Watykan nie panikuje w sprawie koronawirusa, ale są środki ostrożności | Stacja7.pl\nWatykan nie panikuje w sprawie koronawirusa, ale są środki ostrożności\nJak na razie żadne duże zgromadzenia z udziałem Ojca Świętego nie zostały zawieszone przez Stolicę Apostolską w związku z przypadkami koronawirusa we Włoszech. Watykaniści zaobserwowali jednak dyskretnie wprowadzane środki ostrożności.\nDo zastosowanych dotychczas środków ostrożności należy zainstalowanie pojemników z płynem odkażającym przy wejściach do różnych instytucji watykańskich, usunięcie wody święconej z kropielnic w niektórych kościołach Rzymu czy ograniczenie udzielania Komunii św. do ust. Jak podkreśla “Vatican Insider” nie odwołano jednak zbiorowych celebracji z udziałem Ojca Świętego, zwłaszcza środowej Mszy św. Popielcowej, którą papież będzie sprawował po południu w bazylice św. Sabiny na Awentynie. Następnego dnia również zgodnie z planem Franciszek poprowadzi liturgię pokutną na duchowieństwa rzymskiego w bazylice na Lateranie.\nDyrektor biura prasowego Watykanu Matteo Bruni przyznał jednak, że niektóre audiencje z udziałem papieża zostały przełożone na inny termin. – Departament Zdrowia i Higieny Państwa Watykańskiego jest w stałym kontakcie z regionem Lacjum i grupą zadaniową Ministerstwa Zdrowia oraz będzie przestrzegać i rozpowszechniać wszelkie przekazane mu zalecenia. Zgodnie z zaleceniami władz włoskich niektóre wydarzenia zaplanowane na najbliższe dni w zamkniętych miejscach i przy znacznym napływie wiernych zostały przełożone na inny termin – powiedział w poniedziałek po południu podczas spotkania z dziennikarzami.\nad, Vatican Insider/Stacja7\nPapież spotka się z osobami z Arki dotkniętymi sprawą Jeana Vaniera\nO ujawnionych w minioną sobotę przypadkach wykorzystywania seksualnego przez założyciela Arki Jeana Vaniera papież Franciszek został powiadomiony już w styczniu. Nie krył szoku, ale też zapowiedział wsparcie. Audiencja z członkami wspólnot Arki zaplanowana jest na maj.\nO bliskości papieża z członkami wspólnot Arka, dotkniętymi doniesieniami o Jeanie Vanierze, poinformował w Radiu Watykańskim Stephan Posner stojący na czele międzynarodowej federacji Arki.\nPrzyznał, że o sprawie papież został powiadomiony już w styczniu, zanim sprawa przeciekła do prasy.\nReakcja Papieża była serdeczna, okazał nam wielkie wsparcie. Przyznał, że sam jest w wielkim szoku, ale zarazem chciał nam dodać otuchy, zapewnił nas, że jest z nami w tych trudnych chwilach. Postawił nam konkretne pytanie: co mogę dla was zrobić? Poprosiliśmy o spotkanie dla delegacji naszych członków za kilka miesięcy. Franciszek od razu się zgodził, zapytał tylko, jak wielka to będzie grupa i kiedy chcielibyśmy do niego przyjechać. Następnego dnia otrzymaliśmy oficjalne potwierdzenie audiencji pod koniec maja dla setki naszych członków.\n– powiedział Radiu Watykańskiemu Stephan Posner.\nPierwotnie kierownictwo Arki chciało przygotować członków i podopiecznych wspólnot na przyjęcie tych bolesnych wiadomości. Okazało się to niemożliwe na skutek przecieków prasowych. Wyniki dochodzenia trzeba było opublikować wcześniej niż pierwotnie zamierzano. Jak mówi Posner, kierownictwo Arki osobiście poinformowało o tej sprawie Papieża, który zadeklarował ze swej strony wszelką możliwą pomoc.\n🔹 PRZECZYTAJ: Dochodzenie wykazało, że Jean Vanier wykorzystywał sześć kobiet\nW opublikowanym w sobotę komunikacie prasowym przedstawiono wyniki dochodzenia zleconego organizacji niezależnej. Obejmowało ono świadectwo dotyczącego założyciela wspólnot „l’Arche” i „Wiara i Światło”, Jeana Vaniera (1928-2019), oraz jego związek z ojcem Thomasem Philippe, którego uważał za swojego duchowego ojca. Dochodzenie otrzymało wiarygodne i spójne świadectwa sześciu dorosłych kobiet, obejmujące okres od 1970 do 2005 roku.\nSzczegółowo informowaliśmy zarówno Kościół we Francji, jak i Stolicę Apostolską o przebiegu dochodzenia. Osobiście spotkaliśmy się też z Ojcem Świętym. Miało to miejsce pod koniec stycznia\nDochodzenie zostało przeprowadzone przez GCPS, niezależną brytyjską firmę doradczą, która specjalizuje się w udoskonalaniu procedur zapobiegania wykorzystywania i ich zgłaszania. Ponadto L’Arche International ustanowiło Niezależny Komitet Nadzoru składający się z dwóch byłych starszych urzędników służby cywilnej we Francji w celu oceny rzetelności i wiarygodności procesu dochodzenia i jego ustaleń.


Na rynku dostępna jest obecnie szeroka gama bolusów. Są ich różne rodzaje w zależności od przeznaczenia. Jedne przeznaczone są wyłącznie dla jałówek, inne dla krów mlecznych w zależności od fazy laktacyjnej (laktacja, zasuszenie, rozród, okres okołoporodowy itp.).\nBolusy erodujące – działające od kilku dni do kilku miesięcy.\nBolusy wypłukiwane – działające bardzo wolno, do kilku miesięcy.\nW przypadku bolusów nie pozostawiamy zwierzętom wyboru. Stosowanie bolusów na początku zasuszenia (dwa miesiące przed wycieleniem) przynosi dodatkowe korzyści, gdyż zawarte w nim pierwiastki wykorzystywane są również przez cielę, eliminując problemy okołoporodowe, takie jak np. odklejenie łożyska. Cielęta rodzą się dużo zdrowsze, żwawsze, mają lepszy apetyt. Ponadto zawarty w bolusie i uwalniany w organizmie selen oraz witamina E w istotny sposób wpływają na obniżenie odsetka trudnych wycieleń, a następnie ropni na jajowodach i cyst jajnikowych. Bolusy aplikuje się krowom stosunkowo prosto, za pomocą specjalnego pistoletu tzw. aplikatora, który wkłada się krowie do pyska. Przed użyciem aplikator powinno się umyć, zdezynfekować i przepłukać, po czym należy umieścić w nim bolus. Następnie należy otworzyć pysk zwierzęcia i wprowadzić aplikator do tylnej części otworu gębowego, trzymając głowę krowy nieco uniesioną do góry. Gdy aplikator zostanie prawidłowo umieszczony należy nacisnąć mechanizm uwalniający bolusy. Wyczucie oporu przy wprowadzeniu oznacza, iż nie został on prawidłowo umieszczony. Należy go wyjąć i czynności rozpocząć ponownie.\nStosując bolusy mamy pewność, że zawarta w nich dzienna dawka minerałów i witamin została faktycznie zwierzęciu podana. Ich stosowanie jest również ekonomicznie korzystne, gdyż bolusy podajemy indywidualnie, natomiast mieszanki mineralno-witaminowe stosujemy dla całej grupy krów, a więc często także dla zwierząt, które ich nie potrzebują\nPrzy zastosowaniu bolusów mamy pewność, że następuje właściwa podaż minerałów i witamin stosownie do określonych potrzeb fizjologicznych. Odbywa się to zależnie od stanu fizjologicznego, chorób metabolicznych czy pokarmowych.


Stroll z pole position, kwalifikacje przed Grand Prix Turcji 2020\nStrona głównawynikiStroll z pole position, kwalifikacje przed Grand Prix Turcji 2020\nPaweł Wroniecki listopada 14, 2020\nTakich kwalifikacji można było spodziewać się po tym weekendzie. Były kompletnie nieprzewidywalne. Cała sesja rozgrywana była na mokrym torze, padało głównie w Q1, mieliśmy przez chwilę też czerwoną flagę po tym jak z toru wypadł Latifi. Później już tylko pojedyncze żółte flagi i walka do ostatniej sekundy z czasem.\nPo raz pierwszy z pole position w karierze, do wyścigu wystartuje Lance Stroll. To pierwsze pole position dla kierowcy z Kanady od 1997 roku. Drugi zakwalifikował się Max Verstappen, który po kwalifikacjach nie mógł przeżyć, że w najważniejszym momencie, to zespół Racing Point lepiej dobrał opony w deszczowych warunkach.\nSergio Perez jeszcze nigdy nie startował do wyścigu z trzeciego pola. Za nim zakwalifikowali się Albon i Ricciardo. Bardzo słabo w trakcie kwalifikacji radzili sobie kierowcy Mercedesa. Praktycznie za każdym razem trudno było powiedzieć, czy zakwalifikują się do dalszej części walki o pola startowe. Lewis Hamilton ostatecznie był szóśty, a Bottas dopiero dziewiąty.\nPo raz pierwszy w tym roku do Q3 awansowali też kierowcy Alfy Romeo. Kimi ósmy, a Giovinazzi zamykał pierwszą dziesiątkę.\n1 Lance Stroll 1’47.765\n2 Max Verstappen 1’48.055\n3 Sergio Perez 1’49.321\n4 Alexander Albon 1’50.448\n5 Daniel Ricciardo 1’51.595\n6 Lewis Hamilton 1’52.560\n7 Esteban Ocon 1’52.622\n8 Kimi Raikkonen 1’52.745\n9 Valtteri Bottas 1’53.258\n10 Antonio Giovinazzi 1’57.226\n11 Lando Norris 1’54.945\n12 Sebastian Vettel 1’55.169\n13 Carlos Sainz Jnr 1’55.410\n14 Charles Leclerc 1’56.696\n15 Pierre Gasly 1’58.556\n16 Kevin Magnussen 2’08.007\n17 Daniil Kvyat 2’09.070\n18 Romain Grosjean 2’12.909\n19 Nicholas Latifi 2’21.611\n20 George Russell 2’10.017


Autoportret w lustrze wiersza - forum Ludzie wiersze piszą... - GoldenLine.pl\nGrupy » Literatura, kino, sztuka » Ludzie wiersze piszą... » Autoportret w lustrze wiersza\nTemat: Autoportret w lustrze wiersza\nAutoportret w wypukłym lustrze\nCo nigdy nie doszło do skutku. Dusza powinna zostać tam, gdzie jest,\nChoć trawi ją niepokój, gdy słyszy deszcz na szybie,\nWestchnienia jesiennych liści, które młóci wiatr,\nI chciałaby być wolna, wydostać się, lecz musi dalej\nPozować ze swojego miejsca. Powinna się poruszać\nMożliwie jak najmniej. Tak mówi portret.\nAle w tym wzroku jest jakieś połączenie\nCzułości, rozbawienia, żalu, na tyle w swojej powściągliwości\nSilnych, że patrzeć długo nie można.\nTajemnica jest zbyt jawna. Jej nędza aż piecze,\nWyciska strumień łez: bo dusza nie jest duszą,\nNie ma tajemnic, jest mała i doskonale\nMieści się w swej dziupli: swoim pomieszczeniu, w chwili naszej uwagi.\nOto melodia, ale brak jej słów.\nSłowa to tylko spekulacja\n(Od łacińskiego speculum, lustro):\nSzukają, lecz nie potrafią znaleźć znaczenia muzyki.\nWidzimy tylko figury snu,\nPasażerowie kołysania, które\nUjawnia nam tę twarz pod niebem przedwieczoru, bez krzty\nSztucznego nieporządku na dowód autentyzmu.\nLecz jest to życie w kuli.\nChciałoby się wysunąć rękę\nPoza kulę, ale jej kształt,\nI to, co ją unosi, nie pozwala.\nNa pewno właśnie dlatego, a nie przez odruch\nŻeby coś ukryć, ręka przytłacza swoją wielkością\nGdy cofa się nieznacznie. Nie sposób tak jej\nSkonstruować, by była płaska jak fragment muru:\nMusi się włączyć do okręgu,\nWrócić do ciała, którego się wydaje\nTak nieprawdopodobną częścią, odgrodzić i ochronić twarz\nNa której trudy tych okoliczności przypominają\nCień uśmiechu, iskierkę\nAlbo gwiazdę, już nie wiadomo, czy widzianą,\nZ chwilą gdy wraca ciemność. Przewrotne światło\nZ góry wyklucza myśl o oświetlaniu, bo pragnie być\nSubtelne: rzecz błaha, ale zamierzona.\nFrancesco, twoja ręka jest wystarczająco wielka\nŻeby rozsadzić sferę i nazbyt, można by\nPomyśleć, wielka, żeby zaplatać delikatne sieci\nCo przemawiają tylko za jej dalszym trwaniem.\n(Wielka, lecz nie prostacka, jedynie w innej skali,\nNiby wieloryb drzemiący na dnie morza\nNaprzeciw maleńkiego, dumnego statku\nNa powierzchni). Lecz twoje oczy głoszą\nA nic nie może istnieć poza tym, co widać.\nW pokoju nie ma zakamarków, tylko alkowy,\nI okno też niewiele znaczy, i tamten\nSkrawek okna czy może lustra z prawej, nawet\nJako wskaźnik pogody, co po francusku określana jest\nSłowem le temps, oznaczającym czas, i która\nPodąża drogą, gdzie zmiany to jedynie\nZnak całości. Całość jest trwała w ramach\nNietrwałości, to kula jak nasza, spoczywająca\nNa piedestale z próżni, piłeczka pingpongowa\nPodtrzymywana przez swój strumień wody.\nI tak jak nie ma słów, żeby oznaczyć powierzchnię, a raczej\nSłów, co powiedziałyby, czym jest naprawdę, że nie jest\nCzymś zewnętrznym, lecz jest widzialnym sednem, tak samo nie ma\nWyjścia z problemu patos contra doświadczenie.\nTy pozostaniesz, rozhuśtany, pogodny\nW swym geście ni to obejmowania, ni przestrogi,\nAle zawierającym coś z obydwu w czystej\nAfirmacji, która nie afirmuje nic.\nBalon pęka, uwaga tępieje\nI odwraca się. Chmury\nW kałuży nabierają zębatych kształtów.\nMyślę o przyjaciołach\nCo przyszli mnie odwiedzić; o tym, czym było\nWczoraj. To taki szczególny kąt\nPamięci, która w ciszy pracowni\nZakłóca spokój zamyślonemu modelowi, gdy on się zastanawia\nCzy wziąć ołówek do ręki.\nIluż to ludzi przychodziło i zostawało tu jakiś czas,\nWydobywało z siebie jasną albo ciemną mowę, która jest teraz częścią ciebie\nJak światło za tumanem mgły i piasku\nKtóre są filtrem światła i wpływają na nie, aż nie zostanie żadna część\nCo jest na pewno tobą. Tamte głosy o zmierzchu\nOpowiedziały ci już wszystko, a jednak opowieść dalej trwa\nW postaci wspomnień zdeponowanych w niekształtnych\nGrudkach kryształu. Czyja wygięta dłoń, Francesco,\nPanuje nad mijaniem pór i nad myślami\nKtóre się łuszczą i odfruwają w zapierającym oddech tempie\nJak te ostatnie uparte liście zdzierane\nZ mokrych gałęzi? Ja widzę w tym jedynie chaos\nTwojego okrągłego lustra, które organizuje wszystko\nWokół gwiazdy twoich oczu, które są puste,\nNic nie wiedzą, śnią, ale niczego nie odsłaniają.\nCzuję, że karuzela rusza z wolna\nI nabiera tempa: biurko, papiery, książki,\nZdjęcia przyjaciół, okno i drzewa\nZlewają się w jedną bezbarwną wstęgę, która otacza\nMnie ze wszystkich stron, gdzie tylko spojrzę.\nI nie umiem wyjaśnić tego procesu niwelowania,\nCzemu to wszystko maiłoby sprowadzać do jakiejś całkiem\nJednorodnej substancji, magmy wnętrz.\nPrzewodnikiem w tych sprawach jest dla mnie twoje ja,\nMocne, nieuchwytne, gotowe przyjąć wszystko z tym samym\nBladym uśmiechem, a że czas przyspiesza i po chwili\nJest już znacznie później, ja znam tylko najprostsze wyjście,\nDzielącą nas odległość. Kiedyś\nZnaczenie miały świadectwa rozproszone,\nTe drobne zdarzenia i przyjemności\nDnia, który bez wdzięku posuwał się do przodu,\nJak gospodyni przy swoich obowiązkach. Nie na już jak\nOdtworzyć tamtych atrybutów w srebrzystej smudze\nKtóra utrwala to, czego dokonałeś\n„Z wielkim kunsztem kopiując wszystko, coś ujrzał w zwierciadle”,\nAżeby udoskonalić i wykluczyć na zawsze\nTo, co zewnętrzne. W kręgu twoich zamiarów ostało się kilka\nKrokwi, co podtrzymują oczarowanie ja przez ja:\nPromienie oczu, muślin, koral. Wszystko jedno,\nBo one są takie, jakie się jawią dzisiaj,\nZanim nasz cień się rozrósł\nPoza granicę pola w stronę jutra.\nJutro jest łatwe, lecz dziś nieoznaczone,\nOpustoszałe, jak każdy krajobraz\nNie kwapi się wyjawić reguł perspektywy,\nA jeśli już, to tylko malarzowi, z jego głęboką\nNieufnością, narzędziem kiepskim\nChoć niezbędnym. Ono oczywiście wie o tym\nŻe pewne rzeczy dadzą się zrobić, ale nie wie\nKtóre. Pewnego dnia będziemy się starali\nZrobić ile się tylko da\nI może nawet wyjdzie nam to i owo,\nAle to się bezie miało nijak\nDo naszej dzisiejszej obietnicy, naszego\nKrajobrazu, który czmycha, by całkiem zniknąć nam\nZa horyzontem. Dziś błyszczy wystarczająca część powierzchni\nBy obietnice, których się domyślamy, dały się utrzymać razem\nNa jednym jej kawałku, umożliwiając nam\nNiepewny odwrót, dzięki czemu tamte\nJeszcze bardziej intensywne możliwości zachowują ważność\nBez testowania. W rzeczywistości skóra\nTej komory pęcherzykowej jest twarda jak\nGadzie jaja; wszystko zostaje tam „zaprogramowane”\nW stosownym czasie: wchodzi w nią coraz więcej\nA suma nie ulega zmianie, i tak jak\nCzłowiek przyzwyczaja się do dźwięku, co\nNie pozwalał mu zasnąć, a teraz już pozwala,\nTak też i pokój, niczym klepsydra, zawiera w sobie ów przepływ\nKtóry nie zmienia jednak klimatu ani właściwości\n(Z wyjątkiem tego posępnego i prawie niedostrzegalnego\nRozjaśnienia, w soczewce ogniskującej się na śmierci – do tego\nJeszcze wrócimy). To, co powinno być pustka po śnie,\nJest stale wypełniane, w miarę jak ze źródła snów\nWytacza się ich zawartość, przez co ten jeden sen\nMoże pęcznieć, rozkwitać jak stulistna róża,\nKpiąc sobie z kodeksu oszczędności, a nam zostaje\nObudzić się i próbować życia w czymś,\nCo się zmieniło w slams. Sydney Freedberg w swoim\nPotężną dawkę idealnego piękna”, a to dlatego\nŻe żywią się naszymi snami, które nie mają wpływu na nic aż\nZauważymy, jaka została po nich dziura. Wtedy ich doniosłość\nStaje się jasna, a może i znaczenie. Miały nakarmić\nSen, który zawiera je wszystkie, jako że w końcu\nUlegają odwróceniu w tym gromadzącym wszystko lustrze.\nWydawały się dziwne, bo przecież nie mogliśmy ich zobaczyć.\nLecz pojmujemy to dopiero z chwilą, gdy się zapadną\nJak fala, co rozbija się o skałę i porzuca\nSwój kształt w geście, który jest wyrazem tego kształtu.\nFormy zachowują wiele z idealnego piękna\nGdy potajemnie żerują na naszym wyobrażeniu deformacji.\nCzemu się martwić takim stanem rzeczy, skoro\nSny, które wchłaniamy, są naszym przedłużeniem?\nPojawia się tu coś, co przypomina życie, jak gdyby przejście\nZe stanu snu w kodyfikację snu.\nKiedy zaczynam zapominać o nim,\nOn znów podsuwa mi własny stereotyp.\nAle ten stereotyp jakiś nieznajomy: twarz\nPływająca na kotwicy, już wolna od zagrożeń, która niedługo\nStawi czoło innym, „bardziej anioł niż człowiek” (Vasari).\nByć może anioł przypomina wszystko\nCo przez nas zapomniane, to znaczy zapomniane\nRzeczy, które nie wydają się znajome, kiedy\nTrafiamy na nie po raz drugi, bez reszty zagubieni,\nA kiedyś były nasze. W tym właśnie byłby sens\nNaruszenia prywatności tego człowieka, co\n„Zabawiał się alchemią, ale jego zamiarem\nNie było badanie subtelności sztuki\nW duchu bezstronnie naukowym: chciał za jej pośrednictwem\nDać patrzącemu poczucie nowości i zdumienia”\n(Freedberg). Późniejsze portrety, takie jak „Szlachcic\nZ Uffizi, „Młody prałat” z Borghese i\n„Antea” z Neapolu, wypływają z napięć\nManierystycznych, ale tu, jak wskazuje Freedberg,\nZaskoczenie, napięcie, tkwią raczej\nW pomyśle niż w realizacji.\nWidzimy tu jeszcze harmonię\nRenesansu, choć lustro ją zniekształca.\nNowością jest niezwykła troska w odtwarzaniu\nKaprysów tej krągłej odbijającej powierzchni\n(To w ogóle pierwszy portret w lustrze),\nTak aby człowiek dal się na chwilę nabrać\nNim uświadomi sobie, że to nie jego\nOdbicie. I będzie mógł się czuć jak jeden\nZ bohaterów Hoffmanna, których odbicia\nPozbawiono, tyle że całe moje ja\nOkazuje się wyparte przez tę radykalną\nInność malarza w jego\nRadykalnie innym pokoju. Zaskoczyliśmy go\nPrzy pracy, chociaż nie, to on zaskoczył nas\nW trakcie pracy. Obraz jest prawie skończony,\nZaskoczenie prawie ustało, tak jak gdyby nagle\nZdumiewa nas leżący za oknem śnieg, co nawet teraz\nNie przestał padać, wciąż iskrzy się i bieli.\nTo wydarzyło się, kiedy byłeś w domu, spałeś,\nBo też nie było powodu, żebyś miał\nZ tej okazji nie spać, tyle że dzień\nDobiega końca, i dzisiaj nie będzie ci łatwo\nZasnąć, w każdym razie do późna.\nCień miasta wstrzykuje własną porcję\nGorączkowości: Rzym, gdzie Francesco\nPracował w czasie najazdu; jego wynalazki\nZdumiały żołnierzy, którzy wyważyli drzwi;\nPostanowili darować mu życie, ale on wkrótce po tym wyjechał;\nWiedeń, gdzie obraz znajduje się dziś, gdzie\nLatem 1959 roku widziałem go z Pierre’em; Nowy Jork\nW którym jestem teraz, który jest logarytmem\nInnych miast. Nasz krajobraz\nAż dudni od układów, ruchów wahadłowych;\nInteres kręci się dzięki spojrzeniu, gestowi,\nPogłosce. To jest drugie życie miasta,\nCo kryje się za lustrem tej\nNieokreślonej, lecz precyzyjnie naszkicowanej pracowni. Chciałoby\nOdessać z niej całe życie, spłaszczyć\nOznakowaną przestrzeń do dekretów, streścić do wyspy.\nTę operację chwilowo powstrzymano\nAle nadchodzi coś nowego, w powietrzu\nCzuć nową rafinadę. Wytrzymasz to,\nFrancesco? Wystarczy ci sił?\nTen wiatr niesie coś, czego sam nie zna, sam siebie\nNapędza, ślepy, nie ma pojęcia\nO sobie. To bezruch, który odsącza\nCałą aktywność, tajemną bądź publiczną, wystarczy raz go uznać:\nPogłoski na temat słowa, którego nie da się zrozumieć,\nAle da się odczuć, zimny powiew, zaraza\nCo przenosi się wzdłuż przylądków i półwyspów\nTwojego unerwienia, i dalej ku archipelagom\nAż do oblanej wodą, ogorzałej tajemnicy otwartego morza.\nTo strona negatywna. Pozytywna\nPozwala ci zauważyć życie i te naciski\nCo tylko wydawały się zanikać, bo teraz,\nW obliczu pytań zadawanych w tym nowym trybie, widać\nŻe wypadają z mody szybciej. Jeżeli mają stać klasyką\nPowinny zdecydować, po czyjej stoją stronie.\nIch powściągliwość podkopała\nKrajobraz miasta, i teraz jego dwuznaczności\nWydają się rozmyślne i wymęczone, ot, starcze gierki,\nNam przydałby się dzisiaj ów mało prawdopodobny\nŚmiałek dobijający się do wrót osłupiałego\nZamku. Twój argument, Francesco,\nZaczął już wcześniej tracić świeżość, skoro nie było widać\nŻadnej, czy może żadnych odpowiedzi. Jeśli się teraz sypnie\nCałkiem, będzie to tylko znaczyć, że jego czas nadszedł\nJuż jakiś czas temu, ale teraz popatrz i posłuchaj:\nMoże tak być, że w jakiś niesłychanych zakamarkach\nMagazynuje się jeszcze jakieś życie, i że to ono\nJest tą zmianą, a nie my; że my w istocie będziemy nim\nJeżeli tylko zdołamy do niego wrócić, ożywić coś\nZ jego kształtu, skierować twarze ku tej zachodzącej kuli\nI mimo wszystko wyjść jakoś na swoje:\nNerwy w normie, oddech w normie. A skoro tę metaforę\nZbudowano po to, by mogła nas ogarnąć, to i my jesteśmy jej częścią\nI możemy z niej żyć, co zresztą już robimy,\nJedynie odsłaniając umysł na rzecz pytań\nKtóre, jak teraz widać, nie będą zadawane na chybił trafił,\nLecz wedle porządku, który nie kryje w sobie\nGroźby dla nikogo – taka jest zwykła kolej rzeczy,\nPodobna dniom, co narastają koncentrycznie\nWokół jednego życia – i w sumie tak jest prawidłowo.\nPodmuch jak przy odwracaniu kartki\nPrzywraca twoją twarz: ta chwila\nOdrywa taki wielki kęs z tej mgły\nPrzyjemnej intuicji, która ją poprzedza.\nTo zakotwiczenie jest „jak sama śmierć”,\nJak powiedział Berg o pewnej frazie z Dziewiątej Mahlera;\nLub też jak w Cymbelinie mówi Imogena: „Boleść konania\nOd tej jest większa”, albowiem\nChoć jest tylko taktyczną wprawką, ma w sobie\nSiłę gromadzącego się od dawna przekonania.\nSłaba pamięć to za mało, żeby go się pozbyć\nA chęć – za mało, żeby je przywrócić, dopóki pozostaje ono\nBiałym osadem własnego snu\nW klimacie westchnień, rozrzuconych po naszym świecie,\nTkaniną na ptasiej klatce. Z pewnością jednak\nTo, co piękne, jest piękne tylko w odniesieniu do konkretnego\nŻycia, doświadczanego albo nie, ułożonego w pewien kształt\nSkąpany w nostalgii za zbiorową przeszłością.\nDziś światło gaśnie z entuzjazmem,\nO którym wiadomo mi skądinąd i wiadomo czemu\nKiedyś miał znaczenie, i ze inni przed laty\nTeż to czuli. Ciągle dopytuję\nTo lustro, które już nie jest moje,\nSkąd wziąć tyle zamaszystej pustki, ile tym razem\nJest mi pisane. A wazon zawsze pozostaje pełny,\nPonieważ miejsca jest tylko tyle,\nI zmieści się wszystko. Ta próbka,\nKtórą widać, nie powinna być dla nas\nJedynie próbką, ale całością, na ile\nMożna ją sobie wyobrazić poza czasem – nie gestem,\nAle pełnią, w postaci oczyszczonej i przyswajalnej.\nA czego przedsionkiem jest ten wszechświat,\nKtóry kluczy, wpada i wypada,\nNie chce nas otoczyć, a i tak pozostaje jedyną\nRzeczą, jaką widać? Kiedyś miłość\nPrzeważała szalę, lecz teraz pozostaje w cieniu, niewidoczna,\nChoć na swój dziwny sposób obecna, gdzieś nieopodal.\nWiemy jednak, że nie da się jej chwycić\nMiędzy dwie przylegające do siebie chwile, że jej meandry\nWiodą donikąd, jeśli nie liczyć kolejnych dopływów,\nTe zaś wlewają się w niejasne\nPrzeczucie czegoś, co nigdy nie da się poznać,\nChociaż zapewne każdy z nas\nWie, co to jest, i potrafi\nPrzekazać to innym. Ale ten wyraz twarzy,\nKtóry niejeden nosi w charakterze znaku, sprawia, że chciałoby się\nIść do przodu, zlekceważyć tę pozorną\nNaiwność samego zamiaru, i nie dbać o to\nŻe nikt nie słucha, albowiem światło\nZapaliło się na dobre w jego oczach\nI pali się, nietknięte, jak trwała anomalia,\nBezsenne i milczące. Sama powierzchnia\nNie zdradza szczególnego powodu, żeby akurat miłość\nMiała to światło skupiać, ani żeby\nMiasto, wpadające ze swymi urodziwymi przedmieściami\nW przestrzeń zawsze mniej przejrzystą, mniej określoną,\nMiało uchodzić za podporę własnego postępu,\nSztalugę, na której rozegrał się dramat\nKu własnej satysfakcji i do samego końca\nNaszego snu, choć nigdyśmy nie sądzili\nŻe tak się skończy, w zużytym świetle dnia, z wymalowaną\nObietnicą, co prześwituje jak rękojmia, jak więź.\nTa nijaka, zgoła niezdefiniowalna pora dnia jest\nTajemnicą miejsca, w którym to się odbywa,\nI nie sposób już wrócić do rozmaitości\nWzajemnie sprzecznych twierdzeń, które zgromadzono, poślizgów pamięci\nU najważniejszych świadków. Wiemy tylko tyle,\nŻe przyszliśmy odrobinę za wcześnie, że\nDzisiejszy dzień ma tę swoją szczególną, lapidarną\nDzisiejszość, którą wiernie odtwarza\nSłońce, rzucające cienie gałązek na beztroski\nChodnik. Taki nie mógł być żaden wcześniejszy dzień.\nKiedyś myślałem, że wszystkie są podobne,\nŻe teraźniejszość każdemu jawi się tak samo,\nAle ta dezorientacja zanika w miarę\nJak człowiek ta „poetycka” słomkowożółta przestrzeń\nDługiego korytarza, co wiedzie z powrotem do obrazu,\nTa ciemność naprzeciwko – czy to\nJakaś ułuda „sztuki”, której lepiej nie uważać\nZa „rzeczywistą”, a ty bardziej szczególną? Przecież i ona ma swoje leże\nW teraźniejszości, z której bez końca uciekamy\nBy znów w nią popaść, tak samo jak młyńskie koło dni\nKręci się w jednostajnym, nieomal błogim rytmie.\nMyślę, że stara się powiedzieć, ze dziś jest właśnie dziś\nI że musimy się wydostać, podobnie jak publiczność\nPędzi przez muzeum, by\nZdążyć przed zamknięciem. Nie da się tam żyć.\nSzare szkliwo przeszłości podcina cała praktyczną wiedzę:\nTajniki nakładania farby i wykańczania, których trzeba się było uczyć\nCałe życie, a które potem redukują się\nDo czarno-białych ilustracji w książce, gdzie barwne reprodukcje\nNależą do rzadkości. Inaczej mówiąc, cały\nCzas się redukuje do dowolnego czasu. Nikt\nNie napomyka o tej zmianie; to mogłoby\nŚciągnąć na nas uwagę,\nA wówczas groziłby nam ten koszmar, że nie wyjdziemy\nDopóki nie obejrzymy wszystkich zbiorów\n(Z wyjątkiem rzeźb w piwnicy:\nsą tam, gdzie ich miejsce).\nNasz czas zostaje przysłonięty, zdegradowany\nPrzez portret i jego wolę trwania. Wskazuje on\nNa naszą własną, która mieliśmy nadzieję ukryć.\nNie trzeba nam obrazów ani\nTwórczości dojrzałych wierszokletów, kiedy\nEksplozja jest taka dokładna, tak dopracowana.\nCzy warto w ogóle potwierdzać\nIstnienie tego wszystkiego? Czy to\nIstnieje? Z pewnością nie ma już\nJak się oddawać rozrywkom pełnym\nDostojeństwa. Dzisiejszy dzień nie posiada marginesów, zdarzenie\nPrzylega do swych krawędzi, jest z tego samego materiału,\nNie do odróżnienia. Co innego „gra”;\nOna istnieje, w społeczeństwie zorganizowanym\nCelowo jako obraz samego siebie.\nInnego sposobu nie ma, a tamte kutafony,\nGotowe wszystko poplątać z własnymi lustrzanymi grami,\nW których mnożą się w oczach stawki i możliwości, albo\nPrzynajmniej poplątać kwestie za pomocą jakiejś doniosłej\nAury, co chętnie przeżarłaby strukturę\nWszystkiego, spowita w mgiełkę tłumionego szyderstwa –\nOni są bez znaczenia. Wypadli z gry,\nKtóra nie zaistnieje, dopóki z niej nie wypadną.\nTaki świat wydaje się bardzo nieprzyjazny,\nAle skoro zasada każdej pojedynczej rzeczy,\nJak często wskazywali filozofowie, jest\nNieprzyjazna wobec wszystkich innych rzeczy, istnieje\nNa ich koszt, to przynajmniej\nTa jedna rzecz, ta niema, jednolita teraźniejszość\nMa uzasadnienie logiczne, co\nW tym wypadku nie jest takie złe.\nTo znaczy – nie byłoby, lecz sposób, w jaki się to mówi,\nRównież odgrywa pewna rolę, przez co efekt końcowy\nStaje się własną karykaturą. Zawsze tak\nJest, jak w tej grze, w której\nWypowiedziane szeptem zdanie krąży po pokoju\nBy w końcu zmienić się w zupełnie inne.\nTo właśnie ta zasada sprawia, że dzieło sztuki tak bardzo się różni\nOd tego, co zaplanował artysta. On sam często odkrywa\nŻe pominął właśnie to, co pierwotnie\nChciał powiedzieć. Uwiedzony przez kwiaty,\nPrzez mocniejsze przyjemności, wini sam siebie (choć\nW głębi duszy jest zadowolony), wyobrażając sobie\nŻe miał tu coś do powiedzenia i wykorzystał\nOpcję, o której istnieniu prawie nic nie wiedział,\nNieświadom, że konieczność omija takie postanowienia\nI sama sobie tworzy coś\nNowego, że innej możliwości nie ma,\nŻe w historii tworzenia obowiązują\nNieubłagane prawa. I że w ten sposób\nPowstają różne rzeczy, ale nigdy te\nKtóre staraliśmy się osiągnąć i których powstanie\nTak desperacko pragnęliśmy oglądać. Parmigianino\nMusiał zdawać sobie z tego sprawę, kiedy się zmagał z tym\nNiedającym żyć zadaniem. Człowiek musi wpisać\nTo całkiem prawdopodobne osiągnięcie celu\nW gładkie, a może wręcz beznamiętne (lecz jakże\nZagadkowe) wykończenie. Czy można traktować serio\nCokolwiek oprócz tej inności\nKtóra jest częścią najpowszedniejszych\nDziałań, i zmienia wszystko\nLekko a dogłębnie, i z rąk wyrywa nam materię\nTworzenia, wszelkiego tworzenia, nie tylko\nArtystycznego, by ulokować ją na jakimś monstrualnym szczycie\nNieopodal, zbyt bliskim. By go zlekceważyć, zbyt odległym\nBy człowiek mógł się wtrącić? Ta inność, to\n„Niebycie nami” jest wszystkim, co da się obejrzeć\nW lustrze, choć nikt nie umie powiedzieć\nJak do tego doszło. Do portu\nWpłynął okręt pod nieznaną banderą.\nPozwalasz, by sprawy nie związane z tematem\nRozbijały ci dzień, zamazywały soczewkę\nKryształowej kuli. Jej scena odpływa\nJak opar rozproszony na wietrze. Bogate\nSkojarzenia, co dotąd przychodziły\nZ taką łatwością, już się nie pojawiają, lub rzadko. Ich\nBarwy są mniej wyraziste, sprane\nW jesiennych deszczach i wichrach, spaczone, zabłocone -\nDostajesz je z powrotem, bo straciły wartość.\nTacy z nas jednak niewolnicy nawyku, ze ich\nImplikacje otaczają nas en permanence, plącząc\nZagadnienia. Traktować serio jedynie seks\nTo może jakaś metoda, ale piasek syczy.\nI wkrótce rozpocznie swój wielki ześlizg\nW to, co się wydarzyło. Dziś ta przeszłość\nJest tutaj: odbita twarz\nMalarza, w której zatrzymujemy się, odbierając\nSny i inspiracje na jakiejś nieprzydzielonej nam\nCzęstotliwości, ale kolory przybrały odcień metaliczny,\nKrzywizny i krawędzie nie są już tak bogate. Każdy człowiek\nMa swoja wielką teorię wszechświata\nAle ona nie mówi wszystkiego\nA ostatecznie liczy się to\nCo poza nim – dla niego, a zwłaszcza dla nas\nKtórym nikt nie pomógł\nW każdorazowym odczytywaniu własnego przydziału, i którzy musimy\nOpierać się na danych z drugiej ręki. A jednak wiem\nŻe cudze gusta tu nie pomogą\nI w sumie można je pominąć.\nKiedyś wydawał się taki doskonały – połysk na gładkiej\nPiegowatej skórze, wargi zwilżone, jakby miały się otworzyć\nI wydać z siebie mowę, i ten znajomy widok\nUbioru i mebli, które się zapomina.\nTak mógł wyglądać nasz raj: egzotyczny\nAzyl w obrębie wyczerpanego świata, ale tego\nNie było w kartach, ponieważ nie o to\nSzło. Małpowanie naturalności może być\nPierwszym krokiem ku spokojowi ducha\nAle to tylko pierwszy krok, a często pozostaje\nZastygłym gestem powitania, wyrytym\nW powietrzu, które materializuje się w tle,\nKonwencją. A my naprawdę\nNa takie rzeczy nie mamy czasu, chyba że nam posłużą\nNa podpałkę. Im prędzej spłoną,\nTym lepiej dla ról, które mamy odegrać.\nDlatego zaklinam cię, cofnij tę rękę, Francesco,\nNie wysuwaj jej jako tarczy ani w geście pozdrowienia,\nJako tarczy pozdrowienia –\nW magazynku jest miejsce na jeden pocisk:\nPatrzymy przez teleskop od tej drugiej\nStrony, a ty oddalasz się szybciej\nNiż światło, by się do końca spłaszczyć\nW krajobrazie pokoju, co jest jak zaproszenie\nKtórego nigdy nie wysłano, ów syndrom o nazwie „to wszystko\nByło snem”, choć słowo „wszystko” pokazuje\nSkrótem, że nie było. Istniało\nNaprawdę, choć nie bez kłopotu, a męka\nTego snu na jawie nie zdoła zagłuszyć\nWciąż widocznego na wietrze wykresu\nCo został dla mnie wybrany, mnie przeznaczony i zmaterializował się\nW maskującej poświacie mojego pokoju.\nMiasto już widzieliśmy; jest jak kuliste\nLustrzane oko owada. Wszystko się dzieje\nNa jego balkonie i odtwarza w środku,\nAle sama akcja to zimny, syropowaty przepływ\nJakiegoś pochodu. Robi nam się zbyt ciasno\nGdy przesiewamy kwietniowe słońce, szukając wskazówek\nW białym bezruchu jego luźnych\nParametrów. Ręka nie trzyma kredy,\nA każda część całości odpada\nI nie wie, że wiedziała, najwyżej\nTu i ówdzie, w zimnych niszach\nPamiętania, szeptach spoza czasu.\nz tomu „Self-Portrait in a Convex Mirror”, 1975\nParmigianino „Autoportret w wypukłym lustrze”, ok. 1524Ryszard Mierzejewski edytował(a) ten post dnia 28.05.12 o godzinie 21:02\nprzed niewydrążoną rzeźbą rzeczywistości —\npójdę do nieba —\ntam — radość nie do opisania.\nTo wszystko.Jolanta Chrostowska-Sufa edytował(a) ten post dnia 11.03.09 o godzinie 18:32\ntępym i brutalnym\njak ta pustka, co go otacza,\nnie chcę kompromisów,\nnie potraktuje po ludzku. Będzie\npo prostu złym człowiekiem,\nnieugiętym w swoim brutalnym,\nswoim totalnym odrzuceniu tego wszystkiego.\nPróbował już różnych słodkości,\nróżnych grzeczności, różnych „ach,\ntrzymajmy się za rączki”,\ni wszystko było okropne,\ntępe, brutalnie bezskuteczne.\nna swych własnych słabnących nogach.\nJego ramiona z każdym dniem się kurczą,\nskóra się ściąga. A on\nkocha, ale nienawidzi tyle samo.\ntłum. z angielskiego Stanisław BarańczakTen post został edytowany przez Autora dnia 08.02.14 o godzinie 02:11\nMarta Przytulska health care\nassistant, 2nd ortho\nto moje takie tam....\nnigdy nie myśli o sobie w kategoriach piękna\nże czeka ją\nAż przyjdzie odpowiedni czas\nnigdy nie zachwyci swym wyglądem\nNie będą pisać o niej poeci.\nMetamorfozy są przecież elementem istnienia!\nOto prawda o mnie\nTo moja wina winna jestem ja\nSprzedałam siebie winna jestem ja\nFałszywą monetę w swej kieszeni mam\nPrzy mym stole zasiadają\nCi których strzec powinnam się\nI ze śmiechem odgaszają\nPapierosy w mym deserze\n"Prawda";muzyka:P.Banach, wykonuje:Kasia Nosowska z zespołem Hey\nWiedz Miły, że jest nas dwie...\nJest nim ciało, które pieścisz co noc.\nKiedy szepczesz: "Kocham cię" -\nDwie różne istoty - obie to ja.\nZ jednej z nas jest dumny Bóg,\ndruga wciąż zasmuca Go...\nZa występki obu zapłacę - ja.\nugodzić cię słowem złym,\nJedna, w nieśmiałości swej,\nrzęsami dotyka stóp,\nObie mają pewność, że wędrówki nadszedł kres.\nI choć spóźniłeś się na spotkanie - (7 lat),\nwdzięczne są, że Jesteś cały i zdrów.\nTo przecież ciągle ja.\n"Piękna pani z czółenkiem";muzyka:P.Banach, wykonuje:Kasia Nosowska z zespołem Hey\njak każdy dzieciak\nktóry nie umie sam\nzałożyć sobie majtek\nNazywam sie Rafał Wojaczek\njestem profesjonalnym mordercą\nmorduję wiersze za pieniądze\ndla psychoanalityków których\ni mydli mu oczy\nmiłością znaną też\npod nazwą śmierć\nMagdalena Jolanta O. właściciel firmy,\nKtoś wylał mnie w formę byle jaką, dziurawą.\nWygrzał w piecyku za krótko, oszczędnie.\nTchnął we mnie życie, naiwne, kulawe.\nDołożył gratis wartości nadrzędne.\nI współczuł czasami, gdy życie kopało.\nI głaskał często, zmęczone sny moje.\nI gładził me zmarszczki po strachu,\nwlewając ciszę w duszy pokoje.\nWyrzuty sumienia, że stworzył kalekę,\nzagłuszył śpiewem aniołów nad polem.\nI głupio wierzył, że mogę pokonać\nograniczenia nie tylko swoje.\nGdy księżyc swym blaskiem mnie w drogę wyprawił\nbezpiecznie śnił sen o moim zbawieniu,\nspokojny, że tak dobrze się bawił,\nw tym jednym niedoskonałym wcieleniu.\nWitam wszystkich ciepło:))Maria Magdalena O. edytował(a) ten post dnia 18.04.09 o godzinie 18:47\n"Ja", muzyka i wykonanie:Jacek KaczmarskiZofia M. edytował(a) ten post dnia 19.04.09 o godzinie 16:57\nWłaśnie takie wiersze piszę\nPowinnam mieć nowego kochanka,\nObecnego pozbywając się\nJak przeterminowanej konserwy.\nPowinnam jeździć szybką furą\nŻeby moje włosy powiewały na wietrze\nNiczym jakiejś Rozamundzie\nPodczas konnej przejażdżki\nWłaśnie takie wiersze piszę.\nPowinnam spać do południa,\nWylegiwać się w wygodnym łóżku\nJak pokosy zboża na "matce ziemi".\nPowinnam nie przejmować się czasem;\nNie gnać, nie spieszyć się.\nSpijać dzień za dniem, do końca - do dna!\nNoc za nocą, jak papieros za papierosem.\nA pety - pod szpilkę!\nSłowa na żar. Gorączka do wiersza.\nPowinnam nosić obcisłą sukienkę.\nRamiona okrywać futrem.\nStopy wsuwać w wysokie szpilki.\nStroić się i upiększać,\nJak choinka -\nŻeby mnie rodzona matka nie poznała.\nPowinnam być pogodna, uśmiechnięta, uwodzicielska.\nŚpiewać i tańczyć do trzeciej nad ranem.\nByć świadomą kobiecego wdzięku\nGdy podejdzie do mnie jakiś buhaj.\nPowinnam mieć gdzieś\nŻądła, kąsania bąków i pszczół.\nJak kroplę potu z czoła\nŚcierać chusteczką każdą zmarszczkę, zmartwienie.\nPowinnam mieć forsę\nNa czynsz, podatek i co tam trzeba.\nForsa przydaje się gdy brakuje reszty.\nGdy zapodzieją się pocałunki, wyciekną słowa.\nZ forsą mogę oddychać na kredyt!\nPowinnam opalać ciało\nNa jakiejś skale,\nZ dala od doków Obłędu.\nPowinnam z kraju Apatii\nDo kraju Pragnienie wyemigrować.\nPragnąć wszystkiego, niczego się nie wyrzekać.\nPowinnam kąpać się w pachnącej pianie\nŻyletkę przyłożyć do żyły.\n*Urodzona w 1949r. jest jedną z najbardziej znanych współczesnych poetek serbskich. Była jedną z założycielek i redaktorek czasopisma Profemina. Mieszka w Belgradzie. Najważniejsze tomiki poetyckie: To je to (1974, To jest to), Pravo stanje stvari (1978, Prawdziwy stan rzeczy), Podela uloga (1981, Podział ról), Noćni razgovori (1986, Nocne rozmowy), Istorija melanholije (1993, Historia melancholii), Priče i druge pesme (1998, Opowiadania i inne wiersze).\n*Inne wiersze w wątku:"Erotyka"oraz "Miłość"Zofia M. edytował(a) ten post dnia 08.05.09 o godzinie 12:06\nz tomiku "Jeszcze jedno wspomnienie",1968r.Zofia M. edytował(a) ten post dnia 11.05.09 o godzinie 09:45\nz tomiku "Jeszcze jedno wspomnienie",1968r.Zofia M. edytował(a) ten post dnia 11.05.09 o godzinie 20:44\nStoję przed lustrem i widzę człowieka;\nczłowieka, którego nie poznaję.\nWyglądam tak samo jak rano,\nlecz inaczej niż kiedyś.\nCzuję się inaczej niż wczoraj\ni jeszcze inaczej niż rok temu.\nWiem, że zmieniam się z godziny na godzinę,\nnie jestem taki sam jak przed chwilą\ni nie będę taki jutro,\nale jestem pewien,\nże kiedy stanę tu znów, będę czuł to samo,\nco czuję teraz.\nPrzechodzę na drugą stronę,\nspostrzegam dziesiątki zwierciadeł,\na w każdym wizerunek kogoś obcego\ni zarazem tak dobrze mi znanego.\nTyle twarzy, ile uczuć.\ntyle odbić, ile minut.\nNie zmienię przeszłości,\nale mogę znać przyszłość,\nchoć zapewne nie zrobię nic,\nby ją zmienić.\nutwór zaczerpnięty ze strony PORTE PAROLE http://juliettqa.w.interia.pl/poezja_rozna.htmlJolanta Chrostowska-Sufa edytował(a) ten post dnia 17.05.09 o godzinie 12:42\nco z lewego robi prawe –\nRozrzucona pościel, światło sączące się przez żaluzje,\nKurz, tlące się ciepło wokół;\nNa półce figurka Lenina z czerwonym krawatem,\nKtóra dotrwała do tego poranka wraz z książkami\nI bezładem pamięci tego, co jest i nie jest;\nGrafiki gruźlicy Gielniaka na ścianie,\nButelki po piwie, uschła garść paproci w wazonie\nI poduszka powietrza tuż pod czaszką\nMiękko oplatająca mózg,\nJakby ciągle trwała obecność pustki snu.\nTo i tym podobne jest mną naprzeciw świata,\nW którym wciąż tli się Chrystus i głód;\nReklamy, pokazujące, że wszystko jest baśnią;\nZabijani, zmartwiałe ze strachu kobiety i dzieci,\nPolitycy, dziennikarze, taplający się w gównie\nKomunałów, narkomani i alkoholicy,\nRobotnicy targujący się o cenę siły roboczej\nBez żadnej już nadziei na inny byt;\nDziałkowcy, dziewczęta, oczekujące na urodę,\nGłupi listopad, który zaczął zimę.\nOddycham równomiernie i piszę ten wiersz;\nBawię się zapalniczką, oglądam swe ręce.\nI nigdzie tu miejsca dla dobrej metafory\nO tym wszystkim i o pięknym pożarze świata,\nKtóry przyniósłby sens.\nKażdy dzień zaczynam od niewiedzy.\nGdy już wiem - żyje we mnie pusty sen.\nBudzę się i znowu idę w niewiedzę.\nI tak przeszedłem prawie całe życie,\nAle nie wiem, co przeszedłem.\nŻycie też nie wie, choć każdy dzień\nDrapie żyletką moją pamięć.\nWłaśnie się zbudziłem snem zroszony i potem.\nZnowu zaczął się dzień każdy.\nŚmierć zdrapuje szybko zadrapania.\nUbieram się w nagość niewiedzy.\nObok - puste koszulki snu.\nI to - niestety - jest normalność\nPatrzę wokół i myślę: skąd to się wszystko wzięło:\nRzeczy, życie, blask dnia, zmarszczki na mojej twarzy.\nMój wiek nie ma pamięci i pewności.\nPoddaje się konkretom: wody, ognia, powietrza i głodu.\nAby trwać, wciąż wybiera przechadzki mimo sumienia.\nBól, śmiech i zapaści w siebie i tylko trwa.\nSkądś to się wszystko wzięło, myślę, i\nPamięć wypluwa mnie w świat, jak resztki jedzenia.\nPamięć której nie ma.\nZamykają się za mną drzwi epoki\nI wychodzę w słońce.\nDawni, bardzo dawni ludzie\nUważali, że jest radosnym bogiem.\nI coś z tego przetrwało do dziś\nZostały za mną kominy fabryk,\nWszechmoc giełdy i banków,\nArcydzieła Picassa i Manna, samoloty,\nMądrość ludzkości, stwarzająca\nKażdego dnia głupotę jednostek.\nZamykają się drzwi, mrużę oczy i czuję\nBól przekrzywionego krzyża.\nNie mam przeszłości ani przyszłości;\nRodziców, boga, złota,\nTylko duszę jako więzienie ciała.\nMyśl o bardzo, bardzo dawnych ludziach\nCzerni się pustką w jasnej metaforze,\nW imię Marksa, Engelsa, Lenina, Trockiego,\nKtóre było Słowem. Stworzyłem się z niego,\nJak stwarza się oset w kojących łanach pozoru,\nSprzeciw wobec zgody bezradnych.\nI stało się to, co się stało, a właściwie niewiele:\nKula świata nadal toczyła się w łożysku sprzeczności,\nDłoń łączyła się z dłonią, zaciskała w pięść,\nAlbo w węzeł na sznurze wisielczym.\nI tylko nędza stała się bardziej siebie świadoma;\nPoślubiła ironię w wianku z kwiatów ostu, aby\nDziało się umieranie nie za swoją sprawę,\nZa to w imię Słowa.\nKtórego się nie wyrzekłem i nie wyrzekam; w imię\nSłowa, co jest ciałem, bytem, truchłem i obrazem,\nPrzesłanką i wnioskiem, wieczystym zaprzeczeniem\nI afirmacją, budzę się w ten poranek i...\n...Nie mogę uwierzyć, że świetlana przyszłość jest\nZaledwie świetlikiem, który wyrasta na trupach;\nŻyje ich rozkładem, przemianą, i nie jest gwiazdą,\nA małą muszką o fosforyzującym podbrzuszu.\nNie chcę uwierzyć i zamykam oczy,\nA tam migają świetlne plamy podcięte czernią.\nOtwieram więc oczy i wygrywa\nCzerwone na tle czerni i zieleni,\nAle tylko na chwilę, bo właśnie umiera i\nŚwietlik unosi się w powietrzu nocy.\nMoja wola jest pustą obecnością\nUmówmy się więc, że jeszcze żyję,\nPrzynajmniej jak ten pokój, który\nZamyka mnie w świecie, jak świątynia wiarę\nŻe czasem rusza się coś w wyobraźni,\nJakby szarość jadła szarość.\nŻe czasem język międli pokarm,\nŚlina zamienia się w wino, a chleb w ciało.\nŻe czasem przyzwoicie trzeźwy umysł\nNie wytrzymuje, jakby mogło to coś zmienić.\nI bawi się białymi myszkami sacrum,\nOdróżniając treść od formy,\nFuterko od flaków,\nAle tylko na niby.\nUmówmy się, że wiem, co było dawniej i czekam,\nBo czekanie jest w umowie o moim człowieczeństwie,\nPrzekomarzając się z wciąż spóźnionym ja;\nI że bywa ono białą ścianą z jego czcigodności,\nPod którą stoją schodzone buty,\nUbranie, zrzucone z nagości i\nDobre intencje, które prześwitują\nUmówmy się jednak, że żyję;\nZastępuje naturę, gdzie nic nie jest na niby.\nTyle mi bowiem zostało\nMiędzy sobą i sobą.\nCo nieco o ja\ndawnym i nowoczesnym\nJa wreszcie znalazłem nieskasowany\nz ukraińskiego tłum. Aneta Kamińska i Andrij Porytko\nAutoportret ze światłem\nJa, który nie umiem uwierzyć, że po śmierci\nobudzę się jak rano po drugiej stronie snu,\npodziwiam barokowe jabłonie i gotyckie świerki.\nGdzie się zatrzymam? Może tam. Może tu.\nŚmiej się z radości. Śmiej się ze wszystkiego.\nMoże nawet nie będzie zaproszenia do jesieni,\nkiedy runie błękitne skowronkowe drzewo\ni o metr się pogłębi przywiązanie do ziemi.\nWięc radość, że przez dni jak przez pokoje przechodnie mogę nieść\nosłaniając dłonią malutki płomyczek łubinu\ni prosić: ty jedyna bądź mi wierna jak śmierć –\ntylko ona, kiedy przyjdzie, już nie mija.\nTo był utracony sen, z mostami i wysokościami\ni zmierzający w stronę domu, ale za długi,\no wiele za długi i zamulony, i w ogóle nie tym tonem.\nI jeszcze był taki strasznie wielki dworzec,\ncała masa poziomów i peronów, dźwigarów i schodów,\ni pociągi przelatujące ekspresowym torem,\npękające w szwach, z oświetlonymi pasażerami,\nkażda twarz żywa, wyodrębniona - czy to ty? -\ni rozdrażnienie, zmęczenie, niepokój o czas.\nAle czas w ogóle był nie ten; było późno,\nzbyt późno, mieli właśnie zamykać dworzec.\nPodziemnych nie zamykają nigdy, mówisz, nawet w snach:\nsą puste, pociągów tyle co nic, ale otwarte.\nTo nie był zwykły dworzec ani sen.\nW oddali widniał Manhattan,\nogromne wieże, a przed nimi całe mile\nzaniedbanych czynszówek, wiadukty, zamarznięte boiska.\nJakby patrzyło się od tej strony, gdzie północno-wschodni\nwiatr skręca na południe, mijając Bronx,\nzanim na dobre wpadnie do tunelu.\nTyle że to miejsce musiałoby być na Queensie.\nZ początku miałem rano zdążyć na samolot,\nsamolot odlatujący z innego miasta.\nTo pewnie ten stary "pociąg do samolotu",\nz którego do Kennedy'ego był jeszcze kawał drogi.\nAle przecież dawno go zlikwidowano.\nI teraz byłem daleko od wszystkiego, zwłaszcza od Jersey.\nZawsze wracam do Jersey, kiedy mnie przyciśnie.\nZnikły też moje dwie walizki, obie czarne,\nduża i mała. I moje buty, również czarne.\nI tak kluczyłem to w lewo, to w prawo, całkiem pogubiony,\nżałosny jak robak, co ucieka spod lampy.\nW samym środku tych trzewi, obok nieczynnego\npucybuta, zamkniętych hamburgerów, gazet, policjanta, pijaka.\nLecz coś jakby zakład fryzjerski było oświetlone\ni dziwnie podzielone na trzy odrębne pokoje:\nw jednym jakiś mężczyzna przymierzał manekinom\nskóropodobne czaszki z gumy, w drugim fryzjer\nz wielkimi szykanami obsługiwał trzy łysiny;\ntrzeci musiał być po prostu małą kostnicą,\nlecz z tymi samymi trzema głowami od fryzjera\nco teraz były jak maski pośmiertne renesansowych papieży.\nI wtedy wpadłem na tego krzepkiego Murzyna\nz ochrony, lub kogoś w rodzaju zawiadowcy stacji.\nBył oschły, jak mnie tam zobaczył, ale w sumie miły\ni wziął mnie na poszukiwanie obu toreb.\nPrzez okropne pokoje: z ciałami, tobołkami,\nresztkami jakiejś wielkiej makabrycznej wyprzedaży.\n"Dwa ostatnie pokoje na ziemi" - usłyszałem własny głos.\nA toreb wciąż nie było, lecz gdy spojrzałem w dół\nznów miałem na nogach buty,\ntyle że nie do pary. Dziwna sprawa,\nale rad byłem niezmiernie, że je mam na sobie,\nskoro wylądowałem sam na tym odludziu\na dworzec właśnie zamykano na noc,\ni diabli wiedzą, co mogło czaić się w ciemności.\nJakoś się zaraz zrobił świt.\nOdkryłem, że stoję po kostki w zielsku\nobok zardzewiałych błotników i rozwalonego płotu.\nWe mgle na dalszym planie sterczał Manhattan.\nI było mnóstwo ptaków, i samolotów znad Kennedy'ego.\nWtedy to w moją stronę ruszyło dwóch paskudnych wyrostków.\nZapowiadało się jak najgorzej.\nGdybym chciał nawiać, zatrzymałyby mnie chwasty.\nAle okazało się, że to sympatyczni, zdezorientowani chłopcy,\nktórzy nie mogą się nadziwić, że ja tak sobie stoję.\nMiałem chyba na sobie flanelową koszulę w kratę,\na słońce rozpalało ciemne, wilgotne zapachy ziemi.\nWszystko to było tak niesamowicie łagodne i obce\njakbym był jakimś kapitanem Cookiem na Markizach.\nwiersz jest też w temacie Co się poetom śni...?Ryszard Mierzejewski edytował(a) ten post dnia 14.02.11 o godzinie 05:49\nKwiaty ode mnie dla mnie\nta błoga przepaść jest mu przeznaczona\nżyje w niej osaczony\nbył już stary ujrzał nagle w głębi płynnego snu\nstół porzucony przez stolarza zapomnianą\ncórkę po raz pierwszy odgadniętą\nzbudził się wtedy i umieścił pod lampą\nzrozumiał się i stał się naprawdę\npomyślał ogród własnego ocalenia\npomyślał: to niezwykłe te światy obecne od świtu\nto niepojęte słowa nie mówione prosto w oczy\nto wszystko jest tylko grą teraz ważne jest jedynie\njak oka w głowie strzec samego siebie\njak gdyby coś istniało póki się czegoś broni\nczemu czegoś nie burzyć gdy chroni jedynie mnie\nnawet w baśni nie ma sensu ratować niepotrzebnych\nnie do pojęcia jest dla mnie to schronienie\nmilczy wspiera się często nogami o ziemię\njest atlasem z dzieciństwa czuje ból obojczyków\nwie o czymś jaskrawo roślinnym\no gęstwinie napierającej od zewnątrz i od wewnątrz\nbez kolorów ochronnych\ni zrywa wreszcie\nkwiaty dla siebie w skrytkach swoich błądzeń\npiękne jak pamięć gdy rozstrzeliwują w lochu!\nwyhodowały je księżycowe chłody\nw noc gimnazjalną\nbył arktycznie chwytliwy wisiał jak puch w powietrzu\n-\tgdzie jest dno na którym dyktują słowo Aa\ni rzeki płyną jakby spadały w dół i w puszystej chustce\nw temacie Стихи – czyli w języku PuszkinaRyszard Mierzejewski edytował(a) ten post dnia 07.02.10 o godzinie 08:28\nZamknięty w Polsce\nChodzę tam i z powrotem\nNie potykam się wiem\nJak omijać zabitych\nPrzejść suchą nogą powstanie\nI nie pobrudzić się krwią\nZamknięty na czwartym piętrze\nChodzę od okna do drzwi\nWzdłuż sinych grzbietów książek\nI głodnych doniczkowych kwiatów\nZamknięty w tobie\nDotykam biodra i czuję\nRozmywają moje brzegi\nZamknięty w swoich wierszach\nJąkam się w trzech tematach\nPodbiega do mnie dziecko\nTulę je i osłaniam\nLecz jak odgrodzić\nGłuchą niemą ciszę\nz tomiku "Obok siebie", Warszawa 1989r.\nLudzie wiersze piszą... » W lustrze wiersza -\nW lustrze wiersza


Spłuczki podtynkowe Standard technologii spłukiwania\nTytuł Spłuczki podtynkowe\nKlasyka wśród nowoczesnych instalacji łazienkowych\nWyposażone na każdą sytuację\nRegularne spłukiwanie zapewnia higienę wody pitnej\nSpłuczki podtynkowe Geberit to klasyka nowoczesnych instalacji łazienkowych, które na przestrzeni ponad 50 lat zostały zamontowane na całym świecie już miliony razy. Znane są ze swojej przysłowiowej niezawodności. Każda spłuczka jest sprawdzana przed dostawą pod kątem szczelności. 25-letnia gwarancja dostępności części zamiennych zapewnia długoterminowe bezpieczeństwo. Objętość spłukiwania spłuczki podtynkowej Geberit Sigma 12 cm można ograniczyć do 4,5 litra. Dlatego może być stawiana za wzór pod względem zużycia wody i regularnie osiąga wysoką punktację w ramach systemu klasyfikacji i oznaczania produktów sanitarnych zmniejszających zużycie wody (WELL).\nPrzygotowana na przyszłość łazienki\nElementy montażowe Geberit do toalet obejmują peszel do podłączenia doprowadzenia wody do toalet myjących Geberit AquaClean Dlatego w każdej chwili można zamontować toaletę myjącą Geberit AquaClean, wykorzystującą do mycia wodę. Niektóre elementy montażowe Geberit do toalet są dodatkowo wyposażone w urządzenie odciągające zapachy Geberit DuoFresh, które pochłania i usuwa zapachy bezpośrednio z miski ustępowej.\nGeberit oferuje nie tylko szeroki wybór przycisków uruchamiających, ale także niezawodne elementy do montażu za ścianą. Są one dostępne w trzech różnych wysokościach montażowych oraz w wersji do uruchamiania spłukiwania od przodu, jak również od góry w przypadku niższych wysokości montażu. Na przyciskach uruchamiających znajduje się nazwa odpowiedniej spłuczki podtynkowej, dzięki czemu można mieć pewność, że wszystko będzie pasować.\nWysokość konstrukcji 112 cm\nDostępna w wersji do łazienki bez barier lub z regulacją wysokości\nDostępna jako element narożny\nOdciąganie zapachów (recyrkulacja powietrza/wywiew powietrza)\nDostosowana do zdalnego uruchamiania spłukiwania Geberit\nPełna elastyczność dzięki różnym wysokościom konstrukcji 112 cm, 98 cm i 82 cm\nDodatkowe uruchamianie od góry dostępne dla wysokości konstrukcji 82 cm i 98 cm\nSystem spłukiwania higienistycznego Geberit w spłuczce podtynkowej zapewnia higienę wody pitnej bez zajmowania dodatkowej przestrzeni. Jest to idealne rozwiązanie, gdy w łazienkach wymagane jest automatyczne spłukiwanie z powodu nieregularnego użytkowania, ale niepożądane są dodatkowe otwory serwisowe. Zintegrowane spłukiwanie higieniczne zastosowane zostało w systemach Duofix i GIS.\nDowiedz się więcej o higinie wody pitnej


Zjednoczona polska robotnicza\nwizyt: ogółem 9750092, w maju 9612, dziś 683; on-line: 98\nSystem komunistyczny potrzebował nie tylko ofiar, ale i coraz to nowych celów do zwalczania, a że już od czasów Rewolucji Burżuazyjnej we Francji, usankcjonowano potrzebę „zjadania dzieci rewolucji" i wprowadzono pojęcia „wroga ludu", zagrożenia dla państwa i sprzeniewierzenia się interesom przez ludzi zajmujących niegdyś czołowe pozycje w ruchu postępowym, kwestią czasu stało się podjęcie w Polsce działań skierowanych przeciwko twórcom przemian ustrojowych, a głównie działaczom Polskiej Partii Socjalistycznej. Procesami politycznymi objęto jednak i przywódców Polskiej Partii Robotniczej. Atak skierowano m.in. na Władysława Gomułkę oraz Mariana Spychalskiego. Naśladując wzorce wprowadzone wcześniej u Wielkiego Brata, zlikwidowano w pierwszej kolejności zbrojne podziemie, osłabiono Polskie Stronnictwo Ludowe, wzmocniono władzę za pomocą sfałszowanych wyników referendum ludowego oraz wyborów do sejmu ustawodawczego. Kolejnym etapem miało być zjednoczenie ruchu robotniczego.\nDo prac przygotowawczych przystąpiono już w 1947 r. Objęły one kilka spraw. W pierwszej kolejności należało się pozbyć się ludzi nieprzychylnie nastawionych do nowego pomysłu rządzących, i to znajdujących się w szeregach obu partii. Następnie zamierzano zmienić władze w Polskiej Partii Socjalistycznej. Nie zapomniano i o kampanii propagandowej. Procesem zjednoczenia miało żyć całe polskie społeczeństwo. Wydarzenie z kongresu trafić miały do każdego domu, zakładu przemysłowego i gospodarstwa rolnego. Komuniści liczyli na wyrazy poparcia. Nie wystarczyły im rezolucje i pisma wysyłane do przywódców. Bardziej spektakularnym przedsięwzięciem miały być czyny społeczne podejmowane przez zakłady produkcyjne, instytucje i szkoły. Liczono też na wpłaty pieniędzy na budowę Centralnego Domu Partii.\nPrzedzjazdowa gorączka dostrzegalna była też i w Darłowie. W październiku-listopadzie 1948 r. z PPR usunięto co najmniej 54 członków Polskiej Partii Robotniczej. Przeważali mieszkańcy Darłowa. Nie brakowało jednak i mieszkańców okolicznych wiosek m.in. z Cisowa, Barzowic, Bobolina, Dobiesławia, Kowalewic, Żukowa Morskiego, Kopnicy. Szeregi partyjne „oczyszczano" przeważnie ze zwykłych członków. Zdarzały się również wnioski w sprawie sekretarzy, którym zarzucano pijaństwo, malwersację pieniędzy, a nawet pospolite kradzieże. Wszyscy oni mieli osłabiać partię, zmniejszać jej zaufanie wśród obywateli.\nWystarczającą przesłanką do postawienia wniosku o skreślenie z listy członków było niepłacanie składek, brak deklaracji dobrowolnej wpłaty na Centralny Dom Partii, nie uiszczenie na ten cel pieniędzy pomimo wcześniejszej deklaracji, odmowa wykonania zadania przydzielonego przez partię, próba zwrócenia uwagi na bezsensowność podjętych decyzji. Partia tępiła ludzi żyjących z nie do końca znanych źródeł, trudniących się nielegalnym handlem. Równie groźni byli dla PPR ludzie sukcesu, a więc ci, którym udało się utrzymać stragan, kiosk, mały zakład rzemieślniczy. „Kułakami" byli już gospodarze posiadający gospodarstwa rolne o powierzchni powyżej 10 ha. Szczególnie naganne było zatrudnianie osób nie należących do rodziny. Człowiek decydując się na to zostawał „wyzyskiwaczem", osobą żerującą na pracy innych.\nLudźmi niepewnymi byli dla kierownictwa Polskiej Partii Robotniczej przedwojenni urzędnicy, byli członkowie prawicowych partii, zwolennicy Piłsudskiego, żołnierze polskiego wojska przebywający na Zachodzie. Uważnie śledzono ich życiorysy do 1939 r., w okresie drugiej wojny światowej i tuż po jej zakończeniu. Istotny był także stosunek do Kościoła, a więc instytucji która miała być kolejnym celem ataku komunistów. Dwóm członkom PPR z Darłowa wytknięto ich działalność w Chórze Kościelnym. Jednym z nich był lider PPR Feliks Niedżwiedziński, piastujący w stowarzyszeniu funkcję przewodniczącego. Z partii został on wydalony nie tylko za śpiewanie w kościele. Na jego sumieniu ciążyło znacznie większe przewinienie. Otóż, uważany był on za najbogatszego mieszkańca Darłowa. Wykazał się niezwykłym interesem do handlu, a co gorsza, nie potrafił się powstrzymać przed zatrudnieniem siły najemnej. W ocenie działaczy partyjnych cała jego działalność ukierunkowana była na osiągnięcie zysku.\nWśród przyczyn usunięcia z partii nie brakowało przesłanek natury politycznej. Polska Partia Robotnicza nie chciała mieć w swoich szeregach antysemitów, demagogów, oportunistów i ludzi o nastawieniu antydemokratycznym. Wydalano z partii członków nie ukrywających swojej niechęci do Związku Radzieckiego, krytykujących zmiany ustrojowe czy też politykę gospodarczą. W szeregach partii robotniczej nie znalazło się miejsca dla sabotażystów (mianem tym określano m.in. robotników, którym przydarzyło się zepsucie maszyn czy narzędzi, co odbierano za przejaw dywersji zmierzającej do obniżenia wielkości produkcji). Oczywiście, z PPR pozbyto się i żony restauratora, który uciekł i ukrywał się przed funkcjonariuszami UBP. Oficjalna dyskusja nad wnioskiem oraz skreślenie odbywało się w sprawie ludzi, którzy sami zdecydowali się oddać legitymacje partyjne, uznając, że znacznie ważniejsza jest dla nich wiara i przynależność do Kościoła katolickiego.\nO wykluczeniu decydowały koła PPR. Wniosek przedstawiało dwóch członków. Następnie odbywała się dyskusja, zadawano dodatkowe pytania, po czym odbywało się głosowanie. Procedura we wszystkich sprawach była taka sama. Tylko nieliczni decydowali się na złożenie odwołań, skarg czy zażaleń. Niektórzy w obronie godności decydowali się na wysłanie do KP czy KM PPR specjalnych oświadczeń, w których zwracali uwagę na nieprawdziwość oskarżeń i własne zasługi w rozwoju robotniczej partii. O pozostanie w partii ubiegał się np. komendant Posterunku MO w Dobiesławiu Edmund K., wykluczony z PPR przez koło przy KP MO w Sławnie 2 grudnia 1948 r.\nNa jeszcze większą skalę przeprowadzono „czystkę" w Polskiej Partii Socjalistycznej. Wyrzucono czołowych działaczy: urzędników, kupców, rzemieślników, ludzi którzy tworzyli PPS w Darłowie i decydowali o jego obliczu w najtrudniejszym okresie. Skreślając nich z list członkowskich nie cofano się i przed najbardziej podłymi i kłamliwymi zarzutami, obwiniając np. jednego z włodarzy miasta o symaptyzowanie w czasie okupacji z ruchem hitlerowskim, a innego członka o kolaborację z Niemcami, uprawienie lichwy, wyzysk ludzi pracy, dwulicowość, oportunizm, niepewność ideową. Z PPS usunięto m.in. Ignacego Jędrychowskiego, Pawła Hinza, Feliksa Maćkowiaka, Witolda Ebla, Leona Lewczuka, Stanisława Dulewicza. Temu ostatniemu Polska Partia Robotnicza zabroniła wcześniej podjęcia pracy na jakimkolwiek stanowisku w Miejskim Gimnazjum. Pod wpływem weryfikacji siła partii znacznie zmalała, coraz bardziej widoczne stały się natomiast wpływy Polskiej Partii Robotniczej. Nic więc dziwnego, że w zebraniach kół brało niewielu członków.\nCoraz częściej organizowano wspólne zebrania PPS i PPR. 12 października 1947 r. odbył się Zjazd Aktywu Wojewódzkiego PPR i PPS, na którym postanowiono organizować raz w miesiącu wspólne zebrania, powołać szóstki współdziałania oraz społeczne komisje do walki ze spekulacją. Podobne spotkanie odbyło się w Darłowie. Postanowiono wspólnie decydować o wszystkich najważniejszych sprawach społecznych, politycznych i gospodarczych. 1 lutego 1948 r. nastąpiła zmiana w składzie kierownictwa miejskiego PPS. Nowym sekretarzem został Władysław Wawrzyniak. W partii znacznie osłabło znaczenie dawnych liderów, a zabrania stawały się coraz nudniejsze. Dominowały sprawy organizacyjne oraz problem zjednoczenia. Podjęto decyzję o przygotowaniu wspólnej siedziby dla obu partii, szkoleń oraz zebrań ideologicznych. Pod koniec lipca 1948 r. wybrano pełnomocnika ds. inwentaryzacji. Został nim Jan Duszek.\nW momencie zjednoczenia w powiecie sławieńskim PPS posiadał 1016 członków, a PPR-2052. 15 listopada 1948 r. z funkcji I sekretarza KM PPR w Darłowie zdjęto Nawrockiego. KC PPR i CKW PPS wydały broszurę „Od rozbicia do zjednoczenia ruchu robotniczego". W dniu rozpoczęcia obrad o godz. 10.00 syreny fabryczne dały w Darłowie znać aby załogi zebrały się przed głośnikami i wysłuchały obrad. Specjalne głośniki zainstalowano również w kinie „Bajka". Do obradujących wysłano specjalną rezolucję, wyrażającą poparcie dla nowej partii. Zjednoczenie partii robotniczych uczczono zobowiązaniami. Pracownicy firmy „Hartwig" zobowiązali się do wykonania remontu sprzętu przeładunkowego i uruchomienia dodatkowej podciągarki elektrycznej na Nabrzeżu Gdańskim. Dodatkowo pracownicy mieli przepracować po 4 godziny społecznie na cele wykazane przez partię. Straż Portowa we własnym zakresie miała zasypać gruzem podmyte nabrzeże oraz wzmóc dyscyplinę pracy, a pracownicy SUM do 1 stycznia 1949 r. założyć kable do świateł. Przez Darłowo przewinęła się fala spotkań i dyskusji. Okres ten zakończył wybór władz Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Wkrótce też przekonano się co oznacza jedność ruchu robotniczego.\nDarłowo, ED 4/2002


Potrawka Z Indyka Z Kukurydzą - Smaker\nPrzepisy Smaker / potrawka z indyka z kukurydzą\nPrzepisy na temat: potrawka z indyka z kukurydzą\n...w kostkę. W garnku rozgrzej olej. Wrzuć kawałeczki indyka i obsmaż je ze wszystkich stron. Potem dolej wodę, tak by mięso było przykryte. Doprowadź do wrzenia, zmniejsz płomień. 2. Cebulę obierz(...) rodzynki, figi i daktyle. Dobra rada kucharza Jeśli używasz suchych ziaren ciecierzycy, wcześniej mocz je przez noc w zimnej wodzie, a potem dodaj do mięsa na początku gotowania. Potrawka...\nArtykuły na temat: potrawka z indyka z kukurydzą\n...organizm w czasie chłodów. A przy tym orientalne dania, pomysłowo łączące warzywa z mięsem, są bardzo pyszne! Potrawka z kurczaka w sosie curry Składniki: 0,5 kg piersi z kurczaka, 1/2 puszki(...) chipsami typu nachos. Indyk po azjatycku Składniki: 400 g piersi z indyka, pół brukwi (lub korzenia selera), pęczek dymek, słoik małych kolb kukurydzy, 200 g ryżu basmati, sól, 2 łyżki oleju, 300\nkiedy masło jest dobrze ubite\nudka zapiekane z serem\nmajonez z jednego jajka


Czekolada górą | Białystok Nasze Miasto\nTomasz ŻUKOWSKI 12 listopada 2005, 0:00\nW czwartek magistrat rozstrzygnął przetarg na wynajem jednego z najatrakcyjniejszych lokali w centrum miasta. Ofert było pięć, komisja konkursowa wybrała propozycję białostockiej firmy Infinity Group, która w miejsce ...\nW czwartek magistrat rozstrzygnął przetarg na wynajem jednego z najatrakcyjniejszych lokali w centrum miasta. Ofert było pięć, komisja konkursowa wybrała propozycję białostockiej firmy Infinity Group, która w miejsce słynnej artystycznej kawiarni chce stworzyć rodzinną pijalnię czekolady Wedla.\nCzekał na gospodarza\nKawiarnia i galeria Marszand przestały istnieć kilka miesięcy temu, po nieprzyjemnej awanturze między Związkiem Polskich Artystów Plastyków, który wynajmował lokal od miasta a podnajemcą, który prowadził kawiarnię.\nZainteresowanie schedą po Marszandzie było ogromne - chętnych do przejęcia lokalu było blisko dziesięciu. Przy tak dużym zainteresowaniu prezydent maista zdecydował się przeprowadzić przetarg. Stanęło do niego pięciu zainteresowanych: firma Infinity Group, Białostockie Towarzystwo Fotograficzne, firma cateringowa Casablanca, właściciele księgarni Akcent i Stowarzyszenie Artystyczne "Kartki".\nWarunki konkursu na lokal były bardzo precyzyjne - najlepiej gdyby lokal był bez papierosów, bez alkoholu, gdyby jego najemca organizował dużo imprez, a latem także te na deptaku, na Rynku Kościuszki.\nRozstrzygniecie samego przetargu nie było łatwe. Samo odczytanie szczegółowych ofert zajęło komisji kilka godzin, nad werdyktem obradowała dwa dni, w końcu wiceprezydent miasta Ryszard Zimnoch obwieścił, że miasto zdecydowało się na pijalnię czekolady: Infinity Group zaproponowało największy remont w lokalu, najciekawsze wykorzystanie miejsca po Marszandzie.\nWygrało nowe i nieznane\n- Mamy teraz tydzień na załatwienie wszystkich formalności związanych z podpisaniem umowy z Zarządem Mienia Komunalnego. Potem remont, dwa, trzy miesiące. Lokale po kawiarni i galerii połączymy raczej w jedną całość. Chcielibyśmy, by pijalnia czekolady ruszyła pod koniec lutego - mówi Agnieszka Kudraszow, dyrektor rozwoju nowych rynków Infinity Group. Firma chce w Wedlowskiej pijalni czekolady organizować koncerty, spektakle teatralne, projekcje filmów i wernisaże, a także spotkania z artystami.\n- Wedel, z którym współpracujemy od dawna, znany jest ze swojego mecenatu imprez kulturalnych - podkreśla Agnieszka Kudraszow. Na razie nie wiadomo, ile w Białymstoku kosztowała będzie filiżanka czekolady - w Warszawie ceny zaczynają się od 5 złotych.\n- Na razie nie potrafię jeszcze powiedzieć, czy będziemy mieli ceny bardziej na kieszeń warszawską, czy na białostocką - zastrzega Agnieszka Kudraszow.


Jeszcze nie jest groźnie - miedziowe.pl\nStart Legnica Jeszcze nie jest groźnie\nJeszcze nie jest groźnie\nW powiecie legnickim w niektórych miejscach wciąż utrzymują się przekroczenia stanów alarmowych na Kaczawie i Czarnej Wodzie. Na razie nie ma powodów do paniki, ale jeśli przez kilka dni będzie padać deszcz, co prognozują synoptycy, sytuacja może się pogorszyć.\nWyniki pomiarów z godziny 10. podaje Stanisław Herdzik z Powiatowego Centrum Zarządzania Kryzysowego w Legnicy. - W Duninie na Kaczawie zanotowaliśmy dziś 189 centymetrów. Tutaj przekroczony\nzostał stan ostrzegawczy a do alarmowego brakuje 11 centymetrów. W miejscowości Bukówna na Czarnej Wodzie woda osiągnęła poziom 173 centymetry i przekroczyła stan alarmowy o 23 centymetry.\nStan alarmowy 17 centymetrów przekroczony jest na Czarnej Wodzie w podlegnickich Rzeszotarach. Tam dziś wodowskaz pokazał 247 centymetrów. Powyżej stanu alarmowego płynie także Kaczawa w gminie Prochowice. Poziom wody wynosi dziś w tym rejonie 371 centymetrów przekraczając stan alarmowy o 21 centymetrów. Na razie w powiecie legnickim nie ma zagrożenia powodziowego. Mieszkańcy miejscowości położonych na terenach zalewowych obserwują jednak poziom wody z niepokojem, tym bardziej, że prognozy na najbliższe dni są mało optymistyczne, bo ma padać deszcz i deszcz ze śniegiem. (tom)


Zmiana danych w KRS, elektroniczna aktualizacja danych o spółce. Sprzedam spółkę. - Start Invest\nZmiana danych w KRS, elektroniczna aktualizacja danych o spółce. Sprzedam spółkę.\nIdentyfikator ogłoszenia: #50430\nPrzedsiębiorcom, których spółki zarejestrowane są w Krajowym Rejestrze Sądowym oferujemy elektroniczną aktualizację danych w KRS! Z naszą pomocą profesjonalnie dopełnią Państwo wszelkich obowiązków i formalności, a prowadzona działalność gospodarcza będzie gwarantowała pełne bezpieczeństwo.\nCzemu warto skorzystać z naszej pomocy? Z naszymi specjalistami zaktualizujesz dane spółki w KRS szybko, profesjonalnie i kompleksowo! Elektroniczna aktualizacja danych KRS to szybkie i bezproblemowe załatwienie formalności!


Telefon Motoroli z obsługą sieci Wi-Fi i komórkowych - PC World - Testy i Ceny sprzętu PC, RTV, Foto, Porady IT, Download, Aktualności\nTelefon Motoroli z obsługą sieci Wi-Fi i...\n18.03.2008, godz. 13:30\nProducent poinformował, że ten telefon z funkcjami push-to-talk i VoIP over Wi-Fi, pojawi się na rynku w III kwartale br. Telefony TEAM można tak skonfigurować, aby należały do określonej grupy (których może być 250), tak iż komunikaty push-to-talk są wysyłane tylko do użytkowników należących do danej grupy.\nMotorola zapowiada, że pracuje już nad systemem, dzięki któremu rozmowy będą mogły być w przyszłości przełączane automatycznie między sieciami Wi-Fi i komórkową, wtedy gdy użytkownik wychodzi z zasięgu działania sieci WLAN. Firma zamierza również wprowadzić tę technologię do swoich rozwiązań PDA (Personal Digital Assistant).\nTelefony są obsługiwane przez serwer, który komunikuje się z firmową centralką PBX i odpowiada za przełączanie rozmów między sieciami Wi-Fi i komórkową. Urządzenia pracują pod kontrolą systemu operacyjnego Windows Mobile, co pozwala je integrować z aplikacjami Windows, takimi jak Outlook, WWW czy poczta e-mail.


Airco DH.4 – Wikipedja, wolna encyklopedia\nNapęd 1 × Rolls-Royce Eagle VIII, żędowy 12-cylindrowy\n1 × Liberty VIII, żędowy 12-cylindrowy\nPowieżhnia nośna 40,32 m²\nAirco DH.4 – dwumiejscowy, dwupłatowy samolot bombowy z okresu I wojny światowej z silnikiem umieszczonym z pżodu, o ramie prostej wykonanej z drewna i poszyciem z płutna i sklejki.\nSkonstruowany pżez Geoffreya de Havillanda – głuwnego konstruktora wytwurni Airco, DH.4 był dziennym bombowcem zdolnym osiągnąć pułap prawie 7000 m i prędkość maksymalną 170 km/h, co czyniło go bardzo trudnym do pżehwycenia pżez myśliwce niemieckie. Był pierwszą maszyną brytyjską zbudowaną dla spełnienia określonyh zadań.\nPrototyp DH.4 został oblatany w sierpniu 1916 roku, a formalne testy pżewidziano na okres od 21 wżeśnia do 12 października, a już 15 października pierwsza z maszyn trafiła do Francji w celu pżetestowania jej w warunkah bojowyh. Początkowo jako jednostkę napędową planowano zastosować silnik BHP Galloway Adriatic o mocy 230 KM, prubując kolejno jeszcze wiele jednostek napędowyh zanim zdecydowano się na docelowy Rolls-Royce Eagle o mocy 375 KM. Uzbrojenie DH.4 miał stanowić karabin maszynowy Vickers kalibru 7,7 mm (0,303 cala) obsługiwany pżez pilota i jeden, a puźniej dwa spżężone Karabiny maszynowe Lewis ruwnież kalibru 7,7 mm, zamontowane na obrotnicy w kabinie obserwatora. Dodatkowo DH.4 mugł pżenosić dwie bomby o masie 107 kg lub cztery po 52 kg. Oficjalne wejście do służby bombowca DH.4 odbyło się 6 marca 1917 roku wraz z pżybyciem 55 Dywizjonu do Francji.\nBombowiec DH.4 był określany mianem płonącej trumny (ang. The Flaming Coffin), ze względu na pżypisywaną mu tendencję do zapalania się po trafieniu. Nazwa ta była jednak pżesadzona, gdyż tylko 8 z 33 strąconyh w misjah bojowyh maszyn tego typu zapaliło się podczas lotu. Następcą i rozwinięciem DH.4 był Airco DH.9, uznawany za jeden z najlepszyh bombowcuw I wojny światowej.\nKonstrukcja samolotu była typowa dla maszyn budowanyh w tym okresie, drewniana, wzmocniona odciągami z linek stalowyh i pokryta płutnem. Kadłub miał pżekruj prostokątny ze wzmocnieniami w postaci linek i pokryciem z płutna tylko cztereh pierwszyh segmentah tuż za kabiną. Segmenty pżednie pokryto sklejką o grubości 3 mm. Skżydła konstrukcji drewnianej z powieżhniami sterowymi na gurnym płacie.\nW tym samym czasie amerykańskie jednostki lotnicze walczące w Europie nie posiadały własnego samolotu bombowego użytkując maszyny uzyskane od Brytyjczykuw i Francuzuw. Amerykanie postanowili w krutkim czasie wybudować własny samolot bazujący na konstrukcjah europejskih. Rozważano zaadoptowanie do produkcji seryjnej w Stanah Zjednoczonyh francuskiego samolotu SPAD XIII, włoskiego bombowca Caproni, lub jednej z maszyn brytyjskih RAF SE.5, Bristol F.2B Fighter i DH.4. Ostatecznie wybrano ten ostatni ze względu na relatywnie prostą konstrukcję i możliwość zaadoptowania do niego amerykańskiego 12-cylindrowego silnika żędowego Liberty VIII o mocy 400 KM, po wprowadzeniu niewielkih zmian konstrukcyjnyh.\nTesty maszyny amerykańskiej zakończono w październiku 1917 roku rozpoczynając produkcję DH.4 nazywanego Liberty Plane (ang. samolot wolności). Do zakończenia wojny 11 listopada 1918 roku, w wytwurniah amerykańskih wyprodukowano: w Dayton-Wright Airplane Company w Dayton 3106 maszyn, w Fisher Body Division należącym do General Motors Corporation w Cleveland 1600 maszyn i w Standard Aircraft Corporation w Patterson 140 maszyn. Planowano budowę kolejnyh 7502 samolotuw DH.4, ale zamuwienia zostały anulowane ze względu na zakończenie działań wojennyh.\nSamoloty DH.4 pomimo zapżestania produkcji w 1918 roku pozostały w służbie armii amerykańskiej aż do 1932 roku. Stało się tak dlatego, że wiele z tyh maszyn pżeznaczonyh do planowanej na 1919 rok ofensywy w Europie nie zostało wysłanyh, ponieważ wojna skończyła się wcześniej.\nOd 1918 roku zaczęto używać DH.4 w harakteże samolotu pocztowego, najpierw dla celuw żądowyh, a puźniej po pżebudowaniu na DH.4B posiadający zamiast pżedniego siedzenia skżynię ładunkową na 225 kg listuw, jako zwykły samolot pocztowy. Dodatkowo zmodyfikowano układ wydehowy zaopatrując go w tłumik płomieni, ktury hronił pilota pżed oślepieniem podczas lotuw nocnyh. Łącznie używano ponad 200 samolotuw odmiany DH.4B jako maszyn do pżewozu poczty.\nPocząwszy od 1927 roku pewną liczbę samolotuw pocztowyh pżystosowano do roli pżeciwpożarowej maszyny patrolowej, kturej zadaniem miało być nadzorowanie wielkih połaci leśnyh zahodnih terytoriuw Stanuw Zjednoczonyh. Pozostałe maszyny trafiły do nowo twożonyh linii lotniczyh, gdzie nadal pełniły funkcję samolotuw pocztowyh aż do 1930 roku.\nWiele DH.4 trafiło w latah 20. XX wieku do rąk prywatnyh, gdzie po pżebudowie pełniły bardzo rużne role począwszy od opryskiwania pul i transportu rannyh do holowania reklam.\nTę stronę ostatnio edytowano 27 cze 2018, 06:58.


Jansa Człowiekiem Roku Forum Ekonomicznego w Karpaczu\nDodano: 9 września 2021, 21:01 7\nPremier Słowenii i lider Słoweńskiej Partii Demokratycznej odebrał w czwartek wieczorem nagrodę Człowieka Roku. Statuetkę wręczył premier Mateusz Morawiecki. Na gali uświetniającej to wydarzenie był obecny także premier Ukrainy Denys Szmyhal. Podczas uroczystości wręczono także nagrodę specjalną i nagrodę polonijną.\nJanša: Polska była wzorem\nOdbierając nagrodę premier Słowenii podziękował za zaproszenie do Karpacza. Wskazał także, że w czasach, gdy oba kraje znajdowały się pod kontrolą Związku Sowieckiego, Polska była dla słoweńskich opozycjonistów wzorem walki o wolność.\n– Bardzo dziękuję za zaproszenie. To dla mnie wielka radość, być dzisiaj z Państwem w pięknym Karpaczu. Polska była dla nas wzorem dla walki o wolność i demokrację w Słowenii. (...) Ruch "Solidarności", papież Jan Paweł II inspirował wszystkich, którzy czuli ciężar reżimów totalitarnych – stwierdził Janša.\nPremier Słowenii podkreślił, że państwa Europy Środkowej stają się coraz ważniejszym ośrodkiem w Unii Europejskiej.\n– Nie ma mocnej Unii Europejskiej bez silnej Europy Środkowej. Państwa Europy Środkowej stają się centralnym punktem w kontekście gospodarczym i wartości – podkreślił.\nLaureatem nagrody specjalnej zostało ukraińskie społeczeństwo. Podkreślono, że w ostatnich latach nasi wschodni sąsiedzi musieli się wykazać ogromną wytrwałością. Nagrodę z rąk byłego marszałka Sejmu Marka Kuchcińskiego odebrał premier Ukrainy Denys Szmyhal.\nZ kolei nagrodę polonijną odebrali przedstawiciele Polaków na Białorusi: członkowie Związku Polaków na Białorusi, jej prezes Andżelika Borys i wieloletni dziennikarz Andrzej Poczobut.\n– Europa pamięta o więźniach na Białorusi. Nie przejdziemy z tym do porządku dziennego, nie ma na to zgody – powiedział Jan Dziedziczak, pełnomocnik rządu ds. Polonii i Polaków za granicą wręczając nagrodę.\nPremier Słowenii: Polska szanuje zasady państwa prawaCzytaj też:\n"Trzymaj się z dala od UE i Europy". Premier Słowenii odpowiada SorosowiCzytaj też:


Z okazji 230 urodzin uchwalonej 3 maja 1791 roku konstytucji, Centrum Kultury Sportu i Turystyki w Kalwar\nOpublikowano: 21 kwietnia 2021, 10:30\nZ okazji 230 urodzin uchwalonej 3 maja 1791 roku konstytucji, Centrum Kultury Sportu i Turystyki w Kalwarii Zebrzydowskiej zaprasza na grę terenową w której uczestnicy odkryją kulisy jej uchwalenia dbając przy okazji o kondycję fizyczną. Dołącz do grywalizacji!\nDruga na świecie (po amerykańskiej) i pierwsza w Europie – mowa o polskiej konstytucji. Ustawa rządowa z 3 maja roku 1791 obchodzi 230. urodziny i z tej oto okazji Centrum Kultury Sportu i Turystyki w Kalwarii Zebrzydowskiej zaprasza na grę terenową pod hasłem „Konstytucja.1791”, w której uczestnicy odkryją kulisy uchwalenia Konstytucji Trzeciego Maja. W tym roku huczne świętowanie będzie niemożliwe, ale możemy uczcić Konstytucję w innej formie, dbając przy okazji o kondycję fizyczną. Dołącz do grywalizacji!\nPrzygotowano 4 trasy, każda z nich dedykowana jest innej grupie odbiorców. Na trasę rodzinną zapraszamy rodziców/dziadków/opiekunów wraz z dziećmi. Trasa młodzieżowa przeznaczona jest dla uczniów klas IV-VIII szkoły podstawowej oraz uczniów szkół ponadpodstawowych. Seniorzy także mają swoją ścieżkę w grze. Czwarta trasa przygotowana została dla wszystkich chętnych, bez względu na wiek. Zadania można realizować w terminie 23 kwietnia - 3 maja 2021 roku, indywidualnie lub zespołowo (2-3 osoby, oprócz trasy rodzinnej, gdzie obowiązuje zasada opiekun+ dzieci). Dla najlepszych graczy przewidziane są nagrody – informuje nas Sonia Knapczyk z CKSiT w Kalwarii Zebrzydowskiej.\nNa terenie Kalwarii Zebrzydowskiej zostaną rozmieszczone punkty z zadaniami (8-10 punktów, w zależności od trasy), dotyczącymi Konstytucji Trzeciego Maja. Na wszystkich trasach, z wyjątkiem trasy seniorskiej, będzie potrzebna aplikacja do odczytywania QR kodów, pod którymi kryją się zadania. Grę można zrealizować w dowolnym czasie.\n1. Zapoznaj się z regulaminem gry terenowej „Konstytucja. 1791” i klauzulą RODO.\n2. Pobierz kartę i mapę ze strony CKSiT, seniorzy mogą odebrać kartę również w Starym Kinie.\n3. Pobierz aplikację do odczytywania kodów QR (nie dotyczy seniorów).\n4. Wyrusz w teren, odnajdź punkty z mapy i zrealizuj zadania w dniach 23 kwietnia - 3 maja 2021 roku\n5. Zadania można realizować w dowolnej kolejności.\n6. Przy każdym punkcie będą także litery, które należy ułożyć w hasło (tutaj wg kolejności punktów).\n7. Odpowiedzi wpisuj w pole przypisane do danego punktu. Kartę odpowiedzi wypełnij czytelnie.\n9. Wyniki gry zostaną opublikowane 4.05.2021 r. na stronie internetowej CKSiT.\n0 #1 Olo 2021-04-21 10:45\nA Wadowicach cicho nawet papieża Kalwaria przywłaszczyła, po co komu taki pseudo burmistrz Kaliński który nie potrafi o nic zadbać?\n0 #2 MichalK 2021-04-27 08:07\nByłem, chciałem wziąć w niej udział, i kicha. Na punktach brakowało karteczek z zadaniami, a szkoda.


Ustawa o ratownictwie medycznym fikcją? - RMF24.pl\nUstawa o ratownictwie medycznym fikcją?\nPoniedziałek, 1 stycznia 2007 (11:57)\nW 2007 r. weszliśmy z nową ustawą o ratownictwie medycznym, w myśl której lekarze w ambulansach powinni być zastąpieni przez ratowników. Powinni, ponieważ rozporządzenie określające zakres ich pracy zacznie obowiązywać dopiero za dwa tygodnie. Resort zdrowia jednak podkreśla, że ustawa nie jest fikcją.\nUstawa o ratownictwie medycznym przyjęta\nObowiązkowe zajęcia w szkołach z udzielania pierwszej pomocy – to jeden z punktów projektu ustawy o ratownictwie medycznym przyjętej przez rząd. Projekt zakłada również, że będą dwa rodzaje karetek pogotowia – z lekarzami i przeszkolonymi ratownikami. czytaj więcej\nNie chcieliśmy rewolucji. Zmiany mają być wprowadzane stopniowo, bo nie można eksperymentować na tak delikatnej materii, jaką jest ratowanie życia – mówi rzecznik ministerstwa Paweł Trzciński. Nie chcemy, żeby pacjenci byli zszokowani zmianami i też, żeby samo pogotowie zostało sparaliżowane jakimiś nowinkami. To ma być powolna zmiana - zaznacza.\nPogotowia mogą zastępować lekarzy ratownikami medycznymi wówczas, kiedy będą do tego gotowe. Nie ma żadnych terminów, które takie zmiany wymuszają. Eksperci szacują, że budowanie nowego systemu ratownictwa medycznego zajmie co najmniej 3 lata. Posłuchaj relacji reportera RMF FM Przemysława Marca:


Obchody dwusetlecia Uniwersytetu Warszawskiego i limitowana kolekcja JESTEM Z UW Joanny Klimas\n19 listopada 2016 roku Uniwersytet Warszawski kończy 200 lat. Z tej okazji przez cały rok odbywa się szereg imprez i wydarzeń, organizowanych zarówno na terenie uczelni, jak też w różnych punktach przestrzeni miejskiej. Swój udział w tym prestiżowym wydarzeniu ma również znana projektantka mody Joanna Klimas, absolwentka psychologii UW.\nInteresującym elementem programu jest pojawienie się specjalnej, limitowanej kolekcji ubrań i gadżetów, zaprojektowanych przez Joannę Klimas.\nSwoją kapsułową kolekcję nazwała „JESTEM Z UW”. To logo, będące jednocześnie hasłem, oddaje w przewrotny sposób dumę z przynależności do wspólnoty uniwersyteckiej. I jednocześnie pozwala na identyfikowanie się z UW zarówno dawnym absolwentom, jak i dzisiejszym studentom.\nWszystkie produkty będzie można nabyć za pośrednictwem strony internetowej Uniwersytetu (Sklep UW), a być może także na stronie Joanny Klimas (joannaklimas.com), w sklepie online.\nPomysły projektantki mają na celu wzmocnienie atrakcyjności kampanii Uniwersytetu Warszawskiego, prowadzonej z okazji jubileuszu. Studiowanie na „Uniwerku” daje przecież nie tylko korzyści stricte intelektualne czy naukowe, ale oznacza również takie wartości, jak: prestiż, wspólnota, przynależność, rozrywka, przyjemność... Klimas podkreśla, że studiowanie na UW może być również modne! Jak mówi projektantka: „Dwustuletnia uczelnia chłonie wielkomiejską energię Warszawy, potrafi myśleć poza standardem, jest innowacyjna. A 200 lat, to dopiero początek!”. Dlatego minimalistyczny design ubrań i gadżetów, zarekomendowany przez Joannę Klimas, doskonale pasuje do tonalności oraz idei obchodów urodzin Uniwersytetu.\nProdukty – choć stworzone specjalnie z myślą o uczelni – zachowują też w sobie „duszę projektantki”. Jak zwykle u Klimas, w kolekcji dominują proste, użyteczne i eleganckie formy, minimalistyczne projekty, pozbawione niepotrzebnych ozdobników, a przykuwające oko nowoczesnością i harmonią wszystkich detali. Całości dopełnia powściągliwa kolorystyka: biel, różne odcienie czerni czy szarości.\nUbrania i gadżety, zaprojektowane pod hasłem „JESTEM Z UW”, są jednym ze sposobów podkreślenia dumy i identyfikacji z uczelnią, a zarazem modnym akcentem, sygnowanym marką projektantki.


Dj na wesele DJ Mikey - Władysławowo - oprawa muzyczna - PlanujemyWesele\n505 90 12 84\nJestem młodym, ambitnym oraz kreatywnym człowiekiem, który z miłą chęcią pomoże Państwu zorganizować i profesjonalnie poprowadzić każdą imprezę. Na Państwa życzenie jestem w stanie zagwarantować oprawę na imprezy typu: wesela, poprawiny, bankiety, jubileusze, studniówki, urodziny, firmówki, sylwestra, andrzejki...\nPisząc „oprawę“oferuję 10 letnie doświadczenie w branży ślubnej.\nW każdą imprezę wkładam maksimum zaangażowania oraz dużą dawkę humoru przez co buduję magiczną atmosferę imprezy.\nJestem młodym, ambitnym oraz kreatywnym człowiekiem, który z miłą chęcią pomoże Państwu zorganizować i profesjonalnie poprowadzić każdą imprezę. Na Państwa życzenie jestem w stanie zagwarantować oprawę na imprezy typu: wesela, poprawiny, bankiety, jubileusze, studniówki, urodziny, firmówki, sylwestra, andrzejki... Pisząc „oprawę“oferuję 10 letnie doświadczenie w branży ślubnej. W każdą imprezę wkładam maksimum zaangażowania oraz dużą dawkę humoru przez co buduję magiczną atmosferę imprezy.


Czerwiec | 2016 | Klub Turystyki Kolarskiej GRONIE Tychy\nKlub Turystyki Kolarskiej w sobotę 18.06.2016 udał się na wycieczkę do Chełma Ślaskiego odwiedzić Miejsce Pamięci SMUTNĄ GÓRĘ /więcej na ten temat na fotkach oraz w archiwum z dnia 27.07.2015/. W Bieruniu Nowym zwiedziliśmy MINI ARBORETUM /w ubiegłym roku w tym miejscu zaskoczyła nas burza a jak burza to z ulewą lecz przy wyjściu z ogrodu bardzo mile zaskoczyła nas wybudowana WIATA, która uratowała nas przed tą nawałnicą/. Bardzo miło było gdyż do naszej grupki dołączył nasz kolega Piotrek Frydrych, który posiada niesamowitą wiedzę o tutejszych terenach /i nie tylko/. Kolega pokazał nam Pomnik św. Barbary patronki górników w Bojszowach Starych. Pomnik upamiętnia górników poległych w wypadkach. Zobaczyliśmy także miejsce – POMNIK, gdzie stał rodzinny dom Anny i Józefa Lysków, którzy współdziałając z rodziną Sklorzy przechowywali zbiegłego z obozu Auschwitz Birkenau aktora Augusta Kowalczyka. Na tutejszym cmentarzu stoi mini makieta kościoła drewnianego, który został spalony/a przez kogo dowiemy się na następnej wycieczce w przyszłym czasie na które już dzisiaj zapraszam/.\nRelacja z rajdu rodzinnego\nW niedzielę 19.06.2016 odbył się XVIII Ogólnopolski Rodzinny Rajd Rowerowy, którego organizatorem był MOSiR Tychy. Obsługę przodownicką zapewnił nasz Klub – Klub Turystyki Kolarskiej „GRONIE”. Na starcie rajdu zgłosiło się 120 osób. Z powodu iż Gmina Wyry o godzinie 10:00 zorganizowała III Bieg Wyrski na 10 km, trzeba było zmodyfikować naszą trasę przejazdu aby szczęśliwie dotrzeć na metę. Trzeba przyznać, że kiedy wjechaliśmy na szosę uczestnicy pięknie zastosowali się do przepisów o ruchu drogowym i bezpiecznie chroniąc swoje pociechy zajmowali dwa miejsca po prawej jezdni/był to dosyć krótki odcinek bo miał nie całe 2 km/. Następnie już bez większych przeszkód, chociaż w lesie musieliśmy pokonać błotko /po piątkowej ulewie nie zdążyło jeszcze wyschnąć/ udaliśmy się do MUZEUM „SMOLARNIA” w Kobiórze. Wcześniej urodzeni przypomnieli sobie stare dobre czasy a młodzież i dzieci zobaczyły może po raz pierwszy narzędzia pracy, naczynia, meble, zabawki i inne rzeczy użyteczne w przeszłości. Meta rajdu znajdowała się na placu przy restauracji „POD SIKORKĄ”, tam każdy uczestnik mógł posilić się bardzo smaczną GROCHÓWKĄ i do tego kromką świeżego chlebka. Po posiłku rozpoczęto loterię fantową. Nagrodzono także najmłodszego uczestnika, który sam przyjechał na rowerze oraz najstarszego i najliczniejszą rodzinę. Trzeba zaznaczyć, że pogoda dopisała a to najważniejsze kiedy organizuje się taki rajd lub tym podobną imprezę.\nWyjazd na „Żorski Rajd Rowerowy” – 26.06.2016\nWYCIECZKA DO GOCZAŁKOWIC – 25.06.2016\nWycieczka na Smutną Górę – 18.06.2016\nW niedzielę 12.06.2016 Klub Turystyki Kolarskiej wybrał się do Bujakowa zwiedzić OGRÓD BOTANICZNY przy Sanktuarium Matki Bożej Opiekunki Środowiska Naturalnego, wypić kawę i zjeść dobre ciasto (sernik, makowiec). Postanowiliśmy wspólnie zmienić trasę i odwiedzić również ŚLĄSKI OGRÓD BOTANICZNY w MOKREM. Niektórych zmęczyły górki ale było warto. Piękne widoki oglądaliśmy z wieży widokowej. Pospacerowaliśmy alejkami i przez Mikołów i Wilkowyje wróciliśmy do Tychów. Uczestnicy naszej wycieczki na załączonych fotkach.\nRELACJA Z WYJAZDU NA XXX RAJD KOLARSKI „RAMŻÓW”\nW sobotę 11.06.2016 Klub Turystyki Kolarskiej GRONIE uczestniczył w XXX Rajdzie Rowerowym RAMŻÓW w Czerwionce-Leszczynach. Na puchar za najliczniejszą drużynę to jesteśmy ” za chudzi w uszach ” ale w konkursach to już możemy za walczyć. I tak kolega Wiesław W. II miejsce w rzucie lotkami do tarczy, a kolega Stanisław B. III miejsce w rzucie piłeczką tenisową do kosza za co otrzymali nagrody rzeczowe. W konkursach sił próbowali prawie wszyscy uczestnicy naszej wycieczki i trzeba przyznać, że nie jest tak łatwo wygrać zwłaszcza, że była duża konkurencja.\nWYCIECZKA DO OGRODU BOTANICZNEGO W BUJAKOWIE – 12.06.2016\nRODZINNY RAJD ROWEROWY SP. NR 36 – 11.06.2016


Artykuły dla tagu podatki • www.tuwroclaw.com\nArtykuły dla tagu: podatki\nSkarbnik Wrocławia liczy straty. Czy zabraknie pieniędzy na utrzymanie miasta?\nSkarbnicy Unii Metropolii Polskich alarmują, że po reformach podatkowych rządu miastom może zabraknąć pieniędzy na bieżące wydatki, a co za tym idzie pogorszenie jakości usług publicznych takich jak choćby komunikacja miejska czy usługi wodociągowe.\n2021-09-15 06:32 Autor: bas\nJacek Sutryk krytykuje Polski Ład. „Może zrujnować budżety samorządów”\nDziałacze skupieni wokół inicjatywy Dolny Śląsk Wspólna Sprawa krytykują założenia rządowego Polskiego Ładu. Stowarzyszenie, na którego czele stoi Jacek Sutryk, obawia się, że zaplanowane przez rząd zmiany dotyczące podatków PIT mogą odbić się na budżetach polskich samorządów, co przełoży się nie tylko na mniejszą liczbę inwestycji, ale też gorszą jakość usług publicznych.\n2021-08-30 13:12 Autor: bas\nJakie zmiany zakłada Polski Ład dla przedsiębiorców?\nPrzedsiębiorcy oraz organizacje ich zrzeszające wyrażają coraz większe zaniepokojenie wobec zmian, jakie mają zostać wdrożone w ramach Polskiego Ładu. Twierdzą, że to właśnie oni najwięcej stracą, jeśli planowane zmiany zostaną wprowadzone w życie. W dodatku bez względu na to, czy są opodatkowani na zasadach ogólnych, podatkiem liniowym, ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych czy kartą podatkową.\n2021-08-25 22:16 Autor: red.\nWrocławska firma „buforem” w karuzeli podatkowej. Nieprawidłowości na 4,6 mln zł\nKrajowa Administracja Skarbowa przeprowadziła kontrolę w jednej z wrocławskich spółek. Okazało się, że firma działała, jako tzw. bufor w karuzeli podatkowej. W trakcie swojego działania zaksięgowała fikcyjne transakcje na 4,6 mln zł.\n2021-06-08 09:59 Autor: bas\nWysłali PIT-y w kosmos, bo „podatek dochodowy jest nieefektywny i niesprawiedliwy” [WIDEO]\nPrzedstawiciele kilku wrocławskich organizacji wolnościowych urządzili pod Urzędem Skarbowym Wrocław-Śródmieście happening, w którego trakcie wysłali PIT-y w kosmos. To coroczne wydarzenie było protestem wobec idei pobierania od obywateli podatku dochodowego, a także marnotrawienia zasobów koniecznych do obsługi całej procedury.\n2021-04-29 14:07 Autor: bas\nCentrum Obsługi Podatnika wznawia obsługę klientów\nCentrum Obsługi Podatnika przy ul. Zapolskiej ponownie otwiera się dla klientów. Interesanci będą mogli osobiście skonsultować się z urzędnikami m.in. w kwestii podatków, opłat skarbowych czy profilu zaufanego.\n2021-04-22 07:00 Autor: ks/mat. pras.\nSpółka bezdomnego prezesa wytransferowała z Polski 25 mln zł\nKrajowa Administracja Skarbowa zakończyła kontrolę firmy, która miała działać na Dolnym Śląsku. Okazało się, że przedsiębiorstwo, które zarobiła i wytransferowało z Polski 25 mln zł, działało pod „wirtualnym” adresem, a jego prezesem był bezdomny.\n2021-04-08 09:19 Autor: bas\nPracownicy magistratu rozpoczęli doręczanie decyzji w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości, leśnego i rolnego. Właściciele nieruchomości mają czas na uregulowanie pierwszej raty do 15 marca.\n2021-02-15 06:00 Autor: mgo\nOszustwa podatkowe. Dolnośląskie spółki pozorowały działalność gospodarczą\nDolnośląska Krajowa Administracja Skarbowa (KAS) wykryła w trzech spółkach milionowe nieprawidłowości w podatku dochodowym CIT oraz w podatku od towarów i usług VAT.\n2021-02-14 08:00 Autor: mgo/mat.pras.\nNasz Wrocław w 2021 roku. Wrocławianie za darmo pójdą na dwa baseny, do ZOO, Hali Stulecia i … [PEŁNA LISTA]\nWrocławski magistrat ogłosił listę nowych atrakcji miejskich, z których mieszkańcy raz w roku będą mogli skorzystać za darmo. To już druga edycja programu „Nasz Wrocław 365” skierowanego do osób odprowadzających podatki w stolicy Dolnego Śląska. W tym roku będziemy mogli skorzystać z oferty aż 6 miejskich instytucji. Nowością jest drugi basen i Hala Stulecia.\n2020-12-06 11:25 Autor: bas\nWrocław przeciwko przemocy wobec kobiet [PROGRAM]\nPrzy obwodnicy Leśnicy uschło prawie 900 drzew [ZDJĘCIA]\nOddanych głosów: 464


§ zawiadomienie z sądu proszę o podpowiedzi – Forum Prawne\nzawiadomienie z sądu proszę o podpowiedzi - Forum Prawne\nzawiadomienie z sądu proszę o podpowiedzi\nWitam , Jeśli napisałam w złym dziale ,z góry przepraszam złożyłam pozew przeciw pracodawcy , on odpowiedział na ten pozew ,w którym pisze nie prawdę .Ja w pozwie pisałam o rozpatrzenie w mojej nie obecności ...\nWitam , Jeśli napisałam w złym dziale ,z góry przepraszam\nzłożyłam pozew przeciw pracodawcy , on odpowiedział na ten pozew ,w którym pisze nie prawdę .Ja w pozwie pisałam o rozpatrzenie w mojej nie obecności ,teraz przyszło z sądu zawiadomienie o posiedzeniu sądu , piszę obecność powoda nie obowiązkowa . Jeśli pojechała bym na to posiedzenie ,to czy będę przesłuchana na takim posiedzeniu ? nie chciała bym jechać na darmo 600km . Pojawiły się również nowe dowody w sprawie ,mam także świadka . Czy mogę te pozostałe dowody przedstawić na posiedzeniu ,czy muszę prędzej przed posiedzeniem do sądu napisać wnioski dowodowe ,oraz to że mam świadka ?\nRE: zawiadomienie z sądu proszę o podpowiedzi\nDlaczego zadajesz pytanie w "Prawie cywilnym"?\nTutaj masz dział "Prawo pracy": § Prawo pracy - Forum Prawne\nMoże ktoś to przeniesie?\n§ Prosze o konkretne podpowiedzi (odpowiedzi: 1) Witam czy istnieje jakas szansa dotyczaca zatarcia skazania z art197/3???Czy szykuja sie jakies zmiany dotyczace zatarcia skazania z tego...\n§ Zawiadomienie- proszę o pomoc (odpowiedzi: 5) Witam, zwracam się z ogromną prośbą do osób które mogą w jakikolwiek sposób pomóc mi w objaśnieniu pewnej kwestii. Otóż dnia dzisiejszego dostałam...\n§ jak zawiesić lub zamienić wykonanie wyroku skazującego proszę o pomoc lub podpowiedzi (odpowiedzi: 8) Witam wszystkich duzo się naczytałem o róznych ludzkich przypadkach i losach chciałbym opisać moją sytuację i prosić o omoc co mogę zrobić...i gdzie...\n§ potrzebuje pomocy-podpowiedzi obojetnie! (odpowiedzi: 5) Witam wszystkich.Po 1 jak pisze w zlym miejscu to przepraszam ale sie nie znam i prosze o wyrozumialosc i nie odsylanie mnie zebym poczytal na innym...\n§ Proszę o małą podpowiedzi (odpowiedzi: 6) Zacznę od początku.. , Babcia mnie poprosiła abym sie o tym dowiedział. Rodzice mojego taty są po rozwodzie ( jest on jedynakiem ) 2 lata temu...\n§ Proszę o pomoc - zawiadomienie (odpowiedzi: 4) Witam! Mam pytanie dotyczące pisma sądowego. Dostałem zawiadomienie, iż sąd rejenowy, wydział karny, zawiadamia mnie, że w dniu xx.xx.xxxx o...


Sean Wotherspoon ujawnił jak będą wyglądały jego nadchodzące adidas ZX 8000 „Super Earth”\nStrona główna Styl Sneakers Sean Wotherspoon ujawnił jak będą wyglądały jego nadchodzące adidas ZX 8000 „Super...\nSean Wotherspoon wchodzi w kolejny etap współpracy z marką adidas prezentując w pełnej okazałości nadchodzące adidas ZX 8000 „Super Earth”.\nSean na przestrzeni ostatnich miesięcy już wielokrotnie pokazywał zdawkowe zdjęcia prezentujące poszczególne elementy jego projektu. Raz był to język z napisem Super Earth, innym razem system Torsion z jego inicjałami SW. Widzieliśmy również boki cholewki, które z jednej strony mają materiałowe trzy paski i mnóstwo wzorów oraz przeszyć, a z drugiej losowo rozmieszczone logotypy adidas Trefoil.\nTeraz Amerykanin dorzuca do tego zdjęcie całego buta, które pokazują, że w parze będziemy mieli dwa różne buty. Może to się wiązać z tym, że głównym zamysłem przy ich przedsięwzięciu był upcycling. Chodzi o formę przetwarzania wtórnego odpadów na potrzeby nowego projektu.\nNa tym etapie informacje związane z premierą nadchodzących butów Sean Wotherspoon x adidas ZX 8000 „Super Earth” owiane są tajemnicą. Jak tylko zdobędziemy jakieś szczegóły to od razu się z Wami podzielimy.\nadidas ZX 8000 i litery Fl jak Frozen Lemonade (A-ZX Series 2021)\nSeria adidas a-ZX rośnie w siłę. Kolejną sylwetką wchodzącą w jej skład jest model adidas ZX 8000, który nadchodzi w odsłonie Frozen Lemonade odpowiadającej literom...\nJak się właśnie okazuje, seria adidas a-ZX w ramach współpracy z National Park Foundation wypuszcza nie jedną, a dwie wersje butów. W zeszłym roku...\nDuet Lego x adidas przynosi nowy zestaw butów adidas ZX 8000 „Color Pack”\nZaledwie kilka miesięcy temu na sklepowych półkach zadebiutowały adidas ZX 8000, które powstały z inicjatywy zespołu utworzonego na linii Lego x adidas, a już...


Opaska pin up w pepitkę - akcesoria - ozdoby do włosów - Pakamera.pl\nWitaj w moim butiku. Mam do zaoferowania własnoręcznie wykonaną opaskę dla dziewczynki typu pin-up. Uszyta z bawełnianej dzianiny w pepitkę. Będzie śliczną ozdobą oraz skuteczną ochroną głowy i uszu na chłodniejsze dni. Szerokość opaski ok. 5-6 cm. Częściowo szyta ręcznie. Opaskę reguluje się za pomocą kokardki. Będzie pasowała na dziewczynkę w wieku od 1 do ok. 4-6 lat (do ok. 54 cm w obwodzie). Dla większej lub mniejszej dziewczynki mogę wykonać opaskę odpowiednio skracając lub przedłużając ją. W takiej sytuacji proszę o kontakt. Dostępne rozmiary: do roku od roku do ok. 4-6 lat powyżej 6 lat (jak dla osoby dorosłej). Można także po prostu napisać wiek i obwód głowy :)\nNr przedmiotu : 2369822\nozdoby do włosów dla dzieci opaska opaska dla dziewczynki opaska pin up opaska z dzianiny pepitka pin up Talulla\nOpaska pin up lawenda\nOpaska pin up mocny niebieski\nOpaska pin up szare paski\nOpaska pin up w kratkę\nOpaska pin up miętowe grochy\nOpaska do włosów kwiatek kremowy\nwianek,chrzest niemowlę opaska kremowa biel\nPetite Dame45,00 PLN\nwianek,chrzest niemowlę opaska róż zieleń