Cierpliwość diabła - Maxime Chattam - ebook + audiobook - Legimi online\nCierpliwość diabła ebook i audiobook\n"„Bardzo lubię straszyć czytelników. Opisuję rzeczy, które naprawdę mogą się zdarzyć”. Maxime Chattam „Jeśli lubicie mroczne, przesiąknięte krwią thrillery, w których zło jest zarazem wszechpotężne i pospolite, z czystym sumieniem polecam powieści Francuza”. portal Dzika banda Podczas akcji policyjnej wymierzonej przeciwko dealerom narkotyków śledczy dokonują makabrycznego odkrycia. Jeden ze złapanych handlarzy ma przy sobie torbę z ludzką skórą. Trop wiedzie na przedmieścia Paryża do przeznaczonego do rozbiórki domu, gdzie sprawca zbrodni pozostawił oprawiony w ludzką skórę pamiętnik naśladujący Necronomikon. Jego lektura pozostawia niezatarte wrażenia. Nieugiętej porucznik Ludivine Vancker nic nie powstrzyma przed rozwiązaniem zagadki i dotarciem do źródła nieszczęść. Do korzeni zła."\nCzas: 15 godz. 20 min\nCopyright © Editions Albin Michel - Paris 2014\nJeśli chcecie czytać tę powieść zamknięci w przytulnym kokonie, jaki sobie stworzyłem, pisząc ją, radzę odgrodzić się od realnego świata muzyką z tych kilku filmów:\n– Johanna Johannssona z Labiryntu\n– Marca Streitenfelda z Prometeusza\n– Marca Streitenfelda z Przetrwania\n– Howarda Shore’a z Milczenia owiec\n– Daniela Pembertona z Szeptów.\nWszystkim, którzy pomogli mi się ukształtować. Rodzicom, rodzinie, nauczycielom, przyjaciołom i żonie.\nJesteście cegłami, z których zbudowany jest mój dom; kiedy na zewnątrz szaleje wichura, dzięki wam mogę spokojnie przespać noc.\nOni organizują się w cieniu i ciszy. Są niewidzialni, a my na ich trop trafiamy tylko za pośrednictwem ich istnienia: zbrodni.\nSytuacja była beznadziejnie zwyczajna.\nI Silas gorąco tego żałował. Wyobrażał sobie tę chwilę jako niezwykłą, niecierpliwie czekał na ten dzień, moment, był podniecony jak dziecko w przededniu Gwiazdki, a teraz czuł tylko nikłe zadowolenie. Pierre był natomiast zachwycony, oczy mu lśniły, a głupawy uśmiech nie znikał z ust, odkąd dotarli na dworzec Montparnasse. A przecież od samego początku to on przejawiał więcej entuzjazmu, on nie wahał się przed tym krokiem i teraz czuł z tego powodu wielką dumę.\nSilas stanął pod tablicą odjazdów, w smudze woni słodkich bułeczek prosto z pieca. Wyszukanie ich pociągu przyszło mu bez trudu – godzina odjazdu wyświetlała się dużymi cyframi, a cel podróży, Hendaye, błyszczał jak obietnica długich, leniwych wakacji, zasłużonego odpoczynku, którego nic nie zmąci.\nWłaściwie to nie były wakacje, poprawił się w myśli, ale co za różnica.\nPodano już peron, więc dał Pierre’owi kuksańca i wskazał tablicę. Ten, zafascynowany widokiem gęstniejącego tłumu, który wypełniał halę dworca, drgnął.\n– Chodźmy, podstawili pociąg.\nNastolatkowie zarzucili plecaki na ramiona i torowali sobie drogę pośród żywej tkanki kraju w szczytowej fazie codziennych migracji. Przechodząc obok kiosku z kanapkami, Pierre zatrzymał się, żeby kupić butelkę soku pomarańczowego – na który wcześniej wziął pieniądze od kolegi – był tak spragniony, że wypił go duszkiem, podczas gdy Silas opróżnił małą butelkę wody mineralnej i rzucił ją na ziemię. Poturlała się kilka centymetrów, a on patrzył, jak dopada ją poranna zgniatarka – perfekcyjnie wypastowany weston, który spadł na nią z góry, a potem odrzucił wprost pod podeszwę roboczego buciora, który zmiażdżył jej szyjkę i pchnął w rwący strumień, gdzie odbiła się od obcasa ocieplanego ugga – choć był początek maja, nie zdziwiło to nikogo oprócz Silasa – i zniknęła w gęstwinie rozpędzonych nóg: hipnotyzującej machinie o niewyobrażalnej dynamice. Nikt nie był w stanie zatrzymać tego ogromu energii.\nDwaj nastolatkowie zatrzymali się przy wejściu na peron, czując, jak pasy plecaków wżynają się im w ramiona. Pociąg był już na dworcu, wypełniał się mrowiem pasażerów.\n– Nie rusza cię to? – zapytał z euforią Pierre.\nAle jeśli pominąć przyjazne dla oka kolory TGV, Silas nie dostrzegł ani w sobie, ani w otoczeniu niczego i zachowywał irytującą obojętność. To było wręcz załamujące.\n– Odbiło ci? Nie kręci cię to? Ja nie mogę ustać w miejscu! Wziąłeś muzę?\n– Jasne. Mam naładowanego iPoda i zabrałem słuchawki.\n– A okulary przeciwsłoneczne?\n– Krem do opalania i gumki?\nTym razem Silas rzucił Pierre’owi pogardliwe spojrzenie.\n– Dobra, już dobra – mruknął Pierre. – Widzę, że nie da się z tobą pożartować.\nSilas zerkał kątem oka na mężczyznę, który od pewnego czasu dziwnie im się przyglądał. Facet był wysoki i chudy, o szpakowatych, przylizanych po bokach włosach, a w kamizelce z zamierzchłych czasów i sztruksowych spodniach wyglądał jak chłopek ze wsi. Chyba poczuł się nieswojo, bo zaciągnął się papierosem elektronicznym, a potem dźwignął najwyraźniej ciężką torbę i wsiadł do wagonu.\nPierre dał kumplowi prztyczka w ucho i przypomniał:\n– Już czas. Ja wsiadam tutaj.\n– Jasne, pierwsza klasa twoja, druga moja…\nChociaż do odjazdu pociągu zostało jeszcze dobrych dziesięć minut, sterczenie na peronie nie miało sensu.\n– Spotkamy się w restauracyjnym – dodał.\nZamierzał odejść, kiedy Pierre chwycił go za ramię.\n– Ej! – rzucił, uśmiechając się jakoś smutno.\nSiedemnastolatek o czarnych, obciętych na jeża włosach wyciągnął do niego zaciśniętą pięść, marszcząc z niezadowolenia gęste brwi.\nSilas zacisnął pięść i przybił z przyjacielem żółwika.\n– Silas, powinieneś tryskać radością zamiast się odymać. Cholera, przecież to wielki dzień! Co z tobą?\nSilas uśmiechnął się wesoło, żeby uspokoić obawy przyjaciela.\n– Po prostu jeszcze się nie obudziłem.\n– Lepiej się pospiesz, brachu, pociąg za moment ruszy! Kurwa!\n– W porzo, nie przejmuj się.\nPierre zrozumiał, że nie warto przyciskać Silasa, i tylko wzruszył ramionami.\n– Okej, do zobaczenia w restauracyjnym.\nChłopcy się rozdzielili. Silas szedł dość długo, szukając wagonu, a potem, kiedy czekał, aż stojący przed nim pasażerowie wsiądą, zobaczył swoje odbicie w szybie. Był jeszcze bledszy niż zwykle, a przecież zdarzało się, że ludzie brali go za albinosa, tak jasną miał cerę i włosy! Wyglądał na chorego. Odrzucił do tyłu niesforny pukiel włosów i umieściwszy torbę na stojaku przy wejściu, poszedł na miejsce.\nKiedy zapowiedziano odjazd pociągu, poczuł lekki dreszczyk emocji, które nareszcie dały o sobie znać: mrowienie w żołądku, potem jakby setki igiełek wbijających się w nogi. Odetchnął z ulgą, jednak zaczynał coś czuć.\nZauważył, że każde światełko nabrało nagle osobliwego blasku. Czy to za sprawą ogarniającej go euforii? Młoda kobieta powiedziała „przepraszam”, siadając obok niego. Była całkiem niezła, w krótkiej spódniczce i grubych rajstopach. Silas uwielbiał dziewczyny w grubych rajstopach, które podkreślały zgrabne nogi. Uznał jej obecność za znak i tym razem na jego twarzy pojawił się niewymuszony uśmiech. Trochę się rozluźnił, czekał już tylko, aż pociąg ruszy. Pierre i on byli w wagonach. Dopiero teraz w pełni uświadomił sobie, co to oznacza, dotąd bowiem przyglądał się całej sytuacji okiem obojętnego obserwatora. Serce uderzyło mu mocniej, a dłonie zwilgotniały, gdy usłyszał sygnał dźwiękowy poprzedzający automatyczne zamknięcie drzwi.\nJego sąsiadka wyjęła z torby czytnik e-booków i pogrążyła się w lekturze jakiejś niewidzialnej książki. Silas nie mógł oswoić się z tą nowinką. Czytać bez odwracania kartek. Czytać, nie trzymając książki w ręce. Czytać, nie gładząc palcami okładki. Czytać, nie wpisując w książkę chwil własnego życia – tu śladu brudnego palca, tam rzęsy, która wsunęła się w grzbiet tomu na dwadzieścia lat, zagiętego rogu, który ma przypominać o ważnym zdaniu, albo choćby wartym zapamiętania słowie. Nie, ta mania czytania z ekranu wcale mu się nie podobała. Dla niego było to tak, jakby zwracać się do ducha książki.\nOpętana. Zostanie opętana.\nSilas dostał gęsiej skórki. Był świadkiem zdarzeń, w które nie uwierzyłby żaden z pasażerów. Wiedział naprawdę sporo.\nPociąg się rozpędzał, krajobraz wolno się przesuwał.\nLekkie mrowienie przeistoczyło się w ściskanie w żołądku. Silas się rozbudzał. Nie mógł już usiedzieć na miejscu, chciał wstać, ruszyć się. Mimo to został na swoim fotelu, obok dziewczyny, którą czekało opętanie, i cierpliwie znosił udrękę. Raz po raz spoglądał na zegarek i czekał na pełną godzinę.\nPięć minut przed czasem wstał i rzucił okiem na sąsiadkę, która najwyraźniej już była opętana, bo nawet nie zareagowała, a potem podszedł do drzwi wagonu. Znalazł zostawioną wśród wielu bagaży torbę, wyjął iPoda, słuchawki i wsunął je na uszy.\nZostały mu jeszcze dwie minuty. Zamknął oczy, żeby się skoncentrować. Od przyjścia na dworzec dokuczał mu lekki ból usytuowany za oczami. Światła były oślepiające, a kolory bardzo intensywne. Przypomniał sobie, że w bocznej kieszeni plecaka ma okulary przeciwsłoneczne, i wsunął je na nos. Od razu poczuł się lepiej. W dodatku fajnie w nich wyglądał i cieszyło go, że ludzie nie zobaczą jego spojrzenia. Nikt nie zasługiwał, by patrzeć mu prosto w oczy, by przeniknąć źrenice, które ujrzały tyle tajemnic.\nSekundy płynęły, zbliżała się dziewiąta.\nSerce Silasa biło teraz szybko i mocno, waliło o koszulkę w kolorze khaki, jakby nakazywało mu nie czekać ani chwili dłużej.\nPierre powinien być już na miejscu.\nZerknąwszy przez okno, Silas przekonał się, że wokół, aż po horyzont, ciągną się pola. Idealnie, tak jak planowali. Włączył iPoda i usłyszał muzykę.\nOrelsan, Samobójstwo społeczne. Tytuł stosowny do okoliczności.\nWykonując kilka szybkich, wprawnych gestów, wyekwipował się w mgnieniu oka, potem wyjął z torby narzędzie prawdy i wszedł do przedziału.\nPrzez moment wydawało mu się, że słyszy dobiegający z daleka głuchy dźwięk, ale nie był tego pewien. Może Pierre już zaczął…\nSilas uważnie przyglądał się siedzącym z przodu pasażerom, skupionym na telefonach, laptopach, notebookach albo czasopismach. Odgrywał tę scenę wielokrotnie i w jego wizjach ludzie zawsze krzyczeli. A tu nic. Jakby nikt nie zwrócił na niego uwagi.\nTak minęło wiele sekund, przez które mógł dokładnie rozważyć, kto zostanie pierwszym wybrańcem. Nigdy nie przypuszczał, że będzie mógł sobie pozwolić na taki luksus.\nNagle jakaś kobieta zaczęła potwornie krzyczeć.\nSiedziała w piątym rzędzie i patrzyła na niego wytrzeszczonymi oczyma, przerażona bronią, którą trzymał w ręku.\nI nagle wszyscy wyszli z kokonów izolacji i odrętwienia, by nerwowo rozglądać się po wagonie, próbując zrozumieć, co się stało.\nKiedy zauważyli Silasa, było już za późno.\nLufa obrzyna zwróciła się w kierunku mężczyzny w garniturze i zanim zdążył się odchylić, rozległ się potworny huk i jego mózg eksplodował razem z zagłówkiem fotela. Woń prochu w ułamku sekundy rozniosła się po wagonie, potęgując panikę.\nUwięzieni na swoich miejscach pasażerowie, którzy znaleźli się najbliżej Silasa, ledwie zdążyli się poderwać, zanim ołów rozerwał pierś drugiej ofiary, rzucając ją z powrotem na fotel, trzeciej rozsadził gardło, niemal urywając głowę, a twarz kolejnej, od strzału z bliska, dziwacznie wgniotła się w czaszkę, jakby pożarła ją własna głowa.\nPasażerowie pociągu Paryż–Hendaye zaczęli biegać, depcząc się i wrzeszcząc. Nastolatek płynnym ruchem wyciągnął zza pasa pistolet i zaczął strzelać. Nie musiał nawet celować, wystarczyło, że naciskał spust, mierząc przed siebie – tłum wciągał kule. Chwytał je jedną po drugiej, oddając w zamian ciała – nieruchome, w konwulsjach albo krzyczące, błagające, płaczące – przerażone i zdumione.\nW powietrzu rozbrzmiewał huk wystrzałów, boleśnie drażniąc bębenki. A Silas miarowym krokiem szedł między rzędami, szedł w rytm serii słów Orelsana. Czasami natrafiał na skulone w fotelach postacie i bez litości, celnym strzałem, przemieniał je w ciepłe trupy.\nDotarł do dziewczyny, której groziło opętanie. Tuliła się do okna. Była blada, po policzkach spływały jej łzy. Przyciskała do siebie ten szatański czytnik, zasłaniając nim pół twarzy, jakby próbowała się chronić.\n– To gówno – powiedział głuchym głosem – zlasuje ci mózg, rozumiesz?\nDziewczyna chyba nie usłyszała albo nie zrozumiała, trzęsła się tylko i jęczała.\nNo cóż, wybór należał do niej, prawda?\nSilas wymierzył w nią lufę.\n– Uwierz mi, tak będzie lepiej, nie chciałabyś zostać pewnego dnia opętana przez te wszystkie książki. Daję słowo.\nCzytnik rozpadł się na setki kawałków, które wbiły się w twarz dziewczyny, odrywając jej żuchwę.\nSilas zwrócił się ku najdalszej części wagonu, gdzie tłoczyli się i przepychali ostatni pasażerowie. Jakaś dziewczyna upadła – dwaj mężczyźni brutalnie przeszli po niej. Wystarczyły dwie kule, żeby pozbyć się ich obu. Przez krótką chwilę Silasowi wydawało się, że dziewczynka, która płakała, trzymając się za rękę i próbując otrzeć krew z buzi, porozumiewawczo do niego mrugnęła, ale to było niemożliwe. Nie, przecież dokładnie to widział – podziękowała mu! Oszczędzi to dziecko. Już zdecydował.\nSilas opróżnił kolejny magazynek, strzelając w tłum. Ci ludzie wyli ile sił w gardle. W dodatku uciekali jak stado owiec – wszyscy w tym samym kierunku.\nW stronę Pierre’a.\nU niego widowisko na pewno też już się zaczęło. Pasażerowie wpadną w pułapkę, między dwa ognie. Dwie zbite ludzkie gromady wpadną na siebie, będą się spychać i zadeptywać… Aż w końcu zrozumieją…\nAle jak uciec z rozpędzonego TGV? W końcu ktoś pociągnie za hamulec bezpieczeństwa, zatrzyma pociąg. Żywi uciekną w pole. Na całkowicie odkryty teren.\nA wtedy Pierre i Silas po prostu ustawią się na schodkach wagonu, nieco wyżej, i będą celować tak, żeby wystrzelać jak najwięcej uciekinierów. Łatwizna.\nSilas był z siebie dumny. Zapiszą się w historii.\nUstanowią nowy rekord.\nPowieki miała jak z ołowiu, rozchyliła je z najwyższym trudem. Smuga światła oślepiła wrażliwe, zmęczone oczy. Ludivine mruknęła, osłaniając twarz ramieniem. Jej wargi rozchylały się jak suwak – milimetr po milimetrze. Miała sucho w ustach, czuła, że spuchł jej język, piekło ją w gardle. Rozedrgana siła ocknęła się wraz z nią, napierając ze środka głowy na skronie.\nKurwa… co mi znowu odbiło?\nWolniutko uniosła powieki i zmrużyła oczy, żeby oswoić się ze światłem, a potem usiłowała rozpoznać sufit, karnisz i aksamitne zasłony, które zobaczyła. Wspomnienia z minionego wieczoru napływały dość wolno, tłoczyły się w głowie, w której coraz mocniej dudniło, jakby nie mogła pomieścić i wspomnień, i oparów alkoholu.\nFatalny wieczór. Ciężka chandra. Na maksa. Czerwony alarm. Wdrożony błyskawicznie plan ratunkowy. Lexomil nieskuteczny. Xanax za słaby. Paląca potrzeba kontaktu z życiem, otarcia się o ludzi, znalezienia się w towarzystwie, uśmiechu, upojenia się śmiechem, spojrzeniami, słowami, gestami. Chciała, żeby skupiona na niej uwaga dusiła ją, przenikała, oszałamiała.\nBary. Alkohol. Faceci.\nLudivine westchnęła, rozmasowała skronie i wreszcie szeroko otworzyła oczy. Jej obawy się potwierdziły – nie była u siebie. Ani nawet w znajomej sypialni. Z trudem wsparła się na łokciu i uniosła, żeby spojrzeć na leżące obok ciało. Niedogolony, o krzaczastych brwiach, z wytatuowanymi na szyi i ramionach płomieniami i motywami kabalistycznymi. Mocno zbudowany. Dobrze, że przynajmniej nie był odrażający. Rysy miał dość toporne, ale nie był brzydki. Lekko pochrapywał przez rozchylone, wtulone w poduszkę usta.\nLudivine uniosła kołdrę. Jej przeczucia się potwierdziły – była naga.\nPowiedz mi chociaż, że miał prezerwatywę.\nOpadła na poduszkę i zakryła twarz dłońmi, przytłoczona tym wszystkim. Przespali się ze sobą? Prawdę mówiąc, nie czuła nic szczególnego, absolutnie niczego nie pamiętała. Cuchnęło jej z ust tak, że oddechem mogłaby stopić świecę.\nCoś ty znowu narobiła, dziewczyno? To naprawdę silniejsze od ciebie?\nI nagle Ludivine uświadomiła sobie, że nie wie nawet, jaki jest dziś dzień i która godzina. Ogarnęła ją panika. A jeżeli trzeba było przeprowadzić jakąś rewizję? Wyskoczyła z łóżka i zaczęła przetrząsać rozrzucone po podłodze ubrania, szukając telefonu. Był w tylnej kieszeni dżinsów. 10.12.\nPoniedziałek, 5 maja.\nChandra niedzielnego wieczoru. Te pieprzone niedzielne chandry. Niebezpieczne. Najgorsze ze wszystkich.\nW popłochu szperała w pamięci, ale szybko się uspokoiła – niczego nie przeoczyła, to był jej wolny dzień.\nHuczało jej w głowie, coraz bardziej nachalna siła napierała na delikatne kości skroni, jakby chciała się wyrwać na zewnątrz.\nDoskonale cię rozumiem, też bym chciała uwolnić się z własnej duszy.\nWłożyła majtki, przyglądając się ramie łóżka. Noga wytatuowanego wystawała spod kołdry – nad kostką miał jeszcze jeden rysunek. Nazywał się Dom. Dominique? Nie, Dam! Damien. Tak, miał na imię Damien! Pracował w zakładzie pogrzebowym czy czymś podobnym.\nSkrzywiła się z bólu. Naprawdę wypiła o wiele za dużo. Jej żołądek obudził się z opóźnieniem, skręcając się w tak gwałtownym skurczu, że zgięła się wpół i zakryła usta ręką. Zamknęła oczy, żeby zebrać myśli, ale wtedy zrobiło się jeszcze gorzej, bo cały świat zaczął wirować w mroku. Zacisnęła pięści, i chociaż kwas palił jej przełyk, powstrzymała wymioty. Musiała stąd jak najszybciej wyjść. Nie miała ochoty niczego wyjaśniać, chciała uniknąć żenującej rozmowy przygodnych kochanków na kacu, a zwłaszcza uprzejmej wymiany numerów telefonu. Wskoczyła w dżinsy, a raczej z trudem wcisnęła się w mocno dopasowane biodrówki, podniosła skąpą bluzeczkę Zadig & Voltaire i odszukała wiszący na klamce stanik.\nTo nieprawda, że wyszła wczoraj tylko po to, żeby znaleźć się wśród ludzi, nie mogła się oszukiwać. Wiedziała, że ten biały fatałaszek z trupią czaszką wyszytą cekinami miał piekielny dekolt, istną pułapkę dla oczu, skuteczny lep na facetów. Nie ubrała się tak przez przypadek. Nie wczoraj wieczorem. Doskonale wiedziała, co robi.\nSzukając pantofli na koturnie, zauważyła rozdarte opakowanie po prezerwatywie i odetchnęła z ulgą. Przynajmniej tyle – głupota nie powinna się mnożyć.\nI znów do gardła podeszła jej żółć. Musiała jak najszybciej stąd wyjść.\nNa palcach wymknęła się z mieszkania, nie zostawiając nawet zdawkowego liściku ani nie spoglądając na wytatuowanego Dana. Oboje upili się do nieprzytomności, potem się pieprzyli, ale na tym koniec. I tak posunęłam się za daleko, pomyślała. Nigdy więcej się z nim nie spotka. Wolała, żeby jego widok nie przypominał jej o wszystkich błędach, o słabościach, bo to by jej wcale nie pomogło.\nDelikatnie pchnęła drzwi i zamknęła je bardzo wolno, żeby nie trzasnęły. Nie musiała nawet wsiadać do metra – wytatuowany Dan mieszkał niespełna dziesięć minut drogi piechotą od niej.\nAle ze mnie kretynka! Nie mogłam znaleźć sobie faceta z drugiego końca Paryża?!\nTak czy inaczej, nawet gdyby się spotkali, to pewnie by go nie poznała i miała nadzieję, że on też by jej nie pamiętał.\nRześkie powietrze dobrze jej zrobiło, ale wiosenne słońce było za ostre, więc szybko osłoniła oczy ciemnymi okularami. Jej jasne loki wiły się wokół grubych oprawek. Ubrana w tym stylu, wyglądała jak stuprocentowa łajdaczka, ledwie otrzeźwiała, domorosła kreatorka mody, która dała się poderwać nieznajomemu facetowi w niedzielny wieczór. Ohyda. Żałosna karykatura kobiety. W takich chwilach szczerze się nienawidziła.\nTuż po wejściu do domu Ludivine zrzuciła pantofle i poszła do łazienki, żeby zażyć tabletkę prontalginy, a potem zagotowała wodę na herbatę. Zaschło jej w gardle, w ustach wciąż miała posmak piwa i tequili. Trochę lepiej poczuła się pod prysznicem, kiedy wreszcie strumień wody zmył z niej gorzkawe zapachy nocy, potu jej i obcego mężczyzny, woń seksu. Przez dobrych kilka minut zmywała wszelkie ślady, odzyskując feromonalne dziewictwo, a potem padła na sofę w salonie, trzymając w ręce drugą filiżankę herbaty.\nTeraz, kiedy słońce błyszczało na błękitnym niebie, a cywilizacja wyległa na ulice, kiedy zmysły wyczuwały wszędzie wokół życie, wsłuchiwały się w kojący szmer odległych dźwięków, Ludivine z konsternacją myślała o swoich wczorajszych wyczynach. Nie potrafiła uciszyć obaw, panować nad sobą. Powinna poskromić te mroczne skłonności, postępować jak osoba dorosła i pogodna. Ale nie, ona znowu się pogrążyła.\nWstała i poszła do kuchni. Stanęła przed kalendarzem paryskiej straży pożarnej. Markerem przekreśliła cyfrę 2 i wpisała zamiast niej 3.\nPozwalała sobie rocznie na pięć wygłupów. Na pięć wpadek. Taka tolerancja była jej zdaniem do przyjęcia dla kogoś, kto chciał godnie iść przez życie, nie popadając w żadną przesadę. Wartość matematyczna – z braku lepszych wskaźników – miała odmierzać szaleństwa.\nJuż trzy, a przecież to dopiero maj. Zapowiada się ciężki rok.\nW ubiegłym roku poradziła sobie całkiem nieźle, więc dlaczego? Od śmierci Alexisa i rzezi w Val-Segond upłynęło półtora roku. Najgorsze miała już za sobą, dlaczego teraz miałaby się załamać?\nOd jak dawna nie zaniosłam kwiatów na jego grób?\nLudivine pokręciła głową. Szukała wymówek.\nZnów popatrzyła na kalendarz.\nMożna by pomyśleć, że to ocena jej zdrowia psychicznego, odporności na obłęd. Zapełniła trzy czwarte zbiornika na gówno, należało pomyśleć o jego opróżnieniu. Ale jak?\nLudivine wróciła do sportów walki, i żeby się rozładować, poważnie zajęła się dżiu-dżitsu i krav magą, poświęcając im kilka wieczorów w tygodniu, a poza tym miała jeszcze strzelanie w klubie, bo chciała stać się niezawodnym narzędziem walki. Ale to nie wystarczało – od początku zdawała sobie sprawę, że sam wysiłek fizyczny i umysłowy nie jest rozwiązaniem długofalowym.\nMuszę pracować. Kiedy zajmuję się sprawą, jest mi lżej.\nRzuciła marker na lodówkę.\nPoświęciła półtora roku na analizowanie psychiki najgorszych zboczeńców. Dużo czytała, chodziła na wykłady, na kursy wieczorowe, chciała jak najwięcej zrozumieć, żeby skuteczniej ich ścigać. Ta wiedza dodawała jej pewności siebie. Musiała stawić czoło najohydniejszym osobnikom, toteż postanowiła odpędzać od siebie zmory, obnażając ich dusze. Rozbierając je na części, uwalniała się od strachu, przeganiała koszmary, uczyła się patrzeć na niemal dziecinny lęk przed potworami jak na temat badań klinicznych, okiem naukowca. Dzięki temu emocje pozostawały na zewnątrz, a ona zyskiwała władzę nad własnymi nerwicami i lękami, czyniąc z nich źródło wiedzy. Przechodziła od etapu empatii do etapu analizy.\nJednak człowiecza cząstka Ludivine często brała górę, wyskakiwała jak diabeł z pudełka, kapryśna, żądna wrażeń, pełna pragnień. Nie da się tak po prostu stłamsić w sobie tego, co czyni z nas żywą istotę. Być może tak było lepiej, ale to bardzo bolało.\nJej mentor uprzedzał ją, że żeby zrozumieć demony świata, trzeba wejść w strefę mroku. A taka podróż zawsze wiąże się z ryzykiem.\nNa stoliku w salonie rozdzwonił się telefon komórkowy. W słuchawce rozległ się głos jej kolegi, Segnona.\n– Słonko, dziś wieczorem ruszamy w teren – powiedział na powitanie.\n– Ci z antynarkotykowego dostali cynk – w nocy szykuje się transport. GIGN1 są przeciążone, nie mogą tak szybko wkroczyć, a pułkownik nie chce zmarnować okazji, więc ruszamy wszyscy, żeby dopaść ich na gorącym uczynku. Briefing o dwudziestej.\nPraca wzywa, przemknęło przez myśl Ludivine.\nSprawy narkotykowe nie należały do jej ulubionych, ale akcja w terenie dobrze jej zrobi. Poza tym musiała spojrzeć prawdzie w oczy: śledztwo, jakie przeżyła z tymi fanatykami Gertem Brussinem i Marcusem Locardem, zdarzało się raz na sto lat. To była niesamowita sprawa, przy której typowe morderstwa już zawsze będą się jej wydawały banalne. Ale życie toczyło się dalej, trzeba było nauczyć się znów angażować w „drobne” codzienne sprawy. Była do tego zdolna, już nieraz tego dowiodła. Kiedy skupiała się na sprawie, ta stawała się dla niej najważniejsza. I biada winnym, bo w porównaniu z nią wygłodzony pitbul, który walczy o kość, wydałby się łagodny jak baranek.\nTransport. Jeszcze nigdy tego nie widziała. To będzie jej pierwszy raz. W wydziale śledczym paryskiej żandarmerii często słyszała o konwojach przewożących pod osłoną nocy narkotyki, pędzących tak, żeby maksymalnie skrócić czas przejazdu. Najpierw jechał samochód zwiadowczy, który miał uprzedzić pozostałe o obecności glin, ładunek transportowano innym, trzymającym się daleko w tyle, jadącym z prędkością powyżej dwustu kilometrów na godzinę. Akcja policji wymagała chirurgicznej precyzji, bez prawa do najdrobniejszego błędu – nie przy tych prędkościach.\nCzekało ją ciekawe doświadczenie. Nareszcie coś, co pozwoli oczyścić umysł ze wszystkich gnębiących ją zmor.\nLudivine wyciągnęła się na sofie, wciąż czując ból w skroniach.\nMiała przed sobą całe popołudnie – czas, żeby dojść do siebie.\nO wiele za dużo czasu.\nStożki światła przesuwały się z dużą prędkością, kładły się żółtawym blaskiem na autostradzie, tworząc kordon sanitarny między wstęgą jasności a otaczającymi ją ciemnościami. Tylne światła samochodów przemieszczały się na lewo, jakby ta szybkość je wchłaniała.\nTrzy porsche cayenne GTS żandarmerii lekko niczym strzały mknęły A1, by ugodzić cel, z powodu matowo czarnego lakieru pozostawały niemal niewidoczne w smugach świateł latarni. Tym celem były trzy samochody handlarzy narkotyków. Muszą je zatrzymać zgodnie z literą prawa, pokonując przestępców na ich własnym terytorium.\nLudivine pociągnęła za kołnierz gniotącą jej piersi kamizelkę kuloodporną z białym napisem ŻANDARMERIA z przodu i na plecach. Poruszyła palcami w nowiutkich gore-texach, które wybrała na tę okazję do dżinsów. Chciała pewnie poruszać się po śliskim asfalcie. W cayenne siedziało ich czworo – wszyscy w identycznych kamizelkach i z bronią służbową. W bagażniku mieli też strzelby typu pump action. Poza nią cała trójka należała do paryskiego wydziału antynarkotykowego SR. Pułkownik jechał pierwszym cayenne, a Segnon ostatnim.\nBriefing był krótki i rzeczowy. Podsłuchując rozmowy telefoniczne, dowiedziano się, że wkrótce wyrusza duży transport towaru z Lille. Wkrótce, czyli tej samej nocy. Trzy miesiące śledztwa i szczypta szczęścia pozwolą aresztować w ciągu paru godzin dużą grupę przestępczą. Pułkownik uprzedził ich, że transportu dokonują grube ryby. Celem operacji było schwytanie ich na gorącym uczynku i wsadzenie do więzienia. Resztę siatki zamierzano dopaść nazajutrz rano, o szóstej, w domach.\nWbrew temu, co wyobrażała sobie Ludivine, transporty rzadko jeździły na złamanie karku. Wykorzystywano do nich szybkie samochody, żeby w razie problemów móc uciekać, wymknąć się policji albo konkurencji chcącej przechwycić ładunek, jednak większą część drogi pokonywano z normalną prędkością, nie zwracając na siebie uwagi. Przodem rzeczywiście jechał wóz zwiadowczy. Pułkownik dokładnie jej to wszystko wyjaśnił. Podczas operacji prowadzonych przez żandarmerię często decydowano się przepuścić „zwiadowcę”, żeby nie wzbudzać podejrzeń kierowcy przewożącego towar. Zwiadowcę przejmowali nieco później motocykliści lub zatrzymywano go nazajutrz, kiedy był już w domu. Tym razem jednak ekipa Ludivine miała właśnie za zadanie zatrzymać zwiadowcę z pomocą dwóch motocyklistów z jednostki zmotoryzowanej SR. Młodą kobietę denerwował fakt, że nie znajdzie się w centrum akcji.\n– Gdzie te motocykle? – zapytała.\n– Z tyłu, niewidoczne. Zbliżą się na nasze wezwanie – wyjaśnił siedzący obok kierowcy Yves. – Tak samo jak cztery inne wozy, które czekają przy bramkach. Damy im łupnia.\nYves był z antynarkotykowego. Upstrzony piegami, o głębokich zmarszczkach wokół oczu, włosach sztywnych i czarnych, ale poprzecinanych już białymi pasmami, choć siwizna wyraźniej dominowała w zaroście wokół jego ust. Spojrzenie miał wyraziste i głębokie jak barwa mocnej kawy.\nZatrzeszczała krótkofalówka, którą trzymał na kolanach.\n„Właśnie minęli zjazd na A29, mamy niewiele czasu na zajęcie pozycji”, uprzedził głos pułkownika.\nTrzy porsche cayenne przyspieszyły w tej samej chwili, sunąc coraz prędzej przy pomruku silników V8, z których wydobywał się świst, gdy koła bolidów połykały asfalt metr po metrze.\nZnów odezwała się krótkofalówka.\n– Yves, odłączacie się na najbliższym zjeździe i szykujecie do przechwycenia zwiadowcy.\nIch wóz skręcił kilka kilometrów dalej i zjechał po ślimaku z autostrady. Czteropasmówka była teraz w dole, pod wiaduktem, który doprowadził ich do dwóch motocyklistów z żandarmerii, czekających przy łączniku z nitką autostrady biegnącą w przeciwnym kierunku. Yves wysiadł, żeby z nimi pogadać, a potem wrócił do wozu.\n– Teraz oglądamy pokaz i czekamy, żeby wkroczyć na scenę w ostatniej chwili – oznajmił wypranym z emocji głosem.\nNiespełna dziesięć minut potem pułkownik poinformował ich o zajęciu pozycji przy bramkach. Yves dał znak kierowcy Arnaudowi, ten skinął głową, a potem poszedł po ciężką broń, która leżała w bagażniku. Podał karabin Yves’owi, a wręczając drugi Ludivine, zapytał:\n– Wiesz, jak się tym posługiwać?\n– Wolę moją dziewiątkę – odparła, klepiąc się po biodrze i wskazując sig-sauera. – Lubię jego precyzję i szybkość.\nArnaud popatrzył na nią ze zrozumieniem i pokiwał głową, którą golił, żeby zamaskować przedwczesne łysienie. Podał broń trzeciemu pasażerowi auta, Frankowi, który wziął ją i sprawdził.\n„Zwiadowca właśnie nas minął. Powtarzam: zwiadowca jest za bramkami. Yves, słyszałeś mnie?”\n„Szary volkswagen touareg, przyciemniane szyby, informacja potwierdzona”.\n– Tablice się zgadzają?\n„Tak. Będzie koło was za dziesięć minut, przygotujcie się. Ale nie wkraczajcie, dopóki nie dorwiemy konwojenta”.\nArnaud mignął światłami dwóm motocyklistom. Jeden z nich wziął lornetkę i przykucnął za kępą krzewów, tuż przed wjazdem na wiadukt, żeby dokładnie widzieć autostradę. Przypatrywał się nadjeżdżającym samochodom.\nLudivine czuła narastające napięcie. Serce biło jej coraz mocniej, z każdą minutą coraz szybciej, żeby przygotować organizm do działania. Wszystko zależy od właściwego przygotowania, powtarzała sobie w myśli. Żeby być skutecznym, trzeba w odpowiedniej chwili zmobilizować siły. Nie ulec emocjom, skupić się na zadaniu, rozpoznać teren i sytuację, przeanalizować każdy element i reagować właściwie, zgodnie z zasadami sztuk walki.\nW przyjaznej ciszy uśpionego cayenne, w środku nocy, przy oszałamiającym ruchu w dole, łatwiej było popaść w letarg i usnąć niż przygotować się do błyskawicznego aresztowania. Trudno było uwierzyć, że lada chwila rozpęta się tu piekło. A przecież to stanie się szybko – wiedziała, że nie może być inaczej. Pościg, migające koguty. Trzeba będzie wyskoczyć z cayenne, z bronią wymierzoną w touarega, krzyczeć, rzucając polecenia, skuć zatrzymanego i czekać na resztę… Szybka, pełna napięcia akcja. Ale najgorszą robotę wykonają ci przed nimi.\nNagle cała kabina zawibrowała od głosu pułkownika:\n„Cel się zbliża! Minęli ostatni wiadukt! Pełna gotowość”.\nZanim minęły dwie minuty, usłyszeli:\n„Są! Czarny, lewy pas! Ruszamy! Ruszamy! Brać ich!”\nTrzy minuty oczekiwania. Długie jak wieczność. Cisza wypełniona setkami pytań, wątpliwości, możliwości. Lęków.\n„Mamy ich. Są na zewnątrz, skuci!”\nMoment ulgi. A potem skupienie na własnym zadaniu. Bo to było przecież dopiero przed nimi.\n„Nie stawiali oporu. To owce w wilczej skórze. Yves, zwiadowca jest wasz”.\n– Przyjąłem, zajmiemy się nim.\nŻandarm, który obserwował drogę przez lornetkę, podniósł się dokładnie w tej samej chwili i biegł w stronę cayenne, wskazując palcem autostradę. Wskoczył na motocykl i ostro ruszył. Oba motocykle pełnym gazem pokonały wjazd, rozświetlając noc blaskiem kogutów.\nSilnik terenowego porsche zawył, czwórka pasażerów wbiła się w siedzenia, kiedy wóz ruszył.\nSzary touareg pojawił się po lewej, dokładnie wtedy, kiedy żandarmi na motorach wjechali na autostradę. Mieli go jak na talerzu.\nPrzez piętnaście sekund obraz jakby się zatrzymał – touareg nie zmieniał pasa ani nawet nie zwolnił, mimo że jeden z żandarmów sygnalizował mu, że ma zjechać na prawy pas i stanąć. Potem tył terenówki aż przysiadł od gwałtownego przyspieszenia.\n– Skurwiele! – warknął Arnaud, mocniej chwytając kierownicę cayenne. – Uciekają!\n– Wejdź im na ogon! – rozkazał Yves.\nPorsche przeskoczyło dwa pasy i warczało, rozpędzając się, by dogonić ściganych. Z przodu jeden z motocyklistów wsunął się przed touarega, próbując zmusić go do hamowania, ale wóz pędził, i gdyby żandarm nie dodał gazu, wjechałby na niego.\n– Próba ucieczki! – rzucił Yves. – Jedziemy za nimi.\n„Jeżeli ruch się nasili, pozwólcie mu uciec! Zrozumiano? Nie chcę żadnych głupstw! W najgorszym razie dorwiemy ich potem w mieście!”\nLudivine kurczowo trzymała się uchwytu nad drzwiczkami, obserwując drogę, o tej porze nocy niezbyt ruchliwą.\n– Co on ma pod maską, że tak zasuwa? – zaniepokoił się Arnaud. – To nie jest normalny samochód! Nieźle go podrasowali!\n– Nie puścimy ich! – rzucił kierowcy Yves. – Przyciśnij ich od prawej.\nCzterysta dwadzieścia koni mechanicznych GTS zawyło, strzałka prędkościomierza błyskawicznie się obróciła, przekraczając 250 kilometrów na godzinę. Oba motocykle zostały w tyle, z trudem rywalizując z terenówkami z turbodoładowaniem.\n„Wyprowadzili nas w pole – rzucił pułkownik. – Konwojent jest czysty”.\nYves, który jedną ręką trzymał się uchwytu, uniósł krótkofalówkę do ust:\n– Na pewno? Dokładnie go przeszukaliście?\n„Jasne. Nawet pies niczego nie wywęszył”.\nTrzymając kierownicę, Arnauld krzyknął:\n– Skoro nie było transportu, dlaczego ci durnie uciekają? To debi….\nYves, który domyślił się prawdy równocześnie z nim, wskazał touarega krótkofalówką:\n– To on ma narkotyki! Chcieli nas zmylić.\nTerenowe porsche mknęło ze świstem przez noc, dzięki potężnemu silnikowi zrównując się z uciekającymi. Po chwili Arnauld dostosował do nich prędkość, a siedzący z tyłu Frank wycelował w szyby touarega. Dwaj żandarmi jechali na motocyklach z tyłu, zmuszając nieliczne samochody osobowe i ciężarówki do zachowania sporego dystansu i tworząc w ten sposób strefę bezpieczeństwa.\n– Są ugotowani! – krzyknął podekscytowany Arnauld. – Są ugotowani!\nKierowca cayenne zredukował bieg i silnik znów zawył.\nW jednej chwili wyprzedził wóz zwiadowcy i wsunął się przed niego, odskakując to w prawo, to w lewo, żeby dać ściganemu do zrozumienia, że nie zdoła się wymknąć.\nTouareg nieco zwolnił, w ślad za nim uczyniło to porsche żandarmów. Auta wolno zjechały na pas bezpieczeństwa, gdzie dołączyły do nich motocykle.\nLedwie wóz stanął, wyskoczyła z niego trójka funkcjonariuszy, zostawiając tylko siedzącego za kierownicą Arnaulda i mierząc w przyciemnianą szybę touarega. Koguty motocykli rzucały niebieską poświatę na karoserię, a ciężarówki przemykały tuż obok, nawet nie zwalniając.\n– Żandarmeria! Wyłącz silnik! – krzyknął do kierowcy touarega Yves.\nAle hałas panujący na autostradzie zagłuszał wszystko, a przez ciemne szyby nie widać było, co dzieje się w samochodzie.\nLudivine cofnęła się na bok i oparła o barierkę, żeby nie oślepiały jej światła samochodów. Mierzyła z sig-sauera prosto w miejsce, gdzie najprawdopodobniej znajdował się fotel pasażera, gotowa strzelać w razie podejrzanego ruchu. Stawką było ich życie. Gdyby pojawił się jakikolwiek problem, należało reagować natychmiast, bez wahania, które ktoś z nich mógłby przypłacić życiem.\nTrzymaj nerwy na wodzy, Lulu, rozkazała sobie. Nie mogła pozwolić, żeby pęknięta dętka wytrąciła ją z równowagi.\n– Silnik! – powtórzył Yves, wskazując czubkiem lufy maskę samochodu. – Wyłącz silnik i wyłaź! Tylko powoli! Już!\nJednak pasażerowie touarega nie dawali znaku życia. Wahali się jeszcze? Ale jaki mieli wybór? Raczej marny! Naprawdę marny!\nLudivine trochę mocniej zacisnęła palce na rękojeści. Wiedziała, że gdyby trzeba było strzelać, potrafi zrobić to błyskawicznie i celnie. Ale żandarm nie strzela, dopóki nie padnie strzał ze strony przeciwnika. A w tych warunkach mogło to oznaczać rzeź. To był zły plan. Wręcz fatalny!\nKurwa, to miał być tylko wóz zwiadowczy!\nMotocykliści nie ruszali się z miejsca, celując w tył samochodu. Stali niemal na wprost żandarmów.\nW panice moglibyśmy się nawet powybijać.\nLudivine wolno przeszła nad barierą bezpieczeństwa, odsuwając się jeszcze o metr, i spokojnie przesuwała się do przodu, nie odrywając oczu od szyby samochodu. Gdyby otworzyły się drzwi po jej stronie, oberwałaby.\nNagle silnik touarega umilkł i napięcie nieco opadło. To była przecież pierwsza oznaka kapitulacji.\n– Wyłazić! – wrzasnął Yves. – Z wozu. Spokojnie!\nDrzwi po stronie Ludivine wolno się uchyliły.\n– Ręce na głowę! – krzyknęła w tej samej chwili.\nNa ziemię opadła noga w białym adidasie i obcisłych dżinsach. Potem zarysowała się sylwetka z rękami uniesionymi nad ostrzyżoną na jeża głową. Kątem oka Ludivine zauważyła, że to samo dzieje się po stronie kierowcy. Usłyszała głos Franka, który wydawał rozkazy, przekrzykując ogłuszający warkot niemal ocierających się o nich ciężarówek.\nMężczyzna, który stał przed Ludivine, był chudym trzydziestolatkiem w czarnej bluzie Teddy z białymi rękawami. Jego oczy były bystre, niebieskie, zimne i zdeterminowane, policzki zapadnięte, twarz twardziela. Nie wygląda na aniołka… Wręcz przeciwnie. Z jego oczu wyzierały bezwzględność i głęboka nienawiść. To nie był drobny złoczyńca z przedmieścia, pobudzony obecnością całej bandy, o nie, on był naprawdę niebezpieczny, zdolny do wszystkiego, do najgorszego. W razie potrzeby potrafiłby działać w pojedynkę. Ludivine domyślała się, że w innych okolicznościach bez wahania nafaszerowałby ją ołowiem, żeby uciec.\n– Odsuń się od samochodu! – rozkazała. – Trzymaj ręce nad głową!\nJeden z motocyklistów podbiegł, żeby udzielić jej wsparcia, i Ludivine, choć nie należała do lękliwych, poczuła się pewniej. Żandarm trzymał zbira na muszce, więc wsadziła sig-sauera do kabury i wyciągnęła kajdanki.\n– Odwróć się i na kolana. No już! Szybciej!\nMężczyzna prześwidrował ją lodowatym spojrzeniem i wykrzywił usta w pogardliwym uśmieszku, zanim wykonał polecenie.\nKajdanki zatrzasnęły się na jego prawym nadgarstku. Ludivine podciągnęła jego ramię w górę, żeby go unieruchomić. Kiedy był już unieszkodliwiony, zostawiła go pod nadzorem motocyklisty, a sama poszła rozejrzeć się w sytuacji.\nKierowca również został już zatrzymany. Pilnował go Frank. Yves podszedł do bagażnika i ostrożnie go otworzył. Ludivine stała za nim, z ręką na broni, gotowa w każdej chwili jej dobyć. Światła motocykli oświetlały wnętrze touarega.\nBył pusty. Nie było w nim ani walizek, ani toreb podróżnych, niczego, w czym można by ukryć narkotyki.\n– Cholera – rzucił Yves.\n– Dlaczego uciekali? – mruknęła Ludivine, głośno myśląc. – Naćpali się?\nJej uwagę przyciągnął jakiś ruch po prawej stronie samochodu. Zobaczyła, że tylne drzwi gwałtownie się otworzyły, a sylwetka, która wypadła z kabiny, skoczyła przez barierę i uciekała.\n– Tam! – krzyknęła Ludivine, ruszając w pościg.\nZbieg wspinał się jak szalony po trawiastym wzgórku, trzymając w ręce torbę. Ludivine słyszała, jak Yves wykrzykuje jej imię, ale nie zamierzała tracić czasu. Widziała, że zbieg się oddala, a rysujące się za nasypem korony drzew nie zapowiadały niczego dobrego. Jeżeli tamten zdoła dotrzeć do lasu, wymknie im się bez większych problemów.\nLudivine wbijała czubki butów w rozmokłą ziemię, żeby się nie poślizgnąć, i posuwała się najszybciej, jak mogła. Zbieg nie reagował na rzucane przez nią raz po raz wezwania, by się zatrzymał. Na pewno wiedział, że żaden policjant nie odważy się strzelić mu w plecy. Jak przystało na osobę wysportowaną, Ludivine rozpędzała się i kontrolowała oddech. Weszła w rytm i biegła między krzakami, przeklinając buty, które spowalniały ją, nie tak dostosowane do potrzeb, jak zwyczajne adidasy. Jednak zmniejszała dystans. Człowiek przed nią biegł bezładnie, torba utrudniała mu zadanie.\nTo narkotyki! Ucieka z towarem!\nDrzewa na szczycie wzgórza były coraz wyższe, tworzyły ciemną, rozkołysaną przez nocny wiatr ścianę. Ludivine zmobilizowała siły, żeby przyspieszyć. Uda naprężały się przy każdym kroku, mięśnie pośladków pracowały, łydki były twarde jak drewno. Wdrapywała się na zbocze szybciej niż uciekinier.\nDzieliło ich już tylko kilka metrów, a tamten, biegnąc nierówno, z krępującą go torbą, wyraźnie tracił siły.\nLudivine oddychała miarowo, jak wytrawny biegacz. Rozgrzane nogi niosły ją do celu. Już prawie mogła chwycić tamtego.\nCzując, że policjantka jest tuż za nim, mężczyzna gwałtownie się odwrócił i wymierzył jej cios w szczękę. Ludivine ujrzała czarną twarz i duże białe oczy, a w następnym ułamku sekundy pięść. Osłoniła głowę ręką, a potem, nie zwalniając, celowo wpadła na zbiega, który stracił równowagę. Oboje runęli na ziemię i przeturlali się po zboczu. Ludivine podniosła się w samą porę, żeby zauważyć jego rękę. Zwinnym ruchem odchyliła się do tyłu i odepchnęła pięść przeciwnika otwartą dłonią, a potem pochyliła się do przodu i uderzyła go łokciem. Ale ten improwizowany atak był nieskuteczny – ledwie musnęła czoło mężczyzny, który chwycił ją za kołnierz kamizelki kuloodpornej i rzucił na plecy. Dopiero wtedy przekonała się, że walczy z wysokim, masywnym facetem o skórze ciemniejszej niż noc. Wyglądał na równie zaciekłego jak ten, którego zatrzymała na dole. Próbował ją kopnąć, ale przeturlała się i jego but tylko otarł się o kamizelkę. Zwinnie poderwała się na nogi, próbując równo oddychać, żeby uniknąć zawrotów głowy od hiperwentylacji.\n– Wykończę cię, zdziro! – wycedził przez zęby, wsuwając rękę do kieszeni.\nLudivine zauważyła, że ciężko dyszał, nacierając na nią z nożem w ręce.\nUgięła biodra, unikając ciosu. Uderzyła napastnika w przedramię i odsunęła od siebie ostrze, potem zrobiła krok do tyłu, szukając pewnego oparcia dla stóp. Ugięła nogę i wypchnęła ją do przodu, żeby zadać silne uderzenie kolanem w kręgi lędźwiowe, jak najlepiej wykorzystując swoją gibkość i umiejętności. A potem zacisnęła pięść i mocnym, precyzyjnym ciosem trafiła mężczyznę w szczękę. Nie tracąc czasu, drugą ręką też grzmotnęła go w twarz. W końcu walnęła mężczyznę w szyję. Teraz wyczuć, kiedy uzbrojona w nóż ręka znajdzie się w jej zasięgu, chwycić w stawie, uwięzić jak w szczypcach, obrócić w kierunku przeciwnym do naturalnego ruchu, wykręcić. Trach. Krzyk. Potem kopnięcie pod kolano, ostre, brutalne, zmuszające do ugięcia nogi. Cel padł na kolana. Wykręcić ręce do tyłu. Opór. Uniosła nogę i uderzyła go kolanem w kość policzkową. Musiała utrzymać nacisk na nadgarstek wbrew ciału, które leciało w przeciwnym kierunku, a drugą ręką chwycić go za kołnierz. Potem unieruchomić ramię za plecami. Mocno pchnąć do przodu, żeby padł na ziemię, wpakować mu twarz w błoto i docisnąć kręgosłup kolanem. Żeby nie stracić równowagi, mocno opierać się na drugiej nodze.\nMężczyzna został unieruchomiony. Jęczał.\nLudivine uderzyła bez namysłu. Jak maszyna. Ramię mężczyzny nie wyglądało normalnie. Chyba mu je zwichnęła, bo krzyczał z bólu, kiedy tylko trochę mocniej ściskała unieruchomiony nadgarstek. Wyciągnęła zapasowe kajdanki i skuła go. Teraz już jej nie ucieknie.\nWyprostowała się, żeby nabrać tchu.\nTo wszystko stało się tak szybko. Rozejrzała się po trawie, szukając torby.\nW dole zobaczyła Yves’a, który wspinał się po zboczu, wołając ją. Pomachała ręką, żeby wskazać mu swoją pozycję w ciemności. Światła cayenne i motocykli były daleko od nich, lśniły, otoczone niebieskim blaskiem kogutów.\nTorba leżała tuż obok, niemal pod jej nogami.\nOby to faktycznie były narkotyki. Bo jeżeli pogruchotałam mu kości za darmo, nieźle mi się oberwie…\nUniosła torbę, żeby postawić ją, jak należy, i z zaskoczeniem stwierdziła, że jest ciężka. Musi ważyć z dziesięć kilo. Mam nadzieję, że to proszek. To byłaby gruba sprawa. Naprawdę duża.\nRozsunęła suwak i otworzyła torbę.\nWewnątrz zobaczyła plastikowe torebki, jednak dużo większe, niż się spodziewała. Ich zawartość była ciemniejsza. Bursztynowa. Wsunęła do torby rękę i wyczuła około dziesięciu dość dużych i ciężkich woreczków. Wyjęła jeden z nich, wymiarów kartki z zeszytu, ale w pierwszej chwili nie zorientowała się, co w nim jest, zauważyła tylko, że brzegi nie były proste, tylko nieregularne, lekko zawinięte, z ciemną obwódką.\nZerknęła na swojego więźnia, żeby upewnić się, że wciąż leży na ziemi i jęczy, i wyciągnęła latarkę.\nŚwiatło padło na siny rysunek ryby na pomarańczowym tle. Zauważyła strużkę zaschniętej krwi.\nTo wygląda zupełnie jak…\nJak tatuaż. Otoczony znamionami i piegami. W torbie znajdowała się zwinięta skóra. Musiała mieć rozmiary pleców.\nLudivine o mało nie zwymiotowała.\nPochyliła się, żeby zajrzeć do torby.\nWe wszystkich woreczkach znajdowało się to samo.\nKawałki skóry. Przeważnie białej.\nWidok nieco mniejszej torebki ostatecznie rozwiał wątpliwości Ludivine.\nZdeformowana twarz, z wystającym nosem i wargami. Ale bez żadnej materii pod skórą.\nMartwa maska wpatrywała się w nią pustymi oczodołami.\nParyski Instytut Medycyny Sądowej wyglądał jak mały dziewiętnastowieczny fort. Na najniższym, brunatnym i dość mrocznym poziomie, w na półotwartej od strony Sekwany suterenie znajdowały się olbrzymie chłodnie, sale sekcyjne i przyprawiające o dreszcz źle wentylowane korytarze. Nad sutereną wznosiły się ściany z czerwonej cegły, poznaczone wysokimi oknami, a na samym szczycie była nadbudówka z białych prefabrykatów, w której mieściły się biura i laboratoria. Całość wybudowano po to, by ukrywać tu straszliwe tajemnice. Sekrety śmierci, otwartych klatek piersiowych, czaszek, które przecięto piłą elektryczną, cięć skalpela rozkrawającego warstwy zimnej skóry, płynów i jelit lśniących w bezwstydnym świetle lamp bezcieniowych. I gorzką, zatajaną prawdę: śmierć odzierała z osobowości każdego, kto jeszcze niedawno żył, przemieniała go w rzecz, uprzedmiotowiała. Ciało stawało się mięsem, nazwisko numerem, rany śladami, zwłoki trupem. Istota ludzka była już tylko wspomnieniem. Rozpływała się w nicości, zostawiając po sobie jedynie zjawy ożywiane przez naszą pamięć. Tu jak nigdzie indziej ta ponura alchemia ujawniała się każdej nocy, każdego dnia, zawsze równie bezwzględna.\nLudivine i Segnon stali w jednym z pozbawionych okien pomieszczeń na najwyższym piętrze. W sali panował przejmujący chłód, ściany były odrapane. Dzień ledwie się budził i Segnon trzymał w ręku kubek kawy, którego nie uniósł do ust od wejścia do budynku. Jego czarna skóra zdawała się wchłaniać światło jarzeniówek. Segnon był potężny i dominował nad Ludivine – na jego tle tak kruchą i drobniutką, że niemal niewidoczną. Byli tu służbowo, ale jak większość kolegów z wydziału śledczego paryskiej żandarmerii, pracowali po cywilnemu. On miał na sobie szarą bluzę z kapturem i spodnie do joggingu, ona dżinsy i bladoróżowy moherowy sweter. Wyglądali na gości albo dwójkę turystów, którzy zabłądzili i znaleźli się pośród ułożonych pod prześcieradłami zwłok.\nStarannie rozprostowane na metalowych stołach skrawki skóry, które odzyskali przed kilkoma godzinami, odbijały zimne światło i wyglądały jak makabryczna układanka. Łącznie było ich czternaście. Najmniejsze były twarze. Trzy niesamowite maski – płaskie, o zamkniętych powiekach, rozchylonych ustach, pozbawione włosów i uszu, były parodią istoty ludzkiej. Największe pochodziły z pleców oraz klatki piersiowej i brzucha. Te z przedniej części tułowia miały przekłute sutki i były skręcone w miejscu pępka. Mężczyzna i dwie kobiety – świadczyły o tym fałdy zwisające tam, gdzie były piersi.\n– Analiza DNA pozwoli ustalić, ilu było denatów – wyjaśniał czarnobrody anatomopatolog. – Jednak na pierwszy rzut oka, oceniając po cięciach i zabarwieniu skóry, oczekiwałbym potwierdzenia hipotezy trzech ofiar. Nie sądzę, by mogło nas tu czekać zaskoczenie. Ale to tylko moja opinia, oficjalnie na razie niczego nie ustaliliśmy.\n– Mamy całe ciała? – włączyła się Ludivine.\n– Nie, jednak znaczną część. Brakuje paru fragmentów z szyi, ramion, genitaliów, a także niewielkich partii z kolan i stóp. Czyli tego, co najtrudniej pobrać. Brakuje również skalpów.\n– To robota fachowca?\n– Z pewnością praca bardzo trudna. Nie trzeba jednak być chirurgiem – jeżeli ktoś dysponuje czasem i nie jest wrażliwy, to może pomału zdjąć z ciała skórę. Są liczne ślady ostrza, najprawdopodobniej skalpela albo brzytwy. Oprawca wykonywał tę pracę metodycznie, robiąc małe nacięcia. Nie jest to wprawdzie zegarmistrzowska robota, jednak dołożył starań, żeby za każdym razem usuwać jak największe połacie skóry, i dbał, żeby jej nie zanieczyszczać. Nieźle mu wyszło.\n– Nieźle? – powtórzył Segnon, krzywiąc się.\n– Tak, owszem, chciałem powiedzieć, że zrobił to całkiem dobrze – poprawił się nieco zażenowany anatomopatolog. – Poza tym dokładnie golono każdy fragment i smarowano pewnego rodzaju woskiem. Nie znam jeszcze składu tej substancji, pracują nad tym w laboratorium. Domyślam się, że chodziło o powstrzymanie namnażania się bakterii.\n– Czyli o konserwację? – domyślił się Segnon.\n– Wewnątrz nie ukryto żadnych narkotyków? – zapytała Ludivine. – Transportowali to handlarze narkotyków, musieli mieć jakiś powód.\n– To samo powiedzieli mi ci, którzy przywieźli tę skórę. Niczego nie znalazłem. Prześwietliliśmy wszystko rentgenem, ale i to nic nie dało. Pobrałem wiele próbek i poddałem je testom na obecność klasycznych narkotyków. Nic nie odkryłem.\n– Jak długo musimy czekać na wyniki badań DNA?\n– Szczerze mówiąc, dziś rano zrobiłem wszystko, co mogłem. Zacząłem bardzo wcześnie, zanim trafiły do nas wszystkie inne zwłoki, ale teraz ta sprawa będzie musiała trochę poczekać.\n– Jakie zwłoki? – zdziwiła się Ludivine.\n– Przyjmujemy część ciał ofiar ataku na TGV.\nLudivine spojrzała na Segnona, marszcząc brwi.\n– No co? – mruknął. – Nie słyszałaś? Chodzi o ten atak, do którego doszło wczoraj rano. Gdzie ty żyjesz? Przecież trąbią o tym we wszystkich wiadomościach.\n– Od niedzieli nie włączałam telewizora ani radia. To atak terrorystyczny? – zapytała, nie wierząc własnym uszom.\n– Nie, prawdopodobnie dzieło dwóch nastolatków.\n– Dużo ofiar?\n– Pięćdziesiąt trzy, a do tego dwudziestka rannych. Sporo z nich jest w marnym stanie.\n– W każdym razie zwożą nam tu nieboszczyków, domyślacie się, ile mamy z tym roboty. Ze względu na presję ze strony mediów i polityków muszę was uprzedzić, że ta sprawa stała się naszym priorytetem na najbliższy tydzień, jeżeli nie na miesiąc. Wszystko inne schodzi na dalszy plan, nawet jeżeli podzielimy się pracą z Garches i innymi.\nDwoje żandarmów z powątpiewaniem patrzyło na lekarza. Z tą brodą i małymi, wąsko rozstawionymi oczyma wyglądał jak kuna.\n– No dobrze. Czy na naszych skórach poza tatuażem są jakieś inne znaki szczególne? – wróciła do tematu Ludivine.\n– Żadnych ran ani śladów piercingu…\n– Ale coś innego, tak?\nAnatomopatolog otarł wierzchem dłoni brodę i podszedł do płatów skóry.\n– Widzi pani ten mały znaczek? – zapytał, wskazując kwadracik o boku długości centymetra na dole pasa zdartego zapewne z uda.\n– Co to takiego? – Ludivine pochyliła się nad stołem.\nLekarz podał jej lupę, a wtedy zobaczyła wstemplowany w skórę okrągły symbol… Emotikon. Jedną z tych okrągłych buziek, od których roiło się w Internecie i SMS-ach.\n– To naprawdę to, o czym myślę?\n– Proszę się uważnie przyjrzeć jego prawemu „oku” – dodał lekarz.\nLudivine stwierdziła, że różni się od lewego, było jakby zmrużone…\n– Takie logo jest na każdym fragmencie skóry, zawsze na dole, po prawej.\n– Domyślam się, że zrobiono to post mortem?\n– Tego nie umiem powiedzieć, ale nie wierzę, żeby ofiary za życia znakowały się emotikonami! Ich oprawca musiał znaczyć tak skóry, żeby je odróżniać.\n– Jak bydło… – podsumował Segnon.\n– Albo znak towarowy w supermarkecie. Coś w rodzaju kontroli jakości.\nDwoje żandarmów popatrzyło na anatomopatologa, który tylko wzruszył ramionami.\nLudivine i Segnon szli w stronę samochodu pełną zgiełku ulicą Paryża, który właśnie się budził. Hałas potęgowała bliskość naziemnej linii metra.\n– Mamy na głowie prawdziwego popaprańca – mruknął olbrzym.\n– Mówisz o tym lekarzu czy o rzeźniku?\n– Jasne, że to nie przypomina metod handlarzy narkotyków, nie mamy przecież do czynienia z meksykańskim kartelem. Nigdy nie słyszałam o czymś podobnym we Francji, nikt tu nie odzierał rywali ze skóry. I to jest dla mnie najbardziej wstrząsające. Ich działanie było metodyczne, przemyślane…\n– Przygotowywali skóry tak, żeby można je było przechowywać! – dodał Segnon. – Co to za szaleństwo?!\n– Przewozili ten towar jak kolejny transport narkotyków. Ten typek próbował uciekać z torbą. Zależało im na tym towarze. Nie rozumiem, o co tu chodzi, ale trzeba to wyjaśnić.\nRozdzwonił się telefon Ludivine.\n– Tak, panie pułkowniku?\n– Co powiedział anatomopatolog?\n– Czekamy na wyniki badań DNA, ale najprawdopodobniej mamy tu trzy ofiary.\n– Jest szansa, że wciąż żyją?\nLudivine zwolniła kroku.\n– Hm… prawdę mówiąc, nie pytałam… ale… wydaje się, że to raczej niemożliwe, odarto je z około siedemdziesięciu procent skóry!\n– Vancker, muszę wiedzieć, czy sprawa jest nagląca, to znaczy, czy w jakiejś piwnicy trójka zmaltretowanych biedaków czeka na ratunek, konając w mękach, czy szukamy tylko trupów.\n– Skłaniam się ku drugiej wersji. Nikt nie przeżyłby czegoś takiego.\n– Chcę mieć pewność, dokument podpisany przez anatomopatologa, nie zamierzam wpaść po uszy w gówno, gdyby przypadkiem okazało się, że któraś z ofiar żyje, a my nie kiwnęliśmy palcem.\n– Niestety, to nam nie grozi, ale robimy, co się da. Zatrzymani zaczęli mówić?\n– Nie. Zachowują się jak figury woskowe. Żaden nie pisnął słowa.\n– Pułkowniku, chciałabym dostać to śledztwo.\n– Wszystko w swoim czasie, Vancker.\n– Skoro są trzy ofiary, sprawa nie należy już do tych od narkotyków, tylko do nas. Chcę ją poprowadzić.\n– Daj mi to załatwić, potem pogadamy.\n– Nie lubię wpychać nogi w uchylone drzwi, żeby wcisnąć się do pokoju, ale nikt nie poprowadzi tej sprawy lepiej niż ja, doskonale pan o tym wie, pułkowniku. To cel mojego życia.\n– Nie wciskasz nogi, wpychasz się całym ciałem.\n– Takie morderstwa to moja działka.\n– Słucham, panie pułkowniku?\n– Te twoje obsesje doprowadzają mnie do szału.\nLudivine poczuła się urażona. Nie uważała się za kogoś, kto ma obsesję, pułkownik mocno przesadził. Przygotowywała się, gromadziła dokumentację – cóż w tym dziwnego, skoro przeżyła sprawę Brussina i Locarda. Widziała, jak jej koledzy umierają, czasem na jej oczach, tropili ją zabójcy, psychopaci, parę razy znalazła się w paskudnej sytuacji! Oczywiście, że zaczęła się interesować podobnymi przypadkami, że zależało jej, żeby lepiej zrozumieć mentalność przestępców, morderców, szczególnie zboczeńców, i – owszem, wcale tego nie ukrywała – od półtora roku czytała wszystko, co na ten temat napisano, szkoliła się, również pod kierunkiem wybitnego kryminologa. Ale żeby twierdzić, że była…\nNo dobra, mam na tym punkcie lekką obsesję. I co z tego? Można to chyba zrozumieć, co?\nW tym czasie starała się pracować nad najbardziej ponurymi sprawami i udowodniła nie tylko, że jest kompetentna, ale także ponadprzeciętnie odporna psychicznie i obdarzona pogodą ducha. Jednak teraz wszystkie te sprawy wydały się jej niemal banalne.\nCóż, może faktycznie wpadła w obsesję. Jednak właśnie dzięki temu była kompetentna. Wyjątkowo kompetentna.\nStacje informacyjne przekazywały co parę minut te same sceny. Szary TGV stojący w szczerym polu, otoczony łanami zbóż. Wzdłuż długiego stalowego pociągu rozpościerał się miękki, złocisty dywan, który falował poruszany przez wiatr. Ale w tym widoku z góry wzrok przykuwały ciemne plamy przy torach. Były ich dziesiątki, jakby potężna eksplozja rozrzuciła po polu jakieś szczątki. Przy każdej plamie kręcili się ludzie w fartuchach. Karetki pogotowia, wozy strażackie, samochody żandarmerii, karawany zakładów pogrzebowych i wiele nieoznakowanych aut zaparkowano nieco dalej, na trawiastej drodze, a nieustanne wędrówki ludzi hipnotyzowały niczym monotonny balet.\nPatrząc na to, Ludivine pomyślała, że w takich miejscach umiera wszelka wiara w człowieka. Przemoc może nas dopaść, rozszarpać, zmiażdżyć w każdym miejscu, w każdej chwili. Właśnie to zdawały się krzyczeć rozrzucone po polu ciała.\nDwóch szalonych smarkaczy dokonało masakry, która obryzgała łajnem całą cywilizację. To było zerwanie paktu, wyłom etyczny, który mógł zapoczątkować upadek wszelkich zasad, zburzyć wiarę ludzi w tę jakże teraz kruchą społeczność. Szczeliny wciąż się pogłębiały z powodu kryzysu gospodarczego, który od kilku lat panował na świecie, ale jak społeczeństwo ma przetrwać, jeżeli nie zapewniono mu bezpieczeństwa? Dlaczego ludzie mieliby nie sięgać po broń, nie chronić się na własną rękę? Przygotować się na najgorsze? Dlaczego zresztą nie iść jeszcze dalej, samodzielnie odbijając to, co się utraciło, zdobywając, czego się pragnie, na co się ma ochotę? Prawo silniejszego. Przemoc jednostki jako pierwszy krok do przemocy zbiorowej. Uzbroić masy i czekać, aż drobne czyny poszczególnych ludzi osiągną większą skalę, odbiją się szerszym echem i aż krok po kroku utworzą się wewnętrzne nurty, które obejmą większe grupy. Aż wzniesie się fala. Potężna.\nPalce Segnona strzeliły tuż pod nosem Ludivine. Kolega przywołał ją do rzeczywistości: siedzieli w małej paryskiej kawiarence.\n– Daleko odpłynęłaś! – powiedział.\n– Przepraszam. Co mówiłeś?\nPalec wskazujący olbrzyma wyciągnął się w stronę ekranu telewizyjnego.\n– Strzelby należały do wuja jednego z tych smarkaczy, ale wciąż nie wiadomo, jak zdobyli pistolety.\n– Na czarnym rynku? Teraz na przedmieściach można kupić praktycznie wszystko.\n– Może. Ale dokąd zmierza ten świat? Dwóch nastolatków, którzy nie sprawiali kłopotów, tak po prostu urządza strzelaninę… Przecież to się nie mieści w głowie!\n– Prawdopodobnie nie sprawiali kłopotów, Segnon.\n– Nie byli notowani!\n– Ale to wcale nie znaczy, że nie robili nic złego. Nie kończysz życia, wsiadając do pociągu, żeby wystrzelać wszystko, co się rusza, jeżeli nie masz już na koncie innych incydentów, a przynajmniej problemów psychicznych! Ci dwaj doszli do ściany. Ich odporność psychiczna pękła jak naprężona guma. Takie rzeczy nie dzieją się z dnia na dzień, jeżeli nie jesteś już u kresu wytrzymałości. Teraz trzeba przeanalizować ich codzienność, żeby ustalić, co wpędziło ich w ten morderczy szał.\n– Czy ktoś wyjaśnia, dlaczego dzieciaki urządzają jatki w amerykańskich szkołach?\n– Jasne, że tak. Żaden wzorowy, grzeczny uczeń, który dobrze funkcjonuje w systemie, jest lubiany i lubi innych, nie wariuje z dnia na dzień. To dotyczy marginesu, przerdzewiałych trybików, które wypadły z mechanizmu.\n– Czyli wracamy do stereotypu biednego chłopaka, którego rodzice się rozwiedli, który nie ma przyjaciół, źle się uczy, nie potrafi się zintegrować, pragnie zemsty, bo nikt go nie lubi, nikomu na nim nie zależy? I żeby się odegrać, strzela na oślep?\n– W każdym razie uderza tam, gdzie najbardziej zaboli. Tak, to coś w tym rodzaju.\nSegnon skwitował jej hipotezę machnięciem ręki i rozparł się na krześle, które zaskrzypiało pod jego ciężarem.\n– Trochę to za proste! Każdy nastolatek przechodzi fazy negacji.\nSegnon szeptał słowa, których Ludivine nie mogła zrozumieć. Przypuszczała, że to modlitwa albo coś w tym rodzaju. Obojgu ze zmęczenia szumiało już w głowie, więc Segnon wypił drugą kawę przed powrotem do paryskiego wydziału śledczego przy porte de Bagnolet.\nWeszli przez bramę, za którą wznosiły się dawne koszary, potężny szary budynek, nie dość stary, by mógł być piękny, ale za stary, żeby był wygodny.\nByli na schodach, kiedy Yves wyszedł im na spotkanie. Jego oczy wydawały się bardziej czarne niż zwykle – o ile było to możliwe. Skinął na nich.\n– Zaraz wrócimy do przesłuchań, ale przedtem chciałbym trochę postraszyć jednego z podejrzanych, bo czuję, że już pęka. Jeżeli weźmiemy się do niego we czworo, nie wytrzyma presji.\nYves poprowadził ich wąskim korytarzem, do jednego z najdalszych pomieszczeń na parterze. Stalowe drzwi były uchylone. Martial z wydziału narkotyków, mężczyzna o twarzy tak regularnej i gładkiej, jak pomarszczona i zniszczona była twarz Yves’a, stał w progu. W celi Ludivine zobaczyła roztrzęsionego młodego mężczyznę o długich kończynach. Z afro na głowie, był ubrany w sportowe ciuchy i rozwiązane adidasy, ponieważ zabrano mu sznurowadła. Mógł mieć najwyżej trzydzieści lat. Prawą nogą poruszał w rytm jakiejś histerycznej hardrockowej muzyki, która brzęczała mu w głowie. Nie spuścił oczu pod spojrzeniem Martiala i wyprostował się, kiedy weszli inni.\n– Co, czas na regulaminowe mordobicie? – rzucił, nieudolnie próbując ukryć narastający strach.\n– To nie w naszym stylu – odparł Yves. – Joseph, odkąd tu jesteś, nie powiedziałeś jeszcze nic sensownego. Wrócimy do tego, ale teraz chciałbym ci przypomnieć o obowiązkach wobec rodziny. Ty wiesz, jak jest w więzieniu, ale co tam czeka twojego brata? Zastanów się. To jeszcze dzieciak! Złota rybka w przebraniu piranii! Zdajesz sobie sprawę, że go tam zjedzą!\n– Mówiłem, żebyście nie mieszali w to Marvina!\n– Ejże! To nie ja wepchnąłem go do tej bryki!\n– Nic na niego nie macie, bryka była czysta! Niczego nie znaleźliście!\nYves uniósł rękę, wskazując piętra nad nimi.\n– Mam czterdzieści godzin nagrań z podsłuchu telefonicznego waszej bandy, śledziliśmy wasze samochody, a dokładnie – te, dla których twój brat był przykrywką. Niech cię o to głowa nie boli – jeżeli się przyłożę i dobrze przygotuję dokumenty, to posadzę was wszystkich za dealerkę. Czekam jeszcze na wyniki rewizji w domach – módl się, żebyśmy nic tam nie znaleźli, w przeciwnym razie czeka was dłuższa odsiadka.\nJoseph zaklął pod nosem.\n– Twój brat piekielnie lubi gadać przez telefon – dodał Martial.\nJoseph tylko pokręcił głową.\n– A teraz coś ci powiem: nie lubię gnoić ludzi – podjął Yves. – Jeżeli zachowasz się wobec mnie, jak trzeba, ja zrobię to samo wobec twojego brata. Był notowany, ale ponieważ w samochodzie nie znaleźliśmy narkotyków, możemy się postarać, żeby wyszedł z tego obronną ręką. Pomyśl – chłopak ma osiemnaście lat. Jeżeli obciążę go w aktach, sąd weźmie pod uwagę jego nieciekawą przeszłość i tym razem bez wahania wyda wyrok.\nLudivine nagle zrozumiała, do czego dążyli Yves i Martial. Podczas przesłuchania nie mogli wywierać takiego nacisku, kamery wszystko rejestrowały. Ale podejrzanego, który tuż przed nagrywanym przesłuchaniem jest skrajnie zdenerwowany, czasami „przygotowywano”, żeby skłonić go do współpracy.\n– Psy, próbujecie mnie szantażować!\n– Skądże, nie interesują nas takie gierki. Zachęcamy cię tylko, żebyś zachował się jak mądra głowa rodziny i poniósł konsekwencje własnej głupoty, a nie żeby z jej powodu musiał cierpieć twój młodszy brat. Jeżeli się przyznasz, rzucisz nam porządną kość, coś na żer, przestaniemy węszyć wokół dzieciaka, bo nic nam po nim. Decyzja należy do ciebie. Wiesz lepiej niż ja, że chłopak jest słaby, w więzieniu pożrą go żywcem…\nJoseph potrząsnął głową.\n– Kretyńskie pieprzenie. Wam się wydaje, że mam jakiś wybór?\n– Przemyśl to sobie.\nPodrygująca noga nagle zastygła w bezruchu. Joseph złapał się za głowę i ciężko westchnął.\n– Czego chcecie? – zapytał, już nie tak bojowy.\n– Po co przewoziliście ludzką skórę?\nNoga znowu się rozkołysała. Joseph, który nie był skuty, nerwowo pocierał ręce.\nWyczuwając jego słabość, Ludivine włączyła się do rozmowy:\n– To wy załatwiliście tych ludzi, zanim odarliście ich ze skóry?\n– Oszalała pani? Przewóz skóry, proszę bardzo, ale nie morderstwo! To nie my!\n– Musiałeś przecież jakoś odebrać towar, torba nie spadła ci z nieba!\n– Ale przysięgam, że nic nie wiem.\nYves groźnie wyciągnął palec i podszedł, zmieniając ton:\n– Nie rżnij mi tu głupka! Zagram czysto z twoim bratem, ale i ty musisz grać czysto ze mną. Jeżeli będziesz w kółko powtarzał, że nic nie wiesz i jesteś niewinny, to zaraz skończymy śledztwo. Ty i Marvin pójdziecie siedzieć za handel narkotykami. Co z tego, że w brykach nie było dragów? Mam podsłuchy, a u was znajdą pewnie sporo gotówki, zbadamy podejrzane przelewy na konta, że nie wspomnę już o ludzkiej skórze! A jeśli znajdziemy zwłoki, to wszyscy odpowiecie za morderstwa! Wiesz, co grozi za morderstwo i akty barbarzyństwa. Nie muszę ci tego tłumaczyć.\nJoseph zaciekle gryzł dolną wargę. W końcu wydął usta i opuścił głowę, żeby mówić, nie patrząc na żandarmów:\n– Torbę odebraliśmy w okolicy Lille. Przysięgam, że nie wiem, kto ją zostawił. Kiedy przesyłka jest w drodze, podają nam tylko miejsce jej przejęcia. My zostawiamy w tym samym miejscu forsę i natychmiast się zmywamy. Nie mamy ze sobą kontaktu, tamci nawet nie przeliczają przy nas kasy, mamy do siebie zaufanie. Nigdy nie oszukalibyśmy tych gości, zresztą po co, przecież wszyscy mamy z tego kasę. Poza tym, kto chciałby się narazić typkom, którzy zdzierają z ludzi skórę jak papier z prezentów?\n– To nie był wasz pierwszy transport? – zapytał Martial, z przerażeniem zerkając na Yves’a.\n– Ten był piąty. Ale przysięgam, że na początku nie miałem pojęcia, co wieziemy! Pojechałem z Selimem i Adim, oni wszystko zorganizowali! Gdybym wiedział, nie wdepnąłbym w to!\n– Ale wdepnąłeś – przerwał Yves, który nie zamierzał wysłuchiwać monologu użalającego się nad sobą skruszonego zbira.\n– Selim, Adi i ja jesteśmy jak palce jednej ręki. Każdy skoczyłby za drugim w ogień, już od dziecka. Nie mogłem im odmówić. Wie pan, co to jest przyjaźń?\nYves uniósł brwi, dając do zrozumienia, że jego pojmowanie przyjaźni ma niewiele wspólnego z wyobrażeniami podejrzanego.\n– I co robicie z tą ludzką skórą?\n– Ba… handlujemy nią!\nDwaj żandarmi znów spojrzeli na siebie, przybici. Ludivine i Segnon, którzy stali nieco dalej, milczeli, nie chcąc, by z powodu ich komentarzy zatrzymany stracił ochotę do rozmowy.\n– Handlujecie skórą? – powtórzył z niedowierzaniem Yves.\n– A co? Wiecie, po ile to chodzi?\n– Mówisz o czarnym rynku?\n– Tak, o podziemiu! Na wagę to droższe od wszystkich prochów! Złoty interes!\n– I kto kupuje coś takiego?\n– Wszyscy! Synkowie bogatych tatusiów zapłacą każdą cenę, dealerzy rzadkości… Dziś każdy chce mieć breloczek do kluczy albo pokrowiec na telefon z ludzkiej skóry! Takie duperele są szykowne, lepsze od diamentów!\nMartial nie wierzył własnym uszom.\n– Chcesz powiedzieć, że po ulicach chodzą dzieciaki z telefonami komórkowymi w…\n– Nawet po najlepszych dzielnicach! A jak się wam wydaje? Mam nadzianych klientów! Nawet z Rosji. Ci są najlepsi, uwielbiają wszystko, co jest naprawdę rzadkością!\n– I nikomu z nich nie przeszkadza, że ma przy sobie kawałek trupa?\n– Wcale o tym nie wiedzą. Są święcie przekonani, że ludzie z własnej woli sprzedają kawałki skóry. Takie niewielkie. W końcu w Indiach dziewczyny często sprzedają włosy. Są i takie, które wynajmują brzuch, żeby urodzić dzieciaka. Niektórzy ludzie oddają narządy do przeszczepu za forsę! To dlaczego nie mogliby sprzedać kawałka skóry?\n– Ochotnicy? Dobrowolnie oddają całą twarz? – podjął Yves.\n– Głowy to co innego… Sprzedaje się je najdrożej, bo tu nie ma już żadnych wątpliwości. Jedną kupił już od nas afrykański czarownik, żeby zrobić z niej maskę. Wywalił na to sześć tysiaków! Ruscy też by wydali masę kasy, żeby coś takiego mieć!\nOparty o drzwi Martial wpatrywał się w Josepha. Yves, któremu też robiło się niedobrze, zastanawiał się nad tym, co usłyszał.\n– Tylko wy handlujecie tym towarem? – zapytał po chwili.\n– Skąd mam wiedzieć? Ale nasze skóry są pierwsza klasa, skóry duże i czyste. Piękny towar. Doskonałej jakości, bez skaz, a czasem z ładnymi tatuażami. Takie świetnie się sprzedają, klienci lubią dobrze zrobione tatuaże, to hit.


Dzień Mamy na Ibizie - RODZINA NA FALI\nDzieci na pokładzie, Hiszpania, Ibiza, Jachtowe życie, Wyspy Baleary, Żeglowanie z dziećmi\nDzień Mamy na Ibizie\nSwój osobisty Dzień Mamy obchodzę już od 16 lat. Zdarzało mi się być w tym dniu w różnych miejscach, ale najbardziej zapadł mi w pamięć ten na Ibizie. Było to podczas naszego rejsu BIMSI, gdzie spędzaliśmy maj bujając się na kotwicy w zatoce San Antoni. Codzienne wyprawy na ląd urozmaicaliśmy sobie zwiedzaniem wyspy. Jako że autobus nie był preferowanym środkiem transportu (koszty!) często po prostu wędrowaliśmy popychając na zmianę wózek z Idą, względnie z Igorem, gdy ten twierdził, że Ida może trochę pobiegać. W którymś momencie trafiliśmy do biura informacji turystycznej, gdzie Pani obdarowała nas mapą z rowerowymi szlakami. Zwiększyliśmy zasięg eksploracji wyspy wybierając coraz to inną, świetnie opisaną ścieżkę rowerową.\nWłaśnie w Dzień Mamy, zorganizowaliśmy sobie wspaniałą rowerową wycieczkę w interior, tak mało odkryty turystycznie. Migdałowe sady, polne ścieżki z oszałamiająco pachnącymi kwiatami, upał, brzęczące owady, ekologiczna winnica Bodegas Can Rich, gdzie wśród szalenie zielonych winorośli znajdował się niewielki budynek winnicy. Po dwóch godzinach wyprawy dzieci zrobiły się głodne i w ogrodzie (wydawał nam się już nieuprawiany) urządziliśmy sobie lunch w formie pikniku. Takie posiłki na łonie natury, gdy rozkładaliśmy serwetkę na kamieniach, wykładałam upieczony na jachcie chleb, do tego ser, oliwki, chorizo, wodę i wino, a ptaki śpiewały nad naszymi głowami głowami, był czymś, czego nie da się odtworzyć w żadnej restauracji. Nasze dzieci to uwielbiały. I my też. Prostota, natura, cień z dziko rosnących migdałowych drzewek, gdzie potem rozbijaliśmy skorupki orzechów i wyjadaliśmy świeże migdały. Dzieci biegały po starym ogrodzie a my bawiąc się z nimi w berka wdychaliśmy nieziemski zapach szałwii, rozmarynu i dzikiego tymianku.\nGeneralnie wyspa Ibiza nie kojarzy mi się, z tym czym jest utożsamiana. Z miejscem trwającej 24h zabawy, ekscentrycznych klubów, ludzi będących pod wpływem pobudzających substancji. Dla mnie to przepiękne miejsce pełne równowagi, bogatej natury, dzikich plaż, cudownych tras rowerowych, pagórków, jaskiń i niezapomnianych scenerii wschodów i zachodów słońca. Idealne miejsce na Dzień Mamy :-). Więcej cudownych miejsc na urokliwe wycieczki, pikniki na łonie natury i dłuższe wakacje dla żeglarzy i nie tylko znajdziecie całych BALEARACH, które opłynęliśmy!


Lampa przysufitowa kulista wykonana z stali nierdzewnej do salonu OPTICA 2 EGLO ILUVE\nLampa przysufitowa OPTICA 2 Eglo styl nowoczesny stal nierdzewna szkło mleczne została wykonana z najwyższej jakości materiałów. Świetnie sprawdzi się w salonach z niższymi sufitami, gdzie nie można zainstalować lamp wiszących. Spodoba się także osobom, które stawiają na nowoczesność i minimalizm. Szczególnym walorem lampy przysufitowej Optica jest owalny, klasyczny kształt. Jest bardzo lekka, a dzięki temu bezpieczna i łatwa w instalacji. Klosz wykonany jest mlecznego szkła. Lampę przysufitową Optica można wykorzystać także jako instalację ścienną. Dostępna w dwóch wariantach rozmiarowych.\nLampa przysufitowa Optica – co trzeba wiedzieć?\nOwalny, klasyczny kształt\nLekkość i kompaktowy rozmiar, łatwy montaż\nInstalacja ścienna bądź przysufitowa


Lotnisko Norfolk (VA) Ngurah Rai - Tickets.pl\nNorfolk (VA) Ngurah Rai (Stany Zjednoczone Ameryki) - Port Lotniczy\nBilety lotnicze / Stany Zjednoczone Ameryki / Norfolk (VA) / Port lotniczy Ngurah Rai\nBilety na samolot na Ngurah Rai\nZarezerwuj tanie loty na Ngurah Rai. Za pomocą usługi wyszukiwarki lotów Tickets.pl możesz łatwo znaleźć najlepszą ofertę przelotu do Norfolk (VA). Musisz tylko wskazać kierunek lotu, datę, liczbę dorosłych pasażerów i dzieci. Wygodna forma wyników wyszukiwania oferuje harmonogram lotów z/do Ngurah Rai i wszystkie możliwe opcje przelotu. Pozostaje wybrać najbardziej odpowiednią opcję i kupić bilet na żądany lot. Bardzo łatwo jest zamówić bilety online samodzielnie i bez pomocy postronnych osób!\nInformacja o lotnisku Ngurah Rai\nKod IATA -NGU. Ngurah Rai obsługuje zarówno loty krajowe, jak i międzynarodowe. Przyjazny personel pomoże pasażerom w procesie kontroli celnej i paszportowej, odprawie bagażu i bagażu podręcznego. Poczekalnie z wygodnymi fotelami, bary, restauracje, sklepy wolnocłowe, bezpłatny Wi-Fi pomogą Ci wygodnie czekać na swój lot. Większość głównych lotnisk posiada salon biznesowy, w którym można skorzystać z telefonu, przesłać faks lub zorganizować spotkanie biznesowe. A dla pasażerów z małymi dziećmi - pokój dziecięcy.\nDostać się na/z lotniska Ngurah Rai, Stany Zjednoczone Ameryki najwygodniej jest taksówką lub można skorzystać ze specjalnego autobusu lub pociągu.\nUnikalny identyfikator Twojej sesji. Wykorzystaj go w wyniku jakichkolwiek trudności podczas korzystania z portalu: 1901957890


< Wilczyca Aga Strzęciwilk: Niedziela chłopakowa\nW niedzielę było bardzo świątecznie. Cały dzień dla naszych chłopaków. Ale co tu się dziwić, w końcu było ich święto.\nJa z tej okazji zrobiłam pyszny obiadek, ale w między czasie przygotowałam tez i słodkości. Nie miałam zbyt dużo czasu na szykowanie, bo musiałam chwilę popracować jednak moi Panowie byli bardzo zadowoleni.\nDZIEŃ CHŁOPAKA, czyli męskie słodkości\nTARTA CYTRYNOWA Z JABŁKAMI\notarta skórka cytrynowa\njabłka pokrojone w plastry skropione sokiem cytrynowym\nMąki, cukier, sól i masło należy szybko wymieszać ze sobą , dodac jajko i sok z cytryny. Wyrobić ciasto, wyłożyć nim formę wyłożoną papierem do pieczenia. Następnie wysmarowane białkiem chłodzimy w lodówce ok 1 godziny. W między czasie przygotowujemy owoce. U mnie tym razem były jabłka.\nWyjąć ciasto z lodówki i piec w nagrzanym piekarniku do 180 stopni przez ok 20 minut do lekkiego zrumienienia. Potem wyjąć, ułożyć owoce ,posypać cukrem i cynamonem. Piec jeszcze ok 30 minut.\nNa szybko zrobiłam też deser na zimno. Wymyśliłam sobie, że będą to masy w różnych smakach lekko mrożone z galaretką z owoców leśnych.\nWyszedł bardzo smaczny lodowy deserek.\nNiedziela zleciała bardzo szybko. Panowie ten czas poświęcili na męskie tematy...czyli piłka nożna królowała . Ja w tym dniu pozwoliłam na zabawy bez ograniczeń.\nA nasza Julcia narysowała dla Dziadzia-mężczyzny swój pierwszy samochód. Ma 6 kół i jeździ bardzo szybko. To samochód wybitnie Dziadkowy.\nPrzyznacie, że fura jest świetna i podobno nie psuje się wcale jak nasz prawdziwy bziumek. Julcia przedszkolem zachwycona totalnie. Codziennie śpiewa nowe piosenki i ciągle rysuje wszystko co się da. Nasz portret też się już zmienił. Już nie jesteśmy "kartofelkami". Mamy szyje, głowy i tułów. Widać, że w dziecku zmienia się już widzenie świata i postaci. Pokażę Wam w kolejnym poście. Bardzo mnie to cieszy, że Julcia bardzo chce się uczyć nowości, nie wstydzi się i chętnie korzysta z porad pani z misiowej sali w przedszkolu i naszych.\nDziękuję serdecznie za każde słowo zostawione u mnie, bardzo się cieszę, że jeszcze się Wam nie znudziłam. Może uda mi się wygospodarować dziś chwilkę by odpisać na maile. Od kilku dni mam dodatkową pracę i ciężko mi się wdrożyć czasowo w to wszystko, ale powoli ogarniam i zaczynam się wyrabiać.\nU nas od dawna jest piękna pogoda, a wczoraj było cudownie. Jednak wieczorem zaczął padać już deszcz, a nad ranem była gigantyczna burza. Moja sunia strasznie boi się burzy i obudziła mnie po 4 godzinie by się zakopać u nas w łóżku ze strachu. Nawet na spacer nie chciała iść potem. Teraz jest deszczowo. Mam nadzieję, że słonko poszło tam gdzie go było mało w tym roku. U nas deszczu jak na lekarstwo bo susza wszędzie, ale wiem, że w innych rejonach Polski słońca wypatrują od dawna.\nwymodziła Agnieszka Rucińska około 11:17\nEtykiety: dzień chłopaka, słodki deser, tarta\nAnonimowy 3 października 2012 11:28\nalex 3 października 2012 12:00\nO rany! Deser wyglada przepysznie! I zapewne tak też smakuje! tarta jabłkowo-cytrynowa musi być smakowita - jeszcze takiej nie robiłam :) Oj kusisz, kusisz. A Julcia ma potencjał - fura jak sie patrzy! Pozdrawiam!\nAngela Masa Solna 3 października 2012 12:59\nU Ciebie jak zawsze smakowicie i rodzinnie :)Kilka dni temu również piekłam tartę(pierwszy raz w życiu-gdyż nie jestem zapaloną "cukierniczką" jak wiesz),też z jabłkami,ale z budyniem.Wyszła mi nawet he he :)Buziale Aguś ;)***\nkryska 3 października 2012 16:35\nJak zwykle same pyszności :) a ja po weselu na diecie :))))pozdrawiam:)\nDominika 3 października 2012 17:33\nchłopcy musieli być w siódmym niebie :) ja bym była :)\nEwelina 3 października 2012 20:43\nZrobiłaś prawdziwą ucztę dla swoich Chłopaków :) Taka kobieta to skarb :)\nfredka 4 października 2012 09:47\nAle Chłopakom swoim smakołyki wyszykowałaś:) , a mój wnuczek nie chce rysować :( może mu przejdzie:).\nOxiGra 4 października 2012 17:05\nTak dawno mnie u Ciebie nie było...\nWchodzę, patrzę, czytam i...jak zwykle dostaje ślinotoku :) Te gruszki w cieście francuskim, torcik jesienny...pyszności!!\nA Chłopakom Twoim szczerze zazdroszczę ;)))\neve-jank 5 października 2012 20:59\nWspaniałą ucztę przygotowałaś dla swoich panów, na pewno to docenili. Julcia jest wspaniała. Cieszę się, że się tak dobrze czuje w przedszkolu. Pozdrawiam serdecznie\nZAPASY DO POMYSŁÓW W CZASIE ZIMOWEGO GOTOWANIA


21,90 zł - 50,00 zł (165)\nWszystko do naczep, ciągników oraz inne produkty Herpa\nAkcesoria Herpa i inne\nHerpa 050142 światła koguty Hella ostrzegawcze niebieskie 40 szt.\nHerpa 051484-002 Dźwig HDS - z hakiem (Hiab) 1:87 H0\nHerpa 051507-002 Dźwig HDS Hiab z chwytakiem paletowym 1:87\nHerpa 051583 Akcesoria Fartuchy / Chlapacze do naczep (8szt.)\nHerpa 051781 Akcesoria Belki świetlne do ciężarówek Techno Design\nHerpa 051903 Akcesoria Różne rodzaje do ciężarwek (po 2 białe i 2 chromowane)\nHerpa 051927 Lampy dachowe konsola 8 szt. pasują do wszystkich typów modeli\nHerpa 051958 Zabudowa dachowa BF3 Pilot 1:87 H0\nHERPA 052009 Koła oś napędowa chrom czerwony 6 kpl.\nHerpa 052016 Koła naczepa chrom czerwony 9 szt.\nHerpa 052207 Klimatyzatory dachowe z nadrukiem 4 szt.\nHerpa 052214 Klimatyzatory 8 szt. różne kolory\nHERPA 052467 Orurowanie - Kangur do Scania 4 szt. H0 1:87\nHerpa 052566 Słupki i barierki drogowe


Tęczowe rozmyte smugi - Obraz na płótnie - Decor Mint\nObraz na płótnie:Tęczowe rozmyte smugi\nJeśli Akwarele jest od zawsze, nieodłącznym elementem twojego życia, to mamy coś dla Ciebie. Kolekcja sztuki na ścianę pełną jest projektów najwyższych lotów i replik dzieł sztuki. Obraz Tęczowe rozmyte smugi przypadnie do gustu każdemu koneserowi sztuki. Efektowna dekoracja powinna zawisnąć w kluczowym miejscu w domu. Będzie na pewno pasować Do wnętrza użytkowego.\nSztuka, w tym Akwarele, sprawdzi się w pomieszczeniach w każdym typie. Obraz ze sztuką będzie idealnym rozwiązaniem np. Do wnętrza użytkowego. Z łatwością dopasuje się do panującej w pomieszczeniu aranżacji, bez względu na jej styl, na przykład Skandynawski Prowansalski Art deco. Przykładem na stylowy uniwersalizm sztuki jako motywu przewodniego dekoracji jest obraz Tęczowe rozmyte smugi. Nietuzinkowy wzór będzie doskonale podkreślał wyjątkowy styl i charakter, a także gust właściciela mieszkania.\nPlakat premium[ Tęczowe rozmyte smugi ] Obraz na płótnie[ Tęczowe rozmyte smugi ] Plakat samoprzylepny[ Tęczowe rozmyte smugi ] Obraz w ramie[ Tęczowe rozmyte smugi ] Plakat w ramie[ Tęczowe rozmyte smugi ]


. ROBERT ZŁOTKOWSKI\nData urodzenia: 20 sierpnia 1975\nKategoria wagowa w boksie: 79,3\n2006-obecnie – Klub SATURN Fitness Centrum i Szkoła Fitness, Warszawa – Osobisty trener i instruktor sztuk walki.\n2005-2006 – Politechnika Warszawska, Katedra Sportu, Nauczyciel wychowania fizycznego, instruktor sztuk walki.\n2004-2006 – Ośrodek Rekreacyjno-Sportowy Fit&Fan – Instruktor Boksu i Kick-boxingu.\n1998-2003 – Polish Boxing Promotion, Warszawa – Bokser zawodowy wagi półciężkiej (15 walk, 13 wygranych).\n1994-1998 – Członek Polskiej Kadry Narodowej w Kick-Boxingu.\nZapraszamy do obejrzenia filmów z przygotowania Przemysława Salety do walki z Marcinem Najmanem na listopadową galę MMA Attack.\nFilm 1 Sparing z Robertem Złotkowskim\nFilm 2 Tarczowanie Przemysława Salety\nZapraszamy również do galerii zdjęć Roberta z innymi sportowcami.\nJesteśmy już po kolejnej tym razem 19 Gali KSW, gdzie Robert występował jako trener Antoniego Chmielewskiego. Zapraszamy do przeczytania wywiadu z jego udziałem.\nDo sukcesów Roberta Złotkowskiego można dołączyć kolejne, mianowicie wygrana Przemysława Salety w walce ze sławą polskiego boksu Andrzejem Gołotą. Podczas gali Polsatu Boxing Night, która odbyła się w prestiżowej Ergo Arenie 23 luteg0, mieliśmy okazje obejrzeć to niesamowite spotkanie dwóch wielkich polskich bokserów. Zanim jednak przejdziemy do samej relacji z tego wydarzenia kilka słów o ojcach tego sukcesu, a dokładnie o Robercie Złotkowskim – trener Przemka Salety do walki z Andrzejem Gołotą. Robert Złotkowski przez pierwsze 4 tygodnie trenował Przemka w Krynicy Zdrój, następne dwa przeznaczył na poprawianie kondycji wytrzymałości i wydolności. Później Robert organizował sparingi, podczas których, Przemek mógł popracować nad samą techniką i budował z Robertem technikę na walkę z Gołotą. Ostatnie przygotowania do walki odbywały się w Warszawie. Sam Robert o Przemku wyraża się ciepło i określa go mianem profesjonalisty, z którym rozumie się bez słów. Zapewne praca z jednym z najlepszych reprezentantów sportów walk jakim jest Robert Złotkowski, przyczyniła się do zwycięstwa Przemysława nad Andrzejem. Gratulujemy obu Panom bo wydarzenie było ekscytujące, pełne dynamiki oraz ducha sportowego, a do tego zapewniające fantastyczne show. Ponadto wymarzony koniec kariery Przemka Salety!\nFirma GeParts, dystrybutor produktów marki OYODO był sponsorem teamu Przemysława Salety!\nCałą galę można było obejrzeć na platformie Cyfrowy Polsat w usłudze per-pey-view.


10 motywujących cytatów książkowych - b-plus-k.pl\nZapisywanie cytatów, które zostają w pamięci to zajęcie, które mam od bardzo dawna. Chodzi o takie cytaty, które jakoś na mnie wpłynęły. Potem mogą do nich wrócić i przypomnieć sobie ich otoczkę, na nowo wyciągnąć to co miało dla mnie znaczenie. Bardzo często są tam liczne słowa optymizmu oraz nadziei i motywacji. Chodzi o takie cytaty co do których można powiedzieć, że mają one wielką siłę rażenia. Jeśli brakuje mi siły i odwagi to bardzo często właśnie takie cytaty dają mi kopa i mogą znów z nich korzystać, wybierać z nich tą siłę, która będzie miała wpływ na moje życie. W chwilach zwątpienia możecie również zerknąć do tych cytatów.\n"Kiedy znajdziesz w życiu coś, w co będziesz wierzyć ponad wszystko, wytrwaj przy tym, bo nigdy więcej nie wróci. A jeśli będziesz wierzyć z całą mocą, ludzie prędzej czy później spojrzą na to twoimi oczami. Bo kto wie lepiej jak nie ty? Nie bój się trudnych wyborów. Znajdź coś jednego, co się liczy, a wszystko inne samo się ułoży." Elizabeth Haydon\nChyba każdy z nas ma taki problem, że nie jest pewien swoich decyzji. Po drodze będziemy trafiać na wiele różnorakich przeszkód. To nic dziwnego, że pojawiają się w nas wątpliwości jakieś światełka ostrzegawcze, które mocno na nas działają. Jest to również brak zrozumienia ze strony innych ludzi. Często to taki element, który wzbudza w nas jakieś wątpliwości. Jeśli ktoś bliski nie akceptuje naszych decyzji to bardzo często rozpoczynamy swój bunt. W takich momentach, które mogą się wydawać krytyczne ten cytat może być budujący. Warto po niego sięgnąć i szukać tam wiary w siebie.\n"Czy to nie przyjemnie, że jest tak dużo rzeczy, które jeszcze poznamy? To właśnie sprawia, że ja się tak cieszę życiem... świat jest taki ciekawy... Nie byłby taki ani w połowie, gdybyśmy wszystko o nim wiedzieli, prawda?" Lucy Maud Montgomery\n"Dochowanie wierności swoim marzeniom wymaga ogromnej siły." Nicholas Sparks\nWierność sobie to zawsze wielka siła i warto o nią dbać. Jeśli pojawia się w naszym życiu szara codzienność marzenia odsuwamy daleko, ale to wielki błąd. Przypomnijmy sobie o nich i zacznijmy działać.\n"Talent określa co człowiek robi, nie określa, kim człowiek jest. Kiedy wiesz, kim jesteś, możesz dokonać wszystkiego." Terry Pratchett\nDecydujący nie jest talent, ale to co w życiu robimy jakie podejmujemy decyzje, do czego chcemy dążyć.\n"Fragmenty. Czy nie z nich składa się tak naprawdę całe życie? Okruchy. Ułamki. Chwile. Czy istnieję mniej, bo mam ich tylko kilka, czy też tych kilka, które posiadam, nabiera tym większego znaczenia? " Mary E. Pearson\nPrzez nasze życie możemy pędzić i szukać szczęścia, ale największym błędem będzie niezauważanie drobnostek, które są pod nosem.\n"Ten, kto boi się przegrać, już przegrał." George R. R. Martin\nWarto nauczyć się, że porażka nie musi być końcem naszego świata. Jeśli chcemy coś osiągać należy po prostu za wszelką cenę się o to starać. Nie ma sensu od początku myśleć o tym jaki będzie wynik. Jeśli się uda to będzie dobrze, jeśli nie to trudno, trzeba walczyć dalej.


Blog o fascynacji, która zaczęła się od upieczenia własnej ręki. – Jarytasy.com\n06/30/2019\t• 0\nBlog o fascynacji, która zaczęła się od upieczenia własnej ręki.\nGdy byłam dzieckiem moimi ulubionymi postaciami z bajek byli Makłowicz, Pascal Brodnicki i Nigella Lawson. Jednym z najstarszych wspomnień jakie mam to to, gdy jako kilkulatka podgrzewałam na słońcu wodę w moim żółtym czajniczku. W piaskownicy, bardziej niż grabkami, wolałam bawić się sztućcami ukradzionymi z kuchni i przygotowywać wykwintne posiłki dla królików. Lata spędzone na wsi nie były by aż taką sielanką bez kuchni babci Krysi. Ona na zawsze pozostanie moim niedoścignionemu wzorem. Pianka na mleku w temperaturze babcinej Mućki… Na lewym przedramieniu nadal mam cztery blizny. Powstały gdy zaintrygowana zawartością garnka położyłam swoją małą rączkę na gazowej kuchence. W wieku pięciu lat, Święta Boskiego Najedzenia spędziłam w szpitalu. Z tych dni pamiętam moją siostrę wnoszącą na salę słoik z pomidorową i bigos, który jadłam na pierwszy posiłek po powrocie do domu. Na tamtym szpitalnym łóżku wymyśliłam też swój pierwszy przepis (na zapiekankę z mikrofalówki). Okres nastoletniego buntu rozpoczęłam prawdopodobnie kradzieżą. Podebrałam mamie stówę z portfela, nakupowałam mąki i uczyłam się piec. Przez kolejne lata nie raz doprowadzałam rodziców do szału, i nie rzadko kłótnie prowokował bałagan w kuchni i odmawianie jedzenia mięsa. Oh! Prawie bym zapomniała! Gdy byłam pierwszakiem, będąc sama w domu, chciałam podgrzać zupę i podpaliłam mojego ukochanego, włochatego kotka.\nJestem już „duża”, ale mój świat nadal kręci się wokół jedzenia. Jestem przeszczęśliwa, bo nawet by gotować, zarabiam gotowaniem. Przeprowadziłam się do Norwegii. Tu imigranci sprzedają ryż ze Srilanki, makę teff z Etiopii, różowe pikle z Turcji i tysiąc innych produktów, o których istnieniu nie miałam wcześniej pojęcia. „Norki” oprócz brunosta i multebær mają wegańskie produkty dostępne w każdej „Biedrze”. Zarówno po świecie, jak i po necie podróżuję w poszukiwaniu inspiracji do gotowania. Jezdnie – odpowiedz na każde pytanie. Gotuję gdy mam zły dzień. Gotuję gdy mam dobry dzień i chcę by był jeszcze lepszy. Ze znajomymi najlepiej bawię się w restauracjach. Przez 10 ostatnich lat, rodzice nie zdołali wyperswadować mi roślinnej diety. Tata niedawno przestał mieć zawiedzioną minę, gdy podaję mu talerz z bez mięsa. Teraz bierze dokładkę. Gdy odwiedzam mamę, często nie mogę znaleźć szynki w jej lodówce. Za to w szafce trzyma stos wydrukowanych z Internetu roślinnych przepisów. Przepełnia mnie duma, gdy jem gołąbki z pieczarkami, a ona opowiada jak cierpiała, gdy robiła tą bezmięsną „pituchę”. Chciałabym mieć dzieci głównie po to by móc więcej gotować. Mam nadzieję, że kiedyś będę potrafiła okazywać innym uczucia tak dobrze jak robiła to babcia Krysia.\nUgotowałam wodę na słońcu w żółtym czajniczku, upiekłam własna rękę, kradziona mąka skończyła w zakalcu. Potem przekonałam rodziców do jedzenia „trawy”. Zorganizowałam niejedną kolację, przy której moi znajomi świetnie się bawili. Tysiące obcych mi ludzi zostawiło napiwek po zjedzeniu posiłku, który współtworzyłam. Następny krok dzielenia się tym co kocham jest inspirowanie innych.\nTo będzie blog z przepisami dla każdego.


339 zł przy zgłoszeniu do 22 listopada. Rabat 10 % dla drugiej osoby z tej samej Instytucji. Adresaci szkolenia: Cel szkolenia: Prowadzący: Program: - PDF\nDownload "339 zł przy zgłoszeniu do 22 listopada. Rabat 10 % dla drugiej osoby z tej samej Instytucji. Adresaci szkolenia: Cel szkolenia: Prowadzący: Program:"\n1 Fundacja Rozwoju Demokracji Lokalnej Centrum Mazowsze zaprasza na szkolenie: ZAMÓWIENIA PUBLICZNE I ZASADA KONKURENCYJNOŚCI W PROJEKTACH UNIJNYCH W ŚWIETLE WYTYCZNYCH DOT. KWALIFIKOWANIA WYDATKÓW Data: 6 grudnia 2016, 10:00-15:00 Miejsce: Warszawa, ul. Żurawia 43 Cena: 339 zł przy zgłoszeniu do 22 listopada. Adresaci szkolenia: pracownicy instytucji samorządowych zajmujący się realizacją projektów unijnych finansowanych zarówno ze środków EFS i EFRR, pracownicy instytucji samorządowych zajmujący się przygotowaniem i przeprowadzaniem postępowań o udzielenie zamówień publicznych w jednostce, koordynatorzy projektów unijnych. Cel szkolenia: Przedstawienie skutecznych mechanizmów dotyczących planowania i udzielania zamówień publicznych w ramach projektu unijnego, w tym zastosowania nowych przepisów i narzędzi wprowadzonych przez prawo zamówień publicznych oraz wytyczne dotyczące kwalifikowania wydatków, jak również ukierunkowanie działań beneficjenta funduszy unijnych na sprawną realizację zamówień publicznych w sposób umożliwiający poświęcenie większej uwagi na merytoryczne działania w projekcie, przy jednoczesnym zapewnieniu należytej staranności oraz poprawności wydatkowania środków. Prowadzący: Specjalista w tematyce zamówień publicznych, kontroli projektów, kontroli zarządczej oraz funduszy unijnych. Przez 16 lat związany z administracją publiczną doświadczenie na stanowisku audytora wewnętrznego, wieloletni kierownik komórek weryfikacji wniosków o dofinansowanie projektów oraz kontroli projektów w ramach funduszy unijnych (ZPORR, INTERREG III, POKL). Zarządzał procesami związanymi z kontrolą zarządczą oraz uczestniczył w tworzeniu procedur ZPORR i POKL. Współorganizator i koordynator systemów zarządzania w ramach funduszy unijnych. Ekspert w dziedzinie zamówień publicznych oraz kontroli. Aktywny doradca Beneficjentów POKL w zakresie realizacji projektów i udzielania zamówień publicznych. Wykładowca w ramach studiów podyplomowych dla administracji publicznej m.in. w zakresie zamówień publicznych, polityki regionalnej UE oraz kontroli, jak również prowadzący szkolenia i spotkania informacyjno-konsultacyjne dla beneficjentów POKL w zakresie związanym z realizacją projektów. Obecnie prowadzi szkolenia z zakresu zamówień publicznych, administracji oraz funduszy unijnych. Program: I. Tytułem wstępu: 1. Definicja kwalifikowalności wydatków. 2. Fundamentalne zasady kwalifikowania wydatków w ramach funduszy unijnych. 3. Ocena kwalifikowalności wydatków w projekcie. 4. Zasady oraz podstawowe definicje dot. udzielania zamówień publicznych.\n2 II. III. Podstawa to dobry fundament czyli jak poprawnie przygotować postępowanie o udzielenie zamówienia publicznego 1. Szacowanie wartości zamówienia: - Podstawowe definicje i zasady dotyczące szacowania wartości zamówienia, - Zamówienia w projekcie unijnym a pozostałe zamówienia w jednostce, - Źródła pozyskiwania informacji niezbędnych w procesie szacowania, - Dopuszczalny i nieuprawniony podział zamówienia na części - zasady związane z udzielaniem zamówień w częściach reguły łączenia i dzielenia (obowiązkowego i uprawnionego) przedmiotu zamówienia według znowelizowanych przepisów ustawy, - Zasady dotyczące grupowania zamówień podobnych, - Wyłączenie części zamówienia w trybie art. 6a (podział zamówienia w trybie art. 6a a tradycyjny podział zamówienia na części, jak wyodrębnić część zamówienia, kiedy możliwe będzie zastosowania wyłączenia w trybie art. 6a, w jakich zamówieniach zastosowanie wyłączenia będzie najskuteczniejsze), - Szacowanie wartości zamówień nieprzewidzianych, - Wybór ścieżki postępowania w zależności od oszacowanej wartości zamówienia, - Dokumentowanie procesu szacowania wartości zamówienia na gruncie projektu unijnego. 2. Opis przedmiotu zamówienia: - Podstawowe zasady opisu przedmiotu zamówienia, - Opis przedmiotu zamówienia w ramach zasady konkurencyjności (dla zamówień poniżej 30 tys. ), - Jak zapewnić jednoznaczny i wyczerpujący opis przedmiotu zamówienia? - Jak uniknąć dyskryminującego opis przedmiotu zamówienia? - Zasady dotyczące równoważności przy opisie przedmiotu zamówienia. 3. Kryteria oceny ofert: - Zmiany przepisów w zakresie stosowania pozacenowych kryteriów oceny oferty, - Kryteria pozacenowe w ramach zasady konkurencyjności (dla zamówień poniżej 30 tys. ), - Kryteria pozacenowe dla usług szkoleniowych na przykładzie rozporządzenia ministra pracy i polityki społecznej z dnia 14 maja 2014 r. W sprawie szczegółowych warunków realizacji oraz trybu i sposobów prowadzenia usług rynku pracy, - Podstawowe zasady dotyczące wyznaczania kryteriów pozacenowych, - Kryteria pozacenowe a opis przedmiotu zamówienia, - Kryteria pozacenowe a zachowanie zasady uczciwej konkurencji i równego traktowania wykonawców - jak uniknąć dyskryminującego opisu kryteriów, - Mierzymy i ważymy kryteria pozacenowe, - Wyjątek od reguły kiedy możliwe jest stosowanie ceny jako jedynego kryterium (czym jest powszechna dostępność, jak zdefiniować ustalone standardy jakościowe), - Przegląd i charakterystyka kryteriów pozacenowych. Idziemy na zakupy czyli postępowanie o udzielenie zamówienia publicznego w zależności od przedmiotu i jego wartości: 1. Zasada konkurencyjności czyli zamówienia publiczne poniżej 30 tys. w projektach unijnych: a. Zasada konkurencyjności w ujęciu podmiotowym i przedmiotowym.\n3 b. Ścieżka postępowania dla zasady konkurencyjności: - Obowiązki w zakresie zamówień poniżej 50 tys. zł, - Zapytania ofertowe jako sposób upublicznienia zamówienia, co musi zawierać, gdzie zamieszczamy, - Wybór oferty i zawarcie umowy z wykonawcą, - Obowiązki informacyjne po udzielonym zamówieniu. 2. Procedura zakupu usług społecznych i innych szczególnych usług (nowość w prawie zamówień publicznych): - Wykaz usług o charakterze społecznym oraz innych usług szczególnych, - Obowiązki w zakresie upublicznienia zamówienia, - Pozostałe obowiązki zamawiającego. 3. Zamówienia publiczne w zakresie działalności badawczej, naukowej i rozwojowej oraz kulturalnej i oświatowej wyłączenie zamówień o wartości poniżej progów unijnych: - Zakres przedmiotowy zamówień wyłączonych, - Zakres podmiotowy, kto może skorzystać z przedmiotowych wyłączeń, - Procedury szczególne dla zamówień wyłączonych. 4. Skuteczne wykorzystanie trybów udzielania zamówień innych niż przetargowe: - Licytacja elektroniczna jako alternatywa dla trybów podstawowych, - Zamówienia z wolnej ręki i zapytanie o cenę jako tryby szczególne, - Negocjacje w zamówieniach publicznych, - Istotność przesłanek stosowania trybów innych niż podstawowe. 5. Newralgiczne obszary w przetargu nieograniczonym w świetle dotychczasowego orzecznictwa i wyników kontroli oraz znowelizowanych przepisów ustawy: - Proporcjonalność wymagań w zakresie warunków udziału w postępowaniu, - Badanie rażąco niskiej ceny, - Wyjaśnienie oraz zmiana treści SIWZ konsekwencje oraz obowiązki zamawiającego, - Omyłki i pomyłki w ofercie co można poprawić w złożonej ofercie, - Wezwanie wykonawcy do wyjaśnienia oraz uzupełnienia treści oferty, - Wykluczenie wykonawcy, odrzucenie oferty oraz przesłanki unieważnienia postępowania, - Wadium formy oraz przesłanki zatrzymania, - Termin związania ofertą, - Dopuszczalność zmiany umowy definicja zmiany istotnej i nieistotnej w orzecznictwie ETS oraz nowe regulacje dot. zmiany umowy. 6. Przegląd i charakterystyka nowelizowanych przepisów prawa zamówień publicznych: - Geneza zmian prawa zamówień publicznych w Polsce, - Nowe definicje i zasady związane z zamówieniami publicznymi, - Rozszerzenie katalogu przedmiotowego wyłączenia spod rygoru stosowania ustawy PZP, - Udzielanie zamówień publicznych podmiotom powiązanym, - Nowe zasady dotyczące opisu przedmiotu oraz szacowania wartości zamówienia, - Nowelizacja w zakresie kształtowania warunków udziału w postępowaniu, - Elektronizacja zamówień publicznych, - Jednolity Europejski Dokument Zamówienia,\n4 IV. - Rozszerzenie zakresu przesłanek wykluczenia wykonawcy. Konsekwencje błędów i nieprawidłowości w zamówieniach publicznych w ramach projektu unijnego: 1. Korekty finansowe z tytułu naruszenia zasad udzielania zamówień publicznych. - Zasady i tryby kontroli zamówień publicznych, - Instytucje uprawnione do przeprowadzenia kontroli, - Szczególna rola Prezesa Urzędu Zamówień Publicznych w kontroli projektów unijnych. 2. Odpowiedzialność z tytułu naruszenia dyscypliny finansów publicznych: - Naruszenie dyscypliny finansów publicznych w zamówieniach wyłączonych ze stosowania ustawy, - Dyscyplina finansów publicznych w zamówieniach ustawowych. 3. Punkty krytyczne oraz zarządzanie ryzykiem w zamówieniach publicznych w projektach unijnych okiem kontrolera i wdrożeniowca systemów zarządzania i kontroli zarządczej: - Obszary, w których popełniamy najwięcej błędów, - Diagnoza przyczyn błędów i nieprawidłowości w projektach unijnych, w tym w zamówieniach publicznych, - Podstawowe mechanizmy usprawniające i zabezpieczające poprawność udzielania zamówienia publicznych, - Skuteczne wykorzystanie mechanizmów kontroli zarządczej.\n5 ZGŁOSZENIE ZAMÓWIENIA PUBLICZNE I ZASADA KONKURENCYJNOŚCI W PROJEKTACH UNIJNYCH W ŚWIETLE WYTYCZNYCH DOT. KWALIFIKOWANIA WYDATKÓW Data: 6 grudnia 2016, 10:00-15:00 Miejsce: Warszawa, ul. Żurawia 43 Cena: 339 zł przy zgłoszeniu do 22 listopada. Instytucja (dane do faktury):... Adres:... NIP:... L.p. Imię i nazwisko Wydział tel Prosimy o zaznaczenie znakiem x, jeśli dotyczy: Proszę o posiłek wegetariański Szkolenie finansowane w ramach Krajowego Funduszu Szkoleniowego szkolenie w ramach Forum Skarbników szkolenie w ramach Forum Sekretarzy szkolenie w ramach Forum Kadr... podpis i pieczątka osoby delegującej Zgłoszenia prosimy przesyłać do 29 listopada 2016 r. fax: (22) , lub wybrać opcje zapisu przez stronę Ewentualną rezygnację ze szkolenia można zgłosić najpóźniej na dwa dni robocze przed szkoleniem. W przypadku niewykorzystania zgłoszonego uczestnictwa - Urząd będzie zobowiązany do sfinansowania 60% odpłatności za uczestnictwo i materiały. FRDL zastrzega sobie prawo odwołania szkolenia. Miejsce szkolenia: Warszawa, ul. Żurawia 43. Lokalizacja 300 metrów od Metra Centrum. Cena: 339 zł netto przy zgłoszeniu do 22 listopada. Cena po 22 listopada to 389 zł. Zwolnienie z VAT w przypadku finansowania ze środków publicznych. W cenie materiały szkoleniowe, zaświadczenie, lunch oraz przerwy kawowe. Płatność przelewem, na podstawie faktury wystawionej w dniu szkolenia. Szkolenia realizujemy również w formie zamkniętej na terenie Instytucji. Zapytania prosimy kierować na adres e- mail: