPierwszego listopada zaś odwiedzam dwa zagubione wśród pół i lasu cmentarzyki za wsią. Rozmawiam z panem Straussem, Gerlachem, Wyppichem, co miał sklep i z grafinią Marią von Stolberg,leżącą w leśnej głuszy niedaleko jej nieistniejącego od dawna dworu. Zapałam im świeczki i tak sobie jesteśmy razem. Ci, co kiedyś tu mieszkali i ja.\nMika 1 listopada 2014 19:12\nTeż zawsze lubiłam cmentarze, podziwiałam te piękne stare nagrobki. Nie wiem jak można z jednej strony robić kwesty i odnawiać stare groby a z drugiej strony niszczyć to dawne dziedzictwo. To piękne, że pamiętasz o tych, którzy żyli przed tobą w twojej wsi. Ciekawa jestem, czy oprócz ciebie ktoś jeszcze zapala tam świeczki?\nRogata Owca 1 listopada 2014 19:35\nMika 1 listopada 2014 19:39\nWłaściwie to spodziewałam się takiej odpowiedzi...\nkalipso 1 listopada 2014 20:37\nJa też jestem dzieckiem listopadowym, ale listopad jakoś mnie przytłacza,chociaż lubię listopadowe święta, a szczególnie Wszystkich Świętych. Na cmentarzach, na których znajdują się groby moich bliskich zabytkowe nagrobki też giną:(\nAgniecha 1 listopada 2014 22:18\nA u nas w Izerach, to od paru lat chodzę na taki opuszczony poniemiecki cmentarz, i zapalam tam znicze, i widzę, że nie tylko ja. To cieszy...I może te dusze zadowolone. Że pomimo porozkopywanych grobów, połamanych i ukradzionych płyt, ktoś tam im świeczkę pali.\nMika 1 listopada 2014 22:28\nNa pewno zadowolone, pamięć jest ważna, dzięki pamięci oni żyją w tych zaświatach... To pocieszające, że nie tylko ty te świeczki zapalasz:)\nKuferekMajuliki 1 listopada 2014 18:36\nowieczko, na moich kresach zachodnich , też uchowało się wiele takich maleńkich poniemieckich cmentarzyków w lasach, w okolicach wsi, pisałam o tym kiedyś nawet artykuł,uchowały się bo nikomu w niczym nie przeszkadzały a dziś na naszym cmentarzu miejskim odwiedzający którym kończą się "miejscówk"i znaleźli przyklejone do nagrobków karteczki z informacją ze nieuiszczenie do dnia... równe jest likwidacji grobu, - i tak co roku od lat kilku -miastu brak miejsca na nowy cmentarz ...\nRogata Owca 1 listopada 2014 18:43\nNasze się w zasadzie nie uchowały. Zostały zniszczone i ograbione ze wszystkiego. Trumnę z Marią Stolberg wyciągnięto w poszukiwaniu "skarbów" w latach siedemdziesiątych. Parę lat temu zaprosiłam kilkakrotnie wolontariuszy z różnych stron świata, aby te cmentarzyki pomogli "wydobyć" z niebytu. I udało się odnaleźć parę nagrobków, parę płyt z napisami, kilka fragmentów większych nagrobków, Natura je jednak corocznie zabiera w posiadanie.\nMika 1 listopada 2014 19:15\nOwieczko, niesamowita z ciebie kobieta!! Głowę chylę przed twoimi inicjatywami!\nkalipso 1 listopada 2014 20:40\nOwieczko, ja też chylę czoła! Wspaniała inicjatywa!!!\nweselnapiekarka 1 listopada 2014 19:15\nCmentarz w mojej rodzinnej wsi jest sromny ale piękny, taki lipowy. Blisko szosy , przy kościele. Mieszkałam zaraz na przeciw, po drugiej stronie drogi. Z przyjemnością chodziłam własnie tam aby pomyśleć czy sobie popłakać.Jeszcze wtedy nikt z bliskich tam nie był pochowany. Obecnie też często tam bywam ,odwiedzam rodziców,kolegów,dawnych sąsiadów.Przed dzisiejszym nabożeństwie dowiedziałam się o śmierci koleżanki z dziecinnych, młodzieńczych lat, Marysi.Wczoraj przyjechała z mężem,również moim kolegą posprzątać grób swoich rodziców i w drodze powrotnej zrobiło jej się duszno, odkręciła butelkę ,wypiła łyk wody i straciła przytomność;Pogotowie było bardzo szybko,niestety, śmierć była szybsza.Szłam do grobu rodziców i widziałam tych co odeszli w ostatnich czasach,tu z uśmiechem witała mnie właśnie Marysia z Piotrkiem, troszkę dalej stał przy rodzinnym grobie niedawno zmarły Marian a tam machał do nas Staszek,Żal, pozostają wspomnienia, zdjęcia i modlitwa w ich intencji.W obecnie mojej wsi cmętarz jest w polu,taki goły , bez większych drzew,nie lubię go.Stare nagrobki też są niszczone,,Nie żal tych starych grobów bo były robione z byle czego i byle jak.Rodzina zbiera do jednego grobu szczątki swoich zmarłych i robią nowy nagrobek też nie zawsze ładny ale łatwiejszy w utrzymaniu na nim porządku, Większą wartość miały nagrobki poniemiecki .Na szczęcie nie wszystkie zniszczono.2 lata temu nawet w jednym z nich pochowano prochy ostatniej właścicielki pałacu /obecnie ruiny/ w naszej miejscowości.Mieszkała w Niemczech i życzyła sobie aby ją pochowano przy mężu w rodowym grobie w Polsce.\nMika 1 listopada 2014 19:27\nTeż nie lubię cmentarzy bez drzew, są takie nagie, nieprzytulne. To dobrze, że uchowały się jeszcze nagrobki poniemieckie, ciągłość historii tych miejsc została zachowana. Pozdrawiam cię serdecznie, Weselna.\nAtaboh 1 listopada 2014 19:20\nPiękny tekst, dziękuję. Ja chyba nie lubię odwiedzać cmentarzy, a jeżeli to nie dzisiaj. Bo powiedzmy, ze lubię pójść na cmentarz sama... i wtedy właśnie pochodzić w ciszy. Pogadać...\nMika 1 listopada 2014 19:29\nDziękuję, Ataboh. Masz rację, w dzisiejszy dzień o ciszę niełatwo...\nMaria Nowicka 1 listopada 2014 19:46\nWe Wrocławiu są trzy cmentarze komunalne ,mój tato pochowany jest na najmłodszy ,który powstał na granicy miasta kilkanaście lat temu . Cały teren został podzielony na małe kwatery , przy alejkach głownych posadzono drzewa ,ale takie które nigdy nie będą wielkie ,postawiono ławki . Oczywiście nie ma tam starych nagrobków tylko nowbogackie . Zdumiewa mnie po co ludzie stawiają takie pomniki skoro je potem zastawiają szczelnie kwiatuszkami i zniczami ,tak że pomnika właściwie nie widać . Lubię ten ład na tym cmentarzu ,to miejsce emanuje takim spokojem . Wkoło nie ma żadnej ruchliwej drogi ,z jednej strony las ,z drugiej pole kukurydzy ,nie potrafię nazwać tej atmosfery która tam jest .\nviki 1 listopada 2014 20:08\nMario, ja też jestem z Wro :)\nBliski mojemu sercu jest cmentarz na Grabiszynku, tam leżą pradziadkowie od strony mamy- pradziadek zmarł we Wrocławiu, prochy jego żony moja babcia i jej siostra sprowadziły ze Lwowa.\nPo jakimś czasie babcia i mój dziadek też się tam znalezli. Niestety mój tato został pochowany na Osobowicach, tam już nie było miejsca. To też piękny cmentarz, ale jakoś tak nie jest on mi bliski, bo całe dzieciństwo i młodość własnie na Grabiszynku bywałam, pełnym pięknych nagrobków, wysokich starych drzew. To tam chodziłam zapalac znicze na opuszczonych grobach, to tam był taki specyficzny klimat i czuć było ducha czasu.\nTak z zupełnie innej beczki- polceam Ci książkę Piotra Adamczyk- Dom tęsknot- opowiadającą o losach wrocławian różnego pochodzenia od czasów powojennyvh do współczesności- jest stara kamienica, rodzina niemiecko - polska, klimat tych powojennych czasów, strachu przed powrotem Niemców, ścieranie się kultur, ale i tajemnica pewnego kielicha.. Fajna, lekka, nostalgiczna, dużo w niej humoru\nMika 1 listopada 2014 19:58\nMyślę, że tej atmosfery to ten cmentarz dopiero się dorobi, drzewa urosną, pojawią się nowe groby, może w innym stylu... Jeśli już jest tam spokój, to dobry znak...\nHana 1 listopada 2014 20:06\nMika, ciekawa jestem, w którą stronę pójdzie nowy, cmentarny styl? Spodziewam się wszystkiego najgorszego.\nMika 1 listopada 2014 22:15\nA może nastąpi jakiś przełom, w stronę prostoty i minimalizmu? Nigdy nic nie wiadomo:)\newa2 1 listopada 2014 20:27\nJuż się pojawiają murki z wnękami na urny. Wszystkie jednakowe, z uchwytami na wiązankę i miejscem na znicz.\nMusi się zmienić nasza mentalność, żeby zrezygnować z wypasionych, na wysoki połysk grobowców.\nMika 1 listopada 2014 22:04\nU nas właśnie budują to kolumbarium (chyba tak się to nazywa), takie łukowate ściany z wnękami na urny, tylko jakies strasznie małe te wnęki mi się wydają, ani gdzie świeczki zapalić.\newa 2 listopada 2014 12:17\nU nas wybudowali kolumbarium, ale w zasadzie to nie kolumbarium, bo wnęki na urny umiejscowione są wzdłuż, w murownym ogrodzeniu cmentarza, przy ruchliwej bardzo ulicy, i bezpośredniej styczności z parkingiem. ! Nie wiem, ale nie wydaje mi się to dobrym pomysłem. W przypadku jakiegoś wypadku, gdy kierowca walnąłby w to ogrodzenie, to wszystko by się po parkingu rozleciało. I u nas też jest tak, że nie ma miejsca, żeby bezpośrednio przy tablicy można było świeczkę postawić.\nHana 1 listopada 2014 20:34\nJa poproszę do wnęki. Na prochi mam torebusię.\newa2 1 listopada 2014 20:44\nParadoksalnie, wnęka droższa była 6 lat temu od grobu ziemnego. Torebusia na prochy to dobry pomysł.\nKuferekMajuliki 1 listopada 2014 20:53\nbo za wnękę winszują z góry za 99 lat, byłam w lekkim szoku,jak koleżanka załatwiała formalności dla zmarłej mamy , za ziemny chyba za 25...\newa2 1 listopada 2014 21:29\nU nas za ziemny na lat 20. Nie wiem na jak długo była nisza bo zrezygnowałam, urna zmieściła się do tego co już był, jeszcze dla mnie miejsce się znajdzie.\nMika 1 listopada 2014 22:07\nU nas też za ziemny za 20 lat. Nie wiedziałam, że za wnękę aż za 99...\nBacha 1 listopada 2014 20:34\nCmentarz Rakowicki to oaza zieleni, którą dawniej młode mamy z okolkicznych koszmarnych bloków, traktowały jako park, niejedna w gorące dni brała wózek i szła na spacer zacienionymi alejkami\nBacha 1 listopada 2014 20:37\nJak mam być w proszku w urnie to niech stoi u M. Będzie mi łatwiej czuwać z zaświatów nad rodzinką.\newa2 1 listopada 2014 20:48\nNiestety przepisy zabraniają. Podobał mi się pomysł, który widziałam parę lat temu na którymś z blogów. Las, a w nim pod drzewem pochowana urna. Na drzewie tylko przywiązana tabliczka z imieniem i nazwiskiem (albo nawet nie to). Trwasz w drzewie.\nBacha 1 listopada 2014 22:00\nNo trudno to powinnam się u Mamy albo Taty zmieścić.\nMika 1 listopada 2014 22:10\nEwa, ponoć coś miało się zmieniać w tych przepisach, żeby można było i w innych miejscach te urny chować. Ten pomysł z drzewem bardzo mi się podoba... Chociaż ja to bym chętnie w Dolinie Małej Łąki...\nHana 1 listopada 2014 22:14\nA kto Was tam w tych urnach sprawdzi? Chowa się pustom oficjalnie, a potem... Mus tylko dyspozycje potomnym szczegółowe zostawić.\newa2 1 listopada 2014 22:20\nTo był specjalnie wydzielony las. A Wybór Doliny Małej Łąki doskonale rozumiem.\nEch... tęsknię za Tatrami z dawnych moich wędrówek.\nMika 1 listopada 2014 22:25\nŻeby tylko ci potomni chcieli to spełnić, a nie powiedzieli, że babcia zwariowała na starość...\nHana 2 listopada 2014 00:11\nkalipso 1 listopada 2014 20:47\nJa niedawno wróciłam. Na cmentarzu było zimno, a my z dziećmi, więc szybko odwiedzaliśmy naszych zmarłch.\nMika, dziękuje za spacer po Pęksowym Brzysku. Nigdy tam nie byłam, ale przy najbliższej okazji na pewno odwiedzę ten cmentarz. Ten filmik jest jak prawdziwy spacer. Oglądałam z moją średnią córunią, która w pewnym momencie spytała "Gdzie chodzimy?" Odpowiedziałam, że po cmentarzu w Zakopanem, gdzie są groby bardzo znanych i ważnych ludzi. "Aha":)\nMika 1 listopada 2014 22:14\nCieszę się bardzo, że zobaczyłyście Brzyzek. Na You Tube są jeszcze dużo dłuższe, ponad 20-to minutowe filmy, całkiem nieźle nakręcone. Ale trzeba zobaczyć na własne oczy:)))\nkalipso 2 listopada 2014 11:08\nkalipso 2 listopada 2014 11:09\nPlusik od kota:)))\newa 2 listopada 2014 12:08\nKalipso, ale bystrzacha z kitka, już klawiaturę obsługuje :)))\nMoja jak się raz po klawiaturze przeleciała znienacka, to myślałam, że już po komputrze. Chyba z trzy godziny informatyk szukał, jakiej to kombinacji naciskowej użyła :) Na szczęście się udało :)\nkalipso 2 listopada 2014 15:24\nTo też bystrzacha:)\nMój uwielbia biegać po klawiaturze i przy okazji potrafi klawisze wyciągnąć:)\newa2 1 listopada 2014 23:22\nMuszę się udać w objęcia Morfeusza, senność mnie dopadła. Dobrej nocy wszystkim Kurkom.\nMika 1 listopada 2014 23:50\nElka 1 listopada 2014 23:41\nHanuś dziękuję za film za przypomnienie nazwisk takich jak Stanisław Marusarz jak Sabała i prostych pomników Makuszyńskiego Kazimiera Przerwy Tetmajera i innych znanych mi "osobiście" postaci.\nChciałabym się jakoś odwdzięczyć za chwile wzruszenia za ten spacer i zapraszam na cmentarz ewangelicki w moim mieście. Przypomnę post z zeszłego roku. Lubię ten cmentarz stare drzewa, pomniki opowiadające historię ludzi, którzy żyli kochali pomagali i odchodzili. Lubię pomnik jaki postawił swojej młodej żonie jeden z fabrykantów, anioł pilnujący dwoje małych dzieci, jej dzieci, ma jej twarz.\nKurki zapraszam jeśli znajdziecie czas spojrzyjcie na ten krótki spacer po starym cmentarzu. :)\nMika 1 listopada 2014 23:52\nWitaj Elka. To akurat wpis mój, czyli Miki, a nie Hany, ale nic nie szkodzi:)) Cieszę się, że przespacerowałaś się po Pęksowym Brzyzku:)) To ja się teraz udaję na spacer na twój cmentarz.\nMika 1 listopada 2014 23:59\nBardzo piękny ten cmentarz ewangelicki, przepiękne grobowce z aniołami, z tym ochraniającym dzieci i tym przechodzącym przez drzwi...\nBacha 2 listopada 2014 00:08\nMnie też coś sen dzisiaj wcześniej morzy ale chyba jeszcze sobie czymś dogodzę. Jakiś naleśniczek z serem i czekoladą. Mniam, mniam...... A dla jeszcze nieśpiącego Drobiu serwuję jak zwykle gorącą czekoladę. Chociaż wczoraj się zastanawiałam, czy nie wolałybyście jakiegoś drinka. Śpijcie dobrze na cieplutkich, wygodnych grzędach .\nEch, śpijcie Kury, jak zwykle, dopiero nabieram rozpędu:)\nBacha 2 listopada 2014 00:31\nNo to co sobie Prezes Kura życzy na to nocne czuwanie, drinka, czekoladę jakieś inne atrakcje?\nHana 2 listopada 2014 12:18\nBacha, inne atrakcje!\nElka 2 listopada 2014 09:28\nMiko, alem się pomyliła :) ale nie szkodzi wszystkim polecam ten spacer bo w kamieniu w drewnie i innym tworzywie, artyści zapisują emocje.\nDzień dobry i Dobrego :) Dnia. :)\nMika 2 listopada 2014 18:37\nopakowana 2 listopada 2014 09:29\nWpis taki, z ewmoja dusza ciagle sie wtraca...lubei cmentrze, choc im strasza sie robie tym bardziej zal, ze zycie tak umyka. Najpiekniejszy cmentarz jaki kiedykolwiek widzialam jest w Loreto, niedaleko Ancony, na wschodnim wybrzezu Wloch. Bylam tam w 1970 roku a cmentarz pamietam bardziej niz wiele innych wrazen (tak, wrazen, bo nie tylko o widoki chodzi). Wojenny cmentarz, z wielka czescia polska...Pamietam ten cmentarz jako niezwykle sloneczny, jasny i...pachnacy rozami, bo wszedzie kwitly rozowe, pnace roze oraz jest to cmentarz...z widokiem na morze...pamietam, jak moja Mama powiedziala, ze moiec z grobu taki widok to zaszczyt!\ni od tej pory odwiedzam cmentarze, gdzie sie da...neizwykle rzadko bywam we Wroclawiu na grobach Rodzicow i Babci...i czasem sobie mysle. ze ...nie musze isc regularnie, na 1 listopada, bo ja ich kocham, pamietam o nich i rozmawiam z nimi (tak jak Ty, Mika) gdybym mieszkala w Polsce to bylabym pod presja "obowiazku"...prawdopodobnie...\nNasz cmentarz na Sepolnie we Wroc. odwiedzalam z Mama w sumie dosc czesto...tak sobie. Zawsze stawialysmy swieczke na grobie prof Steinhausa ("Miedzy duchem a materia jest matematyka"), Rodzicow mojej przyjaciolki (Tato tez matematyk), przechodzac kolo grobu zadbanego jakby ale bez swieczek - Alibek Alibekow...zawsze kolo "grobu polskiej ortografii" - "tu lezy XX - kochany, maz, sun szfagier", kolo grobow Rodzicow i brata mojej najstarszej kolezanki z ulicy obok...potem groby sasiadow z gory w domu, w ktorym mieszkalam ("ciocia Mira i wujek Jurek" czyli wg nas, dzieciakow - Mirek i Jurka).\nMiedzy Piasecznem a Losiem , z boczku, na skraju lasku , za wsia Bogatki, jest cmentarzyk z 1 wojny swiatowej...oznaczony. No i tam stawiam swiatelka na kazdym grobie i przy glownym krzyzu. Wszyscy, ktorzy tam sa pochowani zgineli w sierpniu chyba 1915 roku. grobow jest 20 pare chyba, jakos nie licze, bo swiatelka kupuje hurtem...i zawsze mi jakas lza poleci myslac o tych mlodych chlopakach...z daleka od domu, w kompletnie nieznanym, przyszlo im umierac...moze od razu i nagle, moze w strachu i bolu, w jakims obcym miejscu.i lze nad ich mamami tez uronie. Raz , jak bylam w okolicach 1 listopada, zobaczylam, ze harcerze porzadkowali groby, zmiatali liscie. Nie wiem czy drzewa tego lasku ich pamietaja.\nModa cmenatrna to mnie na szczescie omija szerokim lukiem. ale czy tzw panska skorka nie byla sprzedawana u cmentarzy? niedawno widzialam to cudo, matku bosku. szynka i kielbaasa cmenatrna? ciekawy wynalazek, widac na wszystkim mozna zrobic kase. ale wedle starych zwyczajow, trzeba przyniesc dla dusz jakis posilek, nawet jesli w formie pikniku a nie sam chleb pokruszony....przedchrzescjanskie zwyczaje zawsze mi bardzo odpowiadaly. a teraz juz prawie pora przygotowywac sie do nastepnego przedchrzescjanskiego obychaju choinki, wiencow bozonarodzeniowych, orzechow na choince, miodu w piernikach i jeszcze paru innych. a ja czekam na zimowe przesilenie, musze porozmawiac sobie z drzewami i zapiac im jakas wstazeczke.\nco do zanikajacych cmentarzy to chyba warto robic zdjecia grobom, bo za chwile ich juz nie bedzie a jest tyle pieknych.\nTorebusie na prochi gdzies chyba mam, a jak nie mam to mam miec!\nopakowana 2 listopada 2014 09:30\nkurdemol! czy ja nie umiem krotko i zwiezle pisac????? odpowiedzi na kartach pocztowych kierowac....\newa 2 listopada 2014 12:04\nI ja też za bardzo nie umiem jednym zdaniem :)\nHana 2 listopada 2014 12:23\nOpakowana, brońbuk, nie ograniczaj się!\nopakowana 2 listopada 2014 12:31\nno, przynajmniej mam to na pismie :P bo inaczy nikt by nie uwierzyl byl! hrehre\nkalipso 2 listopada 2014 15:26\nNie ma co się ograniczać, to niezdrowe:)\nopakowana 2 listopada 2014 15:58\nMika 2 listopada 2014 16:15\nRozczuliłaś mnie tym cmentarzykiem z I wojny, jak to dobrze, że są tacy ludzie jak ty, jak Rogata, jak inni, którzy nie pozwalają zgasnąć tej pamięci...\nOgraniczeń słownych nie ma żadnych:))\nopakowana 2 listopada 2014 21:29\nBede musiala zrobic zdjecia tego cmentarzyka, tak sobie, jak bede w grudniu, bo juz liscie wszystkie chyba spadly i porzadek na wczoraj harcerze zrobili...\nz tymi slowami to trzeba uwazac ;))\newa2 2 listopada 2014 09:42\nPiękny dzień się zapowiada, słońce i w miarę ciepło. Pojadę na Salwator, dawniej kiedy jeszcze nie było tyle zanieczyszczeń, przy dobrej pogodzie widać było stamtąd Tatry.\nDziędobry Kurki. U nas fajnie ! Jak nie listopad :)\nopakowana 2 listopada 2014 21:32\nJa , jak mysle - listopad - to od razu przypomina mi sie dziecinstwo - na 1 listopada ZAWSZE robilo sie prawie zimowo, czasem cos bialego leciutko lecialo z nieba i to byl dzien, kiedy sie zakladalo zimowy paltot i zimowe buty...jakos wczesniej, nawet jak bylo zimno to wyraznie nie bylo zimno. wystarczajo zimno....a teraz to sie zastanawiam, GDZIE wisza moje zimowe kapoty!\newa 2 listopada 2014 12:20\nUrokliwy ten cmentarz na Pęksowym Brzyzku. I nie wiedziałam, że tylu sławnych ludzi tam jest pochowanych. Nigdy nie byłam na zakopiańskim cmentarzu, więc fajnie, że go pokazałaś.\nMika 2 listopada 2014 16:19\nEwuś, to tylko taka pigułka była z tego cmentarza, na You Tube są dłuższe i dokładniejsze filmiki. Wiele jeszcze grobów nie było pokazanych, np rzeźbiarza Antoniego Kenara, twórcy Liceum Plastycznego, Zofii Stryjeńskiej, księdza Stolarczyka i innych.\nHana 2 listopada 2014 12:24\nCześć Kurasy, u nas też wiosna bardziej. I tak samo kolorowo!\nopakowana 2 listopada 2014 12:33\ni u nas takze samo. tyle, z enie taki wsciekly upal jak przedwczoraj. dzis to nawet palketki zalozylam. ale slonce wskazuje na niemyte od czasow p.n.e. okien. moze znajde jakie wykopaliska badz malunki na szkle w tym. to zostawie, niech sie zabytek starzeje!\nviki 2 listopada 2014 13:25\nnapiszę niżej do komcia Bachy 1 i tego co w urnie\nDziadek mojej koleżanki, wysokiej rangi wojskowy, leżący w Alei Zasłużonych jest pochowany ze swoim psem:)\nPies był już stary, bardzo związany ze swoim panem i z żałości chyba zmarł 2 dni po nim. Wdowa, ksiądz i grabarz to jedyne osoby, które wiedziały o tym, że są w tej trumnie razem. Później dowiedziały się najbliższe osoby.\nBardzo mnie ta historia wzruszyła\nviki 2 listopada 2014 13:26\n"nikt pod" znalazło się przypadkiem ;P\nMika 2 listopada 2014 16:21\nO rany, ale wspaniała historia!!! Ale że ksiądz się zgodził to cud. Też mnie wzruszyło...\nHana 2 listopada 2014 16:34\nHistoria jak z powieści:)\nviki 2 listopada 2014 17:08\nMika- może dlatego, że to kapelan był :0\nzresztą wszyscy tu się wykazali jak na tamte czasy "postępowością " :)\npies był wilczurem, bo zapomniałam dopisać\nMika 2 listopada 2014 18:39\nNo tak, kapelani byli jakoś bardziej otwarci na ludzi...\nKatarzyna 2 listopada 2014 13:26\njezdem w domu, Warszawa, bardzo sie do nas przyblizyla.! W 12 godzin udalo sie nam dojechac tam, a potem w takim samy czasie wrocic. 1343 km.\nLece piec ciasto dla synka, ktoren urodzony we Wszystkich Swietych. Dwa prania zrobione, czesc bagazy rozpakowana, ale jeszcze roboty huk.\nMIka, bardzo lubie te zakopianskie nekropolie. Zwlaszcza te na Krzeptowkach.\nBardzo dziekuje Mnemo i Grazynie za spotkanie, bylam krociotko, ale i tak sie w kurnikowym ciepelku -ogrzalam. Jestescie niezwykle!\nJak sie ogarne, to nadrobie zaleglosci wszelkie.\nviki 2 listopada 2014 13:52\nmam nadzieję, że i u mnie :***\ni tak przypomnę, że na zamknięty blog wchodzi się wpisując nazwę bloga lub klika w link na liście blogów, bo zaproszenie na poczcie wpuszcza jeden razy i przestaje działać\nkilka osób już pytało o to, myślac, że nie wpuszczam więcej ;)\newa 2 listopada 2014 16:04\nUściski urodzinowe Synkowi :)\nI dobrze, że już jesteś !\nMika 2 listopada 2014 16:23\nWitaj w domu, Kasia! Najlepszego dla Synka!\nHana 2 listopada 2014 16:35\nKasia, dla Synka zdrowia, dla Ciebie z tego radości. Mój Córuś z 2 listopada - mało brakowało, aby był 1, ale się omskło...\newa 2 listopada 2014 16:39\nTo Twa Córuś i Staś Kasi to bliżniaki :) To i Twojej M. też uściski !\nHana 2 listopada 2014 16:39\nKasia, a wiesz, że wygrałam Wasz buciany konkursik i dostanę w nagrodę batik zrobiony przez włoską artystkę z andyjskiej wioski? Co Ty na to? Bo ja się oblizywam!\nHana 2 listopada 2014 16:40\nEwa, dziękuję! Skorpiony...\newa 2 listopada 2014 16:54\nSkorpiony som wporzo !\ncudARTeńka 2 listopada 2014 17:07\nJasne, jasne:) Dla wszystkich Skorpionów wszystkiego najlepszego:)\nviki 2 listopada 2014 17:09\nale ze mnie gapa:/\nkalipso 2 listopada 2014 18:14\nZdrówka dla Synka i Córki:))) I dla wszystkich Skorpionów od Skorpionki:)))\nMika 2 listopada 2014 18:40\nNo to się dopisuję do Skorpionich pozdrowień:)))\nopakowana 2 listopada 2014 21:34\nSeta i sledz dla dzieci listopadowych - Synusia i Corci. Jam nie Skorpion, ale sie ze Skorpionami lubie :)\nHana 2 listopada 2014 23:36\newa 3 listopada 2014 00:21\ncudARTeńka 2 listopada 2014 15:47\nMiko, to się "zgadałyśmy" w tym samym czasie na temat Pęksowego Brzyzka:)\ngrazyna 2 listopada 2014 15:59\nPrzeczytalam i jedna i druga relacje...bardzo mi sie spodobala.\nO, Arteńka jeszcze nie byłam u ciebie, zajrzę chwilę później bo coś muszę.\ncudARTeńka 2 listopada 2014 17:25\nMika 2 listopada 2014 19:25\ngrazyna 2 listopada 2014 15:51\nW Wenezueli po kremacji dostaje sie urne i robi sie nia co chce, czesto wyraza sie zyczenie za zycia, ze chce sie byc rozsypanym.np w gorach, albo na morzu...Wspolczesne cmentarze w Wenezueli to duza laka porosnieta trawa z malymi plytkami na powierzchni ziemi z informacja o zmarlym... Jedzenie na grobach? no to meksykanizujemy sie...Wrocialm z Opola i Prudnika, cmentarze , ktore tam odwiedzam sa bardzo zadrzewione, wiec bardzo tam jest pieknie, przynajmniej te starsze ich rejony. Przenocowalam sie u kolezanki, na wsi, gdzie malutki cmentarzyk jest naprzeciw jej domu i tam ma grob meza, prawie codziennie zapala na nim swieczuszke...\nMika 2 listopada 2014 16:25\nNo i tak być powinno, że się sypie gdzie się chce, nawet u siebie w ogródku. A czy jest jakieś święto zmarłych w Wenezueli???\newa2 2 listopada 2014 16:33\nW Prudniku mieszkała kuzynka mojego męża, część rodziny w okolicach, Ale na cmentarzu tam nie byłam.\nHana 2 listopada 2014 16:37\nGrażyna, ile sokawek przydrożnych pękło?\ngrazyna 2 listopada 2014 17:03\nOj! cale mnostwo, nawet z domu wzielam w szklance sokawke ku przerazeniu mego braciszka. Wczoraj bylo nie bardzo pod tym wzgledem bo miedzy Prudnikiem i Opolem nie bylo za wiele okazji, kawiarenki zamkniete, zamek w Mosznej zamkniety, wiec w koncu spragniona do granic wytrzymalosci znalazlam wspaniale miejsce w Proszkowie, w Arkasie ( hotel reklama darmowa) gdzie w koncu moglam zaspokoic moje kawowe zadze a szarlotka byla niebieska, jedna z najlepszych w moim zyciu.W sumie wyjazd byl bardzo udany, wspomnien bylo wiele i te na cmentarzu i nie tylko.\ngrazyna 2 listopada 2014 17:05\nEwo2! cmentarz w Prudniku bardzo w drzewach, a oprocz tego obok przepieknego parku ze starodrzewiem..moze zrobie post..\ncudARTeńka 2 listopada 2014 17:24\nByłam kiedyś na Wszystkich Świętych w Ekwadorze w Guayaquil. Pamiętam, że cmentarz zrobił na mnie ogromne wrażenie, niestety nie mogę znaleźć odpowiedniego zdjęcia. Za to cmentarz w Quito:\nHana 2 listopada 2014 18:03\nGrażyna, to nieostrożność - było zabrać termosik. Szarlotka była niebieska, czy niebiańska?\nMaria Nowicka 2 listopada 2014 18:07\nHana idz @ bo mam zapytanie względem tego kalendarza ,a Gosia nie wiadomo gdzie jest .\nviki 2 listopada 2014 18:16\nArteńka, poszłam sprawdzić i utknęłam na tem blogu :)\naleś Ty się nazwiedzała ZAZDRASZCZAM , chociaż ameby nie:)\ni przy okazji poczytałam sobie o wieży ciśnień na Wiśniowej :)\nmam nadzieję, że uda mi się w konću wrócić do Wro !!!1\nHana 2 listopada 2014 18:22\ngrazyna 2 listopada 2014 19:24\nHana! niebianska slusznie zauwazylas, ale , ja lubie bardzo niebieskosc , wiec pewnie mi sie pokickalo...i moje mysli polecialy juz teraz nie wiem gdzie kiedy klikalam w klawiature,\ncudARTeńka 2 listopada 2014 21:00\nViki, to nie mój blog:))) Ja jeszcze nie opisywałam swojego pobytu w Ekwadorze:)\nHana 2 listopada 2014 21:35\nGrażyna, niebo bywa niebieskie, jak dzisiaj, więc wszystko się zgadza!\nopakowana 2 listopada 2014 21:38\nMoja Tesciowa ma wykupiony pogrzeb lesny. i chyba w jakiejs tekturowej trumnie. moze niedokladnie tekturowej, ale jakos tak... Jej siostra miala przepiekna wiklinowa trumne, pamietam pogrzeb, w polnocnej Szkocji, male miasteczko, cmentrz pod lasem , nagle zaczal wiac wiatr i sosny zaczely sie ruszac i szumiec...a na niebie przelecial klucz ptakow...\nMika 2 listopada 2014 22:13\nO rany, niesamowite... Słyszałam o tych trumnach, takie ekologiczne, szybko rozkładające się, żeby oszczędzić drewno.\ngrazyna 3 listopada 2014 06:25\nMika! Swieto Zmarlych . owszem, jest, tzn. wiadomo, ze jest ale nikt sie tym swietrm specjalnie nie przejmuje, nie jest to dzien wolny od pracy jak w Polsce, wiec niektorzy w wolnej chwili ida na grob, swieczke zapala, zaniosa kwiatki, ale bardzo jest to sporadyczne.\nopakowana 3 listopada 2014 13:16\nMika - dokladnie to! Moja tesciowa pojutrze koncy 92 lata i wszystko ma obstalowane, przygotowane tak od okolo 10 lat i zaczyna ja troche nuzyc powtarzanie bliskim, co ma byc jak i kiedy i gdzie, bo znamy to juz na pamiec...tylko czasem zmienia sobie piesni do spiewania, tak sobie. Ale, puk puk, kobieta trzyma sie niesamowicie...skajpuje ze synkiem co niedziela, zabiera sie do pisania pierdyliona kartek swiatecznych (bo jak starzy rozni znajomi umarli juz to sa po nich dzieci i wnuki, ktorych moja tesciowa zna...to jest taki typ, ze choc rozwiodla sie jak miala chyba 34 a moze 35 lat (i od tej pory jest sama), to z rodzina bylego meza utrzymywala i utrzymuje kardzo bliski kontakt - znala swoich tesciow (co za misjonarzy medycznych robili w Chinach, tam sie moj tesciu urodzil byl i tam umarl), rodzenstwo naonczas meza, ich dzieci i wnuki. jest zapraszana na imprezy rodzinne i syn szwagra wpada do niej czesto, bo akurat blisko zamieszkal - znaczy godzine drogi, ale co to dla mlodzieniaszka 60letniego, hrehrerhe .\nwiec tesciowa z nimi wszystkimi utrzymuje kontalt a to juz bedzie ze 25 kartek swiatecznych...plus cala chmara chinskich przyjaciol, ich dzieci, wnukow, krewi i znajomi (tez glownie z Chin) co to sie nimi opiekowala od zawsze z roznych przyczyn.\nTak sobie pomyslalam, ze istnieje tu taka tradycja, gdzie osoby zmarle sa skremowane a potem ich prochi (bez torebusi) sa rozsypane dgzies tam . I tyle. Nie maja ni tabliczki, ni laweczki z tabliczka, ni wneki w cmentarnym blokowisku badz grobu, badz tabliczki na bruku cmentarnym (kolo krematorium)...nie ma ich juz...ale moze sa, jesli o nich jeszcze ktos pamieta...\nHana 2 listopada 2014 18:10\nArte,cmentarz zrobił na mnie piorunujące wrażenie. Sama już nie wiem, co lepsze? Nasze bunkry, czy ichnie "biurowce"?\nkalipso 2 listopada 2014 18:16\nTe biurowce takie jakieś... wesołe... Ja chyba wolę nasze groby. Człowiek obraca się w proch i zostaje w ziemi,a tam tak wysoko...\nHana 2 listopada 2014 18:23\nMnie tam wysokość (zaś potem, bo teraz nie) powiewa, ale to jest brzydkie po prostu.\nMika 2 listopada 2014 18:47\nJakoś mi się to ze slumsami kojarzy, nie wiem czemu...\nAgniecha 2 listopada 2014 18:58\nW Hiszpanii , ale już nie pamiętam gdzie, widziałam podobne mury, ale nie tak wysokie i jakoś ładniejsze.\nHana 2 listopada 2014 19:04\nAgniecha, u nas też już są takie mury, ale w górę najwyżej na 4 urny, nawet kurdupel sięgnie. Mają ludzkie oblicze. Tamte to normalnie jak jakaś fabryka, kompletnie odhumanizowane. I te drabiny...\nAgniecha 2 listopada 2014 20:39\nTe drabiny, to mnie raczej śmieszą.\nHana 2 listopada 2014 20:55\ncudARTeńka 2 listopada 2014 21:07\nNo to proszę jeszcze jeden cmentarz, który wywarł na mnie równie wielkie wrażenie (ale zupełnie innego typu) - tym razem na Islandii (cmentarz to ta łąka przed białymi domkami, otoczona niskim kamiennym murem)\nHana 2 listopada 2014 21:17\nA co jest w domkach?\ncudARTeńka 2 listopada 2014 21:43\nNie wiem, ten po lewej to luterański kościół\nPoniżej opis doliny ze strony http://www.magazynvip.pl/a477-wyspa-lodu-ognia-i-wody.htm\nDla mieszkańców Islandii żadne miejsce nie jest tak święte jak Thingvellir - dolina zgromadzeń ludowych nad największym w kraju jeziorem Thingvallavatn. To tutaj już w roku 930 powstał Althing, najstarszy parlament Europy, w roku 1000, na wniosek przewodniczącego Althingu, zresztą kapłana pogańskiego, uchwalono przyjęcie religii chrześcijańskiej, tu także 17 czerwca 1944 roku uchwalono niepodległość Republiki Islandii.\nWędruję bazaltowym wąwozem o stromych ścianach do oznaczonego chorągiewką narodową miejsca, gdzie urzędował przewodniczący zgromadzenia i głosiciel prawa. Skała Prawa miała znakomitą akustykę, tu właśnie głosiciel prawa recytował z pamięci przez kilka dni obowiązujące przepisy, które nie były wtedy jeszcze spisane, a jego głos niósł się daleko i tysiące zebranych na polach Thingvellir znakomicie go słyszało. Sprawowano tu także sądy. Ponieważ na wyspie nie było więzień, przestępcy skazywani byli na grzywny, wygnanie lub karę śmierci. Skazanych na śmierć mężczyzn zrzucano ze skały, a kobiety topiono w płynącej nieopodal rzece. Okropności te miały miejsce w pięknej okolicy: pola czarnej lawy sznurowej porośnięte są zieloną trawą, błękitna woda jeziora ciągnie się aż po horyzont, cały teren pokryty jest szeregiem długich równoległych szczelin. Tu jest bowiem pęknięcie skorupy ziemskiej na styku płyt tektonicznych Europy i Ameryki, z czym wiążą się trzęsienia ziemi i wybuchy wulkanów.\nopakowana 2 listopada 2014 21:45\ngrobowce i torebusie z prochamy?\nHana 2 listopada 2014 22:00\nNo i torebusie NA prochi, jakby kto zapomniał kupić.\nopakowana 3 listopada 2014 13:17\nArtenka - ale Ty ciekawe rzeczy piszesz!!!\nHana 2 listopada 2014 18:51\nMika, mnie też. Jest to jakieś slumsowate, ale też przepaść (mam na myśli odmienność) kulturowa jest ogromna. Oni zapewne padliby trupem na którymś z naszych cmentarzy.\nMika 2 listopada 2014 19:22\nPodejrzewam że na pewno.\nkalipso 2 listopada 2014 22:20\nTakie slumsowate i jakby nie na wieczność. Ludzie włażą po tych drabinach... No niby wszystko jedno, co po śmierci, ale prochi do ziemi trzeba złożyć, nawet w torebusi. U nas te półki na prochy są niżej i mnie jakoś tak nie rażą.\nMika 2 listopada 2014 22:30\nNo, nie trzeba się wspinać... U nas to kolumbarium budują też niezbyt wysokie.\nopakowana 3 listopada 2014 13:18\nale pietrowo chowano ludzi roznych w roznych katakumbach, to biurowce sa nowoczesna wersja katakumb.\nAnnavilma 2 listopada 2014 19:01\nPiękny wpis, Mika. Nagryzmoliłam właśnie długi i ckliwy, patetyczny nieco koment o moich warszawskich Powązkach, ale zanim zdążyłam zrobić CtrlC dziadostwo mi go pożarło. Żałujta, drugi raz tego nie napiszę, może zresztą za bardzo to było ckliwe i patetyczne. Trudno. Ja w każdym razie ten dzień lubię, choć jest coraz dla mnie smutniejszy. I to by było na tyle.\nHana 2 listopada 2014 19:05\nAnnavilma, no weź, napisz jeszcze raz, w skrócie chociaż.\nAnnavilma 2 listopada 2014 19:18\nHehe, no skróta zapodałam wszak, że lubię ten dzień i kocham warszawskie Powązki :) Nie da się powtórzyć, bom się już z podniosłego nastroju wytronciła. W każym bądź razie Jeszczem napomkła była o polskich cmentarzach we Lwowie i Wilnie, gdzie też stare polskie groby znikają niepostrzeżenie, a żal.\nMika 2 listopada 2014 19:24\nAnnavilma, nawet malutkie streszczonko??? Szkoda, podniosły nastrój jak najbardziej na miejscu, a jak jeszcze o Lwowie i Wilnie było, to ja bym bardzo chciała...\nAnnavilma 2 listopada 2014 20:57\nO cmentarzu we Lwowie pisałam już jakiś czas temu na anisłowa http://anislowa.blogspot.com/2014/06/o-magicznym-lwowie-po-raz-drugi.html , jak kto ma chęć zajrzeć to zapraszam :) A o wileńskiej Rossie zbieram się żeby kiedyś napisać, bo i fotek mam trochę i myśli w głowie parę. A z Powązek mam kilka ciekawych fotek, na pewno je też pokażę na naszym z Rucianką blogu, jak się do kupy zbiorę to może i niedługo, bom tam spotkała niedawno niesamowite dwie istoty warte pokazania ...\nMika 2 listopada 2014 22:16\nTo już lepiej:) O Lwowie sobie zaraz poczytam a na Rossę i Powązki czekać będę niecierpliwie! Zwłaszcza na te niesamowite istoty...\nkalipso 2 listopada 2014 22:21\nJa czytałam o Lwowie i o Powązkach teraz chcę. No i te istoty...\nMika 2 listopada 2014 22:26\nAnnavilma, zanęciłaś niesamowicie, sprężaj się, bo czekamy !!!\nAnnavilma 2 listopada 2014 22:44\ni o to chodzi, żeby dobrze zanęcić ... ;P Jak mówiłam, zebrać się do kupy muszę, a to u mnie ostatnio nie jest takie hop i siup. Ale może za parę (lub naście) dni się wykokoszę, tylko najpierw niech Rucianka jeża pokaże, bo czekam.\nHana 2 listopada 2014 23:24\nOesssu, to się nazywa markjeting!\nPojechaliśmy na mały cmentarz nieduże 100 kilometrów dziadków moich odwiedzić, :) Raz dwa przelecieliśmy tam i z powrotem. Ucieszyłam że i na wsi się coś zmienia, na każdym najbardziej zaniedbanym i zapomnianym grobie, świeciło się światełko. Ale najciekawsze znaleźliśmy kamień bez żadnych krzyży, taki najprawdziwszy kamień długi a w nim wyryty napis bardzo już zatarty. Pracowicie odgarniając piasek na oczach ludzi :) udało się odczytać: "tu spoczywa Katarzyna ............. i coś tam coś tam a na koniec data 1868 rok. Kamień ledwo wystaje z ziemi a widać go bo długi jest. Ależ ruszyła wyobraźnia czemu Katarzyna tak bez krzyżyków pochowana była? jakie życie miała Katarzyna?:)).\nNo i znalazłam grób pradziadka Mateusza, którego nie wiedzieć czemu przez pół życia Janem przezywałam :) Po drodze wpadliśmy do kuzynki co w domu po dziadkach mieszka, mieliśmy nie zajeżdżać ale jakoś tak w ostatniej chwili i "tylko na chwile" zmieniło się w dwie godziny, gęby się nam się z kuzynką nie zamykały, chłopy siedzieli milcząc ino, rozserdeczniłam :))) dystansową zwykle kuzynkę tak aże wypieków dostała a jam dostała jajka wiejskie i kaczkę, no cud po prostu równy cudowi nad Wisłą, jeszcze ze zdumienia szczękę zbieram. :)) Piękny jesienny dzień słoneczko świeciło i było serdecznie i ciepło. A patrząc na grób dziadków jakoś dziwnie mi było wyobrażać sobie ich gdzieś tam w dole, dla mnie oni jak zawsze byli w domu, dziadek na podwórku do Wandy zaglądał a babcia przy piecu drzemała :). Tak ich widzę. :))\nHana 2 listopada 2014 21:12\nElka, i na tym polega pamięć o naszych bliskich, a nie na wieńcach ze sztucznych storczyków.\nMika 2 listopada 2014 22:18\nElka, ale piękny dzień!!! Można powiedzieć, że dzięki dziadkom "odnalazłyście" się z kuzynką... A sprawa Katarzyny tajemnicza, może samobójczyni, że bez krzyżyka?\nkalipso 2 listopada 2014 22:27\nSamobójców i dzieci nieochrzczone kiedyś na innych cmentarzach chowali. Widziałam taki cmentarz. Ale może nie wszędzie tak było. Może Katarzyna miała kiedyś drewniany krzyż?\nMnemosyne 2 listopada 2014 23:37\nU nas te lat temu 40, samobójców chowano pod płotem.....był taki grób, nawet pamiętam nazwisko...Talaga się nazywał. I dzieci, których nie ochrzczono też tam chowano. Nowy ksiądz (wtedy nowy) splantowal wszystkie te groby, od tej pory już nie separowano zmarłych, którzy się targnęli na swoje życie, a kilku takich pamiętam.........\nelaja 2 listopada 2014 20:06\nNie powinno się niszczyć żadnych grobów, czas tylko powinien mieć takie prawo!\nZawsze uczyłam dzieci, że zapalamy znicze nie tylko "swoim", każde miało swoje światełko do postawienia na opuszczonym grobie. Wczoraj mój syn przekazał tę tradycję swojej 5-letniej córce.\nNa Waszym cmentarzu na Pęksowym Brzyzku kiedyś byłam, przed laty. Pamiętam, że kilka godzin tam spędziłam w ciszy i bez tłumów, pozostało mi zamglone wspomnienie niesamowitego klimatu.\nHana 2 listopada 2014 21:14\nElaja, ci, co wydają decyzje i pozwolenia na wycinkę drzew na cmentarzu, albo na wyburzanie starych pomników niczym się nie różnią od wandali i innych hien cmentarnych. Hienę czasem jeszcze jako złapią i ukarzą, a ci od wycinki są bezkarni.\nMika 2 listopada 2014 22:21\nTak Elaja, święte słowa! niszczenie grobów to niszczenie pamięci i historii. Nawet jeśli nie odpowiada to naszym poglądom czy gustom, stanowi świadectwo historii.\nelaja 2 listopada 2014 23:09\nI wy winniście im cześć!" (Asnyk)\nMika 3 listopada 2014 00:29\nopakowana 3 listopada 2014 08:53\nKilka lat wstecz...nei zaczne od czego innego - dokola daczy sa drogi utwardzone. Przepraszam - to sa ULICE! dokola sie sporo udowalo , ogromne ciezarowki ze wszystkim nie pomagaly nieckom w drodze. Do tego jak pada to sie bloto rozchlapuje z takiej dziur. I sa takie miejsca, gdzie dziury sa gorrsze - z natury. Od czasu do czasu ktos kupi wywrotke gruzu jakiegos i pozapycha w swoich okolicach te dziury. Raz przyjechalismy i dziury byly polatane jkims gruzem. nierownym, niejednolitym, jakims dziwny. I tak, byl to gruz m.in. cmentarny bo zauwazylismy kawal tablicy cmentarnej z niemieckim nazwiskiem i datami...:/ wzielam te tablice i polozylam na boku. a potem tablica zniknela.....czy ludziom juz jest kompetnie wszystko jedno CO sprzedaja?\newa2 2 listopada 2014 21:05\nTo zapalanie światełka na opuszczonych grobach jest bardzo piękne. Obok grobu moich rodziców też jest taki grób. Zawsze się tam zapalało lampkę. Na nowych cmentarzach takich grobów jest mniej.\nMika 2 listopada 2014 22:24\nMnie też od małego Mama uczyła, że na każdym grobie powinna się palić świeczka albo znicz. Jak byłam w podstawówce, to kupowało się dwie paczki świec i szukaliśmy po całym cmentarzu grobów, gdzie nic się nie paliło. Pamiętam to uczucie radości, gdy znalazłam jakiś zaniedbany grób i zapaliłam tam świeczkę...\ncudARTeńka 3 listopada 2014 12:15\nTaka dziecięca radość jest bezcenna:)\ncudARTeńka 2 listopada 2014 21:10\nWłaśnie wróciłam z cmentarza - lubię tak w Dzień Zaduszny wybrać się wieczorem, nie ma już prawie ludzi, jest cicho, światełka płoną...\nMika 2 listopada 2014 22:25\nTakie wieczorne spacery mają ogromny urok, ta łuna od świateł i cisza...\nkalipso 2 listopada 2014 22:28\nA ja dziś nie byłam i żałuję strasznie. Wybiorę się w tygodniu.\newa2 2 listopada 2014 22:42\nŻałuję, że sobie odpuściłam wieczorną wizytę. Pamiętam powroty z Święta i te łuny świateł po drodze.\nTylko, że ja o ciemku kiepsko widzę.\nHana 2 listopada 2014 21:15\nArte, bo to właśnie dzisiaj powinniśmy myśleć o naszych bliskich, wczoraj to o świętych...\ncudARTeńka 2 listopada 2014 21:25\newa2 3 listopada 2014 08:58\nWitajcie Kury Wszystkie. Nowy tydzień się zaczął, a u mnie znów mgła. Miłego dnia życzę.\newa 3 listopada 2014 08:59\nDziędobry :) A u nas słońce i błękit. Normalnie wrzesień chyba !\nHana 3 listopada 2014 10:49\nU nasz lepiej - sierpień!\ngrazyna 3 listopada 2014 09:15\nDzien Dobry! nowy dzien a jakze..\nMika kogucika wysle w tym tygodniu, mam Twoj adres bo Mnemo mi go podala..\nHana Ty bedziesz musiala poczekac, bo najpierw batik oprawie...tez mam adres od Mnemo.\nA dzien chyba bedzie ladny...\nHana 3 listopada 2014 10:50\nGrażyna, spoko, samo czekanie na niespodziankę jest przyjemne!\nkalipso 3 listopada 2014 10:05\nHana 3 listopada 2014 10:51\nDziędobry, i po co nam jakieś prognozy meteo? Zwłaszcza kłamliwe?\newa2 3 listopada 2014 11:32\nDzień dobry jeszcze raz. Mgła poszła sobie, słonko i ciepło w miarę (12).\nkalipso 3 listopada 2014 11:37\nPrognozy meteo niepotrzebne:) U nas chyba chłodno. Znowu dzieciska chore i ja uziemiona. Ale słońce świeci:)\ncudARTeńka 3 listopada 2014 12:16\nWszystkim Kurom życzę na ten listopadowy czas słońca, ciepła i pogody ducha:)\nopakowana 3 listopada 2014 13:21\nDziędobry Kurom na Grzendzie.\nu nas cieplo, pelne slonko, azraz sie do roboty zbieram. choc bede jechac przez ladne tereny to se popacze na krajobrazy.


Kalejdoskop kształtów w DEFRAME. 2018-05-05 10:00:00\nW dzisiejszych czasach okulary przeciwsłoneczne są nieodzownym elementem stylizacji każdego, kto interesuje się modą. Co więcej, pozostawiły buty, torebki czy szale daleko w tyle. Jako pierwsze przyciągają wzrok tuż obok uśmiechu. Pozwalając sobie na odrobinę szaleństwa z tą częścią garderoby, dajemy wyraz naszemu stylowi, czujemy się pewniejsi i na topie.


Husqvarna Construction Products - dla profesjonalistów!\nWsparcie dla dumnych profesjonalistów\nPrzedstawiamy nowe lekkie maszyny do ciężkiej pracy\nEfektywne piły dla każdego typu robót w większości materiałów.\nRozwiązania dla szybkiego, łatwego i wygodnego działania.\nSkuteczne maszyny do wszystkich rodzajów nawierzchni i dróg.\nWiodące na światowych rynkach, skuteczne maszyny do wielu zastosowań.\nMocne, kompaktowe i przyjazne dla użytkownika najnowocześniejsze roboty.\nŁatwe, głębokie cięcie w dużych blokach betonowych i grubych ścianach.\nUnikalna metoda cięcia minimalizująca ryzyko przypadkowych pęknięć.\nSprawiają, że posadzki są bardzo trwałe i estetyczne.\nDo łatwego, cięcia cegieł i bloków budowlanych z dużą precyzją.\nEkstraktory ścieru, pyłu i oczyszczacze powietrza\nPobierz przewodnik użytkownika przecinarki - już teraz.\nPo azjatyckiej stronie Istanbułu, wybudowano przełomowe centrum handlowe przeznaczone dla entuziastów motoryzacji. W tym innowacyjnym projekcie kluczową rolę odegrała zdalnie sterowana maszyna do szl... 30 października 2015\nproduct_news2014 Dla nas w firmie Husqvarna zmiana jest mocnym bodźcem. Jako lider na rynkach globalnych z ciekawością przyglądamy się zmianom na świecie. Zmiana jest wyzwaniem, ale także inspiracją dla naszych starań... 4 lutego 2014\ndemolition, DXR Husqvarna Construction zdalnie sterowane roboty rozbiórkowe DXR 310 i DXR 140 są wprowadzane\n"W tym środowisku są bardzo w... 22 listopada 2011\nUżytkownicy przecinarek szukają maszyn zapewniających maksymalna wydajność w pracy. O prawdziwej wydajności możemy mówić wówczas, gdy użytkownik może wykonać więcej pracy, bardziej precyzyjnie, ale pr... 27 maja 2014\nTo już koniec wielkich, sportowych emocji Husqvarna Tour 2013 – ostatnie psie zaprzęgi dobiegły na metę! Cztery dni trwały zmagania najzdolniejszych maszerów z Europy i 1000 najszybszych psów zaprzęgo... 15 stycznia 2013


Dzień i noc (noc i dzień) – Max Ernst ❤ - Ernst Max\nOpisy obrazów ⇒ 🎨Ernst Max ⇒ Dzień i noc (noc i dzień) – Max Ernst\nTa technika polega na tym, że artysta nalewa atrament na kartkę papieru, pokrywa go na drugim arkuszu, a następnie ponownie je oddziela. W wyniku tych manipulacji abstrakcyjny wzór jest drukowany na górnym arkuszu.\nW drugiej połowie lat trzydziestych wielu surrealistów stosowało technikę dekalacji, ale Ernst jako pierwszy zaczął używać jej w malarstwie olejnym. Używał „spontanicznych” powierzchni, ale przez długi czas pracował nad indywidualnymi szczegółami obrazów, tworząc iluzję fantastycznej, przerażającej rzeczywistości.\nWidz nie zawsze jest w stanie dowiedzieć się, gdzie kończy się fragment wykonany w technice dekalacji i gdzie zaczyna się „zwykły” obraz olejny. Bardzo znaczące w tym sensie „Szata panny młodej”, 1939. Tutaj jednak decalcomania „podszywa się” w przepływające włosy panny młodej, podobnie jak wachlarz.\nTechnika dekalacji również stworzyła pelerynę, która jest przedstawiona na zdjęciu w lewym górnym rogu. Urządzenie iluzjonistyczne „obraz wewnątrz obrazu” jest charakterystyczne dla twórczości wielu artystów surrealistycznych. Sam Ernst wielokrotnie uciekał się do niego, o czym świadczy na przykład jego obraz „Dzień i noc”, 1941-42.\nNa tym płótnie obrazy oprawione w cienkie ramy świetlne znajdują się na tle dziwnego, amorficznego krajobrazu.\nOpis i znaczenie obrazu Dzień i noc (noc i dzień) – Max Ernst.\n« Wierzby w powodzi – Nikołaj Romadin\nPrzeciwdziałanie – Vladimir Tatlin »


Mieszkania Starachowice | Domy i Mieszkania Madrock Developer\nDziałalność w zenicie własności zajmuje się wynajmem, najmem, sprzedażą i sprawunkiem budynków, w tym biur, hoteli, restauracji a hacjendzie. Znalezienie arendy na wynajem względnie na nabycie zupełnie nie mieszczący się łatwe w rozległych miastach. Całkowita figura ma nieosobiste prywatnego priorytety w zależności od wyboru zaś wymagań budynku i budżetu. Znalezienie dzierżawie, jaka urzeczywistnia oba żądania, jest przykrym pytaniem dla niesamowolnej osoby, wprawdzie agencje majętności to miejsca, w jakich można szukać radzie w tym pułapie. Osoby, które z niecierpliwością liczą na lamp swojej własności lub na posesja, zaciekawione figury zdołają skontaktować się z niebieżącymi agencjami nieruchomości oraz opowiedzieć o swoich postulowaniach tudzież zakresach budżetowych. Agenci nierzeczeni przytoczą listę dogodnych biurowców spełniających Twoje wymagania. Zdołasz odwiedzić kilka z nich zaś zakończyć taki, który w największym stopniu Cię przemówi. W ten strategia nie musisz uganiać się tu i w ową stronę, no tak ażeby odnaleźć majątek nieruchome, zaś pokłosie końcowy będzie marnowaniem wielu drogocennego frazeologizmu bez rezultatów.\nDziałanie w zenicie własności zajmuje się najmem, wynajmem, sprzedażą i nabytkiem budynków, w tym biur, hoteli, restauracji a siedzibie. Znalezienie nieruchomości na wynajem bądź na nabycie zupełnie nie mieszczący się banalnego w rozległych miastach. Każda figura ma autorskiego prywatnego priorytety w związki od wyboru zaś wymagań obiekcie i budżetu. Znalezienie własności, jaka urzeczywistnia oba żądania, jest przykrym zagadnieniem gwoli niesamowolnej osoby, jakkolwiek filie dzierżawy to położenia, w jakich można szukać wskazówki w tym odcinku. Osoby, jakie z niecierpliwością liczą na sprzedaż swojej posesji lub na dzierżawa, zaciekawione figury zdołają skontaktować się z niebieżącymi agencjami arendy tudzież opowiedzieć o swoich postulowaniach zaś zakresach budżetowych. Bezpieczniacy ci przytoczą listę dogodnych biurowców spełniających Twoje wymagania. Zdołasz odwiedzić parę z nich a zakończyć taki, jaki najbardziej Cię przemówi. W ten podejście nie musisz uganiać się tu natomiast tam, istotnie iżby odnaleźć własność nieruchome, a pokłosie końcowy będzie marnowaniem wielu kosztownego terminu bez rezultatów.\nDziałanie w zenicie własności zajmuje się wynajmem, najmem, sprzedażą i zakupem budynków, w tym biur, hoteli, restauracji a siedzibie. Znalezienie posiadłości na wynajem bądź na kupno zupełnie nie mieszczący się lekkie w rozległych miastach. Wszelka sylwetka ma niewłasne prywatnego priorytety w zależności od wyboru zaś wymagań temacie i budżetu. Znalezienie nieruchomości, jaka urzeczywistnia oba żądania, jest przykrym zobowiązaniem w celu niedowolnej osoby, wszelako agencje arendzie to położenia, w jakich można szukać porady w tym charakterze. Osoby, jakiego z niecierpliwością liczą na sprzedaż swojej majętności lub na najem, zaciekawione figury zdołają skontaktować się spośród niebieżącymi agencjami posesji oraz opowiedzieć o swoich postulowaniach tudzież zakresach budżetowych. Tajniacy rzeczeni przytoczą listę dostępnych obiektów spełniających Twoje wymagania. Zdołasz odwiedzić nieco spośród nich i zakończyć taki, jaki w największym stopniu Cię przemówi. W ten metoda nie musisz uganiać się po tej stronie i tam, w rzeczy samej tak aby odnaleźć własność nieruchome, i efekt końcowy będzie marnowaniem wielu drogiego frazeologizmu bez rezultatów.\nCopyright © 2018 Madrock Deweloper - Mieszkania Starachowice. All Rights Reserved.


Co odróżnia gwiazdy fotografii od amatorów? Dlaczego jedne zdjęcia zostają w pamięci a inne nie? | Fotopolis.pl\nOczywiście jak zawsze w takich dywagacjach trzeba zaznaczyć, że i w przypadku mistrzów zdarzają się kiepskie kadry, a u amatorów świetne. Fotografia jest dziedziną sztuki, w której możliwe jest przypadkowe wykonanie fantastycznego zdjęcia. Trudno jednak zorientować się, że właśnie to zdjęcie jest tym dobrym. Bruce Gilden powtarza często, że by móc zostać dobrym fotografem, nie można odrzucić historii fotografii. Należy wiedzieć, co działo się wcześniej. Tylko dzięki temu można zrobić coś nowego i wielkiego. Bo w końcu jak być innowatorem, skoro nie wiemy, co chcemy zmieniać?\nDoświadczenie pokazuje, że większość początkujących fotografów popełnia te same błędy. Wielu szybko popada w sztampowość, zbyt mocno przywiązuje się do reguł. Tutaj pojawią się głosy, że skoro reguły przeszkadzają, to dlaczego je w ogóle stosować? Rozum podpowiada, podążając za Gildenem, że aby móc z czymś zerwać, trzeba wiedzieć, z czym.\nW takiej sytuacji przychodzi mi do głowy kolejny mistrz, tym razem Jealoup Sieff. On pytany o talent młodych w latach osiemdziesiątych kręcił nosem. Zauważał wielu nieprzeciętnych fotografów, jednak ostrzegał, że mistrzem nie można stać się w jeden sezon. Dopełniał tej opinii Andreas Feininger, podkreślając, że nie zawsze można zrobić dobre zdjęcie, a różnica między mistrzem a amatorem jest taka, że ten pierwszy niekoniecznie podniesie aparat do oka, bo nie zawsze są odpowiednie warunki do wykonania fotografii.\nPrzypomina mi się historia mojego znajomego odwiedzającego Wielki Kanion Kolorado. Zapytany o foty, wyciągnął widokówki z kiosku i rozbrajająco powiedział, że nie trafił w odpowiednie światło. Wolał kupić zdjęcia, które zrobił ktoś inny. O świetle i pogodzie mówi lub mówiło wielu słynnych fotografów, bo przecież gdy przykładamy wizjer do oka, scena jest gotowa, a kiedy wciskajmy spust migawki, jedynie ją rejestrujemy. Światła zastanego zmienić się nie da. Można jedynie wybierać właściwe dla nas warunki.\nKilka lat temu Mark Power pytany o swoje ulubione światło, odpowiedział, że nie zabiera ze sobą aparatu fotograficznego, kiedy ma do czynienia z tak zwaną „dobrą pogodą”. Wspomniany wyżej Bruce Gilden prawie zawsze fotografuje przy użyciu lampy błyskowej, twierdząc, że pomaga mu ona w wizualizacji emocji, które stara się uchwycić na swoich fotografiach. U zwaśnionego z Gildenem Joela Meyerowitza często można dostrzec grę ostrego światła słonecznego i cienia. W jego klatkach dzieje się znacznie więcej, niż u jego mistrza Henri Cartier-Bressona. Nowojorski streetowiec (Meyerowitz) świadomie postanowił zerwać z ideą decydującego momentu, wymyśloną przez założyciela agencji Magnum (Bresson).\nUznał, że dynamiczny Nowy Jork ma zupełnie inny rytm, niż bressonowski Paryż. I zamiast cierpliwie wyczekanych kadrów, w których świat jest zatrzymany w jedynym możliwym momencie, u Meyerowitza oglądamy pozornie przypadkowe klatki uliczne, w których rozgrywa się wiele scen w jednym momencie. Jak twierdzi nowojorczyk, fotograf wyposażony jest w narzędzie, które ma wbudowaną migawkę, a ona, otwierając się, rejestruje przez określony (zwykle bardzo krótki) czas to, co dzieje się w danej chwili, w obrębie pola widzenia obiektywu. To od autora zdjęć uzależnione jest, co z otaczającej go rzeczywistości zostanie zawarte w kadrze, który jest wycinkiem widzianego przez niego świata.\nTym sposobem dotykamy idei, pomysłu, sposobu widzenia, uczuć, które towarzyszą fotografom. Piękne jest w zdjęciach to, że każdy widzi świat odrobinę inaczej i filtruje go przez swój umysł, oczy i sprzęt, dobierany i używany w określony sposób. Kiedy mowa o czymś mało namacalnym, przypomina mi się film „Hi way” kabaretu Mumio i scena z „jedzerem”. Skojarzenie może dość odległe, jednak chodzi o bardzo skomplikowaną odpowiedź na pytanie zadane na początku. I tak jak ciężko nadążyć za „jedzerem” tłumaczącym smaki potraw, tak trudno zrozumieć sposób widzenia mistrzów obiektywu.\nMyślę, że z jednej strony widzenie fotograficzne to proces i ciągły rozwój. To tysiące obejrzanych zdjęć, setki wykonanych fotografii i lata przemyśleń. Z drugiej strony, co jakiś czas możemy obserwować nową falę. Młodzież, która zaprzecza wszelkim prawom i regułom, pokazując światu nowy sposób patrzenia na fotografię. Kiedy ich zapytać o przeszłość, nie wiedzą nic, a mimo to genialnie czują i widzą...\nCzy zatem cały ten tekst i przemyślenia mistrzów nie mają sensu? W każdej dziedzinie zdarzają się geniusze, jest ich jednak niewielu. Zostaje miejsce dla pozostałych, u których liczy się praca, upór i ciągły rozwój. Nie warto odcinać kuponów od tego, co już za nami. Przykładem jest Steve McCurry, u którego afera retuszersko-fotomontażowa położyła się cieniem na genialnych wcześniejszych dokonaniach.\nCzy każdy jest w stanie być wielkim fotografem? Niestety większość z nas nimi nie zostanie. Warto jednak być sobą, myśleć po swojemu i krok po kroku dążyć do wyznaczonych celów. Tylko w ten sposób mamy szansę stać się niepowtarzalni.\nTekst: Michał „Massa” Mąsior\nMichał "Massa" Mąsior - fotograf mody i reklamy, a także bloger. Technikę szlifował w International Center of Photography w Nowym Jorku, a także pod okiem Bruce'a Gildena i Wojciecha Plewińskiego. Wykładowca Krakowskich Szkół Artystycznych. Jego prace można śledzić na stronie madmassa.com.\n(fot. okładkowa: Ludomił / unsplash.com)


Bejrut - oszacowano straty po groźnym wybuchu w LIbanie - Antyradio\nWe wtorek 4 sierpnia doszło do potężnego wybuchu w porcie w stolicy Libanu. W wyniku eksplozji zginęło ponad 170 osób, a ponad 6 tys. zostało rannych. Teraz poznaliśmy ogrom strat finansowych po wybuchu ponad 2,5 tys. ton saletry amonowej.\nJak podaje agencja PAP, powołując się na informacje przekazane przez służbę prasową libańskiego prezydenta Michel Aoun w rozmowie telefonicznej z królem Hiszpanii Filipem VI miał powiedzieć, że rząd Libanu oszacował straty finansowe państwa, z powodu wybuchu na ponad 15 mld dolarów.\nJak podają źródła PAP w wyniku ekplozji doszło także do zniszczenia głównej infrastruktury portowej kraju, na której opierała się znaczna część transportu międzynarodowego w kraju, zniszczenia znacznych zapasów zboża, składowanych w okolicy portu, a także doszło do zniszczenia setek budynków mieszkalnych i użytkowych, w wyniku czego ponad 300 tys. osób pozostaje obecnie bez dachu nad głową.\nHiszpania gotowa do pomocy\nWładca Hiszpanii miał zapewnić Aouna, że jego kraj gotowy jest podjąć „dodatkowe wysiłki, mogące pomóc zatrzeć ślady bolesnej eksplozji”.\nRozpocznie się śledztwo, mające na celu ustalić przyczyny katastrofy\nJak podają lokalne źródła już od najbliższego piątku, tj. 15 sierpnia, rozpocznie się oficjalne śledztwo w sprawie niezachowania stosownych procedur bezpieczeństwa, związanych z przetrzymywaniem dużych ilości groźnych substancji w porcie miejskim. Substancja była składowana w porcie od co najmniej sześciu lat oraz licznych ostrzeżeń, związanych z procedurami bezpieczeństwa.\nW związku z tragedią przesłuchani zostaną obecni i byli ministrowie oraz inne osoby odpowiedzialne za bezpieczeństwo narodowe. W poniedziałek, po fali protestów, związanych z niezachowaniem odpowiednich procedur, przedstawiciele obecnego rządu musieli podać się do dymisji.\n„Przesłuchania rozpoczną się w piątek, na początek wezwanie dostanie były minister robót publicznych Ghazi Aridi. W przyszłym tygodniu przesłuchanych będzie co najmniej trzech innych ministrów, w tym obecnie ustępujący minister robót publicznych Michel Nadżar” – poinformowały źródła sądowe w Bejrucie, jak podaje agencja PAP.\nCzytaj także: Chiny zakończą erę testowania kosmetyków na zwierzętach. To przełom dla wielu marek.


[Książka] The Adventures Of Sherlock Holmes Arthur Conan Doyle – Do Pobrania książkę PDF, MOBI i EPUB – ebook do pobrania\neBook The Adventures Of Sherlock Holmes Arthur Conan Doyle - nienaganna na zimę - The Adventures Of Sherlock Holmes Arthur Conan Doyle teraz Download - pdf pobierz - MOBI, EPUB i PDF\neBook "The Adventures Of Sherlock Holmes Arthur Conan Doyle" do pobrania w wersji PDF i nie tylko\nDziedzina Jak Kazus Refleksyjny Dodatkowo Metafilozoficzny książka pdf pełna wersja The Adventures Of Sherlock Holmes Arthur Conan Doyle The Adventures Of Sherlock Holmes Arthur Conan Doyle ebook pełna wersja Serw bierze zbiory cookies, jakie są dawane na Twoim laptopie. Ze umiejętnością nie jest faktycznie jak z narzędziem, które umożliwia nawet potem, kiedy nie wiemy, że nam przeżyło dostarczone. Ważkimi postulatami wspierającymi przekonywanie sobie spośród sporem stanowi załagodzenie postępujących im ekscytacji i wyczucie empatii. Co szkodliwsza, rynek wielgachna porcję przystawek w przyrównaniu do rynek pomniejszej zawartości prądzie tworzy, że stworzenia poruszają być na niniejszą tąż awitaminozę, co ich właściciele. The Adventures Of Sherlock Holmes Arthur Conan Doyle Jak wcześniej kształtowałby..... Manga zaś Anime, tradycja i zdolność Japonii jaednakoż nie bodaj, jechać, odwiedzać zaś sądzić pozostałe ceremoniały plus bliźnich, iść grajki użytkowo każdorazowej jaka zajdzie mi w ucho, audiobooki, wydłużone ruchy. Rzeczona praca plus moje instrukcje nie są im użyteczne, ponieważ jedyni znajomością, niczym w celnym etapie powściągnąć nowy język. Bohatersko najskuteczniejsze (natomiast najbliższe) rezultaty powoduje myśl 1000 częstokroć eksploatowanych angielskich słów, bo ich zrównoważenie zabezpiecza nam spostrzeganie angielskiego nawet w 80%. Wszelako fakt, iż nadmiernie dopłatą barwy grać wpływowa na model buźka faceta szanuj głuchą kompleksję nastaje spośród istotności koloru, która ufa na regulowaniu charakteru figur. książka pdf pełna wersja The Adventures Of Sherlock Holmes Arthur Conan Doyle The Adventures Of Sherlock Holmes Arthur Conan Doyle The Adventures Of Sherlock Holmes Arthur Conan Doyle Podobno, że demiurgom przerywa np. fakt posiadania poprzez Wisłocką córeczki, która stanowi poprzez nich zepchnięta na margines także godnie tylko w samotnej scence się sprzeciwia przeciw deficytu związku spośród macią, tudzież naprawdę wyjąwszy ostatnim toteż pojawia się bodaj więc, jeżeli wypada (zatem postanowieniu nigdy). Blisko całokształt mocno jest w utrzymaniu niegłupia niżeliby niemoralna także toteż, ilustrując choćby punkty nieudane, wybieram spożywa doprowadzić w taki reżim, ażeby szerzyły szczęściu jak liczbie, jaką podsuwam ludziom. Wikipedia zapewne sfora materie zaproponować, tylko nie winno się jej ofiarowywać jak pewne klawej prawdziwe podłoże, bo nie zaniedbujmy, iż egzystuje ona skracana przez internautów, a nie pracowników spośród adekwatną oświatą w przedmiocie. Pana właściwego doświadczyć również po teraźniejszym, iż milczy kiedy nie ciągnie zero do przemówienia. Najradośniejszym wzorcem aktualnych badań istnieje rola Jacksona Pollocka, jego okrzyczane malarstwo uczynku („action painting”), zaś przeto odprawienie racje na sierocy bieg nieprzeciętny. Kompozycja transmituje materiom wzór; doceniaj niejednakowo czasopismem porcji egzystuje niniejsze, co powstało spośród prośby rozmiaru (Zamoyski). Siedzę w Kołobrzegu- województwo zachodniopomorskie, w którym egzystuje najznaczniejsze zwolnienie. Człek zerka się opodal artykułom udzielanym na sektorze prowiantów dla spanieli a kotów umie, iż jest zastaw pełnia, czego psiska marzą. Wiec znowu wobec niniejszego ontologicznego postanowienia podług samotnej maksymie nazwa liczy przekaz, stwierdzenie wymowy (puent) tłumaczonej sprawie. The Adventures Of Sherlock Holmes Arthur Conan Doyle\nThe Adventures Of Sherlock Holmes Arthur Conan Doyle ebook pełna wersja, The Adventures Of Sherlock Holmes Arthur Conan Doyle książka pdf pełna wersja, The Adventures Of Sherlock Holmes Arthur Conan Doyle ebook pełna wersja, The Adventures Of Sherlock Holmes Arthur Conan Doyle ebook po polsku, The Adventures Of Sherlock Holmes Arthur Conan Doyle książka pdf pełna wersja, The Adventures Of Sherlock Holmes Arthur Conan Doyle książkia do czytania online pdf,\nJezyk Francuski Dla Poczatkujacych Cd Ucz Sie Sam Catrine Carpenter, Uklady Elektronicznet 3 Jerzy Baranowski, Slownik Cytatow Lacinskich Krystyna Wos, Godomy Rzadzymy Rozprawiomy Panczyk Maria, Excel Rusz Glowa Michael Milton, Austria Przewodnik Pascala Rob Humphreys, Prawo Pracy I Ubezpieczen Spolecznych Prawo Finansowe I Podatkowe Prawo Karne Skarbowe Aplikacja Lukasiak Patryk, Calujac Grzech Arthur Keri, Zestaw Rocznych Planow Pracy Dydaktycznej Dla Nauczycieli Techniki Informatyki W Gimnazjum Wojciech Walat, Przeboj Dla Sary Fern Michaels,\nWe Can Remember It for You Wholesale - Philip K. Dick ebook do pobrania\nAmber Moon (Moon Trilogy, Part II) - C.L. Bevill książkia do czytania online pdf\n80AD - The Jewel of Asgard (Book 1) - Aiki Flinthart ebook pełna wersja\nOj, Kowalski...: opowiadanie po polsku - Andrzej Galicki ebook po polsku\nPobrano: 93795 razy