Arabska księżniczka [Jan Bratkowski] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00028 003318 22435819 na godz. na dobę w sumie\nArabska księżniczka - ebook/epub\nAutor: Jan Bratkowski Liczba stron:\nISBN: 978-83-7942-603-4 Rok wydania: 2015\nMeksykanka Luisa jest klasyczną psychopatką. Romanowi zajęło jednak kilka lat, żeby to odkryć. Zaraz potem ucieka przed nią do Polski, aby poszukać tam innej, spokojnej i odpowiadającej mu stylem życia kobiety. Poznaje Krystynę, z którą układa plany na przyszłość. Tymczasem Luisa przysięga mu zemstę. Czy romans z ważnym szefem meksykańskiej mafii powstrzyma ją? Czy zapomni o Romanie i jego ucieczce?\nDynamiczna akcja powieści toczy się w świecie przemocy i pieniędzy w Meksyku oraz w Polsce.\nWyrażam niezmierną wdzięczność Emilii Zarębie za wspaniałą redakcję, bez której ta książka by nie powstała.\nSpis treści PROLOG ROZDZIAŁ 1 ROZDZIAŁ 2 ROZDZIAŁ 3 ROZDZIAŁ 4 ROZDZIAŁ 5 ROZDZIAŁ 6 ROZDZIAŁ 7 ROZDZIAŁ 8 ROZDZIAŁ 9 ROZDZIAŁ 10 ROZDZIAŁ 11 ROZDZIAŁ 12 ROZDZIAŁ 13 ROZDZIAŁ 14 ROZDZIAŁ 15 ROZDZIAŁ 16 ROZDZIAŁ 17 ROZDZIAŁ 18 ROZDZIAŁ 19 ROZDZIAŁ 20 ROZDZIAŁ 21 ROZDZIAŁ 22 ROZDZIAŁ 23 ROZDZIAŁ 24 ROZDZIAŁ 25 ROZDZIAŁ 26 ROZDZIAŁ 27 ROZDZIAŁ 28 ROZDZIAŁ 29 ROZDZIAŁ 30 ROZDZIAŁ 31 ROZDZIAŁ 32 ROZDZIAŁ 33 ROZDZIAŁ 34 ROZDZIAŁ 35 ROZDZIAŁ 36 ROZDZIAŁ 37 ROZDZIAŁ 38 ROZDZIAŁ 39 ROZDZIAŁ 40 ROZDZIAŁ 41 ROZDZIAŁ 42 ROZDZIAŁ 43 ROZDZIAŁ 44 ROZDZIAŁ 45 ROZDZIAŁ 46 ROZDZIAŁ 47 ROZDZIAŁ 48 ROZDZIAŁ 49 ROZDZIAŁ 50 EPILOG\nPsychopatia jest zaburzeniem osobowości, które charakteryzuje się całkowitym brakiem empatii w połączeniu z przejawami silnie amoralnego postępowania; jest maskowane przez zdolność do przedstawiania siebie na zewnątrz jako osoby normalnej. Psychopata „używa charyzmy, manipulacji, zastraszania, stosunków seksualnych i przemocy” do kontrolowania innych oraz w celu spełnienia swoich potrzeb… Współcześnie nie zawsze psychopatia jest precyzyjnie zdefiniowana jako taka, a w podręcznikach i artykułach na terenie Europy mówi się raczej o kategoriach antyspołecznego zaburzenia osobowości (aspołeczności). Szacuje się, że około 3% mężczyzn i 1% kobiet ma zaburzenia antyspołeczne. Najnowsze badania psychoneurologiczne wykazały, że wszyscy psychopaci wyróżniają się aktywnym genem MAOA, potocznie zwanym Genem Wojownika, niekiedy Genem Zła. Obecność tego genu można zaobserwować w korze mózgowej przedniej półkuli, znajdującej się bezpośrednio za oczami, która jest odpowiedzialna za moralność. Panuje przekonanie, że gen jest dziedziczny i mają go w równych proporcjach zarówno mężczyźni, jak i kobiety. Z badań przeprowadzonych nad psychiką kryminalistów wynika, że wszyscy seryjni mordercy posiadają aktywny Gen Zła. Inne badania wykazują, że nie każdy osobnik z Genem Wojownika automatycznie staje się psychopatą o morderczych skłonnościach. Zależy to od stopnia aktywności tego genu, a o tym decyduje środowisko wychowania, zwłaszcza w okresie dzieciństwa. Dzieci z Genem Wojownika, które były szykanowane lub często fizycznie karane, najczęściej wyrastają na kryminalistów, a nawet morderców. Te, które nie były karane i miały szczęśliwe dzieciństwo, najprawdopodobniej zrobią karierę w zarządzaniu ludźmi. Bo z różnych badań wynika, że wielu wykształconych psychopatów jest predysponowanych do osiągnięcia wysokich pozycji społecznych lub wysokich stanowisk kierowniczych. Obserwuje się czterokrotnie większy odsetek psychopatów pośród dyrektorów niż wśród całej inteligencji pracującej, przy czym swe wysokie pozycje dyrektorzy-psychopaci zawdzięczają bardziej charyzmie i szarmanckim zachowaniom lub manipulacji i zastraszaniu niż szczególnym uzdolnieniom zawodowym. Mimo że często są to źli kierownicy, o brutalnej i destruktywnej osobowości, potrafią się dobrze maskować i są lepiej postrzegani przez swoich przełożonych niż inni. Chociaż Gen Zła aktywuje się rzadziej u kobiet niż u mężczyzn, to jednak w powszechnym przekonaniu kobieta z aktywnym Genem Zła jest bardziej destrukcyjna niż mężczyzna. W Internecie krąży anegdotka o wyborze kandydata na profesjonalnego zabójcę dla służb specjalnych, która doskonale ilustruje ten fakt: Po trudnych eliminacjach do finałowej rundy dotrwały trzy osoby – dwóch mężczyzn i jedna kobieta. Przed nimi ostatnia już próba – test lojalności. Zostaje wezwany pierwszy kandydat – mężczyzna. Egzaminator wręcza mu pistolet i mówi: „Widzi pan te drzwi? Tam na środku pokoju na krześle siedzi pańska żona. Proszę tam wejść i ją zastrzelić”. „Czy pan zwariował, mam zastrzelić własną żonę?! Nie ma takiej roboty, dla której bym to zrobił!” – oburzył się kandydat. „No to panu już dziękuję” – powiedział egzaminator i poprosił następnego kandydata, również mężczyznę. Egzaminator powtórzył zadanie do wykonania. Mężczyzna z ociąganiem wziął pistolet i powoli wszedł do pokoju. Po chwili jednak wyszedł ze łzami w oczach i mówi: „Nie mogę tego zrobić. To jest moja żona od dziesięciu lat. Ja ją kocham! Nie wymagajcie ode mnie, żebym zabijał członków własnej rodziny”. „No to panu też już dziękuję” – powiedział egzaminator i poprosił następnego kandydata, tym razem kobietę. Egzaminator wręczył jej pistolet i mówi: „Widzi pani te drzwi? Za drzwiami na środku pokoju na krześle siedzi pani mąż. Proszę tam wejść i go zastrzelić”. Kobieta wzięła pistolet, energicznie podeszła do drzwi i weszła do środka. Po chwili słychać było serię: bum! bum! bum!... i tak aż dziewięć razy. Później była chwila ciszy, a następnie przez drzwi słychać było straszny łomot. Wreszcie wszystko ucichło. Po chwili w drzwiach pojawiła się kobieta i mówi: „Załadowaliście pistolet ślepakami… Musiałam go zabić krzesłem…”. Najprawdopodobniej starożytni władcy oraz założyciele i główni przywódcy średniowiecznych dynastii, które przez stulecia rządziły wielkimi imperiami, oraz późniejsi władcy absolutni, jak również Hitler i Stalin, byli psychopatami. Historia odsłania szereg morderstw dokonanych przez władców, którzy w walce o władzę wymordowali (czasami nawet własnoręcznie) dziesiątki innych pretendentów. Z perspektywy historycznej większość z nich uznana została przez potomnych za wybitne osobistości. Istnieją jednak historycy, którzy nie widzą w nich nic więcej niż zwykłych morderców. Bo faktem jest, że psychopaci oddziałują różnie na ludzi – z jednej strony skupiają zagorzałych wielbicieli, z drugiej budzą gniew i pogardę u ludzi, którzy uznają ich za osobników bez czci i sumienia, krwiopijców i morderców. Chociaż gen przeciwstawny do Genu Wojownika – Gen Pacyfisty (Dove Gene) nie został jak dotąd odkryty, należy się spodziewać, że takowy istnieje. Zgodnie z największymi filozofiami świata, dwoistość jest podstawą ludzkiej moralności. Zarówno koncepcja YIN-YANG w filozofii chińskiej, jak i chrześcijańskie wyobrażenie ZŁA i DOBRA zakładają dwoistość ludzkich postaw i charakterów. Z licznych publikacji i najnowszych badań zamieszczonych w Internecie wynika natomiast, że moralne postawy są determinowane nie tylko przez środowisko, jak wcześniej uważano (w tym wzorce moralne i zachowania moralnych modeli), ale również przez geny. Obecność dwóch przeciwstawnych genów (Genów Moralności) w ogólnym genotypie człowieka całkowicie wyjaśnia zawiłości ludzkich postaw moralnych jako warunkowanych aktywnością tychże genów. Jest to całkowicie zgodne z potocznymi obserwacjami ludzkich charakterów, w których można wyróżnić cztery główne typy: Wojownik, Społecznik, Lider i Obserwator. Każdy typ zależny jest od obecności i stopnia aktywności Genów Moralności. Aktywny Gen Wojownika jest wyłączny i dominujący w typie osobowości Wojownika. Aktywny Gen Pacyfisty jest wyłączny i dominujący w typie osobowości Społecznika. Obydwa aktywne Geny Moralności charakteryzują Lidera. Wreszcie brak aktywności któregokolwiek z Genów Moralności charakteryzuje Obserwatora. Jest oczywiste, że w zależności od stopnia aktywności Genów Moralności charakter osobnika może objawiać się we wszystkich możliwych stanach pośrednich. Ktoś może być osobą brawurową, ktoś inny tchórzem, a jeszcze inny człowiekiem odważnym i ostrożnym, wreszcie niektórzy mogą być bardziej wrażliwi na krzywdę innych ludzi niż własne dobro. A wszystko to w zależności od tego, w jakim stopniu aktywowane zostały przez dobre lub złe wychowanie Geny Moralności we wczesnym dzieciństwie. Zapytasz, czytelniku: „I co z tego wynika?”. Otóż psychopaci byli, są i będą wśród nas. Możliwe jest, że to właśnie oni są bohaterami z przeszłości, którzy wykreowali naszą rzeczywistość. Ale trzeba wiedzieć, że nie odbyło się to bez destrukcji, bez unicestwienia ludzkich istnień, bez wielkich cierpień i dramatów jednostek, a nawet całych rodzin. Toteż jeśli napotkasz psychopatę na swojej drodze – nieważne, mężczyznę czy kobietę, nieważne, jak bardzo będziesz urzeczony jej lub jego postawą i historyczną rolą – jeśli cenisz sobie własne życie, uciekaj jak najdalej! Do identyfikowania psychopatów stosuje się test badawczy, tak zwany „Hare Psychopaty Checklist”. Przykład testu znajduje się na końcu książki.  Parafraza tekstu Roberta Zająca.  Podział zaproponowany przez autora.\nProlog Mimo słonecznego dnia, w pokoju było ciemno. Była już prawie dziesiąta rano, ale zasłony w oknie były zaciągnięte. Mała lampka w rogu nie dawała dosyć światła, żeby oświetlić dużą przestrzeń pokoju. W pomieszczeniu było mało mebli. Naprzeciw lampy stała szeroka trzyosobowa kanapa, mniej więcej pośrodku ściany przeciwległej do okna znajdował się niewielki stolik i dwa krzesła. W ścianie zarysowywał się ciemny kontur drzwi. Drugie drzwi znajdowały się w ścianie za kanapą. Manito podniósł się z krzesła. – Nie ma się co upierać, panie Ramirez – zwrócił się do mężczyzny siedzącego na krześle. – To jest dobra oferta. W sumie daję przeszło sto tysięcy dolarów. Niech pan popatrzy! Tutaj ma pan osiemset tysięcy pesos, a tutaj trzydzieści tysięcy dolarów – powiedział, wskazując na dwie leżące na stole koperty. – Señor Jose, ten dom jest wart co najmniej dwieście tysięcy! – odpowiedział Ramirez, patrząc w kierunku kanapy, jakby szukał wsparcia u siedzącej tam żony. Ona jednak milczała, przytulając dwoje dzieci do swoich boków. – Panie Ramirez, dom nie jest wart tyle, ile sprzedający żąda, tylko tyle, ile ktoś jest gotów za niego zapłacić. Jaka była wyjściowa cena i jak długo był wystawiony na sprzedaż? – Przeszło rok, za cenę dwustu dwudziestu tysięcy dolarów. – I co? Nie znalazł pan żadnego kupca za te pieniądze. Słyszałem, że ostatnio obniżył pan cenę do stu sześćdziesięciu tysięcy i nadal nie było chętnych. A przecież dzisiaj pan już wyjeżdża i jak pan przypilnuje sprzedaży? Ile pan płaci prowizji agentce? Dziesięć, piętnaście procent? Nawet jeśli dom pójdzie za sto sześćdziesiąt, to na rękę dostanie pan sto trzydzieści sześć, zakładając prowizję piętnastu procent, a przecież nikt nie zapłaci tych pieniędzy bez targu. Nie, panie Ramirez, to jest dobra oferta. Proponuję, żeby zadzwonił pan do agentki i odwołał sprzedaż. Weźmie pan pieniądze, pojedziemy do notariusza i załatwimy wszystko od ręki. Wyruszy pan do Stanów z żywą gotówką w ręku i ze spokojną głową. – Señor Jose, niech pan chociaż dołoży dwadzieścia tysięcy! Za kwotę stu dwudziestu tysięcy dolarów to się zgodzę – odezwał się prawie błagalnym głosem Ramirez. – Widzi pan, my nie jesteśmy bogaci – powiedział Manito, wskazując na dwóch mężczyzn stojących przy drzwiach. – Ja i moi koledzy z trudem zebraliśmy kwotę, którą panu oferuję. Musieliśmy się nawet zapożyczyć. A nie wierzę, że dostanie pan lepszą ofertę. To co, umowa stoi? Ramirez z przerażeniem zauważył, że jeden z mężczyzn stojących w drzwiach wyciągnął broń – krótki, ciemny pistolet, który w półmroku wyglądał jak zabawka. Klik towarzyszący wyjmowaniu magazynka zabrzmiał w prawie pustym pokoju bardzo złowieszczo. Po chwili magazynek z trzaskiem powrócił na swoje miejsce. Kolejny trzask towarzyszył załadowaniu pocisku do lufy. – To co, mamy umowę? – odezwał się znów Manito spokojnym głosem. – Proponuję, żeby przeliczył pan pieniądze. Ramirez sięgnął po cieńszą kopertę, otworzył ją i wysypał na stół trzy równe pliki studolarowych banknotów, każdy owinięty banderolą. – Niech pan liczy, niech pan się nie krępuje – powiedział Manito. Starał się, żeby nie brzmiało to zbyt nagląco. – Tak czy inaczej, notariusz będzie musiał pieniądze przeliczyć i sprawdzić autentyczność banknotów. W drugiej paczce są pesos. Ramirez sięgnął po drugą kopertę. – Jak powiedziałem, tutaj ma pan osiemset tysięcy pesos. Koperta była bardzo gruba. Ramirez wytrząsnął z niej na stół osiem równych plików banknotów. Były większe od tych dolarowych. Każdy składał się z pięciuset banknotów o nominale dwustu pesos. – Jak mówiłem, notariusz to sprawdzi i przeliczy, to jego obowiązek, ale może pan zrobić to również sam, jeśli pan sobie życzy. Osiem plików po sto tysięcy – powiedział Manito, dotykając pieniędzy. – Rozumiem, że mamy umowę, panie Ramirez – dodał po chwili. – Proponuję zatem, żebyśmy teraz poszli do notariusza. Zdążyłem go już uprzedzić, że przyjdziemy, i wszystkie dokumenty będą na nas czekały gotowe. Cenę pozwoliłem sobie podać notariuszowi już wcześniej. Wiedziałem, że się pan zgodzi. Pańska żona i dzieci pozostaną tutaj, będą czekać w towarzystwie moich ludzi na nasz powrót. Ramirez z ociąganiem wstał z krzesła. Był niewysokim mężczyzną, jednak o pół głowy przewyższał Manita. – Cała sprawa nie powinna nam zająć więcej niż godzinę – powiedział Manito, zwracając się do kobiety. – Jeśli pani lub dzieci będziecie czegoś potrzebować, proszę się nie krępować, Enrique i Bertoldo pomogą pani, z czymkolwiek sobie pani życzy. – Wręczę to panu w obecności notariusza – Manito ponownie zwrócił się do Ramireza, wkładając banknoty z powrotem do kopert, a następnie pod pachę. – Poprowadzę, chodźmy. Obaj wyszli drzwiami w ścianie za stolikiem. Prowadziły one do holu i do wyjścia z domu. Bertoldo, który do tej pory cały czas bawił się pistoletem, schował broń do wewnętrznej kieszeni marynarki, przeszedł przez pokój i stanął przy drzwiach, którymi wyszli. W pokoju zapanowała cisza. Enrique pozostał na swoim miejscu, przy drzwiach prowadzących do kuchni. Spojrzał na kobietę. Była bardzo ładną, szczupłą szatynką, w wieku ponad trzydziestu lat. Miała owalną twarz, którą okalały gęste, sięgające do ramion włosy. W jej oczach czaił się strach. „Zdecydowanie pociągająca” – ocenił kobietę Enrique. Dzieci – dziesięcioletni chłopiec po jej lewej stronie i wysoka dziewczynka po prawej – kurczowo trzymały się matki. Ich ręce obejmowały matkę w talii, głowa chłopca spoczywała na jej lewej piersi. Dziewczynka wyglądała na nie więcej niż dwanaście lat, jej głowa spoczywała na ramieniu matki. – Życzy pani sobie czegoś? – zapytał grzecznie Enrique. – Dziękuję – powiedziała. – Może dam dzieciom trochę soku. – Mam przynieść, czy pójdzie pani ze mną? – spytał. – Proszę przynieść – odpowiedziała, czując przerażenie dzieci. – Na stole w kuchni znajdzie pan zgrzewkę małych kartoników z sokiem jabłkowym. A na podłodze pod stołem są litrowe kartony soku. Proszę przynieść dwa małe i poczęstować się dużymi, jeśli któryś z panów ma ochotę. Szklanki są na stole. Było już po wpół do pierwszej, kiedy Manito i Ramirez wrócili do domu. Tym razem Ramirez trzymał obie koperty pod pachą. Wyglądał na mniej zestresowanego, nawet uśmiechnął się uspokajająco do żony. Twarz Manita również wyrażała zadowolenie. Rozejrzał się uważnie po pokoju, kobieta z dziećmi nadal siedziała na kanapie, natomiast Bertoldo i Enrique stali przy drzwiach. – Myślę, że to by było na tyle – powiedział Manito, nie zwracając się szczególnie ani do Ramireza, ani do jego żony. – Za chwilę będziecie państwo mogli już jechać. Musi pan jeszcze tylko zadzwonić do agentki nieruchomości i powiadomić ją, że dom został sprzedany. Proszę to zrobić teraz, chciałbym przy tym być. Nie chcę, żeby mnie tu nachodziła czy wydzwaniała po pańskim wyjeździe. Proszę dzwonić, tylko bez żadnych zbędnych komentarzy. Ramirez wykonał polecenie. – Zrobione – powiedział do Manita. – Pozwoli pan, że dokończymy pakowanie walizek i załadujemy wszystko do samochodu. Potrzebujemy jeszcze jakieś pół godziny, żeby się stąd wynieść. Chodźcie! – zwrócił się do żony i dzieci. – Pomożecie mi. Manito gestem nakazał Enrique, żeby poszedł z nimi. – Możesz już jechać – zwrócił się po chwili do Bertolda, gdy rodzina wyszła z salonu. – Spotkamy się tak, jak było umówione. – Okej, szefie – odpowiedział Bertoldo i wyszedł. Manito rozejrzał się po pokoju. Był duży i ładny – podobnie jak cały dom. Czuł zadowolenie z jego nabycia. Przymierzał się do tego już od dłuższego czasu, a właściwie od momentu, gdy dom został wystawiony na sprzedaż. Wiedział o planach Ramireza dotyczących wyjazdu do Stanów Zjednoczonych. Kiedy przyszedł tu pierwszy raz jako potencjalny klient, był urzeczony nie tylko domem, ale również ogrodem i umeblowaniem. Dom zbudowano na obrzeżach miasteczka San Nicholas de Obispo, odległego niecałe dziesięć kilometrów od Morelii, stolicy stanu Michoican. Uznał, że doskonale nada się na kryjówkę. Miasteczko liczyło może kilkaset mieszkańców, na pewno nie więcej niż dwa tysiące ludzi, i było całkowicie pod kontrolą mafii. Miało połączenie ze stolicą stanu, a jednocześnie było dostatecznie odizolowane od sąsiednich miast dzięki typowo górskiemu otoczeniu. Miało też łatwy dostęp do autostrady numer 15, która łączy Morelię z Guadelajarą. Dojazd do autostrady nie zabierał więcej niż pięć minut. Było położone na wysokości około dwóch tysięcy metrów nad poziomem morza i miało łagodny klimat – ciepły i w miarę suchy. „Będzie to również doskonałe miejsce na weekendowe wypady” – pomyślał. Zdecydował nie zgłaszać nabytku szefom mafii. Dom kupił za własne pieniądze. Będzie to prywatna własność. Martwił go tylko fakt, że Bertoldo i Enrique są współudziałowcami. Wyszedł przed dom, podwórko porastała soczyście zielona trawa, z kwietnymi klombami po bokach. Zupełnie nie znał się na kwiatach, jednak ogród mu się podobał. „Trzeba będzie zatrudnić jakiegoś ogrodnika – pomyślał – żeby zachować go w takim stanie, w jakim jest. Huśtawki trzeba będzie usunąć, a postawi się tam stół ogrodowy”. Popatrzył z zadowoleniem na murowany grill pod szerokim zadaszeniem. Całe podwórko było zadbane i schludne. – Są gotowi – wyrwał go z zamyślenia głos Enrique. – Już idę – odpowiedział. Wszedł z powrotem do domu. Przyszedł mu jeszcze jeden pomysł do głowy. – Sr. Ramirez, co zamierza pan zrobić z meblami, które pozostały w domu? – Mój brat ma przyjechać za kilka dni i je zabrać. Zatrzymaliśmy trochę mebli, żeby było na czym usiąść i spać do czasu naszego wyjazdu. Oprócz kanapy i stolika w salonie, w sypialni na górze są jeszcze dwa łóżka, a w kuchni stół i kilka krzeseł. – Może będzie lepiej, jeśli je od pana odkupię? Wolałbym, żeby po pańskim wyjeździe nikt mi tu głowy nie zawracał. Ustalmy cenę, zapłacę i pan powie bratu, żeby się tu nie fatygował. Dam panu za to wszystko trzy tysiące pesos. – Trzy tysiące to za mało, Sr. Jose. Oddam za dziesięć tysięcy. – Dobrze. Pozwoli pan jednak, że obejrzę, co kupuję. Manito rzucił okiem na zużytą kanapę stojącą w salonie. Nie wyglądała na wartościową. Wiedział, że Ramirez kłamie, bo to właśnie on kupił przez podstawionego człowieka wszystkie oryginalne meble z mieszkania. Tej kanapy tam nie było. Domyślił się, że Ramirez po sprzedaniu oryginalnych mebli przywlókł jakiegoś grata na czas do wyjazdu. „Pewnie dostał ją gdzieś za darmo” – pomyślał. Na pewno nie potrzebował tego śmiecia, jednak ważniejsze było, żeby po przejęciu domu nikt się po nim nie kręcił. Zdecydował się więc kupić wszystko, co pozostało, niezależnie od ceny, a następnie wyrzucić bądź znaleźć dla nich jakiś użytek. Przeszedł się po domu. Na górze, w dwóch małych sypialniach, znalazł dwa niewielkie łóżka, w sam raz dla nastolatków, a w głównej sypialni szeroki materac, leżący bezpośrednio na podłodze. Jedynie sześcioosobowy stół i krzesła w kuchni przedstawiały jakąś wartość. – Raczy pan żartować! – zwrócił się do Ramireza po powrocie do salonu. – Przecież tu nic nie ma! Trzy tysiące to za dużo, ale dam panu cztery, żeby zakończyć transakcję. – Wyciągnął portfel i odliczył pieniądze. Ramirez przyjął zapłatę bez słowa. – Proszę teraz zadzwonić do brata i poinformować go, że wszystko zostało sprzedane i żeby tu nie przyjeżdżał. Ramirez wykonał polecenie. – Oto klucze od domu – powiedział do Manita, podając mu pęk kluczy, gdy tylko skończył rozmawiać z bratem. – Widzę, że jesteście już gotowi – powiedział Manito, biorąc klucze. – Poproszę was jeszcze o jedną przysługę. Mój kolega Bertoldo musiał wcześniej wyjechać i zabrał nasz samochód. Podrzucicie mnie i Enrique do Tacicuaro? To jest po drodze, jakieś cztery kilometry stąd. Zakładam, że jedziecie na zachód, żeby wjechać na autostradę przy wjeździe z Capuli. Jeśli tak, to jest to dobry plan. Może nadłoży pan pięć kilometrów, ale w ten sposób uniknie pan przejazdu przez Morelię i w sumie zyska pan na czasie. Wierzę, że w pana vanie znajdzie się miejsce dla nas wszystkich. Ramirez bez słowa podszedł do auta. Rodzina też zaczęła wsiadać. Enrique polecił dzieciakom usiąść na fotelach z tyłu vana, natomiast sam usiadł obok kobiety w środkowym rzędzie. Miejsce obok kierowcy pozostawił dla Manita. Ramirez wyprowadził samochód na ulicę i poczekał, aż Manito zamknie drzwi i bramę. – Jestem naprawdę zobowiązany za tę przysługę – powiedział Manito, siadając na fotelu z przodu. Jechali w milczeniu, oddalając się od miasteczka. Wąska asfaltowa droga wiodła przez zalesiony wąwóz. Po kilku minutach jazdy zauważyli pick-upa stojącego na poboczu drogi. – Jest i nasze auto. Proszę zatrzymać się za tym samochodem, tam wysiądziemy – powiedział Manito. Ramirez zatrzymał się kilka metrów za pick-upem. Był to ten sam czarny chevy silverado, którym Manito przyjechał ze swoimi towarzyszami do jego domu. – Dziękuję bardzo. Jesteśmy na miejscu – powiedział Manito, a po chwili dodał: – Została nam jeszcze tylko jedna sprawa do załatwienia. Po tych słowach Manito i Enrique niemal równocześnie wyciągnęli broń. Kilka sekund później kierowca ciężarówki wysiadł i podszedł do drzwi vana od strony kierowcy. Ramirez z przerażeniem rozpoznał w nim Bertolda. – Proszę wysiadać! – rozkazał Manito, zwracając się do Ramireza. Bertoldo otworzył drzwi. On również trzymał w ręku pistolet. – Señor Jose, nie róbcie nam krzywdy! – błagał Ramirez. Dzieci zaczęły głośno płakać, natomiast kobieta, oszołomiona, wyglądała na spokojną. – Jazda, niech pan wysiada! – rozkazał Bertoldo. – Dalej pojedzie pan ze mną. Rodzina pojedzie za nami. Bertoldo prawie na siłę wyciągnął Ramireza z auta. Chwycił go za ramię i przystawił mu pistolet do głowy. – Idziemy! – pociągnął go w kierunku ciężarówki. W tym samym czasie wysiadł Manito. Obszedł vana, chwycił Ramireza za ramię z drugiej strony i również przystawił mu pistolet do głowy. Bertoldo puścił więźnia i usiadł na miejscu kierowcy. Manito natomiast poprowadził Ramireza do siedzenia pasażera i zmusił go do zajęcia miejsca. – Tylko spokojnie, jeśli nie chce pan, żeby coś złego stało się pana rodzinie – zagroził. Zatrzasnął drzwi ciężarówki i zawrócił do vana. Zajął miejsce kierowcy. Bertoldo ruszył. Manito również uruchomił samochód i podążał za nim w niewielkiej odległości. Po przejechaniu około czterystu metrów obydwa samochody skręciły w prawo, w polną drogę, która prowadziła w głąb lasu. Jazda przez las trwała niecałe dziesięć minut. W tym czasie samochody kilka razy zmieniały kierunek, skręcając w boczne drogi, by w końcu zatrzymać się na niewielkiej polanie. Po wjeździe do lasu dzieci zaczęły płakać jeszcze głośniej, a kobieta histerycznie krzyczeć. Enrique przystawił pistolet do głowy dziewczynki. – Albo się pani uspokoi, albo zastrzelę córkę na miejscu – powiedział. Kobieta początkowo zaniemówiła z przerażenia, w końcu jednak zamilkła, co chwilę tylko głośno pochlipując. Enrique schował pistolet do wewnętrznej kieszeni marynarki. Z bocznej kieszeni wyjął linę i zrobił dwie pętle. Chwycił lewą rękę kobiety i szybkim ruchem założył na nią jedną z pętli, którą następnie zacisnął na nadgarstku. Nie zważając na jej wrzaski, brutalnie przełożył jej rękę za plecy. Dzieci na chwilę się uciszyły, a następnie ponownie wybuchły donośnym wrzaskiem. Mimo hałasu, Enrique chwycił drugą rękę kobiety, założył na nią pętlę, zacisnął ją i szybko związał oba końce, tworząc coś w rodzaju kajdanek. Następnie wyjął z kieszeni rolkę taśmy samoprzylepnej i odwinął niewielki kawałek. Trzymając taśmę w prawej dłoni, lewą złapał kobietę za włosy, odwrócił jej twarz ku sobie i przylepił odwinięty koniec do jej lewego policzka. Wrzaski z tyłu się nasiliły. Chwycił rolkę lewą ręką, prawą dłonią natomiast naparł na brodę kobiety tak mocno, aż jej głowa dotknęła oparcia fotela, a usta się zamknęły. Pociągnął za rolkę, odwinął trochę więcej taśmy i zakleił usta kobiety. Odciął resztki taśmy nożem i puścił ofiarę. Bez słowa uciął jeszcze dwa kawałki taśmy i łapiąc za włosy dzieci, zakleił im usta. Dopiero wtedy Manito wysiadł z samochodu. Podszedł do drzwi od strony kobiety i wyciągnął ją z auta. Enrique odciął dwa kawałki liny, następnie brutalnie wyciągnął z auta dziewczynkę, która bezskutecznie próbowała zerwać taśmę z ust, i związał jej ręce z tyłu w podobny sposób, jak uczynił to z matką. Ten sam los spotkał chłopca. Manito uważał siebie za dobrego człowieka, gdyż w życiu kierował się pewnymi zasadami. Jedną z nich była niechęć do zadawania niepotrzebnego bólu jego ofiarom. Nie chcąc widzieć przerażonych i błagających spojrzeń, przygotował zawczasu czarne opaski, które założył kobiecie i jej dzieciom na oczy. Następnie podszedł do pick-upa. Bertoldo miał o wiele więcej problemów z Ramirezem niż Enrique z kobietą i dziećmi. Chociaż Ramirez był związany i zakneblowany, to Manito zauważył, że krwawi z rany na głowie i wygląda na oszołomionego. Najwyraźniej nie poddał się bez walki. – Wszystko w porządku? – zapytał Manito Bertolda. – Tak – odpowiedział Bertoldo. – Skurwiel się stawiał, musiałem mu przyłożyć. – Dawaj go! – rozkazał Manito. – Musimy się pośpieszyć. Wyciągnął z samochodu Ramireza i założył mu czarną opaskę na oczy. Wkrótce pochód ruszył, z dziećmi idącymi z przodu w asyście Manita, matki prowadzonej pod rękę przez Enrique oraz ojca trzymanego za ramię przez Bertolda. Kierowali się do widocznego w oddali świeżo wykopanego dołu. Ramirez, ogarnięty rozpaczą, szedł biernie. Na zmianę modlił się i przeklinał Manita i jego ludzi. Był świadomy zbliżającego się końca i przerażającego losu czekającego jego rodzinę. Zaczął przeklinać Boga za swoje cierpienia. Przeklinał Bertolda, który z jakimś innym typem wtargnął kiedyś do jego sklepu jubilerskiego, żądając zapłaty za „opiekę”. Kwota nie była zbyt duża, chcieli od niego piętnaście tysięcy pesos miesięcznie, mniej niż półtora tysiąca dolarów. Żałował teraz, że im wtedy nie zapłacił. Naiwnie myślał, że policja mu pomoże. Wówczas jeszcze nie wiedział, że policja była już całkowicie pod kontrolą mafii. Zaczął płacić dopiero wtedy, gdy pobili do nieprzytomności jego siostrzeńca, który pracował w sklepie. Jednak było już za późno – mafia podbiła stawkę dwukrotnie: następnego dnia po pobiciu Bertoldo zażądał trzydziestu tysięcy pesos, a po kilku miesiącach podniósł opłatę do czterdziestu tysięcy pesos, mimo że wtedy Ramirez płacił już regularnie. Najgorsza była bezsilność. Naraził rodzinę na niebezpieczeństwo i nie mógł nic zrobić, żeby temu zapobiec. Przecież i żona, i dzieci były dla niego wszystkim. Oddałby wszystko, nawet życie, za ich bezpieczeństwo i szczęście. Nieraz w myślach widział siebie, że walczy z przeciwnikiem, ratując dzieci. A teraz co? W obliczu prawdziwego zagrożenia sam szedł na rzeź jak baranek, a rodzina razem z nim. – Bydlęta! – złorzeczył. – Żeby was piekło pochłonęło! Boże, ukarz tych potworów. Boże, dlaczego mi to zrobiłeś, dlaczego mi to robisz? Czym zawiniła ci moja rodzina? Boże, czy kilku bandytów jest mocniejszych od ciebie? Ci dranie praktycznie go zrujnowali. Jego świat zawalił się, gdy dwa lata temu mafia pojawiła się w okolicy. Miasto w mafijnych kleszczach ubożało, a ludzie uciekali do Stanów albo za pracą, albo szukając tam bezpieczeństwa. Turyści przestali przyjeżdżać. Jego biznes całkowicie podupadł. Liczba klientów zmniejszyła się trzykrotnie. Musiał zrezygnować nie tylko z luksusowego życia, jakie wiódł, zanim pojawił się Bertoldo, ale zaczął odczuwać problemy finansowe. Miał coraz większe kłopoty z opłacaniem czesnego w prywatnych szkołach, do których uczęszczały dzieci, a rodzina musiała żyć skromniej. Dużo miał sobie do zarzucenia. Dlaczego tak późno zdecydował się na wyjazd? Dlaczego najpierw chciał sprzedać dom? Jaki był głupi, że oficjalnie wystawił sklep na sprzedaż! I tak nie było nabywców. Powinien wiedzieć, że z mafią na liście płac jego sklep był skażony. Dlaczego zamknął sklep? Dlaczego rozpowiadał wszystkim o wyjeździe? Mafia nie powinna wiedzieć o jego planach. Powinien udawać pogodzonego z losem, płacić im i zachowywać się jak zwykle. To ten potwór Jose tak sprytnie go podszedł, że wyznał mu swoje plany w szczegółach. – Boże, uratuj nas! Boże, oszczędź chociaż dzieci! – modlił się po cichu. Doszli na miejsce. Manito ustawił dzieci przed zwałem ziemi powstałym podczas kopania dołu. Enrique zaprowadził kobietę na prawo od dzieci, a mężczyznę na lewą stronę. Rodzina stała w szeregu wzdłuż wału. Wszystko odbywało się w milczeniu. Na znak Manita ofiary zostały zmuszone do klęknięcia – przez nacisk na głowę w przypadku dzieci i kopnięcie w zgięcie kolan w przypadku matki i ojca. Trzech bandytów stanęło za rodziną z odbezpieczoną bronią w ręku – Bertoldo celował w głowę ojca, Enrique w głowę matki, Manito natomiast mierzył z dwóch pistoletów w głowy dzieci. Wyglądało na to, że bandyci dopracowali plan w szczegółach – porozumiewali się bez słów. Manito odliczał, machając uzbrojoną ręką: cztery, trzy, dwa. Na „jeden!” prawie jednocześnie huknęła salwa. Dzieci, rzucone impetem pocisków, wpadły do grobu. Kobieta poleciała głową do przodu tak, że jej tułów osunął się do dołu, a nogi pozostały na nasypie. Ramirez po strzale początkowo pozostał w pozycji stojącej, kiwając się w przód i w tył, dopiero po chwili pochylił się do przodu i wpadł głową do rowu, podczas gdy dolna połowa ciała pozostała na nasypie. – Wrzućcie go do dołu! – rozkazał Manito pozostałym. Razem chwycili za drgające jeszcze nogi mężczyzny i wrzucili go do grobu. Potem Enrique z obojętną miną zepchnął butem nogi kobiety z nasypu. Manito przyglądał się w milczeniu, jak dwóch członków jego bandy wskakuje do grobu i obszukuje ciała kobiety i mężczyzny. Nie miał nic przeciwko temu. Sam był bogaty. Właśnie stał się właścicielem domu, który nie będzie go nic kosztował. Spodziewał się znaleźć swoje pieniądze w vanie. Spodziewał się również, że Ramirez przewoził więcej pieniędzy, a może nawet kosztowności. Przecież był jubilerem. Na pewno zabrał też materiały i produkty do pracy i handlu, by móc od razu wystartować. Spojrzał na zegarek. Robiło się późno. Czas naglił. Trzeba było się spieszyć, zanim napatoczy się jakiś niepotrzebny świadek. Nakazał więc Bertoldowi zakopać zwłoki, a sam oddalił się z Enrique, by przeszukać vana. Dokładnie przejrzeli wszystkie walizki znajdujące się w bagażniku samochodu. Intuicja Manito nie zawiodła. Koperty z pieniędzmi były w aucie. Znajdowały się w małej aktówce, którą znaleźli w jednej z walizek. Tak jak się spodziewał – Ramirez wiózł więcej pieniędzy. W aktówce znajdowało się jeszcze sześć grubych plików banknotów studolarowych, każdy związany gumką. Po przeliczeniu okazało się, że jest tam sto czterdzieści tysięcy dolarów. Manito poczuł ogromne zadowolenie. Znaleźli również drewnianą szkatułkę bogato zdobioną kolorowymi wzorami. Zawierała różne przyrządy i narzędzia potrzebne jubilerowi do pracy. Znaleźli również metalowe pudełko z dużą liczbą wyrobów złotniczych zapakowanych w małe torebki plastikowe. Były tam kolczyki, pierścionki i wisiorki. Większość biżuterii była wysadzana bogatymi kamieniami: szafirami i rubinami, trzy pierścionki z diamentami. Manito nie znał się na diamentach, ale kamienie urzekły go swoim blaskiem i rozmiarami. W jednej z walizek były tylko ubrania dzieci. Manito kazał Enrique wrzucić walizki i pudełko z narzędziami do w połowie zasypanego już grobu. Gotówkę i biżuterię włożył do aktówki, którą zabrał ze sobą. Pół godziny później miejsce pochówku nieszczęsnej rodziny było tak dobrze zamaskowane, że praktycznie nie odróżniało się od otoczenia. Manito kazał Bertoldowi zaprowadzić vana do zaprzyjaźnionego warsztatu. Samochód miał być tam rozebrany na części i sprzedany. Razem z Enrique pojechali za vanem, żeby zabrać po drodze Bertolda. Po około godzinie wszyscy trzej spotkali się w salonie. – Dobra robota, chłopaki! – zagaił Manito. – Tak jak uzgodniliśmy – ten dom, chociaż formalnie należy do mnie, będzie służył nam wszystkim, głównie jako kryjówka, ale i dla wypoczynku. Każdy z was będzie tu mógł spędzić kilka weekendów w roku. Opracujemy grafik, żeby ustalić, kto i kiedy będzie mógł z niego korzystać. Dom nas nic nie kosztował. Zwracam więc wam z powrotem wasze pieniądze. Dał każdemu po trzysta tysięcy pesos, które wnieśli do funduszu na zakup domu. Po czym dodał: – Wy dwaj zajmijcie się sprowadzeniem mebli z magazynów. Ja postaram się znaleźć sprzątaczkę i ogrodnika. A tutaj macie bonus za dzisiejszą robotę – powiedział, wręczając każdemu po dwadzieścia tysięcy dolarów. – Nasza baza operacyjna pozostaje ta sama co dotychczas. Tutaj służbowo będziemy się spotykali tylko na moje wyraźne polecenie. Chyba nie muszę mówić, że nikt z „rodziny” nie może się dowiedzieć o tym domu ani o tym, co się dzisiaj wydarzyło. Zalecam również dyskrecję, kiedy będziecie spędzali tutaj weekendy. W taki to sposób dom został zaadaptowany dla potrzeb prywatnej bandy Manita. Z czasem w miasteczku zyskał nazwę La Casa del Muerto, a pośród niektórych mieszkańców La Casa del Diablo, czyli Dom Diabła.\nAutor: Jan Bratkowski\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Arabska_ksiezniczka-ebookRO/p121586i216544" target="_blank" title="Arabska księżniczka [Jan Bratkowski] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Arabska księżniczka [Jan Bratkowski] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Dobre tornistry w rozsądnej cenie!!! - dom rodzinny jesień\nHome » Handel » Handel » Dobre tornistry w rozsądnej cenie!!!\nZbliża się ten wyjątkowy dzień, gdy twoje dziecko po raz pierwszy wkroczy w mury szkoły? To niezwykłe wydarzenie, wymaga jednak wielu przygotowań. Ważną kwestią na początek jest odpowiedni tornister dla pierwszaka. Młody kręgosłup dziecka jeszcze nie jest w pełni ukształtowany, dlatego zwykły plecak może nie zdać egzaminu. Trzeba pomyśleć o produkcie na tyle pojemnym i stabilnym, aby nie zaburzył prawidłowego rozwoju twojego synka. Zachęcamy do skorzystania z dobrych produktów na naszej stronie. Każda z mam znajdzie tutaj tornister dla pierwszaka a także inne akcesoria przydatne podczas zdobywania wiedzy w szkole. Nasze plecaki są bardzo wytrzymałe i wodoodporne, przez co twoje dziecko będzie miało gwarancję, że zawartości tornistra nic się nie stanie. Dodatkowe usztywnienia ułatwią przenoszenie dużej ilości książek i będą bardzo wygodne dla dzieci. Pełną propozycję sklepu zobaczysz na stronie!\nNasza firma prowadzi sprzedaż internetową różnego rodzaju produktów z zakresu galanterii skórzanej - takich jak torby, paski czy portfele. Sklep oferuje bardzo szeroki wybór z różnych kolekcji znanej i renomowanej marki na rynku galanterii. Dysponujemy produktami dostosowanymi do potrzeb kobiet oraz mężczyzn...


Rozmowy z Bogiem. Tom 2 | Księgarnia Internetowa LoveBooks - z miłości do czytania! O nas | Kontakt | Jak zamawiać | Koszty przesyłki | Regulamin zakupów | Polityka prywatności | Odbiór osobistyw naszej ofercie znajduje się 142343 produkty\nwyprzedażdziałyAlbumyArtykuły dla niemowlątArtykuły szkolne, biurowe i papierniczeAtlasyAudiobookiCzasopismaDla dzieciDo nauki zawoduEncyklopedieGry planszowe i kartyJęzyki obceKalendarzeKodeksyKomiksy dla dorosłych i dzieciKsiążki kulinarneKsiążki podróżniczeLegoLektury szkolneLiteraturaLogopedia i pedagogikaModelarstwoMultimediaPodręcznikiPodręczniki akademickiePomoce edukacyjnePoradnikiPoradniki metodycznePrawo jazdyPrzewodniki, mapyPuzzleSłownik UpominkiZabawkilovebooks.pl > Rozmowy z Bogiem. Tom 2\nRozmowy z Bogiem. Tom 2Neale Donald WalschWydawca: RaviDział: Literatura » ReligiaEAN: 9788391638224ISBN: 978-83-916382-2-4Stron: 324, Format: 12.5x19.5 cmData wydania: 2012, Oprawa: broszurowa\njeżeli planujesz zakup tego produktu w przyszłości > dodaj do schowka> poleć znajomemuNeale Donald Walsch niesie duchowe przesłanie pokoju, które nie przestaje poruszać serc i umysłów niemal na całym świecie. Jego książki, przetłumaczone na 37 języków, docierają do milionów ludzi, inspirując ich do dokonywania fundamentalnych zmian w postrzeganiu świata oraz swoim życiu. Autor tej prowokująco zatytułowanej serii książek nie obwołał się Mesjaszem jakiejś nowej religii. Sfrustrowany dotychczasowym życiem, usiadł pewnego dnia z długopisem w ręku i garścią trudnych pytań w sercu. W miarę jak spisywał te pytania do Boga, uświadomił sobie, że Bóg mu na nie odpowiada... od razu... na kartce, na której kreśli swoje słowa. Efekt tego zapisu - daleki od apokaliptycznych wizji czy sekciarskich ekscentryzmów, jakich można by się spodziewać w takich okolicznościach - to tekst pełen zdroworozsądkowej mądrości o tym, jak wieść skuteczne życie, pozostając wiernym samemu sobie i swojej duchowości.Klienci zainteresowali tą pozycją kupowali także... Rozmowy z Bogiem. Tom 1Neale Donald WalschNeale Donald Walsch niesie duchowe przesłanie pokoju, które nie przestaje poruszać serc i umysłów niemal na całym świecie. Jego książki, przetłumaczone na 37 języków, docierają do milionów ludzi, inspirując ich do dokonywania... cena: 34,90 22,62 złdo koszyka Rozmowy z Bogiem. Tom 3Neale Donald WalschNeale Donald Walsch niesie duchowe przesłanie pokoju, które nie przestaje poruszać serc i umysłów niemal na całym świecie. Jego książki, przetłumaczone na 37 języków, docierają do milionów ludzi, inspirując ich do dokonywania... cena: 39,90 25,86 złdo koszyka Domowe wędlinyRobert WinckiewiczChcesz, aby twoja rodzina jadła zdrowe i smaczne wędliny? Zastanawiasz się, czy warto zbudować wędzarnię, jaki zakupić sprzęt, jak odpowiednio przygotować mięso? Dobrze trafiłeś. Znajdziesz w tej książce precyzyjne wskazówki. Dzięki... cena: 29,99 21,43 złdo koszyka Nowożeńcy. Instrukcja obsługiCaroline TigerNareszcie! Przewodnik po kluczowym pierwszym roku małżeństwa! Złożyliście sobie nawzajem przysięgę, pokroiliście tort i zatańczyliście pierwszy taniec. I co teraz? Wesele się skończyło, a małżeństwo się zaczęło. Trwa miesiąc... cena: 29,90 19,39 złdo koszyka Powiedzcie im, że śmierć nie istniejeBrune FrancoisKsiążka jest zapisem wiadomości od zmarłego syna i innych krewnych, które przez ponad czterdzieści lat otrzymywały za pomocą pisma automatycznego trzy pokolenia tej samej rodziny.\nTe kontakty to zarówno poruszająca historia rodzinnej... cena: 39,00 25,26 złdo koszyka Umarli mówią do nasBrune FrancoisPrzekazy "innych światów" zawsze były odbierane przez ludzi. Niektóre uznawane są za natchnione pisma mistyczne o znaczeniu sakralnym. Zawierają informacje i nauki najczęściej niedostępne ludziom w zwykłym trybie poznawczym. Autorstwo... cena: 39,00 25,26 złdo koszykaInne książki tego autora:Burza przed cisząGdy wszystko się zmienia zmień wszystko. AudiobookGdy wszystko się zmienia, zmień wszystkoJedyna ważna rzeczO obfitości i godziwym zarobkowaniuO związkachO życiu holistycznymO życiu holistycznymPrzyjaźń z BogiemPytania i odpowiedzi do „Rozmów z Bogiem”Rozmowy z Bogiem. Księga drugaRozmowy z Bogiem. Księga drugaRozmowy z Bogiem. Księga pierwszaRozmowy z Bogiem. Księga trzeciaRozmowy z Bogiem. Tom 1Rozmowy z Bogiem. Tom 3Wspólnota z BogiemPodobne tytuły Rozmowy z Bogiem. Tom 3Neale Donald WalschNeale Donald Walsch niesie duchowe przesłanie pokoju, które nie przestaje poruszać serc i umysłów niemal na całym świecie. Jego książki, przetłumaczone na 37 języków, docierają do milionów ludzi, inspirując ich do dokonywania... cena: 39,90 25,86 złdo koszyka Rozmowy z Bogiem. Tom 1Neale Donald WalschNeale Donald Walsch niesie duchowe przesłanie pokoju, które nie przestaje poruszać serc i umysłów niemal na całym świecie. Jego książki, przetłumaczone na 37 języków, docierają do milionów ludzi, inspirując ich do dokonywania... cena: 34,90 22,62 złdo koszyka Polskie rozmowy z BogiemEdmund RapińskiPolskie rozmowy z Bogiem są przeznaczone jest dla każdego, będąc zarazem nieocenionym darem dla prawdziwie poszukujących, potrafiących zadawać pytania. Ta książka porusza zarówno codzienne problemy, jak i odpowiada na zagadnienia... cena: 32,00 21,79 złdo koszyka Ostatnie rozmowy agnostyka z BogiemKern TheoWierzę jako niedowiarek pełen sprzeczności...\nPod pseudonimem Theo Kern kryje się publicysta niemiecki zmarły na raka w wieku 52 lat. Wychowany w rodzinie katolickiej, jako dziecko głęboko wierzący, z biegiem lat traci pewność i... cena: 24,00 14,96 złdo koszyka Rozmowy z Bogiem. Księga trzeciaNeale Donald WalschMusisz mieś śmiałość przekreślić wszystko, co inni naopowiadali ci o Bogu. Wreszcie musisz być dzielny na tyle, aby zapuścić się w swoje własne doświadczenie Boga. I nie wolno ci się z tego powodu obwiniać. Kiedy twe osobiste... cena: 29,00 18,79 złdo koszyka Rozmowy z Bogiem. Księga pierwszaNeale Donald WalschTa książka przeznaczona jest dla każdego. A stanowi wspaniały dar dla tych, którzy prawdziwie łakną odpowiedzi i cenią pytania, którzy ze szczerym sercem, otwartym umysłem i tęsknotą poszukują prawdy. Książka ta porusza odwieczne... cena: 26,00 16,88 złdo koszyka Rozmowy z Bogiem. Księga drugaNeale Donald WalschKsięga druga omawia zagadnienia społeczne. W książce tej czekają Czytelnika tu i ówdzie wyboje. Nie tak jak w księdze pierwszej. Księga pierwsza był czułym uściskiem Boga. Druga część równie promieniująca miłością, raz po raz... cena: 26,00 16,88 złdo koszyka Świętej Faustyny rozmowy z Bogiem SALWATORPiotr Szweda (MS)Świętej Faustyny rozmowy z Bogiem jest wyjątkową propozycją dla każdego, kto chce zaczerpnąć ze skarbca modlitwy jaki zostawiła nam Święta z Łagiewnik i zanurzyć się wraz z nią, niezwykłą mistyczką XX wieku, w bezmiar tajemnicy... cena: 16,00 10,89 złdo koszyka OdWażne rozmowy. Jak osiągnąć sukces w pracy i życiu osobistym w ciągu jednej rozmowyScott SusanMistrzyni nauczania pozytywnej zmiany poprzez moc komunikacji.


Lurker.land - tag #naszaklasa\nTak upadały polskie portale społecznościowe: Grono, Nasza Klasa, Fotka.pl\nData dodania: 10/5/2021, 8:59:30 AM\nProszę państwa, 27 lipca 2021 roku skończyła się era polskich mediów społecznościowych. Tego dnia z sieci na dobre zniknął serwis Nasza Klasa, ale nikt nie zapłakał. I choć dziś trudno to sobie wyobrazić, przez ponad dekadę polskie social media nie miały konkurencji. Wracamy do czasów Gronowładnych, Pana Gąbki, miss z Fotki.pl i Śledzika\n#internet #socialmedia #nk #naszaklasa #fotka #grono #grononet #facebook\nNasza Klasa odeszła do Wielkiego JUJU\nData dodania: 7/28/2021, 12:02:54 AM\n#internet #polska #nk #naszaklasa\nDziś (27.07) ostatni dzień Naszej Klasy. Będzie ktoś tęsknić? :)\nData dodania: 7/27/2021, 9:15:56 AM\nRingier Axel Springer Polska zamyka NK.pl. Pod koniec lipca z internetu zniknie serwis z grami online NK.pl, przed ponad dekadą najpopularniejsza platforma społecznościowa w Polsce. Ringier Axel Springer Polska, który kupił witrynę w 2014 roku, woli skupić się na swoich innych platformach z grami.\nData dodania: 7/4/2021, 8:33:27 PM\n#naszaklasa #nk #nkpl #demotywatory #heheszki #aszwoj #akademiasztukiwojennej #heheszki\nData dodania: 5/29/2021, 10:45:29 AM\nMamy 2006 rok, 11 listopada otwarty zostaje serwis nasza-klasa.pl. Spróbujmy sobie przypomnieć, jak wtedy wyglądał technologiczny świat, jak wyglądała cyfrowa Polska. Ile rzeczy dziś oczywistych, bez których nie wyobrażamy sobie życia, wtedy albo nie istniała, albo wyglądała inaczej. #nk #naszaklasa #internet #grono #grononet #nostalgia\nWielka czystka w Naszej Klasie\nData dodania: 5/8/2021, 12:03:07 AM\nPamiętacie Naszą Klasę, protoplastę Facebooka w Polsce? Ten szał, jaki opanował cały kraj? Mieliście tam konta? No to się nimi nacieszcie i powspominajcie, bo jeśli się do 17. maja nie zalogujecie, to dosięgnie je wielka czystka. Operator tłumaczy, że mają obecnie kilka milionów kont - widmo, na które od lat się nikt nie loguje, a trzymanie tego to raz, że problemy z RODO, a dwa, całkiem spory koszt. Tutaj macie więcej informacji: https://www.onet.pl/informacje/onetwiadomosci/zmiana-regulaminu-nkpl/mk6cg5w,79cfc278.\nOd siebie dodam, że całkiem miło ten portal wspominam. To był także raj dla stalkerów przeganiający FB pod każdym względem. Wystarczyło wiedzieć, do jakiej ktoś szkoły chodzi(ł) i w jakim mniej - więcej roczniku, by po godzinie przeglądania mieć go na talerzu - imię, nazwisko, wiek, zdjęcia, znajomych, miejscowość, wszystko. Nie dziwię się, że w dobie RODO ktoś się ostro do tego dobrał\n#nk #naszaklasa #wspomnienia #internet #socialmedia #30+\nNK.pl (kiedyś Nasza Klasa) szykuje się do automatycznego usuwania nieaktywnych kont\nData dodania: 3/20/2021, 1:25:24 AM\nNa stronie logowania pojawił się krótki komunikat informujący, że od 17 maja 2021 roku obowiązywać będzie zmieniony regulamin serwisu NK.pl (dawna Nasza-Klasa). Poza jakimiś nowymi płatnymi usługami (goście, goście plus, super zdjęcie itd.) administratorzy serwisu należącego do grupy Ringier Axel Springer Polska planują skupić się na, cytuję: wprowadzeniu automatycznego usuwania nieaktywnych Kont, do których Użytkownik nie logował się powyżej 24 miesięcy https://www.dobreprogramy.pl/neron86x/NKpl-szykuje-sie-do-automatycznego-usuwania-nieaktywnych-kont,113978.html\n#naszaklasa #internet #socialmedia #serwisyspolecznosciowe #deronet\nData dodania: 1/6/2020, 2:03:03 AM\ndziś mnie naszło na sprawdzenie moich starych profili, zalogowałem się na naszą klasę i poza wyglądem bardzo podobnym do facebooka wszystko wygląda jak 10 lat temu, to jest dobra kapsuła czasu ( ͡º ͜ʖ͡º) wszyscy tam mają zdjęcia z okresu popularności naszej klasy, przeglądając listę znajomych poczułem się jakbym się przeniósł w czasie, ludzie wyglądają tak jak wtedy gdy ich widziałem jeszcze na codzień. Nasza klasa przypomina mi trochę prypeć na ukrainie, jakby wszyscy się z tamtąd ewakuowali naraz w jednym czasie zostawiając wszystko. Mam nadzieje że nie usuną wszystkiego jak na gadu gadu przez jakieś rodo, bo raz na rok lubię się tam zalogować bo zobaczyć jak niektórzy się zmienili.


Czy to Snapchat? Nie, to nowy Skype! – Vision Trust Blog\n07/06/17 07/06/17 Aplikacje, Muzyka, Pomoc, Reklama, Techniques, Urządzenia, WideoTagged android, aplikacja, audio, chwile, czat, emotikony, facebook, fb, gify, instagram, iOS, komunikator, Mac, messenger, moji, msng, new, skype, snap, snapchat, wideo, windows\nCo różni Skype’a od Snapchata? No cóż, coraz mniej. Po zapoznaniu się z najnowszą wersją Skype’a można odnieść wrażenie, że jego twórcy postanowili zatrzeć tyle różnic między tymi dwoma komunikatorami, ile się da.\nTrzeba przyznać, że Skype nie jest pierwszym produktem, którego twórcy zainspirowali się Snapchatem przy udoskonalaniu swoich narzędzi. Facebook już jakiś czas temu wprowadził możliwość dzielenia się stories w Messengerze i na Instagramie. Jak widać, Snapchat, którego idea dla części osób wciąż pozostaje niejasna, jest komunikacyjnym strzałem w dziesiątkę. Ale do rzeczy…\nCo nowego w Skypie?\nKażdy widok w aplikacji został bowiem zaprojektowany na nowo. Przesyłane zdjęcia mogą być ozdabiane rysunkami i napisami (brzmi znajomo?). Esencją Skype’a są wiadomości tekstowe; czat nie mógł więc zostać pominięty w procesie udoskonalania aplikacji. W najnowszej wersji komunikatora okno rozmowy można w pewnym stopniu spersonalizować, nadając mu wybrany przez siebie kolor.\nOprócz zwykłych emotikonów, do urozmaicenia rozmowy można używać GIFów, naklejek, Moji i reakcji. Z kolei obszar Chwile pozwala na publikowanie materiałów, które są tam dostępne równo przez tydzień. Na publikacje w Chwilach również można reagować emotikonami. Reakcji za pomocą emotek też można używać podczas rozmów audio i wideo.\nPóki co najnowsza wersja Skype’a dostępna będzie wyłącznie na Androida. Skype zapowiada jednak, że niebawem zostaną udostępnione wersje także dla iOS-a, Windowsa i Maca.\nCo sądzicie o nowym Skypie? Uważacie, że wprowadzenie nowych funkcjonalności to dobre posunięcie, czy może krok w stronę pozbawienia aplikacji jej własnego, niepowtarzalnego charakteru?


plock.gosc.pl → Orszaki w diecezji plockiej → Szukajmy Dzieciątka w orszaku\n▲\tNa zakończenie korowodu zostanie odprawiona Msza św. w parafii św. Stanisława Kostki.\nNajstarszy i największy z ponad 30 orszaków w diecezji idzie przez Płock już po raz dziewiąty, a na przestrzeni tych lat gromadził nawet do 10 tysięcy uczestników.\nTrudno się dziwić, bo Orszak Trzech Króli to atrakcyjne widowisko i przyciąga całe rodziny. Ale to coś więcej niż jasełkowy spektakl. Jak przypomina bp Piotr Libera w specjalnym liście do organizatorów i uczestników płockiego OTK, idąc w orszaku, szukamy Boga objawionego w Dzieciątku. Płocki pochód przejdzie trasą ze Starego Rynku do Stanisławówki.\n– Nasz orszak rozpocznie się przed ratuszem o godz. 11 scenką przygotowaną przez „Dzieci Płocka”, w której pojawią się nawiązania do życia i pontyfikatu Jana Pa- wła II. Następnie wyruszymy ulicami miasta za Trzema Królami, w których wcielą się jadący na koniach: Leszek Brzeski i Andrzej Żabka oraz Andrzej Mejer, który zasiądzie w karocy. W orszaki królewskie włączy się część szkół podstawowych, a kulminacyjną scenę pokłonu Dzieciątku przygotowuje Petroklezja. W tym roku w naszym jasełkowym pochodzie pojawią się także Rycerze Jana Pawła II – mówi Witold Wybult, prezes Stowarzyszenia Rodzin Katolickich, organizacji przewodzącej przygotowaniom OTK w Płocku. Na orszakowej mapie naszej diecezji w zeszłym roku były 34 takie marsze. Już wiadomo, że w tym roku dołączy do nich Sońsk.\n– Chcemy w ten sposób integrować dzieci i młodzież naszej parafii. W przygotowanie włączają się władze gminy, dyrekcja szkoły, oddziały SRK i KSM. Naszemu orszakowi towarzyszyć będzie konkurs na najpiękniejszą koronę dla króla – mówi ksiądz proboszcz Krzysztof Jaroszewski. W tym roku wydarzenie to w całej Polsce odbywa się pod hasłem „Cuda, cuda ogłaszają” i nawiązuje do ważnych wydarzeń: 100. rocznicy urodzin św. Jana Pawła II, beatyfikacji kard. Stefana Wyszyńskiego oraz mijających stu lat od Cudu nad Wisłą, kiedy to Polska zatrzymała nawałę bolszewicką.


Szkoci chcą zmieniać płeć nawet dzieciom!\nRządząca Szkocka Partia Narodowa (SNP) ujawniła wstrząsające plany. Chce wprowadzić prawo umożliwiające formalną zmianę płci na trzecią, nieokreśloną, z myślą o osobach, które rzekomo nie czują się ani mężczyzną, ani kobietą. Co gorsze, taką możliwość otrzymają również nieletni. Politycy rządzącej w Szkocji partii uznali, że nie wszyscy muszą być przekonani do swojej biologicznej płci, dlatego otrzymają możliwość jej zmiany.


Bezpieczeństwo w firmie Wyciek danych z Budżetu Gdańsk\nWyciek danych z Budżetu Obywatelskiego? Gdańsk dementuje\nDane obywateli wspierających projekty z Budżet Obywatelskiego zostały upublicznione bezprawnie na stronie poświęconej BO? Miasto Gdańsk zaprzecza doniesieniom medialnym i mówi o ewentualnej pomyłce autorów projektów.\nSygnał o wycieku danych\nNa jednym z prawicowych profili na Facebooku o charakterze polityczno – prześmiewczym pojawiły się informacje, jakoby w Gdańsku nastąpił wyciek danych osobowych obywateli miasta. Dotyczyć to miało osób związanych z przedstawionymi kilka miesięcy temu propozycjami do budżetu obywatelskiego.\n- Mija właśnie kolejny miesiąc, jak na stronach z projektami Budżetu Obywatelskiego znajdują się pełne dane osób wspierających "Doposażenie placów zabaw w Parku im. Reagana" — imię, nazwisko, pełen adres zamieszkania oraz podpisy – brzmi treść komentarza na Facebooku.\nGdańsk dementuje: Żadnego wycieku danych nie było\nMiasto Gdańsk wydało specjalne oświadczenie w sprawie jak twierdzi nieprawdziwych informacji o wycieku danych z Budżetu Obywatelskiego.\n- Nieprawdą jest, że doszło do wycieku danych z systemu Budżetu Obywatelskiego.- Listy poparcia wniosków zostały załączone przez autorów projektów, którzy samodzielnie umieszczali i opisywali je w systemie oraz dodawali załączniki.- Listy poparcia zostały załączone przez dwóch wnioskodawców do czterech projektów.- Podpisy poparcia projektu są wymagane ustawowo, zbierane przez wnioskodawców i składane wraz z projektem. W powyższym przypadku, prawdopodobnie omyłkowo, zostały też dołączone do systemu.- Niezwłocznie po otrzymaniu informacji, że użytkownicy systemu (dwóch wnioskodawców) opublikowali dane osobowe, załączniki zostały usunięte z systemu, a podjęcie dalszych działań będzie uzależnione od konsultacji z Inspektorem Ochrony Danych.\nJak sprawdzić, czy nasze dane osobowe wyciekły?Jan Wróblewski\n- W tej edycji Budżetu Obywatelskiego złożono ponad 700 wniosków. Na etapie weryfikacji są one edytowane także przez wnioskodawców. Dbając o jak najszerszą informację o złożonych projektach udostępniamy dla mieszkańców wszystkie opisy projektów wraz z informacją o weryfikacji. W przypadku czterech wniosków, złożonych przez dwóch wnioskodawców, załączono także listy, co nie zostało zauważone przed głosowaniem. W przyszłej edycji wprowadzimy na każdym etapie, dodatkowe zabezpieczenia przy weryfikacji załączników – komentuje Sylwia Betlej, p.o. dyrektor Biura Ds. Rad Dzielnic i Współpracy z Mieszkańcami miasta Gdańska.\nWyciek danych – obowiązek poinformowania UODO\nNiezależnie od ww. sytuacji, warto pamiętać, jakie mamy obowiązki, kiedy jesteśmy administratorami danych osobowych. Wyciek danych nie jest przyjemną informacją dla żadnego administratora – to fakt. Nie można jednak zapominać o podstawowych zadaniach. Warto przypomnieć, że zgodnie z polskim prawem każdy administrator danych jest zobowiązany do zgłaszania naruszeń ochrony danych osobowych do Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych, gdy naruszenie stwarza prawdopodobieństwo wystąpienia ryzyka naruszenia praw lub wolności osób fizycznych. Brak dostępu administratora do danych osobowych jest także naruszeniem ochrony danych. Zgłoszenia można dokonać zarówno elektronicznie, jak i za pośrednictwem poczty.\nWyciek danych nawet 300 tysięcy osób? Rząd nie zgadza się z zarzutami\nCzym jest quishing?


review – Kat Michalak-Czechowska\nPosted on 10 May 2012 10 May 2012 by Katarzyna Michalak-CzechowskaPosted in reviewLeave a comment\nSłodziutki transwestyta z transseksualnej Transylwanii\nRocky Horror Show w Och-teatrze ma wszystko to, co fajny musical mieć powinien: pełne energii tańce, wpadające w ucho refreny piosenek (tak, polskie tłumaczenie daje radę, da się po polsku podśpiewywać), bajeczne stroje, fajne pomysły inscenizacyjne, dobrze śpiewających aktorów. A co najważniejsze – to jest prawdziwy Rocky – campowy, obciachowy, bezpruderyjny, unurzany w motywach z filmów klasy B, C, a nawet Z, Ż czy Ź. Jedyny zarzut jaki mam, to realizacja dźwięku – było trochę za głośno na piosenkach, a za cicho na dialogach.\nJest niestety problem z uczestnictwem publiczności, my – przebrani jak na załączonym obrazku – stanowiliśmy samotną barwną grupkę wśród szacownych konsumentów kultury przez duże K. Dawała się wyczuć konsternacja częsci widowni tym, co się dzieje na scenie – chociaż były też piski i oklaski w odpowiednich miejscach. Jeśli ktoś chciał, to dał radę nauczyć się przed spektaklem przynajmniej refrenów najważniejszych piosenek – na stronie fanowskiej na fejsie były podawane polskie teksty i opis choreografii do Time Warp – więc można było przyjść przygotowanym i śpiewać i machać rękami – co też czyniliśmy.\nDodatkowe smaczki to elementy scenografii: samochód Brada i Janet wyglądający jak kabriolet zrobiony ze starego żuka czy maszyna do ożywiania Rocky’ego zbudowana z roweru, korby, przewodów i staroświeckiej lodówki. Świetne są też fantomy – czyli tancerze drugiego planu, w tandetnych strojach jakby przeniesionych z polskiej estrady z lat 80 – i ich taneczno-ekspresyjne komentarze do przebiegu fabuły (np. Brad i Janet śpiewają miłosne wyznania, fantomy demonstrują, że zbiera im się na wymioty).\nRocky w Och-teatrze pokazuje, że da się prostymi środkami zrobić bardzo fajny musical. A najważniejsze, że twórcy nie przestraszyli się obyczajowych tabu, i nie zrobili spektaklu dla widzów oczekujących od teatru powagi i wysokiej sztuki. To spektakl dla fanów campu, obciachu, tandety – jedyne koturny, które się tam pojawiają, to te, które nosi na nogach Frank’N’Furter.\nMam przeczucie, że warszawski Rocky dorobi się grupy fanów, i że na kolejnych spektaklach będzie pojawiało się coraz więcej widzów wtajemniczonych i odpowiednio reagujących. Mam zamiar przekonać się o tym za jakiś czas, przy okazji sprawdzania, jak sobie radzi na scenie druga wersja obsady.\nPosted on 3 April 2011 3 April 2011 by Katarzyna Michalak-CzechowskaPosted in reviewTagged review, rhs, rocky horror show, teatr. Leave a comment\nNie jestem wielką znawczynią ani fanką oper, ale bardzo podoba mi się to, co z operami robi Mariusz Treliński. Jego uwspółcześnienia nie są tylko zmianą kostiumu i sztafażu, one tworzą klimat, są związane z muzyką i treścią dramatyczną utworu. A do tego – są po prostu estetycznie piękne. Udało mi się wreszcie zobaczyć Traviatę i nie ukrywam, znowu dałam się oczarować. Jak zwykle w takich razach spłodziła mi się impresja opisująca dość dokładnie przebieg spektaklu – jak ktoś chce się wybrać i zobaczyć na własne oczy, niech lepiej przeczyta tylko końcowy akapit. Ale że o bilety niełatwo, a graja rzadko – może ten mój eleborat da Wam pojęcie, co tracicie.\nProlog – dyskotekowa lustrzana kula rzuca rozbiegane błyski na całą przestrzeń teatru, sprawia, że postacie na scenie są niewyraźne, ukryte w śnieżnej zadymce. Pary wirują w tańcu dookoła niewyraźnego kształtu na postumencie. Dopiero gdy kula i półprzeźroczysta kurtyna się uniosą można rozpoznać co to za kształt: biała elegancka trumna – błyszcząca kryształami swarowskiego, stylizowana rewiowo – ale jednak trumna. Po chwili wieko otwiera się i jak wapirzyca w klasycznych firmach grozy podnosi sie z niej Violetta w srebrzystej sukni – wskrzeszona w ten slapstikowy, ograny sposób by opowiedzieć ponownie historię swojej wielkiej miłości i śmierci. Oczywiste? Banalne? Być może, ale czyż ta historia nie jest taka od chwili jej napisania? A jednak tłumy widzów niezmiennie walą do teatru by ją obejrzeć.\nPierwszy akt dzieje się w nocnym klubie, dyskotekowa kula wiruje nad fioletowymi kanapami, lustrzaną podłogą, podświetlonymi schodami i podestem, na którym prężą swe ciała kabaretowe girlsy. Jesteśmy w czymś na kształt współczesnego Moulin Rouge (zresztą i film o tym tytule oparty był na tej samej fabule). Jest modernistycznie, czarno i lustrzanie, imprezowicze noszą wykwintne stroje od współczesnych projektantów mody. Baron-protektor Violetty wystylizowany jest tak, że wygląda jak Karl Lagerfeld.\nCałe to wnętrze zamknięte jest w ruchomym pudełku, które porusza się w poprzek sceny, sunie, odsłaniając to kulisy z rusztowaniami po lewej stronie, to wąski hotelowy korytarz i apartement Violetty po prawej. Wszystkie te wnętrza są realistyczne, urządzone w nowoczesnym, lecz bardzo luksusowym stylu – jednak ich umieszczenie w amfiladzie i niemal nieustatnne przemieszczanie się bierze w teatralny nawias wszystko, co się tu wydarzy.\nVioletta w gorsecie i wdzianku z piór kryguje się, bryluje, oczarowuje. Atak kaszlu i słabości ukrywa w sterylnej, pustej, o wiele za dużej łazience. Ona chce rządzić tym światem, lecz nie panuje nad nim. Potrafi oczarować mężczyzn, lecz zdaje się zmęczona ukrywaniem własnej choroby i jej konsekwencji. Jej decyzja, by uciec z tych ruchomych pomieszczeń-klatek nie dziwi zupełnie. Aleksandra Kurzak jako Violetta używa swego głosu perfekcyjnie, budując dramatyczne napięcia i liryczne fragmenty arii, i dając całej tej banalnej wtłoczonej w sztuczne ramy historii rys prawdziwego tragizmu – wyśpiewane przez nią emocje nie mieszczą się w jakichkolwiek klatkach sztafażu i sztampy.\nDrugi akt – kwadratowy basen oświetlony ciepłym słońcem, plecione fotele, kije do golfa, eksluzywne szlafroki i cieme okulary od Dolce Gabbana. Oto sceneria szczęścia Violetty i Alfreda. Gdy pojawia się jego ojciec żądający ofiary, zerwania tego związku z kobietą o parszywej reputacji – nie zmienia się nic, poza światłem, które staje się niebiesko-zimne, i głosem Violetty,coraz bardziej przejmującym i pięknym.\nAkt trzeci – powrót do klatek nocnego klubu i apartamentu, Violetta w ogromnej, błyczącej sukni odgrywa byka na korridzie – tancerze-torreadorzy wbijają swoje włócznie w materiał jej sukni, przyszpilając ją do podestu, więżąc na zawsze w sztampie, burleskowej rutynie, sztucznym widowisku. Albert przybywa i rzuca jej w twarz pieniądze, za które go utrzymywała – a jednocześnie przygniata ją do ziemi, i gwałci, na oczach wszystkich gości nocnego klubu – ale i to jest widowisko. Gilsy przykryją Violettę białymi wachlarzami z piór jak anielskimi skrzydłami, tancerze wskażą znajomy kształt na podwyższeniu – biała, lśniąca trumna, oświetlona rewiowymi reflektorami, kusząca jak na reklamowym klipie. Gapie szybko odchodzą, zostaje tylko złamana, upokorzona Violetta, chora i porzucona na wielkim błyszczącym, czarnym parkiecie, pod wirującą lustrzaną kulą.\nZakończenie – buduar Violetty rozrasta się na całą scenę, już nie jest małą klatką, jest całym światem. Lekarz, służąca i wspomnienia – to wszystko co jej pozostało. I głos, którym można wyrazić niewyrażalne. Powrót kochanka, jego bliskość –\nnie wiadomo czy to prawda, czy tylko majaczenia umierajacej. Na koniec pozostanie jeszcze lustrzana kula wirująca nad głową i aria urwana w pół oddechu.\nTreliński opowiada nam historię diwy i śmiertelnie chorej kurtyzany jak historię spalającej się gwiazdy rocka – w programie są nawiązania do przedwczesnej śmierci Marilyn Monroe i Kurta Cobaina. Główną bohaterką jest dla niego nie sama Violetta, ale śmierć: tym bliższa i oczywista im bardziej chcemy się spalić w rozrywkach i używkach (w końcu miłość jest jedną z nich). Buduje spektakl z cytatów z rewii, filmów grozy, kiczowatych romansów i musicali, zachowując jednak umiar i szlachetność koncepcji plastycznej. Jak zwykle jest to wszystko chłodne, klarowne, subtelnie skonstruowane. Ale obsadzona w głównej roli Alaksandra Kurzak psuje mu trochę szyki – jej głos i emocje, które wywołuje, jej znakomite aktorstwo i charyzma sprawiają, że banalna historia, której sztampowość chciał podkreślić reżyser, staje się naprawdę wzruszająca i osobista. Ale właśnie dlatego kochamy wszystkie te przedwcześnie zgasłe gwiazdy – ich emocje i charyzma były zbyt silne, byśmy mogli o nich zapomnieć. Pod tym względem Violetta Trelińskiego rzeczywiście jest jak Marilyn – piękna, niezapomniana i martwa.\nPosted on 17 February 2011 22 February 2011 by Katarzyna Michalak-CzechowskaPosted in review1 Comment\nZ pierwszego Trona pamiętam niewiele – przede wszystkim podekscytowanie mojego ojca tym, że to pierwsza animacja wygenerowana komputerowo. A to co pamiętam z samego filmu jest głównie wizualne: światłocykle, grid pocięty prostymi liniami, wirująca kolumna światła.\nZ nowego Trona też zostaną mi w pamięci głównie obrazy, ale za to dzięki 3D w imaksie to są obrazy wszechogarniające, przy tym gigantycznym ekranie człowiek czuje że siedzi w środku filmu i to jest niesamowite. To samo wrażenie miałam zresztą na Avatarze – głęboka imersja w świat przedstawiony i nieskrępowany zachwyt tym uczuciem i światem, który mnie otacza. Zachwyt i radość z zanurzenia powróciły w Tronie, choć świat przedstawiony zupełnie inny, ale chyba nawet bardziej zachwycający niż obłędna kolorystyka i krajobrazy Pandory. Tron jest wysmakowany estetycznie, piękny dzięki szlachetnej prostocie designu i twórczej konsekwencji. Czerń, biel, srebro i pomarańcz – nie trzeba więcej barw. Do tego obrazy, które pozostaną w głowie na długo: Początkowa podróż kamery przez cyfrowe miasto, które przeistacza się w świat realny, zakończona niesamowitym lotem nad wodą. Skórzano-kewlarowe kombinezony w świetliste proste wzory. Gigantyczne pojazdy w kształcie bram czy łuków triumfalnych unoszące się wysoko nad czarnym pustkowiem. Białe i czarne makijaże programów imprezujących w klubie w świetlistej kapsule na szczycie ogromnej wieży. Szklący się pociąg zaprojektowany z eleganckich krzywych i przemieszczający się po świetlistym promieniu. Chłodna elegancja wnętrza pustelni Kevina Flynna.\nWszystko zanurzone w precyzyjnej, pulsującej muzyce Daft Punk, doskonale dopasowanej do tego co widać na ekranie. Ten film wywołuje czysty estetyczny zachwyt, opowiedziana historia nie ma dla mnie znaczenia, wystarczy piękno obrazu, gra białych i pomarańczowych świateł na czerni, dynamika zmieniających sie scen, tętniący elektroniczny rytm. Jeśli mierzyć wartość filmu przyjemnością wyniesioną z oglądania – daję 10 punktów na 10. I nie bardzo chce mi się przykładać inne miary. Zostańmy przy tej.\nPS. Dwie dodatkowe epizodyczne radości: Cillian Murphy zrobiony na stuprocentowego nerda i Michael Sheen jako cyniczny, przegięty trickster i showman. Mlask.\nPosted on 10 January 2011 10 January 2011 by Katarzyna Michalak-CzechowskaPosted in reviewTagged 3D, daft punk, imax, tron. 1 Comment\nYour own, personal Tekken\nZupełnym przypadkiem udało mi się obejrzeć w gronie znajomych Scott Pilgrim vs the World. Z intenetsów docierało do mnie, że fajny film na podstawie komiksu, ale nie wiedziałam, jakiego typu komiks, spodziewałam się czegoś w stylu 300 czy Sin City, a tu proszę, niespodzianka, i to jaka miła. Bo styl komiksu inny, poniekąd superbohaterski, ale odświeżająco różny od komiksowych superprodukcji, które się ostatnio wyroiły.\nScott Pilgrim to sympatyczny, choć ciapowaty dwudziestolatek, który znienacka spotyka miłosć swojego życia. Nieporadnie próbuje się z nią umówić, a kiedy mu się udaje – okazuje się, że będzie musiał pokonać jej siedmiu złych ex, w walce wręcz w stylu pojedynków z Tekkena czy Street Fightera. Cały urok filmu polega na tym, że mamy całkiem realistyczne zwyczajne życie nastolatków w Toronto, z ich problemami typu zawód miłosny czy pierwszy koncert własnego garażowego zespołu, ale ten realizm przełamany jest cytatami żywcem z gier na automaty typu arcade czy ich późniejszych wersji na konsole. Zatem mamy widowiskowe walki z kopaniem, skakaniem, kombosami, piruetami i odpowiednimi efektami dzwiękowymi i świetlnymi. Mamy kiczowate serduszka w scenach miłosnych, dodatkowe życia dla bohaterów i dopałki +3 do mocy. Innymi słowy – codzienne życie przepuszczone przez magiel skojarzeń i cytatów z gierek, z drapieżną garażową muzą, sympatycznymi bohaterami, świetnymi dialogami i całą masą smaczków dla koneserów gier i filmów klasy B czy C.\nOgólnie film lekki, łatwy i przyjemny, ale i z całkiem niegłupim morałem: żeby sobie sensownie ułożyc życie człowiek musi skopać tyłki demonom z przeszłości, kompleksom i dojść do ładu ze swoim mrocznym alter ego. Seria efektownych pojedynków w Tekkena jako metafora dojrzewania i brania odpowiedzialności za swoje życie we własne ręce – ja to kupuję. A poza tym – chcę takie piękne, różowe włosy!\nPosted on 9 December 2010 9 December 2010 by Katarzyna Michalak-CzechowskaPosted in reviewTagged scott pilgrim, video games. Leave a comment\nJeremi Przybora i Agnieszka Osiecka. Ich piosenki znam na pamięć (ktoś nie zna?). Wtem! Okazuje się, że w latach sześćdziesiątych byli ze sobą (słowa “mieli romans” nie przeszły mi przez klawiaturę, nie pasują tu jakoś). On odszedł od żony i na jakiś czas zamieszkali razem, a w zasadzie prawie razem – bo ona nie potrafiła usiedzieć i ciągle mu wyjeżdżała. Więc pisali listy. I to jak Pisali.\nTe listy to z jednej strony cudowna przygoda literacka – pełne dowcipów, słownych gier, wzajemnych parodii, oryginalnych zdrobnień i szalonych pomysłów. Z drugiej – mimo całej kreacji, ktorą oboje uprawiają, nawet w prywatnej zdawałoby się korespondencji, wyłażą na wierzch lęki, niedojrzałości, nieumiejętność komunikacji.\nI to jest porażające. Dwoje mistrzów słowa, którzy nie potrafią się dogadać. Przybora czaruje słowami, uwodzi i próbuje omotać, ale jednak wciąż niepewny jest (chyba po raz pierwszy w życiu) swojego donżuaństwa. Osiecka – ucieka przed całkowitym zawłaszczeniem, nie potrafi się otworzyć, jakby bała się jego oddania, jego prób usidlenia, sama ze sobą nie potrafi dojść do ładu – więc kłamie, obiecuje, a potem ucieka jeszcze dalej.\nDo listów dołączone są piosenki, które oboje napisali w tym okresie – i piosenki te więcej mówią o tym, co się w nich kotłowało, niż listy. Bo te listy są piekne, emocjonalnie intensywne, ale jednak każde z nich chowa się w słowa i nie odkrywa tego, co jest istotą tej relacji. Co jakiś czas tylko spoza tych słów wyziera ich lęk, żal, niedojrzałość.\nA potem nagle listy robią się coraz bardziej zdawkowe, przyziemne i urywają się. Rozstanie nie zostało uwiecznione – albo listy z tego okresu zostały przez nich zniszczone.\nMimo wszystko to i tak jedna z najciekawszych miłosnych historii, jaką czytałam. A do tego – jak smakowicie spisana!\nPosted on 7 October 2010 by Katarzyna Michalak-CzechowskaPosted in reviewLeave a comment\nPosted on 28 July 2010 28 July 2010 by Katarzyna Michalak-CzechowskaPosted in reviewTagged david tennant, hamlet, patrick stewart. Leave a comment


Warszawa: Policja dokonała dwóch eksmisji. Jedna osoba zatrzymana | Centrum Informacji Anarchistycznej\nWarszawa: Policja dokonała dwóch eksmisji. Jedna osoba zatrzymana\nwiatrak, Pon, 2012-08-06 11:33 Kraj | Dyskryminacja | Lokatorzy | Represje\nAktualizacja 14:00: "Zatrzymany podczas wczorajszej blokady eksmisji tow. Marcin właśnie został zwolniony z aresztu, w którym spędził 27 godzin. W tym czasie padł ofiarą zastraszania ze strony policjantów, ich niewybrednych homofobicznych komentarzy - min "normalnego to przynajmniej pobijesz i już, a takiego to nie wiadomo, jeszcze mu się spodoba" oraz został dotkliwie pobity. Właśnie jedzie na obdukcję.\nPodawane przyczyny zatrzymania co chwilę się zmieniały. Ostatecznie postawiono mu zarzut znieważenia funkcjonariusza. Średni to powód na trzymanie kogoś przez 27h, natomiast dość dobry by go pobić. Dzięki bardzo wszystkim, którzy dzwonili na komendę, solidaryzowali się z zatrzymanym. Bardzo się martwiliśmy, na szczęście Marcin już jest. Jedno jest pewne: nie odpuścimy im tego!" - z fanpage stowarzyszenia Młodzi Socjaliści.\nAktualizacja 12:00: Policja nadal nie wypuściła Marcina.\nAktualizacja 22:00 : Z zatrzymanym Marcinem nadal nie ma kontaktu. Prawdopodobnie został zabrany z komisariatu na Wilczej i przewieziony gdzie indziej na noc. Być może policja usiłuje zmusić go do przyznania się do "napaści na policjanta" polegającej na byciu uderzonym, a prokurator będzie usiłował go oskarżyć.\nW dniu dzisiejszym warszawska policja eksmitowała na bruk lokatorkę z ulicy Sempołowskiej. Kobieta została odwieziona karetką do szpitala. Eksmisji dokonano mimo, iż Komitet Obrony Lokatorów dostarczył władzom miasta dokumenty dotyczące sprawy, z których jasno wynikało, że kobieta spełnia wszystkie kryteria przyznania lokalu socjalnego i stara się o jego uzyskanie od pół roku. Państwowi biurokraci mimo to nie przyznali jej mieszkania socjalnego.\nOświadczenie Komitetu Obrony Lokatorów w sprawie eksmisji\nPolicja brutalnie biła osoby blokujące eksmisje (nie wiadomo dlaczego największym powodzeniem cieszyły się kobiety) i zatrzymała jedną osobę. Odbyła się już pikieta solidarnościowa. Następna planowana jest na godzinę 15:00 przy ulicy Wilczej 21.\nKiedy policja zaczęła wynosić działaczy lokatorskich siedzących na schodach przed blok reszta osób postanowiła zabarykadować się w mieszkaniu. Mimo, iż wedle przepisów na miejscu powinno się znajdować pogotowie ratunkowe policja usiłowała wyważać drzwi. Rozjuszonych policjantów nie uspokoił nawet fakt, że lokatorka straciła przytomność. Policji pomagał nawet nastolatek usiłujący ukraść jednemu z działaczy telefon komórkowy.\nCzytelnik CIA (niezweryfikowane), Pon, 2012-08-06 12:24\nTemu nastolatkowi trzeba\nCzytelnik CIA (niezweryfikowane), Pon, 2012-08-06 13:13\nTemu nastolatkowi trzeba było zrobić zdjęcie, bo to pewnie narodowiec (łowca owiec), działający w ramach akcji "Solidarity with police - spirits of Spartans".\nCzytelnik CIA (niezweryfikowane), Pon, 2012-08-06 13:23\nUwaga! Nie trzeba podać te\nAkai47, Pon, 2012-08-06 14:04\nUwaga! Nie trzeba podać te wiadomości z mediów. Są oni NIE RZETELNIE, zawierają nieprawidłowe informacje. Napiszemy sprostowanie dzisiaj.\nzawsze w komentarzach\nXaViER, Pon, 2012-08-06 14:05\nzawsze w komentarzach pojawiają się informacje z innych mediów dla porównania. taki zwyczaj na CIA już jest.\nto ja wrzuciłem, nie wiem\nCzytelnik CIA (niezweryfikowane), Pon, 2012-08-06 14:10\nto ja wrzuciłem, nie wiem czy prawdziwe, ale chyba warto wiedzieć co w nich piszą, choćby po to, żeby sprostować\nOsobiście zawsze wolę\nCzytelnik CIA (niezweryfikowane), Pon, 2012-08-06 18:19\nOsobiście zawsze wolę mieć kilka źródeł informacji. Prosty przykład: kiedyś (może z rok temu) na CIA wylądowała informacja, że gdzieś "ci źli" zmuszają ludzi w jakieś kamienicy do wymiany instalacji, a dopiero w innych mediach się okazało, że chodziło o wymianę instalacji, którą straż pożarna (tak jest - nie urzędasy, nie policja, nie kamienicznicy, a straż pożarna) uznała za niebezpieczną. Pod tym względem media "ogólne" mają ten sam problem co i CIA - i tam i tu znaleźć można zarówno piszących rzetelnie, jak i tych, którzy robią łapu-capu. Czasem rzetelniejsza informacja będzie tu, czasem tam, więc "bibliografia" przydaje się do poskładania wszystkiego w jeden obraz.\npodaj linki, bo jeśli ci\nCzytelnik CIA (niezweryfikowane), Pon, 2012-08-06 20:50\npodaj linki, bo jeśli ci chodzi o odcinanie prądu, gazu czy wody przez kamieniczników pod pretekstem remontów a tak naprawde żeby pozbyć się lokatorów, to chyba coś pomyliłeś.\nMasz dośc naiwną wizję głównonurtowych mediów.\nNie podam, bo nie pamietam,\nCzytelnik CIA (niezweryfikowane), Pon, 2012-08-06 21:31\nNie podam, bo nie pamietam, musiałbym przeglądać wiadomość po wiadomości. W kazdym razie pisze wyraźnie, ze chodziło o WYMIANĘ, a nie WYŁĄCZENIE instalacji. Tak samo jak wyraźnie napisałem, ze chodziło o decyzję STRAŻY POŻARNEJ, a nie KAMIENICZNIKA. Czytaj proszę uważnie do czego się odnosisz, bo jesli tak samo uważnie czytasz media ogólne, to nie dziwię się, że masz takie, a nie inne e podejście. Tak nawiasem autor tamtego tekstu nie opisywał sprawy z własnej obserwacji, a jedynie przekopiował część artykułu (no przecież z kłamliwego źródła, bo cytat to już prawdziwy, nawet jeśli źródło fałszywe, sorry za ironię). Przekopiował część, a pominął kluczową informację, tą o tym kto wydał decyzję i dlaczego.\nA w ogóle nie uważam, że media głównego nurtu są "superświetne". Jeśli ktoś nie jest za wyolbrzymianiem czegoś w jedną stronę nie oznacza automatycznie chęci wyolbrzymiania w drugim kierunku.\nja czytam między wierszami\nCzytelnik CIA (niezweryfikowane), Pon, 2012-08-06 22:17\nja czytam między wierszami :) Co do historyjki, nie ma linków, nie ma sprawy, może coś źle zapamiętałeś\nDobrze zapamiętałem, a w\nCzytelnik CIA (niezweryfikowane), Wto, 2012-08-07 10:35\nDobrze zapamiętałem, a w komentarzach pod tamtym tekstem nie tylko ja zwracałem na to uwagę. Jeśli uważasz, że nie powinno się w CIA pilnowac poziomu to gratuluję. Polskie Indymedia już na podobnym podejściu też sie kiedyś przejechały. A czytać między wierszami mozesz, byle nie doczytywać się tam czegoś, czego nie ma. Rozkładając sprawę na czynniki pierwsze: osoba dodająca tamtego newsa bazowała wyłacznie na konkretnym artykule (kopiuj+wklej części artykułu), ale pomijając fragment o straży pożarnej. Sprawa nie tyczyła sie wypędzania lokatorów, a wymiany instalacji na niegrożącą pożarem/wybuchem. To ine jets tak, ze ta sama treść w portalach jets "zła", a w CIA "dobra". Chodzi o to, ze jak pisac to rzetelnie. A skoro zdarzają sie przypadki nierzetelne, to podawać kilka źrodeł, żeby każdy mógł sobie porównać kiedy jets do rzecyz, a keidy nie. Znasz wszystkich piszących do CIA? Ja nie. Wiec ine wiem komu można ufać na słowo, a który potrafi dopisać własne interpretacje.\nWiesz czemu to takie wazne? Bo potem ktoś zrobi pikietę w danej sprawie i się ośmieszy, bo nie będzie w stanie odpowiedzieć na pytania związane z informacjami lub publikacjami, których nie znał, a które mogą mieć znaczenie dla przeciętnego odbiorcy.\nbardzo dużo wiesz o tamtym\nCzytelnik CIA (niezweryfikowane), Wto, 2012-08-07 12:46\nbardzo dużo wiesz o tamtym newsie łącznie z intencjami autora i tym czy i w jakiej części go skopiował oraz treścią komentarzy pod nim, tylko go nie umiesz znaleźć :) Jak dla mnie to sobie zmyśliłeś to wszystko, zdanie zmienię jak podasz linki\nO korporacyjnych mediach i zasadach jakie nimi rządzą jest w komentarzu niżej o propagandzie.\nA dlaczego postanowiono\nCzytelnik CIA (niezweryfikowane), Pon, 2012-08-06 14:08\nA dlaczego postanowiono wyeksmitować tą biedną kobietę?\nBo ona nie została uznana\nAkai47, Pon, 2012-08-06 14:39\nBo ona nie została uznana jako najemca po rozwodzie, choć mieszkała tam cały czas i kiedyś regularnie płaciła czynsz. (Po całej sprawie z eksmisją już nie.)\nKurwa, komentarze pod tymi\nCzytelnik CIA (niezweryfikowane), Pon, 2012-08-06 15:25\nKurwa, komentarze pod tymi artykułami po prostu załamują... Potężny mur debilizmu i głupoty.\nkorwiniści i inne prawicowe\nXaViER, Pon, 2012-08-06 16:17\nkorwiniści i inne prawicowe oszołomy na utrzymaniu mamusi mają czas żeby spamować w necie.\nCzytelnik CIA (niezweryfikowane), Pon, 2012-08-06 18:29\nProblem w tym, że korwiniści i inne ruchy antyspołeczne mimo ich niechęci do dziennikarzy pracuje nad obecnością w mediach. Tymczasem 90% ludzi z ruchów prospołecznych, wolnościowych itp. robi na media wielkiego focha, unika współpracy, daje dziennikarzom do zrozumienia, że nie chce z nimi gadać i uważa ich za kłamców. Antyspołeczni w efekcie zyskują coraz większe poparcie, a prospołeczni zamykają się w coraz większym getcie. Co ciekawe: ultraprawica małpuje tu to, co prospołeczne NGOsy robiły dekadę temu ucząc się na ich sukcesach. A ruchy wolnościowe dla odmiany małpują awersję do mediów, jaką miała ultraprawica 10 lat temu.\nMedia to tylko kanał przekazu informacji, a nie sposób formułowania informacji. Równie dobrze można się obrazić na internet, "przecież wiadomo, że internet kłamie".\nCzytelnik CIA (niezweryfikowane), Pon, 2012-08-06 20:26\nObiektywne media przekazujące obiektywne informacje, chyba ci się przyśniło. Rozumiesz że każde z nich ma jakąś redakcję a redakcją ma jakąs linie polityczną?\nWszystkie główne media w Polsce sa prawicowe albo prawicowo-liberalne i same w sobie sa "antyspołeczne". Nie ma w tym nic specjalnie dziwnego że prawicowe media lubią prawicę a nie lubią lewicy.\nRozumiem, ze albo w złym\nCzytelnik CIA (niezweryfikowane), Pon, 2012-08-06 21:16\nRozumiem, ze albo w złym miejscu kliknięte "odpowiedz" albo odpowiadasz dla samej sztuki, bo nie bardzo widzę związku między moją wypowiedzią, a Twoją reakcją. W dodatku kiepsko się orientujesz w rynku medialnym jeśli uważasz, że "Wszystkie główne media w Polsce są prawicowe albo prawicowo-liberalne". Ew. być może masz jakąś własną definicję "głównych mediów", nie mającą przełożenia na żaden z istotnych wskaźników typu poczytność, liczba cytowań itp. Istnieje jednak i taka możliwość, że jak i większość naszego ruchu masz problem z tym: http://pl.wikipedia.org/wiki/Zjawisko_wrogich_mediów (oczywiscie zaprzeczysz).\nTrzeba odróżnić parę rzeczy. Np.:\n- brak rzetelności to nie to samo co stawanie po drugiej stronie\n- niepełna informacja może wynikać z tego, że jedna strona gada z mediami, a druga uznaje, że "i tak będą przeciw nam" i z nimi nie gada (de facto w tym momencie właśnie ta strona niegadająca a nie dziennikarz sprawia, że końcowy przekaz będzie na korzyść tych gadających)\n- nie każdy "umiarkowanie po tamtej stronie" jest "bardzo przeciw naszej stronie"\nW dodatku warto zauwazyć, że czy się to komuś podoba czy nie, to mamy społeczeństwo informacyjne i praca z mediami jest koniecxznością. Po co robić akcję w obronie praw obywatelskich, jesli dba się o to, żeby o przekazie usłyszeli tylko aktywiści, hę? Jasne, że warto zrobić listę naprawdę fatalnie piszacych dziennikarzy, którym lepiej nie wysyłać informacji prasowych, ale nie oznacza to wpisywania na taką liste każdego, kto nie napisze hymnów pochwalnych. A jak skrytykuje, to warto przeanalizowac czy na pewno przyczyną krytyki jest "wielka niechęć i wrogość".\nI jeszcze jedno - tak, wśród najbardziej opiniotwórczych tytyłów w Polsce są media "z grubsza obiektywne" (w sensie, że zdarzają im się artykuły zarówno na prawo, jak i na lewo, a także apolityczne). Tyle, że żeby to zauwazyć trzeba te media czytać, a nie tylko obserwować co napisza o manifestacji, na której wszyscy powiedzieli dziennikarzowi "spier...".\nTo przeczytaj sobie jeszcze\nCzytelnik CIA (niezweryfikowane), Pon, 2012-08-06 21:51\nTo przeczytaj sobie jeszcze raz moją odpowiedź, bo widocznie nie zrozumiałeś.\nW "rynku medialnym" orientuję się wystarczająco dobrze. Główny problem z nim związany jest taki, że to rynek kapitalistyczny a media są własnością kapitalistów i takie też interesy są tam zwykle bronione (no chyba ze to media publiczne tu z kolei liczą się interesy tych, którzy akurat je opanują). Ja nie mówię o konkretnych dziennikarzach, bo ostatecznie to bez znaczenia co myślą, jak się nie spodoba szefowi to materiał nie pójdzie, a jak taki dziennikarz będzie zbyt przychylny poglądom "ekstremistycznym" to się pewnie pożegna z danym medium.\nZresztą fajne słowo w tym tekście na wikipedii który podałeś - "ekstremiści" ono samo w sobie jest nacechowane propagandowo, to tylko "ekstremisci" czepiają się obiektywnych i umiarkowanych mediów (tzn naszych) co oczywiscie nie dotyczy mediów z jakiegoś kraju który akurat rządzącym u nas się nie podoba. Powiedz mi, czy media białoruskie albo irańskie też uważasz za obiektywne? (ja nie, ale polskie też nie są)\n(też mogę w tym miejscu napisać: "oczywiście zaprzeczysz")\nPoza tym nie twierdzę że media sa "nierzetelne", to ty tak mówisz.\nNie mam żadnych własnych deficji głównych mediów, mam na myśli te które się zwykle uważa za największe.\nW tym momencie nie piszę tego jako aktywista tylko jako obserwator mediów.\nNie wiem o co ci chodzi za\nXaViER, Pon, 2012-08-06 22:41\nNie wiem o co ci chodzi za bardzo. Ledwo kilka godzin temu był obszerny wywiad z jedną z osób w Tok FM na temat dzisiejszych wydarzeń. Sam też zabierałem w mediach głos. A wiem że przedstawiciele KOL występowali nawet w Gościu Niedzielnym i Radiu Maryja, skoro chcieli zrobić wywiad. To jest jakieś twoje wyobrażenie, które nie ma miejsca w rzeczywistości.\nChodzi o ogólne podejście\nCzytelnik CIA (niezweryfikowane), Wto, 2012-08-07 10:39\nChodzi o ogólne podejście ruchu wolnosciowego do ediów, nie o tą konkretną sprawę :) I niestety po komentarzach, ze "wszystkie media prawicowe" widac bardzo wyraźnie, że to niestety nie tylko wyobrażenie. Ale też zauwaz, ze piszę o więksozści ruchu, a nie o jego całości.\nskończ już, z\nCzytelnik CIA (niezweryfikowane), Wto, 2012-08-07 12:38\nskończ już, z państwowo-lewicowych mediów to co tam jest może Przegląd albo Przekrój ale to nie sa główne media\nMoże Rzeczpospolita jest lewicowa, której właściciel otwarcie ogłasza że gazeta ma na celu obronę własności prywatnej przed socjalistami? TVN i Onet? GW która ma prawicowe poglądy ekonomiczne i centrowe światopoglądowo?\nBez przesady, akurat\nCzytelnik CIA (niezweryfikowane), Wto, 2012-08-07 15:27\nBez przesady, akurat postulaty środowisk lokatorskich, dzięki latom wytężonej pracy, zaczynają przebijać się do mediów. W ostatnim numerze "Polityki" jest nawet cały artykuł i WSL, KOL, ZSP, i zdjęcie Ciszy. :))\nCzytelnik CIA (niezweryfikowane), Wto, 2012-08-07 18:34\nCzytelnik CIA (niezweryfikowane), Śro, 2012-08-08 17:05\nczytujesz? Sądząc po\nCzytelnik CIA (niezweryfikowane), Wto, 2012-08-07 20:42\nczytujesz? Sądząc po tekstach na stronie Polityka jeśli chodzi poglądy wygląda tak, że reakcją na kryzys powinno być jednoczesne zaciskanie pasa i "pakiety stymulacyjne" ( to znaczy dotacje dla banków) Nazywają to keynesizmem, w związku z czym twierdzą, że neoliberalizm się już skończył i powrócił keynesizm. Jak przypuszczam neoliberalizm to jest według nich samo zaciskanie pasa, bez dotacji dla banków :)\n"Policja brutalnie biła\nCzytelnik CIA (niezweryfikowane), Pon, 2012-08-06 16:13\n"Policja brutalnie biła osoby blokujące eksmisje"\nWystarczy spojrzeć na ich mordy, by wiedzieć że to dno społeczne, dla którego praca w policji stanowi życiowy awans. Dobrze byłoby w miarę możliwości zbierać ich dane.\n"Policji pomagał nawet nastolatek"\nRośnie młody szmalcownik - tradycja podtrzymywana.\nNosiły psy razy kilka...\nYak, Pon, 2012-08-06 18:08\nNosiły psy razy kilka... Ciekawe co będzie jak sami stracą swoje mieszkanka z MSWiA? Nikt tych psów nie będzie bronić. Dziś sabaki dobrze zasłużyły na swoje miano.\nZawód jak każdy. Każdy\nPrawnik (niezweryfikowane), Pon, 2012-08-06 19:38\nZawód jak każdy. Każdy wykonuje polecenia przełożonych. Jako prawnik mogę dodac ze Policja działała tu na mocy prawa i wykonywała rzetelnie swoje obowiązki.\nDokładnie te same uwagi\nYak, Pon, 2012-08-06 19:46\nDokładnie te same uwagi pasują do pracowników obsługujących krematoria w Oświęcimiu.\nwiatrak, Pon, 2012-08-06 21:06\nDziś jeden z nich powiedział, że to nie zawód, a służba dla narodu.\nczas się zradykalizować\nsmell_of_bacon (niezweryfikowane), Pon, 2012-08-06 21:48\nkupisz sobie koszulkę z\nCzytelnik CIA (niezweryfikowane), Wto, 2012-08-07 09:26\nkupisz sobie koszulkę z Che? :)\nJa kupię 10 koszulek z Che\nKurka nioska, Wto, 2012-08-07 11:12\nJa kupię 10 koszulek z Che jak ty pójdziesz do psychiatry, bo coś z tobą nie tak.\ni na tym radykalizm się\nCzytelnik CIA (niezweryfikowane), Wto, 2012-08-07 14:49\ni na tym radykalizm się zakończy :)\nTo kiepski z ciebie prawnik\nCzytelnik CIA (niezweryfikowane), Wto, 2012-08-07 07:59\nTo kiepski z ciebie prawnik a orzeczenie TK sprzed 12 lat o eksmisjach na bruk...........\nMakabra jakich prawników kształcą teraz\nZ niego taki prawnik jak ze\nKurka nioska, Wto, 2012-08-07 11:14\nZ niego taki prawnik jak ze mnie lekarz. On ma kodeks karny na półce, ja "Domowy poradnik medyczny".\nArt. 141a Ustawy o Policji\nnorbo, Wto, 2012-08-07 09:42\nArt. 141a Ustawy o Policji -> art. 318 kk -> rozkaz nie zwalnia policjanta od odpowiedzialności za przestępstwa umyślne (np. nadgorliwość w machaniu pałką, nie udzielenie pomocy, etc.)\nArt. 141a Ustawy o Policji -> art. 341.1 kk -> policjant ma prawo odmówić wykonania rozkazu, polecającego popełnienie przestępstwa.\n"Zawód jak każdy"Tak samo\nCzytelnik CIA (niezweryfikowane), Wto, 2012-08-07 10:27\n"Zawód jak każdy"\nTak samo pewnie mówili np. strażnicy w kacetach.\n"Każdy wykonuje polecenia przełożonych"\nRzeczywiście niektórzy nadają się tylko do wykonywania czyichś poleceń.\n"policja działała tu na mocy prawa"\nWszystko odbywa się na mocy "prawa". Chrystusa też ukrzyżowano zgodnie z prawem, uliczne egzekucje 1943 też były na mocy prawa, strzelenie do robotników przez władze w PRL - także. Zasadnicze pytanie tu jest takie: czyjego prawa, przez kogo i dla kogo stanowionego? Przypuszczam jednak, że to przekracza twoje możliwości intelektualne, Szanowny Panie Prawniku.\nA w ogóle to naucz się analfabeto pisać: "policja" jest wyrazem pospolitym, nie jest nazwą własną, pisze się ją więc małą literą.\ntrzymamy kciuki za Marcina,\nCzytelnik CIA (niezweryfikowane), Pon, 2012-08-06 22:44\ntrzymamy kciuki za Marcina, żeby to się dobrze skończyło\nw Poznaniu tymczasem cyrk - dyrektor zarządu komunalnych zasobów lokalowych szaleje i śledzi ludzi na fejsie (kilka tygodni temu był artykuł w którym stwierdził że dzieci są okolicznością łagodzącą dla squatterki, dziś w dokładnie takim samym przypadku twierdzi co innego\nCzytelnik CIA (niezweryfikowane), Wto, 2012-08-07 11:44\nMieszkania komunalne w budynkach bez ustalonego wlasciciela/czyli znacjonalizowanych/i w strasznym stanie nie sa obiektem zainteresowan komercyjnych odzyskiwaczy.\nCi zlodzieje na mocy prawa majac za soba ochrone wladzy administracyjnej,sadowniczej i policji niszcza ludzi na oczach spoleczenstwa.\nLudzie sa bierni w mysl powiedzenia ze jeszcze po mnie nie przyszli to zyje mi sie spokojnie.Biernosc jest zbrodnia a za robote KOL ,ZSP,Squatersow i wszystkich pomagajacych naleza sie brawa i uznanie!!!\nWalczmy o swoje prawa!


Sissel Poduszka korekcyjna Sit Special 2 w 1 grafitowy - ErgoPoint\nSpacetronik Elektryczny stelaż biurkowy Czarny ERGOLINE SPE-227B AC\n> Zdrowe siedzenie>Poduszki do siedzenia>Sissel Poduszka korekcyjna Sit Special 2 w 1 grafitowy\nSissel Poduszka korekcyjna Sit Special 2 w 1 grafitowy\nZapewnia komfort kości guzicznej - powoduje ustąpienie napięcia.\n243,00 zł brutto\nPoduszka korekcyjna Sit Special 2 w 1 grafitowy Sissel\nPoduszka korekcyjna Sit Special wyprodukowana przez firmę Sissel jest wysokiej jakości produktem, który charakteryzuje się innowacyjnym, a zarazem wielofunkcyjnym kształtem, dzięki czemu łączy w sobie zalety innych poduszek. Prezentowany artykuł dedykowana jest tym wszystkim osobom, które na co dzień dość sporo czasu spędzają w pozycji siedzącej w fotelach, czy też krzesłach zarówno w pracy, jak i w domu. Jest to spowodowane tym, że poduszka korekcyjna Sit Special marki Sissel, dzięki odpowiednio wyprofilowanemu kształtowi jest w stanie w znacznym stopniu niwelować, a tym samym zmniejszać wpływ długotrwałego siedzenia, które może prowadzić do wielu różnych schorzeń. Stąd też z opisywanego rodzaju poduszki korekcyjnej mogą z powodzeniem korzystać zarówno osoby ze schorzeniami bądź też dolegliwościami wszystkich odcinków kręgosłupa, jak również osoby zdrowe, które tak naprawdę w ten sposób chcą zadbać o zdrową sylwetkę. Ponadto powyższy produkt poprzez swój ergonomiczny kształt jest w stanie zapewnić bardzo wysoki komfort, nawet podczas długotrwałego siedzenia.\nInnowacyjne wielofunkcyjny kształt poduszki posiada zalety zarówno poduszki Sissel Sit Special i Sissel Sit Coccycx!\nWymusza poprawną pozycję odciążając kręgi oraz dyski, dzięki czemu eliminowana jest największa przyczyna chorób kręgosłupa jaką są jego przeciążenia. Ogromną ulgę odczują osoby po urazach, operacjach i te, które skarżą się na bóle kręgosłupa.\nErgonomiczny kształt poduszki oraz jej poszewka sprawia, że użytkownik nie zsuwa się nawet podczas długotrwałego siedzenia.\nSpecjalny kształt również dzięki wzdłużnemu mostkowi oraz anatomicznym wgłębieniom zapewnia wygodne wielogodzinne korzystanie z poduszki\nSpecjalny kształt poduszki wykonany z miękkiej pianki visco-elastic w czasie użytkowania zapewnia dodatkowy komfort dla kości guzicznej.\nWykonana z wysokiej jakości pianki poliuretanowej oraz visco-elastic dla rozłożenia nacisku\nPosiada 5 lat gwarancji na odkształcenia się pianki\nWyposażona w welurową poszewkę dającą się prać w pralce\nWymiary: 43 x 40 x 9 cm\n19 Produkty z tej samej kategorii:\nPoduszka Sit Special jest świetna dla osób, które bardzo dużo pracują przy biurku. Często nawet nie zauważamy jak bardzo nadwyrężamy nasze plecy, a ten produkt załatwia ten problem z 100%. Odkąd mam tą poduszkę pracuje mi się o wiele lepiej. Gorąco polecam!