1. WSTĘP2. ROZDZIAŁ I (16-26)3. ROZDZIAŁ II (27-90)4. ROZDZIAŁ III (91-111)5. ROZDZIAŁ IV (112-198)6. ROZDZIAŁ IV (199-251)7. ROZDZIAŁ IV (252-287)8. ROZDZIAŁ V (288-318)9. ROZDZIAŁ VI (319-351)10. ROZDZIAŁ VII (352-367)11. ROZDZIAŁ VIII (368-385)12. ROZDZIAŁ IX (386-399)\nwtorek, 1 stycznia 2008, 0:00\nOGÓLNE WPROWADZENIE DO MSZAŁU RZYMSKIEGO Z trzeciego wydania Mszału Rzymskiego Rzym 2002 KONGREGACJA DS. KULTU BOŻEGO I DYSCYPLINY SAKRAMENTÓW Prot. 795/02/L DLA POLSKI Na prośbę Jego Eminencji Józefa kard. Glempa, Arcybiskupa Warszawskiego, Przewodni-czącego Konferencji Episkopatu Polski, wyrażoną w liście z dnia 1 sierpnia 2003, mocą upraw-nień udzielonych tej Kongregacji przez papieża JANA PAWŁA II chętnie zatwierdzamy polski tekst Ogólnego wprowadzenia do Mszału rzymskiego (trzeciego wydania wzorcowego), jaki znajduje się w załączonym egzemplarzu. W tekście drukowanym należy umieścić wzmiankę o udzielonej przez Stolicę Apostolską zgodzie. Dwa egzemplarze wydrukowanego tekstu należy przesłać do tej Kongregacji. Bez względu na wszelkie przeciwne zarządzenia. W siedzibie Kongregacji ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów, dnia 6 listopada 2003 r. Franciscus Card. Arinze Prefekt + Dominicus Sorrentino Arcybiskup Sekretarz (Tłum. bp Stefan Cichy) * * * PRYMAS POLSKI Warszawa, dnia 12 grudnia 03 r. N. 4546/03/P. DEKRET W imieniu Konferencji Episkopatu Polski zezwalam na druk „Ogólnego wprowadzenia do Mszału rzymskiego”. Przekład polski, przyjęty przez Konferencję Episkopatu Polski, został potwierdzony przez Kongregację Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów Dekretem z dnia 6 listopada 2003 r. (Prot. 1617/03/L). Przepisy zawarte w tym Wprowadzeniu w Polsce wchodzą w życie od Środy Popielcowej, czyli od dnia 25 lutego 2004 r. Wszelkie prawa przedruku w całości lub w części są zastrze-żone Konferencji Episkopatu Polski. + Józef Kardynał Glemp Przewodniczący Konferencji Episkopatu Prymas Polski\nROZDZIAŁ IV (112-198)\nRÓŻNE FORMY SPRAWOWANIA MSZY ŚWIĘTEJ\n112. W Kościele lokalnym pierwsze miejsce ze względu na znaczenie symboliczne należy przyznać Mszy świętej, której przewodniczy biskup w otoczeniu swego prezbiterium, diakonów oraz świeckich pełniących posługi i w której święty lud Boży w pełni i czynnie uczestniczy. Wtedy bowiem w szczególny sposób objawia się Kościół.\nWe Mszy świętej, którą sprawuje biskup lub której przewodniczy, nie celebrując Eucharystii, należy zachować zasady podane w Caeremoniale episcoporum .\n113. Należy też bardzo cenić Mszę świętą sprawowaną z udziałem jakiejś wspólnoty, zwłaszcza parafialnej, ponieważ przedstawia ona Kościół powszechny w określonym czasie i miejscu. Odnosi się to przede wszystkim do wspólnej Mszy niedzielnej .\n114. Wśród Mszy świętych sprawowanych przez pewne wspólnoty szczególne miejsce zajmuje Msza konwentualna, stanowiąca część codziennego Oficjum, nazywana „Mszą zgromadzenia”. Chociaż dla tych Mszy nie przewiduje się żadnej specjalnej formy celebrowania, to jednak bardzo jest wskazane, aby były one śpiewane i by brali w nich pełny udział wszyscy członkowie wspólnoty, czy to zakonnicy, czy kanonicy. Podczas takiej Mszy poszczególni członkowie wspólnoty powinni pełnić funkcje liturgiczne stosownie do uprawnień wynikających ze święceń lub powierzonych im posług. Wypada zatem, aby wszyscy kapłani, którzy z racji duszpasterskich nie są zobowiązani do celebrowania indywidualnie, koncelebrowali Mszę świętą konwentualną. Ponadto wszyscy kapłani, którzy należą do tej wspólnoty i z racji duszpasterskich są zobowiązani do celebrowania indywidualnie dla dobra wiernych, mogą tego samego dnia koncelebrować Mszę świętą konwentualną albo „Mszę zgromadzenia” .\nWypada bowiem, aby kapłani, którzy biorą udział w celebracji eucharystycznej, jeśli nie zwalnia ich od tego słuszna przyczyna, z zasady pełnili urząd posługi wynikający z przyjętych święceń, a więc by uczestniczyli jako koncelebransi, ubrani w szaty liturgiczne. Jeśli nie celebrują, niech biorą udział ubrani we własny strój chórowy albo komżę nałożoną na sutannę.\nI. MSZA ŚWIĘTA Z LUDEM\n115. Określenie „Msza święta z ludem” oznacza taką Mszę, w której uczestniczą wierni. Zwłaszcza w niedziele i święta obowiązujące należy ją sprawować w miarę możliwości ze śpiewem i z odpowiednią liczbą usługujących . Można ją jednak sprawować także bez śpiewu i z jednym ministrantem.\n116. W każdej formie Mszy świętej może wziąć udział diakon pełniący swoje funkcje. Wy-pada, by celebrującemu kapłanowi z zasady asystowali: akolita, lektor i kantor. Jednakże niżej przedstawiony obrzęd przewiduje także możliwość udziału większej liczby usługujących.\n117. Ołtarz ma być nakryty przynajmniej jednym białym obrusem. Na ołtarzu lub obok niego na czas każdej celebracji stawia się przynajmniej dwa świeczniki z zapalonymi świecami; może ich być więcej: cztery lub sześć, zwłaszcza w niedzielę albo obowiązujące święto, lub, gdy celebruje biskup diecezjalny, siedem. Również na ołtarzu lub w jego pobliżu ma się znajdować krzyż z wizerunkiem Chrystusa ukrzyżowanego. Świeczniki i krzyż można też wnieść w procesji na wejście. Na ołtarzu można położyć księgę Ewangelii, odrębną od księgi innych czytań, jeśli się jej nie przynosi podczas procesji na wejście.\n118. Należy również przygotować:\na)\tobok krzesła dla kapłana: mszał oraz, gdy zachodzi potrzeba, książkę ze śpiewami;\nb)\tna ambonie: księgę czytań;\nc)\tna kredensie: kielich, korporał, puryfikaterz i zależnie od potrzeby palkę; nadto patenę i puszki, jeśli są potrzebne, z chlebem do Komunii kapłana przewodniczącego, diakona, usługujących i ludu; ampułki z winem i wodą, jeśli tego wszystkiego nie przynoszą wierni w pro-cesji na przygotowanie darów; naczynie z wodą do pobłogosławienia, jeśli ma się odbyć po-kropienie wiernych; patenę do Komunii wiernych; przybory do umycia rąk.\nKielich należy przykryć welonem, który może być w kolorze dnia lub biały.\n119. W zakrystii należy przygotować szaty liturgiczne (por. nry 337-341) dla kapłana, diakona i innych usługujących, uwzględniając rozmaite formy celebrowania:\na)\tdla kapłana: albę, stułę i ornat;\nb)\tdla diakona: albę, stułę i dalmatykę; dalmatyki można jednak nie używać, gdy jej brak albo liturgia ma charakter mniej uroczysty;\nc)\tdla innych usługujących: alby lub inne szaty prawnie zatwierdzone .\nWszyscy, którzy nakładają albę, używają także paska i humerału, chyba że ze względu na krój alby nie są potrzebne.\nJeśli odbywa się procesjonalne wejście, należy przygotować także Ewangeliarz; w niedziele i święta kadzielnicę i łódkę z kadzidłem, jeśli się go używa; krzyż, który ma być niesiony w procesji oraz świeczniki z zapalonymi świecami.\nA)\tMSZA ŚWIĘTA BEZ DIAKONA\n120. Gdy lud się zgromadzi, kapłan i usługujący, ubrani w szaty liturgiczne, udają się do ołtarza w następującym porządku:\na)\tministrant z dymiącą kadzielnicą, jeśli się stosuje okadzenia;\nb)\tministranci niosący zapalone świece, a pomiędzy nimi akolita albo inny ministrant z krzyżem;\nc)\takolici oraz inni ministranci;\nd)\tlektor, który może nieść nieco uniesiony ku górze Ewangeliarz, nie zaś lekcjonarz;\ne)\tkapłan celebrujący.\nJeśli używa się kadzidła, kapłan przed wyruszeniem procesji nakłada kadzidło do kadzielnicy i błogosławi w milczeniu znakiem krzyża.\n121. W czasie procesji do ołtarza śpiewa się pieśń na wejście (por. nry 47-48).\n122. Po przybyciu do ołtarza kapłan i usługujący wykonują głęboki ukłon.\nPrzyniesiony w procesji krzyż z wizerunkiem Chrystusa ukrzyżowanego można ustawić obok ołtarza, aby pełnił funkcję krzyża ołtarzowego, który winien być tylko jeden. W przeciwnym razie należy krzyż procesyjny ustawić w godnym miejscu. Świeczniki umieszcza się na ołtarzu lub obok niego. Ewangeliarz kładzie się na ołtarzu.\n123. Kapłan podchodzi do ołtarza i całuje go na znak czci. Następnie może okadzić krzyż i ołtarz, obchodząc go dokoła.\n124. Potem kapłan podchodzi do krzesła na miejscu przewodniczenia. Kiedy zakończy się śpiew na wejście, kapłan i wierni stojąc żegnają się. Kapłan mówi: W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego, a lud odpowiada: Amen.\nNastępnie kapłan, zwrócony do ludu, rozkładając ręce, pozdrawia go; stosuje przy tym jedną z przewidzianych formuł. Z kolei on sam lub odpowiednio przygotowany ministrant może w bardzo zwięzłych słowach wprowadzić wiernych w treść Mszy świętej danego dnia.\n125. Następuje akt pokuty. Potem zgodnie z przepisami śpiewa się lub recytuje: Panie, zmiłuj się (por. nr 52).\n126. Podczas pewnych celebracji śpiewa się lub odmawia: Chwała na wysokości (por. nr 53).\n127. Następnie kapłan wzywa lud do modlitwy, mówiąc ze złożonymi rękami: Módlmy się. Wszyscy razem z kapłanem przez krótki czas modlą się w milczeniu. Potem kapłan rozkłada ręce i odmawia kolektę, którą lud potwierdza aklamacją: Amen.\n128. Po kolekcie wszyscy siadają. Kapłan w bardzo zwięzłych słowach może wprowadzić wiernych w Liturgię słowa. Lektor udaje się na ambonę i z lekcjonarza umieszczonego tam już przed Mszą świętą wygłasza pierwsze czytanie, którego wszyscy słuchają. Na koniec lek-tor wypowiada aklamację Oto słowo Boże, na którą wierni odpowiadają: Bogu niech będą dzięki.\nZależnie od okoliczności można zachować krótką chwilę milczenia, aby wszyscy zastano-wili się nad tym, co usłyszeli.\n129. Następnie psałterzysta albo sam lektor śpiewa wersety psalmu, lud zaś jak zwykle powtarza refren.\n130. Jeśli przed Ewangelią jest drugie czytanie, lektor wygłasza je z ambony. Wszyscy słuchają i na koniec odpowiadają na aklamację jak wyżej (nr 128). Następnie można zachować krótką chwilę milczenia.\n131. Potem wszyscy wstają i wykonuje się Alleluja lub inny śpiew, zależnie od okresu liturgicznego (por. nry 62-64).\n132. W czasie Alleluja lub innego śpiewu kapłan nakłada kadzidło i błogosławi, jeśli się stosuje okadzenia. Po czym pochylony przed ołtarzem i mając ręce złożone, mówi cicho: Wszechmogący Boże, oczyść serce.\n133. Potem bierze Ewangeliarz, jeśli jest złożony na ołtarzu, i poprzedzany przez świeckich ministrantów, którzy mogą nieść kadzidło i świece, udaje się na ambonę, niosąc Ewangeliarz nieco uniesiony ku górze. Uczestnicy zwracają się w stronę ambony, okazując szczególną cześć dla Ewangelii Chrystusa.\n134. Na ambonie kapłan otwiera księgę, po czym mając ręce złożone, mówi: Pan z wami. Lud odpowiada: I z duchem twoim. Następnie kapłan dodaje: Słowa Ewangelii według świętego N., czyniąc wielkim palcem znak krzyża na księdze, na swym czole, ustach i piersiach. To samo czynią wszyscy inni. Lud wypowiada aklamację: Chwała Tobie, Panie. Następnie kapłan, jeśli stosuje się okadzenia, okadza księgę (por. nry 276-277). Potem wygłasza Ewangelię, na koniec zaś dodaje aklamację: Oto słowo Pańskie, lud zaś odpowiada: Chwała Tobie, Chryste. Kapłan całuje księgę, mówiąc cicho: Niech słowa Ewangelii zgładzą nasze grzechy.\n136. Kapłan, stojąc przy krześle lub na ambonie albo, zależnie od okoliczności, w innym stosownym miejscu, wygłasza homilię. Po niej można zachować krótką chwilę milczenia.\n137. Wyznanie wiary śpiewa lub recytuje kapłan razem z ludem (por. nr 68). Wszyscy stoją. Na słowa: I za sprawą Ducha Świętego itd. głęboko się pochylają, a w uroczystości Zwiastowania i Narodzenia Pańskiego przyklękają.\n138. Po wyznaniu wiary kapłan, stojąc przy krześle i mając ręce złożone, krótką zachętą wzywa wiernych do modlitwy powszechnej. Następnie kantor albo lektor, lub ktoś inny, z ambony albo z innego odpowiedniego miejsca, podaje ludowi intencje, na które lud odpowiada. Na koniec kapłan, mając ręce rozłożone, wypowiada końcową formułę modlitwy.\n139. Po zakończeniu modlitwy powszechnej wszyscy siadają i rozpoczyna się śpiew na przy-gotowanie darów (por. nr 74).\nAkolita albo inny świecki ministrant umieszcza na ołtarzu korporał, puryfikaterz, kielich, palkę i mszał.\n140. Jest wskazane, aby udział wiernych uwidocznił się przez złożenie czy to chleba i wina do sprawowania Eucharystii, czy też innych darów na potrzeby Kościoła i ubogich.\nDary wiernych może kapłan przyjmować przez akolitę lub innego ministranta. Chleb i wino do Eucharystii wręcza się celebransowi, który zanosi je na ołtarz; pozostałe zaś dary składa się w innym odpowiednim miejscu (por. nr 73).\n141. Przy ołtarzu kapłan bierze od akolity lub innego usługującego patenę z chlebem i trzy-mając ją obiema rękami, wzniesioną nieco nad ołtarzem, wypowiada cicho słowa: Błogosławiony jesteś, Panie. Następnie patenę z chlebem kładzie na korporale.\n142. Potem, stojąc z boku ołtarza, wlewa do kielicha wino i trochę wody; wypowiada przy tym cicho słowa: Przez to misterium wody i wina. Ampułki podaje mu ministrant. Po powrocie przed środek ołtarza bierze kielich obiema rękami, wznosi go nieco nad ołtarzem i mówi cicho: Błogosławiony jesteś, Panie. Następnie stawia kielich na korporale i jeżeli trzeba, nakrywa go palką.\nJeśli na przygotowanie darów nie wykonuje się śpiewu ani nie gra na organach, kapłan pod-czas składania chleba i wina może głośno wypowiedzieć formuły błogosławieństwa, na które lud odpowiada aklamacją: Błogosławiony jesteś, Boże, teraz i na wieki.\n143. Gdy kapłan postawi kielich na ołtarzu, pochyla się i mówi cicho: Przyjmij nas, Panie.\n144. Następnie, jeżeli stosuje się okadzenia, kapłan nakłada i w milczeniu błogosławi kadzidło, po czym okadza dary ofiarne, krzyż i ołtarz. Ministrant, stojąc z boku ołtarza, okadza kapłana, a następnie lud.\n145. Po modlitwie: Przyjmij nas, Panie albo po okadzeniu kapłan, stojąc z boku ołtarza, myje ręce, mówiąc cicho: Obmyj mnie, Panie, z mojej winy. Ręce polewa mu wodą ministrant.\n146. Powróciwszy znów przed środek ołtarza, kapłan, zwrócony do ludu, rozkładając oraz składając ręce, wzywa wiernych do modlitwy słowami: Módlcie się itd. Lud wstaje i odpowiada: Niech Pan przyjmie Ofiarę. Następnie kapłan rozkłada ręce i wypowiada modlitwę nad darami. Na koniec lud odpowiada: Amen.\n147. Następnie kapłan rozpoczyna Modlitwę eucharystyczną. Zgodnie z przepisami (por. nr 365) wybiera jedną z modlitw znajdujących się w Mszale Rzymskim i zatwierdzonych przez Stolicę Apostolską. Z natury swojej Modlitwa eucharystyczna wymaga, aby wypowiadał ją sam kapłan, uprawniony do tego na mocy święceń. Lud zaś, ożywiony wiarą, łączy się z kapłanem w milczeniu oraz poprzez formuły ustalone w strukturze modlitwy eucharystycznej. Są to odpowiedzi w dialogu prefacji, Święty, aklamacja po konsekracji i aklamacja Amen po końcowej doksologii oraz inne aklamacje wprowadzone przez Konferencję Episkopatu i zatwierdzone przez Stolicę Świętą.\nUsilnie się zaleca, aby kapłan śpiewał części Modlitwy eucharystycznej mające melodie.\n148. Rozpoczynając Modlitwę eucharystyczną, kapłan rozkłada ręce i śpiewa lub mówi: Pan z wami. Lud odpowiada: I z duchem twoim. Kiedy następnie mówi: W górę serca, wznosi ręce. Lud odpowiada: Wznosimy je do Pana. Z kolei kapłan, mając rozłożone ręce, dodaje: Dzięki składajmy Panu, Bogu naszemu. Lud odpowiada: Godne to i sprawiedliwe. Potem kapłan wygłasza dalszy ciąg prefacji, trzymając ręce rozłożone. Pod koniec składa ręce i razem z wszystkimi uczestnikami śpiewa lub głośno mówi: Święty (por. nr 79 b).\n149. W dalszym ciągu kapłan wypowiada Modlitwę eucharystyczną zgodnie z przepisami zamieszczonymi przy poszczególnych modlitwach.\nJeżeli celebrujący kapłan jest biskupem, po słowach: razem z Twoim sługą, naszym papieżem N. dodaje: i ze mną, niegodnym sługą Twoim. Jeśli biskup celebruje poza swoją diecezją, po słowach: razem z Twoim sługą, naszym papieżem N., dodaje: z bratem moim N., biskupem Kościoła N., i ze mną, niegodnym sługą Twoim.\nBiskupa diecezjalnego albo tego, który jest z nim zrównany w prawie, wymienia się taką formułą: Twojego sługę, naszego papieża N. i naszego biskupa (wikariusza, prałata, prefekta, opata) N. W Modlitwie eucharystycznej wolno wymienić biskupów koadiutorów i pomocniczych. Gdy trzeba wspomnieć kilku, używa się formuły ogólnej: naszego biskupa N. i jego biskupów pomocniczych. W każdej Modlitwie eucharystycznej należy te formuły odpowiednio dostosować, biorąc pod uwagę prawidła gramatyki.\n150. Jeśli okoliczności za tym przemawiają, krótko przed konsekracją ministrant dzwonkiem daje znak wiernym. Podobnie dzwoni zgodnie z miejscowym zwyczajem, gdy kapłan ukazuje wiernym święte postacie.\nJeśli stosuje się okadzenia, kiedy kapłan ukazuje ludowi Hostię i kielich, ministrant je okadza.\n151. Po konsekracji, gdy kapłan powie: Oto wielka tajemnica wiary, lud wypowiada aklamację, stosując jedną z formuł podanych w mszale.\nPod koniec Modlitwy eucharystycznej kapłan bierze patenę z Hostią oraz kielich, i trzymając je podniesione, sam wypowiada doksologię: Przez Chrystusa. Na końcu lud odpowiada: Amen. Potem kapłan składa patenę i kielich na korporale.\n152. Po Modlitwie eucharystycznej kapłan, mając złożone ręce, wypowiada słowa wezwania przed modlitwą Pańską, którą następnie wygłasza razem z wiernymi, trzymając rozłożone ręce.\n153. Po modlitwie Pańskiej sam kapłan, nadal z rozłożonymi rękami, dodaje embolizm: Wy-baw nas, który lud kończy aklamacją: Bo Twoje jest królestwo.\n154. Następnie kapłan, mając rozłożone ręce, wypowiada głośno modlitwę: Panie, Jezu Chryste, Ty powiedziałeś; gdy ją skończy, rozkładając i składając ręce, wypowiada życzenie pokoju słowami: Pokój Pański niech zawsze będzie z wami. Lud odpowiada: I z duchem twoim. Następnie kapłan może dodać stosownie do okoliczności: Przekażcie sobie znak pokoju.\nKapłan może przekazać znak pokoju usługującym, zawsze jednak pozostając w prezbiterium, aby nie zakłócać celebracji. Niech uczyni podobnie, jeśli ze słusznej przyczyny pragnie przekazać znak pokoju niektórym wiernym. Wszyscy zaś zgodnie z postanowieniem Konferencji Episkopatu wyrażają sobie wzajemnie pokój i komunię miłości. Kiedy przekazuje się znak pokoju, można powiedzieć: Pokój Pański niech zawsze będzie z tobą lub Pokój z tobą. Na te słowa odpowiada się: Amen.\n155. Potem kapłan bierze Hostię, łamie ją nad pateną i wpuszcza cząstkę do kielicha, mówiąc cicho: Ciało i Krew naszego Pana, Jezusa Chrystusa. W tym czasie chór i lud śpiewa lub re-cytuje: Baranku Boży (por. nr 83).\n156. Następnie kapłan, mając złożone ręce, odmawia cicho modlitwę przed Komunią: Panie, Jezu Chryste, Synu Boga żywego lub Panie, Jezu Chryste, niech przyjęcie Ciała i Krwi.\n157. Po odmówieniu modlitwy kapłan przyklęka, bierze Hostię konsekrowaną w tej Mszy świętej i trzymając ją uniesioną nieco nad pateną lub nad kielichem, zwrócony do ludu mówi: Oto Baranek Boży i wspólnie z ludem dodaje: Panie, nie jestem godzien.\n158. Potem, zwrócony do ołtarza, kapłan mówi cicho: Ciało Chrystusa niech mnie strzeże na życie wieczne i ze czcią spożywa Ciało Chrystusa. Następnie bierze kielich i mówi: Krew Chrystusa niech mnie strzeże na życie wieczne, po czym ze czcią przyjmuje Krew Chrystusa.\n159. Kiedy kapłan przyjmuje Najświętszy Sakrament, rozpoczyna się śpiew na Komunię (por. nr 86).\n160. Następnie kapłan bierze patenę lub puszkę i podchodzi do przyjmujących Komunię, którzy zazwyczaj zbliżają się procesjonalnie.\nNie wolno samym wiernym brać konsekrowanego Chleba ani kielicha Krwi Pańskiej, ani tym bardziej przekazywać między sobą z rąk do rąk. Wierni przyjmują Komunię świętą w postawie klęczącej lub stojącej, zgodnie z postanowieniem Konferencji Episkopatu. Jeśli przystępują do niej stojąc, zaleca się, aby przed przyjęciem Najświętszego Sakramentu wykonali należny gest czci, który winien być określony tym samym postanowieniem.\n161. Jeżeli udziela się Komunii świętej tylko pod postacią chleba, kapłan każdemu z przyjmujących ukazuje nieco uniesioną Hostię, mówiąc: Ciało Chrystusa. Przystępujący do Komunii świętej odpowiada: Amen i przyjmuje Najświętszy Sakrament do ust lub, jeśli jest to dozwolone, na dłoń, według swego uznania. Przystępujący do Komunii spożywa całą świętą Hostię tuż po jej przyjęciu.\nPrzy udzielaniu Komunii świętej pod obiema postaciami zachowuje się obrzędy opisane w nrach 284-287.\n162. W rozdawaniu Komunii świętej mogą kapłanowi pomagać inni obecni prezbiterzy. Jeśli ich nie ma, a liczba przystępujących jest znaczna, kapłan może wezwać do pomocy szafarzy nadzwyczajnych, to jest ustanowionego obrzędem akolitę lub także innych wiernych, którzy zostali do tego prawnie upoważnieni . W razie potrzeby kapłan może jednorazowo upoważnić do rozdawania Komunii świętej odpowiednich wiernych .\n163. Po rozdzieleniu Komunii świętej kapłan sam spożywa przy ołtarzu pozostałe konsekrowane Wino; konsekrowane zaś Hostie, które pozostały, albo spożywa przy ołtarzu, albo zanosi na miejsce przechowywania Eucharystii.\nPo powrocie do ołtarza kapłan, gdyby znalazł okruszyny, zbiera je, a następnie, stojąc z boku ołtarza albo przy kredensie, oczyszcza patenę lub puszkę nad kielichem, po czym oczyszcza kielich, mówiąc cicho: Panie, daj nam czystym sercem itd. i wyciera go puryfikaterzem. Jeżeli naczynia zostały oczyszczone przy ołtarzu, ministrant odnosi je na kredens. Można jednak naczynia do puryfikacji, zwłaszcza gdy jest ich wiele, pozostawić odpowiednio nakryte na ołtarzu lub na kredensie na rozłożonym korporale, a po Mszy świętej, gdy lud zostanie odesłany, dokonać oczyszczenia (puryfikacji).\n165. Potem kapłan, stojąc przy krześle lub przy ołtarzu, zwrócony do ludu, mówi: Módlmy się i mając ręce rozłożone, odmawia modlitwę po Komunii; modlitwę może poprzedzić krótkie milczenie, o ile nie zachowano go zaraz po Komunii świętej. Modlitwę kończy aklamacja ludu: Amen.\n166. Po modlitwie po Komunii można podać ludowi krótkie ogłoszenia, jeśli są przewidziane.\n167. Następnie kapłan rozkłada ręce i pozdrawia lud słowami: Pan z wami, lud zaś odpowiada: I z duchem twoim. Kapłan ponownie składa ręce, a następnie lewą rękę kładzie na piersiach, prawą zaś unosi ku górze i dodaje: Niech was błogosławi Bóg wszechmogący i czyniąc nad ludem znak krzyża, wypowiada słowa: Ojciec i Syn, i Duch Święty. Wszyscy odpowiadają: Amen.\nW niektóre dni i w pewnych okolicznościach tę formułę błogosławieństwa zgodnie z przepisami poprzedza modlitwa nad ludem lub inna formuła bardziej uroczysta.\nBiskup błogosławi lud odpowiednią formułą, czyniąc trzykrotnie znak krzyża nad ludem .\n168. Bezpośrednio po błogosławieństwie kapłan, mając ręce złożone, dodaje: Idźcie w pokoju Chrystusa; wszyscy odpowiadają: Bogu niech będą dzięki.\n169. Wtedy kapłan na znak czci całuje ołtarz. Potem razem z usługującymi świeckimi składa głęboki ukłon i wraz z nimi odchodzi.\n170. Jeśli po Mszy świętej następuje jakaś czynność liturgiczna, opuszcza się obrzędy zakończenia, to jest pozdrowienie, błogosławieństwo i odesłanie wiernych.\nB)\tMSZA ŚWIĘTA Z DIAKONEM\n171. Gdy w celebracji eucharystycznej uczestniczy diakon, ubrany w szaty liturgiczne, pełni następujące funkcje:\na)\tasystuje kapłanowi i idzie obok niego;\nb)\tprzy ołtarzu posługuje przy kielichu i mszale;\nc)\twygłasza Ewangelię i z upoważnienia celebrującego kapłana może głosić homilię (por. nr 66);\nd)\tkieruje udziałem wiernych przez odpowiednie zachęty oraz podaje intencje modlitwy powszechnej;\ne)\tpomaga celebrującemu kapłanowi w rozdawaniu Komunii świętej oraz oczyszcza i porządkuje naczynia liturgiczne;\nf)\tjeśli nie ma innych usługujących, a zachodzi potrzeba, pełni należące do nich funkcje.\n172. W procesji do ołtarza diakon, niosąc uniesioną nieco ku górze księgę Ewangelii, poprze-dza kapłana; jeśli nie niesie Ewangeliarza, idzie obok kapłana.\n173. Jeśli niósł księgę Ewangelii, opuszcza ukłon po przyjściu do ołtarza i przystępuje do niego. Następnie składa na nim Ewangeliarz i wraz z kapłanem na znak czci całuje ołtarz.\nJeśli zaś nie niósł księgi Ewangelii, wykonuje jak zwykle wraz z kapłanem głęboki ukłon i razem z nim na znak czci całuje ołtarz.\nNastępnie, jeśli stosuje się okadzenia, asystuje kapłanowi przy nałożeniu kadzidła oraz okadzaniu krzyża i ołtarza.\n174. Po okadzeniu ołtarza udaje się z kapłanem do siedzeń i tam pozostaje obok kapłana, usługując mu w miarę potrzeby.\n175. Podczas Alleluja lub innego śpiewu diakon usługuje kapłanowi przy nałożeniu kadzidła, gdy są okadzenia. Następnie głęboko pochyla się przed kapłanem i prosi go o błogosławieństwo, mówiąc półgłosem: Pobłogosław mnie, ojcze. Kapłan udziela mu błogosławieństwa, mówiąc: Niech Pan będzie w sercu twoim itd. Diakon wyprostowany, żegna się i odpowiada: Amen, po czym przed ołtarzem wykonuje głęboki ukłon, bierze księgę Ewangelii z ołtarza, jeśli jest tam złożona, i niosąc ją uniesioną nieco ku górze, udaje się na ambonę. Poprzedza go turyferarz niosący dymiącą kadzielnicę i ministranci z zapalonymi świecami. Stanąwszy na ambonie, diakon, mając złożone ręce, pozdrawia lud, mówiąc: Pan z wami. Następnie mówi: Słowa Ewangelii według świętego N., kciukiem prawej ręki czyniąc znak krzyża na księdze, a potem na swoim czole, ustach i piersiach. Okadza księgę i wygłasza Ewangelię. Na zakończenie dodaje: Oto słowo Pańskie, a wszyscy odpowiadają: Chwała Tobie, Chryste. Następnie całuje księgę na znak czci, mówiąc przy tym cicho: Niech słowa Ewangelii itd. i wraca do kapłana.\nKiedy diakon posługuje biskupowi, zanosi mu księgę do ucałowania albo sam ją całuje, mówiąc cicho: Niech słowa Ewangelii itd. Podczas bardziej uroczystych celebracji biskup, zależnie od uznania, błogosławi lud księgą Ewangelii.\nEwangeliarz można następnie zanieść na kredens albo na inne stosowne i godne miejsce.\n176. Jeśli nie ma właściwego lektora, diakon wykonuje także inne czytania.\n177. Po wstępie wypowiedzianym przez kapłana diakon podaje zwykle z ambony intencje modlitwy wiernych.\n178. Po modlitwie powszechnej kapłan pozostaje na miejscu przewodniczenia, diakon zaś przy pomocy akolity przygotowuje ołtarz; do diakona należy też przygotowanie naczyń liturgicznych. Diakon również towarzyszy kapłanowi podczas przyjmowania darów od ludu. Na-stępnie podaje kapłanowi patenę z chlebem przeznaczonym do konsekracji; wlewa do kielicha wino i trochę wody, mówiąc cicho: Przez to misterium, po czym wręcza kielich kapłanowi. Przygotowania kielicha, tj. wlania wina i wody, może dokonać przy kredensie. Gdy są okadzenia, diakon usługuje kapłanowi, kiedy ten okadza dary ofiarne, krzyż i ołtarz, a następnie on sam lub akolita okadza kapłana i lud.\n179. W czasie Modlitwy eucharystycznej diakon stoi w pobliżu kapłana, nieco za nim, i kiedy trzeba, usługuje mu przy kielichu i mszale.\nPocząwszy od epiklezy aż do podniesienia kielicha diakon zwykle klęczy. Jeśli jest więcej diakonów, jeden z nich przed konsekracją może nałożyć kadzidło do kadzielnicy oraz dokonać okadzenia Hostii i kielicha podczas podniesienia.\n180. W czasie doksologii kończącej Modlitwę eucharystyczną diakon stojąc obok kapłana, który podnosi patenę z Hostią, trzyma podniesiony kielich aż do wypowiedzenia przez lud aklamacji: Amen.\n181. Gdy kapłan odmówi modlitwę o pokój, a lud na jego słowa: Pokój Pański niech zawsze będzie z wami odpowie: I z duchem twoim, diakon stosownie do okoliczności, mając złożone ręce i zwrócony do ludu, wzywa do obrzędu pokoju, mówiąc: Przekażcie sobie znak pokoju. Sam zaś przyjmuje od kapłana znak pokoju i może go przekazać innym usługującym, stojącym w pobliżu.\n182. Po Komunii kapłana diakon przyjmuje od kapłana Komunię pod obiema postaciami, a następnie pomaga kapłanowi w rozdzielaniu Komunii ludowi. Gdyby Komunii udzielano pod obiema postaciami, diakon usługuje przy kielichu. Po rozdzieleniu Komunii ze czcią spożywa przy ołtarzu resztę Krwi Chrystusa, w razie potrzeby wspomagany przez innych diakonów i prezbiterów.\n183. Kiedy skończy się rozdzielanie Komunii, diakon wraca z kapłanem do ołtarza. Jeśli po-zostały okruszyny, zbiera je, a następnie odnosi kielich i inne naczynia liturgiczne na kredens. Po puryfikacji naczyń przykrywa je jak zwykle; w tym czasie kapłan wraca na miejsce prze-wodniczenia. Naczynia przeznaczone do puryfikacji wolno jednak pozostawić na kredensie, umieszczone na korporale i odpowiednio nakryte, a puryfikacji dokonać po Mszy świętej, po odesłaniu ludu.\n184. Gdy zostanie odmówiona modlitwa po Komunii, diakon podaje ludowi krótkie ogłoszenia, jeśli są przewidziane, chyba że sam kapłan wolałby to uczynić.\n185. Jeśli stosuje się modlitwę nad ludem lub formułę uroczystego błogosławieństwa, diakon mówi: Pochylcie głowy na błogosławieństwo. Gdy kapłan udzieli błogosławieństwa, diakon, mając złożone ręce i zwrócony do ludu, odsyła go, mówiąc: Idźcie w pokoju Chrystusa.\n186. Następnie razem z kapłanem całuje ołtarz na znak czci i po oddaniu głębokiego ukłonu odchodzi w podobny sposób, w jaki przyszedł na początku.\nC. FUNKCJE AKOLITY\n187. Funkcje, jakie może pełnić akolita, są rozmaite. Wiele z nich można wykonać w tym samym czasie. Wypada je podzielić między kilku akolitów; jeżeli jednak jest obecny tylko jeden akolita, on winien pełnić czynności ważniejsze, a pozostałe należy powierzyć innym usługującym.\n188. W czasie procesji do ołtarza akolita może nieść krzyż, idąc między dwoma ministrantami niosącymi zapalone świece. Gdy przyjdzie do ołtarza, ustawia krzyż obok niego, tak aby był krzyżem ołtarzowym; w przeciwnym razie odnosi go na odpowiednie miejsce. Następnie akolita udaje się na swoje miejsce w prezbiterium.\n189. W czasie całej celebracji akolita podchodzi do kapłana lub diakona, ile razy trzeba, aby im podać księgę i pomóc w innych czynnościach. Wypada, aby zajmował takie miejsce, z którego będzie mógł łatwo pełnić swoje czynności, podchodząc do miejsca przewodniczenia albo do ołtarza.\n190. Jeżeli nie ma diakona, po zakończeniu modlitwy powszechnej kapłan pozostaje na miejscu przewodniczenia, akolita zaś rozkłada na ołtarzu korporał, puryfikaterz, kielich, palkę i mszał. W miarę potrzeby pomaga kapłanowi w przyjmowaniu darów ludu oraz przynosi na ołtarz chleb i wino i podaje je kapłanowi. Jeżeli używa się kadzidła, podaje kadzielnicę kapłanowi i asystuje mu przy okadzaniu darów, krzyża i ołtarza. Następnie okadza kapłana i lud.\n191. Akolita ustanowiony obrzędem, jako nadzwyczajny szafarz Komunii, w miarę potrzeby może pomagać kapłanowi w jej rozdawaniu ludowi. Jeżeli Komunia jest rozdawana pod obiema postaciami, akolita podaje kielich przyjmującym Komunię, albo trzyma go, jeśli Komunia odbywa się przez zanurzenie.\n192. Po Komunii świętej akolita ustanowiony obrzędem pomaga kapłanowi lub diakonowi w oczyszczeniu i uporządkowaniu naczyń liturgicznych. Jeżeli nie ma diakona, ustanowiony akolita przenosi naczynia liturgiczne na kredens oraz tam jak zwykle je oczyszcza i porządkuje.\n193. Po zakończeniu Mszy świętej akolita i inni usługujący razem z diakonem i kapłanem wracają procesjonalnie do zakrystii w ten sam sposób i w tym samym porządku, jak przyszli na początku.\nD) FUNKCJE LEKTORA\n194. Jeżeli nie ma diakona, w procesji do ołtarza lektor ubrany w obowiązującą szatę, może nieść uniesiony nieco ku górze Ewangeliarz; w takim przypadku idzie przed kapłanem. Jeżeli nie niesie księgi, idzie z innymi ministrantami.\n195. Po przyjściu do ołtarza razem z innymi wykonuje głęboki ukłon. Jeśli niesie Ewangeliarz, podchodzi do ołtarza i składa na nim księgę. Następnie zajmuje w prezbiterium swoje miejsce wśród innych ministrantów.\n196. Lektor wykonuje na ambonie czytania poprzedzające Ewangelię. Jeżeli nie ma psałterzysty, może wykonać psalm responsoryjny następujący po pierwszym czytaniu.\n197. Jeżeli nie ma diakona, lektor może podawać intencje modlitwy powszechnej z ambony po wstępie wygłoszonym przez kapłana.\n198. Jeżeli nie ma śpiewu na wejście i na Komunię, a wierni nie recytują antyfon podanych w mszale, lektor może je odczytać w odpowiednim czasie (por. nry 48, 87).


Taras przyjazny dziecku - Wnętrza inspiracje\nJesteś w :Strona główna»Inne»Taras przyjazny dziecku\nPrzez admik w\t 11 sierpnia 2016 Inne\nMałe dzieci są wszędobylskie i bardzo zainteresowane otaczającym je światem. Codziennie poznają nowe miejsca, testują swoje możliwości i wchodzą wszędzie tam, gdzie zobaczą coś ciekawego. Chowają się w szafkach i pod łóżkami oraz ciekawi je to, co dzieje się na zewnątrz – chętnie spędzają więc czas na balkonie lub tarasie.\nPozostawienie malucha samego na balkonie czy tarasie jest ryzykowne. Trzeba pamiętać, że dziecko jest na tyle małe, gibkie i zwinne, że jest w stanie wsunąć się nawet w niewielką szczelinę, poślizgnąć na posadzce lub wdrapać po szczebelkach balustrady, co może skutkować tragicznym w skutkach wypadkiem. Właśnie dlatego warto zastosować podstawowe zabezpieczenia tej przydomowej przestrzeni.\nDziecko w pewnym wieku zaczyna być coraz bardziej ruchliwe, wędruje po domu, otwiera samodzielnie drzwi. Jest wystarczająco duże, by pociągnąć za klamkę, a jednocześnie za małe, by pozostać samo na tarasie czy balkonie. Jeśli chcemy, aby drzwi balkonowe były uchylone, a jednocześnie uniemożliwiały przejście malucha na zewnątrz, warto zamontować specjalną blokadę otwierania, dzięki której zapewnimy dopływ świeżego powietrza do pomieszczenia, nie stwarzając niebezpiecznych dla dziecka sytuacji. Dobrze jest taką blokadę zamontować na wysokości, do której nie dosięgnie dziecko. W sytuacji, gdy wolimy mieć całkiem otwarte drzwi balkonowe, a jednocześnie nie chcemy, aby nasza pociecha przez nie wyszła, warto zamontować w nich specjalne pionowe drabinki, które są zamykane na zatrzask. Podobne zabezpieczenia często montuje się również w pobliżu wejścia i zejścia z wysokich schodów. Kolejnym sposobem na zwiększenie bezpieczeństwa, który stanowi również dodatkową ochronę przez włamaniem, jest zamocowanie w drzwiach i oknach klamek z kluczykiem.\nDzieci spędzające czas na balkonie często zabierają tam swoje zabawki, które niejednokrotnie podczas zabawy zostają wyrzucone przez barierki. Maluchy chcąc odzyskać ulubionego misia próbują wdrapać się na balustradę lub wystawiają głowę przez pręty. Może to doprowadzić do tragedii – małe dziecko bez trudu prześlizgnie się przez szczebelki. Właśnie dlatego warto zamontować bezpośrednio na balustradzie kilka zabezpieczeń, które pozwolą uniknąć takich wypadków.\nPrzede wszystkim należy uszczelnić i umocnić pręty – tak, by mieć pewność, że się nie ruszają i nie wypadną, gdy dziecko za nie pociągnie. Aby maluch nie wchodził na szczebelki tarasowe lub balkonowe i nie wspinał się po balustradzie, trzeba zamontować drucianą siatkę o bardzo małych oczkach – tak, aby nie zdołał włożyć nóżek między pręty.\nZamiast siatki można zastosować bardziej estetyczną przezroczystą taflę z pleksi. Materiał uniemożliwi wspinanie się dziecka po szczebelkach i jednocześnie pozwoli na obserwowanie świata.\nPowierzchnia balkonu czy tarasu również może być niebezpieczna dla dziecka, zwłaszcza gdy jest mokra i śliska. Istnieje wiele mat antypoślizgowych, którymi można wyłożyć posadzkę, ale jest to dość niepraktyczne rozwiązanie. Warto pomyśleć o trwałym materiale na taras lub balkon, który oprócz tego, że będzie ładnie wyglądał, zapewni bezpieczne użytkowanie tej przestrzeni. Takim rozwiązaniem są deski kompozytowe – warto zapoznać się z ofertą polskich producentów oferujących tego rodzaju systemy tarasowe. Jednym z nich jest firma ProDeck. Dzięki odpowiedniemu sposobowi wykończenia, deski kompozytowe ProDeck wyróżniają się właściwościami antypoślizgowymi – nawet, gdy są mokre, nie stają się śliskie. Wykonane są z materiału stanowiącego połączenie wysokogatunkowego drewna z nowoczesnymi polimerami nie mają drzazg i charakteryzują się gładką powierzchnią, przyjemną także dla bosych stóp. Co nie mniej ważne, deski ProDeck są wytrzymałe, odporne na działanie czynników atmosferycznych i łatwe w utrzymaniu – nie wymagają malowania, konserwacji ani impregnacji. Ich wysoką jakość potwierdza gwarancja producenta – aż do 25 lat. To praktyczny i estetyczny materiał, który sprawdzi się na każdym balkonie lub tarasie, bez względu na to, czy jego użytkownikami będą dorośli, dzieci, czy też domowe zwierzaki.


Łóżka piętrowe dla dzieci - babymeble.pl\nJesteś teraz: Strona główna > Łóżka piętrowe dla dzieci\nMoże sami przynajmniej raz w życiu mieliście w pokoju dziecięcym łóżko piętrowe. Towarzyszy naszemu życiu nie tylko teraz, ale już w przeszłości były łóżka piętrowe dla dzieci i młodzieży bardzo popularne. I dzisiaj dominują pokojom dziecięcym. To wszystko oczywiście z jednego jedynego powodu. Tym jest przede wszystkim zaoszczędzenie miejsca. Z łóżkiem piętrowym może być zaoszczędzenie znaczne, ponieważ takim sposobem zajmuje miejsce w pokoju tylko jedno łóżko dziecięce, chociaż realnie są dwa, tylko że nad sobą.\nIle miejsca łóżko piętrowe zaoszczędza?\nOczywiście ważne jest zadać sobie takie pytanie, ponieważ nie można na niego łatwo odpowiedzieć konkretnym numerem, albowiem każdy potrzebuje inne rozmiary. Ogólnie można powiedzieć, że zaoszczędzi się taką powierzchnię, która potrzebna by była dla dalszego łóżka w pokoju. W większości przypadków mogą to być aż dwa metry kwadratowe, które można wykorzystać jako miejsce dla zabawy czy jako kątek dla studiów.\nChociaż są łóżka piętrowe idealnym wyborem dla zaoszczędzania miejsca, mogą mieć także parę negatywów. Tym głównym jest ich niezbędność raczej tam, gdzie są już trochę starsze dzieci. Przede wszystkim w momencie, kiedy jest potrzebne wchodzić na górne łóżko, co może być dla maluszków niebezpieczne. Starsze dzieci z wchodzeniem nie miałyby mieć problemów. Łóżka piętrowe mogą łatwo stać się idealnym schronieniem rodzeństwa, które mogą cieszyć się przyjemnym, jakościowym i spokojnym snem.\nWażne jest wybierać według jakości\nPrzy wyborze łóżek piętrowych dla dzieci kluczowe jest myśleć o jakości wszystkich materiałów, z których jest łóżko wyprodukowane. Łóżka piętrowe są często metalowe. Te mają pierwszeństwo w swej odporności i trwałości. Drugim używanym materiałem jest drewno. Zazwyczaj lepsze jest wybrać drewno lite przed metalem, chociaż nie mają jednakowych właściwości, jest drewno stabilne i bezpieczne. Wielkim plusem drewna jest to, że potrafi umilić każdy pokój dziecięcy.\nNie zapominajcie o bezpieczeństwu dzieci\nZ wyborem konkretnego modelu łączy się warunek bezpieczeństwa. To jest ważne jest nie tylko dla dziecka, które wchodzi i śpi na piętrze, ale także dla dziecka śpiącego na dolnym łóżku.\nBezpieczeństwo u górnego łóżka jest oczywiście ważne już dla samych producentów łóżek. Logicznym elementem są barierki po bokach łóżka, ale i na jego czołach. Zabezpieczają one dzieci przed wypadnięciem z łóżka. Także dolne łóżko miałoby być zabezpieczone barierką, szczególnie kiedy spać w nim będzie dziecko młodszego wieku.\nWażne co do bezpieczeństwa są także schodki czy drabinka. Miałyby być wygodne i nie utrudniać dziecku wchodzenie lub schodzenie z łóżka.\nJak wybrać poprawną wysokość łóżka?\nWybór łóżka utrudnia także uzgodnienie poprawnej wysokości. I tutaj najlepiej jest postawić na solidnego producenta czy solidnego sprzedawcę. Dzięki nim uzyskacie łóżko piętrowe standardowych rozmiarów, które będzie z pewnością odpowiadać dziecku śpiącemu na dole, jak i temu na piętrze.\nJakie problemy mogą nastąpić? Dla dziecka na dolnym łóżku może pierwsza komplikacja nastąpić w momencie, kiedy dziecko leży bardzo nisko u ziemi. W takim przypadku mu może być podczas snu zimno. Drugim negatywem tego, że śpi na dole, jest za nisko usadzone górne łóżko, czyli mało przestrzeni do poruszania się.\nPodobna sprawa może niepokoić także to dziecko, które śpi na górnym łóżku. Jeżeli jest umieszczone za wysoko, oznacza to duże problemy z brakiem przestrzeni między łóżkiem i sufitem. Drugim ryzykiem jest nagrzane powietrze, które trzyma się u sufitu i dziecku może być za gorąco.\nWarto pomyśleć o szufladach\nŁóżka piętrowe dla dzieci sporządzamy najczęściej dlatego, by oszczędzić co najwięcej miejsca w pokojach dziecięcych. Jeszcze więcej miejsca można oszczędzić szufladami pod dolnym łóżkiem. Wytworzy się tak idealny schowek dla pościeli, zabawek, potrzeb szkolnych i wszystkich niezbędności dziecięcych.\nBrakujące miejsce w pokoju dziecięcym mogą także rozwiązać półki zawieszane, które się łatwo przymocują do górnego łóżka.\nZłożyć łóżko potraficie sami\nJeżeli łóżko kupujecie sami, na przykład w sklepie internetowym, można oczekiwać, że łóżko będzie rozłożone i wysłane w poszczególnych paczkach. Zawierać będzie również wszystkie niezbędne elementy potrzebne do zestawienia. Wszystko jest przygotowane tak, byście mogli sami łóżko zestawić.\nNie tylko do pokoju dziecięcego\nŁóżka piętrowe są bardzo ulubione nie tylko w pokojach dziecięcych, swoje miejsce mają i na innych lokacjach. Idealnym przykładem tego, jak może być maksymalnie wykorzystana przestrzeń za pomocą łóżka piętrowego są hostely, które oferują zakwaterowanie turystom.\nWykorzystane jest często przez studentów, którzy mieszkają w akademiku. Łóżka piętrowe pomagają oszczędzić powierzchnię i tym oferują miejsce do spania dla wielkiej ilości studentów.\nJeżeli i wy szukacie sposób jakim zaoszczędzić co najwięcej miejsca, wypróbujcie łóżka piętrowe, które są świetnym rozwiązaniem.\nod 1 719,- zł od 1 433,1 zł


DOJRZAŁOŚĆ. - Aguila MirkoAguila Mirko\nWiedzieliście, że droga jest doskonała, jeśli nie rozumiemy głębokiego znaczenia rzeczy, że zakłócamy na próżno istotnego spokoju umysłu, podobnie jak nieskończona przestrzeń, w której nic nie brakuje i nic nie jest zbędne. Faktycznie, to z powodu naszego wyboru do akceptowania lub odrzucenia, nie widzimy prawdziwej natury rzeczy.\nNie ma co żyć w uwikłaniach zewnętrznych spraw, ani w wewnętrznym uczuciem pustki, zachowaj spokój, bez podejmowania wysiłków, w jedności ze wszystkim i wtedy te błędne przekonania znikną same. Kiedy próbujesz powstrzymać aktywność w celu osiągnięcia pasywności, ten sam wysiłek wypełnia cię z aktywnością. Gdy jesteś na jednym krańcu lub na drugim, nigdy nie doznasz JEDNOŚCI. Ci, którzy nie żyją na swojej JEDYNEJ DRODZE do SIEBIE, nie udaje się w obu : aktywność i pasywność, twierdzenie i zaprzeczenie.\nCzasem dzieje się odwrotnie niż to, co postanowiliśmy zrobić, na przykład, jeśli nie jesteś senny i chcesz spać, co zrobisz? Będziesz starał się spać; uczynisz wysiłki, to i tamto, ale wszystko co robisz będzie miało tylko odwrotny skutek, ponieważ każde działanie, każdy wysiłek będzie przeciwko snu. Sen to relaks. Nie możesz go sprowokować, nic nie możecie zrobić, aby stało się, bo wcale nie jest częścią twojej woli. Sen jest wejściem w nieświadomość i twoja wola jest jedynie fragmentem świadomości. Kiedy wchodzisz w nieświadomość, w głębię, pozostawisz na powierzchni część, która jest świadoma, fragmentem, który jest wolą. Jedynym sposobem aby wejść w sen, jest nic nie robić. Jeśli nie, to nic się nie dzieje. Poczekaj i nic nie rób, gdy sen przychodzi, to przychodzi.\nI to dzieje się z wieloma sprawami w życiu: po prostu dzieje się odwrotnie. Jeśli chcesz być spokojny, co zrobisz? Bo bezruch oznacza nie-robić, tylko płynąć. Nie ma co używać jakiejkolwiek metody, ponieważ każda metoda znowu znaczy, że robisz coś, a „TRZEBA” jest akurat przeciwnikiem. Jeśli tak zrobisz będziesz tylko bardziej napięty. Pozwól, aby rzeczy się zdarzały, nie należy wymuszać. Pamiętaj, że nieświadomość woli, nie tylko jest bezużyteczna, ale również szkodliwa, a to co najważniejsze ZDARZY SIĘ, tylko wtedy, gdy nie ma CIEBIE. A jeśli robisz cokolwiek, po prostu trzeba tam być. Sen przychodzi, gdy nie ma Ciebie. Oświecenie ma taką samą regułę.\nA więc, jak widzicie robić jest łatwo, nawet jak jest ciężko, a nie-robić jest trudno. Jeśli ktoś mówi: „Nie rób nic”, czujesz się zagubiony. Jeśli byście zrozumieli go, nie byłoby tak. Nie-robić, nie wymaga żadnych kwalifikacji. Można robić tak i nawet może to wymagać praktyki. Nie-robić nie wymaga żadnej praktyki. Dlatego Oświecenie może się zdarzyć w każdej chwili, ponieważ nie jest to kwestia, jak to osiągnąć, ale w jaki sposób umożliwić mu dotarcie do twojej osoby, to tak jak spanie: zrelaksować się i jest, to co się zdarza.\nTak więc kiedy nie robisz niczego nie można karmić ego.Po prostu znika, umiera, nie ma.Tak więc, cokolwiek robisz z własnej woli, będzie samo w sobie barierą. Nie próbuj na siłę, niech się dzieje, popływaj, opuść siebie, daj się wchłonąć, nie wkładaj twojej woli i pamiętaj, kiedy coś robisz z własnej woli nie możesz cieszyć się tym, te dwie rzeczy nigdy nie występują razem. Jeśli wymusić czegoś, nie możesz cieszyć się, jeśli cieszyć się,to nie możesz wymusić. Po prostu pozwól, by twoja wewnętrzna energia poruszyła się i wtedy podążaj za nią, gdziekolwiek ona cie zabierze. Już nie ma Ciebie tam, wtedy jest to coś wspaniałego, jest to wspaniałym uwolnieniem.\nNajważniejsze jest to, aby pozbyć się wszelkiej wiedzy, ponieważ wiedza potrzebna jest tylko wtedy, gdy trzeba coś zrobić. Ale kiedy nie trzeba nic robić, jaka wiedza jest potrzebna? Tylko jest potrzebne uczucie, rodzaj triku: jak zniknąć, jak przestać być. A kiedy mówię „jak” nie mam na myśli potrzeby znania techniki. Po prostu trzeba znaleźć to uczucie.\nAby to osiągnąć, spróbuj odkryć jak to się dzieje ze snem, jak wchodzi się do snu. Może masz jakiś rytuał, ale ten rytuał nie powoduje snu, on tylko pomoże. Każdy znajdzie swój własny rytuał. Rytuał pomoże ci, ponieważ daje pewną atmosferę, ale nie przyczynę. Jeśli ktoś inny podąża za nią, może nawet stać się przeszkodą dla niego. Musisz znaleźć swój własny rytuał. Rytuał jest po prostu czymś, co ma na celu pomóc Ci być bardziej komfortowo i być zdolnym do czekania. A kiedy jesteś w komforcie czekania, to to nastąpi. Na przykład miłość przychodzi do ciebie podobnie jak sen, nie można chcieć,nie można zmusić. Miłość jest tam, ale nie ma nikogo, kto kocha. Miłość nastąpi jako energia, ale w nim nie ma ego. Wtedy miłość staje się ekstazą i odkryjesz coś, jak ci, którzy doznali i osiągnęli Oświecenie.\nCałe twoje życie stało się problemem, ponieważ stałeś się ekspertem w tym, w jaki sposób zrobić bardzo skutecznie rzeczy mechaniczne , ponieważ są rzeczy do zrobienia, ale absolutnie bezużyteczne dla ludzi, bo tych ludzkich rzeczy nie można się nauczyć, nie można ich zrobić technicznie, nie można stać się ekspertem w nich.\nTo wszystko przychodzi poprzez miłość, ponieważ przez miłość przychodzi błysk, iskra. I tak szybko, jak ta iskra przybyła, niektóre dzielne dusze rozpoczęły swoją przygodę by znaleźć źródło, z którego ono pochodzi. Poprzez miłość odkrywamy Boga, który jest w TOBIE.\nAle proces jest taki sam: nie można wymusić miłości. Jeśli wymusić, traci całe swoje piękno, wszystko staje się mechaniczne. Będziesz przechodził przez cały rytuał, ale nic nie będzie się działo. Nie będzie ekstazy; będzie to coś co musisz zrobić i wykończyć, nigdy nie dostanie się do twojego środka, ani nie potrząśnie twoich podstaw; to nie będzie wibracja Twojego Bytu, tylko powierzchowne działania.\nPrzechodzisz przez życie szukając jakiegoś guru, idziesz po to czy tamto, aby znaleźć jakąś technikę, jakąś mantrę, która cię oświeci. Nie ma żadnej mantry, która może cię oświecić. Musisz być bardziej współczujący. To jest ta jedyna mantra: mniejszą wolę i więcej płynności; mniej wysiłku i więcej relaksacji; mniej robić i bardziej być w świadomości i więcej pływania w nieświadomości.\nFakt, że ktoś martwi się pokazuje, że nie zrozumiał niczego, nie zrozumiał głębszego sensu rzeczy i idzie przez życie oskarżając innych, że przez nich cierpi. Tu nikt nie cierpi przez nikogo. Cierpisz z powodu twojego nie-zrozumienia albo twojego złego- zrozumienia. Spróbuj zrozumieć, że każdy stara się zdominować. Taka jest natura ego: dołożyć wszelkich starań, aby zdominować drugiego (bez względu na to, czy ta druga osoba to małżonek, dziecko lub przyjaciel). A jeśli każdy stara się zdominować, a ty również starasz się o to samo, nastąpi walka. Walka nie jest dlatego, że inni starają się zdominować; walka jest dlatego, że nie starają się zrozumieć, jak działa ego. Jest niemożliwe zmienić innych, jeśli starasz się ich zmieniać będziesz marnować swoje życie niepotrzebnie.To ich problem. To oni będą cierpieć, jeśli nie rozumieją. Po prostu zrozum, że każdy próbuje dominować i powiedz sobie: „Pozostawiam to, nie będę starać się dominować”, wtedy Twoja walka zniknie i nastąpi coś bardzo pięknego.\nKiedy walczysz wzmacniasz ego drugiej strony; a to jest błędne koło. Gdy nie walczysz, druga osoba czuje się samotnie i walczy w środku próżni. A wtedy możesz dać drugiej osobie szansę, by też zrozumiał. Psychologicznie już nie będziesz znajdować się w dominacji, w agresji, w przemocy, w gniewie. Nie jesteś już częścią tego. Więc tworzysz pewien dystans, pewne oderwanie. Teraz możesz zobaczyć rzeczy i śmiać się: jaki byłem głupcem do tej pory!. Będziesz się śmiać, nie będziesz cierpieć. Wszystko wokół ciebie jest bardzo głupie, ale nie zdajesz sobie sprawy z tego, bo jesteś częścią tego wszystkiego. Głupoty nie można zobaczyć chyba, że masz pewien dystans, pewne oderwanie.\nKiedy zrozumiesz, że zmienić świat to nie twoja odpowiedzialność, wszystko, co możesz zrobić, to zmienić siebie. Kim jesteś, żeby zmienić kogoś, zmienić siebie samego, to nie jest łatwym zadaniem. Jesteś całym światem wewnątrz ciebie; masz w sobie cały świat. Wszystko, co istnieje, istnieje w twoim wnętrzu. Jeśli jesteś mądrym nie będziesz mógł, jeśli jesteś głupcem będziesz mógł. Nic nie może być lepiej niż jest. Pozwól by twoja energia odpoczywała i wtedy Twoja Droga jest doskonała, jak nieskończona przestrzeń, w której nic nie brakuje i nic nie jest zbędne. Wszystko jest w równowadze. Jesteś jedynym problemem, jedynym co nie jest w spokoju. Wszystko inne jest tak doskonałe, jak ma być. Tylko ty jesteś rozdzielonym.\nProblemy pojawiają się u Istoty ludzkiej, ponieważ ma świadomość. I ta świadomość stwarza problemy. Będąc świadomym, można powiedzieć: „To jest dobre, a to jest złe.” Będąc świadomym, można powiedzieć: „To jest brzydkie i to jest piękne.” Ta świadomość nie wystarczy. Jeśli stanie się dojrzałą, jeśli staje się kręgiem, w czystej świadomości,wtedy znowu wszystko wróci na swój tor.\nDużo wysiłku doprowadzi do nie-wysiłku i bez- wysiłku, także doprowadzi do nie-wysiłku; ponieważ wysiłek to nie jest koniec, wysiłek może być tylko środkiem. Dążysz do osiągnięcia stanu, w którym nie ma wysiłku. Akceptujemy lub odrzucamy, to dlatego nie możemy zobaczyć prawdziwej natury rzeczy. Wtedy stawiasz swoje idee, swoje opinie, swoje uprzedzenia i na końcu pokolorujesz wszystko. Wystarczy byś zobaczył; w czystej formie, ze spojrzeniem bez idei, ze spojrzeniem bez odrzucenia lub przyjęcia. Z czystym spojrzeniem, jakby twoje oczy nie posiadały umysłu w tyle, jakby twoje oczy były tylko lustrem. Tę jasność, te oczy bez uprzedzeń lub opinii to Oświecenie. Wtedy nie ma problemu do rozwiązania, wtedy to życie nie jest już dylematem. Jest to misterium, do przeżycia, by cieszyć się, jest to taniec do potańcowania. Wtedy nie jesteś w żadnym konflikcie z nią, wtedy nie ma nic, co musisz zrobić. Wtedy po prostu cieszysz się, jesteś szczęśliwy.\nTo, co to znaczy niebo: miejsce, gdzie nie oczekuje się niczego, gdzie nie spróbujesz osiągnąć szczęście; gdzie szczęście jest czymś naturalnym. To może zdarzyć się tu i teraz. Nie żyj w uwikłaniach rzeczy zewnętrznych, ani w wewnętrzne uczucia pustki. Zachowaj spokój, bez podejmowania wysiłków, w jedności rzeczy, i takie błędne przekonania znikną same z siebie. Nie rób żadnej różnicy pomiędzy zewnętrzem i wnętrzem. Płyn, bądź wyważony. Zewnątrz i wewnątrz to jak dwoje oczu, jeśli wybierzesz jedno będziesz w stanie zobaczyć, ale twoja wizja straci głębię. Wnętrze i zewnętrzne jest to tylko dwoje oczu, Dlaczego wybierać? Dlaczego nie używać obu nie wybierając? I dlaczego podzielić? Jeśli jesteś jednością! Po co wybierać jedną ze skrajności?\nNie staraj się być biernym. Bądź w pełni aktywny, tak przychodzi bierność. Sama aktywność tworzy sytuację, w której występuje bierność. Cokolwiek robisz, zrób to całkowicie. A kiedy zapada wieczór i słońce zachodzi, bierność zstąpi do Ciebie, ta bierność jest piękna, tak piękna jak aktywność. Nie ma co wybierać! Obie są piękne i oba potrzebują się. W jaki sposób możesz starać się być pasywnym? Możesz usiąść tak jak Budda, ale ta bierność będzie tylko powierzchowna. W głębi będziesz niespokojny. Możesz zmusić ciało do siedzenia w ciszy; ale jak zamierzasz zmusić byt? Byt jest i tylko jest.\nMądry człowiek jest zrównoważony i wie, że życie równoważy się samo. Jeśli zrobisz jedną rzecz (ale całkowicie, bez pozostawienia niczego do zrobienia, ciesząc się aktywnością z całej energii), następnie odpoczynek automatycznie postępuje. A gdy cieszysz się wypoczynkiem postępuje aktywność, ponieważ kiedy leżysz odzyskujesz energię. Teraz musisz podzielić ją znowu, musisz zwolnić ją z aktywności. A potem ponownie napełniasz się. Bądź w pełni aktywny, tylko w ten sposób będziesz mógł być całkowicie pasywny. Wtedy oba końce spotykają się i subtelna równowaga zostaje osiągnięta. Jest to najwyższy spokój, który może istnieć, ponieważ gdy dwie rzeczy są zrównoważone (zewnątrz i wewnątrz, aktywność i bierność) nagle ty przekraczasz obie. Gdy oba są zrównoważone, nie jesteś już ani tym ani tamtym. Nagle jesteś trzecią siłą: obserwator, świadek. Ale nie możesz walczyć, by to osiągać. Gdy próbujesz powstrzymać aktywność w celu osiągnięcia pasywności, wysiłek wypełnia cię aktywnością. Póki będziesz na jednym końcu lub drugim, nigdy nie doznasz jedności. Nie bądź ani doczesną osobą, ani kimś duchowym. Zrównoważ się!\nJest to najwyższa sztuka: bycia w samym centrum, bez wybierania. Jeśli jesteś dokładnie w środku przekraczasz świat. Wtedy już nie jesteś ani mężczyzną, ani kobietą, ani materialistą ani istotą duchową, nie jesteś ani żywy, ani martwy. Ani to ani tamto: most został przekroczony; dotarłeś do celu. I cel nie znajduje się gdzieś w przyszłości, jest tutaj między dwiema skrajnościami. Ani miłość, ani nienawiść.\nPamiętaj, gdy spotkasz oba końce, nie wybieraj. Postaraj się znaleźć równowagę między nimi. Na początku ze względu na przyzwyczajenia będzie to trudne. Stare nawyki utrzymują się nawet w twoich gestach. Nawyki są łatwe utrzymać dlatego, że nie musisz się z nimi zapoznać; one same utrzymują się.Bycie świadomym jest trudne, bo dla ciebie nigdy to nie było nawykiem.\nŁatwo wybierać; osądzasz i doceniasz łatwo; odrzucasz i akceptujesz bardzo łatwo. Jest to zjawisko mechaniczne. Bez żadnej świadomości, w chwili gdy widzisz coś, już osądzisz i zdecydowałeś. Widzisz kwiat i mówisz: „To jest piękne” czy „nie jest piękny”. Natychmiast przychodzi osądzenie, z postrzeganiem, ocena przychodzi, wtedy nigdy nie będziesz w stanie utrzymać się w środku.\nKiedy czujesz nienawiść, spróbuj być w środku. Kiedy czujesz miłość, spróbuj być w środku. Cokolwiek czujesz, staraj się być w środku. I będziesz zaskoczony, że istnieje punkt między dwiema skrajnościami, gdzie obie przestaną być; gdzie nie czujesz nienawiści ani miłości. Nie możesz powiedzieć „kocham” lub „nienawidzę”. Po prostu nie możesz powiedzieć nic, po prostu jesteś w samym środku. Nie zidentyfikujesz się. Dzieje się transcendencja i tą transcendencją jest obfitość. To jest dojrzałość.\n6 lipca 2016, 12:22\n6 lipca 2016 o 21:39\nKochany Mirko kolejny raz dziękuję ci z całego Serca za twój artykuł Ściskam Mocno Ola\n3 sierpnia 2016 o 22:41\nJa Dziękuję bardzo kochana Ola. Pozdrawiam serdecznie <3\n16 grudnia 2016 o 11:27\nDziękuje Tobie Sebastian!!! :D\nOstatnie wydarzenia w moim życiu , pokazały mi wiele rzeczy, ogromna lekcja życia. Jedno pokazała mi najlepiej , że każdy daje to co...


Poczta Polska: przetargi ze wskazaniem - GazetaPrawna.pl\nPoczta Polska: przetargi ze wskazaniem / ShutterStock\nPoczta Polska tak rozpisała przetarg, aby preferował pecety i laptopy wyłącznie jednego producenta. Jednym z głównych kryteriów był specyficzny system BIOS, niemający wpływu na użyteczność i działanie sprzętu.\nKonkurencja dla publicznych usług / DGP\nPoczta Polska ogłosiła przetarg na 5 tys. komputerów stacjonarnych i 100 laptopów.\nNa pierwszy rzut oka zamówienie, jakich wiele w administracji – nie powinno być żadnych problemów.\nAle Poczcie ciągle coś nie pasowało.Trzy razy przesuwała termin składania ofert, przy okazji tak uszczegółowiając wymagania, że koniec końców okazało się, że nadaje się tylko jeden producent.\nPierwsze ogłoszenie o przetargu pojawiło się 27 stycznia, a procedura przetargowa miała się zakończyć 5 marca. Wadium wynosiło 115 tys. zł.\nSzacowanej wartości kontraktu nie podano, ale – biorąc pod uwagę skalę zamówienia – można przyjąć, że było to ok. 10 mln zł. – Na tyle dużo, aby wzbudzić zainteresowanie wielu firm – ocenia analityk pracujący dla administracji publicznej.\nKiedy zaczął się zbliżać termin wyłonienia zwycięzcy, Poczta przesunęła termin rozstrzygnięcia przetargu na 27 marca, a potem raz jeszcze – na 20 kwietnia. Tymczasem 28 marca na swojej stronie opublikowała odpowiedzi na pytania zadane przez oferentów co do technicznych warunków, jakie ma spełniać sprzęt.\nAle oprócz wyjaśnień pewnych zawiłości pojawił się też bardzo szczegółowy opis wymagań tzw. BIOS-u, czyli programu służącego do uruchamiania i wyłączania sprzętu.\nBruksela o przetargach komputerowych\nKomisja Europejska – w ramach realizacji Europejskiej Agendy Cyfrowej – zapowiedziała opracowanie wytycznych w zakresie zamówień publicznych na systemy ICT, które zmniejszą uzależnienie od konkretnego producenta.\nZestaw dyrektyw ma określać, jak rządy europejskich krajów powinny przeprowadzać przetargi na oprogramowanie oraz usługi informatyczne aby zapobiegać tzw. vendor lock-in, czyli uzależnieniu od konkretnego producenta.\nDziałania Komisji prowadzone są dwutorowo – KE chce z jednej strony ograniczyć dominację wielkich koncernów w sektorze zamówień publicznych, a z drugiej stworzyć przejrzysty i spójny zestaw zasad przeprowadzania takich przetargów (tzw. European Interoperability Framework – EIF).\n– Alarm podnieśli nasi informatycy. Oprócz BIOS-u wskazali na równie podejrzane zapisy dotyczące zasilacza. Dla nich było jasne, że tak szczegółowe wymagania spełnia wyłącznie sprzęt marki Lenovo. Gdzie tu jest przetarg, skoro z góry wiadomo, kto wygra? – pyta Adam Sawczak z bydgoskiej firmy Loco, która poskarżyła się na Pocztę Polską do Krajowej Izby Odwoławczej.\nA KIO w ubiegły poniedziałek uznała część skargi dotyczącą uszczegółowienia BIOS-u za zasadną i nakazała Poczcie wycofać się z tego zapisu.\nLenovo oficjalnie o całej sprawie nic nie wiedziało, bo nie sprzedaje bezpośrednio swojego sprzętu w Polsce. Na naszym rynku ma jedynie oficjalnych dystrybutorów i każdy z nich mógł próbować się dogadać z Pocztą.\n– Takie niespodziewane zmiany w specyfikacjach istotnych warunków zamówienia zdarzają się często – uważa Jarosław Żeliński, analityk firmy IT-Consulting, specjalizujący się we wdrożeniach systemów informatycznych.\nUstawki są częste. Kiedyś wymogiem była odległość między śrubami w sprzęcie\nPrzypomina, że Urząd Zamówień Publicznych już dwukrotnie wydawał specjalne rekomendacje w tej sprawie. W 2010 roku tłumaczył, jak przygotowywać przetargi na oprogramowanie, a w 2011 – na sprzęt IT.\nRekomendacje były efektem kontroli przetargów na sprzęt informatyczny w latach 2008 – 2009. UZP wykrył, że z naruszeniem prawa dokonano wtedy zakupów sprzętu na kwotę 10 mln zł.\n– Kiedyś zdarzały się zamówienia, w których zapisywano odległość między śrubkami w napędach CD-ROM i tym samym dopasowywano je do z góry wybranego sprzętu. Teraz takie metody są już rzadsze, ale – jak widać – wciąż się pojawiają – dodaje Żeliński.\nPoczta Polska zapewniła, że dostosuje się do orzeczenia KIO, wycofa opis BIOS-u i już przesunęła termin rozwiązania przetargu na 16 maja. Po to, by dać chętnym więcej czasu na przygotowanie ofert. Ale na nasze pytania, dlaczego Poczta w trakcie gry zmieniła reguły, w dodatku na bardzo niejasne, jej przedstawiciele nie odpowiedzieli.\npoczta komputery przetargi\nAutorko...rozstrzygnięcie przetargu, to wybór oferty najkorzystniejszej, lecz z treści artykułu wynika, że masz na myśli termin składania ofert. Prawie to samo ale prawie czyni różnicę ...\nTa firma z udziałem SP miała już sukcesy, przetarg mundury, kupowanie biżuterii złotej za ok.70 tys.zł, rządzą tam wepchani partyjniacy i za nic dotkliwie nie zostali ukarani , którzy doświadczenia często zdobywają w delegacji nad morzami arabskimi . Czy tu też nie doradzał podobny do p.Marcinkiwicza ???.\nSa pierwsze kwiatki dzialania ludzi nominowanych przez Grabarczyka


byk 200kg ma rok - Byki - Agrofoto.pl Forum Rolnicze i Galeria Rolnicza\nTeraz online: 1149\nbyk 200kg ma rok\nPrzez pawelmakowski997, Październik 24, 2014 w Byki\nMam problem byk ma 200 kg ktory skonczyl juz rok nie wiem co jest przyczyna tak niskiej wagi sam on stoi obok bykow w swoim wieku i one maja 450 -500 kg i tak samsa karmione czekam na wasze odpowiedzi\nTaki typ. sprzedaj go i nie marnuj żarcia dla niego\nodrobaczenie bylo? moze byc z rasy małych\nUbezpieczenie kredytu hipotecznego od śmierci zobacz »\nmoże to pigmej ?\nTaki gatunek, u mnie tez zdazaja sie takie, i jak juz zlapia wage 300 kg to sprzedaje ( zreszta jego rowiesniki waza w tym czasie po 550-650 ). I koniecznie odrobaczanie 2 razy w roku\nMam byczka około roku, zaczął chudnąć i gubi sierść od strony zadu systematycznie w stronę przodu, odrobaczany 2 razy i nic. Miał ktoś taki przypadek?\nmoże zjadł sznurek albo folię\nNie ma takiej opcji żeby zjadł sznurek bo go nie używam a siatkę dokładnie odwijam w całości. Czemu ta sierść tak wychodzi mu? Jak by miał jakieś pasożyty zewnętrzne to co to się ma do szybkiego chudnięcia?\nprzestał rosnąć czy od poczatku tak kiepsko rósł ? Mam Encyklopedię. chorób od weterynarza moze cos znajdę gdybyś opisał dokkadnie\nZ początku był normalny, po kilku miesiącach rówieśnicy zaczeli go przerastać, po jakimś czasie zaczął chudnąć, no i wypadanie sierści - z tyłu jest praktycznie goła skóra\nTo pewnie Skurczy-byk.\nDuzo tego.a wtórne wypadanie sierści: Ta postać schorzenia zdarza sie najczęściej i występuje w zwiaxku z niedozywieniem i wyniszczajacymi chorobami zarazliwymi i inwazyjnymi( wybrocznica,zolzy,pomor świń,nosowka psów,paratyfus,motylica,pasożyty żołądka i płuc,itd.) Tak pisze ogółem.Książka 1280 stron i to tylko pierwszy Tom z III jutro poczytam\n,,Szczegółowa patologia i terapia chorób zwierząt" książki weterynarza\nZaraźliwe raczej nie bo obok stoją inne sztuki i mają się dobrze. Trzeba pobrać krew i zbadać bo zanim przeczytasz 1280 stron to tylko sekcja pozostanie\nMiałem taką jałówkę, po urodzeniu miała biegunkę, po roku dalej wielkość cielaka. Matka 75% Limuosine, ojciec 100%. A ta menda nie rosła...\nNapisano Październik 24, 2014 (edytowany)\nChoroba jak nie zarazliwa typu ,,paratyfus" to inwazyjna(pasożyty)\nEdytowano Październik 24, 2014 przez karol210\n2 razy był odrobaczany, 2 raz jakieś 3 tygodnie temu i nadal chudnie, jakie pasożyty masz na myśli że ani lek ich nie zniszczył ani nie przeszły na inne sztuki\nEcopiotr a słaby wzrost cieląt natrafiłem na jedna z przyczyn ,,brak miedzi" .tak na szybko\nTo dobry pomysł zbadać krew,napewno cos wyjdzie\ntez mam taki przypadek, też 2 razy odrobaczałem i nic\nLekarz rozkłada ręce i mówi że widocznie przeszedł jakąś ciężką chorobę i tak mu zostanie, tylko że nie miał ani biegunek ani zapalenia płuc, normalnie się rozwijał\nWeź sprężarkę i go napompuj to Ci w oczach urośnie\nJak lekarz nic nie poradzi to i zwierzak Ci tego nie zdradzi. Sprzedać i mieć spokój.\nZgadza się,sprzedać i nie tracic nerwów i pieniędzy,bo juz tylko dokładasz do niego\nI tak tryzmany był za długo jak byk po pół roku chowu tak słabo rokuje to trzeba sprzedać go od razu a nie trzymać i ponosić koszty przez caly rok\nByczki 60kg slabo rosna..\nKupilem tydzień temu kilka byków i zwazylem\nMiały 52-60kg np jeden mial 62 teraz ma 58kg...\nDostawały mleko josera za 180 zl (mialy dobrze rosnąć wiec wzialem)\nDostaly zastrzyki na biegunkę\nPo tygodniu zwazylem i waga zmalala u połowy...\nDostają siano i mleko oczywiście\nCo robię źle że nie rośnie połowa byków ?\nWitam. Chcial bym się dowiedzieć co myślicie na temat uboju rytualnego a pozatym z wprowadzeniu zakazu jego w polsce\nDzień dobry, czy ktoś hoduje byki tak że je kontraktuje z jakąś firmą? Kiedy płaci się za cielaki, czy trzeba we własnym zakresie kupić pasze, jakich zysków ze sztuki można się spodziewać, czy to się w ogóle opłaca?\nKaszlące byki ..\nWitam chciałbym się zapytać czy może to nieść jakieś konsekwencje mianowicie od kilku dni byki zaczęły kaszleć, wiadomo jest zimno mróz przechodzi przez ściany .. Co robić??\nPanowie zwracam sie z takim dylematem mam dwa ładne byczki tak mi sie wydaje. Wprowadziłem im do diety marchew ze śrutą i kilka ziemniaków , podaje im to 3 razy dziennie razem z wodą , rano z niewielką iloscią mleka zastepczego. i oczywiscie po karmieniu uzupełniam kratownice sianem drobnym , to zjedzą do nastepnego karmienia. zastanawiam sie nad tą dawką marchwi że 3 razy dziennie. Co o tym sądzicie ? Dodam ze byczki mają 4,5 miesiąca


„Wideorejestrator i Prędkość” - działania w województwie zachodniopomorskim - Aktualności - Komenda Powiatowa Policji w Stargardzie\n„Wideorejestrator i Prędkość” - działania w województwie zachodniopomorskim\nDzisiaj od wczesnych godzin porannych policjanci zachodniopomorskiej drogówki również funkcjonariusze naszego powiatu prowadzą działania pk. „Wideorejestrator i Prędkość”.\nNadmierna prędkość jest jedną z najczęstszych przyczyn zdarzeń drogowych, wypadków w których zdrowie, a nawet życie tracą nie tylko kierujący pojazdami ale także pasażerowie i niechronieni uczestnicy ruchu - piesi. Działania te mają na celu uświadomienie uczestnikom ruchu jakie konsekwencje niesie za sobą ignorowanie przepisów ruchu drogowego, jak również dyscyplinowania osób poruszających się z większą niż dozwolona znakami prędkość.\nCelem dzisiejszych działań jest zapewnienie bezpieczeństwa i porządku w ruchu drogowym na drogach krajowych i wojewódzkich najbardziej obciążonych ruchem, a także ryzykiem powstania wypadku drogowego. Funkcjonariusze biorący udział w działaniach dokonują pomiaru prędkości za pomocą ręcznych mierników, a także pełnią służbę dynamicznie w nieoznakowanych radiowozach wyposażonych w wideorejestratory.\nW okresie od 01 stycznia do 08 kwietnia br. na drogach województwa zachodniopomorskiego doszło do 249 wypadków. W wypadkach tych zginęło 30 osób, natomiast 283 zostały ranne.\nW analogicznym okresie poprzedniego roku odnotowano 231 wypadków w których 28 osób poniosło śmierć a 256 zostało rannych.\nW stosunku do osób, które ignorują przepisy ruchu drogowego niosąc swoją „brawurą” na drodze zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym innym jego uczestnikom funkcjonariusze nie stosują taryfy ulgowej. Oprócz mandatu za jazdę z niedozwoloną prędkością można również utracić uprawnienia do kierowania pojazdami.\nPolicjanci podczas codziennej służby apelują do kierujących o poruszanie się po drogach z prędkością bezpieczną- taką, która w każdym przypadku, każdej dynamicznej sytuacji jaka może nas spotkać podczas jazdy da możliwość w pełni zapanowania nad pojazdem, by nie dochodziło na naszych drogach do tragicznych w skutkach zdarzeń.\nWłączmy myślenie – z głową „używajmy pedału gazu”.


USŁUGI PORZĄDKOWE ANNA SIERSZYŃSKA\nHome » USŁUGI PORZĄDKOWE ANNA SIERSZYŃSKA\nFirma USŁUGI PORZĄDKOWE ANNA SIERSZYŃSKA zarejestrowana na ANNA SIERSZYŃSKA posiada siedzibę przy ulicy STAROLEŚNA 8 w miejscowości TANOWO, której kod pocztowy to 72-004. Znajduje się ona w powiecie policki w województwie ZACHODNIOPOMORSKIE. Numer Identyfikacji Podatkowej tzw. NIP to 8512575802. Numer identyfikacyjny REGON dla USŁUGI PORZĄDKOWE ANNA SIERSZYŃSKA to 320888288. Numer telefonu do kontaktu telefonicznego to . Firma posiada stronę internetową o adresie www . Data rozpoczęcia działalności gospodarczej to 2010-10-01. Status firmy to podmiot Zawieszony. Przeważającą działalność firmy stanowi: Działalność pomocnicza związana z utrzymaniem porządku w budynkach (81.10.Z). Dodatkowa działalność firmy to: Niespecjalistyczne sprzątanie budynków i obiektów przemysłowych (81.21.Z), Specjalistyczne sprzątanie budynków i obiektów przemysłowych (81.22.Z), Pozostałe sprzątanie (81.29.Z), Działalność usługowa związana z zagospodarowaniem terenów zieleni (81.30.Z), Działalność usługowa związana z administracyjną obsługą biura (82.11.Z). Firma otrzymała wpis do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej w dniu 2010-10-01.\nNazwisko właściciela: SIERSZYŃSKA\nNIP firmy: 8512575802\nUlica: STAROLEŚNA 8\nWiek firmy: 11 lat, 8 miesięcy, 25 dni\nFIRMA USŁUGOWA Henryk Róziewicz\nILONA HANCZARUK "ROYALMAIDS"


do-slubu - galeria - obraz DO-#WN-1716-PIC-146\nUBIORY DZIECIĘCE KOMPLECIK PIĘCIOCZĘSCIOWY DLA DZIECKA W WIEKU 6-10 MIESIĘCY. Materiał: 40 dkg wełny niebieskiej; 2 dkg białej angory; druty nr 21 oraz 5 drutów nr 21/ 5 guzików. Ściągacz- 1 oczko prawe, 1 oczko lewe. Ścieg pończoszniczy 1 rząd oczka prawe, 2 rząd oczka lewe. Ścieg francuski - wszystkie oczka prawe. Ścieg karbowany - 1, 2 i 3 rząd - oczka prawe, 4 rząd - oczka lewe. próbka- 26 oczek ściegiem pończoszniczym = 8 cm. Sposób wykonania SWETEREK Tył. Po narzu...\nSzycie koszuli męskiej . Wszystkie rodzaje koszul męskich szyje się prawie w jednakowy sposób. Przestrzegając podanej poniżej kolejności poszczególnych etapów, szycia i wykonując szwy i detale w sposób bardzo staranny, będziecie mogły szyć pierwszą w waszej krawieckiej karierze męską koszulę bez większych trudności. Jeśli szyjemy koszulę z tkaniny bawełnianej, należy ją przed przykrojeniem zanurzyć w gorącej wodzie I przeprasować w stanie wilgotnym, aby zapobiec kurczeniu się...\nGrubość płytek na wolnym brzegu wynosi ok. 1/2 mm, ale ulega ona znacznym wahaniom w zależności od wykonywanej pracy i innych czynników. W prawidłowych warunkach powierzchnia płytki jest gładka, lśniąca i bladoróżowa. Analizując chemiczny skład paznokciowej płytki można się dowiedzieć, że zawiera ona sole mineralne, siarkę, cholesterol, keratynę oraz arsen. Jest to o tyle ważne, że przy różnych zaburzeniach paznokci należy uzupełniać brak podanych składników. U d...\nZ boku dodawać oczka w ten sam sposób jak w tyle. Jednocześnie na wysokości 13,5 cm i w odległości 33 oczek od środka przodu przełożyć następne 33 oczka na zapasowy drut. Spód kieszeni zrobić oddzielnie z 33 oczek przerabianych ściegiem pończoszniczym do wysokości 8,5 cm. Włączyć do roboty zrobiony spód kieszeni zamiast pozostawionych na zapasowym drucie oczek. Na wysokości 32 cm (mierząc od dołu plisy) należy zgubić 1 oczko na wycięcie i dalej podczas roboty gubić po f oczku 2...


Rozwiązania przedstawiane dziś na rynku - dobremedia.org.pl\nRozwiązania przedstawiane dziś na rynku\nDo dyspozycji nadzwyczaj potrzebujących klientów jest mnogość doskonale przygotowanych rozwiązań. Przemyślane rozwiązania wskazać można wśród propozycji najbardziej rekomendowanych na rynku. Konsumenci cenią sobie pełen profesjonalizm, który dawany jest do dyspozycji na rynku. Patrząc na drukowanie banerów dostrzega się duże zaangażowanie specjalistów. Dokładają oni wszelkich starań do wyboru doskonałej jakości opcji. Rekomendacja konsumentów mówi sama za siebie, z tego też powodu warto stawiać na rewelacyjne rozwiązania.\nCeny banerów a ich jakość – czy to ma przełożenie na siebie\nPatrząc na wydruki banerów przyznać trzeba ich niesamowite zrównoważenie. Dla klientów szczególnie istotna jest nie tylko ich znakomita jakość, ale również opcja zaoszczędzenia. Doceniane opcje podobają się zamawiającym w szczególności, dlatego decydują się oni na te niejednokrotnie wypróbowane możliwości. Rewelacyjne rozwiązania, które dodatkowo wpisują się w aktualne wymagania klientów to szereg wyjątkowo dopracowanych ofert. Ich różnorodność również odpowiada klientom.\nDrukowanie banerów w niskich cenach na rynku\nWybór rewelacyjnie przygotowanych rozwiązań takich jak drukowanie banerów zauważony został na rynku już dawno. Rekomendowane jest wybierać dla siebie jedynie sprawdzone opcje, a takie właśnie gwarantują firmowi specjaliści. Rekomendacja klientów ma niezwykle ogromne znaczenie,\nwięc nieprzekonani jeszcze bazują na opiniach zamawiających. Rewelacyjne zestawienia oraz innowacyjne pomysły doceniane są w szczególności, dlatego wskazane jest zwracać na nie uwagę.\nAktualne ceny banerów a doceniane opcje\nRekomendowane jest stawiać w każdym przypadku na szczególnie warte rekomendacji rozwiązania, aby mieć absolutną pewność wyboru tych najlepszych. Przemyślane opcje, które wybierane są szczególnie chętnie na rynku, to szereg doskonale dopracowanych rozwiązań.\nCzy jesteś zadowolony z tematu tego artykułu? Jeżeli tak, to przekazuję także mój odsyłacz (http://psmtechnik.pl/litery-przestrzenne,7,pl) do kolejnej witryny. Zachęcam!\nStale poszerza się baza dostępnych dziś propozycji, więc warto systematycznie sprawdzać różnego typu innowacji. Obecne ceny banerów są zadziwiające.\n5 maja, 2022 5 maja, 2022 adminbaner, cena, Druk, firma, klient, konsument, oferta\nPoprzedni Poprzedni wpis: Dobierz najlepszą reklamę dla twojej firmy\nDalej Następny wpis: Nowoczesna medycyna estetyczna


Lukas Windra: Różnice pomiędzy wersjami – Wikipedia, wolna encyklopedia\nLukas Windra: Różnice pomiędzy wersjami\nLukas Windra (edytuj)\nWersja z 00:25, 23 gru 2020\nDodane 23 bajty , 7 miesięcy temu\nWersja z 16:50, 7 lis 2020 (edytuj)\n(→top: korekta leadu)\nWersja z 00:25, 23 gru 2020 (edytuj) (anuluj edycję)\n'''Lukas Windra''' ([[język grecki|gr.]] Λουκάς Βύντρα, ur. [[5 lutego]] [] w [[Město Albrechtice|Městie Albrechticach]] jako ''Lukáš Vydra'') – [[piłkarz]] [[Grecja|grecki]] pochodzenia [[Czechy|czeskiego]] grający na pozycji środkowego [[obrońca (piłka nożna)|obrońcy]].\nWindra urodził się w [[Czechy|czeskich]] [[Město Albrechtice|Městie Albrechticach]]. Jego ojciec jest [[Czesi|Czechem]], a matka [[Grecy|Greczynką]]. Piłkarską karierę zawodnik rozpoczął w klubie [[Almopos Aridaia]], w barwach którego zadebiutował w [] roku. W [] roku przeniósł się do [[Paniliakos AO|Paniliakosu]], w którym jednak nie przebił się do składu i w [] roku został wypożyczony do [[III liga grecka w piłce nożnej|trzecioligowej]] [[PAE Weria|Verii]]. W [] roku wrócił do Paniliakosu, w którym wywalczył miejsce w podstawowym składzie, a w [] roku wywalczył z nim awans do [[Superleague Ellada|pierwszej ligi Grecji]]. W klubie z miasta [[Pirgos|Pyrgos]] grał jeszcze przez pół roku, a zespół na koniec sezonu spadł z ligi.\nNa początku [] roku Windra przeszedł do jednej z czołowych drużyn w kraju, [[Ateny|stołecznego]] [[Panathinaikos AO|Panathinaikosu]]. W jego barwach zadebiutował [[25 stycznia]] w wygranych 2:1 [[derby piłkarskie|derbach Aten]] z [[AEK Ateny (piłka nożna)|AEK Ateny]]. W swoim pierwszym sezonie był rezerwowym i został mistrzem Grecji (jego udział to 5 ligowych spotkań), a także zdobywcą [[Puchar Grecji w piłce nożnej|Pucharu Grecji]]. Od sezonu []/[] zaczął grać w pierwszym składzie, nie tylko w lidze, ale i w rozgrywkach [[Liga Mistrzów UEFA|Ligi Mistrzów]]. Został wicemistrzem kraju, a w [] oraz [] i [] roku zajmował z Panathinaikosem 3. pozycję w Alpha Ethniki. W [] roku wystąpił w finale krajowego pucharu, ale Panathinaikos uległ w nim 1:2 [[AE Larisa|Larisie]]. W sezonie 2009/2010 wywalczył z Panathinaikosem dublet. W Panathinaikosie grał do 2013 roku.


W dwudziestoleciu międzywojennym doszło do powstania nowych, niebezpiecznych i ekspansywnych ideologii, które dążyły do zbudowania nowego modelu państwa – ustroju totalitarnego. Totalitaryzm w swoich podstawach zakłada potrzebę całkowitej kontroli nad obywatelem, który ma być jedynie narzędziem wykonującym wolę władz. Mimo że pewne posłuszeństwo da się uzyskać dzięki odpowiedniemu aparatowi zastraszania i przymusu, równie ważne z punktu widzenia systemów totalitarnych jest „pranie mózgu” - intensywna, wielopoziomowa propaganda, która zmusza człowieka do wiary w ideały wyrażane przez państwa, często bez zbytniego ich rozważania.\nNajczęściej systemy totalitarne rozpoczynały indoktrynację w bardzo młodym wieku. Służyć temu miały powszechne, obowiązkowe organizacje dziecięce i młodzieżowe, odgrywające dwojaką rolę. Po pierwsze, miały one przygotować dzieci do służby państwu, poza tym zaś ze względu na nacisk na sprawność fizyczną i kult siły przygotować je również do ciężkiej pracy. Oczywiście dbano również o to, by zajęcia były odpowiednio przygotowane i atrakcyjne dla młodych dzieci, tak by te traktowały pierwsze nauki fizyczne jak zabawę. Sztandarowym przykładem owego wychowania partyjnego


8 PRACE NAUKOWE UNIWERSYTETU EKONOMICZNEGO WE WROCŁAWIU RESEARCH PAPERS OF WROCŁAW UNIVERSITY OF ECONOMICS nr Gospodarka przestrzenna ISSN Aktualne aspekty polityki społeczno-gospodarczej i przestrzennej Grażyna Leśniewska Uniwersytet Szczeciński WPŁYW RODZINY NA KSZTAŁTOWANIE POSTAWY OBYWATELSKIEJ SPOŁECZEŃSTWA Streszczenie: Celem artykułu jest wskazanie istotnej roli rodziny w kształtowaniu społeczeństwa obywatelskiego, a szczególnie postaw obywatelskich młodego pokolenia. Rodzina znajduje się obecnie w sytuacji specyficznej. Z jednej strony zaobserwować można odchodzenie od wartości o charakterze tradycyjnym, z drugiej podejmowanie prób odnalezienia się w nowoczesnym społeczeństwie. Jako metodę zbierania materiału zastosowano sondaż diagnostyczny na temat Czy jesteśmy społeczeństwem obywatelskim, przeprowadzony wśród 441 respondentów. Przedstawiona analiza problemu jest jedynie próbą zasygnalizowania roli rodziny w tworzeniu społeczeństwa obywatelskiego oraz zwrócenia uwagi na znaczenie kapitału społecznego wyznaczającego specyfikę i potencjał tej kategorii społecznej. Społeczeństwo obywatelskie powinno mieć swój początek już w rodzinie. Słowa kluczowe: społeczeństwo obywatelskie, rodzina. DOI: /pn Wstęp Pojęcie społeczeństwa obywatelskiego jest związane z kształtowaniem się doktryny suwerenności i podmiotowości społecznej oraz instytucji służących ich ochronie. Społeczeństwo obywatelskie według G.W.F. Hegla to sfera pośrednia między rodziną i państwem, między życiem prywatnym i politycznym 1. Ta swoista definicja najlepiej oddaje głęboką myśl tkwiącą w przywołanym określeniu. Hegel dostrzegł bowiem, iż prócz tradycyjnych związków na poziomie rodziny i państwa ludzie prag ną angażować się dla dobra lokalnych wspólnot, które sami tworzą. Celem artykułu jest wskazanie istotnej roli rodziny w kształtowaniu społeczeństwa obywatelskiego, a szczególnie postaw obywatelskich młodego pokolenia. W społeczeństwie polskim można zauważyć deficyt obywatelskości, stąd tak istotny wydaje się aspekt rodziny jako podstawowej struktury społecznej w kształtowaniu postaw i przekazywaniu wzorców obywatelskości. 1 G.W.F. Hegel, Zasady filozofii prawa, PWN, Warszawa 1969, s. 38.\n9 Wpływ rodziny na kształtowanie postawy obywatelskiej społeczeństwa Społeczeństwo obywatelskie rozważania teoretyczne Na wstępie należy sprecyzować pojęcie społeczeństwa obywatelskiego, które jest przedmiotem zainteresowania filozofii społecznej, nauk politycznych, socjologii, nauki o moralności, nauk prawnych. Jego treść jest historycznie zmienna i pozostaje w ścisłym związku ze społecznym doświadczeniem, kontekstem kulturowym, rozwojem podstawowych zasad ustrojowych. W tym momencie pojawia się pierwsza trudność, ponieważ termin społeczeństwo obywatelskie na płaszczyźnie epistemologicznej jest niedookreślony. Jedną z przyczyn takiego stanu rzeczy jest wiązanie pojęcia obywatelskość z różnymi dziedzinami nauki, a w rezultacie przyjmowanie różnych, często dość odległych kryteriów stanowiących o jego istocie. Jeśli nawet, jak proponuje J. Szacki, odwołać się tylko do nauk społecznych, to już na tym gruncie zaobserwować można wieloznaczność omawianego terminu i przypisywanie mu rozmaitych, często rozbieżnych definicji. Taki stan dyktowany jest między innymi faktem, że pojęcie społeczeństwa obywatelskiego jest mobilizowane do służby tak różnym celom, że niepodobna wyodrębnić żadnej pojedynczej szkoły myślenia z nim związanej 2. Wśród zróżnicowanych opinii dominuje przekonanie, że błędem jest utożsamianie społeczeństwa obywatelskiego z państwem, jest ono bowiem czymś innym aniżeli państwo, by nie rzec, że z natury rzeczy jest wobec niego opozycyjne. Równie często pojawia się krytyka stanowiska redukującego to społeczeństwo do systemu stosunków ekonomicznych i upatrującego w wolnym rynku oraz własności prywatnej źródeł jego rozkwitu. Potwierdzeniem owej krytyki jest fakt, że nawet w krajach o wysoko zaawansowanej demokracji pojawiają się trudności z urealnieniem się idei społeczeństwa obywatelskiego. Barierą staje się w tym przypadku, jak podkreśla J. Szacki 3, z jednej strony dominacja w skali makrospołecznej struktury pionowej, a co za tym idzie, silne zhierarchizowanie społeczeństwa, wzmacniające różnice interesów poszczególnych kategorii społecznych, z drugiej rozwinięte struktury pionowe na terenie wielkich organizacji czy firm, które, podobnie jak zhierarchizowane społeczeństwo, istotnie ograniczają samodzielne inicjatywy jednostek. Idea społeczeństwa obywatelskiego jest głęboko zakorzeniona w kulturze europejskiej. Jej początki można znaleźć w Arystotelesowskiej koncepcji społeczeństwa jako przedsięwzięcia etycznego realizującego się we wspólnocie politycznej. Niemałe zasługi dla uformowania się nowożytnej koncepcji społeczeństwa obywatelskiego miało dzieło św. Tomasza z Akwinu, zwłaszcza jego teoria suwerenności człowieka oparta na koncepcji niezbywalnych praw z Boskiego nadania 4. 2 J. Szacki, Liberalizm po komunizmie, Oficyna Wydawnicza Impuls, Kraków 1994, s Tamże, s Encyklopedia socjologii. Suplement, Oficyna Naukowa, Warszawa 2005, s\n10 180 Grażyna Leśniewska 3. Rola rodziny w kształtowaniu postaw obywatelskich Rodzina w swojej obecnej formie, spotykanej w społeczeństwach żyjących w warunkach cywilizacji przemysłowej, jest wytworem ewolucji ludzkości. Jednakże w nauce wzbudziła zainteresowanie teoretyków i badaczy zarówno z zakresu psychologii, jak i innych nauk o człowieku dopiero w wieku XX, a szczególnie w jego drugiej połowie. Wtedy to psycholodzy, socjologowie, pedagodzy i psychiatrzy zwrócili uwagę na to, jak głęboko i daleko wpływ rodziny sięga w życie, rozwój i wychowanie dziecka. W żadnej epoce podkreślenie roli rodziny w rozwoju, wychowaniu i szerzej w procesie socjalizacji dziecka nie miało tylu i tak przekonujących uzasadnień, czerpanych z wielostronnego, naukowego poznania, ile ich ma obecnie. Zainteresowanie nauki i praktyki wychowawczą funkcją rodziny poprzedzone było dostrzeżeniem dziecka w rodzinie i w społeczeństwie jako autonomicznej wartości. W rodzinie współczesnej wysunęły się na plan pierwszy stosunki emocjonalne, i to zarówno między małżonkami, jak i między rodzicami a dziećmi. Jakość związków rodzinnych wywiera głęboki i istotny wpływ na rozwój psychiczny dzieci. Rodzina, która jest zdolna do wykonywania konsekwentnie i z powodzeniem swych rodzicielskich zadań, zapewnia poczucie bezpieczeństwa i więzi każdemu ze swoich członków. Nadaje sens ich zamierzeniom, kierunkom działania, osiągnięciom i daje poczucie własnej wartości. Dla dziecka rodzina jest niezwykle ważna, ponieważ stanowi pomost między nim a otaczającą rzeczywistością. Na podstawie rozważań teoretycznych i licznych badań przyjęto założenia: rodzina jest strukturą pośredniczącą, usytuowaną między jednostką a szerszym systemem społecznym, o kształcie rodziny oraz transmitowanych w niej treściach decydują przeszłe oraz obecne konteksty społeczne, realizacja idei społeczeństwa obywatelskiego jest zdeterminowana samoświadomością jednostek oraz ich wewnętrzną potrzebą działania na rzecz wspólnego dobra, wskazuje, że jednym z istotniejszych czynników decydujących o stanie zaawansowania w konkretnym systemie społecznym idei społeczeństwa obywatelskiego jest rodzina 5. Wzrost zainteresowania procesem uspołecznienia koncentruje uwagę badaczy na wpływie środowiska społecznego na proces kształtowania cech osobowości i zachowań jednostki. Przygotowanie dziecka do życia poza domem rodzinnym jest jednym z najdonioślejszych zadań społecznych należących do roli rodzicielskiej. W społeczeństwie polskim występuje deficyt obywatelskości. Rzadko mówi się o roli rodziny w kształtowaniu postaw i wartości obywatelskich członków rodziny. Przecież już od najmłodszych lat kształtują się postawy: egoizm/altruizm, bierność/ aktywność itp. Wiedza o wartościach i mechanizmy kształtujące dziecko tworzą się 5 M. Ziemska, Rodzina i dziecko, PWN, Warszawa 1986, s. 305.\n11 Wpływ rodziny na kształtowanie postawy obywatelskiej społeczeństwa 181 od początku życia. Dzieci dostają o tym przekaz od dorosłych w sposób mniej lub bardziej świadomy. Jest to również czas najbardziej właściwy, aby zadbać o podstawy (w rozwijającej się osobowości dziecka), które pozwolą mu być dobrym obywatelem. Kim więc jest dobry obywatel? To z pewnością ktoś, kto patrzy na swój prywatny interes w szerokim kontekście dobra wspólnego. Małe dziecko rozwojowo (egocentryzm) nie jest jeszcze gotowe do posiadania takiej postawy, jednak wszelkie działania, które sprzyjają nabywaniu zrozumienia siebie i innych w codziennych kontaktach, wychowują do jej kształtowania. Identyfikacja i poczucie solidarności z grupą, w której przebywa, pozwala na budowanie głębokich więzi, a to też jest ważną cechą przyszłego obywatela. Umiejętność współpracy w grupie buduje się w różnych zadaniowych sytuacjach, kiedy dziecko doświadcza korzyści, jakie płyną z robienia czegoś razem. Uczestnicy wspólnych działań stają się partnerami dążącymi do celu przy wsparciu dorosłych 6. Budowanie wrażliwości na zło i krzywdę rodzi się, gdy pokazujemy dzieciom, że zarówno one, jak i inni mogą przeżywać różne uczucia w wyniku, np. konfliktów i nieporozumień. Uświadamianie dzieciom istnienia ich praw, np. do szacunku, wyboru, własnego zdania, akceptacji, pomocy, zabawy, eksperymentowania, nauki itp., pomaga im w przyszłości szanować prawa innych. Poza istnieniem praw dziecko od małego powinno mieć budowane poczucie obowiązków, które zaczyna się od małych, codziennych odpowiedzialności i rozwija wraz z nabywaniem większej samodzielności 7. A zatem, jeśli rodzina realizując różne cele, podejmuje działania, w wyniku których dzieci zaczynają lepiej dbać o dobro własnej grupy, potrafią współpracować (i szanują prawa innych oraz są coraz bardziej odpowiedzialne i obowiązkowe, to możemy powiedzieć, że spełnia swoją rolę w kształtowaniu postaw i wartości obywatelskich) 8. Kapitał społeczny, jakim dysponuje współczesna rodzina polska, rozwijał się w specyficznym kontekście społecznym. Z jednej bowiem strony dyktowany był historycznymi uwarunkowaniami politycznymi, z drugiej natomiast sytuacją społecznokulturową. To częściowo pozwala zrozumieć zapóźnienie oraz trudności związane z wprowadzaniem w życie w społeczeństwie polskim idei obywatelskich. Obecne przemiany w strukturze rodziny powodują różnego typu zakłócenia w ustawieniu ról społecznych. Są kobiety, którym mężczyźni nie są potrzebni (niezależność, stabilność finansowa kobiet), ale dzieciom rozwojowo potrzebni są na pewno. Istnieje też pewna presja społeczna realizacji przez dzieci tego, czego nie osiągnęli ich rodzice, co im się nie udało. Dlatego też umieszczają oni dzieci centralnie, nie wymagając 6 H. Misiewicz, Rola rodziny w kształtowaniu postaw, Instytut Wydawniczy Związków Zawodowych, Warszawa 1996, s G. Kasdepke, Mam prawo!, Wydawnictwo C+J RBA, Warszawa 2007, s K. Danek, B. Dymara, W. Korzeniowska, Dziecko w świecie wielkiej i małej ojczyzny, Oficyna Wydawnicza Impuls, Kraków 2009, s. 141.\n12 182 Grażyna Leśniewska od nich realizowania codziennych obowiązków i zadań rodzinnych. Mają się uczyć, dbać o swój potencjał, a nie realizować dobro wspólne w rodzinie. Nie ulega już dzisiaj wątpliwości, że rodzina stanowi dla dziecka ważne, a w kolejności pierwsze środowisko rozwojowe i wychowawcze. Tak więc decydujący wpływ na kształtowanie się osobowości dziecka mają rodzice, przy czym ten wpływ utrzymuje się zazwyczaj przez wiele lat. Wpływ rodziców, prezentowane przez nich określone postawy rodzicielskie oddziałują na jego osiągnięcia szkolne, na kształtowanie się równowagi uczuciowej i dojrzałości społeczno-emocjonalnej, na formowanie obrazu samego siebie i stosunku do grupy rówieśniczej. Wychowanie rodzinne oddziałuje także na późniejsze pełnienie ról rodzinnych, w tym przyszłą rolę ojca czy matki wobec własnych dzieci. Wpływ środowiska rodzinnego na rozwój i kształtowanie osobowości dziecka odbywa się na dwóch płaszczyznach: jako świadoma praca wychowawcza, jako oddziaływanie niezamierzone. Najbliższe otoczenie jednostki, jakim jest rodzina, najlepiej zapewnia prawidłowy rozwój emocjonalny dzieci i młodzieży, chroni je przed niedostosowaniem społecznym, naruszeniem równowagi wewnętrznej. Odgrywa ona istotną rolę w kształtowaniu społecznej i kulturalnej strony osobowości młodego pokolenia, w przekazywaniu społecznie aprobowanych i pożądanych wzorów postępowania i zachowania się. Rodzina wraz ze szkołą zapewnia prawidłowy rozwój intelektualny i przygotowanie młodzieży do pełnienia ról społecznych. Rodzina winna wpajać takie wartości jak: religijne, patriotyczne, dobra wspólnego, obywatelskości, znajomości tradycji, historii, kultury, symboli, szacunku do ludzi, państwa, prawa. 4. Czy jesteśmy społeczeństwem obywatelskim? W dobie powszechnego dostępu do dóbr i usług, tolerancji i akceptowania różnorodności nasuwa się pytanie, czy społeczeństwo polskie rozwija się w kierunku społeczeństwa obywatelskiego, tzn. czy Polacy stają się coraz bardziej wrażliwi na dobro wspólne, czy częściej się samoorganizują, by współtworzyć świat wokół siebie, a przede wszystkim by rozwiązywać palące problemy społeczne. Badanie nt. Czy jesteśmy społeczeństwem obywatelskim zostało przeprowadzone w maju i czerwcu 2013 r. na grupie 441 osób z województwa zachodniopomorskiego. Celem badania było określenie aktywności ankietowanych w poszczególnych obszarach życia społecznego (przynależność do stowarzyszeń, udział w wyborach, związek z wolontariatem), a także wybór tych cech, które zdaniem ankietowanych mają największe znaczenie w kształtowaniu społeczeństwa obywatelskiego. Ponad połowę ankietowanych (56%) stanowiła grupa ludzi młodych, nie przekraczających 25 lat. W dalszej kolejności były to osoby w wieku lat (24%), oraz w wieku lat (ok. 16%). Pozostałą grupę stanowiły osoby najstarsze (ponad 60 lat). Stosunek kobiet i mężczyzn w ogólnej liczbie ankietowanych wskazywał na\n13 Wpływ rodziny na kształtowanie postawy obywatelskiej społeczeństwa % kobiet i 49% mężczyzn. Blisko 50% respondentów były to osoby jeszcze uczące się i nie pracujące. Pozostałe osoby były to osoby pracujące 45% i 5% osób nie pracowało zawodowo. W przeprowadzonym badaniu niemal połowa ankietowanych (209 osób/47%) stwierdziła, że zdarzyło im się dobrowolnie i nieodpłatnie pracować społecznie na rzecz potrzebujących. Aktywność ta deklarowana jest przez blisko taką samą liczbę kobiet i mężczyzn (111 kobiet 49% ogólnej liczby kobiet i 98 mężczyzn 45% ogółu mężczyzn). Spośród tych, którzy jednak nie podejmowali się tego typu działań (232 osób), prawie dwie trzecie deklaruje, że zna osoby działające dobrowolnie na rzecz środowiska lokalnego. Warto również dodać, że znacznie mniej ankietowanych (ok. 25%) deklaruje członkostwo w organizacjach lub stowarzyszeniach. Jest to prawie dwa razy mniejsza grupa (109 osób) niż osoby aktywnie działające społecznie. Można zatem uznać, że brak udziału w organizacjach i stowarzyszeniach nie ma wpływu na podejmowanie działań związanych z wolontariatem/pracami społecznymi. Dużo większą aktywność można zauważyć, jeśli chodzi o udział w wyborach. Czynny udział deklaruje ok. 77% ankietowanych. Wartość ta zachowuje taką samą proporcję zarówno w odniesieniu do kobiet, jak i mężczyzn (77,33% wszystkich kobiet oraz 76,85% mężczyzn deklaruje uczestnictwo w wyborach). Można zatem uznać, że świadomość obywatelska w tym obszarze stoi na dobrym poziomie, w równym stopniu wśród kobiet i mężczyzn. Sytuacja ma się trochę inaczej, biorąc pod uwagę wiek ankietowanych. Znaczna większość (ok. 84%) ludzi w wieku lat oraz prawie wszyscy ankietowani powyżej 60 lat (93%) biorą udział w wyborach. Wskaźnik ten jest niższy wśród młodszych grup, jednak wciąż pozostaje na wysokim poziomie (ok. 74%). Badając nastawienie społeczeństwa do podejmowania wspólnych inicjatyw na rzecz pomocy potrzebującym, stwierdzono, iż znaczna większość uważa, że działając razem, łatwiej jest rozwiązać problemy środowiska lokalnego. Takie zdanie wyraziły 324 osoby, co stanowi 73% ogółu badanych. Prawie 18% ankietowanych przyznało, że trudno im się odnieść do tej kwestii, natomiast jedynie 39 osób (8,8% ogółu) jest nastawionych pesymistycznie i uważa, że działając nawet wspólnie z innymi, nie da się pomóc potrzebującym ani rozwiązać problemów swojego środowiska. Celem ostatniej części sondażu było rozpoznanie najbardziej pożądanych cech współczesnego obywatela. Największą popularnością wśród ankietowanych cieszyły się takie cechy jak: pozytywny stosunek do drugiego człowieka (76%), tolerancyjność (74%), wrażliwość (69%), umiejętność podejmowania decyzji i działań (68%). Do najmniej istotnych cech, na podstawie odpowiedzi ankietowanych, można zaliczyć natomiast: dbanie wyłącznie o własne interesy (5%), przebojowość (26%), zaufanie do otoczenia (27%). Społeczeństwo obywatelskie, tkanka dobrowolnych organizacji, zrzeszeń i kontaktów, która wypełnia przestrzeń między jednostką a społeczeństwem, obywatelem a państwem, jest jednym z filarów ustroju demokratycznego. Stowarzyszenia\n14 184 Grażyna Leśniewska obywatelskie są miejscem wyrażania, uzgadniania i realizacji interesów różnych grup społecznych; w nich ludzie uczą się wzajemnego zaufania i umiejętności obywatelskich: uczestnictwa w demokracji i wspólnego działania; one też osłaniają jednostkę przed nadmierną władzą państwa. Stan społeczeństwa obywatelskiego wyraża się przede wszystkim w powszechności zrzeszania się obywateli, w tym, że obywatele zakładają lub tylko wstępują do dobrowolnych organizacji, stowarzyszeń, uczestniczą w wyborach i przejawiają aktywność społeczną. 5. Podsumowanie Rodzina jest strukturą społeczną, którą należy szczególnie chronić i wspierać, zwłaszcza gdy jej funkcjonowanie ulega zakłóceniu. Staje się ona wówczas dla swych członków źródłem bólu i nieszczęść. Należy dbać o rodzinę, gdyż stanowi ona wartość nie do zastąpienia. Wzorce zaczerpnięte z rodziny zapadają głęboko w świadomość dziecka, odciskając trwałe piętno na jego osobowości. Rodzina polska znajduje się obecnie w sytuacji specyficznej. Z jednej strony zaobserwować można odchodzenie od wartości o charakterze tradycyjnym, z drugiej podejmowanie prób odnalezienia się w nowoczesnym społeczeństwie. Być może warto uczynić rodzinę podstawą analizy, a zmiany dokonujące się na jej płaszczyźnie potraktować jako konieczny efekt zmian systemu społecznego. Społeczeństwo obywatelskie powinno mieć swój początek już w rodzinie. Rodzice poprzez właściwe wychowanie swoich dzieci zobowiązani są do kształtowania więzi społecznych. Społeczeństwo dzięki swojemu zaangażowaniu w sprawy państwa integruje się z nim, co czyni takie państwo bardziej stabilnym. Literatura Danek K., Dymara B., Korzeniowska W., Dziecko w świecie wielkiej i małej ojczyzny, Oficyna Wydawnicza Impuls, Kraków Domańska M., Wpływ postaw rodzicielskich na kształtowanie się osobowości dziecka, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa Dymara B., Dziecko w świecie współdziałania, Oficyna Wydawnicza Impuls, Kraków Encyklopedia socjologii, t. III, Oficyna Naukowa, Warszawa Encyklopedia socjologii. Suplement, Oficyna Naukowa, Warszawa Hegel G.W.F., Zasady filozofii prawa, PWN, Warszawa Kasdepke G., Mam prawo!, Wydawnictwo C+J RBA, Warszawa Misiewicz H., Rola rodziny w kształtowaniu postaw, Instytut Wydawniczy Związków Zawodowych, Warszawa Święcicka H., Dziecko w rodzinie, PWN, Warszawa Szacki J., Liberalizm po komunizmie, Oficyna Wydawnicza Impuls, Kraków Tyszka Z., Socjologia rodziny, PWN, Warszawa Ziemska M., Rodzina i dziecko, PWN, Warszawa 1986.\n15 Wpływ rodziny na kształtowanie postawy obywatelskiej społeczeństwa 185 FAMILY INFLUENCE ON THE ATTITUDES OF CITIZENS SOCIETY Summary: The purpose of this article is to identify the important role of the family in shaping civil society and citizenship especially of the younger generation. The family is currently in a specific situation. On the one hand, moving away from the traditional value in nature, but on the other trying to find oneself in a modern society can be observed. As a method of collecting the material a diagnostic survey Are we civil society conducted among 441 respondents was used. The analysis of the problem is merely an attempt to indicate the role of the family in creating a civil society and drawing attention to the importance of social capital defining the specificity and potential of this social category. Civil society should have its origin in the family. Keywords: civil society, family, attitude.\nMBA. CE 2/2012 Artykuły 123 Management and Business Administration. Central Europe 2/2012 (115): s. 123 135, ISSN 2084 3356, Copyright by Akademia Leona Koźmińskiego Rola rodziny w kształtowaniu społeczeństwa\nPRACE NAUKOWE Uniwersytetu Ekonomicznego we Wrocławiu RESEARCH PAPERS of Wrocław University of Economics Nr 339 Gospodarka przestrzenna Dylematy i wyzwania współczesności Redaktorzy naukowi Jacek Potocki