Gazeta Leśna - Samochód na gaz drzewny\nStrona główna » Samochód na gaz drzewny\nSamochód na gaz drzewny\nGaz drzewny (holzgas) jest gazem generatorowym produkowanym w procesie zgazowania z drewna w urządzeniu zwanym gazogeneratorem. Taki gaz składa się przede wszystkim z wodoru (około 20 proc.), tlenku węgla (około 20 proc.) i niewielkich ilości metanu oraz niepalnego azotu (około 50–60 proc.) a także dwutlenku węgla i pary wodnej, które powstają podczas jego spalania.\nPaliwo to może być stosowane do zasilania gaźnikowych, czterosuwowych silników spalinowych. Twórcą instalacji był francuski inżynier Jacques Imbert, na którego cześć gazogenerator jest też nazywany generatorem Imberta.\nCzym jest gaz generatorowy?\nTo palny gaz powstały w wyniku zgazowania paliwa stałego, np. węgla, drewna lub innej biomasy. Zgazowanie jest to proces polegający na przemianie paliwa stałego lub płynnego o dużej zawartości węgla w paliwo gazowe, w wyniku rozkładu termicznego w obecności kontrolowanej ilości powietrza lub pary wodnej. W trakcie procesu paliwo stałe lub płynne ulega częściowemu spaleniu. Gazogenerator, zwany inaczej czadnicą lub generatorem gazu drzewnego to urządzenie służące do produkcji gazu generatorowego (drzewnego) w procesie zgazowania.\nTypowa instalacja do produkcji gazu generatorowego składa się z czterech podstawowych elementów: gazogeneratora, odpylacza, chłodnicy i filtra wtórnego. Od góry gazogeneratora ładowane było paliwo (drewno, węgiel kamienny, węgiel brunatny, węgiel drzewny, a niekiedy nawet torf) do szczelnego leja zasypowego. Wewnątrz gazogeneratora następowało jego zgazowanie.\nGorący i zanieczyszczony gaz opuszczający gazogenerator trafiał do odpylacza (osadnika) w celu usunięcia cząstek stałych, a następnie przemieszczany był do chłodnicy. W chłodnicy następowało obniżenie temperatury gazu oraz skroplenie pary wodnej oraz substancji smolistych. Kolejnym etapem przygotowania gazu było jego przejście przez filtr wtórny (powierzchniowy), w którym następowało oddzielenie pozostałych zanieczyszczeń. Oczyszczony gaz był mieszany z powietrzem i zasysany przez silnik.\nW czasie II wojny światowej miał miejsce duży rozwój technologii zasilania silników spalinowych gazem generatorowym, produkowanym z drewna. Wynikało to z dużego zużycia benzyny na potrzeby prowadzenia działań wojennych, zwłaszcza przez broń pancerną i lotnictwo. Stąd na zapleczu frontu, w samochodach dostawczych i ciężarowych masowo stosowano zasilanie gazem drzewnym, rezerwując benzynę na potrzeby wojskowe. Za najlepsze uważano drewno bukowe, pocięte w sześcienne kostki o długości boku 4–5 cm.\nJuż przed wojną w Warszawie jeździło kilka autobusów miejskich produkcji niemieckiej firmy Büssing przystosowanych do spalania gazu drzewnego. Produkowano również pojazdy w kraju w Państwowych Zakładach Inżynierii w Warszawie, m.in. autobus PZInż 723 G z zamontowanym gazogeneratorem.\nNa holzgas można było przerobić prawie każdy ówczesny samochód, wymagało to zamontowania generatora gazu przypominającego zewnętrznie bojler. W latach 1939–1942 produkowany był sportowy kabriolet Mercedes 170VG, zużywający ok. 15 kg drewna na 100 km przy możliwości zabrania jednorazowo 30 kg paliwa w postaci drewnianych klocków.\nZasilane gazem drzewnym były również ciężarówki Opel Blitz. Były to jedne z popularniejszych lekkich i średnich samochodów ciężarowych użytkowanych przez Wermacht w trakcie II Wojny Światowej.\nW roku 1922 Automobile Club de France zorganizował rajd wytrzymałościowy dla ciężarówek napędzanych gazem drzewnym. Do pokonania była trasa około 120 kilometrów w czasie dwóch dni. Technologia rozwijała się tak szybko, że w roku następnym 1200 km trasę należało pokonać w przeciągu 12 dni. Trzytygodniowy rajd w roku 1925 liczył prawie 2100 kilometrów!\nW tych imprezach startowały drużyny marek tak znanych, jak Berliet, Latil, Panhard czy Renault. Początkowy entuzjazm malał jednak, w miarę jak ujawniały się niedoskonałości zasilania silników gazem generatorowym.\nDodano 15:49 25-10-2021


Ogród i ja: Wycinka.\njejku!!! Jestem pierwsza.\nŻadnego drzewa nigdy bym nie wycięła! I z przerażeniem obserwuję jak znikają piękne okazy w moim mieście. Nie jestem mściwa i nikomu źle nie życzę, ale podziwiam ludzi, że nie boją się podejmować takich decyzji tam, gdzie spokojnie by można z wycinki zrezygnować. Nie boja się, że karma wróci? Przyroda też umie się zemścić....\nGAJA 11 marca 2017 09:23\nOj umie. My się przekonamy, bo zła karma wróci, na pewno. A decydujących o wycince w pień bym wycięła za barbarzyństwo.\nanabell 10 marca 2017 18:42\nO mamuśku, a co to za okropne wieszaki pokazałaś ? To wytwór Gardenii? I do czego one mają wg nich służyć? Do ozdoby się nie nadają, jako wieszaki też się nie nadają. To zwykłe marnotrawstwo drutu i czegoś tam- plastiku? papieru?\nNo tak, IQ mam zbyt niskie by to rozgryzć.\nJak masz dużo cięcia to zakładaj koniecznie grube rękawice, żeby sobie "łapek" nie nadwyrężyć stałym dotykiem do niezbyt miękkiego sekatora.\nGAJA 11 marca 2017 09:26\nWieszaki służą do kręcenia się. Nie widzisz sensu? Ja też.\nMoim łapkom już nic nie zaszkodzi, a w grubasach nie czuję finezji cięcia. Wiem, że trudno zrozumieć. Nie wszystko się da. Ja nie kumam na przykład akrylu na palcach.\nanabell 11 marca 2017 10:16\nMoże akrylowe paznokcie służą do obrony? Ja to nawet naturalnych długich paznokci u siebie nie toleruję - strasznie mi przeszkadzają, więc mam zawsze króciutko obcięte.\nA wracając do Gardenii- czy nadal mają takie kosmiczne ceny na wszystkie swoje narzędzia i "przydasie"? Odkąd zlikwidowałam ogródek\nbo służył lokatorom za popielniczkę rzadko bywam w ogrodniczych marketach , wiec nie wiem.\njusta35 10 marca 2017 20:31\ni tak uwielbiam tu zaglądać.......\nGAJA 11 marca 2017 09:27\nOj, dziękuję bardzo.\nSunsette 11 marca 2017 09:43\nO ludzie, strach się bać. Koszmarne te dekoracje. A tyle prawdziwie pięknych rzeczy można było pokazać ludziom...\nŚcięłam (nie swoimi rękami) kilka drzew w swoim życiu. Młode brzozy, moją ręką sadzone - ale wtedy nie myślałam, gdzie sadzę, potem okazało się, że będzie budowa, trzeba było wyciąć. Żal było, ale przebolałam. Rosły jakieś 10 lat. Ścięłam tez parę samosiejek nie zauważonych w gąszczu krzewów, klony się sieją ze starego drzewa, które rośnie nie u mnie, ale kocham je. U siebie mam stare lipy, jesiony, klony - to jest pas przydrogowy należący do gminy i niby drzewa nie należą do mnie, ale mam nadzieję, że gmina ich nie zechce ściąć... A Einstein był niezwykłym człowiekiem, całe szczęście, że nie ograniczał się tylko do nauk ścisłych.\nroom61 11 marca 2017 12:54\nWidzę, że u Ciebie praca wre..i widać rezultaty :)....pozazdrościłam bratków...chyba w tym tygodniu wybiorę się na łowy ;).\nKrystyna Milewska 11 marca 2017 19:51\nWielka praca przy tych żywopłotach, ale jak żywcem z angielskich pól wyjęte. Piękne. Dbałość o takie miejsca, pomimo że prywatne to zadanie, wyzwanie, bo to co robicie, chroni urodę tej ziemi. A co się dzieje wokół, aż strach patrzeć.\nAga Grabowska 12 marca 2017 22:33\nEinstein mAdry człek był, więc my, ogrodnicy i pasjonaci kwiatków i zieleni mamy misje do spełniania. My lubimy co robimy, a dzieciom naszym i innych polubienie umozliwimy... no, pozdrówka\nIglaste 14 marca 2017 22:16\nCałe szczęście, że jednak coraz więcej ludzi kojarzy te plastikowe grzybki i kaczki z kiczem. Może gust zagości jeszcze w Polskich ogrodach na masową skalę.\nmaszka 15 marca 2017 21:43\nJedni tn a, inni sadzą.Ja posadziłam już 5 tej wiosny ale na tym nie kończę. U nas starostwo powiatowe rozdaje darmowo jabłonie i lipy. Wprawdzie się nie załapałam bo chętnych ponoć bardzo duzo ale to dobrze, to znaczy ,że chyba więcej jednak sadzi niż wycina.Własciwie u nas wycinać już nie ma co ,bo wszystko co było piekne już dawno wycięli.Kasztanowe aleje zastapiły szpalery kulkowych klonów a na miejscu morwowej alejki wycietej ubiegłej wiosny ,jeszcze nic nie rośnie. Muszę przypomnieć wójtowi. Nie zazdroszczę tego przycinania żywopłotów ale zywopłotów zazdroszczę. Wzorcowe.Bratki też już u mnie rozweselają szarości. Takie maleństwa a tyle mocy w nich. łapiesz siena tym ,że jak nie nie patrzysz , to się usmiechasz ? Ja tak. Pozdrawiam o obolałym kręgosłupem.\nGAJA 20 marca 2017 10:10\nZ kasztanowcami problem, bo szrotówek niszczy, ale żeby kulkowe klony zamiast polskich lip? Okropne. Trawniki i żywopłoty to świr M, ja bym się tak nie pastwiła nad ich nienagannością, ale co zrobić. Tak, brateczki rozweselają każdy kątek. Ćwicz obolałości!\nAnkha 16 marca 2017 13:54\nNo i proszę! Jednak "Grażyny" nie chcą oglądać takiej Gardenii ;) Ale mądrze napisałaś, że te targi powinny raczej kształtować dobry gust, a nie dopasowywać się do stanu istniejącego. Te kręcioły przelały moją czarę zażenowania. Takie cuda można dostać latem na deptakach latem w każdej wiosce nad morzem! Ale nic to... Grunt to miłe spotkanie :) (Swoją drogą pamiętaj dać znać jakby w okolice Cię przywiało.)\nNie tnę. Znaczy drzew całych. Bo przycinać się staram owocowe, ale nawet to mi nie idzie. Za to sadzę. A Młody wręcz z nasion chce uprawiać i podjął pierwsze próby.\nA budkę gdzie nabyłaś? Mam gwałtowną potrzebę...\nGAJA 20 marca 2017 10:16\nDziękuję. Za to "jakby mnie przywiało". Dawno nie byłam, więc może? Kiedyś? Tak, z Gardenii najmilsze są kulkowe spotkania.\nBudki z marketu C, kupione głęboką zimą, po 5 zł. sztuka. Teraz są po 20. Taki mam sposób na potanienie ogrodu, kupuję, jak jest, najlepiej z przecen, a nie wtedy, kiedy potrzebuję.\njolanda 19 marca 2017 23:35\nCo wy Grażyny i Janusze wiecie ...\nO Gardenii się naczytałam opinii ... raczej rzeczywiście negatywnych. Sama nie widziałam, ale z tego co w necie, nie żałuję.\nPodziwiam Cię kochanie za tę sumienność, terminowość w pracach ogrodniczych, jest czas przycinania żywopłotów - Ty masz to już zaplanowane. Gratulacje, bo mi się coś w drodze z jednego zagona na drugi przypomni, wzrok poleci w drugą stronę i już temat zapomniany. Ale się staram pamiętać.\nBratki - muszę i ja pomyśleć o nich; Pomysł z barwinkiem świetny, podkradnę chyba.\nCo do wycinki - rżną, piłują od Bałtyku do Tatr. Szkoda słów.\nRatujemy stary sad, mąż dzielnie przycinał co weekend, posadziliśmy aleję lipową, kilkadziesiąt świerków ... w najbliższej okolicy więcej wycięli niż my zasadziliśmy. A ilu lat potrzeba żeby te urosły.\nGAJA 20 marca 2017 10:20\nSumienność i terminowość wymusza duży ogród. Przegapisz, a tyle nowego do zrobienia i za chwilę nie ogarniasz niczego. A zagapianie i porzucanie roboty na rzecz innych robót jest mi znane też, jak najbardziej.\nO tragedii drzew nawet nie mogę pisać. Też sadzimy, ale strat nie nadrobimy. Aleja lipowa? Pięknie!\nagatek 22 marca 2017 10:14\nŻywopłot imponujących rozmiarów - fiu fiu, piękny :D\nUroczo wiosenne u Ciebie. Pozdrawiam\nGAJA 30 marca 2017 13:50\nImponujących i przerażających, stąd zmniejszanie przez cięcie.\nFlorystka 29 marca 2017 15:33\nNajbardziej zachwycił mnie imponujący żywopłot.\nMój już jest strasznie zapuszczony ;( nabrałam inspiracji i wezmę się za niego w ten weekend.\nGAJA 30 marca 2017 13:51\nZ czego Twój żywopłot? Może podpowiem przed weekendem co robić.\nJezynowaPolana.pl 30 marca 2017 18:04\nŻywopłot cudny. Ja myślę, że ludzie, którzy wycinają uważają, że tylko wykonują swoje zadanie i nic więcej. Jeszcze jest taka kategoria, że to ich to im wolno tam nawet nas... nie będę się wyrażać. Dorobek pokoleń, domy setek stworzeń uległy zagładzie :(\nGiga 31 marca 2017 11:10\nSzaleństwo wycinki drzew mnie przeraża. Podejście - moja działka, więc robię ci chcę. Owszem Twoja, tylko pomyśl, czy trzeba je wyciąć, to już nie każdemu przychodzi do głowy. Walkę z bluszczem prowadzę i ja i czasami żałuję, że go zasadziłam. Bratki kocham i też u mnie goszczą w ogródku i na balkonie. Pozdrawiam.\nDanuta 3 kwietnia 2017 15:20\nBratki prezentują się świetnie.\nTamaryszek 12 kwietnia 2017 23:59\nWydaje mi się, że ci wycinający drzewa nic nie myślą. Poza tym, że realizują swoje plany. A jeśli już jakieś opinie przyjdą im do głowy, to nic ich to nie obchodzi.\nZ bluszczem mam to samo, tyle, że jeszcze cięcia nie zaczęłam. Ale Twoja bramka obrośnięta wygląda fajnie. A żywopłot jest po prostu idealny!


Strona 3 | Czego oczekuje dojrzała kobieta od dojrzałego mężczyzny? | Związek\nNapisane 31 sierpnia 2018 - 19:46\nw ustach kogoś, kto nie ocenia i ocen nie uznaje..\nto dla mnie,\ndziękuję Ci Robercie\ncieszę się, że nie ominiesz żadnej Alicji,\nkieruję się uprzedzeniami, to silniejsze od własnej woli, uprzedzenia kierują nami w podświadomości,\ni mną też kierują,\ni nic na to poradzić nie mogę..\njuż zawsze to imię,\npozostanie dla mnie synonimem słowa: tchórz.\nNapisane 31 sierpnia 2018 - 22:21\nJuż dawno tę potyczkę wygrałaś i ja Twoją wygraną uznałem :-).\nNie ma sensu, żebyśmy dalej się spierali w Twoim stylu, bo szans nie mam i widzisz to przecież.\nTak... stchórzyłem przed konfrontacją 'po Twojemu'. Skoro jednak nie odpuszczasz, to może zechcesz pogadać 'po mojemu'...\nJa chętnie dyskutuję, jeżeli wiem jak mam odpowiadać, by do adwersarza docierało, bo jest konkretny do bólu i rzeczowy bez zbędnych emocji, albo kiedy on rzeczowo mnie odpowiada tak, by docierało do mnie z minimum oceniania i bez obrażania.\nZ Tobą - z całym szacunkiem alutko - jakoś mi nie idzie. ale wcale się do Ciebie nie uprzedzam. Może zechcesz w innym stylu się ze mną komunikować i jeszcze pogadamy...?\nCałkiem możliwe, że jesteś interesującą osobowością i w realnych sytuacjach wszystko wyglądałoby zupełnie inaczej niż tu, na forum. Twój dotychczasowy styl wypowiedzi mnie jakoś nie pasuje i dlatego wolę unikać tego typu przepychanek, bo jak dla mnie nic one nie wnoszą. A że masz często ciekawe spostrzeżenia, to potwierdzam i ja.\nMoże nie potrzebnie aż tak się uprzedzasz... :-). Ja jestem otwarty na dyskusję, ale rzeczową i na konkretne argumenty. Może mnie jeszcze do czegoś dobrego zdołasz przekonać, albo coś pożytecznego uświadomić? :-)...\nNapisane 31 sierpnia 2018 - 22:54\npogadam z Tobą..\nczasami mam wrażenie, że właśnie tak wygląda gra wstępna przed rozwodem..\nczy da się rozwodu uniknąć, czy można?\ndoceniam Twój zwrot o 180 stopni.\nsama, jestem gotowa odpuścić..\nz jednego powodu..\nżeby się dogadać, porozumieć, zrozumieć..\nto jest bardzo trudne,\njestem tylko emocjonalną kobietą,\nnigdy nikogo nie atakowałam, z zamiłowania..\ntylko się bronię...\njednocześnie się broniąc, atakuję..\ndo głowy mi nie przyszło, że komuś może to przeszkadzać..\nale nie przyjmuję do wiadomości, że ktoś nie chce słuchać.\npróbuję to zrozumieć, uczę się tego..\nale nie poprzestaję na próbach..\nsama nie wiem, jak mogłam wejść w konflikt, z kimś kogo nie znam..\ndo niczego nie jest mi to potrzebne..\nNapisane 01 września 2018 - 08:50\nTrele przedrozwodowe zaczynają się chyba jednak sporo wcześniej niż problemy z komunikacją.\nNie chciałbym się tu posługiwać przykładami z tzw. własnego podwórka, jednak najogólniej rzecz ujmując tak właśnie było.\nNa początku związku jesteście sobą zauroczeni, wszystko przebiega cudownie i gra jak w szwajcarskim zegarku, ale... gdzieś między trybami pojawia się ziarnko piasku. Z początku to ignorujesz, niby nie zwracasz uwagi, koła zębate toczą się po sobie w miarę gładko. Gdy zatoczą krąg jeden i drugi okazuje się, że tych ziaren piasku jest więcej, bo... się nagle zaczęły skądś sypać. Mechanizm zaczął zgrzytać. Próbujesz go wyczyścić podejmując rozmowy z partnerem, że to i owo Tobie nie pasuje i fajnie by było nad tym popracować. Oferujesz swoją pomoc - chodzi przecież o wspólne dobro ;-).\nTwój wspólnik niby się zgadza i coś tam próbuje, ale... w trybach dalej zgrzyta. Podejmujesz próby znowu, kolejne i kolejne... długo to trwa i dużo wykazujesz cierpliwości, ale ciągle w trybach jest pełno piachu i ten mechanizm działa z coraz większym trudem. W dodatku w Twojej ocenie jest to trud wkładany z Twojej strony podczas gdy drugiej stronie jakby wcale nie przeszkadzało, że coś tam zgrzyta w trybach.\nDenerwujesz się coraz bardziej. Wdrażasz coraz to nowe strategie i sposoby mobilizowania go, a on - partner/wspólnik - problemu w ogóle nie zauważa i Twoje działania zaczyna postrzegać jako zatruwanie mu życia - ograniczanie, obarczanie czymś, zmuszanie, próby kierowania nim...\nChcecie się dogadać i jakoś wam to nie idzie bo... mówicie cokolwiek innymi językami. Drogi już zaczynają się rozjeżdżać. On widzi swoją stronę, a Ty swoją. Gdy Ty spojrzysz na sprawę od jego strony i spróbujesz go zrozumieć i coś mu pobłażać, by on jednak się zaangażował, to on tylko odczuje chwilową ulgę i dalej nic.\nOpisywałaś dokładnie to samo odnośnie swojego małżeństwa. Ty chciałaś zaangażowania ze strony swojego Roberta, a on sobie żył w swoim świecie. Nie mogliście się porozumieć, bo... on pewne sprawy widział inaczej. Trwałaś przy nim aż syn skończył 17 lat. Wlokłaś jakoś ten zgrzytający i skrzypiący mechanizm, aż wreszcie doszłaś do wniosku, że taki rzęch nie jest Ci do niczego potrzebny. Małżeństwo się rozpadło.\nCzy po latach trwania w toksycznym związku rozmowa coś da? O ile dążenia życiowe i priorytety partnera nie będą zbieżne z Twoimi, rozmowa nie doprowadzi do naprawy, bo ktoś musi zmienić sporo w swoim życiu, a to już dużo trudniejsze niż tylko deklarowanie zmiany :-)...\nPo iluś tam zatoczonych kręgach wokół rozbieżności oczekiwań partnerów, dochodzimy do wniosku, że tak naprawdę nie mamy z nim/nią o czym już gadać. Wszystkie ważne tematy zostały po stokroć przegadane, poglądy zlustrowane, a komplementy znasz na pamięć. Macie swoje rytuały, gdzie rozumiecie się bez słów, a w innych z aptekarską precyzją potraficie przewidzieć co i kiedy on znowu wykombinuje i Cię wkurzy...\nRozmowa na tym etapie jest próbą przebicia głową muru. Bo mur już powstał, a żeby go teraz rozwalić, trzeba wysiłku z obu stron - dużego wysiłku. Z Twojej w kwestii odpuszczenia części z rzeczy, których oczekujesz od partnera, z jego... wkręcenia się w ten wir, który wokół Ciebie szaleje, choć trochę :-)...\nKompromis. To chyba właściwe słowo, ale kompromis na poziomie nie tylko gadania, bo gadanie może poprawić nastrój chwilowo. Jeżeli jednak te same słowa bez pokrycia słyszysz po raz 1264-ty, nie robią już na Tobie wrażenia. Masz tego dość. Piach dalej w trybach, a on/ona ma to gdzieś... ;-).\nPowiedz czyż nie tak to wygląda...?\nNaprawdę dużo wysiłku trzeba, by taki chory układ uratować.\nMówię nie o siedzeniu ze sobą jak pies z kotem, tylko odbudowywaniu ciągle ciepłych i zdrowych relacji.\nPięknie to brzmi, a praktyka sobie ;-)...\nNapisane 01 września 2018 - 11:11\nZnam jednak przypadki gdzie się to udaje :-)...\nPozwalam sobie tu na luźnie przemyślenia i wydaje mi się, że coś jest na rzeczy.\nChcąc razem coś tworzyć, trzeba też mieć wspólne podejście do pewnych spraw. I nie chodzi tu bynajmniej o pełną zgodność charakterów - mogą być zupełnie przeciwne. Chodzi raczej - moim zdaniem - o zgodność dążeń i priorytetów.\nSytuacja z piachem w trybach dotyczyć może na początek tylko jakiejś jednej płaszczyzny życia - np dzieci, czy sposobu spędzania wolnego czasu, aktywności zarobkowej, kontaktów ze znajomymi, albo dowolnej innej sprawy..., a co jeśli potem zaczyna wszystko szwankować na wielu płaszczyznach jednocześnie...? ;-).\nZresztą jak jesteś wkurzona na faceta o jedno, to wkurza Cię i następne... no samo życie. Potem to już nawet gdyby on zrobił wszystko i jeszcze więcej i tak się do czegoś doczepisz i znajdziesz tzw. dziurę w całym, bo ciągle nie załatwił 'pierwotnego problemu'... czy tak?\nMoim zdaniem zawsze jest gdzieś to pierwsze ziarno piachu - pierwotny problem od czego się wszystko zaczyna i warto sobie to uświadamiać i trzymać rękę na pulsie.\nOn - znowu - widząc, że się wkurzasz ciągle o... 'byle co', choć dla Ciebie to już lawina, a istotną sprawę zaprzepaścił już dawno, też się na Ciebie wkurza i spirala się nakręca.\nPodsumowując ten mój luźny wywód stwierdzę, że chyba da się uratować małżeństwo, ale trzeba najpierw zdiagnozować i zlokalizować początek kłopotów i jego przyczyny... słowem: skąd sypały się pierwsze ziarna piachu i spróbować to rzeczywiście i skutecznie rozwiązać... :-)... Jeżeli naprawianie 'u podstaw' pominiemy, czy zlekceważymy, żadne zabiegi nie pomogą i będzie albo rozpad, albo siedzenie jak pies z kotem, choćby ze względu na dzieci.\nTo tylko takie dywagacje i nie traktuj ich w żaden sposób osobiście :-)... Próba odpowiedzi na pytanie czy da się uratować małżeństwo gdy już rozpoczęły się 'trele rozwodowe'.\nNapisane 02 września 2018 - 10:27\nna każdym etapie konfliktu,\njedna, lub dwie strony jednocześnie, mogą się wycofać..\ngdy tylko jedna się wycofuje - nic nie da się już zrobić - nie da się uratować żadnej już relacji..\nMur budują zawsze oboje,\njedna strona szybciej, druga wolniej,\nzawsze oboje, cegła po cegle..\nnawet, gdy jedna strona zaprzestaje w przypływie jakiegoś opamiętania się, a druga dalej mur lepi, nic się zmienić nie może..\nczy i druga strona dołączy do zaprzestania budowli, zależy od wielu czynników,\njak wysoki jest ten mur,\nw jakim tempie został zbudowany,\nposługując się przenośnią, pokoju ze ścianą pośrodku,\npo czyjej stronie są drzwi np..\nnie będę pisać, jak należy postępować,\nnapiszę jak ja, zawsze postępuję..\nzawsze mam drzwi po swojej stronie,\ntak się po prostu ustawiam w życiu..\nżeby nigdy nie zostać zamurowaną, bez możliwości wyjścia..\ngdy moje małżeństwo się rozpadło,\notworzyłam drzwi i wyszłam,\nmur był przeogromny, w zasadzie do sufitu,\nnie było w nas jednak nienawiści,\nbyła rozpacz obojga,\njak mogliśmy do tego dopuścić oboje!\nnie dało się już zatrzymać mojego odejścia,\noboje rozbieraliśmy ten mur kawałek po kawałku,\nrozebraliśmy go całkowicie,\ndlatego przyjaźnimy się teraz..\nwymieniony przez Ciebie R, był moim kochankiem, nie mężem,\nodeszłam do niego, zamieszkałam z nim a potem odeszłam od niego i wróciłam do domu..\nrozwiodłam się błyskawicznie.\nJestem za rozmową na każdym etapie,\nnie jednak by ratować małżeństwo\nby rozstać się we właściwy sposób,\nby nie było przy tym rzeźi emocjonalnej,\nby obie strony w miarę szybko doszły do siebie,\njesteśmy to winni przede wszystkim dzieciom,\nNie wiem sama jak to ująć?\nmy, przeszliśmy przez to wszystko,\ntrzymając się za rękę,\ntak bym to określiła..\nCo jednak, gdy jak piszesz,\ntylko jedna strona chce coś naprawić,\njuż w zasadzie, cokolwiek,\na druga, muruje i tynkuje z zaciekłością..\nuważam, że takich par, niewiele w sumie łączyło,\nnigdy nie byli sobie oddani tak naprawdę..\nmy, jesteśmy sobie oddani do dzisiaj,\nzawsze się bronimy wzajemnie.\nżyczyłabym każdemu takiego rozstania..\nnie wiem, czy nie za bardzo odbiegłam od tematu :D\nwracając do mojego R,\nspowodował duże zamieszanie w moim życiu,\nchoć dziś uważam, że Bogowie:) postawili go na mojej drodze,\nsam jednak okazał się człowiekiem, z którym być nie mogłam,\nktóry związał się ze mną, nie, bo mnie kochał, a tylko z powodu, bo nie chciał być sam,\nwykorzystał mnie i z tym miałam największy problem, żeby się uporać,\nuprzedzenia moje są nie do przepracowania,\nkiedy poznaję kogoś i mówi mi, że właśnie się rozwodzi czy zrobił to niedawno,\nwysyłam natychmiast na drzewo..\nbycie dla kogoś plastrem, jest okropne,\ntak sobie myślisz, co stanie się z takim plastrem, który już rany zagoi a potem odpadnie..\ndlatego bardzo sobie cenię ludzi, którzy na pytanie czy mają jakieś otwarte rany,\nodpowiadają- wszystkie zagojone!\nNapisane 02 września 2018 - 13:24\nDokładnie tak... Ty się starasz i samego siebie przechodzisz, a druga strona... też się stara, tylko o to, by Twoje działania były udaremnione :-)...\ngdy jedna strona zaprzestaje w przypływie jakiegoś opamiętania się, a druga dalej mur lepi, nic się zmienić nie może..\nBywa, że jedna strona nie chce tego muru, ale widząc jak tamta się odgradza, nie pozostaje nic innego, jak odgradzanie się też.\nWiesz... u mnie przez długie kilkanaście lat układało się ok. Na swoja żonę nie dałem wtedy złego słowa powiedzieć i ZAWSZE stawałem po jej stronie. W pewnym momencie ona dokonała zwrotu o 180 stopni. Zmieniło się wszystko, łącznie z postrzeganiem mnie jako partnera, przyjaciela, towarzysza życia. Posypało się w kilka miesięcy. Zatem albo się faktycznie zmieniła, albo się przez ten cały czas kreowała na kogoś, kim w istocie nie była, a potem tylko zrzuciła maskę. Chciałbym nadal o niej pisać i mówić dobrze, ale... ciężko. Chyba tylko dziwne zrządzenie losu sprawiło, że i ja znalazłem się po stronie drzwi, bo ufałem jej za dobrych czasów na tyle mocno, że byłem gotowy poczynić kroki sytuujące mnie 'za ścianą bez drzwi'.\nwymieniony przez Ciebie R, był moim kochankiem,\nPewnie mi się coś pomieszało... :-)\nAlutka, naprawdę masz sto procent racji i tak właśnie chciałem... Tak też usiłowałem robić. Nie dało się... ona potrafiła wydzierać się na mnie już po rozwodzie - czego wcześniej nie robiła. Zbesztać mnie gdy przyszedłem z pomocą, bez żadnych podtekstów i komentarza. Naprawdę nie dało się dogadać - właśnie już po rozwodzie... Każda próba zawarcia porozumienia kończyła się porażką po mojej stronie. Może teraz już coś zrozumiała, bo trochę zmiękła, ale ja nie mogę wchodzić w relację z osobą, która nastawiona jest na dalsze wyrządzanie krzywdy...\nPolecasz mi gdzieś, żebym coś dobrego o niej napisał, to będzie mi lżej... No mogę, ale to nie zmieni nic w naszych relacjach dokąd ona nie zaprzestanie czepiania się mnie o wszystko. Ograniczyłem do absolutnie niezbędnego minimum wszelkie kontakty z nią i tak czekam... Stąd pewnie cisza, ale gdybym cokolwiek znowu zainicjował, spodziewam się kolejnej grandy - bywało tak wielokrotnie.\nI tu jest sedno... Najpierw Cię zapewnia o miłości, razem z Tobą podejmuje różne trudne i łatwe wyzwania, buduje, spaja, pomaga i sama od Ciebie przyjmuje pomoc, wiele razem przechodzicie. Aż tu nagle, jak grom z jasnego nieba kubeł zimnej wody. Naprawdę takiego obrotu spraw nikt by się nie spodziewał.\nJa przestałem wierzyć, ze coś takiego jest możliwe... Po prostu przychodzisz do kogoś po dobroci z otwartą dłonią, a obrywasz 'w pysk' raz i drugi... To sensu nie ma. Cóż dobrego można w takim razie powiedzieć... Najchętniej 'idź człowieku już ode mnie w swoją stronę jak najdalej i niech Cię więcej nie muszę oglądać'\nJa też alutka, tak chciałem jak mówisz, ale się nie dało wierz mi.\nA no są... ale w odniesieniu do realnych osób i zdarzeń... ;-), do Ciebie się nie uprzedzam... naprawdę.\nCiekawe co piszesz.. i przemyślę to.\nNapisane 03 września 2018 - 18:35\nKiedy człowiek jest sobą, tak naprawdę?\nNo, jak tak sobie siedzę sama,\nto chyba jestem sobą teraz..\nnie muszę niczego udawać, dostosowywać się do kogoś,\nsiedzisz sam w domu i jesteś sam ze sobą.\ndlaczego wielu ludzi, boi się być samemu ze sobą?\ndlaczego, nie lubi nawet?\ndlaczego, nie chce być samemu?\nwracając do naszej rozmowy,\nczy jak jesteś po spożyciu alkoholu, to jesteś sobą?\nto kim jesteś wtedy?\nwłaśnie wtedy dokonujesz wyborów życiowych,\nw tym stanie można nawet ożenić sięz ledwo co poznaną dziewoją :D\nna trzeźwo, nie wiesz w ogóle co w niej wczoraj widziałeś?\nCzy człowiek załamany, zrozpaczony\njest w stanie racjonalnie myśleć?\nCzy człowiek zraniony, porzucony, oszukany..\njest w stanie dokonywać dobrych wyborów?\ndla mnie to stan detoksu jakiegoś..\na takie rzeczy należy przejść samemu,\nz jednego tylko powodu,\nżeby wrócić do siebie samego,\ntakiego, jakim się jest naprawdę..\nwchodząc za szybko w nową relację,\njesteś w połowie drogi,\ni nigdy nie dojdziesz do celu,\njuż się starasz, już dostosowujesz,\nnawet nie wiedząc o tym..\nczy tego sam chcesz czy nie chcesz..\nzwiązek/relacja, czy jak to tak kto nazywa,\nbaaaardzo wysokiego ryzyka..\nw zasadzie uczysz się siebie na nowo,\nna żywym organizmie!\na co z tym organizmem, gdy okaże się,\nże to nie to?\nczy nie masz wrażenia,\nże im bardziej "zdrowiejesz" ( bo rozstanie, to stan chorobowy),\ntym więcej widzisz wad u partnerki?\nTrudno mi to wszystko wyrazić za jednym zamachem,\nże póki sprawy są niezakończone (emocjonalnie) z poprzednim partnerem, nie jesteśmy tak naprawdę wiarygodni,\n"kuracjusz" - nigdy nie wiadomo w którą stronę pójdzie..\njak się zakochasz, znienacka?\n-nie jest prawdą, że faceci dojrzali nie tracą już tak głowy, jak 20-latkowie, :D uwierz mi, widziałam dojrzałych 50-tków, zakochanych jak nastolatki..\nmoże to znaczyć, że złego wyboru dokonałeś,\nnie wierząc już , w czyste szaleństwo, a tylko analizę danych zebranych..\nzawsze mnie taka analiza przerażała,\nu mnie zupełnie inaczej..\nsama do ko końca,\należ zakochanie jest cudowne,\nto obłęd zupełny,\nto, co przeżyłam, wynagrodziło mi w zasadzie wszystko to, co nastąpiło później..\nsorry za chaos tak ogromny..\nale chciałabym powiedzieć, wszystko na raz :D\nspróbuję to wszystko uporządkować,\nmoże sam mi pomożesz, zadając pytania..\nps.taki jeszcze jeden przykład przyszedł mi do głowy,\ngdy złamiesz nogę i nie będziesz mógł chodzić,\nkiedy w tym stanie poznasz kogoś i zwiążesz się z nim...\nbędziecie sobie pomału spacerować, ciesząc się,\njak dobrze się dobraliście...spacerki wolnym krokiem..\na później zdejmą Tobie gips i powiesz do swojej ukochanej, -pobiegajmy!\n-a ona odpowie Ci, że nie biega, że ona lubi wolne spacery, i że chyba się nie zrozumieliście...\nnie wiem, czy jasno się wyraziłam :D\nwcześniej czy później, wrócisz do swoich nawyków,\nktóre są teraz uśpione..\nByłam takim plastrem,\npotrzebowałam bardzo dużo czasu, żeby się pozbierać,\nkiedy dowiedziałam się,\nże po tygodniu, wrócił do byłej..\nmyślałam, że umrę,\nto był gwóźdź do mojej trumny..\ngdyby był sam czas jakiś,\npogodziłabym się z tym, że zwyczajnie nie udało się nam,\nale gdy biegał już z inną, gdy moje ciało jeszcze nie ostygło,\nstraciłam wiarę w człowieka,\nmusiałam wmówić sobie, że to był sen.\ndziś uważam, że piękny.\nwtedy dosłownie umarłam.\nPIDŻAMA PORNO - Nikt tak pięknie nie mówił, że się boi miłości..\nNapisane 04 września 2018 - 10:49\nMiło się Was czyta :-)\nMoim zdaniem rozmawiać można zawsze, na każdym etapie. Nie tylko wtedy, gdy się rozstajemy. Gdy dostrzegamy ziarno piasku w trybach, o którym napisał Robert już wtedy rozmawiajmy. W przeciwnym razie budujemy mur, mur obojętności. Wychodzimy często z błędnego założenia, że Ona czy On i tak nie zrozumie.\nCzasami mur buduje tylko jedna strona.\nA gdy jest już za późno...pozostaje nam jedynie szukać nici porozumienia.\nŻyczliwy dialog to podstawa każdej relacji nie tylko damsko-męskiej.\nDialog, który nie jest monologiem jednej czy dwóch stron.\nAlutko myślę, że sobą jesteśmy wtedy gdy nikogo nie udajemy, gdy czujemy się dobrze zarówno sami jak i w towarzystwie, a w środku coś mówi nam "tak to prawdziwa/prawdziwy JA".\nNapisane 04 września 2018 - 11:58\nPo prostu - tak sobie myślę - każdy myślący i świadomie organizujący sobie życie człowiek, chce sam kreować swoją rzeczywistość, natomiast znakomita większość ludzi woli gdy to ‚ktoś’ za nich myśli i samodzielnego podejmowania wyzwań, zwyczajnie się boi.\nWiem po sobie… ;-). Jestem w środowisku, gdzie wiele bym zmienił, ale… nie wszystko się da zrobić, bo… jest tzw. opór materii i obyczaje, które komuś pasują, a dla mnie są uciążliwe, nie bardzo są do zmiany. Jednak życie w schematach chyba daje ludziom złudne poczucie bezpieczeństwa i być może tu jest klucz do zagadki pt. ‚dlaczego nie chcą być sami’. Zwyczajnie musieliby zacząć myśleć, a bycie z kimś pozwala na momenty ‚niemyślenia’… Robi się wszystko wg jakichś tam schematów, a odpowiedzialność spada na tzw. tradycję, obyczaje i ogólnie przyjęte zasady, a w sumie na nas nie… :-)\nto kim jesteś wtedy? (…)\nożenić się z ledwo co poznaną dziewoją :D\nSpotkałem się z opinią, że po pijaku wychodzi z człowieka to, kim naprawdę jest… ;-). ale decyzje to już faktycznie mogą być zgubne…\nHmmm… dość zastanawiające jest co piszesz… nie spoglądałem nigdy na sprawę z tej strony, ale być może coś w tym jest.\nJa jednak już jestem w związku z inną osobą i… trudno, żebym teraz ją zostawił, bo… muszę przepracować traumę sprzed trzech lat… ;-). Jakoś się nam układa i ‚ona’ raczej światu poza mną nie widzi i chyba tak jest dobrze… Staram się nie eksponować moich traumatycznych wspomnień - z różnym skutkiem - ale ona akceptuje mnie z tzw. ‚dobrodziejstwem inwentarza’… ;-) Ja ją zresztą też… W końcu dorośli jesteśmy i świadomi, że każde z nas ma jakiś bagaż na karku i niełatwo się go pozbyć ot tak sobie. Najważniejsze, by umieć z tym, a może mimo tego…, żyć i iść naprzód.\ngdy okaże się,\nWydaje mi się, że wtedy będzie bilans… jak daje w dupę na tyle, że nie daję z tym rady, to odchodzę i tyle, ale gdy da się zdzierżeć, to siedzę… bo jak inaczej? :-).\nTo jest właśnie owo ‚dobrodziejstwo inwentarza’, z którym się zgodziłem na początku - trochę kot w worku. Nie wiesz co ktoś sobą prezentuje, gdy go spotykasz - sama tak miałaś przecież ;-)… Ryzyko jest zawsze i nie tylko u osób świeżo po rozstaniu, u tych dawno samotnych też jest. Pewnie że inne, bo samotność też czegoś uczy człowieka, a może sprawia, że staje się z czasem coraz bardziej aspołeczny…? W końcu żyjąc sam nie musi się z nikim liczyć, a gdy jest z kimś… kogoś jednak na karku ma i całkiem wolny nie jest. Czy tak?\nNapisane 04 września 2018 - 12:01\npóki sprawy są niezakończone (…)\nnie jesteśmy tak naprawdę wiarygodni,\nAlutka…, ale czy tylko kuracjusz jest ryzykowny? Czy jakiś szarmancki elegant, co to ma niby wszystko poukładane, nie będzie równie dużym ryzykiem? W końcu po wyglądzie i zachowaniu w powierzchownych kontaktach nie jesteś w stanie stwierdzić co za czort w nim siedzi. Ot tak choćby jak ja mogę sobie oceniać Ciebie, Ty mnie, ale tak naprawdę nic o sobie nie wiemy. Uważam, że żeby człowieka naprawdę poznać, trzeba z nim przejść ileś ciężkich, kryzysowych sytuacji - takich gdzie on by musiał walczyć nie tylko o siebie samego, ale i o swoje otoczenie. Niech życie da mu trochę w dupę i razem to weźmiemy na bary, a wtedy okaże się co z niego za ‚szlachetna jednostka’ ;-)… Czy będzie chronił siebie Twoim kosztem, czy jest w stanie się cokolwiek zaangażować, by z opresji wyjść wspólnie obronną ręką… A może nawet jest na tyle szlachetny, by ponieść stratę po swojej stronie, by Ciebie ochronić…? :-)\nNie… no takich scenariuszy już pod uwagę nie biorę. Nie że jestem nieprzewidujący, po prostu gdy jestem z kimś, to na tzw. ‚zakochanie’ mam szlaban - mój własny, prywatny, wewnętrzny szlaban. Chyba, że w obecnym związku miałbym być ‚na wylocie’, to może, ale już chyba nie teraz…\nMam to za sobą i wiem jak to jest. Teraz pewnie bym posiedział sam - jak to radzą fachowcy od BHP wielokrotnych związków ;-). Dwa lata temu z hakiem, nie wiedziałem o takich zależnościach, a teraz już posprzątane - układa nam się i nic nie zapowiada katastrofy - oby nigdy nie nadeszła.\nAle zawsze taka analiza się dokonuje alutka… nie przeskoczysz tego. U każdego dzieje się to na innym poziomie, ale coś takiego zachodzi. ;-) Nie wszyscy sobie to uświadamiają, albo po prostu nie chcą tego wiedzieć…\nJeszcze odnośnie bycia plastrem… Tak, to fakt, że na ból związany z rozstaniem, poczuciem bycia oszukanym, stratami moralnymi i materialnymi, jakie się poniosło, obniżeniem poczucia własnej wartości, może i kłopotami zdrowotnymi, jakie się nagle pojawiły… czy to z racji samego wieku, czy z racji traumatycznych zdarzeń…, dobry jest plaster…\nHmmm… jednak - odnosząc się już do mojej sytuacji - ciężko teraz byłoby wszystko rozwalać i odejść w sumie bez powodu, bo ‚nie chcę, żebyś była dla mnie plastrem…’ trochę to głupio by wyglądało, a poza tym wygenerowałoby kolejne krzywdy… Ja teraz mam świadomość, że moja ‚nowa’, może pełni rolę plastra po ranach zadanych przez ‚starą’, ale wiedząc o tym, tym bardziej będę zapobiegał, żeby nie czuła się jako ‚plaster’… ;-)\nChyba to najrozsądniejsze co teraz mogę zrobić…\nNapisane 04 września 2018 - 17:08\nzgadzam się z Tobą, co do zakochania,\nsama miałam, przez lat -naście szlaban wewnętrzny,\nnie było takiej opcji..\nznaczyć to może,\ngdy, dobrze Ci samemu i z kimś, a jemu/jej z Tobą,\nto nie ma szans żadna osoba trzecia z zewnątrz..\nromans zawsze zaczyna się od środka,\nod pary, która już parą nie jest..tylko im się wydaje.\nna romans jest się gotowym.\nktoś zawsze, kogoś wpuszcza do środka..\na nie, kradnie z zewnątrz..\nzawsze mnie irytowały teksty:\n-odczep się dziw-ko od mojego męża! :D np.\nto współmałżonek zawsze podnosi szlaban,\ncokolwiek to znaczy..:D\nNapisane 04 września 2018 - 17:17\ndla wszystkich czytających na forum:)\nNapisane 05 września 2018 - 14:16\nPartnerstwa, empatii, przewidywalnosci, konsekwencji, asertywnosci.\nA tak poza tym to: duzo seksu (niestety po 35 babki nosi przeokropnie) niekoniecznie superwyrafinowanego, ale choc radosnego i nastawionego na wzajemnosc doznan, wspolnych kolacji, podobnego systemu wartosci, milosci, oj duuuuzo milosci i czulosci. Wiecej prawdziwosci niz pozorow.\nKwestie fizyczne - co komu, aby zadbany, samodzielnie uprany, ostrzyzony i nieco wypacjniony. I zeby sie troche ruszal dla zdrowia, bo po sylwetce wiele widac. Rowniez energie i apetyt zyciowy.\nJesli jest ojcem to winien miec uregulowane relacje z eks, a dzieci winny byc przygotowane na mozliwosc ponownego zwiazku taty.\nFinansowe - ogarniajacy siebie. Ja ogarne siebie swoimi silami. Razem mozna sie zrzucic i zmniejszyc koszty na osobe - bo ja ksiegowa jestem ;).\nNapisane 11 września 2018 - 17:12\nKobieta oczekuje, że mężczyzna jej zaufa i nie będzie podejrzliwy, zazdrosny czy sprawdzający jej komórkę.\nNapisane 11 września 2018 - 20:52\ntak po czasie\ni po kawałku,\nale nie mam za dużo czasu ostatnio..\n"Spotkałem się z opinią, że po pijaku wychodzi z człowieka to, kim naprawdę jest… ;-). ale decyzje to już faktycznie mogą być zgubne…"\nTeż. często spoty-kałam się z taką opinią,\nzastanawiałam się nad tym, nie raz..\nto niemożliwe w sumie,\nżebyśmy byli tacy,\njak po pijaku,\nwyłazi to i owo z człowieka,\ndla mnie, to bardziej ukryte sprawy, niewypowiedziane nigdy, głośno na pewno nie !\nbardziej w myślach naszych,\nchęć zabicia np. kogoś :D\nczy to oznacza, że chcę kogoś zabić? że, jestem do tego zdolna?\nczy to oznacza, że jestem zabójcą? :D\npotencjalnym, z pewnością..\njestem zatem, czy nie jestem?\nczego oczeki- wać- może\ndojrzała kobieta od mężczyzny?\nkażda dojrzała kobieta,\noczekuje czegoś zupełnie innego,\nnie ma takiego stwora jak DOJRZAŁA KOBIETA,\nkobieta, jak każda inna..\nkażda inna :D\noczekuje, czegoś innego..\nTWOJA KOBIETA :)\nNapisane 11 września 2018 - 21:12\nDrogi @ Aniołku\nw ogóle nie oczekuję, żeby mężczyzna mi zaufał,\nżebym, to ja mogła zaufać jemu.\nNie mam też nic przeciwko, podejrzliwości mężczyzny\nto, co innego,\ngdy facet grzebie Ci już w komórce,\nto nie ma to nic,\nwspólnego ze związkiem,\njak go przyłapię, to będzie mi łatwiej zakończyć nieudaną relację..\nże jest nietrafiona, to pewne\npodziwiam Twój takt, nienachalne pojawianie się, neutralne wypowiedzi, jest to po za moim zasięgiem,\nmoże Ty właśnie, jesteś kobietą z klasą?\ncieszę się, że ja nią nie jestem,\nale też, nie jestem zakonnicą,\nco nie znaczy wcale, że to coś złego,\na tylko, że\nNapisane 11 października 2018 - 19:49\nFaktycznie o niej bezpośrednio nie piszę, ale nie wykluczam, że cały czas powracam do tego, co było, bo… bądź co bądź blisko dwadzieścia lat z nią spędziłem i dopiero ostatnie, co najwyżej dwa lata dały mi w kość…, ale dały tak ostro, że odcisnęły poważne piętno na mojej psychice…\njakby ktoś Cię obudził i powiedział:\nZ całą pewnością. Tyle, że ja nie spałem ;-). Ja cały czas byłem i żyłem z nią, tylko czy ona żyła ze mną…? Tu z czasem pojawiają się bardzo różne odpowiedzi, bo ujawniają się nowe fakty z ‚tamtych czasów’.\nNie wiem, jakim byłeś chłopakiem, ale dla mnie, na dzień dzisiejszy byłbyś trudnym partnerem.\nWiem, że trudnym jestem człowiekiem, ale da się ze mną wytrzymać ;-). Jakoś moja partnerka nie wyobraża sobie mojego odejścia.\nZ początku sprawialiśmy wrażenie bardzo dobrze dobranych. To jednak były zupełnie inne czasy i diametralnie inne realia.\nJa - już usamodzielniony, bo od mamusi wyfrunąłem jakieś siedem lat wcześniej, pracowałem, mieszkałem sam - no samowystarczalny gość.\nOna… Jednak jeszcze ciągle pod skrzydłami mamusi i babci. Wspólne zamieszkiwanie początkowo było pod okiem mocno patriarchalnej rodziny. Lata płynęły, a ja pracowałem ciągle nad oddzieleniem mentalnym od rodzinki - moja rodzinka była bardzo daleko. Udawało się.\nWybudowałem dom i… tam się dokumentnie sypnęło.\nCo mi zarzucała? :-)… Oj to temat rzeka. Zarzucała wiele rzeczy, ale to były zwyczajne projekcje i rzeczy wyssane z palca, bo fakty mówiły zupełnie coś innego. Żeby nie zwariować, pisałem pamiętnik i tam wynotowywałem wszystko, a nazbierało się tego.\nOto jej zarzuty wobec mnie:\nŹle o niej myślę,\nJestem niespójny i nieszczery – czyli dwulicowy,\nRodzice wychowali mnie na złego człowieka.\nOdwołuje się do nieaktualnych już postaw i zdarzeń,\nDoszukuje się u mnie niedojrzałości emocjonalnej,\nDoszukuje się we mnie wszelkich negatywnych cech,\nInterpretuje każde moje zachowanie które jej się nie podoba, jako celowo wymierzone przeciwko niej,\nEksponuje swoje zmęczenie posądzając jednocześnie mnie właśnie o to,\nUważa, że działam pod wpływem strachu,\nCzuję się wyzuty z godności i oszukiwany,\nPozbawiono mnie resztek poczucia własnej wartości,\nMam ochotę walnąć tym wszystkim.\nTo cytaty żywcem z mojego pamiętnika, jest tu zatem duży ładunek emocjonalny, bo to zapiski jakby ‚na żywo’.\nTeraz… rozpatruję wszystko bardziej w kategoriach bilansu zysków i strat… po prostu.\nStraty poniosłem ogromne, a nie musiało tego być - gdyby ona wywiązywała się zwyczajnie z tego co uzgadnialiśmy. Ale cóż to już przeszłość.\nDla jasności Alutka jeszcze dodam - bo może tego nie wiesz - ona doprowadziła do zniszczenia tego małżeństwa bo uznała po latach harmonijnego pożycia, że jest lesbijką. Mówiła mi wprost - w ostatniej fazie - że współżycie z mężczyzną to dla niej jakby współżycie z innym gatunkiem… Wiesz jak się czułem? Jak zbity pies…\nGdyby chciało się Tobie poczytać więcej, to popełniłem trochę tekstu w wątku Ariona ‚życie po rozwodzie’.\nNapisane 12 października 2018 - 07:58\nPoczułam potrzebę żeby się wtrącić. :)\nRobert, bardzo Ci współczuję i jednocześnie trzymam kciuki żeby ułożyło Ci się w nowym związku. Nie dziw się zachowaniu byłej żony – jak piszesz wychowana w patriarchalnym domu, gdzie pewnie nie mogła zastanawiać się kim jest, bo w takich domach wpajane jest, żeby iść zgodnie z „normą”. Być może już wtedy czuła, że woli kobiety i próbowała to zmienić. Być może poznała fajnego faceta – Ciebie – i uznała, że jej „pomożesz”. A potem to wszystko co było w Tobie fajne wkurzało ją, bo czuła że się nie zmieni w hetero? Moim zdaniem ona projektowała na Ciebie swoje odczucia, a zwłaszcza to „kocham cię ze strachu” (brrrr) – i te kawałki „jestem egoistą”, „nie daję ci się rozwijać” są tak naprawdę o niej samej, a nie o Tobie. Może być tak, że na początku było dobrze, ale może też być tak, że ona przekonała i Ciebie i siebie że jest super, a potem już nie dała rady. Bo nasza prawdziwa natura musi wygrać.\nNapisane 12 października 2018 - 09:51\nRozstanie z kochanką, cz… Jak się pozbyć męskich c… Moja żona nie chce seksu… Jak przeżyć rozwód Chciałbym odejść od żony… Męskie stringi\nCzy romans może przerodz… Męski wielokrotny orgazm… Facet po 40. Dziesięć na… Naturalne afrodyzjaki ws… koleżanka żony ma na mni… Ile wart jest facet po 4…\nLove me tender "Facet po 40", a świat Zdrada - dlaczego facet … Dialog między kobietą a … FACECI DO PIÓR! zakochałam się w żonatym…\nczy można kochać dwie ko… Problemy z erekcją? Spra… Koniec pieśni, czyli jak… Romans singla z mężatką… Jak ukryć zdradę? Tabletki, jakie polecaci…\nBrak ochoty na seks Tego jej nie rób! Najczę… grillowanie tylko dla me… E-papieros – wady i zale… Dlaczego kobiety odchodz… Seksoholizm - ciemna str…


Absolutnie pyszne jajeczka czekoladowe - Gotuj.Skutecznie.Tv\nCzekoladowe wnętrze, ciemne i delikatne, skryte w białej, również czekoladowej skorupce…\nJak w tytule, absolutnie pyszne słodkie jajeczka;) I od razu ostrzegam, jeśli mają stać nieco dłużej lub poczekać na gości, to po zrobieniu należy je zmyślnie schować, gdyż mają zadziwiającą właściwość zbyt szybkiego znikania. I właściwie nic w tym zaskakującego, bo ręka sama się po nie wyciąga.\nIdealne łakocie na słodki upominek, do kawy, dla miłej sercu osoby czy na wielkanocnego Zająca.\nW ładnym koszyczku będą się kusząco prezentować wśród innych słodkich jajeczek… choć jak znam życie, to nie za długo postoją;)\nSkładniki oraz szczegółowy przepis podaję poniżej:) Wypróbuj i podziel się Twoją opinią! A oto filmik jak zrobić te proste i absolutnie pyszne czekoladki vel jajeczka czekoladowe:) Zapraszam do obejrzenia!\nczas przygotowania: 15-20 minut pracy własnej + trzykrotny czas schładzania w lodówce: 1 godzina (masa) + 1 godzina lub cała noc (wnętrza) + 1 godzina (na zastygnięcie zewnętrznej polewy)\n/proporcje na ok. 24 małe jajeczka (ilość zależy od ich wielkości;)), ale spokojnie można je proporcjonalnie zwiększać; ja zazwyczaj robię je od razu z podwójnej czy potrójnej porcji/\n30 ml (ok. 3 łyżki) likieru amaretto\n– jeśli nie mam amaretto, to sięgam po dowolny ulubiony, także mleczne się tu sprawdzą np. Baileys czy ajerkoniak\n– podczas podgrzewania alkohol odparuje i zostanie sam smak, ale jeśli chcecie, to np. w wersji dla dzieci, likier można podmienić na śmietanę kremówkę\n100 g czekolady ciemnej / deserowej czekolady\nkakao -do przyprószenia rąk przy formowaniu jajek\n1/2 łyżeczki oliwy z oliwek (NIE więcej)\nDo garnka wlewam likier i podgrzewam na małym ogniu. Kiedy jest już gorący i zaczyna się gotować, wyłączam grzanie i dodaję połamaną na mniejsze kawałki czekoladę. Miesza energicznie, aż całkowicie się roztopi. Wtedy dodaję masło i całość mieszam na gładką masę bez grudek.\nPrzekładam do miski, przykrywam i wstawiam pod przykryciem do lodówki, aż masa nieco zastygnie –na tyle, by była lekko sztywna, aby móc ją nabierać łyżką. Ja trzymam w lodówce mniej więcej przez godzinę.\nPo tym czasie wyjmuję z lodówki, nabieram łyżką niewielkie porcje stężałej już masy i układam w odstępach na talerzu –takiej wielkości, jakiej chcę mieć jajka. Ja robię niewielkie jajeczka, mniejsze niż orzech włoski, nieco większe niż laskowy, takie na 1 kęs;)\nDo miski wsypuję kakao. Ręce myję w zimnej wodzie, dokładnie osuszam, po czym wnętrze dłoni delikatnie przyprószam kakao. Biorę porcję masy i formuję z niej kulkę, którą następnie delikatnie spłaszczam, tworząc z niej jajo. Gotowe jajeczko z czekolady układam na talerzu, dłonie ponownie przyprószam kakao, biorę kolejną porcję masy i tak dalej, aż do uformowania wszystkich jajeczek.\nJajka wstawiam do lodówki, by porządnie stężały -na ok. 2 godziny, a jeszcze lepiej na noc;)\nNastępnie roztapiam białą czekoladę –podgrzewam na małym ogniu w garnku lub na małej patelni o suchym i czystym dnie. Mieszam, aż się zacznie topić, po czym wyłączam grzanie i mieszając roztapiam całkowicie już bez podgrzewania (nie podgrzewam do końca, bo nie chcę jej przegrzać). Do roztopionej i płynnej dolewam odrobinę oliwy z oliwek i szybko, dokładnie mieszam, rozprowadzając ją starannie w czekoladzie. I polewa gotowa.\nI w tej płynnej, lejącej czekoladzie zanurzam jajeczka. Obtaczam je starannie –najlepiej dwoma widelcami, po czym pokryte czekoladą jajeczko unoszę na widelcu do góry, pozwalając, by nadmiar polewy ściekł do naczynia. Tak przygotowane jajko zsuwam delikatnie z widelca i układam na talerzu wyłożonym papierem do pieczenia lub na silikonowej macie –łatwiej zdjąć po zastygnięciu;) I wten sposób pokrywam czekoladą wszystkie jajeczka.\nNastępnie wstawiam je do lodówki na mniej więcej godzinę, by polewa zastygła i gotowe:)\nNa koniec można jajka ozdobić jak pisanki np. strużkami ciemnej czekolady (i ponownie wstawić do zastygnięcia). Ja już tego nie robię, bo przebijający spod białej czekoladowej skorupki ciemny środek jajeczka tworzy zachęcający marmurkowy efekt, który uwielbiam;)\nW prezentowanej wersji zrobiłam jajeczka z mniejszej niż zazwyczaj ilości składników, bo na Wielkanoc szykuję jeszcze inne słodkie jaja, ale zazwyczaj robię je z potrójnej ilości podanych dzisiaj składników. Można też zrobić jajka nieco większe. Dobierzcie proporcje i kształt czekoladek pod własne upodobania:) I koniecznie je zróbcie. Bo są naprawdę pyszne!\nJa mam z tymi jajeczkami problem, czekolada po rozpuszczeniu i dodaniu masła zrobiła się grudkowata, a masło oddziela się od czekolady. dodam ze użyłam gorzkiej. czy to w tym tkwi błąd?\nDziękujemy za odpowiedź w tak gorącym okresie:)\nBardzo apetyczne i atrakcyjne te jajeczka, miło byłoby dostać taki prezent 🙂 Czy zamiast amaretto można użyć rumu?\nZ rumem akurat nie próbowałam, ale myślę, że można:)\nDziękuję za odpowiedź 😉 jajka już się chłodzą i czekają na polewe;-) kiełbasa drobiowa tzw sloikowka też się chlodzi i czeka na wyprubowanie dam jak. smakuje a zrobiłam bo nie miałam szalwi z papryka słodka i trochę ostrej do smaku ( przyprawa) Dziekuje że prowadzi Pani ta stronę bo tylko dzięki Pani zajadamy się pysznosciami na obiady desery i kolacje a świadczy to też o tym jak zastanawiam się co zrobić na obiad to odpowiedź mojego męża a co Pani Magda nowego wystawiła 😉 jutro robię ostatnio dodana karkowke z warzywami 🙂 dziekuje i pozdrawiamy\nA czy z kremowka postępuje tak samo jak z likierem? Czy mogę pominac oliwe z oliwek albo zastąpić ja olejem bo akurat nie mam? Pozdrawiam super przepis\nTak, kremówkę też trzeba podgrzać, czyli wszystko dokładnie jak z likierem. Czekoladę można też topić w kąpieli wodnej, ale ponieważ zazwyczaj robię to w prezentowany sposób, to tak to pokazałam:) Myślę, że spokojnie można pominąć lub zastąpić olejem, ja po prostu zawsze z oliwą robiłam -tylko uwaga, naprawdę mało jej dodajemy!\na czy masło ma być roztopione?? ehh jak znajdę chwilkę to wyczaruję bo przepis baaardzo zachęcający 😉\nNie, ale i tak roztopi się pod wpływem gorącej czekolady;) Zachęcam, są PYSZNE.


Porady dla początkujących perkusistów – LiluArt.pl\nW internecie znajdziesz wiele filmików edukacyjnych odnośnie nauki gry na perkusji. Warto jest z tego skorzystać, ponieważ można uzyskać wiele niezbędnych porad, tym bardziej, że są dostępne na wyciągnięcie ręki | fot.: StockAdobe.com\nHome/Styl życia/Pasje/Porady dla początkujących perkusistów\nadmin 1 października 2019\tPasje Leave a comment 860 Views\nGra na instrumentach zdecydowanie należy do ciekawych hobby. Dla niektórych jest to sposób na życie. Jednak droga ku karierze muzyka nie zawsze jest łatwa. Wymaga poświęcenia i znalezienia dużej ilości czasu na naukę gry. Jeśli czujesz, że drzemie w Tobie muzyczny potencjał – nie zwlekaj dłużej!\nPerkusyjny zawrót głowy\nNa samym starcie nauki należy uzbroić się w ogromne pokłady cierpliwości. Jeśli jesteś pewny, że podołasz i posiadasz wrodzony słuch muzyczny, możesz zacząć zastanawiać się nad zakupem niezbędnych akcesoriów. Najważniejszym elementem są pałki. Każdy profesjonalny perkusista ma co najmniej kilka zestawów w swojej kolekcji. Podstawą jest odpowiednie trzymanie ich w dłoniach. Im więcej będziesz mieć styczności z nimi, tym szybciej to opanujesz. Odradzamy zakup perkusji na samym początku. Chociażby dlatego, że jest to dość drogi instrument. W razie, gdyby okazało się, że jednak nie jest to dobry wybór dla ciebie, zostaniesz z problemem sprzedaży nietrafionego instrumentu, a nie zawsze jest to łatwe zadanie.\nDobrym rozwiązaniem, a wręcz koniecznym na początek, jest zakup tzw. pada. Jest to niewielki przedmiot obłożony od góry gumą. Służy do opanowania uderzeń, odpowiednich ruchów rękami a przede wszystkim do ćwiczenia rytmu. Granie równo jest niezwykle istotna sprawą. Pomocny będzie w tym metronom. Nie jest to droga rzecz, ale dostępne są darmowe aplikacje z funkcją metronomu na komputer czy smartfon. Na początek wystarczy. Mając już te trzy podstawowe akcesoria, jesteś w stanie przystąpić do ćwiczeń. Pamiętaj, aby robić to jak najczęściej. Dzięki małym rozmiarom nabytych sprzętów, możesz zabrać je ze sobą gdziekolwiek tylko jesteś i ćwiczyć z każdej wolnej chwil. Trening czyni mistrza a w tym przypadku jest to zasada, która sprawdza się w 100%.\nW internecie znajdziesz wiele filmików edukacyjnych odnośnie nauki gry na perkusji. Warto jest z tego skorzystać, ponieważ można uzyskać wiele niezbędnych porad, tym bardziej, że są dostępne na wyciągnięcie ręki. Jednak po jakimś czasie będziesz potrzebował doświadczonego nauczyciela. Prywatne lekcje gry na bębnach są podstawą do tego, aby móc dalej rozwijać swoje umiejętności. Perkusista z długim stażem gry z pewnością zadba o twoją odpowiednią technikę, pomoże w zniwelowaniu popełnianych błędów i pokaże niezawodne triki czy ćwiczenia. Ważne, jest też słuchanie różnorodnej muzyki. Pozwoli to na porównywanie różnych stylów gry i osłuchaniu się z różnymi rytmami. W późniejszym czasie będziesz w stanie opracować swój własny styl gry, a jeśli chodzi o perkusję, jest to niezwykle pożądana cecha. Jeżeli po przejściu tych wszystkich etapów masz pewność, że perkusja to instrument dla ciebie, możesz spokojnie zainwestować w wymarzony sprzęt. W wyborze pomoże ci doświadczony muzyk i podpowie na co zwrócić szczególną uwagę.\nJak można zauważyć, aby nauczyć się gry na perkusji, należy poświęcić bardzo dużo czasu. Ale z całą pewnością zwróci się to w postaci satysfakcji z grania. Przygoda z tym instrumentem może okazać się fascynującym hobby. A przecież chodzi o to, aby robić to, co się naprawdę lubi.\nTags hobby muzyka perkusja\nPrevious Udajesz się na grzybobranie? Przypomnij sobie najważniejsze informacje o grzybach jadalnych i trujących!\nNext Antyrakowa dieta? Jest coś takiego! Poznaj zaliczające się do niej produkty spożywcze


Usterki Audi A4 B5 Sedan 1.8 20V 125KM 92kW 1995-2000 - wady, awarie • AutoCentrum.pl\nOstatnio dodane typowe usterki Audi A4 B5 Sedan 1.8 20V 125KM 92kW 1995-2000\nAudi A4 B5 Sedan 1.8 20V 125KM 92kW 1995-2000\n221 tys. km\nwitam mam mały kłopot odnośnie podczas pracy silnika słychać dziwne buczenie (odzywa się raz na jakiś czas) wydobywające się z okolic radia, panelu klimatyzacji. odzywa się zazwyczaj przy skręcie kół podobny odgłos zawsze było słychać w golfie II przy niskim stanie oleju(może to kogoś naprowadzi)\nOstatnio dodane indywidualne usterki Audi A4 B5 Sedan 1.8 20V 125KM 92kW 1995-2000\nWitam. Nie wiem dokładnie jaka kategoria dlatego inne. Samochód audi a4 b5 1.8 125 KM rocznik 95 Mam taki oto problem z samochodem: przy gwałtownym dodaniu gazu szarpie strzela (okolice filtra powietrza) nie ma siły przyspieszać. Przy delikatnym dodawaniu gazu problem tez jest ale tylko szarpie bez strzałów Rzeczy które zostały...\n286 tys. km\nWitam. Mam problem z audi bo słabo grzeje mi środek i na climtroniku mogę zmieniać nawiew górę i dół i leci letnie powietrze A jak otworzę kratki z przodu to leci mi zimne powietrze jakby Klima działała. Nie wiem o co z tym chodzi bo klapy działają bo góra i dół się zamyka i otwiera bez problemu ale kratki jakby były odpiete. Miał ktoś kiedyś...\nDziennik kosztów dla Audi A4 B5 Sedan 1.8 20V 125KM 92kW\nNie działa ogrzewanie\nWitam. Nie działa mi ogrzewanie, termostat jak i nagrzewnica są w porządku. Auto posiada klimatronik. Byłem pod komputerem i żadnych błędów mi nie wykazało. Daje tylko zimie powietrze. Z czym może być problem?\nXenon gaśnie (swiatla mijania)\nzmieniłem lampy na xenon .I mam problem gdy zapalam swiatła mijania (xenon) jest wszystko o.k,ale gdy chcąc zapalić długie normalne h7 to gsenon gaśnie i świeca się tylko postojowe i długie ,czy tak ma być. Prosze o pomoc\nDrzwi się nie domykają przy normalnym trzaśnięciu.\nDrzwi zaczęły odbijać przy normalnym zamykaniu. Spust zamykania łapie tylko na pierwszy skok i drzwi zostają niedomknięte. Zamykając drzwi bardzo delikatnie nie ma problemu, ale zwykłe pociągnięcie drzwi przy wsiadaniu już ich nie domyka, muszę otwierać i pociągnąć delikatnie. Da sie coś z tym zrobć regulując zawiasy? czy lepiej się nie bawić i...\n4,1 (159 ocen )\nDane techniczne Audi A4 B5 Sedan 1.8 20V 125KM 92kW 1995-2000\nRaporty zużycia paliwa Audi A4 B5 Sedan 1.8 20V 125KM 92kW 1995-2000\nOpinie Audi A4 B5 Sedan 1.8 20V 125KM 92kW 1995-2000\nUsterki Audi A4 B5 Sedan 1.8 20V 125KM 92kW 1995-2000\nDziennik kosztów Audi A4 B5 Sedan 1.8 20V 125KM 92kW 1995-2000\nOpinie o instalacjach LPG Audi A4 B5 Sedan 1.8 20V 125KM 92kW 1995-2000\nUżywane Audi A4 B5 Avant 1.9 TDI 110KM 1999!


Zapanuj nad światłem, a zapanujesz nad zdrowiem - Akademia Witalności\nDni w październiku zrobiły się wyraźnie krótsze, a pod koniec miesiąca przestawimy zegary na czas zimowy, przez co wrażenie krótkiego dnia będziemy mieć jeszcze większe.\nA to przecież światło jest czynnikiem regulującym nasze rytmy okołodobowe i nastrój.\nNasi przodkowie spędzali większość dnia pod gołym niebem, ciesząc się światłem dziennym od wschodu słońca do zachodu.\nTymczasem współczesny człowiek spędza przeciętnie 87% swojego czasu w budynkach! 🏠 😱\nPomyślmy tylko: w pomieszczeniu z oświetleniem sufitowym światło ma zwykle kilkadziesiąt luksów, podczas gdy światło dzienne to zazwyczaj od 1000 luksów (przy zachmurzonym niebie) aż do 100 tysięcy luksów (w pełnym słońcu).\nJednocześnie widzimy na niespotykaną dotąd skalę wzrost zaburzeń nastroju, depresji, niepokoju, nerwicy, lęków i problemów ze snem.\nZwalamy na chemię w jedzeniu, siedzący styl życia albo na stresy dnia codziennego i wszystko się zgadza – te czynniki z pewnością mają ogromne znaczenie, ale oprócz tego jest jeszcze jeden czynniki potężnie wpływający na naszą biologię czyli… światło! 💡\nByć może się zdziwisz, ale… nasz dobry sen w nocy zaczyna się rano!\nModnym tematem jest teraz melatonina, ale to tylko jeden z klocków układanki.\nBo najważniejszym (!) regulatorem rytmu okołodobowego i dobrego samopoczucia jest silna ekspozycja na światło dzienne. ☀\nKilka ciekawostek na temat wpływu światła na zdrowie:\nRytmy dobowe regulowane są światłem.\nGdy mamy za dnia silną ekspozycję na światło dzienne, to w nocy lepiej śpimy i mamy pogodniejszy, bardziej optymistyczny nastrój.\nJuż kilka tysięcy luksów dziennego światła wchłanianych gałkami ocznymi przez 30-60 minut redukuje depresyjne nastroje.\nEkspozycja na światło dzienne po zachodzie słońca czyli „sztuczny dzień” (LED, elektronika) zaburza naturalne rytmy dobowe.\nZaburzone rytmy dobowe sprzyjają nadwadze, obniżonej odporności, chorobom układu sercowo-naczyniowego i nowotworom.\nCzy wiesz, że nawet nasza mikroflora jelitowa działa w rytmie okołodobowym? Nieuregulowane rytmy dobowe dlatego właśnie sprzyjają zaburzeniom mikrobiomu (dysbiozie).\nPrzebywanie w świetle dziennym jest jak przyjmowanie odżywczej dawki witamin. 😍\nSzczególnie o tej porze roku zadbaj o jak największą ekspozycję na światło dzienne w ciągu dnia, przynajmniej przez godzinę dziennie.\n✅ Idź na spacer.\n✅ Wybierz się po zakupy piechotą zamiast samochodem.\n✅ Parkuj samochód dalej i przejdź się ten kawałek dla zdrowotności. 🙂\n✅ Kiedy coś robisz (pracujesz na komputerze, jesz posiłek), to siadaj zawsze jak najbliżej okna.\nA jeśli masz chwilkę, to gorąco polecam przeczytać mój artykuł, gdzie opisałam aż 15 naturalnych sposobów na nerwy, stres, lęki i bezsenność.\nP.S. Już wkrótce webinar na temat zdrowego snu – dla wszystkich, którzy chcą wiedzieć jak i ile trzeba spać by się wyspać. 😴\n2 listopada 2021 at 08:39\nJeśli ktoś potrzebuje światłoterapiii to jak najbardziej. Są też okulary Luminette, działają podobnie jak lampa ale nosimy je jak okulary.\nSłońce też jest bardzo ważne, bo wspomaga wytwarzanie przez człowieka tlenku azotu, bardzo ważnego dla naszego zdrowia.\nW komórkach naszej skóry znajdują się bowiem duże ilości azotanów i kiedy eksponujemy nasze ciało na działanie promieni słonecznych, azotany te są uwalniane do krwi.\nJak najbardziej, ale o tej porze roku ciężko z tym. 🙂