Stoliki przy ścianie - Page 10\nTemat: Re: Stoliki przy ścianie 07.04.17 23:22\nZawsze miała "zręczne ręce", to na pewno. Nie miała problemu z precyzyjnymi zadaniami, z łapaniem, szybkim podmienianiem, przecież na tym polegały jej sztuczki - i rzutki chyba wymagały podobnych umiejętności. Nie spodziewała się jednak, że uda jej się już za pierwszym razem jakoś wybitnie - poszło jednak świetnie, choć nie znała się na punktacji, dwie rzutki w samym środku jasno mówiły za siebie.\n- Najwidoczniej mam talent. - stwierdziła tylko na uwagę Alana patrząc na jego rzuty. Biedaczyna. No, ale zakład to zakład.\n- Wygląda na to, że ktoś inny będzie jutro powtarzał o tym, jaki hazard jest zły. - zwróciła się jeszcze do Matta, ale ruszyła już w stronę baru, bo i nie była tu na pogaduszkach, czy graniu, a w pracy. Pewnie jeszcze do nich zajrzy, zaraz z resztą przyniesie im pierwsze zamówienie, nie żegnała się więc odchodząc. Ledwo jednak odeszła, kiedy odezwał się jeden z mężczyzn ze stolika niedaleko miejsca w którym grano w darta.\n- Ciekawe, za ile dałaby się zaciągnąć na górę. - mruknął w stronę starszego od siebie faceta siedzącego obok. Sądząc po jego twarzy, dawno już zapomniał o zabieraniu dziewcząt do jednego z pokojów na górze bez uprzedniego sypania galeonami. Tak, czy inaczej odprowadził nieświadomą tego rozważania dziewczynę wzrokiem, uśmiechając się pod nosem, za to z jego miny odczytać można było dość wulgarne myśli.\nJego towarzysz wzruszył jedynie ramionami widocznie bardziej zajęty alkoholem w swojej szklance, niż kelnerką wracającą do pracy.\nTemat: Re: Stoliki przy ścianie 09.04.17 21:03\n- Oj będzie - uśmiechnąłem się szeroko i zerknąłem na Alana. Wzniosłem w jego stronę w geście toastu szklankę z ognistą, którą przyniosła Lil jeszcze przed zawarciem oraz sfinalizowaniem naszego małego zakładu - To jak, na dobry początek to może wznieśmy toast za naszego wspaniałomyślnego, eleganckiego sponsora, co ty na to, Bennett? - Zaproponowałem żartobliwie. Mimo wszystko atmosfera stała się przyjemnie luźna. Tego mi właściwie trzeba było - tego powiewu beztroski i spontaniczności. Po wszystkim legnę sobie w łóżku i będę odsypiał zabawę oraz tą koszmarną pryczę w Tower. Zyć nie umierać.\nMimchodem pozwoliłem sobie odprowadzić wzrokiem sylwetkę Lily zmierzającą w stronę baru. Ciągle wyglądała mizernie, słabo, lecz dawała sobie radę. Może trochę dramatyzowałem pozwalając sobie na generalizowanie tego co muszą znosić kelnerki. Nie kłamiąc, często ja sam bywałem tym osobnikiem którego musiały znosić. Trochę obawiałem się, że swoim niewinnym wyglądem szybko przyciągnie do siebie klopoty biorąc pod uwagę lotność mieszczącego się tu towarzystwa i cóż...Czemu muszę mieć rację akurat wtedy kiedy nie chcę...?\nPostawiłem szklankę na blacie, wzrokiem wyłapując autora wypowiedzi. Nie było mi już wesoło i beztrosko.\n- Idę pozbierać lotki - rzuciłem sucho, beznamiętnie w stronę Alana i nie czekając na potwierdzenie ruszyłem niby to w stronę naszpikowanej tarczy mówiąc sobie, że wcale nie chcę robić scen. Dlatego też wymyśliłem bardzo sprytny plan - załatwię sprawę szybko.\nNie mówiąc nic, nie ostrzegając, po prostu nieco mi się zboczyło z trasy o te strategiczne dwa kroki w stronę winnego mężczyzn. Wyciągnąłem rękę topiąc ją w jego włosa, które ująłem jak szmatę by w kolejnej sekundzie łupnąć tą pustą łepetyną o stół, zupełnie jakbym chciał wbić w ten niekonwencjonalny sposób gwóźdź widziany tylko prze mnie.\n|1-25 raz nim łupnąłem, lecz drugi raz to on wierzgnął, wyrwał się i łupnął mi, że aż mnie zamroczyło.\n|26- 79 połupało trochę, lecz potem zaczęło się szamotanie. Targamy sobą przy tym stoliku jak pralka frania ciuchy na wirowaniu\n|>80 tak jak zakładałem poszło szybko - nokaut.\n|Jeśli Alan chce mnie z powodzeniem odciągnąć musi wyrzucić więcej oczek niż ja\nTemat: Re: Stoliki przy ścianie 15.04.17 0:06\nWiększość uwag skwitował po prostu uśmiechem. To celne rzuty nowo poznanej dziewczyny skupiły na sobie większość jego uwagi. Każda rzutka uderzająca w tarczę była dobra, naprawdę dobra. Przez chwilę Alan czuł się wręcz oszukany i zastanawiał się czy Lily na prawdę grała w tę grę po raz pierwszy. Szybko jednak wyrzucił te myśli z głowy, kierując ku niej pełne podziwu spojrzenie.\n- Kelnerka, nie kelnerka - rzuty wykonała niesamowite. - Skomplementował, tym samym odpowiadając na zgryźliwą uwagę rzuconą przez Matta. Zaraz sam sięgnął po rzutki i już od początku czuł, że jemu nie pójdzie zbyt dobrze. Pierwszy rzut utwierdził go w tym przekonaniu, drugi dał odrobinę nadziei, jednak po trzecim (który był pudłem), nie miał już wątpliwości. Poczuł zażenowanie i ogarniającą go czarną rozpacz. Nie tylko przegrał w Darta, ale wykonał również wyrok na swój portfel, a raczej jego zawartość.\n- Jutro? Ja już dzisiaj to mówię! Hazard jest zły! - Zaśmiał się i pomachał palcem w stronę Botta, lecz w jego śmiechu zabrzmiała też nutka rozpaczy. Słysząc o byciu dżentelmenem, jedynie pokiwał głową, po czym odprowadził wzrokiem odchodzącą już dziewczynę.\n- Chyba rzeczywiście muszę wysłać sowę do Munga. - Mruknął do Matta pół żartem pół serio i zaraz po tym dotarły do niego słowa, które wyłoniły się spośród masy innych dźwięków krążących po tym miejscu. Jego wzrok bardzo szybko namierzył właściciela ów słów, lecz nie pognał ku niemu z pięściami, nie rzucił w niego wyzwiskami, a jedynie skrzywił się z niesmakiem, gdy po głowie pokrążyło mu jedno słowo - dupek.\n- Dobrze. - Tylko tyle powiedział, gdy Matt zaproponował pójście po lotki. Nie przewidział tego, co miało się zaraz wydarzyć, więc spokojnie sięgnął po szklankę ze swoim alkoholem, upijając dość spory łyk trunku. Od niechcenia jego wzrok prześlizgnął się po pomieszczeniu, by przez chwilę potowarzyszyć oddalającemu się Bottowi. Bott podszedł do mężczyzny, którego przed chwilą słyszeli. Bott złapał go za kłaki i walnął jego głową o stół raz, drugi. Mężczyzna wstał i zaczęli się szarpać. Zaraz... co?\n- Hola, hola, hej! - Tylko tyle wydobyło się z Alanowego gardła, gdy odstawiał trunek, by już kierować kroki w stronę szamoczących się mężczyzn. W pierwszym odruchu nie bardzo wiedział co powinien zrobić. Czasy Hogwartu dawno już minęły a on - jako szanowany uzdrowiciel - od dawna nie uciekał się do przemocy. - Panowie, to da się załatwić jakoś inaczej. - Mruknął cicho, nie będąc nawet pewnym czy jego słowa dotrą do reszty. A potem, wiedziony jakimś odruchem podszedł do wierzgającego się Botta i próbował łapać go za fraki, by odciągnąć od nieznajomego faceta.\nKary za nieudany rzut\n1-15 Drugi z mężczyzn wstał i uznając Alana za wspolnika Matta, zaczął się szarpać z Bennettem też\n16-30 Alan dostaje od Matta z łokcia w twarz\n31- 45 Szarpiący się Matt i ten zbir przewracają się, wpadając też na Alana\n46- 57 Alanowi nie udaje się odciągnąć tej dwójki od siebie\nTemat: Re: Stoliki przy ścianie 16.04.17 1:19\nNie usłyszała tej uwagi. Poszła w pełni spokoju po zamówienie dla pozostałych przy stoliku mężczyzn w całkiem-niezłym nastroju, zapewne dużo lepszym, niż możnaby oczekiwać po niej i po tym, co działo się ostatnimi czasy. Najwidoczniej miała całkiem niezły dzień, a to spotkanie trochę nawet ją podbudowało.\nNie było niczym szczególnym, ale zwyczajnym spotkaniem bliskiej osoby, przyjaciela. Prostą rozrywką. Czymś, czego tak na prawdę jej brakowało, na co nie do końca umiała poświęcić czas, co jej nie wychodziło przez cały stres, jaki się w nią wcisnął.\nNie dane jej było jednak cieszyć się tym długo. Ledwo weszła za bar, kiedy jej spokój, zadowolenie i pierwszy od dawna dobry nastrój, wszystko legło w gruzach. Trzask sprawił, że przez jej plecy przebiegły dreszcze, na sam dźwięk szamotaniny cofnęła się jeszcze trochę.\nGdyby chodziło o kogokolwiek innego, zapewne by się dawno ukryła, skuliłaby się pod barem, to był jednak Matt, człowiek który przyciągał problemy jak światło ćmy.\nPodeszła odrobinę zaledwie bliżej, chciała go odciągnąć, jednak zabrakło jej odwagi, nie była w stanie, znów dopadał ją cholerny lęk. Tym razem jednak walczyły ze sobą dwa. Oczyma wyobraźni widziała, jak Matt uderza o kant stołu, jak dzieje mu się krzywda, poważna krzywda, jak ten człowiek atakuje go zbyt brutalnie, jak rzuca jakieś paskudne zaklęcie.\nNawet zbliżyła się jeszcze trochę, bardzo chcąc go z tego wyciągnąć, nie dostatecznie blisko jednak, bo jedynie szczera przyjaźń i obawa o bliską osobę powstrzymywały ją w tej chwili przed skuleniem się pod barem. Agresja ją przerażała, nawet ta całkowicie nie skierowana w jej stronę, nijak zapewne nie związana z nią.\nChciała prosić, żeby przestali, dobrze wiedziała, że wystawiłaby się jednak tym na śmieszność, nic więcej. Znów się trochę cofnęła, schodząc z drogi jakiemuś gapiowi, czując jak cholernie jest bezsilna i wiedząc, że nic nie może zrobić, skuliła się w sobie, znów jakby zmalała, chcąc ukryć się przed całym światem, a jednocześnie nie mogąc tak po prostu uciec.\nTemat: Re: Stoliki przy ścianie 20.04.17 1:34\nNie myślałem o konsekwencjach. Zupełnie jakbym na chwilę zapomniał o towarzystwie Alana, kręcącej się między stolikami Lily, o tym, że ludzie się przecież umieją bronić. Tak po prostu poruszyłem się wiedziony prostą i prymitywna potrzebą wytłumaczenia fenomenu istnienia pewnych granic. Być może zakrawało to o jakąś hipokryzję, bo czy tak nie dawno sam nie dostałem po mordzie za obnoszenie się chęcią bliższego poznania takiej, a nie innej kelnerki, lecz to nie miało dla mnie nic do rzeczy. Zapewne też w innych okolicznościach zaśmiałbym się szelmowsko i dorzucił do pieca jakąś kolejną niewybredną uwagą. W sytuację zamieszana była jednak Lily, a to wszystko zmieniało. Nie zamierzałem pozwalać na to by była sprowadzana do obiektu prostackiej fascynacji, stawała się główną bohaterką zbereźnych myśli. Dlatego tak bardzo nie podobał mi się pomysł jej pracy tutaj.\nEmocje we mnie tylko się wzmogły, gdy mój cel zaczął się bronić, a nawet przechodzić do ataku. Szarpiąc się przewróciliśmy krzesło, potrąciliśmy stolik obok, butelki z trunkiem zakołysały się i rozlały po blacie. Nawet nie zwróciłem uwagi, że to właśnie Alan próbował mnie odciągnąć. Warknąłem tylko w niezadowoleniu, gdy zarejestrowałem, że ktoś próbuje mnie odciągnąć. Jeszcze nie teraz - zakomunikowałem śmiałkowi łokciem by zaraz poczuć pięść przeciwnika w swoim boku. Skrzywiłem się zapowietrzając się z bolesnym syknięciem. Osunąłem się nieznacznie na stolik. Siedzący przy nim biesiadnicy podnieśli krzyk niezadowolenia, a ja pod palcami wyczułem chłód szkła. Bez pomyślunku ująłem pewniej oręż z zamiarem roztrzaskania go na twarzy oponenta.\n|1-30 Nie zdążyłem nic zrobić bo mi zasadzono banie na twarz\n|31- 70 Nie wiem z czego gość miał twarz, lecz nie specjalnie się przejął. W powietrzu lata gulasz który był w podniesionym przeze mnie półmisku.\n|>71 To była na prawdę porządna misa. Naprawdę bardzo porządna misa...\nTemat: Re: Stoliki przy ścianie 29.04.17 16:50\nMiał wrażenie, że cofnął się do czasów Hogwartu, naprawdę. Kiedy pierwsze zaskoczenie minęło, gdy przestał również próbować zrozumieć sytuację, uczucie deja vu walnęło w niego z impetem. Przez chwilę, zaledwie kilka sekund, obserwował tę sytuację, wręcz nie mogąc nie mruknąć pod nosem:\n- Nie wierzę, ten typ serio się nic nie zmienił.\nI choć przez chwilę dopadło go również poczucie rozbawienia, te znikło szybko. Nie byli dziećmi, nie byli też nastolatkami, w których buzowały hormony. Byli dorosłymi ludźmi i tak się zachowywać powinni. A przynajmniej takie właśnie było jego zdanie. Bitka w barze natomiast w ogóle nie pasowała do tego obrazu. Oczami wyobraźni widział jak ta jatka idzie dalej, jak wymyka się spod kontroli. A potem wszyscy lądują w szpitalu, tylko psując nerwy magomedykom, którzy muszą się nimi zajmować. Oj tam, Mung wszedł w niego bardziej niż sądził. No ale co mógł na to poradzić?\nPróbował więc rozdzielić tę dwójkę, lecz przecenił swoje możliwości. Nie pamiętał kiedy ostatnio był w takiej sytuacji (w Hogwarcie?), nie wiedział też czy niepowodzenie zawdzięczał swojej nieporadności czy zawziętości Botta. Ostatecznie skończył z łokciem wbitym w nos. Nie zdziwił się, gdy już po chwili do uczucia piekącego bólu doszedł zapach i smak krwi, która spłynęła po jego brodzie. Zaklął, wycierając to ręką. Wtedy też ujrzał Lily, która najwyraźniej chciała ich rozdzielić, ale zbyt mocno się bała. Widząc jej przerażenie poczuł, jak jest mu jej żal. Była taka mała, taka kruchutka i taka wystraszona. Jak męskie serce mogłoby być na to obojętne i nie mieć odruchu, chęci obronienia jej przed całym światem? Rozumiał więc już trochę pobudki Matta... Choć to wcale go nie usprawiedliwiało!\n- Lily, nie podchodź. Ogarniemy zaraz sytuację. - Zwrócił się w jej kierunku, dłonią zasłaniając nos, by nie widziała krwi. A potem ponownie podszedł do tej dwójki, chcąc ich rozdzielić. Nagle jednak zastygł w bezruchu, widząc zamierzania Matta. Jego oczy stały się wielkie niczym duże monety, gdy widział jak Bott sięga po szklanką butelkę. - Nie, nie, nie, nie! - Zdążył krzyknąć, ale nim udało mu się to jakkolwiek powstrzymać - butelka już rozbijała się o twarz obcego mężczyzny. O dziwo - ten jednak dalej szamotał się z Mattem. Z czego on był zrobiony?\nPokonując szok i niedowierzanie, ponownie postanowił tę dwójkę rozdzielić. Tym razem jednak to właśnie nieznajomy był bliżej niego, podszedł więc z zamiarem próby odciągnięcia właśnie tego osobnika, wykrzykując przy tym ,,przestańcie" ,,dajcie spokój" ,,uspokójcie się" i inne takie. Pech jednak chciał, że jego kolega, sądząc, że Bennett planuje się dołączyć do bijatyki, podszedł do niego i szarpnął go za ubrania. Najwyraźniej też nie miał pokojowych zamiarów, o czym Alan przekonał się bardzo szybko.\n1-25 - Bennett dostał prawego sierpowego między oczy, aż go zaćmiło\n26-50 - gostek rzucił się na Alana i razem wylądowali na jakimś stoliku, szarpiąc się\n51-75 - wierzgają się i szarpią nawzajem, tłukąc się gdzie popadnie\n76-100 - broniąc się to Alan walnął delikwenta między oczy aż go pięść zabolała\nTemat: Re: Stoliki przy ścianie 02.05.17 23:19\nNie chciała tego zostawiać, coś kazało jej podejść, a zakrwawiony przyjaciel Matta wcale nie brzmiał jak ktoś kogo zamierałą słuchać. Zawsze jednak słuchała własnych lęków, a przerażenie w tej chwili rosło w niej w zastraszającym tempie. Nawet nijak nie zareagowała, kiedy Matt dobył jakieś naczynie jako broń, zaczęła się wycofywać zbyt przerażona tym, co się działo. Bała się o to, co może się stać, bała się że Matt zrobi komuś poważną krzywdę, bała się, że to jemu zrobią poważną krzywdę. Wiedziała, że pchał się to sam, co mogło się stać? Ktoś coś powiedział, ktoś krzywo spojrzał. Zaraz jednak do walki dołączyły kolejne osoby, próby Alana okazały się nędzne, spełzły na niczym, a nawet kolejna osoba zwróciła na nich uwagę.\nGdyby to był ktokolwiek obcy, już dawno by uciekła. Już teraz telepała się jak osika bardzo żałując, że akurat dzisiaj Luke musi mieć inną zmianę. Mógł ją przerażać, ale na pewno JAKOŚ by na to zareagował, może jakoś by pomógł, a tak?\nWidząc jak Alan obrywa w twarz aż się skrzywiła. Coraz trudniej jej było ustać, kolana jej miękły, a ludzi dookoła robiło się więcej, wszyscy chętnie patrzyli na tę bójkę, która wyglądała coraz gorzej.\nKiedy Matt przez swojego przeciwnika został uderzony i poleciał w jej stronę, w pierwszej chwili odskoczyła, zaraz jednak zaszła mu drogę, przytulając się do jego piersi. Schowała w niej twarz przerażona w nadziei, że uda jej się go uspokoić, a jego przeciwnik nie postanowi nadal go tłuc, bo i wcale nie miała ochoty oberwać przy okazji.\nSzepnęła jedynie, nie ruszając się ani trochę, nawet nie bardzo będąc w stanie. Póki co górował w niej lęk. Złość przyjdzie potem.\nTemat: Re: Stoliki przy ścianie 04.05.17 12:13\nPopłynąłem. Zdarzało się. Impuls, ferwor walki, słodka adrenalina, złość - to wszystko mieszało w głowie, sprawiając, że odcinałem się od otaczającej mnie rzeczywistości. Liczyło się tylko to by przeciwnik padł na kolana. Byłem więc głuchy na oburzenie pozostałych klientów, którym być może w tym momencie psułem wieczór. Nie widziałem tez innych - nie chciałem się rozpraszać tym bardziej, że przeciwnik okazał się pewnym wyzwaniem. Skrzywiłem się pod nosem mieląc nokturnowe przekleństwo, kiedy to zepchnięto mnie do defensywy, przygwożdżono do stołu. Nie dostrzegałem w tym rozgardiaszu Lily, jedynie głos Alana co rusz zdawał się upierdliwie przebijać przez ten chaos. Tak jak teraz - w powietrzu zadźwięczała seria "nie", gdy tylko moje palce zacisnęły się na ujętym prze mnie orężu.\nO taaaak - pomyślałem, szczerząc się konspiracyjnie i nie widząc kompletnie nic złego w tym nie do końca "czystym" zagraniu. Jednak co tak właściwie w walce uchodziło, za sprawiedliwe? Wszystko, byle osiągnąć zamierzony cel, byle pierwszemu nie paść na kolana.\nSzkło wydało charakterystyczny głuchy dźwięk w kontakcie z czaszką czym się jednak mój oponent specjalnie nie przejął.\nO ty skurczybyku... - syknąłem w myślach i obwiniając gościa za twardą głowę by zaraz znów wejść z nim w mało elegancką szarpaninę. W pewnym momencie uchyliłem nieopatrznie gardę przez co ponownie oberwałem po twarzy. Znów mnie zamroczyło. Odsunąłem się nieporadnie, chcąc zyskać dystans by mieć czas na otrząśnięcie się. Oddychałem ciężko, lecz sił dodawał mi fakt, że on też. Podbudowany tym faktem miałem wyjść mu na przeciw, gdy...\nW jednej chwili wszystko co miałem w głowie wyparowało, a całe moje ciało znieruchomiało, zupełnie jak gdyby zostało potraktowane niewerbalnym pertryficusem. A przecież to było tylko i aż ona. Jej mizerne ramiona oplotły mnie, zaś sylwetka zdawała się wgniatać w moją klatkę piersiową. Nie byłem pewny, czy w tym momencie całą sobą próbowała mnie przytrzymać czy też zatopić się i zniknąć. A może jedno i drugie? Co tak właściwie się w tym momencie zadziało? Dlaczego to w ogóle się stało? Patrzyłem ze zdezorientowaniem na nią z góry w towarzystwie szczerego zaskoczenia, które mnie kompletnie sparaliżowało. Nie spodziewałem się tego.\n- Lil, ja... - wydusiłem z siebie nie wiedząc czy powinienem ją odsunąć, czy uspokoić - moje ręce zawisły więc nieporadnie w powietrzu. Przynajmniej dopóki kątem oka nie dostrzegłem ruchu. Ta krótka chwila przecież wcale nie sprawiła, że mój przeciwnik zamierzał się zatrzymać - w końcu stałem odsłonięty, a moja twarz aż się prosiła o to by położyć na niej pięść. Przygarnąłem więc Lily do siebie, odwracając się tyłem, nie chcąc by znalazła się pomiędzy nami. I po co ci to było, Lil. Cholera. Skrzywiłem się, a w tym samym momencie rozległ się łoskot zaklęcia aeris - silny wiatr zdmuchną agresora, tak jak grupę innych awanturników obijając nimi po ścianie lub podłodze. Nieliczni ustali. Najwyraźniej jakaś kelnerka postanowiła interweniować po tym, jak jednej z pracownic ewidentnie mogło się coś stać. Nie tracąc po tym rezonu kobieta kierowała różdżkę w moją i nie tylko moją stronę rzucając ostre\n- Cholera... - moje barki opadły wraz z wydychanym z płuc powietrzem. Spojrzeniem odszukałem jeszcze tego prostaka. Fuknąłem wzgardliwie unosząc przy tym zaczepnie podbródek.\n- ALE JUŻ! - upominający głos kelnerki sprawił, że niechętnie ostatecznie odpuściłem. Przynajmniej do momentu w której znów go nie spotkam.\n- Lil..muszę wyjść - Położyłem dłoń na ramieniu Lily próbując ją odsunąć. Jeśli stawiała opór nie miałem serca do tego by być wobec niej w tym momencie bardziej zdecydowanym. Bała się. Ten widok bolał tym bardziej, że chwilę wcześniej się uśmiechała. Nie tak to miało wyglądać.\n- Chodźmy... - przygarnąłem ją wiedząc, że w tym momencie nie puści. Wzrokiem wyłapałem Alana i kiwnąłem sugestywnie głową. Ciągle byłem zły, było to widać, lecz jednocześnie...wybacz stary, że tak wyszło. Dobre pierwsze wrażenie po latach, co? Westchnąłem. Zaraz się wszystko miało okazać. Znaleźliśmy się po chwili na zewnątrz nie opodal wejścia do przybytku\nTemat: Re: Stoliki przy ścianie 07.05.17 19:14\nWszystko działo się zbyt szybko. Słowa obcego im mężczyzny, które dopłynęły do nich z głębi sali, reakcja Matta, widok szarpaniny i wymierzanych ciosów, oberwanie w nos, mina Lily, kolejna próba rozdzielenia tej dwójki, kolega mężczyzny szarpiącego się z Mattem zaczepiający Alana i... bum.\nCios zamroczył go. Przez chwilę zdawał się nawet nic nie widzieć, a ból szybko rozszedł się po całej jego czaszce. Na chwilę czas się zatrzymał, świat zawirował i dopiero metaliczny posmak krwi sprowadził go z powrotem na ziemię. Krew ponownie spłynęła po jego brodzie, zostając też na dłoni, którą odruchowo przytknął do bolącego miejsca. Cholera... Jak to się stało, że dał się w to wciągnąć? Spojrzał na swojego "przeciwnika" dostrzegając zadowolenie z efektu, jaki uzyskał. Ale nie wyglądał na takiego, co chciałby mu znów przyłożyć. Alan był dla niego zbyt łatwym przeciwnikiem. Był słaby, nie pamiętał nawet kiedy ostatnio się bił. W Hogwarcie? Prawdopodobnie. I jeżeli tak, to było to również w towarzystwie tej parszywej, przyciągającej kłopoty mordy.\nOdzyskawszy kontakt z rzeczywistością rozejrzał się po pomieszczeniu. Tłum gapiów stał na swoim miejscu, a Matt leżał na stole. Drogę między nim a jego przeciwnikiem zagradzała Lily, jednak mężczyzna najwyraźniej wcale się tym nie przejął, szykując się do kolejnego ataku. Oczami wyobraźni Alan widział jak biedna dziewczyna zostaje wciągnięta w to wszystko podobnie jak on sam dwie minuty temu. I nie mógł na to pozwolić. Ignorując swojego przeciwnika automatycznie sięgnął dłonią do kieszeni, wyciągając z niej różdżkę. Ścisnął na niej palce, unosząc ją w kierunku mężczyzny, który już brał zamach.\n- Ni... - tylko tyle z siebie wydusił, nim gwałtownie zamilkł i zastygł w bezruchu. Został uprzedzony o czym poinformował go dźwięk rzucanej kobiecym głosem inkantacji zaklęcia. Chwilę potem gwałtowny, silny podmuch wiatru odrzucił awanturników z dala od siebie, a Alan zachwiał się, gdy sięgnął także jego. Chwilę potem Matthew już wychodził z lokalu wraz z Lily, rzucając mu znaki, by i on poszedł z nimi. I wyszli. Cała trójka.\n- Postradałeś zmysły? - Rzucił ostro w stronę Matta, gdy już złapali kilka oddechów świeżego, choć chłodnawego powietrza. Westchnął z irytacją, wyjmując z kieszeni chusteczkę i przyciskając ją do wciąż krwawiącego nosa. Jego twarz powoli puchła i siniała, znacząc go i wręcz wrzeszcząc ,,ten gość dostał po gębie". Złapał kilka głębszych wdechów i spojrzał na Lily.\n- Nie martw się o tego głąba. Dostał bęcki, ale poskładam go. Nic Ci nie jest? - Odezwał się dużo łagodniej. Była wystraszona, przez co zdawała się być jeszcze mniejsza (to możliwe?) niż parę chwil temu. Nigdy nie potrafił przejść obojętnie obok takich osób, wrodzona opiekuńczość od razu odzywała się ze wzmocnionej wersji.\n- Na Merlina, widzę, że nic się nie zmieniłeś od Hogwartu. Dalej szukasz guza gdzie popadnie. - Jego ton ponownie stał się ostry, gdy zwracał się do Matta. - Kiedyś bym Ci chętnie w tym towarzyszył, ale teraz i nie chcę i nie mogę sobie na to pozwalać, Matt. Kto będzie chciał chodzić do magomedyka, który wdaje się w bitki w barach? - Westchnął, odtykając od twarzy chusteczkę nasiąkniętą krwią. Wyglądało na to, że niedługo miała przestać lecieć. Pokręcił głową z niedowierzaniem, przez chwilę zastanawiając się jak to się stało, że wylądował tu i to w takiej sytuacji. - Choć nie powiem, że w pewien sposób nie rozumiem tego, co zrobiłeś. - Mruknął nieco łagodniej, choć dalej pełnym oburzenia, a wręcz obrażonym głosem. Specjalnie ujął to w taki sposób, by Matt zrozumiał, a Lily nie zadawała pytań, na które lepiej było nie znać odpowiedzi.\nTemat: Re: Stoliki przy ścianie 08.05.17 15:56\nW pewnej chwili już nie wszystko do niej docierało. Poczuła silny podmuch, zamknęła mocno oczy i skuliła się, przytulając do Matta, jakby to miało dać jej bezpieczeństwo. Jej twarz była mokra, co za tym idzie, jego koszula na pewno też, jednak to nie bardzo ją w tej chwili obchodziło. Zaciskała na nim dłonie tak mocno jak tylko mogła, drżąc przy tym i ledwie słysząc kobiecy głos. Kiedy znaleźli się na zewnątrz, po prostu tak stała, starając się oddychać spokojniej, panika stawała się dusząca, przerażająca, a przy wszystkim co działo się ostatnimi czasy była na nią jeszcze bardziej podatna.\nByła też zła, wręcz wściekła, to odczucie jednak zaledwie zaczynało kłębić się gdzieś daleko, na wierzchu nadal znajdował się strach, jakby tamten człowiek nadal mógł uderzyć ją albo Matta, jakby to wszyto wcale nie do końca przestało się dziać.\nSłuchała słów Alana, też był wściekły, jak to jest, że wszyscy się o tego idiotę martwią, ale do tego nadal nic nie dociera? Powoli odsunęła się od niego, nie miała nawet żadnej chusteczki, przetarła napuchniętą twarz dłońmi.\n- N-nie mogłeś się po-powstrzy-mać, co?\nChciała znów się przytulić, ale nie zrobiła tego, spięta i skulona w sobie stała tak kompletnie bezradnie. Nie wyrzucała mu jednak nic więcej. On wiedział. Nie był idiotą - znaczy był, jednak nie pod tym względem. Kiedy zrobił coś, czego nie powinien, doskonale wiedział co to było, jeśli komuś podpadł, zawsze wiedział czym. Nie zamierzała mu znów powtarzać, jak bardzo go potrzebuje, jak bardzo boi się, że stanie mu się krzywda, lub skończy znów w Tower. Wiedział, że gdyby to był ktokolwiek inny, uciekłaby przed tą bójką na drugi koniec Londynu. Ale to nie był ktokolwiek inny, tylko Matt.\nNie musiała mu mówić, że chciała tylko przez chwilę czuć się spokojnie, że jeden dzień od dawna nie zaczął się kolejną paniką. Kim z resztą była, żeby co spotkanie znów wytykać mu swoje żale? Wiedziała z kim się przyjaźni.\n- Teraz go poskładasz. Za tydzień będziesz go wyciągał z pierdla lub robił z niego inferiusa. Ale to jego sprawa, chyba nie mogę mu niczego zabraniać, co nie?\nZłość powoli przebijała się przez lęk i dawała o sobie znać w tonie jej głosu. Oddychała już spokojniej, choć wciąż nie była spokojna. Wiedziała, że to po części egoistyczne, po części była wściekła, bo w tej chwili Matt był jej potrzebny, teraz kiedy na prawdę się bała stracenie takiej podpory byłoby jeszcze gorsze, to jednak nie oznaczało, że w jakiejkolwiek innej chwili, choćby miała być do końca życia bezpieczna podchodziłaby do tego spokojniej. Teraz potrzebowała go bardziej niż zawsze, ale zawsze był jej przyjacielem.\n- Chyba muszę tam posprzątać.\nDodała, wracając do środka. Porządkiem jednak zajął się ktoś inny, na szczęście bo w gruncie rzeczy nie miała na to siły. Nie bardzo z resztą wiedziała co ze sobą zrobić, kiedy znów stanęła między tymi wszystkimi ludźmi, powoli wracającymi do swoich spraw, w pierwszej chwili z lękiem szukała spojrzeniem tych, z którymi Matt się bił i zaczęła znów wycofywać, mając ochotę schować się pod barem albo uciec, tylko nie bardzo wiedziała gdzie właściwie. W tej jednak chwili pojawiła się Maggie, która od pierwszej chwili w oczach Lil stała się trochę dobrym duchem tego miejsca, zgarnęła ją na zaplecze i pomogła dojść do siebie.\nTemat: Re: Stoliki przy ścianie 14.05.17 22:06\nPierwsze co usłyszałem po znalezieniu się na świeżym powietrzu to oburzenie Alana. Nie dziwiłem mu się, było uzasadnione, a jednak...wywróciłem oczami niczym dziecko, które po raz tysięczny zmuszone jest słuchać uwagi, że przecież ludzi się tak po prostu nie bije - lekceważąco, już na wstępnie sugerując mu ze wyolbrzymia. Żeby to podkreślić z kwaśną miną powierciłem palcem w swoim uchu\n- Jeszcze nie, lecz słyszę, że przymierzasz się do popracowania nad tym - zamarudziłem przenosząc po chwili wzrok na Lily, która miała zamiar się odsunąć. Nie zamierzałem jej powstrzymywać - zdjąłem dłoń z jej pleców.\n- N-n-nie - przedrzeźniałem ją próbując rozładować napięcie, co było bezskuteczne, bo z jej postawy i spojrzenia wyczytałem, że wcale tego nie kupowała. Wręcz przeciwnie - zdawała się krzyczeć cała sobą, że wie, że ja wiem. Bo tak też było. Wiedziałem, że będzie zła, lecz ja sam nie miałem zamiaru przejawiać skruchy. Gdybym miał okazję to potraktowałbym drania tak samo - no, może z tą różnicą, że starałbym się przyłożyć mu mocniej. Zasłużył na to, lecz nie zamierzałem się z tego tłumaczyć. Już wolałem, by była obrażona na mnie przez ten dzień czy dwa niżby miała nabawić się nowej fobii. Mierzyłem więc ją spojrzeniem w którym nie było skruchy, a jednak jednocześnie krwawiłem widząc jak targają nią nerwy. I jeszcze ta wymiana między nią, a Alanem...\n- Lil, to nie tak... - jęknąłem męczeńsko, krzywiąc się jeszcze bardziej. Wciąż najwyraźniej miala mi za złe to Tower. Nawet jeśli miałbym spróbować wymyślić coś na poczekaniu, jakąś wymówkę to nie dała mi ku temu za dużo możliwości - zniknęła zaraz za drzwiami.\n- Niech to szlag... - syknąłem wypuszczając powietrze niczym przedziurawiona dętka, jednocześnie w tym momencie przecierałem obolały polik, czując powoli efekty szamotaniny.\n- Też mi sprawiedliwość. A jego nie wypierdolili... - fuknąłem chcąc jakoś oczyścić tą atmosferę, jeszcze przed słowami Alana. Gdy te bowiem zaczęły uchodzić, ja wyciągnąłem z kieszeni spodni sfatygowaną paczkę mocnych, tanich papierosów.\n- Jak będziesz wygrywał to myślę, że całkiem sporo kobiet by się pokusiło. Gorzej, jak planujesz przegrywać - wtedy faktycznie możesz mieć problem. Nikt nie lubi zadawać się z przegrywającymi. Do tego jeszcze przegrywającymi uzdrowicielami. Będziesz musiał popracować nad techniką. Fajka...? - wyciągnąłem w jego kierunku paczkę w geście poczęstunku, jak gdyby nigdy nic. Zaraz potem sam wetknąłem sobie jeden tytoniowy zwitek do ust podpalając go mugolską zapalniczką.\nPodniosłem na towarzysza uważne spojrzenie z pod nieco przymrużonych powiek decydując się ostatecznie na przemilczenie jego słów.\n- Twarz ci cieknie, Bennett - zwróciłem mu uwagę, zmieniając temat.


Liga Mistrzów - terminarz › FCBarca.com\n1. PSG 3 7 6 : 3\n2. Man. City 3 6 11 : 6\n3. Brugge 3 4 4 : 7\n4. RB Leipzig 3 0 6 : 11\n1. Liverpool 3 9 11 : 5\n2. Atletico 3 4 4 : 4\n3. Porto 3 4 2 : 5\n4. Milan 3 0 3 : 6\n1. Ajax 3 9 11 : 1\n2. Borussia 3 6 3 : 5\n3. Sporting CP 3 3 5 : 7\n4. Besiktas JK 3 0 2 : 8\n1. Real Madryt 3 6 7 : 2\n2. Sheriff 3 6 5 : 4\n3. Inter 3 4 3 : 2\n4. Szachtar 3 1 0 : 7\n1. Bayern 3 9 12 : 0\n2. Benfica 3 4 3 : 4\n3. Barcelona 3 3 1 : 6\n4. Dynamo K. 3 1 0 : 6\n1. Man. Utd 3 6 6 : 5\n2. Villarreal 3 4 7 : 5\n3. Atalanta 3 4 5 : 5\n4. Young Boys 3 3 3 : 6\n1. RB Salzburg 3 7 6 : 3\n2. Sevilla 3 3 2 : 2\n3. Lille 3 2 1 : 2\n4. Wolfsburg 3 2 2 : 4\n1. Juventus 3 9 5 : 0\n2. Chelsea 3 6 5 : 1\n3. Zenit 3 3 4 : 2\n4. Malmo 3 0 0 : 11\n1. kolejka Liga Mistrzów , Gr. F Wtorek, 14 września 18:45\n1. kolejka Liga Mistrzów , Gr. G Wtorek, 14 września 18:45\n1. kolejka Liga Mistrzów , Gr. E Wtorek, 14 września 21:00 Transmisja: Polsat Sport Premium 1\n1. kolejka Liga Mistrzów , Gr. E Wtorek, 14 września 21:00\n1. kolejka Liga Mistrzów , Gr. F Wtorek, 14 września 21:00\n1. kolejka Liga Mistrzów , Gr. G Wtorek, 14 września 21:00\n1. kolejka Liga Mistrzów , Gr. H Wtorek, 14 września 21:00\n1. kolejka Liga Mistrzów , Gr. C środa, 15 września 18:45\n1. kolejka Liga Mistrzów , Gr. D środa, 15 września 18:45\nFC Sheriff Tyraspol\n1. kolejka Liga Mistrzów , Gr. A środa, 15 września 21:00\n1. kolejka Liga Mistrzów , Gr. B środa, 15 września 21:00\n1. kolejka Liga Mistrzów , Gr. C środa, 15 września 21:00\n1. kolejka Liga Mistrzów , Gr. D środa, 15 września 21:00\n2. kolejka Liga Mistrzów , Gr. C Wtorek, 28 września 18:45\n2. kolejka Liga Mistrzów , Gr. D Wtorek, 28 września 18:45\n2. kolejka Liga Mistrzów , Gr. A Wtorek, 28 września 21:00\n2. kolejka Liga Mistrzów , Gr. B Wtorek, 28 września 21:00\n2. kolejka Liga Mistrzów , Gr. C Wtorek, 28 września 21:00\n2. kolejka Liga Mistrzów , Gr. D Wtorek, 28 września 21:00\n2. kolejka Liga Mistrzów , Gr. F środa, 29 września 18:45\n2. kolejka Liga Mistrzów , Gr. H środa, 29 września 18:45\n2. kolejka Liga Mistrzów , Gr. E środa, 29 września 21:00 Transmisja: Polsat Sport Premium 3\n2. kolejka Liga Mistrzów , Gr. E środa, 29 września 21:00\n2. kolejka Liga Mistrzów , Gr. F środa, 29 września 21:00\n2. kolejka Liga Mistrzów , Gr. G środa, 29 września 21:00\n2. kolejka Liga Mistrzów , Gr. H środa, 29 września 21:00\n3. kolejka Liga Mistrzów , Gr. A Wtorek, 19 października 18:45\n3. kolejka Liga Mistrzów , Gr. C Wtorek, 19 października 18:45\n3. kolejka Liga Mistrzów , Gr. A Wtorek, 19 października 21:00\n3. kolejka Liga Mistrzów , Gr. B Wtorek, 19 października 21:00\n3. kolejka Liga Mistrzów , Gr. C Wtorek, 19 października 21:00\n3. kolejka Liga Mistrzów , Gr. D Wtorek, 19 października 21:00\n3. kolejka Liga Mistrzów , Gr. E środa, 20 października 18:45 Transmisja: Polsat Sport Premium 1\n3. kolejka Liga Mistrzów , Gr. G środa, 20 października 18:45\n3. kolejka Liga Mistrzów , Gr. E środa, 20 października 21:00\n3. kolejka Liga Mistrzów , Gr. F środa, 20 października 21:00\n3. kolejka Liga Mistrzów , Gr. G środa, 20 października 21:00\n3. kolejka Liga Mistrzów , Gr. H środa, 20 października 21:00\n4. kolejka Liga Mistrzów , Gr. G Wtorek, 2 listopada 18:45\n4. kolejka Liga Mistrzów , Gr. H Wtorek, 2 listopada 18:45\n4. kolejka Liga Mistrzów , Gr. E Wtorek, 2 listopada 21:00\n4. kolejka Liga Mistrzów , Gr. F Wtorek, 2 listopada 21:00\n4. kolejka Liga Mistrzów , Gr. G Wtorek, 2 listopada 21:00\n4. kolejka Liga Mistrzów , Gr. H Wtorek, 2 listopada 21:00\n4. kolejka Liga Mistrzów , Gr. B środa, 3 listopada 18:45\n4. kolejka Liga Mistrzów , Gr. D środa, 3 listopada 18:45\n4. kolejka Liga Mistrzów , Gr. A środa, 3 listopada 21:00\n4. kolejka Liga Mistrzów , Gr. B środa, 3 listopada 21:00\n4. kolejka Liga Mistrzów , Gr. C środa, 3 listopada 21:00\n4. kolejka Liga Mistrzów , Gr. D środa, 3 listopada 21:00\n5. kolejka Liga Mistrzów , Gr. E Wtorek, 23 listopada 18:45\n5. kolejka Liga Mistrzów , Gr. F Wtorek, 23 listopada 18:45\n5. kolejka Liga Mistrzów , Gr. E Wtorek, 23 listopada 21:00\n5. kolejka Liga Mistrzów , Gr. F Wtorek, 23 listopada 21:00\n5. kolejka Liga Mistrzów , Gr. G Wtorek, 23 listopada 21:00\n5. kolejka Liga Mistrzów , Gr. H Wtorek, 23 listopada 21:00\n5. kolejka Liga Mistrzów , Gr. C środa, 24 listopada 18:45\n5. kolejka Liga Mistrzów , Gr. D środa, 24 listopada 18:45\n5. kolejka Liga Mistrzów , Gr. A środa, 24 listopada 21:00\n5. kolejka Liga Mistrzów , Gr. B środa, 24 listopada 21:00\n5. kolejka Liga Mistrzów , Gr. C środa, 24 listopada 21:00\n5. kolejka Liga Mistrzów , Gr. D środa, 24 listopada 21:00\n6. kolejka Liga Mistrzów , Gr. A Wtorek, 7 grudnia 18:45\n6. kolejka Liga Mistrzów , Gr. B Wtorek, 7 grudnia 21:00\n6. kolejka Liga Mistrzów , Gr. C Wtorek, 7 grudnia 21:00\n6. kolejka Liga Mistrzów , Gr. D Wtorek, 7 grudnia 21:00\n6. kolejka Liga Mistrzów , Gr. H środa, 8 grudnia 18:45\n6. kolejka Liga Mistrzów , Gr. E środa, 8 grudnia 21:00\n6. kolejka Liga Mistrzów , Gr. F środa, 8 grudnia 21:00\n6. kolejka Liga Mistrzów , Gr. G środa, 8 grudnia 21:00


Sześć izb ekonomicznych reprezentujących firmy działające w branży mediów i telekomunikacji pragnie, by resort kultury zaniechał dalszych prac nad nowelizacją tzw. ustawy abonamentowej, jaka nakaże operatorem płatnej telewizji przekazywanie danych abonentów Poczcie…...\n714 widoki 14.09.2019\n594 widoki 13.09.2019\n116 widoki 30.08.2019\n450 widoki 21.08.2019\n770 widoki 04.08.2019\n309 widoki 31.07.2019\n13 lipca 1973 roku, czyli szczegółowo 43 lata temu, niewiele wówczas znana grupa Queen wydała swój debiutancki krążek pod takim samym tytułem. Płyta została praktycznie zignorowana przez duże stacje radiowe i skrytykowana…...\n120 widoki 31.07.2019\nPracownicy skarbowi z Francji dokonali niemożliwego. Wszystko, byle tylko Google nie dowiedziało się o prowadzonym przez nich śledztwie dotyczącym datków. Francuska Generalna Zarząd Finansów spędziła rok badając finanse Google’a w pierwotnego…...\n146 widoki 30.07.2019\n294 widoki 29.07.2019\nKomisja Europejska zarzuca Facebookowi w specjalnym oświadczeniu, iż ten podał KE błędne informacje dotyczące przejęcia WhatsApp przez Facebooka zbyt 22 mld dolarów. Komisja przyglądała się wówczas, w 2014 roku, czy…...\n728 widoki 28.07.2019\n393 widoki 20.07.2019\n789 widoki 19.07.2019\nPrezydent-elekt Stanów Zjednoczonych Donald Trump chce, aby to z amerykańskiego budżetu sfinansowano zapowiadaną przez jego w kampanii wyborczej konstrukcję muru na granicy z Meksykiem - podał CNN. Odgrodzenie USA od…...\n766 widoki 19.07.2019\nW kwietnio br. Netflix rozszerzył własna działalność o ponad 130 krajów, wchodząc na każde ważne rynki poza Chinami. Pojawił się też oficjalnie w Polsce. Jednak globalna ekspansja platformy nie odbywa…...\n470 widoki 17.07.2019\nNajbardziej znany tanzański handlarz kością słoniową, 47-letni Boniface Matthew Maliango noszący przezwisko "Diabeł" został skazany w piątek przez sąd w stolicy, Dodomie, na 12 lat więzienia. Był to wyrok w pierwszym…...\n528 widoki 17.07.2019


Nakładanie powłok antykorozyjnych - Media, reklama, prawo\nKorozja jest naturalnym zjawiskiem stopniowego niszczenia struktury materiałów, głównie metalu. Powłoki antykorozyjne zapewniają ochronę powierzchniom przed substancjami chemicznymi i niekorzystnymi warunkami zewnętrznymi, przedłużając żywotność poszczególnych elementów maszyn, urządzeń czy konstrukcji wykorzystywanych w przemyśle.\nPowłoki antykorozyjne w przemyśle\nJednym z rodzajów powłok szeroko stosowanych w przemyśle są polimery fluorowe. Najczęściej stosowane są w przemyśle spożywczym, chemicznym, energetycznym, motoryzacyjnym, opakowaniowym czy gumowym, zapewniając skuteczną ochronę przed czynnikami zewnętrznymi. Nakładanie powłok daje zabezpieczenie takim materiałom jak stal czarna, stale nierdzewne, stal niskostopowa, stopy aluminium, a także mosiądz, szkło, ceramika oraz niektóre rodzaje gum i tworzyw sztucznych. Do głównych obszarów zastosowań powłok fluoropolimerowych należą powierzchnie zbiorników stalowych, betonowych, paliwowych, rur stalowych, konstrukcji stalowych, wiaduktów, mostów, kanałów, rynien czy elementów rurociągów. Warstwy ochronne nakładane są również na powierzchnie rur stalowych, w tym wody pitnej – powłoki posiadają atest, wykazując pełne bezpieczeństwo dla zdrowia człowieka. Należy pamiętać, że przed nałożeniem warstwy fluoropolimerowe trzeba dokładnie przygotować powierzchnię – niezbędne będzie odtłuszczenie czy odgazowanie.\nZalety i właściwości powłok antykorozyjnych\nNakładanie powłok antykorozyjnych (więcej przeczytać można na stronie: https://www.nelvi.pl/wlasciwosci-powlok ) , w tym fluoropolimerowych, zapewnia skuteczną ochronę przed korozją powierzchni pracujących w niekorzystnym środowisku, wymagając odporności na działanie promieniowania UV, środków chemicznych czy wody. Powłoki fluoropolimerowe zapobiegające korozji obejmują tworzywa sztuczne, takie jak PTFE, PFA, FEP, ETFE, PEEK, PPS, zwiększając funkcjonalność i właściwości użytkowe powlekanych części urządzeń, maszyn czy konstrukcji. Dzięki unikalnym kombinacjom właściwości, powłoki fluoropolimerowe uniemożliwiają przywieranie substancji do innych materiałów, sprawdzając się jako powłoki antyadhezyjne. Ponadto charakteryzują się bardzo niskim współczynnikiem tarcia w zakresie µ =0,05 – 0,2, dużą odpornością termiczną, chemiczną (kwasy, zasady oraz rozpuszczalniki organiczne), a także posiadają doskonałe właściwości izolacyjne.\nSpecjaliści w nakładaniu powłok antykorozyjnych: Nelvi.pl\nREAD Pojemniki, pudełka i kuwetki z pleksi – praktyczne rozwiązania\nKategorie:\ttechnologie\t/ przez Isomedia 19 lipca 2021


Katarzyna Kawa mistrzynią w Bol. To jej największy sukces w deblu - Sport WP SportoweFakty\nKatarzyna Kawa odniosła w sobotę największy sukces w grze podwójnej w swojej zawodowej karierze. Polska tenisistka sięgnęła po tytuł w challengerze WTA na kortach ziemnych w chorwackim kurorcie Bol.\nRafał Smoliński 12 Czerwca 2021, 18:26\nW singlu Katarzyna Kawa musiała uznać wyższość Rumunki Iriny Bary. W meczu I rundy Polce zabrakło dwóch punktów do zwycięstwa i przegrała 4:6, 6:4, 5:7. Mimo tego niepowodzenia pozostała w Bol, bo zgłosiła się do rywalizacji w deblu.\nPartnerką urodzonej w Krynicy tenisistki była Aliona Bolsova. Polsko-hiszpańska para zaczęła od pokonania Pauli Kanii-Choduń i Rosjanki Nateli Dżalamidze 6:3, 6:4. Następnie wygrała z austriacko-meksykańskim duetem Barbara Haas i Renata Zarazua 6:4, 7:6(4).\nW półfinale Kawa i Bolsova wygrały trudny mecz z Hiszpanką Larą Arruabarreną i Włoszką Sarą Errani 6:4, 6:7(3), 10-8. Natomiast w sobotnim finale zwyciężyły po super tie breaku Gruzinkę Jekaterinę Gorgodze i Słowaczkę Terezę Mihalikovą 6:1, 4:6, 10-6.\nKawa odniosła największy deblowy sukces na zawodowych kortach, wygrywając turniej rangi WTA Challenger. Za triumf w Bol otrzyma wraz z Bolsovą po 160 punktów do rankingu deblistek (Polka awansuje w okolice 140. pozycji w tej klasyfikacji) oraz czek na sumę 4 tys. euro do podziału.\nMistrzynią turnieju singla została Włoszka Jasmine Paolini, która pokonała Holenderkę Arantxę Rus 6:2, 7:6(4).\nWTA 125K series, kort ziemny, pula nagród 92,7 tys. euro\nśroda-sobota, 9-12 czerwca\nKatarzyna Kawa (Polska) / Aliona Bolsova (Hiszpania) - Jekaterina Gorgodze (Gruzja) / Tereza Mihalikova (Słowacja) 6:1, 4:6, 10-6\nKatarzyna Kawa (Polska) / Aliona Bolsova (Hiszpania) - Lara Arruabarrena (Hiszpania) / Sara Errani (Włochy) 6:4, 6:7(3), 10-8\nKatarzyna Kawa (Polska) / Aliona Bolsova (Hiszpania) - Barbara Haas (Austria) / Renata Zarazua (Meksyk) 6:4, 7:6(4)\nKatarzyna Kawa (Polska) / Aliona Bolsova (Hiszpania) - Natela Dżalamidze (Rosja) / Paula Kania-Choduń (Polska) 6:3, 6:4\nSara Errani Lara Arruabarrena Renata Zarazua Barbara Haas Paula Kania-Choduń Natela Dżalamidze Aliona Bolsova Chorwacja Bol Polski tenis Polska Katarzyna Kawa WTA Challenger WTA Tenis WTA Challenger Bol Tereza Mihalikova Jekaterina Gorgodze


Rozwój próbki uczestników jest opisany przez Rush i wsp.8. Ostateczna próba obejmowała 565 pacjentów losowo przydzielonych do otrzymania powiększenia citalopramu bupropionem o przedłużonym uwalnianiu (279 pacjentów) lub buspironem (286 pacjentów). Większość pacjentów, którzy zostali losowo przydzieleni do otrzymania jednego z tych dwóch leków wspomagających (430 z 565 lub 76,1%) zaakceptowało ich zadanie, aby otrzymać tylko dwa leki w...\nTo stwierdzenie jest zgodne z obserwacją, że miażdżyca tętnic wieńcowych rozwija się we wczesnym okresie życia20-23 i sugeruje, że wcześniejsze wprowadzenie interwencji, która nawet umiarkowanie obniża poziom lipidów, może zapewnić zwiększoną ochronę przed CHD.24. Uczestnicy opisani w raporcie bieżącym mieli od 45 do 64 lat na początku badania i byli obserwowani przez średnio 15 lat. W badaniu nie podjęto kwestii, czy kardioprotekc...\n14 lutego 2006 r. Sąd Okręgowy Stanów Zjednoczonych wydał bezprecedensowy wyrok dotyczący egzekucji w Kalifornii w wyniku śmiertelnego zastrzyku mordercy Michaela Moralesa. Orzeczenie nakazało, aby państwo miało lekarza, w szczególności anestezjologa, osobiście nadzorowało egzekucję, albo drastycznie zmieniło standardowy protokół dla śmiertelnych zastrzyków1. Zgodnie z protokołem znieczulający tiopental sodu podaje się w dużych dawk...\nPrzeprowadziliśmy wieloośrodkowe, podwójnie ślepe badanie z udziałem 451 zdrowych osób w wieku od 18 do 64 lat, które zostały losowo przydzielone w stosunku 2: 2: 2: 2: w celu otrzy...\nNajnowsze zdjęcia w galerii enel kontakt :\nhttp://www.cyklinowanie.edu.pl 751#jak spalić tłuszcz z nóg , #schudnięcie z twarzy , #wizyta u dietetyka cena , #magnez co daje , #dyspepsja k30 , #wella mleczna czekolada , #terbinafina ziaja opinie , #jak szybko schudnąć 5 kg w tydzień , #aleksandra kindracka , #zerwanie torebki stawowej w kostce ,\nCopyright © 2012 - All Rights Reserved - enel kontakt


Izolacja nie pomogła! Branża kurierska ma wielkie długi - wGospodarce.pl\nOpublikowano: 15 lutego 2021, 07:30\nJak powiedział PAP prezes Krajowego Rejestru Długów Biura Informacji Gospodarczej Adam Łącki, branża ma problemy finansowe głównie przez to, że zleceniodawcy nie regulują wobec niej swoich należności. „Zdecydowaną większość wszystkich długów, bo 78 proc., firmy kurierskie mogłyby spłacić, gdyby tylko odzyskały pieniądze od swoich kontrahentów. To ponad 23,2 mln zł” - wskazał.\nJak wskazują eksperci współpracujący z KRD, zatorom finansowym w branży można zapobiegać. Według szefa firmy faktoringowej NFG Dariusza Szkaradka, gdyby każda wystawiona przez kuriera faktura była natychmiast sfinansowana przez faktora, „udałoby się znacznie zmniejszyć zatory finansowe w tej branży, a w efekcie liczbę przeterminowanych należności w portfelach kurierów”.\nW opinii Łąckiego kondycja firm kurierskich z jednej strony zależeć będzie od tego, czy będą sięgać po rozwiązania dostępne na rynku wspierające płynność finansową, z drugiej – od stanu całej gospodarki. „Problemy jednych branż nie pozostają bowiem bez wpływu na sytuację pozostałych” - podsumował.


Sejm: Podkomisja zajmie się projektem ustawy o opiniowaniu inwestycji w ochronie zdrowia\nPAP • 15 września 2020 - 14:57\nPodkomisja zajmie się rządowym projektem ustawy dotyczącym m.in. opiniowania wniosków w ochronie zdrowia – zdecydowali posłowie. We wtorek na sejmowej komisji zdrowia odbyło się pierwsze czytanie projektu.\nChodzi o projekt nowelizacji ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz niektórych innych ustaw.\nProjekt umożliwi całkowitą elektronizację procesu opiniowania inwestycji w ochronie zdrowia i uprości formalności. Rozszerzy się krąg podmiotów leczniczych, dla których pozytywna opinia o celowości inwestycji będzie warunkiem dofinansowania i uzyskania kontraktu z NFZ.


W dniu rozpoczęcia roku szkolnego 2020/2021 życzę wszystkim Uczniom wielu sukcesów i radości ze zdobywanej wiedzy. Nauczycielom - wielu powodów do satysfakcji. Rodzicom zaś - zadowolenia ze swoich dzieci, dobrej współpracy ze szkołą, z nauczycielami oraz dyrekcją. Wszystkim życzę przede wszystkim dużo zdrowia.\nSzczególnie serdecznie pozdrawiam dziś Uczniów oddziału zerowego, którzy rozpoczynają wspaniałą przygodę edukacyjną oraz Uczniów klasy I. Życzę Wam, abyście czuli się tutaj dobrze i bezpiecznie, a starsi koledzy otoczyli Was przyjaźnią i opieką. Niech ten rok szkolny przyniesie też wielką satysfakcję Uczniom klasy VIII, którzy pragną uzyskać jak najwyższe wyniki na egzaminie.\nWyrażam także przekonanie, że wszystkie organy i instytucje, które dotąd tak świetnie wspierały naszą szkołę w rozwoju, będą to czynić nadal dla wspólnego dobra przyszłości młodego pokolenia. Władzom Samorządowym dziękujemy za pięknie, nowocześnie odnowiony budynek szkoły, w którym uczniowie znajdą lepsze warunki do nauki.\nW tak uroczystym dniu pamiętajmy o wszystkich bohaterach walczących na wielu frontach II wojny światowej. To dzięki nim kolejne pokolenia Polaków mogą się kształcić i żyć w niepodległej Ojczyźnie. Wśród nich byli także Bohaterowie Naszej szkoły i wielu mieszkańców Naszej gminy, 01.09. zapalimy znicze na ich grobach.\nPragnę również poinformować, że od 01.09.2020r. funkcję wicedyrektora Zespołu Szkolno-Przedszkolnego w Jasionówce obejmie Pani Maria Marta Kłubowicz, której życzymy wielu sukcesów i satysfakcji z wykonywanych obowiązków.\nAutor: Dariusz Prymas :: Dodano: 2020-08-31 18:14:33


PGE Ekstraliga: Pewne zwycięstwo Sparty. Falubaz czeka na wieści z Grudziądza | Poinformowani.pl\nPGE Ekstraliga: Pewne zwycięstwo Sparty. Falubaz czeka na wieści z Grudziądza\nData publikacji: 20.08.2021, 22:30\nBetard Sparta Wrocław pokonuje na własnym torze Marwis.pl Falubaz Zieloną Górę 53:37 po raz kolejny pokazując ogromną moc przede wszystkim seniorskiej formacji.\nSpotkanie to było bardzo ważne zwłaszcza dla Marwis.pl Falubazu Zielona Góra dałoby tej drużynie pewne utrzymanie w PGE Ekstralidze. Z każdą minutą wydawało się, że nadzieja kibiców z Lubuskiego może być uzasadniona. Pogoda storpedowała tor, który nie nadawał się do rozegrania na nim bezpiecznych zawodów. Podjęto jednak walkę z torem, która po dwóch godzinach bronowania i ubijania zakończyła się sukcesem. Zawody rozpoczęły się o 20:00, a poprzedzone zostały obchodem oraz próbą toru. Ta sytuacja sprawiła, że Sparta straciła atut własnego toru.\nMimo tego, że wrocławianie nie byli przygotowani na starty na takim torze to okazali się oni dużo silniejsi niż zielonogórzanie. Cały mecz regularnie powiększali oni swoją przewagę nad rywalami. Przewagę było widać w każdym aspekcie. Spartanie mieli dużo równiejszy zespół, a juniorskie pojedynki zakończyły się wynikiem 6:2. Wśród przyjezdnych raptem dwóm zawodnikom udawało się wygrywać biegi - mowa tu o Maxie Fricke'u oraz Patryku Dudku.\nDobre wrażenie pozostawił po sobie szczególnie ten pierwszy. Wracający na stare śmieci Australijczyk aż dwukrotnie pokonywał zarówno Macieja Janowskiego oraz Artema Lagutę, co w tym sezonie nie zdarza się często. Polak natomiast na pierwszą wygraną musiał czekać aż do ostatniego biegu. Wówczas udało się im także wygrać pierwszy raz podwójnie. Zielonogórzanin już wcześniej dysponował jednak niezłą prędkością i potrafił przywozić pokonywać Spartan. Australijczyk i Polak byli również jedynymi zawodnikami Marwis.pl Falubazu, którzy byli w stanie przywozić rywali seniorów rywali. Pozostali zawodnicy wszystkie swoje punkty zdobywali na juniorach oraz defekcie Taia Woffindena.\n11. Artem Laguta (1,3,3,3,0) 10\n2. Matej Zagar (0,1,0) 1\n3. Damian Pawliczak (0,0,0) 0\n7. Nille Tufft (1,D) 1\n1. T. Woffinden, M. Fricke, A. Laguta, D. Pawliczak 4:2 (4:2)\n2. P. Liszka, M. Curzytek, N. Tufft, J. Osyczka 5:1 (9:3)\n3. M. Janowski, P. Dudek, G. Czugunow, M. Zagar 4:2 (13:5)\n4. D. Bewley, P. Protasiewicz, J. Osyczka, M. Curzytek (D) 3:3 (16:8)\n5. A. Laguta, G. Czugunow, P. Protasiewicz, M. Tonder 5:1 (21:9)\n6. M. Fricke, M. Janowski, M. Zagar, P. Liszka 2:4 (23:13)\n7. D. Bewley, P. Dudek, T. Woffinden, N. Tufft (D) 4:2 (27:15)\n8. M. Janowski, M. Fricke, P. Protasiewicz, M. Curzytek 3:3 (30:18)\n9. M. Fricke, D. Bewley, T. Woffinden, M. Zagar 3:3 (33:21)\n10. A. Laguta, P. Dudek, G. Czugunow, J. Osyczka 4:2 (37:23)\n11. M. Fricke, G. Czugunow, P. Protasiewicz, T. Woffinden (D) 2:4 (39:27)\n12. A. Laguta, P. Dudek, P. Liszka, J. Osyczka 4:2 (43:29)\n13. M. Janowski, P. Dudek, D. Bewley, D. Pawliczak 4:2 (47:31)\n14. G. Czugunow, T. Woffinden, P. Protasiewicz, D. Pawliczak 5:1 (52:32)\n15. P. Dudek, M. Fricke, M. Janowski, A. Laguta 1:5 (53:37)\nWynik dwumeczu: 116:64 dla Betard Sparty Wrocław.


O rzeczywistości filmowej oraz „kinie stylu zerowego”. „Dziecko Rosemary” Romana Polańskiego - Konrad Ludwicki | Nowy Napis\nNowy Napis Co Tydzień #151 / O rzeczywistości filmowej oraz „kinie stylu zerowego”. „Dziecko Rosemary” Romana Polańskiego\nszkice interpretacyjne, kino, historia kina, sztuki wizualne\nTo, co się zwykło określać mianem prawdy życia,\nraz przetransponowane do dzieła sztuki godnego tej nazwy,\nnie jest już tym, co aparat może uchwycić z realnej rzeczywistości.\nO rzeczywistości filmowej i „kinie stylu zerowego”. Refleksje na temat realności świata w thrillerze „Dziecko Rosemary” Romana Polańskiego\nFilm, będący niejako refleksem wzroku człowieka, wydaje się być literalnym o d b i c i e m realności. Zapisuje to, co widzi i w swym zapisie jest niejako bezosobowy. Fotografię (alias: film) cechuje przecież bezstronność aparatu. Rzecz jasna za kamerą stoi operator, jednak odzwierciedlenie tego, co realne uzyskuje się na drodze techniki – na drodze mechanicznej. Niby tak jest, ale to pewien pozór. Film to raczej coś, co określiłbym jako reakcję reżysera na rzeczywistość. To próba – poprzez wybranie tej, a nie innej scenerii i postaci – uporządkowania jej. Skupienia się na tym, co zewnętrzne, co do oglądania, co widzimy, bo przecież obraz-odbicie przede wszystkim się ogląda. Niemniej to, co dostrzegamy i na co patrzymy to tylko część realności i otoczenia.\nRzeczywistość jest jednak pojęciem bardzo szerokim. Składa się na nią nie tylko to, co widzimy i słyszymy, ale również to, co myślimy, czujemy, marzymy, śnimy. W zależności od tego, który z tych rejestrów rzeczywistości osiąga przewagę, otrzymujemy określony typ refleksji, określony rodzaj sztukiM. Przylipiak, Kino stylu zerowego. Z zagadnień estetyki filmu fabularnego, Gdańsk 1994, s. 90..\nFilmoznawstwo jako dyscyplina, której przedmiotem badań jest film (dziś też liczne jego pobocza, nowe media czy interaktywność) już u początku udowodniło, że obraz filmowy jest blisko rzeczywistościWystarczy przywołać uważaną za pierwszą książkę naukową o filmie: The Photoplay (London–New York 1916) niemieckiego filozofa Hugo Munsterberga, by stwierdzić, że już w niej mówi się między innymi o bliskości filmu i rzeczywistości i o jego oddziaływaniu na widza. Niestety książka wciąż nie ukazała się w całości w języku polskim.. Jednak to, że jest w pobliżu nie znaczy, że jest z nią tożsamy. Trudno – w przypadku filmu – mówić o jego rzeczywistości, którą ustanawia, bądź prawidłowo: opisuje i relacjonuje. Nie byłoby łatwym dowiedzenie, że przedstawia świat realny. Wszak „w najbardziej nawet obiektywistycznym dziele sztuki realistycznej pojawia się moment indywidualnej interpretacji”M. Gołaszewska, Estetyka pięciu zmysłów, Warszawa–Kraków 1997, s. 73..\nŁatwiej udowodnić można, choć to paradoksalne, jego ucieczkę od autentyzmu. Nawet jeśli usilnie rzeczywistość (permanentnie filmową!Bądź precyzyjniej: fabularną – w rozumieniu z m y ś l o n ą. Czyli zawsze graną, kreowaną i odgrywaną.) kreuje. Widz, pochłonięty bytem i egzystencją, idzie do kina, by wreszcie od owej rzeczywistości odstąpić – by wejść w świat filmu. W ciemności odkryć inną rzeczywistość. Fikcyjną owym zmyśleniem, które akceptujemy i w którego konwencję chcemy (i potrzebujemy) być wrzuceni.\nPrzyjemność oglądania wynika nie tyle z wrażenia obcowania z rzeczywistością, której zresztą w kinie chyba aż tak nie oczekujemy (czy zresztą rzeczywistość, z którą obcujemy, przysparza nam aż tyle rozkoszy?), ile raczej z możliwości wkroczenia w świat, którego jakoś przecież pragniemy. Jednocześnie mamy też – jako widzowie – nieodparte wrażenie swoistej (bo kreowanej przez reżysera) realności. Lubimy ten stan, bowiem „wrażenie” rzeczywistości nie jest rzeczywistością. Jest zatem bezpiecznie – jest ciepło i miło. Siedzimy więc na fotelu, chrupiemy chipsy i pijemy colę. Owo „wrażenie” pojawia się i odradza podczas projekcji. Już sam zwrot „wrażenie rzeczywistości” to rodzaj oksymoronu. To fraza odnosząca się do pewnej figury retorycznej, która funkcjonuje na osi: obraz – widz. Albo szerzej: sztuka i jej odbiorca.\n„Z chwilą, gdy zamykasz oczy, rozpoczyna się przygoda snu”G. Perec, Człowiek, który śpi, tłum. A. Wasilewska, Warszawa 2003, s. 7. – pisał ongiś Perec. Prozaik i eseista, który budował swe wypowiedzi, niczym w poetyce filmu, z kryptocytatów. Parafrazując francuskiego pisarza, powiedziałbym, iż z chwilą zgaśnięcia światła w Sali kinowej rozpoczyna się (kiedy już wszystkie reklamy wygasną) rzeczywistość filmowa. „Rzeczywistość” bezpieczna, bo przecież w każdej chwili możemy ją opuścić. Bezpieczna, bo naturalnie ekranowa. „Ekranowa”, czyli jaka? Po prostu i n n a. Nierzeczywista i fantasmagoryjna. Malarska i – przynajmniej ja takiej oczekuję – artystyczna. Nie jest przypadkiem, iż oba te przymiotniki (to jest: „ekranowa” i „malarska”) są cokolwiek zbieżne ze słowem „filmowa”. Obcujemy zatem z prawdą ekranu i nie trzeba wyjaśniać, iż prawda ekranu to nie prawda naszego bytu. Jakkolwiek, w problematyce czy treści, może z nią być jakoś spowinowacona. Ostatecznie jako odbiorcy wrzuceni do multipleksu (dziś już nie ma kin z celuloidową taśmą) obcujemy z j a k i m ś światem. Nawet nie tyle światem-kopią czy światem podszytym mimesis, jak zwykło się mówić o realności filmu, lecz po prostu światem odbiorcy. (Współ)uczestnika dzieła. Film bez widza nie ma racji bytu. Nie dotyczy to wyłącznie kina. Już pół wieku temu mówił o czymś zbieżnym chociażby Sartre, którego przywołuje Łucja Demby:\nZ chwilą, gdy potraktujemy rzeczywistość filmową […] jako autonomiczny świat, a nie swego rodzaju duplicatum, koniecznością staje się inne niż w dotychczas prezentowanych koncepcjach potraktowanie sytuacji widza. Kiedy film przestaje być przede wszystkim imitacją rzeczywistości, rolą widza przestaje być prosta percepcja tej imitacji. Użyte tutaj słowo „prosta” nie kwestionuje złożoności aktu percepcji – tak w życiu, jak na Sali kinowej. Wskazuje ono jedynie na fakt, że procesów psychicznych składających się na recepcję filmu przez widza nie można utożsamiać z percepcją „kopii” rzeczywistości. Parafrazując rozważania Sartre’a na temat wyobrażeniowego charakteru lektury książek i spektakli, można by powiedzieć, iż widz w kinie „znajduje się wobec jakiegoś świata”Ł. Demby, Poza rzeczywistością. Spór o wrażenie realności w historii francuskiej myśli filmowej, Kraków 2002, s. 131. Przywołany w cytacie wyimek z Sartre’a pochodzi z: J.-P. Sartre, Wyobrażenie. Fenomenologiczna psychologia wyobraźni, tłum. P. Beylin, Warszawa 1970, s. 122..\nFilm jest dosłownie prześwietlony myślą i wyobraźnią. Jest prześwietlony tak dalece, że nie można mówić o jego jedynie mimetycznym charakterze. Sygnały otaczającego świata przybierają znamię poetyckiej stylistyki. Obraz może osiągnąć precyzję i piękno, ale nigdy nie osiągnie znamion realności. Choć z realności, jak wiemy, może wychodzić. Realność jest dla niego impulsem i natchnieniem. Jest dla kina sprawczą przyczyną działań oraz inspiracją.\nI dalej: film – nawet jeśli dokumentalny – i tak jest przecież kreowany. Sam fakt ustawienia kamery wymusza nienaturalne zachowania i statystowanie. Zmusza do gry – żąda jejCzas jakiś temu (a dokładnie 18 listopada 2018 roku) oglądałem premierę skądinąd głośnego dokumentu pod tytułem Niepodległość w reżyserii Krzysztofa Talczewskiego. Obraz oparty jest na zrekonstruowanych archiwach. Jest poniekąd kwintesencją dokumentalności. Ale i tu bohaterowie widzący kamerę (co my – odbiorcy – idealnie wychwytujemy) zachowują się już inaczej, niż gdyby owego „oka” nie było. Nadto każdy dokument jest fragmentaryczny, subiektywny i wreszcie względny. Ową względnością, która – że użyję skrótu myślowego – zmienia zwykłe w niezwykłe bądź niezwykłe w banalne.. Film – jakikolwiek film – jest jedynie złudzeniem obcowania z rzeczywistością. Jest uwolnieniem fotografii, co przecież, już u samego początku, czynili pierwsi świadomi i światowi autorzy tak zwanej Wielkiej Awangardy. Wyzwolenie fotosów, dosłowne puszczenie ich w ruch, tworzy obraz. Gdyby nie film, zdjęcie pozostałoby jedynie odbitką. „Dopiero działalność twórców z kręgu awangardy (np. Mana Raya, Laszka Moholy-Nagy’a czy Aleksandra Rodczenki) uwolniła fotografię od krępujących ją zależności i wyprowadziła na drogę poszukiwań reguł lepiej dostosowanych do jej właściwości medialnych”R.W. Kluszczyński, Film – sztuka Wielkiej Awangardy, Warszawa–Łódź 1990, s. 26–27..\nFilm – czy to ten sprzed lat stu, czy współczesny – posiada aparat przyrządów, który niejako gwarantuje realistyczny przekaz. Jednak realistyczna emisja nie jest i nie będzie jawą. Obraz w filmie będzie zawsze n a ś l a d o w a ł. Naśladować będzie, bezsprzecznie, w ogóle sztuka. Oczywiście widz-odbiorca decyduje o sile rzeczywistości pokazanej w filmie. Jednak to reżyser wyrokuje o stopniu autentyczności obrazu. Co i tak nie zmienia faktu, że obraz jest ustawicznym uprawianiem kreacji. Na temat realizmu jako pojęcia odnoszącego się do relacji film – rzeczywistość Jarosław Twardosz snuje takie refleksje:\nRealizm – to termin (…) funkcjonujący pod postacią zmiennych historycznie artystycznych konwencji przedstawiania obrazu rzeczywistości na ekranie. Fotograficzna natura obrazu filmowego, oparta na zasadzie mechanicznej reprodukcji, zaowocowała przekonaniem, że twórca filmowy ma do dyspozycji narzędzie z samej natury gwarantujące prawdziwość realistycznego przekazu. Zwolennicy tej tezy będą utrzymywali, że siła kina leży w jego zdolności przedstawiania rozpoznawalnej rzeczywistości. Przeciwnicy będą podkreślali, że rzeczywistość w filmie tylko się naśladuje poprzez znakową reprodukcję jej wyglądówJ. Twardosz, Realizm [w:] R. Syski (red.), Słownik Filmu, Kraków 2005, s. 153..\nTwardosz w swym sposobie myślenia nie jest odosobniony. Większość krytyków pisze podobnie, zmieniając ewentualnie nieznacznie akcentyPor. rozdział Zagadnienia estetyczne sztuki filmowej [w:] A. Helman, Co to jest kino? Panorama myśli filmowej, Warszawa 1978.. Mówiąc krótko: rzeczywistość projekcji filmu to po prostu rzeczywistość filmowa. Obraz przenosi jedynie pewną realność, ale nigdy realnością nie będzie. Coś, co byłoby takie jak rzeczywistość (to jest zgodne ze światem nas otaczającym) nie mogłoby być dziełem sztuki. Film – film fabularny (bo o takim teraz mówimy) – jest formą interpretacji. Ta zaś nie będzie nigdy życiem. Pewna uzurpacja jakoby film był realistyczny jest właśnie uzurpacją, jest swoistym wytrychem – przywłaszczeniem. Absurdalnym roszczeniem do „prawdziwości”, która może być co najwyżej złudzeniem. Owo „złudzenie”, ów rodzaj prawdopodobieństwa musi – obowiązkowo – wciągnąć widzów w świat filmu. Musi być na tyle „prawdopodobne”, byśmy dali się oszukać. Oszukać raczej się nie damy, ale podejmujemy grę. Celnie ujął to francuski filozof i badacz kultury Edgar Morin:\nRealizm to niezgoda na sztuczność, umożliwiająca pełne uczestniczenie w fikcji, jest rodzajem premii wypłacanej świadomości, która wzdraga się przed kontaktami z magią i która nie potrafi już swobodnie śnić na jawie. Ów sen na jawie musi legitymować się pewnym prawdopodobieństwem, abyśmy mogli mu się dać porwać. Trzeba, aby proces projekcji-identyfikacji był bez ustanku wspierany nieśmiałym „to mogłoby się (mi także) przydarzyć”. Potrzeba mu gwarancji autentyzmuE. Morin, Kino i wyobraźnia, tłum. K. Eberhardt, Warszawa 1975, s. 218..\nW przypadku kina, które jest medium szybko się zmieniającym w swych prądach i stylistykach, niezmienna wydaje się jedynie jego filmowa rzeczywistość. Mimo rozwoju technik i form obrazowania ta niemowlęca wciąż sztuka (przypomnijmy: pierwszy film braci Lumière miał projekcję w 1895 roku) jest nadal ograniczona w swym ekranowym realizmie. Tkwi w punkcie wyjścia i nie zapowiada się, aby miała z niego wyjść. O ile – jak mówi Helman – „nie można sobie wyobrazić przywiązania czy przyzwyczajenia do pewnego typu kina”, o tyle jego realizm jest zastygły, i choć dynamiczny, to musimy zaakceptować jego stałość. Musimy godzić się na jego „bajanie” i udawanie. Jego grę.\nKino – mówi dalej Alicja Helman – jest tego rodzaju sztuką czy zjawiskiem, w którym coś, co odpowiadało pojęciu epoki w historii sztuki czy literatury, mieści się na obszarze pięciolecia, a tendencje takie jak Nowa Fala, kino młodych gniewnych, ekspresjonizm, neorealizm to są w gruncie rzeczy fenomeny, których pełna żywotność wyczerpywała się w ciągu pięciu lat […]A. Helman, Własne przeżycie kina, rozmowa Bogusława Doparta z Alicją Helman, „Universitas” 1994, nr 9–10, s. 36–41..\nOd samego początku istnienia kina miejsce realnego przedmiotu zajmuje w nim jego obraz. Pochłania nas wyłącznie zarejestrowany wizerunek eksponatu. Jest on oczywiście coraz to bardziej doskonały – wszak kino to również zapis rozwoju technik utrwalania obrazu. Najpierw camera obscura i laterna magica, po latach multipleksy, multimedialności oraz projektory cyfrowe. Imaginacja ruchu została doprowadzona do perfekcji. Ale owa perfekcja to zawsze złudzenie. Współczesny film co rusz korzysta z technologii, które (może i w koncepcji reżysera nieświadomie) kładą kres dokumentarności fotografiiIstotą fotografii jest zasadniczo uwiecznianie tego, co „widzi” obiektyw-aparat. Kadr-zdjęcie, już z założenia, pragnie oddać autentyzm i realność. Jednak zdjęcie może też zmieniać rzeczywistość – deformować ją, tworząc hiperrealistyczne wizje. „Może najdalej w kierunku odrealnienia realnego świata poszła fotografia – czytamy u Gołaszewskiej. Oto fotograficy, obierający krajobraz za model swego dzieła, wykonują zdjęcia specjalnymi aparatami (np. przy użyciu soczewki <<rybie oko>>), zajmują niebanalnie dobrane pozycje, stosują specjalne odległości itp. W ten sposób powstają zdjęcia mikroskopowe, na których ukazana zostaje, niedostępna normalnemu oglądaniu, wewnętrzna struktura materii, albo znów zdjęcia z samolotu, na których szachownica pól wygląda jak kompozycja abstrakcyjna.” M. Gołaszewska, Estetyka pięciu zmysłów, Warszawa–Kraków 1997, s. 67–68. Realizm filmu fabularnego generalnie unika robienia tego typu zdjęć bądź też stosuje je sporadycznie. Stosuje, by zbliżyć się, w swej formie, do otaczającego świata (sic!).. Nieustanne symulacje i animacje komputerowe, sądzę, raczej oddalają niż przybliżają do realności. Obserwujemy ewidentne rozbicie ciągu przyczynowo-skutkowego. De facto przestaje chodzić o rzeczywistość i o przedstawienie realności jako takiej. Krótko mówiąc – jak zauważa Andrzej Gwóźdź – „uniwersa znakowe mediów [stają się – K.L.] realniejsze od samej rzeczywistości”. Może nie tyle „realniejsze”, co bardziej ekspresywne – wyraziste. Przemawiające – jeśli wolno tak rzec – rodzajem „uderzenia” (to jest: bogatymi efektami), nie zaś liryką czy faktami. Przez to są odczuwane jako mniej realne. Stają się jakąś wirtualną hiperrealnością, która najczęściej jest pozbawiona oparcia w realności jako takiej. Obrazy zastępują rzeczywistość, nie są zaś – nawet w swym zamiarze – jej odbiciem czy projekcją.\nW efekcie więc wiele spośród współczesnych obrazów filmowych w ogóle nie istnieje w porządku reprezentacji typu referencyjnego, lecz stanowi symulację światów pozbawionych odniesień w realnym świecie. Te syntetyczne (albo raczej – syntezowane) obrazy istnieją wyłącznie w programie komputera, a ich projekcja bądź emisja na ekranach i monitorach jest jedynie ilustracją algorytmów, wedle których zostały powołane do istnienia. […] To raczej „czysta” informacja, nie odsyłająca już do znaczonych, ale znacząca samą siebie […]A. Gwóźdź, Obrazy i rzeczy. Film między mediami, Kraków 1997, s. 17. Autor pisał o tym dwadzieścia dwa lata temu, a przecież zjawisko wydaje się postępować..\nOglądając jakikolwiek film, zazwyczaj skupiamy się na akcji, intrydze i fabule. Koncentrujemy się na bohaterach i zdarzeniach. Poza obszar świadomości usuwamy najczęściej formę dzieła. Nie koncentrujemy się na montażu, oświetleniu, ruchach kamery i tak dalej. Obraz traktujemy jako osobliwą (bo przecież filmową) rzeczywistość. Film, jak wiadomo, robi się po to, by widz miał wrażenie realności. Bo przecież i film, i literatura, i sztuka w ogóle będą wyłącznie tropem rzeczywistości.\nWarto w tym miejscu zadać pytanie: w którym momencie swej historii film najbardziej zbliżył się w przekazie do realności? Jaki okres, jaki nurt ową realność najmocniej eksponuje; przedstawia – choć to zawsze względne – nade wszystko sugestywnie bądź raczej adekwatnie? W dokumentalnym kinie europejskim, by ograniczyć się na razie do niego, bez wątpienia znacznie zbliżył się do realizmu nurt cinema verite („kino prawdy”) rozwijający się w latach sześćdziesiątych we Francji. Według jego postulatów kamera miała być rodzajem katalizatora umożliwiającego dotarcie do prawdy egzystencji i świata. Na gruncie polskim natomiast zjawiskiem, które bodaj najpełniej oddało współczesną sobie rzeczywistość jest polska szkoła dokumentu. Bo przecież, trzeba to powiedzieć, wymienione estetyki (prądy) nie wyczerpują zestawu dokumentacyjnych funkcji kinematografu. Ilustrują jednak jakieś metody zbliżania się do realności Jakkolwiek, o czym pisze Mikołaj Jazdon: „Perspektywa lat odsłoniła różne mankamenty <<czarnych filmów>>: inscenizowane sytuacje, udające autentyczne zdarzenia pochwycone na gorąco, rażą sztucznością. Jednak podstawowym mankamentem jest wszechobecny komentarz […]. Najbardziej skażone są pod tym względem plakatowe filmy Hoffmana i Skórzewskiego, w których wszystko nieomal zostało zainscenizowane, dopasowane do jasnych i oczywistych tez i zapakowane w tautologiczny komentarz czytany przez znany z socrealistycznych dokumentów i kronik głos Andrzeja Łapickiego”. M. Jazdon, Czarna seria (1955–1958) [w:] Polska szkoła dokumentu. Czarna seria, Warszawa 2008, s. 2.. Nawet – paradoksalnie – poprzez ingerencję w nią. Mamy zapis procesu realizacji i tworzenia, w którym widać także rodzaj interwencjonizmu, na przykład w tak zwanej „czarnej serii” w dokumencie polskimPor. tamże, s. 2–4. Raz jeszcze odsyłam do krótkiego tekstu Mikołaja Jazdona na ten temat..\nNiemniej – abstrahując od dokumentu i przechodząc do obrazu fabularnego – istnieje tak zwane „kino stylu zerowego”, którego poetyka nawiązuje do mowy potocznej. To estetyka przekazu najbardziej zbliżona do rzeczywistości otaczającego nas świata. Poetyka ta (utożsamiana często z masowością i popularnością) ma swoich reprezentantów również w kinie wysoce artystycznym, że przywołam choćby Michelangela Antonioniego. Obraz filmowy ma opowiadać historie. Odtwarzać świat. Widz ma chłonąc treść, nie analizując formy. Nadto „kino stylu zerowego” ma przedstawiać w głównej mierze wygląd, a nie wnętrze przedmiotu czy człowieka. Odzwierciedlenie rzeczywistości uzyskuje się wykonując zdjęcie. A fotografię – co już powiedzieliśmy – cechuje neutralność maszyny. Można oczywiście stosować przeróżne triki i przysłony, niemniej w „kinie stylu zerowego” fotografia nie ma być kombinacją, lecz jest obiektywizmem widzialnego. Obiektywizmem w rozumieniu konkretności tego, co jest. Trzy zasadnicze punkty budują obiektywność i rzeczowość „kina stylu zerowego”. Polegają one na:\n1. Przewadze form obrazowania i opowiadania bezosobowego.\n2. Starannym rozgraniczeniu partii subiektywnych od obiektywnych.\n3. Daleko posuniętej konwencjonalizacji środków wyrazu, które zapowiadają wejście „do wnętrza” postaciM. Przylipiak, Kino stylu zerowego…, s. 90..\nJak wspomniałem, kino w poetyce stylu zerowego, jakkolwiek najczęściej operuje w rejestrze filmu masowego i popularnego, posiada również swoich mistrzów. Artyzm nie musi wykluczać masowości. Jest i coś jeszcze: otóż pewne reguły kina zerowego mogą być cokolwiek zachwiane, co nie znaczy, iż dany film nie jest i tak utrzymany w jego stylistyce. Nawet thriller może być swoiście realistyczny. Piszę „swoiście”, bo to gatunek, który ma wywoływać dreszcze emocji i strach. Niemniej, by się bać, musimy w treść filmowego thrillera uwierzyć. Sam thriller to tyleż gatunek, co i sposób przedstawiania zdarzeń. Każde podkreślenie fikcyjności i iluzji burzy realność. Należy więc umiejętnie rozłożyć akcenty.\nPrzejdźmy w tym miejscu do meritum i przywołajmy mistrza tej poetykiTo znaczy ambitnej poetyki „kina stylu zerowego”. Gdzie tworzy realistyczny thriller. Do tego robi film przeznaczony dla mas. Na marginesie dodałbym, iż coś, co podoba się dużej liczbie ludzi budzi mój niepokój – w tym przypadku niepokój jest nieuzasadniony. – Romana Polańskiego. Reprezentanta, cokolwiek deprecjonowanego, stylu zerowegoPiszę „deprecjonowanego”, bo często styl ów, przez ambitnych widzów i wymagających krytyków, bywa umniejszany i niedoceniany. Staje się lekceważony, bo zdarza się, że jest: komercyjny, popularny i amerykański. A przecież receptura (to jest forma i treść) udanego „kina stylu zerowego” sprowadza je w rejony ambitnej sztuki filmowej. Dlatego kino klasyczne (tworzące nierzadko kanon, a ten najczęściej ma znamiona artyzmu) jest formą „kina stylu zerowego”.. I tak na przykład w Dziecku Rosemary (1968) umiejętnie łączy realizm z przedstawieniem omamów głównej bohaterki, wyśmienicie granej przez Mię Farrow. Dodać od razu trzeba, że doskonały jest też John Cassavetes i Ruth Gordon. Trop rzeczywistości w tym obrazie to również trop jaźni i wyobraźni głównej bohaterki. Widz jest niejako zawieszony pomiędzy tym, co j e s t i tym, co konfabuluje młoda dziewczyna. Jej zmyślenia są nie mniej realne niż świat przedstawiony na taśmie celuloidowej.\nFilm ten opowiada o kobiecie, która zaszła w ciążę i zaczyna podejrzewać, że stało się to za sprawą diabła. W filmie tym zostaje złamana reguła, którą […] zawsze szanowano: dokładnego odróżnienia tego, co subiektywne, od tego, co obiektywne. Widz filmu nie wie, czy tytułowa bohaterka rzeczywiście padła ofiarą knowań sekty satanistów, czy też są to rojenia rozchwianej wyobraźni. Konsekwentnie też nie wiadomo, czy widzimy świat „obiektywny”, to, co naprawdę się dzieje, czy też oglądamy oczyma RosemaryM. Przylipiak, Kino stylu zerowego…, s. 89. Przywołajmy ciąg dalszy wywodu, jako że film ten jest na swój sposób przełomowy w charakterze stylu zerowego. Łamie jego zasadę, a jednocześnie tkwi w jego manierze. Rzecz jasna nie było zamiarem artystycznym reżysera budowanie formy stylu zerowego. Aczkolwiek Polański, nawet jak tworzy – mówiąc kolokwialnie – w ciemności (pojmuję ją jako pewien rodzaj improwizacji), zawsze jest obramowany sferą „wiem”. „Taka poetyka – czytamy dalej – jest na gruncie kina amerykańskiego czymś niezwykłym, a w okresie klasycznym byłaby niemożliwa do zrealizowania. Trzeba jednak pamiętać, że film powstał w bardzo specyficznym okresie, w okresie kryzysu formuły <<klasycznej>>, nie bez powodu za datę graniczną okresu klasycznego przyjmuje się rok 1960), tuż przed okresem tzw. kontrkultury, wskazującym wyraźne wpływy kina europejskiego lat sześćdziesiątych. Ponadto reżyser filmu był Europejczykiem […]”. Tamże..\nKamera w tej adaptacji funkcjonuje niczym osobliwy podglądacz. Twórca idealnie wykorzystuje istotę kina – ekranowy voyeuryzm. „Zwolennicy psychoanalitycznej teorii filmu uznali voyeuryzm za jedno z centralnych pojęć definiujących model odbioru filmu”A. Helman, Voyeuryzm [w:] Słownik filmu, pod red. R. Syski, Kraków 2005, s. 184.. W tej przyjemności podglądania uczestniczymy my – widzowie. Reżyser poprzez mechanizm projekcji umiejętnie steruje naszą wyobraźnią.\nVoyeuryzm – jak stwierdza Alicja Helman – charakteryzuje perwersję, płynącą z poczucia władzy, której źródłem jest spojrzenie. Widz filmowy – voyeur – jest anonimową postacią, ukrytą w ciemności, by z bezpiecznego dystansu obserwować wszystko, co oferuje mu ekran. Psychoanalitycy filmu traktują ten mechanizm jako efekt cyrkulacji pożądania między autorem, tekstem i widzem […] Film winien wymazywać oznaki wypowiadania, a widz zajmować pozycję autora, co najlepiej ucieleśnia klasyczny model hollywoodzkiTamże..\nW obszarze klasycznego modelu hollywoodzkiego sytuuje się właśnie „kino stylu zerowego”.\nObecność kamery, jej oko, to przedłużenie naszego wzroku. My zaś z nieposkromioną ciekawością obserwujemy inne osoby i ich sprawy. Ogniskową kamery oglądamy i podglądamy niemalWyraz „niemal” jest potrzebny. „Niemal sielankowy związek” – bo wciąż czujemy, że wewnątrz coś tkwi, że idzie ku złemu. ich związek. Ładne mieszkanie, miła, przystojna para, reklamy w ich telewizorze charakterystyczne dla połowy lat sześćdziesiątych. Widzimy higieniczne, typowe życie – wszystko to tworzy nastrój bezpieczeństwa i spokoju dnia codziennego. Reżyser buduje realistyczną, niebudzącą podejrzeń narrację o zakochanej kobiecie i mężczyźnie. „Było to zupełnie świadome działanie Polańskiego obliczone na stworzenie takiego właśnie wrażenia u widza. W wywiadzie dla <<Cathiers du Cinéma >> powiedział: <<Im bardziej zależy mi na tym, aby film był fantastyczny, tym większą wagę przywiązuję do jego realizmu>>”G. Stachówna, Roman Polański i jego filmy, Warszawa–Łódź 1994, s. 161–162. Cytat z pisma – jak podaje Stachówna: Entretien avec Roman Polanski. Int. M. Delahaye, J. Narboni. „Cahiers du Cinéma” 1969, nr 208, pp. 23–31.. W ten ujmujący, idylliczny świat nagle wkrada się coś mniej przyjemnego. Wkrada się niewiadome. To, co nieznane najczęściej budzi lęk. Jakkolwiek widz nadal obserwuje autentyczny świat, bowiem to, co u Polańskiego tajemnicze i groźne jest równie realne, to wszystko odbywa się na pograniczu owego realizmu i onirycznego koszmaru. Nadto spoza dziwaczności typów i sytuacji (wciąż osadzonych w świecie jak najbardziej rzeczywistym) wyziera tragizm ludzkiego bytu. Jako widzowie wchodzimy w egzystencję bohaterów cokolwiek defetystyczną i niepewną.\nFilm ten jest popisem reżyserskiej i aktorskiej sztuki. Jest też swoistym zamachem na zdroworozsądkowe pojmowanie życia. Reżyser podpatruje świat, ale też odpowiednio dozuje wszelkie swoje osobliwe „czary-mary”. A przypomnijmy, że obraz powstał na podstawie książki Iry Levina. Dziecko Rosemary to jedna z najbardziej znanych książek grozy, co nie znaczy, że jest to dobra literatura. Reżyser jest jej wierny, niemniej w prozie Levina brak jest tajemnicy i nastroju, z którymi obcujemy dopiero na ekranie. Artysta dodaje intrygi osadzone w tak zwanym świecie realnym. Rzeczywistość jest zniekształcona – bądź, mówiąc prawidłowo: stwarzana od nowa. Polański popełnia twórczą mistyfikację. Nadaje bowiem obrazowi formę obiektywizującą (by nie pisać wciąż: „realistyczną”). To jedna z przyczyn, dla których dzieło jest na wskroś artystyczne i równocześnie trafia do masowej widowni. Odpowiednio wpisuje się w estetykę „kina stylu zerowego”. Gdyż – jak celnie zauważyła ongiś Maryla Hopfinger – „utwory uważane […] za artystyczne są dziełem jednostek, ale zawierają elementy ponadindywidualnego systemu znaczeniowego; powstają w określonej konfiguracji intersemiotycznej oraz sytuacji kulturowej i jednocześnie je współkształtują”M. Hopfinger, Okoliczności formowania się znaczeń utworów filmowych [w:] Z zagadnień semiotyki sztuk masowych, Wrocław 1977, s. 141..\nTen film tworzy rzeczywistość (filmu), którą oglądamy, w której poniekąd uczestniczymy i na którą się nabieramy. Idealnie przyswajamy jej realia. Przywołałem ten obraz z kilku powodów. Jest on przede wszystkim przełomowy, przy czym osiąga to poprzez swego rodzaju finezyjny pucz. To dzieło znaczące nie tylko dlatego, że zainicjowało nowy nurt w kinematografii i podniosło do rangi artystycznej gatunek, który przez lata był degradowany przez krytykę, często uważany za podrzędny i po prostu gorszy od innych. Dziecko Rosemary to znakomite kino grozy. Kino budzące tkwiącą w nas trwogę przed niewiadomym; przed nieznanym, które może być wszędzie, nawet u sąsiada mieszkającego piętro niżej. To thriller, ale i dramat obyczajowy. Reżyser zespolił w nim dwie poetyki.\nOdwołuję się do tego obrazu, bowiem to filmowy klasyk i prototyp. Film, który skutecznie przedstawił niewidzialną istotę zła. Uchwycił coś, czego z pozoru, namacalnie, nie ma – a przecież jest! Jest realne i może nawet dotykalne. Nieprawdopodobieństwa autentycznie i naturalnie tworzą – trzeba to tak określić – rzeczywistość. Fantastyka traci swój stygmat nierealności. O czymś podobnym pisze Stachówna, raz jeszcze odwołajmy się do niej:\nFantastyka nie tyle wdziera się w świat Rosemary Woodhouse, ile wsącza powolutku i niepostrzeżenie, dostosowując się, o ile to możliwe, do wymogów realnego świata. Niezwykłość tego procesu przeczy klasycznej już definicji fantastyki Rogera Caillois, że jest to starcie racjonalnego ładu świata z magicznymi i groźnymi siłami ciemności. W Dziecku Rosemary nie ma żadnego starcia, fantastyka wślizguje się w realność i wszystkimi sposobami próbuje się do niej upodobnić i przystosować. Właściwie traci znamiona fantastyki i zaczyna się zmieniać w niesamowitość […]G. Stachówna, Roman Polański…, s. 162..\nNiesamowitość ta stoi poniekąd na granicy realności i tajemnicy. Mamy do czynienia zatem z klasycznym thrillerem – formą gatunkową, w której dominuje, a jakżeby inaczej, dyktat realizmu. W obrębie której ciągle uwierzytelniane są wydarzenia prezentowane w filmie. Dziecko Rosemary to nie horror, jak często określa się ten film. Mamy do czynienie z dziełem kwestionującym niejako klasyczne rozumienie tego gatunku, w które wpisany jest przecież świat nadprzyrodzony – u Polańskiego zaś obecna jest ostatecznie tylko rzeczywistość, nawet jeśli trudna do zrozumienia. Jakkolwiek – trzeba to zaznaczyć – z horroru (często określanego też jako kino grozy) wyniósł reżyser ową sekwencję zdarzeń, akcentującą zaniepokojenie i wspomnianą tajemnicę. Ową tajemnicę, abstrahując od obrazu, idealnie uwypukla muzyka Krzysztofa KomedyNa temat Komedy i jego relacji z Polańskim pisałem w książce Kino Marka Hłaski, Katowice–Warszawa 2004, głównie w rozdziale II: Syndrom śmierci – powinowactwa romantyczne pokolenia Hłaski.. Melodia, będąca motywem przewodnim filmu, to bodaj najbardziej znana kołysanka w historii muzyki jazzowej.\nThriller zawsze utożsamia widza z bohaterem. By owa identyfikacja była skuteczna, musi stwarzać wrażenie realności. Nawet wówczas, kiedy owa realność zakwestionowana jest przez dwoistość świata. Świata niby bezpiecznego, ale też opartego na złowrogiej logice.\nFilmowa rzeczywistość istnieje w tym sensie, iż jest po prostu refleksją nad realnością nas otaczającą. Jest jej odzwierciedleniem – to wszystko.\nI jeszcze w kwestii metody. Zacząłem od rzeczywistości filmowej, by przejść do „kina stylu zerowego” i wreszcie przedstawiciela tegoż – Romana Polańskiego. To wyznacza niejednorodność sposobu odczytania każdego z kolejnych zagadnień – określa i ustala „zmienność postaci metod”. To celowy zabieg, bo przecież\nWielometodowość właśnie jest najwłaściwszym sposobem podejścia do kina. […] Jakkolwiek zechcemy to nazwać: wielometodowością, pluralizmem badawczym, eklektyzmem – to ta zmienność postaci metod i narzędzi jest czymś, o co samo kino się prosi. […] Jeśli człowiek próbuje być wierny określonej metodzie, natychmiast odkrywa jej ograniczeniaA. Helman, Własne przeżycie kina, rozmowa Bogusława Doparta z Alicją Helman [w:] „Universitas” 1994, nr 9–10, s. 36–41..\nDemby Łucja, Poza rzeczywistością. Spór o wrażenie realności w historii francuskiej myśli filmowej, Kraków 2002.\nGołaszewska Maria, Estetyka pięciu zmysłów, Warszawa–Kraków 1997.\nGwóźdź Andrzej, Obrazy i rzeczy. Film między mediami, Kraków 1997.\nHelman Alicja, Co to jest kino? Panorama myśli filmowej, Warszawa 1978.\nHelman Alicja, Własne przeżycie kina, rozmowa Bogusława Doparta z Alicją Helman, „Universitas” 1994, nr 9–10.\nHopfinger Maryla, Okoliczności formowania się znaczeń utworów filmowych [w:] Z zagadnień semiotyki sztuk masowych, Wrocław 1977.\nJazdon Mikołaj, Czarna seria (1955–1958) [w:] Polska szkoła dokumentu. Czarna seria, Warszawa 2008.\nKluszczyński Ryszard W., Film – sztuka Wielkiej Awangardy, Warszawa–Łódź 1990.\nMorin Edgar, Kino i wyobraźnia, tłum. K. Eberhardt, Warszawa 1975.\nPerec Georges, Człowiek, który śpi, tłum. A. Wasilewska, Warszawa 2003.\nPrzylipiak Mirosław, Kino stylu zerowego. Z zagadnień estetyki filmu fabularnego, Gdańsk 1994.\nSartre Jean-Paul, Wyobrażenie. Fenomenologiczna psychologia wyobraźni, tłum. P. Beylin, Warszawa 1970.\nStachówna Grażyna, Roman Polański i jego filmy, Warszawa–Łódź 1994.\nSyski Rafał (red.), Słownik Filmu, Kraków 2005.\nŹródło tekstu: Konrad Ludwicki, O rzeczywistości filmowej oraz „kinie stylu zerowego”. „Dziecko Rosemary” Romana Polańskiego, „Nowy Napis Co Tydzień”, 2022, nr 151\nPoprzedniNowy Napis Co Tydzień #151Pamiętając o naszych zmarłych i psachNastępnyNowy Napis Co Tydzień #151Ludzie w trybach systemu\nNa łasce interpretacji. „Danton” Andrzeja Wajdy\nMeandry interpretacji „Dantona” Andrzeja Wajdy zdają się nieogarnione, szukam więc drogowskazów, które mogłyby rozwikłać pełne sprzeczności supły percepcji...\nTadeusz Król/Andrzej Mirek/Wywiady\nFilmowiec musi opowiadać historię\n„Książka daje wiele możliwości odczytania. Każdy czytelnik inaczej wyobraża sobie Annę Kareninę czy Javerta z «Nędzników». A filmowiec dokonuje niejako gwałtu na wyobraźni widza. Mówi mu: tak wygląda Anna Karenina, a tak Javert. I tu się zaczyna problem…” Andrzej Mirek rozmawia z Tadeuszem Królem, reżyserem i scenarzystą.


Czy kurkumina chroni przed rakiem żołądka? - SFD.pl\nCzy kurkumina chroni przed rakiem żołądka?\n30 kwietnia 2022 Dołącz do dyskusji 374 odsłony 3 min. czytania\nKurkumina (diferuloilometan) jest jednym z najczęściej badanych środków, któremu przypisuje się działanie antynowotworowe. Żółto-pomarańczowy proszek kurkumowy to polifenol, który gromadzi się w kłączu Curcuma longa. Roślina była stosowana w medycynie chińskiej i indyjskiej. Na całym świecie rak żołądka jest drugą najczęstszą przyczyną zgonów z powodu raka i piątym najczęstszym nowotworem złośliwym. Co roku zapada na niego ponad 1 mln osób, z tego 782 tysiące umierają. Jest jednym z najgorzej rokujących nowotworów.\nUważa się, że rak żołądka jest spowodowany różnymi czynnikami genetycznymi oraz wpływem środowiska i trybem życia (narażanie na czynniki rakotwórcze). Wpływ na jego powstawanie mają: zakażenie Helicobacter pylori, jedzenie żywności konserwowanej azotynami, palenie tytoniu, sięganie po alkohol, otyłość, promieniowanie i wywiad rodzinny (uwarunkowania genetyczne, np. grupa krwi A).\nOgromne znaczenie przypisuje się, chociażby, podaży soli w diecie, o czym pisałem tutaj: Dieta a rak żołądka. Skąd się bierze rak żołądka?\nDużą rolę w powstawaniu raka żołądka może odgrywać także stan zapalny, którego rolę w kancerogenezie odkryto dopiero w ostatnich kilkunastu latach. Stan zapalny jest powiązany z wieloma innymi typami nowotworów, a nawet z chorobami sercowo-naczyniowymi.\nObecnie istnieją ograniczone sposoby zapobiegania rakowi żołądka. Chociaż stosowanie aspiryny i innych niesteroidowych leków przeciwzapalnych może zmniejszyć ryzyko, ten rodzaj profilaktyki cechują duże skutki uboczne. Można łatwo spowodować perforację żołądka lub krwawienie z żołądka.\nCzy kurkumina może pomóc?\nBadania wykazały, że kurkumina może zmniejszać uszkodzenia błony śluzowej żołądka spowodowane przez niesteroidowe leki przeciwzapalne, uszkodzenie błony śluzowej żołądka u szczurów oraz uszkodzenie błony śluzowej żołądka spowodowane krwawieniem wywołanym stresem i zakażeniem Helicobacter pylori. Kurkumina wykazuje znaczące działanie przeciwzapalne i przeciwnowotworowe poprzez regulację metylacji DNA oraz wpływ na liczne szlaki sygnałowe.\nZhang W. i in. Curcumin's prevention of inflammation-driven early gastric cancer and its molecular mechanism https://www.sciencedirect.com/science/article/pii/S1674638422000314


Nabór na wolne stanowisko pracy w Zespół Ekonomiki Oświaty w Krakowie (Specjalista ds. merytorycznych w projektach realizowanych ze środków zewnętrznych w ZEO w Krakowie. Ilość etatów - 2) - Biuletyn Informacji Publicznej Miasta Krakowa - BIP MK\nogłasza nabór kandydatów na wolne stanowisko urzędnicze Specjalista ds. merytorycznych w projektach realizowanych ze środków zewnętrznych w ZEO w Krakowie. Ilość etatów -2\n3) minimum 4 letni staż pracy.\n4) umiejętność obsługi urządzeń biurowych, komputera, biegła znajomość MS Office, w szczególności Word i Excel oraz Internet,\n5) doświadczenie w realizacji/koordynacji projektów w ramach EFS\n9. Komplet dokumentów w zamkniętej kopercie z dopiskiem: specjalista ds. merytorycznych do Działu Projektów Unijnych w ZEO w Krakowie należy składać osobiście w siedzibie Zespołu (sekretariat) lub drogą pocztową na adres: Zespół Ekonomiki Oświaty w Krakowie, ul. Ułanów 9, 31-450 Kraków w terminie do dnia 31 sierpnia 2017 roku (liczy się data wpływu do Zespołu).\nBiuletyn Informacji Publicznej - BIP MK © 2003-2018, Urząd Miasta Krakowa, ACK Cyfronet AGH, Liczba wyświetleń: 3798


"Słownictwo dzieci dwujęzycznych" | Dobra Polska Szkoła\nAdded on September 21, 2013 DPS\n“Słownictwo dzieci dwujęzycznych”\nSłownictwo dzieci dwujęzycznych często jest “nierówne”, czyli w pewnych obszarach bogatsze, a w innych uboższe. Związane jest to\nz funkcjami, do jakich dziecko wykorzystuje dany język\ni okolicznościami, w jakich go zwykle używa.\nWeźmy dla przykładu dziecko wychowywane metodą ML@H,\nw której język mniejszościowy, czyli\nw naszym przypadku polski, używany jest w domu,\n(u nas angielski) poza domem.\nIch słownictwo dotyczące gotowania i sprzątania oraz relacji rodzinnych będzie znacznie bogatsze w języku polskim niż angielskim. Natomiast, szczególnie jeżeli nie chodzi po polskiej szkoły, słownictwo związane\nz życiem szkolnym i nauką będzie bogatsze w języku angielskim. Dziecko takie nie będzie znało angielskiego odpowiednika słowa “sitko” czy “zmiotka”. Natomiast słowa szkolne typu “playtime” (przerwa) czy “rectangular prism”(prostopadłościan) może znać tylko po angielsku.\nNatomiast dziecko wychowywane metodą OPOL będzie lepiej znało słownictwo domowe w języku matki, gdyż to z nią najczęściej gotuje i wykonuje inne domowe czynności. Natomiast, jeżeli zwykle pomaga tacie w myciu czy naprawianiu samochodu, to słownictwo z tą tematyką związane będzie bogatsze w języku taty.\nFunkcjonalne zróżnicowanie słownictwa to zjawisko w dwujęzyczności najzupełniej normalne i występuje\nu niemal wszystkich osób dwujęzycznych bez względu na ich języki. Warto jeszcze wspomnieć, że dwujęzyczność jest zjawiskiem dynamicznym również pod względem zawartości słownika w obu językach.\nW zależności od sytuacji życiowej w danym momencie słownik w jednym z języków może stawać się bogatszy,\nby po jakimś czasie nieco ubożeć wraz z przejmowaniem dominacji przez drugi język. I właśnie w dominacji tkwi klucz do rozwijania dwujęzyczności dziecka. Jeżeli właściwie rozpoznamy, który język jest dominujący\nu naszego dziecka, czyli który język dziecko zna lepiej i woli używać, możemy nasze wysiłki skierować na język zdominowany, by wspomóc jego rozwój.\nW słabszym języku ogólne słownictwo dziecka będzie uboższe i będzie wymagało naszej uwagi. Książki są najlepszym narzędziem do wzbogacania słownictwa. Wspólne czytanie zawsze będzie rozwijało słownik dziecka, szczególnie, gdy będziemy co chwilę zatrzymywać się i wyjaśniać dziecku nowe znaczenia.\nSą takie pozycje na polskim rynku wydawniczym, które chciałabym do rozwijania polskiego słownictwa szczególnie polecić. Dziś pierwsza z nich.\n“Czego tu brakuje” autorstwa Elżbiety i Witolda Szwajkowskich, Wydawnictwo Harmonia zawiera ilustrowane i rymowane zagadki przeznaczone dla dzieci w wieku 3-5 lat.\nOdgadnięcie zagadki polega na odnalezieniu i nazwaniu brakującego elementu na obrazku, np. dziurki w igle, guzików w koszuli, klamki w drzwiach. Oto przykład:\nW drzwiach tych nie brakuje zamka,\nlecz podziała się gdzieś…\nWspólne przeglądanie tej książeczki rozwija nie tylko słownictwo, ale także ćwiczy spostrzegawczość, koncentrację uwagi i logiczne myślenie. Przy okazji jest to też świetna zabawa, gdyż codzienne przedmioty pozbawione niewielkiego, lecz niezbędnego dla ich funkcjonowania elementu stają się śmiesznie bezużyteczne. Zabawy tego typu powszechnie wykorzystuje się w praktyce logopedycznej (zestawy typu “What’s Wrong?”), ale fantastycznie nadają się również do codziennej zabawy w domu. Ponadto same obrazki\nw książeczce można wykorzystywać do rozwijania słownictwa w każdym innym języku, mówiąc np.: Jak po angielsku nazywa się brakujący element na tym obrazku?\nZapraszam do przejrzenia tej pozycji tu: https://issuu.com/wydawnictwoharmonia/docs/czego_tu_brakuje/10?e=0\nZapraszamy na strone autorki: http://bilingualhouse.com/


Pokoje Gościnne Zakopane Za Cieszymianką - Tani Nocleg » e-turysta.pl\nznaleziono 347 ofert noclegowychofert (1 w dzielnicy Za Cieszymianką oraz 346 w okolicy)\nPokoje gościnne w Zakopanem Za Cieszymianką, województwo małopolskie, powiat tatrzański\nPokoje gościnne w miejscowości Zakopane, w dzielnicy Za Cieszymianką. Porównaj możliwość zakwaterowania w Zakopanem w zależności od standardu oraz ceny. Zakopane, szeroki zakres noclegów od hoteli po pensjonaty, ośrodki wypoczynkowe i hostele. Od pokoi gościnnych i kwater prywatnych po gospodarstwa agroturystyczne. Sprawdź również ofertę rozrywkową i turystyczną w Zakopanem:


MOTORSPORT GRAND PRIX - Filip Kaminiarz punktuje w trudnym weekendzie w Portugalii\nTen weekend był prawdziwą próbą charakteru – wyjaśnia Filip Kaminiarz. Po udanym debiucie w Walencji i podpisaniu kontraktu na cały sezon otrzymałem od zespołu zupełnie nowy bolid, ale niestety pierwszego dnia mieliśmy z nim trochę problemów, które uniemożliwiły mi wyjazd na pierwszy trening.\nPortimao to świetny, ale bardzo trudny, a dla mnie nowy tor. Jego nauka w stawce dużo bardziej doświadczonych rywali, przy jednym treningu mniej była ogromnym wyzwaniem, ale nie miałem wyjścia. Musiałem zacisnąć zęby i wziąć się do pracy. Biorąc pod uwagę te okoliczności, dwa finisze na ósmym miejscu i kolejne punkty w generalce to solidny wynik, który z pewnością byłby jeszcze lepszy, gdyby nie czas stracony w pierwszej sesji.\nW drugim wyścigu miałem ogromnego pecha, bo tuż po starcie uderzył we mnie rywal, który wyjechał na pobocze w pierwszej szykanie i wrócił na tor wprost pod moje koła. Zespół wykonał dobrą robotę odbudowując bolid w krótkim czasie jaki mieliśmy przed trzecim wyścigiem, ale niestety w jego trakcie spowolniły mnie wibracje przedniego zawieszenia.\nTak czy inaczej opuszczamy Portugalię bogatsi o nowe doświadczenia oraz kolejne punkty i ruszamy prosto do Barcelony, gdzie czekają mnie testy na torze F1 - dodał Polak.


Społeczne kontrowersje wokół gazu łupkowego w Europie - Wielka Brytania - Instytut Sobieskiego\nJednak trend ten odwrócił się w drugiej połowie 2013 roku, kiedy to przez Wielką Brytanię przetoczyła się fala anti-frackingprotests – protestów przeciwko wykonywaniu szczelinowania hydraulicznego. Według badań przeprowadzonych we wrześniu 2013 roku, poparcie dla wydobycia gazu z łupków spadło do 55%, a w styczniu 2014 roku – do 53%. Wzrosła natomiast liczba przeciwników – we wrześniu 2013 roku do 24%, a w styczniu 2014 roku do 27%.\nPrasa w Wielkiej Brytanii jest podzielona na zwolenników – głównie prasa konserwatywna – i przeciwników gazu z łupków – głównie prasa lewicowa.\nWedług wyników badań profesor Nerlich w analizowanych mediach dominują różne tematy. Pisma lewicowe – Guardian i Independent –dużo pisały o filmie Gasland oraz o różnych ryzykach środowiskowych, takich jak zanieczyszczenie wody i gleby, wpływ gazu łupkowego na zmiany klimatu, ryzyko trzęsienia ziemi. Często też pojawiał się temat ryzyka zachorowań (np. na raka) i ogólny problem dużej niepewności związanej z wydobyciem gazu z łupków. Guardian i Independent przekonują, że zezwolenie na szczelinowanie hydrauliczne to brak odpowiedzialności oraz że gaz łupkowy nie powinien odwracać uwagi od inwestowania w odnawialne źródła energii. Natomiast prasa konserwatywna – Daily Telegraph i Times – najczęściej pisała o gazie łupkowym jako nowym źródłe energii, które może pomóc „rozwiązać” problem zmian klimatu.\nGaz łupkowy to „paliwo przejściowe”, rzecz ekonomicznie dobra dla całego narodu, która zmienia reguły globalnej gry. W prasie konserwatywnej podkreślano również wagę gazu z łupków dla bezpieczeństwa energetycznego państwa. Daily Telegraph oraz Timesnawołują do inwestowania w wydobycie gazu z łupków, który nie powinien stać się ofiarą zielonego lobby, a brakiem odpowiedzialności nazywają zakazanie szczelinowania hydraulicznego.\npolityka rozwój gaz Unia Europejska gospodarka energetyka polityka zagraniczna debata finanse bezpieczeństwo kolej transport