Pieniądze na sprzęt - Forum dla nauczycieli\nPostautor: motyl » 2007-12-20, 22:35\nChciałbym zapytać wszystkich zoorientowanych w temacie o możliwości uzyskania pieniążków na sprzęt sportowy dla szkoły. Właśnie położono w naszej szkole nową podłoge na sali (salce raczej) gimnastycznej bo stara się do niczego od lat nie nadawała ale pozostaje sprawa braku sprzętu. Powiem wprost w szkole są 2 materace, 1 ławka gimnastyczna, równoważnia i troche piłekj różnego rodzaju i tym samym jakości. Jest troszke kiepsko i już.\nChciałbym spróbować zoorganizować jakąś kaske choćby na pare materacy i sprzęt do unihokeja ale nie wiem jak jeszcze, a nowy jestem i nie chcę za bardzo wyskakiwać i pytać o wszystko w pracy.\nMyślałem o pismach z prośbami do potencjalnych sponsorów (prywatnych firm z terenu miasta itd) ale nie wiem jak to sie ma do przepisów, czy można, czy musi być jakaś zgoda dyrektora i czy od strony moralnej jest to sposób etyczny zwracać sie tak do przedsiębiorstw.\nRobił ktoś coś takiego\nA może jakiś inny pomysł, sugestie?\nRe: Pieniądze na sprzęt\nPostautor: dushka » 2007-12-21, 15:35\nsponsoring ok, ale lepiej sygnować pismo pieczątkami szkolnymi i podpisem dyrektora\nPostautor: Hawkins » 2009-01-17, 16:47\nMyślę, że można napisać do ministerstwa sportu\nRejestracja: 2010-07-08, 13:01\nPostautor: HoloLolo » 2010-07-08, 13:05\na jak są pieniążki to gdzie kupować ?\nUsunęłam reklamę sklepu - malgala\nOstatnio zmieniony 2010-07-09, 10:00 przez HoloLolo, łącznie zmieniany 1 raz.\nPostautor: haLayla » 2010-07-09, 01:07\nJa się poczułem obrażony. Obrażono moją inteligencję. Wiem, że za takie posty, reklamodawcy płacą osobom, które je nabijają, ale to jest tak niesamowicie jawne, że przeszłoby jedynie na forum wizaż.pl czy na czacie onetu\nPostautor: edzia » 2010-07-09, 08:31\nSpokojnie, haLayla, nie wszyscy są tak inteligentni, jak ty.\nProponuję, by administracja po prostu usunęła ten post. Przy okazji można odpowiedni zapis umieścić w regulaminie forum.\nPostautor: malgala » 2010-07-09, 10:07\nDopiero teraz do tego tematu dobrnęłam.\nMam ostatnio trochę zaległości w czytaniu i jak zaglądam na forum, to skaczę po różnych wątkach.\nZa tydzień już będę czytała wszystko systematycznie.\nPostautor: haLayla » 2010-07-09, 13:46\nedzia, sądzę, że to urąga inteligencji wszystkich tutaj na forum.\nmalgala, w zasadzie, to mój błąd. Powinienem nacisnąć panic button przy tym poście\nRejestracja: 2010-10-15, 23:02\nPostautor: awo_marek » 2010-10-15, 23:14\nodpowiedź na temat też mnie interesuje szkoda że tyle jest postów nie na temat...\nPostautor: malgala » 2010-10-16, 10:47\nawo_marek pisze: odpowiedź na temat też mnie interesuje\nW takim razie postaram się na temat.\n1. Teraz jest okres planowania i zatwierdzania budżetu szkół.\n2. Plan finansowy szkoły dyrektor powinien przedstawić radzie pedagogicznej. Zgłoś potrzeby, niech uwzględni je w tym planie.\nPunkt 1 i 2 dotyczy zakupów w roku 2011.\n3. Warto spytać się dyrektora, czy posiada jeszcze jakieś wolne środki na zakup pomocy w tym roku. Jeśli tak, to trzeba już działać.\n4. Sponsoring też może być, ale tak jak napisała dushka.\n5. Można też uruchomić różne znajomości własne i znajomych. Być może ktoś ma dojścia do firm produkujących sprzęt sportowy i firma przekaże coś nieodpłatnie szkole (ale wtedy tak jak w punkcie 4).\nRejestracja: 2009-08-13, 13:05\nPostautor: jackeess » 2010-11-24, 14:03\nCzytam to co piszecie ale tak naprawdę to nic konkretnego.\nZ reguły budżet w szkole jest tak ustalany że na sport pozostaje niewiele, chyba że szkoła jest bogata a to związane jest ze stroną finansową gminy czy miasta.\nJeżeli chodzi o niewielkie zakupy to zapewne jakaś kasa w szkole się znajdzie. Jak nie to trzeba sie zwróci poprzez pismo do urzędu gminy badz miasta ale najlepiej po omówieniu tego z dyrektorem żeby wiedział co się święci a nie był zaskoczony przez organ prowadzący szkołę.\nPo drugie istnieją takie osoby jak koordynatorzy sportowi - gminni, powiatowi itd. i to oni zajmują się organizacją zawodów zgodnie z SZS jak również dysponują jakimiś środkami finansowymi z urzędów na sport i można do nich się zwrócić że np. zamiast nagród w zawodach można poprosić o inny sprzęt.\nOczywiście zgadzam się z przedmówcami że sponsorzy jak najbardziej wchodzą w rachubę, ale to jest to już nieco trudniejsze. Trzeba prosić o pomoc ale w formie sprzętu bo inaczej trzeba mieć księgowego i rozliczyć się z tego, że skądś się takowe środki posiada. Najlepiej mieć założony w szkole UKS.\nTo są takie luźne sugestie jakby kogoś interesowało... .\nPostautor: Paweł Ł. » 2010-11-30, 23:45\nhttp://www.uks.info.pl/?informacje/uczn ... rtowy.html


patronat – MISTERIUM GROZY\nRoberta J. Szmidta polscy czytelnicy fantastyki znają, a przynajmniej znać powinni dobrze. Autor wielu cenionych książek tego gatunku, wydanych również poza granicami kraju, pewien czas temu sięgnął po horror spod znaku zombie i stworzył interesującą historię osadzoną we Wrocławiu czasów PRLu. Już…\nBardzo długo oczekiwana książka, będąca wydawniczym debiutem Mariusza Wojteczka, pojawiła się nareszcie w sprzedaży. Dzięki pracy wydawnictwa zbiór oferuje nam dużo więcej niż tytułowy cykl.\nBardzo pozytywnie zaskoczyła wszystkich organizacja konwentu poświęconego twórczości Lovecrafta i wszelkim do niej nawiązaniom. Cthulcon to pierwsze duże wydarzenie w tym roku na rynku grozy.\nWydawnictwo Phantom Books Horror zaskakuje nas nową książką Roberta Cichowlasa, autora, którego teksty mieszają w sobie czar ekstrawaganckiego i nieobliczalnego bizarro z rasowym horrorem klasy B.\nH.P. Lovecraf stał się już prawdziwą ikoną kultury popularnej i jest powszechnie uważany za najwybitniejszego amerykańskiego pisarza grozy XX wieku, który do dziś stanowi wielką inspirację dla literatury i flmu.\nnews patronat wydarzenia\n17 października 25 lutego by korsarz\nOtrzymaliśmy pełny Informator nadchodzącego Krakowskiego Festiwalu Grozy KFASON. Teraz możemy zapoznać się dokładnie z jego wszystkimi atrakcjami.\nKsenia Olkusz – „Materializm kontra ezoteryka”\n14 października 14 października by korsarz\nWielką radością napawa mnie fakt, że po wielu latach oczekiwań trafiła ponownie do czytelników monografia dr Kseni Olkusz, która w wyjątkowy sposób porusza zagadnienia fascynujące zarówno miłośników literatury grozy jak i ezoteryki!\n„Słowiańskie koszmary” – antologia słowiańskiej grozy\n21 sierpnia 26 lutego by korsarz\n„Słowiańskie koszmary” to druga z kolei antologia opowiadań związanych z fantastyką grozy, która kieruje czytelników w stronę naszych najstarszych, pogańskich korzeni. Jest wspólnym pomysłem Macieja Szymczaka i wydawnictwa Horror Masakra, a w jej „wnętrznościach” znajdziemy masę interesujących tekstów!\n8 sierpnia 26 lutego by korsarz\nPiotr Borlik to autor, którego teksty pojawiały się już w magazynach i antologiach poświęconych literaturze grozy, a także redaktor portalu lubiegroze.pl. Tym razem wydawnictwo Videograf prezentuje jego powieść „Teatr Lalek”, której historia zapowiada się bardzo interesująco.


Kominek Mountain - Thorma\nWentor.pl - kominki na pellet - piecyki i innePiecyki kominkowePiecyki na drewnoNaturalna konwekcjaProsta szybaKominek Mountain - Thorma\nKominek z wykonany z betonu akumulacyjnego.\nWolno stojący kominek Mountain wykonany z betonu akumulacyjnego.\nZabudowa na bazie wkładu kominkowego Alicante o mocy 8,0 kW. Obudowa wykonana ze specjalnego betonu akumulacyjnego.\nJego waga to aż 360 kg. Dzięki tak dużej wadze doskonale gromadzi energię cieplną i powoli ją uwalnia. Obudowa posiada otwory konwekcyjne, dzięki którym w trakcie spalania efektywnie oddaje ciepło do pomieszczenia. Ciepło oddawane jest za pomocą promieniowania z całej powierzchni obudowy! Wyprowadzenie wylotu spalin do tyłu lub do góry.\n- obudowa wykonana ze specjalnego betonu akumulacyjnego,\n- całkowita waga wraz z wkładem kominkowym to aż 360 kg,\n- produkt został zoptymalizowany do wysyłki, cały zestaw obudowy mieści się na jednej palecie euro (plus 1/2 palety z wkładem),\n- zabudowa oparta na niezawodnym i sprawdzonym wkładzie Alicante,\n- łatwy w montażu i eksploatacji.\nKomplet składa się z trzech pozycji:\n- wkład kominkowy Alicante,\n- obudowa z betonu akumulacyjnego,\n- metalowe elementy montażowe.\nZobacz jak łatwo i szybko zamontujesz swój kominek:\nWkład kominkowy Thorma Alicante 8,0 kW\nWykonany z blachy kotłowej pomalowanej proszkowo na czarno. Pionowa rama drzwi z prostą szybą. Palenisko o małej rurze dymowej, tylko fi 150. Z genialnym widokiem ognia oraz pełną regulacją płomienia tylko jednym cięgnem.\nZakres regulowany mocy: 4,0-12,0 kW\nPowierzchnia grzewcza: 45-90 m2


Recenzje napisane przez użytkownika: Nekroskop - Recenzje tabak - Top25snuff.com\nRecenzje napisane przez użytkownika: Nekroskop\n25 rezultat(y) - wyświetlane 1 - 20\nNekroskop Październik 25, 2012\n(Updated: Październik 25, 2012)\nKto mnie troszkę zna ten wie że mój związek z Gawcią Aprokotką trwa już ładnych parę lat. Przyznam się Wam (tylko mnie nie wydajcie) że dość często zdarzają...\nM/S. Ranchhoddas Zinabhai Dholakia\nNekroskop Październik 21, 2012\nIndie to kraj legenda z przebogatą historią i kulturą z niespotykanymi gdzie indziej na świecie sprzecznościami i kontrastami. Z jednej strony brudny i odrażający Ganges z drugiej piękne rajskie...\nNekroskop Październik 20, 2012\n(Updated: Październik 20, 2012)\nZ Samuelem Gawithem miałem długi, kilkuletni rozbrat. Sięga on czasów gdy tabaki tej firmy pakowane były w okrągłe, nielubiane przeze mnie metalowe tabakierki. Niewygodne i mało praktyczne dla kogoś kto...\nNekroskop Październik 09, 2012\nBernard Tabak nie przestanie mnie zaskakiwać. Firma w swojej ofercie ma najróżniejsze rodzaje ciekawych i wykwintnych tabak. Każdy z ich produktów charakteryzuje się najwyższym sposobem wykonania świadczącym o zaangażowaniu i...\nNekroskop Czerwiec 14, 2011\n(Updated: Czerwiec 15, 2011)\nWpadłem dzisiaj przy okazji do jednej z poznańskich trafik i już z daleka widziałem że wybór mają dość spory. Nie mogłem sobie tak po prostu wyjść z pustymi rękoma i...\nNekroskop Maj 12, 2011\n(Updated: Październik 09, 2012)\nNiedawno pojawiło się info, że Swedish Match zaprzestaje produkcji Westfalen Prise . Mimo że przez tyle lat tabaczenia jakoś specjalnie mnie nie ciągnęło do tej tabaki nie byłbym sobą gdybym...\nNekroskop Maj 09, 2011\n(Updated: Maj 11, 2011)\nMój ulubiony sklep internetowy z tytoniem. Wysyłka szybka i sprawna, zawsze dobrze zapakowany towar. Dobry kontakt ze sprzedawcą. Szybko odpisze, doradzi, zaproponuje coś w zamian. Strona internetowa miła dla...\nNekroskop Kwiecień 07, 2011\n(Updated: Kwiecień 11, 2011)\nBardzo lubię smak wanilii i też z tego powodu jako pierwszy zakup ze stajni STOKa padł na tę pozycję. Pudełko jest niestety niezbyt udane jednak to nie jest jeszcze...\nZachęcony nazwą tabaki zakupiłem jaśminowego WOSa. Zapach jaśminu sam w sobie jest bardzo przyjemny, kojący nerwy, delikatny... Wszystko ładnie, pięknie, jeśli wącha się pączki kwiatów, a nie wciąga WOSa o...\nNekroskop Kwiecień 05, 2011\n(Updated: Kwiecień 05, 2011)\nPiękna buteleczka aż śmieje się do tabaczarza i zachęca do spróbowania zawartości. Uwodzi i nęci mój spragniony nowych wrażeń nos. Dłużej nie jestem w stanie się oprzeć tym zalotom i...\nPoziomka z miętą\nNekroskop Marzec 08, 2011\n(Updated: Marzec 08, 2011)\nCiesząca oko tabakierka już z daleka śmieje się do nas i zachęca do spróbowania zawartości. Gratuluję pomysłowości! Śliczna buteleczka z ładną drewnianą zakrętką prezentuje się bardzo estetycznie. Majstersztyk!! W środku?...\nChaty Polskie nr2 na testach w moim nosie. Tabakierka z bocznym suwaczkiem znana z Gotardów. Zmielenie średnie i spora wilgotność, to to co lubię. Na samą myśl o jagodach, aż...\nSynchro potrafi zaskoczyć! W tabaczarskim światku zawrzało. Chaty Polskie, limitowana seria, warto? Nie warto? Cóż jak nie spróbujemy to się nie dowiemy. Tabakierka - taka jaką znamy z Paula Gotarda,...\nNekroskop Marzec 02, 2011\nRzadko w trakcie recenzji zatrzymuję się na dłużej przy tabakierkach, ale w przypadku Rumney's jest to niezbędne. Tak fajnej tabakierki w produktach produkowanych seryjnie jeszcze nie widziałem! Naprawdę duży plus...\nNekroskop Luty 17, 2011\n(Updated: Luty 18, 2011)\nWOSik z pazurkiem\nTaka mała a taka ostra!! Kto by pomyślał, że taki mały WOSik potrafi tak nabroić. No, no, no. Jestem pod wrażeniem! Żadnych dodatkowych efektów poza mega dużą dawką mentolu. Po...\nNekroskop Luty 15, 2011\n(Updated: Luty 16, 2011)\nStała się rzecz straszna!! Stało się to nagle, niespodziewanie i zupełnie nieoczekiwanie. Pudełko z Jubilaumus Snuff świeci pustkami! Poczta z kolejnymi pudełkami dojdzie pewnie za kilka dni, a ja zostałem...\nNekroskop Styczeń 13, 2011\nNazywam ją ambrozją. To taka moja mała królowa owocówek. Przeważnie owocowa tabaka to trochę mentolu, a później smaczek owocu z naklejki. Alpina jest o niebo bogatsza od swoich koleżanek!! Początek...\n(Updated: Luty 13, 2011)\nCoś mnie ostatnio naszło na "Bernardy" no i dzisiaj zawitał listonosz z kilkoma pozycjami. Od dawna czaiłem się na Amostrinhe, ale jakoś nie było okazji aby jej skosztować. Warto było...\nNekroskop Styczeń 10, 2011\nPewnie ktoś z zarządu Poschl Tabak jest zagorzałym kibicem futbolu. Dzięki FC Bayern Snuff wiemy już nawet jakiemu klubowi kibicuje! Trudno wymagać aby dla tak wąskiego grona odbiorców tej tabaki...\n(Updated: Styczeń 24, 2011)\nOd kilku lat w moich tabaczanych zbiorach znajduje się buteleczka Alt Offenbacher Kostlich. 14 g tabaki, a ja mam jeszcze prawie pełną buteleczkę? Pewnie wstrętna można by pomyśleć. Jednak nie....


Premiera „Czarno to widzę” – charytatywnego spektaklu z przesłaniem – radzyniacy.pl\n31 stycznia 2020 radzyniacy.pl\nPremiera sztuki odbyła się 23. stycznia 2020 roku w sali teatralnej DOMU KULTURY ŚWIT w Warszawie. Sztuka „Czarno to widzę, czyli wymieszani, posortowani” w zabawny sposób porusza ważne zagadnienia dotyczące tolerancji w naszym kraju. W amatorskiej grupie pieśni i tańca koegzystują ze sobą osoby o kompletnie odmiennych światopoglądach. To w oczywisty sposób prowadzi do konfliktów, które tworzą dramatyczno-komediowe sytuacje.\nAutorem sztuki jest Marcin Szczygielski, który opowiada o fabule: „Czarno to widzę… W naszym podzielonym, skłóconym kraju zbiera się grupa nietuzinkowych osób, które bardzo chcą być Polakami. Pokochali ten kraj, pragną być z niego dumni i chcą czuć się jego częścią, choć żadne z nich nie pasuje do stereotypu. Korzystając z unijnych funduszy, zakładają wspólnie amatorską grupę pieśni i tańca „Słowiańskie Słowiki”, ale jak tu beztrosko wycinać ludowe hołubce, gdy taneczną salę przyszło im dzielić\nz zatwardziałym kibolem-nacjonalistą i ksenofobem? Odwaga i hart ducha nie wystarczą, ale być może rozwiązaniem okażą się staroświecka (choć niestandardowa) miłość i poczucie humoru, którego w tym spektaklu na pewno nie zabraknie”. Za propagowanie w społeczeństwie postaw otwartości, równości i tolerancji spektakl został objęty honorowym patronatem Rzecznika Praw Obywatelskich oraz Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy. Sztukę wyreżyserowała Ewa Kasprzyk, a koordynatorem artystycznym projektu został Olaf Lubaszenko. Producentem jest firma TEATR MY. Autorem projektu scenografii jest Piotr Stachurski, a kostiumy przygotowała Ewa Gdowiok. Sponsorami zostali: InPost, Rossmann oraz Termo Organika.\nOd początku lutego spektakl „Czarno to widzę, czyli wymieszani, posortowani” będzie wystawiany w całej Polsce, a 11 października 2020 roku premiera sztuki odbędzie się w Londynie. Szczegółowe kalendarium znaleźć można na oficjalnej stronie: www.czarnotowidze.com.pl. Co ważne dochód fundacji ze sprzedaży biletów zasili konto budowy szkoły dla dzieci ulicy, którą fundacja Omeny Mensah buduje w Ghanie.\nTags: czrno to widzę, warszawa


Nysa: Do Nysy zjechali werbi�ci z ca�ej Europy - 16 czerwca 2009\nDo Nysy zjechali werbi�ci z ca�ej Europy\nDodano: 16 czerwca 2009, 19:30\nDwudziestu misjonarzy werbist�w spotka�o si� w Domu Dobrego Pasterza w Nysie.\nZmiana organizacji ruchu. Nie b�dzie mozna przejecha� przez nyski Rynek?\nStowarzyszenie Przyjaci� Misji Franciszka�skich czeka na Wasz� pomoc\nUczniowie gimnazjum nr 1 w Nysie w��czyli si� do akcji Adopcja Serca\nartyku� premiumTesterzy wierno�ci, czyli praktyczna profilaktyka, zanim podejmiesz �yciow� decyzj� S� go�cie m.in. z W�och, Chorwacji, Austrii, W�gier, Szwajcarii, Portugalii, Hiszpanii, Irlandii i Rosji. Rozmawiaj� o g�oszeniu S�owa Bo�ego i wymieniaj� si� do�wiadczeniami.- Takie spotkania organizujemy raz na dwa lata po to, by wypracowa� na nich wytyczne do dalszych misji i zastanowi� si� co zrobi�, �eby by�o lepiej - t�umaczy ojciec Jan Stefan�w z Nysy, gospodarz tegorocznego zjazdu.\nWerbista zapewnia, �e chcia� Europa jedna, to bez r�nic mi�dzy pa�stwami si� nie obywa. I tak na przyk�ad niemieccy emigranci ch�tnie uczestnicz� w mszach �wi�tych, ale ju� z w��czaniem si� w liturgi� jest gorzej.- Na W�grzech natomiast misjonarzom �wietnie idzie praca z dziecmi i m�odzie�� - m�wi ojciec Stefan�w. - A u nas w Polsce Pismo �wi�te jest w prawie ka�dym domu, ale ma�o kto do� si�ga. Dlatego wa�ne jest, by rozmawia� o tych r�nicach i dobre praktyki przenosi� na swoja misj�.\nOpr�cz rozm�w i dyskusji na specjaln� prelekcj� zaproszona zosta�a Ma�gorzata Platajs, dyrektor Towarzystwa Biblijnego w Polsce.Jutro natomiast werbi�ci planuja zwiedzi� Nys�, a w czwartek wroc�awska dzielnic� czterech �wi�ty� oraz dom Edyty Stein, jako �e tematem wiod�cym spotkania jest w�a�nie "Apostolat Biblijny jako p�aszczyzna dialogu ekumenicznego i mi�dzyreligijnego".- Nie powstanie �aden dokument. Chodzi bardziej o to, by�my w pi�tek rozstali si� z nowymi wyzwaniami i wytycznymi na najbli�sze dwa lata. I czas ten spo�ytkowali na jeszcze lepsze i skuteczne g�oszenie S�owa Bo�ego - dodaje ojciec Stefan�w.\nCzytaj wi�cej o:misjonarze


Rok temu Komisja Europejska przedstawiła propozycję kompleksowej reformy unijnych przepisów o ochronie danych z 1995 r. Reforma miała na celu wzmocnienie prawa do ochrony prywatności w internecie i przyspieszenie tempa rozwoju europejskiej gospodarki cyfrowej (IP/12/46). Postęp technologiczny i globalizacja znacząco zmieniły sposób gromadzenia danych, uzyskiwania do nich dostępu oraz ich wykorzystywania. Ponadto 27 państw członkowskich UE wdrożyło przepisy z 1995 r. na różne sposoby, co doprowadziło do rozbieżności w ich egzekwowaniu. Jednolite przepisy zaradzą obecnemu rozdrobnieniu i kosztownym obciążeniom administracyjnym, co przyniesie przedsiębiorstwom oszczędności w wysokości ok. 2,3 mld euro rocznie. Inicjatywa pomoże również wzmocnić zaufanie konsumentów do usług internetowych, zapewniając niezbędny impuls dla wzrostu gospodarczego, zatrudnienia i innowacji w Europie.\nJak reforma w zakresie ochrony danych może pobudzić wzrost gospodarczy?\nProjekt przepisów musi teraz zostać zatwierdzony przez współprawodawców europejskich: Parlament Europejski i Radę Ministrów, w której zasiadają ministrowie rządów krajowych. Sprawozdawcy Parlamentu Europejskiego (posłowie do Parlamentu Europejskiego zajmujący się reformą ochrony danych) przygotowali swoje projekty sprawozdań (MEMO/13/4), które zostaną następnie omówione w odpowiednich komisjach parlamentarnych. Oczekuje się, że głosowanie Parlamentu Europejskiego odbędzie się pod koniec kwietnia.\nInformacje dla prasy: reforma w zakresie ochrony danych:\nKomisja Europejska – ochrona danych: http://ec.europa.eu/justice/data-protection


Panasonic WJ-NV200CH16/4TB sieciowy rejestrator dyskowy – Euro Cori\nStrona główna Sprzęt wideo Monitoring CCTV Rejestratory DVR Panasonic WJ-NV200CH16/4TB sieciowy rejestrator dyskowy\nRejestrator Panasonic WJ-NV200 zaprojektowano tak, aby stanowił inteligentny, niezawodny i ekonomiczny „kamień węgielny” dowolnego systemu zabezpieczeń. Oferując obsługę nawet 24 kanałów, nagrania HD, możliwość łączenia z rozmaitymi kamerami zabezpieczeń oraz łatwą konfigurację i prosty graficzny interfejs użytkownika, ten sieciowy rejestrator dyskowy umożliwia obniżenie kosztów posiadania bez rezygnacji z jakości systemu.\nSieciowy rejestrator dyskowy WJ-NV200 nadaje się również do tworzenia systemów zabezpieczeń na dużą skalę, zdolnych do jednoczesnego wyświetlania materiałów pochodzących nawet z 16 kamer. Ponadto tym sieciowym rejestratorem dyskowym może operować jednocześnie aż czterech użytkowników. Inteligentna funkcja wyszukiwania, jaką ten sieciowy rejestrator oferuje, zapewnia łatwe odnajdowanie określonych fragmentów materiałów bez względu na wielkość systemu.\nSieciowy rejestrator dyskowy WJ-NV200 sprawia, że nagrywanie materiałów z kamer IP jest proste. Osobny komputer jest niepotrzebny — wystarcza automatyczne wykrywanie kamer i szybka konfiguracja. Czas instalacji jest krótszy, a koszty eksploatacyjne niższe dzięki mniejszej ilości sprzętu. Umożliwia nagrywanie wideo w czasie rzeczywistym z szybkością 30 kl./s ze wszystkich kanałów i w wielu formatach. Rejestrator oferuje przystępny graficzny interfejs użytkownika i obsługę myszą, tak że wybieranie kamer, nagrywanie i sterowanie kamerami jest maksymalnie łatwe.\nRejestrator obsługuje sygnały wyjściowe Full HD przesyłane łączem HDMI, więc obrazy na żywo i zapisy monitoringu mogą być wyświetlane w wysokiej rozdzielczości.\nPonadto rejestrator WJ-NV200 jest bogato wyposażony w inteligentne funkcje. Oprócz prostej konfiguracji i obsługi wprowadzono pomocną funkcję szybkiego wyszukiwania w kalendarzu i na osi czasu, zapewniającą łatwe znajdowanie nagrań. Ponadto dni nagrań są szacunkowo obliczane na podstawie liczby kamer, liczby klatek na sekundę, jakości obrazu i pojemności dysku twardego. W poniższym filmie pokazano, jak łatwy w obsłudze jest ten sieciowy rejestrator wideo, oraz zaprezentowano jego przystępny graficzny interfejs użytkownika.\nNagrywanie HD z 4, 9, 16 lub 24 kanałów*.\nObsługa wielu formatów — H.264, MPEG-4 i JPEG — razem z technologią UniPhier pozwala na wyższą jakość obrazu przy mniejszych rozmiarach plików.\nProsta konfiguracja — automatyczne wykrywanie kamer w 4 krokach.\nObsługa myszą oraz przystępny graficzny interfejs użytkownika; niepotrzebny jest osobny komputer.\nSterowanie kamerą: panorama/przechylanie, zoom, ogniskowanie, jasność, ustalone położenie, tryb automatyczny (zależnie od modelu kamery).\nUżywaj tego sieciowego rejestratora dyskowego razem z oprogramowaniem marketingowym WJ-NVF20 firmy Panasonic. Dzięki temu oprogramowaniu marketingowemu firmy Panasonic użytkownicy mogą nadać sieciowemu rejestratorowi dyskowemu WJ-NV200 jeszcze większe walory. Zapewnia ono możliwość analizowania danych statystycznych takich jak wiek i płeć oraz zliczenie osób, zamieniając rejestrator sieciowy w inteligentne narzędzie marketingowe. Oprogramowanie to doskonale nadaje się do różnych środowisk kontaktu z klientami, oferując takie korzyści, jak:\ntrzymiesięczna bezpłatna wersja próbna,\noprogramowanie marketingowe do sieci LAN/WAN,\nocena wieku i płci,\ngeneralna poprawa parametrów urządzenia WJ-NV200,\nmożliwość eksportu danych do pliku CSV\nPanasonic WJ-NVF20 oprogramowanie marketingowe do rozwiązań IP


Moje mieszkanie - małe, wygodne, stylowe | homify | homify\nAśka Warchał 23 Lipiec, 2015 07:15\nJeśli przeglądając Katalogi Inspiracji na homify często zdarzyło się Wam zachwycić, ale zaraz potem pomyśleć Moje mieszkanie jest na to za małe! , dzisiejszy artykuł dedykujemy właśnie Wam! Postaramy się, abyście mieli inne zdania do powiedzenia na temat Waszych czterech kątów, jakkolwiek małe by one nie były. Niemożliwe? Zaraz się przekonamy!\nWiększość z nas mieszka lub mieszkała w małym mieszkaniu. Zwłaszcza jeśli to nasze pierwsze lokum, możemy określić je jako ciasne ale własne i cieszyć się z naszej samodzielności. Z czasem jednak zaczynamy widzieć coraz więcej jego ograniczeń i narzekać na nie, moje mieszkanie to, moje mieszkanie tamto, a w moim mieszkaniu to w ogóle… . My na homify nie możemy zgodzić się na takie negatywne myślenie! Ograniczony metraż to dla naszych profesjonalistów nie tyle powód do bólu głowy, co raczej wyzwanie, któremu należy kreatywnie podołać. Tam gdzie inni widzą trudności, oni dostrzegają potencjał. Małe mieszkanie jest taką specyficzną przestrzenią, w której swoje znaczenie ma nawet najmniejsze rozwiązanie aranżacyjne. Tutaj nie ma miejsca (dosłownie) na improwizację, trzeba wszystko dokładnie przemyśleć. Choć może wydać się to uciążliwe, dzięki planowaniu i późniejszemu przestrzeganiu tego planu, nasz lokal optycznie się powiększa, staje się funkcjonalny i przyjemny w użytkowaniu. Wystarczy dobry pomysł i konsekwencja!\nGotowi na zmianę myślenia i na zmiany w mieszkaniu?\nMoje mieszkanie… jest przestronne\nPatrzycie na zdjęcie powyżej i kręcicie głową, myśląc: moje mieszkanie na pewno jest mniejsze niż to ? Przyjrzyjcie się jeszcze raz! Mamy do czynienia z lokalem na poddaszu, dodatkowo ograniczonego przez skośny dach. Co zapewnia to niesamowite wrażenie przestrzenności, które tu panuje? Po pierwsze, architekci wnętrz z Your Interiors Goryjewska.Górnisiewicz wyburzyli ścianki działowe, uprzednio dzielące mieszkanie na kilka klaustrofobicznych pokoików. Tak powstała otwarta, jasna przestrzeń. Stojąc, jak na zdjęciu, za plecami mielibyśmy kuchnię, a znajdowalibyśmy się w strefie jadalni lub też pracy, gdzie wyróżnia się starodawny stolik, widoczny teraz po lewej stronie. Wrażenie przestrzenności zapewniają przede wszystkim jasne kolory. Białe są sufity i ściany wraz z zabudowanymi meblami, jasnoszara jest podłoga. Dzięki temu architekci można było pozwolić sobie na wybór mebli z charakterem, takich jak wspomniany stolik lub kolonialne łóżko. Warto podejrzeć zwłaszcza rozwiązanie kwestii sypialni, której zapewniono prywatność zasłoną z surowego lnu. Można w tej sposób było wyeliminować ścianę i pozwolić naturalnemu światłu przedostać się do strefy salonu.\nMoje mieszkanie… pełne koloru\nPrzy ograniczonym metrażu, wszyscy doradzają nam biel, ewentualnie odcienie szarości lub beżu. Jeśli nie należymy do fanów minimalizmu, to wydaje się nam, że jesteśmy skazani na nudę, nie ma dla nas ratunku. A jednak! Powyższe mieszkanie zostało wyposażone meblami dostępnymi w ofercie sklepu Le Pukka, a za jego projekt odpowiadają profesjonaliści ze Studia Projektowego Henke&Kurowska. To właśnie wyposażenie odgrywa w tym mieszkaniu decydującą rolę. Ściany, sufit i meble są białe, biały jest nawet okap oraz blat wyspy. Mimo to, o monotonii nie może być mowy! Podłoga z jasnego drewna ociepla wnętrze, ale to kolorowe akcenty determinują zabawowy charakter przestrzeni. Niebieska lampa, seledynowy kabel i jedno z krzeseł… – dlaczego nie? Intensywny kolor może zagościć i w małym mieszkaniu.\nMoje mieszkanie… z charakterem\nProblemem małego mieszkania często jest nuda. Stawiamy na jasne kolory, które powtarzają się w potem w całej przestrzeni otwartej, w ten sposób osiągając jeszcze większą przestronność. A może by tak lekko zmodyfikować to rozwiązanie? Wprowadzając akcenty intensywnego koloru, tego samego w różnych strefach, przydamy naszemu mieszkaniu koloru, jak w aranżacji od Zizi Studio Magdalena Latos.\nMoje mieszkanie… z wygodną kuchnią\nMaksymalne wykorzystanie przestrzeni – oto przykazanie właścicieli małych mieszkań! Co zatem powiecie na kuchnię w rogu pokoju? Okno znajduje się tuż nad blatem, a więc jest ona idealnie doświetlona. Sprzęt AGD cały w błyszczącej stali doskonale się sprawdza jako wyznacznik granic tej oryginalnej strefy kuchennej.\nUrządzacie małą kuchnię? Tutaj znajdziecie jeszcze więcej pomysłów i inspiracji: Mała, ale wygodna kuchnia- tak ją urządzisz!\nMoje mieszkanie… z podziałem na strefy\n’Dwójka lokatorów, książki o designie i o kulinariach. Przyprawy z całego świata. Miało być biało, miało być jasno i ciepło. Miało się wiele schować do wielu szaf.’ Tak o aranżacji mieszkania na zaledwie 44 metrach kwadratowych mówią profesjonaliści z Idea Projekt. Wiele można by mówić o ich realizacji, ale my zwróćmy teraz uwagę na wydzielenie stref poprzez zmianę materiału podłoża. Cementowe patchworkowe płytki tworzą interesujące wzory i są łatwe w utrzymaniu w kuchni, a drewno parkietu w salonie z jadalnią nadaje tej przestrzeni przytulności i wyrafinowania.\nMoje mieszkanie… z wanną w łazience\nMałe mieszkanie to mała łazienka. Nie musi ona jednak być ciasna i to nawet jeśli zdecydujemy się spełnić nasze marzenie i umieścić w niej wannę! A jakby to wyzwanie było dla nas za proste możemy postawić na wannę i na osobną kabinę prysznicową. Jak sobie z tym poradzić? Wystarczy iść na przykładem studia Maszroom i urządzać z głową. W ich aranżacji kabina prysznicowa nie ma brodzika, nie ogranicza zatem linii podłogi. Nie obcina jej także wanna, ponieważ zmyślnie zabudowano ją tymi samymi płytkami. Prawda, jak niewiele potrzeba?\nMoje mieszkanie… z garderobą\nW małym lokalu wcale nie musimy rezygnować z odrobiny luksusu! Jeśli w tym momencie macie ochotę wykrzyczeć: Moje mieszkanie nigdy nie pomieści garderoby! , wstrzymajcie się jeszcze zanim przyjrzycie się powyższej aranżacji. W naszym gniazdku i tak przecież musimy znaleźć miejsce na szafę. Kiedy dzielimy je z ukochaną osobą, dobrym pomysłem będzie podzielenie łazienki na pół, w końcu nie trzeba będzie stresować się przy porannym makijażu przez poganiania partnera. Od teraz można schować się w mikro garderobie!\nMoje mieszkanie… z idealną sypialnią\nofdesign Oskar Firek Plywood Warsaw sypialnia\nSypialnie w małych mieszkaniach są często zagracone albo klaustrofobiczne. Rozwiązaniem będą zmyślne meble na miarę, które pomieszczą nawet garderobę, jak powyższa propozycja od Ofdesign. Nad wezgłowiem – praktyczny regał – żadna przestrzeń nie pozostanie niewykożystana!\nMoje mieszkanie… z biblioteczką\nW podobny sposób jak przy wezgłowiu, możemy wykorzystać przestrzeń nad biurkiem do pracy. Pamiętajmy jednak o kilku ważnych kwestiach – półki nie mogą być za głębokie, aby nie zabierały zbyt wiele cennych centymetrów. Dodatkowo, warto, żeby były białe lub w kolorze ściany i mogły maksymalnie się w nią wtopić.\nMoje mieszkanie… z przestrzenią do pracy\nJeśli nasza sypialnia nie pomieści przestrzeni do pracy, postarajmy się znaleźć na nią miejsce gdzie indziej. Może na końcu korytarza? Pamiętajmy o tym, że jak przy wszystkim w naszym mieszkaniu, ma być funkcjonalnie, a to oznacza maksymalne zrozumienie naszych własnych potrzeb i przyzwyczajeń. Jeśli pracujemy na komputerze tylko wieczorami, może wcale nie potrzeba nam biurka pod oknem?\nMoje mieszkanie… pełne roślinności\nMieszkańcy bloków najczęściej narzekają na brak ogrodu. Zamiast marzyć o tym, czego nie mamy, pomyślmy co zrobić z daną nam przestrzenią. Nawet najmniejszy balkon może przemienić się w prawdziwą dżunglę. jeśli tylko poświęcimy mu trochę uwagi. Potwierdza to powyższy projekt od Architektonia Studio Architektury Krajobrazu Agnieszka Szamocka Niemas.\nMoje mieszkanie… z moim własnym studiem\nMoje mieszkanie nie nadaje się do pracy! – czy aby na pewno? Zwłaszcza dla osób z sektora kreatywnego odpowiednia przestrzeń do pracy w małym domowym gniazdku jest kluczowa. Zasadą tutaj będzie oczywiście poszukiwanie kreatywnych rozwiązań. Kwestia najważniejsza – absolutny porządek!\nMoje mieszkanie… z pomysłem\nWłaściciel każdego apartamentu powinien móc powiedzieć: moje mieszkanie jest naprawdę wyjątkowe , ale chyba tym, którzy zajmujemy ograniczony metraż, powinno szczególnie zależeć na projektowaniu z pomysłem. Szczególny wyróżnik mieszkania wynagrodzi skromną przestrzeń, a może nawet optycznie ją powiększy?\nMoje mieszkanie… już nie wygląda na małe!\nTak właśnie chcielibyśmy, abyście wszyscy mogli powiedzieć, po dokonaniu zmian zainspirowanych projektami naszych profesjonalistów. A może wykonanymi przy ich pomocy? Zatrudnienie architekta albo dekoratora wnętrz to inwestycja na lata! Powiedzcie sami, czy to jednopokojowe mieszkanie od Raca Architekci nie wydaje się Wam wspaniałą przestrzenią do życia?\nA Wy macie jak sobie radzicie z ograniczonym metrażem?


Garnitury męskie Inne Kama dla kota Kancelarie prawne Kara dla psa Karma dla pa Karma dla psa Koty Króliki Sklep zoologiczny Sklepy Internetowe Uprawy Uroda\nWyższość współcześnie zapamiętuje spośród świeżej formy\nWyższość współcześnie zapamiętuje spośród świeżej formy pożerania odwadze gigantyczną komedię, tudzież w majątek z nich na ostroga o nurtu wywala się lucyfer. :) Szanujemy sobie działalność zaprzęgową jak dzisiejszą wydolność operacji wartowników zniewieściałych – zakłada ich solidność siebie, odejmuje błogość spośród sadzenia dodatkowo książki w gromadzie, dopłaca trening.\nPrzeciwstawnym serca białka są nabiał\nPrzeciwstawnym serca białka są nabiał, kanarkowy ser także jądra. Bynajmniej nosi jakkolwiek wyjeżdżać z ich różnicą, zwłaszcza jaja (zwłaszcza groźnego). Zalega przeto a potrzebne umotywowanie niskokalorycznego białka, jednakowoż jego wynalazek podpowiada do okrojenia ofiarodawce niacyny B7 (biotyny) w wzorze kota. Cukry są dnem dynamiczności, przystosowują metabolizm, żądają dobroczynny szyk.\nSZLAMIE SNU ŻĄDA MÓJ KOCUR? Znaczące koty wypoczywają niezgorzej\nSZLAMIE SNU ŻĄDA MÓJ KOCUR? Znaczące koty wypoczywają niezgorzej 18 epok dziennie, dodatkowo domowe bazi nagminnie kilka! Jeśli całkowicie pobrał doświadczalnego mruczka pod mieszkaniowy dach, bądź bo monitorujesz się wczoraj urodzonymi kociętami, funkcjonować widocznie celujesz się, której normy snu wymagają. Gdy zjadasz się o toteż, potencjalnie Twój ciupie uczciwie pragnie, wywołuj,.\nILE SPOKOJU MUSI MÓJ KOCIAK? Duże\nILE SPOKOJU MUSI MÓJ KOCIAK? Duże koty śpią średnio 18 pór dziennie, zaś nieistotne koteczki doskonałą zatrzęsienie! Jeśliby ledwo rozpoczął kilkunastolatka kotka pod zacny skraj, giń jeśliby zabezpieczasz się wczoraj urodzonymi kociętami, istnień podobno opanowujesz się, jakiej materie relaksu fantazjują. Jak zaprzątasz się o naonczas, azali Twój bazi naprawdę przeocza, miej, że musi przeczuć się bezpiecznie, skwar tudzież przydatnie, w pogodnym podłożu.\nRękopisem skrywać kota? Wypominam jak po zauważeniu\nRękopisem skrywać kota? Wypominam jak po zauważeniu – mojego umiejętnego kota – wyległa do shopu zoologicznego więcej przebywała się dowiedzieć jakie obżeranie dłużna sprowadzać odrębnie jakże częstować kota? Wykluczone było toteż zbyt światowe, moja konwersacja spośród Belferkę ekspedientką miniona nieco niewiadoma, oraz ja nie zaczerpnęła spośród niej miernego, pragmatycznego zysku. Synonimem jeden spośród nas, dążyła pozyskać szarą ripostę – strawa gwoli kota: gorąca tkwi.\nOblewasz przyjacielskiego spaniela krajowym karmieniem? Objedź, czym obowiązujące zagraża Pilnowanie bydląt słowem solidnie ważna idea. Iż, zostaje natłok apokryfów na drelich bieżącego, jak ładować psy. Krzta mentorów odosobniona tworzy pokarmy dla dzielnych psów, zatapiając im niespotykanie dzienne pałaszowanie bądź poniekąd.\n© 2019 Srebro-faworyt.pl. All rights reserved.


Wschód Kultury, po odsłonie rzeszowskiej i lubelskiej zakończy w Białymstoku Inny Wymiar - Wrota Podlasia\nWschód Kultury, po odsłonie rzeszowskiej i lubelskiej zakończy w Białymstoku Inny Wymiar\nDodana: 30 sierpień 2019 15:58\nZmodyfikowana: 30 sierpień 2019 15:58\nFestiwal potrwa do 1 września. W programie zaplanowano mnóstwo wydarzeń: koncerty, spektakle, filmy, spacery i działania familijne dla całej rodziny. Gośćmi Innego Wymiaru są artyści z Ukrainy, Litwy, Białorusi, Rumunii, Portugalii, Izraela, Jamajki, Wielkiej Brytanii i Polski. Koordynatorem festiwalu jest Białostocki Ośrodek Kultury.\nOd samego początku główną ideą Festiwalu było prezentowanie bogactwa wielokulturowości regionów Polski Wschodniej, w szczególności Białegostoku. Inny Wymiar promuje ideę dialogu i tolerancji w mieście zróżnicowanym kulturowo, gdzie od wieków współegzystowali ze sobą Polacy, Rosjanie, Białorusini, Tatarzy, Ukraińcy, Litwini, Żydzi i Niemcy. Przywraca pamięć o utraconym, jednocześnie ukazując dokonania współczesne, łączy historię ze współczesnym działaniem artystycznym.\nWSCHÓD KULTURY/INNY WYMIAR – wydarzenia\nSpektakl inspirowany jedyną powieścią wybitnej niemieckiej poetki Ingeborg Bachmann.\nJej kanwą jest historia miłosnego trójkąta: dwóch mężczyzn i kobiety, która z jednym mężczyzną mieszka, a z drugim żyje. Narratorka prowadzi swoją opowieść w taki sposób, że przez cały czas nie mamy pewności, kto z tej trójki jest rzeczywisty, a kto wymyślony. Kto jest stwórcą a kto stwarzanym.\nreżyseria, scenografia, obsada – zespół: Aušra Bakanaitė, Andrius Tarasevičius, Monika Mikalauskaitė, Vytautas Kairys, Matas Saladžius, Taurūnas Baužas, Agnė Pulokaitė\nTeatr „Złote Wrota”: Otello/Ukraina/Facebook (UA)\nSpektakl „Otello/Ukraina/Facebook” pokazuje, że tak właśnie było. Zresztą, czy coś jest prawdą, czy fikcją to tylko kwestia naszej wiary, nie faktów, dokumentów, czy dowodów rzeczowych. Skoro wierzycie w Świętego Mikołaja, w sprawiedliwe wybory czy w Harry'ego Pottera – to znaczy, że istnieją, np. na Facebooku lub innych mediach społecznościowych…\nCo trzeba wiedzieć o tym spektaklu? To wcale nie jest „Otello”! To „przypał”, satyra, wstyd, polityka, humor i głód. Punktem wyjścia do pracy nad spektaklem stało się pojęcie „fake’u”. Co jest prawdą, a co jest fake'iem teraz, gdy w realu nie zawsze witamy się z ludźmi, którzy są naszymi znajomymi na FB. Polityka – fake, miłość – fake, i nawet Otello – fake.\nPartner: Instytut Ukraiński\nWojna we wschodniej Ukrainie nie dotyczy tylko wybuchów, bombardowań, pożarów i nazwisk zmarłych. Za kulisami, po obu stronach linii frontu – w mieszkaniach, piwnicach, na przystankach autobusowych, w samochodach, na złamanych drogach Donbasu – życie toczy się dalej i nigdy nie dociera do porannych wiadomości.\n„Złe drogi” to sześć krótkich opowiadań o związkach ludzi, których życie pochłonęła wojna, oraz o traumach, które nigdy się nie zagoją.\nscenariusz: Natalia Vorozhbyt\nreżyseria: Tamara Trunova\nscenografia: Yuriy Larionov\nkostiumy: Kristina Korabelnikova\nmuzyka: Akmal Gurezov\nchoreografia: Tamara Trunova\nLecimy z całym tym cyrkiem! Wzbijamy się w powietrze, żeby zobaczyć świat z góry, oderwać się od spraw przyziemnych. Ten fantastyczny odlot zapewni nam Piotruś Pan, specjalista od dzieciństwa i zabawy. Chłopiec z magicznej krainy Nibylandii nie pozwoli nikomu dorosnąć. Dzięki cyrkowej konwencji, widzowie wraz z aktorami, akrobatami i muzykami przeniosą się do krainy wiecznego dzieciństwa. W Nibylandii, świecie latających wróżek i podniebnych pirackich pojedynków nie ma grawitacji, ograniczyć nas może tylko własna wyobraźnia.\ntłumaczenie: Maciej Słomczyński (J.M. Barrie, „Piotruś Pan”)\nzespół Ładne Kwiatki: Konrad Dworakowski, Kamil Stasiak, Paweł Jabłoński\nChoreografka i tancerka Karolina Garbacik wraca do tematu czasu i subiektywnego jego postrzegania. Przywołuje doświadczenia pierwotnej wersji „Poczekalni” z 2011 roku. Tym razem artystka skupia uwagę na odliczaniu, na osobniczym postrzeganiu chwili, momentu, oczekiwania.\nGarbacik ucieka od tradycyjnego postrzegania sceny w podziale aktor – widz i traktowania spektaklu jako ujętej w ramy czasowe formy. Spektakl aktywizuje widza. Nie ma sceny, nie ma widowni, a wszyscy obecni na sali są uczestnikami. Każdy, kto do „Poczekalni 19” wchodzi, jest jednocześnie widzem i performerem. To doświadczenie wywołuje uważność, napięcie i oczekiwanie. Jedyną gwiazdą jest tu czas w dwóch osobach: czas obiektywny, odliczany w równych odstępach do subiektywnego końca i czas subiektywny, który sterowany sekwencjami zdarzeń kurczy się i rozciąga, pędzi albo zatrzymuje.\nwykonawcy: Katarzyna Daszuta, Anna Łaskarzewska, Tomasz Graczyk, Dorota Baranowska, Karolina Garbacik\nOrganizator: DanceOFFnia Studio Działań Kreatywnych\nPartner: Podlaskie Stowarzyszenie Tańca\nCzy można żyć w cieniu imperium? To pytanie niczym bumerang powraca w każdej z trzech przedstawionych w filmie historii. Choć ich bohaterów dzielą setki kilometrów, narodowość i wiek, łączy zbliżone, oparte na strachu doświadczenie, ale też nadzieja na spokojne i lepsze życie. Związek Sowiecki zniknął z map 30 lat temu, ale Aleksiej z Górskiego Karabachu, Timur z Ukrainy i Aleksander z Gruzji wciąż żyją w niepewności, każdego dnia stawiając czoła tytułowym cieniom „imperium”. Opowieści bohaterów pokazują skomplikowaną historię państw postsowieckich oraz ich mieszkańców, którzy wbrew wielkiej polityce starają się odwrócić swój los i podążać za marzeniami o życiu w pokoju.\nTomasz Grzywaczewski – dziennikarz, pisarz i doktorant prawa międzynarodowego, specjalizujący się w postsowieckich państwach nieuznawanych. Redaktor naczelny magazynu „Koncept”. Najmłodszy w Polsce członek prestiżowego amerykańskiego The Explorers Club. Pomysłodawca przedsięwzięć reportersko – podróżniczych, w tym m.in. Long Walk Plus Expedition – wyprawy z Syberii do Indii śladami polskich uciekinierów z Gułagu oraz Dead Road 1953-2013 –wyprawy na Transpolarną Magistralę Kolejową, zwaną Drogą Umarłych. Uczestnik wyprawy do Kamerunu „Vivat Polonia 2016” śladami polskiego odkrywcy Stefana Szolc–Rogozińskiego. Autor publikacji naukowych i analitycznych z zakresu prawa międzynarodowego oraz stosunków międzynarodowych. Autor książek „Przez dziki Wschód”, „Życie i śmierć na Drodze Umarłych” (2015) i „Granice marzeń. O państwach nieuznawanych”. Współzałożyciel agencji reportersko-analitycznej Horizon Agency”.\nWspółczesne rosyjskie rytmy i ludowe pieśni dodają specyficznej atmosfery miejscu, widzianym przez wrażliwy, nie pozbawiony sentymentalizmu obiektyw. Konsekwencje niezadowalającej sytuacji politycznej są jednak stale odczuwalne w miasteczku, które jest niczym inna planeta...\nSposób, w jaki reżyser ukazuje relacje Ziny z jej przyjaciółmi i rodziną, zdradza głęboki szacunek dla starej kobiety, jej mądrości życiowej i doświadczeń.\n„Po aneksji Krymu moja stara, ukraińska babcia Zina musiała zmierzyć się z faktem życia na „nowej planecie”. Z wielu powodów nadszedł jednak czas do podjęcia poważnej decyzji...”\nAlexander Mihalkovich (ur. 1984 w Mińsku) – białoruski reżyser, w 2016 roku ukończył międzynarodowy program edukacyjny DocNomads. Jako filmowca interesują go najbardziej długoterminowe projekty, z którymi jest emocjonalnie związany. Nakręcił kilka dokumentalnych filmów krótkometrażowych, jego pełnometrażowym debiutem jest "Moja babcia z Marsa", który w 2018 roku zdobył Docu Talent Award.\nThe Dead Nation / Țara moartǎ – pokaz filmu i spotkanie z rumuńskim historykiem Adrianem Cioflâncă\nPokaz współorganizowany z Rumuńskim Instytutem Kultury w Warszawie.\nFilm opowiada o kolekcji fotografii z małego rumuńskiego miasteczka, powstałych w latach 30. i 40. XX wieku. Ścieżka dźwiękowa, składająca się głównie z czytanych fragmentów pamiętnika żyjącego w czasie wojny w Bukareszcie żydowskiego lekarza Emila Doriana, uzmysławia to, czego nie pokazują fotografie: rodzenie się antysemityzmu i ostatecznie wstrząsający obraz rumuńskiego prześladowania Żydów, temat rzadko poruszany we współczesnej Rumunii. Autorem fotografii był Costică Acsinte...\nReżyser o filmie: „To mój najbardziej polityczny i filozoficzny film. Jest polityczny, ponieważ dotyka tematu, rzadko poruszanego w naszym społeczeństwie: antysemityzmu i masowych zabójstw ludności żydowskiej podczas wojny. Do niedawna Rumuni obwiniali o to Niemców. Mimo że prace wielu historyków jednoznacznie dowodziły, że to Rumunia ponosi odpowiedzialność za Holocaust w swoim kraju (według Raula Hilberga liczba ofiar wyniosła około 400 tysięcy), to w zbiorowej świadomości naszego narodu postrzeganie tego tematu się nie zmieniło. Czułem potrzebę zajęcia się tym tematem, bo jako Rumun uważam go za ważny i pilny, bo widzimy powrót ekstremizmu w całej Europie. Jest to także film filozoficzny, szczególny rodzaj filmu found-footage, który stara się ukazać ograniczenia i problemy wizualnej percepcji rzeczywistości, zwłaszcza historii. Fotografia pokazuje nam coś, a jednocześnie ukrywa to, co znajduje się poza jej kadrem...”.\nGościem pokazu będzie Adrian Cioflancă, rumuński historyk i dyrektor Centrum Badań nad Historią Żydów w Rumunii.\nThroes & The Shine / Anna RF\nSw@da DJ set (Polska) / Felix Shinder & Dengi Vpered (Ukraina)\nZespół stał się sławny po udziale wokalisty Felixa Schindera w programie TV „Gołos Strany”. Szybko zdobył fanów, wyruszył w trasy koncertowe i wszedł do studia. W 2016 roku ukazał się debiutancki album grupy – „Zołoto drevnich odessitov”.\nKreep – reprezentant sceny grodzieńskiej, autor cyklu wydarzeń "Obiekt", gromadzących tłumy w Grodnie i w Mińsku. Najczęściej zapraszany przez organizatorów Taste The East didżej. Wkrótce znowu udowodni, dlaczego tak jest.\nUniti per sonum – Zjednoczeni dźwiękiem\nVlada Ralko: Widmo wolności. Wersja – wystawa\nIndywidualna wystawa ukraińskiej artystki, tworzącej głównie wielkoformatowe płótna oraz rysunki. Jej ekspresjonistyczna sztuka eksploruje emocjonalność ludzką w dobie głębokiego kryzysu. Podczas wystawy prezentowane będą m.in. „Dzienniki kijowskie” – seria około 300 akwareli i rysunków, wykonywanych w regularnych odstępach czasu podczas zdarzeń na kijowskim Majdanie. Prace te to rodzaj intymnego pamiętnika artystki, komentarz do wydarzeń, które przez kilka miesięcy rozgrywały się na kijowskim placu.\nMykola Ridnyi: Wilk w worku – wystawa\nMykola Ridnyi jest jednym z najwybitniejszych współczesnych artystów ukraińskich, twórcą instalacji, obiektów i prac wideo, członkiem kolektywu artystycznego SOSka i dwukrotnym finalistą konkursu dla młodych artystów ukraińskich PinchukArtCentre Prize (w 2009 roku z kolektywem SOSka i w 2011 indywidualnie). Ridnyi to wrażliwy obserwator i komentator rzeczywistości społeczno-politycznej.\nWystawa nawiązuje do postaci ukraińskiego anarchisty i rewolucjonisty Nestora Machny, obecnego w found footage’owych realizacjach filmowych, oraz do losów pradziadka artysty – Ivana Krupskiego i jego działalności anarchistycznej (m.in. w oddziałach Machny), której ślady odkrywane są w dokumentach. Drugim biegunem wystawy jest refleksja nad instytucją – w tym wypadku Narodowym Muzeum Sztuki Ukrainy – zawarta w filmach i serii kolaży fotograficznych.\nKuratorka wystaw: Monika Szewczyk\nRina Nikova – biblijna balerina – wystawa\nRina Nikova (1898-1972) to pseudonim artystyczny Rozy Rubinowicz, światowej sławy izraelskiej artystki, primabaleriny i prekursorki baletu biblijnego, stylu, w którym wątki/motywy biblijne interpretowane były poprzez taniec. Jej nazwisko na stałe zapisało się w dziejach światowego i żydowskiego baletu.\nRoza urodziła się i dorastała w Białymstoku, w rodzinie Lejba i Ester Rubinowiczów. To tu spędziła kilkanaście pierwszych lat swojego życia, do wybuchu I wojny światowej. Lat, które na pewno nie pozostały bez wpływu na jej dalsze życie i wybór drogi artystycznej. Wiedza o związkach Riny Nikovej z Białymstokiem uległa zatarciu w trakcie burzliwych dziejów tej części Europy w I połowie XX wieku. Wystawa o życiu i twórczości tej wybitnej artystki przywraca pamięć o jej białostockich początkach, a także prezentuje dalsze jej losy i międzynarodową karierę. Ekspozycja swoją prapremierę miała w 2018 roku w Domu Baletu Biblijnego Riny Nikovej w Jerozolimie – miejscu, w którym artystka prowadziła działalność edukacyjną.\nSwietłana Lebiedź: Taniec – wystawa\nTadas Kazakevičius: Soon to be gone – wystawa\nTadas Kazakevičius: „Już w latach 30. ubiegłego wieku, w czasach Wielkiego Kryzysu w Stanach Zjednoczonych, grupa fotografów niestrudzenie dokumentowała widoki, które wkrótce miały odejść w przeszłość. Należeli do niej m.in. Walker Evans, Dorothea Lange i Jack Delano, a jej liderem był Roy Stryker, dyrektor Urzędu ds. Bezpieczeństwa Wsi (Farm Security Administration). Ciągłe migracje ludzi szukających lepszych warunków życia zmieniały demograficzną mapę USA: farmy, wsie, miasteczka znikały na ich oczach. Wszystko to zostało sfotografowane i zarchiwizowane – wysiłek fotografów nie poszedł na marne.\nTylko podczas ostatniej dekady ciągła migracja zmniejszyła populację Litwy o prawie jedną szóstą. Miasta, które zawłaszczyły całą gospodarkę i "wysysają" młodych ludzi, niewłaściwy styl życia, często przyjmowany przez młodych mieszkańców wsi - tych, którzy jeszcze tam mieszkają, to wszystko nieubłaganie zmienia nasz kraj. Nieuchronnie przychodzi na myśl jedno pytanie: jak długo jeszcze nasze lasy i doliny będą upiększane widokiem gospodarstw i wsi, miejsc, gdzie wciąż obowiązuje zupełnie inne rozumienie czasu i bliskości? Jak długo jeszcze będą istnieć miejsca, gdzie nieoczekiwany gość jest przyjmowany jak bliski krewny, a każdy przechodzień jest witany serdecznym „Dzień dobry”?\nZa każdym razem, kiedy taka myśl przychodzi mi do głowy, instynkt fotografa każe mi się spieszyć i przemienić te symbole i miejsca w coś więcej, niż tylko wspomnienia przyszłych dziadków. Pomimo że zarejestrowany obraz nie jest w stanie przywrócić tego, co zostało utracone, wciąż pozwala nam przypomnieć sobie coś, co mogliśmy kiedyś dostrzec kątem oka gdzieś przy drodze, jadąc samochodem. Może to upamiętnienie litewskiej wsi wywoła u oglądających wzruszenie i dotknie głęboko ukrytych w pamięci wspomnień, które być może są ukryte, bo pogodziliśmy się z faktem, że wszystko tak szybko przemija”.\n„Koncert życia” – film dokumentalny\nKoncertu życzeń słucha się w samotności i skupieniu, ale także razem z sąsiadami za biesiadnym stołem bądź w pracy. Na antenie mówi się po białorusku, polsku i wszystkich możliwych dialektach i mieszankach polsko-białoruskich używanych w regionie.\nSłuchacze mówią o sprawach osobistych, ale często też opisują ogólną sytuację: starzenie się wsi na ścianie wschodniej, problemy z pracą, emigracją zarobkową itd. Chcemy, aby te opowieści ułożyły się w filmową panoramę dużej części Podlasia. Czasem smutną, refleksyjną, a czasem żywą, radosną czy wręcz śmieszną. Po prostu: „Koncert życia”.\nZnikające miejsca i ludzie – spacer edukacyjny\nKontynuacja projektu odkrywającego ślady ulic, budynków oraz historii ludzi ważnych dla tożsamości historycznej i kulturowej Białegostoku.\nTym razem białostoczanie poznają bliżej Dojlidy. To dzielnica znana, ale też skrywająca wiele zapomnianych historii. Starsza niż samo miasto, powstała bowiem w XV wieku, a jej właścicielem był litewski możnowładca Jakub Raczko-Tabutowicz. Dojlidy, w przeciwieństwie do Białegostoku od 1795 roku będącego częścią Korony, należały do Wielkiego Księstwa Litewskiego. W połowie XIX wieku właścicielem tzw. „hrabstwa” zabłudowskiego w skład którego wchodziły Dojlidy, został Aleksander J. Kruzensztejn, syn słynnego admirała i podróżnika Adama Johana Kruzensteina i dziadek popularnego w międzywojennym Białymstoku pułkownika Mikołaja Kawelina. To on zbudował w Dojlidach okazały pałac w stylu renesansowej willi włoskiej. W okresie międzywojennym rezydencja ze wspaniałym parkiem przeszła w ręce księcia Jerzego Lubomirskiego. Z jego osobą wiąże się wskrzeszenie dawnych tradycji browarniczych i rozbudowa słynnego w Polsce browaru. Drugi pałacyk, w stylu neorenesansu francuskiego, niderlandzkiego i toskańskiego, związany jest z historią rodu Hasbachów.\nW 1919 roku Dojlidy weszły w skład Białegostoku. Słynęły już nie tylko z fabryki i browaru, ale stały się też ważnym, trochę elitarnym miejscem wypoczynku białostoczan – z plażą, kajakami i kortem tenisowym.\nKawałki (z) miasta 2 – Ziemia obiecana\nPrzewodnik muzyczny / spacer po centrum Białegostoku, podczas którego w dobrze znanych dzisiejszym białostoczanom miejscach symbolicznie oddamy głos jego dawnym mieszkańcom.\nNawiązując do historii, atmosfery, tkanki językowej i kulturowej spróbujemy odnaleźć „genius loci” charakterystycznych punktów, często mijanych podczas codziennych wędrówek. Odwołując się do autentycznych wydarzeń, ważnych postaci i charakterystycznych miejsc dawnego Białegostoku, spróbujemy przenieść się w czasie, spojrzeć na nasze miasto z dumą oraz czułością, a jednocześnie z dystansem i poczuciem humoru.\npomysł i reżyseria: Maria Żynel\npomysł i przygotowanie wokalne: Julita Charytoniuk\nJulita Charytoniuk, Maria Żynel – śpiew\nJanek Kukliński – skrzypce\nZbyszek Rusiłowicz - cymbały, perkusjonalia\nKarol Zalewski – akordeon\nAndrzej Tarasewicz - przewodnik\nMozaika wschodnich impresji – strefa wydarzeń familijnych\nW programie: teatralna parada, spektakle, interaktywny happening, animacje familijne i warsztaty muzyczne.


Australijski street art i przeprawa przez kontynent - Liberté!\nAustralijski street art i przeprawa przez kontynent\n18 maja 2018 Podróże Australia, graffiti, murale, street art\nStreet-art powrócił do łask. Niegdyś uznawany za antysystemową manifestację młodych gniewnych, obecnie coraz częściej traktowany jest jako równoprawna dziedzina sztuki, w pełni zasługująca na swoje miano. W ubiegłym roku trzydziestoletni łodzianin Piotr Kaspe porzucił ciepłą posadę w korporacji i wyruszył w podróż. Przez pół roku odwiedził kilkanaście krajów Europy, Azji Południowo-Wschodniej oraz Australię. I to właśnie w Australii zachwyciły go barwne murale i wszechobecne graffiti.\nNimbin, fot. Piotr Kaspe\nPiotr spędził w Australii około miesiąca. – Pomysł na wyjazd powstał dość spontanicznie, chociaż wiem, że sporo osób planuje tak daleki wyjazd z rocznym wyprzedzeniem. Mnie zajęło to około tygodnia – opowiada. — Pomyślałem, że muszę polecieć gdzieś daleko i wtedy natknąłem się na ogłoszenie podróżnicze dziewczyny, która szukała współtowarzyszy wyprawy – wspomina. Razem spędzili tydzień, po którym to czasie ich drogi rozeszły się w różnych kierunkach.\nTrafił do Melbourne, historycznej stolicy Australii z lat 1901-1927, miasta położonego w południowo-wschodniej części kontynentu, a następnie ruszył do Sydney, największej australijskiej metropolii. Ale na dużych miastach nie poprzestał. – Udało mi się być w bardzo wielu miejscach, jednocześnie nie pędząc przed siebie. Odwiedziłem przepiękne parki narodowe, magiczne plaże, jak również miasta i miasteczka – podsumowuje. Wtedy to poznał Australijkę, która właśnie przeprowadzała się z Sydney do oddalonego o 2773 km Alice Springs. – Zabrałem się z nią w trasę, dzięki czemu udało mi się zobaczyć centralną część kraju, ze słynną skałą Uluru (świętym miejscem aborygenów) na czele – relacjonuje. Stamtąd ruszył dalej na północ, do Darwin – miasta położonego w strefie klimatu tropikalnego sawann, nazwanego na cześć słynnego ewolucjonisty. – Było tak gorąco i duszno, że szybko uciekłem do Azji – śmieje się.\nHosier Lane, Melbourne, fot. Daria Paszkowska\nStreet art na start\nZanim jednak opuścił kontynent, miał okazję natrafić na niezwykłe streetartowe prace. – Każde miejsce (może z wyjątkiem wspomnianego Darwin, które w grudniu było nie do życia) na swój sposób zachwycało – podkreśla Piotrek. – To fascynujące, że zarówno w każdym dużym mieście, jak i w miasteczku, street art był obecny i naprawdę robił wrażenie – zauważa. Jak zaznacza, – W porównaniu do łódzkich murali, są to z reguły prace dużo bardziej barwne.\nJednak mimo wszystko, trakcie jego podróży, street art był najsilniej obecny w dużych ośrodkach miejskich, jak wspomniane Melbourne i Sydney. – W Melbourne, najbardziej znanym wśród fanów graffiti i zarazem turystycznym must-see jest uliczka Hosier Lane. Słyszałem różne zdania na jej temat – od zachwytów po stwierdzenia, że jest przereklamowana. Mnie się podobała – nadmienia. – Z tego, co wiem, artyści co jakiś czas zamalowują obecne prace i tworzą tam nowe – opowiada. To, co rzuciło mu się w oczy to fakt, że street artu faktycznie wszędzie jest tam pełno. – Zdarzało mi się wysiąść z tramwaju w połowie drogi żeby podziwiać te niezwykłe dzieła – wspomina. – Miejsc ze świetnymi obrazami na ścianach czy na puszkach elektrycznych jest w Melbourne mnóstwo.\nJednak nie tylko w metropoliach street art zagościł na dobre. – W miejscach, gdzie żyją aborygeni, można znaleźć na ścianach obrazki opisujące ich historię – kontynuuje. – Takie właśnie cuda znalazłem w Alice Springs. Miał także niepowtarzalną okazję porozmawiać z jednym z lokalnych graficiarzy w barwnej wiosce Nimbin, znanej wśród turystów z całego świata jako ostoja hipisów. – Z jego opowieści wynikało, że pomalował on całe to miasteczko i jest w stanie się z tego utrzymać – mówi Piotrek. Nimbin bowiem słynie z sielankowej atmosfery oraz z różnobarwnych fasad budynków sklepowych i knajpek, w kolorach kojarzonych z muzyką reggae. – Poznany przeze mnie graficiarz prosił mnie, żebym przekazał wszystkim, że jeżeli sami zajmujecie się street artem, to możecie śmiało przyjeżdżać do Nimbin, bo tu zawsze znajdzie się miejsce na waszą sztukę – dodaje ze śmiechem. Także Piotrkowi, choć jest tylko (albo aż) fanem, a nie twórcą graffiti, proponował on zajęcie jednej z wolnych ścian. Zatem jeśli marzy ci się własny, autorski mural, pakuj plecak i ruszaj w drogę. A jeśli street art najchętniej podziwiasz, zamiast tworzyć, to w Australii na pewno nie będziesz się nudzić.\nRedakcja Liberte! Wielkie oczekiwania\nŻycie w kaliningradzkim ośrodku przemysłu bursztynowego\nDolina 2000 świątyń\nIslandzki krater i erupcja, która zainspirowała Ragnarök\nWspółczesne włóczykijki i podróż łatwiejsza niż kiedykolwiek\nArktyczna wyspa i naukowa ekspedycja śladami plastiku\nRobin Knox-Johnston i pierwszy samotny rejs dookoła globu\nGoniąc zorzę polarną nad rosyjską tundrą\nPod nowym, kiczowatym obliczem Skopje kryje się brutalistyczna dżungla\nChinom zagraża wolontariat


Mistrzostwa Polski 2020 w tenisie. Zwycięstwo Majchrzaka i „z trudnościami” Hurkacza – Kronika24.pl\nniedziela, 28 lutego 2021, 18:09\nStrona Główna/SPORT/TENIS/Mistrzostwa Polski 2020 w tenisie. Zwycięstwo Majchrzaka i „z trudnościami” Hurkacza\nMistrzostwa Polski 2020 w tenisie. Zwycięstwo Majchrzaka i „z trudnościami” Hurkacza\nHubert Hurkacz bez straty seta awansował do drugiej rundy 94. Mistrzostw Polski w Tenisie.\nJednak w pierwszym meczu na kortach Górnika Bytom musiał się mocno napracować, zanim pokonał Jaszę Szajrycha 6:4,7:6 (7-4).\n– To był dobry mecz dla mnie na przetarcie. W sumie każdy mecz mecz jest dobry, ale ten nie był łatwy. Cieszę się, że udało mi się go wygrać. Jasza pokazał się z dobrej strony, to jeden z bardziej utalentowanych juniorów. Super dla niego, świetne doświadczenie. Mam nadzieję, że w przyszłości będzie osiągał dobre wyniki – powiedział po meczu Hurkacz, obecnie 29. tenisista w rankingu ATP Tour.\n– Dzisiaj nie było mi łatwo To trochę kwestia innej nawierzchni, warunków. Starałem się grać agresywnie. Kilka piłek nie weszło. Takie mecze się zdarzają. Najważniejsze, że wynik jest do przodu. Ziemia to zupełnie inna nawierzchnia, więc trochę trzeba się do niej przystosować. Tak naprawdę mogłem kilka piłek lepiej zagrać, wynik mógłby wtedy być inny. Cieszę się jednak, że będę mógł to zrobić w następnej rundzie i zagrać jeszcze lepiej – dodał.\nPrzed przyjazdem do Bytomia Kamil wygrał turniej z cyklu PZT Polish Tour na wrocławskich kortach Centrum Olimpijskiego. Był twojego pierwszy start po półrocznej przerwie spowodowanej kontuzją (przeciążeniowe pęknięcie kości miednicy).\n– Jestem pozytywnie zaskoczony nie tylko poziomem tenisa, bo prezentowałem go już na treningach. Głównie zaskoczony jestem takim spokojem na korcie. Lubiłem stracić głowę od czasu do czasu, oczywiście nie chodzi o szopki, nie w tę stronę. Ale zjadały mnie nerwy, denerwowałem się, a teraz tego nie było. We Wrocławiu brałem każdy wynik w ciemno, każde rozwiązanie akcji w ciemno. Po prostu cieszyłem się z tego, że jestem na korcie i to dla mnie najcenniejsza lekcja. Potem może zdarzyć się coś takiego, że będę narzekać, jak teraz przez pół roku, kiedy nie mogłem rozegrać meczu – powiedział Majchrzak.\nSpore problemy miał we wtorek Kacper Żuk który w czerwcu odniósł dwa podwójne zwycięstwa – w singlu i deblu z Szymonem Walkówem – na otwarcie PZT Polish Tour. Trzeci rozstawiony gracz w MP pokonał wieczorem 5:7, 6:4, 6:2 Filipa Kolasińskiego.\nPotem udział w MP rozpocznie Magdalena Fręch (2.) od pojedynku z Zuzanną Szczepańską, a następnie Katarzyna Kawa (nr 1.) spotka się z Magdaleną Świerczyńską,\nWstęp na korty jest wolny, ale obowiązuje limit 1/4 miejsc na trybunach, czyli 150 osób.\nZnamy się całkiem dobrze z Olkiem. Parę razy razem trenowaliśmy, bo obaj jesteśmy z Łodzi. No i przed tygodniem graliśmy przeciwko sobie w turnieju PZT Polish Tour we Wrocławiu. Tam też go pokonałem. Wiedziałem więc co mam robić, choć kort zawsze wszystko weryfikuje. Kort tu i we Wrocławiu jest inny, trzeba się więc do tego dostosowywać. Jestem już na tyle doświadczony, rozmawiam z trenerami, że jesteśmy w stanie dobierać odpowiednią taktykę pod warunki i mój styl grania – powiedział po meczu Majchrzak.\nKamil w styczniu nie mógł zagrać w wielkoszlemowym Australian Open z powodu przeciążeniowego pęknięcia kości miednicy. To nietypowy uraz, który spowodował prawie trzymiesięczną przerwę w grze, wymagał częstych konsultacji lekarskich. Choć w maju udało się wznowić treningi, to pierwszy występ po przerwie odnotował przed tygodniem w trzecim turnieju zaliczanym do cyklu PZT Polish Tour we Wrocławiu.\n– Kalendarz jest gotowy. W teorii, jeśli nie będzie decyzji o odwołaniu, to rozpocznę przygotowania do gry a hardzie. W praktyce z biletami będę czekał niemal do końca, bo nie wiadomo, co się wydarzy. Wszystko jest tak ruchome i mobilne, że nie wiadomo, co się wydarzy. Zwła, że w USA jest nie do końca ciekawie, no i są też pojedyncze przypadki zachorowań wśród zawodników. Trudno będzie przekonać nas, że będziemy bezpieczni. Ale cały czas po prostu będziemy się przygotowywać i zobaczymy jak się to wszystko rozwinie – powiedział Majchrzak.\nWe wtorek dokończone zostały eliminacje singla kobiet, więc swoje pierwsze rywalki poznały trzy najwyżej rozstawione w Bytomiu zawodniczki: Katarzyna Kawa (nr 1.) zagra w środę z Magdaleną Świerczyńską, Magdalena Fręch (2.) z Zuzanną Szczepańską, a Maja Chwalińska (3.) z Adrianną Sosnowską.\nHubert Hurkacz Kamil Majchrzak Mistrzostwa Polski tenis\nRegaty w Olsztynie. Załoga Energa 77 Racing triumfuje w Pucharze Polski


DLA DZIADKA propozycje niezwykłych prezentów - Karuzela Prezentów\nDLA KOBIETY, prezent dla niej "od serca"(286)\nZegar kominkowy w barokowym stylu plater mosiądz z grawerem\nBaśniowy zegar kominkowy w barokowym stylu ażurowa obudowa grawer\nDuży zegar kominkowy w renesansowej posrebrzanej obudowie grawer opcja\nModel klasycznego roweru z zegarkiem prezent dla miłośnika zdrowia i ruchu\nModel motocykla chopper metalowy z zegarkiem jak Harley Davidson\nModel motocykla jak stara Honda z zegarkiem prezent dla motocyklisty\nModel starego motocykla typu chopper z zegarkiem na prezent motocyklisty\nPiękny model srebrnego motocykla typu chopper z zegarkiem na prezent\nPrezent dla kolarza model roweru z zegarkiem w przednim kole\nPrezent dla motocyklisty model chopper z zegarkiem jak Harley Davidson\nPrezent dla motocyklisty motorek z zegarkiem metalowy jak Harley Davidson\nPrezent dla rowerzysty model roweru z zegarkiem na biurko\nModel Mini Morrisa z zegarkiem metalowy prezent grawer opcja\nPrezent na dla kierowcy TIRa z zegarkiem ciężarówka metalowa\nStylowy samochód z zegarkiem i deską surfingową na dachu\nPosrebrzane kieliszki z dzbanuszkiem na tacy okazja grawer\nMarszałek Józef Piłsudski na koniu Naczelnik Polski figurka grawer\nHusarz polski towarzysz pancerny na marmurowej podstawie grawer\nHusarz polski towarzysz pancerny, rycerz prezent żołnierza grawer Veronese\nKompas mosiężny patynowany w pudełku drewnianym z grawerem na prezent dla podróżnika\nKompas soczewkowy w drewnianym pudełku, replika kompasu z 1941 roku z grawerem\nNasze propozycje prezentów dla dziadka\nWydaje nam się ,że w naszej ofercie znajdziecie sporo przedmiotów którymi wasi dziadkowie mogą być zainteresowani. Dzisiejsi dziadkowie zupełnie nie przystają do stereotypu dziadka lansowanego do wieków. To ludzie którzy mają czas i chęć na życie. Często przemierzają drogi naszego kraju na swoich pięknych motocyklach. Mamy w ofercie wspaniałe modele motocykli z zegarkami, są również figurki i modele samochodów. Przydadzą się równie wygodne buty kowbojki i na motor i do chodzenia. Zainteresowanych militariami zapraszamy do obejrzenia wspaniałej kolekcji figurek wojowników z różnych epok. Znajdziesz tam rycerzy w zbrojach, krzyżowców, templariuszy, greckich herosów, rzymian w rydwanach. Spotkasz wielkich wodzów, jest i Kościuszko i Piłsudski, polski ułan i husarz w pięknym rynsztunku. Dla religijnych dziadków jest spory wybór dewocjonaliów. Wspaniałe krzyże, ikony i medaliony naścienne. Niezwykle realistyczne figurki świętych świętej rodziny. Dla policjantów Archanioł Michał a dla strażaków święty Florian. Niejeden dziadek to żeglarz i obieżyświat więc i kompasy, sekstanty, lunety, zegarki i inne "zabytkowe" instrumenty do mierzenia czasu i odległości będą na pewno wspaniałym prezentem dla naszego dziadka. Zapraszamy do zakupów.


Integracja z dala od miejsca pracy - zrobione-recznie.pl\nIntegracja z dala od miejsca pracy\nWyjazdy integracyjne zyskują na popularności. Coraz więcej firm czy stowarzyszeń decyduje się na tego rodzaju inicjatywy. Kiedyś stawiało się raczej na imprezy na miejscu, obecnie w grę wchodzą dłuższe i dalsze wyjazdy, nawet poza granice kraju. Nawet jeśli jednak nie wybierzemy się poza Polskę, i tak może być ciekawie. W wielu miejscach atrakcji, obiektów noclegowych czy możliwości integrowania się nie brakuje. Jednym z nich jest Podlasie.\nIntegracyjny wyjazd znakomitym pomysłem\nDlaczego firmy chętniej sięgają po ten sposób wpływania na atmosferę wśród pracowników? Ponieważ to świetny pomysł na poprawienie relacji, na podziękowanie, na przekazanie planów firmy lub po prostu na zmotywowanie załogi do jeszcze bardziej efektywnej pracy. Spotkanie w siedzibie firmy, na wieczornym przyjęciu lub plenerowej imprezie to część możliwości. Inna to wspomniany wyjazd, na przykład na Podlasie. Jak w tym regionie spędzać czas? Jeśli idzie o imprezy integracyjne podlasie oferuje sporo możliwości. Jedną z nich jest spływ kajakowy, w końcu te oraz sąsiednie okolice dysponują ogromnymi możliwościami w tym zakresie. W wielu miejscowościach bez kłopotu wypożyczy się sprzęt, także większe obiekty dla większych grup są w stanie przygotować spływ dla chętnych. Dlaczego ten sposób spędzania czasu może się spodobać? Ponieważ nie każdy ma taką możliwość na co dzień. Poza tym czas spędzony wspólnie na łonie natury może się okazać znakomitym relaksem i możliwością poznania się nawzajem z zupełnie innej strony niż ta znana z biura. Wspólne ogniska, potańcówki, a także wizyty w SPA również wchodzą w grę podczas integracyjnego wyjazdu. Można się także zdecydować na paintball albo przejażdżkę terenowym autem po miejscowych bezdrożach. Wycieczki i zwiedzanie również powinny się spodobać, przynajmniej części załogi.\nPodczas tego typu wyjazdu niezłym pomysłem może się na przykład okazać gra terenowa. To może być całkiem fajne i interesujące wyzwanie dla uczestników wyprawy. Po powrocie na pewno będzie o czym rozmawiać, wspominać, dzielić się spostrzeżeniami. Z nową energią pracownicy wrócą do wykonywania codziennych obowiązków. W końcu o to chodzi, by motywować. A przy okazji załoga ma świadomość, że ciężka praca ma sens i zarząd firmy docenia pracowników za efektywność.


RowerowaRodzinka.pl: Hiszpania 2005 - relacja\nstrona główna o nas co nowego statkol linki księga gości\nHiszpania (tapeta 1280x1024)\nSłoneczne plaże, morze i dyskoteki do białego rana - takie wyobrażenie o Hiszpanii ma większość turystów, którzy tłumnie odwiedzają ten kraj w czasie letnich wakacji. Oczywiście każdy z nich obowiązkowo zagląda do kościoła Sagrada Família i odbywa spacer aleją Las Ramblas w Barcelonie, a fani futbolu wykupują nie tani bilet, aby choć przez chwilę spojrzeć na murawę Camp Nou, największego stadionu piłkarskiego w Europie.\nCzy tak rzeczywiście wygląda Hiszpania? Aby naprawdę poznać ten kraj należy opuścić wybrzeże i zajrzeć do jego serca, gdzie czas zatrzymał się jakieś 500 lat temu. Przede wszystkim do Kastylii, w której niezliczone średniowieczne zamki górują nad starymi miastami z plątaniną wąskich uliczek, a w potężnych katedrach przebrzmiewa głos chorałów gregoriańskich. Gdzie niepozorne rzeczki wyżłobiły kaniony, nad którymi majestatycznie krążą sępy. Warto odwiedzić La Manchę, w której stojące tu i ówdzie wiatraki noszą jeszcze ślady nierównej walki, jaką ongiś stoczył z nimi dzielny Don Kichot przemierzający tę krainę z wiernym giermkiem Sancho Pansą. Nie można też ominąć Andaluzji, która jeszcze do 1492 r. była pod panowaniem Maurów, a wspaniałe klejnoty architektury tchną duchem tajemniczej egzotyki świadcząc o niezwykłej wyobraźni arabskich architektów.\nMarzenie o podróży do Hiszpanii tkwiło we mnie już od dawna. Nie wykluczone, że były to jeszcze czasy, gdy rower służył mi jedynie do jeżdżenia po osiedlu. Pamiętam jak w jednym z telewizyjnych programów podróżniczych obejrzałem reportaż o wspaniałym arabskim pałacu wznoszącym się w jednym z miast południowej Hiszpanii. Budowla ta zrobiła na mnie tak ogromne wrażenie, że jej obraz utkwił gdzieś głęboko w mojej podświadomości i zaczął kiełkować przypominając o sobie z biegiem czasu coraz mocniej. Mijały kolejne lata, szkoła, studia. Wyprawy rowerowe na stałe weszły do kalendarza, stanowiąc największą atrakcję każdych wakacji. Bardzo ważnym elementem przygotowań było poszukiwanie map, które stanowiłyby podwaliny pod kolejną wycieczkę. Każda wizyta w księgarni zaczynała i kończyła się na stoisku z mapami.\nMoja żona, nasze rowery i Alhambra.\nChodziłem tak od księgarni do księgarni, aż pewnego razu natknąłem się na atlas samochodowy Hiszpanii. Skala 1:300.000 i mimo braku poziomic, po krótkim przewertowaniu, kupiłem tą pokaźną książkę wiedząc, że na pewno do czegoś się przyda. W domu przystąpiłem do nieco staranniejszego zapoznania się z cennym nabytkiem. Odszukałem oczywiście Granadę z pałacem Alhambra, ale moją uwagę przykuł czerwony, wytłuszczony napis w żółtym obramowaniu znajdujący się nieco niżej na południowy wschód: La carretera más alta de Europa. Może na lekcjach hiszpańskiego nie byłem najlepszym studentem, ale sprawa była jasna: Najwyższa droga Europy! Miałem kolejny powód by na poważnie zacząć rozmyślania o zorganizowaniu rajdu rowerowego po Hiszpanii. Wstępna analiza nie zwiastowała jednak rychłej realizacji przedsięwzięcia. Przestraszyłem się ogromnych odległości pomiędzy poszczególnymi miastami i wysokości, na których się znajdowały. Zacząłem się nawet usprawiedliwiać przed samym sobą, że owszem pojadę tam kiedyś, ale pewnie samochodem. Na szczęście samochodu nie miałem. Miałem rower i miałem żonę, która też miała rower - więcej do szczęścia nie potrzebowaliśmy.\nSamolotem na start\nGdańskie bluzy i gdańskie rowery.\nZima 2004/2005, powoli już opuszczają nas emocje związane z rajdem rowerowym po Słowenii, Chorwacji i Czarnogórze. Zimowe wieczory sprzyjają rozmyślaniom nad następną wyprawą: tym razem Turcja, albo Rumunia, a może jeszcze Serbia, Macedonia i Bułgaria, w sumie nie wiadomo. Zaczynamy sprawdzać różne możliwości dojazdów: pociągi, autobusy, samoloty i.... znajdujemy połączenie do Hiszpanii. Bilet linii lotniczych SkyEurope z Krakowa do Barcelony kosztuje 370 zł w obie strony. Cena rewelacyjna, ale przecież Hiszpania nie jest krajem na rower, no i czy w ogóle można przewozić rowery samolotem.\ngłówny cel naszej wyprawy.\nSzybko jednak znajdujemy rozwiązanie wszystkich problemów. Duże odległości pomiędzy miastami można przecież pokonywać pociągami - ten system sprawdził się nam we Włoszech w 2003 r. Groźnie wyglądające wysokości, to w dużej części płaskowyż, a nie góry. No i rzecz najważniejsza - nie ma żadnego problemu z przewozem rowerów w samolocie. Potem nastaje kilka miesięcy intensywnej pracy nad mapą. Nawiązujemy też współpracę z Wydziałem Promocji Miasta w Urzędzie Miejskim w Gdańsku. Na naszych strojach i bagażu zostają umieszczone emblematy z herbem Gdańska i adresem strony www. Zabieramy też materiały promocyjne, które będziemy rozdawać podczas wyprawy. Podejmujemy też ostateczną decyzję co do zasięgu naszej trasy. Rezygnujemy z obleganego przez turystów hiszpańskiego wybrzeża - morskimi kąpielami wystarczająco nacieszyliśmy się w Chorwacji. Bardziej ciągnie nas dzika i rozległa Kastylia z licznymi zamkami, stare miasteczka Nawarry oraz zielone przedgórza Pirenejów w Aragonii. Za główny cel wyprawy stawiamy sobie zdobycie najwyższej w Europie góry dostępnej dla rowerzystów - Pico del Veleta ( 3392 m n.p.m.) w górach Sierra Nevada.\nBarcelona i problemy z transportem\nKościół Sagrada Família.\nNa początek jednak Barcelona. Krok po kroku, ale w szybkim tempie zwiedzamy całe miasto: wioskę olimpijską, port, gotyckie śródmieście wokół katedry, dzielnicę secesyjną z oryginalnymi budowlami Gaudíego oraz Domenech i Montanera. Potem ruszamy na dworzec autobusowy. Jego widok trochę nas zaskakuje: około sto stanowisk, kilkadziesiąt kas, przy czym każda kasa należy do innego przedsiębiorstwa przewozowego, a każde połączenie jest obsługiwane tylko przez jednego przewoźnika. Na szczęście można się w tym jakoś połapać. Czekamy chwilę na nasz autobus do Saragossy, podjeżdżają trzy. Pakujemy rowery do pierwszego z brzegu, jednak kierowca każe nam wysiadać. Jakiś współpasażer ogląda nasze bilety i tłumaczy, że powinniśmy wsiąść do drugiego autobusu. W pośpiechu przenosimy bagaże i zasiadamy w wygodnych fotelach. Po chwili dopada nas sen.\nPark Güell w Barcelonie.\nBudzimy się, gdy autobus zatacza obwodnicą szeroki łuk wokół Saragossy. Trochę dużo bloków, ale zabytkowe centrum poprawia to niekorzystne wrażenie. Na drugi dzień mamy jechać porannym pociągiem do miejscowości Riglos, by obejrzeć dochodzący do 200-300 m wysokości masyw skalny. Położony na przedmieściach Saragossy nowy dworzec kolejowy przypomina terminal lotniczy. Odprawa, prześwietlanie bagażu, uzbrojeni kontrolerzy. Pech chciał, że na podziwianie uroków masywu Riglos zdecydowało się jeszcze kilkudziesięciu miejscowych kolarzy. Widok tylu rowerów na raz wywołuje popłoch wśród obsługi pociągu. W trosce o komfort podróżowania pozostałych (sześciu!) pasażerów, zostajemy zatrzymani na peronie. Następny pociąg będzie za 8 godzin. Przy naszym napiętym planie tak duża strata nie wchodzi w rachubę. Jakimś cudem docieramy autobusami w interesujący nas rejon Aragonii. Niestety na przeprawę górskimi drogami do skał Riglos nie mamy już czasu.\nAragonia - pierwsze zamki i stare miasteczka\nKolejne dni to przede wszystkim piękne miasteczka i oryginalne zamki: Sádaba, Uncastillo, Sos del Rey Católico, Javier, Sangüesa, Olite, Artajona, Puente la Reina i wreszcie Pampeluna - miasto słynące z pogoni, a raczej ucieczki przed bykami wypuszczanymi w wąskie uliczki prowadzące na arenę korridy. Mając ciągle w pamięci doświadczenia z Saragossy, na stację kolejową w Pampelunie wjeżdżamy z dużym niepokojem. Chcemy jechać do Burgos mając po drodze 2-minutową przesiadkę. Tłumaczymy kasjerowi, o jakie połączenie nam chodzi, po czym pytamy, czy pociągi są skomunikowane i czy przesiadka będzie możliwa. Kasjer spokojnie odpowiada: todo es possible - czyli "wszystko jest możliwe", po czym drukuje bilety i przybija na nich pieczątki. Siadamy na ławkę przy rowerach i oglądamy nasze bilety odczytując treść pieczątki: "pasażer został poinformowany, że połączenie nie jest skomunikowane". Po plecach przechodzi nam zimny dreszcz. Na szczęście na strachu się kończy.\nKastylia - kwintesencja średniowiecznej Hiszpanii\nZamek w Ampudii.\nW Burgos oglądamy jedną z największych i najpiękniejszych w Hiszpanii katedr. Następnego dnia na dobre wkraczamy do Kastylii. Kraina, która tak nas kiedyś przestraszyła swoimi wysokościami, okazuje się dość łagodnym płaskowyżem. Co jakiś czas przeskakujemy tylko z jednego poziomu na drugi, a długie zjazdy i podjazdy przeplatają się z równinami. Potwierdzają się również informacje o dużych amplitudach temperatur: w dzień jest ponad 30°C, w nocy blisko zera. Uderza też spora rozbieżność między czasem astronomicznym, a urzędowym. O godzinie 6 rano jest głęboka noc, słońce góruje dopiero po 14, a zachodzi tuż przed 22.\nKastylia to kwintesencja średniowiecznej Hiszpanii. Prawie przy każdej drodze stoi tablica z napisem Ruta de los Castillos, czyli szlak zamków. Olbrzymie zamki w niesamowitej, niczym nie zmąconej scenerii, towarzyszą nam przez kilka następnych dni. W pięknych, surowych katedrach dochodzący z głośników cichy śpiew chorałów gregoriańskich wiedzie nasze myśli w odległe czasy. Nic dziwnego, że wjeżdżając do miast, czujemy się trochę jak rycerze powracający z wyprawy przeciwko Maurom. W Salamance, Segovii i Ávili co jakiś czas mijamy większe grupy turystów. Natomiast pozostałe miasteczka świecą zupełnymi pustkami. Do tego jeszcze przepiękne, dzikie krajobrazy i panująca wokół cisza.\nSpotkanie z sępami\nGroźne chmury znad Samosierry.\nW Europie jest niestety coraz mniej miejsc, gdzie można obserwować dzikie gatunki zwierząt żyjące w naturalnych, nie tkniętych ludzką ręką ekosystemach. Wielkie ptaki szybujące bez ruchu na szeroko rozpostartych skrzydłach zawsze były dla mnie symbolem niedoścignionej wolności i dumy. Tym bardziej intrygowała mnie informacja, że w niektórych rejonach Hiszpanii żyją kolonie sępów płowych. Zacząłem nawet rozmyślać, czy uda nam się je gdzieś zaobserwować, a może nawet sfotografować. Życie pokazało, że potrafi realizować najbardziej zdumiewające scenariusze.\nOd rana jedziemy rozległym płaskowyżem. Pogoda raczej nas nie rozpieszcza. Nad pobliskim pasmem Somosierry kłębią się groźnie wyglądające siwe chmury, z których co jakiś czas popaduje drobny deszczyk. Jedziemy dłuższy czas bez odpoczynku obawiając się, że któraś kolejna mżawka przerodzi się w prawdziwą ulewę. Ostatnie dni dostarczyły nam mnóstwo wrażeń, ale też nie szczędziły deszczu, więc obawy są uzasadnione. Pokonując dość monotonną trasę wracam myślami do niezwykłego miasteczka Pedraza, które odwiedziliśmy przed południem.\nRynek w Pedrazie.\nLicząca niespełna 500 mieszkańców Pedraza ulokowana jest na stromym, skalnym wyniesieniu wcinającym się w soczyście zieloną dolinę wyżłobioną przez rzekę Río Cega. Miasta strzegą kamienne mury oraz pokaźny zamek, a do środka prowadzi tylko jedna, wąziutka brama. Wjeżdżając tamtędy do miasta odnieśliśmy wrażenie, jakbyśmy przejechali przez bramę czasu. Jedno mrugnięcie okiem i nagle znaleźliśmy się w średniowieczu. Kręte, kamienne uliczki biegnące pośród rzędów ceglanych domów, kute szyldy wiszące na stalowych łańcuchach nad witrynami sklepów i próchniejące, drewniane wrota zamykające podwórza kamienic. Wyłożony polnymi kamieniami Plaza Mayor, czyli rynek główny, otaczały stare szlacheckie rezydencje z drewnianymi podcieniami. Niezwykłości temu miejscu dodawała panująca wkoło niczym nie zmącona cisza. Żadnych samochodów ani spieszących się ludzi, tylko błogi spokój.\nSępy walczące o padlinę.\nJadę tak jeszcze chwilę zastanawiając się nad odległymi dziejami królestwa Kastylii, gdy nagle moje rozmyślania przerywa jakiś obiekt przelatujący tuż nad naszymi głowami, lądując za pobliskim wzniesieniem. Zatrzymujemy się patrząc na siebie z niedowierzaniem. Co to mogło być? Wtem widzimy kolejne, jak się okazuje - ptaszysko, kierujące się w tą samą stronę, co pierwsze. Zsiadamy z rowerów i zaczynamy obserwację niezwykłego zjawiska. Regularnie, co kilkadziesiąt sekund, na horyzoncie pojawiają się kolejne ptaszyska, wyglądające jak wielkie bombowce wracające po udanym ataku. Zniżając powoli lot, prześlizgują się dosłownie kilka metrów nad nami, zupełnie nie zwracając na nas uwagi. Naliczyliśmy ich prawie dwadzieścia. Teraz mamy już całkowitą pewność, że to sępy płowe, które wyznaczyły sobie spotkanie tuż obok szlaku naszej wędrówki. Delikatnie wyjmuję z torby aparat i zakładam teleobiektyw. Wykorzystując liczne kępy krzaków skradam się w kierunku wzniesienia, za którym zniknęły sępy. W miarę zbliżania się narastają we mnie emocje i czuję coraz mocniejsze bicie serca. Tymczasem zza wzniesienia powoli zaczynają wyłaniać się charakterystyczne sylwetki ptaków. Kilka z nich siedzi dumnie, równym rzędem na skraju łąki ze spokojem obserwując okolicę. Pozostałe toczą walkę o jakiś ochłap leżący w trawie. Z odległości kilkunastu metrów mogę obserwować niezwykłe tańce bojowe i prawdziwą walkę na skrzydła, dzioby i pazury. Ten widok na trwałe zapada w mojej pamięci będąc jedną z najbardziej niesamowitych przygód, jakie udało mi się przeżyć w Hiszpanii.\nMadryt - powrót do cywilizacji\ndwa nachylone ku sobie wieżowce.\nNic dziwnego, że przyjazd do Madrytu jest dla nas szokiem. Wychodzimy z dworca kolejowego wprost na zatłoczoną arterię: trzy pasy w jedną stronę, trzy w drugą i jeszcze dodatkowe dla autobusów i taksówek. Decyzja jest szybka - ruszamy tym dla autobusów. Czujemy się trochę nieswojo wśród ryku silników, mijając okazałe gmachy przy betonowych placach. Bardzo miłe są za to rozmowy z mieszkańcami i turystami, którzy często nas zagadują. Turystyka rowerowa nie jest w Hiszpanii zbyt popularna, więc wzbudzamy duże zainteresowanie. Jest okazja, do przekazania naszym rozmówcom podstawowych informacji o Polsce i Gdańsku. Rozdajemy też sporo broszur turystycznych.\nMadryt opuszczamy z nadzieją na spotkanie Don Kichota. Naszym następnym celem jest La Mancha. Na miejscu okazuje się, że po Don Kichocie wszelki słuch zaginął. Są natomiast wiatraki, niektóre bardzo zniszczone. Może Don Kichot jednak tędy przejeżdżał ścierając się z nimi w nierównej walce... Mija siedemnasty dzień od przylotu do Barcelony. Uświadamiamy sobie, że nasza wyprawa powoli dobiega końca. Oznacza to również, że zbliżamy się do punktu kulminacyjnego - wjazdu na Pico del Veleta.\nSewilla, Cordoba - robi się cieplej\nTo było dość ciepłe popołudnie.\nNocnym autobusem przemieszczamy się na południe kraju, do Sewilli. Zaczynają się wielkie upały, wszak lato jest równie blisko, jak Afryka. Sewilla, godzina 4 w nocy - temperatura 26°C, Cordoba, słońce w zenicie - na ulicznym zegarze 45°C. Padamy, nic nam się nie chce. Chwilę wytchnienia daje zwiedzanie Mezquity - pięknego meczetu przebudowanego na katedrę, gdzie w sposób niezwykły sztuka arabska przeplata się z europejską. Szukamy jakiegoś ukrycia przed lejącym się z nieba skwarem. Ale ten skwar szybko nie ustanie, przecież poprzedniej nocy temperatura spadła tylko do 26°C.\nAlhambra - rzeczywistość przerosła oczekiwania\nMisterne zdobienia na ścianach Alhambry.\nNastępnego dnia docieramy do Granady. Miasto leży znacznie wyżej od Sewilli i Cordoby i czasami daje się odczuć powiew świeżego powietrza z pobliskich gór Sierra Nevada. To Pico del Veleta nas wzywa. Patrząc na olbrzymie pasmo górskie dociera do nas, na co się porywamy. Ale to dopiero jutro, a dziś mamy w planie Alhambrę.\nKierujemy się na wzgórze, z którego Alhambra majestatycznie spogląda na miasto. Nie jesteśmy do końca pewni, czy uda nam się kupić bilety bez wcześniejszej rezerwacji, ale po raz kolejny przekonujemy się o zaletach wyjazdu przed szczytem sezonu turystycznego. Bilet obejmujący zwiedzanie pałacu, twierdzy Alcazaba oraz ogrodów Generalife kosztuje 10 €, a do wejścia mamy 5 godzin. W sam raz by pojechać na przeciwległe wzgórze ze starą, arabską dzielnicą Granady - Albaicín, skąd z placu o nazwie Mirador de San Nicolás rozciąga się niezapomniany widok Alhambry. Wprawdzie surowe fortyfikacje otaczające rezydencję nie zdradzają wspaniałości sal, dziedzińców i ogrodów ukrytych za ich murami, ale widok Alhambry z górami Sierra Nevada w tle jest imponujący. Nadarza się też okazja, by końcówkę naszego rajdu uczcić dobrym obiadem w restauracji serwującej lokalne potrawy. Zamawiamy gazpacho, słynną zupę-chłodnik o kremowej konsystencji, popularną zwłaszcza w upalne dni, na drugie habas a la rondeña, czyli bób z suszoną szynką. Ale daniem dnia okazuje się hiszpański przysmak o nazwie rabo de toro, czyli po prostu ogon z byka. Ogon ów przypomina kształtem szyjkę kurczaka, tyle że w znacznym powiększeniu, a mi przypadają w udziale dwa kręgi, z których daje się wyskubać niewielkie ilości mięsa. Posileni lokalnymi przysmakami wracamy podziwiać olśniewające wnętrza Alhambry. Cudownej gry światła, wody i bogactwa misternie rzeźbionych dekoracji nie sposób opisać słowami. O zwiedzeniu tego pięknego pałacu marzyliśmy od dawna. Rzeczywistość przerasta nasze oczekiwania. Dla takich miejsc warto wyruszać w świat.\nGazpacho, habas a la rondeña i rabo de toro.\nZ góry, na której stoi Alhambra, zjeżdżamy już po godzinie 20. Wiemy, że aby sukcesem zakończyć jutrzejszy atak na "pico", musimy zostawić gdzieś nasze bagaże. Najwłaściwszym do tego miejscem wydaje się kemping. Niestety w Granadzie jest tylko jeden, po przeciwnej stronie miasta, skąd do szczytu jest prawie 60 km. To trochę daleko, zwłaszcza że nie mamy zamiaru przebijać się rano przez zatłoczone miasto. Zatrzymujemy się w jakiejś bocznej uliczce nie wiedząc, czy ruszać w stronę gór z nadzieją, że znajdziemy nocleg po drodze, czy wracać do miasta. W pewnym momencie podjeżdża do nas dwóch kolarzy, którzy doskonale znają okolicę. Tłumaczą nam dokładnie, jak dostać się do górskiego kempingu w miejscowości Güéjar Sierra. Przy okazji dowaidujemy się, że na Veletę prowadzą dwie drogi. Nowa, szeroka, ładnie profilowana i o równym nachyleniu, wybudowana do ośrodka narciarskiego Solynieve oraz stara droga, wąska, kręta i bardzo stroma. Kemping, na który jedziemy, leży właśnie przy tej starej drodze.\nLa carretera más alta de Europa, czyli wjazd na Pico del Veleta (3392 m n.p.m.)\nRozpoczynamy podjazd na Veletę.\nDojazd do kempingu w Güéjar Sierra przybliża nas do Velety o kilkanaście kilometrów w poziomie i 400 metrów w pionie. Następnego dnia mamy zatem do pokonania 41 km z przewyższeniem 2350 m. Z kempingu plaujemy wyjechać bardzo wcześnie, ale zmęczenie z poprzednich dni i ciemności panujące o godzinie 6 sprawiają, że ostatecznie startujemy o 7:45. Bagaże deponujemy w recepcji zabierając tylko ciepłe ubrania oraz jedzenie na drogę. Ponieważ dotąd żadne z nas nie było na wysokości przekraczającej 2800 m, więc z lekkimi obawami zaczynamy przypominać sobie informacje nt. choroby wysokościowej, o których czytaliśmy przed wyjazdem. Płytki oddech, ból w klatce piersiowej, nudności, pierwsze objawy mogą pojawiać się nawet na wysokości 1500 m, jednak zazwyczaj zaczynają się po przekroczeniu 3000-3500 m n.p.m. Tymczasem nasza droga opuszcza dolinę potoku Genil i zaczyna ostro trawersować po zboczu. To chyba ten odcinek, o którym opowiadali szosowcy. Średnie nachylenie wynosi 13-15%, a wąziutki asfalt wije się w górę zakręcając co chwila o 180°. Najgorsze są zakręty w prawo, kiedy po małym łuku należy błyskawicznie przeskoczyć na wyższy poziom drogi. Czasami mam wrażenie, że za chwilę przednie koło oderwie się od ziemi. Jedziemy tak kilka kilometrów z prędkością 4-5 km/h. Po jakimś czasie czuję, że gubię oddech i zaczynają mnie boleć płuca. Jesteśmy dopiero na wysokości 1500 m n.p.m. a ja już mam objawy przypominające chorobę wysokościową? Jadę jakiś czas cicho nie zdradzając się przed żoną. Na szczęście okazuje się, że to tylko zwykła zadyszka, która mija na pierwszym wypłaszczeniu, gdzie robimy sobie krótki odpoczynek zjadając kanapki z kremem czekoladowym.\nNa tej wysokości nie ma już ani drzew, ani krzaków.\nPo przejechaniu ok. 20 km od kempingu docieramy do głównej drogi prowadzącej na szczyt Velety. Nachylenie podjazdu łagodnieje do 6-7%. Wkrótce w oddali, widzimy cel naszej wędrówki. Charakterystyczną, ściętą od wschodu sylwetkę Velety rozpoznajemy dzięki zdjęciom, które przed wyjazdem oglądaliśmy w Internecie. Jedziemy rozległym grzbietem podziwiając wspaniałe wysokogórskie widoki. Po każdych 250 m wzniesienia stoi tabliczka informująca o aktualnej wysokości nad poziomem morza. Mijają kolejne godziny, a my wciąż jedziemy, ciągle pod górę bez choćby kawałka wypłaszczenia.\nNa 31 kilometrze drogę zagradza szlaban. To znak, że do szczytu pozostało ostatnie 10 km. Ten odcinek jest już zamknięty dla samochodów, mijamy za to, co jakiś czas, nieliczne grupki piechurów. Krajobraz staje się bardziej surowy, a w asfalcie pojawiają się bruzdy i nierówności. Na tej wysokości nie ma już drzew, ani nawet krzaków. Jedynie pokruszone skały porośnięte mchami i trawą. Na okolicznych zboczach widać łachy śniegu, którego trochę obawialiśmy się przed wyjazdem. Czytaliśmy, że droga na szczyt jest niedostępna przez większą część roku. Nam na szczęście dopisuje pogoda, ale mimo przygrzewającego słoneczka robi się coraz chłodniej i musimy ubrać polary. Droga znów jest wąska i miejscami bardzo stroma, a urwiska za jej krawędzią nie chronią żadne barierki.\nKilometr przed szczytem asfalt zamienia się w kamienisty szuter. Zatrzymujemy się na chwilę, by pstryknąć sobie zdjęcie na tle ośnieżonych 3-tysięczników w głównym paśmie Sierra Nevada. W pewnym momencie mija nas kolarz, który na nasz widok przyjmuje postawę zdecydowanie obojętną, nie dając się nawet pozdrowić. Wkrótce i my wskakujemy na rowery ruszając za szosowcem. Za następnym zakrętem widzimy, jak okrutnie męczy się klucząc między kamieniami. Robi nawet ruch, jakby chciał zejść z siodełka i prowadzić rower, jednak widząc za swoimi plecami dziewczynę i sakwiarza twardo mielących pod górę, unosi się honorem i nie daje za wygraną.\nPico del Veleta 3392 m n.p.m.\nNa szczęście po kilkuset metrach docieramy do litej skały i kończymy remisowo tą rywalizację. Zgodnie zarzucamy nasze rowery na plecy i tak pokonujemy ostatnie sto metrów wspinaczki. Na szczycie ogarnia nas niezwykłe uczucie dumy, radości i satysfakcji. Wiemy, że w Europie już wyżej wjechać się nie da! Zapisuję podstawowe statystyki z licznika: dystans 41,3 km, średnia prędkość 7,5 km/h. Podjazd zajął nam 8 godzin, w tym 5 i pół godziny efektywnego czasu jazdy. Jadąc bez przerwy pod górę, pokonaliśmy przewyższenie wynoszące 2350 metrów. Tego dnia na Pico del Veleta wjechało oprócz nas jeszcze pięciu kolarzy, a Justyna była jedyną kobietą w tym zacnym gronie.\nZ Velety zjeżdżamy późnym popołudniem. Na kempingu czeka na nas gorący prysznic. Potem nocny autobus do Madrytu, następnie do Barcelony. Chwila oczekiwania na samolot i po dwudziestuparu godzinach, od zdobycia Velety, jesteśmy w Krakowie.\nJeszcze nigdy tak bardzo nie żałowałem, że wracam do domu.\nHiszpania była naszym najbardziej udanym rajdem i mógłbym tam rowerować całymi miesiącami.\n© Przemysław Remigiusz Kitliński 2006-2017