Kids on Bikes – Sesja 4 – Światy Zofii\nJakub Jerzyński\tJerzu, Kids On Bikes, Raporty z sesji\t 05/08/2020 26/08/2020\nPrzygotowanie się do czwartej sesji było proste, nawet banalne. Nie potrzebowałem poświęcać specjalnie dużo czasu żeby wiedzieć jak pokierować fabułą aby gracze znaleźli się tam gdzie chcę. Miałem tylko dwie niewiadome. Nie wiedziałem w jakiej kolejności gracze podejmą kolejne kroki. Nie byłem też pewien jak dużo czasu sesji zajmie im dotarcie do finału czwartej odsłony. Jednak na to nie mam wpływu. Nie chciałem też ich poganiać niepotrzebnie, aby nie czuli, że ścigają się z czasem. Sam wiem po sobie, że takie popędzanie łatwo wyczuć i psuje to klimat.\nNatomiast moje przygotowania skupiły się bardziej na dopracowaniu głównej osi fabularnej. Rozrysowałem sobie mały diagram, zapisałem kilka uwag w notatniku. Całość nie zajęła więcej niż jedną stronę A4. Skromnie, to prawda, ale wystarczająco. Pewnie wszystkim nasuwa się pytanie, dlaczego? Dlaczego, tak skromnie? Czy aby na pewno tyle wystarczy?\nCzęściowo odpowiedziałem na to w poprzednim wpisie, gdy wspominałem o wstępnych przygotowaniach do sesji.\nPo pierwsze: mam już stworzony spis lokacji z opisem i historią danego miejsca.\nPo drugie mam już gotowe rodziny graczy, powiązania pomiędzy NPCami i same NPC sprawiają, że pod tym kątem dużo do roboty mi nie zostało.\nPo trzecie: mam też w głowie co chcę osiągnąć w połowie kampanii i jakie ma być zakończenie, do którego wszystko dąży.\nPo czwarte i ostatnie: konstrukcja świata przypomina zamknięty sandbox, w którym gracze mogą pójść do dowolnego miejsca i rozwiązać swoje problemy w przeróżny sposób, dlatego też nie mam możliwości przygotowania się na wszystko.\nPrzed sesją miałem też nadzieję, że moja fantazja nie poniesie mnie zbyt daleko. Nie chcę sobie komplikować fabuły, a ciągle chcę zmieścić się w dziesięciu sesjach.\nGdy nadeszła godzina 20:30, rozpoczęliśmy sesję. Nadal bez Kostka. Gracze nawet już się nie kłócili, że nie będą grać bez niego.\nOstatnia sesja skończyła się w momencie gdy Paul przekazał Murphey kartki papieru. Była to ręcznie rysowana mapa. Papier był wyraźnie stary, pożółkły oraz zniszczony na krawędziach. Widoczne były plamy po zalaniach, ale całość można było spokojnie odczytać. Niestety, punkty zaznaczone na mapie, która wyglądała jak instrukcja dotarcia do celu, nic graczom nie mówiły. Ponieważ już robiło się powoli późno, cała grupa – Murphey, Brittany oraz Jason – postanowiła się rozejść do swoich domów.\nDiscman znaleziony przez Jasona\nBrittany zajęła się czyszczeniem dywanu, na którym poprzedniej nocy zostawili brudne ślady butów. Było to niezbyt przyjemne i czasochłonne zajęcie.\nJason po powrocie do domu i postanowił przesłuchać całą płytę, którą znaleźli z discmanem. Zamknął się w swoim pokoju, położył się na łóżku, włożył słuchawki do uszu i nacisnął przycisk play. Na krążku znajdowało się dwanaście rockowo – metalowych utworów, oto i one:\n1. Metallica – Enter Sandman [link]\n2. Ozzy Osbourne – Crazy Train [link]\n3. Dio – Holy Diver [link]\n4. Iron Maiden – Rime Of The Ancient Mariner [link]\n5. Slayer – Die By The Sword [link]\n6. Mercyful Fate – A Corpse Without A Soul [link]\n7. Metallica – Master of Puppets [link]\n8. Thin Lizzy – Jailbreak [link]\n9. Scorpions – Virgin Killer [link]\n10. Trapeze – Medusa [link]\n11. Rainbow – Run With The Wolf [link]\n12. Judas Priest – Beyond The Realms Of Death [link]\nNiestety składanka nie była zbytnio w klimacie Jasona, ale niektóre zespoły muzyczne nawet kojarzył.\nMurphey natomiast gdy dojechała pod dom, zauważyła, że jej ojciec szykuje samochód do wyjazdu – garaż był otwarty i właśnie auto było wyprowadzane na zewnątrz. Po krótkiej rozmowie dowiedziała się, że dziadkowi się pogorszyło i jego lekarz zgodził się go przyjąć wieczorem. Zaniepokojona i zdziwiona obrotem spraw weszła do środka. Przy wejściu była już ubrana jej mama, która próbowała założyć buty dziadkowi. Ten ciągle mamrotał pod nosem “tik, tak, tik, tak, nie znowu, nie znowu, tik, tak…”. Zdawał się być nieobecny myślami, nie reagował na żadne polecenia. Gdy matce Murphey udało się założyć mu buty i zaczęła go wyprowadzać na zewnątrz, Matthew (bo tak się nazywa dziadek) zrobił kilka szybkich kroków w stronę naszej bohaterki i szepnął jej do ucha “on wrócił”. Dodatkowo Murphey chyba po raz pierwszy w życiu zauważyła, że wzrok dziadka jest wyjątkowo obecny i skupiony – jak nigdy wcześniej w życiu Murphey.\nGdy rodzice wraz z dziadkiem odjechali samochodem, Murphey zadzwoniła do domu Brittany, aby z nią porozmawiać. Odebrał Brantley, który w krótkich słowach zawołał swoją siostrę do telefonu “te, dziwaku, do ciebie”. Nie obyło się oczywiście bez upomnienia przez matkę, że nie wolno tak się do siebie odzywać. Rozmowa trwała dłuższą chwilę, a dotyczyła tego co wydarzyło się przed kilkoma chwilami z dziadkiem. Niestety nie pamiętam do jakich wniosków doszli gracze, jednak wiem, że zaniepokoiło ich to, a także pobudziło wyobraźnię Brittany.\nPo zakończonej rozmowie Murphey przeszukała pokój dziadka, pod kątem jakichkolwiek podpowiedzi lub powiązań z Ligą Awanturników lub tym co się aktualnie dzieje w mieście jednak bez efektów. Jej starsza siostra również nic na ten temat nie wiedziała, a strych był tak zawalony kartonami z “samymi potrzebnymi rzeczami”, że poddała się i poszła spać. Reszta postaci również położyła się wcześniej.\nDla Brittany oraz Jasona poranek był standardowy. Poranna toaleta, śniadanie i dojazd rowerem do szkoły. Natomiast Murphey uświadomiła sobie, że tak naprawdę niewiele wie o swoim dziadku – poza podstawowymi faktami, gdyż dziadek od kiedy pamiętała przebywał w swoim własnym świecie i wydawał się nie zauważać otaczających go ludzi. Postanowiła zatem wyciągnąć kilka informacji od swojej mamy. Ta jednak wiele nie zdradziła. Powiedziała jedynie, że jej ojciec miał około 30 lat temu wypadek i od tamtej pory jest jaki jest. Jednak zaproponowała swojej córce podwózkę samochodem do szkoły. W samochodzie Edith (dla przypomnienia: tak nazywa się mama Murphey) początkowo milczała, ale w pewnym momencie postanowiła wyjawić rąbka tajemnicy o wydarzeniach sprzed 30 lat. Opowiedziała, że jej ojciec był dawniej nauczycielem w tym samym liceum, do którego obecnie uczęszcza Murphey. Dodatkowo w trakcie wakacji prowadził dla niewielkiej grupy uczniów tak zwaną “Ligę Podróżników”. Jednak nie była do końca pewna tej nazwy. Liga w trakcie wakacji często robiła wycieczki w teren, czasem nawet na wiele dni zszywając się w lesie czy na szlakach. Natomiast sam wypadek był tragicznym wydarzeniem w życiu dziadka. Tutaj Murphey wyczuła, że nie jest to miłe wspomnienie dla jej mamy. W prostych i krótkich słowach Edith opowiedziała co się wydarzyło podczas jednej z wypraw 30 lat temu. Gdy Liga była w trakcie jednej ze swoich wypraw w lesie, zerwała się potężna burza, podczas której zaginęło dwoje uczniów, a Matthew z kolei opowiadał, że w tym całym zamieszaniu coś ich zaatakowało. Jednak krótko po tym pojawiła się u niego demencja i zaczął się mieszać w zeznaniach, aż ostatecznie doprowadziło go to do stanu w jakim jest obecnie. Dojeżdżały właśnie na parking pod szkołą gdy mama Murphey skończyła opowiadać o wydarzeniach sprzed lat. W tym samym czasie Brittany oraz Jason zapinali swoje rowery przy rowerowni. Ostatecznie trójka bohaterów spotkała się przed szkołą. Murphey podzieliła się nowinami. Po tych wieściach bardzo szybko ustalili plan działania na najbliższe przerwy pomiędzy zajęciami.\nMurphey i Jason udadzą się biblioteki szukać informacji w starych gazetach na temat burzy oraz będą przeszukiwać mapy okolicy.\nBrittany uda się do byłej nauczycielki angielskiego prowadzącej gazetkę szkolną, aby podpytać o archiwalne numery, zdjęcia lub inne informacje, które mogą się przydać.\nStara mapa znaleziona przez Paula. Szkic był robiony na szybko przed sesją. Nie miałem czasu ją postarzeć i uszkodzić na brzegach. A szkoda…\nMurphey i Jason:\nMurphey przeglądała przeróżne mapy i przewodniki aby skojarzyć zaznaczone punkty na mapie Ligi Awanturników z rzeczywistymi lokacjami w pobliżu miasta. Jednak nie była w stanie odszukać “Wideł Diabła”.\nJason początkowo przeglądał archiwalne gazety sprzed 30 lat w poszukiwaniu wzmianek o burzy, jednak jedyne co znalazł to następującą informację w sierpniowym wydaniu lokalnej gazety z roku 1955: “w rocznicę tragicznej burzy policja nadal nie odnalazła zaginionych, sprawa nadal pozostaje nierozwiązana”. Podzielił się tą wiedzą z Murphey. Ta informacja ostatecznie jednoznacznie wskazała, że sprawa z dziadkiem miała miejsce w sierpniu 1954 roku. To pozwoliło im na bardziej precyzyjne wyszukiwania i dotarcie do następujących informacji:\nMurphey odnalazła Widły Diabła na starej mapie sprzed 1955 roku. Jak się okazało było to miejsce na północ od miasta, w lesie, w którym zbiegały się trzy strumienie i łączyły w jeden większy potok. Co ciekawe, na obecnych mapach zaznaczone są tylko dwa.\nJason odnalazł informację o burzy, która faktycznie miała miejsce w sierpniu 1954 roku. Była najpotężniejszą w historii regionu. Dodatkowo dziadek Murphey został oskarżony o niedopełnienie obowiązków i zostały postawione mu zarzuty narażenia zdrowia i życia swoich podopiecznych.\nW tym czasie Brittany odwiedziła swoją byłą nauczycielkę angielskiego, prowadzącą obecnie gazetkę szkolną, do której nasza bohaterka nie raz robiła zdjęcia. Postać Zosi zaczęła się dopytywać o archiwalne numery, zdjęcia i inne rzeczy z tamtych czasów, jednak nie dostała satysfakcjonującej odpowiedzi. Nauczycielka nie wiedziała czy coś takiego w ogóle w szkole jest, ale obiecała się dowiedzieć.\nNatomiast co się działo w szkole. Oszczędziłem tego graczom. Dla większości czternastolatków lekcje są nudne i nieciekawe, z wyjątkiem pojedynczych zajęć. Dlatego też ja sam streściłem ich pobyt w szkole jako nudny, nieciekawy i przedłużający się. Słowem nie wspomniałem natomiast o reakcji uczniów na nieobecność Nansi czy Jacoba. Jednak gracze też nie deklarowali zainteresowania tym tematem.\nPo szkole postanowili udać się do domu Murphey. Mieli nadzieję, że uda im się wyciągnąć coś więcej od dziadka. Dom był pusty – siostra Murphey nie wróciła jeszcze ze szkoły, a jej rodzice najwyraźniej byli jeszcze w pracy. Nie tracąc czasu gracze udali się do pokoju Matthew. Dziadek siedział na swoim ulubionym fotelu i wpatrując się w okno słuchał radia. Nie reagował na żadne próby kontaktu, zupełnie jakby był nieobecny. Żadne zaczepki słowne na nic się nie zdały, dopiero gdy przystawili mu mapę przed oczy odpowiedział kilka słów: “droga do bazy wiedzie przez widły”. Murphey chciała wyciągnąć coś więcej, ale w tym momencie usłyszała dźwięk otwieranych drzwi wejściowych. To była jej mama. Drużyna szybko opuściła pokój. Gdy wychodzili, usłyszeli jak dziadek mówi w stronę swojej wnuczki “uważajcie”.\nZaskoczona mama zapytała się swojej córki, co robi w domu wraz z przyjaciółmi. Murphey w sprytny sposób zasłoniła się grupowym projektem szkolnym, po czym nie czekając na odpowiedź ze strony mamy, wraz z resztą drużyny wyszła na zewnątrz. Ponieważ już było popołudnie, a gracze nie chcieli tracić czasu, postanowili odnaleźć wspomniane wcześniej Widły Diabła. Ruszyli więc w stronę lasu, do miejsca, które na mapach odnalazła Murphey.\nOdnalezienie wideł nie było zbyt trudne. Tak jak opisywałem wcześniej – było to miejsce, gdzie obecnie zbiegały się dwa leśne strumienie. Mimo upływu lat było widać “małe koryto” trzeciego, wyschniętego strumienia. Zaczęli się rozglądać po okolicy. Początkowo nic nie znaleźli, ale gdy zataczali coraz większe kręgi natrafili się na coś w rodzaju wąskiego podziemnego tunelu, który prowadził w kierunku strumieni. Dodatkowo przy wejściu znaleźli stare, zardzewiałe widły z ułamanym drzewcem. Dokładniej pisząc, wdepnęła w nie Murphey obijając sobie lekko piszczel. Zajrzeli do środka, świecąc sobie przy tym latarką. Tunel nie był duży, miał około metra średnicy, nie wydawał się być wyrzeźbiony ludzką ręką, a do tego jego podłoże było pełne błota. Nie byli zachwyceni wizją przeciskania się w tym podziemnym korytarzu, ale uznali, że nie mają większego wyboru. Wszak mapa wyraźnie mówi by przejść pod widłami diabła, a rzeczonymi widłami zdawał się być zbieg trzech strumieni. Dodatkowo nie byli pewni czy ktoś ich nie będzie obserwować, a cała mapa to pewien sposób rekrutacji do Ligii. Cała trójka wcisnęła się do środka i idąc na kucaka starali się nie ubrudzić błotem. Po kilkunastu, kilkudziesięciu metrach – nie byli w stanie jednoznacznie stwierdzić – dotarli do końca tunelu, który okazał się pozornie ślepym zaułkiem. Pozornie ponieważ w tym miejscu mogli się wyprostować, czuli w tym miejscu ruch powietrza, a nad nimi przebijało się światło dnia. Ponad ich głowami znajdowało się wyjście z tunelu, częściowo zasłonięte było przez krzaki. Pomagając sobie nawzajem wydostali się z tunelu. Rozejrzeli się dookoła i faktycznie byli po drugiej stronie Wideł. Przez pewien czas dyskutowali gdzie udać się dalej. Czy wzdłuż strumieni, zgodnie z biegiem rzeki czy obrać inną drogę. Przed podjęciem decyzji rozejrzeli się ponownie po okolicy. Ponieważ nie wiedzieli co oznaczają “kratki” połączone w “łańcuszek” na mapie to Jason ruszył przed siebie by to sprawdzić. Okazało się, że jest to urwisko wysokie na kilka metrów, a on stanął u jego podnóża. Nie chcąc jednak tracić czasu na zaliczanie wszystkich punktów z mapy, uznali, że jeżeli udadzą się wzdłuż tej formacji skalnej to dotrą do punktu, którego symbol przypomina domek na drzewie.\nTutaj nie pamiętam czy zwróciłem uwagę graczy na dwa fakty. Po pierwsze niebo było szare, tak jakby było zachmurzone, a do tego zdawało się być tuż przed zachodem słońca. Jakby tego mało w lesie nie było słychać śpiewu ptaków czy innych zwierząt. Jeżeli pamięć mnie nie myli, to Brittany zwróciła na to uwagę, Jason faktycznie przyjął to do wiadomości i się zaniepokoił, a Murphey to zignorowała. Jednak w tym akapicie mogę się mylić.\nPo kilkudziesięciu minutach grupa dotarła w miejsce, w którym faktycznie znajdował się spory domek na drzewie. Był on zbudowany na wysokości kilkunastu metrów. Patrząc od spodu było widać tylko otwartą dolną klapę, z której kiedyś prawdopodobnie zwisała lina lub drabinka. Decyzja była szybka i prosta – wspinają się. Ten zaszczyt przypadł Murphey. Gdy ostatecznie dotarła na górę i wdrapała się przez otwór w podłodze, okazało się, że nie jest w środku sama. Wewnątrz był Jacob! W tym momencie smsem wywołałem Kostka do tablicy. Podłączył się na Discorda. Udało się, drużyna znowu jest w komplecie. Po chwili zaskoczenia, Murphey krzyknęła na dół, że odnalazł się ich zaginiony przyjaciel. Aby nie utrudniać graczom, uznałem, że w środku znajduje się lina z supłami. Zrzucili ją na dół i po kilku chwilach wszystkie postacie znalazły się w domku. Wtedy to Jacob opowiedział co mu się przytrafiło:\nSymbol, który przypomina domek na drzewie.\nTej nocy, gdy Jacob został przy jaskini, a wszyscy uciekli, został on zaatakowany przez niebieskookiego, wielkiego wilka. Jego ślepia mieniły się niebieskim światłem, a gdy otwierał pysk, to samo światło wydobywało się z jego wnętrza. Gdy Jacob został powalony przez ogromne zwierzę, w akcie desperacji postanowił bronić się swoim walkmanem. Kilkukrotnie uderzył wilka w głowę, jednak zamiast głuchego uderzenia o czaszkę, usłyszał inny odgłos – jakby uderzył w coś drewnianego. Ostatkiem sił kopnął kolanem wilka w gardło. Dzięki temu zdezorientował zwierzę na tyle, by móc odturlać się i wstać na równe nogi. Wtedy to usłyszał zza siebie męski głos “uciekaj dzieciaku!”. Jacob długo nie myśląc wziął nogi za pas i w las. Zerknął tylko na moment na jegomościa, który trzymał strzelbę w rękach. Usłyszał pierwszy wystrzał, następnie kolejny, a po kilku chwilach kolejny. Był już wtedy na tyle daleko, że huk był delikatnie stłumiony. Nie wiedział jednak jaki był efekt tych strzałów. Biegł i biegł aż starczyło mu sił. Nie zauważył nawet kiedy zrobił się poranek. Nie mógł określić czy niebo zrobiło się szare w momencie ataku, biegu czy gdy zrobił sobie przystanek. Miejscem, do którego dotarł, było drzewo, z którego gałęzi zwisała lina. Prowadziła ona do czegoś, co w swoim zarysie wyglądało jak domek na drzewie. Wyczerpany i zaskoczony Jacob postanowił poszukać na drzewie schronienia i odpoczynku, na wszelki wypadek gdyby to jednak wilk przeżył. W domku znalazł stary materac, koc, konserwy, materiały do zrobienia paleniska (na dole). Wciągnął linę na górę, położył się i zasnął. Po, chyba, kilku godzinach obudził się i usłyszał jak ktoś lub coś wspina się na drzewo. Złapał za jedną ze wspomnianych wcześniej konserw i gotów do ataku przyczaił się przy otworze w podłodze. Na jego szczęście, niespodziewanym gościem była Murphey.\nW ten oto sposób ścieżki graczy połączyły się ze sobą. Po rozmowie przeszukali wnętrze. Domek okazał się całkiem przestronny. Mógłby spokojnie pomieścić około 5-6 osób w ich wieku. Przeszukali ponownie kryjówkę. Wydawało się, że Jacob odkrył już wszystko co ukrywał domek, gracze natknęli się jednak na plik kartek – a właściwie przekalkowane kopie mapy, którą posiadali. Natomiast większość etykiet na konserwach była im kompletnie nieznana, widzieli je po raz pierwszy w życiu. Wydawało się, że były to głównie dania mięsne, choć nie tylko, a w kilku znajdowały się nawet napoje. Gdy przyjrzeli im się bliżej okazało się, że wszystkie mają datę produkcji z 1954 roku. Jakby tego było mało, opakowania i etykiety nie wyglądały jakby przeleżały tutaj 31 lat. Nie myśleli jednak o tym długo. Postanowili wrócić do domu. Rozsądek podpowiedział im by najcięższa osoba zeszła jako ostatnia – osobą tą był Jason. Gdy Murphey, Brittany i Jacob byli na dole, a postać Lupusa miała już złapać się liny zauważyła na pniu drzewa wyryty pewien symbol (którego tutaj nie zamieszczę, dla dobra fabuły).\nGdy zeszli na dół, Jason wydawał się być lekko wystraszony całą sytuacją, Nalegał by wrócić po własnych śladach – w tym przejść ponownie przez podziemny tunel pod Widłami Diabła. Niestety, reszta drużyny go nie posłuchała i obrała azymut na miasto. Murphey z Brittany proponowały mu, że może wrócić samemu, jednak strach nie pozwalał mu na odłączenie się od drużyny.\nSesja skończyła się na drodze do miasta.\nJako doświadczony MG nie powinienem wykluczać Kostka na prawie dwie sesje, jednak poniekąd sam się o to prosił. Trzykrotnie go ostrzegałem i upewniałem sie czy zostaje przy jaskini czy jednak ucieka. Został, no to poznał konsekwencje swojej decyzji. Dodatkowo zakazałem mu komentować cokolwiek związanego z sesją, nawet na offie. Zakazałem też odpowiadania na wszelkie pytania, gdzie jest, co z nim i czemu nie gra. Chciałem w ten sposób pograć trochę strachem i niepewnością wśród pozostałych graczy. Może niepotrzebnie, ale wtedy miałem taką wizję.\nSzczęściem w nieszczęściu okazało się, że podczas sesji trzeciej miał gościa z zagranicy, więc i tak nie mógł grać, więc sumienie miałem czyste.\nNa kilka godzin przed sesją czwartą zadzwoniłem do Kostka i opowiedziałem mu co się z nim stało. Wydawało mi się, że był całkiem usatysfakcjonowany rozwiązaniem jego akcji (decyzji). Poprosiłem go też by po 21:00 był na SMS, bo tak go poinformuje by dołączył do gry. Niestety źle oszacowałem czas przybycia pozostałych graczy do jego schronienia. Zamiast godzinę, czekał dwie, ale opłaciło się.\nJeżeli chodzi o samo przygotowanie, to nie miałem za dużo notatek. Bazowałem na gotowych opisach lokacji i NPC. Natomiast najważniejsza była dla mnie lista utworów na płycie CD, ale to akurat miałem zapisane od sesji pierwszej.\nPodobało mi się kombinowanie graczy. Podoba mi się to, że udało mi się wreszcie wykreować bardzo żywy i spójny świat z unikalnymi NPCami. Owszem, czerpię inspirację z różnych miejsc i to pełnymi garściami, ale to wychodzi mi na dobre. Zadowolony jestem z przebiegu fabuły. Póki co gracze wiedzą tyle ile powinni i z mojej perspektywy wszystko jest jeszcze spójne, a to najważniejsze. Gracze natomiast domyślają się pewnych rzeczy, w innych kwestiach ich wyobraźnia strasznie błądzi, ale taki miał być efekt do 5-6 sesji. Niedługo wszystkie podpowiedzi i wskazówki zaczną składać się w jednolitą całość.\nCo do samych graczy. Wydaje mi się, że się dobrze bawili. Wiedzą, że coś się większego święci. Przecież nie grają u mnie pierwszy raz i wiedzą, że lubię zaskakiwać. Zobaczymy czy ich poziom zadowolenia utrzyma się przez wszystkie sesje. Oby. Oby…\nW kolejną środę sesja numer 5. Yuki i Kostek pojawią się osobiście na sesji. Lupus natomiast będzie grał przez discorda, bo się urlopuje nad morzem. Doceniam to poświęcenie. Teraz tylko przygotować klimatyczną muzykę i można grać.\nPublished 05/08/2020 26/08/2020\nPrevious Post Kids on Bikes – Sesja 3\nNext Post Kids on Bikes – Sesja 5


HARMAN/KARDON HD970 + HK 970 - Odtwarzacz CD + wzmacniacz | Testy w Audio.com.pl\nHARMAN/KARDON HD970 + HK 970\n1 599 zł Odtwarzacz CD 2 299 zł Wzmacniacz\nWyśmienita sekcja analogowo-cyfrowa.\nStandard źródeł CD wzbogacony o cyfrowe wejścia.\nZrównoważone w całym pasmie i wyrafinowane w szczegółach.\nOdtwarzacz Harman Kardon HD970\nHarman Kardon HD970 ma niską obudowę, chociaż jeszcze nie nie na tyle, aby zaliczyć go do gatunku slim. Ponownie widać podział frontu zrealizowany rzędem przycisków.\nW centrum umieszczono szufladę, po prawej stronie znalazł się przycisk do jej otwierania oraz duży i czytelny wyświetlacz. Po lewej stronie mechanizmu mamy rząd klawiszy do obsługi transportu oraz przyciemniania wyświetlacza.\nNadajnik zdalnego sterowania uzupełnia możliwości funkcjonalne do znanego ze źródeł CD standardu - nie zabrakło więc programowania, powtarzania czy odtwarzania w kolejności losowej. Dla wygody zainstalowano także klawiaturę numeryczną i dwa sprytne klawisze ułatwiające poruszanie się po płytach z plikami MP3 o rozbudowanej strukturze katalogów.\nTył odtwarzacza CD to więcej niż pełne wyposażenie, oprócz wyjście analogowego i wyjście cyfrowego w formacie elektrycznym (RCA) są także wejścia cyfrowe (elektryczne i optyczne), które oznaczają, że Harman Kardon HD970 można wykorzystać jako przetwornik C/A dla innych źródeł cyfrowych. Przełączanie źródeł odbywa się z pilota.\nW centrum obudowy zainstalowano mechanizm, lewą stronę zajmuje transformator z rdzeniem owalnym, a pozostałe układy zasilacza przeniesiono na główną płytkę.\nSekcja cyfrowa to małe dzieło sztuki, wstępną obróbką sygnałów (także tych z wejść cyfrowych) zajmuje się procesor Analog Devices ADSP-BF532, za sterowanie odpowiada układ Xilinx, a główny konwerter cyfrowo-analogowy to ponownie produkt AD o symbolu AD1955. Jego kompetencje to obsługa strumienia informacji o rozdzielczości 24bit oraz próbkowaniu 192kHz, ale także Super Audio CD, z czego Harman nie skorzystał. Bufory analogowe skonstruowano ze znakomitych wzmacniaczy operacyjnych OP275 (często korzystali z nich np. MBL oraz Mark Levinson).\nWzmacniacz Harman Kardon HK970\nWe wzmacniaczu Harman Kardon HK970 duża rolę odgrywa też jaskrawe, niebieskie podświetlenie regulatora. Dolną część przedniego panelu polakierowano na srebrno, a granicą oddzielającą od strefy czarnej pleksi tworzy rząd przycisków i... niby-przycisków, zajmują całą szerokość panelu, ale nie wszystkie kryją jakieś funkcje, niektóre to tylko atrapy. Wygląda to ciekawie, lecz z obsługą jest już gorzej, klawisze są na tyle małe i wtopione w panel, że ich przyciskanie sprawiało mi nieraz trudność.\nOczywiście na wyposażeniu jest zdalne sterowanie, który pozwala o tej niedogodności zapomnieć. Przy projektowaniu pilota fantazja pomysłu plastycznego również walczyła z funkcjonalnością, przyciski ustawiono w nietypowy sposób, do czego trzeba - i na szczęście można się przyzwyczaić.\nWzmacniacz Harman Kardon HK970 ma wszystkie niezbędne funkcje, oprócz wyboru źródeł odtwarzania jest także selektor nagrywania, producent nie wstydził się regulacji barwy dźwięku (tony niskie / wysokie), ale dodał też audiofilski układ Source Direct. Na przedni panel wyprowadzono ponadto gniazdo słuchawkowe.\nIlość i jakość złącz na tylnym panelu kompletnie mnie zaskoczyła. Zaciski głośnikowe są podwójne (każda para uruchamiana jest oddzielnym przyciskiem), na dodatek bardzo luksusowe, gniazda RCA to też nie byle co. Jest wyjście z przedwzmacniacza, dwie pętle dla rejestratorów oraz przedwzmacniacz gramofonowy wraz ze specjalnym zaciskiem uziemiającym.\nWnętrze Harmana podzielono na kilka stref, z przodu umieszczono transformator zasilający z niezależnymi odczepami prowadzącymi na boki, do końcówek mocy oraz w kierunku tylnej ścianki, do przedwzmacniacza i centrum sterowania.\nWzmacniacze mocy to dwa moduły przy bocznych ściankach, odgrodzono je od reszty układów pionowymi, metalowymi ekranami. Każda końcówka ma swój własny duży, odlewany radiator, rezerwuar prądu to dwa kondensatory marki Nichicon o pojemności 12000μF każdy.\nWyjścia głośnikowe zabezpieczono przekaźnikami. W tylnej części obudowy znajduje się płytka wzmocnienia napięciowego i selekcji źródeł, tę ostatnią funkcję realizują układy scalone, podobnie jak w odtwarzaczu posłużono się świetnymi wzmacniaczami operacyjnymi Analog Devices AD275.\nKonstrukcja sprawia wrażenie bardzo porządnej, choć rozstrzelenie układów pomiędzy kilka płytek drukowanych wymusiło zwiększenie ilości połączeń kablowych.\nPrawdziwą przyjemnością jest słuchanie utworów, które nie od razu "łupią" po uszach, ale takich, w których emocje powoli narastają. System idealnie wczuwa się w ich klimat, rozpoczyna delikatnie, buduje ciche frazy z uwagą i subtelnością. Nie znaczy to jednak, że Harman Kardon HD970 jest systemem anemicznym, na fragmenty dynamiczne reaguje właściwie, chociaż bez przesady.\nWięcej energii zmagazynowano w zakresie niskich tonów, wysokie są delikatne i zniuansowane. Bas prezentowany jest w sposób odważny, gitara basowa chętnie daje o sobie znać, bywa momentami dominująca, ale absolutnie mi to nie przeszkadzało, bo Harman wie, że kluczem do sukcesu jest tu tempo i dobry zarys dźwięków.\nWszystko ma swój precyzyjnie zdefiniowany timing i mówiąc wprost "buja się". Pomaga w tym wydatnie także wyższy bas, który nie zna litości i miękkości, jest twardy jak głaz, nawet gdy utwór gęsto usłany jest "stopą".\nWokale, o naturalnej barwie, są lekko wysunięte do przodu, co pokazuje dobrą formę i ważną rolę również średnich tonów. Na tym tle inaczej pokazują się tony wysokie, im powierzono raczej rolę towarzyszącą, mają w założeniach przekazać wszystko, co niezbędne dla wytworzenia aury i klimatu. Ale niewiele ponad to, żadnych indywidualnych popisów. Blacha powinna mieć więcej brutalności i nie zważać na dobre samopoczucie zmęczonego słuchacza.\nIle daje dobry zasilacz, można przekonać się porównując wyniki mocy wyjściowej dla jednego i dwóch kanałów. Mimo, że HK 970 nie jest układem dual-mono, to pojedynczy transformator dobrano z należytym zapasem. Moc przy 8Ω wynosi 85W i maleje tylko do 82W w stereo, przy 4Ω uzyskujemy 144W w mono i 140W w stereo. Do takich rezultatów potrzebne będzie źródło o napięciu tylko 0,27V, a więc poradzą sobie też urządzenia o niższych poziomie na wyjściu.\nPoziom szumów nie jest dobry, wynosi 62dB w odniesieniu do 1W, być może to kwestia licznych połączeń między poszczególnymi sekcjami. Dynamika sięga więc tylko 81dB. Współczynnik tłumienia to nie najwyższe 29, po wzmacniaczu zintegrowanym w tej cenie spodziewałbym się jednak więcej.\nNa wykresie ilustrującym pasmo przenoszenia (Rys. 1) widać minimalnie lepszą pracę dla impedancji 8Ω (łagodniejszy spadek powyżej 20kHz),, ale i dla 4Ω odchyłka przy 100kHz nie przekracza 1,1dB.\nRozkład zniekształceń (Rys. 2) jest jednym z najlepszych, jakie można spotkać, żadna harmoniczna nie przekracza -90dB, niemal wszystkie giną w spektrum szumów. Gdzieś w okolicach -100dB pojawia się druga i szósta, co nie ma większego znaczenia.\nPrzedziały zniekształceń niższych od 0,1% odczytane z Rys. 3 obejmują zakres 2,8W-78W dla 8Ω (minimum THD+N to 0,027% i 66W) oraz 6W-130W dla 4Ω (minimum THD+N to 0.027% i 54W). Obciążenie 8Ω jest jak zwykle bardziej korzystne, lecz i przy 4Ω HK970 nie generuje niepokojących zniekształceń.\nDENSEN AUDIO TECHNOLOGIES B-400XS + B-250


2007/2008-3 Ewangelia o królestwie Bożym\nJesteś tutaj: Start 2006-2010 2007-2008 2007/2008-3 Ewangelia o królestwie Bożym\n3. Ewangelia o królestwie Bożym\n(10 grudnia 2007) - - (8 MB)\nPochwalony Jezus Chrystus ... W imię Ojca ... Stolico Mądrości ...\nBardzo, bardzo serdecznie i bardzo ciepło w grudniowy wieczór witam wszystkich państwa. Raz jeszcze powtórzę to, co powtarzam zazwyczaj o tej porze roku, czyli jesienią i wczesną zimą, że z największym uznaniem dla państwa spotykam się z państwem. Z największym uznaniem dlatego, że my kapłani zdajemy sobie doskonale sprawę jak wielkim wyzwaniem jest taka konferencja biblijna, przyjście na nią, obecność na niej. A przecież tak się składa, że teraz wieczory są najdłuższe, dni najkrótsze, państwo muszą pokonać sporo trudności, sporo przeciwności żeby z domu wyjść, żeby tutaj przyjść. I jestem za to również bardzo osobiście wdzięczny za te konferencje biblijne. A ten udział państwa cieszy się uznaniem nie tylko tutaj, tylko dużo szerzej, i to jest jeszcze jeden powód do zadowolenia. Więc bardzo się cieszę i bardzo serdecznie, bardzo ciepło państwa witam bo w takim czasie, jak czas zimowy, taka obecność jest bardzo znacząca i bardzo zobowiązująca.\nWeszliśmy w okres Adwentu i temat, który dzisiaj podejmujemy, będzie w dużej mierze adwentowy. Aczkolwiek państwo pamiętają, że wybraliśmy pewien cykl, który jakby z góry ma swój schemat. I jeżeli pokrywa się z okresem liturgicznym czy z czasem, w którym jesteśmy, to wydaje się że jest to sprawa przypadku. Ale tak w gruncie rzeczy przypadków nie ma. Otóż tytuł tego cyklu to „Spotkać Jezusa Chrystusa dzisiaj". I zastanawiamy się właśnie nad Jezusem Chrystusem tak, jak On jest przedstawiony na kartach Ewangelii. Ale zastanawiamy się nad Jego znaczeniem dziś, dla nas, i spotykamy go oczami Ojca Świętego Benedykta XVI. Bo powiedzieliśmy sobie dwa miesiące temu, że papież jest autorem książki „Jezus z Nazaretu". I właśnie wg tej książki, wg jej zawartości staramy się raz jeszcze na postać Jezusa Chrystusa spojrzeć.\nDzisiejszy temat jest adwentowy dlatego, że kolejny rozdział tej refleksji nosi tytuł „Ewangelia o królestwie Bożym". Już sam ten tytuł wydaje się dość trudny. Stąd trzeba wyjaśnić obydwa jego człony, a następnie zwrócić uwagę dlaczego dla nas dzisiaj, na progu XXI wieku, ta rzeczywistość Ewangelii o królestwie Bożym jest ciągle ważna.\nZacznijmy od słowa, które powtarzamy setki i tysiące razy, które dobrze znamy, ale papież Benedykt XVI zwrócił uwagę na szczególny rodowód, szczególną genealogię tego słowa, mianowicie słowa Ewangelia. Otóż papież zwrócił uwagę, przypomniał, że greckie słowo euangelijon było używane w odległej starożytności na oznaczenie dekretów cesarskich. Cesarz wydawał dekrety, te dekrety miały bardzo różną treść, ale wszystkie były pojmowane jako „euangelijon". Znaczy to po polsku dobra wieść, dobra nowina, dobra wiadomość. Wszystko, co wychodziło od cesarza i obowiązywało na terenie całego Imperium Rzymskiego, miało być „dobrą wiadomością" — i to nawet wtedy, kiedy treść dekretu cesarskiego wcale taka pocieszająca nie była. Kiedy więc ewangeliści pisali o Jezusie Chrystusie, to użycie przez nich nazwy „Ewangelia" miało charakter polemiczny. Wskazywało że ci, którzy uwierzyli w Jezusa Chrystusa, mają nowego Pana, mają nowego władcę. Że tym panem nie jest już cesarz, który wydaje euangelijon czyli tę dobrą nowinę. Że prawdziwa „Dobra Nowina" ma inny rodowód, inne pochodzenie, inną jakość, inną wartość i zobowiązuje daleko bardziej. Że prawdziwa Dobra Nowina to jest nowina o Jezusie Chrystusie, który przyszedł na świat i który w tym czasie dokonał przemiany takiej, jakiej nie może dokonać żaden cesarz. To jest właśnie rodowód tego greckiego słowa euangelijon . I cztery Ewangelie, które mamy w Kanonie Nowego Testamentu, noszą odpowiednio nazwy Ewangelia wg św. Mateusza, św. Marka, św. Łukasza i św. Jana — a więc dobra nowina w znaczeniu Dobra Nowina o Jezusie Chrystusie, który dla wierzących w Niego zastąpił cesarza. Dekrety cesarskie tracą jak gdyby moc bo ci, którzy są chrześcijanami, mają innego władcę, mają innego Pana, innego przełożonego. Tym przełożonym jest sam Bóg w wewnętrznym bogactwie Jego życia czyli jako Ojciec, jako Syn, jako Duch Święty. Bóg, który dla nas i dla naszego zbawienia stał się człowiekiem. Stąd Ewangelia — Dobra Nowina o Jezusie Chrystusie — przynosi nam wiadomości o Nim, o jego życiu, o jego nauczaniu. I te wiadomości nie mają tylko charakteru informacyjnego ale podawane są po to, że mają charakter normatywny, charakter zobowiązujący. A więc stają jak gdyby na antypodach tego dekretu cesarskiego, który wtedy był wydawany.\nI tak dochodzimy do pierwszego tekstu, na który Ojciec Święty Benedykt XVI zwrócił uwagę, i który w gruncie rzeczy stanowi o przesłaniu Adwentu, a nawet o przesłaniu całego życia chrześcijańskiego. We wszystkich Ewangeliach, ale w sposób najbardziej zwięzły w Ewangelii św. Marka, w rozdziale 1 znajdujemy takie słowa (Mk 1, 14-15):\nNiech państwo łaskawie zwrócą uwagę na swoiste napięcie, z jakim mamy do czynienia w tym, co mówię. Powiedzieliśmy tak: Ewangelia to jest Dobra Nowina o Jezusie Chrystusie. O tym, kim On był i czego On dokonał dla zbawienia człowieka i zbawienia ludzkości. A tu Ewangelia św. Marka kieruje nasz wzrok w nieco innym kierunku. Mianowicie „ Jezus przyszedł do Galilei i głosił Ewangelię Bożą" mówiąc „ Czas się wypełnił i bliskie jest królestwo Boże".\nTreścią czterech Ewangelii jest Jezus Chrystus. Ale Jezus Chrystus również głosił Ewangelię, głosił Dobrą Nowinę. I ta Dobra Nowina, którą On głosił, to była Nowina o królestwie Bożym. Wobec tego zauważmy, że dokonało się znamienne przesunięcie. Kiedy Jezus żył na ziemi, to jego Dobra Nowina, ta dobra wieść, którą przyniósł swoim słuchaczom i wszystkim, do których docierała treść jego orędzia, było głoszenie królestwa Bożego. A kiedy Jezus zmartwychwstał i został uwielbiony, to wtedy treścią tej Ewangelii stał się On sam.\nW ten sposób dochodzimy do myśli, wokół której będzie się obracała nasza dzisiejsza refleksja. Mianowicie — ja zdaję sobie sprawę, że ta myśl jest na razie trudna, mam jednak nadzieję że ją wyjaśnimy — mianowicie rzeczywistość Jezusa Chrystusa w gruncie rzeczy pokrywa się z królestwem Bożym. Królestwo Boże to jest Jezus — to, czego dokonał, to, czego nauczał, i to, kim On jest. I właśnie teraz chciałbym tę prawdę wyjaśnić. Wyjaśnić tak, żeby ona miała również znaczenie dla naszego życia.\nZacznijmy od początku, czyli cofnijmy się do czasów Starego Testamentu. Kilka razy przy różnych okazjach zwracaliśmy na to uwagę, a teraz raz jeszcze powtórzymy. Kiedy Izraelici stali się narodem Bożego wybrania to doskonale wiedzieli, że Bóg zamierzył dla nich określoną przyszłość. Że Bóg jest obecny w ich dziejach, jako narodu Bożego wybrania, z myślą o tym, żeby tę przyszłość kształtować. I rozmaicie sobie tę przyszłość wyobrażali. Ale zawsze w tej przyszłości, przez nich wyobrażanej i oczekiwanej w czasach Starego Testamentu, było miejsce dla króla. Wyobrażali sobie, że sam Bóg jest królem. Ale wyobrażali sobie także że ten, którego Bóg ześle, którego kształt zaledwie przeczuwali, również będzie królem. A ponieważ najznamienitszym królem w ich historii byli król Dawid i król Salomon — obaj żyli w X w. przed Chr., król Dawid panował w latach 1000 do 970 przed Chr. a król Salomon w latach 970 do 930 przed Chr. — to te dwie postacie stały się takimi swoistymi prototypami, takimi prawzorami, przez pryzmat których patrzono później na przyszłość, oczekując zwłaszcza nowego Dawida. I wyobrażano sobie, że kiedy Bóg będzie zaprowadzał to swoje królestwo, ten swój porządek na ziemi, to będzie zaprowadzał go w ten sposób, że ześle kogoś kto będzie królem, a Izraelici będą takim królewskim narodem, do którego to narodu będą należały rządy, będzie należało panowanie, a więc uprzywilejowane miejsce pośród innych. Wybranie bardzo często pojmowano właśnie jako przywilej. Znacznie rzadziej pojmowano je jako zobowiązanie. I te oczekiwania mesjańskie mamy na kartach Starego Testamentu bardzo widoczne. Niech państwo sobie przypomną zwłaszcza jeden z psalmów, który pojawia się także w naszej liturgii, zwłaszcza w tłumaczeniu Jana Kochanowskiego, który brzmi (Ps. 110):\nRzekł Pan do pana mego łaskawym swym głosem: „Siądź mi przy boku prawym, Aż moje wszystkie zuchwałe wrogi Dam za podnóżek pod twoje nogi.\nOtóż te oczekiwania w Starym Testamencie bardzo często sprowadzały się do tego, że kiedy Bóg zaprowadzi swoje rządy, to pokona tych, którzy są źli, niesprawiedliwi, w jakikolwiek sposób grzeszni i występni, i uczyni z tych wrogów „podnóżek pod nogi" króla, który będzie Go reprezentował, który będzie Jego przedstawicielem. Mamy tutaj obraz, który część z państwa na pewno pamięta z Muzeum Egipskiego w Kairze. Tam był taki fotel faraona, a obok fotela był podnóżek. A na tym podnóżku wyrzeźbione były w drewnie głowy wrogów, głowy nieprzyjaciół. I kiedy faraon siadał na swoim tronie, to wtedy nogami gniótł tych swoich wrogów w symboliczny sposób. Tak właśnie wyobrażano sobie działanie Boga i jego przedstawicieli. Kiedy więc Jezus rozpoczął głoszenie Dobrej Nowiny, musiał wyprostować te oczekiwania. Ale z drugiej strony bez przerwy miał z nimi do czynienia. Wyprostował je wtedy, kiedy np mieliśmy Niedzielę Palmową. Jezus wjeżdża do Jerozolimy, wszyscy zebrani krzyczą (Mt. 21,9):\nBłogosławiony, który przychodzi w imię Pańskie!\nJezus daje wyraźnie poznać, że nie o takie królestwo i nie o takie panowanie chodzi. Mamy też na kartach Ewangelii inne sytuacje, kiedy to Piłat przesłuchując Jezusa pyta:\n«Czy Ty jesteś Królem?»\nJezus odpowiada: «Tak», ale\n«Królestwo moje nie jest z tego świata. Gdyby królestwo moje było z tego świata, słudzy moi biliby się, abym nie został wydany Żydom.\nI Piłat zastanawia się: co to za król? Z kim ma do czynienia? I wreszcie ta idea królewska osiąga swoje apogeum , ale także zostaje sparodiowana, na Krzyżu kiedy to nad głową Jezusa , który na Krzyżu umiera, zawieszono tabliczkę:\nJezus Nazareński, Król Żydowski\nOkazało się, że królestwo, które zaprowadza Jezus, i królowanie, które reprezentuje, jest zupełnie innego rodzaju niż to, które zamierzali Izraelici, które przewidywał naród Starego Testamentu, lud Boży pierwszego przymierza. Że wszystko to odbywa się nie wg ludzkich wyobrażeń, ale wg wzorca zamyślonego i przygotowanego przez Boga.\nTyle tytułem pewnego wstępu, bo do tej myśli za chwilę wrócimy. Natomiast niech państwo zwrócą uwagę że później, już w czasach chrześcijańskich, próbowano na rozmaite sposoby zaprowadzać coś, co mogło być parodią królowania Bożego. Tzn na różne sposoby próbowano zaprowadzić porządek, który by się opierał na sprawiedliwości, który by się opierał na równości, na braterstwie. Porządek, w którym wszyscy mieliby się cieszyć jednakowymi prawami. Zdarzało się w dziejach świata, że robiono to bez Boga. Widać to było zwłaszcza w XX wieku, widać na przykładzie tzw totalitaryzmów czyli takich systemów politycznych, które miały objąć wszystkie dziedziny życia człowieka. Dla nas tym, który wydawał się najbliższy, był ten totalitaryzm czerwony, komunistyczny. On obiecał raj na ziemi, a żeby ten raj osiągnąć trzeba było odwrócić jak gdyby proporcje. Zrobić światową rewolucję w której bogaci straciliby to, co mają, biedni zyskaliby to, czego nie mają. I dobrze wiemy jak w różnych regionach świata ta rewolucje wyglądały, do jakiego stopnia były krwawe, i do jakiego stopnia pod hasłami sprawiedliwości odbywała się rażąca niesprawiedliwość. Mało tego — krzywdy, przemoc, gwałty i krew. Niedawno, kilka tygodni temu wspominaliśmy jeden z epizodów tego krwawego przewrotu, jakim było wywołanie głodu na Ukrainie. Epizod stosunkowo mało znany, a przecież w latach 30-tych właśnie w imię tego lepszego świata na Ukrainie zamordowano głodem, wzięto głodem kilka milionów ludzi. Szacunki są różne — od 4 do 7 milionów ludzi zagłodzonych w okrutny sposób. Te przykłady moglibyśmy mnożyć. Nawet nie chodzi tutaj o to, by rozpalać wyobraźnię i przypominać te wszystkie epizody. Wiemy, że łączyło te rozmaite polityczne epizody jedno. Mianowicie usunięcie Boga, zastąpienie Boga i zastąpienie Go utopią sprawiedliwego świata. Świata, w którym będzie pokój, pamiętamy jeszcze z niedawnych czasów: walka o pokój, taki swoista sprzeczność: żeby pokój osiągnąć, to trzeba o niego walczyć. Zatem drogą do pokoju są zmagania, rywalizacja, konfrontacja, napięcia.\nPróbowano zatem budować królestwo sprawiedliwości, miłości i pokoju bez Boga, i takie budowanie zawsze obracało się przeciwko ludziom. W różnych rejonach świata, w różnych okolicznościach, ale zawsze dramatycznych, ginęły setki tysięcy i miliony ludzi. Ludzi zwłaszcza tych, którzy do tego porządku projektowanego i prognozowanego z jakichś względów nie przystawali, nie pasowali, albo zostali uznani za takich, którzy do tego porządku światowego się nie nadają.\nAle obok tego istnieją również inne próby budowania porządku sprawiedliwości, miłości i po-ko ju. Jedna z tych prób, z którą często w historii niestety mieliśmy do czynienia, polegała na wprzęgnięciu religii do budowania takiego właśnie sprawiedliwego pokoju, i na posługiwaniu się hasłami religijnymi w zaprowadzaniu porządku w świecie. Do tego stopnia, że zdarzały się okresy historyczne, w których religia stawała się narzędziem przemocy. Jest to jeden z najwstydliwszych zawsze rozdziałów w dziejach ludzi religijnych czy w dziejach danego wyznania. Zdarzało się, że rozmaite wyznania, także chrześcijańskie, walczyły między sobą. Zdarzało się, że w imię szczytnych haseł religijnych i z powoływaniem się na religię przeprowadzano rozmaite akcje, czasami bardzo zmasowane, wskutek których bardzo wielu ludzi cierpiało. Tu, w naszym rejonie świata pewnie nie jest to wyłącznie stereotyp lecz coś, co ma związek z prawdą, kojarzy nam się tego rodzaju zaprowadzanie porządku na siłę, i taka chrystianizacja na siłę zwłaszcza z Krzyżakami, o których krążyły czarne legendy, i krążą jeszcze do naszych czasów. W imię wzniosłych haseł, w imię szczytnych ideałów przeprowadzano całe akcje wyniszczające ludy czy ludzi, który do tych szczytnych haseł nie pasowali. Coś podobnego wydarzyło się po odkryciu Ameryki w r. 1492 i w trakcie jej podbijania przez białych, przybywających tam zwłaszcza z Europy. Otóż miejscowi ludzie, także w imię szczytnych haseł chrześcijańskich, byli krwawo niszczeni póki wreszcie pod koniec XIX i w XX wieku nie zepchnięto ich całkowicie do rezerwatów. Coś podobnego, podobna tragedia, wydarzyła się również na terenie Australii. Widzimy zatem, i musimy uznać z bólem i ze wstydem, że także religia bywała używana i nadużywana do celów, które z naturą religii nie mają nic wspólnego.\nMówił o tym dość często w kontekście roku 2000 papież Jan Paweł II, zalecając tzw proces oczyszczania pamięci. Dobrze wiemy, że to są trudne karty, także w dziejach chrześcijaństwa. Ale do tego trzeba dodać jeszcze jeden wymiar, niesłychanie delikatny, który odbywa się na styku religii i zaprowadzania takiego światowego porządku sprawiedliwości i pokoju. Mianowicie ten wymiar ma charakter zupełnie nowoczesny. I papież Benedykt XVI jest bodaj pierwszym papieżem, który na ten wymiar tak wyraźnie wskazuje. Ojciec Święty mówi tak: Po Soborze Watykańskim II, który odbył się w latach 1962 - 1965, pojawiła się tendencja aby uznać równość rozmaitych kultur, i aby uznać równość rozmaitych religii. Wiadomo, że w świecie zróżnicowanie religijnie jest posunięte bardzo daleko. Chrześcijaństwo jest podzielone, bo są rozmaite wyznania chrześcijańskie, są różne religie monoteistyczne — judaizm, islam, chrześcijaństwo, są religie środkowej Azji, Dalekiego Wschodu, religie afrykańskie. A więc jest daleko posunięte zróżnicowanie, i pojawiają się tendencje, żeby uznać wszystkie te religie za równoprawną drogę do Boga. A ponieważ wyznawcy tych religii i tak w sprawach teoretycznych się nie dogadają, to żeby współpraca pomiędzy religiami odbywała się na tzw poziomie praktycznym. Czyli żeby ekumenizm, z jakim mamy do czynienia w naszych czasach, polegał na tym, żeby wyznawcy różnych religii współpracowali ze sobą w zaprowadzaniu światowego pokoju, sprawiedliwości, w pomocy ubogim i w ulepszaniu tego świata na tyle, na ile to jest możliwe.\nOtóż papież mówi tak. Na pierwszy rzut oka ta wizja jest bardzo sugestywna. Mianowicie zalecać współdziałanie ludzi religijnych dla wspólnego dobra ludzkości, dla dobra każdego człowieka. Podjąć działania, wskutek których religie byłyby skuteczne. Otóż ta tendencja, to podejście, ten sposób widzenia roli i miejsca religii wydaje się bardzo atrakcyjny. Ale jest z nim ogromny kłopot dlatego, że celem tak pojmowanej religii staje się człowiek i jego dobro. Staje się świat i zaprowadzana w nim sprawiedliwość. Wobec tego religie tracą swój dynamizm, i ludzie wierzący tracą swój dynamizm. I że miejsce Boga, który powinien być podstawowym odniesieniem wiary religijnej, zajmuje człowiek, jego pomyślność, i jego dobro. I na tym w gruncie rzeczy polega to bardzo poważny kryzys dzisiejszych wysiłków ekumenicznych i dialogowych. Że Bóg został zepchnięty w różnych religiach na daleki plan, natomiast miejsce Boga w tych spotkaniach międzyreligijnych zajął człowiek. Może być tak, że ludzie religijni w gremiach kierowniczych spotykają się między sobą i rozmawiają o wszystkim - o pokoju, o sprawiedliwości, o dobrobycie, o usuwaniu nędzy. Natomiast nie mówią o tym, co jest najważniejszą treścią każdej religii, a zwłaszcza chrześcijaństwa, mianowicie o Bogu. Co więcej — tego słowa „Bóg" unikają. Dlatego, że kiedy wypowiedzą słowo „Bóg" to okazuje się że Bóg ich, jako ludzi religijnych, dzieli. W ten sposób religia, powiada papież, staje się parodią samej siebie bo zamiast prowadzić ludzi do Boga i zbliżać ludzi do Boga, to koncentruje się, skupia swoją uwagę na człowieku. I człowiek, jego pomyślność, jego dobrobyt, jego dobrostan zajmuje miejsce Boga. Papież mówi: „Tak dalej być nie może". Otóż religia, która przestaje zwracać uwagę na Boga, natomiast koncentruje się na człowieku, jest - jak powiada papież - parodią samej siebie. Zwróćmy zatem uwagę, że przekładając to na język codzienności to chociaż dzieła, np. charytatywne, dobroczynne mają ogromną wartość, to nie jest tak, że Kościół jest tylko i wyłącznie wspólnotą, która ma pomnażać dzieła dobroczynne. Kościół jest wspólnotą, która ma wielbić Boga i przybliżać ludzi do Boga. A dzieła dobroczynne, dzieła charytatywne nie mogą tego zastąpić, są jednym z aspektów religijności. Ale chociaż brzmi to dla nas dziwnie czy nawet szokująco — nie najważniejszym. Bo najważniejszyn jest prowadzić człowieka do Boga. A dzieła dobroczynne winny być tego narzędziem. Te przykłady można by zresztą mnożyć.\nPo tym wróćmy raz jeszcze do Nowego Testamentu. Bo z tego, co powiedzieliśmy, wyłania się jeden wniosek, jedna konkluzja. Mianowicie podstawowym zadaniem wiary religijnej, podstawowym zadaniem każdej religii jest ukazywanie Boga, przybliżanie obrazu Boga, prowadzenie ludzi do Boga i sprawianie, żeby Bóg mógł być w świecie obecny. I tak dochodzimy do czegoś, co znowu brzmi paradoksalnie. Otóż Jezus to Syn Boży, który stał się dla nas i dla naszego zbawienia człowiekiem. Głosi królestwo Boże czyli przypomina ludziom to, na co teraz zwróciliśmy uwagę — mianowicie pierwszorzędne miejsce Boga w ich życiu. Co prawda uczy dobrego sposobu życia, wypowiada piękne przypowieści, nawet uzdrawia i pomaga. Ale przede wszystkim ukazuje obraz Boga i chce zbliżyć swoich słuchaczy i tych, którzy w Niego wierzą, do Boga odkrywając kim Pan Bóg jest. I do tego celu Jezus potrzebuje pomocników. Okazuje się, że Bóg Człowiek, Jezus Chrystus, nie może owego królestwa Bożego zaprowadzić sam. Że Pan Bóg, który jest obecny i działa w świecie, potrzebuje tych, którzy by o Nim wiarygodnie i niezłomnie świadczyli. Że Bóg względem ludzkości nie może obyć się bez człowieka. W sanktuarium w Efezie, na terenie Turcji, na Wzgórzu Słowików, jest figura Najświętszej Maryi Panny. Ta figura Najświętszej Maryi Panny nie ma rąk. Te ręce zostały kiedyś odtrącone. Nie wiadomo kto, nie wiadomo kiedy, nie wiadomo w jakich okolicznościach — od wieków tych rąk nie ma. I mówi się tak na Wzgórzu Słowików, że nikt nie będzie tych rąk dorabiał dlatego że ci, którzy przybywają na to wzgórze, i którzy oddają cześć Maryi, oni powinni być Jej rękoma. Oni powinni dokonywać tego, czego Najświętsza Maryja Panna dokonać nie może, bo potrzebuje współpracowników i pomocników.\nDokładnie tak jest z Bogiem. Otóż na początku swojej publicznej działalności Jezus powołuje dwunastu Apostołów. W Ewangelii św. Marka czytamy tak (Mk 3,13):\nPotem wyszedł na górę i przywołał do siebie tych, których sam chciał, a oni przyszli do Niego.\nZwróćmy uwagę na dwie rzeczy. W czasach Starego Testamentu podkreślano przede wszystkim wymiar Ludu Bożego jako wspólnoty, jako zbiorowości. Na kartach Starego Testamentu bez przerwy powtarza się słowo „Izrael" na oznaczenie wspólnoty, na oznaczenie zbiorowości. Jezus przenosi akcent i nacisk ze zbiorowości na pojedynczego człowieka, i dopiero przez pojedynczego człowieka buduje wspólnotę. Przynależność do uczniów Jezusa Chrystusa, do wyznawców Jezusa Chrystusa, do tego grona, nie jest automatyczna. Nie jest przez narodzenie. To nie jest tak, jak w starotestamentowym Izraelu. Tam rodził się w rodzinie żydowskiej chłopiec czy dziewczynka. Przez to samo był Żydem, i przez to samo stawał się członkiem narodu Bożego wybrania. W rodzinie Jezusa, w rodzinie wyznawców Jezusa, jest inaczej. W rodzinie chrześcijańskiej rodzi się chłopiec czy dziewczynka, ale przez sam ten fakt nie jest chrześcijaninem. Potrzebna jest decyzja — jego rodziców, czy w dorosłym wieku jego samego — decyzja, która znajduje wyraz w chrzcie. I dopiero sakrament chrztu włącza do tej rodziny. Dopiero indywidualna, osobista decyzja czy to rodziców, czy to dorosłego człowieka tworzy, sprawia nową wspólnotę. Wspólnota, którą my tworzymy, nie wynika z krwi. Nie jest automatyczna. Ta wspólnota jest wynikiem wyboru. I początek tego procesu wybrania mamy tutaj na kartach Ewangelii: Jezus „wyszedł na górę i przywołał do siebie tych, których sam chciał". W tym wyborze, jakiego dokonuje Jezus, jest Jego wolna wola. To szczególne powołanie nie jest adresowane do wszystkich. Jest adresowane do tych, którzy stają się Jego wybranymi. Ale to powołanie wymaga odpowiedzi: „a oni przyszli do Niego". Przecież mogli nie przyjść! Tam, pod tą górą, zgromadziły się setki a może nawet tysiące ludzi. I spośród tych setek czy tysięcy Jezus wybiera bardzo wąskie grono. Wskazuje na tych, których chce mieć jako swoich współpracowników, a oni przyszli do Niego.\nOtóż powołanie i wybranie zakładają zawsze odpowiedź człowieka. Ta odpowiedź winna być dobrowolna i winna być pozytywna. Ona odnosi się do każdego chrześcijanina. a w obrębie chrześcijaństwa oczywiście do tych, którzy mają szczególniejszą odpowiedzialność związaną z powołaniem i związaną z wybraniem. Napisał Jan Paweł II, że w każdym powołaniu, powołaniu chrześcijańskim, spotykają się dwie miłości: miłość, z którą Pan Bóg występuje względem nas, i nasza miłość, przez którą odpowiadamy Panu Bogu. I te dwie miłości spotykając się tworzą nową jakość. Na tym w gruncie rzeczy polega dojrzałe życie chrześcijańskie. „Nie szukałbyś Mnie, gdybyś Mnie nie znalazł". Znajdujemy Pana Boga, wierzymy w Niego dlatego, że On nas szuka, On wychodzi na nasze spotkanie, że On nas wzywa, wręcz po imieniu. A my na to wezwanie odpowiadamy. Tak tworzy się ta pierwsza wspólnota, o której czytamy (Mk 3, 14 - 15):\nI ustanowił Dwunastu, aby Mu towarzyszyli, by mógł wysyłać ich na głoszenie nauki, i by mieli władzę wypędzać złe duchy.\nZwrócą państwo uwagę na każdy z tych członów. Jezus ustanowił Dwunastu. Dlaczego dwunastu? Dla skuteczności Jego nauki byłoby lepiej, gdyby było ich więcej, pięćdziesięciu, stu, albo pięciuset. Dlaczego właśnie dwunastu Apostołów staje się filarami nowej wspólnoty, której sedno stanowi indywidualna odpowiedź? Otóż dlatego, że Jezus w ten sposób wskazuje na ciągłość z ekonomią Bożą pierwszego przymierza, Starego Testamentu. Izraelici Starego Testamentu jako trzon, jako sedno swojej tożsamości mieli dwanaście plemion, dwanaście pokoleń. Był pewnie czas w zamierzchłym Izraelu, kiedy każdy z nich mógł wskazać, do którego plemienia należy. W czasach Jezusa już takiej możliwości nie było. Istniała jeszcze świadomość wśród niektórych, do którego plemienia należą, ale generalnie biorąc ta świadomość została zatracona. Jezus chce powiedzieć: czas Starego Testamentu się dopełnia. Potrzebne są filary nowego ludu Bożego. Filarami tego pierwszego ludu Bożego było dwunastu patriarchów i wywodzące się od nich poprzez rodzenie, poprzez wydawane na świat pokolenia, plemiona. Natomiast nowy lud Boży ma nowe filary. Te filary to Dwunastu Apostołów wybranych przez Jezusa. I oni są zadatkiem nowego rodzaju wspólnoty. Zatem pierwszym zadaniem tych, którzy uwierzyli w Jezusa, którzy poszli za Nim, jest budowanie jedności, jednoczenie ludzi wokół Niego. Już nie według krwi, nie według pochodzenia, nie według pokoleń, tylko pozyskiwanie ludzi z każdego ludu, narodu i języka, aby stali się wyznawcami Pana Boga.\nTak staje się jasne, że Izrael nie został wybrany ze względu na siebie samego, lecz że wybranie Izraelitów było przejściowym etapem do tego wybrania, które obejmuje całą ludzkość. A więc że Izraelici stanowili pomost, przez który Bóg okazał swoją zbawczą moc wszystkim. Powiedzmy w tym miejscu, że Izraelici w dużej mierze zbuntowali się przeciwko takiej wizji. Zaczęli pojmować swoje wybranie jako coś partykularnego, skierowanego wyłącznie do nich. Nie wszyscy przyjęli to właśnie otwarcie, które znalazło wyraz w Jezusie i w chrześcijaństwie. Dlatego osoba Jezusa i jego nauczanie stały się także punktem wyjścia dla rozłamu. Byli tacy w biblijnym Izraelu, którzy za Nim poszli, za Jezusem, a filarami tej pozytywnej odpowiedzi są Apostołowie, przecież Żydzi. I byli tacy, którzy ten wzgląd na powszechne powołanie odrzucili. I to jest początek judaizmu rabinicznego, który istnieje do dnia dzisiejszego. Dochodzimy znów do sedna problemu rozdziału Kościoła i Synagogi. To, na co zwraca uwagę papież Benedykt XVI, to co podkreśla, to wskazuje nam, że Jezus wybierając Dwunastu podejmuje tę samą logikę, która była związana z dwunastoma plemionami Izraela w czasach Starego Testamentu. Jakie jest ich zadanie?\nPo pierwsze: „aby Mu towarzyszyli". Towarzyszyli — tzn patrzyli, stawali się Jego uczniami, uczyli się. Towarzyszyli — tzn byli z Nim, dojrzewali przy Nim. Tak kształtuje się pierwsza szkoła uczniów Jezusa. Można by powiedzieć dzisiejszym językiem, z pewną przekorą: tak kształtuje się pierwsze seminarium duchowne. A rektorem, kierownikiem, mistrzem tego seminarium jest sam Jezus. Apostołowie kształtują siebie, dojrzewają przy Nim towarzysząc Mu, słuchając jego nauk, słuchając jego przypowieści, oglądając jego cuda, słuchając wyjaśnień, które dawał. A wreszcie przygotowując się wraz z Nim do podjęcia tego losu, który zakończył się w Jerozolimie pojmaniem Go, aresztowaniem, skazaniem na śmierć i wreszcie ukrzyżowaniem. Apostołowie mieli Jezusowi towarzyszyć, mieli się Mu przypatrywać. Takie jest również zadanie uczniów Jezusa. Mianowicie ci, którzy chcą być świadomymi chrześcijanami, muszą przyglądać się Jezusowi. Nie możemy pójść za Nim tak po ziemsku. Nie możemy, nawet jeżeli pojedziemy do Palestyny, przyglądać Mu się z bliska, bo On jako człowiek przeszedł do historii. Towarzyszy nam jako Bóg, a to jest inny poziom, znacznie bardziej duchowy. Ale przecież musimy nieustannie starać się Jezusa poznawać.\nGdyby chrześcijanie traktowali tę powinność poważnie, gdyby znali Jezusa, jego orędzie, jego Ewangelię, jego nauczanie, jego życie, jego los, wtedy chrześcijaństwo wyglądałoby zupełnie inaczej. Problem polega na tym że wśród tych, którzy uwierzyli w Jezusa albo którzy deklarują wiarę, są tacy, którzy za Nim nie idą, nie towarzyszą Mu tzn nie starają się Go poznać. A nawet więcej — może się zdarzyć, że On ich wcale nie obchodzi. Jak więc można ukochać kogoś, kogo się nie zna? Jak można pójść za kimś, co do kogo nie ma się żadnej roztropnej wiedzy? Jak można postępować w zaufaniu Jezusowi, jeżeli człowiek nie ma w sobie tego wewnętrznego dynamizmu, który go do Jezusa zbliża? Otóż to jest jeden z powodów letniości i powierzchowności chrześcijaństwa w każdym czasie.\nZatem pierwszy wymiar, to towarzyszenie. Drugi: „by mógł wysyłać ich na głoszenie nauki". Oni najpierw słuchali, czego Jezus uczy, aby następnie powtarzać to innym. Drodzy państwo, wiara — podkreśla Nowy Testament — rodzi się za słuchania. Tam, gdzie człowiek słucha, tam wiara jest najbardziej żywa, najbardziej poruszająca. Nic tak nie trafia do wnętrza człowieka, jak zwłaszcza żywe słowo. W dzisiejszym świecie i w dzisiejszym Kościele nastąpiła dewaluacja wiary dlatego, bo nastąpiła dewaluacja słowa. Zamiast słowa żywego pojawia się słowo odtwarzane, a to już nie jest to samo. Zamiast żywego słowa pojawia się obraz. A obraz, wbrew pozorom, nie działa tak mocno, jak słowo. Otóż tych dwunastu Apostołów - bo tak zostali nazwani - zostają przeznaczeni do tego aby szli, aby zostali wysłani na głoszenie nauki. Wiara w Jezusa, żeby mogła się rozwijać i żeby wartości, o których Jezus nas uczył, mogły kwitnąć, to muszą być głoszone. Muszą być ci, którzy na ten temat mówią. Otwarcie mówią, w porę i nie w porę, w dobrych i niesprzyjających okolicznościach.\nI wreszcie trzecia rzecz: „i by mieli władzę wypędzać złe duchy". Otóż wierność Jezusowi, głoszenie Jezusa, łączą się zawsze z umniejszaniem obecności zła w świecie. Zło jest tak, jak chwast, zło jest tak, jak zaraza. Zło jest jak trucizna. Ono dochodzi w rejony, o których człowiek nie zdaje sobie sprawy. Ono się pleni wbrew naszej woli. Dlatego mówiąc o Jezusie, głosząc Jezusa, wyznając Jezusa, trzeba jednocześnie umniejszać zło tam, gdzie ono istnieje. Proszę zauważyć — jeżeli chcemy żeby świat był sprawiedliwy, żeby świat był pod każdym względem dobry, żeby w świecie istniały te wszystkie przymioty, które wypływają z dobra, to warunkiem do tego jest ograniczanie zła, ograniczanie obecności zła. I ewangelista mówi (Mk 3, 16-19):\nDlaczego wszyscy ewangeliści wymieniają tak szczegółowo imiona Apostołów? Dlatego, że każda odpowiedź na powołanie Jezusa ma charakter osobisty, indywidualny. Ewangeliści chcą powiedzieć: tych Dwunastu zostało powołanych i tych Dwunastu odpowiedziało. Ale mamy tu jednocześnie swoisty zaczątek tragedii. Mianowicie o jednym z tych Dwunastu, o Judaszu Iskariocie, mówi się: „który Go wydał". Gdyby ewangeliści chcieli retuszować życie Jezusa, z pewnością o Judaszu nie byłoby żadnej wzmianki. Gdyby chcieli wybielać Apostołów, mogliby go przemilczeć. Wiele razy przecież dzieje się tak że to, co złe, jakoś zamiatamy pod dywan. A jednak Judasz jest tutaj wspomniany. Ewangeliści dają wyraźnie poznać że tam, gdzie dokonuje się dobro, nigdy nie możemy być pewni tego, że tylko o nie chodzi. Że tam, gdzie dokonuje się dobro, odbywa się także jakiś tajemniczy posiew zła. Że jedno i drugie jest obecne. Jezus głosi królestwo Boże, a więc to panowanie Boga na ziemi. Ukazuje rozmaite wymiary ludzkich powinności. Wzywa do tego Dwunastu. Ale zarazem jeden z tych Dwunastu stanie się sprawcą porażki.\nI tak będzie w gruncie rzeczy w każdym chrześcijańskim pokoleniu. Obecność tych, którzy stają się sprawcami porażki, była od samego początku i ona - można by powiedzieć - jest czymś normalnym. Ileż to razy mówimy nawet coś więcej — że granica między dobrem i złem nie przebiega między ludźmi. Granica między dobrem i złem przebiega w człowieku, w sumieniu każdego z nas. A więc i w nas toczy się to zmaganie między tym dobrem, które chcemy, a złem, które popełniamy. Ale niektórzy spośród nas ulegają temu w sposób tak widoczny i tak gwałtowny, że to zło jest zdecydowanie bardziej widoczne. Tak było właśnie z Judaszem.\nTo, jak widzimy, dość wymowny wymiar tego głoszenia królestwa Bożego. Jezus potrzebuje współpracowników. Bóg potrzebuje współpracowników w świecie. A zarazem niektórzy z tych współpracowników popełniają błędy, grzechy, są skazani na porażkę. I taki jest los Boga pomiędzy ludźmi. Tak długo, jak długo Jezus głosił królestwo Boże, a następnie sam stał się przedmiotem głoszenia, tak długo byli ci, i są ci, którzy wiernie wypełniają jego posłannictwo, oraz są ci, którzy temu sprostać nie mogą i nie potrafią.\nPrzybliżając to królestwo Boże i obecność Boga w ludzkiej historii Jezus używał różnych obrazów. I te obrazy w gruncie rzeczy pokrywają się z tym, na co teraz zwróciliśmy uwagę. Czy państwo przypominają sobie przypowieść o ziarnku gorczycy? Jezus powieddział: ono jest najmniejsze. Rzeczywiście ta gorczyca jest bardzo mała, ziarnko gorczycy tak jak ziarnko maku. Ale kiedy się je zasieje, to ono rozrasta się w potężny krzew. Tak jest z królestwem Bożym. Powiada Jezus: wydaje się, że obecność Boga w świecie jest niewidoczna, że Bóg jest bez przerwy spychany do narożnika. Że Bóg bez przerwy musi się uwiarygodnić wobec człowieka. Ale kiedy popatrzymy na dzieje świata, to królestwo Boże trwa. To w świecie wydarza się wiele dobra. To w świecie jest wiele dzieł miłości i miłosierdzia, które są odwzorowaniem miłości Boga. To do Boga należy ostatnie słowo.\nInna przypowieść, która ukazuje nam, że los głoszenia królestwa Bożego jest zróżnicowany. Pamiętamy tę przypowieść doskonale — o ziarnie. Jedno rzucone na drogę, i ptaki je wydziobują. Inne na grunt skalisty - nie może zapuścić korzenia. Jeszcze inne między ciernie, a ciernie wyrosły i zagłuszyły. I wreszcie inne — na glebę uprawną. I to wydaje plon: 30-, 60- i 90-krotny. W każdym pokoleniu głosi się Boga. W każdym pokoleniu mówi się o Bogu. Takie jest zadanie każdej religii, a w szczególniejszy sposób chrześcijaństwa, w którym Bóg objawił siebie w szczególny sposób. A przecież ludzie reagują bardzo różnie. Są tacy, jak droga — niedostępni, jak gdyby nie przeznaczeni dla Boga, zbyt twardzi dla Niego. Są tacy, jak skała — nieprzystępni dla tego, co od Boga pochodzi. Są tacy, jak ciernie — którzy zajęci są zupełnie innymi sprawami, niż ta Boża oferta. I są wreszcie tacy, którzy odpowiadają Bogu całym sercem i przynoszą plony. Kiedy patrzymy na świat musimy uznać obecność wszystkich.\nTak było, tak jest, tak pozostanie. Jezus ukazuje nam, że losy Boga są niejako włożone w nasze ręce, i że odpowiedź, jakiej udzielamy, jest bardzo zróżnicowana. Ale tym, którzy uwierzyli w Boga i uwierzyli Bogu, Jezus daje dwie inne przypowieści, przedziwne, które kierują się przedziwną logiką.\nPowiada tak: z królestwem Bożym, czyli z tą obecnością Boga w świecie to jest tak, jak z pewnym człowiekiem, który znalazł skarb ukryty w roli. Ale ta rola nie była jego. Poszedł więc, sprzedał wszystko, co miał, i nabył tę rolę. I w ten sposób nabył również ten skarb. Sens tej przypowieści jest oczywisty. Czasami w naszym życiu natrafiamy na coś, co jest naprawdę bardzo ważne. Odkrywamy wagę tego. I wtedy musimy podjąć odważną decyzję. Żeby wybrać to jedno jedyne trzeba nieraz wyrzec się wielu innych rzeczy. I odpowiedź na tę przypowieść nie jest odpowiedzią teoretyczną, tylko każdy z nas musi jej udzielić sam. Tzn każdy z nas musi odpowiedzieć na pytanie czy odnalazł ten skarb? Czy tym skarbem jest Pan Bóg? I czy jest gotów we wszystkich okolicznościach swojego życia zaufać Mu i związać z Nim swoje życie?\nI druga jeszcze przypowieść, o drogocennej perle, która ma dokładnie taką samą wymowę. Że pewien człowiek znalazł drogocenną perłę. Kiedy więc przekonał się o jej wartości, sprzedał wszystko co miał i nabył tę perłę. Lepsza jest jedna, drogocenna, wspaniała i godna podziwu, niż wiele innych, które takiej wartości nie mają. I z Bogiem w naszym życiu jest tak samo. Kto Boga wybiera, nic nie traci. Nawet jeżeli wyzbywa się innych rzeczy, to nabywa dobro które przekracza wszystko, cokolwiek inne rzeczy dać mogą. Ktoś pomyśli, że to jest wzniosłe i trudne, i że mnie konkretnie — myśli ktoś — nie dotyczy. Że przed tym wyborem być może stają niektórzy. Ale to nie jest prawda. Przed tym wyborem staje każdy człowiek w różnych okolicznościach swojego życia. A zwłaszcza w takich okolicznościach, kiedy musi odpowiedzieć sobie na pytanie: czy rzeczywiście Bóg, Jego sprawy, są w jego życiu najważniejsze. Może to być wobec czegoś trudnego, bolesnego. Może to być wobec perspektywy choroby, wobec cierpienia. A wreszcie - wszystkich nas to dotyczy - wobec perspektywy sensu naszego życia i śmierci, która nas czeka. Człowiek musi wtedy udzielić odpowiedzi na pytanie: czy rzeczywiście Bóg w naszym życiu jest na pierwszym miejscu, czy jest najważniejszy.\nI jeżeli ta odpowiedź wypada pozytywnie, jeżeli ta odpowiedź jest dobra, jest właściwa, i jeżeli tej odpowiedzi udziela wielu ludzi, wtedy Bóg staje się w świecie jak gdyby bardziej obecny. Wtedy ten stan, który osiągamy, do którego dochodzimy, nosi nazwę królestwa Bożego. Bo oto Bóg staje się panem, powiedzielibyśmy naszym językiem — królem, naszych sumień. Bo oto Bóg bierze w posiadanie nas jako swoją własność. I przez to Jego obecność staje się bardziej widoczna. Spełniony też zostaje wówczas cel religii. Tzn jeżeli religia i nasza wiara przybliża nas do Boga tak dalece, że w najtrudniejszych okolicznościach naszego życia potrafimy Mu zaufać, to znaczy że powoli należymy do Pana Boga. Że związaliśmy z Nim swoje życie tak, że staliśmy się jego narzędziami, a nawet jego swoistym mieszkaniem. Jeżeli człowiek przyjmuje to, co go spotyka, z takim nastawieniem, i nawiązuje bezpośredni kontakt z Bogiem, daje mu to niebywały spokój.\nJa wczoraj wysłuchałem takiej opowieści. Opowieści, która dotyczy życia jednej z kobiet. A ponieważ mieszka ona bardzo, bardzo daleko stąd, to z całą pewnością nie usłyszy i nie będzie miała za złe, że tę opowieść, dotyczącą jej życia, powtarzam. Otóż jest matką. I jej córka wkrótce po wyjściu za mąż zachorowała na raka. Spodziewała się dziecka i lekarze odkryli raka. Oczywiście diagnoza była porażająca. Córka wróciła do domu kompletnie załamana. Przewidziano bardzo trudną operację o której lekarze mówili — ponieważ sprawa dotyczyła też krwi — że nie ma szans na powodzenie. I wtedy matka, dowiedziawszy się o tym, zaczęła prosić gorąco Boga żeby to ona zachorowała, żeby Bóg tę chorobę przeniósł na nią, a jej córka niechby żyła. Wydawać by się mogło, że prośba nie tylko nieracjonalna ale wręcz nie do spełnienia. Mówiła, że prosiła Boga tak gorąco, tak mocno, że któregoś dnia uzyskała pewność, że zostanie wysłuchana. Córka udała się do szpitala na operację. Ale kiedy zaczęto diagnozować do operacji stwierdzono, że nie ma żadnych śladów raka. Że córka jest zupełnie zdrowa. Rzecz działa się za granicą. Lekarze byli oniemiali — cała dokumentacja lekarska wskazywała na konieczność operacji. A teraz kobieta spodziewa się dziecka, i jest zupełnie zdrowa. Za kilka miesięcy matka poczuła się bardzo źle. Okazało się, że ma raka. Udała się do szpitala i tam lekarze zdiagnozowali dokładnie tę samą chorobę, co u córki. Zanosiło się na operację i operacja się odbyła. Udała się. Ale idąc na operację matka — opowiadała mi o tym z pełnym przekonaniem — szła tak, jak gdyby szła na spotkanie z Panem Bogiem. Lekarze byli zaszokowani, pielęgniarki zaszokowane. Nie widziały nigdy kobiety czy człowieka — bo i mężczyzn to dotyczy — który by szedł na operację z takim spokojem. Poddała się temu, wszystko ustąpiło, i żyje. Daje ona o tym świadectwo.\nI ja państwu powtarzam jako, w moim przekonaniu, dobry przykład tego, że także w naszych czasach dzieją się cuda wtedy, kiedy człowiek poza wszelką logiką i wbrew wszelkiej logice zaufa Panu Bogu. Jeżeli uczyni dla Niego miejsce w swoim życiu tak dalece, że Pan Bóg to życie przejmie. Nie może to być droga wszystkich ludzi. Nie liczmy na to, że wszystkimi Pan Bóg pokierowałby dokładnie tak samo. Gdyby tak było, to cud stałby się zwyczajnością. A cud ma to do siebie, że przecież jest niepowtarzalny i nadzwyczajny. Ale te rzeczy się zdarzają, te sprawy są. Nie dlatego, żeby Pan Bóg chciał nas zaskoczyć, tylko dlatego, jestem o tym przekonany również, że jeżeli ktoś Mu zaufa, to daje temu człowiekowi siłę do przyjęcia i zniesienia wszystkiego. Do mężnego zniesienia wszystkiego. A to mężne znoszenie sprawia, że niektórym jak gdyby przedłużał życie po to, aby mogli o Nim świadczyć.\nZdarza się bowiem — i to już na zakończenie naszego spotkania — że w naszym życiu wydarzają się rzeczy ważne, bardzo ważne, dziwne, znaczące, cudowne, ale bardzo szybko przyzwyczajamy się do tego, co jest, i puszczamy je w niepamięć. I wtedy też nie daje świadectwa o tym, czego Pan Bóg w naszym życiu i w życiu naszych bliskich dokonał. A przez to jak gdyby troszeczkę pomniejszamy Jego obecność w świecie. Warto więc spojrzeć na swoje życie, spojrzeć na to, co przeżyliśmy, i zauważyć, że we wszystkim, a w niektórych momentach szczególnie, był On wyraźnie obecny. I właśnie przez te pojedyncze epizody buduje się Jego obecność w człowieku i w świecie. I przez to wszystko buduje się również królestwo Boże.\nDlatego Ewangelia o królestwie Bożym to nie jest li tylko sprawa przeszłości. To jest sprawa, rzeczywistość, która jest głoszona w każdym pokoleniu.\nBardzo serdecznie państwu dziękuję za dzisiejszą uwagę. Mam na koniec jeszcze jedno do powiedzenia. Mianowicie w ostatnich tygodniach, dosłownie dwa tygodnie temu, ukazała się książka Benedykta XVI „Świadkowie Chrystusa, Apostołowie i uczniowie". Jest to bardzo piękna i bardzo mądra książka. Ona zawiera 31 katechez papieża poświęconych najpierw tajemnicy Kościoła, następnie poszczególnym Apostołom — każdemu z osobna. Następnie uczniom i wyznawcom, o których mowa w Nowym Testamencie, także kobietom. Jeżeli ktoś z państwa zdecydowałby się tę książkę nabyć, to radziłbym państwu żeby codziennie przeczytać po jednej katechezie, trzy stroniczki. Jest ich 31, czyli czytania na miesiąc. Tylko trzeba wziąć flamaster albo długopis, podkreślać sobie pewne myśli. Jest to wspaniała, mądra, piękna książka, która kieruje nas do początków chrześcijaństwa po to, byśmy zrozumieli na czym dzisiaj polega być świadkiem i uczniem Jezusa Chrystusa. Otóż Benedykt XVI te katechezy wygłosił w ubiegłym roku. Zostały zebrane i bardzo pięknie wydane. A ja miałem szczęście napisać do tego przedmowę. Wyjaśniam w niej nieco klucz do tych katechez, więc może też trzeba byłoby przeczytać. Natomiast nowością czy osobliwością jest też to, że papież odsyła do różnych tekstów biblijnych i po każdej katechezie te teksty biblijne są tutaj podane, są tutaj przytoczone. A więc książka nadaje się do takiego zimowego poczytania sobie, codziennie te dwie - trzy stroniczki, po jednej czy drugiej katechezie. Za pierwszym czytaniem nie jest łatwa, za drugim jest łatwiejsza. Za trzecim czy czwartym, kiedy tak sobie poczytamy, będą mieli państwo tutaj mnóstwo materiału do refleksji, do medytacji, a nawet do modlitwy. Nadaje się więc też na jakiś upominek dla osób, które prowadzą głębsze życie. Coś dla każdego, kogo te Boże sprawy interesują.\nDzisiaj dziękuję bardzo serdecznie. Życzę dobrych, błogosławionych, radosnych świąt Bożego Narodzenia. Życzę wszystkiego dobrego w nowym 2008 roku. Raz jeszcze powtórzę to, co chciałbym powiedzieć naprawdę gdzieś tam z głębi wnętrza: jestem bardzo wdzięczny za tę obecność, za to zasłuchanie, za udział w tych konferencjach. I bardzo serdecznie życzę, żeby zbliżające się Święta przyniosły chociaż odrobinę tych treści, które rozważamy, o których mówimy. I żeby wniosły dużo dobra i ciepła również do życia rodzin państwa.\nNastępna nasza konferencja odbędzie się w drugi poniedziałek stycznia, tj 14 I. Zatem jeszcze raz wszystkiego dobrego i szczęść Boże! Chwała Ojcu ... Pochwalony Jezus Chrystus ...


Ile kosztuje robocizna przy wymianie dachu? : Pogaduszki\nIle kosztuje robocizna przy wymianie dachu?\nprzez Revshare » 07 mar 2016, 11:37\nSa to jakies średnie ceny?\nRe: Ile kosztuje robocizna przy wymianie dachu?\nprzez Olka » 09 mar 2016, 09:13\nTo zalezy chyba od firmy, której zlecisz,\nkoszty robocizny mogą być różne w różnych regionach, wiadomo, że tam gdzie zapotrzebowanie wysokie, to ceny moga byc wyzsze, bo firmy się nie wyrabiają, ale to nie jest też reguła.\nJak będziesz wybierać dachówki czy blachę trapezową u producentów jak np. http://www.budmax-metal.com.pl/blachy-trapezowe.html - to od razu na miejscu pytaj, czy również zakłądają, a jak nie to kto to robi.\nTakie firmy zwykle mają namiary na fachowców.\nprzez Piotras » 28 kwi 2016, 11:12\nDokładnie, poza tym robocizna to zwykle większy koszt niz same artykuły budowlane, które do tego celu trzeba kupić. A jeszcze jak sie tanio trafi w marketach budowlanych, to w ogóle.\nNo ale wiadomo, że z robocizny ciężko coś uszczknąć, nikt za darmo na dachu nie będzie poginał;)\nprzez Miko12 » 08 gru 2017, 23:01\nTo jest również uzależnione od materiałów, które zamierzasz wykorzystać do budowy, nie tylko od zatrudnionej ekipy. Wszelkiego rodzaju wyroby ze stali są wymagane przy takiej budowie, w szczególności nierdzewne taśmy. Od http://hax-inox.pl biorę je po naprawdę dobrej cenie, także zalecałbym takie rozwiązanie również i Tobie.


Zestaw szuflad do łóżka 190 cm dąb sonoma marki Tvilum - morizon SHOPPING\nZestaw szuflad do łóżka 190 cm dąb sonoma]\nDane szczególowe Opis produktu Kod produktu 18347 Material plyta meblowa Kolor dab sonoma Wymiary szerokosc: 94 cmglebokosc: 67 cmwysokosc: 18 cm Stan...\ninformacje szczególowe Opis produktu Kod produktu 18347 Material plyta meblowa odcień dab sonoma wymiary szerokosc: 94 cmglebokosc: 67 cmwysokosc: 18 cm Stan artykułu do samodzielnego montazu atrybuty standardowe: szuflady sprzedajemy w komplecie po 2 sztuki korpus mebla o grubosci 15 mm szuflady lakierowane na wysoki polysk przez co sa mniej podatne na zabrudzenia oraz bardziej odporne na wode brak zgubnych emisji - posiadaja certyfikaty uwzgledniajace srodowisko i ludzi CERTIFICED CARE, atesty srodowiskowe FSC oraz przeszly testy wytrzymalosciowe.\npakiet szuflad do lózka o glebokosci 190 cm Sposób czyszczenia: wilgotna szmatka nasaczona czysta letnia woda Montaz: meble do samodzielnego montazu kazdy mebel posiada instrukcje montazu Gwarancja: 2 lata NAIA komplet szuflad do lózka 190 cm praktyczny element kazdej nowoczesnej sypialni.\nDzieki szufladom do lózka zyskasz porzadek i harmonie w miejscu, w którym odpoczywasz. Niezawodny zestaw szuflad do lózka NAIA o glebokosci 190 cm zostal wytwarzany z mysla o ludziach zyjacych wedle zasady, ze wszystko ma swoje miejsce.\nWyjatkowa solidnosc pociaga za soba fakt wykonania ich z plyty meblowej foliowanej i lakierowanej. Nie dosc, ze rewelacyjnie wpasuja sie w popularny ostatnio wygląd sypialni w stylu skandynawskim, to równiez beda pasowac do jasnych przestrzeni.\nKazda kobieta doceni je tym bardziej jak przekona sie z jaka latwoscia mozna z nich usunac zabrudzenia. Firma – znany z dbania o srodowisko – zadbal o to, żeby same szuflady byly przyjazne nie tylko dla ludzi, lecz takze dla otoczenia.


Lipsko - wiadomo�ci i wydarzenia | EchoDnia.eu\nMISS POLSKI ZIEMI RADOMSKIEJ 26.05.2015\nPi�kne miss w strojach marki Radomianka (wideo, zdj�cia)\nNa to wyj�cie czeka�a ca�a publiczno�� zgromadzona pi�tkowego wieczoru w Sali Koncertowej Radomskiej Orkiestry Kameralnej. Czeka�y na nie te� finalistki konkursu Miss Polski Ziemi Radomskiej 2015 i autorka kolekcji - Ewelina Szyma�ska, w�a�cicielka...\nWybory prezydenckie menu z kandydatami 25.05.2015\nWyniki wybor�w prezydenckich 2015 w powiecie lipskim. Zdecydowana wygrana Andrzeja Dudy\nWyniki wybor�w prezydenckich w powiecie lipskim.\nMISS POLSKI ZIEMI RADOMSKIEJ 25.05.2015\nZachwycaj�cy pokaz w bikini finalistek Miss Ziemi Radomskiej 2015 (wideo, zdj�cia)\nDwana�cie kandydatek do korony podczas drugiego wyj�cia konkursowego zaprezentowa�o si� w kostiumach k�pielowych. By� to wymagaj�cy pokaz, ale finalistki poradzi�y sobie wspaniale.\nWybory prezydenckie 2015 24.05.2015\nWyniki wybor�w prezydenckich 2015: Andrzej Duda prezydentem! (sonda�)echodnia.eu\nPolityk PiS pokonuje urz�duj�cego od 5 lat Bronis�awa Komorowskiego z PO.\nWybory prezydenckie 2015: po II turze (wideo, zdj�cia)\nWyniki sonda�owe og�oszono o godz. 22:30. Wed�ug nich, Duda - 53 %, a Komorowski - 47 %.\nMISS POLSKI ZIEMI RADOMSKIEJ 23.05.2015\nWiecz�r z Miss (wideo, zdj�cia)\nZosta�a ni� Aleksandra G�rak, ale pi�knych dziewcz�t by�o o wiele wi�cej. Zobacz ich prezentacje!\nOla now� Miss. Komu przypad�y pozosta�e nagrody? [WIDEO]\nPrzedstawiamy zdobywczynie tytu��w w 11. edycji regionalnego konkursu pi�kno�ci.\nMISS POLSKI ZIEMI RADOMSKIEJ 22.05.2015\nFina� Miss Polski Ziemi Radomskiej 2015 na �ywo! Trwa wideorelacja\nFinalistki w strojach k�pielowych i nie tylko...\nLoty Air Baltic z Radomia - podajemy koszty i czas\nSystem sprzeda�y bilet�w linii lotniczej Air Baltic z lotniska w Radomiu ju� dzia�a. Internauci do�� krytycznie oceniaj� ofert�.\nSprawd� gdzie otrzymasz najta�szy kredyt!\nMost w Solcu nad Wis�� wytrzyma� obci��enie 900 ton (zdj�cia)\nDo ko�ca maja zako�cz� si� prace przy budowie mostu na Wi�le, ��cz�cego wojew�dztwo lubelskie z mazowieckim. W �rod� i czwartek nowa przeprawa by�a poddawana pr�bom obci��eniowym.\nLoty Air Baltic z lotniska w Radomiu. Dok�d?\nOd 1 wrze�nia b�dzie mo�na polecie� do Oslo, Madrytu lub Londynu... ale przez Ryg�.\nUwaga na silne burze nad regionem! Ostrze�enie meteorologiczne dla wojew�dztwa mazowieckiego i regionu radomskiego.\nAir Baltic przewo�nikiem dla Portu Lotniczego Radom (wideo)\n�otewskie linie lotnicze pierwszym przewo�nikiem Portu Lotniczego Radom - dowiedzieli�my si� nieoficjalnie.\nBezrobocie w regionie radomskim posz�o mocno w d� regioPraca\nRoboty sezonowe, aktywne formy zwalczania bezrobocia poprawiaj� sytuacj� na rynku pracy.\nKULTURARADOM - INNE WYDARZENIA 18.05.2015\nKilka godzin ludowej zabawy w Lipsku. Folklor na rynku Oko�o 350 wykonawc�w zaprezentowa�o si� w niedziel� w Lipsku podczas Festiwalu Folkloru i Tw�rczo�ci Nieprofesjonalnej "Powi�le 2015". Bawi�o si� – znacznie wi�cej.\nMISS POLSKI ZIEMI RADOMSKIEJ 18.05.2015\nKandydatki na Miss i emocjonuj�ce przymiarki sukien �lubnych (zdj�cia)\nSuknie �lubne budz� najwi�cej emocji zar�wno w�r�d kandydatek do korony, jak i ich rodzin, kt�re nie kryj� wzruszenia, gdy widz� dziewcz�ta na scenie w bia�ych kreacjach. W tym roku nasze finalistki ponownie zaprezentuj� si� w sukniach z salonu Emmi...\nMiss w... bikini (zdj�cia)\n�mier� konwojowanego - prokuratura umarza �ledztwo (wideo) [WIDEO] Matura 2015: �atwy egzamin z chemii (ARKUSZE i ODPOWIEDZI)\nPi�kne dzi�wcz�ta w... Radomiance (wideo, zdj�cia)\nFestiwal Folkloru Powi�le w Lipsku ju� w ten weekend\nRanking szk� nauki jazdy z Radomia - w pi�tek w "Echu Dnia"\nMatura 2015: zmagania z geografi� (ARKUSZE i ODPOWIEDZI)


Brak motywacji - przyczyny | Blog E-Madame\nStrona główna > Lifestyle > My kobiety > Brak motywacji – przyczyny\nE-MADAME, 24 stycznia 2018 0 3 min read 1074\nCzasami bywa tak, że nie mamy na nic ochoty, wiedząc, że czeka nas coś pilnego do zrobienia. Nie umiemy się do tego zmotywować, rzeczy, które dotąd sprawiały nam przyjemność są niemiłym obowiązkiem. Te objawy to brak motywacji. Przeczytaj ten artykuł i dowiedz się jakie są przyczyny tej dolegliwości.\nSkąd się bierze brak motywacji?\nTen etap w życiu przejdzie każdy z nas. Przyczyny tego stanu są zróżnicowane. Może powodować go rutyna, przemęczenie, znudzenie codziennym obowiązkami, pracą i partnerem. Jednak nie jest to problem, z którym nie można by było sobie poradzić. Gdy zauważamy, że codzienne czynności sprawiają nam nie mały problem i myślimy o nich z niechęcią, zachodzimy w głowę co jest przyczyną takiego stanu. W pierwszym momencie nie znajdujemy żadnej logicznej odpowiedzi na to pytanie. Jednak doskonale wiemy o tym, że nic nie dzieje się bez przyczyny. Może okazać się, że sami sprawiliśmy sobie niechęć, którą później chcemy jakoś wyeliminować.\nBrak motywacji możemy zauważyć także w momencie, gdy widzimy pełen zlew naczyń czy też bałagan w pokoju, którego nie mamy ochoty posprzątać. Natłok obowiązków, powoduje, że budzi się w nas uczucie bezradności. Przyczyną braku motywacji jest w tym przypadku brak widoku końca obowiązków, które mamy do wykonania w określonym czasie.\nPrzyczyną baraku motywacji może być także wpływ otoczenia. Często przebywamy w towarzystwie takich osób, które wywołują u nas brak chęci do czegokolwiek. W tym przypadku całą uwagę powinniśmy skupić na sobie, zrozumieć własne potrzeby, jak również uwolnić się od osób, które mają na nas zły wpływ.\nWiadomo, że nie wszystkie obowiązki, które mamy do wypełniania nie są dla nas przyjemne. Zazwyczaj takie obowiązki staramy się przełożyć na później, bo zwyczajnie odczuwamy brak motywacji. W tym przypadku także musimy się motywować. Pomyślmy, że im szybciej coś zrobimy, to tym szybciej czekać na nas będzie zasłużona przerwa. Gdy odpowiednio podejdziemy do naszych obowiązków możemy mieć pewność, że w ten sposób unikniemy wielu zbędnych problemów.\nCzasami bywa tak, że niefortunny splot wydarzeń sprawia, że nic się nam nie chce, mamy wszystkiego dość! W tym przypadku należy przywołać się do porządku i wzbudzić w sobie poczucie odpowiedzialności. Wiadomo, aby móc żyć musimy pracować, bo w przeciwnym razie nie będziemy mieć za co utrzymać swojej rodziny. Także uczucie pustki ma ogromny wpływ na brak motywacji. Jeśli nie mamy wyznaczonego celu w życiu, nie będziemy czuć potrzeby, aby coś robić. Warto zatem stawiać sobie różne cele, aby normalnie funkcjonować.\nBrak motywacji w pracy spowodowany jest wykonywaniem codziennie tych samych obowiązków. Warto wtedy zmienić zajęcie na bardziej ciekawe, które sprawi nam przyjemność i będzie naszą pasją.\nRutyna, która wkrada się każdego dnia do naszego życia, pracy, miłości może w skuteczny sposób zaburzyć normalne funkcjonowanie, sprawić, że będzie brakować nam chęci do działania. Nie wolno poddawać się a brak motywacji należy zwalczyć poprzez różne zmiany, szukanie pasjonujących zajęć i ciekawych przyjaciół aby życie stało się bardziej ekscytujące.\nTags #brak motywacji #brak motywacji do działania #brak motywacji do pracy #brak motywacji do życia #brak motywacji przyczyny #przyczyny braku motywacji


Leczenie alkoholizmu Białystok - PewnaTerapia.pl\nJeśli szukasz pomocy i nadziei na lepsze jutro, znajdziesz je u nas. REVENU to prywatny ośrodek leczenia uzależnień. W rodzinnej, Szczegóły\nTerapeuta uzależnień zajmuje się uzależnieniami od alkoholu, narkotyków, dopalaczy, hazardu, zakupoholizmu czy także seksu. Dzięki prowadzonej przez niego terapii osoba Szczegóły\nAlkoholizm to poważna choroba, która może doprowadzić nawet do śmierci. Co najgorsze, nieleczone uzależnienie od alkoholu nieustannie postępuje. W organizmie chorego dochodzi do nagromadzenia toksycznych substancji, uszkadzających narządy wewnętrzne, co prowadzi do zaburzeń funkcjonowania wątroby, trzustki, nerek, a w końcu – całego ciała. Bardzo często osoby uzależnione zaczynają zastanawiać się, jak wyjść z alkoholizmu, gdy pojawiają się poważne problemy w codziennym funkcjonowaniu. Nie warto jednak czekać, aż problem stanie się aż tak głęboki. Wyjściem są ośrodki dla alkoholików, w których pacjenci otrzymują profesjonalną pomoc w sferze psychicznej i fizycznej.\nZaufane ośrodki leczenia alkoholizmu\nW naszym rankingu znajdują się godne polecenia ośrodki leczenia alkoholizmu. Zostały porównane pod względem programów terapeutycznych, lokalizacji, warunków oraz dostępności profesjonalnej opieki. Dzięki temu, chorzy i ich rodziny mogą w prosty i szybki sposób, znaleźć ośrodek uzależnień alkoholowych, w którym otrzymają fachową pomoc. Ma to ogromne znaczenie z perspektywy uzależnionego, ponieważ z każdym dniem jego stan jest coraz gorszy.\nSamo odstawienie alkoholu jest tylko pierwszym etapem powrotu do trzeźwości. Leczenie choroby alkoholowej polega głównie na pracy nad psychiką. Właśnie dlatego, tak cenne jest wsparcie doświadczonych terapeutów, którzy doskonale wiedzą jak dotrzeć do osoby uzależnionej i na nowo nauczyć ją funkcjonowania w trzeźwości. W alkoholizm nie wpada się z dnia na dzień, dlatego jego leczenie również nie jest proste i szybkie. Pod opieką specjalistów, leczenie uzależnienia od alkoholu jak najbardziej jest jednak możliwe, dlatego warto zgłosić się po fachową pomoc.\nCo warto wiedzieć przed rozpoczęciem leczenia alkoholizmu?\nLeczenie alkoholizmu oczywiście wiąże się ze stresem, ponieważ jest to ogromna zmiana w życiu osoby uzależnionej. Tak ważny jest więc wybór odpowiedniego ośrodka, który dzięki naszemu rankingowi staramy się maksymalnie ułatwić. Wszystkim chorym i ich rodzinom polecamy zwrócić uwagę na kilka czynników istotnych podczas poszukiwań najlepszej placówki.\nWażna jest przede wszystkim lokalizacja, ponieważ im bliżej domu, tym łatwiej dotrzeć na leczenie. W naszym rankingu znalazły się ośrodki z całej Polski, dlatego każdy pacjent może znaleźć zaufaną klinikę w swoim regionie. Warto też pamiętać, że niektóre placówki oferują również transport do ośrodka. Niezwykle istotne są też kwalifikacje personelu. Dobrze jest upewnić się, że terapeuci mają szeroką wiedzę na temat uzależnienia od alkoholu oraz doświadczenie w jego leczeniu.\nBardzo ważną częścią naszego rankingu są opinie pacjentów. Zdanie osób, które już przeszły leczenie alkoholizmu w danej placówce jest niezwykle cenne. Pacjenci mogą wypowiedzieć się na temat podejścia terapeutów lub panujących w ośrodku warunków. Warto zwrócić na to uwagę, ponieważ standard placówki (np. wielkość pokojów, dostępność dodatkowych aktywności) może znacznie ułatwić osobie uzależnionej przejście przez proces terapeutyczny.\nJak wygląda leczenie alkoholizmu w ośrodku?\nOśrodek leczenia alkoholizmu to rozwiązanie dla wszystkich, którzy stracili kontrolę nad ilością spożywanego alkoholu. Pacjent otrzymuje profesjonalną opiekę i przechodzi terapię, podczas której na nowo uczy się funkcjonowania w trzeźwości. Uzależnienie od alkoholu ma nie tylko wymiar fizyczny, ale też psychiczny, dlatego trzeba przepracować przyczyny, a nie tylko skupiać się na skutkach. Pacjenci uczestniczą w zajęciach indywidualnych i grupowych, a często też dodatkowych aktywnościach np. sportowych lub artystycznych, które uczą wypełniania sobie czasu wartościowymi zajęciami, zamiast sięgania po alkohol. Celem terapeutów jest przygotowanie pacjentów do wyzwań, które czekają ich poza kliniką, dlatego ośrodki uzależnień od alkoholu to miejsca nastawione na długofalowe efekty.\nZestawiliśmy ze sobą ośrodki leczenia uzależnień od alkoholu, żeby ułatwić dostęp do informacji na temat profesjonalnej pomocy. Dzięki temu, pacjenci i ich rodziny mogą wymieniać się doświadczeniami. W ten sposób, znaleźliśmy najlepsze ośrodki dla alkoholików, wyróżniające się zaangażowanym personelem i skutecznym programem leczenia uzależnienia od alkoholu.