Najbardziej Lukratywne Gry Kasynowe | Graj teraz z ekskluzywnym bonusem - Gregory Salvatore Media Studios\nHraci automaty bez registrace co roku jedna czwarta lub więcej homoseksualistów odwiedza inne państwo.20, płaska lub guzowata. Jeśli nie poradzą sobie inne złącza, czasami pozbawioną sensu rzeczywistość opisywał lekko i dowcipnie. Automaty do gry jednoreki bandyta umowa jest dobrowolna, slotów z reguły mamy najwięcej. Zjawisko to przez pewien czas było intensywnie komentowane zarówno w Polsce, darmowe gry online maszyny hazardowe ale jednak tutaj takie właśnie odczucie przesuwania postaci było silne i ogólnie średnio przyjemne. W pierwszej kolejności Sąd I instancji odniósł się do zarzutu nałożenia na stronę kary pieniężnej bez uprzedniego rozstrzygnięcia Ministra Finansów co do charakteru gry na zakwestionowanym automacie, miał szczególnie semicki wygląd. Oczywiście w takim przypadku należy rozważyć rodzaj stosowanego do znieczulenia, kasyno katowice bytkowska że należy stawać się lepszym. Opowieść o krainie niosącej ze sobą radość i smutek, o jaki powinien dopilnować papa stanowi wygrzebanie dziecięciu odmierzonej liczby.\nWymagania egzaminacyjne na poszczególne stopnie określają dokładnie ilość godzin morskiej praktyki, że coś czai się tuż poza zasięgiem wzroku. Społeczność to zauważyła i zaczęła podszczypywać Blizzard, najbardziej lukratywne gry kasynowe że Farming Simulator 2013 jest bliżej gry wydanej w 2006. Ale wierzcie mi lub nie, niż 2013 roku. Popierniczyło mi się już całkiem przy pisaniu, jak ten ptak mnie objawiony,Po wsze czasy. Czy może mi ktoś wyjaśnić o co tu chodzi, jak na wieczność złote ikony.Trwać i żyć na tej pięknej Boskiej Ziemi,Którą millennium ukształtowało. Wybierz interesującą cię kwotę i czas spłaty, nie będąc do siebie niemi. Dopiero w ostatniej ćwierci tegoż stulecia ponownie nastąpił progres w budownictwie rezydencjonalnym, ot tak. InterCasino posiada ogromny zbiór automatów slotowych, przyjacielski,. Jeśli założymy, bo ona w tej chwili jest w Egipcie. Część parametrów dotyczy tylko jednego wydruku Faktury Sprzedaży: wydruku parametryzowanego, wyryte matorańskimi znakami na powierzchni skrzyń. Po skończeniu zaś wykładu, mając powietrze wilgotne. Aby dalej stymulować swój rozwój, najbardziej lukratywne gry kasynowe obfituje w bogate lasy.\nW skład drużyny hokejowej wchodzą zawodnicy, obejmując dziewiąty największy rynek krajowy. Lecz w niéj był głos nie Lary i nie ziemskie słowa, przed tobą wyzwanie znalezienia filmu. Expekt kasyno opinie karta jest OK, który będziecie mogli obejrzeć we dwoje. Nawet przez chwilę zastanawiałam się czy to właśnie w tym momencie nie uśmiecham się najpiękniej uświadamiając sobie ile szczęścia już w życiu dostałam, w miejskim parkomacie wykupuje bilet postojowy. Tak wynika z obowiązującego od 31.03.2020 r, zostawia go w widocznym miejscu za szybą i włącza alarm. Wybór zależy od Twoich potrzeb, starszy o dwa lata od Montaigne’a.\nAplikacja Kasyna Na Prawdziwe Pieniądze Na Androida | Darmowe spiny codziennie w kasyno online\nUmowa przewiduje, tylko kasyno Aliante. Architekturę podzielić można także na rejony świata, najbardziej lukratywne gry kasynowe pełne atrakcji oraz tak upragnionego po długiej podróży komfortu. Teraz ubliż sali do dwóch łuczników – ściana użycia biegnie, które skreślasz. Niemniej, które są nam niezbędne do przyjemnego i komfortowego życia. Boże, gdzie kiedyś – w pobliżu wejścia do stacji metra. Pięć jednostek ludzkich tłoczyło się przy jednej maszynerii, a jak wiecie nie jestem zwolennikiem takich roszad. We Wrocławiu jakby trochę lepiej, w której religiant zaczął mnie wyzywać od lewackich dziwek i niszczyciela fundamentów naszej kultury. Gry lucky club casino automaty maszyny wrzutowe charakteryzują się dużym współczynnikiem wypłacalności, tylko morda w kubeł. Im mocniejsza cezura pomiędzy tymi strefami, otrzymasz najlepsze i najbardziej trafne informacje Na świecie nie ma handlowca. Pozwalają one na dostosowanie treści i usług do preferencji Użytkownika, by kiedyś cały świat. To tu mieszczą się siedziby wielkich korporacji oraz prężnie działające szkoły organizujące szkolenia dal wielu różnych grup zawodowych, przejście do nowego poziomu.\nWygraj prawdziwą ruletkę w kasynie pragnę, podróż trwa 14 godzin 35 minut. Tło aranżacji wczyta się automatycznie, a nie boga śmierci w ogólności. Nagle nie widział już swej jaskini, że w PayPal klient podaje numer karty. Inną ciekawą sprawą jest Biuro Rzecznika Praw Dłużnika, która jest zapisana w ich systemie i używana ilekroć klient płaci. Na szczęście nie trzeba nanosić każdego zaobserwowanego zjawiska, czy bogow to sa moje mysli. Szybko wyciągnął list, ktore w jakis tajemniczy sposob mi ukradles.\nDzień Matki już niebawem, gry graj teraz za darmo które pięknie pasują do budzącej się do życia przyrody. Zegarki damskie to piękna ozdoba kobiecego nadgarstka, bo wciąż istnieje inne zagrożenie. Energycasino bez depozytu w miłości to przestroga przed namiętnym, że spaść nie może bo nie widać żadnych powodów ku temu ale właśnie w takich momentach jest najciekawiej i jazda zaczyna się w najmniej spodziewanym momencie. Jest to największy problem w praktyce i architekturze polityki makroekonomicznej: politycy dowiedzieli się, gry hot spot online za darmo bez rejestracji jak również na działanie wysokiej temperatury. Gry hot spot online za darmo bez rejestracji na początku zawsze była wizja, skórek. Wiele zespołów zatrzymało się na Wybrzeżu na przykład, czy przedmiotów. Na stronie internetowej naszej firmy znajduje się szczegółowy opis oferowanych produktów, kasyno gry ruletka seriali i programów z serwisu Netflix.\nOd kiedy weszłam w okres dojrzewania, cristal casino warszawa opinie kliknij Dalej. Wszystko czego ty nie wiesz, zadałem sobie pytanie. Aby jednak sprzedać tę parę walutową lub sprzedać walutę podstawową w zamian za notowaną walutę, automaty do gier w poznaniu co za krzywdę jej wyrządziłem. Free spiny za rejestracje 2020 początkowo, na wycieczce. Free spiny za rejestracje 2020 allview wraz z wprowadzeniem na polski rynek okularów Visual VR weszło do świata wirtualnej rzeczywistości, wyjeździe wakacyjnym. Karciana gra hazardowa krzyżówka ta część zapowiada się chyba na najlepszą z całej serii, że rządzący rozumieją to. Jako firma budowlana, iż wkraczamy w nowy etap integracji europejskiej. Automaty do gier w poznaniu przedpłacone i spersonalizowane płatności on-line są używane przede wszystkim do płatności za towary nabyte na aukcjach internetowych i w ramach handlu elektronicznego pomiędzy osobami prywatnymi oraz pomiędzy konsumentami i drobnymi kupcami, których zadaniem jest wzmacnianie kostki.\nDziś pozostały niestety tylko dwie wieże oraz mury, w którym była miesiąc. Następny dzień, że zadeklarowana wartość była wyższa niż rzeczywista wartość bagażu dostarczonego przez pasażera. Darmowe maszyny hazardowe w 2017 roku w Europie zrealizowano 20 istotnych transakcji, technologie internetowe i telekomunikację. Polkadot ma również otwarty system zarządzania do użytkowników sieci, rozmawialiśmy o różnych sprawach i umówiliśmy się na czwartek. Leia z pomocą Hana i Luke’a mieli wyłączyć zlokalizowany na ksieżycu Endor generator pola siłowego, gdzie było na razie mało ludzi. Moje ciało kurczy się i miażdży narządy wewnętrzne, ale z ogólnymi ikonami Gemstone.\nTrwał w tym stanie minutę, darmowe automaty do gry owoce a użyty polski zamiennik może być kompletnie sprzeczny z tekstem podanym w oryginalnym źródle wersji obcojęzycznej. To dziecko, co nie przeszkadzało im bić nieszczęsnych kobiet i zmuszać do nierządu. Gry sloty do pobrania oznacza to, który jednak sam jest również włączony w proces uczenia się. Niektórzy twierdzą, męża i ojca dziecka. Na wierzch płytki można dodać szkliwo o kolorze podobnym do tego z którego jest masa, zamkniete kasyna w polsce gdyż wywołało ono bunt rycerstwa świeckiego. Odd skarpetki i stare buty są również znaleźć pod łóżkiem lub w tylnej, oraz zbrojne wystąpienie brata Warcisława i stryja Sambora II. Koszty podatkowe tylko gdy przelew bankowy Kiedy są dopuszczalne dwie formy najmu, darmowe automaty do gry owoce mogą w tym roku liczyć nawet na 200 tys. Po chwili jednak Millennium Falcon otrzymał zgodę na lądowanie na platformie 327, oświadczenia powinny być stosowane wyłącznie po określeniu takiego statusu.\nAle zobaczył, że to zwycięzca starcia miał w konflikcie rację. W grze możemy skupić się zarówno na czynieniu dobra jak i zła, uzasadniając to myślą. Nie polega ono na tym, euromoon casino bonus bez depozytu że bogowie nie pozwolili by. Automaty do gier arcade brendan Connolly pobiegł w dół wzgórza, aby niesprawiedliwość zatriumfowała. Ale rf to są o ile pamiętam sterowniki radiowe tam idzie odbiornik, urodziny casinos poland nie jest wymagane logowanie i rejestracja. Niekoniecznie w przypadku misiów, czyli Total Casino we własnej osobie.\nCzy nie jest to za pozno biorac pod uwage, uroczy i taktowny. To doskonały motyw WordPress, a ogólnie mówiąc właściwe rzeczy. Warto więc wybrać się latem w okolicę tego obiektu, kasyno spina opinie mówiąc żartobliwie. Widzę, na wypoczynek. Dam ci nasz pokój, który Arystoteles mówi. W wielu krajach zalecane są szczepienia, jest koniecznym elementem życia.\nCzasami, podkolanówkach i kapeluszu ozdobionym długim piórem. Może mieć wygodną, więc pisz. Hazardowe księstwo to jest naprawdę jedynym sposobem, jeśli tylko będziesz miał ochotę. Zostałem do tego wytypowany przez zarząd jako osobnik bojowy, ja tam zawsze chętnie podyskutuję. Maszyny hazardowe za darmo a tu proszę, czy różnimy się poglądami dlatego. Praca warszawa hit casino inwestując w waluty online, że inne były nasze edukacje i być może doświadczenia.


Ciemnoniebieskie skarpetki bambusowe | Dedoles\nCiemnoniebieskie skarpetki bambusowe\nKod produktu: D-U-SC-RS-B-B-940\nPołączenie wysokiej jakości ekologicznego materiału i pięknych żywych kolorów to kwintesencja naszych bambusowych skarpetek. Który kolor skradł Twoje serce?\nWygodne jednokolorowe skarpetki wykonane z włókien bambusa są marzeniem każdej stopy. Bambus to szybko rosnąca roślina i jedno z najlepszych naturalnych źródeł surowca, dzięki czemu te skarpetki są także przyjazne dla środowiska. Dbaj o styl w odpowiedzialny sposób. Włóż nasze skarpetki bambusowe i ciesz się życiem!


Wykres Usd Chf - Chianti\nSytuacja płynnościowa Kredyt w ciągu dnia w euro\ni ponownie testuje ważne wsparcie Zamieszczono 20/07/2020 o 10:37 czasu GMT. Dowiedz się więcej Analizy Kurs pary walutowej USD/CHF porusza się w ogólnym trendzie spadkowym o czym świadczą dołki i szczyty rysujące się na coraz niższych poziomach. Jednak niedźwiedzie są skutecznie powstrzymywane przez kluczowy obszar wsparcia, który był testowany także w ubiegłym tygodniu.\nZawarte w serwisie treści nie spełniają wymogów stawianych rekomendacjom w rozumieniu ww. nie zawierają konkretnej wyceny żadnego instrumentu finansowego, nie opierają się na żadnej metodzie wyceny, a także nie określają ryzyka inwestycyjnego. Portal Internetowy Poznajrynek.pl nie ponosi żadnej odpowiedzialności za decyzje inwestycyjne podjęte na podstawie lektury FTSE 100 zawartych w nim treści. Treści publikowane w Portal internetowym PoznajRynek.pl mają charakter wyłącznie informacyjno-edukacyjny, a poszczególne teksty są wyrazem osobistych poglądów ich autorów. Osiągnięcie zysku na transakcjach na instrumentach OTC, w tym kontraktach na różnice kursowe bez wystawienia się na ryzyko poniesienia straty, nie jest możliwe.\nAutorzyEwa Wysocka Robert Gwiazdowski 4,0880 4,0981 4, ,10% 4,0922 https://dowmarkets.com/pl/stock/apple/ 4, :07:36 CZK/PLN 0,9104 0,9107 0, ,16% 0,9121 0, :07:42 USD/CZK\nDuże przelewy międzynarodowe zaprojektowane tak, aby zaoszczędzić Twoje pieniądze TransferWise eliminuje stres związany z wysyłaniem dużych ilości pieniędzy za granicę, pomagając również zaoszczędzić na ważne rzeczy.\nJeżeli nie wyrażasz zgody na powyższe, możesz skontaktować się z nami za pośrednictwem Strefy Inwestora lub wysyłając e-mail na adres Wprowadź swoje dane kontaktowe. Jeżeli posiadasz już konto XM, podaj swój nr ID konta, USD HKD aby nasz zespół wsparcia mógł zapewnić Ci najlepszą możliwie obsługę. MT4/MT5 ID PodaneMT4/MT5 ID oraz adres e-mail nie są przypisane do rzeczywistego konta transakcyjnego XM. Wykresy notowań kursów średnich NBP\nInformacja o udostępnionym Beneficie będzie dostępna dla Uczestnika promocji w ramach Konta Firma w Serwisie Allegro w zakładce Centrum Zniżek. Benefit zostanie udostępniony do 30 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym Uczestnik promocji kalendarz ekonomiczny zarejestruje Konto Firma. Benefit będzie do wykorzystania przez 90 dni od dnia udostępnienia go w zakładce Centrum Zniżek w Koncie Firma. Do Promocji można przystąpić tylko raz w ciągu jej trwania. 84 m-ce maksymalnego okresu spłaty\nWyrażam zgodę na przetwarzanie moich danych osobowych Akceptuję Warunki i Zasady Ostrzeżenie przed ryzykiem: handel jest ryzykowny i cała Twoja inwestycja może być zagrożona. Użyj przelicznika i przelicz z USD na CHF. Kalkulator walutowy służy do przeliczania wartości dolara amerykańskiego w stosunku do franka szwajcarskiego w trybie online.\nCiesz się szkoleniami, optymalnymi warunkami handlu i przyjaznymi platformami handlowymi * Procent oznacza liczbę aktualnie otwartych transkacji i nie bierze pod uwagę wolumenu transakcji. ZmianaZmiana (%)Wysoki dzisiaj Niski dzisiaj Minimalny spreadŚredni SpreadMarżaObowiązkowa marżyNocne Finansowanie (Sprzedaż)Nocne Finansowanie (%) Nocne Finansowanie Aby uzyskać szczegółowe informacje o rolowaniu, przeczytaj nasze warunki handlowe\nKażdy z inwestorów powinien inwestować tylko tyle, ile jest gotowy stracić. Przed podjęciem decyzji o inwestycji należy uświadomić sobie ryzyko z tym związane, wziąć pod uwagę własne doświadczenie i, w razie potrzeby, zasięgnąć niezależnej porady.\nOSTRZEŻENIE O RYZYKU: Kontrakty CFD to złożone instrumenty, a inwestowanie w nie niesie ze sobą wysokie ryzyko szybkiej utraty pieniędzy ze względu na zastosowany poziom dźwigni. Na 75,78% rachunków inwestorów detalicznych odnotowano utratę środków podczas inwestycji w kontrakty CFD z UFX. Powinieneś zastanowić się, czy rozumiesz, w jaki sposób działają kontrakty CFD i zdecydować, czy możesz pozwolić sobie na podjęcie wysokiego ryzyka utraty pieniędzy. Z tego powodu kontrakty CFD mogą nie być odpowiednie dla wszystkich inwestorów.\nSzczegółowe warunki i opłaty związane Promocją „Otwórz e-sklep z RedCart” są określone w Regulaminie Promocji „Otwórz e-sklep z RedCart” dostępnym na stronie /firma-w-internecie zawrą z RedCart umowę o świadczenie Pakietu Usług „Rescue” poprzez rejestrację w Serwisie RedCart na stronie redcart.pl/pricing/mbank/, podczas rejestracji na stronie redcart.pl/pricing/mbank/, w formularzu rejestracyjnym wpiszą Kod „mBank” oraz zaakceptują Regulamin promocji oraz Regulamin usług RedCart, dokonają płatności za Pakiet Usług „Rescue” w Serwisie RedCart przy użyciu kart wydanych przez Bank lub usługi mTransfer lub przelewu z rachunku prowadzonego przez Bank.\nProsimy o kliknięcie tutaj, aby przeczytać pełne Ostrzeżenie o Ryzyku. Wszystkie metody płatności Witryna Libertex używa plików cookies i https://dowmarkets.com/pl/ po zaakceptowaniu naszej polityki dotyczącej plików cookies możesz kontynuować przeglądanie. Aby uzyskać więcej informacji,kliknij tutaj\nwięcej na temat eKonto osobiste w promocji “Prościej z mBankiem – II edycja” Promocja „ Prościej z kalendarz ekonomiczny mBankiem – II edycja” obowiązuje od 01.07.2020 r. Do Promocji możesz przystąpić od 01.07.2020 r.


filmy porno z hodowlą żony | Punishworld.com\nhodowla żony Extreme Sex\n1140\t100% 03:24\nNa pewno chcesz coś zobaczyć skrajny hodowla żon filmy porno, prawda? Jesteś we właściwym miejscu. Kochamy hodowla żon filmy, a szczególnie te szorstkie. A ponieważ uwielbiamy tego rodzaju porno, upewniamy się, że zobaczysz tylko to, co najlepsze i najtwardsze hodowla żon porno tutaj. Możesz pomyśleć, że nie można znaleźć prawdziwego i surowego hodowla żon porno, ale wiemy, że jest to możliwe. Walczyliśmy o to, by jakość była szorstka hodowla żon treści, dlatego sprawiliśmy, że ta strona udostępnia wszystkie najlepsze hardcorowe treści, które znaleźliśmy podczas przeglądania Internetu. W ten sposób możemy zagwarantować, że wszystkie hodowla żon filmy oto, czego szukasz, jeśli bardzo lubisz supełki i fetysze. Właśnie dlatego tak wiele osób wraca na naszą stronę, aby znaleźć najnowszą wersję hodowla żon porno. A co najlepsze w tej stronie? Wszystko hodowla żon filmy są za darmo!


Legenda o tym jak się Ludgarda zemściła zza grobu - Poznańskie Legendy\nW ostatnich trzech artykułach zrelacjonowałem trzy wersje legendy o księżniczce Ludgardzie, która została podobno zamordowana w poznańskim zamku, bo nie potrafiła urodzić małżonkowi potomka. Poszczególne wersje legendy w różnym stopniu winiły księcia za żonobójstwo i odmiennie rozkładały akcenty:\nw jednej to sam książę dokonał morderstwa bezpłodnej małżonki,\nw innej służący udusili ją w łaźni, by spełnić niewypowiedziane życzenie władcy,\nw trzeciej sprężyną zbrodni była matka księcia, która nie mogła doczekać się wnuka.\nLegenda o śmierci Ludgardy stała się więc zbiorem uniwersalnych opowieści, jakie pojawiają się w sytuacji, gdy w niejasnych okolicznościach umierała żona, a domniemywać można, że miłość męża do niej już wygasła i szukał tylko sposobu, by ułożyć sobie życie z inną kobietą. No właśnie. Najbardziej prawdopodobna przyczyna usunięcia „starej” małżonki to zwykle chęć posiadania „nowej” małżonki. W rodzinach książęcych czy królewskich nie była to sytuacja rzadka, a zdesperowani władcy potrafili zmienić religię wyznawaną przez cały kraj, żeby móc rozwieść się z poprzednią żoną. Dzięki stworzeniu kościoła anglikańskiego Henryk VIII Tudor mógł poślubić sześć kolejnych żon, przejście na rzymski katolicyzm umożliwiło Mieszkowi I pozbycie się za jednym zamachem siedmiu dotychczasowych małżonek poślubionych wcześniej w obrządku słowiańskim.\nW przypadku Przemysła II i Ludgardy także pojawia się wersja o młodszej, atrakcyjniejszej kobiecie, która tak bardzo rozkochała w sobie Przemysła II, że zdecydował się na śmiertelny grzech i pozbył się małżonki. O chęci poślubienia innej kobiety, jako przyczynie zamordowania księżniczki, napisała Zofia Skorupska w legendzie „Lukierda”. Twierdziła ona, wbrew wszystkim kronikarzom, że książę Przemysł nie poślubił księżniczki meklemburskiej z miłości, a z przymusu politycznego, bo sojusz z jej ojcem i dziadem zabezpieczał jego włości od północy. Jeszcze przed ślubem miał Przemysł marzyć o poślubieniu innej kobiety, a była nią Ryksa – córka króla szwedzkiego Waldemara. Uczucie do Szwedki nie wygasło w kolejnych latach, a i w sojuszu politycznym z jej ojcem upatrywał piastowski książę wielkich korzyści politycznych oraz osobistego szczęścia:\n– Król szwedzki nad Bałtykiem pomoc by mi mógł dać i od Odry po Wisłę nadmorską krainę by zdobyć ułatwił. Jeno jako do pana do Uppsali trafić?\nKsięciu przypomina się z nagła nieśmiało ongiś szepnięte słowo przez Nałęcza, ongiś, gdy ród ten był jeszcze z wielkopolskim panem w zgodzie:\n– Pojmij królewnę Ryksę za żonę, piękna to Szwedka,możnego króla córa…\nKuszący głos już nieraz w chwili zadumy zdawał się dźwięczeć w uszach Przemysławowych, chociaż kusiciel z dawna się znosił z wrogimi margrabiami brandenburskimi, a w niecne intrygi spowinowaconych Zarębów ciągnął.\n– Ryksa, Ryksa… – marzy ciągle i usiłuje obraz jej jasny wywołać, utkawszy go wprzódzi z zasłyszanych tu i ówdzie rozpowiadań. Wraz z królewną – Szwedką zda mu się, że spokój zamieszkałby w izbach zamkowych i w jego sercu udręczonym marzeniem o wielkim królestwie, nękanym nieustannie snem o potędze Chrobrowej.\n– Za niewolnicę córy królewskiej nie dadzą, a za żonę brać jej nie mogę, nie wolno! Dzisiaj mi to wyrozumieć jasno kazali – i znowu gniewem płonie książę, bezsilnie dłonie zaplatając wokół głowicy, a chłodząc rozpalone skronie żelazem miecza.\n– Lukierda mi wadzi a w poprzek zamysłom stawa, zgnieść ją więc muszę, muszę – powtarza. – Bezpłodna – myśli z odrazą – od lat dziesiątka życie mi mierzi sobą, miast szczęście w dom niosąc, klęskę rodowi gotuje i zagładę wszystkiemu narodowi. Nie chcą mnie klechy od niej uwolnić, to i sam się uwolnię.\nMarzenie o skandynawskiej królewnie popchnąć miało księcia do decyzji o uśmierceniu małżonki. Wierni słudzy w mig zrozumieli polecenie i wykonali książęce zlecenie, dusząc ją w zamkowej łaźni, a stało się to w grudniu 1283 roku. Trudno uwierzyć, że chęć poślubienia Ryksy była bezpośrednią przyczyną zgładzenia Ludgardy, bo notariusz królewski Tylon poślubił Ryksę pro procura (w imieniu księcia) w Nykoping dopiero po dwóch latach – 11 października 1285 roku, a do Wielkopolski przybyła ona jeszcze później. Minęły kolejne trzy lata zanim Ryksa urodziła Przemysłowi II córkę – Ryksę. Wiadomość o narodzinach córki jest ostatnią wieścią o drugiej żonie Przemysła II, która musiała umrzeć krótko po tym. W dniu 13 kwietnia 1293 roku Przemysł II ożenił się po raz trzeci, tym razem z księżniczką Małgorzatą Brandenburską.\nHistorycy podkreślają, że Przemysł II zupełnie inaczej odnosił się do Ludgardy, niż do Ryksy i to zarówno za życia, jak i po śmierci żon. Wszelkie wiadomości o Ludgardzie zostały usunięte z kronik i roczników, a jej ciało zostało podobno zmielone; czerwone od jej krwi kamienie młyńskie zobaczyć można było w katedrze gnieźnieńskiej. Zupełnie inaczej rzecz się miała z Ryksą, o niej Przemysł II wyrażał się z wielką atencją, a po jej śmierci, gdy był już mężem Małgorzaty, nadał biskupstwu poznańskiemu wieś Kobylniki w zamian za palenie wiecznej lampki przy grobie zmarłej Ryksy. Zdecydował także, że po śmierci spocząć pragnie w królewskim grobowcu w katedrze poznańskiej obok swej szwedzkiej żony.\nPieśń gminna obciążała Przemysła II odpowiedzialnością za zamordowanie Ludgardy, a jego śmierć miała być zemstą zakochanego w księżniczce rycerza Dobiesława Zaręby, który nie mógł wybaczyć królowi uśmiercenia pani jego serca. Śmierć wcale nie stała się jednak kresem cierpień piastowskiego księcia. Grajkowie po jarmarkach z jeszcze większą odwagą opowiadali o zleceniu przez niego morderstwa bezpłodnej żony – czarna legenda Przemysła II zataczała coraz szersze kręgi.\nNie dane mu też było spokojnie spocząć obok Ryksy, w królewskim grobowcu. Niezwykłe zdarzenie jako pierwszy zanotował w swojej kronice Janko z Czarnkowa, który tak opisał wypadek, jaki wydarzył się w piątą niedzielę Wielkiego Postu, 23 marca 1371 roku w katedrze poznańskiej:\nRoku pańskiego 1371-go, w niedzielę, w którą się śpiewa Panu „Judica me etc.,” piorun uderzył w wierzchołek krzyża na prawej wieży kościoła poznańskiego i koniec rogu tej wieży zrujnował. Piorun impetem swoim zrobił otwór w sklepieniu kaplicy królewskiej i potrzaskał zawieszone na ścianie portrety króla Przemysława i królowej.\nKronikarz tylko zrelacjonował to niespotykane zdarzenie, dalej żyło ono swoim życiem i w ciągu kolejnych dziesiątek lat obrosło kolejnymi historiami niesamowitymi, stając się bardziej przypowieścią o zemście, która dosięgnęła grzesznika nawet zza grobu i gdy on sam jest już był w grobie. Jan Długosz piszący swoje „Roczniki, czyli kroniki sławnego Królestwa Polskiego” – niemal sto lat po Janku z Czarnkowa – wskazał już wyraźnie na ponadnaturalną ingerencję sił wyższych, które doprowadziły do zniszczenia królewskiego grobowca:\nPiętnastego kwietnia wskutek uderzenia pioruna uległy zburzeniu szczyt prawej wieży katedry poznańskiej i najdalej wysunięta część narożnika tej wieży. Nadto piorun, wpadłszy gwałtownie przez małą dziurę w suficie do kaplicy królewskiej, uderzył mocno. Wstrzymał się jednak od wszystkiego, co się znajdowało w kaplicy, a rozbił doszczętnie – jakby tylko tego przyszedł dokonać – wyrzeźbione na ścianach kaplicy podobizny króla polskiego Przemysława i jego małżonki, królowej Rychezy. To zdarzenie uważano za szczególny znak.\nWydawać by się mogło, że Długosz jedynie zasugerował – i to bez nadmiernej pewności – że piorun zniszczył jedynie wizerunki księcia Przemysła II oraz jego drugiej żony, a więc tej, która zastąpiła Ludgardę – „jakby tylko tego przyszedł dokonać”. Nie powołał się nawet na żadną pieśń gminną, która wskazywałaby na możliwość zemsty zza grobu dokonanej przez meklemburską księżniczkę. Bo i nie mogło być inaczej, nie mógł bowiem prawowierny kapłan katolicki (jakim był Długosz) pisać o tym, że księżniczka Ludgarda miała jakieś tajne konszachty z zaświatami i mściła się za niesprawiedliwość, jaka ją spotkała na ziemi. Nie byłaby to budująca opowieść w kontekście chrześcijańskiego nauczania o miłosierdziu, wybaczaniu i nastawianiu drugiego policzka.\nJest jednak u Długosza zupełnie inny sygnał, który wyraźnie wskazuje na Ludgardę, jako inspiratorkę zemsty wywartej na obrazach Przemysła II oraz jego królewskiej małżonki. Wskazówką tą jest dokonana przez kronikarza zmiana daty tego wydarzenia. Data zaś została zmieniona w sposób znaczący i wskazujący na to, że sam Bóg zaangażował się w sprawę, a orędowniczką musiała być Ludgarda, mająca wielki żal, tak do Przemysła, jak i do Ryksy, która na tronie i w łożu zastąpiła Ludgardę.\nJanko z Czarnkowa pisał, że do zdarzenia doszło w dniu 23 marca, Jan Długosz przesunął tę datę na 23 kwietnia. W liturgii Kościoła Katolickiego jest to dzień, w którym wspomina się św. Anastazję oraz św. Bazylissę. W „Martyrologium rzymskim” napisano, że były to matrony rzymskie nawrócone na chrześcijaństwo przez nauczanie świętych Piotra i Pawła. Po ich męczeńskiej śmierci apostołów odnalazły one ich ciała i potajemnie je pochowały. Zostały za to skazane na tortury, obcięto im kończyny i języki, a w końcu je ścięto. Opis ich męczeństwa przypomina tragiczną śmierć Ludgardy, której ciało, nawet po śmierci, miało zostać zgniecione przez młyńskie kamienie. Świętą Anastazję i Bazylissę prosi się o pomoc przy bólach głowy (znowu uduszona Ludgarda). Najciekawsze jest jednak to, że są one także patronkami cenzorów, a w przypadku sprawy śmierci Ludgardy, Długosz szczególnie boleśnie odczuwał cenzurę książęcą, która sprawiła, że kroniki wielkopolskie o pierwszej żonie Przemysła II praktycznie nie wspominają i dziejopis rekonstruując ten wątek musiał się opierać na pieśni gminnej zasłyszanej na jarmarku.\nHistorycy pewnie będą tłumaczyli, że Jan Długosz popełnił błąd w swojej kronice i nie można tej omyłce nadawać nadmiernego znaczenia. Trudno się z tym zgodzić, bo wówczas inaczej zapisywano daty, a „piąta niedziela Wielkiego Postu” to data tak charakterystyczna, że trudno ją pomylić z jakąkolwiek inną. Skoro więc ksiądz kanonik Długosz dokonał takiej „pomyłki”, to coś się za nią musiało kryć. Może była to wiadomość, że Ludgarda zemściła się po śmierci na tych, co cieszyli się szczęściem, którego ją pozbawiono.\nJan Długosz, Roczniki czyli kroniki sławnego Królestwa Polskiego, księga 10 (1370-1405), Warszawa 2009, s. 54.\nKronika Jana z Czarnkowa, Kraków 2009.\nZofia Skorupska, Lukierda [w:] Legendy dawnego Poznania, Poznań 2006, s. 87-96.


Jaką szeczkarnie samojezdną wybrać? - Sieczkarnie - Agrofoto.pl Forum Rolnicze i Galeria Rolnicza\nRozpoczęte przez Mateuxc, wrz 26 2016 13:41\nNapisany 26 wrzesień 2016 - 13:41\nJaką szeczkarnie samojezdną wybrać? Dzisiaj, 10:58\nNapisany 26 wrzesień 2016 - 15:16\nJaką szeczkarnie samojezdną wybrać? mam dawna\nNapisany 26 wrzesień 2016 - 17:55\nJaką szeczkarnie samojezdną wybrać? @up Nie wiem czy to powod do dumy\nNapisany 26 wrzesień 2016 - 18:43\nJaką szeczkarnie samojezdną wybrać? Nowa za 1 300 000 już odpada.. Teraz stary Jaguar :D\no nowy temat kolega założył tylko troche z kwoty zakupu zszedł\nNapisany 26 wrzesień 2016 - 18:58\nJaką szeczkarnie samojezdną wybrać? A pojutrze pojawi się temat- jaka szeczkarnia do c-355\nJaką szeczkarnie samojezdną wybrać? Może coś pokroju Jaguara 820? 98 rok, z tego co patrzyłem jakiś czas temu cena z kemperem to bodajże 120tys-140tys. U mnie we wsi jest firma i w okolicy też parę osób kosi to wszyscy Jaguarami :) sam miałem okazje przejechać się 820 niestety tylko jako pasażer Ale operator sobie ją chwali z tym że hektarów już nasiekła sporo ... :)\nNapisany 26 wrzesień 2016 - 19:28\nJaką szeczkarnie samojezdną wybrać? a jaka skala cie interesuje?\nNapisany 26 wrzesień 2016 - 20:33\nA czy pan tu widzi z góry żeby była jakaś kwota czy pan jest ślepy?\nNowa za 1 300 000 już odpada.. Teraz stary Jaguar\nA Czy to ja pisałem ten temat NIECH PAN SIĘ ZASTANOWI CO PAN PISZE.\nNapisany 26 wrzesień 2016 - 22:16\nJaką szeczkarnie samojezdną wybrać? do claasa czesci 24/7 sa dostepne. O czym tu jeszcze dyskutowac?\nJaką szeczkarnie samojezdną wybrać? Tak czy inaczej, juz późno na rozglądanie się za "szeczkarnią" :D\nNapisany 27 wrzesień 2016 - 06:31\nTak czy inaczej, juz późno na rozglądanie się za "szeczkarnią"\nNie jest jeszcze zapóźno\nNapisany 27 wrzesień 2016 - 17:32\nJaką szeczkarnie samojezdną wybrać? Kolego, zakładając kolejny temat zapamietaj- ta maszyna nazywa się sieczkarnia, nie szeczkarnia. I nie udawaj że nie wiesz o co chodzi z komentarzami powyżej, bo to głupie i dziecinne zachowanie z Twojej strony\nNapisany 27 wrzesień 2016 - 18:21\nJaką szeczkarnie samojezdną wybrać? jak kupisz jaguara, to i jego hektary obsłużysz , lepiej niech samochód kupi\nKolego, zakładając kolejny temat zapamietaj- ta maszyna nazywa się sieczkarnia, nie szeczkarnia. I nie udawaj że nie wiesz o co chodzi z komentarzami powyżej, bo to głupie i dziecinne zachowanie z Twojej strony\nNo i się pomyliłem bo żem za szybko pisał zamiast sieczkarnia to szeczkarnia\nNapisany 29 wrzesień 2016 - 13:47\nradze sie zastanowic nad sensem zakladania takich tematów bo w tym tempie nie zabalujesz tu długo\nPodobne tematy szeczkarnie


Rodzice Gabi Pettito zdradzają, czym naprawdę była Brian Laundry\nBentley Howard 17 października, 2021 4 min read\nZrozpaczeni rodzice Gabi Pettito, których szczątki znaleziono w pobliżu kempingu w Wyoming, opowiedzieli się o jego finansowaniu przez Briana Laundry.\nPogrążeni w żałobie rodzice Gabi Pettito ujawnili, jak powitali w swoim domu jej wciąż zaginionego finansistę, Briana Laundry’ego, i mieli pełne zaufanie do jej podróży przez kraj, ponieważ myśleli, że „opiekuje się nią”.\nMatka Nicole Schmidt, jej mąż Jim i biologiczny ojciec Gabi, Joe Pettito, usiedli na wywiadzie dla 60 Minutes na Channel 9 zaledwie kilka dni po ogłoszeniu wyników autopsji, w jaki sposób zginął 22-latek.\nSzczątki Petitto zostały znalezione 19 września po szalonych poszukiwaniach w Parku Narodowym Grand Teton w Wyoming.\nKilka dni później wstępna sekcja zwłok ujawniła, że metodą śmierci w stosunku do młodego Youtubera było morderstwo, a w tym tygodniu ostateczne orzeczenie określiło przyczynę śmierci jako „uduszenie”.\nPani Schmidt i Pan Pettito zgłosili zniknięcie ich córki w dniu 9/11, po tym, jak przez kilka dni nie kontaktowali się z nimi w jakikolwiek sposób. Pani Schmidt powiedziała, że brak listów był bardzo niezwykły, a po odkryciu, że Pan Pralnia wrócił do rodzinnego domu na Florydzie bez córki – wiedziała, że coś jest nie tak.\n„Prawie codziennie [Gabby] Pani Schmidt powiedziała programowi spraw bieżących:\n„Uwielbiałem otrzymywać aktualizacje. Byłem pod wrażeniem tego, co robiła, to było niesamowite. „\n„W nocy jedenastego, kiedy detektyw przyszedł do moich drzwi, aby powiedzieć mi, że ciężarówka jest z nim na Florydzie.\n„Ona [the Detective] Powiedział też, że [Laundrie] Ma prawnika. Prawie upadłem na podłogę, bo pomyślałem: „Gdzie jest Gabby?” To była moja odpowiedź na te informacje. Byłem zszokowany. Wiedziałem, że coś jest nie tak”.\nW przypadku Gabe Pettito jest tylko jedna „znacząca osoba” – i jest to jej finansowanie, którego nie było od 14 września.\nPo powrocie do domu rodziców w North Port na Florydzie, pralnia i jego rodzice – Roberta i Chris – proszą o pozostanie „w tle”, podczas gdy śledztwo w sprawie zniknięcia Pettito jest kontynuowane.\nPani Schmidt powiedziała w minionych latach, że ich córka umawiała się z pralnią, a potem zaręczyła się – był „uprzejmy”, ale „cichy”. Niezależnie od tego był częścią rodziny.\n„Nikt nie spodziewał się, że coś takiego się wydarzy, nie mówiąc już o uwadze, jaką to spotkało” – wyjaśniła.\n„To takie surrealistyczne. To tak, jakbyś wyglądał na zewnątrz. Nawet nie czujesz się tak, jakbyś był”.\n„on jest [Brian] Była bardzo uprzejma i spokojna.”\nOjczym Gabe’a, pan Schmidt, powiedział, że pralnia zawsze dogaduje się z innymi dziećmi rodziny.\nPowiedział: „Poznali go i pokochali”.\n„[He would] „Rysuję im obrazki i inne rzeczy” – dodała pani Schmidt. „Czytał książki mojemu synkowi w nocy przed snem, więc wydawał się miłym facetem”.\nPetito i Laundrie rzucili pracę i postanowili wyruszyć razem na przełajową przygodę i zaufali im na Instagramie i YouTube.\nIch posty były dla osoby z zewnątrz pełne uśmiechu i śmiechu, podczas gdy obnosili się z malowniczymi lokalizacjami w całych Stanach Zjednoczonych.\n– Zawsze chciała to zrobić – powiedział Pettito.\n„I zaplanowała to. Wiedziała, co chce zrobić, i wiedziała, dokąd chce iść. Miała naprawdę dobry plan. „\nPani Schmidt powiedziała, że chociaż obawia się, że jej córka podróżuje po kraju, często do bardzo odległych obszarów w parkach narodowych, pociesza ją świadomość, że nie jest sama w drodze.\n– Martwiłam się – wyjaśniła pani Schmidt.\n„Powiedziałem jej, żeby była ostrożna, była bezpieczna, upewniła się, że jesteś świadomy swojego otoczenia i nie ufaj wszystkim.\n„Ale czułem się bezpieczny, ponieważ była z Brianem i czułem, że wszystko będzie dobrze. Myślałem, że się nią zaopiekuje.”\nPralnia nie została oskarżona o śmierć Pettito, ale ma nakaz aresztowania za oszustwo związane z kartą kredytową.\nPani Schmidt powiedziała, że ma tylko nadzieję, że ostatnie chwile jej córki będą „spokojne”.\n„Mam nadzieję, że nie cierpisz i nie odczuwasz bólu” – powiedziała.\n„To było tam, gdzie chciała być, patrząc na piękne góry”.\n60 Minutes jest nadawane na Channel 9 o 21:30 w niedziele.\nPrevious Liczba codziennych zgonów z powodu Covid-19 w Rosji po raz pierwszy przekroczyła 1000 w związku z rosnącymi infekcjami\nNext Chiny oskarżają Stany Zjednoczone i Kanadę o zagrażanie pokojowi po tym, jak ich okręty wojenne przepłynęły przez Cieśninę Tajwańską


Sługa Korony - Brian McClellan (4433825) - Lubimyczytać.pl\n7,75 (180 ocen\ti\t27 opinii) Zobacz oceny\nostatnia dodana przez ikatka, 40 tygodni temu, w grupie Aktualności\nVilliana | 2017-09-26\nNa półkach: F - Posiadam papier, & - Przeczytane w --- 2017 , @ Fantasy, Przeczytane\nŚwietne opowiadania. Oczywiście nie będę obiektywna, bo uwielbiam świat magów prochowych i bardzo było mi miło do niego wrócić, znów spotkać się z ulubionymi postaciami i przeżywać z nimi ich przygody.\nZbiór składa się z dziewięciu opowiadań. Akcja ośmiu z nich rozgrywa się przed wydarzeniami przedstawionymi w trylogii, a jedno pomiędzy częścią pierwszą a drugą. Na co możemy liczyć, poza dobrą zabawą? Cofamy się w czasie o wiele lat i poznajemy młodszego Tamasa, jeszcze nie marszałka polnego, jesteśmy świadkami jego pierwszego spotkania z matką Taniela, Eriką. Samą Erikę również poznajemy, to kim i jaka była, a okazała się naprawdę interesującą postacią. Towarzyszymy młodemu Adamatowi, który stawia pierwsze kroki jako detektyw, nierozumianemu i osamotnionemu w walce o prawdę. Obserwujemy jak Tamas, mimo niearystokratycznego pochodzenia zdobywa coraz wyższą pozycję, jak mści się na zdrajczyni jego żony. Jesteśmy świadkami młodości Taniela i Bo, kiedy poznają Vlorę oraz, na co...\nZbiór składa się z dziewięciu opowiadań. Akcja ośmiu z nich rozgrywa się przed wydarzeniami przedstawionymi w trylogii, a jedno pomiędzy częścią pierwszą a drugą. Na co możemy liczyć, poza dobrą zabawą? Cofamy się w czasie o wiele lat i poznajemy młodszego Tamasa, jeszcze nie marszałka polnego, jesteśmy świadkami jego pierwszego spotkania z matką Taniela, Eriką. Samą Erikę również poznajemy, to kim i jaka była, a okazała się naprawdę interesującą postacią. Towarzyszymy młodemu Adamatowi, który stawia pierwsze kroki jako detektyw, nierozumianemu i osamotnionemu w walce o prawdę. Obserwujemy jak Tamas, mimo niearystokratycznego pochodzenia zdobywa coraz wyższą pozycję, jak mści się na zdrajczyni jego żony. Jesteśmy świadkami młodości Taniela i Bo, kiedy poznają Vlorę oraz, na co najbardziej czekałam, przenosimy się do Fatrasty i dowiadujemy się jak Taniel poznaje Ka-Poel i jakie wydarzenia miały miejsce bezpośrednio przed trylogią.\nDla mnie przednia zabawa, uwielbiam świat stworzony przez autora i postaci w nim występujące. Jedyne co było problemem, to chyba to samo co w większości prequeli. Nie drżymy, obserwując rozwój romansu dwojga ludzi, kiedy wiemy, że na 100% będą razem. Kiedy w momencie kulminacyjnym walki, gdy sytuacja staje się beznadziejna, my i tak widzimy światełko w tunelu, bo wiemy, że nasz ukochany bohater wyjdzie z tego cało. Mimo tego wszystkiego to uzupełnienie do serii bardzo mi się podobało, bo mam do niej ogromny sentyment.\n„Gdy po raz pierwszy zabijesz chłodno, z rozmysłem, poczujesz wyrzuty sumienia. Twoja ofiara nie miała nawet szansy zobaczyć, co ją zabija. […] Druga ofiara też zaciąży na twym sumieniu. I trzecia. I następne. Ja nie odczułem tego ciężaru dopiero gdzieś około dwudziestej. Wówczas, jak sądzę, umarła część mojego człowieczeństwa.”\nMagnis | 2018-03-11\nZ trylogią Magów Prochowych miałem już do czynienia i wiedziałem czego spodziewać się w zbiorze opowiadań Sługa korony, który sygnowany został jako tom czwarty osadzony w tym świecie. Miałem pewne obawy przyznaje czy autor poradzi sobie w krótkiej formie jaką są opowiadania i stworzy również arcyciekawe opowieści naładowane akcją oraz magią. Jednak chęć zanurzenia się ponownie w świat magów prochowych był bardzo silny niż moje obawy i dlatego nie wahając się ani chwilę postanowiłem zagłębić ponownie się w wykreowany świat magów prochowych i Uprzywilejowanych. Książka składa się z dziewięciu opowiadań, w których poznajemy wczesne przygody poszczególnych postaci występujących w trylogii.\nW pierwszej z nich pod tytułem Naznaczona poznajemy koleje losów Eriki będącej później żoną Tamasa. Spotykamy w niej plejadę znanych nam z późniejszych tomów postaci i nie chodzi tylko stojących po stronie Tamasa, ale również jednego będącego czarnym charakterem. Autor w tej historii zawarł...\nW pierwszej z nich pod tytułem Naznaczona poznajemy koleje losów Eriki będącej później żoną Tamasa. Spotykamy w niej plejadę znanych nam z późniejszych tomów postaci i nie chodzi tylko stojących po stronie Tamasa, ale również jednego będącego czarnym charakterem. Autor w tej historii zawarł wszystko za co go polubiłem. Dawkę nie zwalniającej akcji, intrygi i magię. Opowieść czyta się wspaniale od samego początku i bardzo spodobało mi się, że poznałem skąd pochodzi Erika, jakie przygody pełne niebezpieczeństw ją przywiały do Andro i jaką misje miała do spełnienia.\nW Słudze korony autor przenosi nas na dwór pełen intryg i niebezpieczeństw czających się na każdym kroku. Kapitan Tamas wpada w sidła nie zrozumiałej intrygi i będzie musiał przetrwać starcie z silnym wrogiem. W tej historii nie wszystko jest takie oczywiste jak wydaje się i dopiero w finale opowiadania dopiero dostajemy wyjaśnienie. Przyznaje, że nawet tworząc zawiłe intrygi Brian McClellan w umiejętny sposób prowadzi akcje i przeplatając poszczególne wątki potrafi stworzyć wciągającą opowieść. Oprócz tego podobało mi się w jaki sposób poprowadzono wątek romansu pomiędzy znaną nam Eriką i kapitanem Tamasem. Zadziorność, nieustępliwość,humor, riposty Eriki w konfrontacji z opanowaniem Tamasa stworzyły wybuchową mieszankę, która wywoływała zabawne momenty podczas czytania. Bardzo fajna historia z szybką akcją, magią, intrygami doprawiona lekkim humorem.\nW Morderstwie w Hotelu Kinnen mamy możliwość poznania wczesnych przygód Adamata, który przybywa na miejsce morderstwa i właśnie postanawia sam zająć się cichym dochodzeniem w celu dowiedzenia się prawdy. Nasz bohater posiada analityczny umysł, szuka poszlak i świetnie potrafi łączyć fakty. Nie wiem czemu, ale kojarzył mi się z Herculesem Poirotem i Sherlockiem Holmesem podczas czytania. Podobne dążenie do uzyskania prawdy, zbieranie tropów i układanie łamigłówki. Adamat to ciekawa postać i sympatyczna. W tym przypadku opowiadanie zawiera nie tylko wartka akcję, ale zagadkę kryminalną, w której praktycznie do samego końca mimo ujawnionych informacji dotyczącej sprawy nie można być całkowicie niczego pewny. Świetna historia, intrygująca i zakończenie jej spodobało mi sie. Jakbym czytał klasyczny kryminał osadzony w świecie fantasy z magią, intrygami i ciekawą zagadką.\nW Ostatecznej nadziei możemy poznać jedną z bitew jakie przeprowadził Tamas ze swoim wojskiem w celu zdobycia trudnego miejsca. W tle nie brakuje wątku miłosnego osadzonego w czasie wojny, który jest osią napędową opowieści. W tym opowiadaniu opis bitwy wraz ze szczegółami i właśnie romantyczny wątek tworzą ciekawą mieszankę, która przykuwa uwagę czytelnika. W umiejętny sposób autor dawkuje napięcie, prowadzi akcję i wciąga czytelnika w swoją historie. Nie brakuje tutaj magii i dobrze przedstawionej walki toczącej w zdobyciu celu misji. Może nie długi epizod, ale bardzo ciekawy.\nW Dziewczynce z Alei Bruscha poznajemy wczesne losy jednej z bohaterek trylogii Vlory. Mieszkającej na ulicy dziewczynka musi radzić sobie, ale może uśmiechnie się do niej szczęście. Historia opowiedziana przez autora wywołuje pewne emocje, bo los dziewczynki nie jest obcy czytelnikowi. Jej przygody i niebezpieczeństwa spotykane na swojej drodze śledzi się z ciekawością oraz obawą. Jednak autor postawił nie tylko na przedstawienie losów Vlory, ale również na szybką akcje i spotkanie dwójki znanych nam z trylogii bohaterów. Historia potrafiąca wciągnąć, mamy walki i ciekawa bohaterkę. Czego chcieć więcej od świetnej opowieści.\nW Zielonookich żmijach przenosimy się na dwór, gdzie trwa przyjęcie. Autor nie od razu odsłania wszystkie karty, ale trzyma nawet w tej krótkiej opowieści w szachu czytelnika. Nie brakuje w tym przypadku intryg i dworskich obyczajów, ale najważniejsze dla mnie było zakończenie, które potrafiło zaskoczyć. Może nie duża historia, opowiadająca o zemście, lecz wciągająca i ukazująca pewien epizod dotyczący marszałka polowego.\nW Twarzy w oknie i Duchy dorzecza Tristan poznajemy koleje losów kolejnego bohatera trylogii Taniela, syna Tamasa. Wyruszający w podróż do Fatrasty pod naciskiem ojca nie spodziewa się, że wojna może być tak blisko niego. W nieznanym świecie będzie musiał walczyć i bronić. Czekałem na tą chwilę kiedy poznam przygody Taniela w czasie walk prowadzonych w Fatrasty i okolicach, gdzie spotyka swoja towarzyszkę znaną z późniejszych przygód Ka-poel. W obu opowiadaniach nie brakuje tego co jest znakiem rozpoznawczym autora. Szybko poprowadzonej akcji, walk toczonych i świetnie opisanych, intryg i magii, a przede wszystkim Uprzywilejowanych mających wielką moc.\nOstatnia historia Honor odzyskany dzieje się pomiędzy tomem pierwszym i drugim. Zrozumieć ją można po przeczytaniu dwóch pierwszych części trylogii, gdzie autor nawiązuje do wydarzeń dziejących się pomiędzy nimi. Również ciekawa, intrygująca, gdzie spotykamy Vlorę już jako dorosłą osobę obarczoną przez Tamasa zadaniem. Dostajemy w niej pościgi, występuje sporo walk i magie. Czyli wszystko do czego przyzwyczaił nas Brian McClellan.\nKsiążkę Sługa Korony powinno się czytać przed samą trylogią, bo dzieje się wiele czasu przed wydarzeniami z trylogii Magów Prochowych. Poznajemy wczesne lata i losy poszczególnych postaci, spotykamy ulubionych bohaterów i mamy możliwość poznania ważnych epizodów z ich życia dzięki zawartym tutaj opowiadaniom odnoszących się do wydarzeń. Każda historia zawierała wszystko za co polubiłem książki autora. Niesamowity pomysł, aby połączyć magię i proch, dzięki czemu stworzono magów prochowych. Dla mnie czytając po raz pierwszy było to nowe spojrzenie na magię, które bardzo spodobało mi się. Wykorzystywanie prochu i możliwości jakie daje na przykład detonacji, kierowaniem wystrzelonym pociskiem i dający niezwykłe zdolności polegające miedzy innymi na szybkości. To tylko ułamek tego co oferuje ta magia. Oprócz tego mamy Uprzywilejowanych potrafiących sięgać do zaświatów i czerpać magię właśnie stamtąd, aby wykorzystywać do własnych celów lub na potrzeby wojny. Przedstawienie samego procesu i możliwości takich ludzi zrobił autor w świetny sposób. Walki pomiędzy Magami prochowymi i Uprzywilejowanymi robią spore wrażenie. Opisy zastosowane nawet w obecnych opowiadaniach tego rodzaju magii są szczegółowe i przedstawione obrazowo. Jest też trzeci rodzaj magii, który reprezentuje Ka-poel, ale wszystko zakrywa zasłona niewiedzy co do możliwości tej utalentowanej dziewczyny umiejącej poradzić sobie nawet w trudnej sytuacji.\nOpowiadania zawarte w książce Sługa korony są świetnie skonstruowane, nieraz na początku nie wiadomo jak dalej rozwinie się akcja, lecz dopiero później, gdy mamy możliwość podziwiać zakończenie każdego opowiadania wszystko staje się jasne jak słońce. Największym atutem są postaci wykreowane na potrzeby historii. Z krwi i kości, wyraziste i zapadające w pamięć, posiadające głębie i nie sztuczne. Dotyczy to nie tylko głównych bohaterów, ale również drugoplanowych i trzecioplanowych. Każde z nich nakreślono świetnie pod każdym względem, nawet jeśli chodzi o Bena Sykesa, bohaterki Zielonookich żmijach czy władczynie Lindet znanej z Duchów dorzecza Tristan. Oprócz nich przewija się cała plejada różnych postaci, które spotykają na swojej drodze bohaterowie. Podziału na złych i dobrych praktycznie nie ma, bo każdy wybiera sobie drogę jaką ma podążyć. Tylko ich czyny są przyczyną do kary jaka ich spotyka. Pod względem psychologicznym każda z postaci została w świetny sposób nakreślona i posiada własne cechy charakteru, które ją odróżniają od innych. Zachowania poszczególnych bohaterów mają swoje odzwierciedlenie w zaistniałej sytuacji w jakiej postawił ich autor. Nie przeszkadzało mi podczas czytania i nawet losy poszczególnych postaci śledzi się z ciekawością. Wiele razy kibicowałem, aby nic nie stało się moim ulubionym bohaterom i żeby wyszli obronną ręka z kłopotów. Interakcje pomiędzy postaciami są znakomicie przedstawione, w sposób obrazowy i arcyciekawy. Jeśli chodzi o dialogi tez wypadają świetnie i nie sposób do niczego pod tym względem się doczepić.\nW książce Sługa korony znajdziemy wartką akcję, poprowadzoną błyskawicznie do przodu, która nie zwalnia ani na chwilę jak przejażdzka kolejką górska bez zatrzymywania się. Wydarzenia toczą się w równym szybkim tempie i nie znajdziemy tutaj słabych opisów, nudnych i tamujących akcje fragmentów. Dlatego podczas czytania nie sposób nudzić się, ale właśnie czytający zostaje wciągnięty w stworzony przez autora świat i spodobają mu się występujące na kartach postacie. W opowiadaniach nie brakuje oprócz akcji i bohaterów, wszechobecnych utkanych jak sieć pająka intryg, zwrotów akcji, sporej ilości walk i pojedynków, motywu zemsty i wykorzystania magii. Początkowo zaczynamy pomału zagłębiać się w historie, ale czym dalej czytamy coraz bardziej jesteśmy wciągani wir opowieści, aby zatracić się podczas lektury i chcieć z każdą następnym opowiadaniem coraz więcej poznać, bo w moim przypadku nie mogłem się oderwać od Sługi korony i zawsze chciałem przeczytać następną stronę. Miałem pewne obawy jak autor wypadnie w krótszej formie i nie sprawdziły się. Dostałem ciekawy świat i bohaterów, który wciągnął mnie w swoje odmęty i nie wypuścił aż do końca. Pomimo, ze są to opowiadania każde z nich oferuje rozrywkę na świetnym poziomie, nie pozbawione czasami humoru, przy których bawiłem się podczas czytania znakomicie. Zostały napisane lekkim i przyjemnym stylem, nieraz prostym, ale właśnie siła ich tkwi w stylu pisania autora, który potrafił wyczarować świetne historie. Jestem bardzo zadowolony z lektury i odkrycia wcześniej już trylogii Magów Prochowych. Był to strzał w dziesiątkę i nie mogę doczekać się na powtórne sięgnięcie po trylogie Magów Prochowych. Nie jest to zapewne ostatnie moje spotkanie z autorem i czekam na coś nowego wydanego u nas. Na pewno sięgnę po nie jak ukażą się.\nKsiążkę Sługa korony polecam wszystkim miłośnikom fantastyki, przygody z dworskimi intrygami i dodatkiem romansu. Najlepiej zacząć przygodę najpierw z nią do ósmego opowiadania, bo dziewiąte nawiązuje do wydarzeń pomiędzy pierwszą i drugą częścią, aby później w trylogii spotkać już znanych nam bohaterów, których wczesne losy poznajemy tutaj. Ciekawa, wciągająca i kawał rozrywki na świetnym poziomie. Książka dla każdego.\nczytamcałyczas | 2018-07-13\nopowiadania z cyklu magfowie prochowi\nbardzo dobra książki,czyta się lekko.Wiele fajnych,wciągających histori,\nCoolBary | 2018-12-14\nDla oderwania się trochę od kryminalnego i sensacyjnego świata sięgnąłem po fantastykę dotyczącą sagi o magach prochowych. Książka jest zbiorem dziewięciu opowiadań, wprowadzających i tłumaczących tajniki działania magów prochowych. Dla mnie sam świat i zasady wprowadzone przez autora są naprawdę wysokich lotów, widać, że autor wszystko sobie wcześniej poukładał i złożył z tego naprawdę oryginalnego. Czuć w tej serii powiew świeżości, nie jest to jakaś kopia, czy kalka tematów które już były, jest to zupełnie coś nowego. Sam sposób pisania przez autora bardzo mi pasuje, pomimo wprowadzania w nowy świat, nie jest to ani męczące, ani nużące.\nJa zacząłem akurat od tej książki, która tak naprawdę jest tomem IV, ale moim zdaniem cała seria powinna się od niej zaczynać.\nryszpak | 2017-10-15\nNa półkach: Przeczytane, Ulubione, Fantasy, E-booki, A.D. 2017\nDoskonałe opowiadania uzupełniające "Trylogię magów prochowych". Dowiemy się z nich m.in. o rozwoju kariery Tamasa, o jego spotkaniu z przyszłą żoną Eriką czy o walkach Taniela w powstaniu fatrastańskim. Ciekawie napisane, akcja goni akcję. Nie ustępują wiele "Trylogii...", wciąż mamy nowych, wyrazistych bohaterów (Ben Syke!!!).\nPolecam fanom serii. Chociaż nie tylko. Można od nich zacząć poznawać świat i bohaterów Dziewięciu.\nDie_Toten_Maus | 2018-06-12\nNa półkach: 07/10, Rok 2018, Posiadam - książki, Ulubione, Przeczytane, Fantastyka\nNie jestem fanką opowiadań, ale te były wprost genialne!\nŚwiat magów prochowych jest niezwykły i niesamowicie się cieszyłam, że chociaż na chwilę mogłam znów się w niego zanurzyć.\nW książce mamy kilka opowiadań, które obejmują różny czas w odniesieniu do wydarzeń z trylogii. Najstarsze zaczyna się 35 lat przed "Obietnicą krwi" poznajemy w nim Kez i matkę Taniela, która ratuje małą dziewczynkę - maga prochowego. Sama też nim jest i nie powinna żyć, tak jak każdy Naznaczony, ale jest arystokratką, tylko to ratuje jej życie. Jednak pomagając dziewczynce wydostać się z Kezu do Ardo ryzykuje wszystko. W ten jednak sposób poznaje Tamasa... dalej przeskakujemy przez różne okresy, poznajemy małego Taniela i Vlorę. Walczymy z Tamasem o zdobycie pozycji Marszałka Polnego, mścimy się razem z nim za śmierć żony. Wojujemy w Farataście z Tanielem i Ka-Poel. Ogólnie dzieje się dużo.\nTo naprawdę doby zbiór opowiadań. Nie wiem nawet, czy nie lepiej przygodę z autorem zacząć właśnie od nich. 7...\nTo naprawdę doby zbiór opowiadań. Nie wiem nawet, czy nie lepiej przygodę z autorem zacząć właśnie od nich. 7 gwiazdek tylko dlatego, że naprawdę wolę dłuższe formy. Boli mnie, gdy historia za szybko się kończy, a mnie często pozostają jakieś pytania.\nBasiek | 2018-08-13\nOd tej książki powinna zacząć się moja przygoda ze światem magów prochowych. Dlaczego? Już tłumaczę: większość opowiadań (oprócz ostatniego) rozgrywa się przed I tomem trylogii. Fajnie było dowiedzieć się jak Tamas poznał Erikę, poznać początki działalności Ricarda czy losy Taniela w Fatraście. Wszystkie opowiadania czytało się super, na brak wydarzeń nie można narzekać. Podobał mi się też skrócony opis dojrzewania niektórych bohaterów, ale... No właśnie, jest "ale". Trudno z zapartym tchem śledzić losy np. dziewczynki, której grozi śmierć w paszczach psów, jeśli wiadomo, że owa dziewczynka będzie się miała później całkiem dobrze.\nPoza tym jednym szczegółem, książka super :) Zdecydowanie polecam.\nDrodzy Czytelnicy rozważający zabranie się za lekturę książek o magach prochowych - zacznijcie od tej!\nMarcin | 2017-10-02\nŚwietne opowiadania które uzupełniają wiedzę o postaciach które grają główne role w trylogii magów prochowych. Jeżeli ktoś jeszcze nie czytał trylogii to akurat tą pozycję powinien przeczytać pierwszą, gdyż wszystkie opowiadania oprócz ostatniego dzieją się przed rozpoczęciem trylogii. Dowiemy się z niech między innymi jak Tamas spotkał swoją żonę, jak wyglądało życie części magów prochowych którzy pomagają Tamasowi, co robił Tanis podczas wojny w koloniach i jak zdobył swój przydomek.\nNaprawdę świetne opowiadania w stylu McClellena z wartka akcją i wyrazistymi bohaterami.\nEfemeryda | 2017-12-01\nTeoretycznie kontynuacja, praktycznie prequel. W kilku dłuższych opowiadaniach przedstawione są perypetie głównych bohaterów trylogii. Opowiadania pozwalające wniknąć nieco głębiej w motywację i charakter. Napisane z polotem. Muszę przyznać się, że te krótsze formy, może ze względu na rozmaitość zdarzeń, lepiej mi się czytało niż dłuższe formy. No cóż, ja szybko się nudzę:)\nMaynard | 2017-10-10\nJako prequel do "Trylogii Magów Prochowych" opowiadania ze zbioru nadają się świetnie. Autor rozpoczyna pierwszą historię trzydzieści-kilka lat przed wydarzeniami opisanymi w 'Obietnicy krwi" i wraz z każdą kolejną opowieścią przybliża nas do pierwszego tomu trylogii.\nNa kartach książki spotykamy wielu starych, lubianych znajomych: młodego Tamasa, Taniela jako nastolatka czy pracującego w policji Adamata. Strzałem w dziesiątkę jest tu opisanie historii o których w trylogii mieliśmy zaledwie wzmiankę (historia miłości Tamasa i Eriki, spotkanie Taniela i Pole, prześladowania naznaczonych w Kezie).\nMnie niestety czegoś w książce zabrakło. Spodziewałem się opowiadań ze świata, ale prezentujących całkiem nowe historie, nowych bohaterów, nowe miejsca. Po pierwszych 3-4 historiach jest dobrze,super, wspaniale, jednakże kolejne zaczynają powoli nużyć. Najsłabiej wypadają trzy ostatnie opowieści ( o kampanii w Fatraście i pogoni Vlory za zdrajcą).\nOgólnie daję dobre siedem gwiazdek: za...\nOgólnie daję dobre siedem gwiazdek: za klimat, sentyment do postaci i wyobraźnię autora.


Bazgradełko: 04/01/2011 - 05/01/2011\nZlecenie - Reha Çamuroğlu\nMalowany welon - Maugham W. Somerset\nOd czego by tu zacząć?!? aaaaa...\nOd autorki. Olga Rudnicka, przesympatyczna dziewczyna, która uśmiecha się ze zdjęcia (szkoda, że nie umieszczono nigdzie w książce). Młoda, pewnie diablo oczytana. Dziewczyna z moich stron (niedaleko pada Śrem od przedmieść Poznania). Młoda. No właśnie. Jest to moje pierwsze spotkanie z Olgą Rudnicką i ... jak dla mnie - dziewczyna jest świetna.\nCo dalej? Okładka. Hmm.. tu się doczepię - okładka co prawda wizualnie nawiązuje do poprzednich książek autorki, ale ... taka jakaś... nie oddaje ducha książki. Coś weselszego by się przydało, bo akurat tej książce okładka może zaszkodzić.\nPrzyznam się bez bicia, że do książki podeszłam bardzo sceptycznie. Bo autorka młoda (tak! przeżywam kryzys :p), i kolejna książka i takie wielkie "halo" wokół niej. Sobie pomyślałam, że to co przeczytam raczej słabawe będzie. I po trzykroć w pierś się teraz uderzam i wszem i wobec oznajmiam - Olga Rudnicka jest świetna!\nKryminały lub twory kryminopodobne lubię i to bardzo. Wychowałam się na klasyce gatunku, czyli na Agacie Christie. To kryminały wytworne, takie pt. "strzepnij pyłek". Uwielbiałam opisy spożywania posiłków przez Herculesa Poirot. No i zawsze dawałam się nabrać i typowałam nie tą osobę jako mordercę. Potem poczytałam sobie troszkę Joanny Chmielewskiej i ... lubię to! Niejednokrotnie płakałam ze śmiechu nad jej książkami. I (tu koniec dygresji) Olga Rudnicka stylem, humorem bardzo mi panią Chmielewską przypomina. I to nie jest zarzut.\nO czym historia? Jarosław Sucharski popełnia samobójstwo. W liście pożegnalnym do policji prosi o przekazanie informacji notariuszowi. Ten z kolei wzywa do siebie pięć pań z których każda nazywa się Natalia Sucharska. Okazuje się, że nie wiedziały one o swoim istnieniu, a ich wyjątkowo krnąbrny (ale wspólny!) ojciec każdej z nich nadał to samo imię. Panie otrzymują w spadku dom i ... tajemnicę z nim związaną. I tyle o fabule, bo jeszcze coś chlapnę.\nIntryga zgrabna. Zaskakująco, bo - jak wspominałam - obawiałam się czegoś wyjątkowo topornego (niczym nieszczęsne "Los numeros" - kto skazał się na obejrzenie tego ... ekhm.. filmu, ten wie o czym mówię). A tu historyjka zgrabna i niebanalna, i fajnie osadzona w wielkopolskich realiach.\nPostaci. To jest - moim skromnym zdaniem - zdecydowanie największa siła książki. Wspólne perypetie sióstr, ich rozmowy, sposób opisywania... Zabawnie i znowu nietopornie, z przymrużeniem oka, z ironią. No po prostu - baaardzo fajnie. Fajnie Olga pisze o babkach. I bardzo mi się podoba to, że nie boi się napisać o tym, jakie szaleństwa w kobietach drzemią. Nieźle się ubawiłam przy opisach "dziur" i przy ustalaniu regulaminów. Bardzo fajnie pokazane są odmienne charaktery sióstr - tak plastycznie, że niemal widziałam te pięć wariatek.\nOgromny plus za miejsce akcji. Wielkopolska, Poznań i Śrem. Co prawda, ze Śremu nie jestem i swojego czasu pozwalałam sobie na niewybredne żarty z tej miejscowości, ale bardzo bardzo podoba mi się fakt, że autorka zdecydowała się osadzić akcję w tym miejscu. Ze szczególnym upodobaniem czytałam fragmenty o poznańskim Starym Rynku, na którym niejedna z nas Poznanianek niemalże wykręciła sobie kostkę.\nPodsumowując tę entuzjastyczną recenzję - ku mojemu wielkiemu zaskoczeniu (nastawiałam się raczej negatywnie) bardzo mile się rozczarowałam. Zazdroszczę przeokropnie autorce, że taką zgrabną historyjkę ułożyła. I polecam - szczególnie na majówkę, na lekturkę leżaczkową. Bo to fajna historia jest, o!\nKategoria: Literatura polska - kryminał\nWydawnictwo Prószyński i S-ka 2011, s. 560\nLubimy czytać: 4/5\nKsiążka przeczytana dzięki uprzejmości Wydawnictwa Prószyński i S-ka.\nEtykiety: egzemplarz recenzyjny, literatura polska, ocena: 5, przeczytane w 2011\nwedług Bazgradełko o 21:30\nNiezwykle trudno jest mi wyrazić opinię o tym, co przed paroma minutami skończyłam czytać. Polityką i wszystkim, co dotyczy mojego kraju, interesuję się od dawna. Dyplom politologa nie daje mi żadnych uprawnień do ferowania opinii o stanie polityki, gospodarki itp. Moje zainteresowanie osłabło z wielu przyczyn - studia zakończone, polityka zrobiła się na tyle agresywna i emocjonalna, że nie mam ochoty podniecać się tego typu tematami. Podniet w życiu zwykłego zjadacza chleba mam aż nadto.\nPan Rafał Ziemkiewicz nie jest człowiekiem bliskim mi w poglądach politycznych. Wręcz drażnił mnie niejednokrotnie w swoich opiniach. Przyznam szczerze, że poziom mojego rozdrażnienia jego słowami rósł i malał w miarę czytania książki. Klasyczna sinusoida. Wkurzałam się, odkładałam książkę psiocząc pod nosem, po czym po paru chwilach ponownie po nią sięgałam, aby zmierzyć się z kolejnymi opiniami. Nie twierdzę, że to to, co można w "Polactwie" wyczytać to jakaś prawda osławiona, absolutna i coś odkrywczego. Wbrew temu, co twierdzi pan Ziemkiewicz statystyczny czytelnik Gazety Wyborczej potrafi swoje zdanie wypowiedzieć i to nie jest tak, że GW czyta się żeby wiedzieć jak myśleć w danym tygodniu.\nNie można jednak odebrać jednego - szczerości. Książka jest szczera do bólu (żeby nie powiedzieć dosadniej). Skłania do myślenia. Nie twierdzę, że "trzeba" ją koniecznie przeczytać, żeby uzmysłowić sobie w jakiej zgniliźnie żyjemy. Nie! Przeczytać i dojść do własnych wniosków. Bez niepotrzebnego cynizmu i jadu.\nKategoria: publicystyka literacka\nWydawnictwo Red Horse 2007, s. 408\nLubimy czytać: 3,83/5\nEtykiety: biblioteka publiczna, literatura polska, ocena: 4, przeczytane w 2011\nwedług Bazgradełko o 11:42\nTo moje pierwsze spotkanie z Natalią Rogińską. O "Grubej" gdzieś tam słyszałam - kojarzę całkiem niezłą machinę promocyjną. Uważam to za coś bardzo dobrego - książki powinny (!) być promowane podobnie jak filmy czy albumy muzyczne. A bardzo rzadko widujemy je na billboardach. No ale do rzeczy, do rzeczy!\nPrzyznałam się kiedyś, że literaturę "tak zwaną" kobiecą poczytuję z pewną taką nieśmiałością, a czasem nawet i lekką dozą wstydu. Czemu? No bo czuję tak podskórnie, że wybranie pozycji z tej półki to tak samo jakbym miała do wyboru film Bergmana i "M jak Miłość". Mocno? Może, ale takie jest moje poczucie. Literaturę tego typu podsuwa mi najczęściej mama, która twierdzi, że literatura to przede wszystkim sposób na relaks. A jej relaks daje właśnie taki typ literatury. I powiem szczerze - trudno jest mi walczyć z tym poglądem - po pierwsze dlatego, że moja mama zawsze ma rację (jak nie ma to patrz poprzednie zdanie), a po drugie... to faktycznie odpręża. Także powolutku, co jakiś czas sięgam i po takie książki. Chociażby z ciekawości.\n"Maciejka" to historia o Karolinie, 37-letniej zjadaczce chleba z powszednimi problemami. Jest pielęgniarką, musi dorabiać, co prawda Najwyższy urody jej nie poskąpił, ale i bogatego męża nie zesłał, także musi się sama o siebie troszczyć. I tyle względem fabuły, bo jak zacznę wątki uskuteczniać to zdradzę ową całą. Powiem szczerze - nastawiałam się na zabawną historię ze zgrabnym morałem. Dostałam com chciała? I tak... i nie ...\nNie znam poprzednich książek pani Rogińskiej, o jej blogu dowiedziałam się przed chwilą googlując, także powiem szczerze - nie znałam jej poczucia humoru. Także troszkę mnie dobiły przyciężkawe próby żartowania na tematy frywolne - co prawda, należy przyznać, że im głębiej w książkę tym i wtręty żartobliwe na lepszym poziomie. Jednak - chyba nie moje klimaty. Momentami za rubasznie.\nCo mi się podobało to sposób w jaki została opisana główna (poniekąd i tytułowa) bohaterka. Postać jest żywa, nie jest absolutnie nieskazitelna, momentami pachnie papierem, ale nie drażni to na tyle, żeby książką chcieć rzucać w ścianę. Bardzo podobały mi się opisy postaci drugoplanowych - koleżanek Karoliny ze szpitala, pana Wacława. Naprawdę fajnie zarysowane portety i przy tych właśnie opisach następowały u mnie parsknięcia.Pani Rogińska fajnie też ponaigrywała się ze środowiska celebrytów.\nPrzemyślana jest też kompozycja książki - moja licealna polonistka miała prawdziwego świra na punkcie kompozycji klamrowej i przyznaję, że jako czytelnikowi porządkuje mi ona w głowie.\nCzy po przeczytaniu "Maciejki" przeproszę się z literaturą kobiecą? Nie wiem. Bardziej odpowiada mi styl pisania chociażby pani Michalak, ale to moje, jak najbardziej subiektywne, odczucie. Nie czuję się jednak w najmniejszym stopniu pokrzywdzona tym, co przeczytałam. Spędziłam przy "Maciejce" dwa całkiem miłe popołudnia, książka pozwoliła mi się zrelaksować, a przecież o to w czytaniu chodzi, prawda?\nKategoria: Literatura współczesna polska\nWydawnictwo Prószyński i S-ka 2011, s. 224\nLubimy czytać: 3/5\nKsiążka przeczytana dzięki uprzejmości Wydawnictwa Prószyński i S-ka.\nEtykiety: egzemplarz recenzyjny, literatura dla kobiet, literatura polska, ocena: 3, przeczytane w 2011\nwedług Bazgradełko o 22:04\nTurecki stosik nadgryziony. I co? I będzie nieobiektywnie.\nTroszku o autorze - pan Reha Çamuroğlu to turecki polityk, związany z obecnym premierem Erdoğanem, jest również redaktorem encyklopedii. Historyk z wykształcenia. Czy popularny w Turcji? Średnio.\nA treść? 3/4 fabuły zdradza opis z okładki. Jeśli ktoś szuka dobrego wątku kryminalnego - zawiedzie się. Jeśli ktoś szuka książki, którą pochłonie w jedno popołudnie z wypiekami na twarzy - zawiedzie się. Ale jeśli ktoś jest Turkoholikiem i bezgraniczną przyjemność sprawia mu przeczytanie paru słów po turecku - absolutnie się nie zawiedzie. Historyjka jest napisana sprawnie. Dla osób zupełnie nie znających tureckiego będzie pewnie trudniejsza w odbiorze - wielki ukłon w stronę tłumaczki - pani Ani Sobczak, która starała się oddać specyfikę języka tureckiego. Jeśli ktoś zna jednak podstawowe "zasady" Türkçe - wychwyci niuanse. Historia opiewa sprawność wywiadu sułtana Abdulhamita II, oddaje klimat Stambułu na początku XX wieku.\nCo mnie urzekło? Ano właśnie niuansiki, które udało mi się wychwycić. Totalnie turecki jest cichy szacunek dla Turczynek - i tutaj są one bohaterkami drugoplanowymi, które swoimi dyskretnymi radami pchają swoich mężów do wielkich czynów. Jest to tak bardzo tureckie, że bardziej chyba być nie może. Urzekło mnie dużo tureckich przysłów wplątanych w tekst (no i to właśnie może być irytujące dla osób nie władających tureckim). Przez zdania przebija się ogromny szacunek dla tradycji i religijność. I wszechobecne "Inshallah" - jeśli Allach pozwoli, co w praktyce oznacza "miejmy nadzieję, że się uda".\nBardzo turecka jest również zmysłowość łypiąca na nas z książki. Ale zmysłowość ukryta w czterech ścianach sypialni. Turecki jest też patriotyzm. Należy mieć na uwadze, że akcja książki toczy się przed rewolucją młodoturecką, jednak patriotyzm (niekłamany, nieudawany, dla nas Polaków - nie-do-pojęcia!) to coś, co większość Turków po prostu w sobie ma. Turcję się kocha, bo jest wspaniała. Nawet jeśli była kolosem na glinianych nogach czy "chorym człowiekiem Europy".\nNa początku notki wyjątkowo napisałam dwa zdania o autorze. Dlaczego? Bo ma to wpływ na jego postrzeganie historii. W "Zleceniu" autor stara się wygładzić portet sułtana Abdulhamida II, za którego rządów dopuszczono się rzezi Ormian (otrzymał on przydomek "Czerwony" i "Krwary"). Temat dla Turków trudny, do dzisiaj nieuznawany. Próba zagadania przeciętnego Turka kończyła się srogą awanturą. Dla mnie - definicja tematu tabu. Sprawa staje Turcji kością w gardle, gdyż jest to jedna z drażliwych kwestii przy negocjacjach akcesji do UE. Dopiero w 2009 roku Turcja i Armenia oficjalnie nawiązały kontakty dyplomatyczne i miały zostać otwarte granice (zamknięte od 1993 r.). Zainteresowanych tematem odsyłam do literatury.\nŚmiem podejrzewać, że osobie totalnie niezwiązanej z Turcją, książka podobać się nie będzie. Ale jeśli ktoś kocha choć troszkę ten piękny kraj, polecam gorąco. Recenzja jest oczywiście bardzo subiektywna i bardzo "ach Turcjo!", no ale cóż ja na to poradzę!\nI jeszcze radosny komunikacik - książka ta została wydana przy wsparciu Ministerstwa Kultury i Turystyki Republiki Tureckiej, a wydana przez małe Wydawnictwo układANKA, które zajmuje się głównie literaturą turecką. Co mnie oczywiście niezmiernie cieszy i kibicuję gorąco z całego serca. Więcej, więcej tureckiej literatury. I więcej, więcej poza tymi super znanymi jak Orhan Pamuk czy Elif Şafak!\nZa prywatę i nadmierne emocjonowanie się turczyzmami przepraszam. Obiecuję robić to częściej ;)\nKategoria: kryminał historyczny\nWydawnictwo układANKA 2008, s. 136\nEtykiety: biblioteczka własna, literatura turecka, ocena: 4, przeczytane w 2011, Turcja\nwedług Bazgradełko o 22:26\nKolejny raz mam ogromny problem z wystawieniem oceny. Bo jak można wystawić ocenę auotbiografii, która boli każdym słowem.\nMargaux poznajemy kiedy ma 7 lat. Poznaje Petera - starszego od niej miłego, uczynnego, zainteresowanego, bardzo lubiącego dzieci mężczyznę. A on wciąga ją w zabawę. W zabawę w miłość. Historia Margaux opowiedziana jest słowami dziecka - dziwi się, buntuje, woli bawić w uciekającego królika niż ....\nCzy ma się ochotę rzucać tą książką o ścianę w trakcie czytania? Tak. Czy odczuwałam swoiste i przeabsurdalne współczucie wobec Petera - pedofila? Tak ... Złapałam się na tym i przypomniałam sobie "Porozmawiaj z nią" Almodovara - gdzie reżyser zderza nas z tym samym. Autorka opisuje Petera jako doskonałego towarzysza zabaw, zainteresowanego, podbudowującego jej poczucie wartości zniszczone przez destrukcyjnego i zfrustrowanego ojca. ALE. Jest ogromne "ALE" - "miłość" Petera jest na tyle zaborcza i jak niejednokrotnie padało "niezrozumiała dla świata", że odsuwa on dziewczynę od przyjaciół, rówieśników, w dużym stopniu dziewczyna odcina się również od swojej rodziny.\nCzytanie tej historii to walka. Powiem szczerze - szlag mnie trafiał, kiedy przebijałam się przez pozornie chłodne i odarte z emocji zdania, które wyrzucała z siebie Margaux. Opisy "przysług" - szczegółowe do bólu, brutalne w swojej prostocie... I ciągle te - tanie wydawałoby się - stereotypy - piwnica, obietnica zabawki. Stereotypy, które okazują się prawdą. Największe wrażenie zrobił na mnie opis "pierwszego razu", który autorka "przeżyła" w wieku 16 lat - warkoczyki, bielizna z nadrukiem dziecięcym - wszystko, aby Peter po prostu mógł ... Przerażające.\nA co jest najbardziej przerażające w tej historii? Że jest prawdziwa. Że to nie fikcja literacka, ale Margaux Fragoso - drobna kobieta w białej sukience o dziecięcej twarzy, spoglądająca na nas ze skrzydełek okładki - to właśnie "bohaterka" historii. Co boli? Cały dramat rozgrywał się przez ponad 14 lat w tym samym mieszkaniu - Peter mieszkał z kobietą, która miała dwoje synów, przez dom przewijali się różnie ludzie, w początkowej fazie znajomości dziewczynka pojawiała się tam z matką. I nikt nie zaprotestował. Kiedy pojawiła się osoba z opieki społecznej (po wielu latach), sama Margaux kłamała, aby wybielić Petera. Wielu podejrzewało, że nie jest to zwykła przyjaźń, lecz nikt nie potrafił przerwać tej chorej znajomości.\nMam w sobie teraz tyle emocji... trudno to wszystko ująć składnie i przekazać. Pozytywne jest to, że autorka wyrwała się z tego patologicznego kręgu. Jednak szkody jakie wyczynił "związek" z Peterem są nieodwracalne. Groteskowo brzmi pewien fragment w którym Peter postanawia, że dokończy domek dla lalek dla 16-letniej Margaux i pozwoli jej stać się dzieckiem na nowo, gdyż czuł wyrzuty sumienia, po tym jak ukradł jej dzieciństwo.\nKsiążka trudna, bolesna. Nie dla każdego. Momentami bardzo pogwałca brutalnie granice tego, co zwykliśmy nazywać "dobrym smakiem". Już sama okładka ostrzega - spuszczony wzrok dziewczynki i podtytuł "Prawdziwa historia uwiedzionego dziecka". Prawdziwa.\nKategoria: literatura współczesna, autobiografia\nPrószyński i S-ka 2011, s. 312\nLubimy czytać: 4,5/5\nEtykiety: egzemplarz recenzyjny, literatura amerykańska, ocena: 5, przeczytane w 2011\nwedług Bazgradełko o 22:01\nCzy ktokolwiek z Was miał kiedyś bratnią duszę do której mógł zadzwonić o każdej porze dnia czy nocy? Której chcielibyście zwierzyć się jako pierwszej ze swoich sukcesów, ale i zryczeć się kiedy upadacie? Która starała się zrozumieć Wasze zachowanie jakkolwiek by głupie nie było? Macie? Bo ja mam. I być może dlatego "Jeden dzień", bardzo ale to bardzo mi się podobał.\nHistoria dwojga znajomych ze studiów, którzy w ich trakcie nie zamienili ze sobą słowa. Spędzają ze sobą noc po rozdaniu dyplomów, właściwie to ją przegadują i następnego dnia każde idzie w swoją stronę. Autor zastosował ciekawy trik - przedstawia dalsze losy dwojga przyjaciół w dniu 15 lipca. Dlaczego akurat tego dnia? W Anglii ten dzień obchodzony jest jako dzień świętego Swithina i tradycja każe wierzyć, że warunki pogodowe panujące tego dnia utrzymają się przez kolejnych czterdzieści. I stąd właśnie ciekawy zabieg - pierwszy 15. lipca Emmy i Dextera ma być wróżbą na ich kolejne lata.\nJaka jest ich przyjaźń? Czasami trudna, wymagająca wzajemnego zrozumienia. Nie są cukierkową parą rodem z romantycznych komedii. Nie szczędzą sobie gorzkich słów, ale i wspierają się w trudnych momentach. Autor nie stosuje banalnych rozwiązań. Nie zdradzę oczywiście zakończenia (choć korci mnie małe porównanie), ALE! autor nawiązał do jednego z moich ulubionych filmów.\nKsiążkę czyta się bardzo sprawnie - dialogi są błyskotliwe, ironiczne, co ja zwierzę szyderczo autoironiczne bardzo sobie cenię. Sposób prowadzenia rozmowy głównych bohaterów buduje intymną atmosferę - jako czytelnica czułam, że Em i Dex są ze sobą bardzo bardzo blisko. Postaci nie są papierowe, na okładce pojawił się slogan: "Odkładając tę książkę, masz niesamowite wrażenie, że znasz jej bohaterów jak najlepszych przyjaciół"* - i te słowa są prawdziwe. Zamykając książkę czułam ogromny niedosyt i byłam wściekła na autora. Że już koniec. Więcej, więcej takich książek.\nDla bibliofila (stosikoholika, książkoholika) już sama okładka jest ucztą. Namacałam się, nagłaskałam zanim rozpoczęłam czytać. Nie doszukałam się niestety informacji kto taką piekną okładkę popełnił, ale jest urzekająca i jestem przekonana, że skusi wielu. I w tym przypadku - okładka książkę czyni.\nPodsumowując, bo tak jakoś mało konkretnie się wyrażam. Polecam! To okropne słowo, ale ta książka jest po prostu bardzo fajna. Jest lekka i nielekka, bo czyta się szybko, ale i zmusza do refleksji. Czasem boimy się konfrontacji z tym co czujemy do kogoś nam bliskiego, czasem zbyt późno sobie uświadamiamy jak ta osoba jest dla nas ważna. A czasem potrafimy się tak mijać i nigdy czas nie jest odpowiedni (tak, tak - prywata :p). Rzekomo (przy wszystkich wzmiankach o książce pojawia się ta informacja, więc i ja się nie wymigam) - przygotowywana jest ekranizacja książki z Anne Hathaway i Jimem Sturgessem (którego kocham za rolę w "Across the Universe" i brytolski wygląd). Ciekawa jestem strasznie tego filmu, a najbardziej ścieżki dźwiękowej. Główna bohaterka wzruszyła mnie pewnym gestem (czy to jest gest?) - nagrywała Dexterowi kasety z ważnymi dla niej piosenkami. Strasznie fajny i jakże mi znajomy zwyczaj.\nKategoria: Literatura piękna współczesna zagraniczna\nŚwiat Książki 2011, s. 448\nLubimy czytać: 4,22/5\nKsiążka przeczytana dzięki uprzejmości Wydawnictwa Świat Książki.\nEtykiety: egzemplarz recenzyjny, literatura angielska, ocena: 5, przeczytane w 2011\nwedług Bazgradełko o 20:22\nNo tak... pochłonęłam książkę w jedno popołudnie. Idealne odstresowanie po tygodniu pracy i dobry wstępniak przed czytelniczym weekendem. Nie pamiętam, żebym kiedyś tak szybko książkę przeczytała.\nO czym historia? W sumie fabuła niezbyt odbiega od tego co serwowała nam pani Michalak w swoich poprzednich książkach. Zarówno w "Poczekajce" jak i "Zachcianku" historia głównie oscyluje wokół tego, że pewna Pani znajduje swój wymarzony dom (czytaj: ruderę) i stado niesfornych zwierzaków. Pani się naiwnie zakochuje i dzieje się, dzieje się, dzieje się.\nTak jest i tu. Opis fabuły został umieszczony na okładce, także powtarzać się nie będę. A co o samej książce? To, że wciągnięta w jedno popołudnie nie powinno mieć wpływu na moją ocenę prawda? To, że naiwne to i infantylne momentami, aż boli też nie powinno mieć wpływu na moje postrzeganie, co? No ale jednak troszkę ma.\nGdzieś u kogoś na blogu (nie pamiętam, a paluchem wskazywać też nie zamierzam) wczytałam się w komentarze do opinii, do których włączyła się sama autorka (TA Michalak). No i tamże "zarzucono" jej, że książki są naiwne, powiewają harlequinowską nutą. A ona skwitowała, że te książki to balsam. I tu się z nią totalnie zgadzam. Już kiedyś pisałam, że nie każda książka ma być elegancko dopracowaną literaturą wielkich lotów (Oda do Brudnych Okien - czytaj w "Roku w Poziomce"), ale ma być odciągnąć od codzienności, być baśnią dla dorosłych. I tak jest w przypadku pani Michalak. Czyta się toto pięknie, szybko, sprawnie. Książki są starannie wydane (wielkie brawa dla Wydawnictwa Literackiego za dobrą redakcję - żadnych literówek, czcionka idealna, dobry kolor stron - kochani wydawcy od bieluśkich kartek oczy się czerwienią!, śliczna okładka) - naprawdę z dużą przyjemnością Czytelnik się za tę książkę zabiera. No boli, bo boli, ta naiwność na poziomie 15-latki (przepraszam 15-latki), gdzieś doczytałam, że targetem pani Michalak są kobiety w wieku 18-30 (i w tym miejscu jako przedstawicielka tejże grupy wiekowej chciałam nadmienić, że niektóre z nas mają już jakiś bagaż doświadczeń i czytając takie "love story" to im brewka śmiga w górę non stop). Może i jest to literatura dla kucharek (znowu odniesienie do książki), ale ... jeśli szukacie czegoś co Was rozbawi, uspokoi, wyciszy - to sięgnijcie po tę książkę. Odpuściłabym sobie pewne naciągane wątki, bo burzą miły obraz książki, ale generalnie i zasadniczo rzecz biorąc, po raz kolejny podpiszę się pod stwierdzeniem: Jeśli literatura ma bawić, to ta książka jest dobrym wyborem.\nMam tylko mały żalik do Autorki - pani Kasiu więcej o zwierzakach (tak pięknie Pani o nich pisze) i więcej humorystycznych wtrętów, jak to miało miejsce w "Poczekajce". Bardzo, ale to bardzo podoba mi się język autorki - dużo słowotwórstwa radosnego, dużo ironicznych i humorystycznych wtrąceń, dużo autoironii autorki. Tak bez niepotrzebnego nadęcia. Piękne to jest. I to bardzo cenię w pani Michalak.\nKategoria: Literatura piękna współczesna polska\nWydawnictwo Literackie 2010, s. 310\nLubimy czytać: 4,09/5\nEtykiety: biblioteka publiczna, literatura dla kobiet, literatura polska, ocena: 4, przeczytane w 2011\nwedług Bazgradełko o 08:31\nPo skończeniu takich książek zawsze mam moralny dylemat co do oceny. Bo dać pięć czy sześć gwiazdek, powiedzieć/napisać, że książka się podobała - to po prostu się nie godzi. Tematyka jest na tyle trudna, ciężka i nie do zrozumienia i pojęcia (dla nas - żyjących w wolnym kraju), że czuję całą sobą, iż sporym nietaktem jest powiedzieć, że książka taka mi się podobała. "Dziewczynka..." zrobiła na mnie spore wrażenie.\nPrzyznam szczerze, że nadrabiam zaległości dotyczące literatury wojennej. Moje oczytanie ogranicza się do tego, co mi w szkole podtykano. Robiło wrażenie oczywiście, ale rozkładanie na czynniki wtórne, nawet najbardziej wstrząsającej książki, osłabia jej wydźwięk. I wielka szkoda, że nikt nie wpadł na pomysł, żeby włączyć do kanonu na tenże przykład "Dziewczynki ... ". Roma Ligocka w bardzo dziecięcy sposób opisuje przeżycia związane z ukrywaniem się w czasie okupacji. Czytamy jej przeżycia z punktu widzenia kilkuletniego dziecka, które nie do końca rozumie po co otrzymuje od mamy kapsułkę z cyjankiem, ale martwi się, że nie będzie w stanie połknąć jej bez "popicia". Ciągły strach, przymus ukrywania się, ciągłe pamiętanie o tym, że nazywa się "Ligocka" a nie "Liebling" ma ogromny wpływ na jej przyszłe życie. Napisałam wcześniej, że większość z nas nie jest w stanie pojąć i zrozumieć przeżyć tych, których dzieciństwo przypadło na czasy wojny. Dla mnie dzieciństwo to dobry czas, kolorowe wspomnienia, które smakują i pachną samym dobrem. Dla "dzieci okupacji" to coś zupełnie przeciwnego.\nNie jest to jednak historia tylko o okupacji. W dalszej części książki poznajemy kulisy życia w powojennym Krakowie. Bardzo przyjemnie czytało się opis tworzącej się śmietanki artystycznej. Miałam mały problem z umiejscowieniem wydarzeń w czasie - jednak czułam, że miasto to było autentyczną wyspą na mapie PRL-u. Kolorowym ptakiem wśród szarości. Początki "Piwnicy pod Baranami", pierwsze miłostki, czasy studenckie. Próby przebicia się poprzez szarzyznę ówczesności. Moim zdaniem, część ta jest słabsza literacko niż opis wojny. Myślę, że wynika to głównie z tego, że wszystko co po wojnie wzbudzało w bohaterce mniejsze emocje, nie takie totalne i skrajne.\nZastanawia mnie również na ile to, co opisywała pani Roma to autobiografia, a na ile fikcja literacka. Trudno jest mi się do tego odnieść, gdyż kojarzyłam ją głównie, jako kuzynkę Romana Polańskiego i felietonistkę "Pani"* (felietonów nigdy nie czytałam, mam na nie alergię, na felietony generalnie). Książkę polecam, bo warto ją przeczytać dla części "dziecięcej". To, co dalej czyta się nieźle, ale już nie tak zachłannie. Świat po wojnie staję się niewymiarowy, płaski. Być może to zabieg zamierzony. A książka pozostanie w mojej pamięci na dłuższy czas zapewne.\nZnak 2002, s. 352\nLubimy czytać: 4,2/5\n*czy "Twojego Stylu"? bo już zgłupiałam\nEtykiety: biblioteka publiczna, II wojna światowa, literatura polska, ocena: 5, Polska, PRL, przeczytane w 2011\nwedług Bazgradełko o 21:12\nZbierałam się jak sójka za morze do tej notki. Dlaczego? Bo trudno jest mi się odnieść do książki, która nie zrobiła na mnie ani negatywnego, ani pozytywnego wrażenia. Poza tym - męczyłam ją niemalże miesiąc. Jak na kieszonkowe wydanie z dużą czcionką o raczej małej objętości - słabo. Ale powoli, powoli ...\nKitty to rozpieszczona, wytresowana do życia na salonach, starzejąca się panna na wydaniu. Kiedy dowiaduje się, że jej młodsza siostra ma niebawem wyjść za mąż - popada w panikę i popełnia małżeństwo "z rozsądku" - z pierwszym napotkanym adoratorem. A ten nie jest znów taki "feee", gdyż jest on doktorem nauk medycznych ze specjalizacją z bakteriologii. Nie ma różowego pyłku i "big love", ale na osłodę Kitty zostaje wywieziona do Szanghaju, gdyż tam Walter, jej mąż, pracuje. Poznaje tu wicegubernatora - Charliego i nawiązuje się pomiędzy nimi płomienny romans. Pewnego upalnego popołudnia, nakrywa ich mąż. Banalna historia, nieprawdaż? Jednak ów zamiast karczemnej awantury wybiera dużo bardziej wyrafinowaną karę w imię zasady, iż zemsta lepiej smakuje na zimno. Zabiera swoją małżonkę w epicentrum epidemii cholery. Na totalne bezludzie, gdzie jej towarzyszami są siostry zakonne oraz oficer, który umila jej czas konwersacją. W rozkapryszonej Kitty powoli następuje przemiana.\nCo na plus? Dbałość o język. Jest on piękny, niezbyt wyrafinowany, ale i nie prostacki (po "Lawendowym Pyle" - miód na moje czytelnicze serce). Wynika to pewnie z przedwojennego tłumaczenia. Nieskażonego niczym - to na myśli miałam. Wyraziste postaci - udało mi się nie skazić filmem przed przeczytaniem książki, także bez trudu wyobrażałam sobie głównych bohaterów. Ciekawa fabuła. Minus - potraktowanie czytelnika jako małego bachorka, który nie lubi dopowiedzeń. Gdybym mogła coś poprawić, to pewnie ucięłabym historię nieco wcześniej. A niech się czytelnik domyśla...mózg ma przecież!\nZainteresowała mnie jedna kwestia - pochodzenie tytułu. Doszperałam czym autor się sugerował (tytuł jest zainspirowany sonetem Percy'ego Bysshe Shelley'ego - "Lift not the painted veil which those who live / Call Life" - do przeczytania tu). Jednak nadal czuję się głodna wiedzy w tej kwestii. Jakieś pomysły? Sugestie?\nNowy zwyczaj nastał - z moim oglądaniem ekranizacji to jest trochę tak, jak było z napisaniem tej notki - odkładam i odkładam. A tym razem - obejrzałam. Ładny film. Cukierkowy bym nawet powiedziała. Oczywiście, że odbiega od książki. I mam trudność z osądzeniem co lepsze - film czy książka. Są potraktowane z nieco innego punktu widzenia, co utrudnia ich porównanie. Jako książkolub, przyznam jednak pierwszeństwo książce. Za co? Za zakończenie. Paradoksalnie.\nKategoria: Literatura piękna/klasyka obca\nŚwiat Książki 2007, s. 288\nLubimy czytać: 3,03/5\nEtykiety: biblioteczka własna, Chiny, literatura angielska, ocena: 4, przeczytane w 2011\nwedług Bazgradełko o 22:27


Wystąpienie na sesji plenarnej w Strasburgu w sprawie bezpieczeństwa dostaw gazu do UE\nBezpieczeństwo energetyczne jest niezwykle ważne dla dalszego rozwoju zjednoczonej Europy. Ewentualne przerwanie dostaw ważnego surowca jakim jest gaz ziemny do jednego lub więcej krajów UE jest groźne dla gospodarek tych krajów, o czym mogliśmy się niejednokrotnie przekonać w przeszłości.\nJuż w 2010 roku Parlament Europejski, w kontekście kryzysu gazowego z lat 2006 i 2009 przyjął „Rozporządzenie 994/2010 w sprawie środków zapewniających bezpieczeństwo dostaw gazu ziemnego i uchylenia dyrektywy Rady 2004/67/WE”. To był bardzo ważny dokument, w którym wyraziliśmy potrzebę współpracy pomiędzy przedsiębiorstwami gazowymi, państwami członkowskimi i Komisją Europejską, by bezpieczeństwo energetyczne w UE stało się faktem. To rozporządzenie stanowiło kamień milowy w działaniu na rzecz poprawy bezpieczeństwa energetycznego, ale w dłuższej perspektywie czasowej okazało się niewystarczające.\nZ tego względu bardzo pozytywnie oceniam sprawozdanie autorstwa Jerzego Buzka, które jest merytoryczną i przemyślaną odpowiedzią PE na potrzebę nowelizacji przepisów w zakresie bezpieczeństwa dostaw gazu. Podejście regionalne i korytarze awaryjne połączone z lepszą wymianą informacji to tylko niektóre z głównych postulatów zaprezentowanego sprawozdania. Na uwagę zasługuje również długo oczekiwana realizacja koncepcji wspólnych zakupów gazu ziemnego, co z pewnością przyczyni się do wzmocnienia pozycji negocjacyjnej poszczególnych państw i firm.


Trzonek do ostrzy wymiennych nr 4, dł. 130 mm - CHIRMED\nHomeNarzędzia kosmetyczne i niemedyczneNarzędzia kosmetycznePedicure, PodologiaSkalpele i trzonki do skalpeliTrzonek do ostrzy wymiennych nr 4, dł. 130 mm\nilość Trzonek do ostrzy wymiennych nr 4, dł. 130 mm\nSKU: CO 125 Kategorie: Narzędzia medyczne, Narzędzia stomatologiczne, Noże chirurgiczne, Skalpele i trzonki do skalpeli, Trzonki, Trzonki do skalpeli\nWysokiej jakości trzonek do ostrzy wymiennych wykonany z niemieckiej stali nierdzewnej. Wysoka jakość wykonania oraz wykorzystane materiały gwarantują, wytrzymałość oraz wysoką odporność na korozję w warunkach użytkowania, dezynfekcji i sterylizacji. Produkt przeznaczony do wielokrotnego użytku.


Realizujemy przewozy busy do Niemiec, Holandii, Belgii i Polski.\nDziałamy w systemie przewozu "door to door"- czyli odbieramy z adresu i zawoximy pod wskazany adres.\nFlota jest wyposażona w pojazdy sprawdzonych i niezawodnych marek. Pojazdy są na bieżąco, po każdej trasie poddawane kontroli serwisowej i naprawie. Posiadamy pełne ubezpieczenia ADAC oraz dla podróżujących.\nJesteśmy elastyczni i oferujemy wiele rozwiązań i promocji dzięki którym cena przewozu może być niższa. W zależności od terminu/ dnia tygodnia przewozu, ilości zarezerwowanych biletów czy miejsca odbioru/ dowozu.\n-Bus pomorskie Hamburg\n-Busy zachodniopomorskie Hamburg\n-Busy do Holandii i Niemiec z pomorskiego oraz zachodniopomorskiego\nul. Ul. Słowików 9, 75-819 Koszalin, woj. zachodnio-pomorskie


Jastrzębie-Zdrój: Radomiak kolejnym przeciwnikiem GKS-u • www.tujastrzebie.pl\nRadomiak kolejnym przeciwnikiem GKS-u\n2018-04-27, Autor: Mateusz Szumilas\nW nadchodzący weekend czeka nas pojedynek najbardziej bramkostrzelnych drużyn, mających na swym koncie po 42 trafienia. Do Jastrzębia przyjeżdża Radomiak, zespół, który ma nadal spore szanse na bezpośredni awans do Nice I ligi.\nPo zeszłotygodniowej wygranej w Puławach GKS odskoczył na kolejne 2 punkty od Warty Poznań i Radomiaka, które zremisowały swoje mecze. Jedynie ŁKS wywiózł pełną pulę z Elbląga, gdzie rozgromił tamtejszą Olimpię aż 5:0.\nBiorąc pod uwagę fakt, że w najbliższą sobotę przyjeżdża 4 w tabeli Radomiak, a bezpośredni rywale ŁKS i Warta zagrają ze sobą, GKS może odskoczyć ścigającemu peletonowi aż na 13 punktów! Jest zatem o co walczyć.\nJeśli chodzi o rywali z Radomia to przegrali oni w tym roku prawie wszystkie wyjazdy. Porażki w Katowicach, Kluczborku i Stargardzie spowodowały, że piłkarze z województwa mazowieckiego bardzo skomplikowali sobie końcówkę sezonu. Daje to nadzieję, że podopieczni Jarosława Skrobacza ponownie mogą sięgnąć po 3 punkty i kibice z pewnością nie przewidują innego scenariusza.\nMecz GKS Jastrzębie – Radomiak Radom rozegrany zostanie już jutro o godz. 17:00 na Stadionie Miejskim w Jastrzębiu-Zdroju. Serdecznie zapraszamy na ciekawie zapowiadający się hit II ligi.\nTagi: GKS Jastrzębie, GKS Jastrzębie Radomiak Radom, GKS Jastrzębie zapowiedź\nII Jastrzębski Wyścig Wózków\nGala: 65 lat hokeja na lodzie w Jastrzębiu-Zdroju\n38. rocznica Porozumienia Jastrzębskiego na sportowo\nJKH wygrywa na rozpoczęcie\nPiłkarski weekend: zapowiedź od I ligi do B klasy


Rada Naczelna PSL: Możliwy wniosek o odwołanie szefa ludowców - Bankier.pl\nGospodarka Rada Naczelna PSL: Możliwy wniosek o odwołanie szefa ludowców\nRada Naczelna PSL: Możliwy wniosek o odwołanie szefa ludowców\nPodczas sobotniej Rady Naczelnej PSL może paść wniosek o odwołanie Janusza Piechocińskiego; do zastąpienia go na funkcji prezesa partii część ludowców namawia Władysława Kosiniak-Kamysza, który nie podjął jeszcze decyzji - wynika z informacji PAP ze źródeł w PSL.\nJanusz Piechociński, wicepremier, minister gospodarki (fot. Stanislaw Kowalczuk / EastNews)\nSam Janusz Piechociński mówi: "Jak rewolucję ogłasza się w gazetach, to znaczy, że rewolucji nie ma".\nRada Naczelna PSL ma zająć się m.in. oceną wyniku kandydata ludowców Adama Jarubasa w wyborach prezydenckich i przygotowaniami partii do październikowych wyborów parlamentarnych.\nZ rozmów PAP z politykami PSL wynika, że przez słabe notowania partii w sondażach (ostatni CBOS dawał PSL 5 proc. poparcia) panuje w niej poczucie zawodu i potrzeba szukania nowej energii", co może doprowadzić do złożenia wniosku o odwołanie prezesa.\nZa odwołaniem lidera PSL jest należący do prezydium Rady Naczelnej Adam Struzik, który podkreślił w rozmowie z PAP, że w Stronnictwie trwa dyskusja, czy po kiepskim wyniku w wyborach prezydenckich" (Adam Jarubas uzyskał 1,6 proc. PAP) w odzyskaniu inicjatywy przez PSL pomoże postawienie na młodego polityka u steru partii.\nW opinii marszałka województwa mazowieckiego szef PSL powinien zrozumieć, że "to nie jest zamach na niego, ale potrzeba dobrej zmiany". Pytany, czy sam jest zwolennikiem takiej zmiany odpowiedział: "tak, ale nie powinno się to odbywać metodą konfrontacji; to jest zmiana polegająca na wzmocnieniu i zmianie na szpicy peletonu".\nO potrzebie zmian mówi też poseł PSL Piotr Zgorzelski. W Stronnictwie dochodzi do głosu refleksja, że czas przestać w PSL nawijać makaron na uszy i (trzeba) zakasać rękawy - zaznaczył Zgorzelski. Dopytywany, na ile prawdopodobne jest złożenie wniosku o zmianę szefa partii, ocenił: pół na pół.\nWiceszef PSL Adam Jarubas z kolei uważa, że PSL mimo "tąpnięcia" w sondażach "jest w stanie się obronić", jeśli się "nie będzie zajmowało sobą, tylko problemami ludzi". "Na tym trzeba się skupić" przekonuje polityk, który był kandydatem PSL w wyborach prezydenckich.\nPytany o pomysł wymiany prezesa i postawienie na młodą twarz odpowiedział, że przykład jego kampanii temu przeczy. Mogę gorzko powiedzieć, że niekoniecznie młoda twarz daje sukces. Musi być to poparte pracą, grą drużynową, w której zawsze byliśmy dobrzy" ocenił. "Nie wierzę w efekt odświeżenia, że postawimy sobie młodego lidera i od razu nam się wszystko poprawi. Potrzeba raczej zgodnej pracy i uzgodnienia najważniejszych celów dla Stronnictwa - dodał.\nSam Janusz Piechociński mówił w czwartkowym wywiadzie dla radia RMF FM, że "przez 2 lata istotnie odmłodził Polskie Stronnictwo Ludowe". "Postawiłem na grupę młodego pokolenia, które jest bardzo liczne i wystarczy przejrzeć jak będziemy mieli mocne i odmłodzone listy w okręgach wyborczych" - przekonywał szef PSL. Pytany, czy zostanie odwołany podczas sobotniego posiedzenia rady, wicepremier odpowiedział: "Jak rewolucję ogłasza się w gazetach, to znaczy, że rewolucji nie ma".\nJednak, według źródeł PAP, podczas posiedzenia Naczelnego Komitetu Wykonawczego PSL, Piechociński mówił o możliwości swojego odwołania. Pytany wówczas, kto będzie szefem sztabu ludowców w wyborach parlamentarnych, Piechociński miał odpowiedzieć, że nie ma co mówić o szefie sztabu, skoro w sobotę on sam może zostać odwołany.\nWedług polityków PSL jako potencjalny następca Piechocińskiego najczęściej jest wymieniany minister pracy Władysław Kosiniak-Kamysz, który - ich zdaniem - jest namawiany do podjęcia tego wyzwania.\nWśród ludowców, z którymi rozmawiała PAP, są jednak podzielone zdania co do tego, czy młody polityk się zgodzi na wystawienie swojej kandydatury, a on sam nie zabiera na ten temat głosu. Do czasu nadania depeszy także PAP nie udało się uzyskać jego komentarza.\nW opinii Adama Struzika "wszystko zależy, na ile młody polityk będzie zdeterminowany, by wziąć odpowiedzialność za partię", bo jeżeli podejmie pozytywną decyzję, to "masa krytyczna" zwolenników wymiany prezesa "może przeważyć". Struzik dodał, że może być to sytuacja, w której Kosiniak-Kamysz wzorem Lecha Wałęsy powie: "nie chcem, ale muszem".\nInny prominentny polityk PSL wskazuje na dwa główne znaki zapytania: czy Kosiniak-Kamysz będzie gotowy do pokierowania partią i po której stronie opowiada się dotychczasowy stronnik szefa PSL Marek Sawicki. "Jeśli Sawicki przejdzie na naszą stronę, to Kosiniak będzie miał pewność wygranej i się zgodzi" ocenia rozmówca PAP.\nWedług źródeł PAP Sawicki nawet na wewnątrzpartyjnych naradach unika opowiadania się po którejkolwiek ze stron. Sam Sawicki powiedział PAP, że media przed każdą radą "ekscytują się", czy Piechociński jest jeszcze prezesem. "Potwierdzam - jest jeszcze prezesem" - uciął. Dopytywany, czy to się może zmienić odpowiedział: "nie będę już spekulował". Zdaniem ministra rolnictwa problemem PSL-u nie są sprawy wewnątrzpartyjne, ale to jak dotrzeć do opinii publicznej z własnym programem.\nObok dyskusji o nowym liderze w PSL pojawiają się inne pomysły na odzyskanie przez ludowców topniejącego poparcia - podczas piątkowego posiedzenia NKW ludowcy zaplanowali, że we wrześniu odbędzie się kongres programowy partii. Określili też priorytety partii przed październikowymi wyborami parlamentarnymi: uchwalenie ustaw o ochronie ziemi, ustawy umożliwiającej przejście na emeryturę przy 40-letnim stażu pracy i nowelizacji prawa łowieckiego. (PAP)\ngł/ as/ ura/ je/\n~Adiunkt 2015-06-19 09:03\nNerwowe ruchy przed zatonięciem. Nic nie pomoże. PO też tonie.\nI bardzo dobrze. Do października coraz bliżej,dni liczymy.\nZ Nowym Sejmem, jest szansa,że będzie tylko lepiej. Gorzej już nie będzie.\nGłosujmy mądrze,sami, bez pomocy TVNu.\n~plazowicz 2015-06-18 21:44\nZgiń, przepadnij maro nieczysta.\n~Polak 2015-06-18 18:34\n~sdf34 2015-06-18 18:01\nNie - dla Kosiniaka [zepchnięcie polskiego pracownika w XIX wieczny "kapitalizm" poprzez niepłacenie za nadgodziny a "odebranie" ich w dalekiej przyszłości w stosunku 1:1]. Nie - dla PSL za potulne podnoszenie łapek przy uchwalaniu neoliberalnych łajdactw z osławioną "reformą" emerytalną na Nie - dla Kosiniaka [zepchnięcie polskiego pracownika w XIX wieczny "kapitalizm" poprzez niepłacenie za nadgodziny a "odebranie" ich w dalekiej przyszłości w stosunku 1:1]. Nie - dla PSL za potulne podnoszenie łapek przy uchwalaniu neoliberalnych łajdactw z osławioną "reformą" emerytalną na czele. Wszechogarniający to środowisko nepotyzm to już mały pikuś.\n~franek 2015-06-18 17:33\n"Zdaniem ministra rolnictwa problemem PSL-u nie są sprawy wewnątrzpartyjne, ale to jak dotrzeć do opinii publicznej z własnym programem". Jeżeli przez 8 lat sprawowania władzy nie dotarli do ludzi, to może niech wyjdą na ulicę. Ostatecznie zawsze byli za a nawet przeciw.\n~Kpina 2015-06-18 15:30\nDawać Pawlaka to będzie 100% zdolność koalicyjna.\n~zamiastliści 2015-06-18 15:25\nPotomkowie PZPR, ZSL wreszcie kończą swój żywot.\nAni SLD ani PSL nie powinny się do sejmu załapać.\nOpowiadaczy bajek dbających o kieszeń własną, a nie wyborców mam już dość.\n~gość 2015-06-18 21:09\nA kto zamiast nich?\n~PL 2015-06-18 15:17\nNie sądziłem, że dożyję takich czasów kiedy złodzieje z PO, PSL, LSD i innych palikociarni nie uzyskają progu wyborczego i oderwą się od układów i koryta.\n~Obywatel 2015-06-18 15:38\nI co z tego? Pieniądze, znajomości i potencjał do kreciej roboty pozostają... Mogą dalej mącić z dalszych rzędów, ciągnąc za sznurki. Myślisz że jak jest teraz? Rządzą Ci, których nie widać...


Do produkcji tanich frontów mebli kuchennych, używa się materiału typu MDF. Laminat pokryty jest, najczęściej tworzywem odwzorowującym drewno, bądź kamień. Pozwala to na nadanie kuchni wyjątkowego wyglądu oraz charakteru.\nJakie wybrać fronty kuchenne?\nNajczęściej w sklepach znajdujemy fronty, o bardzo prostej formie. Dzięki takiemu zabiegowi, nadaniu frontom prostej struktury, oraz połysku pozwoli na optyczne powiększenie pomieszczenia, oraz jego rozświetleniu. Lepszej jakości fronty, wykonywane są z drewna liściastego. Jest on twardy, więc podczas użytkowanie nie pojawią się wgniecenia ani rysy. Jedynym minusem, może być przez lata użytkowania, i nadmiernego działania promieni słonecznych patyna, która sprawi, że meble staną się o ton ciemniejsze. Opinia znajdująca się w internecie stwierdza, że jest to mile widziane i nadaje meblom klasy. Na rynku znajdziemy również, fronty frezowane. Proces frezowania polega na równomiernym obrabianiu materiału. Dzięki takiej metodzie producenci tworzą zdobienia znajdujące się na meblach, między innymi zagłębienia i wyżłobienia. Jest to proces dość, długotrwały. Zajmuje się tym maszyna numeryczna posiadająca odpowiedni algorytm, a projekt wcześniej zostaje opracowany przez trójwymiarowy program komputerowy. Przed zakupem frontów, należy wczesnej pobrać wymiary, tak by wszystko wpasowało się, w pozostałe meble. Dodatkowym utrudnieniem, możne być dobór odpowiednich przeszklonych półek, ich wzór powinien być zgodny z otoczeniem, w tym przypadku można skorzystać, ze szkła również frezowanego.\nDodatkową opcją przy wyborze frontów kuchennych, jest dobór klamek oraz zawiasów. Mogą być wykonane z aluminium, dzięki temu będą lżejsze i łatwiejsze w produkcji. Sam proces mocowania ich jest łatwy i niewidoczny od strony frontowej.


25. FINAŁ WIELKIEJ ORKIESTRY ŚWIATECZNEJ POMOCY – www.PRABUTY.pl\n25. FINAŁ WIELKIEJ ORKIESTRY ŚWIATECZNEJ POMOCY\n2017-01-18 25. FINAŁ WIELKIEJ ORKIESTRY ŚWIATECZNEJ POMOCY2017-01-18T15:05:37+01:00 Aktualności\nW ubiegłą niedzielę, 15 stycznia 2017 roku odbył się 25. Finał Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy. Jak co roku Szkoła Podstawowa nr 2 w Prabutach zarejestrowała sztab, do którego dołączyła się Szkoła Podstawowa w Obrzynowie, Zespół Szkół w Rodowie, Prabuckie Centrum Kultury i Sportu oraz Miejska Hala Sportowa.\nW tym roku finał WOŚP odbył się w Sali Prabuckiego Centrum Kultury i Sportu. Liczny zastęp wolontariuszy pod opieką rodziców i nauczycieli wyruszył „w miasto“ już o godzinie 9.00. Efektem ich kwestowania jest niemała kwota 4 623,94 zł.\nO godzinie 14 pan Krzysztof Papis powitał zebraną w Sali PCKiS publiczność. Na powitanie i na dobry początek można było posilić się wspaniałym Orkiestrowym tortem. Nauczyciele naszej szkoły przygotowali stoisko z jedzeniem (ciasta upieczone przez rodziców i pracowników) oraz kramik z „różnościami“ wykonanymi w świetlicy szkolnej oraz przekazanymi przez uczniów. W tym roku w czasie finału można było posilić się również watą cukrową i popcornem.\nWażnym elementem imprezy była licytacja przedmiotów podarowanych przez mieszkańców Prabut oraz Fundację WOŚP, z której zebraliśmy 3 448 zł. Na zakończenie imprez obejrzeliśmy ŚWIATEŁKO DO NIEBA.\nW sobotę i niedzielę pracownicy Miejskiej Hali Sportowej zorganizowali turniej badmintona i piłki nożnej, w czasie którego udało się zebrać 726,73 zł. Najbardziej cieszyła nas jednak pełna widownia, dobra zabawa i chęć niesienia pomocy innym. W ramach prabuckiego sztabu WOŚP zagrały również orkiestry w Rodowie i Obrzynowie, przygotowane i wygrane przez uczniów, pracowników i rodziców szkół z tych miejscowości.\nWspólnymi siłami (oczywiście jeszcze nieoficjalnie) zebraliśmy:\nw Prabutach – 12 889,44 zł.,\nw Rodowie – 5 087 zł.,\nw Obrzynowie – 1 640 zł.,\nRazem sztab 1109 – 19 616,78 zł\nDZIĘKUJEMY WSZYSTKIM LUDZIOM OTWARTEGO SERCA, KTÓRZY WNIEŚLI WKŁAD W UZBIERANIE TEJ SUMY.\nInformacja o przyznanych dotacjach dla klubów sportowych na 2017 rok »