Doug Gold, Wojenna miłość — przeczytaj pełną wersję online w LitRes, strona 3\nW Trentham dostali eleganckie, nowe mundury – i powiedziano im, żeby ich nie nosili. Zamiast tego dano im zwykłe drelichy. Bruce skrzywił się, gdy zobaczył w lustrze te bezkształtne szmaty. Jedyna pociechą było to, że nikt nie prezentował się w nich dobrze. Szkolenie podstawowe trwało piętnaście tygodni, a w tym czasie uczyli się czyścić buty, utrzymywać w należytym porządku swój ekwipunek, maszerować i strzelać z Lee-Enfielda SMLE .22, tego samego karabinu, jakiego ich ojcowie używali pod Gallipoli i we Francji. Gdy armia uznała, że nabrali jakiej takiej kondycji, dostali ostatnią przepustkę. Ostatnich dziesięć dni na nowozelandzkiej ziemi dla Bruce’a nie było szczególnie udanych. Doreen zdecydowanie nie była pod wrażeniem tego, że zdecydował się spełnić swój patriotyczny obowiązek. W miarę jak zbliżała się data jego zaokrętowania, celowo wychodziła z przyjaciółmi i późno wracała, a gdy kładła się do łóżka, odwracała plecami do męża. Gdy zaczynał gładzić jej ramię, prychała z irytacją i strząsała jego dotyk. Jakaś część Bruce’a żałowała, że się w ogóle zaciągnął. Jednak większa ogromnie się z tego cieszyła.\nPolecono im, by po zakończeniu przepustki wrócili do Trentham, gdzie ich status zmienił się na „w służbie czynnej” i spędzili kilka dni na gorączkowych przygotowaniach. 17 sierpnia 1940 roku pozwolono im włożyć nowe mundury i przeszli ulicami Wellington. Dziesięć dni później pomaszerowali do Terminalu Zagranicznego, gdzie kotwiczyły dwa okręty wojskowe – jeszcze przed miesiącem luksusowe liniowce, teraz pomalowane na wojskową szarość. Bruce miał płynąć na dawnej jednostce Cunarda, Mauretanii.\n– Ja cię kręcę – powiedział jakiś młody facet w tej samej randze. – Wygląda na to, że czeka nas stylowa podróż.\nBruce nie rozstał się z Nową Zelandią ani z Doreen w szczególnie dobrym nastroju. Maszerując, wypatrywał swojej żony, ale zobaczył ją dopiero, i to dokładnie, gdy wchodził na trap. Ponad czułościami, obietnicami i łzawymi pożegnaniami słyszał jej krzyk.\n– No to jedź! – wrzasnęła. – Odwal się i mnie tu zostaw! Wiesz, nie mam zamiaru zarosnąć pajęczynami. Jestem atrakcyjną kobietą, a ty sobie jedziesz i zostawiasz mnie samą.\nBruce poczuł, że palą go policzki. Wokół rozległy się śmiechy, ale kilka osób skrzywiło się ze współczuciem.\n– Nie przejmuj się, stary. Tam, dokąd jedziemy, będziesz miał aż nadto zajęć.\nTak właśnie Bruce postanowił uciszać wątpliwości: skupi się na czekającej go przygodzie.\nWypłynęli z portu i jeszcze przez jakąś godzinę kołysali się na wodzie w Cieśninie Cooka, czekając na kolejny upiornie szary statek liniowy, który płynął z południa. Gdy Orkady do nich dołączyły, pojawiła się długa, śmiercionośna sylwetka krążownika opancerzonego, groźnie i sprawnie prześlizgując się przez fale. Był to Achilles z Eskadry Nowej Zelandii, bohater bitwy o River Plate. Kiedy przesuwał się na czoło ich małego konwoju, żołnierze wiwatowali, aż zdarli sobie gardła.\nAchilles opuścił ich cicho u wybrzeży Australii, przekazując ich australijskiemu okrętowi wojennemu. Długie, powolne kołysanie zbierało swoje żniwo i Bruce nie był jedynym, którego męczyły mdłości, gdy leżał w hamaku w przepastnych trzewiach statku, z którego na obecne potrzeby usunięto wszelkie ślady luksusu.\nPoza tym rejs był monotonny, przerywany tylko przez szkolenie, szkolenie i jeszcze więcej szkolenia. Nie pozwalano im maszerować po pokładach, bo gwoździe w ich butach rysowały deski, więc z braku zajęcia mnóstwo czasu spędzali, wypatrując wrogich okrętów podwodnych oraz spekulując, co ich czeka. Wiedzieli, że płyną do Kairu, ale poza mglistymi obrazami piramid i innych starożytności niejasno zapamiętanych z podręczników szkolnych i gazet to w zasadzie nie wiedzieli, czego się spodziewać. Kilka dni później Bruce, Logie i Blackie znaleźli się w grupce, która zanudzała podoficera, który był weteranem poprzedniej wojny.\n– Kapralu, jaki jest Kair? – zapytał ktoś.\nNa twarzy żołnierza pojawił się łagodny, rozmarzony uśmiech.\n– Kair – westchnął. – No cóż. Kair jest jedyny w swoim rodzaju.\nMinęło pięć nużących tygodni, zanim zacumowali w Port Tewfik i sami się przekonali, że powiedzenie, które dla Bruce’a stało się jednym z ulubionych, było prawdziwe. Okręt zalały oszalałe hordy arabskich tragarzy. Wszędzie były porozrzucane skrzynie i bagaże, rozlegała się kakofonia krzyków, ale jakimś cudem, pomimo tego chaosu, chyba każdy żołnierz dostał właściwy plecak.\nGdy już znaleźli się na brzegu, przemaszerowali niewielki kawałek z portu na stację kolejową. Dla Bruce’a, przyzwyczajonego do wysokich standardów osobistej i publicznej higieny, pociąg był obrazą. Rozgrzany i brudny, z wagonami pełnymi nieumytych ludzi, do których musiał dołączyć pocący się kontyngent Nowozelandczyków. A to był dopiero początek. Po długim oczekiwaniu i krótkiej jeździe zatrzymali się na stacji na obrzeżach Kairu, gdzie w pełni rozpoczęła się inwazja na ich zmysły.\nBruce’a przede wszystkim uderzyło panujące tam pandemonium: ludzie ganiający we wszystkie strony, ale chyba nigdzie niezmierzający; woły ciągnące chwiejne wózki wyładowane po samo niebo; wrogie spojrzenia Arabów wałęsających się w cieniu brudnych, bocznych uliczek; sklepikarze głośno zachwalający swoje towary. Za każdym razem, gdy pociąg się zatrzymywał – a zatrzymywał się często – boki wagonów oblepiały dziesiątki ulicznych handlarzy, którzy wpychali przez okna chude ramiona, oferując na sprzedaż Bóg wie co za nie wiadomo jaką cenę. Nic nie przygotowało surowych rekrutów na tę wrzawę, brud, ubóstwo, poszturchiwania i rozgardiasz – oraz wspaniałość – Kairu.\n– Kair chyba faktycznie jest jedyny w swoim rodzaju – powiedział Bruce do Blackiego, który wytrzeszczał oczy i uśmiechał się. Blackie skinął głową.\nKair jednocześnie Bruce’a ekscytował i odrzucał. Było to miasto pełne sprzeczności: niezwykłość piramid i Sfinksa górujących nad starożytnymi traktami – a wzdłuż nich obskurne lepianki i kramy handlarzy – gdzie transport odbywał się wyłącznie za pomocą osłów, kóz i pojedynczych, rozklekotanych rowerów. A Bruce miał tę przewagę, że pochodził z miasta. Niektórzy z jego towarzyszy broni wychowywali się na krowich fermach w Taranaki albo hodowali owce w zapadłych wsiach w Mangaweka i nie mogli się otrząsnąć z szoku kulturowego po wylądowaniu w Lambton Quay. Żaden z nich nie był przygotowany na harmider Kairu. Bardzo to odbiegało od placu apelowego w Trentham, a także (jak się właśnie okazało) od małomiasteczkowego spokoju Wellington.\nIch celem nie był sam Kair, tylko obóz Nowozelandzkich Sił Zbrojnych w Maadi, mieszczący się na obrzeżach miasta. Jakkolwiek składał się tylko z kilku tymczasowych budynków i namiotów z rozpostartego płótna, to po tym, co właśnie widzieli, wydawał się oazą porządku. Gdy rozpakował swój plecak i zgodnie ze wskazówkami kwatermistrza poszedł do namiotu, który chwilowo mógł nazywać własnym, Bruce po raz pierwszy od wyruszenia poczuł tęsknotę za Nową Zelandią. Był także pełen obaw, bo wraz z przyjazdem do Maadi byli o krok bliżej do czynnej służby. Zastanawiał się, czy sobie poradzi, skoro wokół siebie widział tylko radosną brawurę. Nie był w stanie nawet pomyśleć, że mógłby zacząć panikować w obecności kolegów – ani ich zawieść.\nPóźniej tego wieczoru zwierzył się ze swoich obaw Logiemu.\n– Trochę się boisz? – wykrzyknął Logie. – Ja jestem posrany! Tylko się rozejrzyj. Wszyscy są posrani. Jeśli ktoś twierdzi, że nie, to albo kłamie, albo jest pijany.\nBruce kiwnął głową. Prawda była taka, że poza kilkoma weteranami pierwszej wojny światowej żaden z nich nie wiedział, czego się spodziewać. Poza tym nikt nie miał pojęcia, jak sobie poradzą na polu walki. Bruce uznał, że po prostu będzie musiał dać z siebie wszystko.\nW Maadi nie było łatwo. Od trąbki na pobudkę o szóstej rano aż do nocy życie wypełniało pasmo obowiązków. Poranny apel, od dziewiątej do południa, stanowił dla nich koszmar, a popołudniowy jeszcze gorszy, i to tak, że intensywne szkolenie, jakiemu podlegali, choć było ciężką harówką, okazywało się wyczekiwaną chwilą ulgi. Uczyli się wykonywania komend, obsługi broni, wyznaczania trasy marszu, czytania map, nawigacji na pustyni i innych manewrów, wciąż i wciąż, i wciąż na nowo.\nPo kilku tygodniach uznano, że mogą wziąć udział w szkoleniu pustynnym.\n– Jaka jest pustynia? – zapytał ktoś.\n– Całe mile pieprzonego niczego – odparł kapitan.\nI tak było. Najbardziej znaczącą cechą pustyni był dławiący upał. Po monotonii musztry i inspekcji wyposażenia powinno to stanowić niejaką odmianę, ale dźwiganie stu funtów sprzętu i broni nie było tym, co Bruce uważał za dobrą zabawę. Od czasu do czasu nad ich głowami strzelano ostrą amunicją, żeby mieli jakieś pojęcie o warunkach podczas prawdziwej bitwy. Jeśli mieli szczęście, uczyli się walki na bagnety albo walki wręcz, albo – co Bruce lubił najbardziej – rzucania granatami i strzelania z karabinu maszynowego Bren. Ale przeważnie życie w Maadi było nudne.\nTak jak wszyscy, Bruce nie mógł się doczekać pierwszej przepustki. Wraz z Logiem i Blackiem zdecydowali się połączyć fundusze i pozwiedzać Kair. Gdy ten dzień nadszedł, wózkiem zaprzężonym w osła pojechali do miasta. Bruce słyszał, że Empire Services Club organizował wycieczki po mieście. Nie mógł zrozumieć niechęci Blackiego. Logie wydawał się niezdecydowany.\n– Chrzanić piramidy – wymamrotał Blackie. – Będę najzupełniej szczęśliwy, jeśli przez cały dzień będę oglądać sufit burdelu.\nLogie miał głos rozstrzygający i tak znaleźli się w Service Club. Za osiem piastrów od głowy mieli trwającą pół dnia wycieczkę do piramid, Sfinksa, ogrodu zoologicznego i innych atrakcji, po której rozkoszowali się zimnym piwem pośród palm przy barze klubu. Na następny dzień zapisali się na całodniową wycieczkę do zapory na Nilu. Blackie zżymał się na cenę – piętnaście piastrów – ale Bruce zwrócił mu uwagę, że był w tym lunch. Ze swojej strony był zachwycony rolą turysty. Jednak kolejnego dnia, gdy zaproponował, by dołączyli do którejś z wycieczek do Memfis i Sakkary, albo nad Nil, albo do Starego Kairu i dziesiątek muzeów, meczetów i bazarów rozsianych po całym mieście, Blackie się zbuntował. Poprosił ich woźnicę, żeby wysadził go u wylotu podejrzanie wyglądającej alejki, w której znikał strumień mężczyzn w mundurach armii Nowej Zelandii.\n– Widzimy się w obozie. – Pomachał im i zniknął w mroku uliczki.\nNastępnego dnia Blackie zaanonsował, że dziś to on będzie ich przewodnikiem. Logie wyglądał na zadowolonego i od razu się zgodził. Bruce niechętnie skinął głową i zastanawiał się, w co się właśnie pakuje.\nPod kierunkiem Blackiego znaleźli się mniej więcej w tej samej okolicy, co dzień wcześniej.\n– Tędy – powiedział i poprowadził ich w wąską boczną uliczkę. Mimo zimy dzień był gorący i cuchnący, dosłownie. Bruce nie mógł się do końca przyzwyczaić do tego, co nazywał „aromatem Kairu”: dławiącego odoru gnijących śmieci piętrzących się wysoko w bocznych uliczkach, mieszającego się ze słodkawą wonią mocnego, egipskiego tytoniu i haszyszu palonego w fajkach wodnych w kawiarniach i barach; smrodu otwartych rynsztoków i stęchłego smrodku niemytych ciał walczącego o lepsze z aromatami tysięcy przypraw; fetoru parującego łajna wołów, którym były zasłane ulice, dziwnie harmonizującego z zapachem palonego kadzidła wydobywającego się z okien.\nInnym aspektem Kairu, do którego trzeba było przywyknąć – o ile to w ogóle było możliwe – był ciągły apetyt mieszkańców tego miasta na wszystko, co mogłeś im dać, z własnej woli lub nie.\nGdzie tylko poszli, Bruce, Blackie i Logie było atakowani słownie i zalewani błaganiami, próbowano coś od nich wyłudzić, schlebiano im, byli dręczeni i nękani przez mężczyzn, kobiety i dzieci sprzedające wszystko i nic, od usługi czyszczenia butów, przez pamiątki, artefakty i starożytności po swoje ciała. Gra w oszukane kości, sztuczki z dymem i lustrami, oszustwa, podejrzane transakcje i błyskawiczne kradzieże kieszonkowe – wszystko to było w repertuarze podstępów, które miejscowi stosowali, by pozbawić pieniędzy naiwnych żołnierzy.\nGdy przepychali się przez tłum, oko Logiego przyciągnął wyglądający na starożytny, kamienny posążek na stoisku obwoźnego handlarza. Zatrzymał się i uniósł go z namysłem.\n– Masz dobre oko, Kiwi – powiedział brzuchaty, pocący się obficie mężczyzna za stolikiem. – To jest uszebti. Starożytne i bardzo święte. Ma trzy tysiące lat i pochodzi z grobowca samego króla Tuta.\n– Weź nie pieprz – odparł Logie, który wbrew sobie był pod wrażeniem. Uważnie oglądał figurkę.\n– Nie kłamię – zaprotestował handlarz z urazą. – Spytaj, kogo chcesz. Jestem Abdul. Spytaj kogokolwiek, czy Abdul kłamie. Powiedzą ci. Abdul sprzedaje tylko prawdziwe rzeczy. Jest z tego znany.\n– Ile? – zapytał Logie.\nAbdul wymienił cenę. Logie odłożył figurkę i odwrócił się, żeby odejść. Abdul go zawołał. Robiąc całe przedstawienie ze swojej udręki, mamrotania o swojej biednej żonie i wielu dzieciach, zaproponował niższą cenę.\nLogie od razu ją przyjął, zadowolony z siebie.\nPrzepychali się przez ciżbę w stronę stacji kolejowej. Natknęli się na tłumek wokół stolika. Zapuszczając żurawia ponad głowami miejscowych i żołnierzy Bruce, Blackie i Logie zobaczyli, że w centrum uwagi znajduje się zasuszony starzec, który pokręconymi palcami zwinnie przesuwał po stole trzy kubki odwrócone do góry dnem. Gdy je zatrzymał, jego klient – kolejny drobny Egipcjanin – palcem postukał w jeden z nich. Właściciel wydał z siebie niechętne burknięcie i odwrócił wskazany kubek, pod którym był groszek. Wyciągnął rękę pełną banknotów i ponuro potrząsnął głową. Nad tłumem poniósł się pomruk zadowolenia.\n– To coś dla mnie! – powiedział Logie i przepchnął się do stolika.\nStaruszek zawiadujący grą przywitał go uroczystym uściskiem dłoni, wziął od niego pieniądze i położył je sobie niemal delikatnie na kolanach. Wyciągnął groszek do Logiego, położył go na stole, przykrył go i zaczął przesuwać trzy kubki dookoła. Logie obserwował to uważnie, z pewnym siebie uśmieszkiem unoszącym kąciki ust. I faktycznie, gdy kubek, w który postukał, został uniesiony, znajdował się pod nim groszek.\nTak było też w kolejnych dwóch czy trzech rundach.\n– Zgarnie szmal – wyszczerzył się Blackie przy czwartej. – Założę się.\nKubki stanęły. Logie bez wahania wskazał jeden. Chwila zawieszenia, staruszek uniósł go powoli i pokazał… nic.\n– Co? – wrzasnął Logie, a tłum ryknął śmiechem.\nPodczas kolejnej rundy nie spuszczał oczu z kubków. Znowu przegrał, ku sporemu rozbawieniu tłumu, i znowu, i znowu, i znowu.\nRozwścieczony wrócił do Blackiego i Bruce’a.\n– Złodziej! – oświadczył. – To musi być jakaś sztuczka. Jakaś dziura w stole czy coś.\n– Rozchmurz się – zaczął Blackie, ale Logie zatrzymał się ze zszokowaną miną.\n– Co jest? – spytał Bruce.\nLogie wyjął rękę z kieszeni. Spomiędzy jego palców posypał się piasek, a na dłoni leżało kilka kawałków czegoś, co wyglądało jak gips. „Prawdziwe” uszebti Abdula okazało się gipsem, pomalowanym tak, by wydawał się stary.\n– Banda złodziei! – krzyknął Logie. – Wszyscy jak leci. Banda złodziei!\nBruce i Blackie zgięli się wpół ze śmiechu.\nPodczas drugiej przepustki złapali pociąg do Bab-el-Louk, głównej stacji w dystrykcie Sharia Wah El Birket, na którą żołnierze nowozelandzcy mówili po prostu Birka. W chwili, gdy zeszli na peron, rozpoczęło się oblężenie: pucybuci, taksówkarze, sprzedawcy pamiątek, uliczni handlarze, woźnice, stręczyciele i kieszonkowcy, wszyscy rzucili się na oliwkowe mundury; hałaśliwy motłoch różnej maści łotrzyków i krętaczy, szarpiących mocno za ubrania i nachalnie wciskających swoje towary. Mało brakowało, żeby kuląc się, wsiedli w pierwszy pociąg powrotny.\n– Kurwa, Bruce, zabierajmy się stąd – zahuczał głośny, pozbawiony ogłady głos Blackiego, gdy odpychał od siebie dłonie czepiające się każdego cala jego ciała. – Jezu Chryste! Zaraz mnie szlag trafi. Ci gnoje macają mnie, jakbym był pieprzoną poduszeczką do szpilek!\nBruce bał się, że zanim dotrą do wyjścia z dworca, rozpęta się rozróba. Ale jeśli nawet miejscowi poczuli się urażeni, to tego nie okazali. Wraz z Logiem zdołał przeciągnąć Blackiego przez tłum na relatywnie bezpieczną ulicę, gdzie otoczyło ich zamieszanie innego rodzaju.\nBirka była znana ze swoich burdeli, o tak szlachetnych i uwodzicielskich nazwach, jak „Tygrysia Lilia”, czy „Dom Rozkoszy Fleur i Maxine”. Piękne, wyzywająco ubrane dziewczęta stały na zewnątrz, kusząc ryzykantów, by weszli do środka, jednak te domy uciech rzadko dostarczały egzotycznych doświadczeń, którymi nęciły ich lubieżne szyldy. Prawdziwe dziwki, które najlepsze dni miały dawno za sobą, pracowały w słabo oświetlonych pokojach, które były łaskawsze dla ich przywiędłych wdzięków, i gdzie żołnierze na przepustkach – zdesperowani, samotni i prawie zawsze pijani – nadskakiwali im, jak gdyby były królowymi piękności.\nBlackie poprowadził ich do „Pałacu Fantazji Fifi”. Wspięli się po obskurnych schodach i weszli do maleńkiej, kiepsko oświetlonej, zadymionej recepcji z farbą obłażącą z wyblakłych ścian.\n– Moja kolej, Bruce! – huknął Blackie i machnął ręką w stronę ściany przy wejściu. Przy drzwiach krzywo wisiał „Spis usług”, a w nim najróżniejsze usługi seksualne opisane w kiepskiej angielszczyźnie. Bruce domyślał się niektórych. Co do innych, mógł tylko zgadywać.\nBruce zamówił piwo – przynajmniej u Fifi było prawdziwe piwo, a nie Stella, miejscowy wyrób, o którym powiadano, że warzą go z cebuli – i usiadł, żeby poczekać na Blackiego i Logiego, którzy poszli się zabawić. Był napalony jak każdy gorącokrwisty dwudziestoczterolatek – może nawet bardziej niż większość, biorąc pod uwagę, jak przez kilka miesięcy przed wyjazdem wyglądało jego małżeństwo. Nie chodziło tu o brak libido czy nawet o ukłucia poczucia winy wobec Doreen. To był strach, czysty i prosty. W przypadku Bruce’a wykłady wygłaszane w obozie przez ponure pielęgniarki, a potem przydział zapewnianych przez armię prezerwatyw trafiły na podatny grunt. Nie był w stanie sobie wyobrazić, że miałby żyć z upokorzeniem, gdyby złapał trypra i z powrotem w Maadi musiał się ustawić w kolejce na leczenie czy powiedzieć Doreen albo swoim rodzicom…\nNawet nie zdążył skończyć piwa, gdy pojawił się najpierw Blackie, a potem Logie, obaj wyraźnie zadowoleni z siebie.\n– Nie boicie się, że coś złapiecie? – spytał Bruce.\nBlackie wzruszył ramionami.\n– Wolałbym umrzeć – powiedział spokojnie. – Ale uważam. A z tego, co wszyscy wiemy, to może być ostatnia taka okazja na jakiś czas. Może nawet zupełnie ostatnia.\nTak właśnie wyglądała ich rutyna w Kairze: ciężka orka i monotonia w obozie rozjaśniana czasem przepustek. Picie było preferowanym sposobem spędzania wolnego czasu. Gdy byli w mieście, ich ulubionym wodopojem był Mannering’s Bar, który reklamował się jako „przyjazny każdemu Nowozelandczykowi”. Lubili także Klub Nowozelandzkich Sił Zbrojnych na Sharia Malika Farida, a gdy byli w obozie i po służbie, cieniste schronienie przed bezlitosnym, pustynnym słońcem oferował kawałek przestrzeni przed The Lowry Hut.\nOczywiście sami też potrafili się zabawić. Któregoś dnia Bruce zobaczył, że Logie pogrążony jest w rozmowie z jednym z gazeciarzy, którzy prowadzili w obozie swój handelek, sprzedając „Egyptian Mail”. Wyglądało na to, że Logie daje chłopakowi lekcję języka, bo mówił bardzo powoli i wyraźnie, a chłopca namawiał, żeby powtarzał. Wreszcie z aprobatą skinął głową, klepnięciem w plecy odesłał dzieciaka i podszedł do Bruce’a.\n– Co jest? – zapytał Bruce, węsząc psikusa.\n– Tylko poczekaj – odparł Logie.\n– Bardzo dobre wiadomości – wrzasnął gazeciarz. Ci malcy nie mówili po angielsku, ale wszyscy mieli do niego doskonałe ucho. – Bardzo dobre wiadomości – powtórzył. – Generał Fryberg przyłapany na ciupcianiu z wielbłądem.\nRuszył przez obozowisko, wykrzykując to ku uciesze i śmiechowi żołnierzy.\nNie trzeba mówić, że obozowy sztab byłby zachwycony, jeśliby się dowiedział, kto był odpowiedzialny za ten żarcik. Gdyby ktoś się wygadał, Logie spędziłby kilka tygodni w karcerze, ale nikt nie sypnął.\nWieczorami australijski przedsiębiorca, niejaki Thomas Shafto – Shifty Shafto dla żołnierzy – otwierał stare, odrapane kino, gdzie puszczał powtórki filmów klasy B i C. Owo „kino” zbudowane było z lichych desek i marnego dachu, który Shifty pozszywał z nadwyżek płótna i wszelkich worków czy skrawków materiału, na których zdołał położyć łapy. Za trzy piastry można było wejść do tego ledwie stojącego namiotu i odgnieść sobie tyłek na twardej, drewnianej ławie. Za pięć piastrów dostawało się popękane, wiklinowe krzesło, które kłuło drzazgami. Robactwo nie dyskryminowało nikogo: owady gryzły wszystkich po równo, nieważne, czy siedziałeś na tanim miejscu, czy na wytwornym krześle. Jak większość szeregowców, którzy zarabiali pięć szylingów dziennie, Bruce, Blackie i Logie optowali za ławami.\nKiedyś, gdy zepsuł się projektor – co zdarzało się z nużącą regularnością – jakiś pijany gbur z armii brytyjskiej zepchnął Blackiego z ławy. Blackie usiadł z powrotem, decydując się zignorować tę rozmyślną prowokację.\n– Rusz się, ty nowozelandzki palancie bez jaj – powiedział Angol, znowu go popychając. – Tu nie ma miejsca dla nas obu.\nBlackie udawał zainteresowanie czarnym ekranem.\n– Co jest z tobą? Jesteś równie głupi, co paskudny? – spytał Angol, znowu szturchając Blackiego.\nWszyscy z zaciekawieniem wpatrywali się w Blackiego. Był znany z tego, że ochoczo korzysta z okazji do bójki. I faktycznie, po krótkiej chwili przywalił Brytolowi pięścią w nos i wstał.\n– Ktoś jeszcze ma ochotę? – podwijając rękawy, zapytał podpitych brytyjskich żołnierzy. I się zaczęło. Połowa zgromadzonych dołączyła do bijatyki, podczas gdy druga połowa śmiała się i zagrzewała do walki.\n– Najlepszy film, jaki w życiu widziałem – powiedział potem Bruce do Blackiego, gdy ten opatrywał sobie krwawiące kłykcie.\nNa początku marca 1941 roku kairska zima ustępowała miejsca wiośnie. Dni były coraz dłuższe i cieplejsze, temperatura trzymała się w okolicach dwudziestu dwóch stopni. Noce były przyjemnie łagodne, nawet gdy młyn mielący plotki w Maadi rozgrzewał się do czerwoności. Wszyscy w obozie – oraz, zdaje się, połowa Kairu – mówili o zbliżającej się nieuchronnie relokacji 25. Batalionu. Widoki na zmierzenie się z Hunami wywoływały w ludziach po części podniecenie, po części strach. Po całym tym ciężkim szkoleniu i niekończących się, ociekających potem godzinach wypełnionych dźwiganiem w upale i kurzu karabinów i plecaków, byli dobrze przygotowani, jeśli nie pod względem psychicznym, to przynajmniej militarnym.\nDowództwo milczało co do tego, dokąd zostaną wysłani, co napędzało spekulacje i zakłady. Niektórzy uważali, że mogą trafić do Libii. Większość obstawiała Grecję. Innym było wszystko jedno – po prostu chcieli mieć to już za sobą. Egipscy handlarze, pracze, kierowcy, gazeciarze – nawet kairskie dziwki – wydawali się lepiej poinformowani niż ci młodzi ludzie, którzy wkrótce mieli się znaleźć na froncie. „Jedziecie do Grecji”, powiadali z pewnością siebie. Albo „We wtorek wypływacie do Aten”, wraz z kiwaniem głową i mrugnięciem.\nBruce chyba czuł się gotowy. Karabiny były przygotowane, bagnety ostre jak brzytwy, a reszta wyposażenia wypolerowana, naoliwiona, wyczyszczona, sprawdzona, ponownie sprawdzona, i sprawdzona po raz trzeci. Wszystko, co należało zrobić, zostało zrobione. Teraz albo nigdy.\nWreszcie, 17 marca, 25. Batalion załadował się do pociągu jadącego do Aleksandrii, gdzie wsiadł na pokład HMS Orion. Nadal nie było oficjalnego komunikatu co do ich celu. Jakiś gryzipiórek z kwatery głównej uznał, że żołnierze, z których wielu pewnie na loterii życia wylosowało bilet w jedną stronę, „w celu zachowania poufności” powinni być trzymani w niewiedzy. Bruce jakoś nie widział w tym sensu. Przecież i tak wszyscy wiedzieli, że płyną do Grecji. Byłby naprawdę zaskoczony, gdyby Hunowie też tego nie wiedzieli.\nOstatecznie, uznał, nie miało to wielkiego znaczenia. Nadszedł czas, by zrobili to, po co się tutaj znaleźli.\n ANZAC – Australian and New Zealand Army Corps – Korpus Wojskowy Australii i Nowej Zelandii (wszystkie przypisy pochodzą od tłumaczki).\n NZEF – New Zealand Expeditionary Forces – Nowozelandzkie Siły Zbrojne.\n Obecnie Port Suez.\n Kiwi – zwyczajowe określenie żołnierzy nowozelandzkich.


Wyniki Budżetu Obywatelskiego | Piotrkowski24\nStrona główna/Piotrków Trybunalski/Wyniki Budżetu Obywatelskiego\nBlisko czternaście tysięcy głosów oddali mieszkańcy Piotrkowa Trybunalskiego na projekty zgłoszone do szóstej edycji budżetu obywatelskiego. Przedstawiamy wyniki głosowania. W środę (25.09) w Mediatece 800-lecia odbyło się oficjalne ogłoszenie wyników budżetu obywatelskiego 2020.\n– Szósta edycja Budżetu Obywatelskiego była rekordowa pod względem liczby głosujących – mówił Bogdan Munik, Sekretarz Miasta. – To pokazuje, że idea budżetu partycypacyjnego cieszy się coraz większą popularnością wśród piotrkowian. Gratuluję wnioskodawcom zwycięskich projektów, a wszystkich pozostałych już dziś zapraszam do przyszłorocznej edycji – powiedział sekretarz.\nW budżecie obywatelskim 2020 mieszkańcy do dyspozycji mieli łącznie 2 mln 400 tys. zł. Na projekty rejonowe zaplanowano 350 tys. zł (na każdy z czterech rejonów). Na projekt ogólnomiejski przeznaczono 600 tys. zł, a na oświatowy 400 tys. zł. Łącznie oddano 13.645 głosów, a udział w głosowaniu wzięło 6.774 mieszkańców.\nBudowa ścieżki rowerowej wokół zbiornika Bugaj – etap II zdobywając 1121 głosów\n1. Skwer dzikich róż – Strefa przyjazna mieszkańcom Osiedla Wyzwolenia – 193 głosów\n2. Strefa relaksu i mini plac zabaw – 128\n1. Plac zabaw przy ul. Czarnej – 294\n2. Budowa parkingu przy Parafii pw. św. Alberta oraz utwardzenie części ulicy Rusałki – 217\n1. Bezpieczny chodnik i ścieżka rowerowa przy ulicy Dmowskiego – 1360\n1. „Szczekanica Central – Park” – modernizacja placu zabaw przy ul. Rzecznej 3 – 391\n1. Street workout Pioma – 1378\n2. Bezpieczeństwo – ważna sprawa! Monitoring wizyjny w Szkole Podstawowej nr 12 i jej najbliższym otoczeniu – 1190\nFestyn w Ręcznie. Tym razem z Wirtuozem\nBudżet Obywatelski WŁ bez głosowania internetowego\nNowy budżet obywatelski dla Piotrkowa?\nBudżet Obywatelski Województwa Łódzkiego – czas na głosowanie


eWinner 2 Liga: Wyjazdowy triumf GKS Bełchatów - Dzień Dobry Bełchatów\neWinner 2 Liga: Wyjazdowy triumf GKS Bełchatów\nOpublikowano: sob, 21 sie 2021 17:00 2021-08-21T17:00:27.704Z\nAutor: Badyś | Zdjęcie: GKS Bełchatów (@GKSBelchatow_ on Twitter)\nfoto GKS Bełchatów (@GKSBelchatow_ on Twitter)\nBrąz dla Łomacza i Bieńka! Ebadipour mistrzem Azji\nGKS znów zawiódł! "Brunatni" słabsi od rezerw Lecha\nSport W sobotnim meczu piątej kolejki eWinner 2 Ligi piłkarze GKS-u Bełchatów pokonali na wyjeździe 1:0 zespół Hutnika Kraków, odnosząc tym samym pierwsze zwycięstwo na terenie rywala w sezonie 2021/2022! Za jego sprawą "Brunatni" opuścili strefę spadkową.\nsportbełchatowski sportpiłka nożnaeWinner 2 ligagks bełchatówhutnik - gksmartin klabnik\nTrener Patryk Rachwał po remisie 1:1 z rezerwami Śląska Wrocław w minioną środę nie zdecydował się na żadne zmiany w wyjściowej jedenastce na mecz z Hutnikiem Kraków. Podstawowy skład na dzisiejsze spotkanie wyglądał więc następująco: Kewin Komar (M) - Mateusz Gancarczyk, Martin Klabnik, Kajetan Kunka (M), Mateusz Szymorek (K) - Damian Warnecki (M), Waldemar Gancarczyk, Marcin Ryszka, Dawid Flaszka, Artur Golański - Szymon Sołtysiński. Warto również podkreślić, że w kadrze znalazło się miejsce dla aż dziewięciu młodzieżowców.\nSobotni rywal bełchatowskich piłkarzy, podobnie jak GKS, znajdował się w strefie spadkowej. Trzeba jednak pamiętać o tym, że "Brunatni" w czterech pierwszych kolejkach wywalczyli na boisku cztery oczka, a zerowy dorobek w tabeli wynika z kary nałożonej przez PZPN. Natomiast Hutnik zdołał tylko raz zremisować, a pozostałe trzy pojedynki przegrał. To właśnie w słabości rywala wielu fanów biało-zielono-czarnych upatrywało szansy na pierwszą wyjazdową zdobycz w sezonie 2021/2022.\nPierwsza połowa meczu Hutnik – GKS toczyła się w dość niemrawym tempie. Więcej działo się na trybunach, niż na murawie, gdzie miejscowi zaprezentowali swoją oprawę, ale to nie znaczy, że nie było żadnych okazji bramkowych. W 23. minucie spotkania przyjezdni mogli objąć prowadzenie, ale zabrakło centymetrów, żeby strzał Artura Golańskiego wylądował w siatce. Futbolówka po jego uderzeniu zatrzymała się na poprzeczce.\nW 30. minucie zakotłowało się pod bramką Hutnika, ale ostateczni zamiast samobója mieliśmy tylko rzut rożny dla podopiecznych Patryka Rachwała. Kiedy już się wydawało, że zespoły zejdą na przerwie przy stanie 0:0 na celnym strzałem z rzutu wolnego popisał się Martin Klabnik. Niegroźne z pozoru uderzenie, w wyniku błędu bramkarza rywali, znalazło drogę do bramki. W drugiej odsłonie gole już nie padły, a co za tym idzie górnicza jedenastka może świętować swoje pierwsze wyjazdowe zwycięstwo w nowym sezonie.\nPo okresie grania co trzy dni, przed piłkarzami GKS-u Bełchatów normalny, tygodniowy mikrocykl, który zostanie zwieńczony sobotnią potyczką z Pogonią Siedlce. Jej początek zaplanowano na godzinę 16:00.\nHutnik Kraków - GKS Bełchatów 0:1 (0:1)\nBramki: Martin Klabník 45\nŻółte kartki: Stawarczyk, Hoyo-Kowalski, Wojcinowicz, Chmiel, Tetych.\nHutnik Kraków: 1. Bartłomiej Frasik - 3. Tomasz Wojcinowicz, 23. Piotr Stawarczyk, 4. Łukasz Kędziora (59, 45. Daniel Hoyo-Kowalski) - 15. Bartosz Tetych, 20. Mateusz Gajda (60, 11. Dominik Zawadzki), 5. Miłosz Drąg (72, 25. Patryk Kieliś), 7. Krzysztof Świątek (72, 16. Sławomir Chmiel), 10. Abdallah Hafez, 13. Piotr Zmorzyński - 28. Michał Kitliński (60, 8. Kamil Sobala).\nGKS Bełchatów: 22. Kewin Komar - 77. Mateusz Gancarczyk, 38. Martin Klabník, 69. Kajetan Kunka, 2. Mateusz Szymorek - 7. Damian Warnecki (72, 6. Adam Dobosz), 9. Waldemar Gancarczyk (90, 18. Mateusz Kempski), 17. Marcin Ryszka, 8. Artur Golański (73, 23. Michał Graczyk), 10. Dawid Flaszka - 11. Szymon Sołtysiński (82, 72. Adrian Bielka).\nPGE zgodziło się na podwyżki w Elektrowni Bełchatów.\nze śmieRdzielami to byl tylko wypadek przy pracy Teraz tylko zwyciestwa\nmiesiąc temu | ocena +5 / -14\na kogo obchodzi ten klubik dla cvvelow i pedalovv trzymany na kroplowce za panstwowe pieniadze.??? wiekszosc belchatowian jest za WIDZEWEM ktory wczora wygral koleny mecz ale o tym juz nie napiszecie.???\nWidać ciebie skoro tu piszesz.\nCo to jest ten widzew?\nWieś koło Łodzi , dla półświatków.\nTylko GKS Bełchatów ! Brawo !\nokrzei - GKS\nWkoncu Brawo GKS oby tak dalej - JEDZIEMY\nKibicem będzie dziennikarz śledczy Piotr U :D\nPGE zgodziło się na podwyżki w Elektrowni Bełchatów. Ile otrzymają pracownicy?


Forum WirtualneMedia.pl - Opinie i komentarze - Leo Express wchodzi na polskie tory. "Dla PKP Intercity to powinien być kubeł zimnej wody"\nSeba Sob Sty 18, 2020 5:12 am\nRe: Leo Express wchodzi na polskie tory. "Dla PKP Intercity to powinien być kubeł zimnej wody"\nAdrian D. Nie Sty 19, 2020 3:35 am\nCzapeczkowy potwór Nie Sty 19, 2020 4:40 pm\n"Adrian D." napisał(a): W ubiegłym roku kupiłem w kasie PKP Intercity bilet weekendowy, na usługę, której, jak się okazało w dniu wyjazdu, PKP Intercity nie świadczył.\nAdrian D. Pon Sty 20, 2020 2:21 pm\n"Czapeczkowy potwór" napisał(a): Użyj mózgu człowieku zanim gdzieś pojedziesz bo pleciesz jakieś farmazony. Wiesz czym jest bilet weekendowy i jaka jest jego idea?\nTak matołku, wiem co to jest bilet weekendowy.\nI zdecydowanie odradzam każdemu kupowanie takich biletów w PKP IC.\nxxxx Pon Sty 20, 2020 4:29 pm\nOtwarto siódemkę, otwarto trójkę. Zamiast przywrócić połączenie Szczecin-Lublin o czasie przejazdu krótszym niż 10 godzin (na co pozwala obecna przepustowość siódemki) to co robi PKP IC?\nPuszcza jeden bezpośredni pociąg Szczecin-Lublin przez Rzepin, Wrocław, Katowice i Radom o czasie przejazdu dłuższym niż podczas wcześniejszych objazdów przez Inowrocław i Lubartów.\ncaro Pią Lut 07, 2020 11:52 pm\n491373 Wto Sie 11, 2020 12:03 pm\nsolary do lamp [url]https://solumen.pl][/url] latarnie uliczne prl


I wszystko jasne | Prestiż Szczecin\nPrzestronne wnętrze dwupoziomowego mieszkania na Warszewie jest jasne i funkcjonalne. Rozległy ogród za domem zachęca do wypoczynku. To idealne lokum dla młodego małżeństwa z dzieckiem.\nfoto: / Darek Gorajski\nHarmonijna kompozycja wnętrza daje się zauważyć już od progu – przeplatają się tu głównie dwa odcienie barw z przeciwnych biegunów – czerni i bieli.\nCała powierzchnia podłogi dolnego poziomu mieszkania jest wyłożona jednakowymi, dużymi kaflami z białego szkliwionego gresu – duże, kwadratowe tafle i jednolita podłoga w cały wnętrzu pozwala je optycznie uspójnić i powiększyć.\nPrzestrzeń salonu została podzielona na dwie części – wypoczynkową i jadalną. Z części jadalnej wygodnie przechodzi się do kuchni, a może też zostać ona otwarta na taras, będący przedmurzem rozległego słonecznego ogrodu z głębokim oczkiem wodnym.\nBiały stół z lakierowanego drewna otoczony jest prostymi w formie krzesłami obitymi kremową skórą. Kolor nawiązuje do obicia kanapy i fotela znajdujących się w strefie wypoczynkowej. To pozwala stworzyć wrażenie jednolitego wnętrza, którego funkcje cały czas się przenikają.\nCiekawym rozwiązaniem okazało się użycie elementów mebli kuchennych, które pozwoliły stworzyć na ścianie jadalni barek – trunki są pod ręką, a zabudowa nawiązuje do znajdującej się naprzeciwko kuchni.\nProjekt autorstwa specjalistów z salonu kuchni VIP założył wykorzystanie białych lakierowanych frontów – wysoki połysk to zresztą motyw przewodni we wszystkich pomieszczeniach tego domu. Fronty dolnych szafek, pod ciągiem roboczym są białe, natomiast ścianka, w której ukryto nie tylko szafki, ale i kuchenne sprzęty, utrzymane są w tonacji szarości. Istotnymi akcentami są kryształowy okap nad płytą grzewczą oraz front wiszącej szafki, na który nadrukowany został obraz przedstawiający drogę mleczną – odrobina kosmicznej siły w tym surowym, a jednak dość ciepłym wnętrzu. Blat ciągu roboczego pokryty został szarym granitem (tym samym materiałem wykończono kominek znajdujący się na rogu – na styku pokoju dziennego, kuchni i jadalni). Duże drzwi balkonowe oraz kuchenne okno wpuszczają do pomieszczenia dużo światła.\nKlatka schodowa prowadząca na drugi poziom stanowi interesującą kontynuację przedpokoju. Gdy przekraczamy próg tego domu, na ścianach wita nas opalizująca tapeta o wzorze pipety. W pierwszej części pomieszczenia jest biała, o jasno – perłowym połysku. W drugiej zaś jest czarna, z ciemno-szarym perłowym połyskiem. Ładnie na ciemnym tle wyglądają białe drewniane schody otoczone szklaną poręczą.\nZwieńczeniem tej czarno – białej klatki schodowej jest imponujący kryształowy żyrandol, który ją oświetla. Drugi poziom domu to część przeznaczona tylko dla domowników. Wyłożona w całości (za wyjątkiem łazienki) białymi miękkimi wykładzinami, jest przytulna, jasna i miła. Pokój synka, oprócz mebli potrzebnych niemowlęciu, został wyposażony w wygodny szezlong, na którym mogą spocząć znużeni rodzice. Sypialnia gospodarzy utrzymana w bieli sprzyja relaksowi.\nŁazienka na górnym poziomie nawiązuje do kolorystyki całej góry – utrzymana jest w bieli. Jednak widać tu analogię do mniejszej łazienki z parteru: powtarza się motyw złota. Wokół wanny wyłożono szklane kafle podklejone złotym materiałem o ciekawej fakturze. Łazienka na dole jest utrzymana w prawdziwym stylu glamour – czerń w połączeniu ze złotem – kafli oraz frontów zabudowy pod blatem z umywalką – daje niezwykle elegancki efekt dyskretnego, nieprzesadzonego przepychu.


Inteligencja emocjonalna. Jak panować nad uczuciami - Justyna Tomczyk | Książka w Lubimyczytac.pl - Opinie, oceny, ceny\nKsiążka sama w sobie nie jest może arcydziełem, ale jest doskonałym uzupełnieniem bardziej teoretycznej i klasycznej książki Daniela Golemana. Tu znajdziemy raczej krótkie i proste opisy połączone z ćwiczeniami. Dzięki takiej konstrukcji książka może być zeszytem ćwiczeń dla młodego lidera zespołu czy innej osoby zarządzającej zespołem, która pragnie zrobić z wiedzy o IE jak największy użytek.\nKsiążka sama w sobie nie jest może arcydziełem, ale jest doskonałym uzupełnieniem bardziej teoretycznej i klasycznej książki Daniela Golemana. Tu znajdziemy raczej krótkie i proste opisy połączone z ćwiczeniami. Dzięki takiej konstrukcji książka może być zeszytem ćwiczeń dla młodego lidera zespołu czy innej osoby zarządzającej zespołem, która pragnie zrobić z wiedzy o IE...\nPolecam ciekawym tematu.\nSkarbnica ciekawych ćwiczeń do poznania swojej wnętrza i pracy nad sobą.\nAutorka w prosty i ciekawy sposób rozwija tenat szeroko pojętych emocji.\nDlaczego nie wszyscy potrafią je okazywać i jakie mogą być tego konsekwencje? Kiedy bywają destrukcyjne?\nI przede wszystkim jak znaleźć złoty środek tak aby czuć i żyć, jednocześnie wszystkim się zbytnio nie przejmować...\nI przede wszystkim jak znaleźć złoty środek tak aby czuć i żyć, jednocześnie...\nCiężko mi powiedzieć w jakim stopniu książka ta nadaje się do pracy nad inteligencją emocjonalną, ponieważ nie wykonałem prawie żadnego ćwiczenia, które w niej zawarto. Moja motywacja do tego typu zadań była zbyt niska. Mimo to, dowiedziałem się kilku ciekawych rzeczy na temat emocji. Część z nich jest dosyć oczywista, ale nie tak łatwo samemu o tym pomyśleć. Ponadto bardzo fajny rozdział dotyczący emocji rodzica. Mimo że sam dzieci nie posiadam, to uświadomiłem sobie jaki wpływ miały na mnie niektóre sytuacje z dzieciństwa.\nCiężko mi powiedzieć w jakim stopniu książka ta nadaje się do pracy nad inteligencją emocjonalną, ponieważ nie wykonałem prawie żadnego ćwiczenia, które w niej zawarto. Moja motywacja do tego typu zadań była zbyt niska. Mimo to, dowiedziałem się kilku ciekawych rzeczy na temat emocji. Część z nich jest dosyć oczywista, ale nie tak łatwo samemu o tym pomyśleć. Ponadto bardzo...\nMomentami bardzo ciekawa, a czasem nie do zniesienia. Ale zdecydowanie polecam:)\nJuż miałem wystawić ocenę w okolicach 5 gwiazdek ale zbliżając się do końca książki trafiłem na rozdział, który nawet chciałem początkowo pominąć - "Inteligentny emocjonalnie rodzic" (sam nie mam jeszcze dzieci). Wyszło tak że przeczytałem tą część na raz, z zapałem bo po drodze uświadomiłem sobie że jestem w pewnym stopniu emocjonalnie uszkodzony na etapie dzieciństwa (nie będę się zagłębiał ale wystarczy powiedzieć że kompletnie sobie nie zdawałem z tego sprawy i mocno to wypieram).\nDlatego z początkowej niskiej, ocena poszybowała. Co do reszty dzieła - z moim bagażem doświadczeń i niechęcią "grzebania" w emocjach na wiele mi się nie przyda ale dla kogoś w miarę inteligentnego emocjonalnie wydaje się być dobrym sposobem na doszlifowanie tego aspektu życia.\nJuż miałem wystawić ocenę w okolicach 5 gwiazdek ale zbliżając się do końca książki trafiłem na rozdział, który nawet chciałem początkowo pominąć - "Inteligentny emocjonalnie rodzic" (sam nie mam jeszcze dzieci). Wyszło tak że przeczytałem tą część na raz, z zapałem bo po drodze uświadomiłem sobie że jestem w pewnym stopniu emocjonalnie uszkodzony na etapie dzieciństwa (nie...\nNie podobała mi się forma książki, przypominająca notatki z wykładu z wprowadzenia do psychologii emocji: trochę suchych faktów, trochę ciekawostek, parę pytań do autoanalizy. Niby większość książek tego typu jest pisana w podobny sposób, ale mimo to czytałam bardziej angażujące i przystępniej napisane poradniki. Taki truizm, ale pasujący do tej recenzji: nie wszyscy potrafią przekazać wiedzę, którą posiadają. Przykładowe historie ilustrujące omawiane zagadnienia były bardzo tendencyjne, czarno-białe, wręcz przerysowane - do tej pory nie wiem, czy był to celowy zabieg. W takiej książce zdania typu "Wiedz, że życie to nie bajka.", są trochę nieporozumieniem..\nNie podobała mi się forma książki, przypominająca notatki z wykładu z wprowadzenia do psychologii emocji: trochę suchych faktów, trochę ciekawostek, parę pytań do autoanalizy. Niby większość książek tego typu jest pisana w podobny sposób, ale mimo to czytałam bardziej angażujące i przystępniej napisane poradniki. Taki truizm, ale pasujący do tej recenzji: nie wszyscy...\nDodaj cytat z książki Inteligencja emocjonalna. Jak panować nad uczuciami


Sasin: cena gazu ustabilizuje się w I kwartale przyszłego roku - Gospodarka komunalna\nPAP/RAF • 10 października 2021 - 20:27\nWicepremier i minister aktywów państwowych Jacek Sasin. (Fot. facebook/Jacek Sasin)\nPodzielam opinie ekspertów, że wysoka cena gazu, która jest wynikiem działań spekulacyjnych, nie może się długo utrzymać i w pierwszym kwartale przyszłego roku ustabilizuje się, wtedy pewnie zanotujemy spadek cen – zapowiedział wicepremier i minister aktywów państwowych Jacek Sasin.\nTo jest poważny problem w tej chwili, rzeczywiście wzrost cen gazu w ciągu ostatniego roku jest gigantyczny.\nTo jest 941 proc. od października do października, rok do roku. To zupełnie niespotykane wzrosty - powiedział.


" /> Dyskusje ogólne :: Przemyśl:Zatrzymany wiceprezydent Przemyśla\nPrzemyśl:Zatrzymany wiceprezydent Przemyśla\nWysłany: Pią Lip 20, 2007 5:43 pm Temat postu: Przemyśl:Zatrzymany wiceprezydent Przemyśla\nInternowani w Uherce Mineralne : Aktualności 21.07.07\nostatnia aktualizacja: sobota, 21 lipca 2007 godz. 20:40\nAreszt dla wiceprezydenta\nWiceprezydent Przemyśla Ryszard L. trafił na trzy miesiące do aresztu. Taką decyzję na wniosek prokuratury podjął przemyski Sąd Rejonowy. Ryszard L. pod zarzutem korupcji, został wczoraj zatrzymany przez funkcjonariuszy policji z wydziału do spraw walki z korupcją. W zatrzymaniu brali także udział funkcjonariusze z komendy głównej Straży Granicznej. Wiceprezydent jest podejrzany o to, że pośredniczył w załatwieniu pracy w Bieszczadzkim Oddziale pograniczników.\nRyszard L. trafił na trzy miesiące do aresztu\nProkuratura podejrzewa, że Ryszard L. miał dwukrotnie pośredniczyć w załatwieniu posady w Straży Granicznej. Było to w latach gdy już pełnił funkcję wiceprezydenta miasta Przemyśla. W trakcie przesłuchania podejrzany nie przyznał się do korupcji. O szczegółach sprawy przemyska prokuratura nie chce na razie mówić. Wiadomo, że oprócz wiceprezydenta zostały też zatrzymane dwie inne osoby. Jedna z nich została tymczasowo aresztowana.\nLucyna Oleszek, Sąd Okręgowy w Przemyślu\n-”Sąd Rejonowy w Przemyślu wydał 20 lipca postanowienie o zastosowaniu aresztowania wobec podejrzanego Tadeusza S. któremu postawiono podobne zarzuty jak Ryszardowi L.”\nRyszard L. jest wiceprezydentem Przemyśla drugą kadencję. Na stanowisko został rekomendowany przez Prawo i Sprawiedliwość. Zaraz po zatrzymaniu został wykluczony z partii. Jeżeli potwierdzą się zarzuty prokuratury, grozi mu do ośmiu lat więzienia.\nTematy: korupcja, policja16:54, 20.07.2007 /PAP\nZatrzymany wiceprezydent Przemyśla\nPROKURATURA ZARZUCA MU KORUPCJĘ\nWiceprezydent Przemyśla został zatrzymany\nTVN24Pod zarzutem korupcji zatrzymany został wiceprezydent Przemyśla. Ryszard L. może iść do więzienia nawet na osiem lat.\n- Ryszardowi L. zarzucamy dwa przestępstwa o charakterze korupcyjnym. Jednak nie są one związane z pełnieniem przez niego funkcji wiceprezydenta - powiedział rzecznik Prokuratury Okręgowej w Przemyślu Damian Mirecki. Ze względu na dobro śledztwa Mirecki nie chciał powiedzieć w tej sprawie nic więcej. Nie wiadomo nawet, czy prokuratura będzie wnioskować o areszt dla wiceprezydenta.\nRyszard L. został dziś zatrzymany przez policjantów z wydziału do walki z korupcją Komendy Wojewódzkiej Policji w Rzeszowie.\nPolecany link: http://www.tvn24.pl/12690,1515100,0,1,wiadomosc.html\nPowiadom znajomegoDrukuj artykuł\nProkuratura ma 48 godzin, aby zadecydować o dalszych losach Ryszarda L. TEMAT DNIA\nWiceprezydent Przemyśla zatrzymany przez policję\nSprawa ma związek z wręczeniem łapówki.\n20 lipca 2007 - 18:28\nPolicja i straż graniczna zatrzymały dziś wiceprezydenta Przemyśla Ryszarda L. Sprawa ma związek z wręczeniem łapówki.\nRekomendowany przez PiS wiceprezydent został zatrzymany w wyniku operacji specjalnej związanej z wręczeniem łapówki.\nWiceprezydent Przemyśla podejrzany o korupcję\nMarcin Kobiałka2007-07-20, ostatnia aktualizacja 2007-07-20 19:29\nPolicjanci z wydziału do walki z korupcją zatrzymali w piątek pisowskiego wiceprezydenta Przemyśla Ryszarda L. Usłyszał zarzuty związane z braniem łapówek, a kilka godzin później wyleciał z partii\nRyszard L. został zatrzymany około godz. 14. Oprócz policjantów z wydziału do walki z korupcją Komendy Wojewódzkiej Policji z Rzeszowie w zatrzymaniu wiceprezydenta brali udział także funkcjonariusze Zarządu Spraw Wewnętrznych Komendy Głównej Straży Granicznej. Policja twierdzi, że nad sprawą pracowała od kilku miesięcy.\n- Postawiliśmy mu zarzuty brania łapówek za pośrednictwo w załatwianiu pewnych spraw w jednej instytucji. Mogę powiedzieć jeszcze, że zarzuty nie są związane z pełnioną w tej chwili przez Ryszarda L. funkcją - mówi "Gazecie" Damian Mirecki, rzecznik Prokuratury Okręgowej w Przemyślu, na polecenie której zatrzymano Ryszarda L.\nProkuratura nie ujawnia na razie, o jaką instytucję chodzi, komu wiceprezydent Przemyśla załatwiał "pewne sprawy" i ile pieniędzy miał za to brać. - W poniedziałek ujawnimy szczegóły - zapowiada Mirecki. Ryszard L. przebywa w policyjnym areszcie. - Mamy 48 godzin na podjęcie decyzji, jakie zastosujemy środki zapobiegawcze wobec niego. Nie jest jeszcze przesądzone, czy wystąpimy z wnioskiem o tymczasowe aresztowanie wiceprezydenta - powiedział Mirecki.\nRyszard L. jest już drugą kadencję wiceprezydentem Przemyśla. Od lat związany z prawicą. Przed objęciem stanowiska wiceprezydenta był sekretarzem klubu AWS w przemyskiej radzie miasta. Do piątku był członkiem PiS-u. - Gdy się dowiedzieliśmy, że L. został zatrzymany pod zarzutami korupcyjnymi, podjęliśmy decyzję o wyrzuceniu go z partii. Nie ma żadnej taryfy ulgowej dla naszych członków - mówi nam senator Andrzej Mazurkiewicz, wiceszef PiS-u w okręgu przemysko-krośnieńskim. Ale politycy nie są zaskoczeni zatrzymaniem wiceprezydenta. - Jak się pełni funkcję publiczną, to można być na różne rzeczy narażonym. I jak się kradnie, to wcześniej czy później się wpadnie - stwierdza Mazurkiewicz.\nW piątek próbowaliśmy skontaktować się z prezydentem Przemyśla Robertem Chomą. Miał wyłączony telefon komórkowy. - Prezydent wie o zatrzymaniu pana L. Jest tym zaskoczony, bo miał o nim dobrą opinię. Trudno na razie mówić, jakie decyzje będą podjęte przez prezydenta - powiedział Witold Wołczyk z biura prasowego Urzędu Miasta w Przemyślu.\nRobert Majka z Przemyśla, 20 lipca 2007r


wynajem namiotów Kraków | alfa impulsywny\nEventy to aktualnie niesłychanie popularna forma służbowych spotkań, reklamowania towarów, przedstawiania oferty firmy lub także oryginalnego projektu. Eventy aranżują i małe, oraz kolosalne firmy. Przyzwoicie urządzone spotkanie marketingowe jest niezmiernie istotnym punktem i składa się na dobry wizerunek każdej jednostki gospodarczej. Wielokrotnie do prowadzenia i obsługi eventy wynajmuje się specjalną firmę eventową, która zapewnia kompleksową obsługę od udostępnienia wyposażenia pomocnego do przeprowadzenia spotkania po zapewnienie osoby, która event poprowadzi – konferansjera.\nSą niemniej jednak firmy, jakie ograniczają się tylko do wypożyczania wyposażenia na eventy. O jaki sprzęt chodzi? Firmy eventowe wynajmują i upowszechniają sprzęt wszelkiego rodzaju. Rzecz jasna podstawą jest tu nagłośnienie, a w takim razie statywy, głośniki, mikrofony, mikroporty. Sporo korporacji wypożycza organizatorom eventów także krzesła, stoliki, przenośne bary lub inne meble potrzebne do zorganizowania trafnej przestrzeni.\nOd kogo wynająć sprzęt na organizowany przez siebie event? Sprawa w żadnym wypadku nie jest taka łatwa jak się wydaje, bowiem korporacji obsługujących eventy jest na rynku dzisiaj nadzwyczaj niemało. Są to firmy mniej i bardziej fachowe. Warto wybrać taką jednostkę, jaka ma najogromniejsze doświadczenie w organizacji i obsłudze eventów, a również taką, jaka cieszy się najważniejszymi opiniami kontrahentów. Należyty event nie obejdzie się bez godziwego wyposażenia nagłaśniającego. Potrzebne jest więc, by ktoś ten sprzęt właściwie ustawił, dużo korporacji eventowych współpracuje z dźwiękowcami, którzy nie mają problemu z szybkim i ustawieniem mikrofonów, głośników tak, aby nie przerywały, nie zagłuszały i były dopasowane do powierzchni, w której aranżowane jest spotkanie.\nJeżeli zaś potrzebujemy konferansjera do poprowadzenia spotkania, to prawidłowo jest uprzednio pooglądać filmy w internecie prezentujące zachowanie i sposoby prowadzenia eventów przez poszczególne osoby. Trzeba bowiem pamiętać, że prowadzący powinien być dobrany po mistrzowsku do przedmiotu eventu oraz czuć daną imprezę, by nie popełnić żadnej gafy.


Rok utworzenia nazwy: 1928.05.14\nOstra Brama - brama miejska w Wilnie, wybudowana w latach 1503-1514 w stylu gotyckim. Od strony wewnętrznej bramy znajduje się kaplica Ostrobramska a w niej obraz Matki Boskiej Ostrobramskiej Królowej Korony Polskiej.\nGeneza nazwy ulicy związana jest z mieszkańcami tych terenów osiadłymi po likwidacji Fortu XI (tzw. Fortu Grochów) na początku lat `20 XX w. Byli to głównie wojskowi pochodzący z Wilna, którzy nazwali wytyczone tu ulice od miejsc związanych z ich miastem (np. ul. Perkuna od wspartego na kamieniu posągu bóstwa stojącego wśród ogromnych dębów rosnących nieopodal Znicza na tzw Świętym Placu).\nArteria projektowana w latach 20 XX w. po zlikwidowaniu Fortu XI, powstała przed II wojną. Jeszcze w latach ’50 jeździł tędy tylko autobus 135.\n~ Fort XI Grochów. Mieścił się na miejscu zakładów RAWAR (Poligonowa 30). Był to fort Twierdzy Warszawa, powstały w 1890. Był to niesymetryczny fort dwuwałowy z trzema schronami. Otaczała go fosa. Posiadał kontakt optyczny z Fortem Augustówka. Jednym z budowniczych fortu był gen. Olimp Starynkiewicz (brat prezydenta, zarozumiały, arogancki głupiec). Po rozkazie o kasacji w 1909 fort wysadzono w powietrze i zasypano. W 1930 zniknął z powierzchni ziemi po wybudowaniu ulicy Ostrobramskiej; resztki gruzów posłużyły do budowy kościoła na pl. Szembeka i nasypu al. Waszyngtona.\nNr 75: Przemysłowe Centrum Optyki. Przemysłowe Centrum Optyki powstało w 1976 roku pod nazwą „Przemysłowe Centrum Optyki w budowie”. W roku 1994 zostało przekształcone w jednoosobową Spółkę Skarbu Państwa „Przemysłowe Centrum Optyki Spółka Akcyjna”. W 2002 r. Minister Skarbu Państwa dokonał przeniesienia własności 80% kapitału akcyjnego Spółki na rzecz Bumar Sp. z o.o. PCO S.A. od początku swojego istnienia posiada status przedsiębiorstwa obronnego i realizuje zadania obronne dla potrzeb obrony i bezpieczeństwa państwa jako jedyny polski producent wyrobów optoelektronicznych. W 2008 roku działalność PCO S.A. została przeniesiona do nowopowstałej siedziby przy ulicy Jana Nowaka Jeziorańskiego 28 w Warszawie a w 2010 roku stare budynki zostały wyburzone.\nBloki Nowe Ogrody (Osiedle Młoda Praga). Powstały w latach 2008-12 wg proj. Krystyny i Krzysztofa Tryboń, Ewy Wieruckiej-Lipki, Jakuba Szatkowskiego, Pawła Zawadzkiego, Rafała Godlewskiego, Joanny Nikiciuk i Anny Pietrzak. Przeznaczone na 2061 mieszkań.\nNr 75a: Kino Cinema City.\nNr 75c: Centrum Handlowe Promenada. Pierwszą część tego centrum handlowego otwarto w grudniu 1996 roku. Mieściło się tam "tylko" kilka firm. W 1999 roku otwarto część kolejną: kino, kręgielnię i kolejne sklepy. Następne, ostatnie na razie, powiększenie kompleksu miało miejsce sześć lat później. Bardziej znane firmy, jakie sie tu mieszczą ze swymi sklepami i punktami to: Villeroy & Bosch, Almi Decor, delikatesy Alma z tysiącami produktów sprowadzanych z całego świata, Electro World, łyżwiarnia, Cinema City, restauracje i setki innych. Parking podziemny ma miejsca na 2000 wozów, a obok centrum 1300. Jest to jeden z największych kompleksów handlowych w stolicy.\nNr 78,80,82,84,86: Bloki osiedla Ostrobramska. Powstały w latach 1976-9 wg proj. Adama Stefanowskiego. Osiedle ma 45 hektarów i stoją na nim bloki 10-, 12- i 15-piętrowe dla 13.000 osób.\nNr 90: Prowincjalat Zgromadzenia Słowa Bożego Ojców Werbistów.\nEkonomat Zgromadzenia Słowa Bożego Ojców Werbistów.\nFundacja Katolików Wietnamskich w Polsce pod wezwaniem błogosławionego Andrzeja Phu Yen.\nNr 98: Ośrodek Migranta Fu Shenfu.\nVerbinum - Wydawnictwo Księży Werbistów.\nRedakcja czasopisma "Misjonarz".\nBloki osiedla Przyczółek Grochowski. Powstały w latach 1968-74 wg proj. Zofii i Oskara Hansenów.\nNr 109: Centralna Biblioteka Wojskowa.\nFragmenty rzeźb. Przeniesione tu po wojnie z gruzów zniszczonego w 1944 roku gmachu Ministerstwa Spraw Wojskowych.


POLSKA I ŚWIAT: Chalkidiki: niezwykły półwysep i jego atrakcje - wZielonej.pl\nHome/Informacje/POLSKA I ŚWIAT:/Chalkidiki: niezwykły półwysep i jego atrakcje\nChalkidiki: niezwykły półwysep i jego atrakcje\nPółwysep Kassandra: turystyczne centrum Chalkidiki\nBliskość Salonik oraz wspaniałe wybrzeża Morza Egejskiego sprawiły, że półwysep ten szybko zyskał popularność wśród turystów. Doskonałe zagospodarowanie oraz malownicza okolica sprzyjają rozwojowi turystyki w tym rejonie, a dodatkową zachętą do wypoczynku w tym miejscu są też malownicze miasta i wioski, na terenie których nie brak obiektów wyjątkowo godnych uwagi. Zachwyca miasto Kassandria, wielką popularnością cieszy się też jedna z najstarszych osad na wyspie. To Afitos, która oferuje wypoczynek w typowo greckiej atmosferze i wyjątkowo atrakcyjnej scenerii. Dla tych, którzy chcą wypoczywać w luksusowym otoczeniu, kurortem szczególnie atrakcyjnym będzie Sani. Czekają tu plaże otoczone oliwnymi gajami oraz komfortowe hotele zapewniające warunki na najwyższym poziomie.\nPółwysep Sithonia: wakacje na łonie natury\nBardziej kameralnym charakterem oraz pięknem przyrody przyciąga półwysep Sithonia. Tu można zachwycać się zarówno górzystym krajobrazem, jak i bogatym światem zwierząt. Malownicza linia brzegowa sprawiła, że i tu powstały modne ośrodki wypoczynkowe oferujące wiele unikalnych atrakcji. Jedną z tych najważniejszych są rejsy wycieczkowe wokół Świętej Góry Athos. Wiele ciekawych miejsc czeka też na terenie samego półwyspu. Wśród godnych polecenia ośrodków turystycznych znajduje się Nikiti, a turystyka rodzinna doskonale rozwija się w Neos Marmaras – kameralnym kurorcie leżącym w otoczeniu pięknych winnic i oliwnych gajów. Warto też odwiedzić Sarti – miejscowość idealną zarówno dla plażowiczów, jak i wielbicieli zabytkowych obiektów.\nPółwysep Athos: kraina klasztorów\nTen półwysep ma swą wyjątkową specyfikę i to on najmocniej intryguje turystów wypoczywających na Chalkidiki. Południową część półwyspu Athos zajmują klasztory, które podziwiać można tylko w czasie wycieczkowych rejsów wokół Athos. Są to klasztory wyjątkowe, wśród których nie brak obiektów pochodzących nawet z X wieku. Wpisane w surowy, górski krajobraz kuszą swą tajemniczością i niedostępnością. Perełką wśród nich jest Klasztor Wielkiej Ławry – największy, a zarazem najstarszy ze wszystkich zabytków w tej części Chalkidiki. Niestety z bliska mogą mu się przyjrzeć tylko mężczyźni, którym uda się spełnić odpowiednie warunki i uzyskać prawo wstępu na teren Świętej Góry Athos.\nGrecja, którą już dawno doceniły polskie biura podróży, fascynuje od lat. Ci, którzy chcą poznać jej najpiękniejsze atrakcje, mogą skorzystać z BeeFree – biura, które oferuje wczasy na Chalkidiki. Czy warto spędzić urlop w tej części Półwyspu Bałkańskiego? Z pewnością tak, o czym mogą zaświadczyć setki turystów, których to miejsce oczarowało już dawno.


➤ Asus K53SV-SX055V - Zobacz Zanim Kupisz na VideoTesty.pl\nLaptop Asus K53SV-SX055V o przekątnej ekranu 15,6 cala.\nNiestety nie znamy dokładnej ceny Asus K53SV-SX055V, ale zapraszamy do zapoznania się z naszym rankingiem notebooków 2018.\nOPIS Asus K53SV-SX055V\nLaptop Asus K53SV-SX055V o przekątnej ekranu 15,6 cala. Laptop posiada procesor Core i5-2410M 2,3. Produkt posiada zainstalowaną pamięć RAM 4GB. Dysk twardy w notebooku jest o pojemności 500GB.\nInstrukcja obsługi do Asus K53SV-SX055V\nSpecyfikacja Asus K53SV-SX055V\nPOWIĄZANE PRODUKTY DO Asus K53SV-SX055V\nRaport specjalny przygotowany przez porównywarkę cen Skąpiec.pl przedstawia jakimi kryteriami kierują się polscy użytkownicy internetu przy kupowaniu notebooka, a także przedstawia modele które wzbudzają największe zainteresowanie. Jest to kolejny raport specjalny, który powstał poprzez analizę ruchu niemal 6,5 miliona internautów, którzy w okresie pomiędzy 1 stycznia a 31 sierpnia odwiedzili dział poświęcony notebookom.\nOceń Asus K53SV-SX055V