XVII Dni Ziemi w Sosnowcu | Gazeta Uniwersytecka UŚ\n"Mała Ojczyzna powstaje – ziarnko do ziarnka. Pojedynczy człowiek je sadzi; Plon staje się udziałem wielu ludzi". - Jan Sabiniarz\nKiedy po raz pierwszy 17 lat temu zaproponowaliśmy szkołom naszego miasta Dni Ziemi w Sosnowcu, nie do przewidzenia były efekty odbioru tej imprezy. Dzisiaj wiemy, że wpisała się ona na stałe w kalendarz zajęć przedszkoli i szkół podczas ciepłych dni wiosennych kwietnia i maja1. Dziś mamy już wyraźnie uformowaną wspólnotę nauczycielską, skupioną w Społecznym Komitecie Dni Ziemi2 przy Wydziale Nauk o Ziemi UŚ. Zespół ten z roku na rok rozwija zakres propozycji dotyczących walorów poznawczych przyrody, twórczości artystycznej oraz nabywania przez uczniów umiejętności obserwacji, opisu i zapobiegania skutkom dewastacji środowiska naturalnego.\nObfity plon w tym roku przyniosły "Tęczowe Warsztaty", zorganizowane przez Dorotę Nieznanowską – Gawlik i Agnieszkę Bąk\nTegoroczny plakat wyjątkowo trafnie oddał ideę Dni Ziemi: w zagłębieniu dłoni – garstka gleby z małą rośliną, której wiatr porywa zielone listki… I tak się też stało w szkołach – listki te padły na dobrą glebę. Dni Ziemi stanowią dziś kategorię edukacyjną, która nasyca wartościami programy dydaktyczno – wychowawcze wielu szkół sosnowieckich. Materiały zebrane w czasie tych imprez są obficie wykorzystywane na lekcjach różnych przedmiotów. Można powiedzieć, iż wokół Dni Ziemi wytworzyła się atmosfera pogody, radości i chęci dociekania tajemnic przyrody, w dialogu pomiędzy nauczycielem a uczniami.\nW próbie opisu tego ciągu imprez ze zrozumiałych względów, trudno jest podać dokładną liczbę uczestników. Ze sprawozdań wynika, iż w ramach Dni Ziemi pracowało ponad trzy tysiące osób; w rzeczywistości liczba ta była znacznie większa.\nW kwietniu i w maju – łącznie – odbyło się 37 spotkań w przedszkolach, szkołach, jak też w innych instytucjach: Państwowym Instytucie Geologicznym (PIG), Muzeum\nw Sosnowcu oraz na Wydziale Nauk o Ziemi UŚ. W ostatnich latach rozszerzył się przestrzenny zasięg spotkań; oprócz imprez przedszkolnych, szkolnych, były też miejskie, wojewódzkie i ogólnopolskie. Największy zasięg przestrzenny miał „Międzynarodowy konkurs plastyczny dla uczniów – ZIEMIA GIGANTÓW”, zorganizowany przez Oddział Górnośląski PIG. Wzięło w nim udział 1165 uczniów.\nW tym krótkim sprawozdaniu nie sposób opisać, a nawet wymienić tytuły wszystkich imprez. Zamieszczam więc wybrane przykłady różnych działań (konkursy, turnieje, warsztaty, zajęcia terenowe, mityngi, zabawy, inscenizacje i in.).\nPrzedszkola: Potrafię śpiewać piosenki, deklamować wiersze o przyrodzie naszego miasta; Jestem mieszkańcem Ziemi; Dmuchawce, latawce, wiatr; Tęczowy obraz mojej Ziemi; Jesteśmy przyjaciółmi Ziemi;\nSzkoły: Ziemia gigantów; Tęczowe warsztaty; Mieszkam w Sosnowcu; Poznajemy tajemnice lasu; Zielone miasto przyszłości; Rozumiem Cię Ziemio;\nZamknij dom - z nami chodź; Plener malarski w Trójkącie Trzech Cesarzy; Co zagraża ludziom i przyrodzie?, Mieszkam w województwie śląskim; Śmieci mniej, Ziemi lżej.\nTrzeba przyznać, iż reforma edukacji nie zaskoczyła przedszkoli. Panuje tam atmosfera nauczania poprzez różne formy zabawowe, oparte na propozycjach C. Freineta i M. Montesori. Warto wskazać choćby jeden przykład z Przedszkola nr 45 - LATAWCE, DMUCHAWCE, WIATR 3. Były to warsztaty ekologiczne (turniej międzyprzedszkolny) z udziałem rodziców, mające na celu zapoznanie dzieci ze znaczeniem powietrza dla życia na Ziemi, zrozumienie konieczności dbania o jego stan oraz poprzez sześć doświadczeń, poznawanie wybranych właściwości powietrza. A więc, było tam – szeleszczenie bibułkami, dmuchanie ptasich piórek, eksperymenty z płomieniami świec w słoikach, badanie zanieczyszczenia klosza lampy naftowej, bąbelki w wodzie, bańki mydlane, zabawy z chustą animacyjną powodującą szalony wiatr. Całość wzbogacały wierszyki, zagadki i in.\nW całym łańcuchu działań szkolnych na rzecz Dni Ziemi, końcowym ogniwem jest włączenie zebranych materiałów do procesu kształcenia. Przykładem może być podsumowanie tegorocznych prac w Szkole Podstawowej nr 46 na lekcjach przyrody w poszczególnych klasach. W sprawozdaniu Barbara Wybraniec zaznaczyła: Napisali, co najbardziej im się podobało, z czego nie byli zadowoleni. Opisali swój udział w całym przedsięwzięciu oraz zaproponowali hasło XVIII Dni Ziemi - Poznajemy parki krajobrazowe w woj. śląskim.\nOpowiadanie Damiana Michalskiego (kl. IV, SP nr 21 w Sosnowcu) - plon warsztatów poetycko-literackich w ramach tęczowych warsztatów, prowadzonych przez Dorotę Ćwiertnię i Tatianę Stacherską\nUkryła twarz w wilgotnych od rosy kwiatach bzu, by nikt nie dostrzegł jej łez. Schowała się w zielonych krzewach, bujnej trawie, w gęstwinie drzew, by ukryć się przed światem. Była tam długo, bo się obraziła. Czuła się niepotrzebna, gdy lato, jesień i zima powiedziały jej, że nie ma z niej pożytku! Lato – to najcieplejsza pora roku, ukochane przez wszystkich wakacje, dojrzałe w słońcu truskawki i czereśnie. Jesień rozsypuje kolorowe liście, kusi koszem owoców i warzyw. Zima daje odpoczynek roślinom i zwierzętom, a dzieciom – świetną zabawę.\nWiosna długo myślała, w czym jest pożyteczna. Usłyszała świergoczące ptaki i pomyślała, że tyle ich dzięki niej powraca! Spojrzała na soczystą zieleń i pomyślała, że dzięki niej rośliny stają się zielone, piękne i dają tlen. Popatrzyła na dzieci wąchające kwiaty bzu i ich radość z pięknych, pachnących kwiatów.\n- Ja jestem pożyteczna! – powiedziała głośno.\n- Jesteś! – powtórzyły inne pory roku, które ją odnalazły. Uściskały swą siostrę serdecznie i przeprosiły ją za swoje zachowanie.\n1 Organizatorzy: Społeczny Komitet Dni Ziemi przy Wydziale Nauk o Ziemi UŚ; Państwowy Instytut Geologiczny. Sponsorzy: Urząd Miejski w Sosnowcu – Wydział Kultury i Sztuki, Wydział Ochrony Środowiska, VeOLIA Environmental Service.\n2 Przewodniczącą Komitetu jest Barbara Wybraniec.\n3 Organizacja i prowadzenie Katarzyna Nizioł i Beata Witko.


LUDWIK HYDRAULIK ŻEL DO UDROŻNIANIA RUR 1KG - Selgros24.pl\nŚrodki do udrażniania rur ›\nNumer artykułu: 57741050\nSkład: 15-30% wodorotlenek sodu, <5% edta i jego sole, <5% fosforany.\nKarta charakterystyki produktu: https://baza.wisebase.pl/media/img/original/46/52/465293.pdf\n9.34 PLN brutto za kilogram\nOpis szczegółowy LUDWIK HYDRAULIK ŻEL DO UDROŻNIANIA RUR 1KG keyboard_arrow_down\nParametry produktu LUDWIK HYDRAULIK ŻEL DO UDROŻNIANIA RUR 1KG keyboard_arrow_down\nSkład 15-30% wodorotlenek sodu, <5% edta i jego sole, <5% fosforany.\nSposób użycia Wlać około 100 ml żelu do odpływu. pozostawić na 30 minut (w trudnych przypadkach dłużej), następnie spłukać wodą. zwiększoną skuteczność uzyskuje się przez wstępne przepłukanie odpływu gorącą wodą. zaleca się stosowanie rękawiczek gumowych. przed użyciem wstrząsnąć. nie stosować do instalacji z aluminium. otwierać ostrożnie. unikać rozpryskiwania. nie zgniatać butelki.\nRodzaj zagrożenia Powoduje poważne oparzenia skóry oraz uszkodzenia oczu. może powodować korozję metali. w razie konieczności zasięgnięcia porady lekarza, należy pokazać pojemnik lub etykietę. chronić przed dziećmi. stosować rękawice ochronne. w przypadku połknięcia: wypłukać usta. nie wywoływać wymiotów. w przypadku kontaktu ze skórą (lub z włosami): natychmiast zdjąć całą zanieczyszczoną odzież. spłukać skórę pod strumieniem wody lub prysznicem. w przypadku dostania się do oczu: ostrożnie płukać wodą przez kilka minut. wyjąć soczewki kontaktowe, jeżeli są i można je łatwo usunąć. nadal płukać. natychmiast skontaktować się z ośrodkiem zatruć/lekarzem. przechowywać wyłącznie w oryginalnym opakowaniu. zawartość/pojemnik usuwać do odpadów niebezpiecznych. zawiera wodorotlenek sodu.\nWaga brutto 8,73 kg\nWymiar opakowania (SxWxG) 91,5 x 266 x 91,5 mm\nLiczba opakowań konsumenckich 384 szt.\nInne produkty z kategorii Środki do udrażniania rur\nDOMESTOS UNBLOCKER GEL - PRODUKT DO UDRAŻNIANIA KANALIZACJI\nOpinie i recenzje klientów o LUDWIK HYDRAULIK ŻEL DO UDROŻNIANIA RUR 1KG\nK SZYBY KRYSZTAŁ - PŁYN DO MYCIA SZYB I LUSTER 1L\nSIDOLUX ANTI-BAC ŻEL DO RĄK 500 ML PL\nMR. PROPER PROFESSIONAL SPECIAL CARE, UNIWERSALNY PŁYN CZYSZCZĄCY, 5L\nPROFESJONALNY COMBISEPT- PREPARAT DO MYCIA I DEZYNFEKCJI JAX PROFESSIONAL "28" 5L


Misterio Malbec Mendoza (Wino czerwone Argentyna) - Bachus Sklep Warszawa. Wina na każdą okazję.\nMALBEC|Wina Whisky Whiskey Bourbon » Wino Regionalne|Wina Whisky Whiskey Bourbon » Wino Spokojne|Wina Whisky Whiskey Bourbon » Wino czerwone|Wina Whisky Whiskey Bourbon » Wino jakościowe|Wina Whisky Whiskey Bourbon » Wino wytrawne |Kuchnia i wino » Pizza i wino|Producenci win » Finca Flichman Mendoza Maipu|Regiony winiarskie » Mendoza|Szczepy win » Malbec|Wina argentyńskie » Wina czerwone Argentyna\nRegion: Mendoza, Maipu, Barrancas\nWinnica: Finca Flichman\nSzczep: Malbec 100%\nBarwa wina Malbec po upływie trzech miesięcy w beczkach a następnie 3 miesiące w butelce nabiera głębokiej czerwieni z fioletowymi refleksami. Aromaty galaretki z żurawiny i czerwonej wiśni z wzbogaconymi tonami fiołków i czekolady. W ustach typowy malec, gładki, świeży, zrównoważony z łagodnymi owocowymi taninami utrzymującymi się jeszcze przez chwilę po upłewie przeminionego łyku. Wino ciekawe, charakteryzuje się delikatnym posmakiem truskawki i maliny, które wprowadzają miłe wrażenie na podniebieniu.\nDobry Malbec z Argentyny\nFinca Flichman obecnie po nadzorem Winemaker Luís Cabral de Almeida, nie jest dokładnie butikową winnicą produkującą miliony butelek, ale to nie powstrzymuje ich od żmudnego zadania degustacji każdej kadzi wina, tak jak robi to mniejszy producent. Zdają sobie sprawę z tego, że jakość jest kosztem wysiłku i bardziej zależy im na jakości produkcji niż na łatwym wyjściu. Rezultatem jest stworzenie Finca Flichman jednej z najbardziej zaufanych marek w Argentynie i coraz częściej za granicą. Rozległa posiadłość z czerwonymi budynkami wygląda jak tradycyjna bodega, dzięki czemu jest to idealne miejsce dla gości, aby poczuć smak wina w Mendozie. Sala degustacyjna ozdobiona jest antykami używanymi niegdyś do produkcji wina. Przypomnienie tradycji z przeszłości i obietnica przyszłości, jako że nowe techniki zwiększają, ale nie zastępują dawnej sztuki tworzenia wina z winogron.


10kwietnia - najlepsze znaleziska i wpisy o #10kwietnia w Wykop.pl\nmoje_ulubione_warzywo_to_szpinak 1 mies. temu via iOS\n#katastrofasmolenska #10kwietnia #lechkaczynski #rzezba #polityka\nLech Kaczyński w brzozie\n+: Lipathor, Fakla_Krwiozerczy_Taboret +9 innych\nneo_vir 1 rok 1 mies. temu via iOS\n#smolensk #10kwietnia #rakcontent\nSweetNight 1 rok 1 mies. temu\n@neo_vir: takie nastawienie do świata to ja miałem w gimnazjum\npokaż spoiler i czemu jason hunt, a nie np. chimney?\n+: Freakz, dhMichu +1 inny\n@SweetNight: neee... jak bylem w gimnazjum to jeblo WTC, potem zylem iracka operacja i jakos nie wpadlem na pomysl, ze binladen do spoly z buszem zjebali mi rocznice zrobienia pierwszej kupy. Ten chlop ma sieczke w mozgu gorsza niz siedmiolatek.\nNo i kurwa piloci-debile... tak jakby to byla kurwa wylacznie ich wina. Ja pierdole! Co za chuj...\n+: SweetNight, B0rs +1 inny\nl....6 1 rok 1 mies. temu\n#smolensk #10kwietnia never forgetti mamma spegetti - tu miejsce na znicz\n+: M..................o, dididoox +4 innych\n342 komentarze opublikowany 1 rok 1 mies. temu\nspicmen 1 rok 3 mies. temu\n#heheszki #fiat #10kwietnia #polityka\n+: tomek_tr, andrzej67 +27 innych\nInstrukcja PiS dla samorządów na 10.IV (rocznica Smoleńska)\n@vartan twitter.com #polityka #smolensk #10kwietnia #pis #instrukcja +3 inne\nSyreny alarmowe i wstrzymanie ruchu ulicznego. A może niedługo dzień wolny od pracy zrobią?\n211 komentarzy opublikowany 2 lata 1 mies. temu\nUnia kilka razy proponowała pomoc ws. Smoleńska. Rząd Platformy nie reagował\n@r............t niezalezna.pl #polityka #smolensk #zamach #10kwietnia #kaczynski +3 inne\n"Unia Europejska już kilka razy proponowała Polsce pomoc w sprawie Smoleńska, jednak musi tu wyjść inicjatywa z Polski. Tej inicjatywy rząd cały czas unika".\ntrypson_tryptaminka 3 lata 1 mies. temu\n#10kwietnia #smolensk #polityka #heheszki #starwars\n+: Micylian, disko3000 +9 innych\nMagej 3 lata 1 mies. temu\n@trypson_tryptaminka: nie zrozumiałeś mnie echhh\n@Proxima_Centauri: ty tym bardziej\n@Magej: zrozumiałem, ale po dodaniu komentarza, którego nie chciało mi się już usuwać / edytować xD\nJ...................i 3 lata 1 mies. temu\n#smolensk #10kwietnia #polityka\n+: pestis, M........s +8 innych\nKurczę moderacja to cwane liski.. Banują obrażających papieża na 8 dni... a czemu na tyle ? Bo wówczas będzie 10 kwietnia i znowu przyda się tu śmieszkująca ekipa #pdk #10kwietnia\n+: Zyvalt, asiekierka +8 innych\nnieocenzurowany88 3 lata 2 mies. temu via Android\nJuż niedługo 10 kwietnia. Pamiętajcie, że to nie tylko rocznica Smoleńska, ale także urodziny Mariusza Trynkiewicza. Czy ktoś zadba o niego w ten dzień? Czy powie mu miłe słowo? Czy jak zwykle cała uwaga narodu skieruje się tylko na rozbitym samolocie? Rozumiem pamięć o zmarłych, ale to nie znaczy, że mamy zapominać o tych żyjących. Myślę, że Lech i Maria Kaczyńscy nie chcieliby tego.\n#smolensk #10kwietnia #trynkiw pokaż całość\n+: wiurki, Tobian +5 innych\nefeeem 3 lata 2 mies. temu via Mój Wykop (Android)\n@nieocenzurowany88: marniaku ty\nZiemeck 5 lat 1 mies. temu\nJeszcze rac brakuje t.t\n#kaczynski #10kwietnia #beka\n+: winnux, truskawkow +4 innych\ntruskawkow 5 lat 1 mies. temu\n@Ziemeck: co ludzie mają w głowach, to ja nawet nie..\nV......1 5 lat 1 mies. temu\n@Ziemeck: ja pierdole, brak słów.\nPiter232 5 lat 1 mies. temu via Android\nJak się robi media? "Demonstranci" przychodzą po cichu, umawiają się z ekipa filmową, odchodzą kawałek i zaczynają szopkę. Za pierwszym razem krzyczeli, żeby zabrali skrzynki i oddali Tuska, ktoś się ogarnął, więc odchodzą jeszcze raz i idzie dubel. I nikogo to nie dziwi, bo kręci to ekipa Gazety Polskiej. Mega scena. #warszawa #10kwietnia\n+: m....t, d.....n +4 innych\n@Piter232: "oni klamia, my mowimy prawde" hehehehehehehehe\n@maniaks: Wiesz, patrzę sobie na media troszeczkę z boku i prawda jest taka, że wszyscy kłamią. Bez wyjątku.\nPowiązane z #10kwietnia\n#smolensk (9) #pis (3) #10kwietnia2010roku (2) #katastrofasmolenska (2) #katyn (2) #polityka (2) #rocznica (2) #zamach (2) #ciekawostki (1) #dobrazmiana (1) #historia (1) #katastrofa (1) #kelthuz (1) #kichochpyta (1) #memy (1) #muzyka (1) #obywatelerp (1) #policja (1) #rakcontent (1) #rocznicanadzisiaj (1) #trynkiewicz (1) #tupolew (1)


Filmy dla uczniów klas I-III szkoły ponadpodstawowej. Wędrując ku dorosłości. Wychowanie do życia w rodzinieu dorosłości. :: KsięgarniaRubikon.pl\nFilmy dla uczniów klas I-III szkoły ponadpodstawowej. Wędrując ku dorosłości. Wychowanie do życia w rodzinieu dorosłości.\n6 filmów na DVD + scenariusze zajęć\nDział: » | » |\nPoziom edukacyjny: Liceum, technikum » Szkoła ponadgimnazjalna 1-4\nTwoja cena: 118,50 zł\n(cena rynkowa: 237,00 zł)\nstron: 164 + 2 płyty DVD\nFilm I "Uczymy się kochać"\nNastolatek i potrzeba ciepła rodzinnego oraz akceptacji – szczególnie ze strony ojca.\nKultura bycia i kultura uczuć, której się uczymy wchodząc w dorosłe życie. Co ważne, a co mniej ważne w wyborze chłopca / dziewczyny w perspektywie małżeństwa.\nFilm II "Seks czyli wątpliwości i pytania"\nFilm III "O miłości – rozmowy ważne i mniej ważne"\nFilm IV "Jesteśmy razem"\nFilm V "Mieć dom – to mieć wiele"\nFilm VI "Dziecko – obietnicą poranka"\nDo filmów dołączone są scenariusze lekcji - 162 str.\nĆwiczenia dla uczniów klas I-III szkoły ponadpodstawowej. Wędrując ku dorosłości. Wychowanie do życia w rodzinie\nZgromadzone na płycie filmy stanowią ważny element moich lekcji. Uczniowie chętnie wypowiadają się na temat poruszanych problemów. Nie wyobrażam sobie pracy bez tego urozmaicenia.\nWędrując ku dorosłości. Podręcznik dla uczniów klas I-III szkoły ponadgimnazjalnej\nMaria Ryś, Król Teresa


Gonzalez: Dawid Bobasek | Kurier Iławski\nGonzalez: Dawid Bobasek\nDawid Kopaczewski pokonał starego wilka Żylińskiego i wziął władzę. Mimo że dla jednych jest niegroźnym „bobaskiem”, dla starej elity lokalnego samorządu to początek końca ich epoki.\nNajbliższe tygodnie pokażą, kto zostanie nowym wiceburmistrzem za Mariolę Zdrojewską. Czy Dawid Kopaczewski usamodzielni się od układu w radzie miasta Iławy i powoła nowego człowieka?\nPowołanie nowego wiceburmistrza to jedna z najważniejszych decyzji tej kadencji. Kopaczewski może pokazać, że jest samodzielny w decyzjach personalnych, ryzykując jednak utratę poparcia w radzie. Może też pójść na kompromis i powołać osobę, która zapewni mu poparcie wśród radnych.\nPojawiają się różne nazwiska, jak jednak pokazuje dotychczasowa polityka nowego burmistrza, Kopaczewski nie działa według znanych schematów lokalnej polityki. Burmistrz ma poparcie wśród radnych związanych z Platformą Obywatelską, co dla wielu jest dowodem na jego niesamodzielność.\nJak jednak interpretować przegraną Barbary Żuchowskiej w konkursie na dyrektora Szkoły Podstawowej 3...? Czy żona wpływowego działacza Koalicji Europejskiej i byłego kandydata na burmistrza Piotra Żuchowskiego padła ofiarą politycznej gry o niezależność burmistrza? Jak się zachowa „Klub Radnych Dla Iławy” w sprawie Żuchowskiej? Czy radni, którzy do wyborów szli z Piotrem Żuchowskim, przemilczą przywołane przez Barbarę Żuchowską wątpliwości formalne wyboru dyrektora SP3? Czy może solidarnie będą domagać się wyjaśnień od ratusza, który przeprowadził konkurs?\nPrzez ostatnie lata lokalna polityka była prosta. Maciej Rygielski miał swój team, po drugiej stronie stał Adam Żyliński.\nDziś jest trzeci gracz, który, choć niezwykle kulturalny, może okazać się sprawnym likwidatorem politycznego układu w iławskim samorządzie. I bardzo dobrze.\nPrzez lata polityka była zabetonowana przez ten konflikt w rodzinie. Obaj panowie wywodzą się z Platformy Obywatelskiej. Dawid Kopaczewski na razie zarysował ten betonowy sarkofag, który niczym w Czarnobylu odizolował różne urzędy od społeczeństwa. W filmie „Poszukiwany, poszukiwana” pada słynne zdanie o jednym z bohaterów: „Mój mąż jest z zawodu dyrektorem”.\nRównież w lokalnej polityce dorobiliśmy się takich zawodowych dyrektorów, urzędników, działaczy, którzy nie znają życia poza urzędami. Czy Kopaczewski to zmieni?\nW październiku zeszłego roku poszedłem z koleżanką do Urzędu Pracy w Iławie w sprawie możliwości uzyskania dotacji na rozpoczęcie działalności gospodarczej. Pani z okienka poinformowała nas, co robić. Dla koleżanki, która szukała pomocy, to nie była pomoc. Po prostu potrzebowaliśmy, żeby ktoś wyjaśnił jak dziecku, „jak to się robi”. Poszliśmy do Dawida Kopaczewskiego, który wówczas zajmował niewielki pokoik na piętrze urzędu wspólnie z Jakubem Kaską. Dawid jako urzędnik przekraczał standardowe formułki „nie da się” i zrobił więcej niż musiał. Koleżanka uzyskała pomoc, której szukała i kilka miesięcy później dostała dotację, co prawda w innym mieście, ale bez tej pomocy to by się pewnie nie stało.\nJako urzędnik Kopaczewski widział „niedasizm” i bezwład, który zabija wszystkie pomysły i niszczy jakąkolwiek inicjatywę. Dostrzegał słabość prawa, które jest raczej przeciwko obywatelom. Nie musiał zadzwonić i zapytać o coś, a zadzwonił i pomógł. Nie musiał powiedzieć tego, co wiedział, ale powiedział i przyczynił się do tego, że koleżanka wiedziała, gdzie pójść. Czy zrobił coś, czego inni nie mogli? Nie. Zrobił to, co powinien każdy urzędnik, życzliwie nastawiony do obywatela szukającego pomocy. Urzędnik powinien pokazać drogę do pozytywnego załatwienia sprawy.\nPrzy pewnej okazji sam zderzyłem się z brutalną rzeczywistością „niedasizmu” urzędniczego w iławskim ratuszu. Było to kilka lat temu, jedna urzędniczka nie widziała możliwości pozytywnego załatwienia sprawy, inna widziała i pomogła. To samo prawo, tyle że potrzeba życzliwości i chcenia.\nPytanie, czy dzisiejszy Dawid Kopaczewski to ten sam z października? Czy może zgrubiała mu skóra i dziś bardziej przypomina młodego Żylińskiego, który jako 30-latek wchodził do polityki? Czy za 30 lat Kopaczewski również będzie samorządowym betonem, który jakiś młody „bobasek” skruszy? Pożyjemy, zobaczymy.\nNie jestem bezkrytycznym zwolennikiem młodości, rewolucję może zrobić też stary człowiek. Samorząd mógł zmienić Żyliński, może Rygielski, każdy może w każdym wieku. Liczy się to, co w głowie, nie metryka.\nZ ciekawością przyglądam się, jakie środowisko kształtuje nowego burmistrza i cieszę się, że nie są to stoliki brydżowe w iławskiej hali sportowej. Tam nie powstanie już żaden ferment, tam toczy się gra o utrzymanie status quo. Kopaczewski czerpie z innych źródeł. Wie, jak wygląda świat, ma kontakt z innymi.\nWydaje się, że burmistrz jest na tym samym poziomie co wiosenne skowronki z partii Roberta Biedronia, tymczasem jedną z pierwszych decyzji personalnych Kopaczewskiego było rozstanie się z progresywnym Piotrem Ambroziakiem. Jakie były motywy tej decyzji? Moim zdaniem Ambroziak był cennym pracownikiem ratusza, jego znajomość trzech języków i rozległe kontakty w Europie trudno będzie zastąpić.\nJednak burmistrz ma prawo kształtować zespół według uznania, niezależnie od formalnych aspektów takie prawo daje mu demokratyczny mandat. I słusznie. Bierze na siebie odpowiedzialność kierowania miastem i musi mieć takich ludzi, jakich ceni. Jeśli odniesie sukces, to bardzo dobrze, jeśli nie, to wyborcy to ocenią.\nLiczyłem na większą rewolucję w pierwszych miesiącach, liczyłem przede wszystkim na zmiany w funkcjonowaniu urzędu, na jego otwarcie na niepełnosprawnych, na mniejszości etniczne, na ludzi z zewnątrz. Wydaje się, że Kopaczewski jest ostrożny w decyzjach i woli dobrze się zastanowić, zanim coś zrobi. Dlatego też trzeba poczekać z ocenami.\nNie czekają jednak radni i politycy. Rada Miejska w Iławie działa sprawnie i bardzo dobrze, że choć część radnych nie pracuje jako maszynka do głosowania, ale patrzy za kulisy funkcjonowania ratusza. Po to są radni, by patrzeć na ręce władzy. W tej dziedzinie najlepiej sprawdza się klub PiS na czele z Dariuszem Rozborskim, którego pytania są rzeczowe, celne i ważne, choć bolesne dla władz.\nPrzypomnijmy jednak, że jeszcze niedawno podobne pytania stawiał Adamowi Żylińskiemu sam Dawid Kopaczewski. Dziś role się odwróciły.\nSłusznie, że PiS pyta o koszty różnych imprez, społeczeństwo ma prawo wiedzieć, dlaczego i jak władze wydają wspólne pieniądze. To dla ratusza swoiste przypomnienie o kadencyjności samorządu. Nikt nie jest wieczny, dziś na wozie, jutro z wozu. Władza jest tymczasowa, nie dożywotnia. Większość z polityków dzień po wyborach dochodzi do wniosku, że stołek mają na wieki wieków. Bardzo bym chciał, by Dawid Kopaczewski nie zachorował na urzędniczą nieśmiertelność i przekonanie o własnej nieomylności. Wolałbym, by pozostał taki, jaki był w październiku.\nSamorząd wbrew błędnym marzeniom jest polityczny i będzie. Partia „Wiosna” wystawiła lokalnych kandydatów do parlamentu europejskiego. Jaki będzie ich wynik? Czy to rozgrzewka przed jesiennymi wyborami do Sejmu i Senatu? Czy na jesieni dojdzie do przesilenia w lokalnym samorządzie? Kilka osób marzy o jesiennym sukcesie. Może Iława znowu będzie miała swojego przedstawiciela w Warszawie. Może Michał Młotek odbije się ze stanowiska przewodniczącego rady miasta prosto na poselski fotel?\nPiotr Jackowski, powiatowy radny PiS, również nie zapomina, po co jest radnym i próbuje coś zmienić w życiu mieszkańców. Na jednej z sesji poruszył sprawę braku izby wytrzeźwień w Iławie. Zdumiewające, ale spotkał się niechęcią ze strony władz powiatu. Każda służba w powiecie: policja, lekarze i pogotowie, wie, jak wielki jest to problem. Brak izby wytrzeźwień powoduje, że pijani, naćpani, agresywni, brudni amatorzy używek trafiają do szpitala albo na komendę. To nie dla nich miejsce! Lekarze leczą chorych, nie pijanych, policja łapie przestępców, nie alkoholików i narkomanów!\nWydzielmy kilka pomieszczeń, niech samorządy powiatu i okolic zrzucą się na izbę wytrzeźwień. Będzie to ulga dla szpitala, dla lekarzy, dla ratowników medycznych i dla policjantów. Będzie to ulga dla rodzin alkoholików, dla matek, żon i dzieci. Noc spędzona na izbie nie leczy, ale ułatwia życie społeczeństwu. Delikwent odurzony używkami zamiast walić w drzwi mieszkania, będzie mógł przemyśleć swoje zachowanie w izbie wytrzeźwień.\nIzba to taki prosty problem, który przerasta władze powiatu, może więc miasto Iława zdecyduje się na stworzenie takiego miejsca?\nPrzy okazji to lekcja samorządu. Czy władza jest po to, by rozwiązywać problemy ludzi, czy po to, by ludzie nisko się kłaniali?\nJak widać, „niedasizm” to największa choroba polskich urzędów. Brak dobrej woli, bezwład, oderwanie od rzeczywistości można wyleczyć tylko w drodze wyborów.\n„Żaba” w iławskim parku oglądała już wielu burmistrzów i różne władze. Jest efektem „dasizmu”, czyli rozumienia władzy jako usługiwania społeczeństwu i ulepszania jego życia. Powstała w epoce późnego Gomułki, w okolicach końca lat 60. Jak wspomina Ryszard Kędzior, o którym pisałem niedawno, fontanna była częścią większego planu – ogródka jordanowskiego w miejscu dzisiejszego parku. Pozostała po nim jedynie fontanna. Przez lata malowana w tęczowe kolory, od kilku lat wróciła do pierwotnej formy. Autorem „żaby” jest nieznany artysta iławski, który podobno kilka lat później rzucił się z mostu nad Jeziorakiem z rozpaczy i zmarł. Powodem nie była jednak „żaba”, ale rozczarowanie miłością. Czy ta historia jest prawdziwa, nie wiem. W urzędowych dokumentach zapewne jest jakiś ślad po autorze i może warto uhonorować go pamiątkową tablicą? A może ktoś z czytelników zna jego nazwisko?\nIława. „Żaba” w parku ma ponad 50 lat.\nAutor, lokalny artysta, podobno rzucił się z mostu\nnad Jeziorakiem z powodu nieodwzajemnionej miłości


Rozpoczyna się kolejny etap wyboru partnera, który wykona remont Hali Gwardii, a następnie będzie odpowiedzialny za jej utrzymanie i ustalanie z najemcami warunków ich działalności. Inwestycja będzie realizowana w formule partnerstwa publiczno-prywatnego (PPP), czyli współpracy podmiotów prywatnych z publicznymi.\nWe wrześniu 2021 r. rozpoczną się negocjacje z pięcioma firmami: Food Hall Poland, Multibud Investment W. Ciurzyński, CBR Events, Budimex I oraz Mota-Engil Central Europe PPP 3. Zakończenie całego postępowania i podpisanie umowy planowane jest na połowę 2023 r. Obecnie operatorem Hali Gwardii jest firma CBR Events, która ma umowę na prowadzenie działalności w tej lokalizacji do czerwca 2022 r.\nRemont Hali Gwardii ma na celu przywrócenie jej oryginalnego handlowo-usługowego klimatu. Ze względu na wartości historyczne budynku w trakcie remontu konieczne będzie przestrzeganie wytycznych konserwatorskich. Wykonawca zajmie się odnową i uzupełnieniem zachowanych detali elewacji, takich jak gzymsy, balustrady czy opaski okienne. Wszystkie ślady wojennej historii Hali Gwardii (np. ślady po kulach) mają zaś zostać zakonserwowane. Wytyczne konserwatora zabytków nie dopuszczają prowadzenia na terenie hali handlu wielkopowierzchniowego i dyskontowego.\nRewaloryzacja Hali Gwardii stanowi element programu Nowe Centrum Warszawy, który ma na celu uczynić centrum stolicy miejscem bardziej przyjaznym dla mieszkańców.


"Gorsza" kategoria, czyli o Oscarach za najlepszy scenariusz adaptowany\nAutor: aHa 1/17/2015\nNiestety nie obejrzałam połowy filmów nominowanych, więc zamiast typów i spekulacji będą rozważania filozoficzne i zdjęcia przystojnych scenarzystów.\nWczoraj ogłoszono nominacje do Oscara. Nie do końca pojmuję aż tak wielki fenomen "Idy", ale strasznie, strasznie cieszę się z tylu polskich nominacji, zwłaszcza tych dokumentalnych. Miło pomyśleć, że szansę na statuetkę ma Tomasz Śliwiński za „Naszą klątwę”. Nie tylko dlatego, że podobnie jak ja uczestniczył swego czasu w warsztatach scenariuszowych Bahama Films J Widzę to poruszenie wśród innych znajomych „bahamowych” scenarzystów na facebooku, w których najwyraźniej wstąpiła nowa nadzieja. Nawet jeśli film nie jest nominowany za scenariusz ;)\nRzadko zastanawiamy się jak wyglądają nominowani scenarzyści.\nOto zatem Damien Chazelle - człowiek, który sam siebie adaptował.\nZ racji scenariuszowego zacięcia najuważniej przyglądam się oczywiście nominacjom w obu scenariuszowych kategoriach. Wśród scenariuszy oryginalnych jakichś większych zaskoczeń brak (niestety jak na razie z nominowanych filmów oglądałam tylko „Grand Budapest Hotel”), za to spore poruszenie wywołała lista adaptacji. Po szybkim rzuceniu okiem - dwóch scenarzystów to pełnometrażowi debiutanci (Chazelle, Moore), jeden realizuje swój drugi film (McCarten), dwóch równocześnie film reżyserowało. Z kolei Jason Hall, autor "Amerykańskiego snajpera" wcześniej zajmował się aktorstwem (grał m.in. w "Buffy - postrach wampirów"). Co do samych scenariuszy to aż trzy są ekranizacjami biografii, co akurat nie dziwi - Hollywood uwielbia prawdziwe historie, a już zwłaszcza historie o naukowcach. Z zaskoczeń - jak wszyscy powtarzają, brakuje „Zaginionej dziewczyny”, to po pierwsze, ale małą awanturę wywołał też Damien Chazelle, którego ewidentnie autorski „Whiplash” wskutek żelaznych reguł rządzących Akademią nie został uznany za scenariusz oryginalny. Przez amerykańskie media przetoczyła się dyskusja, pisano wprost o „pomyłce” Akademii, tymczasem zgodnie z zasadami przyznawania Oscarów… żadnej pomyłki nie było.\nGraham Moore, człowiek ze słynnej "czarnej listy".\n"Gra tajemnic" to jego pełnometrażowy debiut.\nScenariusz adaptowany najchętniej kojarzymy z adaptacją książki. Jednak równie dobrze może to być przeniesienie na język filmu sztuki teatralnej, komiksu, opowiadania, lub… i tu może się wydać dziwne, przekształcenie filmu krótkometrażowego na pełen metraż. Można się zgodzić, jeśli jest to dzieło kogoś innego niż reżyser „długiego” filmu, jednak w tym przypadku Damien Chazelle adaptował… Damiena Chazelle’a. Po kilkunastominutowej krótkometrażówce nakręconej w wyraźnym celu przekonania producentów do wyłożenia kasy na pełen metraż, reżyserowi i scenarzyście udało się zdobyć fundusze na „właściwy” film. Żeby było jeszcze bardziej paranoicznie, Chazelle oparł scenariusz na swoich własnych doświadczeniach. Zupełnie jakby to życie było materiałem do adaptacji. Co ty na to, Akademio?\nW podobnej sytuacji kilka lat temu był Neil Bloomkamp, nominowany za „Dystrykt 9”, adaptacji swojej własnej krótkometrażówki „Alive in Joburg”. Sprawa Chazelle’a jest jednak bardziej skomplikowana – to scenariusz pełnometrażowy był pierwszy, został skrócony na potrzeby etiudy. Zresztą reżyser sam nie pomyślał o skutkach tego, że jego krótki „Whiplash” trafi na festiwale i zdobędzie tam nagrody, nie będzie można go więc traktować tylko jako pokazowej sceny przeznaczonej wyłącznie dla producentów.\nA to Anthony McCarten - autor "Teorii wszystkiego".\nAle to tylko jeden z czubków góry lodowej, jaką jest ta jedna z bardziej niesprawiedliwych kategorii. No bo przyjrzyjmy się nominacjom i zastanówmy, czym się różni adaptacja od adaptacji. Bo jak porównać scenariusz na podstawie powieści, gdzie szkielet historii już ktoś napisał za nas, z adaptacją np. biografii, gdzie zarówno dialogi, jak i bohaterów drugoplanowych czy punkty zwrotne trzeba ustalić lub wręcz wymyślić samemu. Do tego „ekranizacje całego życia” wychodzą często średnio, więc czasem z biografii trzeba wykroić fragment i odpowiednio go ubarwić. Pytanie, co jest trudniejsze? Bywają biografie, które aż się proszą o przeniesienie na ekran, bywają i takie, których bohaterowie na pierwszy rzut oka wydają się zwyczajnie nudni i nie filmowi. Bo może i Alan Turing, i Stephen Hawking to postaci co najmniej nieszablonowe, ale ich profesje trudno nazwać pasjonującymi dla przeciętnego widza. Nie widziałam jeszcze żadnego z obu filmów o geniuszach, ale Akademia lubi takie ekranizacje pozornie niefilmowych biografii, że wspomnieć choćby Social Network, zdobywcę Oscara w 2010 roku (za scenariusz, a do tego doszły jeszcze dwie statuetki i cztery nominacje w innych kategoriach). W końcu im bardziej musiał się napracować scenarzysta, tym bardziej powinien zasłużyć na nagrodę, prawda?\nJason Hall, autor "Snajpera".\nCzasem problemem może być również pytanie, kto właściwie powinien być nominowany. Takie wątpliwości pojawiają się zazwyczaj w przypadku sztuki teatralnej. Czasem zdarza się, że adaptuje ją do filmu sam autor, ale często – wybrany przez reżysera scenarzysta. Kto właściwie i kto bardziej zasłużył na nominację za „Chicago”? Bill Condon (autor adaptacji) czy Bob Fosse? A żeby było jeszcze bardziej pokrętnie możemy spojrzeć na film „Miejsce pod słońcem”, nominowany za scenariusz adaptowany (autorstwa Harry’ego Browna i Michaela Wilsona) w 1951 roku. Scenariusz jest adaptacją sztuki Patricka Kearneya, która jest adaptacją powieści „Amerykańska Tragedia” Theodore’a Dreisera. Robi się piętrowo.\nA co z sytuacją, gdy scenariusz tak bardzo odbiega od oryginału, że sam właściwie staje się oryginałem? Gdzie leży granica między adaptacją a inspiracją? Tu Akademia, o dziwo, nie ma już tak sprecyzowanego zdania. Dowodzi tego fakt, że w kategorii „scenariusz oryginalny” w 2006 roku pojawiła się Syriana, luźno bo luźno, ale jednak oparta na wspomnieniach Roberta Baera, byłego agenta CIA, za to „Bracie, gdzie jesteś” braci Coen zostało uznane za adaptację „Odysei” Homera. Chociaż nie zdziwiłabym się, gdyby stali za tym sami bracia, uparcie nawiązujący do Homera i równocześnie powtarzający, że Homera nigdy nie czytali. Regulamin kategorii zakłada też, że prawo do nominacji mają adaptacje wierszy i piosenek. Kilka razy zdarzyło się też, że uznawano za adaptowany scenariusz na podstawie konkretnego artykułu prasowego.\nPaula Thomasa Andersona przedstawiać nie trzeba.\nOsobna kwestia to sequele, które automatycznie uznawane są za adaptacje tylko dlatego, że… wykorzystują postaci pojawiające się już w poprzednich filmach. Historia z już stworzonymi bohaterami, choćby nowa i świeża, jak „Toy Story 3” nominowane w 2010, nie uchodzi za oryginał. Cóż, patrząc na niektóre sequele, jestem w stanie zgodzić się z tokiem rozumowania Akademii.\nJak zatem głosujący na najlepszy scenariusz powinni traktować „Whiplash”? Już sam podział na dwie osobne kategorie zakłada, że adaptacje powinny być traktowane inaczej. Oceniamy bowiem nie tylko samą jakość scenariusza (dialogi, bohaterów, strukturę, punkty zwrotne itp.), lecz także sposób, w jaki podchodzi do dzieła adaptowanego. Czy scenarzysta twórczo potraktował „niefilmową” biografię? Czy dokonał niemożliwego i przełożył na język filmu powieść uchodzącą za niemożliwą do zekranizowania? Jak rozwinął krótki film w pełen metraż? Jak „przyciął” sztukę teatralną? Oczywiście trochę to niesprawiedliwe i zupełnie nie do ocenienia, ale kto powiedział, że Oscary są sprawiedliwe?\nA jeśli macie ochotę poczytać scenariusze nominowane do Oscarów i porównać je z tym, co widać na ekranie, to warto zajrzeć TU.\nOscary 2015 scenariusz\nCzy da się zarobić na pisaniu scenariuszy? A jeśli tak, to gdzie?\n...Czyli miniporadnik dla debiutantów :)Dokładnie rok temu opublikowałam na blogu wpis "Jak to jest być scenarzyst…\nKrólewnę myszka zjadła, czyli upiorne kołysanki z dzieciństwa\nDzień Dziecka dobiega końca, a oczy same się zamykają... jutro znowu do pracy. Kiedyś było inaczej. Co prawda do szkoł…\nMiłość i piramidy, czyli "Aida" w Teatrze Muzycznym Roma\nKiedy dowiedziałam się, że po - rozczarowujących, przynajmniej dla mnie - Pilotach nową superprodukcją Teatru Muzyczne…\nCzy przeklina tylko patologia, czy my inteligentni też możemy?\nW jednym ze spotów promujących nową łódzką kartę miejską pojawił się komik Rafał Pacześ. Atrakcyjne zniżki na przejazdy…\nSny dzieci, lęki rodziców, czyli smutne kołysanki dla dorosłych\nCo tu dużo mówić, mój blog nie należy do kategorii tych najbardziej poczytnych, mam nadzieję że z powodu promocyjnego l…\nRadość śpiewania i ludzie na czarnym tle, czyli dl...\nW tym szaleństwie jest metoda - "Birdman"\nFilm, który udaje, czyli o "Grze tajemnic"\n"Gorsza" kategoria, czyli o Oscarach za najlepszy ...\nJazz jak świst bicza - "Whiplash" Damiena Chazelle'a\nbaśń czytane po latach Disney fantastyka film gry komiks książka marketing marvel musical muzyka piosenki polecam Portugalia recenzja scenariusz seriale teatr telewizja trailery\n"Podróżny i światło księżyca", Antal Szerb\nNa wieki wieków rodzina czyli o “Duchach”\nManiak na gorąco #8: Obsesja Eve, sezon 4\nPOWRÓT DO PISANIA - CO DZIAŁO W 2021 ROKU I CO TERAZ BĘDZIE Z BLOGIEM\nKrótka historia psychologii – Joanna Zaręba\nPracuję w inspirującej szkole\nStrona Główna - Bahama Films\nWyniki konkursu scenariuszowego Bahama Films\nNajlepsze książki 2021 roku i trochę cyferek\n10 musicalowych coverów Rachel Zegler, gwiazdy West Side Story\nRykoszetka o życiu w mieście\nAlicja w swoim świecie\nBycie dzieckiem jest przereklamowane\nKto zabił Fiodora i kto nie lubi Aloszy albo o „Braciach Karamazow” Fiodora Dostojewskiego i Nabokoviada2\nMoje top 5 dram BL 2020\nNapisałam książkę! „Każdego szkoda” już w sprzedaży\nKultura w czasach zarazy\nSprawy ważne i mniej ważne. (Nie koniecznie na poważnie.)\nPorozmawiajmy przy kawie.\nNatalia Nykiel „Quya” — tłumaczenie piosenki\nCzłowiek z akademika wyjdzie, akademik z człowieka nigdy\nKról jest tylko jeden. “Godzilla: King of the Monsters”.\nTRZY OGŁOSZENIA NA N – NOWA LOKALIZACJA, NOWY TYTUŁ I ZAWARTOŚĆ, NOWA POWIEŚĆ\nCopyright © Bajkonurek


Meronk i Gradecki wystąpią w prestiżowym Jones Cup\nW dniach 5-7.02.2016 na polu Ocean Forest Golf Club w stanie Georgia odbędzie się Jones Cup Invitational, który gromadzi co roku kilkudziesięciu najlepszych zawodników z amerykańskich uczelni. W walce o przepustkę do turnieju PGA Tour – McGladrey Classic powalczą także Polacy: Adrian Meronk i Mateusz Gradecki.\nUdział w zawodach odbywa się głównie na podstawie zaproszeń adresowanych do wyróżniających się graczy na podstawie wyników m.in. w turniejach ligi NCAA oraz miejsc w rankingach WAGR i Collegiate.\nW poprzedniej edycji zawodów Adrian Meronk zajął ósme miejsce z wynikiem +5, ex-aequo z graczami z Walii i Kanady. Zwycięzcą został Kanadyjczyk Austin Connelly.\n„Rok temu zabrakło naprawdę niewiele, aby uplasować się na podium. Jones Cup będzie pierwszym turniejem po zimowej przerwie, dlatego warto pokazać się z jak najlepszej strony na tle czołowych zawodników na świecie. Cieszy mnie, że już po raz drugi z rzędu wezmę udział w tej prestiżowej rywalizacji. Turniej ma długą tradycję i ciężko otrzymać zaproszenie do gry. Najbliższa edycja będzie wyjątkowa ze względu na udział dwóch reprezentantów Polski” – powiedział Meronk.\nDla Gradeckiego będzie to pierwszy występ w Jones Cup: „Czuję się bardzo dobrze przed sezonem. Zima dla mnie to był okres ciężkiego treningu i kilku zmian. Czuję, że treningi dają efekt. Teraz tylko pora przełożyć to na pole i wrócić do walki o zwycięstwa. To będzie mój pierwszy start w Jones Cup. Jest to zaszczyt startować w tym turnieju, a zarazem świetna okazja, aby moc rywalizować na najwyższym amatorskim poziomie już od samego początku sezonu”.\nJones Cup rozgrywa się na otwartym w 1995 r. polu Ocean Forest Golf Club, na którym odbywały się takie zawody jak Georgia State Amateur Championship, Southern Amateur Championship i Walker Cup.\nLivescoring Jones Cup Invitational 2016 TUTAJ.


Niszczyciele typu 2400-tonowego – Wikipedia, wolna encyklopedia\nNiszczyciele typu 2400-tonowego (Guépard, Aigle i Vauquelin)\n"Kersaint" typu Vauquelin\nUżytkownicy Marine nationale (18)\nWejście do służby 1930–1934\nZbudowane okręty 18\nWyporność standardowa: 2436–2441 t\npełna: 3140–3200 t\nDługość 128,5–130,2 m\nZanurzenie 4,7–4,97 m\nNapęd 2 turbiny parowe o mocy łącznej 64 000 KM, 4 kotły parowe, 2 śruby\nZasięg 3450–3650 Mm przy 18 węzłach\nUzbrojenie 5 dział 138,6 mm (5xI)\n4 wkm plot (2xII)\n6 lub 7 wt 550 mm (2xIII lub 1xIII, 2xII)\nNiszczyciele typu 2400-tonowego – seria francuskich wielkich niszczycieli z okresu międzywojennego i II wojny światowej, składająca się z 18 jednostek należących do trzech zbliżonych podtypów: Guépard, Aigle i Vauquelin. Wszystkie trzy odmiany miały zbliżone charakterystyki, w tym wyporność standardową około 2400 ton oraz charakterystyczną sylwetkę, z czterema kominami w dwóch grupach.\n2 Budowa i odmiany\n5 Służba okrętów w skrócie\nPo I wojnie światowej rozwój klasy niszczycieli we Francji przebiegał dwutorowo: oprócz zwykłych niszczycieli średniej wielkości, nazywanych we Francji "torpedowcami eskadrowymi" (torpilleurs d'escadre – przede wszystkim 1300-tonowy typ Bourrasque), rozwijano klasę wielkich niszczycieli, klasyfikowanych jako "kontrtorpedowce" (contre-torpilleurs); przy tym pojęcie to miało inne znaczenie, niż używane w Polsce, gdzie kontrtorpedowcami nazywano przed wojną wszystkie niszczyciele. Była to unikalna klasa okrętów, niemająca bezpośrednich odpowiedników na świecie[notatka 1] Na świecie określano je też jako lidery, aczkolwiek nie miały służyć do przewodzenia flotyllom zwykłych niszczycieli, lecz do działań w jednolitych zespołach. Wielkie niszczyciele miały stanowić klasę pośrednią między niszczycielami a lekkimi krążownikami i służyć do walki z okrętami nawodnymi. Ich głównymi przeciwnikami miały być niszczyciele włoskie, od których miały silniejsze uzbrojenie. W pewnym stopniu wielkie niszczyciele miały też wypełniać zadania krążownicze – działania na liniach komunikacyjnych nieprzyjaciela. Drugim parametrem, na który Francuzi kładli nacisk w konstrukcji wielkich niszczycieli, była wyjątkowo duża prędkość, umożliwiająca uniknięcie walki z krążownikami. Pierwszym typem "kontrtorpedowców" była szóstka 2100-tonowego typu Jaguar, budowanych od 1922. Ich główne parametry, jak uzbrojenie i szybkość, nie odbiegały jeszcze radykalnie od zwykłych dużych niszczycieli, lecz uległo to zmianie w kolejnym typie 2400-tonowym, który stanowił w jego kolejnych odmianach najliczniejszą serię jednostek tego rodzaju w marynarce francuskiej.\nOprócz zwiększenia rozmiarów, głównym wyróżnikiem nowych wielkich niszczycieli stało się przejście z dział kalibru 130 mm, i tak największego ze stosowanych w niszczycielach, na działa kalibru 138,6 mm[notatka 2]. Ponadto, mocniejsze siłownie zapewniły nowym okrętom prędkość co najmniej 35-36 węzłów, a na próbach nawet rzędu 40 węzłów. Niszczyciel "Cassard" należący do ostatniego podtypu, uzyskał na próbach prędkość maksymalną aż 42,85 węzła.\nBudowa i odmiany[edytuj | edytuj kod]\nPierwszym typem 2400-tonowych niszczycieli był typ Guépard, którego trzy jednostki zamówiono w ramach programu z 1925 roku i kolejne trzy – programu z 1926 roku. Okręty te wchodziły do służby w latach 1930-1931. Wyróżnia się wśród nich grupy A – trzy pierwsze jednostki ("Guepard", "Bison", "Lion"[notatka 3]) i B – trzy dalsze, lecz nie różniły one się znacząco. Wadą okrętów tego podtypu były działa o względnie niewielkiej szybkostrzelności i początkowo słabe przyrządy kierowania ogniem – tylko jeden dalmierz koincydencyjny, uzupełniony od 1935 drugim.\n"Guepard" (grupy A)\nDrugą odmianę niszczycieli 2400-tonowych stanowił typ Aigle, składający się z 6 jednostek budowanych według programu z 1927 roku (grupa C i D). Główną różnicę w porównaniu z wcześniejszym typem stanowił nowy model dział 138,6 mm, o większej szybkostrzelności. Miały one ponadto minimalnie krótszy kadłub, a ich nadbudówki różniły się w detalach. Od 1936 na okrętach typu Aigle montowano lepsze dalmierze stereoskopowe. Okręty te weszły do służby w 1932 (grupa C) i 1934 roku (grupa D).\nDwa ostatnie niszczyciele tego typu ("Milan" i "Epervier" – grupa D) miały eksperymentalnie zastosowane siłownie o większej mocy, z kotłami o większym ciśnieniu pary. Pozwalało to na uzyskanie nieco większej prędkości (aż 41,9 w na próbach) i zasięgu, odróżniały się one także kształtem rufy i zaokrągloną przednią ścianą nadbudówki dziobowej. W grupie D zmieniono też uzbrojenie torpedowe – w miejsce przedniego trzyrurowego aparatu torpedowego na pokładzie w osi symetrii kadłuba zastosowano dwa dwururowe, rozsunięte ku burtom. Pojawiła się na nich także możliwość stawiania min.\nOstatnim typem 2400-tonowych niszczycieli był Vauquelin, budowany w ramach programów z 1928 i 1929 (po trzy jednostki). Zastosowano w nim ponownie siłownię o mocy, jak w grupach od A do C, lecz architekturę kadłuba, nadbudówek i uzbrojenie przejęto z grupy D. Po raz pierwszy przy budowie kadłubów stosowano spawanie. Okręty te wchodziły do służby w latach 1933-1934.\nBison 14. 03. 1927, AL 29. 10. 1928 24. 10. 1930 zatopiony 3. 5. 1940 (niem. lotnictwo)\nGuépard 14. 03. 1927, AL 19. 04. 1928 13. 08. 1929 samozatopiony 27. 11. 1942\nLion[notatka 3] 27. 07. 1927, ACF 05. 08. 1929 05. 02. 1931 samozatopiony 27. 11. 1942\nVauban 25. 03. 1929, ACF 01. 02. 1930 05. 02. 1931 samozatopiony 27. 11. 1942\nVerdun 10. 08. 1927, ACL 04. 07. 1928 19. 04. 1930 samozatopiony 27. 11. 1942\nValmy 05. 05. 1927, ACLP 19. 05. 1928 26. 01. 1930 samozatopiony 27. 11. 1942\nAigle 08. 10. 1928, ACL 19. 02. 1931 01. 11. 1932 samozatopiony 27. 11. 1942\nVautour 21. 02. 1929, FCM (H) 28. 08. 1930 01. 06. 1932 samozatopiony 27. 11. 1942\nAlbatros 30. 01. 1929, ACL 27. 06. 1930 25. 01. 1932 wycof. 9. 9. 1959\nGerfaut 13. 05. 1929, ACB 14. 06. 1930 15. 03. 1932 samozatopiony 27. 11. 1942\nMilan 01. 12. 1930, AL 13. 10. 1931 18. 05. 1934 zatopiony 8. 11. 1942 (am. okręty)\nEpervier 18. 08. 1930, AL 14. 08. 1931 18. 05. 1934 zatopiony 9. 11. 1942 (bryt. okręty)\nVauquelin 13. 03. 1930, ACF 29. 03. 1931 29. 03. 1934 samozatopiony 27. 11. 1942\nKersaint 19. 09. 1930, ACL 14. 11. 1931 14. 01. 1934 samozatopiony 27. 11. 1942\nCassard 12. 04. 1930, ACB 08. 11. 1931 06. 10. 1933 samozatopiony 27. 11. 1942\nTartu 14. 09. 1930, ACL 07. 12. 1931 08. 02. 1933 samozatopiony 27. 11. 1942\nMaillé-Brézé 09. 10. 1930, ACLP 09. 11. 1931 25. 04. 1934 zatonął 30. 4. 1940\nChevalier Paul 28. 02. 1931, FCM (S) 21. 03. 1932 24. 08. 1934 zatopiony 16. 6. 1941 (bryt. lotnictwo)\nACB – Ateliers et Chantiers de la Bretagne, Nantes\nACF – Ateliers et Chantiers de la France, Dunkierka\nACL – Ateliers et Chantiers de la Loire, Saint Nazaire\nACLP – Ateliers et Chantiers de Saint-Nazaire – Penhoët, Saint Nazaire\nFCM – Forges et Chantiers de la Mediterranee, Hawr (H) lub La Seyne-sur-Mer (S)\n"Milan" (grupy D)\nNiszczyciele typu 2400-tonowego miały ogólnie typową architekturę dla niszczycieli, z pokładem dziobowym podwyższonym na ok. 1/3 długości okrętu, lecz wyróżniały się dużymi rozmiarami i niektórymi unikalnymi cechami architektury. Przede wszystkim ich wyróżnik stanowiły cztery cienkie, pochylone kominy, w dwóch rozsuniętych grupach po dwa obok siebie, nie spotykane już w niszczycielach tego okresu[notatka 4]. Dzięki ostrej, łukowo wygiętej dziobnicy i sporej długości, sylwetka okrętów miała dynamiczny wygląd. Nadbudówka dziobowa była rozbudowana, trzypiętrowa. Na pokładzie dziobowym umieszczone było działo nr 1 artylerii głównej z maską ochronną, drugie tuż za nim na piętrze nadbudówki (wylot lufy działa nr 2 znajdował się przed maską działa nr 1, więc nie była konieczna osłona przeciwpodmuchowa między działami, za to miały one charakterystyczne barierki wokół dział). Za działem znajdowało się drugie piętro nadbudówki, a na nim trzecie, obejmujące przeszklony pomost nawigacyjny z odkrytymi skrzydłami i z odkrytym pomostem bojowym na dachu. Forma nadbudówki różniła się w poszczególnych grupach niszczycieli. Wczesne okręty (grupy A-C) miały płaską przednią ścianę sterówki, ściętą na narożnikach, z tego grupa A miała 7 okien w przedniej ścianie, grupa B – 3 okna i grupa C – 5 okien. Okręty grupy D i E miały natomiast zaokrągloną przednią ścianę, przechodzącą w boczne. Za uskokiem pokładu była wąska nadbudówka stanowiąca podstawę dla dwóch kominów, a dalej na śródokręciu druga nadbudówka z dwoma kolejnymi kominami. Pomiędzy nadbudówkami umieszczony był pierwszy aparat torpedowy (niszczyciele grup A-C) lub znajdowały się w tym miejscu dwa aparaty torpedowe rozsunięte ku burtom (grupy D-E). Na nadbudówce śródokręcia, za drugą parą kominów, umieszczone było działo nr 3, a za nadbudówką, w osi podłużnej kadłuba rufowy aparat torpedowy. Dalej, na rufie znajdowała się nadbudówka rufowa, z dwoma działami umieszczonymi na pokładzie rufowym i nadbudówce, analogicznie, jak na dziobie. Siłownia okrętowa była rozmieszczona w czterech przedziałach wodoszczelnych w układzie naprzemiennym, zwiększającym odporność na uszkodzenia: pierwsza kotłownia, maszynownia prawej turbiny, druga kotłownia, maszynownia lewej turbiny. W kotłowniach były po dwa kotły, z indywidualnymi kominami.\nUzbrojenie artyleryjskie niszczycieli było bardzo silne – 5 pojedynczych dział kalibru 138,6 mm, które wystrzeliwały 40-kilogramowe pociski, o masie prawie dwukrotnie większej, niż typowe dla niszczycieli działa 120 mm. Wadą dział modelu 1923, zastosowanych w typie Guepard, była niewielka szybkostrzelność 5-6 strz./min., spowodowana między innymi wysokim zamocowaniem luf i niewygodnym ładowaniem. W kolejnych typach zastosowano działa nowej konstrukcji, model 1927, o szybkostrzelności praktycznej 8-10 strz./min[notatka 5]. Z uwagi na kaliber, zapas amunicji był umiarkowany – 140 pocisków na działo. Działa były chronione lekko opancerzonymi maskami przeciwodłamkowymi.\nJak na swoją wielkość, okręty dysponowały słabym uzbrojeniem przeciwlotniczym, które stanowiły 4 mało skuteczne półautomatyczne armaty plot 37 mm, o małej szybkostrzelności oraz dwa podwójne wielkokalibrowe karabiny maszynowe 13,2 mm. W toku wojny uzbrojenie to stało się niewystarczające. Konsekwencją skupienia się na uzbrojeniu artyleryjskim było umiarkowanie silne uzbrojenie torpedowe, w postaci sześciu wyrzutni torped 550 mm w dwóch potrójnych aparatach torpedowych w osi symetrii pokładu. W grupach D i E zastosowano siedem wyrzutni torped, z jednym potrójnym aparatem w osi symetrii pokładu i dwoma podwójnymi strzelającymi tylko na jedną z burt (aparaty torpedowe na burtach były typowe raczej dla krążowników). Słabe było uzbrojenie przeciwpodwodne, gdyż zwalczanie okrętów podwodnych nie miało być według założeń zadaniem wielkich niszczycieli. Składało się z 32-44 bomb głębinowych na dwóch zrzutniach – zamontowane początkowo 4 miotacze bomb głębinowych na śródokręciu demontowano z części okrętów dla zmniejszenia masy.\nW toku wojny, w latach 1940-1941 większość okrętów przeszła niewielkie modernizacje polegające na wzmocnieniu ilościowym lekkiego uzbrojenia przeciwlotniczego. Typowo dodawano 1 podwójne działko 37 mm i 2 wkm-y (grupy A-C) lub jeszcze 2 pojedyncze działka 37 mm (grupy D-E). Zdejmowano przy tym na ogół rufowy dalocelownik armat 138 mm, a na "Guepard", "Valmy" i "Chevalier Paul" po jednym aparacie torpedowym. Na "Kersaint" zamontowano 3 automatyczne działka 25 mm Hotchkiss. Ponadto, w latach 1939-1940 "Bison", "Vauquelin", "Tartu", "Vautour" i "Gerfaut", a w 1942 "Albatros" wyposażono w brytyjską stację hydrolokacyjną Asdic.\nNiszczyciele 2400-tonowe służyły przede wszystkim na Morzu Śródziemnym, w mniejszej ilości na Atlantyku. Organizowane były w trzyokrętowe dywizjony. Z istotniejszych wypadków przed wojną, w nocy 7/8 lutego 1939 krążownik lekki "Georges Leygues" staranował niszczyciel "Bison", urywając mu dziób tuż przed mostkiem (18 ofiar). Niszczyciel utrzymał się na wodzie, po czym był remontowany przez 6 miesięcy.\nPo wybuchu wojny II wojny światowej okręty głównie patrolowały i osłaniały konwoje, bez istotniejszych wydarzeń, z wyjątkiem udziału niszczyciela "Valmy" w zatopieniu z okrętami brytyjskimi okrętu podwodnego U-55 30 stycznia 1940.\nW kampanii norweskiej wzięły udział: 5. Dywizjon ("Tartu", "Chevalier Paul" i "Maillé-Brézé") oraz 11. Dywizjon ("Bison", "Epervier", "Milan"). 30 kwietnia 1940 "Maillé-Brézé" zatonął w Greenock w Szkocji na skutek wybuchu własnej torpedy. W toku kampanii, niemieckie lotnictwo zatopiło "Bison" 3 maja 1940 podczas ewakuacji Namsos oraz uszkodziło "Milan" 22 maja w rejonie Narwiku.\nNa Morzu Śródziemnym 11 niszczycieli (1., 3., 5. i 7. Dywizjon) wraz z krążownikami ostrzelały w czerwcu 1940 włoskie porty Genuę i Vado. "Albatros" został przy tym uszkodzony pociskiem 152 mm, który wybuchł w kotłowni (12 zabitych), lecz powrócił o własnych siłach.\nPo kapitulacji Francji, wszystkie niszczyciele 2400-tonowe pozostały pod kontrolą rządu Vichy, bazując w Tulonie lub Afryce Północnej. Podczas alianckiej inwazji na Syrię w czerwcu 1941, w portach syryjskich znajdowały się "Valmy" i "Guépard". 9 czerwca doszło do pojedynku między nimi a brytyjskim niszczycielem HMS "Janus", który został poważnie uszkodzony i unieruchomiony, lecz pojawienie się kolejnych niszczycieli spowodowało odwrót Francuzów do Bejrutu; uszkodzono przy tym jeszcze lekko niszczyciel HMS "Jackal". Jako wzmocnienie wysłano z Tulonu niszczyciele "Chevalier Paul" i "Vauquelin", transportujące ponadto amunicję dla pozostałych niszczycieli, lecz "Chevalier Paul" został 16 czerwca 1941 zatopiony przez brytyjskie samoloty torpedowe z 815. Dywizjonu 50 mil od brzegu Syrii. "Vauquelin" przedarł się do Bejrutu, gdzie 17 czerwca został uszkodzony przez lotnictwo brytyjskie. 22 czerwca niszczyciel "Guépard" został lekko uszkodzony podczas nocnej walki dwoma pociskami krążownika lekkiego HMS "Leander". 9 lipca wszystkie trzy niszczyciele wysłano po posiłki do Salonik, lecz po ich wykryciu przez brytyjskie samoloty 200 mil przed wybrzeżem Syrii, mając żołnierzy na pokładach, zawróciły do Tulonu.\nDo ponownych walk francusko-alianckich doszło podczas alianckiego desantu w Casablance, w ramach operacji Torch. Bazował tam od czasu kapitulacji Francji 11. Dywizjon w składzie "Milan" i "Albatros", a "Epervier" był w tym czasie remontowany w Oranie. 8 listopada 1942 okręty francuskie usiłowały atakować przeważający amerykański zespół Task Force 34, w składzie pancernika USS "Massachusetts" i krążowników. "Milan", będący okrętem flagowym 2. Eskadry Lekkiej kontradmirała Gervais de Lafond, został zniszczony ogniem amerykańskim i wyrzucił się na skały, również "Albatros" został ciężko uszkodzony i osadzony na brzegu. W Oranie 9 listopada brytyjski krążownik "Aurora" z innymi okrętami zniszczył niszczyciel "Epervier", który również wyrzucił się na plażę.\nDwanaście okrętów: "Guépard", "Lion", "Vauban", "Verdun", "Valmy", "Aigle", "Vautour", "Gerfaut", "Vauquelin", "Kersaint", "Cassard", "Tartu" zostało samozatopionych podczas niemieckiej próby zagarnięcia floty francuskiej w Tulonie 27 listopada 1942.\nPo przejęciu Tulonu przez Włochów, uznali oni za opłacalne podniesienie tylko dwóch okrętów: "Lion" i "Valmy", przemianowanych na FR-21 i FR-24. FR-21 (ex. "Lion") był gotów do wejścia do służby po remoncie w La Spezia, ale przeszkodziła temu kapitulacja Włoch, po której został 9 marca 1943 samozatopiony przez Włochów w celu uchronienia przed wpadnięciem w ręce niemieckie. FR-24 nie ukończywszy remontu został przeholowany do Genui, gdzie został zajęty przez Niemców. Nie został odbudowany, a przed wycofaniem Niemcy zatopili okręt w porcie.\nJedynym okrętem z serii niszczycieli 2400-tonowych, który przetrwał wojnę i służył w powojennej marynarce francuskiej, był "Albatros", poważnie uszkodzony pod Casablanką, ale następnie wyremontowany. Usunięto na nim przednie kotłownie i przednią grupę kominów. Nosił po wojnie znak taktyczny D614. Wycofano go ze służby 9 września 1959.\nstandardowa: 2436 t (Guepard) – 2441 t (Aigle, Vauquelin)\npełna: 3200 t (Guepard) – 3140 t (Aigle, Vauquelin)\ndługość: 130,2 m (Guepard) – 128,5 m (Aigle) – 129,3 m (Vauquelin)\ndługość na linii wodnej: 123,1 m (Guepard) – 122,4 (Aigle, Vauquelin)\nszerokość: 11,76 m (Guepard) – 11,84 m (Aigle, Vauquelin)\nzanurzenie: 4,68 – 4,97 m\nnapęd: 2 turbiny parowe o mocy łącznej 64 000 KM (grupa D: 68 000 KM), 4 kotły parowe), 2 śruby\nprędkość maksymalna: 36 w (na próbach wyższa)\nzasięg: 3650 Mm przy prędkości 18 w\nzapas paliwa: 572-575 t mazutu\n5 dział kalibru 138,6 mm Modele 1923 (Guepard) lub Modele 1927 (Aigle, Vauquelin) w pojedynczych stanowiskach, osłoniętych maskami (5xI)\nMle 1923: długość lufy L/40 (40 kalibrów), kąty podniesienia -10°+35°, donośność maksymalna 19 000 m, masa pocisku 40,4 kg, szybkostrzelność 5-6 strz/min\nMle 1927: długość lufy L/40 (40 kalibrów), kąty podniesienia -5°+28°, donośność maksymalna 16 600 m, masa pocisku 40,4 kg, szybkostrzelność 8-10 strz/min\n4 działka przeciwlotnicze 37 mm Modele 1925, półautomatyczne (4xI)\n4 wkm 13,2 mm Hotchkiss (2xII)\n6 (grupy A-C) lub 7 (grupy D-E) wyrzutni torpedowych 550 mm (2xIII lub 1xIII, 2xII)\n36-44 bomb głębinowych (zrzutnia bg)\nmożliwość zabrania 20 min morskich (grupa D) lub 50 min (grupa E)\n↑ Francuskie wielkie niszczyciele o takich parametrach, były w tym okresie klasą unikalną. Podobną jednostką, lecz pojedynczą, był tylko jugosłowiański "Dubrovnik". Dla Wielkiej Brytanii, USA i Japonii jednostek takich zabraniał budować traktat londyński.\n↑ Kaliber 130 mm, stosowany we Francji i ZSRR, stanowił górną granicę kalibru dział niszczycieli na świecie w okresie międzywojennym, wynikającą także z traktatu londyńskiego. Wyjątkiem był jugosłowiański lider "Dubrovnik" – 140 mm. Najpopularniejsze kalibry dział niszczycieli tego okresu to 120-127 mm\n↑ a b "Lion" należał do grupy A według tabeli w J. Guiglini: "2400-tonowce...". Według W. Iwanow: "Korabli..." grupę A tworzyły tylko dwa pierwsze okręty.\n↑ Czterokominowe niszczyciele konstruowano jedynie przed I wojną światową i podczas niej (okręty amerykańskich typów Wickes i Clemson budowano jeszcze po wojnie).\n↑ Teoretyczna szybkostrzelność nawet do 12-15 strz/min, ale system dosyłania amunicji nie był wystarczający dla utrzymania takiej prędkości (French 138.6 mm/40 (5.46") Model 1927 w serwisie Navweaps.com)\n↑ "Bison" – oddanie do służby 24. 10. 1930 za W. Iwanow. Według M.J. Whitley, Zerstörer im Zweiten Welkrieg, Stuttgart, 1997, ISBN 3-613-01426-2, s.56-60 – 10. 10. 1930\n↑ "Guepard" – oddanie do służby 13. 08. 1929 za M.J. Whitley\n↑ a b "Lion" – położenie stępki 27. 07. 1927 i wejście do służby 05. 02. 1931 za W. Iwanow. Według M.J. Whitley położenie stępki 6. 08. 1926 i wejście do służby 21. 1. 1931\n↑ a b "Vauban" – położenie stępki 25. 03. 1929 i wejście do służby 05. 02. 1931 za W. Iwanow. Według M.J. Whitley, położenie stępki 22. 5. 1927 i wejście do służby 9. 1. 1931\n↑ "Verdun" – wejście do służby 19. 04. 1930 za W. Iwanow. Według M.J. Whitley – 1. 4. 1930\n↑ "Valmy" – wejście do służby 26. 01. 1930 za W. Iwanow. Według M.J. Whitley – 1. 1. 1930\n↑ a b c d e f g Jean Guiglini: "2400-tonowce..."\n↑ Conway's... s.267-268\n↑ AndrzejA. Perepeczko AndrzejA., Od Mers el-Kebir do Tulonu, Gdańsk: Wydaw. Morskie, 1979, ISBN 83-215-3231-4, OCLC 830949151 .\n↑ a b French 138.6 mm/40 (5.46") Model 1927 i Model 1923 w serwisie Navweaps.com\n(ros.) W. W. Iwanow: "Korabli Wtoroj Mirowoj wojny: WMS Francji" (Корабли Второй Мировой войны: ВМС Франции), Morskaja Kollekcja 11/2004.\n(ang.) Roger Chesneau (red.): "Conway's All the World's Fighting Ships 1922-1946", Londyn 1992, ISBN 0-85177-146-7, s.267-268\nJean Guiglini: "2400-tonowce Marynarki Francuskiej. Część III" w: Okręty Wojenne nr 16, s.34-38\nTę stronę ostatnio edytowano 10 cze 2018, 13:18.


Gruszczyce, Polska Wyświetl na mapie\nPraca od zaraz! Pracownik produkcji – Gruszczyce (koło Sieradza)\nStałe zatrudnienie, darmowy, ciepły posiłek w trakcie pracy, praca w firmie o ugruntowanej pozycji na rynku, praca na różnych stanowiskach – brak monotonii.\nSprawdź naszą ofertę zatrudnienia!\nFirma prowadzi swoją działalność w sektorze żywności, zajmując się produkcją gtowych wyrobów drobiowych. Nasi pracownicy są odpowiedzialni za obsługę linii produkcyjnej, selekcjonowanie elementów drobiu – ważenie, porcjowanie i pakowanie mięsa a także wykonywanie drobnych prac porządkowych.\nNasza oferta pracy:\n→ zmianowy system pracy\n→ możliwość pracy w godzinach nadliczbowych\n→ wynagrodzenie 2800 zł brutto\n→ umowę o pracę z firmą po upływie przeszkolenia na umowie o pracę tymczasową\n→dogodne warunki pracy – zapewniamy odzież roboczą\nJeżeli zainteresowała Cię nasza ofeta pracy – nie zwlekaj!\nWyślij swoją aplikację – CV\nMasz pytania odnośnie oferty? Skontaktuj się z rekruterem: 785-856-607\nProszę o przesyłanie CV z klauzulą:„Wyrażam zgodę na przetwarzanie moich danych osobowych w celu rekrutacji zgodnie z art. 6 ust. 1 lit. a Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych)”.


Odprężający floating od 74,99 zł w Vanity Day Spa (do -53%)\n130 złod74,99zł Idź do oferty\nWażne:Sesja floatingu sprzyja relaksowi i odpoczynkowi od codziennych obowiązków; 2 lub 3 wizyty przedłużą pozytywne efektyGroupon ważny przez 3 miesiące od daty zakupu i dostępny po zakupie w zakładce Moje groupony.\nWybierz 1 z 3 opcji Odprężający floating: 74,99 zł zamiast 130 zł za 1 sesję, 139,99 zł zamiast 260 zł za 2 sesje, 184,99 zł zamiast 390 zł za 3 sesje. Floating Odbywa się w specjalnie do tego zaprojektowanych kapsułach odpływowych. Seans polega na unoszeniu się na wodzie w kapsule, w której po zamknięciu jesteśmy zupełnie odcięci od bodźców bombardujących nasze zmysły. Woda podgrzewana jest do temperatury ciała, dzięki czemu uczestnik seansu w pewnym momencie przestaje odczuwać wodę i ma wrażenie, że unosi się w powietrzu. Celem tego jest wprowadzenie w stan głębokiego relaksu. Seans w kapsule odpływowej Podczas seansu można być w kostiumie kąpielowym bądź bez. Kapsuły odpływowe są umieszczone w oddzielnych pokojach z osobną łazienką, co sprawia, że jest zapewniona intymność. Po wejściu do kapsuły i zamknięciu wieka kładziemy się na wodzie. Poziom wody wynosi mniej więcej 30 cm, jednak dzięki wysokiej zawartości soli Epson można się na niej unosić. W kapsule można wyłączyć niewielkie lampki lub pozostawić je włączone. Z głośników docierać będzie kojąca muzyka. Zazwyczaj jest to nagranie dźwięków natury, które w pewnym momencie cichną, by powrócić pod koniec seansu.\nVanity Day SpaI Armii Wojska Polskiego 26 / lok 1U, Gdynia, POMORSKIEStrona firmowa


Energia odnawialna - co to takiego? - Polskie Radio Dzieciom - polskieradio.pl\nEnergia odnawialna - co to takiego?\nOstatnia aktualizacja: 29.09.2015 21:00\nDziś w Poranku poszukamy odpowiedzi pytanie czym właściwie jest energia odnawialna.\n30.09.2015 Energia odnawialna (Poranek/Polskie Radio Dzieciom)\nW 1882 roku na rzece Fox w Appleton w stanie Wisconsin uruchomiono pierwszą na świecie hydroelektrownię. Z tej okazji w Poranku w Polskim Radiu Dzieciom porozmawiamy o różnych rodzajach energii odnawialnej. Zastanowimy się jak można wykorzystać siły natury i sprawdzimy jak zamienia się energię płynącej wody, wiatru i słońca w energię elektryczną? Zapraszamy do słuchania już od 7.00.\nZobacz więcej na temat: elektrownie wiatrowe elektrownie wodne energia odnawialna Poranek Polskiego Radia Dzieciom Zapora Hoovera Zapora Trzech Przełomów


Uwolnij myślenie - PRASKIE KLIMATY\n9 marca 2017 8 marca 2017 Joanka Karczmarczyk\nŚwiat opanował nowy trend. Wciągające gry oparte na logicznym myśleniu oraz analizowaniu faktów wyszły z cyberprzestrzeni. Gry escape polegające na dostrzeganiu zależności, syntezie oraz analizie danych w celu rozwiązania danej zagadki, cieszą się tak dużym uznaniem, że postanowiono przenieść je do świata rzeczywistego. Tak powstał escape room, czyli pokój zagadek, do którego można wejść, by pogłówkować i uwolnić się.\nŚwietna zabawa i alternatywa dla spotkań przy bilardzie czy darcie daje okazję do sprawdzenia swoich możliwości. Chcesz sprawdzić swoją spostrzegawczość? Lubisz poszukiwać alternatywnych dróg do poznania prawdy? Umiesz działać w grupie? A może chcesz się dowiedzieć, kto z twoich przyjaciół ma nietuzinkowe pomysły i stosuje zaskakujące rozwiązania?\nPokoje zagadek cieszą się ogromną popularnością w Stanach Zjednoczonych oraz w Europie Zachodniej. W Polsce znajdują się w większych miastach. Znaleźć je możemy m.in. w Warszawie, Krakowie, we Wrocławiu czy też w Poznaniu. W samej stolicy mieści się 29 punktów, a nowych miejsc wciąż przybywa. W rankingu z 2016 roku na pierwszym miejscu uplasował się escape room o nazwie Dom Zagadek, zlokalizowany w Warszawie przy ul. Przyrynek 28 przy Parku Fontann.\nZasada działania pokoju jest bardzo prosta: grupa uczestników zamykana jest w wybranym przez siebie pokoju tematycznym. Zadaniem jest wydostanie się z pokoju przed upływem określonego czasu. Sposobem na wyjście jest rozwiązanie zagadki. Wszystkie odpowiedzi znajdują się w pokoju, wystarczy włączyć myślenie.\nNa Pradze escape room pod wdzięczną nazwą Praski Pokój Zagadek mieści się przy ulicy Stalowej 18 w lokalu nr 25. Możecie odwiedzić Pokój Porywaczy lub Hanibala. Dreszczyk emocji gwarantowany.\nW pokoju musisz wyostrzyć wszystkie zmysły. Myśl, kojarz, szukaj odpowiedzi. Nawet gdy się uwolnisz, już na zawsze pozostaniesz więźniem tej rozrywki.\nCAŁA DZIELNICAanaliza, escape room, logiczne myślenie, pokój, pokój zagadek, rozrywka, synteza, Warszawa, zagadka\nPrevious Previous post: Wiklinowe brzegi Wisły\nNext Next post: Burmistrzem się bywa


BMW5er.pl • Zobacz wątek - [E34] Test Zegarów!\n[E34] Test Zegarów!\nprzez kantor » 2010-12-27, 21:33\na ja myslalem ze u mnie mam cos zwalone bo tez tak mam ze ida do polowy, jak widac to norma z duzym CC wiec sie uspokoilem.\nDołączył(a): 2010-05-31, 21:50\nMoje BMW: było E34 M20B20 sedan\njest BMW E34 M50B20 touring\nprzez vickier » 2012-02-20, 14:05\nU mnie na starych zegarach (bez wyświetlacza) nie działa\nDołączył(a): 2013-03-16, 21:39\nprzez andread » 2013-03-16, 21:59\nWitam jestem nowy i oczywiscie mam problem z zegarami.\nA mianowicie padla mi bateria i musialem podladowac.\nRuszylem w trase komunikaty po niemiecku i zaznacze ze wszystko dziala jak dzialalo wczesniej przed wyciaganiem bateri.\nPostaniwilem zmienic jezyk na angielski juz po dojechaniu do celu. Robilem to tak nieudolnie ze zeobilem 3x test zegarow a przy tym zauwazylem ze wskazowka od predkosiomierza nie wychyla sie idealnie w pion tylko miej wiecej 125km a bylo kiedys 130km po czym wracajac do domiu jade grzeje w srodku a tu zimny nawiew patrze gaz tez sie niw wlaczyl mysle co jest jak temp. wody pokazuje pion. I to wsasnie poj problem prawie od razu po zapaleniu silnika pokazuje ze jest cieply plyn chlodniczy. Czy test cos mogl uszkodzic?\nWymyslilem ze zdejme kleme i poczekam zaraz pojde zaloze ja i zobacze co mi bedzie pokazywac.\nW trasie podczas powrotu po jakis 8km zaczelo wiac cieplym i gaz tez sie przelaczyl ale przy tym szarpal co sie nie zdarzalo wczesniej.\nprzez andread » 2013-03-16, 22:28\nJuz testowalem i jezdzilem.\nNadal temp. wplynu wali w... a grzanie przy ustawieniu na maksa rnp na 3 biegu to raz cieple raz zimne zmienia sie co minute. Test zegarow pokazuje to samo tylko pomylilem sie piszac ze pion to 130km\_h bedzie 140km a wskazuwka ustawia sie w pozycji 134km podczas testu.\nNIe wiem co jest nie tak i jak to zrobic i co zrobic zeby bylo jak wczesniej.\nProsze o pomoc jakies pomysly.\nDołączył(a): 2011-01-01, 13:29\nprzez jakubmw » 2013-03-17, 08:27\nzapowietrzony uklad chlodzenia sprawdz poziom plynu i odpowietrz\nprzez andread » 2013-03-17, 13:32\nmiales kolego racje.\nogolnie to mi plyn ucieka z pod korka tego malego do odpowietrzenia a jz go dwa razy wymienilem. jak zagrzany jest silnik to widac bomble z pod niego. pomysl na ten korek z takiego plastiku i z takimi wycieciami jest beznadziejny bo sie ukreca przy dokrecaniu. Awogole to chyba musze chlodnice wymienic i skoncza sie problemy bo czasem podcieka z weza znajdujacego sie u gory bo kruciec wychodzacy z chlodnicy jest zlamany i duzo krotrzy niz powinien.\ndzieki za rade pomoglo.\nRe: [E34] Test Zegarów!\nprzez Rafał91 » 2016-12-28, 21:08\nSorry za odkopanie tematu ale mam problem związany właśnie z tym całym testem...\nOtóż czy ktoś z Was miał coś takiego że ten test na zegarach włączył się samoczynnie na odpalonym silniku? Po prostu po odpaleniu silnika i chwili pracy test sam uruchamia się w zegarach. Czym to może być spowodowane? Dodam tylko, że autko przeszło remont całego silnika i od tej pory mam problem z tym że cały czas świeci się okienko z przebiegiem ( nawet po zgaszeniu i zamknięciu auta), nie nabija przebiegu dziennego (?) i właśnie ten test który sam się włącza.


Wiadomości: Jurij Czerednik: Kurek nie zagra w pierwszym meczu Ligi Mistrzów\nStrona Główna > Aktualności > ligi zagraniczne > Jurij Czerednik: Kurek nie zagra w pierwszym meczu Ligi Mistrzów\nJurij Czerednik: Kurek nie zagra w pierwszym meczu Ligi Mistrzów\n10 października 2012 17:17\nDynamo Moskwa należy do zespołów, które zawsze są wymieniane w gronie faworytów Champions League. Jednak już w początkowej fazie Superligi klub z Moskwy musi sobie poradzić z kilkoma problemami. Są to kontuzje Semena Połtawskiego i Bartosza Kurka.\nZa nami cztery mecze początkowej fazy Superligi. Jak na razie bilans Dynamo to dwie wygrane i dwie porażki. Jak ocenia pan przygotowanie drużyny?\nJurij Czerednik: – Na razie jesteśmy daleko od idealnej formy. Wygrana z drużyną z Charkowa poprawia trochę nastrój, ale to wszystko. Jednak muszę dodać, że nasze problemy wynikają z kontuzji podstawowych zawodników i to przekłada się na poziom naszej gry. Ogrywasz jeden skład, w meczu występuje drugi. Wtedy trzeba coś zmienić, ponieważ wszystko jest ustalone pod każdego zawodnika, więc nie jest to takie proste. Poza tym sama faza początkowa jest dość intensywnym okresem. Co dwa dni gramy kolejny mecz. Nie ma praktycznie czasu na przygotowywanie się do meczów.\nDynamo prowadziło 2:0 w meczu z Jarosławiem, ale ostatecznie przegrało. Co się stało? Zabrakło wytrzymałości fizycznej?\n– Faktycznie, trochę zabrakło wytrzymałości, ale oprócz tego zespołowi z Jarosławia się poszczęściło. W piątym secie dominowaliśmy dzięki udanym blokom, a przeciwnik zaczął lepiej bronić. Uwierzyli w siebie i zasłużenie wygrali mecz. Jeśli o nas chodzi, to zabrakło nam koncentracji. Siatkówka nie wybacza takich rzeczy. Nie ma dla nas usprawiedliwienia. To nasza przegrana i moja porażka. Czegoś nie wychwyciłem.\nMożna powiedzieć, że kontuzja Bartosza Kurka negatywnie wpływa na drużynę i w efekcie osiągane rezultaty?\n– Oczywiście. Kurek to w końcu gracz światowego formatu. Przyjechał do Dynama, aby wypełnić określone zadania. Jego kontuzja to ogromna strata, w pewnym stopniu nawet psychologiczna, ponieważ sama obecność Bartka na boisku wywiera ciśnienie na przeciwniku. Na razie będziemy grać bez niego. Cieszę się, że Aleksander Markin trochę się ograł. Aleksander Kriwec pokazuje dobrą siatkówkę i stopniowo coraz lepiej się prezentuje. Nie chcę jego przechwalić, musi jeszcze dużo pracować, ale może grać na wysokim poziomie. Nie chcę nikogo wyróżniać. Wszyscy się starają. Popełniają błędy, ale czasami świetnie sobie radzą.\nW tym miesiącu rusza Liga Mistrzów, a wraz z nią bardzo ważne mecze. Czy zdrowie Kurka pozwoli mu na udział w tych meczach?\n– Pierwszy mecz na pewno zagramy bez Bartka. Czy zdąży się wykurować do końca października? Nie wiem, w końcu nie chodzi o samo dojście do zdrowia, ale również o dojście do optymalnej formy. Nie powinno się posyłać od razu zawodnika do boju. Miesiąc bez treningów to mimo wszystko dość długo. Mamy nadzieję, że Bartek zagra, ale jeśli nie dojdzie do siebie, to zagrają młodzi zawodnicy, którzy dostaną szansę zaprezentowania swoich umiejętności. Będę szczęśliwy, jeśli uda im się zastąpić Bartosza.\nNa początku fazy zasadniczej Dynamo grało z drużynami, które w Superlidze spełniają różne zadania. Była mocna Iskra, mniej solidne Szachtior, Jarosławicz i Lokomotiv. Jakie wrażenie zrobiły na panu kluby i co są w stanie osiągnąć w obecnym sezonie?\n– Stale mówię o tym, że obecny sezon będzie interesujący i intensywny. Około ośmiu zespołów będzie walczyć o najwyższe trofea. Prawie wszystkie zespoły się wzmocniły. Będzie ciężko.\nMimo wszystko takie mecze jak ten z Lokomotiwem to nie tylko siła przeciwnika, co niemoc Dynama.\n– Z jednej strony tak, z drugiej Lokomotiv to bardzo interesująca drużyna. Rozegrali świetne mecze z Fakiełem i Gazpromem Jugra. Mają swój styl i w zeszłym sezonie znaleźli się wśród najlepszej ósemki, grali w play-offach. Do drużyny doszedł doświadczony rozgrywający Frank Depestele. Pokazał wysoki poziom w meczu przeciwko nam, bronił niesamowite piłki. Rozgrywał dokładnie „pod rękę”. Do tej pory nie rozumiem, jak to robi.\nBartosz Kurek, Dynamo Moskwa, Jurij Czerednik, kontuzja, Liga Mistrzów, liga rosyjska


Happy Dog Baby Giant Jagnięcina z Ryżem 15kg\nStrona głównaKarmy sucheDla psaHappy DogHappy Dog Baby Giant Jagnięcina z Ryżem 15kg\nOptymalna zawartość tłuszczu i białka idealnie wspiera szczeniaka w miesiącach wysokiego wzrostu. Więc może budować masę ciała i silne mięśnie. Dobrze zbilansowana dieta zapewnia również, że zdrowe i poprawnie zbudowane więzadła, stawy oraz piękną sierści.\nIdealny dla młodych psów bardzo dużych ras.\nSmakowita jagnięcina, wysokostrawny ryż i cenne nowozelandzkie małże z Happy Dog Baby Giant Lamb & Rice zapewniają optymalny rozwój nawet wrażliwych szczeniąt. Dzięki przepisowi bez drobiu, pełnowartościowa karma super premium jest również idealna dla wrażliwych smakoszy. Nasz Happy Dog Natural Life Concept ® zapewnia psu wszystko, co przynosi korzyści jego organizmowi.\nUnikalny krokiet w kształcie serca nie tylko dobrze wygląda. Dzięki specjalnemu kształtowi z otworem w środku, można go łatwo żuć i trawić. Ze względu na większą powierzchnię, krokiet optymalnie rozkłada się w żołądku.\nOd siódmego miesiąca życia należy powoli przechodzić na Happy Dog Junior Giant Lamb & Rice.\nsmaczna jagnięcina i ryż\nbardzo duży i unikalny kształt krokieta ułatwiający gryzienie i trawienie\nBiałko jagnięce * (20%), mąka ryżowa (18%), skwarki, mąka kukurydziana, tłuszcz wołowy, kukurydza, olej słonecznikowy, wysłodki buraczane * (pozbawione cukru), hydrolizat wątrobowy, celuloza, olej rzepakowy, wytłoki jabłkowe * (0,7%), chlorek potasu, chlorek sodu, drożdże * , Algi morskie, siemię lniane (0,16%), skorupiaki * (0,04%), juki schidigera *, drożdże (ekstrahowane), ostropest plamisty, karczoch, mniszek lekarski, imbir, liście brzozy, pokrzywa, rumianek, kolendra, rozmaryn, szałwia, korzeń lukrecji , Tymianek, (suche zioła ogółem 0,15%); * Suszone)\nBiałko surowe 30,0%, tłuszcz surowy 16,0%, włókno surowe 2,5%, popiół surowy 8,5%, wapń 1,5%, fosfor 1,1%, sód 0,5%, potas 0,55%, magnez 0,08%, kwasy tłuszczowe omega-6 3,1%, kwasy tłuszczowe omega-3 0,3%\nWitaminy / kg: Witamina A (3a672a) 12000 IU, witamina D3 (3a671) 1200 IU, witamina E (wszystkie octany rac-alfa tokoferylu 3a700) 75 mg, witamina B1 (monoaminian tiaminy 3a821) 4 mg, witamina B2 (ryboflawina) 6 mg , Witamina B6 (chlorowodorek pirydoksyny 3a831) 4 mg, biotyna (3a880) 575 mcg, D-pantotenian wapnia (3a841) 10 mg, niacyna (3a314) 40 mg, witamina B12 70 mcg. Przeciwutleniacze, wyciągi tokoferolu z olejów roślinnych 1b306 (i). Pierwiastki śladowe / kg: żelazo (siarczan żelazawy, monohydrat 3b103) 105 mg, miedź (pentahydrat siarczanu miedzi (II) 3b405) 10 mg, cynk (tlenek cynku 3b603) 125 mg, mangan (tlenek manganu (II) 3b502) 25 mg, jod (jodan wapnia, bezwodny 3b202) 2 mg, selen (E8, selenin sodu) 0,15 mg.\nPonton OX dla psa XXXL blue


nr 487 Archives - Kultura Liberalna\nFot. Akuppa, John Wigham. Źródło: Flickr.com, CC-BY-2.0.\nW naszym kraju, gdzie obowiązują jedne z najsurowszych w Europie praw regulujących dostęp do przerywania ciąży; gdzie, jak zapowiedział niedawno Jarosław Kaczyński na spotkaniu z wyborcami: „póki my żyjemy, żadnych małżeństw homoseksualnych nie będzie”; gdzie dostęp do antykoncepcji „dzień po” jest ograniczany poprzez przyznanie lekarzom i farmaceutom prawa do korzystania z „klauzuli sumienia”; gdzie na zajęciach z wiedzy o życiu seksualnym wciąż za pełnoprawną metodę zapobiegania ciąży uznaje się „kalendarzyk”; i gdzie każdej uroczystości państwowej towarzyszą przedstawiciele Kościoła – twierdzenie o nadmiarze liberalizmu musi się wydać absurdalne. Niemała część polskiej lewicy i socjalnie zorientowanej prawicy, wypowiadając podobne sądy, ma na myśli wyłącznie liberalizm ekonomiczny, często zresztą w jego karykaturalnej wersji.\nJednak spór o „błędy i wypaczenia” liberalizmu ostatnio obejmuje także postulaty w sferze obyczajowej. Dwa miesiące temu brytyjski filozof John Gray napisał w szacownym „The Times Literary Supplement”, że w liberalnych demokracjach zachodnich – na czele z Wielką Brytanią i Stanami Zjednoczonymi – zapanował „nieliberalny liberalizm”. Co to znaczy?\nChodzi o to, że niektóre osoby podające się za liberałów zamiast ochroną wolności zajmują wprowadzaniem „nadzorowania opinii” i „kultury inkwizytorskiej”. Tekst wywołał burzę. I trudno się dziwić, skoro Gray – sam określający się mianem „centrowego liberała” – swoich przeciwników nie tylko oskarżył o utorowanie drogi prawicowym populistom i radykałom, ale ze względu na zapędy cenzorskie porównał ich do... bolszewików i nazistów.\nAle mimo tego rodzaju – bardziej skandalizujących niż wyjaśniających – porównań argumentom Graya warto się przyjrzeć. Czy rzeczywiście „nadzorowanie opinii jest dziś powszechnie uznaną praktyką w społeczeństwach, które uznają się za bardziej wolne niż kiedykolwiek w przeszłości”? Gray jako przykład podaje chociażby dyskusję o imigracji, w której – jego zdaniem – zgłoszenie jakichkolwiek zastrzeżeń co do liczby i tempa przyjmowanych przez zamożne państwa migrantów natychmiast rodzi oskarżenia o rasizm oraz nietolerancję. Także w przypadku osób uznawanych za postępowe i otwarte.\n„Nawet Bernie Sanders został ostro zaatakowany, gdy na pewnym etapie swojej kampanii powiedział, że masowa imigracja z państw, w których siła robocza jest tania, uderza w interesy amerykańskich pracowników” – przypomina John Gray w rozmowie z Łukaszem Pawłowskim. „To proste reguły ekonomii. Kiedy mamy do czynienia z gwałtowną imigracją z krajów, w których warunki pracy są znacznie gorsze, a pensje niższe, wówczas pogorszą się warunki pracy w kraju przyjmującym”. Tymczasem niechęć „hiperliberałów” czy „pseudoliberałów” do jakiejkolwiek rozmowy o ograniczeniu liczby migrantów czy też tempa ich przyjmowania automatycznie oddaje tę dyskusję w ręce prawicowych ekstremistów. A ludzie, którzy wcale nie pałają miłością do polityków takich jak Donald Trump, Nigel Farage, Marine Le Pen czy Viktor Orbán, ostatecznie oddają na nich głos, bo po drugiej stronie widzą liberalnych radykałów.\nPodobną tezę formułuje amerykański politolog z Uniwersytetu Columbia Mark Lilla w swojej książce „The Once and Future Liberal”, która niedługo ukaże się w Bibliotece Kultury Liberalnej [wyd. pol. „Koniec liberalizmu, jaki znamy”] i która wywołała w USA podobne emocje jak artykuł Graya w Wielkiej Brytanii. „Mark Lilla zdenerwuje wielu ludzi, ale w znakomitym celu”, pisze w swojej opinii na temat tej książki Anne Marie-Slaughter, słynna amerykańska politolożka, była doradczyni ówczesnej sekretarz stanu Hillary Clinton. Brytyjski „The Guardian” twierdzi z kolei, że Lilla to polityczny liberał, który ma więcej wrogów na lewicy niż na prawicy. Najbardziej zagorzali przeciwnicy zarzucają Lilli nie tylko żyrowanie konserwatywnych przekonań, ale nawet... obronę uprzywilejowanej pozycji białych Amerykanów, czyli de facto rasizm.\nŹródłem kontrowersji wokół książki była jednak nie tyle ogólna diagnoza – że amerykańscy liberałowie są w defensywie – co wskazana przez Lillę przyczyna tego stanu rzeczy oraz droga wyjścia. Za główny powód bolączek Lilla uznał bowiem „liberalizm tożsamości”, który zamiast na społeczeństwie jako takim koncentrował się na emancypacji poszczególnych grup. W ten sposób, zamiast podkreślać, co obywateli łączy, skupił się na tym, czym się od siebie różnią. „Zamiast stworzyć wizję społecznej solidarności, opartej na pojęciu obywatelstwa, amerykański liberalizm stał się tak zindywidualizowany, jak wizja Ronalda Reagana”, mówił Lilla „Kulturze Liberalnej”. „Różnica polegała na tym, że Reagan stawiał w centrum gospodarkę, a liberałowie koncentrowali się na sprawach społecznych. Taka polityka dzieli i jest w zasadzie libertariańska. W swojej książce nazywam ją «reaganizmem dla lewaków»”. Skutek jest taki, że dziś liberalizm w Stanach Zjednoczonych to, zdaniem Lilli, w zasadzie szereg oddzielnych ruchów skupionych na walce o prawa niekiedy bardzo małych grup społecznych. Jak osoby transpłciowe, które zajmują centralne miejsce w wyobraźni amerykańskich liberałów, a które stanowią niecałe 0,5 proc. wszystkich Amerykanów.\nNie znaczy to bynajmniej, że liberałowie mają porzucić walkę o prawa grupowe. Przede wszystkim jednak muszą reprezentować ludzi. Bez poparcia większości obywateli na dłuższą metę nie będą w stanie zrobić nic. Tymczasem do tej pory stosowana taktyka – kierowanie oddzielnych apeli do poszczególnych grup – jest receptą na klęskę. Klęskę tym bardziej prawdopodobną, że liberałowie z góry odrzucają jakąkolwiek dyskusję o poszukiwaniu kompromisu, politykę postrzegając w kategoriach albo–albo.\nGray ujmuje problem jeszcze dosadniej, kiedy twierdzi, że niektórzy zaczęli pojmować liberalizm jako „świecką religię”. I – wbrew własnym założeniom – nie uznają żadnych odstępstw od oficjalnej, wąsko pojętej doktryny. Albo akceptujemy pełen katalog „artykułów wiary” albo zostajemy uznani za odszczepieńców. To właśnie owi „odszczepieńcy” tworzą dziś elektorat radykalnej prawicy – uważają Gray i Lilla. Jeśli chcemy przeciągnąć ich na swoją stronę, musimy pójść na polityczne kompromisy i zastanowić się, jak pogodzić ze sobą sprzeczne wartości – liberalną otwartość z potrzebą bezpieczeństwa; liberalną wolność jednostki z potrzebą zakorzenienia w tradycyjnych społecznościach; liberalną tolerancję z konserwatyzmem części społeczeństwa.\n„Wielka światowa antyliberalna reakcja jest między innymi efektem pogardy liberałów wobec innych. Wobec ludu, wobec chłopów i robotników” – zauważa z kolei historyk, profesor Uniwersytetu Oksfordzkiego, Timothy Garton Ash w rozmowie z Jarosławem Kuiszem. „Liberalni intelektualiści uważali pozostałych za ignoranckie relikty przeszłości, za osoby, które nie potrafią dostrzec tego, że historia zmierza w jednym kierunku. I że ten kierunek wyznacza liberalizm”.\nCo ciekawe, awangardą tego katastrofalnego w skutkach poglądu mają być tak cenione na całym świecie anglosaskie uczelnie wyższe. „Na brytyjskich uniwersytetach bardzo dużo mówimy o różnorodności etnicznej i seksualnej, ale zapominamy o różnorodności ideologicznej”, mówi Garton Ash, podpisując się pod poglądami wyrażanymi także przez Graya, który na uniwersytetach zauważa tendencje do ścigania „myślo-zbrodni”.\nTa linia argumentacji brzmi przekonująco, lecz napotyka co najmniej dwa poważne „ale”.\nPo pierwsze, czy uznanie dla poglądów politycznych przeciwników nie będzie równoznaczne z rozwadnianiem idei liberalnych? Z pewnymi poglądami – nietolerancją rasową chociażby – nie można poważnie dyskutować. To prawda, nikt jednak w obecnej debacie o kryzysie liberalizmu do tego nie nawołuje. Pytanie nie brzmi bowiem, jak wkupić się w łaski rasistów, ale jak „odzyskać” tych ludzi, którzy choć rasistami nie są, ostatecznie oddają swój głos na polityków, którym taki zarzut można byłoby postawić. Robią to przecież nie ze względu na rasizm – czy inne radykalne poglądy – ale często, pomimo tego, ponieważ nie widzą dla siebie alternatywy. Nad tym trzeba się poważnie zastanowić.\nPo drugie, jak te zachodnie debaty o nadmiarze liberalizmu mają się do Polski, która pod tym względem znacząco od Zachodu odstaje? I to jest jednak nietrafiony zarzut. Polska, nawet jeśli wciąż różni się pod wieloma względami od państw zachodnich, to jest dziś częścią Unii Europejskiej. I błyskawicznie staje przed takimi samymi jak państwa Zachodu wyzwaniami: między innymi spadkiem zaufania do klasy politycznej i elit intelektualnych oraz słabnącą legitymizacją demokracji jako takiej.\nTwierdzić, że te dyskusje nas nie dotyczą, to tak, jakby w roku 2008 powiedzieć, że nie dotyczy nas światowy kryzys finansowy, bo przecież udało się pozostać „zieloną wyspą”. Od 2015 roku próbuje się nas przekonać, że możemy stać się „narodową wyspą”.\nA to taka sama mrzonka.\nŁukasz Pawłowski, Jarosław Kuisz\n„Największym problemem jest popularność narracji opartych na nieprawdziwych informacjach. To działa bardzo efektywnie, bo jest powtarzane tysiące razy, co, zgodnie z myślą Josepha Goebbelsa, decyduje o tym, co jest prawdą, a co nie. Tylko że nie ma jednego totalitarnego państwa i jednego Goebbelsa, ale tysiące Goebbelsów – różnych frakcji, tendencji i poglądów”, mówi profesor z Uniwersytetu Oksfordzkiego.\n„Wracamy do epoki chaosu, państw na wpół upadłych, sparaliżowanych, podzielonych, która przez większość czasu była w Europie normą. Nie ma już liberalnego świata, do którego państwa postkomunistyczne mogłyby dołączyć. Nie mówię, że zniknął całkowicie, ale jest w kompletnej rozsypce”, mówi słynny brytyjski filozof polityki.\nDyktatura klaunów. Recenzja filmu „Śmierć Stalina” Armanda Iannucciego\nPowieść Luciana Dana Teodoroviciego to anatomia wchodzących w wiek średni ojców, mężów, kochanków i narzeczonych, którzy nie do końca radzą sobie ze wszystkimi rolami, które przyniosło im życie. Na tych podstarzałych chłopców, słuchających Cohena i Boba Dylana, trudno się jednak gniewać. To marzyciele, wiecznie goniący za autentycznym uczuciem.


Dramat pięciu psów - Powiat - MIEJSCOWA\nDramat pięciu psów\nBez dostępu do wody, w brudzie, na łańcuchu w metalowej beczce lub w komórce – w takich warunkach przebywało w jedynym z gospodarstw w Janówku pięć psów. Sprawą zajęły się już odpowiednie organy, a zwierzęta zostały zabrane nieludzkim właścicielom i przebywają obecnie w schronisku w Nowym Dworze Mazowieckim.\nNa rozgrywający się psi dramat nie pozostał obojętny wójt gminy Wieliszew Paweł Kownacki. O sprawie powiadomiono Fundację Przyjaciele Braci Mniejszych, która razem z władzami gminy natychmiast podjęła interwencję. – Na miejscu pojawiliśmy się również z przedstawicielem referatu ochrony środowiska i rolnictwa z Wieliszewa, policją i weterynarzem Mirosławem Kado. Psy przebywały w bardzo złych warunkach, były skrajnie zaniedbane i wychudzone. Jeden z nich musiał doznać mechanicznego urazu oka, z którym nic nie zostało zrobione. Oko będzie trzeba najprawdopodobniej usunąć – opowiada naszej redakcji Iwona Kowalik z Fundacji Przyjaciele Braci Mniejszych. Dalej jest już tylko gorzej…\nJak relacjonuje Iwona Kowalik, dwa psy przebywały na zewnątrz, na krótkich łańcuchach. Zamiast bud miały metalowe beczki. Można się tylko domyślać, jak zimno było im w trakcie zimy i jakie piekło przeżywały, kiedy beczka nagrzana była przez słońce. Trzy pozostałe psy przebywały w ciemnych komórkach. – Śmiało mogę stwierdzić, że nie było tam sprzątane od wielu miesięcy. Te psy są zdziczałe, najprawdopodobniej nie doświadczyły nigdy dotyku człowieka. Cały czas pracujemy nad nimi, aby się otworzyły, ale nie chcemy robić nic na siłę. Po tym, co przeżyły, potrzeba czasu – komentuje wolontariuszka.\nJednak aby psy mogły w ogóle trafić do domów tymczasowych lub do adopcji, potrzebna jest decyzja sądu o odebraniu praw właścicielowi. Iwona Kowalik podkreśla, że Fundacja zrobi wszystko, co w jej mocy, aby dotychczasowy właściciel, który zgotował psom taki los, przez kolejne 10 lat nie miał praw do posiadania zwierząt. Jak sprawdziliśmy, na posesji, gdzie rozegrał się psi dramat, stoi zadbany dom z ogródkiem. Wygląda więc na to, że czworonogi mogły mieć doskonałe warunki do życia. Najwyraźniej zabrakło tam jednak człowieczeństwa.\nPoprzedni artykułDylan na finał… i na dobry początek\nNastępny artykułZwłoki Dariusza B znaleziono w rzece\nKoncert na cztery gminy\nAby zawód nie sprawił zawodu


Konfigurator przetworników magnetostrykcyjnych online | Balluff\nKonfigurator przetworników magnetostrykcyjnych online\nAby oferować naszym klientom wysokiej jakości usługi, stale ulepszamy naszą stronę internetową. Teraz możesz już znaleźć i zamówić na naszej stronie również produkty konfigurowalne.\nNa początek funkcjonalność ta została udostępniona online dla całej gamy magnetostrykcyjnych przetworników położenia. Możesz skonfigurować odpowiedni produkt do swoich potrzeb wybierając z ponad 1,2 miliarda wersji.\nJeśli pożądany produkt został już wyprodukowany, możesz go zamówić w naszym sklepie internetowym. Dla wszystkich pozostałych możesz złożyć zapytanie, a ktoś z naszego zespołu sprzedaży skontaktuje się z Tobą natychmiast.\nOczywiście zawsze możesz przeglądać dane techniczne i pobierać karty katalogowe, instrukcje żytkowania oraz inne dokumenty dla wszystkich wersji.\nWybierz odpowiednią rodzinę produktów w wyszukiwarce produktów.\nWybierz wersję produktu. Opcjonalnie możesz również określić dodatkowe parametry techniczne.\nUtwórz indywidualną konfigurację produktu na stronie szczegółów (np. interfejs, długość pomiarowa itp.).\n> Konfigurowalne przetworniki magnetostrykcyjne


Owsica u dzieci - zaraźliwa choroba brudnych rąk - kompendium wiedzy\nOwsica u dzieci to dość popularne schorzenie, często występujące przede wszystkim w dużych skupiskach młodych ludzi. Choroba jest wywoływana przez owsiki – pasożyty, które przenoszą się głównie przez niedomyte ręce. Jakie są główne przyczyny choroby, jej objawy, i jak ją najefektywniej leczyć?\nOwsica u dzieci – przyczyny\nOwsiki to nieduże pasożyty z grupy nicieni – samice mają ok. 1 centymetra długości, natomiast samców najczęściej nie daje się ich dostrzec gołym okiem. Choć zazwyczaj przenoszą się przez brudne ręce, to nieraz można się zarazić przez nieumyte owoce czy brudną pościel lub bieliznę. Można się też zarazić drogą oddechową – jaja owsików mogą znaleźć się na przykład w klimatyzowanym powietrzu. Dzieje się to jednak stosunkowo rzadko.\nOwsice zazwyczaj zaczynają żywot w jelitach i tam też dojrzewają. Gdy dojrzewają, zazwyczaj chodzą nocami do okolic odbytu, by tam składać jaja. Owsice rozmnażają się niezwykle szybko – mogą złożyć za jednym razem nawet 11 tysięcy jaj.\nChore dziecko przede wszystkim bardzo często się drapie, ale mogą występować też inne objawy. Dziecko może być niespokojne, może źle spać i mieć bóle brzucha. Zwykle dzieci są też blade i mogą mieć mocno podkrążone oczy. Niekiedy skarżą się na brak apetytu i bardzo wolno przybierają na wadze. W przypadku dziewczynek, owsiki mogą wywoływać zapalenie macicy, pochwy lub też jajowodów.\nW przypadku braku leczenia, owsica u dzieci może prowadzić do zapalenia wyrostka robaczkowego, czasem też owsiki tworzą niebezpieczne guzy, czyli tak zwane ziarniniaki. Niemniej zdarza się, że długo nie ma żadnych objaw zakażenia. Owsicę u dzieci można bardzo często zauważyć po kale. Nie zawsze, ale czasami w odchodach dziecka można zaobserwować małe, białe i szybko poruszające się pasożyty.\nWtedy bezwzględnie trzeba się skontaktować z lekarzem. Niektórzy proponują jeszcze jedną metodę na sprawdzenie, czy dziecku dolega owsica. Można zakleić okolice odbytu dziecka zwyczajną taśmą klejącą – ważne jednak, by zrobić to możliwie wcześnie rano, tak by dziecko jeszcze znajdowało się w łóżku. Jeśli w organizmie są owsiki, to ich jaja powinny po prostu przykleić się do tej taśmy.\nZazwyczaj najbardziej skuteczna w przypadku tej choroby jest terapia farmakologiczna. Na owsicę u dzieci jest na rynku stosunkowo sporo preparatów, ale najpopularniejszym jest prawdopodobnie pyrantelum w zawiesinie. Leki jednak musi przepisać lekarz pediatra. Odpowiedni preparat podaje się najczęściej jednorazowo, ale zaleca się powtórzenie tej terapii po dwóch tygodniach. Wszystko dlatego, że preparaty działają tylko na dorosłe owsiki.\nDlatego zwykle niezbędna jest terapia, która unicestwi po tych 14 dniach te owsiki, które były wtedy tylko larwami. Często za skuteczne uważane są tak zwane babcine sposoby. I w tym przypadku nieraz mogą okazać się skuteczne. Zwłaszcza można dziecku podać sok z kiszonych ogórków. Problem jest w tym, że taki sok jest wyjątkowo niesmaczny i zwykle współczesne dzieci nie bardzo chcą go pić. Można więc dać dziecku na przykład pestki z dyni – to bywa także skuteczne a jest przy tym znacznie łatwiejsze do przetrawienia.\nTrzeba jednak pamiętać, że w przypadku leczenia owsicy, wszyscy domownicy powinni na siebie bardzo uważać. Podczas takiego leczenia dzieci na przykład nie powinny spać razem z rodzicami. Niezbędne jest też oczywiście codzienne zmienianie bielizny oraz codzienne pranie ręczników i pościeli. Ale zaleca się również, aby wszyscy mieszkańcy domu poddali się leczeniu i przyjmowali odpowiedni preparat. Gdy u dziecka wystąpi owsica, warto również poinformować szkołę czy przedszkole, a także miejsca, w których dziecko regularnie przebywa (na przykład basen czy lokalna świetlica). Wszystkie te instytucje powinny jak najszybciej wszcząć odpowiednią procedurę.\nMożemy też wspomóc leczenie dziecka – najlepiej zdecydować się na dietę bogatą w błonnik, czyli warzywa i owoce, chleb razowy albo kasze. Powinny spowodować częstsze wypróżnianie się dziecka, a to z kolei powinno mieć wpływ na wydalanie owsików. Niektórzy eksperci oraz lekarze zalecają również zakładanie na noc dziecku dość obcisłej bielizny. Powinno to mu znacząco utrudnić drapanie.\nJak zabezpieczyć się przed owsicą?\nOwsica u dzieci to nie tylko popularne schorzenie, ale też takie, przed którym stosunkowo trudno się bronić – zwłaszcza w przypadku najmłodszych dzieci. Mają one bowiem tendencje do nieprzykładania zbytniej wagi do higieny, wkładania rąk w różne miejsca czy obgryzania paznokci. Warto więc jak najwcześniej uczyć dziecko higieny oraz tłumaczyć mu, dlaczego jest ona taka ważna.\nOczywiście należy nauczyć dziecko myć ręce przed każdym posiłkiem, po wyjściu z toalety oraz za każdym razem, gdy przychodzi do domu. Dobrze jest też dziecku możliwie krótko obcinać paznokcie. Warto pamiętać też o w miarę regularnym myciu zabawek, zwłaszcza jeśli dziecko często wynosi na na dwór – niektórzy polecają nawet sparzyć wrzątkiem takie zabawki od czasu do czasu.\nOwsica u dzieci nie jest być może najcięższą chorobą, na które są narażone młode osoby. Jednak należy pamiętać, że owsiki bardzo szybko się rozprzestrzeniają i nieleczona choroba może być dość niebezpieczna.\n«Nowotwór jąder – przyczyny, profilaktyka, objawy, leczenieBabeszjoza – rozpoznanie, diagnostyka, leczenie, objawy, przyczyny»


Kup naturalna pielęgnację antycellulitową - Ecco Verde sklep internetowy.\nNaturalna pielęgnacja w przypadku wystąpienia tzw. "skórki pomarańczowej"\nUjędrniające i wygładzające naturalne kosmetyki do pielęgnacji przy wystąpieniu cellulitu\nPokaż swoje wgniecenia! Nie ma już powodu, aby wstydzić się cellulitu. Jeśli nadal chcesz trochę wspomóc te miejsca na Twojej skórze, zaleca się stosować zbilansowaną dietę i ćwiczenia oraz naturalną pielęgnację. Szczególnie przy regularnym stosowaniu poprawia się krążenie krwi w dotkniętych chorobą partiach ciała, a cera staje się gładsza.\nCellulit: 123 produktów\nRozmiar: 21 cm x 11,5 cm\nZ naturalną kofeiną i escyną\n(198,20 zł / kg)\nKroki, które pomogą Ci zmniejszyć widoczność cellulitu:\nZwróć uwagę na zrównoważone odżywianie z małą zawartością białka zwierzęcego.\nUprawiaj sport - z jednej strony pozbędziesz się nadprogramowego tłuszczu, a z drugiej strony wyrzeźbisz mięśnie i sylwetkę.\nMasaże szczotką oraz naprzemiennie ciepłymi i chłodnymi strumieniami wody prysznicowej stymulują krążenie krwi i limfy, a tym samym pomogą zmniejszać lub zapobiegać gromadzeniu się nadmiaru wody w skórze.\nZrezygnuj ze spożycia alkoholu i nikotyny.\nKremy do ciała (33)\nOlejki pielęgnujące skórę (25)\nPeeling pod prysznic (14)\n2140 oceny ogółem.