Promise me: Last sound\nWhat's up everybody? Co do zamówienia, to mam nadzieję, że się spodoba Pauline, bo wiesz... Nie dość, że czytałam ponad dwadzieścia stron prezentacji o gatunkach filmowych i literackich, bo zażyczyłaś sobie melodramatu, a ja chciałam wiedzieć, czym to się charakteryzuje. To jeszcze sprawdzałam objawy choroby i jak grać na fortepianie, po czym moja mama wpadła do pokoju i się mnie pyta, po co sprawdzam tę chorobę. Ja takie "Hehe...", a ona machnęła ręką i opuściła me królestwo XD Do napisania tego shota zainspirowałam się teledyskiem "Gone" Jin.\nNo więc, pamiętacie, że 4 września startujemy z "Hug Me"? Mam nadzieję, że HM będzie pojawiało się dość regularnie, a początkowe posty na pewno będą systematycznie, bo są napisane i mają ustawioną samoistną publikację.\nzamówienie dla Hug Monster | Kim Minseok | EXO | 5.274 słowa\nMasz rację, pójdę dalej\nAle moje płuca wydają się tak małe\nNie mogłabym oddychać, gdybym spróbowała\nKładę się na podłodze\nMoje bijące serce chciało więcej\nAle powstrzymam je i nie wpuszczę Cię\nI przez najdłuższy czas jaki znałam\nNic nie zostało nam do zrobienia\nAle próbowałam, och, próbuję\nW tym cichym towarzystwie\nNic się na mnie nie patrzy\n- Minseok! - krzyk pani Kim przerwał chłopakowi odrabianie zaległej pracy domowej z języka koreańskiego. Brązowowłosy westchnął i niewyraźnie wymruczał coś w odpowiedzi, czego jego matka z pewnością nie usłyszała. Wstał od biurka i przeciągnął się, tłumiąc dłonią ziewnięcie. Spojrzał kątem oka na zeszyt do matematyki, w którym również czekało go nadrobienie zadania domowego, a potem przeniósł wzrok na zegarek zdobiący jego przegub.\n- Minseok! - ponowił się tym razem już wyraźnie zniecierpliwiony krzyk starszej kobiety. Brązowowłosy wyszedł ze swojego pokoju, przy okazji uderzając kolanem we framugę drzwi, ale nie zwrócił na to większej uwagi, przyzwyczajony do ciągłych siniaków i ran na ciele.\n- Kim Minseok! - krzyknęła ponownie jego matka, na co ten prędko zbiegł po schodach, prawie spadając przy tym z kilku ostatnich stopni, mimo, że zdawał sobie sprawę z tego, że może to być dla niego niezwykle niebezpieczne.\nGdy pani Kim używała jego nazwiska przy nawoływaniu, wiedział, że albo znowu jest zdenerwowana, albo ponownie płakała i potrzebuje przytulenia, i pocieszenia. Minseok podświadomie stwierdził już wielokrotnie, że woli to pierwsze, ponieważ był przyzwyczajony do ciągłych kłótni, których wysłuchiwały ściany ich domu, bardziej niż do podnoszenia na duchu innych ludzi.\n- Mamo, co się stało? - zapytał, wchodząc do pokoju swojej rodzicielki, uprzednio zapukawszy. Zastał tam widok, który ponownie złamał mu serce - jego matka z załzawionymi oczami wydmuchiwała nos w chusteczkę, tuląc się do poduszki.\nPodobne sytuacje zdarzały się niemal codziennie od wielu lat. Odkąd Minseok ukończył siódmy rok życia, zrozumiał, jak bardzo źle dzieje się w jego domu.\nWracał wtedy ze szkoły z miłą, starszą panią, która była ich sąsiadką. Staruszka odebrała również jego malutką, czteroletnią siostrzyczkę, Nayeon, z przedszkola, ponieważ jego mama poprosiła ją o to. Międzyczasie zaprowadziła ich na plac zabaw i kupiła im przepyszne żelki o tęczowym zabarwieniu. Minseok zjeżdżał właśnie ze zjeżdżalni, kiedy Nayeon płaczem obwieściła wszystkim znajdującym się w pobliżu, że zdarła sobie kolano, spadając z huśtawki. Musieli więc szybko zanieść dziewczynkę do domu, aby opatrzyć jej rankę, która mimo, że wcale nie była poważna, przerażała Yeon, która od dziecka zaczynała piszczeć ze strachu na widok krwi. Staruszka szybko przygarnęła do siebie podopieczną, przytulając ją, a Kimowi kazała pobiec do jej domu, żeby znalazł plasterki i spray odkażający. Xiumin, bo właśnie tak go nazywano w szkole, potraktował swoje zadanie jako bardzo poważną misję i pędem rzucił się naprzód. Nie było mu trudno przecisnąć się pomiędzy przechodniami, ponieważ był dość drobnym dzieckiem, skutkiem czego już po paru minutach pokonał dystans dzielący go od mieszkania i wbiegał po schodach. Po drodze uświadomił sobie, że sąsiadka nie dała mu klucza do swojego domu, więc musiał przynieść potrzebne rzeczy ze swojego domu.\n- Gdzie schowałaś te pieniądze!? - Xiu usłyszał krzyk, stojąc przed drzwi mieszkania, w momencie kiedy już sięgał po klamkę, aby otworzyć drzwi. Chłopiec rozejrzał się dookoła i zamarł bez ruchu, przykładając ucho do drewna, jakby chciał się upewnić, że hałas dochodził właśnie stamtąd.\n- N-nie... NIE MAM ŻADNYCH PIENIĘDZY! - Seok zmarszczył lekko brwi, od razu rozpoznając przerażony głos swojej matki, a kiedy po chwili usłyszał odgłosy szarpaniny i stłumiony krzyk rodzicielki, natychmiast otworzył drzwi. Bez tracenia czasu na zdejmowanie butów wpadł do salonu, kierując się szlochami i zastał tam widok, który na zawsze zostawił skazę w jego dotąd nieskalanym, bajkowym wręcz dzieciństwie.\nOjciec chłopca, który w tym momencie powinien odbywać swoją podróż służbową, stał nad kulącą się w kącie pomieszczenia, szlochającą panią Kim z uniesioną do ciosu ręką. Kiedy zobaczył swojego syna stojącego w drzwiach z przerażoną miną, odsunął się o krok od kobiety, odsłaniając Xiuminowi żałosny obraz swojej żony, która ocierała krew z łuku brwiowego. Gdy tylko zorientowała się, że mężczyzna przestał koło niej stać, podniosła wzrok ku górze, napotykając niedowierzające spojrzenie syna.\n- Uciekaj! - krzyknęła tak głośno, że jej mąż przeraził się, iż zaraz ktoś zawiadomi policję, więc z całej siły spoliczkował ją, skutkiem czego kobieta uderzyła głową o kant szafki i straciła przytomność.\n- Jak twoja matka się obudzi, przekaż jej, że to jeszcze nie koniec - warknął mężczyzna, łapiąc swojego synka za materiał koszuli. Xiu zmarszczył nos, wyczuwając od ojca odrażający odór alkoholu, który przyprawiał go o mdłości. Starszy odepchnął syna od siebie i opuścił dom, trzaskając drzwiami. Minseok stał jak sparaliżowany do momentu, aż zobaczył, jak wokół głowy jego matki pojawia się kałuża krwi. Początkowo nie miał pojęcia, co zrobić w takiej sytuacji, ale na szczęście wyręczyła go sąsiadka, która właśnie dotarła pod drzwi ich domu. Kazała Kimowi opatrzyć rankę Nayeon, a sama zadzwoniła po pogotowie, które już po niedługiej chwili było na miejscu.\n- Powiedział, że nie podpisze papierów rozwodowych i podarł je na moich oczach - wyszeptała kobieta, przytulając się do swojego syna. Po tylu latach starań się o rozwód, podczas których ona i jej dzieci byli non stop poniżani oraz często również bici przez męża-alkoholika, gdy w końcu pani Kim udało się otrzymać potrzebne papiery - ten odmówił współpracy.\n- Sukinsyn - warknął Xiumin, kładąc głowę na ramieniu kobiety i głaszcząc ją uspokajająco po długich włosach.\n- I co my teraz zrobimy, Minnie? - zapytała matka chłopaka płaczliwym tonem, odsuwając się od syna.\n- Poradzimy sobie jakoś. Zawsze sobie radzimy - pocieszył rodzicielkę Minseok, ocierając z jej policzka łzy. - Wszystko będzie dobrze, mamo. W końcu to podpisze - zapewnił swoją matkę brązowowłosy, aby dodać jej otuchy i nadziei na lepszą przyszłość.\n- Nic ci się nie stało, kiedy schodziłeś po schodach? - zaniepokoiła się nagle kobieta, mrugając szybko, aby pozbyć się łez cisnących się jej do oczu. - Przepraszam, że na ciebie krzyczałam. Na śmierć zapomniałam, że... - zaczęła, ale przerwał jej Xiumin, ponownie przytulając do siebie kobietę.\n- Wszystko w porządku - zapewnił matkę i uśmiechnął się do niej jakby na potwierdzenie swoich słów.\n- Na pewno? - zapytała kobieta, podnosząc załzawione oczy na dużo wyższego od siebie syna.\n- Na pewno, mamo. Idź już spać i się nie przejmuj - poprosił, wstając z łóżka w pokoju gościnnym, które od paru dobrych lat zajmowała jego matka. - Dobranoc - rzucił i nie czekając na odpowiedź, zgasił światło w pomieszczeniu, po czym powoli zaczął wspinać się po schodach. Mimo, że często z nich zbiegał bez żadnych konsekwencji z tego powodu, wolał nie ryzykować i nie robić tego przy pierwszej lepszej okazji, aby nie pogarszać swojego stanu zdrowia.\n- Xiu! - Usłyszał młodzieniec, kiedy był już w połowie schodów, powoli zszedł na parter, otwierając lekko drzwi do pokoju zajmowanego przez matkę.\n- Zapomniałam ci powiedzieć. Jutro masz pierwsze od czasów złamania ręki zajęcia z gry na pianinie - powiadomiła chłopaka, na co ten wytrzeszczył oczy na kobietę, patrząc na nią z niedowierzaniem.\n- Ale... Ale ja niczego nie ćwiczyłem od tego czasu - przeraził się na samą myśl o kontynuowaniu swoich lekcji gry na zaawansowanym poziomie. Jego prywatni nauczyciele byli niezwykle surowi, a kiedy dostrzegliby, że chłopak nie tylko nie zrobił żadnych postępów, ale, co gorsza, zaniżył poziom swoich umiejętności, zostałby wyrzucony z zajęć.\n- Poradzisz sobie, skarbie - zapewniła go matka, podnosząc się na łokciach z pozycji leżącej. - Tylko nie przemęczaj się za bardzo. Wiesz, że nie powinieneś tego robić - dodała, na co szatyn jedynie skinął lekko głową i opuścił pokój kobiety.\nXiumin z przerażeniem spojrzał na schody, które musiał pokonać już trzeci raz w ciągu kilkunastu minut. Z trudem pokonał kilka stopni, ale w końcu się poddał i opadł ciężko na jeden z nich, opierając czoło o zimną ścianę. Chłopak starał się uspokoić oddech, ale udało mu się to dopiero po paru minutach. Naprawdę mi przykro, że muszę przekazać państwo tę wiadomość. Wspomnienia pojawiły niespodziewanie i z prędkością błyskawicy przemknęły przez umysł chłopaka, który cicho syknął, aby nie obudzić siostry i matki, po czym odchylił głowę do tyłu, wolno wdychając i wydychając powietrze. Kiedy już udało mu się wstać ze schodów, złapał się poręczy i wolno poczłapał ku swojemu pokoju. Odsunął krzesło od biurka i ponownie zabrał się do nadrabiania zaległości, które wzięły się z powodu tego, że musiał jechać aż do Seulu do specjalistycznej kliniki, aby wykonali mu badania i ewentualne szczepienie, żeby sprawdzić, czy choroba postępuje.\nGdyby matka wiedziała, jak długo siedział przy zadaniach, to by go ukatrupiła. W końcu przy swoim stanie zdrowia nie mógł się tak przemęczać. Jednak Minseok przez cały czas znajdował jakieś "ale", byle tylko móc funkcjonować tak, jakby jego choroba nie istniała. A istniała i coraz bardziej odciskała swoje piętno na dziewiętnastoletnim chłopaku.\n- Xiu, wstawaj, bo się spóźnisz - powiedziała pani Kim, siadając na skraju łóżka swojego syna, który wycieńczony męczącym dniem w szkole położył się zaraz po powrocie do domu. Nie zostało mu już dużo czasu, żeby zdążyć na zajęcia z gry na pianinie. - Minseok - rzuciła trochę głośniej kobieta, odgarniając grzywkę z czoła chłopaka. - Nie zdążysz się przygotować, jeżeli teraz nie wstaniesz. Doskonale wiesz, jak bardzo Im Jungbin jest wymagający, jeżeli chodzi o strój - mówiła do szatyna, który w końcu otworzył oczy i podniósł się do pozycji siedzącej.\n- Jest wymagający również, jeżeli chodzi o grę - zaznaczył Xiumin, przecierając oczy. - Ojciec wrócił? - zapytał po chwili, kiedy już wstał z łóżka i wykonał kilka szybkich ćwiczeń na rozruszanie mięśni, jak to zalecał mu lekarz.\n- Nie - odpowiedziała pani Kim, a jej ton głosu dał chłopakowi do zrozumienia, że bardzo cieszył się z takiego obrotu spraw.\n- Nayeon wróciła? - zadał kolejne pytanie, ale jego mama ponownie zaprzeczyła, tłumacząc, że młodsza siostra szatyna miała próbę do jakiegoś przedstawienia i wróci dużo później. - Mam jechać autobusem? - zapytał, dopiero teraz zdając sobie sprawę, że wujek, który zawsze go odwoził na zajęcia, już wrócił do Stanów Zjednoczonych.\n- Nie ma mowy. Jeszcze byś zasłabł w drodze na przystanek. - Pani Kim przeraziła się na samą myśl o wysłaniu syna samego.\n- To jak się mam dostać na zajęcia? - zapytał Xiu, podchodząc do szafy, żeby wyjąć garnitur, który mama przyszykowała dla niego wczesnym rankiem, jeszcze przed rozpoczęciem lekcji w szkole.\n- Pan Im powiedział, że kogoś po ciebie wyśle - stwierdziła kobieta, wstając z łóżka chłopaka, aby mógł się w spokoju przygotować do wyjścia.\n- Nienawidzi mnie. Sam by nie wpadł na ten pomysł - rzucił domyślnie Minseok, ściągając pokrowiec z ubrania i zamykając drzwi szafy.\n- Nie nienawidzi cię. Dobrze wie, w jakim jesteś stanie i powiedział, że nie ma żadnego problemu - odpowiedziała mu pani Kim, trzymając klamkę, aby opuścić pokój.\n- Tym samym przyznałaś się, że ty go o to poprosiłaś - zakończył rozmowę Xiumin, a jego matka tylko wzruszyła ramionami i wyszła z pomieszczenia, zostawiając syna samego.\n- Pan Im dzwonił, że zaraz ktoś tu po ciebie będzie. Jesteś gotowy? - zapytała matka szatyna, stając przed drzwiami łazienki, gdzie Minseok starał się jakoś doprowadzić swoje włosy do porządku. Słysząc słowa kobiety, poddał się i jedynie westchnął z irytacją, widząc stan swojej grzywki, po czym opuścił pomieszczenie.\n- Jestem - odpowiedział Xiumin, stając w progu drzwi i obracając się przed panią Kim, żeby zaprezentować się jej z każdej strony.\n- A te włosy? - zapytała, kiedy po zlustrowaniu, czy garnitur na pewno nie miał żadnej skazy, zwróciła twarz ku grzywce chłopaka.\n- Pan Im będzie musiał jakoś to przeżyć - westchnął szatyn, na co jego matka jedynie wzruszyła ramionami i złapała syna pod ramię, żeby pomóc mu w pokonaniu schodów.\n- Wiem, że może ci być ciężko wrócić do gry, ale uważaj, żeby to nie odbiło się na twoim zdrowiu. I pod żadnym pozorem nie bierz tych leków przeciwbólowych. Lekarz przepisał ci tamte, więc masz je zażywać - powiedziała stanowczo, podając młodzieńcowi niewielki szklany pojemniczek z lekami zapisanymi przez specjalistę.\n- Ale one nie działają - zaprotestował Xiumin, jednak widząc groźne spojrzenie matki zabrał od niej medykamenty i wsunął je do lewej kieszeni marynarki, gdyż w prawej spoczywało opakowanie tych, które były mu zakazane.\n- Wmawiasz to sobie - stwierdziła kobieta, podając Minseokowi czarny plecak, do którego spakowała wszystkie mogące mu się przydać podczas zajęć rzeczy.\n- Ty wmawiasz sobie, że mi w czymś pomogą - mruknął pod nosem Xiu, czego na szczęście pani Kim nie usłyszała, ponieważ pobiegła właśnie do okna w kuchni, które wychodziło na podjazd, żeby przekonać się, czy ktoś z polecenia pana Ima przyjechał już po jej syna.\n- Samochód już jest! Powodzenia - rzuciła kobieta, podchodząc do Minseoka i cmokając go w policzek.\nChłopak wyszedł z domu, żegnając się ze swoją rodzicielką, po czym skierował się do srebrzystego auta, które wyglądało, jakby przyjechało po niego prosto z salonu samochodowego. Otwierał już drzwi, aby usiąść na tylnym siedzeniu, kiedy od jakiegoś mężczyzny kierującego pojazdem usłyszał, że może zająć miejsce z przodu. Xiumin nie chciał, aby uznano go za niegrzecznego, więc cicho podziękował i przesiadł się, siadając wyprostowany jak struna.\nKiedy mężczyzna odpalił samochód i wjechał na ulicę główną, Minseok kątem oka zaobserwował, że ten jest ubrany w z pewnością markowy garnitur, a jego włosy poprzetykane siwizną były perfekcyjnie zaczesane do tyłu. Nachylił się w kierunku okna, przeglądając się w bocznym lusterku i starał się jakoś nieznacznie poprawić stan swojej grzywki, jednak, niestety, tylko pogorszył ich wygląd. Po kilku minutach walki Xiu w końcu się zdenerwował i przeczesał włosy palcami, podnosząc je do góry, dzięki czemu wyglądały teraz o wiele lepiej.\nDroga do ogromnego domu pana Ima zajęła około kwadrans, podczas którego w samochodzie panowała niezręczna cisza, ale młody Kim wolał jej nie przerywać, a w myślach starał się przypomnieć melodię, którą ćwiczył nim złamał rękę. Szatyn był pewien, że jego prywatny nauczyciel będzie chciał kontynuować zajęcia z właśnie tą piosenką, która jeszcze przed kontuzją sprawiała mu ogromne trudności.\nW końcu oczom Minseoka ukazał się tak dobrze znany budynek wyłożony na zewnątrz drewnem, który mimo ładnej powłoki wcale nie kojarzył mu się zbyt miło. Mający za zadanie go odwieźć na zajęcia mężczyzna zaparkował swój srebrzysty samochód przed ceglanym ogrodzeniem i wyszedł z pojazdu, chcąc otworzyć bramę. Xiumin również opuścił auto, zakładając na ramię plecak. Kiedy ukazał mu się podjazd prowadzący wprost ku drzwiom domu, ukłonił się staruszkowi, który wybiegł z budynku, aby zamknąć bramę. Mężczyzna, który wcześniej eskortował Kima na zajęcia, skierował się ku innemu wejściu i wkrótce znalazł się w gabinecie Im Jungbina, aby powiadomić go, że uczeń już przybył na lekcje gry.\nMinseok tymczasem wszedł wprost do pomieszczenia, w którym zawsze prezentował swoje dotychczasowe umiejętności i nabywał nowych. Pokój był bardzo przestronny i przypominał typowy salon należący do bogaczy. Luksusowe meble stylizowane na dawne wyposażenia wnętrz, wielkie obrazy zajmujące ogromną połać ściany, które przedstawiały krajobrazy, pianino oraz potężne okna wychodzące na ogród i podjazd przed domem - tego, oczywiście, w pomieszczeniu nie mogło zabraknąć. Między salonem, a jeszcze jednym, w którym spoczywało kolejne pianino skonstruowano coś w rodzaju szklanej ściany, dzięki której nauczyciel mógł pilnować jednocześnie dwójki uczniów.\nPo chwili na korytarzu rozległy się ciężkie kroki, więc Xiumin szybko oparł plecak o instrument, a sam zajął miejsce na siedzeniu przed nim, przybierając pozycję odpowiednią do rozpoczęcia gry.\n- Dzień dobry - przywitał się z panem Imem, kiedy ten tylko przekroczył próg pomieszczenia, po czym ukłonił się mu i ponownie zasiadł przed pianinem.\n- Dzień dobry. Dawno nie było cię na zajęciach - wypomniał mu Jungbin, stając niemal na baczność przy siedzeniu zajmowanym przez Xiumina.\n- Miałem złama... - zaczął tłumaczenie, ale przerwał w momencie, kiedy jego nauczyciel rzucił, że o tym wie. Mężczyzna zdjął okulary, po czym wyciągnął chusteczkę z kieszeni marynarki i zaczął czyścić szkiełka.\n- Na co czekasz? - zapytał starszy, nie przerywając poprzedniej czynności, czym zasygnalizował Minseokowi, że ten ma zacząć rozgrzewkę przed tą właściwą częścią zajęć.\nPo kilkunastu minutach gry jakiejś bliżej nieokreślonej, ale brzmiącej urzekająco melodii, szatyn usłyszał, że na podjazd wjeżdża kolejny samochód. Nie przerywając wystukiwania rytmu na instrumencie, podniósł wzrok, przenosząc go na jedno z ogromnych okien. Chłopak zastanawiał się, kogo przywiózł jeden z najnowszych modeli BMW, ale po chwili zagadka została częściowo rozwiązana, kiedy pojazd opuścił mężczyzna w garniturze, który wcześniej go przywoził na zajęcia. Xiumin stwierdził, że to prawdopodobnie jakiś inny uczeń. W końcu pan Im był niezwykle utalentowany w grze na pianinie i mnóstwo rodziców chciało, żeby nauczał ich dzieci.\nMężczyzna skierował się ku tylnym drzwiom samochodu i otworzył drzwi, pomagając komuś wysiąść. W tym samym czasie Minseok musiał powrócić wzrokiem ku klawiszom, gdyż pomylił nuty i wolał nie ryzykować nagany u swojego nauczyciela. I tak miał ogromne szczęście, że spośród dziesiątek kandydatów znalazł się w czwórce, którą Jungbin wybrał za mającą talent grupką. Stwierdził, że wystarczy kilka lekcji i zapał, aby się rozwijać, a ci będą w stanie osiągnąć spory sukces w branży muzycznej.\nJednak kiedy przed oknem, w którego stronę zwrócone było pianino, chłopak kątem oka zarejestrował czyjś ruch, skorzystał z tego, że pan Im na chwilę się odwrócił i wyciągnął szyję, aby lepiej przyjrzeć się nowo przybyłej osobie.\nPrzez podjazd właśnie przechodziła drobna blondynka, której włosy z pewnością przefarbowano, gdyż zaczęły pojawiać się na nich pierwsze odrosty. Ze swojej pozycji Minseok mógł zaobserwować jedynie tyle, że ubrana w beżowy płaszczyk dziewczyna miała delikatne rysy twarzy. Czerwony plecak, który niosła, dawał mu do zrozumienia, że ona również przybyła na zajęcia.\nXiumin rozkojarzył się na tyle, że nawet stojący do niego tyłem Jungbin był w stanie to zarejestrować. Mężczyzna szybko odwrócił się przodem do swojego podopiecznego i kiedy zauważył, jak ten śledzi wzrokiem powoli przemierzającą podjazd postać, uderzył dłonią w górną nakrywę. Minseok podskoczył na siedzeniu, po czym skinieniem głowy przeprosił nauczyciela za swoje rozkojarzenie i kontynuował grę. Po chwili pan Im opuścił pomieszczenie, nakazując Kimowi poczekać chwilę, aż przyniesie mu nuty "River flows in you" Yirumy, z którym Minseok nie mógł sobie poradzić. "If i could see you again" tego samego artysty opanował w ciągu niecałych trzech zajęć, ale z tamtą melodią naprawdę się męczył, nie mając pojęcia, jak tak szybko zagrać środkowe partie.\nXiu opuścił nakrywę klawiaturową na klawisze i odwrócił się na siedzeniu, kiedy kątem oka zaobserwował ruch w pomieszczeniu obok. Była to blondynka, którą wcześniej widział, ale nadal nie mógł dostrzec wyraźnie jej twarzy, ponieważ zasłaniała ją kurtyna długich włosów. Dziewczyna potykając się i przytrzymując mebli, kierowała się na środek pokoju. Minseok przez chwilę zastanawiał się, czy powinien jej pomóc, ponieważ wyglądała, jakby sama nie mogło dotrzeć tam, gdzie chciała. Jednak już po chwili blondynka ostrożnie usiadła na skraju kanapy, a do pomieszczenia z powrotem wszedł pan Im, dzierżąc w dłoniach odpowiednie nuty. Chłopak cicho westchnął, podnosząc wzrok na plik kartek, które Jungbin umieścił na pulpicie pianina i kierując się poradami nauczyciela, rozpoczął grę.\nPo upływie półtorej godziny czas, który miał mu do zaoferowania Im Jungbin, dobiegł końca i chłopak mógł wrócić do swojego domu. Chłopak zabrał nuty do "River flows in you", które kazał mu przećwiczyć mężczyzna i zwinął je w rulon. Chwilę po tym do pomieszczenia wszedł pan, który wcześniej przyjechał z młodym Kimem i powiedział mu, żeby poszedł do samochodu, a wtedy odwiezie go do domu. Xiumin zgarnął jeszcze z pojemnika stojącego na pianinie cukierka i szybko skierował się w stronę korytarza, kiedy dostrzegł, że właśnie przechodzi przez niego blondynka. Wrzucił słodycz do ust, patrząc prosto przed siebie, gdy mijała go wolno idąca dziewczyna, czekając, aż ta się z nim przywita, jak to przystało na dobrze wychowane osoby. Jednak jasnowłosa milczała, kierując się prosto naprzód i nawet nie uraczyła Minseoka spojrzeniem. Młodzieniec odwrócił się za nią, ale ta w dalszym ciągu wolno pokonywała korytarz, palcami dotykając ściany.\n- Co z nią? - zapytał szatyn mężczyzny, który szedł tuż za nim.\n- Nie powinno cię to interesować - warknął ten w odpowiedzi i ku zdumieniu Seoka, popchnął go do przodu, żeby nie torował przejścia.\nXiumin wsiadł do samochodu, tym razem celowo zajmując miejsce z tyłu, a mężczyzna po prostu to zignorował i odwiózł chłopaka pod jego dom. Seok przez całą drogę zastanawiał się, o co mogło chodzić z tajemniczą dziewczyną i z jakiego powodu ta nawet nie uraczyła go spojrzeniem. W końcu jedynie uśmiechnął się, mając nadzieję, że na kolejnych zajęciach urocza blondynka znowu się pojawi.\nKiedy srebrzysty samochód zaparkował na podjeździe przed domem szatyna, ten chłodno podziękował za podwózkę, na co nie otrzymał żadnej odpowiedzi. Uśmiechnął się kpiąco, ciężko wzdychając i opuścił pojazd, wspinając się po schodach. Stojąc przed drzwiami z dłonią na klamce, usłyszał krzyki dochodzące ze środka, więc prawie zabijając się o próg, wbiegł do środka. Skierował się do salonu, podążając za rosnącym hałasem i gwałtownie zatrzymał się w progu, pospiesznie oceniając sytuację.\nSkulone w kącie matka chłopaka i Nayeon przeniosły na niego przerażone spojrzenia, podczas gdy jego ojciec przetrząsał przeszkloną szafę z ceramiką, wyrzucając za siebie wszystko, co wpadło mu pod rękę. Szklanki i talerze tłukły się o ścianę, w której były drzwi, spadając w odłamkach na podłogę i siostrę szatyna, a pan Kim wrzeszczał coś niezrozumiałego w pijackim szale. Minseok wykorzystując element zaskoczenia, podszedł do ojca, uważając, żeby nie oberwać żadnym z naczyń i złapał go za kołnierz. Odwrócił mężczyznę w swoim kierunku i zaczął go ciągnąć w kierunku wyjścia, a starszy sprawiał wrażenie tak opitego, że nie był w stanie zareagować równie szybko co młody Kim. Kiedy chciał się wyrwać, uderzył łokciem w twarz syna, uszkadzając mu nos. Nim mężczyzna wyrwał się z jego uścisku, Xiumin niemal wypchnął ojca za drzwi, zamykając je na klucz, ale już po chwili usłyszał walenie pięściami o nie.\n- Masz stąd odejść, bo inaczej zadzwonię na policję! - krzyknął Minseok, na co hałasy ustały, a Nayeon krzykiem poinformowała go, że ojciec poszedł gdzieś, zataczając się na boki.\n- Nic wam nie jest? - zaniepokoił się Xiu, wbiegając do salonu, gdzie Yeon przytulała panią Kim, która cicho szlochała.\n- Nic - odpowiedziała siostra szatyna, odsuwając się od matki.\n- Te rany nazywasz niczym? - zapytał Minseok, podchodząc do szesnastolatki, która specjalnie odwróciła od niego głowę, patrząc w drugą stronę. Xiumin złapał za jej podbródek, obracając twarz dziewczyny w swoim kierunku, po czym pociągnął ją za rękę do łazienki, aby opatrzyć jej rany.\n- Musimy go zmusić, żeby podpisał te papie... - zaczęła Nayeon, jednak przerwała, kiedy Minseok oparł się ciężko o pralkę, łapiąc się za serce. - Seok? - zapytała przerażona, podchodząc bliżej brata, który starał się uspokoić oddech. Sięgnął do kieszeni ze swoimi własnymi lekami przeciwbólowymi i szybko połknął tabletkę. Kiedy gwałtowny ból trochę zelżał, wrócił do dezynfekowania ran na twarzy siostry, do których powstania przyczynił się ojciec rodzeństwa.\n- Następnym razem macie zadzwonić po policję - powiedział stanowczo chłopak, nadal czując kłucie w okolicach serca.\n- Uważaj na siebie - poprosiła Nayeon, kiedy szatyn skończył swoją pracę i dopiero teraz starał się zatamować krew cieknącą mu z nosa.\n- To nic - odpowiedział, mając na myśli wcześniejszy ból, ale widząc po jej minie nie dała się przekonać i skierowała się do salonu. - Zostawcie mi sprzątanie! - krzyknął po chwili z obawy, że żeńska część jego rodziny zacznie zbierać odłamki ceramiki i jeszcze, nie daj, Boże, się pokaleczy.\nNaprawdę mi przykro, ale pani syn cierpi na niewydolność serca. Ma bardzo złe rokowania i trudno mi być osobą, która przekaże wam tę wiadomość, ale...\nNastępnego dnia Xiumin zjawił się na zajęciach z gry na pianinie wcześniej niż zwykle za sprawą mężczyzny, który przyjechał po niego wcześniej, niż to zapowiedział. Z tego powodu Minseok prawie zabił się o kant szafki, starając się ubrać w ciągu kilkunastu sekund, ale w końcu jakoś mu się to udało. Włożył do marynarki swoje leki przeciwbólowe i szybko zgarnął plecak z rąk matki. Po chwili był już w samochodzie i starał się zignorować ból w klatce piersiowej.\nPan Im nakazał mu poczekać jakiś kwadrans w ciszy, ponieważ sam przeprowadzał lekcje gry na pianinie z blondynką, która grała powolną melodię. Minseok zdziwił się, ponieważ była to króciutka kompozycja nieznanego artysty, której on uczył się kilka lat temu jako początkujący, a dziewczyna nie mogła przecież zacząć grać w takim wieku, gdyż nie byłaby w stanie osiągnąć dobrego efektu. Xiumin zastanawiał się, dlaczego pan Im w ogóle zgodził się ją nauczać, a przez myśl przeszło mu, że może blondynka była jego córką, która zeszłego dnia wróciła ze szkoły. Szybko jednak stwierdził, że to nie może być możliwe, gdyż chodził na prywatne zajęcia od ponad trzech lat i jeszcze nigdy nie zauważył tutaj dziewczyny.\nPo chwili Minseok znudzony czekaniem opadł na siedzenie przed pianinem z twarzą zwróconą w kierunku nastolatki, po której zagryzionych wargach doszedł do wniosku, że ta starała się najbardziej, jak tylko potrafiła. Kilka minut później podskoczył przerażony, kiedy stanął za nim staruszek zazwyczaj otwierający mu bramę, a pan Im uderzył dłonią w nakrywę instrumentu, na którym grała blondynka, kiedy ta nacisnęła nieodpowiedni klawisz. Po chwili mężczyzna opuścił pomieszczenie, kierując się w stronę swojego gabinetu, zapewne, żeby przynieść jakieś materiały dla dziewczyny lub Xiumina. Blondynka wyciągnęła przed siebie dłoń, z trudem lokalizując nakrywę pianina i talerzyk z cukierkami, który na nim stał. Najwidoczniej chciała sobie wyjąć słodycz, ale te kilka wypadło pojemnika i rozsypało się na podłodze. Dziewczyna ostrożnie zsunęła się z siedzenia, na czworaka starając się zebrać wszystkie cukierki, które upadły. Xiumin obserwował ze zmarszczonymi brwiami, jak blondynka nie była w stanie podnieść ani jednego, chociaż jej dłoń znajdowała się tuż przy nich.\n- Czy ona nie widzi? - zapytał, nagle zdając sobie z tego sprawę Minseok, odwracając się do staruszka, który w odpowiedzi posmutniał i przyłożył palec do ust, aby dać znak chłopakowi, żeby nie wspominał o tym w tym domu. - Jak się nazywa?\n- Lee Yuki - odpowiedział szeptem mężczyzna, dodając: - Mieszkała w Japonii, ale jej rodzice przeprowadzili się do Korei, więc ona z nimi. Pan Im to jej wujek, a ten mężczyzna, który cię przywoził jest jej ojcem - wytłumaczył pośpiesznie, szybko opuszczając pomieszczenie, żeby młodzieniec nie zdążył zadać kolejnego pytania. - Ale ode mnie tego nie wiesz - dodał, w progu obracając się przez ramię, po czym wyszedł z salonu.\nXiumin szybko podniósł się z siedzenia, wchodząc do pomieszczenia obok, jak najciszej tylko potrafił, po czym z uśmiechem na twarzy dosiadł się do blondynki, która starała się przypomnieć w głowie odpowiedni układ klawiszy, żeby następnym razem nie popełnić żadnego błędu. Minseok zaczął kontynuować grę zamiast Yuki, na której twarzy pojawił się delikatny uśmiech.\n- Kim jesteś? - zapytała, orientując się, że to nie jej wujek, gdyż nie słyszała jego ciężkich kroków.\n- Kim Minseok, ale wszyscy mówią na mnie Xiumin - odpowiedział, dalej grając melodię, której blondynka właśnie się uczyła.\nPo chwili na korytarzu rozległy się szybkie kroki pana Ima, który był zaskoczony, słysząc tak szybkie wykonanie kompozycji, której Yuki nie potrafiła zagrać.\n- Nie wydaj mnie - poprosił Xiumin, szybko chowając się za instrumentem z nadzieją, że pan Im nie zechce tam zajrzeć.\nNauczyciel stanął przy pianinie, patrząc ze zmarszczonymi brwiami na swoją bratanicę, której twarz rozjaśniał uśmiech, a dłonie oparte o klawiaturę nie wygrywały żadnej melodii. Po chwili Minseok usłyszał westchnięcie mężczyzny, który chwilę później ponownie opuścił pomieszczenie. Młody Kim odczekał jeszcze kilkanaście sekund, po czym podniósł się z posadzki, opierając głowę na nakrywie instrumentu. Z uśmiechem na twarzy zlustrował jej prześliczne oczy, lekko zadarty do góry nos i malinowe usta, pierwszy raz mając szansę dokładniej przyjrzeć się dziewczynie.\n- Udało się. - Roześmiał się cicho Xiu, ponownie zajmując miejsce na siedzeniu obok blondynki. Dziewczyna odpowiedziała mu promienistym uśmiechem, jednak po chwili Minseok trochę stracił humor z powodu gwałtownego bólu w klatce piersiowej, który sprawił, że młodzieniec z sykiem złapał się za serce. Pośpiesznie wyciągnął z kieszeni leki przeciwbólowe, szybko je zażywając.\n- Coś nie tak? - zapytała Yuki, nagle poważniejąc, gdy dzięki swojemu wyczulonemu słuchowi usłyszała obijanie się tabletek o szklany pojemnik.\n- Nie, to nic - odpowiedział trochę zbyt szybko Xiumin, chowając do marynarki opakowanie. Chciał jakoś zmienić temat, więc kiedy jego spojrzenie padło na talerzyk ze słodyczami. Sięgnął dłonią po jednego z cukierków i dodał: - Powiedz "Aa" - poprosił, a dziewczyna właśnie to zrobiła. Chłopak włożył do ust blondynki cukierka, a kiedy przypadkiem dotknął przy tym warg Yuki i zobaczył, że spowodowało to uśmiech na jej twarzy, również się rozpromienił, ignorując nasilające się coraz bardziej kłucie w okolicach serca.\nKilkanaście dni później Minseok został zaproszony przez dziewczynę w sobotę, kiedy nie miał zajęć z gry na pianinie. Dziewczyna bardzo go polubiła i za każdym razem, kiedy tylko pan Im opuszczał któreś z nich podczas lekcji, Xiumin zawsze zakradał się do pomieszczenia, w którym ćwiczyła Yuki i prowadzili rozmowy, dopóki Min nie musiał wrócić do domu lub na korytarzu rozlegały się kroki wujka blondynki. Oczywiście, młody Kim również uwielbiał spędzać czas ze swoją śliczną towarzyszką, która z dnia na dzień coraz bardziej go urzekała. Słuchanie jej głosu, kiedy opowiadała mu o swoim życiu, umiejętnościach i upodobaniach stało się jego ulubionym zajęciem. Chłopak nie pozostawał jej dłużny i również dzielił się z nią swoimi opowieściami, a kiedy w jego domu działo się gorzej - również problemami.\nXiumin mimo protestów swojej matki, która bała się o jego zdrowie, szczególnie w tym okresie, pojechał autobusem pod dom dziewczyny i spotkali się w ogrodzie, gdy Yuki wpuściła go tylną furtką. Minseok wyjrzał zza rogu domu, aby sprawdzić, czy ławka, na którą chciała go zaprowadzić blondynka, była wolna, po czym dał jej znak dłonią, że teren jest czysty. Dopiero po chwili zorientował się, że dziewczyna nie mogła tego zobaczyć, więc podszedł do niej i złapał Yuki za nadgarstek, prowadząc ją na docelowe miejsce.\n- Mogę... mogę zobaczyć, jak wyglądasz? - zapytała Lee, kiedy tylko znaleźli się na ławce. Bardzo długo zastanawiała się, jak wygląda chłopak, w którym powoli się zakochiwała, ale wcześniej nie miała odwagi, by go o to zapytać.\n- Jasne - odpowiedział Xiumin z uśmiechem, biorąc dłonie dziewczyny w swoje i kładąc je na swojej twarzy.\nSzatyn zamknął oczy, pozwalając, aby Yuki zbadała dotykiem jego twarz, żeby w głowie stworzyć sobie mniej więcej portret chłopaka. Kiedy skończyła, uśmiech rozjaśnił jej twarz, a Minseok złapał ją za dłoń, nakierowując ją na swoje serce. Już po paru sekundach syknął z bólu i musiał zażyć swoje tabletki przeciwbólowe. Wyciągnął z kieszeni marynarki szklany pojemniczek, ale właśnie w tym momencie do okna podszedł Im Jungbin i szybko poinformował ojca Yuki, że ta spotyka się w ogrodzie z jakimś chłopakiem. Mężczyzna pośpiesznie wybiegł z domu, a kiedy zorientował się, że to, co mówił jego szwagier, było prawdą, odciągnął Minseoka od swojej córki, wyprowadzając go za furtkę.\n- Xiu? - zapytała zdezorientowana Lee, zsuwając się z ławki, kiedy usłyszała, jak opakowanie z tabletkami uderza o trawę.\nPo omacku odszukała lekarstwo chłopaka, zastanawiając się, co właściwie się stało, ale już po chwili otrzymała odpowiedź, kiedy ojciec zaprowadził ją do pokoju i zabronił dalszego spotykania się z Xiuminem. Nie chciał, żeby jego córka przywiązała się do młodzieńca, o którym doskonale wiedział z rozmowy pani Kim z jego szwagrem, że dni chłopaka były policzone.\nOd tamtego dnia, kiedy tylko Xiumin miał zjawić się na zajęciach, pan Lee zabierał swoją córkę na spacery, albo rozmawiał z nią w pokoju dziewczyny, aby uniemożliwić jej dalsze spotkanie z chłopakiem.\nJednak tydzień od spotkania z Minseokiem w ogrodzie ojciec blondynki został wezwany na pilne spotkanie biznesowe, więc polecono staruszkowi, który pełnił w tym domu rolę służącego odwieźć szatyna do domu. Kiedy tylko starsi mężczyźni opuścili dom, gdyż pan Im poszedł otworzyć bramę szwagrowi, Yuki zawołała do siebie pana Choi, aby poprosić go, żeby dał jej chwilę z Xiuminem. Staruszek nie miał nic przeciwko temu, więc nawet pomógł dziewczynie zejść po schodach i powiedział, żeby go zawołali, kiedy skończą.\nYuki weszła do pomieszczenia, stając przy drzwiach i z uśmiechem na ustach słuchając kompozycji, którą Minseok utworzył specjalnie dla niej. Jednak po chwili młody Kim nagle poczuł się słabo i oparł głowę o klawiaturę, nie mogąc wytrzymać bólu.\n- Xiu? - zapytała dziewczyna, nagle przestając słyszeć jakikolwiek dźwięk, włącznie z ciężkim oddechem chłopaka. Jednak uśmiech z powrotem pojawił się na jej twarzy, kiedy gra została dokończona kilka minut później. Nie mogła wiedzieć, że resztę melodii zagrał jej wujek, gdyż pan Choi przeniósł martwe ciało Minseoka do innego pomieszczenia i pobiegł zadzwonić po rodziców chłopaka.\nAle... pani syn ma przed sobą najwyżej cztery lata życia.\nWraz z wydawaniem z pianina ostatniego dźwięku minęły trzy lata i siedem miesięcy, odkąd lekarz wydał diagnozę.\nW sumie to nie wiem, czy wyszedł z tego melodramat...\nKomentarze będą mile widziane\nEtykiety: angst ▪ EXO ▪ one shot ▪ opowiadanie ▪ Xiumin ▪ zamówienie\nHug Monster 29 sierpnia 2016 19:48\nWzruszylam sie. Tak wzruszylas mnie xD\nPieknie napisane naprawde. Kocham cie Demonku! ❤❤❤\n(Bedzie edit, jak sie ogarne).\nTaeyeon 30 sierpnia 2016 13:29\nPriya 29 sierpnia 2016 20:16\nO Boże! To jest genialne! Z każdej strony idealne! Nie wiedziałam, że masz talent. Naprawdę jestem pod takim wrażeniem, że nie wiem co napisać, jak to skomentować.\nA to zakończenie... Chociaż smutne to idealne do całego scenariusza. Wow! :)\nTaeyeon 30 sierpnia 2016 14:14\n"Nie wiedziałam, że masz talent" - Przez dobrą chwilę (Rim potwierdzi) zastanawiałam się, czy to hejt czy komplement XD I chociaż nadal nie wiem, to dzięki ;")\nPriya 30 sierpnia 2016 21:54\nOczywiście, że komplement. Chodzi o to, że chyba nic Twojego nie czytałam, dlatego nie miałam pojęcia jaki wysoki poziom reprezentujesz :) Jestem naprawdę pod wrażeniem\nTaeyeon 30 sierpnia 2016 22:24\nAaaa, w takim razie bardzo dziękuję ♥\nSangrim 30 sierpnia 2016 00:12\nZamiast spać, to czytam po nocy :')\nNo tak wyszło xD Zaczytałam się xD\nTaeyeon 30 sierpnia 2016 14:15\nLol, ja w nocy nie mam wifi xd Ale dawniej potrafiłam siedzieć do drugiej nad ranem i czytać opowiadania B)\nNo, nie planuję iść spać, ale dobranoc XD\ndelfinkek 푸른 30 sierpnia 2016 09:32\nTo było cudne. Napisałaś to tak lekko. Zakończenie jest smutne, ale świetnie pasuje. Masz wielki talent.\nTaeyeon 30 sierpnia 2016 14:16\nOd razu talent... Wątpię.\nAle dziękuję i pozdrawiam ^^\nNeko 30 sierpnia 2016 18:58\nNie potrafię ubrać w słowa tego, co chcę powiedzieć. Nie wiem nawet, czy chcę coś powiedzieć. Przy czytaniu takich smutno-pięknych rzeczy wszystkie słowa mi uciekają, i koniec końców piszę o tym, że nie mogę się wysłowić xD\nAle to było po prostu... piękne? wspaniałe? cudowne? fantastyczne? Nieee, te słowa mają w sobie za dużo radości. Nie znam takiego słowa, którego mogłabym w tej chwili użyć. To było takie... takie... ugh, wiesz, o co mi chodzi.\nJeju, jak często ja tak mam :")\nNie przejmuj się, doskonale wiem, o co chodzi ;)\nPatrycja G. 31 sierpnia 2016 12:42\nbrakuje mi słów cudnie to wyszło a xiu taki kochany\nTaeyeon 31 sierpnia 2016 13:57


W Polsce ciągle widziałyśmy nieprzyjazne spojrzenia, jakby pytały: „która z nich puściła się z Murzynem?” – opowiadają Anna Dobiecka i Lidia Barc, mamy Leosia.\nLidka: Nie wiem. Lubię myśleć, że nasz związek działa w oparciu o oddanie, przyjaźń, lojalność i autonomię. Mamy podobne pasje i poglądy. Dbamy o siebie wzajemnie. Porozumiewamy się wzrokiem, kończymy za siebie zdania, śnią nam się takie same sny. Nie podobne. Te same.\nAnia: Ciągle nam siebie mało. Gdy jesteśmy w pracy, tęsknimy i dzwonimy do siebie w tych samych chwilach lub nasze SMS-y mijają się po drodze. Nadal jesteśmy dla siebie najważniejsze. Od 11 lat nie spotkałam osoby, która byłaby dla mnie atrakcyjniejsza niż Lidka. Oczywiście zdarzają nam się zgrzyty, ale nie mamy cichych dni. Gdy mamy inne zdanie – rozmawiamy.\nLidka: Był okres w naszym związku, że na pierwszy plan wysunęło się macierzyństwo. Ale ocknęłyśmy się w tym samym czasie.\nAnia: Banalnie. Na służbowej imprezie, ja pracowałam jako specjalistka ds. marketingu firmy kosmetycznej, a Lidka była szefową działu sprzedaży jednego z lokalnych dzienników. Najpierw były więc interesy, kontakt biznesowy, potem zwykłe gadanie, następnie zaciekawienie. Jak zawsze. I bez planów. Lidka była w 15-letnim… Lidka: …wygasającym… Ania: ...ale jednak! – związku z kobietą, a ja byłam z chłopakiem, ale właśnie się rozstawaliśmy, to było trudne. Gdy cię coś boli albo czegoś nie rozumiesz, masz wtedy potrzebę pogadania o tym. Z Lidką gadało się fantastycznie. Lidka: To wspólne wrażenie. Ja też chciałam rozmawiać. Ania: Tymi rozmowami Lidka mnie zauroczyła, kompletnie.\nAnia: Bardzo wyrazista, silna, ciekawa osobowość. Odważna, a jednak wahała się, czy powiedzieć mi, że jest w związku z kobietą.\nAnia: Ekonomiczny. Lidka mieszkała w Bydgoszczy, ja w Łodzi, rozmawiałyśmy przez telefon godzinami. Przyszły rachunki. Nasz pierwszy miesiąc to 1200 zł. Przy moich zarobkach – istne szaleństwo! Rachunek rozłożono mi na raty. Ale w pracy też gadałyśmy. Lidka: Mnie wezwał szef i zapytał, czy mam problem alkoholowy, bo moi współpracownicy mówią, że jestem więcej niż roztargniona, prawie nieprzytomna. To niewiarygodne, ale przychodziłam do pracy głównie po to, by rozmawiać na Gadu- -Gadu z Anką.\nA o czym tak gadałyście?\nLidka: O czym raczej nie gadałyśmy! Ania: O wszystkim: o życiu, przyjaciołach, marzeniach, wydarzeniach, doświadczeniach, wysyłałyśmy sobie zdjęcia, wiersze, dawałyśmy sobie prezenty.\nNo i kiedy zorientowałyście się, że to coś więcej niż wspólne gadanie?\nLidka: Nie tak znów szybko. Ania nawet myślała, że zasypianie z telefonem pod poduszką to zwykły przejaw przyjaźni. Ale budzenie się z myślą o kimś to jednak symptom miłości.\nIle trwało to zauroczenie, ta pozorna nieświadomość uczuć?\nAnia: Około roku. A potem – decyzja: musimy być razem! Postanowiłyśmy się przenieść do Bydgoszczy. Ja akurat straciłam pracę, Lidka ją miała. Wynajęłyśmy mieszkanie, znalazłam zatrudnienie.\nJak na wasz związek reagowali bliscy?\nLidka: Z rodzicami nie mam dobrego kontaktu. Moja biologiczna rodzina jest dysfunkcyjna. Mam starszą siostrę, która była traktowana jak księżniczka, ja byłam popychadłem.\nLidka: Nie wiem, żadne dziecko nie rozumie, dlaczego jest gorsze, to znaczy, dlaczego jest traktowane jako gorsze. Byłam chuda, koścista, długa jak tyczka, szorstka. „Za karę” posłano mnie więc na koszykówkę. To – w pewnym sensie – uratowało mi życie.\nLidka: W Zniczu Pruszków, AZS Toruń. Od 13. roku życia najważniejszą osobą w moim życiu był trener. Pomagał, gdy uciekałam z domu, dyscyplinował, był wyrozumiały, no i miałam pasję. Mało kto wie, jak ważny może być sport w życiu człowieka, zwłaszcza w życiu takiego dziecka, jakim byłam ja.\nLidka: Przez lata nie miałam z nimi kontaktu, dopiero niedawno spotkałam się z matką. To ciągle nie jest łatwe. Nie ma znaczenia to, że jestem lesbijką. Nie kochała mnie dużo wcześniej.\nNa początku się ukrywałyście?\nAnia: Lidka w poprzednim związku żyła w półjawnej relacji, ponieważ jej partnerka była niechętna takiej otwartości. Ja tego dla nas nie chciałam. Lidka: Ja też nie! Ania: Robiłyśmy powolne coming outy, etapami, najpierw powiedziałam rodzinie, to znaczy mamie i babci, które mnie wychowały. Były ogromnie zaskoczone, ale pocieszały się, że „to” się kiedyś skończy i normalnie wyjdę za mąż. Moje przyjaciółki były OK. Najbliższa się popłakała, wypiłyśmy wino, wznosząc toast za miłość. W pracy nie chciałam mówić, nie było mi łatwo, środowisko było mało otwarte. Lidka: Ja się wycomingoutowałam, jak pracowałam w regionalnej „Gazecie Wyborczej”. Potem ciągle zmieniałam pracę. Mnie było łatwiej, jestem twarda, Anka jest bardziej nieufna.\nComing out – to taka moda czy konieczność? Wiele osób przecież mówi: „Po co oni tak się z tym afiszują, niech sobie siedzą z tym homoseksualizmem w domu, w łóżku, a w sferze publicznej niechaj się zachowują jak normalni, porządni ludzie”.\nLidka: Bzdura. Homoseksualizm to nasza tożsamość. To prawda o nas, takie jesteśmy, niezależnie od tego, czy mamy partnerów/ partnerki, czy nie, czy uprawiamy seks, czy nie. To kwestia tożsamości! Zatajanie jej to wyrzekanie się części samej siebie. Poza tym życie w kłamstwie jest bardzo trudne, trzeba tworzyć jakąś sztuczną biografię, pamiętać te wszystkie zmyślenia na własny temat, budować jakąś ich wewnętrzną spójność. To niepotrzebne wydatkowanie energii. I do tego niemoralne. Poza tym utwierdzamy w ten sposób resztę społeczeństwa, że tradycyjna normalność to większość, do której musi się dostosować reszta. Ale dlaczego? W imię jakich wartości? Przecież ludzie są bardzo różni. I tak samo godni szacunku. Udając innych, są często nieszczęśliwi. My chcemy żyć w prawdzie i w szczęściu, a od czasu gdy mamy dziecko, to ponadto nasz moralny obowiązek wobec syna. W Polsce tylko niektóre lesbijki deklarują: „To moja dziewczyna, to nasze dziecko”. Boją się, kryją, kłamią. Dlaczego?!\nLidka: Ależ są, oczywiście, że są, w każdym mieście!\nA co sąsiedzi myśleli o was w Polsce?\nAnia: Najpierw myśleli, że jesteśmy siostrami. Lidka: Albo woleli tak myśleć. Ania: Chociaż gdy się wyprowadzałyśmy, właścicielka mieszkania nam powiedziała, że wiedziała, że jesteśmy parą. Bez złości, z sympatią. Najbliżsi sąsiedzi wiedzieli o nas od nas. I twierdzili niepopularnie, że jesteśmy cudowną parą, a nasz synek ma nieprawdopodobne szczęście.\nNo, ale źle wam było w ojczyźnie, wyjechałyście.\nLidka: Nie, źle nie było. Ale nie było wszystkiego, co jest potrzebne do życia.\nCzego potrzeba prócz pracy, mieszkania, miłości?\nLidka: Powietrza, wolności. Dwie lesbijki z adoptowanym synkiem. To bardzo „nienaturalna” rodzina według polskich standardów, absolutnie niezgodna z wzorcem chronionym przez Kościół i polityków, którzy za nic nie chcą rewolucji obyczajowej, czyli wolności dla wszystkich, a nie tylko dla wybranych, tych, którzy żyją w zgodzie ze standardami mainstreamu.\nSkąd pomysł z dzieckiem?\nLidka: Był od samego początku; kochałyśmy się, byłyśmy gotowe na świadome rodzicielstwo. Ania siedem razy próbowała zajść w ciążę.\nAnia: Nie. Ośrodek leczenia niepłodności. Siedem prób bez powodzenia. Lidka: Sprzedałyśmy w tym celu mieszkanie, leczenie nie było tanie. Równolegle – jako samotna osoba – starałam się o adopcję. I poszło szybko. Uczestniczyłam w kursie z innymi parami, ale już jako trzecia z grupy dostałam propozycję adopcyjną.\nJako samotna matka, jako lesbijka?!\nLidka: Jako osoba, która nie stawiała żadnych warunków co do dziecka. Byłyśmy z Anią przygotowane na dziecko zaniedbane, obojętnie jakiej płci. Inne pary chciały zdrowe niemowlęta, najlepiej dziewczynki, bo będą grzeczne i można je ładnie ubrać. Gdy dostałyśmy wiadomość, że jest dziecko z uregulowaną sytuacją prawną, poczułyśmy się podwójnie szczęśliwe. Dyrektorka jednak zakomunikowała mi, że jest pewien problem. Niemowlak jest zdrowy, ma osiem tygodni, ale… czarny.\nLidka: Dla nas to nie był problem. Adopcja ciemnoskórego synka przyspieszyła jedynie decyzję o wyjeździe do Londynu. Żyjemy przecież w nielegalnym, nieakceptowanym związku. Jesteśmy nie tylko lesbijkami, ale i ateistkami, wegetariankami, miłośniczkami zwierząt, wreszcie kobietami. Zgroza!\nWyjechałyście z dnia na dzień?\nLidka: Nie, decyzja dojrzewała, nie jechałyśmy donikąd, miałyśmy tam przyjaciół. No i ruszyłyśmy na początku grudnia. Ania: Jechałyśmy autem. Były śnieżyce. Podróż trwała 36 godzin. W samochodzie był Leoś, trzy koty, pies, meble, książki, kwiaty. W Londynie czekali znajomi.\nAnia: Pomogli i wsparli. Najpierw było ciężko, ale poszło. Byłyśmy zdeterminowane! Bo my, bo Leoś. Lidka: Leoś jest taki cudny! To wyjątkowe dziecko! Jego mamą biologiczną była Polka, tata był Nigeryjczykiem. Szybko zniknął. Mama zostawiła go dla nas w szpitalu, do adopcji. Leoś jest spokojny, zrównoważony, świetnie się rozwija, jest czuły i odpowiedzialny, wygląda na dużo starszego, ale mówi jak czterolatek, z nami tylko po polsku, w przedszkolu po angielsku. Bardzo tego pilnujemy.\nDwie kochające matki to cudowna sprawa!\nLidka: W Polsce nie wszyscy tak myślą, ale w Anglii nikt na to nie zwraca uwagi.\nLidka: Tu nawet nie trzeba. Można legalizować, można się żenić, ale wystarczą też zwykłe deklaracje. Nie mamy żadnych problemów z funkcjonowaniem naszej rodziny ani w przedszkolu, ani w pracy, ani wśród znajomych. Legalny związek partnerski był znacznie bardziej potrzebny w Polsce, bo przecież Ania nie miała żadnych praw do dziecka, więc w przypadku mojej choroby czy śmierci prawa opieki spadłyby zapewne na moją mamę i los Leosia nie byłby w dobrych rękach. To Ania jest jego równoważną mamą. Ania: Chcemy zalegalizować związek, żeby uregulować sytuację prawną moją i Leosia.\nJak mieszka się w Anglii?\nAnia: Najpierw miałyśmy kłopot z nadmiarem powietrza. Lidka zachorowała na depresję: nagle nie musisz się bać, bronić swoich praw, nie musisz o nic walczyć – taki wolnościowy szok.\nCzyżby Anglia była wolna od homofobii, ksenofobii i nietolerancji?\nLidka: Nie. Tylko tu prawo jest po stronie dyskryminowanych. Ludzie mogą nie lubić gejów czy ateistów, ale nie okażą tego publicznie. A w Polsce wiele osób, które dyskryminują i piętnują „innych”, myśli, że mają do tego pełne prawo, bo politycy, Kościół i tak zwana tradycja są za nimi.\nLidka: Raz w McDonaldzie obraził nas jakiś facet. Ale chodziło mu o to, że mówimy po polsku. Nie podobało mu się, że ma do czynienia z imigrantkami. Ania: Reakcja była jednak natychmiastowa! Przybiegł menedżer z przeprosinami, a osoby, które to widziały, od razu zadeklarowały, że będą świadkami, i przepraszały nas za ten skandal. W Polsce, nawet jeśli nie dochodziło do bezpośrednich aktów nietolerancji, to ciągle widziałyśmy te nieprzyjazne spojrzenia, jakby pytały: „Która z nich puściła się z Murzynem?”.\nRok temu w czerwcu byłyście na Kongresie Kobiet, by opowiedzieć swoją historię. To jakiś ekshibicjonizm?\nLidka: Jak ludzie mówią o sobie, że są katolikami, albo opowiadają o innych formach tożsamości, to też w pewnym sensie są ekshibicjonistami, tyle że dość powszednimi. Mówią o sobie, o tym, co w ich tożsamości jest ważne. Dla nas ważne jest to, że jesteśmy sobą w Anglii. „Inne” już tylko dla jakiejś grupy Polaków.\nMówienie o tego rodzaju inności jest w Polsce ciągle aktem wielkiej odwagi!\nAnia: Zmiana wymaga odwagi, równość wymaga odwagi, tolerancja też jest często uwarunkowana odwagą, bez tego ponad połowa społeczeństwa byłaby dyskryminowana, bo jest wiele grup odbiegających od większości, którą przywykło się nazywać normalną. Kiedyś pracujące kobiety, niepełnosprawni, innowiercy czy czarni byli traktowani jako poważne odstępstwo od normy. Czy to oni byli odstępstwem, czy norma była zbyt wąska?\nAnia: Gdybyśmy miały takie możliwości i taką atmosferę w Polsce, jakie mamy w Anglii, tobyśmy wróciły. Ale tu wynajęłyśmy dom, mamy ogród dla naszych zwierząt. Leon chodzi do przedszkola, o które nie trzeba walczyć, 15 godzin w tygodniu jest bezpłatne. Od czwartego roku życia każde dziecko ma edukację wczesnoprzedszkolną i szkołę do 15. roku życia za darmo. Darmowa jest także opieka medyczna i lekarstwa. Nie pożyczamy, mamy w miarę przyjazny rynek pracy i bardzo życzliwe otoczenie. Lidka: Pytając o powrót, pytasz w istocie rzeczy o to, czy niesłusznie osadzona wróci dobrowolnie do więzienia. Ty wróciłabyś w naszej sytuacji, z dzieckiem?\nLidka: A ja wrócę pośrednio – książką napisaną na emigracji. To książka, która mówi o naszym exodusie, rozterkach, bólu i radości z dotarcia do „ziemi obiecanej”.\nA jak zarabiacie?\nAnia: Pracujemy poniżej kompetencji. Mając wyższe wykształcenie, zajmujemy się tu głównie usługami. Pracujemy w kawiarniach, ale na dom, Leosia, życie towarzyskie, podróże do Polski, książki i przyjemności nam wystarcza. Ja od jakiegoś czasu piszę do „Gońca Polskiego”, pomału wracam do dziennikarstwa, które było moim zawodem i pasją. Lidka pisze do londyńskiej „Cooltury” i „Ambasadora Kulturalnego” w Dublinie.\nLidka: Leoś będzie miał w październiku pięć lat. Wychowuje się w środowisku, w którym konfiguracja mama-mama to jedna z opcji rodzicielstwa, na placu zabaw ściga się z chłopcem bez jednej ręki, jest oswojony z widokiem matek karmiących piersią. Bez specjalnej zachęty uczestniczy we wszystkich pracach domowych. Chcę przez to powiedzieć, że prawdopodobnie widzi świat naszymi oczami. Dlatego dziwi się, kiedy rodzice szarpią dzieci lub na nie krzyczą, gdy ktoś nie sprzątnie po psie albo gdy nie ma książek w jakimś domu. ■


Rusza pomoc psychologiczna dla górników - JastrzebieOnline.pl\nRusza pomoc psychologiczna dla górników\nEpidemia koronawirusa dotyka głownie górników i ich rodzin. Z myślą o nich Jastrzębska Spółka Węglowa uruchomiła dyżur psychologa. Każdy pracownik spółki czujący strach, obawę, niepokój, może skorzystać z takiej porady.\nKażdy pracownik spółki, który czuje, że trudno poradzić mu z zaistniałą sytuacją, czuje zagrożenie, niepokój, martwi się o bliskich i siebie może telefonicznie porozmawiać z psychologiem.\n- Nasilony lęk, strach, panika i trudne emocje mogą przełożyć się na zawodowe i osobiste dramaty. Dlatego też, w trosce o pracowników Jastrzębskiej Spółki Węglowej - Zakład Wsparcia Produkcji JSW uruchomił bezpłatną pomoc psychologa, z której może skorzystać każdy pracownik Spółki, a także jego bliscy, którzy potrzebują wsparcia psychologicznego. Dyżury psychologiczne pełnione są od poniedziałku do piątku w godzinach od 12.00 do 15.00 pod numerem telefonu 539 677 682 - informuje Jastrzębska Spółka Węglowa.\nBardzo mocno zazdrościmy wszystkim rylom poziomu inteligencji ale podziemia nieditkenie ie daje się we znaki. Twardy górnik tak bo odporny na wiedzę.\nPracownik 16.05.2020 7:27\nProcedury musza byc a prawdziwy gornik jest twardy zapraszam na przodek do zelaza v36 12 bor chodz ponosisz z jakies 4 komplety zobaczymy czy bedziecie wtedy tacy madrzy zalosni ludzie co w was siedzi zazdrosc\ndo Xxx. księdz tez bezie potrzebny jak by była ostania posługa. Pielegniark w szpitalu i owszem tez bardzo potrzebna przeciez niektórzy w nim już są.\ndo Leniwy samuraj. Z tego powodu ktos miałby popadać w jakąś rozkmine psychiczną że jest sam ? To juz trzeba faktycznie trzeba miec słaba psyche. Teraz wielu decyduje sie byc samemu bo i tak za 4-5 lat i mnie rozwód. a do tego baby teraz sa tynfa warte. Ja jestem sam i nigdy nie miałem z tego powodu obniżonej psychiki Bo teraz dużo miętkich bolków jest i dlatego mają taka psychę.\nDobrze bo niektórym.potrzebna ta pomoc\nIm się to poprostu należy wystarczy na nich spojrzeć. Psycholog potrzebny od zaraz, wystarczy posłuchać i psychiatra potrzebny od zaraz.\nMy wszyscy płacimy za testy i specjalistów dla tej grupy cieniasów\nkorki taczer15.05.2020 11:02\nAnty ryl15.05.2020 7:48\nNiech se płacą za tą pomocą psychologiczną!\nNikt nie potrzebuje pomocy tylko trole. Zamknąć i jeszcze raz zamknąć te kopalnie i do normalnej roboty zapraszam\nFajnie być uprzywilejowanym i mieć możliwość przetestowania reszta niech chodzi w nieświadomości\nGość. Ty to chyba nie odróżniasz psychologa od psychiatry\nA podobno są tacy twardzi - dajcie im.stresowe nawet emeryta -serio bogowie\nTępy ryl14.05.2020 20:00\nNic już im niepomoże\nPomoc psychologiczna? Chłopaki już wam pomagam. Wirus istnieje i jest niebezpieczny, ale w mediach. Liczba chorych na świecie dzielona przez ludność świat x 100%. Szkoła podstawowa! Na świecie prawe nikt nie choruje! Chorzy stanowią około 0,055% populacji! Milionerzy stanowią około 0,45%. Teraz pytanie ilu milionerów znasz osobiście! I jakie w stosunku do tego masz szanse spotkać kogoś chorego na korona wirusa!\nPomoc psychologa może jeszcze księdza , pielęgniarki,\nGórnicy psychologa i psychiatrę powinni mieć na stałe przypisanych\nNie pracuję w górnictwie i nigdy nie pracowałem, ale treść i poziom wręcz wrogich komentarzy masakruje człowieczeństwo. O ludzie, ...\nLeniwy samuraj14.05.2020 16:43\nLudzie dziś są słabi psychicznie, jak źdźbła trawy. Kiedyś, w epoce Edo, byli niczym bambus. Duża skala seppuku na Śląsku to nie tylko wina obecnej sytuacji, ale też poczucia beznadziei, niemożności założenia rodziny, braku pracy i perspektyw.\nLol 14.05.2020 16:38\nPrzyda sie terapeuta bo jak żyć bez wakacji w tropikach ehhh\nDo matołka Wirósa14.05.2020 14:16\nŻałosny jesteś, miłośniku sojowego latte\nwróżek chrzestny14.05.2020 13:33\nKorona wirós szkoda że ojciec nie nauczył cię szacunku do innych ludzi.\nSzkoda że do dzisiejszej informacji o 245 zarażonych koronawirusem w JSW zostały wyłączone komentarze bo upośledzone, zajadałe, katolickie społeczeństwo znowu mogłoby zalać forum swoją żółcią i dowalać do kotła niczemu winnym że się pozarażali górnikom.\nDo mnie zgłaszają się żony górników , ich mężowie są tak wykończeni że nie mają z nich żadnego pożytku , więc zaspokajam ich potrzeby , ale długo już tak nie pociągnę bo wieść się rozeszła i pacjentek coraz więcej.\nTo sem ja14.05.2020 11:09\n"Duży skok zachorowań" - taaa... dziś słyszałem, że górnicy ponoć planuhą w niedzielę wyjazd na wa-wę... co za przypadek, jaki ten wirus inteligentny...\nA tę pomoc to wyślijcie do um.\nKorona Wirós14.05.2020 10:12\n"Każdy pracownik spółki czujący strach, obawę, niepokój, może skorzystać z takiej porady."\nMój tato kiedyś był górnikiem. Przepracował pod ziemią 30 lat. Wtedy górnicy to były chłopy na schwał. Smukli, wyrzeźbieni, silni, męscy. Nie to, co teraz. Teraz, jeżeli górnik ma czuć strach, obawę, niepokój to co mają czuć zwykli obywatele? Chyba, że chodzi o niepokoje w związku z zakazem używania tabaki i dłubania słonecznika.\nTroll bagienny14.05.2020 8:43\nByłem u swojego psychoterapeuty , po wysłuchaniu mnie zapisał się do swojego .


Jesteśmy świątynią Boga żywego\nNiebo jest moim tronem, a ziemia podnóżkiem stóp moich. Jaki dom możecie Mi zbudować i gdzie jest miejsce, w którym miałbym odpocząć? (Iz 66,1) Gdzie mieszka Bóg? Gdzie pragnie zamieszkać? Dlaczego szuka odpoczynku, skoro tylko w Nim samym można znaleźć odpoczynek?\nŚwięty Jan pisze, że to, co zaistniało, w Nim było życiem. A życie to było światłością dla ludzi (J 1,3- 4). Życie było kwintesencją miłości, było tak piękne i czyste w swojej formie, jak czyste jest światło, którego nie widać w ciemności, dopóki nie padnie na jakiś przedmiot i nie odbije się od niego z taką intensywnością i barwą, na jaką ten przedmiot mu pozwoli. Często sam jestem oświetlany takim Bożym światłem, ale często też to światło absorbuję z intensywnością właściwą czarnym dziurom, co wydaje się być zupełną przeciwnością Bożego zamysłu stworzenia. Jak więc to się stało, że nie potrafię sycić się Bożą miłością, tak że nie będzie (…) już potrzebne słońce, by oświecać dzień, ani nie przyda (…) się blask księżyca… (Iz 60,19)? Może dlatego, że zapominam o niej lub stwarzam ją na sposób ludzki, czyli w dużej mierze egoistyczny. Kolejny raz wznoszę budowlę dla Boga, zamiast budować tę, której On zapragnął dla mnie. Bóg chce, abym porzucił swoje grzeszne postępowanie i żył (Ez 18,23). Chce świętości każdego z nas, pragnie odpoczywać w naszych sercach i dać nam wytchnienie w Swojej nieskończonej dobroci, chce budować Swoją świątynię w nas, bo to my jesteśmy świątynią Boga żywego (2 Kor 6,16). Nie opartą na kamiennych fundamentach, ale na miłości, nie tworzoną przez cedrowe, pozłacane przestrzenie, ale przez wiarę i nadzieję, przez tchnienie Ducha Świętego.\nTak więc co jest warunkiem rozpoczęcia budowy wspaniałej świątyni dla Pana w naszych sercach? Prorok Ezechiel mówi: Synu człowieczy, pokaż ludowi izraelskiemu świątynię. Niech się wstydzą swoich grzechów i niech wytyczą jej układ. Gdy ogarnie ich wstyd z powodu ich czynów, opisz im wygląd świątyni (Ez 43,10-11). Warunkiem jest żal za grzechy i pragnienie przylgnięcia do Pana całym sercem, sercem, które pragnie być czystym na wzór Serca Jezusowego, sercem, które ciągle szuka tej czystej miłości, niegdyś w Edenie utraconej. Takie pragnienie jest z pewnością łaską darmo daną od Pana, nota bene nagminnie zapominaną, i nie w każdym momencie życia przychodzi ona w lekkim powiewie. Zwróćmy tu uwagę chociażby na scenę oczyszczenia świątyni przez Jezusa: Zbliżało się żydowskie święto Paschy i Jezus udał się do Jerozolimy. Na dziedzińcu świątyni napotkał sprzedawców wołów, owiec i gołębi oraz tych, którzy prowadzili wymianę pieniędzy. Wówczas splótł bicz ze sznurów i przepędził wszystkich z terenu świątyni, również owce i woły. Rozrzucił pieniądze tych, którzy je wymieniali, a ich stoły powywracał (J 2,13- 15). Jak widać, w tym przypadku świątynia jest pełna grzechu, pełna rzeczy, które zajmują miejsce należne Bogu. Jezus nie może inaczej postąpić, bo choć jest Bogiem nieskończenie miłosiernym, to i Jego zazdrość przybiera nieskończone rozmiary. I tak jest w sercu ludzkim, jak naucza św. Ignacy z Loyoli: Ludziom, którzy przechodzą od grzechu śmiertelnego do grzechu śmiertelnego, nieprzyjaciel [szatan] ma przeważnie zwyczaj przedstawiać przyjemności zwodnicze i sprawia, że wyobrażają sobie rozkosze i przyjemności zmysłowe, aby ich tym bardziej utrzymać i pogrążyć w ich wadach i grzechach. Duch zaś dobry w takich ludziach stosuje sposób [działania] zgoła przeciwny, kłując ich i gryząc sumienia ich przez prawo naturalnego sumienia. Działa dokładnie tak, jak Jezus w wyżej przytoczonej scenie. Nie toleruje grzechu. Wchodząc do świątyni w Jerozolimie, wchodzi do serca każdego z nas i tym więcej stołów przewraca, im więcej grzechów tam ukrywamy. Może to czasem być bolesne, a w bardzo wielu przypadkach jest, ponieważ tkwimy w grzechach, które niejako wrosły w nasze życie. Na niektórych opieramy nasze relacje z innymi, jeszcze inne stanowią podstawę naszej pracy, rozrywki itp. Z wnętrza serca ludzkiego pochodzą złe myśli, rozpusta, kradzieże, zabójstwa, cudzołóstwa, chciwość, przewrotność, podstęp, wyuzdanie, zawiść, bluźnierstwo, pycha, głupota (Mk 7,21-22). Nikt nie jest wolny od tego, ale pamiętajmy też, że łaską jesteśmy zbawieni (por. Ef 2,5) Oddając całe nasze życie Jezusowi, zapraszamy Go do świątyni naszego serca. On z radością przychodzi, pragnie w nas odpoczywać i dawać nam ukojenie w Sobie. Czasem może i wywróci kilka stolików, wypędzi parę wołów z naszego życia, ale kto by chciał sobie życie z wołem układać?\nA czy dla was nadszedł już czas, żebyście mieszkali w przyozdobionych domach, podczas gdy dom Pana leży w gruzach? (…) Rozważcie jak się wam powodzi! Idźcie w góry, sprowadźcie drewno, budujcie ten dom, a upodobam go sobie i w nim doznam czci (Ag 1,4.7-8).\nCytaty biblijne za: Pismo Święte Starego i Nowego Testamentu, Edycja św. Pawła\nArtykuł z "Posłania" 2/2012


Bajki Majki: „Witaj, przedszkole!” Patrycja Wojtkowiak-Skóra, „Moja wielka wyszukiwanka. Przedszkole” Susanne Gernhäuser – Lew Kanapowy\nBajki Majki: „Witaj, przedszkole!” Patrycja Wojtkowiak-Skóra, „Moja wielka wyszukiwanka. Przedszkole” Susanne Gernhäuser\n29 lipca 2021 28 lipca 2021 | Lew Kanapowy\nJeśli chodzi o przedszkole, Maja jest już „starą wyjadaczką” i w tej tematyce najczęściej sięgamy o serię z Dusią w roli głównej i, bardziej pośrednio, po serię o Basi. Książeczki wspomagające adaptację wciąż jednak wzbudzają moje zainteresowanie, a i Maja lubi o przedszkolu posłuchać, choć raczej jednorazowo, zanim stwierdzi że „to dla maluchów”.\nO książeczkach, które towarzyszyły nam kilka lat temu podczas majkowej adaptacji przeczytacie TUTAJ, a tymczasem zapraszam na recenzje dwóch świetnych nowości w tematyce przedszkolnej:\n„Witaj, przedszkole!” to chyba najlepsza książeczka przygotowująca kilkulatka do roli przedszkolaka, z jaką mieliśmy do czynienia. Jest całkiem grubaśna – ma aż 70 stron! – ale została podzielona na krótsze, tematyczne rozdziały, więc spokojnie można czytać np. po jednym każdego wieczoru, jeśli mamy mniej zaawansowanego słuchacza, albo wiercidupkę, która tak długo nie wysiedzi. Każdy rozdział, krok po kroku dokładnie opisuje co czeka maluszka w przedszkolu. A z doświadczenia mogę powiedzieć, że takie właśnie podejście, czyli wcześniejsze wytłumaczenie i nastawianie dziecka na to, co będzie oraz przygotowanie do wszystkich prawdopodobnych sytuacji okazało się u nas niezastąpione zarówno podczas pierwszej adaptacji, jak i podczas zmiany przedszkola. Super, że akcja książki zaczyna się jeszcze w wakacje, kiedy to rodzice nastawiają głównego bohatera – Krzysia – na czekające go w życiu zmiany. Jeszcze przed swoim pierwszym dniem chłopiec ma szansę odwiedzić przedszkole, dowiedzieć się w jakiej sali będzie spędzał dnie, jakim zwierzątkiem oznaczona będzie jego szafeczka i krzesełko, jak nazywa się jego pani i z kim będzie w grupie MOTYLKÓW. Dostanie nowy plecak i wraz z mamą zrobi przedszkolne zakupy. W pierwszych dniach pozna zarówno plan dnia, dającą poczucie bezpieczeństwa rutynę, jak i możliwe stresujące sytuacje – toaletową wpadkę, kłótnię o zabawki, czy spóźniającą się z powodu korków mamę. Ale przedszkole to również wyjątkowe okazje do świętowania – urodziny, jesienny bal, wycieczka poza przedszkole z pluszowym wężem w łapce, przedstawienie i świąteczne spotkanie również zostały dokładnie opisane.\nChociaż książka ma stosunkowo dużo tekstu, nie brak w niej również uroczych, bardzo kolorowych ilustracji Patrycji Fabickiej – najczęściej wypełniających całe strony.\nMoim zdaniem jest rewelacyjna, aż żal, że „za naszych czasów” jeszcze nie było tego tytułu, chociaż dość intuicyjnie wypracowaliśmy sobie bardzo podobną metodę adaptacji. Polecam wszystkim początkującym przedszkolakom z całego serca. Jednak ze względu na dłuższe partie tekstu, wymaga od słuchacza pewnego oczytania i doświadczenia z bardziej zaawansowanymi pozycjami, niż krótkie książeczki w stylu np. Kici Koci. Moim zdaniem to takie 3+. Zwłaszcza, że została wydana z papierowymi stronami w twardej oprawie z ostrymi brzegami. Do czytania i przeglądania pod opieką rodzica.\nPatrycja Wojtkowiak-Skóra, Patrycja Fabicka, Witaj, przedszkole!, Warszawa: Wydawnictwo Wilga, 2021, 70 s.\nDrugą z książeczek – wyszukiwankę – rekomenduję dla nieco młodszych przedszkolaków – moja Majka zaczynała swoją przygodę z przedszkolem w wieku 2,5 lat i moim zdaniem dla takiego malucha byłaby idealna. Szczególnie, że same korzystałyśmy z podobnego tytułu o lakonicznym tytule „W przedszkolu” i wówczas jeszcze Bobasa bardzo lubiła szukanie szczegółów porozrzucanych w przedszkolnym chaosie.\nDwa poprzednie tomy z serii „Moja wielka wyszukiwanka” – „Zwierzęta świata” oraz „Dzień i noc” pokazywałam Wam już kiedyś TUTAJ. Tym razem tematyką 11 planszy są sceny pozwalające małemu czytelnikowi przywyknąć do codzienności w przedszkolu. Od powitania, zmiany butów na kapcie i zdjęcia kurteczek w szatni, przez rozmaite zajęcia, korzystanie z łazienki, posiłki, plac zabaw i drzemkę aż po wycieczki, przedstawienia i zimowe zabawy. Jest gwarno, tłoczno i wesoło, choć i bez nadmiernej idealizacji – nie zabrakło toaletowej wpadki, łez podczas pożegnania z rodzicem, zgubionej czapki, kłótni, czy plam farby. Bardzo spodobało mi się też, że wśród przedszkolnych opiekunów pojawiają się również mężczyźni, co nie jest chyba szczególnie popularne.\nIlustracje mają różny poziom szczegółowości, dzięki czemu będą odpowiednie dla tych mniej i bardziej cierpliwych obserwatorów. Każdej z nich towarzyszy krótki, kilkuzdaniowy tekst zarysowujący daną sytuację i jej kontekst oraz kilka elementów (7-9) do znalezienia na głównym obrazku.\nChociaż, jak sama nazwa wskazuje, tematyką książeczki jest przedszkole, niewielka ilość tekstu, stosunkowo proste, choć szczegółowe obrazki oraz sposób wydania – z grubszymi tekturowymi stronami (ząbko- i ślinoodporne) oraz bezpiecznie zaokrąglonymi rogami sprawiają, że spokojnie można sięgnąć po nią już z zupełnym maluszkiem. A po drobnych modyfikacjach można wykorzystać ją jako pomoc podczas oswajania codzienności w żłobku.\nSusanne Gernhäuser, Moja wielka wyszukiwanka. Przedszkole, Poznań: Wydawnictwo Papilon, 2021, 24 s.\nZamieszczone w Bajki Majki, książkowo\tadaptacjadla maluchadla najmłodszychdla przedszkolakakartonówkaprzedszkoleWydawnictwo PapilonWydawnictwo Wilgawyszukiwanka\n< Czas na czytanie: „Opowieści z Akademii Nocnych Łowców” Cassandra Clare, Sarah Rees Brennan, Maureen Jonson, Robin Wasserman\nGrajki Majki: PRZEDPREMIEROWO „PuzzloGra. Dżungla” Günter Bukhart, Marcin Minor >


Kasować wea4her.com z Windows 7 | Usuwanie Spyware i Malware\n← Usunąć ssalutary.com z Windows 7\nUsunąć newsupdatedir.info z Windows 7 : Wypruć newsupdatedir.info →\nKasować wea4her.com z Windows 7\nUsunąć wea4her.com z łatwością\nwea4her.com jest odpowiedzialny za przyczyną tych błędów też!\n0x000000D6, 0x8024401C WU_E_PT_HTTP_STATUS_REQUEST_TIMEOUT Same as HTTP status 408 – the server timed out waiting for the request., 0x00000044, 0x00000103, 0x00000026, 0x80244017 WU_E_PT_HTTP_STATUS_DENIED Same as HTTP status 401 – the requested resource requires user authentication., 0x80248003 WU_E_DS_TABLEMISSING The data store is missing a table., 0x0000002F, 0x000000EA, 0x80240026 WU_E_INVALID_UPDATE_TYPE The type of update is invalid., Error 0x800F0923, 0x000000CB, 0x00000097\nKompletny przewodnik Pozbyć się wea4her.com Z OS Skutecznie\nDowiedz się więcej o wea4her.com\nwea4her.com jest nowo znalezionym zainfekowaniem zainfekowanym komputerem Windows po całym świecie. Bardzo wątpliwe zagrożenia komputerowe są rozproszone głównie przez potencjalnie niepożądane programy, a po wejściu do OS kryje się głęboko. Kiedyś zostanie ukończona całkowicie rozpoczyna swoją złośliwą działalność przeciwko OS. Tworzy liczbę plików śmieci, które zużywają maksymalne dostępne zasoby komputera, ponieważ wynikowy procesor zamraża wiele, a niektóre aplikacje nie otwierają. wea4her.com bałagan z zainstalowaną aplikacją zabezpieczającą, osłabia ich, a także blokuje dostęp do zapory. To bardzo złośliwe oprogramowanie zmienia ustawienia przeglądarki Proxy Server i powoduje niepożądane przekierowanie złośliwej strony internetowej. Ponadto spowalnia działanie Internetu i nie pozwala na witrynę związaną z zabezpieczeniami ani na własną stronę internetową. wea4her.com znany jest również jako pomoc cyberprzestępcom w zdalnym dostępie do OS, dzięki czemu przestępcy mogą kraść dane osobowe i wykorzystywać je do celów nielegalnych. Jego obecność wewnątrz OS nigdy nie jest dobra na wydajność OS, a także na prywatność.\nJak wea4her.com Inwazje na Twój OS\nwea4her.com to szkodliwe zagrożenia, które są również rozpowszechniane w Internecie, aby zarażać maksymalną liczbę użytkowników komputerów. Zasadniczo pochodzi on z spamu jako złośliwego załącznika lub osadzonego złego adresu URL. Instalowanie darmowego programu bez skanowania w poszukiwaniu zagrożeń za pomocą zainfekowanych dysków wymiennych umożliwia udostępnianie danych i równorzędne współużytkowanie plików jako główne metody intruzów. Ponadto kliknięcia na złośliwe linki rozprzestrzeniły się na stronę internetową serwisu społecznościowego, odwiedzając podejrzane strony internetowe torrentów lub witryn pornograficznych, a mimo to po przekierowaniu łączącym aktualizowaną aplikację prowadzi to do złośliwego oprogramowania w Twoim OS. W związku z tym użytkownik komputera zawsze jest bardziej świadomy podczas przeglądania Internetu.\nSzkodliwe oddziaływania wea4her.com na OS\nwea4her.com robi wszystko źle, aby pochylić komputer. Dotyczy plików rejestru i korupcji ich, wraz z bardzo mess-up z plików komputerowych. Ponadto może on prowadzić złośliwe kody do złamanego komputera w celu zapewnienia nieupoważnionego dostępu do cyberprzestępców. Ponadto złośliwe oprogramowanie przechwytuje ruch HTTP z przeglądarek internetowych i rzuca fałszywe alarmy zabezpieczeń oraz ostrzega o alertach. Jest w stanie pominąć narzędzia zabezpieczające za pośrednictwem taktyki rootkita. Najgorsza część jego obecności w OS polega na tym, że złośliwe oprogramowanie jest w stanie monitorować aktywność internetową, a zatem dane osobowe mogą zostać skradzione. W ten sposób, aby utrzymać OS bezpieczne i czyste, jak również Twoje dane, musisz natychmiast Pozbyć się wea4her.com z firmy OS.\nKliknij tutaj aby Pozbyć się wea4her.com\nKrok 3: Pozbyć się wea4her.com Powiązany proces z Menedżera zadań\nKrok 4: Pozbyć się wea4her.com Z Panelu sterowania\nKrok 5: Pozbyć się wea4her.com Z przeglądarki\nPozbyć się wea4her.com Z Windows 8\nPozbyć się wea4her.com Z systemu Windows 10\nPozbyć się wea4her.com Z systemu Windows XP / Vista / 7\nPozbyć się wea4her.com Z systemu Windows XP\nPozbyć się wea4her.com Z systemu Windows 7\nPozbyć się wea4her.com Z Windows 8/10\nZ karty Processes (Procesy) wybierz wszystkie procesy związane z wea4her.com >> Kliknij przycisk End Process (Zakończ proces).\nPozbyć się wea4her.com Z systemu Windows 8 / 8.1 / 10\nPrzejdź do karty Proces. Znajdź wszystkie procesy związane z wea4her.com >> Kliknij przycisk Zakończ proces.\nPozbyć się wea4her.com Z systemu Windows Vista\nWybierz podejrzane programy z listy >> Pozbyć się wea4her.com.\nWybierz program z panelu sterowania >> Pozbyć się wea4her.com.\nPozbyć się wea4her.com, aby OS był bezpieczny.\nPozbyć się wszystkie programy związane z wea4her.com.\nPozbyć się wea4her.com Z Mozilli Firefox\nWybierz dodatkowy wea4her.com, który chcesz Pozbyć się.\nPozbyć się wea4her.com Z Microsoft Edge\nPozbyć się wea4her.com Z programu Internet Explorer\nZnajdź powiązane dodatki wea4her.com >> Kliknij przycisk Wyłącz.\nPozbyć się wea4her.com Z Google Chrome\nPrzejdź do Rozszerzenie >> Wybierz niepożądane przedłużenie wea4her.com.\nThis entry was posted in Trojan and tagged Jak się pozbyć wea4her.com, Odinstaluj wea4her.com z Chrome, Odinstaluj wea4her.com z Mozilli, Usuń wea4her.com z Chrome, Usuń wea4her.com z programu Internet Explorer, Usuń wea4her.com z Windows 10. Bookmark the permalink.


Znaleziono 209 ogłoszeń, średnia cena 518 640 zł (8767 zł/m²)\nObniżka 40 000 zł, Praga Południe\nZapraszam Polecam bardzo ciche 2 pokojowe mieszkanie (53 m2+komórka lokatorska około 4,84 m2) z loggią w Rezydencji Wiatraczna /inwestor Marvipol/ z 2009 roku z miejscem postojowym i komórką\nDoskonałe mieszkanie dla Twojej rodziny !!!!Nieruchomość złożona z: • sypialnia 11,72 m.kw• sypialnia 10,69 m.kw• salon 19,17 m.kw• przedpokój 14,15 m.kw• łazienka 3,76 m.kw W skład nieruchomości\nRondo Wiatraczna. Atrakcyjny rozkład i cena.\nNowe M już wkrótce może być Twoje. Wyjątkowa opcja rabatowa - zapytaj o szczegóły. Komfortowe 3 pokoje, atrakcyjny rozkład. Nie przepłacaj i negocjuj cenę! Nie płać 2% PCC! Nie płać prowizji!\n3 pokoje, taras, ogródek, 55.90 m2, Wiatraczna\nNowe mieszkanie, do odbioru lipiec/sierpień w 2019 roku Bez prowizji, bez podatku PCC Salon z aneksem kuchennym - 22,28 m2 Sypialnia - 9,33 m2 Sypialnia - 9,31 m2 Łazienka - 6,63 m2 Korytarz - 8,35 m2\nNajtańsze 3 pokojowe mieszkanie Praga OGRÓDEK!!!\nOsiedle na Pradze! Piękna, spokojna okolica! -BEZ PROWIZJI -BEZ 2 % PCC -BEZPOŚREDNIO OD DEWELOPERA - PRZY RONDZIE WIATRACZNA -15 minut tramwajem do CENTRUM !!! -150m do przystanku autobusowego - w\nSprzedam 3 pokoje Praga Południe OGRÓDEK!!!!\nOddanie inwestycji 30.10.2019 r. !!! Wyjątkowa lokalizacja - przy ul. Wiatracznej na Pradze-Południe, kwadrans od Śródmieścia Warszawy, w otoczeniu parków i terenów zielonych; niedaleko Ronda\nPRASKIE 3 POKOJE UROKLIWE I CICHE DEWELOPER\nBEZPOŚREDNIO OD DEWELOPERA 0%PROWIZJI Mieszkanie znajduję się na 3 piętrze pięcio piętrowego budynku od wewnętrznej strony osiedla z widokiem na patio. To nowoczesna zabudowa w otoczeniu parów i\nPrzy Rondzie Wiatraczna. Bezpośrednio od deweloper\nBezpośrednio od dewelopera. Wyjątkowa opcja rabatowa - zapytaj o szczegóły. Komfortowe 3 pokoje, atrakcyjny rozkład. Nie przepłacaj i negocjuj cenę! Nie płać 2% PCC! Nie płać prowizji! Termin\nBEZPOŚREDNIO OD DEWELOPERA 0%PROWIZJI Mieszkanie znajduję się na 5 piętrze pięcio piętrowego budynku od wewnętrznej strony osiedla z widokiem na patio. To nowoczesna zabudowa w otoczeniu parów i\n2 pok nowe, Praga Płd, ul. Wiatraczna, odbiór 2019\n3 pok, 55,90 m2, październik 2019, ostatnie piętro\n3 pok, 55,90 m2, październik 2019, ostatnie piętro Rozkładowe i widne mieszkanie z ekspozycją południową Praga Południe, ul. Wiatraczna, 15 min. do Śródmieścia Brak prowizji. Brak podatku PCC. Salon z\nZachodnia strona, duży balkon! październik klucze!\nOGŁOSZENIE DEWELOPERA W pobliżu najlepiej skomunikowanego punktu w Warszawie. Rondo Wiatraczna skupia linie autobusowe i tramwajowe w każdą stronę Warszawy! Kolejne planowane stacje metra mają\nNowe, 3 pokoje, Wiatraczna, Praga Południe\nBez prowizji. Bez podatku PCC. Trzypokojowe mieszkanie w nowej inwestycji na warszawskiej Pradze Południe. Lokal mieści się na piątym piętrze pięciopiętrowego budynku. W skład nieruchomości wchodzą:\n3 pok, 53,46 m2, październik 2019 Ustawne mieszkanie na ostatnim piętrze, ekspozycja zachodnia Praga Południe, ul. Wiatraczna, 15 min. do Śródmieścia Brak prowizji. Brak podatku PCC. Salon z aneksem\nKUPNO OD DEWELOPERA, 0% prowizji, bez 2% PCC - termin realizacji IV kwartał 2019 LOKAL 1B.5.01, balkon, ekspozycja okien : zach., kuchnia : Typ kuchni\taneks bez okna Projekt: 1 budynek - 144\nOsiedle Praskie 53,46 m2 ul. Wiatraczna Praga\nwprowadź się przed świętami, idealne połączenie\nGrochów 404 oferty\nSaska Kępa 234 oferty\nGocław 195 ofert\nKamionek 132 oferty\nWiatraczna 139 ofert\nŁukowska 43 oferty\nSzaserów 41 ofert\nWojciecha Chrzanowskiego 16 ofert\nKordeckiego 15 ofert\nmieszkania w bloku 830 ofert


Kuc a koń - czy na pewno wiesz, czym się od siebie różnią? - Stipl.pl\nKuc a koń – czy na pewno wiesz, czym się od siebie różnią?\nKuc a koń, koń a kuc-jakie są różnice, a jakie podobieństwa? Na które zwierzę zdecydować się do jeździectwa sportowego, a na które, jeśli zależy nam na łagodnej kobyłce do pracy z dziećmi? Odpowiedzi wcale nie są takie oczywiste!\nZnaczenie słowa kuc\nPodstawową sprawą, którą należy rozwikłać, jest znaczenie słowa kuc. Słownik etymologiczny rzeczownik ten definiuje krótko: „mały, krępy koń”. W istocie słowo „mały” oznacza „dorosły osobnik nieprzekraczający 149 cm w kłębie, mierząc podkute zwierzę”. Widzimy więc, że każdy kuc jest koniem, ale nie na odwrót. Czy wielkość jest więc jedynym wyznacznikiem, gdy chcemy rozróżnić kuca od konia?\nW amatorskim sporcie faktycznie jedynym kryterium kuca jest nieprzekroczenie 149 cm wzrostu w kłębie, znaczenia nie ma tu rasa ani pochodzenie zwierzęcia. W zawodach niższej rangi dochodzi więc do kuriozum, gdzie do kategorii kucyków zakwalifikować można się ze słabo wyrośniętym koniem czystej krwi arabskiej, podczas gdy dorodny rasowy kuc connemara może okazać się już zbyt wysoki. Inaczej sprawa ma się w przypadku hodowli. Tutaj kuc to nie tylko określony wzrost, ale i zespół cech przekazywanych przez rodziców od pokoleń. Kuc a koń – różnic jest naprawdę wiele!\nPrawdziwy, hodowlany kuc – co to za zwierzę?\nDla hodowcy kucy wzrost ma znaczenie drugorzędne, najważniejsze są cechy typowe dla danej rasy.\nPrawdziwy kuc to przede wszystkim siła i wytrzymałość. Z wyglądu wyróżnia go krępa budowa ciała z głęboką klatką piersiową, krótkie kończyny i twarde, niewielkie kopyta. Głowa w proporcji do szyi i reszty ciała jest duża, masywna, ale krótka.\nKolejną charakterystyczną cechą jest wyraźnie zarysowana linia szczęki oraz obfita sierść na całym ciele, gęsta grzywa i ogon. Zespół takich cech czyni kuce zwierzętami przystosowanymi do ciężkiej pracy w niekorzystnych warunkach atmosferycznych.\nWiększość hodowanych dziś ras kucy pochodzi z rejonów Wielkiej Brytanii, gdzie przed laty służyły ludziom jako zwierzęta juczne.\nTo, czy osobnik zostanie zaklasyfikowany jako kuc, czy koń, zależy także od jego rodowodu. Źrebię, którego rodzicami byli klacz zaliczana do koni i ogier-kuc także będzie uznane za kuca. Nie będzie jednak mogło startować w zawodach przeznaczonych dla kucy, jeżeli osiągnie wzrost powyżej 148 w kłębie bez podków.\nOdwrotnie jest w przypadku osobnika, którego ojcem był koń, a matką-klacz kuca. Będzie on wpisany do księgi stadnej jako koń, ale dopóki nie przekroczy 148 cm wzrostu, może startować w zawodach z kucami. Uważa się, że lepiej jest łączyć w pary ogiera-konia i klacz-kuca, gdyż potomstwo rodzące się z takich krzyżówek wykazuje bardziej typowe dla kuca cechy.\nKuc a koń – jak różnią się ich charaktery?\nKuce, z racji swojego pochodzenia i pierwotnych zadań, to z reguły zwierzęta raczej flegmatyczne. Przywarła do nich łatka upartych i złośliwych-to nie do końca prawda. Bardziej pasującym określeniem na kuca to samotnik, introwertyk. Są powściągliwe i zachowawcze w kontaktach z innymi członkami stada oraz ludźmi.\nMimo to odpowiednio prowadzone potrafią być cierpliwymi rumakami dla niedoświadczonych jeźdźców. Z tego względu są polecane jako pierwszy wierzchowiec dla dzieci i nastolatków. Na kucach mierzących do 149 cm wzrostu w zawodach startować może młodzież do 16 roku życia. Ze względu na swój charakter, kuce będą też odpowiednim zwierzęciem dla osób niemających wcześniej kontaktu z końmi. Niewielki rozmiar i łagodne usposobienie kucyków sprawia, że łatwiej jest nauczyć się ich obsługi i pielęgnacji.\nIle osobników, tyle charakterów, ale wśród koni podstawową cechą wskazującą na ich temperament jest tzw. gorąco- lub zimnokrwistość. W dużym uproszczeniu kuc a koń zimnokrwisty wykazują wiele cech wspólnych, ale ten drugi ma znacznie okazalszą posturę. To zwierzęta o masywnych, krępych ciałach, wykorzystywane raczej do pracy i transportu, a nie sportu. Są duże, ale z reguły spokojne i opanowane. Nie płoszą się łatwo, są cierpliwe i łatwiejsze w tresurze. Wszystkie konie zimnokrwiste pochodzą od konia leśnego, zamieszkującego Europę Północną kilka tysięcy lat temu.\nKoń gorącokrwisty to typowe zwierzę sportowe i wyścigowe. Jest energiczny, żwawy i temperamentny. Budowa ciała z reguły jest lekka i atletyczna, konie te przystosowane są do osiągania znacznych szybkości. Są skoczne, zwrotne i elastyczne. Pozostają więc oczywistym wyborem dla osób szukających wierzchowca wyczynowego, przeznaczonego nie tylko do startów, ale i ujeżdżania w terenie. Ich charakter z reguły jest bardziej porywczy. Łatwiej się płoszą, są mniej ufne, szybciej się denerwują. Prawdziwy koń gorącokrwisty jest więc dużym wyzwaniem dla jeźdźca – z tego względu nie poleca się ich dla osób niedoświadczonych czy bojaźliwych. Wymagają twardszej ręki i silniejszego charakteru swojego opiekuna.\nKuc a koń – który będzie lepszym wyborem do hipoterapii?\nObecnie kuce często wykorzystywane są w ośrodkach terapeutycznych. Kojarzą się z łagodnymi konikami odpowiednimi dla dzieci. Czy każdy kuc odnajdzie się w takim miejscu? Szukając konia do pracy terapeutycznej, należy wziąć pod uwagę wszystkie jego cechy, wykraczając daleko poza rodowód. Z reguły kuce będą lepszym wyborem, jeśli pacjenci to dzieci lub osoby o drobnej budowie, choć nie jest to jedyny argument rozstrzygający wątpliwości między kucem i koniem w roli terapeuty.\nKuc a koń zimnokrwisty często nie różni się tak znacząco charakterem, jak kuc a koń gorącokrwisty. Ta druga grupa koni z reguły odrzucana jest jako kandydaci do zajęć hipoterapeutycznych, choć i wśród nich znaleźć mogą się wyjątki.\nJakie cechy powinien mieć wałach idealny do pracy z pacjentem?\nskończony 5 rok życia-młodsze konie są mniej przewidywalne, bardziej porywcze i skore od nieposłuszeństw\nzrównoważony, spokojny temperament – inteligencja, łagodność, ufność, cierpliwość, chętne wykonywanie poleceń i tolerancja nagłych bodźców to najbardziej pożądane cechy\nwzrost konia dopasowany do pacjenta, umożliwiający pełną asekurację przez prowadzącego zajęcia\nbrak traumatycznych przeżyć w przeszłości wyklucza niekontrolowane reakcje konia w trakcie pracy.\nW przypadku osób dorosłych czy młodzieży o znacznym wzroście, zwierzęciem terapeutycznym może być więc dorodny koń zimnokrwisty. Nie każde zajęcia hipoterapii polegają jednak na ujeżdżaniu. W takim przypadku zrównoważony, łagodny kuc będzie doskonałym kompanem dla każdego pacjenta.\nKuc a koń – mała czy wielka różnica?\nKonie, podobnie jak ludzie, bardzo różnią się między sobą. Każdy hodowca potwierdzi, że nie ma dwóch takich samych ogierów w stadzie. Może się więc okazać, że upatrzony na aukcji kucyk z charakteru bardziej przypomina gorącokrwistego araba, niż łagodną kobyłkę z mini zoo.\nDlatego tak ważne jest dokładne zaznajomienie się z historią i temperamentem zwierzęcia, zanim zdecydujemy się na jego kupno. Kucyk może być łagodnym towarzyszem do małej, domowej stajni, ale charakterny osobnik to prawdziwe wyzwanie nawet dla doświadczonego hodowcy. Temperament zwierzęcia nie jest zależny jedynie od jego wzrostu czy pochodzenia, jak jest w przypadku klasyfikacji do poszczególnych grup wystawowych i kategorii wyścigowych.\nDopasowując charakter konia do swoich potrzeb, dbamy o jego dobrostan, dlatego nie można przy wyborze sugerować się jedynie rasą i wyglądem zwierzęcia.


Projektowanie wnętrz Kraków, Nowy Sącz - Kreatywne Projekty od 3DK\nProjekty, Projektowanie wnętrz Kraków, Nowy Sącz\nProjektowanie wnętrza naszego domu lub mieszkania wiąże się z ogromem obowiązków. Należą do nich przygotowanie niezbędnych kosztorysów, wycen, przygotowanie wszelkiego rodzaju planów, podjęcie współpracy z różnymi ekipami czy też zadbanie o należyte zakupy. Budowa wymaga poświęcenia nie tylko pieniądz, ale i czasu, którego czasem niestety nie mamy zbyt wiele. Dla naszego lepszego komfortu oraz pewności, że cały proces zostanie dopilnowany i poprowadzony jak należy, warto podjąć współpracę z profesjonalnym biurem architektonicznym. Praca ze specjalistami nie tylko ułatwi i rozjaśni nam wiele kwestii związanych z remontem, ale przede wszystkim oszczędzi nam czasu i zapewni profesjonalną pomoc na najwyższym poziomie.\nStwórz z nami niesamowity projekt Twoich wnętrz\nBiuro Architektoniczne 3DK składa się z doświadczonych i wykfalifikowanych architektów, dla których projektowanie wnętrz Kraków / Nowy Sącz jest nie tylko pracą, ale przede wszystkim pasją. Jesteśmy młodym, kreatywnym zespołem, cechującym się coraz to nowymi, świeżymi pomysłami, które nieustannie staramy się wdrażać w nasze projekty. Stosujemy innowacyjne rozwiązania, które już nie raz zaskoczyły naszych Klientów, a nawet nas samych. Każdy z naszych projektów jest starannie przemyślany i dokładnie przygotowany, by w rezultacie był jak najbardziej spójny z Twoimi oczekiwaniami i potrzebami. Dbamy o każdy, nawet najmniejszy jego szczegół, co świadczy o wysokiej jakości oferowanych przez nas usług oraz rzetelnej i klarownej współpracy. Zadowolenie naszych Klientów jest dla nas priorytetem – nic tak bowiem nie motywuje i nie napędza do dalszej pracy i do samodoskonalenia się.\nPROJEKT ŁAZIENKI W KRAKOWIE 5\nPROJEKT WNĘTRZA 4\nPROJEKT DZIECKA 1\nPROJEKT WNĘTRZA 1\nPROJEKT ŁAZIENKI W KRAKOWIE 4\nPROJEKT WNĘTRZA, KRAKÓW 2\nPROJEKT WNĘTRZA, KRAKÓW 3\nWspółpracuj z naszymi projektantami przy projektowaniu wnętrz w Krakowie, Nowym Sączu i okolicach\nZ Twoją pomocą wdrażamy w życie pomysły i rozwiązania funkcjonalne, innowacyjne i nietypowe. Łączymy je z wyjątkową estetyką i niebanalnym wyglądem, dzięki czemu całość wnętrza jest ze sobą niezwykle spójna i kompletna. Zdobyta na przestrzeni lat fachowa wiedza oraz nasze bogate doświadczenie sprawiły, że oferowane przez nas projekty są unikatowe, różnorodne oraz dopasowane do Twoich wymagań. Dzięki temu razem tworzymy wyjątkowe wnętrza, które budują charakter całego domu, byś razem z bliskimi mógł cieszyć się ich niesamowitym klimatem. Jesteśmy architektami z zamiłowania – liczy się dla nas nie tylko sam wygląd przygotowanego projektu. Pragniemy zobaczyć w nim Ciebie i twój charakter. Charakteryzujemy się ogromnym zapałem do działania. Nasze projekty to wyjątkowe i unikatowe pomysły, ponieważ tworzone są na miarę każdego Klienta. Tak, jak każdy z nas jest jedyny i niepowtarzalny, takie są również nasze wnętrza.\nCo otrzymasz w ramach współpracy przy projektowaniu wnętrz w naszym biurze architektonicznym?\nDecydując się na współpracę z nami, otrzymasz pełne i niezawodne wsparcie na każdym jej etapie. Specjalnie dla Ciebie dokonamy specjalistycznej wizji lokalnej wraz z wstępną inwentaryzacją. Przeprowadzimy z Tobą rozmowę, podczas której przedstawisz nam swoją wizję, byśmy w pełni mogli się wczuć i zacząć obierać odpowiedni kierunek. Następnie rozpoczyna się proces polegający na rozplanowaniu funkcjonalnego rozmieszczenia pomieszczeń oraz mebli. Kolejnym krokiem jest stworzenie pierwszych wizualizacji, dzięki którym będziesz mógł zobaczyć, jak docelowo będzie wyglądać Twoje wnętrze. Jest to również moment na wniesienie ewentualnych poprawek lub uwag. Po zatwierdzeniu planu sporządzana jest cała niezbędna dokumentacja, która eliminuje wszelkie wątpliwości i niejasności na budowie. Jednym z ostatnich etapów jest wybór materiałów oraz wyposażenia wnętrza. Współpracując z nami możesz liczyć na nasz nadzór na terenie budowy – w razie potrzeby jesteśmy do Twojej pełnej dyspozycji, by móc wszystko dopiąć na ostatni guzik.\nWróć do strony głównej Biura Architektonicznego 3DKprojekt


Stary, dobry leasing odejdzie do lamusa? Leasing 2.0, czyli samochód w abonamencie. - TRUCKER ON ROAD\nStrona główna/Prasa, Strona Główna/Stary, dobry leasing odejdzie do lamusa? Leasing 2.0, czyli samochód w abonamencie.\nBy Rafał (truckeronroad.com)|2018-11-05T10:52:38+01:005 listopada, 2018|Categories: Prasa, Strona Główna|Tags: ciekawostki, kierowcy, kredyt na zakup firmowego auta, kredyty, leasing, leasing 2.0, lightscape pl, Noble Finance, przewoźnicy, samochód w abonamencie, Sektor MSP|0 komentarzy


Fani tłumnie odwiedzają grób Krzysztofa Krawczyka | dzieje.pl - Historia Polski\nPUBLIKACJA: 18.04.2021 Kultura i sztuka\nKwiaty i znicze przed grobem Krzysztofa Krawczyka w Grotnikach. Fot. PAP/G. Michałowski\nFani Krzysztofa Krawczyka tłumnie odwiedzają grób wokalisty na małym wiejskim cmentarzu w podłódzkich Grotnikach. W miejscu pochówku artysty, którego pogrzeb odbył się 10 kwietnia, nieprzerwanie palą się znicze, pojawiają się pamiątkowe zdjęcia i podziękowania od wielbicieli jego talentu.\nNie inaczej było w niedzielne popołudnie - na małym, otoczonym lasem wiejskim cmentarzu w Grotnikach zjawiło się kilkadziesiąt osób. Miejsce pochówku artysty jest widoczne z daleka, ponieważ otaczają je setki zniczy i wiązanki kwiatów. Wśród nich wykonane przez wielbicieli Krawczyka pamiątkowe rysunki, wizerunki artysty, zdjęcia z koncertów i listy zapewniające o uwielbieniu dla talentu wykonawcy przebojów, które nuciła cała Polska.\nMieszkańcy Zgierza Agata i Dawid deklarują, że są fanami Krawczyka "od zawsze" i to do tego stopnia, że jego muzykę pokochały również ich dzieci. Ulubioną piosenką siedmioletniego Tymka jest "Chciałbym być". Jak podkreśliła mama, syn słucha tego hitu zawsze podczas odrabiania lekcji. Chłopiec i jego młodsza siostra Tosia złożyli na grobie piosenkarza własnoręcznie wykonane laurki z narysowanymi portretami Krawczyka i napisem "Krzysztof Krawczyk. To dla Pana".\n"Jestem tu przez sentyment. Jestem już osobą wiekową, może trochę młodszą od pana Krzysztofa, ale zawsze śledziłam jego karierę i on na zawsze pozostanie w mojej pamięci, mogę powiedzieć, że nawet do końca moich dni. Trudno mi nawet o tym mówić..." - dodała.\n"To była polska legenda i każdy chciałby oddać mu cześć i pokazać w ten sposób, jaki był ważny. Wystarczy zresztą zobaczyć, jakie tłumy tu przychodzą" - zaznaczyła.\nO wyjątkowym zainteresowaniu świadczy fakt, że miejsce pochówku popularnego piosenkarza zostało oznaczone w internetowym serwisie Google Maps, który m.in. umożliwia wyszukiwanie obiektów, oglądanie map i zdjęć lotniczych. Obok obiektu "grób Krzysztofa Krawczyka" pojawiają się osobiste wpisy upamiętniające wokalistę i modlitwy w jego intencji.\nKrzysztof Krawczyk urodził się 8 września 1946 r. w Katowicach. Zadebiutował w 1963 r. w zespole Trubadurzy. Karierę solową rozpoczął dziesięć lat później. W latach 70. wylansował wiele przebojów, m.in. "Jak minął dzień", "Parostatek", "Pamiętam Ciebie z tamtych lat".\nNa scenie muzycznej obecny był przez prawie pięć dekad. Wydał ponad 100 płyt - solowych i kompilacji. Wielokrotnie zwyciężał w sondażach na ulubionego piosenkarza Polaków. W 2008 roku obchodził 45-lecie swej drogi artystycznej podczas Festiwalu Top Trendy w Sopocie. W październiku 2020 ze względów zdrowotnych i pandemii koronawirusa zawiesił całkowicie działalność artystyczną.(PAP)