wichury - EasyBlog\nWichury i burze znów nad regionem. IMGW wydało ostrzeżenia drugiego stopnia\nWedług prognoz Poznańskiego Wydziału Instytutu Meteorologii i Gospodarki Wodnej pierwsze burze z gradem pojawiają się już dziś wieczorem. Nad ranem dołączy także porywisty wiatr.\nKawęczyn: Ponad 150 tys. zł na usuwanie skutków wichur i zasiłki\nPodczas wtorkowej (12 kwietnia) sesji rady gminy Kawęczyn wprowadzono do budżetu pieniądze, które wojewoda przekazał na likwidację skutków i zasiłki dla osób poszkodowanych podczas lutowych wichur, jakie przeszły nad całym powiatem tureckim.\nzasiłki wichury sesja Kawęczyn\nGroźne burze nad regionem. Ponad 30 interwencji strażaków\nPonad trzydzieści zdarzeń w ciagu ostatnich trzech dni odnotowali strażacy z powiatu tureckiego. Niemal wszystkie to skutek intensywnych burz i ulewnych deszczy, które przeszły nad całym regionem.\nOSP PSP wichury burze\nW nocy z soboty na niedzielę, z 15 na 16 czerwca, przez powiat turecki przeszła chmura burzowa. W usuwanie jej skutków musieli się włączyć druhowie strażacy.\nzerwany dach wichury Powiat Turecki\nwybory Wyszyna Turek karate Tuliszków Dariusz Jasiakiewicz Dobra Terytorialsi koronawirus Ryszard Bartosik KPP Turek Brudzew Władysławów Gmina Turek dofinansowanie ZSR Miejska Biblioteka Publiczna wypadek sesja konkurs telewizja Powiat Turecki powiat turecki OSP PSP Turek Malanów WOT droga piłka nożna pożar Kaczki Średnie Kawęczyn judo PSP Muzeum Miasta Turku ZST Przykona Michał Gaj policja Miasto Turek


Olejowanie włosów to zabieg, który jest już dobrze znany wszystkim włosomaniaczkom, fryzjerom i trychologom. Stał się popularny, ponieważ zapewnia kompleksową regenerację włosów, odżywia i ochrania pukle.\nOlejowanie włosów jest ponadto bardzo proste i nie nastręcza żadnych problemów, można je wykonać w dowolnej chwili, w zaciszu własnego domu. Co więcej – olejowanie włosów można dobrać do rodzaju włosów, czasu, jakim akurat dysponujemy i tempa życia, jakie prowadzimy. Idealne olejowanie włosów (czyli takie, które zapewni włosom gruntowny „tunning”) polega na trzymaniu olejku na włosach i skórze głowy maksymalnie długo (olej będzie miał wówczas dużo czasu, aby regenerować włosy). Jeśli jednak nie masz czasu na długo trwający zabieg – możesz wybrać inną, szybszą, ale przynoszącą równie świetne rezultaty formę olejowania. Zajmuje ono mniej chwilę, ale to wystarczy, aby zapewnić włosom swoisty, odżywczy shoot, który zapewni włosom wspaniały wygląd i blask. Takie olejowanie w wersji light – szybkie i bezproblemowe – możesz robić po każdym myciu włosów. Już po tygodniu zobaczysz efekty w postaci sprężystych, pełnych objętości włosów, o domkniętych łuskach.\nPoniżej przedstawiamy płukanki dla włosów osłabionych i przesuszonych, o wysokim stopniu porowatości i bardzo złej kondycji. W tym miejscu zapraszamy również do naszego zestawienia najlepszych kosmetyków do włosów i twarzy z olejkiem z wiesiołka.\nTakie włosy wymagają stałego nawilżania i odżywiania oraz zabiegów, które wzmocnią ich odporność oraz zabezpieczą przed zniszczeniami. Do pielęgnacji włosów wysokoporowatych idealnie nadaje się olejek z wiesiołka, który stanowi bogactwo NNKT z grypy omega – 6, dbających i zabezpieczających zniszczone włosy. Olejek z wiesiołka zawiera też komplet witamin i minerałów, potrzebnych włosom do zdrowego wzrostu.\nPłukanki z olejkiem z wiesiołka nawilżą i zabezpieczą włosy przed uszkodzeniami i urazami mechanicznymi oraz przed niekorzystnym działaniem czynników atmosferycznych. Powinny być one stosowane jako ostatni element pielęgnacji włosów (wykonujemy je po umyciu włosów, jako ostatnie płukanie kosmyków). Wypróbuj jedną z poniższych płukanek lub stosuj obie naprzemiennie, aby dostarczyć włosom różnorodnych składników regeneracyjnych.\nPŁUKANKA LNIANA Z OLEJKIEM Z WIESIOŁKA\n1 ŁYŻKĘ SIEMIENIA LNIANEGO (NIEZMIELONEGO)\n1 ŁYŻECZKĘ OLEJKU Z WIESIOŁKA\nSiemię lniane zawieramy szklanka wody i gotujemy przez kwadrans na wolnym ogniu. Przecedzamy i odstawiamy do ostygnięcia. Dolewamy do płukanki odrobinę wody przegotowanej, aby nie była zbyt gęsta, uzupełniamy olejkiem z wiesiołka. Całość wylewamy na włosy po ostatnim płukaniu włosów.\nPŁUKANKA Z OLEJKU Z WIESIOŁKA I MIODU\n1 ŁYŻKĘ OLEJKU Z WIESIOŁKA\nMiód rozpuść w wodzie, dodaj olejek z wiesiołka i takiej płukanki użyj na włosy do ostatniego płukania włosów po myciu. Włosy staną się miękkie, błyszczące i bardziej nawilżone.\nTagi:olejek na zniszczone włosy, olejek z wiesiołka, olejowanie włosów, płukanki z oleju z wiesiołka\nten olejek to moje najnowsze odkrycie. Działa cuda na mojej suchej skórze i bardzo fajnie sprawdza sie na włosach\nUżywam tego olejku od dawna i znam jego właściwości, jest super, ale jeśli chodzi o włosy to u mnie najlepiej sprawdza się w towarzystwie innych olejków.\nBadzo fajne te przepisy na płukanki na pewno sprawdzę 🙂\nja też! Jeszcze dzisiaj lecę po siemie lniane 😀\nJa bym nie miała czasu ani cierpliwości żeby przygotowywać takie płukanki. Ja nakładam olejek na noc, rano szybko zmywam i mam super zregenerowane włosy. Sam olejek z wiesiołka nałożyłam kilka razy i efekt był bardzo fajny,ale jednak zdecydowanie bardziej odpowiada mi w mieszance. Teraz np. używam gotowej Nanoil do wł wysokoporowatych i póki co najbardziej mi odpowiada ze wszystkich dotychczasowych olejków\nu mnie tak samo, z tym ze moje włosy są średnio porowate. Uzywałam wczesniej bardzo wielu olejków, jeszcze zanim dowiedziałam się o porowatości, dlatego niektóre eksperymenty z olejowaniem nie kończyły się najlpiej 🙂 teraz po kilku miesiącach używania nanoila mogę stwierdzić, że mam najlepiej dobrany olejek jak do tej pory i bardzo poprawił się wygląd moich włosów, nawet moja fryzjerka to zauważyła 🙂\nrobiłam te płukanki, ale chyba jednak olejowanie jest bardziej skuteczne..\njaki olejek z wiesiolka najlepiej wybrać? Bo jest ich kilka na rynku i mam problem z wyborem..pozatym nie wiem czy on dzieli się na kosmetyczny i spozywczy?\nJa niby mam wlosy wysokoporowate a jakoś nie do konca pasuje mi ten olejek…\nmoże nie pasuje Ci sposób olejowania? U mnie np. kompletnie nie sprawdza się trzymanie olejku całą noc., za to godzinka, dwie jest idealnie 🙂 do wysokoporowatych mogę Ci jeszce polecić olejek migdalowy i olejek awokado, oba też bardzo dobrze działaja na przesuszone i zniszczone włosy\ndzięki! Wlasnie się zastanawiam nad tym nanoilem, bo wyczytałam,że ma te olejki w składzie, plus\nmój ulubiony arganowy i chyba się skuszę 🙂 pomimo jego ceny\nktóry sposób olejowania jest nasjkuteczniejszy? Ma to w ogóle znaczenie?\nczyli wiesiołkowy jest do wysokoporowatych? A jak mam srednioporowate to taka płukanka nie zaszkodzi włosom?? bo lubię taką naturalną pielegnację i wszystko muszę wypróbować 🙂\nczy któraś z was robiła sama mieszanki z tym olejkiem i podzieli się przepisem 🙂 mam bardzo suche włosy zniszczone maltretowaniem farbami, lokówką i suszarką i szukam czegoś naturalnego, co je odżywi.\nJa mam podobny problem na dodatek moje włosy strasznie się łamią i zastanawiam się czy nie przesadzę jeśli będe nakładać ten olejek codziennie, ale moje włosy są tak strasznie suche!!


Router HUAWEI Mesh WS5800-20 (2-pak) - opinie, cena - MediaMarkt.pl\nRoutery HUAWEI –\nRouter HUAWEI Mesh WS5800-20 (2-pak) –\n2x 867 Mbps - 5 GHz400 Mbps - 2.4 GHz867 Mbps\n21,60 x 30 rat\nRouter D-LINK DWR‑961/EE\nRouter ASUS AiMesh RT-AC67U (2-pack)\nRouter D-LINK DWR-960\nNowy HUAWEI WiFi Mesh to domowy system routerów, który samodzielnie dopasujesz do swoich potrzeb. W zależności od powierzchni Twojego domu możesz wybrać wariant składający się ze stacji bazowej i jednego lub dwóch satelitów. Zintegrowane ze sobą stacja i satelity, stworzą jedną szybką i stabilną sieć Wi-Fi w całym domu. Dzięki funkcji Huawei Share nie musisz martwić się o hasła. Wystarczy jedno dotknięcie routera za pomocą smartfona, aby połączyć się z siecią.\nAC2200 trzy pasma sieci bezprzewowodwej\nMamy w domu coraz więcej urządzeń, które by w pełni wykorzystać swój potencjał, potrzebują podłączenia do Internetu. W przypadku tradycyjnych routerów duża ilość podłączonych urządzeń naraz wpływa niekorzystnie na prędkość połączenia internetowego. Zdarza się również, że im dalej się znajdujemy od routera, tym sygnał internetowy jest słabszy. HUAWEI WiFi Mesh umożliwi Ci stworzenie domowego systemu routerów, który zasięgiem sieci bezprzewodowej pokryje nawet do 320 m23. W zależności od powierzchni Twojego domu możesz wybrać wariant składający się ze stacji bazowej i jednego lub dwóch satelitów. Stację bazową podłączamy kablem do sieci, a satelity do gniazdek elektrycznych w oddalonych punktach. Satelity łączą się ze stacją bazową i tworząc jedną stabilną sieć Wi-Fi w całym domu.\nKażde z podłączonych do systemu urządzeń obsługuje trzypasmowy dostęp do sieci bezprzewodowej: 2,4 GHz, 5 GHz i 5 GHz zapewniając łączną prędkości do 2200 MB/s2. Jedno\nz pasm dedykowane jest do komunikacji między routerami i zapewnieniu nam jak najlepszej przepustowości łącza. Przemieszczając się po mieszkaniu, nie musisz się już martwić o zerwanie transferu danych. System routerów automatycznie przełączy Cię do najszybszej sieci, bez zrywania bieżącego połączenia.\nHUAWEI SHARE1 – połącz za pomocą jednego dotknięcia\nZapomnij o konieczności wpisywania złożonych haseł, by połączyć się z Internetem. Dzięki funkcji Huawei Share połączenie z HUAWEI WiFi Mesh jest banalnie proste. Wystarczy przyłożyć telefon z systemem Android i włączonym NFC do jednego z routerów HUAWEI WiFi Mesh, aby połączyć się z Internetem.\nW odróżnieniu od tradycyjnych routerów, do HUAWEI WiFi Mesh można podłączyć wiele urządzeń jednocześnie i nadal cieszyć się szybkim i stabilnym łączem. Każdy z routerów HUAWEI WiFi Mesh posiada wbudowany 4-rdzeniowy procesor Gigahome 1,4 GHz umożliwiający wysyłanie danych do wielu urządzeń jednocześnie. Połączone ze stacją bazową routery, łączą się ze sobą w ramach jednej sieci i działają jak anteny, które automatycznie przełączą Cię do sieci mającej najlepszy zasięg. Oprócz połączenia bezprzewodowego, do routerów możesz połączyć także urządzenia stacjonarne za pomocą kabla Ethernet.\nHUAWEI HOMESEC™- zadba o bezpieczeństwo Twojej sieci\nHUAWEI AI LIFE – zarządzaj domową siecią Wi-Fi\nZarządzanie domową siecią jeszcze nigdy nie było takie proste. Wystarczy pobrać aplikację HUAWEI AI Life, aby zarządzać dodatkowymi funkcjami routera. Aplikacja pozwoli Ci podejrzeć najważniejsze parametry sieci, ustawić limity prędkości, kontrolować korzystanie z Internetu przez dzieci i znacznie więcej.\n1. Funkcja dostępna dla wybranych smartfonów Huawei oraz smartfonów z systemem Android wyposażonych w NFC.\n2. Teoretyczna maks. prędkość pobierania. Rzeczywista prędkość zależy od środowiska sieciowego i połączonych urządzeń.\n3. Dane na podstawie wewnętrznych testów przeprowadzonych przez HUAWEI.\n* Powyższe dane są wartościami teoretycznymi uzyskanymi w czasie testów, przeprowadzonych w określonych warunkach. Więcej informacji można uzyskać w szczegółowym opisie produktów. Rzeczywiste dane mogą sie różnić w zależności od wersji produktu, w tym software'u, aplikacji i czynników środowiskowych. Wszystkie dane mogą się zmienić ze względu na użytkowanie produktu.\n2x 867 Mbps - 5 GHz 400 Mbps - 2.4 GHz 867 Mbps\nDDNS DHCP DNS UPnP VPN Pass-Through\nKontrola rodzicielska NAT WPA-PSK WPA2-PSK\nPrzewód RJ-45 2x zasilacz sieciowy


Ecco-line s.c. - Szczecin - zachodniopomorskie\n70-392 Szczecin, ul.Wawrzyniaka 6W\nFirma produkuje i handluje wyposażeniem i meblami do sklepów wszelkich branż, biur, magazynów, aptek, salonów fryzjerskich i kosmetycznych, solariów, garderoby itp. Produkujemy meble na zamówienie według ustaleń z klientami ale posiadamy również w ofercie meble gotowe. Dysponujemy własną stolarnią dzięki czemu możemy produkować szybko i tanio nawet pojedyncze meble.\nCelem naszej firmy jest osiąganie jak najwyższej jakości wykonania mebli zgodnych z oczekiwaniem naszego Klienta. Projektując meble kierujemy się zarówno funkcjonalnością jak również zachowaniem nowoczesnego designu.\nlakiery do drewna 3600 kolorów mieszalnia lakierów malowanie frontów meblowychDoskonałe tanie podkłady i\t...


Znak czasu - cały demokratyczny świat solidaryzuje się z Ukrainą.\nNa morzu też można wyrazić wiele.\nSubwencja finansowa z PFR.\nSkłodowscy Yachting KB sp. z o.o. otrzymała subwencję finansową w ramach programu rządowego.\nJurek Porębski, człowiek legenda, w ostatni popłynął rejs...\nto niepowetowana strata!\nJubileusz 10-cio lecia statku Kapitan Borchardt pod polską banderą za nami.\n10 lat pod polska banderą! - świętujemy nasz jubileusz.\n10 lat pod polską banderą! - świętujemy nasz jubileusz.\nCo za news!\n"Co za news!\nWyborem publiczności #40Shanties W Sieci Przebojem 40-lecia Shanties zostaje:\nKapitan własnej duszy vel Kapitan Borchardt"\nSail Szczecin 2020 - Kapitan Borchardt opuszcza Szczecin.\nSail Szczecin 2020 - STS Kapitan Borchardt wyrusza ze Szczecina w kolejny rejs.\nPiraci na pokładzie STS Kapitan Borchardt - fotorelacja.\nPiraci na pokładzie STS Kapitan Borchardt.\nKapitan Jack Sparrow i piraci na pokładzie STS Kapitan Borchardt!\nSezon żeglarski 2020 otwarty!\n20.06.2020 r. - po "...długim, zimowym śnie..." w końcu otworzyliśmy sezon!\nKapitan Borchardt przed sezonem - taklowanie żaglowca.\nKoniec maja a żaglowce i inne jachty - z powodu epidemii koronawirusa - nadal w portach.\nNa wieczną wachtę odszedł Zbigniew Stosio.\n"...I tylko czasem ktoś zmęczony rejsem, zwykłych rei rząd mijając pnie się tam, gdzie reje już niebieskie...".\nOKAZJA - PROMOCYJNA CENA PIĘKNEGO REJSU!\nUWAGA ŻEGLARZE, PROMOCJA!!! Cena Super Last Minute! Takiej okazji nie można przegapić! Tygodniowy rejs w cenie 1.400 zł. Termin 22-29.06.2019 r.\nUwaga, uwaga! Konkurs literacki "100 lat Polski na morzu w literaturze K.O.Borchardta"\nZapraszamy młodych miłośników morza, historii, literatury i kultury morskiej.\nRolling to Stavanger\nRolling to Stavanger - "Navigare necesse est...", wszak żyjemy na Błękitnej Planecie!\nThe Tall Ships Races 2018 !\nRegaty The Tall Ships Races 2018 tuż, tuż! STS Kapitan Borchardt popłynie w 2 etapach tegorocznych regat. Pożeglujemy z duńskiego Esbjerg do Stavanger w Norwegii, a następnie ze Stavanger do Harlingen w Holandii.\n20 lat Chrześcijańskiej Szkoły Pod Żaglami - jubileuszowy rejs na pokładzie Kapitana Borchardta.\n20 lat temu Chrześcijańska Szkoła Pod Żaglami popłynęła w rejs dookoła Ameryki Południowej.\nJednostki miar w żeglarstwie\nDziś nawigacja na żaglowcu jest duża prostsza niż w czasach Krzysztofa Kolumba. Dzieje się tak za sprawą specjalistycznych urządzeń mierniczych i określających lokalizację GPS, które z dużą dokładnością podają wszelkie niezbędne w żegludze dane. Żeby jednak móc z nich skorzystać, należy zapoznać się z pojęciami i miarami stosowanymi w żeglarstwie. Jak się okazuje, często różnią się one od tych, które znamy z życia codziennego.\nW XV wieku, gdy między Państwem Zakonu Krzyżackiego a Koroną Królestwa Polskiego toczyła się Wojna Trzynastoletnia, Zalew Wiślany nosił nazwę Zatoki Świeżej. Oddzielony od morza mierzeją, stanowił stosunkowo słodki zbiornik wodny. Temu właśnie zawdzięczał ową „świeżość” w nazwie. To na nim rozegrała się jedna z najważniejszych bitew morskich w historii polskiej floty. Zwycięstwo to miało istotny wpływ na zakończenie wojny z krzyżakami.\nJeszcze zima, ptaki chudną...\nJeszcze zima, ptaki chudną..... - to słowa z pięknej piosenki Agnieszki Osieckiej. Za oknami mesy zima - mróz, śnieg i lód, który zatrzymał nas chwilowo w gościnnym Świnoujściu. Zalew Szczeciński też pokryty krą zatem czekamy na lepsze warunki, aby przypłynąć do Szczecina. Jednak nie jest to dla nas czas stracony, trwają prace konserwacyjno - remontowe, statek dochodzi do formy, pięknieje.\nTrasa regat The Tall Ships Races\nRozpoczynające się z końcem czerwca 2017 roku regaty The Tall Ships Races to jedno z największych wydarzeń żeglarskiego świata. Międzynarodowa integracja, zdrowa rywalizacja i świetna zabawa to podstawowe aspekty każdej edycji regat. Ale w The Tall Ships Races ważne są także ciekawe miejsca, do których zawijają załogi. Zatem przeszło miesięczny okres trwania tego wielkiego święta, to godziny spędzone nie tylko na pokładzie statku, lecz także na suchym lądzie – w portach, będących gospodarzami przedsięwzięcia. To też idealna okazja, aby poznać inne zwyczaje i kultury, a także wymienić się żeglarskimi doświadczeniami.\nKanał Kiloński – okno na świat\nSzukanie prostszych i krótszych rozwiązań leży w naturze człowieka i jest istotnym czynnikiem pobudzającym rozwój. Dlaczego człowiek imieniem Krzysztof Kolumb zdecydował się na rejs dookoła kuli ziemskiej i tym sposobem odkrył Amerykę? Chciał znaleźć krótszą drogę do Indii. Nic zatem dziwnego, że szukano także sposobu, aby skrócić statkom drogę prowadzącą z Bałtyku do Morza Północnego.\nSail training - młodzi na morzu\nKolejne pokolenia pedagogów, rodziców lub po prostu osób, którym nie jest obojętna przyszłość naszego społeczeństwa, zadają sobie pytanie: jakich narzędzi używać, aby jak najlepiej wychować młodych ludzi? Szukając odpowiedzi opracowano wiele różnych modeli oddziaływania na osobowość podopiecznych i kształtowania jej. Jednak część z nich poniosło z perspektywy czasu klęskę. Karol Olgierd Borchardt w swojej najsłynniejszej książce „Znaczy kapitan” pisał, że „(…) pochwała i nagana to dwa końce kija, który służy do tresury, a nie do wychowywania, i dlatego najlepiej w ogóle go nie używać.” Potrzeba zatem okoliczności, które będą wyrabiać w człowieku pozytywne postawy i uczyć odpowiedzialności, a zarazem nie pozbawią go umiejętności samodzielnej oceny rzeczywistości i pozwolą mu pozostać sobą. Takie warunki stwarza z pewnością pokład żaglowca.\nW sierpniu 2017r. zlot żaglowców The Tall Ships' Races po raz 8 w historii zawita do polskiego portu. Tym razem będzie to Szczecin, który ponownie podjął się organizacji finału tej unikatowej imprezy morskiej. Na cztery dni, począwszy od 5 sierpnia, stanie się centrum całego żeglarskiego świata, wypełniając się tłumem załogi, gości i turystów. Całość uświetni występ Andrea Bocelli – ikony światowej sceny muzycznej. Na czym zatem polega przedsięwzięcie, którego finał tak okazale obchodzić będziemy w tym pięknym porcie?\nSezon 2017 na Bałtyku!\nDrodzy sympatycy czasu pod żaglami Borchardta,\nPrzeprowadziliśmy szerokie konsultacje społeczne dotyczące tego gdzie i jak chcielibyście z nami pływać w przyszłym roku i zdecydowaliśmy się pójść za głosem większości – w sezonie 2017 będziemy żeglować z Wami po Bałtyku. Myślimy zawsze ciepło o wielkich wyprawach i planowaniu dalekich pasaży z ołówkiem nad mapą, lecz cóż zrobić jeśli w około słychać: „oh, wyskoczylibyśmy na Borchardta na weekend” lub „przypłyńcie wreszcie do nas, na polskie wybrzeże”.\nNamówiliście nas, zostajemy! Chcemy w nadchodzącym sezonie cieszyć się z Wami żeglugą z Gdańska i Świnoujścia na Bornholm, do Kopenhagi i w regatach z Finlandii do Szczecina.\nNiech będzie łatwo i szybko – pociągiem czy samochodem, raz dwa jesteście na pokładzie i już stawiamy żagle!\nZaczynamy w kwietniu z pierwszym wiosennym słońcem i od dziś zapraszamy Was do rezerwowania terminów.\nBornholm - wyspa pełna atrakcji\nPośrodku zachodniej części Morza Bałtyckiego, pomiędzy wybrzeżem polskim i szwedzkim, ma miejsce niezwykle urokliwa wyspa, należąca do Danii.\nHistoria Burgunarholm, czyli w staronordyckim Bornholm, sięga daleko w przeszłość. Pierwsi mieszkańcy pojawili się na wyspie już 13 tysięcy lat temu. Do śladów prehistorycznej obecności człowieka na tych terenach należą nie tylko drobne narzędzia wydobywane przez archeologów, ale także ogromne menhiry: postawione pionowo głazy – traktowane jako miejsca kultu. Stawiano je również w celu upamiętnienia zmarłych lub ważnych wydarzeń z życia lokalnych plemion. W połowie pierwszego tysiąclecia Naszej Ery dotarło tam plemię zamieszkujące przedtem zachodnie tereny współczesnej Polski - Burgundowie. To od nich pochodziła pierwotna nazwa Burgunarholm, którą potem skrócono do prostszego Bornholm.\nGöteborg przyciąga turystów!\nFanom architektury polecamy m.in.: Kamienny Pomost Stenpiren, Ratusz XVII w., czy klasycystyczna Katedra. Zainteresowani nauką powinni odwiedzić centrum Uniwerseum, a także Sjofartsmuseum – muzeum morskie i oceanarium. Żeglarze będą zachwyceni żaglowcem The Viking z 1902 roku - największym żaglowcem w Skandynawii, czekającym w porcie Lilla Bommen! Zresztą morski charakter miasta widać nawet na parkingach – ten w centrum miasta jest na... zacumowanej przy brzegu i specjalnie do tego przeznaczonej barce.\nPoza tym czekają też: muzeum sztuki współczesnej, ogrody botaniczne, czy park rozrywki Liseberg.\nChcesz to zobaczyć? Płyń z nam na rejs od 04.09.2016 i przeżyj przygodę!\nJak dojechać? Linia Ryanair oferuje bezpośrednie połączenia Warszawa-Gotheborg już od 226 zł.\nDlaczego Bornholm we wrześniu?\nBo na wyspie każdy znajdzie coś dla siebie!\nChcesz zobaczyć średniowieczne zabytki? Wspaniałą przyrodę?\nMoże tropikalne motyle? Kościoły templariuszy? Dinozaury?\nZmiana kursu! Wrzesień na Morzu Bałtyckim\nW naszym kalendarzu nastąpiła niespodziewana zmiana kursu!\nWracamy do Polski wcześniej niż planowaliśmy! Już we wrześniu będziemy na Morzu Bałtyckim.\nInteresuje Cię czarter całego żaglowca? Zaplanuj trasę swoich marzeń! Możemy odwiedzić Gdańsk, Szczecin, Bornholm, Visby, Sasnitz, Rostock, Kilonię, i inne porty.\nWarsztaty Quebec 2017\nPodczas Dni Morza w Szczecinie gościliśmy na pokładzie STS Kapitan Borchardt młodych uczestników projektu Quebec 2017.\nWarsztaty trwały od piątku do niedzieli. Młodzi żeglarze uczestniczyli w szkoleniach mających pomóc im w realizacji swojego marzenia, jakim jest udział w jednym z etapów transatlantyckich regat z portugalskiego Sines do kanadyjskiego miasta Quebec.\nDzięki warsztatom zorganizowanym na żaglowcu, uczestnicy mogli też poznać nasz żaglowiec, załogę i co najważniejsze... uścisnąć dłoń Kapitana :)\nDziękujemy wszystkim przybyłym i mamy nadzieję, że spotkamy się na następnych warsztatach projektu Quebec 2017\nSTS Kapitan Borchardt na Dniach Morza w Szczecinie\nDni Morza Sail Szczecin to wielkie, żeglarskie święto, które każdego roku przyciąga tysiące turystów i żeglarzy z całego świata. W tym roku na festwial przypłynie ponad 30 jednostek z Polski, Niemiec, Szwecji, Hiszpanii i Finlandii.\nW programie koncerty, zwiedzanie najpiękniejszych żaglowców i okrętów wojennych, aleja artystów - malarstwo, rzeźba i wyroby rękodzielnicze, pokaz sztucznych ogni!\nDo zobaczenia na Wałach Chrobrego!\nZa nami festiwal Oostende voor Anker 2016! Cztery dni pełne wrażeń w fantastycznej atmosferze!\nCodziennie wypływaliśmy w morze z naszymi gośćmi, stawialiśmy żagle i przy wietrze ok. 4B żeglowaliśmy po dość zafalowanym Morzu Północnym. Popołudniami STS Kapitan Borchardt był otwarty dla zwiedzających - nasz żaglowiec cieszył się ogromną popularnością! Cała załoga dbała o to by zwiedzający dowiedzieli się o statku i naszych rejsach możliwie najwięcej. Na pokładzie gościliśmy też zespół The Exmouth Shanty Men, występujący na festiwalu.\nZapraszamy na kolejne festiwale z STS Kapitan Borchardt!\nRejs na Bornholm!\nPoznacie piękno Bornholmu z STS Kapitan Borchard!\nJuż za chwilę możecie tam z nami popłynąć! Czekają na nas piękne brzegi, urocze porciki i przystanie, romantyczne ruiny zamku Hammershus, warowne kościoły, stare wiatraki i wędzarnie oferujące pyszne złociste śledzie. I ten szwedzki brzeg widoczny gołym okiem z wysokiego brzegu przy starej latarni Hammeren. To wszystko w zasięgu ręki!\nRejs na Bornholm - 15-19 czerwca - 825 zł - http://kapitanborchardt.pl/rejsy/rejs-2672105\nWilhelmshaven przyjęło nas bardzo serdecznie! STS Kapitan Borchardt budził duże zainteresowanie, a my chętnie przyjmowaliśmy gości na pokład i na rejsy w otwarte morze!\nZagościliśmy również w lokalnych mediach - zobaczcie sami!\nHamburg Havengeburtstag 2016\nKapitan Borchardt w międzynarodowym towarzystwie świętował 827 urodziny Hamburga!\nW drodze do Hamburga!\nDziś pożegnaliśmy się ze Świnoujściem! Do zobaczenia w czerwcu!\nRejs stażowy na wodach pływowych!\nChcesz zwiększyć swoje umiejętności? Do wyższego stopnia brakuje Ci godzin? A może chciałbyś sprawdzić się w trudnych warunkach?\nZapraszamy na rejs stażowy!\nNie masz planów na Majówkę? Weż znajomych i płyń z nami!\nWesołych Świąt Wielkanocnych i dużo przygód w nadchodzącym sezonie żeglarskim życzy załoga STS Kapitan Borchardt.\nRejs na Majówkę - Przystanek Kilonia\nRejs na Majówkę - Przystanek Kilonia!\nKażdy marynarz zna Kanał Kiloński – ale miasto oferuje o wiele więcej atrakcji!\nPopłyń z Tangeru do Polski\nJuż we wrześniu nadarza się kolejna okazja by wybrać się z nami w długi rejs.\nWczoraj wieczorem pożegnaliśmy na dobre nasz zimowy dom Santa Cruz de Tenerife i Wyspy Kanaryjskie które gościły nas ostatnie kilka miesięcy.\nMyślisz o czarterze?\nMyślisz o czarterze Borchardta w sezonie wiosenno - letnim 2016?\nSpiesz się, zostało nam tylko 6 rejsów.


[R] De Ruyter2, skala 1:400. - Forum Mikromodelarzy\nWysłany: Czw 21:43, 31 Maj 2018 Temat postu: [R] De Ruyter2, skala 1:400.\nWysłany: Pon 6:18, 04 Cze 2018 Temat postu: Re: [R] De Ruyter2, skala 1:400.\nCo prawda od roku jesteś mi winien odpowiedz na pytanie:\nhttp://www.mikromodele.fora.pl/okrety-ships,9/r-g-tender-lotniczy-ballard-jsc-65-skala-1-400,4385.html , ale nie będę się gniewał\nNa macie wylądował holenderski krążownik De Ruyter2.\nCzy wersja po przebudowie na krążownik rakietowy jest przewidziana?\nDzięki uprzejmości państwa Czołczyńskich z JSC nabyłem ten model wydrukowany w skali 1:400.\nTeraz merytorycznie: styk pokład - burta, szczególnie na dziobie, cuś nie funguje. Poza tym pokład dziobowy ugiął się pod ciężarem łańcuchów kotwicznych. Jak mawiają nasi przyjaciele (jeszcze) za Odrą: na und?\nA tera siadam w pierwszym rzędzie i paczym . Jakby się znalazł sąsiad to miejsce jest\nOstatnio zmieniony przez tender dnia Pon 6:22, 04 Cze 2018, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: Pon 8:35, 04 Cze 2018 Temat postu:\nSkoro miejsce jest to zajmuję\nI do dzieła (kto wie? może kiedyś w realu stukniem się kuflem?)\nWysłany: Pon 9:06, 04 Cze 2018 Temat postu:\n(...) (kto wie? może kiedyś w realu stukniem się kuflem?)(...)\nWysłany: Wto 19:38, 05 Cze 2018 Temat postu:\nOczywiście że jestem.\nAle czy to aby na pewno wszystko dobrze się składa?\nTe szparki znikną po sklejeniu czy tak już zostanie?\nWysłany: Wto 5:53, 03 Lip 2018 Temat postu:\nSzparki znikną posmaruję Magikiem przykleję reling do tego retusz i będzie ok. Kolego tender odpowiedź już masz, jak się dostaje takie modele? Więc na wystawie w Olsztynie osobiście poznałem właścicieli JSC, osobiście tez u nich kupuję modele, na tej wystawie mieli swoje stoisko i kilka modeli zagranicznych był właśnie ten i jakiś lotniskowiec tylko w skali 1:350, zamarudziłem im że szkoda że nie 1:400, oni że nie ma problemu załatwią 1:400 tylko trzeba około dwóch tygodni poczekać. Jest to reprint wydrukowany na ofssecie, żadnych problemów nie robili że jeden egzemplarz prosić się inne polskie wydawnictwa to koszmar.\nWysłany: Wto 19:42, 03 Lip 2018 Temat postu:\nDzięki za odpowiedź i paczym dalej jak Ci idzie lepienie


Urodzony w trumnie - mike17 - Portal Pisarski\nUrodzony w trumnie - mike17\nProza » Historie z dreszczykiem » Urodzony w trumnie\nOd autora: Tym razem zapraszam Was do opowieści dość kameralnej, w której zamierzam nieco "zadreszczyć", cokolwiek by to nie znaczyło :)\nCzy istnieje tzw. przypadek, czy jest to już przeznaczenie?\nKim jest człowiek w swoim prawie "wyborów"?\nRefleksje mile widziane :)\nNadeszła jesień, pokrywając świat pajęczyną babiego lata i żółto-czerwonych liści, tańczących swój taniec nieskończony. Dni stawały się coraz krótsze, ciemniejsze, pełne monotonii i szarości. Ranki witały gęstymi kłębami mgły, unoszącej się nad ulicami. Nagle umilkł śpiew ptaków, które uciekły w lepsze strony. Gdzieś przepadła letnia radość i zapach tysiąca kwiatów. Nostalgiczne podmuchy chłodnego wiatru nastrajały do refleksji i zadumy.\nGdzieś w środku października poczułeś się strasznie samotny.\nŻyjąc sam, nigdy tego nie odczuwałeś, postrzegając wszystko w jasnych barwach, czując się doskonale „we własnym sosie”, patrząc z zadowoleniem w lustro, którego nigdy nie zbiłeś.\nNie potrzebowałeś towarzystwa za wszelką cenę.\nCeniłeś je, ale nie wyobrażałeś sobie, aby nie mieć chwili wytchnienia tylko dla siebie.\nNależałeś do tych nielicznych, którzy nigdy nie nudzą się ze sobą, oddychając pełną piersią.\nNagle odniosłeś wrażenie, jakbyś zobaczył rzeczy od środka - maska opadła.\nNie miałeś pojęcia, że krępowała cię od lat, stając się z biegiem czasu twarzą.\nTa poza człowieka sukcesu o niezachwianej pewności siebie i wierze w swe możliwości, ta siła i dar rzucania świata na kolana, ta żelazna pewność, że tak już będzie wiecznie, bo przecież tobie należy się coś więcej niż innym przeciętniakom nie zmieniła życia w niebo na ziemi.\nTo przekonanie, zgubne w swym założeniu, nie mogło rzecz jasna daleko cię zaprowadzić.\nI ten kres niby euforii nadszedł, bo nawet najgłębsze studnie kiedyś wysychają.\nWewnętrzny ogień powoli przygasał, zamieniając się w przeźroczystą ciszę bez nazwy.\nOwładnęły cię nagle uczucia dotąd nieznane, drzemiące gdzieś w dalekich otchłaniach jaźni, tłumione, spychane do podświadomości - niby chwasty rosnące na dnie duszy, coraz bujniej wybijające ku górze.\nCoś dławiło, nieznośnie dusiło, znienacka gniotło do niedawna radosną pierś nierealnym, przykro prawdziwym ciężarem. Coś podstępnie narastało, wysuwając bezcielesne macki coraz dalej i pewniej. Odczuwałeś iluminacje izolującego niepokoju, jak gdyby świat za oknem nieoczekiwanie tonął, nienazwane sekundy niby pierwotnego lęku przed nieznaną zmianą, która nie wiadomo co mogła przynieść.\nNi stąd, ni zowąd przyplątała się uciążliwa bezsenność – spałeś cztery godziny na dobę.\nZ dnia na dzień przestałeś odzywać się do niedorzecznego świata, który, gdzieś tam, w kłębowisku szarych, bezimiennych rutyną małych, ludzkich spraw ulic dalej istniał, nucąc melodię codziennego rodzenia się i umierania.\nZ nagła wyrosło osobliwe uczucie zapadania się w nienazwanym gąszczu minut i godzin.\nPrzedziwny, dopiero co odkryty nowy wymiar trwania – bezruch i zastój.\nOsobliwe „spuchnięcie czasu”, przypominającego teraz zepsuty, tandetny zegar.\nTwój własny głos wydawał się teraz ohydny, bezcielesny i odkształcony. Jawił się jako odrębny byt, niechciany, niewłasny, niejako narzucany z eteru w sposób, którego lepiej by nie poznawać.\nOdbicie w lustrze dogłębnie irytowało, dawało poczucie nowej obcości, jakby tam patrzyła czyjaś niewidziana wcześniej twarz, oblicze ziemiste, niesympatyczne, byle jakie…\nKtoś, kogo nigdy nie chciałoby się spotkać, a jednak…\nChwile przytłaczającego natłoku myśli, poplątanych jak leśne chaszcze, przeplatane były absolutną pustką, zanikiem jakichkolwiek czynności intelektualnych, kiedy obok bezszelestnie uciekały kolejne dni i noce, niezapamiętane w swej nijakiej szarości.\nNawet pamięć płatała figle: pamiętałeś, co robiłeś dwadzieścia lat wcześniej, lecz wspomnienie tego, co było niedawno, nie dawało ci spokoju, bo go nie odnajdywałeś.\nNa małym, pomarańczowym stoliku, przy łóżku miałeś kilka starych czasopism, jakąś zapomnianą książkę, długopis i zapałki. Czasem siadałeś na moment, niby zmęczony, niby wyczerpany, jakby odpoczywając po długich, bezowocnych marszach po mieszkaniu, kiedy to nerwowo paliłeś papierosa za papierosem i bezwiednie rysowałeś na gazetach.\nByły to mało ważne gryzmoły, figury geometryczne, osobliwe twarze, kłębowiska linii i kresek. Czysty bezład. Absolutny brak konkretu. Zapętlenie nicości. Co znaczyły lub znaczyć miały, trudno powiedzieć. Rysując nawet nie patrzyłeś na kartkę, robiłeś to jak gdyby mechanicznie, w jakimś tylko sobie wiadomym transie. Jakby jedna ręka paliła, a druga w tym czasie smarowała coś bezmyślnie w gazecie.\nNatręctwo, jakich wiele, zwłaszcza gdy jesień całuje smutnym październikiem: wtedy to, co zakwitłoby radośnie lipcowego poranka, nie ma szans na „obleczenie się w ciało”.\nPewnego razu, w stanie lekkiego podniecenia, już chciałeś zmiędlić zabazgraną gazetę, lecz coś cię nagle tknęło - nie zrobiłeś tego.\nWyostrzone spojrzenie powędrowało na zapisane strony.\nZ niemałym zdziwieniem dostrzegłeś wśród morza bazgrołów cyfry, ciemne jak zagadka, napisane z ogromnym naciskiem.\nBył to numer telefonu.\nZadrżałeś przejęty dziwnym uczuciem.\n- Czemu to zrobiłem?\nNatychmiast zacząłeś sprawdzać w swoim spisie ów numer, lecz bezskutecznie.\n- Czyj zatem był?\nTeraz dopiero zaczęły się gorączkowe chodzenia od okna do okna, dziesiątki wypalonych do połowy papierosów i miliony myśli kłębiących się szaleńczo pod czaszką. Pojawiały się nagle teorie „czemu i dlaczego”, po chwili znikały jak poranna mgła, przychodziły kolejne tłumaczenia nie znajdujące żadnej logicznej odpowiedzi.\nW mózgu wrzało jak w rozgrzanym tyglu, wszystkie komórki analizowały.\nWalka z myślami była z góry przegrana, bo czasem już na starcie następuje upadek.\nBrakowało choćby nikłego tropu, którym można byłoby podążyć.\nTen bolesny chaos drażnił i irytował, niepokoił i osobliwie przygnębiał.\nOdpowiedzi mogło być miliony, od tych racjonalnych, po te z „tamtego brzegu”.\nTa wielość hipotez nie była niczym dobrym - nie poczułeś się bynajmniej pocieszony ani zadowolony, zawisłeś nad przepaścią, na dnie której mogłeś spodziewać się wszystkiego.\nWciąż niczym nocna zmora obsesyjnie prześladowały cię czarne numery wypisane jak niepokojący znak na gazecie – przedziwna kombinacja nieznanych ci cyfr…\nTknięty nagłym imperatywem, podjąłeś desperacką decyzję: zadzwonić.\nTylko wtedy wszystko się wyjaśni, bo czyż warto wierzyć w przypadek?\nW to nędzne wytłumaczenie, jakim ludzkość raczy się w najlepsze od wieków?\nWahania zmarły śmiercią własną, bo czasem wahać się to wielokrotnie umierać.\nOchoczo chwyciłeś za telefon.\nPo chwili w słuchawce odezwał się męski głos:\n- Przyjdź jutro. Podaję adres - tu nieznajomy udzielił najważniejszych informacji. - Godzina szesnasta, bądź punktualnie.\nZapadła demoniczna cisza, jak pocałunek listopada wśród cmentarnych alejek.\nCzułeś, że to nie jest zbieg okoliczności, to zdałoby się zbytnim uproszczeniem, miałkim trywializmem, takie rzeczy dzieją się raz w życiu albo nigdy.\nJakaś myśl samotna wierciła, natarczywie i nachalnie, nie pozostawiając wątpliwości, że nic na tej ziemi nie dzieje się bez powodu, że skoro istnieje powód, musi być też i cel.\nTłukła się w czaszce jak zamknięty w klatce ptak.\nPomimo wewnętrznego sprzeciwu musiałeś tam iść, gdybyś tego nie uczynił, może żałowałbyś do końca życia chwili słabości i niezdecydowania, a wtedy sam zgotowałbyś sobie małe, prywatne piekło, do którego zamknięto drzwi, a klucz wyrzucono do rzeki.\nChoć w głowie szalały złowróżbne myśli, szarpiąc duszę na strzępy, nie potrafiłeś oprzeć się tej pokusie, a może to było coś więcej? Podświadomie wyczuwałeś, że to okaże się tym, na co irracjonalnie czekałeś od tak dawna, trawiąc życie na niczym, wegetując w świecie fikcji i pustki, gdzie kolory były martwymi dźwiękami, a dźwięki barwami pełnymi szarości.\nTej nocy nie zasnąłeś – była to ostatnia noc, kiedy mógłby spaść na ciebie zdrowy sen.\nBezsenność otuliła cię niewidzialnym płaszczem, boleśnie otwierając oczy.\nNa ścianie, na suficie, wszędzie widziałeś widmową twarz tajemniczego rozmówcy, wyobraźnia ruszyła do pracy, mózg gotował się od domysłów, a spokój, ten stary towarzysz, zniknął gdzieś bez śladu, bezszelestnie pogrążając się w niebycie.\nGrały nerwy, biło przeraźliwie serce, ale gwałtowna, nieprzeparta chęć wypełnienia tego nakazu była silniejsza niż cokolwiek – za późno już było, by zawrócić z tej drogi.\nBo wchodząc na nią, nie miałeś już powrotu.\nHeraklit powiedziałby ci o rzece, o tej jednej, jedynej.\nTuż przed szesnastą stanąłeś przed podanym adresem, nerwowo gasząc papierosa o ścianę.\nWysmarkałeś nos na podłogę, wytarłeś go chusteczką.\nRaz jeszcze zebrałeś się w sobie i szybko odnalazłeś dzwonek.\nPo krótkiej chwili dało się słyszeć kroki i drzwi otworzył starszy, siwy mężczyzna.\n— Wejdź — powiedział matowym głosem. — Idź do pokoju i usiądź — słowa nieznajomego dochodziły jakby zza odległej ściany.\nCzułeś się, jak gdyby to wszystko było jeno sennym majakiem, groteskową chwilą halucynacji. „To się wszystko nie dzieje...” — pomyślałeś, wchodząc niepewnie.\nWiele w życiu przeżyłeś, ale to...\nRzecz absolutnie irracjonalna i niepojęta, jak sen, w którym śmierć jest narodzinami.\nNadal ciężko ci było uwierzyć, że tu jesteś, że za chwilę tajemnica przestanie być garścią słów, rzuconych lekko na wiatr, jak obietnica, za którą może być coś, a może nic.\nNie mogłeś opanować mimowolnego drżenia rąk.\nRozejrzałeś się po pokoju badawczym okiem.\nBył wypełniony ogromną ilością czarno-białych fotografii ludzi o bardzo smutnych obliczach, o rysach zgasłych, wypłowiałych, z których zionęło coś na kształt pretensji do losu, zawieszonych w ramkach na ścianach. Były to wizerunki od bardzo starych, sięgających zeszłego stulecia, aż po zupełnie współczesne, jakby przed momentem zrobione. Zdjęcia wisiały na trzech ścianach pokoju, pokrywając je od podłogi do sufitu. Było w nich coś niesamowitego — wszystkie zostały zrobione od przodu i szerokimi oczyma tysięcy twarzy patrzyły bezosobowym wzrokiem w przestrzeń. Spojrzenia przepajała osobliwa i tajemnicza moc — oczy nieobecne, o odrealnionym, nieziemskim wyrazie, utkwione w martwym punkcie przypominały nieco medaliony cmentarne.\nOdkrycie, które nastąpiło niebawem, nie należało do przyjemnych.\nZ pewnym zaniepokojeniem dostrzegłeś nagle, że i twoje zdjęcie wisi wśród innych, gdzieś po środku ściany.\nLedwie udało ci się na nim rozpoznać, albowiem nie było to zdjęcie aktualne.\nPochodziło z przyszłości.\nMiałeś na nim siwe włosy i wiele zmarszczek.\nWyglądałeś na kogoś, kto zdążył się już nieźle zestarzeć.\nCharakterystyczny rowek w brodzie zdradzał właściciela.\nNiestety to było TWOJE ZDJĘCIE.\nNie było sensu udawać, że jest inaczej.\nNie poczułeś się z tym najlepiej.\nNagle do pokoju wszedł nieznajomy.\n- Kim jestem, nie ma znaczenia, tu przecież chodzi o ciebie... - rzekł starzec. - Mam ci coś do zakomunikowania. Wiem, że masz pewną szansę. Posłuchaj uważnie: to jest ostrzeżenie. Zapamiętaj każde słowo. NA DRODZE SWEGO ŻYCIA UNIKAJ DOMÓW - ciągnął zgaszonym głosem mężczyzna. - Wtedy może przezwyciężysz mnie w sobie. Zamieszkaj na barce albo kup sobie dużą łódź kabinową. Możesz mieć niewielki statek. Kup bodaj używany. Wiem, że cię na to stać. Czasem w życiu trzeba postawić wszystko na jedną kartę. I zapomnieć o lęku. Zapomnieć o latach, które już nie wrócą. Nie wiedziałeś o tym? Innym to się udało. Ubity ląd nie dla ciebie, tu nigdy nie zaznasz spokoju. Zwróć się ku wodzie, idź za ciosem. Tylko wtedy…To ci chciałem dziś powiedzieć. Po to tu jesteś. Wcześniej czy później spotkalibyśmy się. To pewne. To była jedynie kwestia czasu. Właściwego czasu. Świat jest bardzo mały.\n- To nie może być prawda, to … – stęknąłeś ciężko jak ktoś, kogo przygnieciono granitową płytą. - Nie może. Dlaczego mi się to przytrafia? Co ja tu robię? Co to za słowa, może to czysty przypadek?\n- Idź już. Rozmowa zakończona. Nie ma sensu jej przedłużać. Wszystko już wiesz. Wiem, że możesz jeszcze dokonać wyboru… - rzekł posępnie starzec, patrząc nieokreślonym, bezcielesnym wzrokiem na ponure fotografie wiszące na ścianach.\nSpojrzałeś raz jeszcze smętnym wzrokiem na osobliwe medaliony i poczułeś, że robi ci się niedobrze – jakbyś spadał z niewiarygodną prędkością w głąb bezdennej studni, na powierzchni której sam diabeł siedzi na złotym stołku i pokazuje ci środkowy palec.\nJakże wówczas zapragnąłeś, by ktoś rąbnął cię porządnie w łeb i wybudził z tej dusznej opresji, by krzyknął do ucha: „To się nie dzieje naprawdę!”\nNa chwiejnych nogach, ogłuszony tajemnicą słów-zagadek, wychodziłeś po chwili z dziwacznego lokalu, odruchowo oglądając się za siebie. Poczułeś mroczną nierealność zaszłych zdarzeń - może to, co przed chwilą dane ci było przeżyć, to „przywidzenie”?\nPrzerażoną psychikę wypełniało uczucie dusznej grozy, dławiącej gardło, jakby sen zły jakiś wciągnął cię w swe podwoje i omamił, zatruwając duszę.\nDroga do drzwi trwała wieki, a czas, ten przewrotny druh, stanął w miejscu, oniemiały.\nGdy dotarłeś do nich, odwróciłeś się, by pożegnać się, lecz za tobą nie było nikogo.\nZdjęty panicznym lękiem natychmiast zatrzasnąłeś drzwi i uciekłeś z przeklętego mieszkania.\nBiegłeś długo jak obłąkany ulicami miasta, roztrząsając grupki wesołych dotąd ludzi, patrzących teraz na ciebie z przerażeniem. Byle dalej, byle jak najdalej. Ciągle miałeś przed oczami ów demoniczny lokal, a w uszach bolesny dźwięk słów starca, niepojęty, wymykający się twojej logice, jakże irracjonalnie daleki od tego, czym oddychało wolne jestestwo.\nW krótkim czasie sprzedałeś mieszkanie, bowiem leżało w atrakcyjnym miejscu, co niewątpliwie sprawiało, że było nie lada kąskiem. Jednocześnie upatrzyłeś sobie nowe lokum - wesołe, słoneczne, o spokojnym charakterze i ciekawym rozkładzie — trzy duże pokoje z kuchnią i łazienką, niedaleko cichego, szumiącego kojącą melodią drzew parku, gdzie mogłeś bez końca odbywać długie spacery, zapominając o tym, czego pamiętać nie chciałeś.\nJednak nie zagrzałeś tu długo miejsca: lęk przed „ostrzeżeniem” osobliwego człowieka popychał cię przez następne lata do ciągłych, nagłych wyprowadzek, a trwoga przed „nieznanym” zadomowiła się na dobre na dnie duszy jak chwast, co bujnie wyrósł wśród zbóż, niechciany, lecz obecny, z każda kolejną próbą wyrwania, odrastający na nowo.\nMieszkałeś w tak wielu mieszkaniach, że nie sposób ich zliczyć, czasami kilka miesięcy, bywało, że kilka dni, czasami dłużej, w różnych częściach miasta, jednakże zawsze nadchodził ten dzień – dzień bolesnego odkrycia: trzeba zwijać manatki, dalej w drogę.\nTo spadało na ciebie jak grom z jasnego nieba.\nJak nakaz, bezwzględny, i w tej bezwzględności wymagający natychmiastowego wykonania.\nWiedziałeś, że czas nie gra na twoją korzyść, zatem musiałeś podejmować szybkie decyzje.\nZwłoka mogła wszak wiele kosztować, może i „ceny” lepiej nie znać? Pewnie to wiedza zupełnie niepotrzebna, szkodliwa wręcz, jak pryszcz na tyłku, więc tych drzwi nie trzeba było otwierać, to oczywiste.\nI trwał tak exodus, i nic nie mogło tego powstrzymać.\nOd drzwi do drzwi, od ucieczki do ucieczki.\nI tylko poranne przebudzenia z lękiem w umyśle znaczyły ten szlak.\nGdzieś obok gasły lata, podobne do siebie, bliźniacze.\nLecz pewnego, wiosennego popołudnia, nie wiedzieć skąd, przyplątało się do ciebie wyraziste wspomnienie tamtego spotkania, jakże niezapomnianego poprzez swoją niezwykłość.\nNiby odległy dzwon zabiło w duszy, wywołując ponownie niespokojny dreszcz.\nMinęło tyle lat...\nIleż to zim, ile wiosen?\nIle piątków i poniedziałków?\nŻyłeś we względnym spokoju zjawisk utartych i powtarzalnych, niezmuszony ani razu do fatalnych przeprowadzek.\nZ otchłani jestestwa wyłaniała się jedna, konkretna myśl, nieznająca sprzeciwu: trzeba odnaleźć tego człowieka i jeszcze raz odbyć rozmowę.\nMoże to wszystko była nieprawda?\nMoże starzec zakpił sobie lub najzwyczajniej pomylił się?\nMoże chciał celowo zmienić twoje życie w koszmar?\nAle po co, jaki miałby w tym cel?\nPewnych rzeczy nigdy nie zapomniałeś.\nBył to adres i telefon dziwnego rozmówcy.\nTeraz nadszedł czas, by iść tam znowu – bez względu na konsekwencje.\nTen imperatyw zawładnął tobą dogłębnie, już nie było miejsca na wycofanie się, nie teraz, kiedy chciałeś, by słowa stały się ciałem, by dano ci posmak prawdy, tej jedynej.\nWielokrotnie próbowałeś dodzwonić się, lecz telefon jak zaklęty uparcie milczał.\nNikt go nie odbierał, ani rano, ani wieczorem, jakby w przedziwnym mieszkaniu nikogo nie było, a może „robiono ci na złość”, tego nijak już nie doszedłeś, bo jak?\nIstniała i taka ewentualność, lecz czy aby należało jej wierzyć?\nPewnego dnia ubrałeś się, starannie ogoliłeś, zjadłeś śniadanie i ruszyłeś pod znany adres.\nChciałeś przejść się, by mieć dodatkowe minuty do rozmyślań, może już ostatnich w tej materii, bo nie miałeś cienia wątpliwości, że to dzieje się tylko ten jeden raz.\nPchany szalonym pragnieniem poznania prawdy, płynąłeś jakby ponad ulicą, niesiony energią oczekiwania na ujrzenie osobliwego domu, czułeś, że to realizacja tego, co musiało nastąpić, czego się nie uniknie, na co może czekano w „twojej sprawie” od lat.\nSpacer wcale się nie dłużył, wręcz przeciwnie, miałeś ostatnią szansę, by „wejść w temat”, choć nie miałeś pojęcia, z czym przyjdzie ci się zmierzyć.\nNie wiadomo, kiedy wyrósł przed tobą ten znany, lecz w pamięci nieco już zatarty obraz — omszały dom, a raczej sypiąca się kamienica, mocno już podniszczona zębem czasu.\nBez wahania wszedłeś do środka. Na klatce minąłeś jakiegoś mężczyznę z dzieckiem. Piąłeś się po schodach w milczeniu czując, ile cię to jednak kosztuje. Serce biło jak młot, pot zrosił czoło, drżały dłonie. Krok po kroku zbliżał cię do rozwiązania, którego tak oczekiwałeś. Jeszcze tylko jedno piętro, kilkadziesiąt sekund i... nacisnąłeś dzwonek.\n— Dzień dobry — powiedziałeś z udawaną nonszalancją w głosie. — Czy mógłbym zamienić słowo ze starszym panem, który tu mieszka? Mam do niego sprawę. Nie widzieliśmy się ładnych parę lat. To dla mnie bardzo ważnie. On musi się ze mną zobaczyć. Dawno temu, przed laty, miałem tu spotkanie z pewnym mężczyzną i stąd znam ten adres. Przecież nie mogłem sobie tego wymyślić, jakiż w tym cel? Rozmawialiśmy o bardzo ważnych dla mnie kwestiach. Życiowych, że się tak wyrażę. Potrzebna mi jego pomoc, dziś, zaraz, rozumie pani?\nKobieta popatrzyła na ciebie z głębokim zdziwieniem, i po chwili beznamiętnie rzekła:\n— Pan chyba pomylił adres. Na pewno. Tu nigdy nie mieszkał nikt poza naszą rodziną, żaden starszy pan. Tylko ja i mąż, i teraz ona. Wiem, co mówię — tu kobieta wskazała na dziecko pełzające po dywanie.\n— Ale może przed państwem, wiele lat temu? — nalegałeś, instynktownie czując, że grasz w z góry przegraną grę. – Ja tu z nim… Minęło ich tyle, a teraz… Nie mogę odejść stąd z pustymi rękoma. Czy pani wie, że…\n— Przedtem mieszkała tu moja babcia — kobieta nie była w nastroju do rozmów z dziwnymi nieznajomymi. — Nikt inny, proszę pana, żaden mężczyzna. Czy pan mnie rozumie? Do widzenia. To bez sensu. Nie wiem, co mam powiedzieć. Przykro mi, ale nie mam czasu na jałowe dyskusje — to mówiąc, zamknęła bezceremonialnie drzwi.\nTak zakończyła się ta krótka, bezproduktywna rozmowa.\nNie tego się spodziewałeś, nie tego w duchu oczekiwałeś.\nInaczej to sobie wyobrażałeś, ale życie to cwany gracz, który gra w pokera pięcioma asami.\nPotem nie wiesz, gdzie byłeś, ż kim grałeś, i jak się nazywasz.\nW niemałym szoku opuszczałeś dziwny dom, tak samo osobliwy dziś, jak i wtedy, kiedy byłeś w nim ostatni raz. Chwiejnym krokiem zszedłeś na dół i powlokłeś się jak zamroczony w jakimś kierunku, byle iść. Rozdygotany mózg nie ogarniał na razie niczego, nie wiedząc jeszcze, jaki werdykt wydać. Nie sposób było pozbierać myśli. Za wcześnie, za ciężko.\nZbyt niesamowite było to odkrycie. Znów w stalowych szponach, ale czego tym razem? Tragiczna ciekawość?\nZnów powrót do korzeni...\nJakoś dotarłeś do domu i ciężko padłeś na łóżko: po raz pierwszy od niepamiętnych czasów zasnąłeś snem długim i głębokim, organizm upomniał się o swoje prawa.\nRanek powitał cię jasnym słońcem, wdzierającym się radośnie do mieszkania każdą szparą, niczym posłannik dobrej nowiny. Noc nie przyniosła żadnych rozwiązań, pozbawiona sennych widziadeł, więc niechętnie zwlokłeś się z łóżka i zacząłeś przygotowywać śniadanie. Zapaliłeś papierosa, wyjrzałeś przez okno, a tam ten sam znany na pamięć świat pchał swój wózek w bliżej nieznanym kierunku, wprawiany w ruch siłą osobliwych przeznaczeń.\nToczył się nadal tak samo, nieśpiesznie, z tą samą rutyną, niezmienną, jak pory roku, opowiadając, co rano tą samą historię. Ludzie szli lub pędzili, lub wolno stawiali kroki na tym samym wcale niezmienionym chodniku — szli, jak gdyby nic się nie stało, nic nie wydarzyło.\nTyle lat, tyle zmarnowanych lat i ten sam mrok tajemnicy.\nNie miałeś wyboru, musiałeś żyć dalej. Obarczony ciężarami tajemnic, zanurzając się w gęstym mroku zagadek i dwuznaczności, życie musiałeś ciągnąć pomimo wszystko, starając się jakoś wyprzeć ze świadomości rzeczy minione. Nie potrzebowałeś przechowywać ich w pamięci. Marzyłeś o nagłej amnezji, która zabrałaby to, co wydarzyło się dotychczas.\nNic się nie zmieniło z wyjątkiem jednej rzeczy...\nZacząłeś siwieć, nagle, nieoczekiwanie z dnia na dzień.\nSrebrne pasma stawały się coraz bardziej widoczne, zwłaszcza na skroniach, pokrywając pajęczą nicią stopniowo resztę czarnych dotąd włosów. Osobliwe, co by nie mówić.\nUznałeś to za rzecz niecodzienną, ale z drugiej strony może nadszedł już na to czas?\nMłodsi znajomi zaczęli siwieć wcześniej, więc może i ty powinieneś?\nZ tym można żyć, byłeś przecież mężczyzną już niepierwszej młodości.\nW lustrze dostrzegłeś także, iż twarz pokrywają liczne, głębokie zmarszczki.\nTak wyraźne jak nacięcia nożem na świeżej desce, świadczyły o upływie czasu.\nJak do tej pory mogłeś ich nie dostrzegać, przecież nie powstały w jedną noc?\nByły faktem, pewnie od dawna, zapewne zbyt dobrze się sobie nie przyglądałeś, przyzwyczajony do własnego oblicza, nieczekający na istotne zmiany wyglądu, mając w myślach inne, ważniejsze sprawy, zaprzątające uwagę od lat.\nPewnego poranka, przy pierwszej kawie, pojąłeś sens rzeczy...\nByło to jak uderzenie pioruna: nastało nowe.\nSpłynęło z promieniami słońca.\n— Skoro dziwny starzec nigdy nie istniał, nie jest też, i nigdy nie było prawdą, co mi wtedy powiedział. Jak mogłem być tak ślepy? — krzyknąłeś, uderzając się w czoło. — Czysta logika. Bez dwóch zdań, jasne jak słońce. Wystarczyło trochę pomyśleć, zastanowić się, ruszyć rozumem! Myślenie zawsze ma przyszłość, taka mała analiza i... po kłopocie. To kosmiczna bzdura na resorach, moje urojenie, lęk, który z czasem wszedł mi do głowy i serca.\nA może to był tylko sen, który pomylił mi się z rzeczywistością? Nie powiem, nie wiem, dziwna rzecz, jak łapanie w dłoń wiatru – zawsze pustka.\nRzeczy zatem prezentowały się teraz w zgoła innych kolorach, jawiły się w innym wymiarze, nabrały nagle diametralnie odmiennego znaczenia i wydźwięku.\nSprawy zamajaczyły świeżym, zdrowym światłem, przeganiając w dal niedawne mroki.\nKula u nogi, tkwiąca tam uporczywie od lat, nagle odpadła, w ciągu kilku sekund urosły skrzydła, świat znów wykonał gest zaproszenia.\nTeraz byłeś ponownie tym młodym człowiekiem, który tak kochał życie, a życie kochało ciebie, była to w tej chwili miłość wzajemna, silna i dopiero co wybuchła nowym, gwałtownym płomieniem.\nZnów poczułeś to stare, zapomniane już uczucie, ech, kiedy to było — MIŁOŚĆ ŻYCIA, rozpierające lekką pierś szalonym okrzykiem zachwytu. Życie każdą chwilą, bo ona nigdy się już nie powtórzy, przemijając bezpowrotnie w wiekuistym trwaniu, życie każdym oddechem, spojrzeniem, gestem. Radością poranków przy kawie, magią wieczorów, gdy wokoło pachniała maciejka, śpiewem ptaków, czułością rosy na trawie, ciepłym językiem wiernego psa na policzku. Świtaniem w lesie, kiedy bujna przyroda raczyła koszem grzybów i słoikiem jagód, a popołudnie siatką dorodnych karasi, złowionych w pobliskim stawie. Papierosem wypalonym w drodze do domu, gdzieś, wśród łąk, po których kroczył samotny bocian. Jabłkiem zerwanym z drzewa sąsiada. Ciepłym deszczem, pieszczącym lipcem. Wygodnymi butami, w których można by iść na koniec świata. Kluczem otwierającym drzwi, jak nigdy przedtem. W końcu nocnym patrzeniem w gwiazdy, w oczekiwaniu, że któraś spadnie i spełni życzenia. A i one teraz upomniały się o swoje prawa, o to, by zaistnieć, bo tylko dzięki nim życie ma sens, i każda sekunda tej wędrówki oznaczać może osiągnięcie celu.\nCzułeś teraz na nowo, jak to kiedyś było upoić się tą obłędną miłością do życia, zanurzyć się w jego bezdennych otchłaniach i krzyczeć z radości, że się żyje.\nTak, głośno, na całe gardło, aż do ochrypnięcia.\nWkrótce bez wątpienia przyjdzie czas na odmalowanie domu, decyzja zapadła.\nNa jasno, na żółto, pomarańczowo, byle jasno, dasz radę, dasz siebie.\nWybiła godzina ostatecznej rozprawy z tym, co nie cieszy oka wesołą barwą.\nWszystko ma mieć rozpromienione kolory, wszak żyje się raz.\nJak słońce na niebie, jak światło w tym, co odpowiada za ludzkie szczęście.\nTo jak słoneczny, ciepły dzień, cieszący zapachem lata.\nNieziemska odmiana, upragniona metamorfoza, dryfowanie na błękitnych falach.\nJak wiosna po zimie, jak uśmiech po smutku.\nJak pocałunek słodkiej kochanki po latach samotności i łez.\nRewolucja kolorystyczna nadchodzi – nic już tego nie powstrzyma!\nDom ożyje, w końcu, i na dobre, bo radość kolorów winna pokryć smutek szarości.\nZmartwychwstaną ku nowemu życiu okna, drzwi, ściany i podwórze.\nWszystko zyska nową, radosną, promienną duszę.\nPrecz z brązem i niebieskim koszmarkiem – na śmietnik!\nTo już nikomu niepotrzebne, zbędny balast, oczu mitrężenie.\nBy czuć w sobie tę niewysłowioną radość, trzeba mieć pogodne obejście, mieszkanie pełne roześmianych barw, upojnych kwiatów, kojących oko obrazów impresjonistów, spokojnych, stonowanych sprzętów, drzemiących po kątach, nucących cichą melodię.\n— Wróciłem! — krzyknąłeś wtedy na całe gardło tak, jak nigdy nie dane ci było krzyknąć. — Wróciłem na dobre! Zamykam stary okres, zamykam go na zawsze. A klucz wyrzucam do rzeki, a co tam, wolno mi. Nie pozwolę odebrać sobie tej wolności. Sprawy zaszły już za daleko, ja zaszedłem za daleko.\nNagle w przypływie tej kosmicznej radości, której przed samym sobą nie umiałeś zdefiniować, postanowiłeś wybiec na dwór i oznajmić całemu światu te cudowne wybawienie, niezwykłe szczęście, swój powrót, co jawił się czystym cudem.\nTo nie mogło czekać, nie po tym wszystkim, przez co przeszedłeś.\nTym trzeba było podzielić się natychmiast z bliźnimi.\nDać nagły upust niewyobrażalnemu szczęściu, bo tylko wówczas miało to jakiś sens.\nZałożyłeś naprędce tylko buty, zmieniłeś spodnie i pobiegłeś w kierunku drzwi.\nOtworzyłeś je i szybkim ruchem klucza zamknąłeś.\nRozejrzałeś się wokoło – wszędzie spokój i cisza, cisza i spokój.\nNie tracąc cennego czasu, popędziłeś w dół po schodach, by jak najprędzej znaleźć się na ulicy.\nGdzieś między drugim a pierwszym piętrem, noga nieopatrznie nie trafiła na stopień i poślizgnąłeś się.\nGwałtownie upadając, uderzyłeś tyłem głowy o kamienne stopnie.\nRadosne jeszcze niedawno oczy zakryło białe bielmo śmierci.\nmike17 · dnia 02.01.2016 14:14 · Czytań: 1111 · Średnia ocena: 4,69 · Komentarzy: 58\nJonasz dnia 02.01.2016 17:26 Ocena: Bardzo dobre\nPrzeczytałam i podobało mi się. Odgadłam, jak skończysz opowieść, w sensie, że śmiercią bohatera. Nie o to jednak chodzi, fascynująca historia z dreszczykiem pełna najróżniejszych refleksji.\nmike17 dnia 02.01.2016 17:52\nJonasz, bardzo się cieszę, że Ci się ten dreszcz podobał.\nWszak niełatwo dziś straszyć, bo już chyba nie ma czym...\nTym bardziej mi miło, że zasiałem ferment\nLilah dnia 02.01.2016 21:20 Ocena: Świetne!\nPrzyciągnął mnie tytuł, Mike, i nie żałuję.\nCzyżby to przestroga dla egoistów, takich jak Twój peel?\nBardzo mi się podoba ta [i]jesień, która całuje smutnym październikiem,/i] może ją sobie pożyczę.\nmike17 dnia 02.01.2016 21:52\nNiełatwo zadreszczyć, gdy już tak naprawdę nie ma czym straszyć\nTym bardziej jestem spełniony, Lilu, że choć trochę się udało.\nCzyż nie bywa odmianą nastroju dla wielu z nas?\nOdkryciem czegoś, co dotąd było zakryte?\nWejściem w inny wymiar...\nPocałunek smutnego października, hm, czasem odmienia...\nUla dnia 02.01.2016 22:18 Ocena: Świetne!\nCiekawa historia i faktycznie z dreszczykiem. Zaciekawiła mnie postać starca, z jednej strony każe Twojemu bohaterowi zapomnieć o lęku, a z drugiej - właśnie ten lęk wprowadza do jego życia. Coś jak oszukać przeznaczenie\nmike17 dnia 02.01.2016 22:39\nWłaśnie, kim był starzec?\nI czemu "kazał" napisać numer telefonu...\nBardzo mi miło, że byłaś, Ulu, w tym wymiarze, gdzie nic nie jest tym, czym zdawać by się mogło.\nBo są rzeczy między niebem a ziemię, prawda?\nKtórych rozum nie ogarnie.\nPozdrawiam wieczorem mroźnym\nkamyczek dnia 02.01.2016 23:23\nRozpisałeś się, mike, nie ma co. Ale warto było doczytać do końca, bo historia naprawdę ciekawa. Fajne są te wstawki kursywą, gdyby je tak wyodrębnić z tekstu, mogłyby spokojnie zaistnieć jako samodzielny tekst, taka swoista esencja.\nZnalazłam kilka drobiazgów, które poprawiłabym.\nNależałeś do tych nielicznych, którzy nigdy nie nudzą się ze sobą, oddychając zdrową piersią.\n– zdrową piersią na: pełną piersią\n„To się nie dzieje, to się dzieje na niby!”\n– po: to się nie dzieje dopisałabym: naprawdę\nWkrótce be z wątpienia przyjdzie czas na odmalowanie domu, decyzja zapadła.\nJesteśmy tym, co o sobie myślimy. Wszystko, czym jesteśmy, wynika z naszych myśli. Naszymi myślami tworzymy świat – Budda Siakjamuni.\nmike17 dnia 03.01.2016 09:05\nDziękuję, Kamyczku, za wizytę i podróż do świata mojego bohatera\nSugestie zaraz wprowadzę w życie.\nmarukja dnia 03.01.2016 13:22\nWitaj, Mike, jak miło Cię poczytać. Po przerwie, zadowolenie jest tym większe, bo w trakcie czytania, miałam wrażenie, że wracam do Twojego tekstu, jak do starego przyjaciela. Bo nie zawiodłeś - jest w stylu, tempie i tonie, który sprawia, że czyta się lekko, niemal płynąc. Po drodze można delektować się detalami, bo przemycasz tu wiele: spuchnięcie czasu przybiera na sile, a atmosfera, którą roztoczyłeś przypomina mi troszkę film 'Bezsenność', a bohatera przybliżasz za mgłą, budząc zaciekawienie.\nPodoba mi się zabieg z kursywą, gdzie zwracasz się w drugiej osobie - fajnie wymyślone.\nA puenta sprawia, że odchodzę ukontentowana, pozdrawiając Cię ciepło.\nMiło pobyłam, good man!\nmike17 dnia 03.01.2016 14:10\nHello, Good Woman, nareszcie jesteś\nJuż tak długo sekundujesz mojej pisaninie, że Twoje komenty to i dla mnie jak spotkanie z dawno niewidzianym przyjacielem, a to piękne i cenne przeżycie.\nBardzo się cieszę, że wchodzisz w te teksty i zawsze coś dla siebie zabierasz.\nBo po to je piszę, by móc potem czytać, że komuś sprawiłem przyjemność.\nTo dla mnie największa nagroda, potężna radocha.\nŻe pobudziły do refleksji, zatrzymały na chwilę, coś tam dały.\nLubię ten bajer z kursywą, działa nieźle na wyobraźnię\nSporo wnosi do tekstu.\nKończę tego komenta ukontentowany, że mogliśmy się dziś tu spotkać\nGorące pozdro w ten arktyczny dzień\nintrowerka dnia 03.01.2016 14:34 Ocena: Świetne!\nŚwietny thriller metafizyczny, Mike, dreszczący i wciągający od rewelacyjnego, oksymoronicznego tytułu po ostatnie słowo Poruszasz w nim wiele tematów, mnie najbardziej zafrapowało pytanie jak z Makbeta - na ile fakt, że usłyszymy przepowiednię zwiększa prawdopodobieństwo jej sprawdzenia. Osobiście skłaniam się ku myśli, że zwiększa je bardziej niż znacznie - choćby sama przepowiednia była urojeniem - co wywołane może być zarówno siłą (auto)sugestii, jak i wieloma bardziej złożonymi mechanizmami psychologicznymi. Co bynajmniej nie oznacza, że brak w tym pierwiastka tajemniczego, niezbadanego - sama scena pisania na serwetkach wygląda jak seans spirytystyczny z martwym za życia bohaterem!\nCałość pomyślana ogromnie misternie, jestem pełna podziwu\nmike17 dnia 03.01.2016 15:31\nŚwietny thriller metafizyczny, Mike, dreszczący i wciągający od rewelacyjnego, oksymoronicznego tytułu po ostatnie słowo\nJakże miło mi to czytać, Werko, to miód na moje artystyczne serducho\nChciałem zasiać ferment, polegający na tym, czy istnieje przypadek, czy jest tylko przeznaczenie.\nSkoro nasz bohater "bezwiednie" niby napisał numer telefonu, poszedł tam i usłyszał ostrzeżenie, lub też coś w rodzaju przepowiedni, jak to logicznie wytłumaczyć?\nNo i finał - przepowiednia się spełnia, kiedy zostaje uśpiona uwaga bohatera, wyciągającego błędne wnioski z prawdziwych niby faktów (rozmowa z kobietą).\nA może nasz wymiar ma punkty styczne, w których przecina się z "tamtym"?\nWerko, rozpieszczasz mnie, ale to bardzo miłe i budujące.\nSama wiesz, że dziś bardzo trudno już "dreszczyć" - wszystko już kiedyś napisano.\nTym bardziej bardzo dziękuję Ci za dobre słowo\nPozdrawiam zachodem słońca\nfaith dnia 03.01.2016 17:46 Ocena: Świetne!\nWieje grozą już od samego tytułu\nCiekawe i jak zwykle refleksyjne opowiadanie z nie tak wcale małą dawką tajemniczości i magii. Pytanie, które wysuwa się po lekturze, zostało już postawione bardzo dawno temu. Ale, czy ktokolwiek zna na nie odpowiedź? Co nami rządzi? Zwykły przypadek, czy przeznaczenie? Sama często zadaje sobie to pytanie. Są tacy racjonaliści, którzy twierdzą, że wszystko jest tylko zbiegiem okoliczności. Ale, czy rzeczywiście im nigdy nie przydarzyło się w życiu nic, co mogłoby obalić to twierdzenie?\nWracając do Twojej historii, Michale, chapeau bas za zastosowanie wcale nie najłatwiejszej narracji, gdzie narrator zwraca się nie bezpośrednio do odbiorcy, ale do głównego bohatera opowiadania. To pozwala wysunąć pytanie, kim jest ów narrator? Czy wie, jak skończy się ta historia? A może jest tylko w jakimś stopniu alter ego naszego bohatera? Zastanawiające i zagadkowe Trudno to rozgryźć, bo ni słowem nie wspomina o swojej roli w całej tej historii, co jednak nadaje jej jeszcze bardziej intensywnego smaku.\nBardzo lubię w Twoim pisaniu to, że nie podajesz nam gotowych odpowiedzi. Zasiewasz tylko ziarenko pytań, które kiełkuje i nie daje o sobie zapomnieć.\nPozdrawiam ciepło, naprawdę zadowolona ze spędzonego na czytaniu czasu\najw dnia 03.01.2016 18:21 Ocena: Świetne!\nA ja myślałam, że mnie - rozleniwioną przeciągającym się świętowaniem, nie jest w stanie nic 'zadreszczyć', a tu proszę - mike to zrobił.\nLubię takie metafizyczne historie, bo sama jestem chwilami 'nie z tego świata' i wyczuwam różne wibracje. Rozum ludzki, choć jest skomplikowanym narządem nie jest w stanie wszystkiego wytłumaczyć. Wiele rzeczy poddanych innym prawom niż prawo natury, dzieje się poza logiką. Jest to dziwne, ale niezwykle interesujące.\nI takie też jest Twoje opowiadanie, napisane w mikeowskim stylu\nmike17 dnia 03.01.2016 18:32\nWitaj, Katarzyno, pod tym dreszczowym kawałkiem\nTak, to pytanie zapewne nigdy nie doczeka się odpowiedzi: jedni będą uparcie twierdzić, że "tylko przypadek", inni wręcz przeciwnie, że "all is written in the stars" jakby to to ujęli Anglicy.\nJa osobiście w przypadek nie wierzę.\nMam na to wiele dowodów, ale nie miejsce, bym tu cokolwiek próbował udowadniać.\nW tym opowiadaniu starałem się tak zakręcić, by o tę odpowiedź było jeszcze trudniej.\nI oczywiście pierwiastek metafizyczny, jak to słusznie zauważyła Werka - czemu nasz bohater napisał tamten numer telefonu?\nCz można nazwać to przypadkiem?\nA więc przekaz "stamtąd"?\nWracając do Twojej historii, Michale, chapeau bas za zastosowanie wcale nie najłatwiejszej narracji, gdzie narrator zwraca się nie bezpośrednio do odbiorcy, ale do głównego bohatera opowiadania.\nBardzo Ci dziękuję za zauważenie tego - ufff, nie było łatwo tak pisać, to bardzo trudna forma narracji, ale ja lubię wyzwania\nA jeśli zrobiło to na Tobie takie wrażenie, tym bardziej jestem spełniony.\nNigdy nie dowiemy się, kim był narrator.\nTo część tej "zagadkowości" tej historii, kolejny mój zasiany ferment.\nBo o to mi właśnie chodzi - super, że to czujesz, chciałbym, by te kawałki długo pamiętano, dlatego tak "mącę", by nie było na tacy\nBardzo miło było mi dziś Cię gościć\nMiroslaw Sliwa dnia 03.01.2016 19:40 Ocena: Świetne!\nPowiem Ci; naprawdę dobre opowiadanie. Trochę nadrealistyczna potężniejąca groza tekstu atmosferą przypomina, czy ja wiem, chyba uwspółcześnionego Allana Edgara Poe.\nŚwietny rys psychologiczny bohatera, jego samotności i zmagania się z obsesją, która ściga go jak wyrok śmierci. Przecież, to opowiadanie można również czytać jak studium choroby psychicznej; na początku nieuzasadniona euforia, potem pogłębiająca się depresja, a na końcu zwidy i strach, lęk i ucieczka. Owszem rozciągnąłeś to w czasie, ale przez niektórych chorych czas tak właśnie jest postrzegany.\nCóż, współczesny człowiek jest i samotny i duchowo pusty. Samotność i pustka budzą lęk. Dzisiejszy człowiek długo, długo umiera drżąc ze strachu. A najbardziej przeraża go nieistnienie.\nKiedyś ze zdziwieniem przeczytałem, że działają jakieś stowarzyszenia immortalistów - ludzi, którzy wierzą, że będą żyli wiecznie, ale im nie chodzi o duchowe życie po śmierci; oni wierzą, że tutaj na ziemi będą wiecznie żyli. Dobrze, to jest jawny absurd, ale przecież kult młodości... temu ulegają prawie wszyscy. Spróbuj zachorować przewlekle, a gwarantuję Ci, że stracisz 90% znajomych w ciągu pół roku. Nie będą chcieli Cię oglądać cierpiącego. Żle im się będziesz kojarzył.\nTrochę nie na temat się rozpisałem, ale i takie refleksje się we mnie obudziły po lekturze Twojego opowiadania.\nTak, że tekst bardzo dobry, acz nienastrajający optymistycznie.\nmike17 dnia 03.01.2016 20:31\nIwonko, bo czasem trza zadreszczyć!\nA co tam, zima nastraja do takich akcji.\nTo opko to moja mała gloryfikacja irracjonalizmu.\nNiewiary w to, co wyliczalne i namacalne.\nTaki świat byłby nudny i nic nieobiecujący.\nA tak mamy to, co nie ma nazwy.\nObleka się w ciało, ale skąd ono?\nTego już się nigdy nie dowiemy...\nWierzę w mnogość wymiarów bytu.\nNie jesteśmy tu sami.\nWielce się cieszę z Twej wizyty w krainie grozy\nMirku, celowo wstęp jawi się jak wybuch psychozy, ale...\nCała reszta to już ciąg realnych wydarzeń, i jak to powiązać?\nChciałem dać taką zmyłkę, że on niby "dwubiegunowy", że ma górki i dołki.\nA czy przypadkiem jesteśmy pewni, że nasz świat to jedyny istniejący?\nA może są inne wymiary, zaludnione przez tych, którzy kiedyś byli nami, ludźmi?\nBez tego nie byłoby chrześcijaństwa i wiary w nieśmiertelność duszy.\nChciałem dać tu część siebie - a mianowicie, że dla mnie nie ma przypadku na tym świecie.\nChcielibyśmy wierzyć w tzw. zbiegi okoliczności, ale...\nCzy naprawdę nimi są?\nJest tyle dowodów na "tak", co na "nie".\nZależało mi na "otwartych drzwiach" - niech każdy z czytaczy dośpiewa swoją prawdę.\nNie lubię nic narzucać.\nWiem, że tekst nienastrający radośnie, ale czasem i tak trzeba.\nPozdrawiam wesoło, Mirku\nbened dnia 03.01.2016 23:57\nUdało Ci się znów namieszać , Mike.\nNajciekawszym elementem tej historii jest fakt, iż główny bohater boryka się z problemami natury emocjonalnej, które można sklasyfikować jako zaburzenia schizofrenioformiczne, popada w stany apatii, zobojętnienia, otępienia i ma problemy natury anhedonicznej, co w świetny sposób opisałeś.\nCoś dławiło, nieznośnie dusiło, znienacka gniotło do niedawna radosną pierś nierealnym, przykro prawdziwym ciężarem. Coś podstępnie narastało, wysuwając bezcielesne macki coraz dalej i pewniej. Odczuwałeś iluminacje izolującego niepokoju, jak gdyby świat za oknem nieoczekiwanie tonął, nienazwane sekundy niby pierwotnego lęku przed nieznaną zmianą, która nie wiadomo co mogła przynieść. Ni stąd, ni zowąd przyplątała się uciążliwa bezsenność – spałeś cztery godziny na dobę.\nCzasem siadałeś na moment, niby zmęczony, niby wyczerpany, jakby odpoczywając po długich, bezowocnych marszach po mieszkaniu, kiedy to nerwowo paliłeś papierosa za papierosem i bezwiednie rysowałeś na gazetach.Były to mało ważne gryzmoły, figury geometryczne, osobliwe\nDaje to czytelnikowi bardzo duże pole do interpretacji tego tekstu.\nMożna przecież wysunąć wnioski, że spotkanie ze starcem było jedynie epizodem psychotycznym, halucynacją ciężko chorego człowieka cierpiącego na urojenia prześladowcze.\nNawet ściany obklejone zdjęciami przypominają mi sceny z "Pięknego umysłu".\nAle słowa tajemniczego mężczyzny spełniły się. Czy to może być jedynie przypadek?\nPodobno zbiegi okoliczności nie istnieją\nMiroslaw Sliwa dnia 04.01.2016 00:56 Ocena: Świetne!\nPrzypadek czy fatum; fakt o tym zapomniałem, a to istotne.\nWedług mnie przypadkiem nazywamy zdarzenie, którego nie potrafimy sensownie umiejscowić we wszechświatowej pajęczynie związków przyczynowo skutkowych.\nCzłowiek coś rozumie, coś wie i będzie tego coraz więcej, ale nie rozumie wszystkiego i wszystkiego nie wie i nigdy w tej materii nie osiągnie pełnej satysfakcji, a bardzo by chciał.\nWszechwiedza to boski atrybut, ale po coś Bóg dał nam rozum, wyobraźnię, uczucia i wolną wolę.\nPycha walczy z pokorą, a polem bitwy są nasze umysły i nasze serca. Same paradoksy, a my, czy nam się to podoba czy nie, musimy umieć się w tym znaleźć.\nNajprawdopodobniej ograniczenia jakoś nas chronią, ale są aspekty naszych jestestw, które każą nam te bariery usuwać, co też czynimy i weź bądź mądry w kwestii tej naszej natury.\nMogę Ci powiedzieć tyle, że wszystkiego o sobie wiedzieć nie chcę. Literalnie nie.\nmike17 dnia 04.01.2016 09:36\nWitaj, Beniu, celowo "namieszałem" wstępem, by mylnie popchnąć interpretację w kierunku schizofrenii, co zupełnie gryzłoby się z późniejszym faktem napisania numeru telefonu, który okazał się prawdziwy\nA jednak to "coś" kazało napisać takie a nie inne cyfry.\nPotem mamy spotkanie i ostrzeżenie, i wszystko wydaje się realne, aż do momentu, gdy po latach bohater (nawet nie znamy jego imienia) odkrywa, że "podobno" mężczyzna nigdy nie istniał.\nI to zapętlenie daje pole do popisu dla interpretacji.\nFakt, że wróżba się spełnia wprowadza jeszcze większy ferment.\nBo czy w życiu mamy przypadki, czy przejawy Przeznaczenia?\nA czymże byłaby odwieczna sztuka wróżenia, gdyby wszystko było zbiegiem okoliczności?\nA jak potoczyłoby się to wszystko, gdyby bohater faktycznie zamieszkał w łodzi?\nMasz rację, Mirku, przypadek nas nieco przeraża, bo nie umiemy go wytłumaczyć.\nI brniemy w uproszczenia.\nA nie tędy droga, bo czasem "wszystkie znaki na niebie i ziemi" świadczą o tym, że coś się musi wydarzyć, i nazywanie tego przypadkiem to błąd w sztuce.\nA czymże byłoby nasze życie, gdybyśmy wszystko na zapas wiedzieli?\nToć to koszmar jakiś!\nJa też nie chcę poznać całej prawdy o sobie, zresztą, co ma być, będzie, i wątpię, by było to dziełem przypadku\nWielkie dzięki za pojawianie się pod tym tekstem i garść ciekawych refleksji.\nPozdro znad kawki\nDruus dnia 04.01.2016 16:11\nRzeczywiście kameralnie (co uwielbiam) i z lekkim dreszczem. Nie dajesz lipy. Dawno Cię nie czytałem, ale widać, że cały czas się rozwijasz, szukasz. Nie klepiesz banałów. Dajesz tutaj kilka ciekawych refleksji. Dobrze budujesz nastrój. No nic, warto Cię czytać.\nStarzy portalowicze muszą się trzymać Pozdro!\nmike17 dnia 04.01.2016 16:40\nHej, Krystianie, jakże miło Cię widzieć po tak długiej przerwie\nNo tak, ciągle szukam, zmieniam, nie stoję w miejscu, to nie w moim stylu.\nLubię zmiany, eksperymenty, nowe konwencje, stylizacje językowe.\nZabawę tym, co zwie się pisaniem\nWpadaj częściej, postaram się nie zwieść.\nWięc może znajdziesz coś dla siebie?\nGdzie się podziali starzy portalowicze, ciągle pytam?\nTrzymajmy się razem, przyjacielu\nbened dnia 06.01.2016 00:07\ncelowo "namieszałem" wstępem, by mylnie popchnąć interpretację w kierunku schizofrenii, co zupełnie gryzłoby się z późniejszym faktem napisania numeru telefonu, który okazał się prawdziwy\nDo objawów psychopatologicznych należą również zniekształcone spostrzeżenia pochodzące od prawdziwych bodźców zmysłowych , istniejących przedmiotów oraz przeżytych wydarzeń.\nNumer telefonu mógł być jedynie iluzją, derealizacją otoczenia, gazet, czasopism, snem odczytywanym jako jawa.\nNarracja w drugiej osobie także pozostaje zagadką i dodaje utworowi tajemniczości.\nUważam, że to bardzo prawdopodobne. Wiele osób twierdzi, że ma kontakt z duchami.\nWciąż słyszymy o nadprzyrodzonych, paranormalnych zjawiskach.\nTo bardzo ciekawy temat, ale nauka w tej dziedzinie dopiero raczkuje.\nA co sądzicie o eksperymencie dr McDougalla twierdzącego , że dusza waży 21 gramów?\nmike17 dnia 06.01.2016 09:48\nNajprościej byłoby wszystko ujrzeć w świetle psychiatrii i tego, że bohater sfiksował.\nAle w tekście nie ma żadnej wzmianki, by miał objawy psychotyczne w życiu po spotkaniu ze starcem - więc co, jednorazowa halucynacja w domu starca?\nA numer telefonu i jego przewidziana śmierć, jeśli pozostanie na lądzie - jak to wytłumaczyć psychiatrycznie?\nWidział własne zdjęcie z przyszłości i to też się potwierdziło - mamy scenkę, gdzie odkrywa siwe włosy i zmarszczki - a więc i tu pobyt w domu starca dał prawdziwy efekt.\nNie wiemy nic o życiu bohatera.\nNie ma nic o tym, by potem miał problemy natury psychicznej.\nNajwyżej można za takowe uznać "przymus" przeprowadzki, jak coś na kształt urojenia prześladowczego.\nChciałem, by prawda i elementy metafizyczne mieszały się tutaj, nie wykluczając nawet interpretacji psychiatrycznej, ale na tę opcje najmniej bym stawiał.\nWielu ludzi ma kontakt ze zmarłymi, w snach, w myślach, w przekazach "stamtąd".\nCzasami oni wracają.\nBy ostrzegać zwłaszcza przed grożącym niebezpieczeństwem.\nTo znane przypadki.\nDla mnie to żadna rewelacja, że obok mojego istnieje inny wymiar, zawsze w to wierzyłem, bo nie raz miałem na to dowody na własnej skórze.\nTak więc jawi się problem nie taki łatwy...\nbened dnia 06.01.2016 23:39\nZ punktu widzenia psychiatrii różnie zjawiska da się wytłumaczyć w sposób racjonalny. Odnotowano przypadki pojedynczych epizodów. Fakt, że nic nie wiemy o życiu bohatera daje możliwość takiej interpretacji, co wcale nie oznacza, że czytelnik będzie skłonny wybrać właśnie taką wersję wydarzeń, bo nie wszystko jest takim jakim się wydaje.\nTrzeba mieć otwarty umysł na to czego nauka nie potrafi wytłumaczyć i to przesłanie jest dla mnie najbardziej widoczne w tym tekście.\nTo jest bardzo dobre pytanie, bo skłania do refleksji nad tym co się dzieje, gdy próbujemy za wszelką cenę oszukać przeznaczenie.\nJednak nie zagrzałeś tu długo miejsca: lęk przed „ostrzeżeniem” osobliwego człowieka popychał cię przez następne lata do ciągłych, nagłych wyprowadzek, a trwoga przed „nieznanym” zadomowiła się na dobre na dnie duszy jak chwast, co bujnie wyrósł wśród zbóż, niechciany, lecz obecny, z każda kolejną próbą wyrwania, odrastający na nowo. Mieszkałeś w tak wielu mieszkaniach, że nie sposób ich zliczyć, czasami kilka miesięcy, bywało, że kilka dni, czasami dłużej, w różnych częściach miasta, jednakże zawsze nadchodził ten dzień – dzień bolesnego odkrycia: trzeba zwijać manatki, dalej w drogę.To spadało na ciebie jak grom z jasnego nieba.Jak nakaz, bezwzględny, i w tej bezwzględności wymagający natychmiastowego wykonania.Wiedziałeś, że czas nie gra na twoją korzyść, zatem musiałeś podejmować szybkie decyzje.Zwłoka mogła wszak wiele kosztować, może i „ceny” lepiej nie znać? Pewnie to wiedza zupełnie niepotrzebna, szkodliwa wręcz, jak pryszcz na tyłku, więc tych drzwi nie trzeba było otwierać, to oczywiste.I trwał tak exodus, i nic nie mogło tego powstrzymać.Od drzwi do drzwi, od ucieczki do ucieczki.I tylko poranne przebudzenia z lękiem w umyśle znaczyły ten szlak.Gdzieś obok gasły lata, podobne do siebie, bliźniacze.\nZastanawia mnie jeszcze dlaczego ten zastraszony biedak mimo panicznego lęku przed spełnieniem wróżby nie przeprowadził się jednak do łodzi?\nMiał przecież taką możliwość, a dzięki temu zyskałby chyba większy spokój wewnętrzny.\nmike17 dnia 07.01.2016 09:36\nBeniu, bo często tak jest, że próbujemy załatwiać sprawy na własną rękę, negując dobre rady przyjaciół, ostrzeżenia rodziny, nawet czasami logikę.\nMój bohater pogubił się w tych wyprowadzkach i to nawet można by nazwać stanem psychotycznym - żył przeca w lęku, a tu już objaw chorobowy, ale...\nŁodzi nie kupił, czyli w jakiś irracjonalny sposób nie uwierzył starcowi do końca.\nBudując postać bohatera, chciałem dać sporo sprzeczności.\nA początek mógł być czystym przypadkiem - stan niby depresyjny, apatyczny...\nI nie wiemy (sic!), co go wywołało, i co spowodowało zmianę linii życiowej.\nKim był starzec?\nCieszę się, że zasiałem wątpliwości, o to mi przecież chodziło.\nKażdy może to wszystko zobaczyć w innej optyce\nbened dnia 09.01.2016 00:38\nOwszem, taki właśnie urok tego utworu.\n- Kim jestem, nie ma znaczenia, tu przecież chodzi o ciebie... - rzekł starzec. - Mam ci coś do zakomunikowania. Wiem, że masz pewną szansę. Posłuchaj uważnie: to jest ostrzeżenie. Zapamiętaj każde słowo. NA DRODZE SWEGO ŻYCIA UNIKAJ DOMÓW - ciągnął zgaszonym głosem mężczyzna. - Wtedy może przezwyciężysz mnie w sobie. Zamieszkaj na barce albo kup sobie dużą łódź kabinową. Możesz mieć niewielki statek. Kup bodaj używany. Wiem, że cię na to stać. Czasem w życiu trzeba postawić wszystko na jedną kartę. I zapomnieć o lęku. Zapomnieć o latach, które już nie wrócą. Nie wiedziałeś o tym? Innym to się udało. Ubity ląd nie dla ciebie, tu nigdy nie zaznasz spokoju. Zwróć się ku wodzie, idź za ciosem. Tylko wtedy…To ci chciałem dziś powiedzieć. Po to tu jesteś. Wcześniej czy później spotkalibyśmy się. To pewne. To była jedynie kwestia czasu. Właściwego czasu. Świat jest bardzo mały.\nPatrząc przez pryzmat irracjonalizmu można by przypuszczać nawet, że starzec był uosobieniem przeznaczenia\nmike17 dnia 09.01.2016 10:09\nI ja to tak widzę, Beniu, to był Pan Przeznaczenie\nAle nie każdy umie posłuchać głosu intuicji - nasz bohater tego nie zrobił.\nPrzecież starzec okazał się niezwykle łaskawy, dając mu "namiary". choć nie musiał.\nZamieszkanie na łodzi załatwiłoby wszystko, a bohater umarłby kiedyś tam śmiercią naturalną.\nQuentin dnia 11.01.2016 23:58 Ocena: Bardzo dobre\nCoś wisi na górze...\nPrzypomina mi się scena ze "Skazanego na bluesa", jak filmowy Riedel staje na krawędzi dachu i mówi do Indianera coś w rodzaju: "a gdybym teraz skoczył, to byłoby to przeznaczenie czy przypadek...?".\nPrzypadek, przeznaczenie gdzieś się to stale ze sobą ściera. Teorii pewnie jest wiele więcej niż ludzi Dla mnie twoja opowieść, Mike, to świetny dreszczowiec wykorzystujący cwany zabieg. Wyobraziłem sobie już po lekturze, że pewnego dnia spotykam gościa, który mówi mi, w jaki sposób umrę... Niezależnie od tego, jak bardzo byłbym rozsądny i wierzył czy nie, słowo daję, że narobiłbym w gacie Wystarczyłoby spotkać byle staruszka, menela, krawaciarza albo kwiaciarkę. Słowa mają potężną moc i nie ma co przeczyć, że jest inaczej.\nDla mnie to także uniwersalna opowieść o każdym z nas. W końcu stale czegoś unikamy w obawie przed śmiercią, czasem wierzymy w coś, bo jakby łatwiej. Jak coś złego się przydarzy uznajemy, że to kara albo pech. W gruncie rzeczy wszyscy mamy jakiegoś "starca" podszeptującego do ucha różne rzeczy, przez które nie możemy spać. Stale coś wisi w górze.\nWyczynem jak dla mnie jest też psychologia tekstu. Zdawałoby się, ile można relacjonować myśli bohatera bez nużenia czytelnika. Okazuje się, że można i to zacnie.\nNic dodać, nic ująć, Maestro.\nŚwietna robota i wielka przyjemność dla odbiorców.\nNiedługo i ja wracam na portal ze swoim bajzlem, więc do zobaczenia\nmike17 dnia 12.01.2016 11:02\nWitaj, Quentinie, w świecie, gdzie do końca nie wiadomo, czy istnieje w życiu przypadek, czy przeznaczenie\nDużo by po tym pisać, temat-rzeka, nigdy nie poznamy zapewne odpowiedzi.\nTak, to prawda, mamy skłonności do "magicznego" tłumaczenia tego, co nam się przytrafia - a więc nic nie jest dziełem przypadku?\nOsobiście uważam, że bardzo niewiele, że te najważniejsze wydarzenia z naszego życia zostały już dawno spisane w naszej księdze żywota i staną się, czy chcemy, czy nie.\nWyobraziłem sobie już po lekturze, że pewnego dnia spotykam gościa, który mówi mi, w jaki sposób umrę..\nFaktycznie, można narobić w gacie\nAlbo zignorować, ale i tak ta myśl nie da spokoju.\nDla mnie to także uniwersalna opowieść o każdym z nas.\nJasne, bo każdy z nas wciąż ucieka przed przeznaczeniem, lub go poszukuje, albo też usiłuje oszukać.\nJednak cały czas mamy świadomość, że "coś" istnieje, czego nie unikniemy, że nasza wolna wola objawiać się może jeno w drobnych sprawach.\nWyczynem jak dla mnie jest też psychologia tekstu.\nStarałem się, jak mogłem, by coś z tego wyszło i by nie nudzić.\nI chciałem zawrzeć myśl, że przed Losem-Przeznaczeniem się nie ucieknie, co komu pisane... itd, itp.\nWielkie dzięki, stary, za czytańsko i jak zwykle dogłębny koment\nTo się wielce ceni\nipsylon dnia 15.01.2016 11:25\nInteresujący tekst. Pierwsze akapity bardzo przypadły mi do gustu, bo tematyka dość bliska, w jakiś tam sposób. Ładnie ująłeś kwestię potrzeby bliskości i dzielenia się życiem z drugą osobą. Tak przynajmniej ja odebrałem początek tekstu, jako swego rodzaju przestrogę przed odcinaniem się od innych, nawet jeżeli czasem tak wydaje się łatwiej. Bo Dom to ludzie, a bujany fotel może cię nawet wysłuchać, lecz nie będzie miał niczego do powiedzenia.\nJedyną rzeczą, jaka mi osobiście przeszkadzała (odrobinę), była mnogość zdań pojedynczych, ale to już jakieś moje widzimisię. Wybacz. Na tym koniec malkontenctwa.\nJako fan wszystkiego, co wiąże się ze śmiercią, brzydotą, ciężkostrawnymi tematami w ogóle, pomyślałem, iż tytuł zaprowadzi mnie do prawdziwej trumny i śmierdzącego trupa z robalem między zębami. Szybko zorientowałem się, że będzie to wnikliwe studium ludzkiej psychiki. A po lekturze wątek nieboszczyka powrócił, tylko ujęty po Twojemu\nPodobała mi się ta opowieść. Nie czytałem komentarzy, by nie mącić sobie własnej interpretacji, zwłaszcza na świeżo. Wyczuwam w tekście ból przemijania, bezsilność wobec życia, które pokazuje nam dostatecznie dużo, by tęsknić, a daje tak niewiele, że przestajemy czerpać z niego jakąkolwiek radość, racząc się mrzonkami. Czasami to wina priorytetów, które po prostu się zmieniają, i nie mamy na to wpływu, czasami pecha, lenistwa, strachu... wielu czynników. Ostatnio sam zaczynam przewartościowywać sobie pewne rzeczy, może dlatego ten tekst wywarł na mnie takie wrażenie.\nTak w ogóle, za ten fragment:\nbo czasem wahać się to wielokrotnie umierać\nmike17 dnia 15.01.2016 14:39\nCześć, Ipsylonie, miło Cię widzieć pod tym kawałkiem\nWiem, że tytuł mógł sugerować opko o jakichś zombiakach na przykład, jednak mnie chodziło o przenośnię - bohater już na starcie był przegrany, czego by nie zrobił.\nI stąd moje uporczywe pytanie o przypadek i przeznaczenie w życiu człowieka.\nCzy my sami, czy inne siły?\nBo w przypadek ja osobiście nie wierzę.\nSzybko zorientowałem się, że będzie to wnikliwe studium ludzkiej psychiki.\nBo o to mi właśnie chodziło.\nBy pokazać losy kogoś, kto całe życie ucieka, kto nie umie stanąć twarzą w twarz z Losem.\nJedynie jakieś półśrodki, jakieś samooszukiwanie się...\nOstatnio sam zaczynam przewartościowywać sobie pewne rzeczy, może dlatego ten tekst wywarł na mnie takie wrażenie.\nNo się podwójnie cieszę\nJeśli tekst Ci jakoś podpasował, to jest git.\nPo to się pisze, czyż nie?\nTy u mnie też\nUsunięty dnia 17.01.2016 23:12\nWow. Czuję się, jakbym właśnie przeczytała o sobie. O sobie obecnej i o sobie z przyszłości. I o swojej śmierci, choć raczej nie będzie to upadek ze schodów (chociaż kto wie...). Swoim tekstem świetnie pokazałeś, że koniec może nas spotkać w każdej chwili, często zupełnie niespodziewanie.\nDobry tekst. Taki prawdziwy.\nmike17 dnia 18.01.2016 09:28\nWitaj, SanaiStark, pod tym opowiadaniem o ludzkim losie, cokolwiek by to nie znaczyło\nCieszę się, że się w nim odnalazłaś.\nOdnośnie końca, tak, lepiej go nie znać, ale nasz bohater miał pewne namiary, tyle że je zbagatelizował, no i skończył, jak skończył.\nMiał prawo wyboru, my go nie mamy.\nTekst miał brzmieć wiarygodnie, tak jak brzmi życie - co jest przypadkiem, a co już przeznaczeniem.\nDzięki wielkie za czytanie i refleksje\nUsunięty dnia 18.01.2016 12:19\nA ja herbatkowo, choć kawa lepiej grzeje i świetnie zaspokaja chęć na słodkie Zapraszam też do pomęczenia się nad moimi bazgrołami\nmike17 dnia 18.01.2016 13:54\nJoan Mart dnia 24.01.2016 18:01 Ocena: Świetne!\nWiedziałam już po wstępie, że będę potrzebowała spokoju i czasu, by przeczytać tę opowieść.\nPo pierwsze, pięknie malujesz słowami obrazy - wstęp czyta się sam, a ja spaceruję jesiennym krajobrazem.\nPo drugie, tytuł od razu skojarzył mi się z poezją Rilkego ("Wielką jest śmierć" i "Rycerz" - tak, rodzimy się w trumnie - i tak właściwie wędrówką życie jest człowieka do grobowej deski.\nPo trzecie, tak prowadzisz bohatera, że ukazujesz jego egzystencjalne rozterki, tak naprawdę związane z poczuciem przemijania - właściwie sama już przeżyłam ten moment, gdy siebie w lustrze nie poznałam - po prostu się starzeję i pewnie jeszcze nieraz doznam tego wstrząsu .\nTekst jest niezwykle hipnotyczny, podziwiam bogactwo słownictwa i styl.\nDziękuje za przeżyte doznania w trakcie czytania.\nmike17 dnia 24.01.2016 19:00\nJoan, dla takich komentów chce się pisać te kawałki\nJa nie piszę do szuflady, ten etap za mną, piszę dla ludzi, i jeśli oni to kupują, to jestem w siódmym niebie.\nA tu opowiastka z dreszczykiem...hm, dziś niełatwo już straszyć, wszystkie rekwizyty się zużyły.\nA i tematów jakby mniej.\nWięc tym bardziej mi miło, że odnalazłaś się w tej historii o ludzkim przeznaczeniu.\nO tym, że mało tak naprawdę możemy...\nZapraszam Cię serdecznie do innych moich rzeczy, do miniatur, opowiadań i wierszy, zwłaszcza że poeta ze mnie żaden, w tej materii eksperymentuję.\nJoan Mart dnia 24.01.2016 19:06 Ocena: Świetne!\nmike17 - dziękuje za zaproszenie, ale od razu przyznaję, że ten wstęp sprowokował mnie już do dawno do przeczytania innych Twoich rzeczy, a nawet zakupu Twoich opowiadań, co polecam też innym - naprawdę oprócz przyjemności to też skarbnica słownictwa i stylu.\nmike17 dnia 24.01.2016 19:12\nMogę tylko podziękować i polecać się na przyszłość\nZbigniew Szczypek dnia 26.01.2016 10:38 Ocena: Bardzo dobre\nObiecałem – przeczytałem, chociaż liczyłem na rozrywkę typu – opowieści z krypty, to i tak jestem zadowolonym czytaczem. A co do tematów na horror, jest ich bez liku np.: ceny jachtów poszły w górę(A. Mleczko), komornik już puka do mych drzwi, windykatorzy znowu czekają pod klatką lub jak przeżyć 2 tygodnie za 10 zł, ewentualnie PiS zmienia konstytucję.\nPodobało mi się i tak, jak Mirek Śliwa jestem wielbicielem E. A. Poe. Twój dreszcz, jak go nazywasz, przypomina mi narastającą, nieokreśloną grozę, strach , jak w „Zagładzie domu Usherów” tegoż autora. I tak, jak Ty nie wierzę w przypadek, osobiście spotkałem „Anioła dziwnych przypadków”(E. A. Poe) i myślę, że coś nami kieruje, popycha do takiego, a nie innego działania. Wiedźmy z „Magbeta” też spotkałem, przewrotne manipulantki.\nMichał uświadamia nam, jak wielu z nas, niemal od urodzenia, siedzi w „trumnie”, nie mogąc lub nie chcąc przebić wieka. Tak bardzo unikamy śmierci, walczymy z nią, że nie mamy czasu żyć, zapominamy lub nie wiemy po co przyszliśmy na świat.\nCo do narratora i starca, to oczywiście mogą stanowić jedno. Mam jakieś skojarzenie (nie komediowe) z „Ewanem wszechmogącym”. Opisujący zdarzenia, losy bohatera, rejestruje jego zachowanie, nieomal je punktuje, jakby chciał mu je później przedstawić – „Popatrz dałem ci szansę, a co ty zrobiłeś?!”\nStarzec/Przeznaczenie/Wujek Dobra Rada dobrze się bawi – A co tam, dam mu nikłą szansę na zmianę. Niech myśli, że jest mną, oszuka przeznaczenie i samodzielnie zdecyduje o swoim losie. Pobawię się nim, jak kot złapaną myszą, puszczę żywą na wolność i zobaczę co zrobi, a później i tak złapię zmęczoną uciekaniem. Odwlekę tylko to, co i tak nieuniknione. Po za tym, co to za frajda uśmiercać już martwego – O nie! Najpierw niech doceni życie! Niech będzie mu drogie! Zbudzi się, zapragnie żyć od nowa! W tedy się upomnę o to, co i tak moje!\nMichał jedno co jeszcze mnie niepokoi w Twoim tekście, naprowadzony przez Bened-a, to lęk bohatera przed wodą. No przecież mógł zamieszkać na barce. A może miał wodowstręt (nie jako objaw wścieklizny), nie lubił szczurów na łodziach, albo w ogóle – bał się otwartych przestrzeni (agorafobia). Mógł przezwyciężyć ten lęk w sobie (rada starca), innym przecież się udało.\nWoda – życie. Wychodzi na jedno!\nmike17 dnia 26.01.2016 12:08\nWitaj, Zbyszku, w krainie Przeznaczenia i tego, co przynieść może\nDzięki wielgaśne za tak obszerny, dający mi wiele do myślenia koment, dla takich Czytaczy warto tworzyć nowe światy, zadawać w nich pytania, siać ferment niedopowiedzeniami.\nBo tu, nie wszystko jest oczywiste, o czym pisałem już wcześniej.\nStarzec może być panem Przeznaczenie, albo panem Śmiercią.\nCo do faktu, iż on jest narratorem chyba nie ma wątpliwości, ale nie chciałem tego pisać wcześniej, bo lubię, jak czytający sami dochodzą do własnych spostrzeżeń.\nJa tylko daję im wędkę\nCzy starzec wiedział, że bohater umrze?\nJednak dał mu szanse niejako wbrew sobie.\nCzemu to uczynił, próżno by myśleć.\nMoże celowo zabawił się nim, wiedząc, że "woda nie dla niego" - może bał się jej i nigdy nie zamieszkałby na barce.\nPytań może być wiele.\nJeśli udało mi się nieco zakręcić Ci w głowie, tom rad\nStaram się w mojej pisaninie tak układać opowiadania, by nie pozostawiały czytacza obojętnym, by potrząsnęły, skłoniły do refleksji.\nE.A.Poe to jeden z moich Mistrzów, lubię czasem napisać coś w jego stylu.\nZawsze zimową porą nachodzi mnie na opowieści z dreszczykiem, stąd powstanie "Urodzonego w trumnie".\nMasz rację, mamy swoje "trumny", które nas ograniczają, lub wręcz popychają w objęcia śmierci.\nAle co komu pisane...\nMiło było mi Cię gościć - zapraszam do miniatur i innych opowiadań\nZbigniew Szczypek dnia 26.01.2016 16:41 Ocena: Bardzo dobre\nBardzo się cieszę, że mój komentarz przypadł Ci do gustu, a że długi no cóż, rewanż, mała rekompensata, za Twoje Michale odwiedziny.\nPodzielę się z Tobą jeszcze jedną refleksją - gdy czytałem to opowiadanie, przypomniał\nmi się "Wymiar cudów" chyba Schekley-a. Jest tam, pomijając całą treść, takie genialne zjawisko, nazwane, z braku lepszego pomysłu, "drapieżnikiem". Bohater przeniesiony do innego świata (światów), nie jest narażony na śmierć, tak jak zagrażała mu ona na Ziemi. Zadaniem "drapieżnika" jest stworzenie owego zagrożenia, wciągnięcie go w pułapkę i unicestwienie. Bohater oczywiście zostaje o tym poinformowany i istnieje, żyje w ciągłym strachu i niepewności, czy piękna dziewczyna, kwiat, drzewo nie uśmiercą go na dobre. Polecam.\nA E. A. Poe to nie tylko opowieści niesamowite ale także pierwszy, nowoczesny kryminał/opowiadanie sensacyjne, jeszcze na długo przed Scherlockiem Holmesem - Conana Doyle'a.\nmike17 dnia 26.01.2016 19:42\nZawsze będę mówił, że najważniejsza jest interakcja między czytelnikiem a autorem, tylko to daje autorowi możliwość rozwijania się, informację na temat własnej twórczości, wartościowe sugestie, opinie o tym, czy to się w ogóle podoba czy nie.\nDlatego tak sobie cenię podobne do Twego, Zbyszku, komenty.\nOne mi coś mówią, bo widzę w nich prawdę o mojej pisaninie, jak jest odbierana, czy moje zamysły znalazły oddźwięk w oczach czytelnika.\nStaram się ciągle rozwijać, zmieniać tematy, konwencje, stylizować język, nie stać w miejscu.\nprzem dnia 05.03.2016 21:59\nczuje że to będzie ciekawe. muszę to przeczytać choć jestem powolny w czytaniu obrazowo piszesz TO dar\nmike17 dnia 06.03.2016 09:37\nDzięki, Przem, za wizytę i pozdrawiam serdecznie\nAronia23 dnia 11.05.2016 20:36 Ocena: Bardzo dobre\nNapisałam komentarz. Zawierał dużo informacji, chciałam wysłać a on mi zniknął... . Coś jest na rzeczy z tym czarodziejskim i tajemniczym opowiadaniem. No cóż, mike17, piszę jeszcze raz, ale to już trochę inaczej, niż w tym pierwszym.\nTekst bardzo dobry, bohater tożsamy z odbiorcą, po stosujesz 2. osobę liczby pojedynczej. Niesamowite spostrzeżenia. Starzec, zdjęcia - medaliony. Bohater biega jakby w "czasoprzestrzeni", tak bym to nazwała. Trochę się z nim utożsamiam. Poruszanie się w domu nocy z palącym się papierosem.\n"I trwał tak exodus, i nic nie mogło tego powstrzymać.\nGdzieś obok gasły lata, podobne do siebie, bliźniacze."\nNigdzie nie było spokoju, gdy nadszedł, to bohater gaśnie.\nTekst przypomina mi w swoim nastroju "Portret Doriana Greya". Klasykę.\nBardzo fajnie się czytało, fragment z lustrami dobry.\n"Żyjąc sam, nigdy tego nie odczuwałeś, postrzegając wszystko w jasnych barwach, czując się doskonale „we własnym sosie”, patrząc z zadowoleniem w lustro, którego nigdy nie zbiłeś.\nNie potrzebowałeś towarzystwa za wszelką cenę."\nTrochę trans bohatera znam. Pozdrawiam A23\nmike17 dnia 12.05.2016 10:43\nDzięki wielkie, Aronio, za czytelniczy nalot i że się podobało.\nNieczęsto piszę kawałki z dreszczykiem, jakoś tak zawsze zimą, może ta pora mnie nastraja?\nTo opowieść o tym, że Przeznaczenia nie można oszukać, wypełni się, czy tego chcemy, czy nie.\nStarzec o tym wiedział, dając mu radę, i to jest najstraszniejsze.\nBo tak jest w życiu - wszystko zostało zapisane gdzieś w gwiazdach, cała nasza księga życia...\nRaz jeszcze bardzo mi miło, że wpadłaś i że wciągnęła Cię ta tajemnicza opowieść.\nO to mnie chodziło.\nA więc jest dobrze\nAronia23 dnia 12.05.2016 10:50 Ocena: Bardzo dobre\nMNIE też chodzi o to w opowieściach z dreszczykiem. Lubię hor - chory, jak mawiała moja babcia. Mike17, zajrzyj do mojej opowieści "Pani Janina - ocalona?" Jeśli tylko znajdziesz czas. Krótka. Pozdrawiam, A23\nmike17 dnia 12.05.2016 10:53\nZajrzę, ale trochę później\nA pisanie "dreszczyków" - fajna rzecz, tylko coraz trudnej jest dziś straszyć, bo wszystko już było...\nAronia23 dnia 12.05.2016 10:59 Ocena: Bardzo dobre\n"Ale to już było...", choć fajnie, ze wraca. Tylko masz rację, trudno dziś przyciągnąć do różnych rzeczy. Miłego dzionka, panie M17.\nmike17 dnia 12.05.2016 11:03\nA miłego i dla Ciebie\nUsunięty dnia 20.05.2016 07:57 Ocena: Świetne!\nWiem, że miałem wpaść wieczorem ale znajomi... . Jako HORRORMANIAK Lubię horrory, thrillery, historie z dreszczykiem. Wow tele dużych komentarzy, ale postaram się coś dodać ! Widać, że masz gadane bo by tworzyć prozeę to trzeba mieć taki gawwędziarski zapał, bakcyla. Już ciebie widzę przy ognisku i opowiadasz historie hahahahahh. Tekst jest bardzo dobrze skrojony. Fantastyka grozy, widać, że budujesz świat przedstawiony na wzór rzeczywistości i praw nią rządzących po to, aby wprowadzić w jego obręb zjawiska kwestionujące te prawa i nie dające się wytłumaczyć bez odwoływania się do zjawisk nadprzyrodzonych. Bardzo ciekawy zabieg taki zaskakujący. Chcesz wywołać u czytelnika niepokój, strach nie posługując się jakimiś wilkołakami itp. Tylko ta atmosfera i dziwne zjawiska. Potwory są nudne, co innego demony. Lubię demonologię a ty ? widać, źe nie lubisz elementów gore raczej inspirujesz się gostycyzmem lekkim. Fajny ten zabieg np uderzyłeś itp. Narrator to jakby nasz jakiś duch który komentuje nasze czynności. A może to ten hostel co uderzył głową jest duchem i przeżywa swą smierć cały czas, dzień za dniem i tak całą wieczność. O cholera wtedy to do kitu byliby umrzeć, lepszy jest stan nirwany : D. Lubię niepokojące zjawiska tekstowo daję z 6x2 bo warty był przeczytania. Dobre opowiadanie, warte czasu inpoczytania. Życzę powodzenia z z Twoją książką Amerykański sen, nie lubię self-publishingu bo to wciąż raczkuje ale myślę ze będzie w porzo Nie no spoko piszesz masz talent, tylko że rynek tradycyjnych wydawnictw jest jaki jest :/ i często nie wspiera tych utalentowanych.\nPozdrawiam z rana !!!!\nmike17 dnia 20.05.2016 10:05\nAno widzisz, Czyngis, dziś już bardzo trudno jest czymkolwiek straszyć, bo wszystko już było i wszystko zostało już napisane przez innych, więc nowych ścieżek na pewno nikt już nie przetrze.\nAle można mixować różne stare elementy w nowe układanki i dawać nowe treści.\nA motyw Przeznaczenia zawsze będzie w cenie, tak się coś widzi.\nI dlatego z niego tu skorzystałem.\nCzłowiek od zawsze próbuje je oszukać i ciągle przegrywa, ale potem znów próbuje itd.\nMój bohater nieco się pogubił w swoim rozumowaniu i to go zgubiło.\nA czy był to przypadek - nigdy.\nCo do gawędziarskiej nuty to zgadłeś - jestem kimś takim\nLubię przy ognisku czy grillu snuć różne opowieści.\nWielkie dzięki za nawiedzenie mnie o tak wczesnej porze\nI za wartościowe przemyślenia\nMargharet dnia 08.07.2016 22:59 Ocena: Świetne!\nWitaj mike 17, jestem pod ogromnym wrażeniem. Urzekło mnie to w jaki sposób posługujesz się naszym pięknym językiem. Prawdziwe mistrzostwo. Drażni mnie jak ktoś niechlujnie pisze. Czytanie Twojego tekstu było prawdziwą przyjemnością. Chciałabym kiedyś dojść do takiego poziomu. Fajnie też budujesz napięcie, szkoda, że Alfred Chitchock nie żyje. Zrobił by z tego świetny film, najlepiej czarno biały. A wyobrażasz sobie jak Cary Grant wciela się w postać tego nieszczęśnika? Byłby idealny do tej roli. Miał w oczach pewne szaleństwo, do którego zapewne doprowadzony był Twój bohater. Ja na jego miejscu na pewno udałabym się do psychiatry. Jak dla mnie zaskakujące zakończenie. Przez jakiś czas siedziałam przed ekranem laptopa myśląc sobie z niedowierzaniem, że facet jednak nie zwariował Chętnie zajrzę do innych Twoich dzieł.\nmike17 dnia 09.07.2016 10:39\nBardzo dziękuję, Margharet, za fantastyczny koment, który sprawia, że aż się serce raduje z rana\nCieszę się, że doceniasz walory utworu i moje umiejętności, starałem się jak mogłem, by dać właśnie coś takiego a la Hitchcock, tajemniczość + mocny suspens.\nBo wiele tu tajemnic i niedopowiedzeń.\nNo i zmyłka z tym, że bohater mógł zwariować.\nStrasznie się cieszę z Twojego odbioru i zapraszam do innych moich kawałków\nKazjuno dnia 25.05.2018 21:56\n„Urodzonego w trumnie” dzisiaj przeczytałem po raz drugi. Wczoraj? Cóż totalny stupor jak u twego bohatera, gryzmolącego coś na gazecie, by wreszcie dojrzeć feralny numer telefonu.\nDostałem tenisowy łomot od chłopaka, wychowanka, o którym Ci pisałem, że jeszcze ze mną nie wygrał.\nNo i zatrute przewody myślowe. Analizy, co się do kurwy nędzy ze mną dzieje? Skąd nagły spadek formy?\nWniosek? Żyłem ostatnio zbyt uczciwie. Nie obijałem się, żona kiwała z uznaniem głową, gdy jak pantoflarz wypełniałem jej zachcianki. Naprawiłem to i tamto.\nA przecież starą prawdą jest, że sportowcy to lenie, śpiochy, obibocy, cwaniacy, hedoniści i krzyworyjowcy. A ja, jak ten durny frajer, byłem ostatnio tego zaprzeczeniem.\nWracając jednak do „Urodzonego w trumnie”, dopiero dzisiaj byłem w stanie docenić walory tej opowieści. Bardzo podobało mi się wprowadzanie Czytelnika w stan jesiennej depresji bohatera.\nChwile przytłaczającego natłoku myśli, poplątanych jak leśne chaszcze, przeplatane były absolutną pustką, zanikiem jakichkolwiek czynności intelektualnych, kiedy obok bezszelestnie uciekały kolejne dni i noce, niezapamiętane w swej nijakiej szarości.Nawet pamięć płatała figle: pamiętałeś, co robiłeś dwadzieścia lat wcześniej, lecz wspomnienie tego, co było niedawno, nie dawało ci spokoju, bo go nie odnajdywałeś.\nWybrałem ten cytat, ale powinienem wybrać całą stronę przeprowadzania Czytacza do zawartości zwojów myślowych głównej postaci.\nŻeby być choć trochę oryginalnym i nie powtarzać komentujących przeleciałem ich oceny. Niestety, przede mną o podobieństwie do prozy Alana E. Poe napisał Mirek Śliwa i mogę się pod jego zdaniem jedynie podpisać.\nSpodobało mi się zaskakujące zakończenie. Dosadne i trafne. Pewnie, gdy je wymyśliłeś poczułeś jak ja i może inni Czytacze ulgę.\nCałość dowodzi Twoich wszechstronnych możliwości, ale czy to jest twój ulubiony gatunek?\nBardziej podobał mi się twój utwór „Miłość zmienia wszystko”.\nMoże moje kwękanie to pesymistyczny relikt tenisowej porażki? Sam nie wiem.\nAle za całość duży szacun.\nPS No i jak zwykle zapominam o ocenie. Ma się rozumieć, że powinienem kliknąć "świetne".\nmike17 dnia 26.05.2018 14:09\nKaz, w tym opku nie wiadomo do końca, o co poszło.\nMamy jakiś nagryzmolony w transie numer telefonu, który okazuje się prawdziwy.\nMamy starca, który okazuje się zwidem, ale przepowiada prawdziwą przyszłość.\nInterpretacji może być naprawdę wiele.\nI czemu narracja jest w II os.l.p?\nTo też coś znaczy.\nNie bez powodu tak to napisałem.\nAle przeznaczenia się nie oszuka...\nI bohater się o tym dowiaduje.\nW chwili, gdy poczuł się już "bezpieczny", nastąpił cios.\nA mógł rzeczywiście kupić sobie wielką łódź i na niej zamieszkać.\nKaz, dzięki wielkie za obszerny, konkretny koment\nCieszę się, że moje pisanie żyje.\nTeraz chciałbym Ci zarekomendować JESTEM Z LEBENSBORN.\nPozdrawiam, sącząc browarka